On1.click | Станіслаў Нікадзімавіч Булак-Балаховіч\nБеларускі, польскі і расійскі ваенны дзеяч ... скі, польскі і расійскі вайсковы дзеяч. Афіцэр кавалерыі Рускай імператарскай арміі, генерал-маёр Белай армі...\nНарадзіўся 22 лютага (па старым стылі — 10 лютага) 1883 года ў Мейштах Новааляксандраўскага павета, Ковенскай губерні Расійскай імперыі ў сялянскай каталіцкай сям’і . Бацька — Нікадзім Міхал Балаховіч, беларус, быў кухарам Мейштовічаў з Мейштаў. Маці — Юзэфа з дому Шафранаў, полька, была пакаёўкай Малгажаты Мейштовічавай (з дому Корвін-Мілеўскай) і дачкой кухара Корвін-Мілеўскіх . Пасля жаніцьбы, разам з братам Людвікам, пры дапамозе ўзятай у Мейштовічаў пазыкі, Нікадзім купіў маёнтак Юдуцыны пад Шаркоўшчынай, а ў 1887 годзе прадаў гэты маёнтак графу Лапацінскаму, падзяліўшы з братам інвентар. Пасля продажу маёнтка бацька ўзяў у доўгатэрміновую арэнду ад Мейштовічаў маёнтак Стакапіёва Новааляксандраўскага павета .\nНікадзім і Юзэфа Балаховічы мелі 9 дзяцей: трох сыноў і шэсць дачок. Найстарэйшай была дачка Марыя, наступны — Станіслаў . Яго браты былі намнога малодшыя за яго: Язэп нарадзіўся ў 1894, Мечыслаў — у 1899. Малодшых сясцёр звалі: Паўліна, Людміла, Вераніка, Ганна і Стэфанія . Бацька Балаховіча быў свядомым беларусам. Маці варожа ставілася да беларускага пытання. Дома Балаховічы гаварылі па-беларуску. Станіслаў ведаў таксама рускую, польскую (даволі дрэнна), літоўскую і нямецкую мовы  .\nПаводле мужчынскай і жаночай лініі сваякамі Балаховічаў з’яўляліся сем’і Карловічаў, Лапінскіх, Ясінскіх, Лаўрыновічаў, Рабельчышаў, Эйсмантаў, Рудзінскіх і Балаховічаў. Усе яны жылі ў Новааляксандраўскім і Свянцянскім паветах .\nСваё імя Станіслаў, першы сын Балаховічаў, атрымаў па хросным бацьку Станіславе Незабытоўскім. Хроснаю маці была Марыя Мейштовічыха .\n«Булак» — уласнабеларускае слова, якое азначае «воблака». Праўдападобна, гэта мянушка аднаго з шматлікіх адгалінаванняў Балаховічаў .\nХатнім настаўнікам, які даў першую навуку, быў стрыечны брат Юліюш Ясінскі. Пачатковую адукацыю атрымаў у павятовай школе ў Новааляксандраўску Ковенскага павета . Пасля вучыўся ў чатырохгадовай прыватнай польскай гімназіі св. Станіслава ў Пецярбургу, пад апекай кс. Ксаверыя Ясінскага, яго дзядзькі па маці, у якога і жыў .\nПажаданнем сям’і было, каб Станіслаў паступіў у духоўную семінарыю. Паколькі яму было тады толькі 16 гадоў, то ён адбыў дзеля гэтага гадавую практыку ў маёнтку Міхала Мейштовіча, пасля чаго адмовіўся ад духоўнай кар’еры і прайшоў 4-гадовыя практычна-агранамічныя курсы ў маёнтку Броэль—Плятэраў у Бяльмонтах .\nЗ 1902 года пачаў самастойна зарабляць на сябе. У 1903 годзе працаваў як бухгалтар пры пабудове чыгункі ў Наваградскім павеце. Зіму правёў на Каўказе ў свайго швагра, загадчыка чыгуначных складоў. З сакавіка 1904 года да пачатку Першай сусветнай вайны займаў пасаду ўпаўнаважанага адміністратара маёнтка Гарадзец-Лужкі ў Дзісенскім павеце, які належаў графам Зіберк-Плятэрам. У маёнтку і мястэчку Балаховіч арганізаваў добраахвотную пажарную каманду, якую ўзначальваў да вайны .\nПачатак Першай сусветнай вайны. Імператарская армія\nЗ пачаткам Першай сусветнай вайны, 20 жніўня 1914 года з групай добраахвотнікаў з Дзісеншчыны і братам Язэпам на ўласных конях, экіпіраваны і ўзброены, адправіўся добраахвотнікам на фронт . Паводле яго слоў, зрабіў гэта пасля адозвы вялікага князя Мікалая Мікалаевіча да палякаў ад 1 жніўня , у якой той заявіў «Хай сатруцца граніцы, якія разадралі на часткі рускі народ. Ды ўз’яднаецца ён разам пад скіпетрам рускага цара. Пад скіпетрам гэтым адродзіцца Польшча, вольная ў сваёй веры, мове і самакіраванні» . Быў накіраваны на перападрыхтоўку ў 53 батальён у Полацку.\n20 жніўня 1914 года прыбыў і залічаны ў спісы 2-га Лейб-уланскага Курляндскага палка (на 1910 полк быў размешчаны ў горадзе Кальварыя). Службу адбываў у 5-м эскадроне, 3-м звязе . Паказаў сябе на службе добра, атрымаў медаль Св. Георгія 4-й, 3-й і 2-й ступені, два срэбныя і адзін залаты. Быў паранены ў баі пад Ваўрам . 9 чэрвеня 1915 быў паранены ў плячо ў часе бою ля вёскі Сярдыкі пад Коўнам . Быў акружаны выведвальным атрадам немцаў, аднак прарваўся і своечасова папярэдзіў рэзерву пра напад, які рыхтаваўся. Паранены, браў удзел у адбіцці начной атакі і быў за мужнасць прадстаўлены да афіцэрскага чыну.\n9 ліпеня 1915 года атрымаў першы афіцэрскі чын за мужнасць, са старшынствам з 9 чэрвеня . За захоп нямецкага абозу 17 ліпеня атрымаў першую афіцэрскую ўзнагароду, стужку Св. Ганны за адвагу і падвышэнне да камандзіра 3-га звяза 5-га эскадрона. 30 жніўня у часе контратакі на вёску Лепалаты ў Ковенскай губерні быў кантужаны цяжкім снарадам і лекаваўся ў Кейданах .\n2-я кавалерыйская дывізія была перакінутая на Дынабургскі фронт. Балаховіч вызначыўся ў часе адступлення, камандуючы ўзводам каля Фрыдрыхштата і Якабштата, яму атрымалася 2 тыдні абараняць гэтую пазіцыю .\nУ лістападзе 1915 года быў камандзіраваны ў партызанскі атрад асаблівай важнасці пры штабе Паўночнага фронту ў якасці камандзіра эскадрона. Пад камандаваннем Леаніда Пуніна гэты атрад дзейнічаў супраць немцаў у раёне Рыгі . За сталыя дзёрзкія вылазкі ў тыл немцаў пунінскія партызаны былі празваныя «рыцарамі смерці» . 23 студзеня 1916 года ў часе бітвы пад Тукумам быў паранены карабіннай куляй у левае плячо . Быў эвакуяваны ў Петраград у Англійскі шпіталь, у красавіку вярнуўся на фронт і атрымаў Крыж Св. Станіслава II ступені і прызначэнне камандзірам эскадрона . Пазней быў прызначаны камандзірам 2-га эскадрона Пуніна і прадстаўлены на атрыманне чыну паручніка. У жніўні 1916 года быў адкамандзіраваны з 2-м эскадронам са 120 людзьмі ў 6-ы сібірскі корпус у распараджэнне начальніка штаба генерала Ярашэвіча. Тут дабіўся поспеху і атрымаў намінацыю на памочніка камандзіра атрада Пуніна і прадстаўлены да чыну ротмістра, а таксама атрымаў падзяку корпусу і XII арміі ў загадзе. 25 снежня 1917 года ў часе наступлення быў цяжка паранены куляй у сківіцу і галаву. Паранены давёў атаку да канца .\nУ чэрвені 1917 года быў абраны салдацкім камітэтам камандзірам эскадрона і ў сувязі з гэтым пераведзены ў паручнікі ваенным камісарам Часовага ўрада. Пасля знаходзіўся на лячэнні ў Петраградзе . На момант Кастрычніцкай рэвалюцыі знаходзіўся ў Лузе (Санкт-Пецярбургская губерня), дзе меў атрад і кантраляваў ваколіцы .\nСлужба ў Чырвонай арміі\nБальшавікі, не маючы рэальных сіл у раёне дыслакацыі атрада Балаховіча, вырашылі легалізаваць яго . У лютым 1918 прызначаны камандзірам I Лужскага партызанскага кавалерыйскага палка IV Петраградскай дывізіі Чырвонай Арміі, які пазней быў перайменаваны ў 3-і Петраградскі кавалерыйскі полк  . Загадам Льва Троцкага частка не падлягала кантролю ваеннага камісара. Балаховіч выкарыстаў гэта, не дапускаючы набору камуністамі і запаўняючы шэрагі беларусамі, палякамі ды рускімі .\nУ ліпені 1918 года партызанскі атрад займаўся задушэннем сялянскіх антыбальшавіцкіх паўстанняў у Лужскім павеце і ў Стругах Белых, якія былі выкліканыя дзеяннямі прадатрадаў  . Пазней старшыня Пскоўскага губвыканкама дакладваў пра задушэнні на з’ездзе наступнае: «Атрад вёў відавочна правакацыйную работу ў вёсцы. На яго зверскія „рэквізіцыі“ і наогул яго манеру ад сялян увесь час даводзілася чуць скаргі. Калі з прычыны гэтага паднімалася сялянскае паўстанне, Балаховіч ехаў і ўціхамірваў яго са страшнай жорсткасцю…» .\nНа 25 кастрычніка 1918 года колькасць палка складала 1 121 чалавек (38 — камандны склад, 883 — у страі і 200 па-за строем) .\nЗ узмацненнем белага руху і адначасовым ростам рэпрэсій з боку органаў ЧК Булак-Балаховіч прыйшоў да высновы пра неабходнасць перайсці на бок белых . У сярэдзіне кастрычніка 1918 года ў Пскове, які заставаўся ў руках немцаў, з’явіліся два афіцэры-балахоўцы, якія ўсталявалі кантакт з штабам белага Добраахвотніцкага корпуса, які фармаваўся ў гэтым горадзе . 17 кастрычніка было распрацавана пагадненне паміж Балаховічам і начальнікам выведкі Пскоўскага корпуса. Згодна з ім, Балаховіч меўся перайсці на бок белых у пачатку лістапада. Але яго I эскадрон пад камандаваннем падэсаула Пярмікіна перайшоў да белых ужо 26 кастрычніка, праз што Балаховіч апынуўся ў складанай сітуацыі . Намеснік камісара Паўночнай камуны Багацін выклікаў Балаховіча да сябе, пагражаючы ў выпадку няяўкі Рэвалюцыйным трыбуналам .\nУ Петраград паехаў пераапрануты ў Балаховіча яго ардынарац, татарын Куба Хасяневіч, які перад канцом падарожжа пераапрануўся і збег . Балаховіч у гэты час пераканаў вайсковага камісара Гдоўска-Тарошынскага раёна Яна Фабрыцыуса ў сваёй адданасці савецкай уладзе і паабяцаў адпомсціць Пярмікіну . Пасля гэтага сфабрыкаваў загад ваеннага Рэўкама, паводле якога яму прадпісвалася наступаць на Пскоў, ды пачаў збіраць свае падраздзяленні ў раёне станцыі Белыя Стругі. Тут як «атаман сялянскіх партызанскіх атрадаў» ён выдаў адозву да сялянства з заклікам змагацца з бальшавікамі ды пачаў прасоўвацца ў бок Тарошына .\nУ Пскоў Булак-Балаховіч са сваімі паплечнікамі (каля 800 шабель) прыбыў 2 лістапада 1918 года. Атраду была абвешчана амністыя, афіцэрам былі захаваныя іх ранейшыя чыны, а Булак-Балаховічу — нададзенае званне ротмістра .\nУ Белай арміі\nУ сярэдзіне лістапада Булак Балаховіч і яго афіцэры дабіліся адхілення генерал-маёра Аляксея Вандама ад камандавання і паспрабавалі правесці на пасаду самога Балаховіча, аднак камандаванне корпусам прыняў Г. Нэф .\n25 снежня 1918 года часткі Паўночнай арміі падпарадкаваліся ўладзе незалежнай Эстоніі. Армія была пераўтвораная ў Паўночна-Заходні корпус, які быў падзелены на дзве групы ў аператыўных адносінах. Адна група дзейнічала ў раёне Нарвы, другая — на пскоўскім кірунку .\nУ студзені 1919 года за паспяховае адступленне ад Пскова быў прызначаны падпалкоўнікам . У лютым атрад увайшоў у склад Паўночнага корпуса генерала Радзянкі .\nУ канцы лютага Булак-Балаховіч прапанаваў камандаванню зрабіць набег на бальшавікоў. Балаховіч павінен быў з вострава Парысара зайсці ў тыл, выставіўшы заслону для прыкрыцця левага фланга атрада палкоўніка Вятрэнкі . Наступленне павінна было пачацца а 4-й гадзіне раніцы, але а 1-й гадзіне ночы Балаховіч папрасіў адкласці набег да наступнага дня. Гэтую просьбу ён матываваў з’яўленнем трэшчын на лёдзе Чудскога возера, па якім меўся ісці партызанскі атрад. Адмяніць прыказ Радзянка ўжо не мог, бо іншыя часткі выступілі ўжо ўвечары мінулага дня і сувязі з імі не было. У выніку атрад Вятрэнкі атрымаў неапраўданыя страты . Пасля гэтага няўдалага набегу, з мэтай пераўтварэння партызанскага атрада ў страявую частку, камандаванне скасавала штаб атрада Булак-Балаховіча як залішні, а сам конны атрад быў пераназваны ў Конны полк Булак-Балаховіча .\nВясной полк дзейнічаў на беразе Чудскога возера ў раёне вёскі Мехікарм і вострава Пійрысар, адкуль рабіў пірацкія напады ў тыл частак Чырвонай Арміі, у тым ліку на Талабскія астравы . 5 красавіка Балаховіч заняў Гдоў, дзе яму ўдалося захапіць казначэйства, кулямёты і вялікую колькасць рыштунку  .\nДа Вялікдня 1919 года Булак-Балаховіч атрымаў званне палкоўніка і, паводле хадайніцтва генерала А. Радзянкі, прызначаны інспектарам кавалерыі корпуса. Паводле слоў Радзянкі, зрабіў ён гэта з мэтай «адцягнуць яго ад партызан яго атрада і гэтым спыніць у корпусе імкненне да партызаншчыны» . У гэты час ён знаходзіўся ў Нарве . Камандаванне палком атрымаў Язэп Балаховіч .\nНе пазней за красавік 1919 года палкоўнік літоўскай арміі Мікас Гядгаўдас прапанаваў Станіславу Булак-Балаховічу перайсці са сваім атрадам у склад літоўскай арміі, на што той пагадзіўся. У лісце прадстаўніку Літвы Балаховіч выказаўся, што ён «здаўна выношваў мару прыбыць на чале добра ўзброенага атрада для абароны граніц на сваю Радзіму» . Ён сказаў, што гатовы стварыць у Эстоніі атрад у некалькі соцень жаўнераў літоўскай арміі, але для гэтага «неабходна некаторая маральная і матэрыяльная падтрымка з боку Літвы». 10 мая прадстаўнік атрада Балаховіча жаўнер Галкін перадаў літоўскім прадстаўнікам пісьмовае прашэнне аб залічэнні ў літоўскае войска «Балаховіча з літоўцамі». 15 мая літоўскі міністр загадвае маёру Аляксандрасу Шумскасу выехаць у Эстонію і арганізаваць перапраўку атрада Балаховіча ў Літву, на што літоўскім урадам было выдзелена 10 000 аўксінаў. Балаховіч, прыняўшы літоўскія грошы, адкладвае высылку жаўнераў на пазнейшы час . У лісце ад 15 чэрвеня Балаховіч абавязваецца ў хуткім часе ажыццявіць ускладзеныя на яго задачы, але адзначае пра складанасць збору літоўцаў. 14 чэрвеня на літоўскі фронт быў высланы невялікі атрад пад камандаваннем Паўлоўскага. Аднак неўзабаве, пасля некалькіх баёў на баку літоўцаў, праз небаяздольнасць і харчовае ды фінансавае пытанне атрад быў высланы назад. 27 ліпеня камандуючы літоўскай арміяй Сільвестрас Жукаўскас загадаў перадаць прадстаўніку Балаховіча наступнае: «Паведаміце, што мы яго не чакаем і што хай атрымлівае забеспячэнне ад латвійскага насельніцтва…» .\nУ канцы красавіка, у часе падрыхтоўкі да наступлення, Станіслаў атрымаў назад камандаванне зыходнай групай . 15 мая яго атрад пераправіўся на караблях праз Чудское возера і заняў Гдоў. Гэты манеўр дапамог эстонцам заняць 25 мая Пскоў. За гэтыя дзеянні Балаховіч падвышаны да палкоўніка .\n29 мая часткі Балаховіча ўступілі ў Пскоў, ужо заняты на той час часткамі 2-й эстонскай дывізіі . Тут Балаховіч гаспадарыць як вайсковы камендант Пскоўска-Гдоўскага раёна. З часам гаспадарання Балаховіча звязаныя публічныя павешанні на ліхтарах, якія праходзілі днём. Пакаранні праходзілі амаль штодзённа ў прысутнасці самога Балаховіча   . У ліпені, пасля пратэсту прадстаўнікоў саюзнікаў, пакаранні смерцю ў цэнтры горада былі спыненыя . Балаховіч таксама прымяняў смяротныя пакаранні ў дачыненні да прадаўцоў нюхацельнага какаіна, таксама за некаторыя злоўжыванні расстраляў некалькі байцоў сваёй сотні . За 10 месяцаў было павешана агулам каля 120 чалавек . Таксама Балаховічам практыкаваўся прымусовы збор з «заможных элементаў» (у асноўным жыдоў) на ўтрыманне частак Белай арміі .\nУ ліпені 1919 года на бок Булак-Балаховіча перайшоў пяхотны полк Чырвонай Арміі .\nУ кіраўніцтве белай арміі наспяваў канфлікт паміж белымі генераламі Мікалаем Юдзенічам і Аляксандрам Радзянкам, манархістамі, якія складалі бальшыню ў палітычным і вайсковым кіраўніцтве Паўночна-Заходняй арміі, і рэвалюцыйна-дэмакратычнай групай на чале з Булак-Балаховічам, які быў на левым, эсэраўскім, крыле гэтай групы .\nУ жніўні, паводле просьбы генерала Арсеннева, Балаховіч быў прызначаны генерал-маёрам. Падставай для падвышэння стаў пераход частак Балаховіча і эстонцаў у контарнаступленне супраць бальшавікоў, якія блізка падышлі да Пскова  . Прыкладна ў той жа час Балаховіч быў абвінавачаны ў друкаванні фальшывых грошай, так званых керанак. Паводле патрабаванняў Балаховіча Тэшнер вырабіў клішэ для 40-рублёвых керанак, якія друкаваліся ў доме Камерцыйнага банка пад памяшканнем раённай камендатуры  .\nУ Пскове Балаховіч актыўна кантактаваў з прадстаўнікамі Антанты і эстонскага войска, у выніку чаго прадстаўнікі саюзнікаў 19 жніўня 1919 года адхілілі генерала Арсеннева з пасады камандзіра 2-га корпусу і прызначылі на яго месца Балаховіча .\n22 жніўня 1919 года галоўнакамандуючы Мікалай Юдзеніч аддаў загад палкоўніку Б. Перамыкіну заняць Пскоў, арыштаваць Булак-Балаховіча і аддаць яго пад ваенны суд за беззаконныя дзеянні . 23 жніўня Булак-Балаховіч быў зняты з пасады камандуючага корпусам . Булак-Балаховічу з дваццаццю коннікамі з яго асабістай сотні ўдалося ўцячы ў Гдоў, дзе ён падпарадкаваўся Юдзенічу . Балаховіч фармальна здаў камандаванне, але яго атрад прыняў брат Язэп Балаховіч . 26 жніўня праз пагаршэнне стасункаў між эстонцамі і Паўночнай-Заходняй арміяй з прычыны арышту Балаховіча эстонцы пакінулі Пскоў, у выніку чаго той быў заняты бальшавікамі . Юдзеніч не пераймаўся стратай Пскова, яго галоўнай мэтай было наступленне на Петраград .\nУ хуткім часе Балаховіч уцёк з-пад хатняга арышту. 25 жніўня Балаховіч з невялікім атрадам сышоў у кірунку станцыі Могліна, дзе прыняў удзел у баі з бальшавікамі . Працягваў партызанскую барацьбу пры эстонскай падтрымцы ў раёне Пскова .\nПасля паражэння Паўночна-Заходняй арміі пад Петраградам у лістападзе 1919 года сярод яе камандавання ўзмацніліся рознагалоссі. Яны абвастрыліся пасля адыходу Паўночна-Заходняй арміі на тэрыторыю Эстоніі і пачатку мірных перамоваў паміж Савецкай Расіяй і Эстоніяй. Расійская Паўночна-Заходняя армія павінная была быць інтэрнавана і падлягала ліквідацыі .\nНа баку БНР\nРада БНР звярнула ўвагу на Булак-Балаховіча яшчэ восенню 1918 года, адразу пасля яго пераходу на бок белых. Усталяванне кантакту было немагчымым праз адсутнасць беларускага прадстаўніцтва ў Эстоніі. Акрамя гэтага, нямецкія акупацыйныя ўлады не пагаджаліся на арганізацыю беларускага войска . Праз год, 18 кастрычніка 1919 года, шэф Беларускай вайскова-дыпламатычнай місіі ў Латвіі і Эстоніі палкоўнік Кастусь Езавітаў устанавіў кантакт з Балаховічам. «Бачыўся з прадстаўнікамі Атрада Ген. Балаховіча. Балаховіч цяперака зусім вольны чалавек… Хацеў бы быць бліжэ да Бацькаўшчыны (Вільня). Лічыў адзін раз сябе літвіном[A 1] , але цяпер даведаўся аб беларусах і сам ня ведае хто ён. Трэба, кажэ, добра пазнаёміцца з картай, рухам і гісторыяй.» — так адзначыў першую завочную сустрэчу Кастусь Езавітаў. Далей Езавітаў зазначыў: «Я прапанаваў запытаць яго: Ці ведае ён беларускую (простую) мову; ці ведае мову літоўскую; ці ведае што фамілія его зусім беларуская; па літоўску была б Балаховічунас; як ён адносіцца да нацыянальных пытанняў і ці прызнае ён незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі» . Праз некалькі дзён прадстаўнікі генерала ізноў сустрэліся з Езавітавым. «Яны прыйшлі да мяне і паведамілі, што Балаховіч беларускую мову ведае і Беларускую Народную Рэспубліку прызнае і гатоў бараніць». Для свайго пераходу Балаховіч запрасіў 400 тысячаў марак, якія была патрэбныя на ўтрыманне атраду .\n14 лістапада 1919 года Балаховіч падаў афіцыйную дэкларацыю аб беларускім грамадзянстве і прыняцці яго на беларускую службу . Атрад атрымаў афіцыйную назву «Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі». Не пазней за 24 лістапада Балаховіч атрымаў ад Клаўдзія Дуж-Душэўскага і Кастуся Езавітава беларускую форму, пячаткі і штамп Асобнага атраду .\n26 лістапада — «Асобны аддзел», паводле дамовы беларускіх дыпламатаў Клаўдзія Дуж-Душэўскага і Езавітава з урадам Эстоніі, прыняты на часовае ўтрыманне Эстоніі, фінансавыя выдаткі залічаныя ў якасці дзяржаўнай пазыкі БНР . Не ўдалося дабіцца згоды эстонцаў на павялічэнне атрада шляхам мабілізацыі беларусаў, якія знаходзіліся на тэрыторыі Эстоніі, а таксама атрымаць дапамогу з боку дзяржаў Антанты. Амерыканская місія перадала балахоўцам палявы шпіталь і медыкамэнты .\nУ лістападзе—снежні 1919 «Асобны аддзел» займаў частку антыбальшавіцкага фронту каля Ізборска, паміж эстонскай і латышскай арміямі . З прычыны эстонска-савецкіх перамоў Езавітаў зрабіў у Рызе прапанову прыняць атрад Балаховіча пад латышскае камандаванне, на што атрымаў адмову. Магчыма, адной з прычын адмовы сталі беларускія прэтэнзіі на Дзвінск .\nУ пачатку студзеня 1920 года Латвія выказала згоду прыняць частку атраду на сваёй тэрыторыі, у населеным пункце Марыенбург, аднак адмовілася прыняць яго пад сваё камандаванне .\n22 студзеня 1920 «Асобны аддзел» юрыдычна ўключаны Радай БНР (урад Антона Луцкевіча) у склад беларускага войска .\nУ ноч на з 27 на 28 студзеня 1920 Балаховіч арыштаваў галоўнакамандуючага Паўночна-Заходняй арміі Мікалая Юдзеніча. Арышт Юдзеніча быў здзейснены Булак-Балаховічам нібыта для «разлікаў» на ўтрыманне рэшткаў Паўночна-заходняга войска. Юдзеніч быў вызвалены эстонскімі ўладамі .\n8 лютага 1920 Езавітаў звярнуўся з лістом да Юзафа Пілсудскага, у якім, спасылаючыся на яго дэкрэт аб фармаванні беларускага войска, прасіў выдзеліць атраду генерала Булак-Балаховіча ўчастак фронту на левым флангу польскіх войскаў. Гэты ліст прадстаўніку Польскай рэспублікі ў Рызе, Б. Боўфалу ўручыў сакратар беларускай місіі Янка Чарапук. Боўфал адмовіўся рабіць нейкія крокі ў гэтай справе, сцвярджаючы што Езавітава і Душэўскага адклікаў іх ўласны ўрад, якога Польшча не прызнае .\nПад польскім камандаваннем. Польска-савецкая вайна\n17 лютага 1920 года Балаховіч выказаў згоду на пераход пад польскае камандаванне (у дзень прыняцця ў склад беларускага войска ўрадам Антона Луцкевіча), адпаведнае пагадненне было падпісанае ў Рызе 23 лютага . Паводле ўспамінаў Зінаіды Гіпіус, сам Булак-Балаховіч у канцы сакавіка 1920 года так тлумачыў абставіны пераходу свайго атраду з Эстоніі ў Польшчу :\n26 лютага атрад (налічваў каля 800 байцоў) пераведзены ў Брэст (у Брэсцкую крэпасць) для падмацавання і перафармавання  . Адзіным папаўненнем атраду былі няпоўныя 200 жаўнераў, дастаўленыя з Эстоніі і Латвіі 21 чэрвеня 1920 года . Толькі кожны пяты жаўнер быў беларусам .\nАтрад генерала Булак-Балаховіча быў адасланы на фронт у ваколіцы Кіева 9 чэрвеня 1920. 10 чэрвеня польскія войскі пачалі адступленне з глыбіні польскіх пазіцыяй ва Украіне, выкліканае прарывам арміі Сямёна Будзённага. У сярэдзіне ліпеня часткі Балаховіча абараняюць лінію Стыр і выхады з палескіх абшараў. У канцы ліпеня атрад адступіў на Стаход. У хуткім часе, атрад, падмацаваны арэнбургскімі казакамі правёў паспяховы бой за Любяшоўў, аднак для прыкрыцця пяхоты адступіў да Камень-Кашырскага. 3 жніўня генерал пакінуў і Камень-Кашырскі. Праз некалькі дзён Балаховіч перайшоў Буг і перайшоў у Людвінаў. На гэты час яго атрад складаў не больш за 700 чалавек .\nУ сярэдзіне жніўня, у пераломны момант Варшаўскай бітвы, у складзе 3-й арміі прыкрываў манеўр польскіх войскаў з-над Вяпра. 15 жніўня аддаў прыказ сканцэнтраваць свае сілы ў Лэнчнай, які выкананы на наступны дзень. У гэты дзень атрад налічваў 1000 штыхоў і 400 шабляў. Пасля камбінаванай паспяховай атакі на Пухачаў рушыў у кірунку Уладавы (17 жніўня) .\nУ верасні польскія войскі пачалі наступленне на фронце ад граніцы з Румыніяй да Брэста. 13 верасня група генерала Балаховіча ўзяла Камень-Кашырскі. 26 верасня Балаховічам ўзяты Пінск, гэтым рассек 4-ю савецкую армію. Аперацыя па захопе самога Пінска сталася адной з самых удалых вайсковых аперацый групы Балаховіча за час ваенных дзеянняў на бальшавіцкім фронце. 30 верасня група генерала Булак-Балаховіча была замененая 18-й ПД, завяршыўшы свой удзел у польска-савецкай вайне .\nУ той час, калі вяліся перамовы пра перавод Балаховіча на польскі бок, Пілсудскі шукаў хаўруснікаў з боку Расіі. Пілсудскі знайшоў паплечніка ў асобе Барыса Савінкава. 16 студзеня ён пагадзіўся на правядзенне плебісцыту на тэрыторыі Літвы і Беларусі. Савінкаў атрымаў ад Пілсудскага дазвол на стварэнне расійскага вайсковага фармавання на тэрыторыі Польшчы . 27 жніўня 1920 года паміж Савінкавым і Булак-Балаховічам была складзеная дамова, паводле якой Савінкаў абавязваўся правесці кандыдатуру генерала на пост галоўнакамандуючага расійскімі ўзброенымі сіламі на тэрыторыі Польшчы, а Булак-Балаховіч згаджаўся прызнаць палітычнае кіраўніцтва Савінкава і яго Расійскага палітычнага камітэта (РПК) . Булак-Балаховіч назваў сваю групу Рускай народнай добраахвотніцкай арміяй, а над яго штабам у Пінску расійскі сцяг .\nВосенню 1920 з’явіўся Беларускі палітычны камітэт. Паводле гісторыка Алега Латышонка, камітэт быў патрэбны каб стварыць палітычную шыльду для далейшага беларускага паходу . У пачатку кастрычніка Пілсудскі прымае рашэнне пра паход Люцыяна Жалігоўскага на Вільню, у выніку якога пазней была створаная марыянеткавая дзяржава Сярэдняя Літва. На думку Алега Латышонка, паход Балаховіча павінен быў быць працягам паходу Жалігоўскага.\n12 кастрычніка 1920 года ў Рызе падпісаная папярэдняя польска-савецкая мірная дамова. Гэтая дамова абавязвала польскі бок выдаліць са сваёй тэрыторыі або раззброіць антысавецкія ўзброеныя фармаванні да 2 лістапада. Польскае камандаванне прапанавала Балаховічу далей весці барацьбу самастойна або пакінуць тэрыторыю Польшчы са зброяй у руках, у выніку чаго той вырашыў перайсці польска-савецкую мяжу . 12 кастрычніка Балаховіч падпісаў пагадненне з Беларускім палітычным камітэтам. БПК абавязваўся дапамагаць генералу ў арганізацыі беларускай арміі, а Балаховіч павінен быў перадаць уладу на занятай ім тэрыторыі .\nАрмія генерала Булак-Балаховіча ў пачатку лістапада 1920 года налічвала каля 20 тысяч чалавек. Яна складалася з 1, 2 і 3-й ПД, Пешай сялянскай брыгады, 1-й кавалерыйскай дывізіі (КД), палка данскіх казакоў, Тубыльскага кавалерыйскага палка (КП), асабістых сотняў братоў Балаховічаў, палка цяжкай артылерыі, чыгуначнага палка, самалётнай эскадрыллі, а таксама штабных і тылавых частак. На баявыя часткі прыпадала каля 15 тыс. У баях не бралі ўдзел некаторыя часткі, якія не паспелі прыбыць альбо былі інтэрнаваныя польскім бокам (полк цяжкай артылерыі). Полк данскіх казакоў ухіліўся ад баявых дзеянняў. У бой уступілі каля 11 тыс. жаўнераў .\nПлан прадугледжваў заняцце лініі Оўруч—Мазыр—Жлобін, а затым удар на поўнач, на Бабруйск і Барысаў, і вызваленне Беларусі. Верагодна, план быў распрацаваны самім Пілсудскім . План быў разлічаны на заняцце Менска польскімі войскамі, што і адбылося 15 кастрычніка. Аднак Балаховіч прамарудзіў з ударам, а польскія войскі вымушаныя былі пакінуць Менск 17 кастрычніка, выконваючы пагадненне аб замірэнні.\nБалаховіч аддаў загад аб наступленні ад Турава на Мазыр 5 лістапада 1920. 8 лістапада войскі Булак-Балаховіча занялі Петрыкаў, 9 лістапада — мястэчка Скрыгалаў і вёску Скрыгалаўская Слабада. 10 лістапада ў другой палове дня часткі палкоўніка Мацвеева (1-я КД) узялі Мазыр . Апоўдні 12 лістапада ў Мазыр прыбыў генерал Булак-Балаховіч. З гэтай нагоды былі вывешаныя беларускія сцягі. 16 лістапада Балаховіч заявіў, што не прызнае ўрадаў Луцкевіча і Ластоўскага, а БПК ператварыўся ва ўрад БНР. Гэты ўрад прысвоіў Балаховічу тытул Начальніка Беларускай Дзяржавы .\nНоччу з 17 на 18 лістапада пасля бальшавіцкага наступлення, войска Балаховіча пакінула горад Мазыр. У выніку адступлення 29 лістапада Балаховіч адступіў у нейтральную зону, створаную раней між Польшчай і СССР. 30 лістапада ён перайшоў граніцу і на наступны дзень накіраваўся ў Варшаву з дзеячамі БПК . Атрад пазней быў раззброены польскімі войскамі.\nМіжваенны перыяд. Другая сусветная вайна\nУ лютым 1921 года Балаховіч арганізаваў сустрэчу прадстаўнікоў Беларускага палітычнага камітэта і «Зялёнага Дуба» дзеля падрыхтоўкі да партызанскай вайны ў Беларусі на выпадак польска-савецкай вайны. Але ў хуткім часе штаб Зялёнага Дуба ў Лунінцы быў ліквідаваны расійскім Саюзам абароны Радзімы і свабоды. Пры падтрымцы Балаховіча і на польскія грошы была ўтвораная новая арганізацыя Беларускіх беспартыйных актывістаў, але вялікіх поспехаў яна не дабілася .\n27 красавіка 1921 года склаў дамову з Дзяржаўным камітэтам БНР у асобе часткі дэлегацыі БНР у Парыжы палкоўніка Яўгена Ладнова і сакратара прэзідыуму камітэта БНР Браніслава Тарашкевіча, паводле якой камітэт прызнаваў генерала Булак-Балаховіча «вярхоўным камандуючым над усімі ўзброенымі сіламі Беларусі» . Ён быў уведзены ў склад камітэта з правам вырашальнага голаса, аднак неўзабаве гэты камітэт распаўся і бальшыня яго сяброў распачала антыпольскую дзейнасць .\nБулак-Балаховіч займаўся сельскай гаспадаркай, разводзіў коней; на лясных работах у Белавежскай пушчы былі заняты яго былыя партызаны. Агенты АДПУ арганізавалі на Булак-Балаховіча некалькі замахаў, але ўсе яны скончыліся няўдала, у выніку аднаго з іх 11 чэрвеня 1923 года быў застрэлены малодшы брат Язэп .\nЗаймаўся ветэранскай дзейнасцю. Але з 1937 да 1939 года ўдзельнічае ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку генерала Франка, дзе дапамагае арганізоўваць разведку ў тыле рэспубліканцаў .\nПасля акупацыі Польшчы Трэцім Рэйхам спрабаваў арганізаваць партызанскі атрад для барацьбы з нацысцкімі акупантамі, удзельнічаў у абароне Варшавы. Быў забіты ў Варшаве 10 мая 1940 года нямецкім патрулём. Месца яго пахавання невядомае .\nУ 1905 годзе ажаніўся першы раз з дачкой лекара з Лужкоў Марціна Гарбэля, Генрыетай. У гэтым шлюбе ў 1907 годзе ў іх нарадзілася дачка Алена, а ў 1910 годзе сын Медард, у 1911 годзе сын Генрык. З першай жонкай жыў асобна з 1913 года, яна мела ўнутраны рак і памерла ў 1915 годзе .\nВядомыя два вершы, якія ён напісаў па-беларуску: «Покліч бацькі» (1919) і «Шарак ці брысь» (1927) .\nАдлюстраванне ў мастацтве\nУ 1929 годзе кінастудыяй «Белдзяржкіно» створана гісторыка-рэвалюцыйная эпапея «У агні народжаная», ролю Булак-Балаховіча ў мастацкім фільме выканаў акцёр Барыс Фядосьеў .\n1 2 https://www.marxists.org/glossary/people/comintern/index.htm#Bulak-Balakhovich-Stanislaw\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 234.\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 235.\n1 2 3 4 5 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 241.\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 236.\n1 2 3 4 5 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 237.\n1 2 3 4 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 238.\n1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Станислав Булак-Балахович (руск.) . Русский обще-воинский союз. rovs.atropos.spb.ru. Архівавана з першакрыніцы 20 студзеня 2016. Праверана 20 студзеня 2016.\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 239.\n1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Корявцев П. М. «Батька»: история одного предателя (руск.) . Архівавана з першакрыніцы 20 студзеня 2016. Праверана 20 студзеня 2016.\n1 2 3 4 5 6 7 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 249.\n1 2 3 4 5 6 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 250.\n1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Анатоль Грыцкевіч Станіслаў Булак-Балаховіч (1883—1940). jivebelarus.net. Архівавана з першакрыніцы 20 студзеня 2016. Праверана 20 студзеня 2016.\n1 2 3 4 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 251.\n1 2 3 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 253.\n1 2 3 4 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 132.\n1 2 Балахоўцы… С. 19.\n1 2 3 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 133.\n1 2 3 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 134.\n1 2 3 4 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 135.\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 144.\n1 2 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 265.\n1 2 3 Латышонак, А. Жаўнеры БНР. С. 266.\n[ Execution time: 0.97 secs ] [ Memory usage: 4.77MB ] [ Queries: 17 in 0.00 secs ]


Праект «„Маладосць“ & „Маладосць“» запрашае: АЙТМАТАЎ PLUS\n28 лістапада ў межах ініцыятывы «„Маладосць“ & „Маладосць“»: культурны праект часопіса і кнігарні» пройдзе чаканая сустрэча АЙТМАТАЎ PLUS, прысвечаная 90-годдзю з дня нараджэння Чынгіза Айтматава.\nУ праграме прадугледжаны ўспаміны пра пісьменніка, абмеркаванне яго творчасці, прэзентацыя выданняў, а таксама акцёрскае чытанне апошняга рамана Чынгіза Айтматава «Калі падаюць горы. Вечная нявеста», пераклад якога на беларускую мову здзейснены сёлета з нагоды юбілею.\nПаведамляем, што ў кнігарні можна купіць яшчэ адзін набытак юбілейнага года – нанова выдадзены раман «Буранны паўстанак» і сустрэцца з супрацоўнікамі выдавецтва «Народная асвета».\nКнігарня «Маладосць» ААТ «Белкніга» і рэдакцыя часопіса «Маладосць» РВУ Выдавецкі дом «Звязда» запрашаюць усіх, каму цікавая творчасць пісьменніка і хто нераўнадушны да культурнага жыцця горада і краіны.\nНагадваем, што запланаваная сустрэча, як і іншыя мерапрыемствы праекта «„Маладосць“ & „Маладосць“», пройдзе ў кнігарні «Маладосць» на Багдановіча, 68 з 16.00 да 17.00.


Алена Васкель: “У лагеры бежанцаў дадаецца гонару за беларусаў” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n10.12.2021 10.12.2021 administrator351\nУ чацвер валанцёры Дзятлаўскай раённай арганізацыі грамадскага аб’яднання “Беларускі саюз жанчын” ужо другі раз працавалі ў крызісным цэнтры на беларуска-польскай граніцы.\nУражаннямі ад чарговай паездкі падзялілася старшыня раённага жаночага аб’яднання Алена Васкель:\n– Клопат пра жанчын і дзяцей застаецца першачарговай задачай для нашай арганізацыі. Ужо больш за месяц бежанцы знаходзяцца на беларуска-польскай граніцы. Колькі ім яшчэ чакаць калідора ў Еўропу, невядома. І гэта невядомасць палохае.\nСкаардынавана і зладжана з першых дзён з бежанцамі працуюць прадстаўнікі Чырвонага Крыжа, ваенныя і валанцёры грамадскіх аб’яднанняў нашай краіны.\nМы таксама ў спецыяльна абсталяваных пунктах дапамагалі ў раздачы ежы: гарачага чаю на сняданак, прадуктовых набораў і кашы ў абед. Людзі стаміліся ад такога жыцця, і калі ты працягваеш ім звычайную шклянку чаю, глядзяць на цябе з вялікай удзячнасцю. Большасць бежанцаў гавораць “дзякуй” на англійскай мове, але ёсць і тыя, хто ўжо вывучыў ветлівыя словы па-руску.\nНашы валанцёры суправаджалі ў палявую лазню жанчын і дзяцей, каардынавалі работу гэтага аб’екта ўнутры – раздавалі ручнікі і прасціны. Прыемна было назіраць, як жанчыны-дзятлаўчанкі клапатліва, па-мацярынску ставяцца да дзяцей бежанцаў: то шапку ім надзенуць, то куртку зашпіляць – чужых дзяцей не бывае.\nЯ адчувала, як беларускі народ аб’яднаўся вакол праблем гэтых людзей, і ў мяне дадавалася гонару за нас, беларусаў. Міласэрнасць і спагада закладзены ў нашых генах, таму мы не можам застацца раўнадушнымі і абыякавымі.


Злачынствы без тэрміна даўніны\nhttp://spring96.org/be/news/59160 2012 2012-11-19T10:50:00+0300 2012-11-19T10:50:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nСловы былога міністра ўнутраных спраў Беларусі Юрыя Сівакова пра адказнасць за знікненне шэрага беларускіх апазіцыйных палітыкаў нельга лічыць прызнаннем віны, лічыць праваабаронца Гары Паганяйла. Нагадаем, Сівакоў у інтэрв’ю газеце "Прессбол" сказаў: "Я за гэта адказваю. Мая віна ў гэтым была, ёсць і будзе".\nГары Паганяйла лічыць, што словы Сівакова можна інтэрпрэтаваць і так - ён быў міністрам унутраных спраў і не зрабіў усяго магчымага, каб прадухіліць ці раскрыць гэтыя злачынствы.\n- Я магу дакладна заявіць і пацвердзіць у любым судзе, што ёсць сур’ёзныя падставы падазраваць яго ў дачыненні да гэтых знікненняў. На аператыўным узроўні гэтыя злачынствы ўжо даўно раскрытыя. Яшчэ ў 2001 годзе, нават крыху раней. Але не адзін ён вінаваты, не адзін ён дзейнічаў. Мы падазраем у першую чаргу ў дачыненні да гэтых злачынстваў непасрэдна кіраўніка дзяржавы - спадара Лукашэнку.\nТаксама сярод падазраваных у дачыненні да палітычных знікненняў фігуруюць прозвішчы Віктара Шэймана - у той час дзяржсакратара Савета бяспекі, Уладзіміра Наумава - былога кіраўніка Службы бяспекі прэзідэнта ды іншых асобаў. Улады робяць усё магчымае, каб зацягнуць расследаванне. Таму што у 2014 годзе заканчваецца 15-гадовы тэрмін даўніны для прыцягнення асобаў да крымінальнай адказнасці.\nАднак Гары Паганяйла сцвярджае, што знікненні і забойствы палітычных апанентаў існуючай у Беларусі ўлады праваабаронцы ацэньваюць і кваліфікуюць па артыкуле 128 Крымінальнага кодэксу Беларусі як злачынствы супраць чалавечнасці, якія не маюць тэрміна даўніны.\n19.11.2012 Тэгі: палітыка, зьніклыя


Просты крэм суп з артышокаў Рэцэпт\nСупы, рагу і чылі Супы Раслінныя Бакі Здаровыя Бакі Амерыканскія Бакі\nГэта простае пюрэ артышокаў ў булёне з невялікай колькасцю часнаку і крэму на аснове аднаго абслугоўваюцца ў карчме Дуартэ ў Пескадеро, Каліфорнія, не занадта далёка ад узбярэжжа ад артышока расце вобласці вакол Уотсонвилла і Кастровилла. Я аблегчанае колькасць крэму трохі (добра, шмат!), Каб вывесці з больш артышока водару. Вы можаце зрабіць яго крыху больш элегантнай, дадаючы поўную кубак вяршкоў, калі вам падабаецца, таму што гэта вельмі смачна, што дарэчы, таксама. У любым выпадку, калі вы хочаце артышокі, гэта адзін з самых смачных супаў можна сабе ўявіць.\nНіколі не чысціць артышок раней? Праверце Як ачысціць артышокі некалькі саветаў.\nЗаўвага: Пазбягайце ачысткі артышокаў, або зрабіць гэта з артышокаў сезону, выкарыстоўваючы фунт замарожаных артышокаў, якія найбольш дакладна перадаюць свежы артышок водар . Ну асушаныя і прамытыя кансерваваныя артышокі сэрца таксама можа быць выкарыстана ў крайнім выпадку, але яны прынясуць бляшаны водар з імі , якая не з'яўляецца ідэальнай.\nцытрынавы сок або белае віно ці дыстыляваны воцат\n2 зубка часныку (сечаны)\n1/2 шклянкі густых слівак або половинник\nСвежемолотый чорны ці белы перац па гусце\nУ вялікім рондалі з шчыльна якое зачыняецца вечкам прынесці каля 1 цалі вады, цытрынавага соку, і чайнай лыжкі солі да кіпення.\nУ той жа час, зрэзаныя сцеблы і шыпы з артышокаў. Змесціце абрэзаныя артышокі, сцябло бокам уніз і стоячы, у гаршчок. Накрыйце, паменшыце агонь да сярэдне-нізкага і варыць, пакуль лiст не выцягвае лёгка ад кожнага артышока, каля 20 хвілін. Зліць і прамыць халоднай вадой.\nЗніміце і выкіньце вельмі цёмна - зялёныя, знешнія лісце з артышокаў. Зняць пакінутыя лісце і адкласці ў бок. Адрэзаць любыя кудзелістыя цёмныя зялёныя часткі вакол звонку сэрца. Выкарыстоўвайце лыжку, каб выкопваць недакладныя засланку. Нарэзаць сэрца і пакласці яго ў блендере або кухонным камбайне. Паўтарыце з астатнімі артышокамі.\nВыкарыстоўвайце лыжку, каб саскрабці далікатную плоць ад кожнага ліста. Выкіньце scarped ліст і пакласці артышок мяса ў блендере з сэрцам. Паўтарыце з астатнімі лісцем.\nУ сярэдняй рондалі на сярэднім агні растапіць масла. Дадаць часнык і рыхтаваць, памешваючы, да з'яўлення водару, каля 1 хвіліны. Перанясіце часнык у блендере з артышокамі. Адкладзеце рондаль.\nня кружыцца артышокі з булёнам да вельмі гладка. Вам трэба будзе, каб блендер троху прабегчыся, каб гэта адбылося; кружыцца на працягу па меншай меры 2 хвілін. Гэта будзе падобна на доўгі час. Палка з гэтым. Вы шукаеце больш гладкую, чым гладкую тэкстуру.\nПерадача артышок сумесі ў вялікім рондалі. Давесці пюрэ да кіпення. Паменшыць агонь, каб падтрымліваць ўстойлівы кіпець. Дадайце сліўкі, соль і перац па гусце. Кук проста нагрэць даданыя крэм.\nПадаваць суп гарачым з вялікай колькасцю цвёрдага хлеба, з якім госці могуць выцерці кожныя смачныя кроплі супу.\nнатрый 1,414 мг\nЯк прыгатаваць варанай капусты\nУ 8 Лепшыя Кашэрныя Рысавыя Рэцэпты\nХуткі, свежы неапалітанскім стылі Marinara Соус (сальса дзі Pomodoro ала Napolitana)\nПаўднёва-Заходні Соус для барбекю\nМараканскі Kefta Фаршыраваная Rolls - Мяккія Рулоны з ялавічнага фаршу Напаўненне\nMoong Даал Ka Cheela - Пікантныя Moong Бабовыя Бліны\nВенгерская курыны паприкаш суп (Paprikas Csirkleves) Рэцэпт


Будзьма беларусамі! » Віктар Марціновіч: Куды падзелася «рука Масквы»?\n03.06.2020 | "Культурызм" з Віктарам Марціновічам\nЯ маю просты адказ на пытанне, чаму беларускамоўныя адкрыта падтрымліваюць настолькі ніякаватых у нацыянальнай тэме кандыдатаў.\nЧаму ўваходзяць у ініцыятыўную групу Бабарыкі, чаму збіраюць подпісы за людзей, не здольных нават ясна адказаць, чый Крым. Чаму нават сам Пазняк выказваецца за Ціханоўскага і называе яго «аўтарытэтам».\nІ чаму ніхто, акрамя дзяржаўнай прапаганды, не бачыць у гэтым праблемы.\nУся справа — у надзеі.\nЛюбы кандыдат, які супраць існага ладу, успрымаецца як чалавек, што скасуе самы галоўны кампанент беларускай «стабільнасці» — адарванасць народа ад прыняцця рашэнняў. Камбінацыя прымусу і падману, праз якую большасці проста не чутно, а людзі «з дварцоў» могуць рабіць усё што заўгодна, кажучы, што менавіта таго хоча насельніцтва.\nІ Бабарыка, і Ціханоўскі, і Цапкала абяцаюць, што вернуць людзям выбары. І калі ўсё адбудзецца менавіта так, калі палітычных апанентаў перастануць саджаць на настолькі дзікунскіх падставах, як тая правакацыя ў Гародні, дык абавязкова будзе пачутая і пазіцыя тых, што дбаюць пра суверэнітэт і мову.\nБудзе спакой за тое, што краінай не стануць гандляваць, аддаючы яе ў абмен на крэдыты ці зніжку па газе.\nЦяперашні склад кандыдатаў-лідараў — самы моцны, але і самы сюрны за ўсю гісторыю нашай незалежнасці. Мы маем топ-менеджара буйнога расійскага банка, стаўленне да якога (не да менеджара, а да банка) у насельніцтва вельмі неадназначнае. Пры гэтым менеджар сабраў свой палітычны капітал дзякуючы мецэнацкай падтрымцы беларускага мастацтва (на якое забылася беларуская дзяржава) і некалькім гучным інтэрв’ю. Мы маем вулічнага змагара, рускамоўнага блогера, які стаўся папулярным толькі таму, што даваў мікрафон тым, хто ўжо ахрып, спрабуючы дакрычацца да дзядзечак у кабінетах.\nНіводзін палітолаг ці эксперт не здолее прадказаць дакладныя дзеянні Ціханоўскага па ратаванні беларускай эканомікі ў выпадку перамогі. Ніхто не можа гарантаваць, што тыя дзеянні не будуць вяртаннем да інтэграцыйных тэмаў — перадвыбарчай праграмы мы не бачылі, усім цяпер не да таго. Нарэшце, мы бачым Цапкалу, які паспеў папрацаваць у сістэме і, у адрозненне ад Бабарыкі, беларускае мастацтва і літаратуру не фундаваў (калі фундаваў, мне пра гэта не вядома).\nУсё вельмі проста: мы цудоўна памятаем пратэсты супраць інтэграцыі гэтай зімой, што былі разагнаныя і пакараныя роўна ў той момант, калі зрабіліся непатрэбнымі ў дыялогу афіцыйнага Мінска з Масквой. То «нацыяналізм» улады выглядае справай сітуацыйнай, і веры ў такі нацыяналізм няма. Тым больш пасля 26 гадоў змагання з мовай, з нацыянальнымі сімваламі. Ці хаця б толькі пасля гісторыі з «палякам Каліноўскім».\nСапраўды, усе тры альтэрнатывы, якія цяпер падаграюць настроі ў Беларусі, больш «пракрамлёўскія», чым дзейная ўлада. І пры гэтым у маім коле няма людзей, якім бы гэта моцна замінала спадзявацца на іх перамогу. Як пазіцыя Захаду, так і меркаванне Крамля ўпершыню за ўсе папярэднія гады перасталі цікавіць беларусаў, якія нарэшце наважыліся памарыць пра тое, каб самім навесці парадак у хаце.\nАле я бачу ў гэтым адзін небяспечны парадокс.\nЯкі палягае на тым, што выдурыць уладу ў групоўкі, якая трымаецца за яе так, як трымаецца ўжо 26 гадоў у Беларусі, можа толькі такі ж ніцшэанскі тып, настолькі ж прагны ўлады лідар. Пакуль ўсе гуртуюцца не вакол Бабарыкі, Ціханоўскага ці Цапкалы, а супраць таго, што ёсць. Але каб перамагчы, любому з трох пайменаваных трэба будзе ўключаць лідарскія якасці, паталагічную харызму і маніпуляванне, давядзецца выціскаць тых, для каго параза будзе значыць пагрозу свабодзе і маёмасці.\nІ хто, што за характар можа перамагчы ў такіх варунках?\nТо што вы будзеце рабіць, калі зноў вернецца 1994 год? Калі «Кебіча» падмане атачэнне, а пераможца акажацца зусім не такім коцікам, як падаецца цяпер?\nЧытайце Яўгена Шварца: Дракона перамагае толькі Дракон.\nТо ўпэўніцеся, што вы цалкам падзяляеце погляды свайго кандадата не толькі ў пытаннях, датычных існай сістэмы. Інакш новае пякельца выбудуецца тут без усякай «рукі Масквы».


«Вызваліцеляў» не сустракаюць з кветачкамі - Салiдарнасць\n«Вызваліцеляў» не сустракаюць з кветачкамі\nПалітолог Павал Усаў зьвярнуў увагу на цікавую і істотную дэталь.\n– Расейскія СМІ даволі сціпла паведамляюць пра поспехі, – адзначыў Усаў. – Нешта не чуваць голасных расповядаў пра вызваленыя гарады і насельніцтва, якое сустракае «вызваліцеляў» з кветачкамі.\nНяма інфармацыі пра тысячы ўкраінскіх ваеннапалонных, пра супраціў у тылах праціўніка.\nАдчуваецца разгубленасць і неразуменне таго, што адбываецца. Расейская прапаганда чакала хуткай перамогі, А перш за ўсе прарасейскай актыўнасці мясцовага насельніцтва, якое па йх жа расповядаў, цярпела пад прыгнётам украінскіх «фашыстаў».\nПрапаганда і «эксперты» запэўнівалі, што біцца прыйдзецца толькі з «правасекамі» і бесхрыбетнымі палітыкамі, якія збягуць пры першым стрэле. А тут стала раптам ясна, што ваяваць трэба будзе з усім народам, што трэба будзе скарыць і знішчыць гэты народ, а зрабіць гэта проста не магчыма.\nЧарга донараў да станцыі пераліваньня крыві ў Дняпры


Гродзенскі "Карытас" прапануе адкрыць дом састарэлых на Васілька - Hrodna.life\nГродзенскі “Карытас” прапануе адкрыць дом састарэлых на Васілька\n07 лютага 2019, 14:33\nПраект “Карытаса” накіраваны на павышэнне ўзроўню сацыяльных паслуг у Гродзенскім рэгіёне. Падобных рэалізаваных ініцыятыў у Беларусі яшчэ не было.\n“Пакуль у нас ёсць ідэя і гарадскія ўлады нас у гэтым вельмі падтрымліваюць, – расказвае намеснік дырэктара “Карытас” Алена Міхайлік. – Зараз вядуцца перамовы з інвестарамі з Германіі і Аўстрыі. Наша задумка – стварыць у Гродне праект з падвышаным узроўнем камфорту для людзей у патрэбе. Гэта будзе пансіянат для пажылых людзей – дом састарэлых. Сёння ён вельмі патрэбны”.\nСацыяльны цэнтр з аддзяленнем хоспіса будзе аказваць розную дапамогу пажылым гродзенцам. У “Карытас” ужо ёсць вялікі вопыт у гэтай сферы на тэрыторыі Гродзеншчыны. Гарадскія ўлады падтрымліваюць ідэю дабрачыннай арганізацыі і гатовыя дапамагаць у рэалізацыі.\n“Ініцыятывы такіх арганізацый павінны падтрымлівацца на мясцовым узроўні. Мы ўсё за бюджэтныя грошы зрабіць не зможам, трэба шукаць інвестараў, ініцыятараў, людзей неабыякавых”, – пра гэта распавёў старшыня Гродзенскага аблвыканкама Уладзімір Краўцоў падчас сустрэчы з прадстаўнікамі “Карытас”.\n“Мой дедушка его никогда не продавал”. Дом Ворошильских на Василька могут продать за 700 тысяч рублей\nПасля таго, як з вуліцы Васілька з’ехаў скурвендыспарнсер, у гарадскіх уладаў былі планы выставіць будынак на аўкцыён. “Карытас” просіць перадаць будынак бясплатна. Апошняе слова застаецца за прэзідэнтам.\nДомам №10 па вуліцы Васілька валодаў гродзенскі доктар Рыгор Варашыльскі. Вядомы калекцыянер паштовак і фатаграфій з відамі Гродна Фелікс Варашыльскі – яго ўнук. Дом №8 сёння аб’яднаны ў адзін будынак з домам №10. У розны час тут знаходзіўся радзільны дом, дзіцячая бальніца, розныя аддзяленні абласной бальніцы, скурна-венералагічны дыспансер. У студзені 2018 года дыспансер пераехаў у будынак былой чыгуначнай бальніцы па вуліцы Будзёнага. Будынак на Васілька застаўся пуставаць.


Залатыя ўнітазы прыбралі – дупкі засталіся - Цэнтр новых ідэй\nЗалатыя ўнітазы прыбралі – дупкі засталіся\nЯк карупцыя працягвае знішчаць Украіну.\nРыгор Астапеня· 20 Жніўня 2014\nТаццяна Чарнавол, упаўнаважаная ўкраінскага ўраду ў справе антыкарупцыйнай палітыкі, пазнала шмат няшчасця за апошні час. Прарасейскія баевікі забілі яе мужа на ўсходзе Украіны, а саму яе ў часе Еўрамайдану збілі ледзь не да смерці. Чарнавол першая распачала ўласнае раследаванне адносна Межыгор’я, супраць яе судзіўся Рынат Ахметаў і наагул цяжка назваць палітыка, якому б яна падабалася.\nКалі пасля пабегу Віктара Януковіча ў Расею Таццяна Чарнавол стала адказваць за антыкарупцыйную палітыку ва Украіне, гэта выглядала добрым шанцам перамагчы галоўную хваробу краіны. Аднак, 19 жніўня Чарнавол падала прашэнне аб адстаўцы, бо “сённяшні ўрад не мае палітычнай волі для бескампраміснай барацьбы з карупцыяй”.\nКраіна шэрых схемаў\nКарупцыя, не вайна на ўсходзе, з’яўляецца найбольш балючай тэмай Украіны. Змагаючыся ў Данбасе ўкраінцы ведаюць ворага і ведаюць, як з ім змагацца. Карупцыя ж робіць гнілою ўсю краіну знутры. У 2000-ым годзе Украіна займала 87-ае месца ў Індэксе ўспрыняцця карупцыі Transparency International. Да 2013 году краіна пагоршыла свой вынік, апусціўшыся на 144-ую пазіцыю. Згодна з даследаваннем Сусветнага банку, больш чым палова фірмаў вымушаная даваць хабары ва Украіне. 99,1 % фірмаў кажуць, што для таго, каб атрымаць дзяржаўны тэндар, трэба даць хабар (звесткі за 2013 год).\nПры Януковічу карупцыя дасягнула неверагодных памераў. Прадстаўнікі сённяшняга ўраду кажуць, што гаворка ідзе пра $ 100 млрд – гэта тры бюджэты Украіны. “Сям’я Януковіча” рабіла ўсё: махінацыі са сплатаю падаткаў, прыватызацыя дзяржаўнай маёмасці, захопы іншых кампаніяў і, вядома, пастаянныя перамогі дзяржаўных тэндараў. У судах перамагаў той, хто больш заплаціць: калі заплаціў менш, чым апанент, то твая стаўка згарае.\nТаму Украіна для шматлікіх беларусаў асацыюецца з карупцыяй, хоць мы знаёмыя з ёю пераважна на нізавым узроўні ў выглядзе хабараў ДАІ. Але і ў нас за тое, каб аддаць дзіця ў садок, часам трэба заплаціць, проста ва Украіне гэта мае масавы характар. Нават аўтар гэтых радкоў плаціў хабар толькі адзін раз у жыцці і рабіў гэта ва Украіне.\nЧаму Майдан пакуль не перамог\nСённяшні палітычны клас не хоча наступаць на свой хвост. Большасць дэпутатаў Вярхоўнай Рады гэтага склікання так ці інакш звязаная з бруднымі справамі. Таму Парламент не прыняў прапановы Чарнавол стварыць сілавы орган барацьбы з карупцыяй, а праваахоўныя органы не заводзяць крымінальныя справы супраць алігархаў, чые шэрыя схемы ўжо вядомыя грамадскасці. Выйсце ў гэтай сітуацыі адно – змена палітычнай эліты, што можа часткова адбыцца на бліжэйшых парламенцкіх выбарах.\nАдначасова варта аддаць належнае ўраду Яцанюка, які наладжвае ўкраінскую гнілую падаткавую сістэму. Болей за тое, прэм’ер шляхам шантажу аб уласнай адстаўцы дамогся падвышэння падаткаў на газ і нафту – гэта наўпрост б’е ў эканамічныя інтарэсы Рыната Ахметава і Ігара Каламойскага. Перайсці дарогу адным з найбольш уплывовых людзей Украіны дарагога варта, але гэтага недастаткова.\nУкраіна патрэбны сапраўдны крымінальны пераслед карупцыянераў, з’яўленне эфектыўных органаў барацьбы з карупцыяй і часам нават нацыяналізацыі кампаніяў, якія зарабілі свае грошы на шэрых схемах. Сёння Украіна не мае грошай, але ўжо цяпер урад мусіць даць зразумець прафесійным чыноўнікам, што іх заробкі неўзабаве павысяцца.\nЗлучаныя Штаты і Еўрапейскі Звяз мусяць адыграць сваю станоўчую ролю. Барацьба з карупцыяй мае стаць адной з умоваў далейшых крэдытаў. Захад мусіць паскорыць працэс замарожвання грошай былых украінскіх чыноўнікаў у сваіх банках і вяртання іх ва Украіну. Падтрымліваючы следчых журналістаў і праваахоўныя органы Украіны Захад мусіць караць уласныя кампаніі, якія былі замешаныя ў карупцыю ва Украіне.\nКалі ў 2005-ым годзе ў выніку дэмакратычнай рэвалюцыі Юшчанка стаў прэзідэнтам Украіны, то шмат хто ўскладаў на яго вялікую надзею, якая аднак не спраўдзілася. За пяць гадоў кіравання Юшчанкі карупцыя толькі павялічылася, а большасць украінцаў глядзела на яго з пагардай. Сённяшнія кіраўнікі Украіны мусяць вывучыць урок сваіх дэмакратычных папярэднікаў, каб пазбавіць сваю дзяржаву ад карупцыйнага пракляцця.\nФеминистки убили романтику? Чего не должно быть в здоровых отношениях Хачу ў кіно: як прасоўваць дадатковую афлайн-адукацыю ScienceBY_Татьяна Чулицкая: социальные науки от Москвы до Каунаса Як зрабіць Беларусь лепшай за адно дзесяцігоддзе? ЦНІ абвяшчае конкурс эсэ сярод беларускай моладзі Чаму дзяржава павінна лезці ў сем’і\nАдзіны кандыдат, каронавірус і чаму нам трэба расійская мова як дзяржаўная\nХачу ў кіно: як прасоўваць дадатковую афлайн-адукацыю\nКанец залатога дажджу расійскіх субсідый і візіт Пампеа


Будзьма беларусамі! » Ноч расстраляных паэтаў у Курапатах\nПачатак: 29.10 (20:00)\n29 кастрычніка будзе ўзгадвацца расстрэльная ноч беларускай літаратуры. Праз 82 гады кат не названы катам, а нявінны чалавек не названы ахвярай. Каб ушанаваць памяць забітых творцаў, запрашаем вас на літаратурныя чытанні “Ноч расстраляных паэтаў” у Курапатах.\nГэта не акцыя і не мітынг – гэта ўшанаванне памяці невінаватых людзей на месцы, дзе чыніўся генацыд Беларусі. Фармат сціплы і годны: будуць гучаць адпаведныя месцу і даце спевы, творы рэпрэсаванай літаратуры, малітвы. Далучайцеся і запрашайце сяброў!\nА каб дапамагчы падзеі інфармацыйна і адначасова ўшанаваць памяць забітых літаратараў, прапануем ужо зараз паўдзельнічаць у флэшмобе: запішыце відэа, дзе вы чытаеце верш расстралянага паэта ці свой верш, прысвечаны гэтай тэме. Выкладайце відэа з подпісам «29 Кастрычніка, 20:00 #Курапаты #Ночпаэтаў» у сацсеткі, адзначайце сяброў, якім перадаеце ланцужок памяці.


Наша кампанія надае вырабляць з пастаўшчыком, вытворцам і экспарцёрам Рэмень ГРМ Шкіў выдатнае якасць, але з больш нізкіх коштах, а таксама выдатны сэрвіс для нашых кліентаў. Што тычыцца нашай прафесійнай ноу-хау і добра кантралюемай тэхналагічнай лініі, Monden каманда, што мы можа падтрымліваць вам самы лепшы прадукт з самай канкурэнтаздольнай цане. Мы валодаем сябе завод і строгі кантроль якасці якасць systems.Good, хуткі тэрмін пастаўкі гарантаваныя. З нецярпеннем чакаем ад вас у бліжэйшы час і якія маюць добрае супрацоўніцтва з вамі.\nмадэль - RPP P20M\nПамеры RPP P20M Стандартны шкіў\nСтандартная намінальная шырыня шківа,а мінімальная шырыня шківа патрабуецца фактычны,Б.Ф. для фланцавых шківаў,б’е для unflanged шківаў,прыведзены ў наступнай форме.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.ctpower.com.tw/be/timing-belt-pulley-9.html\nРэмень ГРМ Шкіў вытворца і Рэмень ГРМ Шкіў Пастаўшчык таксама завод аптавікі пастаўшчыка - больш за 47,310 пакупнікоў ва ўсім свеце ctpower.com.tw


«Гэта беспрэцэдэнтная сітуацыя». Адвакатка пракаментавала «зліў» размовы з Ціханоўскім | Новы Час\nУ прапагандысцкім фільме «Забіць прэзідэнта», які быў паказаны 28 красавіка па ОНТ, былі прадэманстраваныя кадры размовы палітвязня Сяргея Ціханоўскага і яго адвакаткі Наталлі Мацкевіч. Канфідэнцыйнасць размоў адваката і падабароннага гарантуецца заканадаўствам, распавядае «Белсат».\nНаталля Мацкевіч. Фота advokat.by\n«Я расцэньваю гэтую сітуацыю як парушэнне права адваката на канфідэнцыйныя зносіны з кліентам і, адпаведна, парушэнне права падабароннага на такія зносіны, парушэнне Крымінальна-працэсуальнага кодэкса і закона "Аб адвакатуры". Канфідэнцыйнасць прадугледжвае, што змест размоў адваката і кліента, якія адбываюцца тэт-а-тэт, ніхто не можа ведаць, а тым больш запісваць і публікаваць», — адзначыла Наталля Мацкевіч.\nАдвакатка кажа, што ўпершыню сутыкнулася з тым, што парушэнне права на канфідэнцыйнасць зносін нават не хаваецца.\n«Я б сказала, што гэта беспрэцэдэнтная сітуацыя. Бывалі выпадкі, калі мы ставілі канфідэнцыйнасць размоў пад сумнеў, але ніякіх фактаў мы прывесці не маглі. А цяпер такія факты прывялі нават не мы, а сродкі масавай інфармацыі», — кажа яна.\nСпадарыня Мацкевіч мае намер звярнуцца ў Рэспубліканскую калегію адвакатаў, якая мусіць абараняць правы адвакатаў. «Потым, пасля размовы з кліентам, падумаю, якія яшчэ скаргі можна падрыхтаваць», — дадае яна.


Погляд з Беларусі: Форум у Ташкенце дазволіў усебакова разгледзець праблему інфармацыйнай бяспекі\nЭксперты аб выніках форуму “Мінскага дыялогу”\nАлег Макараў распавёў, чым займаецца Беларускі інстытут стратэгічных даследаванняў\nДырэктар БІСД: “Не трэба супрацьпастаўляць беларускую мову рускай”\n19 cакавіка 2019\nМакараў: дакументы аб інфармбяспецы ў Беларусі і ў СНД спалучаюцца, але яны абсалютна розныя\nДырэктар БІСД Алег Макараў аб расійскіх тэлеканалах у Беларусі: “Пстрык і няма”\nАлег Макараў, дырэктар нядаўна створанага БІСД: Сацсеткамі не карыстаўся. Але цяпер, вядома, буду\nМакараў Алег Сяргеевіч, дырэктар Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў, заснаванага Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 49 ад 12 лютага 2019.\nНарадзіўся 22 траўня 1974 года ў горадзе Гродна.\nСкончыў юрыдычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці правазнаўства.\nДоктар юрыдычных навук, дацэнт. Абараніў дысертацыю ў Інстытуце дзяржавы і права Расійскай акадэміі навук па спецыяльнасці «інфармацыйнае права». Настрыфікаваная ў Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь.\nТэорыя арганізацыі нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь;\nЗ 12 лютага 2019 году - дырэктар Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў\nРаней узначальваў Інфармацыйна-аналітычнае ўпраўленне Дзяржаўнага сакратарыята Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь.\nУваходзіць у склад экспертных саветаў:\nНавукова-экспертнай групы пры Дзяржаўным сакратарыяце Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь;\nМіжведамаснай камісіі па бяспецы ў інфармацыйнай сферы пры Дзяржаўным сакратарыяце Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь;\nЭкспертна-кансультатыўнага савета пры Савеце Парламенцкай Асамблеі АДКБ; рабочай групы адкрытага складу па дасягненнях у сферы інфарматызацыі і камунікацый у кантэксце міжнароднай бяспекі (РГАС), зацверджанай рэзалюцыяй Генеральнай Асамблеі ААН 73/27.\nЧлен экспертнага савета Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь па юрыдычных навуках; Савета па абароне дысертацый па юрыдычных навуках К 07.02.01 пры Нацыянальным цэнтры заканадаўства і прававых даследаванняў Рэспублікі Беларусь..\nАўтар мноства навуковых публікацый па міжнароднаму і інфармацыйнаму праву, інфармацыйнай бяспецы, тайназнаўству, тэорыі арганізацыі нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь, у тым ліку выдадзеных за мяжой, а таксама манаграфій і навучальных дапаможнікаў.\nЗ'яўляецца адным з распрацоўшчыкаў Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі, Стратэгіі забеспячэння інфармацыйнай бяспекі дзяржаў - удзельніц СНД; мадэльных законаў дзяржаў - удзельніц СНД «Аб інфармацыі, інфарматызацыі і забеспячэнні інфармацыйнай бяспекі", "Аб крытычна важных аб'ектах інфармацыйна-камунікацыйнай інфраструктуры».


Выстава Алеся Мары (Аляксея Марачкіна) «Збор-1»\n7 снежня 2017 года а 17-ай гадзіне ў Рэспубліканскай мастацкай галерэі Беларускага саюза мастакоў (Палац мастацтва, вул. Казлова, 3) адбудзецца прэзентацыя выставы “Збор -1” Алеся Мары (Аляксея Марачкіна).\nГлядач зможа ўбачыць не толькі ўласныя творы мастака, але і калекцыю ўзораў мастацтва, сабраных сям’ёй Марачкіных за апошнія гады. Тут і палотны знакамітага мастака Язэпа Драздовіча, графіка канца 19-га стагоддзя, а таксама творы вучня самога Васіля Кандзінскага, Генрыха Ноя, вучня Казіміра Малевіча, Міколы Пашкевіча. Ёсць творы невядомых мастакоў 20-га ст. і нашых сучаснікаў.\nУ “Арт-партале” галерэі экспануюцца жывапісныя палотны Алеся Мары, творчасць якога фарміравалася напрыканцы другой паловы 20-га і пачатку 21-га стагоддзяў.\nЯк прафесіянал мастак зведаў уплывы традыцыйнага рэалістычнага жывапісу беларускай і заходнееўрапейскай школы, а таксама хвалю постмадэрнізму, якая паўплывала на фарміраванне творчай асобы. Мастак адчувае пульс сённяшняга часу. А гэты час насычаны не толькі гармоніяй і прыгажосцю, але і дысгармоніяй існавання чалавека ў сацыяльным і палітычным жыцці.\nМастак Алесь Мара трывала адчувае сябе толькі на падмурку гісторыі, мінуўшчыны свайго народу, бо якая б ні была яна трагічная і драматычная, яна з’яўляецца духоўным стрыжнем творчага аптымізму мастака і дае вялікі імпульс у рэалізацыі яго задумаў.\nВыстава асвечана трыма сямёркамі. Магічнымі лічбамі… 77-ці годдзе мастака і 7 снежня…\nТэрмін правядзення выставы: з 7 па 15 снежня 2017 года, штодзень з 9.00 да 20.00. Тэлефоны для даведак: (017) 288 15 49, (017) 290 60 10 – Палац мастацтва (017) 296 67 84 – Беларускі саюз мастакоў.


29.05.2018 15:12 World Skills\nУжо стала добрай прыкметай тое, што Мінскі дзяржаўны прафесійны ліцэй № 5 транспартнага будаўніцтва выстаўляе на рэспубліканскі этап чэмпіянату ажно некалькіх сваіх навучэнцаў, якія выступаюць у шэрагу кампетэнцый. Такога высокага выніку пасля адборачных этапаў ні ў каго няма. Мяркуючы па тым, што канкурсанты з гэтай установы — усе першакурснікі, трэба думаць, што кіраўніцтва ліцэя не баіцца рызыкаваць, тым больш калі гэтая рызыка апраўданая.\n— Хай прывыкаюць спаборнічаць, конкурс — гэта заўсёды добрая матывацыя ўдасканальваць свае ўменні і навыкі, імкнуцца да лідарства і тым самым заваёўваць аўтарытэт, — адзначае дырэктар ліцэя І.Л.Кузьміна.\nВось і на гэты раз выступалі 3 канкурсанты з ліцэя ў некалькіх будаўнічых кампетэнцыях. Гэта Андрэй Трафімаў, Юрый Находзька, Уладзіслаў Гіль. Усе канкурсанты — добрыя спартсмены, дасягнулі ў спорце і ў вучобе многага, дзякуючы сваёй працавітасці, няўрымслівасці і мэтанакіраванасці. У прафесійнай кампетэнцыі “Мураванне” выступаў Андрэй Трафімаў, які ў будучыні будзе мець прафесіі муляра і абліцоўшчыка-плітачніка. У ліцэй Андрэй прыйшоў вучыцца пасля 10 класа разам са сваім сябрам і аднакласнікам Раманам Ціхановічам. Раман заняў другое месца ў гарадскім конкурсе прафесійнага майстэрства сярод навучэнцаў устаноў ПТА і ССА WorldSkills у кампетэнцыі “Мураванне”. А вось Андрэй стаў пераможцам гарадскога этапу і цяпер прадстаўляе свой ліцэй на рэспубліканскім узроўні. Андрэй — спартсмен, мае ІІІ дарослы разрад па скачках у даўжыню. І гэта сімвалічна. Скачкі ў даўжыню — гэта як усё новыя і новыя перамогі ў жыцці Андрэя.\nВыбраць прафесію юнаку дапамог ліцэй. Яшчэ калі хлопец вучыўся ў школе, ён праходзіў дапрафесійную падрыхтоўку, якая была арганізавана на базе ліцэя. З таго часу марыў стаць будаўніком. За час навучання Андрэй паказаў сябе як добрасумленны, адказны чалавек, захоплены сваёй прафесіяй. Найбольшую ўвагу ён удзяляе вывучэнню спецтэхналогіі, матэрыялазнаўства, аховы працы. А што тычыцца практычных навыкаў, то Андрэй вельмі любіць шліфаваць свае прафесійныя навыкі. У вучэбнай майстэрні ён імкнецца адточваць кожны свой рух, вельмі адказна ставіцца да даручанай справы. Усе гэтыя якасці хлопца заўважыў майстар вытворчага навучання Уладзімір Аляксандравіч Дудараў, які і падрыхтаваў Андрэя да спаборніцтваў.\nЮрый Находзька пасля заканчэння ліцэя зможа працаваць сталяром, цесляром, станочнікам дрэваапрацоўчых станкоў. Юрый таксама спартсмен, мае аранжавы пояс па каратэ.\n— Працаваць з дрэвам мне спадабалася яшчэ ў школе, — паведаміў Юрый. — На ўроках працы было вельмі цікава, мы рабілі розныя драўляныя вырабы. Спачатку не ўсё атрымлівалася, але з кожным разам станавілася лепш.\nПотым Юрый замахнуўся нават на будаўніцтва дома. Але ж, канечне, з дапамогай бацькі. Яны разам будавалі ў вёсцы дом, выраблялі з драўніны ўнутранае аздабленне, нават нескладаную мэблю. Хлопцу ўся гэтая работа была не ў цяжар, а ў радасць, ён зразумеў, што дрэваапрацоўка — гэта яго справа, і паступіў у мінскі ліцэй № 5.\n— У ліцэі мяне заўважылі педагогі, ацанілі маё імкненне вучыцца, — расказаў Юрый. — Калі працую ў майстэрні, я атрымліваю шмат вопыту і ведаў у сталярнай справе. Вельмі рады, што выбраў такую прафесію, і ўпэўнены, што сябе рэалізую ў гэтым напрамку.\nЮрый паказаў сваё майстэрства ў гарадскіх спаборніцтвах WorldSkills у кампетэнцыі “Вытворчасць мэблі” і заняў 1-е месца. Цяпер ён дэманстраваў свае ўменні і навыкі на рэспубліканскай пляцоўцы.\nУладзіслаў Гіль вучыцца па спецыяльнасці “Сталярныя, паркетныя і шкляныя работы. Эксплуатацыя абсталявання і тэхналогія дрэваапрацоўчых вытворчасцей”. Улад займаўся спартыўным арыентаваннем і турызмам у цэнтры турызму “Эўрыка”.\n— Я яшчэ з дзяцінства пачаў займацца выразаннем па дрэве, а ў школьныя гады разам з бацькам і дзедам зрабіў на дачы альтанку, — расказаў Уладзіслаў. — Ужо ў выпускным класе мой выбар пацвердзіўся. Я вырашыў стаць прафесійным дрэваапрацоўшчыкам. У ліцэі ўдзельнічаў у алімпіядзе па працоўным навучанні, паказаў добры вынік. Педагогі парэкамендавалі мне ўдзельнічаць у конкурсе прафесійнага майстэрства на ўзроўні ліцэя па кампетэнцыі “Сталярная справа”. Мне пашчасціла, і я перамог, а потым была яшчэ адна перамога — на гарадскім этапе WorldSkills.\nДа рэспубліканскага конкурсу мяне падрыхтаваў майстар вытворчага навучання Д.В.Расцюшэўскі.\nWorldSkillsМінскі дзяржаўны прафесійны ліцэй № 5транспартнае будаўніцтва


Буйнейшыя ў гісторыі Беларусі экспартныя таргі драўнінай адбыліся на БУТБ\nЭканоміка 16.03.2017 | 18:58\n16 сакавіка, Мінск /Юлія Огнева - БЕЛТА/. У ААТ "Беларуская ўніверсальная таварная біржа" (БУТБ) адбыліся буйнейшыя ў гісторыі краіны экспартныя таргі драўнінай: усяго за тры гадзіны замежным спажыўцам рэалізавана 805,4 тыс. куб.м круглых лесаматэрыялаў на агульную суму амаль 27 млн еўра, паведаміў карэспандэнту БЕЛТА прэс-сакратар БУТБ Раман Яніў.\n"Было прададзена больш за 94 працэнты ад выстаўленага на біржавыя таргі аб'ёму", - расказаў Раман Яніў.\nУ таргах удзельнічаў 41 пакупнік, у выніку канкурэнцыі паміж імі (у некаторых выпадках па пяць-шэсць прэтэндэнтаў на лот) цана кругляка істотна вырасла, што дало магчымасць беларускім вытворцам атрымаць дадатковую выручку ў памеры 2,4 млн еўра.\nПапярэдні рэкорд па экспартных продажах круглага лесу быў зафіксаваны 6 мая 2015 года, калі па выніках біржавых таргоў было рэалізавана 769 тыс. куб.м рэсурсу на 19 млн еўра.-0-\nСкарачаць колькасць ВНУ ў Беларусі ў бліжэйшы час не плануецца - Карпенка


“Чорны” граніт, або Чаму сметанковае масла не можа быць пашахонскім сырам\nДа чаго толькі не дадумваюцца некаторыя прадпрымальнікі, каб заманіць кліента. Нават на людской бядзе зарабіць імкнуцца.\nВось, напрыклад, чытаю абвестку ў адной газеце: “Кааператыў Н. прымае заказы на выраб помнікаў з граніту “габра” і граніту “лабладор”. Перакласці гэтую геалагічную абракадабру на нармальную мову немагчыма, бо адна горная парода не можа быць адначасова і іншай, як сметанковае масла не бывае расійскім ці пашахонскім сырам, а той, у сваю чаргу, ніколі не стане кефірам ці тварагом, хоць усе гэтыя прадукты так ці інакш звязаны з буйной рагатай жывёлай. Да таго ж, і самі назвы горных парод пішуцца на рускай мове не “габро”, а “габбро”, не “лабладор”, а “лабрадор”.\nДаводжу да ведама вырабляльнікаў помнікаў і іх патэнцыяльных пакупнікоў: пры крышталізацыі вогненна-вадкага сілікатнага расплаву (магмы) у нетрах зямной кары ўтвараюцца глыбінныя магматычныя горныя пароды, якія па ўтрыманні ў іх крэмніевай кіслаты падраздзяляюцца на некалькі груп. Дык вось, прадстаўніком кіслых магматычных горных парод з’яўляецца граніт (утрыманне крэмнекіслаты 65 – 70 працэнтаў), а прадстаўніком асноўных магматычных горных парод – габра і лабрадарыт (утрыманне крэмнекіслаты 45 – 50 працэнтаў).\nДарэчы, лабрадарыт з’яўляецца палевашпатнай разнавіднасцю габра, які складаецца ў асноўным з мінералу лабрадору з характэрнай вясёлкавай ірызацыяй у ярка-сініх і блакітна-сініх адценнях, што надае гэтаму каменю асаблівую ўрачыстасць. Узгадаем некропальныя пліты з гэтай горнай пароды з імёнамі загінулых абаронцаў Брэсцкай крэпасці. Сінія і блакітна-сінія “вочкі” лабрадору на чорным фоне лабрадарыту падкрэсліваюць прывабнасць паліраванай паверхні каменя. Тая ці іншая доля крэмніевай кіслаты вызначае ў канчатковым выніку мінеральны склад горнай пароды – а значыць, яе тэхналагічныя ўласцівасці, структуру і колер.\nШто датычыцца апошняга, дык прадпрымальнікі, а часам услед за імі і асобныя СМІ нярэдка проста “адкрываюць Амерыку”. Я сам неаднаразова чытаў такія аб’явы: “Зробім помнікі з чорнага граніту”. Няпраўда! Чорнымі могуць быць чай, кава, ікра, ноч у Афрыцы ці суседская кошка. Але граніт – ніколі! Ён сустракаецца ў прыродзе толькі чырвоны ці чырвона-карычневы (з артаклазам), шэры ці светла-шэры (з альбітам ці аліксаглазам), нават зеленаваты (з амазанітам).\nНапрыклад, з чырвона-карычневага граніту ў Брэсце выкананы помнік “Вартавым граніц”, стэла на плошчы Свабоды, пастамент да бюста лётчыка-касманаўта Пятра Клімука, з шэрага – пастаменты да помнікаў Мікалаю Гогалю, Адаму Міцкевічу, Менахіму Бегіну. Чорнага ж колеру горныя пароды, якія выкарыстоўваюцца ў якасці абліцовачнага каменю, у тым ліку і для вырабу помнікаў, – гэта габра, лабрадарыт, базальт, перыдацыт, дуніт, амфібаліт, піраксеніт і мармур. Апошні можа быць і іншых колераў – белым, крэмавым, шэра-блакітным.\nПра асаблівасці і ўласцівасці горных парод і мінералаў, якія ўваходзяць у іх склад, можна пісаць цэлыя кнігі, тым больш што многія помнікі і грамадскія будынкі ў Брэсце і іншых гарадах нашай краіны абліцаваны гранітам, гранадыярытам, лабрадарытам, габра, вулканічным туфам, гнейсамі і рознымі колерамі пафарбаваным мармурам. Аднак змешваць розныя па хімічным складзе ды паходжанні горныя пароды ў адну кучу і называць іх няправільна або з граматычнымі памылкамі не варта нават кааператарам і прадпрымальнікам, а тым больш журналістам. Я не заклікаю гэтых людзей, якія, у прынцыпе, робяць добрую справу для грамадства, дэталёва вывучаць спецыяльную галіну геалогіі – петраграфію, аднак, калі яны ўзяліся за гэтую работу, дык правільныя назвы горных парод, якія прымяняюць, ведаць проста абавязаны.


Главная/Экономика/Промышленность/ПРЫНЦЫП УЗАЕМАВЫГАДЫ І ПЕРСПЕКТЫВЫ\nпакладзены ў аснову работы калектыву спецыялізаванага будаўнічага прадпрыемства “Лунінецкая СПМК-17”. Вось ужо 15 год з ім непарыўна звязана жыццё Георгія Паўлавіча ШАРЫКАЛЫ. Прычым, 12 з іх ён правёў на пасадзе начальніка. Таму не па чутках ведае, што значыць работа будаўнікоў, тым болей, калі іх працавітымі рукамі вырашаецца адна з важнейшых праблем жыхароў Лунінеччыны – узвядзенне жылля не толькі ў горадзе, але і ў вёсках.\n– Мінулы год быў вельмі ўдалым для нашага калектыву, – пачаў гутарку Георгій Паўлавіч. – Летась уласнымі сіламі выканалі будаўніча-мантажных работ на агульную суму 2,474 мільярда рублёў. Гэта склала 161,8 працэнта да ўзроўню 2007 года. Узрасла прадукцыйнасць працы на аднаго чалавека, рэнтабельнасць, сярэднямесячная зарплата. Атрымалі чыстага прыбытку 367 мільёнаў рублёў. Набылі тынкавальную станцыю, два аўтамабілі “ЗІЛ” і “ГАЗ”, аўтобус “ПАЗ”, дрэваапрацоўчы станок і іншыя. Усяго на абнаўленне асноўнай вытворчай базы выдаткавалі каля 230 мільёнаў рублёў.\nАсноўныя заказчыкі аб’ектаў уваходзяць у наша аб’яднанне “Аблсельгасбуд”. Так, летась пабудавалі 27 дамоў у населеных пунктах раёна, правялі рэканструкцыю былой сталовай рамонтна-механічнага завода пад цэх хлебабулачных вырабаў райспажыўтаварыства, мадэрнізацыю залы аддзялення ААТ “Белаграпрамбанк” у Лунінцы, выканалі аддзелачныя работы ў агароднінасховішчы СВК “Дварэцкі”, 103-кватэрным жылым доме ЖБК-6 у райцэнтры і 60-кватэрнага – ЖБК-18 у Століне.\nСёлета працаўнікі СПМК-17 задзейнічаны на ўзвядзенні раённай бальніцы, катэджаў у аграгарадках Палескі, Велута і Вулька 1. У перспектыве – рэканструкцыя малочнатаварнай фермы ў Галым Бару, 36-кватэрнага дома ЖБК-9 у Лунінцы.\nУ калектыве – амаль 80 чалавек. І кожнага адрознівае вялікая адказнасць за даручаны ўчастак работы. Дастаткова толькі сказаць, што больш як 30 год прысвяцілі прадпрыемству шэсць працаўнікоў, ячшэ 18 – адсвяткавалі 20-гадовы юбілей. Параўнаўча нядаўна прыйшлі маладыя спецыялісты: плітачнікі-абліцоўшчыкі, тынкоўшчыкі, маляры.\nВядома, не месца ўпрыгожвае чалавека. Сустрэчы з прадстаўнікамі СПМК-17 яшчэ раз пацвердзілі, што цэняць тут стараннасць, адданасць справе, зацікаўленасць у агульным поспеху. Пакуль людзі будуць працаваць так, дабрабыт калектыву гарантаваны!


Дзмітрый Анатолевіч Бага — Вікіпедыя\nДзмітрый Анатолевіч Бага\n(Пасля перасылкі з Дзмітрый Бага)\nДагледжаная версія была праверана 6 снежня 2018. 3 змены чакаюць праверкі.\nПоўнае імя Дзмітрый Анатолевіч Бага\nНарадзіўся 4 студзеня 1990(1990-01-04) (29 гадоў)\n2007 — 2015 БАТЭ (Барысаў) 120 (18)\n2016 Хапаэль (Хайфа) 14 (0)\n2016 — 2017 Атрамітас (Афіны) 26 (0)\n2017 — БАТЭ (Барысаў) 36 (3)\n2008 — 2009 Беларусь (да 19) 5 (0)\n2009 — 2012 Беларусь (да 21) 25 (1)\n2011 — 2012 Беларусь (алімпійская) 8 (1)\n2013 — Беларусь 3 (0)\nДзмітрый Бага (нар. 4 студзеня 1990, Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ і нацыянальнай зборнай Беларусі.\nВыхаванец мінскай школы «Змена», з 2007 года выступаў за БАТЭ. У 2008 годзе дэбютаваў за асноўную каманду. Пачынаючы з 2010 года стаў трывала трапляць у асноўны склад барысаўскага клуба. Доўгі час выступаў як цэнтральны паўабаронца, а ў сезоне 2013 стаў часцей выкарыстоўвацца на правым фланзе.\nСезон 2014 пачаў ак асноўны правы ўскрайні нападнік, але 5 красавіка ў матчы з «Мінскам» атрымаў траўму. Вярнуўся на поле ў жніўні, але яшчэ значны час толькі выхадзіў на замену. Толькі ў канцы сезона зноў стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. Сезон 2015 распачаў у аснове, але са жніўня страціў месца ў складзе і стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў БАТЭ.\n4 студзеня 2016 года падпісаў кантракт з ізраільскім клубам «Хапаэль» з Хайфы. Неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе каманды, якая па выніках сезона здолела захаваць месца ў элітным дывізіёне. У чэрвені 2016 года перайшоў у грэчаскі «Атрамітас», дзе таксама быў іграком асновы.\nУ ліпені 2017 года стаў трэніравацца з БАТЭ і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. Спачатку гуляў у стартавым складзе на пазіцыі правага абаронцы, пазней стаў у асноўным выхадзіць на замену. У сезоне 2018 быў трывалым іграком стартавага складу барысаўчан. У снежні 2018 года падпісаў новы кантракт з БАТЭ.\nГуляў за моладзевую і алімпійскую зборныя Беларусі. 15 кастрычніка 2013 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Японіі. Пасля гэтага доўгі час не выклікаўся ў зборную, вярнуўся ў нацыянальную каманду ў 2018 годзе.\n01 Чэмпіён Беларусі (10): 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2017, 2018\n↑ Dmitri Baga // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Дмитрий Бага подписал контракт с с «Хапоэлем» из Хайфы\n↑ Дмитрий Бага перешел в греческий «Атромитос»\n↑ БАТЭ объявил о подписании контракта с Дмитрием Багой\n↑ Дмитрий Бага подписал новый контракт с БАТЭ\n4 Філіпавіч • 5 Яблонскі • 7 Бярозкін • 8 Драгун • 9 Дубаіч • 11 Сарока • 14 Капітавіч • 15 Скавыш • 16 Чэрнік (б) • 17 Рыас • 18 Вілюмсан • 19 Бяссмертны • 21 Філіпенка • 22 Стасевіч (к) • 23 Волкаў • 24 Туомінен • 25 Бага • 26 Міліч • 27 Сімавіч • 28 Свірскі (б) • 35 Чычкан (б) • 37 Сень • 43 Нямірка • 44 Малькевіч • 47 Патапенка • 48 Шчарбіцкі (б) • 50 Абрамовіч • 51 Мацяш • 53 Мякіш • 94 Мукам • Васілевіч • Глінскі • Трэнер: Аляксей Бага\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзмітрый_Анатолевіч_Бага&oldid=3447479"\nІгракі ФК Хапаэль Хайфа\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:07, 11 верасня 2019.


Ужо сёньня, 4 верасьня: навуковы форум ў Пэкіне, ноч кажаноў у Менску\n04 верасень 2015, 00:01\nКатадральны праваслаўны Сьвятадухаў сабор, былы касьцёл і кляштар бэрнардынак у Менску.\nУ Кітайскай акадэміі навук у Пэкіне пройдзе першы беларуска-кітайскі форум. Пэрспэктывы супрацоўніцтва будуць абмяркоўвацца з удзелам беларускіх вучоных.\nУ Празе пройдзе надзвычайны саміт лідэраў краін Вышаградзкай чацьвёркі, скліканы для абмеркаваньня міграцыйнага крызысу ў Эўропе. Удзел бяруць прадстаўнікі Чэхіі, Славаччыны, Польшчы і Вугоршчыны.\nУ менскай галерэі Ў адкрываецца выстава «Сусьвет усярэдзіне» — гэта мастацкія працы дзяцей, якімі апякуецца госьпіс. Пачатак а 18-й.\nАсьветніцкую акцыю «Ноч кажаноў» праводзяць сумесна грамадзкая арганізацыя «Ахова птушак Бацькаўшчыны» і Нацыянальная Акадэмія навук. У 19:30 у актавай залі акадэміі (Акадэмічная, 27 у Менску) пройдзе лекцыя навуковага супрацоўніка Аляксея Шпака пра тое, што насамрэч ядуць кажаны, ці ўмеюць яны сьпяваць і чаму яны вядуць начны лад жыцьця. Ад 21:00 пройдзе экскурсія ў сталічным парку Горкага.\nУ Берасьці аб’яднаньне «Дзедзіч» запрашае на размову з фінансавым аналітыкам Сяргеем Чалым, які абяцае падзяліцца сваім поглядам на эканамічную сытуацыю ў краіне і адказаць на пытаньні. (Вул. Маякоўскага, 46-1, пачатак а 18:30).\n1390 — крыжакі разам з Вітаўтам напалі на Вільню і спалілі Крывы замак.\n1580 — у ходзе Інфлянцкай вайны войскі Рэчы Паспалітай на чале з Стэфанам Баторыем пасьля 2-тыднёвай аблогі ўзялі горад Вялікія Лукі.\n1583 — у Берасьцейскай друкарні выдадзеная Біблія, дзе былі зьмешчаныя ўсе тэксты Старога і Новага запаветаў, вядомая як Берасьцейская або Радзівілаўская Біблія, самая вялікая і багата аформленая беларуская кніга XVI стагодзьдзя.\n1998 — заснаваная кампанія «Google».\n2006 — у Нацыянальнай бібліятэцы адкрыўся музэй кнігі.\n1809 — Юльюш Славацкі, польскі паэт.\n1893 — Юзюк Фарботка, паэт, грамадзка-культурны дзяяч, заоляг.\n1936 — Сакрат Яновіч, беларускі пісьменьнік, публіцыст, грамадзкі дзяяч.\n1963 — Рабэр Шуман, прэм’ер-міністар Францыі, адзін з ідэолягаў стварэньня Эўразьвязу.\n1997 — Міхась Раманюк, беларускі этнограф.\n«Літва жыве! Літва жыве!\nІ сонца шле ёй промні хвалы,\nІ столькі сэрцаў біцца перастала».\nЗ Песьні Літоўскага легіёну Юліюша Славацкага.


FORTE LOVE у Гомелі купіць ад ₽0\nForte Love у Гомелі\nКупіць Forte Love\nПарашок Forte Love - жаночы ўзбуджальнік купіць у Гомелі\nДля паспяховага замовы Forte Love у Гомелі, трэба:\nАкцыя на Forte Love! Замоўце сёння і атрымаеце 50% зніжку.\nДзе купіць у Гомелі Forte Love\nПакажыце вашы персанальныя дадзеныя ў форме замовы, каб атрымаць эфектыўнае узбуджальнае сродак для жанчын Forte Love у выглядзе парашка у Гомелі па зніжанай цане. Чакаць званка кансультанта па вашай замове на парашок Forte Love, кансультант хутка патэлефануе вам. Калі вы атрымаеце послылу то зможаце аплаціць заказ у Гомелі.\nАдным з найбольш эфектыўных і дзейсных спосабаў павышэння жаночага лібіда у Гомелі з'яўляецца прымяненне прэпарата Forte Love. Дадзенае сродак з'яўляецца актыўным жаночым ўзбуджальнікам, якое створана на аснове выключна прыродных кампанентаў, а дзейнічае яно на жанчыну так жа, як Віягра на мужчыну.\nЯк купіць парашок Forte Love у Гомелі\nКаб атрымаць па дзеючай акцыі Forte Love у Гомелі (Беларусь), ўвядзіце ў форму замовы Ваш тэлефонны нумар і імя, на працягу аднаго гадзіны на ўказаны нумар патэлефануе менеджэр, каб адказаць на пытанні, якія цікавяць вас пытанні па аплаце і дастаўцы Forte Love. Вы зможаце атрымаць дастаўку ад курьера або забраць на пошце. Цана за адпраўленне пасылкі Forte Love поштай або кур'ерам можа адрознівацца ў залежнасці ад горада ў Беларусі, даведайцеся цану ў кансультанта пасля афармлення замовы на эфектыўнае узбуджальнае сродак для жанчын Forte Love на афіцыйным сайце.\nІншыя гарады ў Беларусі дзе можна купіць Forte Love\nГарады ў Беларусі дзе можна купіць Forte Love Forte Love\nForte Love у Мінску Forte Love у Гродне\nForte Love у Брэсце Forte Love у Віцебску\nForte Love у Магілёве\nводгукі карыстальнікаў Forte Love у Гомелі\nНаталья, 37 гадоў, Гомель\nПасля з'яўлення дзіцяці было не да любоўных уцех, але калі маляня ўжо трохі падрос, высветлілася, што справа не ў стомленасці, а ў адсутнасці жадання. У мяне як быццам з'явіўся нейкі страх перад інтымнай блізкасцю. У пошуках вырашэння праблемы натыкнулася на парашок Forte Love. Вырашыла паспрабаваць – мяне прыцягнула тое, што склад без якой-небудзь хіміі. Муж быў у шоку, ды і я сама не чакала такога эфекту. Усе праблемы, стомленасць і страхі як рукой зняло. Раю!\nАнастасия, 33 гадоў, Гомель\nУ мінулых адносінах мне давялося перажыць здраду, таму гэта дало свой адбітак на інтымную блізкасць з новым маладым чалавекам. Маё лібіда было на нулі. Сяброўка параіла паспрабаваць forte love. Цяпер я ёй вельмі ўдзячная, бо сэкс у нас стаў рэгулярным і вельмі жаданым, а аргазмы больш яркімі і працяглымі.\nВыдзялення пры ўзбуджэнні ў мужчын і жанчын: што гэта, норма ці паталогія?\nШто азначаюць выдзялення ў мужчын і жанчын пры ўзбуджэнні? Якія характарыстыкі слізі кажуць пра здароўе мужчыны, а якія – аб развіцці паталагічных працэсаў?\nПрадукты павялічваюць патэнцыю, у жанчын\nАфрадызіяк дапамагаюць узмацніць сэксуальнае жаданне. Іх недахоп, наадварот, можа справакаваць зніжэнне лібіда, як у жанчын, так і ў мужчын\nЗамовіць у Гомелі Forte Love


Выйшаў пераклад “Шляхціца Завальні” на рускую мову\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Выйшаў пераклад “Шляхціца Завальні” на рускую мову\nДнямі ў расійскім выдавецтве “Амфора” выйшаў рускі пераклад класічнага твора беларускай літаратуры “Шляхціц Завальня” ў выкананні Дзмітрыя Вінаходава. З нагоды гэтай падзеі перакладчык пагадзіўся адказаць на пытанні часопіса “ПрайдзіСвет”.\nСпадар Дзмітры, раскажыце, калі ласка, пра сваю працу над перакладам. Чаму Вы вырашылі перастварыць па-руску менавіта гэты твор? Я доўга не наважваўся ўзяцца за гэтую справу, бо праца для непрафесіянала тут немалая. Але "Шляхціц Завальня" для мяне – кніга амаль што асабістая: большасць апавяданняў адбывалася на той зямлі, дзе ляжаць многія мае продкі, таму я не ўтрымаўся і пачаў перакладаць. Паколькі на працу даводзіцца ездзіць на цягніку, кожны дзень я маю дзве гадзіны свабоднага часу, тады і займаюся перакладам. Найбольш цяжка даваліся мне вершы, да таго моманту я іх ніколі не пісаў і не перакладаў, але мне дапамог бацька, растлумачыў, як складаць радкі. Наогул, пры перакладзе па кансультацыі даводзілася звяртацца шмат да якіх спецыялістаў: лінгвістаў, гісторыкаў, бібліёграфаў, тэолагаў, краязнаўцаў, нават астраномаў (кніга Баршчэўскага насамрэч насычаная шматлікімі загадкамі, большасць з якіх дагэтуль не разгаданыя). Усім ім я вельмі ўдзячны за дапамогу. Таксама пашанцавала з выдаўцом: пераклад я перадаў Вадзіму Барысавічу Назараву, рэдактару выдавецтва "Амфора". Гэта неабыякавы спецыяліст, менавіта ён у 1991 годзе ўпершыню надрукаваў першы поўны пераклад "Валадара пярсцёнкаў" на рускую мову – усім вядомую "цагліну". Тое, што ён пагадзіўся выдаць "Шляхціца", мяне не здзівіла, я не сумняваўся, што каштоўнасць гэтай кнігі ён ацэніць па заслугах. Асаблівую ролю ў падрыхтоўцы тэксту адыграла Таццяна Германаўна Філатава, яна дасканала выверыла ўсю кнігу, знайшла вялікую колькасць памылак, недакладнасцяў, прапанавала шэраг зменаў, перапрацавала ўсю сістэму простай мовы, але яна заўсёды была гатовая да кампрамісу. Лепшага рэдактара і жадаць немагчыма, я нават не думаў, што такія яшчэ існуюць. На жаль, у кнігу не ўдалося ўключыць каляровыя гістарычныя карты мясцінаў, дзе адбываецца дзеянне апавяданняў, а таксама партрэт аўтара і прыжыццёвыя ілюстрацыі. Але, з іншага боку, кніга атрымалася таннай, даступнай нават студэнту ды пенсіянеру. Спадзяюся, яна адшукае у Расіі свайго чытача.А якім наагул быў шлях гэтай кнігі да расійцаў? Ці былі ранейшыя спробы перакласці кнігу, якой ужо амаль два стагоддзі? Дарога "Шляхціца" да расійскага чытача вельмі доўгая. Упершыню рускамоўную аўдыторыю пазнаёміў з гэтай кнігай гусар-пустэльнік Леў Аляксандравіч Кавелін, бліскучы афіцэр, які троху пазней прыняў манаства і зрабіўся больш вядомым як архімандрыт Леанід. Яшчэ ў 1846 годзе ён пераклаў на рускую мову "Нарыс Паўночнай Беларусі" і "Успаміны пра наведванне роднага краю" і апублікаваў іх у часопісе "Иллюстрация". Вядома, што ён планаваў перакласці і іншыя апавяданні Яна Баршчэўскага, і рэдактар часопіса "Маяк" Стэфан Анісімавіч Бурачок нават пагадзіўся іх надрукаваць, але з нявысветленых прычынаў гэты праект застаўся нерэалізаваным. Такім чынам, поўны пераклад кнігі з’явіўся у Расіі толькі праз паўтара стагоддзі.На дадзены момант на расійскую мову ў асноўным перакладаюць творы сучасных беларускіх пісьменнікаў: Васіля Быкава, Рыгора Барадуліна, Адама Глобуса, Андрэя Хадановіча і іншых прадстаўнікоў маладзейшай генерацыі беларускіх пісьменнікаў. А наколькі запатрабаваная ў Расіі класічная беларуская літаратура? Класічная літаратура, на маю сціплую думку, таму і класічная, што яна актуальная заўсёды, хоць бы і не для вялікай часткі грамадства. Рынкавыя абставіны, безумоўна, не спрыяюць з'яўленню перакладной класікі значнымі накладамі, але ёсць выдавецтвы, якія зацікаўленыя ў гэтым, прашу прабачэння, "сектары рынку", ёсць выдаўцы, якія жывуць у літаратуры, а не за кошт яе.А чым, на Вашую думку, гэтая кніга можа быць цікавая для расійцаў? Мяркую, гэтую кнігу могуць заўважыць чытачы, якія цікавяцца славянскім светам наагул і Беларуссю ў прыватнасці – такіх шмат як сярод навукоўцаў, так і сярод шараговых расійскіх чытачоў. Таксама цікавай яна можа стаць для аматараў рамантычнай, казачнай ды містычнай літаратуры XIX стагоддзя, таму што Баршчэўскі займае значнае месца ў шэрагу такіх пісьменнікаў, як Гофман, Гогаль, Адоеўскі ды інш. Але найперш, на маю думку, у Расіі гэта кніга павінная зацікавіць выхадцаў з Беларусі – з Віцебшчыны, Полаччыны, Расоншчыны і іх нашчадкаў: лёс Янкі, які атрымаў адукацыю на Радзіме, а пасля з’ехаў у Санкт-Пецярбург, вельмі нагадвае жыццё шмат каго з іх. Упэўнены, што яны ўспамінаюць зямлю сваіх продкаў, няхай жа гэтая кніга будзе ім прывітаннем адтуль, а запавет, які Завальня даў Янку, вядзе іх шляхамі зямнымі.Пра тое, які чынам набыць кнігу, Дзмітры Вінаходаў піша ў сваім ЖЖ: urfinwe.livejournal.com


У Музеі гаспадаркі ў Цеханоўцу – „Беларускі народны абраз” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Музеі гаспадаркі ў Цеханоўцу – „Беларускі народны абраз”\nАбразы народных беларускіх мастакоў паказалі ў Музеі гаспадаркі ў Цеханоўцу. Выстава „Беларускі народны абраз” – гэта працы ХІХ і пачатку ХХ стагоддзя. Большасць з іх была знойдзеная на беларускім Палессі. Абразы вылучаюцца характэрнымі расліннымі арнаментамі.\nУсе яны былі распісаныя народнымі майстрамі, – кажа дырэктар Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту ў Мінску Эдуард Багдановіч.\n– Яны не ведалі царкоўных канонаў, але пісалі так, што ім пакланяліся, пакланяюцца і будзем пакланяцца. І перадаваць падрастаючаму пакаленню, каб ведалі, таму што, як у польскай, так і ў беларускай хаце абраз – гэта традыцыя, гэта жыццё, гэта сям’я. Без абраза немагчыма існаванне вясковай сям’і. Мы мусім перадаваць падрастаючаму пакаленню, што павінна так быць, не забывацца пра гэта.\nАбразы паходзяць з калекцыі Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту ў Менску, які супрацоўнічае з Музеем гаспадаркі ў Цеханоўцу.


У “Белай Русі” – новы старшыня - zorkanews.by\nКристина Лычковская 13.05.2019\nІгар Пятровіч i Алена Герасімовіч\n30 красавіка прайшла справаздачна-выбарная канферэнцыя раённай арганізацыі РГА “Белая Русь”. З інфармацыяй аб дзейнасці раённай арганізацыі за справаздачны перыяд выступіла яе старшыня Таццяна Мятліцкая.\nГрамадскае аб’яднанне “Белая Русь” — адна з самых буйных грамадскіх арганізацый краіны. У яго радах людзі рознага ўзросту і прафесій. Гэта арганізацыя актыўных прыхільнікаў дзеючай улады, у цэнтры ўвагі якой – чалавек працы.\n— Асноўнымі задачамі, якія стаялі перад раённай арганізацыяй у справаздачны перыяд, была работа па прапагандзе і растлумачэнні палажэнняў Праграмы РГА “Белая Русь”, рэдакцыі Статута, пашырэнні ўзаемадзеяння з грамадскімі арганізацыямі канструктыўнай накіраванасці, нарошчванні маштабу і выніковасці ўдзелу ў розных мерапрыемствах, забеспячэнні росту колькасці членаў, — адзначыла Т. Мятліцкая.\nУ склад раённай арганізацыі “Белая Русь” уваходзіць 38 пярвічных арганізацый, якія аб’ядноўваюць 593 чалавекі.\nДзейснай формай работы арганізацыі сталі грамадскія прыёмныя. А маніторынг зваротаў дазваляе бачыць рэальную сацыяльна-эканамічную сітуацыю ў працоўных калектывах і па месцы жыхарства грамадзян, выяўляць праблемныя пытанні. У перыяд выбарчых кампаній грамадскія прыёмныя выконваюць функцыі выбарчых штабоў кандыдатаў у дэпутаты. І кожны раз павялічваецца прадстаўніцтва членаў арганізацыі ў выбарчых камісіях, сярод назіральнікаў. Напрыклад, падчас выбараў дэпутатаў раённага Савета дэпутатаў 28 склікання прадстаўнікі “Белай Русі” працавалі на ўсіх участках для галасавання, а дзве трэці выбраных дэпутатаў з’яўляюцца членамі арганізацыі.\nДзейсным механізмам інфармавання насельніцтва аб дзейнасці грамадскага аб’яднання сталі яго шматлікія мерапрыемствы і акцыі. Сярод іх: “Белая Русь” – з любоўю да дзяцей!”, “Белая Русь” – ветэранам!”, “У новы год з “Белай Руссю!”, “Белая Русь” – працаўнікам вёскі” і іншыя. І кожная з гэтых акцый, што сталі своеасаблівым брэндам арганізацыі, праходзіць маштабна, ярка, незабыўна. Напрыклад, у рамках праекта “Белая Русь” – з любоўю да дзяцей!” стала традыцыяй ва ўрачыстай абстаноўцы віншаваць бацькоў, у якіх нарадзіліся дзеці ў Дзень Незалежнасці, праводзіць урачыстыя рэгістрацыі дзяцей у аддзеле загс у Дзень маці, Дзень сям’і, Дзень Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, віншаваць 100-е дзіця горада, удзельнічаць у дабрачыннай акцыі “Збяры партфель першакласніку”.\nСвае традыцыі склаліся і пры аказанні дапамогі ветэранам, ушанаванні перадавікоў жніва. Заўсёды ёсць канкрэтная падтрымка гэтага масавага грамадскага фарміравання пры правядзенні спартыўных мерапрыемстваў, прафесійных святаў. Сваю работу раённая арганізацыя “Белая Русь” будуе ў цесным супрацоўніцтве з раённымі арганізацыямі — аб’яднаннем прафсаюзаў, “БРСМ”, “Беларускі саюз жанчын”. У мінулым годзе імі быўарганізаваны раённы конкурс “Жанчына года”, з іх падтрымкай у горадзе з’явілася і “лаўка для закаханых”.\n— Зроблена нямала, але патрэбна зрабіць яшчэ болей, — канстатавала Т. Мятліцкая. – І для гэтага ёсць шмат рэзерваў. Перш-наперш, мы павінны думаць аб тым, каб дзейнасць аб’яднання была эфектыўнай, каб рос да яе грамадскі давер, і далей выпрацоўваць аргументаваную пазіцыю па ўсіх пытаннях сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны.\nПра справы сваіх пярвічных арганізацый паведалі прадстаўнікі цэнтральнай раённай бібліятэкі і тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Святлана Клімко і Анастасія Крупнік. Яны агучылі дзясяткі мерапрыемстваў, якія ініцыіравалі актывісты “Белай Русі”. Сярод іх бібліяваяж і навагодні марафон, творчая сустрэча паэтаў Дзяржынскага і Уздзенскага раёнаў, юбілейная вечарына пісьменніка-земляка В. Шырко, святочная сустрэча будучых і шматдзетных мамаў і інш.\nСправаздачу кантрольна-рэвізійнай камісіі зрабіла Ю. Зяневіч.\nПасля таго як былі вытрыманы ўсе справаздачна-выбарныя працэдуры, адбылося першае пасяджэнне раённага савета РГА “Белая Русь”. Старшынёй яго абрана Алена Леанідаўна Герасімовіч, якая працуе загадчыцай дзіцячага сада-ясляў № 2. Першым з такой нагоды яе павіншаваў старшыня раённага Савета дэпутатаў Ігар Пятровіч, які ўдзельнічаў у рабоце канферэнцыі і ахарактарызаваў А. Герасімовіч, як актыўнага дэпутата па Калгаснай выбарчай акрузе. У сваю чаргу Алена Леанідаўна падзякавала за давер і выказала спадзяванне на плённую сумесную работу па захаванні тых традыцый, якія назапашаны ў арганізацыі і выпрацоўку новых ідэй і канцэпцый.\nPrevious ГАИ о выдаче международных водительских удостоверений\nNext Руководство республиканского оргкомитета II Европейских игр оценило готовность стадиона «Динамо»\nКакие нюансы законодательства необходимо знать при подаче заявлений в Комитет госконтроля\nПо какому графику будет работать общественная приемная до начала декабря


03 студзень 2018, 19:00\nПасьля выхаду ў сьвет кнігі «Верабейка гаварушчы» я часам атрымліваю водгукі ад чытачоў. Як правіла, немаладых. Якія ўспамінаюць і свае даўнія крыўды, і беды часоў нямецкай акупацыі. Але ліст менчука Аляксандра Піскуна зацікавіў вельмі. Бо падзеі, апісаныя былым інжынэрам, заслугоўваюць увагі. Вёска Лешніца, адкуль мой суразмоўца, падчас акупацыі знаходзілася паміж двума цэнтрамі сілы — паліцэйскім гарнізонам і партызанскай зонай. І рабавалі яе, адпаведна, і тыя, і другія. А вось для нямецкіх салдат Лешніца пэўны час была сапраўдным санаторыем. Слова Аляксандру Піскуну.\nНямецкая шапка з-пад Курскай дугі\n«Увосень 43-га, пасьля Курскай бітвы, нямецкі батальён прыбыў у нашу вёску адпачыць. На два тыдні. Былі сярод іх лёгка параненыя. Паводзілі сябе нармальна. У суседнім доме жыў мой стрыечны брат Валодзя. І неяк адзін з салдат на ламанай рускай, паказваючы на Валодзю, кажа: „Гэта як мой сын. Падобны“. І так ён расчуліўся, што палез у рэчмяшок і выняў адтуль шапку. Зімнюю каракулевую шапку. І аддаў майму брату. Праз колькі дзён немцы зьехалі. А брат хадзіў па вёсцы ды выхваляўся. „Вось якую шапку мне падарыў немец!“ Наступнай ноччу прыйшлі партызаны. Адразу ў гэты дом. „Аддавай шапку!“ — „Якую шапку?“ — „Якую табе немец даў“. І бацька кажа: „Сынок, аддай! Бо невядома, што будзе“. І партызаны забралі шапку. Якую нямецкі салдат падарыў хлопчыку малому, шасьцігадоваму».\nГэтая гісторыя пра падораную немцам шапку па вайне магла мець для яе героя непрыемны працяг. Стрыечны брат Аляксандра доўгі час жыў і працаваў у Сыбіры. І неяк на Дзень Перамогі яго як чалавека, што перажыў акупацыю, папрасілі падзяліцца ўспамінамі на нейкім урачыстым сходзе. Ну ён і расказаў з усёй беларускай шчырасьцю. І пра шапку, падораную акупантам. І пра народных мсьціўцаў, якія тую шапку забралі пад дулам аўтамата. У залі павісла гнятлівая цішыня. А пасьля была гутарка ў мясцовым КГБ. Дзякуй Богу, без сурʼёзных наступстваў. Папрасілі больш пра шапку не расказваць. Але слухаем наступную гісторыю.\nПакараньне за рабунак\n«Неяк удзень прыбягае жанчына да нямецкага афіцэра. Быў перакладчык. „У чым справа?“ — „Ваш салдат забіў курыцу граблямі. І забраў“. Тут жа ўсіх пастроілі. Ён яе за руку. Уздоўж строю. „Хто?“ — „Вось гэты.“ І яго тут жа пад арышт і пасадзілі ў лазьню. Паставілі вартавога. І рэшту гэтай пабыўкі гэты немец правёў у лазьні. Яму насілі ежу, але днём і ноччу ён быў там. А афіцэр сказаў: „Гэта навука для ўсіх нашых салдат. За рабунак“».\nЛешніца знаходзіцца за тры кілямэтры ад ракі Бярэзіны. І недалёка ад Магілёўскай шашы. У мірны час такая лякацыя робіць вёску добрым месцам для адпачынку. Але, калі рухаўся фронт, для Лешніцы насталі самыя трагічныя дні.\n— Сорак трэці год. Верасень. Вязуць бульбу, збожжа. У двары разгружаюць. Маці кіруе, што куды ссыпаць. І падыходзіць немец, высокі грэнадзёр. І жэстамі паказвае: «Маці! Ты не грузі туды, у клеці. Трэба ўсё пад зямлю хаваць. Вельмі хутка тут будуць баі. І невядома, чым гэта ўсё скончыцца. Забяруць і „дзякуй“ ня скажуць. Трэба хаваць гэта ўсё». І ён меў рацыю. Бо, калі вызвалілі, пачаліся ператрусы. Гэта забраць, тое забраць. Чорт знае што.\n— А вы памятаеце, як ішоў фронт?\n— Недалёка ад нас мост празь Бярэзіну. Яго савецкія самалёты разбамбілі. І ўсё, што ішло з боку Магілёва, падперлі да ракі. А Бярэзіна там шырокая і глыбокая. Падзецца ім няма куды. І вось тут пачалася бойня. Наша вёска пераходзіла з рук у рукі. Яе спалілі датла. Нашы, як толькі прыйшлі, сказалі, каб мы ўцякалі і хаваліся. Бо будзе моцны бой. Усё так і атрымалася. Мы ноччу сышлі. А немцы пачалі спальваць вёскі і ўсіх мірных жыхароў забіваць. У нашай вёсцы было чалавек трыццаць, хто ня ўцёк. Яны ўсе былі забітыя. Расстралялі. А яшчэ празь дзень нашы падышлі большымі сіламі і вызвалілі.\nА вось гісторыя, якую Аляксандр Піскун аднойчы пачуў у выправе ад выпадковага спадарожніка. Ні імя героя, ні месца, дзе адбываліся гэтыя падзеі, невядомыя.\n«Аднойчы ў Віцебску я чакаў аўтобуса на Менск. Сядзеў на аўтавакзале. А побач прысеў чалавек. Разгаварыліся. Ён кажа: «Я хачу расказаць вам гісторыю, якая здарылася са мной».\nГісторыя пра два стрэлы\n«Падчас акупацыі ад нашай вёскі да апорнага нямецкага пункта кілямэтраў дзесяць. І ў райцэнтры нямецкі гарнізон. І вось аднойчы ехала з райцэнтра павозка з трыма немцамі. Яны ехалі на гэты апорны пункт. Праехалі луг, праехалі лес. Выехалі ў поле. Далей рэчка з хмызьняком, а за ёй наша вёска. І вось раздалося два стрэлы. З кустоў. Толькі два. Спэцыяліст страляў. Два стрэлы — два трупы. А на трэцяга... Няўжо патронаў не хапіла?\nГэты, што застаўся жывы, разьвярнуў павозку — і галопам у гарадок, дзе гарнізон. Праз тры гадзіны прыехала каманда. Вёску акружылі, усіх жыхароў сагналі. „Хто страляў?“ Ну навошта вяскоўцам страляць каля сваёй вёскі? Тады ўсіх пастроілі ў шыхт. „Ня скажаце? Кожны дзясяты будзе расстраляны“. І кожнага дзясятага выводзілі. Я стаяў побач са сваім дзедам. І лік канчаўся на мне. І дзед мяне пераставіў. А сам стаў дзясятым. Іх набралася дванаццаць чалавек. Іх расстралялі тут жа, на месцы.\nНазаўтра ў партызаны пайшлі кожны, хто мог. Пачынаючы ад шаснаццаці гадоў і канчаючы саракоўнікам».\nГэтую гісторыю Аляксандр доўга трымаў пры сабе. Дзякуй, што адкрыў яшчэ адну дэталь дзейнасьці НКВД на акупаванай тэрыторыі. Будучым сцэнарыстам вольнай Беларусі будзе на што абаперціся ў сваіх творчых пошуках.\nГлядзець камэнтары (39)\n«Пасьля рэвалюцыі 100 гадоў жывём, а ўсё коньмі аром». Падарожжа Свабоды ў вёску Хрыстова\nВыратаваў палкоўнік-эсэсавец. Неверагодныя гісторыі ўнука ахвяры з «Картатэкі Сталіна»\nПартызан-дзетазабойца. Падарожжа са Зьмітром Бартосікам\nТой, хто ратуе памяць\nАпошні ўладар Варончы


Гербоўнік беларускае шляхты.\nПрозьвішчы вялікалітоўскае шляхты\nна літару "А"\nна літару "Б"\nна літару "В"\nна літару "Г"\nна літару "Д"\nна літары "Е", "Ё", "Ж"\nна літары "З", "І"\nДаведайцеся больш пра свой радавод!\nЗ пачатку 1996 г. у Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі праводзіцца плянавая распрацоўка тэмы "Генэалёгія і геральдыка шляхецкіх родаў Беларусі". Яе мэта - на грунце ўсебаковага вывучэньня патрэбных архіўных дакумэнтаў, адмысловай літаратуры і іншых апублікаваных крыніц падрыхтаваць да выданьня энцыкляпэдычны даведнік па генэалёгіі і геральдыцы беларускае шляхты.\nСтруктура наступных тамоў гярбоўніка можа зьведаць нязначныя зьмены.\nКніга складаецца з артыкулаў, прысьвечаных кожнаму пэўнаму шляхецкаму роду. Усе артыкулы складзены па адной схэме з наступных частак:\nназва - пададзена прозьвішча і ягоны варыянт, калі ўжываўся, з указаньнем назвы герба ці яго варыянту (зьмены), якім паказаны род карыстаўся;\nуступная частка - зьвесткі, адкуль па радавой легендзе паходзяць ці дзе жылі складальнікі вывода, а таксама прыналежнасьць іх да шляхты, зямянаў ці іншага саслоўя напачатку генэалёгіі. Пры патрэбе разглядаюцца асаблівасьці выявы герба і акалічнасьці яго атрыманьня ці выкарыстаньня. Тут жа даюцца зьвесткі пра выкарыстаньне гэрбавых ці радавых прыдомкаў і інфармацыя, якая была запісана ў выводзе як вядомая, але ня злучаная наўпроста з паказаным радаводам;\nасноўная частка - апісаньне генэалёгіі роду, пададзена ў выглядзе пакаленнага росьпісу. Яна ўтрымвае ўказаньне рэальнага, засьведчанага вызначанымі зьвесткамі і дакумэнтамі родазаснавальніка (пратапласта), яго нашчадкаў з указаньнем родных сувязяў, шлюбаў, фактаў валоданьня імі зямлёй, маёнткамі і іншай нерухомай маёмасьцю, прызначэньні ці абраньні на пасады і выкананьні адпаведных абавязкаў, нясеньні грамадзянскай ці вайсковай службы, месцаў жыцьця, перасяленьні і іншыя зьвесткі. Асноўная частка завяршаецца інфармацыяй пра даты выводу ў ДДС з указаньнем часткі радаводнай кнігі, да якой быў аднесены род, і ўказа Дэпартамента Герольдыі пры Сэнаце пра зацверджаньне (ці незацьвярджэньні) роду ў дваранстве Расейскай імпэрыі;\nкрыніцы - паказаны сьпіс усіх скарыстаных аўтарам для напісаньня артыкула архіўных і апублікаваных матэрыялаў.\nДа гербоўніка прыкладаецца патрэбны навукова-даведкавы апарат, складзены вылучна на грунце дасьледаваных дакумэнтаў, без выкарыстаньня якіх-кольвек адмысловых даведнікаў. Лічба азначае парадкавы нумар артыкула, дужкамі і падкрэсьленьнем паказаны адпаведна роды, генэалёгіі якіх прысьвечаны асобныя артыкулы.\nІменны паказальнік улучае ўсе памянёныя прозьвішчы (з іх варыянтамі, прыдомкамі) і імёны вядомых гістарычных асобаў з указаньнем іх званьняў, пасад і г.д. Саслоўная прыналежнасьць паказвалася толькі для асобаў не шляхецкага саслоўя. Адменная ўвага надавалася ўліку жаночых лініяў, таму кабеты паказаны некалькі разоў, пад дзявоцкімі і шлюбнымі прозьвішчамі, з указаньнем, пры магчымасьці, чарговасьці шлюбаў, бацькоў і іншых зьвестак.\nГеаграфічны паказальнік улучае ўсе ўласныя назвы населеных пунктаў і іншых геаграфічных і адміністрацыйна-тэрытарыяльных аб'ектаў з указаньнем тытула (для населеных пунктаў) і яго адміністрацыйна-тэрытарыяльнай прыналежнасьці ў часы РП і Расейскай імпэрыі.\nАльфабэтны сьпіс гербаў улучае ўсе іх назвы, памянёныя ў гербоўніку, з указаньнем родаў, якія імі карысталіся.\nНа падставе артыкула С. Рыбчонка, З. Яцкевіча