Баляць ногі ніжэй каленяў ў жанчын ноччу Лечым варыкоз лёгка і хутка\n» Статьи » Баляць ногі ніжэй каленяў ў жанчын ноччу\nБаляць ногі ніжэй каленяў ў жанчын ноччу\nФатаграфія - жывая гісторыя\nСёння каля нас так многа фотаздымкаў. Мы кожны свой дзень можам сфатаграфаваць. Мы пазіруем, крыўляемся, робім смешныя рыльцы, адным словам, творым усё, што хочам, на фотаздымку. Мы па-іншаму сталі цаніць фатаграфіі. У нашым грамадстве фотаздымкі захоўваюцца ўжо ў кампутарах у вялікай колькасці. Фатограф нам не патрэбны. Мы самі фатографы. Мы самі сябе фатаграфуем, і гэта жыццё на фотаздымку простае, нецікавае. Гэта ўжо не тое былое мастацтва стварэння фатаграфіі. Гэта яго бледны дублікат.\nГэты жыццяпіс я хачу пачаць з аднаго фотаздымку (фотаздымак 1) . Ён самы стары з усіх, што ў мяне ёсць. Гэты фотаздымак зроблены ў 1938 годзе , калі гэтай маладой дзяўчыне (будучай маці маёй гераіні) было 18 гадоў. Але ўжо ў гэтыя гады яна не баіцца глядзець уперад, у далёкую будучыню. Яна прыгожая, вясёлая, цікавая. Яна ведае, што ўсё яшчэ наперадзе і што ўсё будзе добра.\nМаёй гераіняй з'яўляецца будучая дачка гэтай дзяўчыны. Гэта Ганна Язэпаўна Карповіч (дзявочае Цвірка) нарадзілася ў горадзе Асіповічы ў 1941 годзе. Яе маці, Любоў Іванаўна Казачонак, з вёскі Ставішчы Асіповіцкага раёна нарадзілася ў 1920 годзе. А бацька, Язэп Анісімавіч Цвірка, быў з 1901 года, з вёскі Шэлехава Пухавіцкага раёна. Яе маці асірацела, калі ёй было ўсяго 2 гады. Выхоўвала мачыха, якая "была добрай жанчынай і ўмела смачна гатаваць". Любоў Іванаўна закончыла тры класы, "магла распісацца і пісьмо напісаць".\nДзед Ганны Язэпаўны, Анісім Цвірка, купіў зямлю ў Шэлехаве ў пана Булгака дзесьці з 1875 па 1890 год , а сам ён родам з вёскі Омельна ці Клятное. У сям'і часта жартавалі з таго, што ў дзеда Аніся пасля куплі зямлі яшчэ засталося золата і ён зарыў яго недзе ў двары ці агародзе. Найбольш актыўныя нашчадкі спрабавалі шукаць той збан, перакопваючы зямлю ў садзе, ды нічога не знайшлі. Сышліся на тым, што дзед, відаць, аддаў тыя грошы малодшай дачцэ, у якой было шмат дзетак, а муж не вярнуўся з вайны і ёй было дужа цяжка адной гадаваць дзяцей пасля вайны.\nУ 1929 годзе Анісіма раскулачылі: забралі зямлю, жывёлу, паў-хаты іхняй перавезлі ў Суцін на патрэбы Савецкай улады. Дзякуй Богу, што хоць палову хаты пакінулі ды ў Сібір не саслалі. У сям'і дзеда Анісіма і бабулі Цаклеты было чацвёра дзяцей.\nБацька Ганны, Язэп Анісімавіч, працаваў шафёрам у Асіповічах, шыў абутак (высокія шнураваныя жаночыя боцікі, што на фота ў яго сястры Сарафіны, якая была вельмі прыгожай жанчынай (фотаздымак 2), рабіў шафы з дубу для адзення. Але ён ніколі не забываў пра сваіх бацькоў і нават прыязджаў да іх на машыне ў Шэлехаў, каб дапамагчы па гаспадарцы.\nАжаніліся Язэп і Люба яшчэ перад вайной, ў 1939 годзе. Першай у іх нарадзілася якраз Ганна Язэпаўна ў 1941 годзе, а пасля ў 1943 з'явілася другая дачка, якую назвалі Аленай. Калі мама зацяжарала ёю, тата завёз яе да бацькоў у Шэлехаў. Але, на жаль, Алена так ніколі і не ўбачыла свайго бацьку з-за адной гісторыі.\nУ вайну партызаны прыходзілі да дзеда Анісіма і ўсё, што было, забіралі сабе. І вось аднойчы дзед вырашыў закапаць у зямлю хлеб, адзенне, абутак, каб партызаны не забралі. А яны прыйшлі, перакапалі ўсё, знайшлі, што шукалі, ды яшчэ забралі да ўсяго гэтага бочку са збожжам і посуд. "Гнаць вас у шыю, працаваць на полі!"- сказаў дзед, выганяючы партызан. "Як яны яго не забілі? Вось жа нешта стрымала іх," - кажа Ганна Восіпаўна. Пасля гэтага бацька - Язэп Анісімавіч - ішоў ад сястры з Пабокавіч у Шэлехаў цераз Тальку. Там яго сустрэлі партызаны і забілі. За што? Адпомсцілі, што дзед так сказаў партызанам. Забойцы забралі ў бацькі 2 кавалкі мыла.\nНа гэтым фотаздымку (фота 3) Язэп яшчэ, канешне, не ведае, які трагічны ў яго лёс. Але ўжо тады вочы ў яго былі нечым устрывожаныя. Ён сур'ёзны, напружаны, быццам адчувае тое, што нешта здарыцца.\nЗдарылася гэта ў лютым 1943 года. Праз некалькі месяцаў у Любы і Восіпа народзіцца Леанарда, але бацька яе ніколі не ўбачыць. Мама Любоў Іванаўна засталася жыць у дзеда Анісіма, потым купіла сабе нейкую варывеньку, перарабіла яе на хатку.\nЗ 1945 па 1947 гады маміна мачыха ўзяла Ганну ў Ставішчы пасвіць гусей. Было ёй тады 7 гадоў. "Гусі ў балота ідуць, а я стаю і плачу!"- смяецца Ганна Язэпаўна. Галадалі тады горш, чым у вайну. "Есці зусім не было чаго. Збіралі пышкі (гнілую бульбу) вясною на калгасным полі,"- успамінае Ганна Язэпаўна. "Аднойчы я ўбачыла ў суседкі ў свіных ночвах дзве вараныя бульбіны і лушпінне. Украла бульбу ў кішэню, а лушпінне ў руку пад хустку. Стаю, ем за хатай з цыбуляй, а тут ідзе мой дзядзька. Убачыў мяне і пытае: "Дзе ўзяла?" А я кажу: "У ночвах ў суседкі."\nНюхала, як сабака той, дзе хлеб пякуць. Украла ў другой суседкі кавалачак хлеба. Суседка сказала пра гэта бабе, дык яна вырашыла адправіць мяне да матулі ў Шэлехаў. Па дарозе нейкая баба ў цягніку ела лусту хлеба са смятанай. Я падышла, стаю і гляджу, як яна есць яго. Тады яна дала мне палову кавалка гэтага хлеба. У Дзям'янаўцы ідзём, а там хлебам пахне. Я на гэты пах прыйшла ў хату, а там жанчына хлеб пячэ і кладзе яго радком ад самага вялікага да самага маленькага. Я зайшла ў хату, стала і гляджу на гэты хлеб, маўчу. Гэта добрая жанчына (хацела я потым знайсці яе, але так і не высветліла, хто яна была - дай ёй, Божа, Царства Нябеснае!) дала яна мне трэці хлеб з канца. Пакуль дайшлі да Рудоў, з'елі яго з дзедам (Казачонкам), нават не заўважылі! У Рудах (гэта вёсачка на Талі была, недалёка ад суцінскага маста, цяпер яе ужо няма, адны грушы-дзічкі засталіся на тым месцы) зноў прасілі хлеба, далі і там кавалачак. Дзіўлюся, што я - вясковая дзяўчынка, сарамлівая вельмі, не саромелася жабраваць тады хлеб. Гэта такая галодная была, што на сорам забылася! Прыйшлі дамоў, а там у мамы грэчкавы суп з некалькімі бульбінамі. І такі смачны! (Пра мяса і гутаркі не было!) Маці ўсё сама сеяла ўручную: і грэчку, і проса. І бульбу сама садзіла. Усё на крупы. Хлеба не было."\nА тады, гадоў каля ста назад, чым была фатаграфія? Напэўна, яна была вялікай каштоўнасцю. Дзень, у які людзі фатаграфаваліся, яны лічылі святочным. Заўсёды апраналі самае лепшае і прыгожае з таго, што ў іх было (з дапамогай гэтай інфармацыі можна прасачыць за тым, як змяняліся паставы, адзенне, позірк людзей таго часу). Калі глядзіш на фотаздымак тых часоў, то бачыш у гэтых людзей такія глыбокія вочы, такі пранізваючы позірк, быццам яны нам нешта хочуць сказаць.\nУ 1948 годзе да Любові Іванаўны ў прымы прыйшоў Панятоўскі Стась. Ён нарадзіўся ў 1922 годзе ў вёсцы Суцін Пухавіцкага раёна і паходзіў са шляхты. Быў добрым кавалём, тынкоўшчыкам. Быў на вайне. Захавалася яго фота (фатаздымак 4), зробленае ў студзені 1945 года ў горадзе Саратаў. На ім гэты мужны баец глядзіць на нас вачамі, якія ведаюць, што савецкі народ перамог у гэтай страшнай вайне. Ён упэўнены ў сабе, не баіцца таго, што чакае яго наперадзе.\n" Ажаніліся мама са Стасем ў 1948 годзе. Ён працаваў кавалём, зарабляў 50 рублёў. Тады ўжо ў Мінску можна было купіць хлеба. Станіслаў ездзіў у Мінск ("Дзякуй яму!") - да Талькі пехатой (кіламетраў 20), потым на цягніку 90 км, а там стаяў у вялізнай чарзе, на рукі давалі па адной буханцы. За суткі можна было выстаяць дзве-тры такія чаргі. У чарзе стаялі і ноччу, спалі проста на сваім мяшку. За тыдзень айчым купляў мех хлеба і прывозіў яго ў Шэлехаў.\nУ 1953 годзе становішча палепшылася. Мы ўжо трымалі трох парсюкоў. Але Хрушчоў загадаў трымаць толькі аднаго, а астатніх - у калгас. Пагэтаму двух парсюкоў зарэзалі." Але ўжо бачна, што жыццё ў вёсцы паляпшаецца. За гэтым можна прасачыць на фотаздымку (фота 5) 1957 года (вяселле ў сяброўкі Ганны Язэпаўны Соф'і Гоман у вёсцы Шэлехаў). Тут добра паказана жыццё вёскі ў той час. Мусіць, гэта вясна, бо на першым плане знаходзіцца лужына. У цэнтры стаяць госці з маладымі, а за імі - адзінокая хата і лес. Большасць мужчын апранута ў кашулі і пінжакі, а штаны запраўлены ў боты. Адзін жаніх стаіць у гальштуку (гэта для яго не абы-які дзень!). Жанчыны апранулі блузкі і спадніцы ніжэй калена, а маленькія дзяўчаткі - сукеначкі і белыя шкарпэткі. Усе вясёлыя, усім добра, бо жыць стала лягчэй.\nНа фота (8) 1954 года Любоў Іванаўна ў белай кашулі, з сынам Валодзем на руках. Усе апрануты ў крамную адзежу, абутыя ў скураны абутак, нават малыя. Аня стаіць паміж мамай і сваячкай, ёй 13 год. "За 10 гадоў мама нарадзіла сем дзяцей. З-за голаду з іх чатыры памерла, а тры засталіся жывымі (гэта сыны Валодзя, Коля і Віця). Пакуль маці карміла дзіця грудзьмі, яно жыло, а як адымала ад грудзей, то памірала."\nСама Ганна ў той час заканчвала 7 класаў Суцінскай школы. Добра памятае сваіх настаўнікаў: Ганну Скіндэр (Татур), Савельевых, Перапечку. "Дзякуй ім усім за навуку!"- прамовіла Ганна Язэпаўна.\n" Летам працавала на палявых работах , даглядала каксагыз (расліна, з соку якога рабілі гуму). У 16 год пайшла з айчымам Панятоўскім у Мацеевічы даглядаць цялят. Уставалі рана, каб ужо ў 6 гадзін раніцы карміць жывёлін. А было ў нас ажно па 200 цялят! За тое плацілі нам па 60 рублёў. Папрацавалі мы там 7 месяцаў. Потым пайшла я працаваць на пякарню ў Суцін, пасля на малочную ў Суцін, дзе перапрацоўвалі малако бруцэлёзных кароў (бруцэлёз - хвароба касцей, заразная). Сепаратар-стэрылізатар аддзяляў смятану ад малака. Я ж ніколі гэтай смятаны не ела, баялася заразіцца! Але косткі сёння мае баляць, з кійком во хаджу, напэўна, ўсё ж гэта праца паўплывала на маё здароўе. Затым пайшла працаваць у дзіцячы садок. Спачатку прала бялізну, а потым была загадчыцай гаспадаркі. Усюды ўжо плацілі грашыма."\nПазнаёмілася яна з Карповічам Юзікам. Ён летам прыязджаў у Пушчу, да маці. А яна тады жыла ў Шэлехаве. Адзін аднаго бачылі, але ніколі не размаўлялі. А пазнаёмілі іх агульныя сябры. І ўжо ў 1962 годзе яны ажаніліся.\nСам ён з Пушчы - вёска ў Пухавіцкім раёне , недалёка ад Мацеевічаў. Там і нарадзіўся ў 1935 годзе. Захаваўся фотаздымак (фота 6), зроблены ў 1939 годзе, яго з матуляй і трыма братамі. Яны апрануты чысценька, па-святочнаму. Ва ўсіх адзенне зрэбнае, толькі ў старэйшага хлопчыка і ў мамы яно куплена ў краме. У абодвух малодшых хлопцаў ногі босыя, а маці і старэйшыя - ў чаравіках. Тут яны такія насцярожаныя, безабаронныя. Міжволі думаеш, гледзячы на гэты здымак: што чакае іх у будучым?\nЮзік служыў тэрміновую службу ў Ленінградзе (фота 7), застаўся там у ФЗУ, атрымаў прафесію будаўніка і паехаў працаваць у Мурманскую вобласць на шахты, дзе здабывалі калійную соль. Пражыў там 5 год, першая яго жонка памерла, засталася 3-хгадовая дачка, Ларыса.\nЮзік забраў Ганну ў Мурманскую вобласць, у пасёлак Афрыканда. Пажылі там нядоўга, бо хацелася вярнуцца на Радзіму. Тады яны пачулі, што ў Салігорску адкрылі калійныя ўгнаенні і што туды набіраюць рабочых. Адразу і паехалі туды. У 1965 годзе муж пачаў працаваць на 2 калійным камбінаце. А Ганна працавала на салігорскай птушкафабрыцы. Пра яе добрую працу напісалі ў газеце "Шахцёр" у 1976 годзе.\n"Ларысу я любіла, як сваю родную,"- кажа Ганна Язэпаўна. Яна падрасла і паступіла ў педвучылішча. Скончыла яго і зараз жыве ў Бабруйску, мае двое дзяцей і нават унукаў.\nУ Ганны і Юзіка нарадзіўся Руслан ў 1966 годзе. Ён закончыў тэхналагічны інстытут, працуе хімікам-тэхнолагам у Мінску.\n"На пенсію: я пайшла ў 1995, а Іосіф у 1990 годзе. Абмянялі кватэру ў Салігорску на кватэру ў Мар'інай Горцы ў 1994 годзе, каб бліжэй жыць да маёй матулі. А яна ўжо жыла ў Тальцы. Панятоўскі на заробленыя грошы купіў лес, з якога пабудаваў хату ў Шэлехаве. А ў 1987 годзе яны перавезлі гэтую хату з Шэлехава ў Тальку.\nВось на гэтым фотаздымку (фота 10) яна ўжо бабулька 69 гадоў. Але ўсё тая ж працавітая, простая, амаль неадукаваная, але па-свойму разумная жанчына. На жаль, памерла ў1 994 годзе. А зараз я жыву ў той самай хаце ў Тальцы, дзе жыла мая мама. І пішу такія вершы:\n…Беларусь, ты наша родная,\nТы яднаеш народы ўсе.\nТое гора пасляваеннае\nСмутак, боль яшчэ нясе… "\nГанна Восіпаўна пяе нам песні, што яна навучылася ад сваёй мамы: "Пасею я гурочкі", а таксама свае ўласныя песні - яна сама піша вершы і мелодыі.\nА кім быў тады фатограф? Мусіць, гэта майстар сваёй справы, гэта сведка тых часоў, гэта гісторык. Калі ён фатаграфаваў людзей, яны думалі, што на іх глядзіць не адзін фатограф, а ўвесь свет. Па гэтаму яны так беражліва адносіліся да фатаграфавання, а пасля і да сваіх фотаздымкаў. Гэта ёсць асобая культура. Напэўна, сёння і мы павінны так жа адносіцца да тых фотаздымкаў, каб перадаць гэту культуру другім пакаленням.\nГісторыя праз фатаграфіі не такая, як нейкая іншая гісторыя. Яна быццам выразае пэўны кавалак жыцця чалавека. Усе тыя фатаграфіі напоўнены жыццём. Яны жывыя, значыць і гісторыя гэта жывая.\nДык давайце ж захоўваць і берагчы тую жывую гісторыю.\nВыкарыстаныя матэрыялы: успаміны і фотаздымкі з сямейнага архіву Карповіч Ганны Язэпаўны.\nИзложение на тему Аблава\n"Чалавек. адчуваў сябе неспакойна, нават трывожна; хада яго была такая насцярожаная, што, здавалася, варта недзе каркнуць вароне, як ён здрыганецца і абамрэ на месцы. Быў ён немаладога веку, даўгалыгі і шырокі ў плячах, але надта худы. " Хведар Роўба запаволіў хаду, пазнаўшы знаёмую з дзяцінства мясцінку, ледзь не заплакаў. Адсюль да роднай вёскі заставалася тры вярсты.\nУспомніў, як памерла пад сцюдзёным Котласам жонка. Прыйшла з дзялянкі і не ўстала. 3 маці засталася малая Волечка, а яго пагналі на работу. Дачушка то плакала, то "тоненькім дзіцячым галаском пяяла маці ўлюбёную ёю "Вутачку". Мабыць, так яна і адышла з гэтага свету пад жаласны спеў дачушкі. " Назаўтра яго на паўдня вызвалілі ад працы, каб пахаваў жонку.\nХведар ішоў па вёсцы, прыслухоўваючыся і прыглядаючыся да знаёмых хат, падворкаў, вуліцы. Ён баяўся і ноччу, каб з кім не сустрэцца, каб хто яго не пачуў. Потым нетаропка абыйшоў магілкі дзядоў, бацькоў, малодшых сястры і брата. Падумаў, "было б добра і яму прымасціцца побач, . можа . ён найбольш затым і імкнуўся сюды - за тысячу кіламетраў, праз пяць гадоў выгнання".\nУсе пяць пакутных гадоў Роўбу тачыла пытанне "Завошта?" "Завошта ў яго адабралі ўладай жа дадзеную зямлю, майно і саслалі на катаргу. У чым яго віна?"\nВыйшаўшы са свайго сховішча на схіле дня, ён сустрэў старога, які пасвіў у лесе карову. Жывёлу даводзілася хаваць дзеля малых дзяцей, бо амаль усё малако забірала дзяржава. Ад старога Хведар даведаўся пра жыццё ў калгасе і, нечакана, пра Міколку, сына. "Цяпер жа ён парцейны сакратар. Малады, а нібы той цівун! Ад бацькі адмовіўся. Казалі, і прозвішча меўся мяняць, каб анізвання. " Вестка настолькі ўразіла, што Хведар ні пра што не мог больш пытацца.\nУспомніўся выпадак, калі сын настояў, каб лепшага сябра выключылі з камсамола за тое, што ён пашкадаваў маці і пакінуў дома адзін абраз. Хведар імкнуўся неяк зразумець сына: ". Дабрыня, мусіць, там, дзе справядлівасць і праўда. А дзе класавая бязлітаснасць, жорсткасць вышэйшых да тых, хто ніжэй, якая ж там дабрыня. Ягоны разумны Міколка, мабыць, хутка засвоіў тое. Калі ён цяпер стаў такі, значыць, такім стаць было трэба. Асабліва, калі ён не па сваёй злосці, а з дзяржаўнай патрэбы. "\nНоччу ўсчаўся дождж і ў лесе было мокра і няўтульна. Але тут можна было не баяцца. Душа Хведара жыла ў трывожным чаканні дня. На золаку голад выгнаў яго з ельніку і ён падаўся на ўзмежак поля, дзе раслі грушкі. Чуйны слых Хведара ўлавіў нейкі рух - там былі людзі, Роўбавы аднавяскоўцы. ". Яму як бы цюкнула ў галаву: ды гэта ж яны - па яго. Яны ж зараз пойдуць у лес выганяць яго. Ланцугом, як на паляванне". Хведар павярнуў у глыб лесу, хацеў выйсці з яго з другога боку. Але з узлеску ўбачыў, што на дарозе стаялі машыны і ад іх ішлі людзі. Выйсця яму не пакінулі і спераду - там былі пагранічнікі. У чацвертым баку быў тупік - "Багавізна, дрыгва, багна, віры, улетку туды не сунешся". Хведар бег туды, бо ззаду чуў галасы, брэх сабакі. ". Ягоны маршрут канчаўся. Неверагодна дзівосны маршрут - праз тысячу вёрст да роднай зямлі. Такі яго лёс! Пракляты лёс, які наканаваў яму ў такі час нарадзіцца селянінам".\nЯму загадвалі вылазіць, папярэджвалі ад "ліца Савецкай улады", потым палезлі ў балота, пачалі апорваць купіны. Хведар пачуў голас сына. Хацелася зірнуць астатні раз і развітацца. "Бедны Міколка: што ён перажывае цяпер? Пэўна ж, то не па сваёй волі - ён змушаны. Можа, яму Загадалі. I паслалі яго лавіць у лесе бацьку, якога выракся. Калі выракся, дык, мабыць, можна і лавіць. Але калі такое магчыма, то тады як жыць? Можа, яму яшчэ загадаюць, злавіўшы, учыніць допыт над бацькам. " Цвёрдым начальніцкім голасам Міколка загадаў парануць купіну, суседнюю з той, за якой тырчага паміж тым і гэтым светам Роўбава галава.


Ізраіль паведаміў пра знішчэнне шэрагу камандзіраў ХАМАС | Новы Час\nНекалькі камандзіраў радыкальнага ісламісцкага руху ХАМАС загінулі ў выніку ізраільскага авіяўдару па сектары Газа ў адказ на ракетныя абстрэлы. Пра гэта паведаміла ў сераду, 12 траўня, ізраільская спецслужба ШАБАК. Пазней ХАМАС пацвердзіла гібель шэрагу прадстаўнікоў, уключаючы камандзіра баявога крыла руху Бассема Ісы, які адказваў за аперацыі ў Газе.\nУ той жа час Армія абароны Ізраіля (ЦАХАЛ) паведаміла пра гібель 21-гадовага чыноўніка ў выніку ўдару супрацьтанкавай ракеты, выпушчанай з сектара Газа. Ізраільскі бок ўсклаў адказнасць за запуск ракеты на ХАМАС.\nПарыж заклікаў да стрыманасці\nФранцыя выказала глыбокую занепакоенасць эскалацыяй напружанасці на Блізкім Усходзе. Міністр па справах Еўропы і замежных спраў Жан-Іў Ле Дрыан заклікаў бакі канфлікту праяўляць стрыманасць.\nРакетныя ўдары Ізраіля пасля абстрэлаў з сектара Газа\nПалесцінцы з сектара Газа з 10 мая выпусцілі па Ізраілю больш за 800 ракет, адзначылі ў ЦАХАЛ. Ізраіль адрэагаваў на абстрэл ракетнымі ўдарамі па сотнях мэтаў у сектары. Міністэрства абароны Ізраілю мабілізуе пяць тысяч рэзервістаў.\nХАМАС пры пасярэдніцтве Катара ў жніўні 2020 году абвясціў рэжым спынення агню з Ізраілем. З тых часоў гэты рэжым неаднаразова парушаўся. Ізраіль, ЗША і Еўрасаюз прызналі радыкальны ісламісцкі рух тэрарыстычнай арганізацыяй.


Аляксандр Лукашэнка азнаёміўся з развіццём сферы штучнага інтэлекту\n12.11.2019 11:27 Інфармацыйная гадзіна\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах сустрэўся з наследным прынцам Абу-Дабі намеснікам Вярхоўнага галоўнакамандуючага Узброенымі Сіламі ААЭ шэйхам Мухамедам бен Заідам аль-Нахаянам. Аб гэтым паведамілі ў прэс-службе беларускага лідара.\nАляксандр Лукашэнка адзначыў аператыўнае накіраванне дэлегацыі эмірацкіх дзелавых колаў у Беларусь, што сведчыць аб рэальнай зацікаўленасці ААЭ ў развіцці гандлёва-эканамічнага і інвестыцыйнага супрацоўніцтва. Прэзідэнт запэўніў у максімальным садзейнічанні эфектыўнаму вырашэнню магчымых пытанняў.\nАдным са складнікаў двухбаковых адносін з’яўляецца ваенна-тэхнічнае супрацоўніцтва. У гэтым плане заяўлена аб гатоўнасці да пашырэння дыялогу па напрамках, якія цікавяць эмірацкі бок, у тым ліку ў галіне навуковых даследаванняў, навучання, правядзення сумесных трэніровак, абмену вопытам.\nАляксандр Лукашэнка падзякаваў шэйху Мухамеду бен Заіду аль-Нахаяну за гасціннасць і ўвагу, якія аказана беларускай дэлегацыі. Ён падарыў наследнаму прынцу пано — двайную галаграму “Сокалы”. Як вядома, гэтая грацыёзная, моцная, спрытная і рэдкая птушка з’яўляецца ўвасабленнем сілы і мужнасці, нацыянальным сімвалам Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў.\nААЭАляксандр ЛукашэнкавізітПрэзідэнт Беларусі


Зноў «лібералізацыя пад выбары»? | Новы Час\nЗноў «лібералізацыя пад выбары»?\nНарэшце адбылося тое, чаго ўсе з нецярпеннем чакалі і пра што так шмат казалі. Выбары ў мясцовыя саветы дэпутатаў Рэспублікі Беларусь прызначаны на 25 красавіка 2010 года. Адпаведны ўказ падпісаў 18 студзеня прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка.\nМожна спадзявацца на тое, што гэта кампанія будзе не такая млявая і абыякавая, як папярэдняя. Таму што гэта будзе першая ў Беларусі выбарчая кампанія, якая пройдзе згодна з новым выбарчым заканадаўствам.\nНовы закон аб выбарах змяніў, у прыватнасці, парадак фарміравання выбарчых камісій. Замацавана ўключэнне ў іх склад адной траціны прадстаўнікоў палітычных партый і грамадскіх аб’яднанняў. Выканкамы не маюць права ўключаць сваіх прадстаўнікоў у выбарчыя камісіі, а чыноўнікі могуць займаць не больш за адну траціну іх складу. Спрашчаецца парадак вылучэння кандыдатаў, у тым ліку ад палітычных партый. Так, палітычная партыя можа вылучаць кандыдата па любой выбарчай акрузе, незалежна ад існавання на яе тэрыторыі партыйных структур.\nЗ заканадаўства выключана норма, якая прадпісвае завярэнне подпісаў, сабраных сябрамі ініцыятыўных груп, у выканкаме. Таксама спрашчаецца парадак правядзення перадвыбарных сустрэч з выбаршчыкамі ў выглядзе масавых сходаў, пікетаў. Кандыдаты маюць права праводзіць масавыя мерапрыемствы па перадвыбарнай агітацыі ў паведамляльным парадку ў спецыяльна адведзеных для гэтага месцах, а таксама магчымасць ажыццяўляць сумесную агітацыю.\nТо бок, у апазіцыі зараз ёсць больш магчымасцяў, каб «разгарнуцца», што б яна ні казала пра «касметычнасць» гэтых правак у Выбарчы кодэкс. Але ёсць магчымасць і — наадварот — «згарнуцца». Зараз любая партыя сваім з’ездам можа вылучыць кандыдатаў у дэпутаты на ўсе акругі. Вельмі салодкі пернік! Але, між іншым, прапускаючы такі момант, як збор подпісаў, можна не толькі выйграць (час, напрыклад), але і прайграць. Бо збор подпісаў — гэта не толькі тэхнічны момант, гэта яшчэ і праца з людзьмі, і павышэнне папулярнасці кандыдата, і прапаганда сваіх ідэяў.\nДарэчы, спадзяецца на выйгрыш і старшыня Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў Лідзія Ярмошына. Напярэдадні прызначэння выбараў яна заявіла, што мясцовыя выбары ў многім вызначаць стратэгію ўзаемаадносінаў АБСЕ і Беларусі падчас прэзідэнцкіх выбараў 2011 года.\nІ, пэўна, нездарма пасля прызначэння выбараў члены Грамадска-кансультацыйнага савета пры Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі запрошаны 22 студзеня ў гатэль «Мінск» для кансультацый на прадмет магчымасці і парадку будучай працы ГКС. Нагадаем, што ў склад савета ўваходзяць прадстаўнікі шэрагу грамадскіх аб’яднанняў і палітычных партый — усяго прыблізна 30 чалавек. Узначальвае ГКС кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта Уладзімір Макей.\nАле ў мінулым годзе Макей пакрыўдзіўся і 12 лістапада аб’явіў аб прыпыненні працы ГКС у сувязі з «нападкамі на савет». У заяве кіраўніка ГКС адзначалася, што савет «ствараўся не пад палітычную кан’юнктуру, а для рэальнай працы», як «механізм рэальнага дыялогу людзей, якія прытрымліваюцца розных пунктаў гледжання». «Аднак спакойнае і канструктыўнае развіццё падзей было не даспадобы некаторым апазіцыйным дзеячам. Нападкі на ГКС ажыццяўляліся і раней, але напярэдадні чарговага пасяджэння па выбарчым заканадаўстве прынялі асабліва бесцырымонны характар», — гаварылася ў заяве.\nЦі звязаныя гэтыя дзве падзеі паміж сабою? Пэўна, так. Бо зараз, на фоне энергетычных спрэчак з Расіяй, Беларусі надзвычай важная падтрымка Захаду. А Захад пакуль што трымае нейтралітэт. А падтрымка нам вельмі патрэбная!\n«Белнафтахім» падрыхтаваў праект загаду, які прадугледжвае павышэнне ўнутраных коштаў на нафтапрадукты з 21 студзеня. Падвышэнне ў сярэднім можа скласці 10 %. І хоць ініцыятыва канцэрну не падтрымана шэрагам дзяржаўных ведамстваў, «Белнафтахім» аргументуе неабходнасць такога кроку стратнасцю ад рэалізацыі нафтапрадуктаў на ўнутраным рынку і пагаршэннем умоваў іх экспарту. Апроч таго, ад 1 студзеня на 9 % павялічаныя стаўкі акцызаў на нафтапрадукты.\nПаказальна, што павышэнне ўнутраных коштаў, уключна з рознічнымі цэнамі на паліва, цалкам знаходзіцца ў кампетэнцыі «Белнафтахіму». Канцэрн нават не абавязаны ўзгадняць непапулярныя крокі з Міністэрствам эканомікі, якое ёсць афіцыйным органам цэнаўтварэння.\nАпошнім разам кошты на нафтапрадукты падвышаліся на 10 % у верасні 2009 года. Тады аргументам быў «рост закупачных коштаў на нафту».\nАле, нягледзячы на ўсе праблемы, мы працягваем і весяліцца. 19 студзеня стала вядома, што 7 сакавіка ў Мінску на галоўнай пляцоўцы спартыўнага комплексу «Мінск-Арэна», які ўмяшчае 15 тысяч гледачоў, пройдзе канцэрт вядомага нямецкага гурту «Rammstein». Арганізатарам канцэрта выступае сталічны Палац Рэспублікі. Плануецца, што білеты паступяць у продаж 21 студзеня. Чакаецца, што іх кошт складзе ад 80 да 300 тысяч беларускіх рублёў. Пытанне, хто будзе выступаць «на разагрэве» ў «Rammstein», пакуль узгадняецца.\nМінск уключаны ў спіс гарадоў сусветнага тура гурту ў рамках выхаду новага альбома «Liebe ist fur alle da». У якасці «разагравальнага» калектыву на сайце згадваецца амерыканска-нарвежскі індастрыял-гурт «Combichrist», які выступіць разам з «Rammstein» і на іншых еўрапейскіх канцэртах тура.


Культура - Расшыфроўка імгнення\nФота з архіва Гістарычнай майстэрні імя Леаніда Левіна\nКультура памяці — гэта тое, што і ствараецца намі, і стварае нас саміх такімі, якімі мы ёсць. І адным з асноўных кірункаў у ёй з’яўляецца вывучэнне мінулага пры дапамозе фотавыяваў, чым і займаецца такі модны цяпер напрамак, як візуальная антрапалогія. Менавіта гэтай тэме быў прысвечаны чарговы семінар “Фотакрыніцы і “бачанне” гісторыі, якое яны ствараюць”, праведзены ў мінскай Гістарычнай майстэрні імя Леаніда Левіна ў рамках штомесячных сустрэч Клуба вуснага гісторыка.\nЯк адзначылі арганізатары мерапрыемства, фатаграфіі — гэта не проста выявы нейкіх месцаў, людзей, рэчаў або фіксацыя падзей, а пэўная хроніка часу, якая пры гэтым мае і ўласныя асаблівасці. І важнае значэнне тут надаецца менавіта сямейным фотаальбомам.\n— Гэта не толькі візуальная інфармацыя пра рэчы, побыт, моду і аздабленне інтэр’ераў, — адзначыла дырэктар Гістарычнай майстэрні Ірына Кашталян. — Кожны з фотаздымкаў мае рысы, характэрныя для свайго часу. Таму фатаграфія з’яўляецца вельмі каштоўнай гістарычнай крыніцай. Фотаздымак здольны не проста перадаваць інфармацыю, але і фарміраваць пазіцыю, стаўленне да пэўнай падзеі ці асобы. Вось чаму вельмі важна навучыцца глядзець на фатаграфію крытычна.\nПаводле яе слоў, праз мікрагісторыю сямейных фатаграфій заўжды можна пабачыць і макрагісторыю. Менавіта праз фатаграфіі канкрэтных падзей мы можам спазнаць увесь свет.\nДаволі цікавае паведамленне пра сувязь вуснай гісторыі і сямейных фотаархіваў зрабіў Кастусь Антановіч. Ён распавёў, чаму здымак варта не проста разглядаць, а аналізаваць, і патлумачыў, якім чынам можна гэта рабіць.\nСупрацоўнік Гістарычнай майстэрні Аляксандр\nДалгоўскі правёў майстар-клас па рабоце з візуальным матэрыялам. На прыкладах гістарычных фатаграфій у групах была праведзеная работа па інтэрпрэтацыі здымкаў і іх дэканструкцыі. Вельмі часта тыя могуць быць пастановачнымі, і калі глыбока “капнуць”, можна высветліць: насамрэч яны азначаюць не тое, што адразу кідаецца ў вочы. Пры правільным падыходзе да фотаматэрыялу можна даведацца значна больш пра гісторыю.\nТак, прапанаваны для аналізу прапагандысцкі нямецкі кадр часоў Другой сусветнай вайны, на якім цікаўныя дзеці разглядаюць аўтамабіль, насамрэч сведчыць пра адну з самых змрочных старонак гісторыі акупіраванага Мінска. Па нумары аўто “SS 1” можна зразумець, што той належаў аднаму з кіраўнікоў нацысцкай Германіі Генрыху Гімлеру, а сам здымак быў зроблены падчас яго візіту ў Мінск і быў звязаны са знішчэннем душэўнахворых людзей — пацыентаў псіхіятрычнага шпіталя ў Навінках.\nАлеся Пчолка, якая прэзентавала праект па рабоце з гістарычнай фатаграфіяй і ўзнаўленні сямейных архіваў “Веха”, распавяла прысутным пра магчымасці працы з візуальнымі медыя і выкарыстаннем у іх сямейнай фатаграфічнай спадчыны. Па яе словах, здабыткі, якія захоўваюцца ў нашых сямейных фотаальбомах, даюць магчымасць нам спазнаваць макрагісторыю на новым узроўні — не заўжды мінулае можа быць спазнаным і зразумелым праз даты і лічбы, якія звычайна ўтрымліваюцца ў падручніках:\n— Гісторыя не дае нам канкрэтных ведаў пра асабістае жыццё людзей. А вывучэнне фотаальбомаў можа дапамагчы спасцігнуць вехі жыцця нашых сваякоў і блізкіх праз уключэнне іх у кантэкст вялікіх падзей, і гэта дапаможа зразумець макрагісторыю.\nНайбольш уражальным прыкладам практык візуалізацыі сямейных гісторый Алеся Пчолка азначыла традыцыю “пахавальных фатаграфій”, калі вакол труны нябожчыка збіраліся ўсе родзічы і блізкія. Такая завядзёнка захавалася ажно да 1970 — 1980-х гадоў. Хаця і дагэтуль раз-пораз у нас у краіне можна напаткаць на хаўтурах чалавека з фотаапаратам, якому пазіруюць людзі ў жалобе.\nВідавочна, гэты звычай можа сведчыць шмат чаго пра гісторыю роднага краю — і не толькі пра стаўленне простых людзей да смерці. Нездарма ж традыцыя была распаўсюджаная ў міжваенны час перадусім у Заходняй Беларусі — больш багатыя “заходнікі” маглі дазволіць сабе наймаць прыватнага фатографа, каб назаўжды захаваць вобраз блізкага чалавека. У БССР сяляне не толькі не мелі фінансавай мажлівасці заплаціць за гэтую раскошу, але і майстроў фотасправы вельмі бракавала. А прыватных фатографаў у 1930-я папросту не было.\nСапраўды, гістарычны аналіз фотаздымкаў — праца нялёгкая. Але плён такіх інтэлектуальных высілкаў заўжды прыносіць адкрыцці. Даволі цікавы семінар завершаны, але пытанняў па сабе ён пакінуў больш, чым можна было ўявіць — занадта многа чаканняў ад быццам звычайных сямейных фотаздымкаў цяпер. Работа з гэтымі здабыткамі толькі распальвае інтарэс сапраўдных даследчыкаў. Метадалогія ёсць — варта толькі пачаць рабіць, а далей спыніцца будзе ўжо не так і проста. Аднак трэба памятаць, што фатаграфія — гэта вынік “творчасці” чалавека, і далёка не заўсёды яна насамрэч азначае тое, што нам паказвае.


Улады гатовыя больш ня гнаць рост ВУПа?\n02 лістапад 2011, 21:56\nМіністар эканомікі Беларусі Мікалай Снапкоў заявіў, што дэфіцыт замежнага гандлю па выніках году зьнізіцца амаль у два разы ў параўнаньні з мінулым годам. Наколькі рэалістычны гэты прагноз, як на экспарт паўплывала дэвальвацыя? Ці можна сказаць, што беларускія эканамічныя ўлады гатовы адмовіцца да росту ВУП дзеля больш якасных паказчыкаў? На гэтыя пытаньні адказвае эканаміст Барыс Жаліба.\nЦыганкоў: Мікалай Снапкоў лічыць, што дэфіцыт замежнага гандлю ў 2011 годзе зьнізіцца да 5-6 працэнтаў ад ВУП. Міністар відавочна абапіраецца на апошнія дадзеныя, паводле якіх за апошнія месцы назіраюцца станоўчыя тэндэнцыі замежным гандлем. Ці гэтыя тэндэнцыі выкліканыя пераважна дэвальвацыяй ці тут можна назіраць больш стратэгічны і доўгатэрміновы трэнд?\nЖаліба: За 8 месяцаў году адмоўнае сальда значна панізілася ў параўнаньні з тым самым пэрыядам мінулага году. Тут прычын некалькі, але галоўнае — экспарту паспрыяла рэкордная дэвальвацыя. Яна ж заціснула нашых імпартэраў, яны згортвалі сваю дзейнасьць, адпаведна зьніжаўся імпарт.\nВядома, рэкорднае нэгатыўнае сальда ў выніку павінна паменшыцца. Не да 5-6 працэнтаў ад ВУП, як кажа Снапкоў (гэта занадта аптымістычны прагноз), але да 6-7 працэнтаў — гэта цалкам рэальна.\nЛюдзі, якія займаюцца прагнозамі, павінны засяродзіцца на іншых паказчыках — заробкі, падвышэньне рэальных даходаў насельніцтва, працягласьць жыцьця.\nЦыганкоў: Міністар таксама зрабіў даволі цікавую заяву наконт таго, што ВУП — гэта вынік, а ня мэта. Гэта якасны паказьнік, а яго зьвязваюць толькі з аб’ёмам, сказаў Снапкоў. Ці можна сказаць, што ўпершыню за апошнія гады ўлады прыходзяць да думкі, што не абавязкова павялічваць ВУП любым коштам, а варта выходзіць на больш якасныя паказьнікі?\nЖаліба: Я спадзяюся, што мінулы год чамусьці навучыў нашы ўлады. Быў і рост ВУП, і расла валютная выручка, але пры гэтым узровень жыцьця паменшыўся як мінімум у два разы. Пакуль што не апублікаваныя асноўныя кірункі грашова-крэдтынай палітыкі, але я спадзяюся, што нашы ўлады вырашацца пайсьці на гэты крок — апэраваць ня толькі валавымі паказчыкамі.\nЛюдзі, якія займаюцца прагнозамі, павінны засяродзіцца на іншых паказчыках — заробкі, падвышэньне рэальных даходаў насельніцтва, працягласьць жыцьця і гэтак далей. Я спадзяюся, што крок у гэты бок будзе зроблены.


Суд не захацеў дапамагчы Лябедзьку вярнуць рэчы, сканфіскаваныя КДБ\n15 травень 2012, 16:07\nСуд Цэнтральнага раёну Менску адмовіўся разглядаць пазоў лідэра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоля Лябедзькі да КДБ.\nЛябедзька дамагаецца, каб яму вярнулі сканфіскаваныя рэчы.\n«Учора я атрымаў апавяшчэньне пра тое, што суд адмаўляе ў разглядзе майго пазову, бо нібыта я не магу зьвяртацца ў суд у справе свайго канфлікту з КДБ», — паведаміў БелаПАН Лябедзька. Ён сказаў, што мае намер абскардзіць рашэньне раённага суду ў вышэйшай інстанцыі.\nКДБ сканфіскаваў у Лябедзькі рэчы адразу пасьля Плошчы.\nПасьля акцыі пратэсту супраць фальсыфікацыі вынікаў выбараў яго затрымалі. Лябедзьку выставілі абвінавачаньне ў арганізацыі масавых беспарадкаў і ўдзеле ў іх. 6 красавіка 2011 г. яго вызвалілі зь СІЗА КДБ пад падпіску аб нявыезьдзе. 23 жніўня крымінальная справа супраць яго была спыненая.\nЛябедзька адзначыў, што рашэньне было прынята судзьдзёй Аленай Семак, якая «ўжо амаль два месяцы нібыта з-за сваёй загружанасьці ня можа прызначыць дату разгляду майго пазову да Мін’юсту і МУС, што тычыцца забароны на выезд зь Беларусі».\n14 траўня Лябедзька таксама атрымаў паведамленьне з суду Цэнтральнага раёну. «У ім гаворыцца пра ўзбуджэньне вядзеньня ў рамках адміністрацыйнай справы і папярэджаньне ад судовых выканаўцаў пра магчымую канфіскацыю маёмасьці ў сувязі зь няплатай штрафу па аршанскай справе», — сказаў Лябедзька.\nУ ноч з 27 на 28 сакавіка Лябедзька, а таксама лідэр Беларускай партыі левых «Справядлівы сьвет» Сяргей Калякін і прэсавы сакратар кампаніі «Эўрапейская Беларусь» Аляксандар Атрошчанкаў былі зьнятыя зь цягніка «Менск — Масква» ў Воршы. Яны накіроўваліся ў Маскву, каб адтуль вылецець у Брусэль, дзе ў іх былі заплянаваныя сустрэчы з прадстаўнікамі Эўразьвязу.\nСуд, які адбыўся ў Воршы 29 сакавіка, прызнаў палітыкаў вінаватымі ў дробным хуліганстве паводле артыкула 17.1 Кодэксу аб адміністрацыйных правапарушэньнях і аштрафаваў кожнага на 350 тыс. рублёў. Увесь час да суду апазыцыянэры правялі ў мясцовым ізалятары часовага ўтрыманьня.\nЛябедзька падкрэсьліў, што штраф аплаціў і на пачатку траўня адпаведнае паведамленьне паступіла ў суд Воршы. Палітык лічыць тое, што адбываецца, правакацыяй. Па словах Лябедзькі, у яго «ўжо адбылася з гэтай нагоды жорсткая размова з судовымі выканаўцамі, якія паабяцалі разабрацца ў сытуацыі».


У клопатных буднях праляцела амаль 25 год\n27.02.2019 1909 knews 0 Комментариев\n1 верасня 1955 года першы раз у школу крочыла шасцігадовая дзяўчынка. Напэўна, як усе першакласнікі, дзяўчынка адчувала сябе надзвычай дарослай і важнай. Гэта ж не жартачкі – школьніца ўжо! Ці прадчуваў дырэктар Кротаўскай школы і першая настаўніца, якія віталі дзетак на школьным ганку, што некалі дзяўчынку Валю будуць зваць не інакш як Валянціна Фёдараўна, і што тая пасля многіх гадоў вучобы і працы ўзначаліць адну са школ раёна?\nДзяўчыне найбольш падабаліся прадметы хімія і біялогія. Гэта паўплывала і на выбар прафесіі.\n— Першапачаткова я хацела вучыцца на таваразнаўцу, але не выйшла, таму бацька, а ён быў дырэктарам Капліцкай школы, узяў мяне, выпускніцу 10 класаў, настаўніцай. Вучыла дзяцей гісторыі, беларускай мове. Менавіты тады я і зразумела, што педагогіка – гэта маё.\nВалянціна Фёдараўна вырашыла паступаць у Брэсцкі педагагічны інстытут на прыродазнаўчы факультэт.\n— Самыя шчаслівыя і лёгкія гады, — успамінае Валянціна Тарынская. — Патрабавалася толькі старанна вучыцца.\nВалянціна Фёдараўна замуж выйшла яшчэ падчас вучобы ў інстытуце, на трэцім курсе. Са сваім будучым мужам Аляксандрам Рыгоравічам яны былі знаёмы з дзяцінства. І калі яго накіравалі служыць у часць Пашкава, што ў Магілёве, Валянціна Фёдараўна перавялася на завочнае аддзяленне і паехала за ім. Адслужыўшы Аляксандр Рыгоравіч вярнуўся на радзіму, дзе яму прапанавалі пасаду памочніка ляснічага ў Гарбавічах. І зноў Валянціна Фёдараўна была разам з мужам. Разам з ім яна была і тады, калі ў пошуках лепшай долі, ён паехаў працаваць у Бабічы Рэчыцкага раёна.\n— У Бабічах я ўладкавалася ў спецшколу, была загадчыцай цяпліцы, што ў будучым мне вельмі дапамагло і ў працы, і на ўласным агародзе.\nПраз семь гадоў Тарынскія ізноў вярнуліся ў Гарбавічы. З дыпломам настаўніка хіміі і біялогіі Валянціна Фёдараўна пайшла працаваць у мясцовую школу. А у 1983 годзе дырэктар Гарбавіцкай школы Міхаіл Змушка прапанаваў ёй пасаду завуча.\n— Я плакала, так баялася згаджацца, — рассказвае Валянціна Фёдараўна. — Але і муж, і тата мой знайшлі словы, каб супакоіць, пераканалі мяне, што здолею.\nЯк будаваць адносіны з дзецьмі, наладзіць супрацоўніцтва з бацькамі, настаўнікамі, маладога завуча вучылі вопытныя педагогі. Валянціна Фёдараўна працавала шчыра, апантана: не шкадавала ўласнага часу, вяла дадаткова заняткі па хіміі і біялогіі, рабіла ўсё для таго, каб вучням было зразумела па яе прадметах. І дзеці за гэта былі ўдзячныя ёй.\n— Любоў да прадмета, — лічыць Валянціна Фёдараўна, — перадаецца вучням. Ніколі дзеці не будуць імкнуцца да ведаў, калі не ўбачаць асабістую зацікаўленасць настаўніка.\nСама Валянціна Тарынская лічыла сябе строгай і патрабавальнай. Але дзеці хутка “раскусвалі”, што пад строгасцю хаваецца дабрыня, павага нават да самай маленькай асобы. Менавіта таму яе самыя першыя вучні – цяпер ужо дарослыя – дагэтуль цікавяцца яе справамі і дзеляцца сваімі дасягненнямі.\nУ клопатных буднях на пасадзе завуча Валянціна Фёдараўна не прыкмеціла як мінула 15 год. А ў 1998 годзе яна стала дырэктарам Гарбавіцкай школы.\n— Калі я толькі стала завучам, як раз былі гады перабудовы. Дастаць фарбу ці іншыя рэчы для падрыхтоўкі школы да новага навучальнага года было складана, часта нават крэйды на школу не хапала. Таму мы разам з дзецьмі збіралі металалом, вырошчвалі расаду капусты, памідораў, вырошчвалі цыбулю. Усё гэта рэалізоўвалі насельніцтву ці рабілі бартар з мясцовай гаспадаркай. Была яшчэ адна балючая кропка ў нас – кацельня, якая школу не грэла, а, здавалася, грэе толькі зямлю. І нічога мы зрабіць з ёй не маглі, пакуль яе не перадалі на баланс камульных служб, якія адбудавалі яе нанава.\nКожная сталая ўстанова адукацыі мае свае традыцыі, якія хоць і добрыя, але не даюць больш істотных вынікаў. Пры Валянціне Фёдараўне ў школе заняліся павышэннем якасьці ведаў навучэнцаў шляхам укаранення новых педтэхналогій, такіх як камп’ютарызацыя, дыферэнцыяцыя навучання, праца ў парах і індывідуальны падыход.\n— Вынікі такой працы мы заўважылі на ціхіх і не “зорных” вучнях. І кожны раз дзіўна было бачыць, як раскрываецца хлопчык ці дзяўчынка, як загараюцца яны ад першых перамог і як з’яўляецца ў іх вера ў далейшы поспех.\nБыла перагледжана і праца з настаўнікамі і бацькамі, на новы ўзровень падняўся алімпіядны рух, актывізавалася работа па ўдзелу ў вучнёўскай навукова-даследчай дзейнасці. У хуткім часе Гарбавіцкая школа стала школай перадавога вопыту.\n— Без добрасумленнай працы такіх людзей, як Ніна Лысенкова, Марына Маркіна, Алена Шэлег, Алена Супруноўская, Ала Загорская і іншых, мы не дасягнулі бы такіх поспехаў.\nВалянціна Фёдараўна не хавае падзякі і ў адрас мужа, які нягледзячы на занятасць на працы і на ўласным падворку, дапамагаў жонцы па гаспадарчай частцы ў школе.\nРазам Тарынскія выгадавалі сына, а сёння песцяць унукаў.\nНа пенсію Валянціна Фёдараўна выйшла ў 2004 годзе, але яшчэ два гады працавала настаўнікам. Яна не шкадуе аб тым, што выбрала педагагічны шлях, бо не бачыць сябе ў іншай прафесіі.\nА ў складзе хора, што існуе з пачатку яе педагагічнай дзейнасці і сёння выступае на разнастайных канцэртных пляцоўках. І не столькі радуецца апладысментам, як цешыцца стасункамі з сяброўкамі, колішнімі калегамі, а цяперашнімі самадзейнымі таленавітымі спявачкамі.\n← Таццяна Века працаваць пайшла адразу пасля школы\nВ Калинковичах стартовал новый сезон семейного спортивного клуба «Папазал» →\nКрасивая работа Елены Тороп\nМарина Голубенко: «Ничего в жизни не дается просто так»\nВасилий Лола если пообещал – выполнит железно


Фота дызайну спальні ў сучасным стылі\nСучасны інтэр'ер спальні можа быць прадстаўлены ў такіх стылях, як мадэрнізм, мінімалізм, деконструктивизм, гань-цёк, поп-арт і эклектыка.\nРаней мы падавалі да вашага увазе фота сучасных гасціных, кухняў і ванных пакояў. Калі вы жадаеце аформіць усю кватэру ў сучасным стылі, то рэкамендуем гэтак жа азнаёміцца з фота прыкладамі сучасных спальняў, якія знаходзяцца крыху ніжэй.\nГалоўнымі асаблівасцямі сучаснай спальні з'яўляюцца:\nНезвычайныя формы мэблі (ложка, тумбачкі, крэслаў)\nШматузроўневы небудзь нацяжны столь\nСучаснае асвятленне (прыхаваная потолочная падсвятленне, гульня святла, дызайнерскія люстры і настольныя лямпы)\nВыкарыстанне як прыродных, так і штучных матэрыялаў аздаблення (папулярнасцю карыстаецца дрэва, шкло і пластык).\nВялікія вокны. У апошні час усё часцей ствараюць адну з сцен цалкам шкляной.\nФункцыянальнасць спальні. Нягледзячы на тое, што сучасныя спальні вельмі прыгожыя, асноўная мэта – дасягненне максімальнага камфорту. Менавіта таму пры афармленні спальні ў сучасным стылі колькасць розных цацанак імкнуцца звесці да мінімуму.\nІнтэр'ер сучаснай спальні часта дапаўняе камін альбо муляж каміна.\nФота дызайну спальні ў сучасным стылі:\nГэтак жа раім праглядзець гатовы дызайн трохпакаёвай кватэры ў сучасным стылі!\nВы тут: > Фота галерэя > Дызайн інтэр'еру > Дызайн інтэр'еру спальні > Сучасныя спальні\nСпальні са скошаным столлю\nСпальні ў цёплых танах\nСпальні ў цёмных танах\nІдэі дызайну спальняў\nУсе матэрыялы сайта SamDizajner.ru напісаны спецыяльна для СамДизайнер, капіраванне 1 у 1 строга забаронена. Перадрук, поўны або частковы рерайт артыкула “Сучасныя спальні”, магчымы, толькі пры ўказанні поўнай, актыўнай спасылкі на крыніцу.


2 Аповяд пра ваду 2 клас навакольны свет\nа) ля вады - выдра, бабёр, чапля\nб) на паверхні вады - клоп-вадамер, жаба, качка-крыжанка\nв) у тоўшчы вады - шчупак, карась, апалонікі, шпулька, трытон, жук-плавунец, водолюб вялікі, цяніка\nг) на дне вадаёма - рачны рак, двухстворкавыя малюскі, п'яўка, бактэрыі\nКарыстаючыся малюнкамі і тэкстам атласа - вызначальніка, запоўні табліцу.\nПадводзячы вынікі параўнання двух жукоў, можна сказаць, што яны вельмі падобныя, да таго ж насяляюць у падобных умовах вадаёмаў. Адрозніць іх можна па вонкавым выглядзе (плавунец мае аранжавую акантоўку, а водолюб - буйней па памерах).\nа) жаба - жук-плавунец - акунь\nб) багавінне - дафнія - лічынка страказы\nв) п'яўка ложноконская - шчупак - чапля\nА яшчэ я даведалася, што стракозы - вельмі старажытныя жывёлы, яны з'явіліся на Зямлі значна раней за іншых.\nЖывуць ракі ў рэках і азёрах з чыстай вадой. А там, дзе вада забруджаная, яны знікаюць, не могуць вытрымаць забруджвання. Яшчэ адна прычына - людзі ловяць ракаў вясной у рэчцы і дастаюць іх з нор рукамі; ракаў вылоўліваюць шмат, лік вылаўленых вымяраецца дзесяткамі на аднаго чалавека; заўсёды бяруць і самак з ікрой.\nНя ловіце іх памногу. Ня ловіце вясной, падчас размнажэння. Ніколі не бярыце рачьих самак з ікрынку, бо з кожнай ікрынку з'явіцца маленькі рачок - будучы вялікі рак. А лепш за ўсё наогул рачных ракаў ня лавіць. Людзі без вараных ракаў пражывуць, а нашы вадаёмы без іх адчуюць сябе прыкметна горш. І так ужо ў многіх месцах рачны рак стаў рэдкасцю.


Catholic.by - Прыміцыйная Імша кс. Антона Анціпенкі прайшла ў парафіі св. Зыгмунда ў Баранавічах\nПа-другое, падчас прыміцыйнай св. Імшы адбылося ўрачыстае ўнясенне ў касцёл св. Зыгмунта рэліквій св. Фаўстыны Кавальскай, дзякуючы якой сучаснае чалавецтва нанова адкрыла для сябе таямніцу Божай Міласэрнасці.\nПершая св. Імша новапасвячанага святара ў роднай парафіі — гэта асаблівая нагода для радасці. Сабраныя вернікі, мясцовыя святары і супольнасць Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску дзякавалі Богу ўжо за чацвёртага ксяндза, які выйшаў з парафіі св. Зыгмунта ў Баранавічах.\nНагодай для дадатковай радасці супольнасці ў Баранавічах стала ўрачыстае ўнясенне рэліквій св. Фаўстыны, падараваных манахінямі з Санктуарыя Божай Міласэрнасці ў Кракаве для вернікаў Беларусі. Мясцовы пробашч, ксёндз канонік Богдан Крынскі, звярнуў увагу сабраных на асаблівы дар Божага Провіду, якім стала ўнясенне рэліквій менавіта падчас прыміцыйнай Імшы святара — «сына» гэтай парафіі.\nПадчас гаміліі кс. Андрэй Рылка, рэктар Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску, звярнуў увагу сабраных на вобраз святарства, апісаны ў містычных перажываннях святой Фаустыны. Гэтая Апосталка Божай Міласэрнасці раскрыла на старонках свайго духоўнага «Дзённічка» бачанне святарства менавіта як дар бязмежнай Божай моцы і неспасцігальнай ласкі для свету дзеля ратавання грэшнага чалавецтва.\nНа заканчэнне літургіі сабраныя пажадалі новапрэзбітэру — кс. Антону Анціпенку быць апосталам Божай Міласэрнасці праз самаадданае і велічнае служэнне як душпастыра.\nфота Кацярыны Герусь


PhD Сант'яга - PhD праграм у Сант'яга PhD, Сант'яга 2017\nРэгістрацыя бясплатна PhD Сант'яга - PhD праграм PhD Сант'яга, Сант'яга\nПатрабаванні да праграмы PhD часта звязаныя студэнт, які мае ўжо атрымаў ступень магістра. Акрамя таго, тэзіс або дысертацыя ў асноўным складаецца з арыгінальнага навуковых даследаванняў павінны быць прадстаўлены. У некаторых краінах, гэтая праца можа нават трэба абараняць перад панэллю.Кандыдат з'яўляецца верхні ўзровень вывучэння, што чалавек можа дасягнуць у любой вобласці даследаванняў і спецыялізацыі. У гэтым навучальным узроўні дазваляе даведацца сакрэты акадэмічныя, якія ніколі не былі выкарыстаныя або выяўленыя. Ён накіраваны на павышэнне ідэя, каб дапамагчы зрабіць жыццё чалавека лёгка, жывучы на зямлі.Адукацыя ў Чылі акцэнт тэхнічнага і вышэйшай адукацыі праз універсітэт. Большасць універсітэтаў у Чылі прапануе ўстоянай культуры студэнта і адносіны з замежнымі студэнтамі незалежна ад моўнага бар'ера. Вышэйшую адукацыю ў Чылі з'яўляецца даступнай у прыватным і фінансуюцца дзяржавай універсітэтаў.У Сант'яга, можна выбраць любімую праграму навучання або спецыялізавацца ў пэўнай вобласці шмат у чым, навукова-даследчыя інстытуты, каледжы і універсітэты даступныя. Адзін з найбуйнейшых універсітэтаў у Чылі, Универсидад дэ Чылі, знаходзіцца тут, а таксама вядомыя Универсидад дэ Сант'яга-дэ-Чылі, якая змяніла людзей 'ы жыцця з пункту гледжання адукацыі.PhD Сант'яга - Вазьміце PhD у Сант'яга. Атрымаць усе праграмы PhD і школьных інфармацыі. Эканомце час і звярнуцца школу прама тут!\nLink to and share "PhD Сант'яга - PhD праграм у Сант'яга PhD, Сант'яга 2017"


Standard & Poor’s панізіла рэйтынг Расеі\n25 красавік 2014, 10:52\nМіжнароднае рэйтынгавае агенцтва Standard & Poor’s панізіла доўгатэрміновы рэйтынг Расейскай Фэдэрацыі па абавязацельствах у замежнай валюце да «BBB-».\nКароткатэрміновы рэйтынг Расеі ў замежнай валюце паніжаны да «A-3» замест ранейшага «A-2», доўгатэрміновы рэйтынг у нацыянальнай валюце — да «BBB» замест «BBB +\nПрагноз па доўгатэрміновых рэйтынгах Расеі „нэгатыўны“.\n«Паніжэньне рэйтынгу адлюстроўвае рызыкі, зьвязаныя з чаканьнямі далейшага істотнага адтоку капіталу з Расеі, якія адзначаюцца ў першым квартале 2014 года», — гаворыцца ў прэс-рэлізе агенцтва.\n«На нашу думку, геапалітычная напружанасьць у адносінах паміж Расеяй і Ўкраінай можа прывесьці да далейшага істотнага адтоку як замежнага, так і ўнутранага капіталу з расейскай эканомікі, што яшчэ больш падарве пэрспэктывы росту эканомікі краіны», — адзначаюць экспэрты S & P.\nКіраўнік Мінэканамразьвіцьця РФ Аляксей Улюкаеў назваў рашэньне S & P аб паніжэньні прагнозу Расеі як збольшага палітычна матываванае, а збольшага зьвязанае з макраэканамічнай сытуацыяй:\n«Гэта чаканае рашэньне, таму што спачатку былі перагледжаныя чаканьні, потым пераглядаюцца рэйтынгі. Зразумела, што гэта збольшага палітычна матываванае рашэньне, а збольшага, магчыма, рэакцыя на сапраўднае пагаршэньне макраэканамічнай сытуацыі, у якой мы знаходзімся», — сказаў Улюкаеў журналістам, адказваючы на пытаньне Інтэрфакса.\nРасейскія фондавыя індэксы сёньня адкрыліся зьніжэньнем каціровак.\nУ пятніцу на Маскоўскай біржы індэкс ММВБ ў першыя хвіліны гандлю зьнізіўся на 0,96% і склаў 1288,00 пункта. Індэкс РТС, які разьлічваецца ў далярах, паменшыўся на 1,27 % да ўзроўню 1131,10 пункта, перадае ІТАР — ТАСС.


Парубій папярэдзіў пра сур’ёзную небясьпеку зь Беларусі - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nПарубій папярэдзіў пра сур’ёзную небясьпеку зь Беларусі\nposted Apr 12, 2017, 12:22 PM by Адміністратар Навін [ updated Apr 12, 2017, 12:22 PM ]\nРасейска-беларускія вучэньні “Захад-2017” могуць абярнуцца наўпроставай агрэсіяй з тэрыторыі Беларусі ў адносінах да Украіны.\nПра гэта заявіў спікер Вярхоўнай Рады Украіны Андрэй Парубій, паведамляецца на сайце ВР.\n“Крэмль груба выкарыстоўвае беларускі народ як закладніка сваёй акупацыйнай палітыкі”, -- паведаміў Парубій.\nЁн папярэдзіў, што ня трэба адкідваць “найгошага сцэнару: выкарыстаньня вучэньняў, як мінімум, для мілітарызацыі Беларусі, а максімум – зьдзяйсьненьня наўпроставай агрэсіі або дывэрсійна-падрыўной дзейнасьці з тэрыторыі Беларусі супраць нашых дзяржаў”.\n“Таму мы павінны асаблівую ўвагу надаваць пытаньню Беларусі і ўзмоцніць узаемадзеяньне паміж сабой і іншымі краінамі Эўразьвязу і НАТО, каб выключыць рэалізацыю небясьпечных планаў Пуціна ў Беларусі або з тэрыторыі Беларусі”, -- зазначыў Парубій.\nТаксама ён пракамэнтаваў словы кіраўніцтва Беларусі пра нібыта падрыхтоўку на тэрыторыі Украіны ўзброеных баевікоў.\n“Гэта не адпавядае сапраўднасьці. Такія заявы мы разглядаем як правакацыю, што шкодзіць разьвіцьцю добрасуседскіх адносінаў паміж Украінай і Беларусьсю. Бо менавіта Расея як хаўрусная дзяржава Беларусі арганізавала на сваёй тэрыторыі, так і на акупаваных украінскіх землях трэніровачныя лягяры для наёмнікаў і баевікоў. Падтрымліваючы і экспартуючы тэрарызм, Расея мэтанакіравана падрывае стабільнасьць і бясьпеку ў рэгіёне, да якога адносяцца як Україна, так і Беларусь”, -- зазначыў Парубій.\nЁн дадаў, што Україна імкнецца папярэдзіць Беларусь ад любых крокаў, якія маглі б пагражаць бясьпецы ўкраінскай дзяржавы і краін рэгіёна.\n“Беларускі народ мае патрэбу ў падтрымцы і пазытыўных сігналах, Беларусь зьяўляецца незалежнай дзяржавай -- неад’емнай часткай Эўропы, а не расейскай правінцыяй”, -- зазначыў Парубій.


Суд над абаронцамі Курапатаў: агульны штраф 236 базавых | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСуд над абаронцамі Курапатаў: агульны штраф 236 базавых (абноўлена)\n18 красавіка ў судзе Менскага раёна ў 10 гадзін раніцы пачаліся разгляды спраў абаронцаў Курапатаў. Першым судзяць Валерыя Рабцава, ён бароніць сябе сам.\nСправу разглядае суддзя Анжаліка Казлова. Валерыя Рабцава вінавацяць у „дробным хуліганстве” (арт. 17.1 КаАП), якое ён нібыта ўчыніў 4 красавіка ва ўрочышчы Курапатаў. Актывіст заявіў хадайніцтва аб азнаямленні з матэрыяламі справы і аб выкліку сведкі.\nПасля перапынку Валеры Рабцаў распавёў у судзе, што ён прыехаў у Курапаты, каб даведацца, ці ёсць у арганізацыі „ЗаславльСтройІндустрыя” дазвол на знос крыжоў. Адзначае, што не мог знаходзіцца фізічна ў 11.30 у месцы складання пратакола, як гэта ў ім запісана. Валеры Рабцаў здымаў на тэлефон затрыманне людзей, але неўзабаве да яго падскочылі супрацоўнікі ў цывільным, выхапілі тэлефон, выдалілі відэа і скінулі наладкі да заводскіх. Рабцаў адзначае, што бачыў, як супрацоўнікі затрымлівалі Ніну Багінскую, Віталя Трыгубава. Да яго падышлі моўчкі ззаду, выбілі тэлефон, скруцілі, кінулі ў аўтобус. Хто круціў, актывіст не бачыў. Пасля гэтага яго пратрымалі дзевяць гадзін у міліцэйскім участку і потым адправілі ў ІЧУ.\nСведкай выступае супрацоўнік АМАП Віталій Атрасевіч. Ён сцвярджае, што тэхніка і крыжы былі агароджаныя, Ніна Багінская легла на крыжы, у гэты час Рабцаў вёў здымку на агароджанай тэрыторыі. Калі супрацоўнікі міліцыі неслі Багінскую ў спецтранспарт, Рабцаў і Сабалеўскі сталі перашкаджаць затрыманню. Пасля гэтага Валерый быў затрыманы, а Сабалеўскі збег. Сам Віталій Атрасевіч прымаў удзел у затрыманні Валерыя Рабцава.\nАднак актывіста настойвае, што ніякай агароджы не было. Ён заявіў хадайніцтва аб праглядзе відэа з месца здарэння, аднак суддзя адхіліла яго, бо невядома, хто яго здымаў, а самаго Рабцава на ім няма.\nНаступным у суд выкліканы Міхаіл Сабалеўскі. Ён сведчыць, што дакладна тэхніка не была агароджаная, а супрацоўнікаў у форме ён не бачыў. Калі пачалі затрымліваць Рабцава, ён збег, бо спужаўся людзей у цывільнай вопратцы.\nСуддзя Анжаліка Казлова палічыла віну Валерыя Рабцава даказанай і аштрафавала яго на 6 базавых велічынь.\nСправу супраць самаго Міхаіла Сабалеўскага разглядаў суддзя Павел Жэчко. Яго таксама, як і Валерыя Рабцава, абвінавацілі ў „дробным хуліганстве”.\nАктывіста Сабалеўскага аштрафавалі на 10 базавых велічынь.\nУ 11.00 – пачатак суда над 72-гадовай Нінай Багінскай. Яна на суд не з’явілася. Разгляд адміністрацыйнай справы па арт. 17.1 КаАП у дачыненні да яе перанесены на 26 красавіка.\nУ 14.00 пачаўся разгляд справы ў дачыненні да Зміцера Дашкевіча. Яго вінавацяць па двух артыкулах – 17.1 і 23.4 КаАП. Справу разглядае Аляксей Крапачоў. Сведкам выступіў супрацоўнік міліцыі Шчэрбакоў.\nСуддзя вырашыў, што Зміцер Дашкевіч вінаваты ў прад’яўленных правапарушэннях і аштрафаваў яго на 50 базавых велічынь.\nУ 15 гадзін пачаліся суды над Дзянісам Урбановічам і Віталём Трыгубавым. Справу Дзяніса Урбановіча разглядае суддзя Анжаліка Казлова, а Віталя Трыгубава – Віктар Шаўцоў. Абодвух таксама вінавацяць па двух артыкулах КаАП – „дробнае хуліганства” і „непадпарадкаванне службовай асобе”. Супраць Віталя Трыгубава сведчыць зноў Шчэрбакоў.\nСуддзя аштрафавала Віталя Трыгубава на 20 базавых велічынь.\nУ 16.30 суддзя Аляксей Крапачоў разгледзеў справу ў дачыненні да Валянціны Яроменак. Жанчыну вінавацяць па арт. 17.1 і 23.4 КаАП. Яе таксама аштрафавалі – на 10 базавых.\nНагадаем, раніцай 4 красавіка стала вядома, што ў Курапатах прадстаўнікі Бараўлянскага спецыяльнага лясгасу масава зносяць крыжы. Абаронцаў мемарыяла, якія абурыліся такімі дзеяннямі, супрацоўнікі міліцыі пачалі масава затрымліваць. Некаторых актывістаў пасля ўтрымання ва УУС Менскага раёна змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання.


Рэкамендаваныя кнігі мноства аўтараў\nЛепшыя кнігі многіх пісьменнікаў.\n3 лепшыя кнігі Хван Сок Ёнга\nЛітаратура сведчыць пра самыя сакавітыя ўнутрыгісторыі ва ўсіх гістарычных падзеях, адзначаных геапалітычнымі перыпетыямі моманту. Сённяшняя Карэя выжывае, падзеленая працай і ласкай халоднай вайны, з якой Германія змагла вырвацца ў 89 годзе, але якая захоўвае сваю асаблівую заслону...\n3 лепшыя кнігі Сант'яга Дыяса\nМаё пакаленне 70 -х гадоў ужо добра ўкамплектавана Сант'яга Дыясам. Таму што мы ўключаем іншых выдатных казачнікаў, такіх як Хуан Гомес Журада, Мікель Сант'яга, Сезар Перэс Геліда і Пол Пэн. Усе яны - пісьменнікі самага чыстага напружання. Трылеры, як вялікія грузавікі. І ў пэўным сэнсе вам гэта падабаецца ...\nЛепшыя кнігі Лаэтыцыі Каломбані\nВедаеце, калі вы вырашыце, што "гэта будзе мая любімая песня"? Што ж, нешта падобнае адбываецца, калі ты заканчваеш кнігу Лаэтыцыі Каломбані. Затым праходзіць час, і новыя кнігі асляпляюць вас, бо новыя песні становяцца саўндтрэкамі жыцця. Але пытанне ў тым, як чытанне ці праслухоўванне ...\n3 лепшыя кнігі Евы Балтасар\nПеранос паэзіі ў прозу пакідае ў Евы Балтасар след, як веснавое жніво. Сцежка, напоўненая звонкімі водарамі сада і зямлі. У паэта-экзістэнцыяліста, як яна, сутнасць была б больш звязана з ураджаем, які таксама вырывае карані. Карані, якія могуць быць ...\n3 лепшыя кнігі Пітэра Кэры\nНепрадказальны выдавецкі рынак часам забывае такіх пісьменнікаў, як аўстраліец Пітэр Кэры. І крыўдна таму, што ў творах Кэры мы знаходзім асобнага аўтара, які вар'іруецца паміж гістарычнымі выдумкамі, ухроніямі, прыгодамі і таямніцамі, якія прыходзяць да нас пад вытанчанымі арнаментамі. Таму што Кэры робіць ...\n3 лепшыя кнігі Эстэр Гарсія Льявет\nСатыра можа быць самай кіслай формай гумару. Лізергічнае бачанне, якое абуджае гумар, які лунае над трагедыяй ілжывых нораваў, чалавечых складкоў. Калі бязлітасна сатырычнае бачанне нападае на грамадства, з'ява лётае ў паветры, і іх формулы ўвекавечваюць сябе ў...\n3 лепшыя кнігі Даніэля Салданья\nСмеласць, пошук і аголенасць душы заўсёды робяць авангардную літаратуру. Тое, што Даніэль Салданья прапаведуе з лёгкасцю таго, хто цалкам упэўнены ў сваёй місіі ў гэтым свеце. І толькі перакананы пісьменнік можа ў канчатковым выніку дасягнуць новых спосабаў праектавання з дапамогай мовы...\nЛепшыя кнігі аліс фіні\nАнглійская пісьменніца Эліс Фіні, ахрышчаная як вялікі аўтар псіхалагічнага трылера, заваявала адабрэнне напружаных чытачоў з усяго свету. Да таго, каб параўнаць яе з Шары Лапенай. Тады ён можа дэфлявацца ў большай ці меншай ступені, як гэта адбылося ў выпадку Полы Хокінс. Але…\nСтаронка1 Старонка2 ... Старонка161 пасля →


Аўтар Ірына Радзевіч\nУ гэты дзень у Смаргонь прыбыў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч, Рэгіянальны настаяцель салезіянаў у Беларусі кс. Віктар Гайдукевіч SDB, салезіянскія святары, а таксама духавенства з Гродна і Смаргонскага дэканата. Усіх сабраных на ўрачыстасць людзей і гасцей прывітаў пробашч парафіі кс. Алег Жураўскі SDB.\nГродзенскі ардынарый, злучаючыся з прысутнымі ў супольным праслаўленні Бога, узначаліў святую Імшу.\nПерад тым, як асвяціць абаз і стацыі, іерарх звярнуўся да парафіян, заклікаючы іх адкрыць свае сэрцы для таго, каб зразумець значэнне гэтага вельмі важнага і святога абраду. Біскуп сказаў: “Аддаючы публічную пашану абразам святых, Касцёл хоча, каб гледзячы на выявы тых, хто дасканала наследаваў Хрыста, мы стараліся пазнаць самую надзейную дарогу, што вядзе да злучэння з Хрыстом. Святыя – сябры і сунаследнікі Езуса, а таксама нашыя браты, якія любяць нас, дапамагаюць і клапоцяцца пра нас”.\nПотым біскупам былі прачытаны словы малітвы, пасля чаго ён блаславіў і асвяціў абраз святога Міхала Арханёла і акрапіў стацыі Мукі Пана.\nУ часе гэтай святой Імшы гамілію прамовіў ксёндз Здзіслаў Вэдэр SDB. Святар, узгадваючы гісторыю смаргонскага касцёла, казаў, што з ім адбывалася шмат розных падзей, часам не заўсёды добрых. “Але касцёл вытрымаў , ён цяпер служыць месцам, дзе прабывае Хрыстос у святых дарах, дзе вернікі сустракаюцца з Ім і паміж сабой”, - адзначыў ксёндз.\nЁн казаў таксама пра вінаграднік, якім з’яўляецца сям’я: “Ад сям’і залежыць шмат. У сям’і першы раз дзеці чуюць пра Бога, робяць першы знак крыжа. І самае галоўнае, каб Бог быў абсалютным прыярытэтам у нашым жыцці, быў на першым месцы. Неабходна, каб дзеці бачылі прыклад веры… Тады вінаграднік будзе ў добрым стане”.\nДругім вінаграднікам ксёндз Здзіслаў назваў парафію. Святар адзначыў, што вернікам трэба клапаціцца не толькі пра сваё збаўленне: “ Мы павінны дапамагаць кожнаму знайсці шлях да Езуса сваім уласным прыкладам”.\nНапрыканцы казання святар заахвоціў маліцца да святога Міхала Арханёла і прасіць яго аб абароне ад злога.\nКалі заканчвалася святая Імша, пробашч кс. Алег падзякаваў біскупу Аляксандру і ўсім прысутным за супольную малітву. Са словамі ўдзячнасці да іерарха звярнуліся парафіяне, а сам ардынарый выказаў надзею, што ў хуткім часе зноў прыбудзе ў Смаргонь, каб кансэкраваць новы алтар.\nСа святыні працэсія накіравалася ў араторый, дзе адбылося асвячэнне адноўленай парафіяльнай кавярні. На ўваходзе ў яе біскуп спачатку перарэзаў чырвоную стужку, а потым асвяціў само памяшканне. Ужо ў асвечанай кавярні для дзяцей адбыўся салодкі стол.\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Дзеці з Наваельні і Жупран атрымалі абутак ад салезіянскага таварыства У Смаргоні прайшоў “Дзень восеньскага імянінніка” для дзяцей »


Па справе аб выбуху ў Менску затрымана 5 чалавек\nhttp://spring96.org/be/news/22645 2008 2008-07-10T13:47:29+0300 2008-07-10T13:47:29+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nМногія электронныя сродкі масавай інфармацыі працягваюць паведамляць, што “ў рамках расьсьледаваньня справы пра выбух 4 ліпеня ў Менску затрыманыя 4 былыя актывісты незарэгістраванай арганізацыі “Белы легіён”: Ігар Корсак, Сяржук Чыслаў, Міраслаў Лазоўскі і Віктар Ляшчынскі.”\nНасамрэч, па справе аб выбуху ў Менску затрымана 5 чалавек. Актывістка з Менску Тацяна Пікун знаходзіцца ў Ізалятары часовага затрыманьня на Акрэсціна. Па папярэдняй інфармацыі, дзяўчыну затрымалі 7 ліпеня ў якасьці сьведкі па крымінальнай справе, распачатай па факце выбуху ў Менску 4 ліпеня. Пра гэта паведамілі яе знаёмыя, якіх таксама апытвалі наконт падзеяў той трагічнай ночы.\n10.07.2008 Тэгі: крымінальны перасьлед, затрыманьні


Расія загрузіла трох дыпламатаў - камунальныя навіны: Інтэрнэт-бізнес, аптовая гандаль і навіны B2B Marketplace\nЛюты 6, 2021 Люты 7, 2021 Крысціна Китова Азія, Britain, Global Freelancing Global Gigs, Брытанія Аптовая і B2B, дэмакрат, Еўропа, папулярныя навіны, Францыя, Global Freelancing France Gigs, Аптовы продаж у Францыі - B2B, Германія, Фрыланс Германіі Global Gigs, Аптовы продаж у Германіі і B2B, Гігі, Глабальны свет, навіны артыкула, Паўночная Амерыка, Польшча, палітыка, Расія, Расія Freelancing Global Gigs, Расія оптам і B2B\nТры дыпламаты высланы за ўмяшанне ў Расію.\nАдзін з дыпламатаў прысутнічаў на акцыі пратэсту 23 студзеня.\nДыпламаты парушылі параметры міжнароднага права, якія тычацца дыпламатычнага статусу.\nРасійскі апазіцыйны лідэр і асуджаны Аляксей Навальны.\nПрычына высылкі - вынік незаконных дзеянняў 23 студзеня 2021 года. Аднак гэтыя дыпламаты фактычна абралі ўдзел у акцыях пратэсту, парушаючы пры гэтым параметры іх дыпламатычнага статусу.\nШведскі дыпламат фактычна ўдзельнічаў у акцыях пратэсту на Неўскім праспекце ў Санкт-Пецярбургу і быў у групе людзей, якія вырашылі здзейсніць дзіўную і жорсткую дзейнасць у дачыненні да расійскіх праваахоўнікаў. Варта адзначыць, што шведскі дыпламат не здзяйсняў актаў гвалту.\nШведскае пасольства заявіла, што іх супрацоўнік назіраў толькі за шэсцем. Па словах прэс-сакратара прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна Дзмітрыя Пяскова, шведскі дыпламат заклікаў выступіць на маршы.\nУ цяперашні час Аляксей Навальный знаходзіцца ў турме і атрымаў 2.8 года пазбаўлення волі. Таксама ўзбуджана новая справа аб махлярстве супраць Навальнага, але невядома, які тып абвінавачвання можа быць прад'яўлены. Акрамя таго, неўзабаве Навальны будзе абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе.\nТым не менш, невядома, ці пераследуе кут здрады ФСБ. ФСБ з'яўляецца Федэральнай службай бяспекі Расійскай Федэрацыі, з'яўляецца галоўным органам бяспекі Расіі і галоўным органам-пераемнікам КДБ Савецкага Саюза.\nФонд барацьбы з карупцыяй, заснаваны Аляксеем Навальным, мае статус замежнага агента ў Расіі, і пра яго трэба расказваць у СМІ.\nЗША, Германія, Францыя, Вялікабрытанія і Польшча заклікалі Расію неадкладна вызваліць Навальнага з-за кратаў. У расейскім адказе згадвалася цяжкае становішча Джуліяна Асанжа і было запытана, калі ён будзе вызвалены.\nМіністэрства замежных спраў Расіі назвала заявы заходніх краін на гэтую тэму скаардынаванай інфармацыйнай кампаніяй, мэта якой - "глабальная спроба ўтрымаць нашу краіну і ўмяшацца ў яе ўнутраныя справы".\nКрэмль падкрэсліў, што Расія плануе правесці дыскусію з адміністрацыяй Джо Байдэна, якая датычыцца адказу ЗША на пратэсты.\nАкрамя таго, Міністэрства замежных спраў Расіі чакае, што пасля выдалення трох дыпламатаў астатнія замежныя дыпламаты будуць прытрымлівацца нормаў міжнароднага права.\nПрэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін.\nБольш за тое, Уладзімір Пуцін падкрэсліў, што кожны чалавек мае права выказаць сваё меркаванне, але "ўсё, што выходзіць за рамкі закона, не проста контрпрадуктыўна, але і небяспечна", асабліва "ні ў якім разе нельга прасоўваць непаўналетніх".\nНескаардынаваныя акцыі прайшлі па ўсёй Расіі 23 і 31 студзеня, нягледзячы на шматлікія папярэджанні ўладаў. Аднак пратэсты 31 студзеня па ўсёй Расіі былі меншымі.\nУ цяперашні час у лагеры Навальнага заявілі, што нейкі час новых пратэстаў не будзе. Варта адзначыць, што ключавыя асобы, якія ўдзельнічаюць у праекце Навальнага ў Маскве, арыштаваны дома і не могуць пакідаць свае рэзідэнцыі альбо карыстацца сацыяльнымі сеткамі.\nПасол Расіі ў Германіі Сяргей Нячаеў быў выкліканы ў МЗС Германіі ў сувязі з высылкай нямецкага дыпламата з Расіі. "Дзяржаўны сакратар Мігель Бергер папрасіў пасла Расіі прыйсці ў МЗС для тэрміновай размовы і вельмі выразна прадставіў яму пазіцыю Германіі", - сказала крыніца.\nРаней афіцыйны прадстаўнік МЗС Расіі Марыя Захарава паказала, што Масква будзе рэагаваць на кожны выпадак умяшання ва ўнутраныя справы замежных дыпламатаў Расійскай Федэрацыі ў сувязі з сітуацыяй з Аляксеем Навальным.\nУ цэлым відавочна, што ўмяшанне замежнікаў у любую палітычную сістэму суверэнных краін выклікае непакой. Крэмль будзе адстойваць пазіцыю адносна дзеянняў супраць грамадзяніна Расіі Аляксей Навальный.\nАляксей Навальный Дыпальматы высланы Дзмітрый Пяскоў Германія Джо Байдэн Джуліян Ассанж палітыка Польшча Пратэсты Расія Сяргей Нячаеў Швецыя Уладзімір Пуцін\nGameStop зноў у гульні


23-гадовая дзяўчына загінула, бо медыцынскі цэнтр эканоміў на абсталяванні?\n03.05.2013 / 09:09\nПаводле інфармацыі «Нашай Нівы», прычынай смерці 23-гадовай Юліі Кубаравай пасля пластычнай аперацыі на носе ў цэнтры «Экамедсэрвіс» магла стаць няспраўнасць абсталявання.\nУ часе аперацыі дзяўчына ўпала ў кому, з якой не выйшла.\nВось што расказаў «НН» спецыяліст, знаёмы з ходам праверкі.\n«У «Экамедсэрвісе» дзяўчыне далі ўнутрывенны наркоз — там толькі такі і робяць. Аднак пры гэтым яе падключылі да апарата штучнай вентыляцыі лёгкіх з закрытым контурам, г.зн. у якім паветра цыркулюе па коле. Хоць звычайна ШВЛ з закрытым контурам ужываюць пры газавым наркозе: каб дарагі наркоз не выходзіў у паветра і каб ім не дыхалі лекары.\nУ апараце ШВЛ з закрытым контурам ёсць абсорбер — простымі словамі, фільтр, які выдаляе лішак вуглякіслага газу з паветра, якім дыхае чалавек. У экамедсэрвісаўскім апараце ШВЛ гэты абсорбер быў ужо ні на што не прыдатны, яго мусілі замяніць яшчэ ў 2010 годзе. І не было ў іх газавага манітора, які паказвае канцэнтрацыю газаў і каштуе зусім танна. Таму падчас аперацыі дзяўчына папросту атруцілася СО2 і ўпала ў кому, з якой так і не выйшла — для смерці мозгу шмат часу не трэба.\nДзіўна чытаць каментары людзей, якія не ведаюць, як выглядае скальпель, а вінавацяць ва ўсім хірурга. Ён рабіў сваю справу і без манітора, толькі па выглядзе пацыенткі, не мог заўважыць нейкай паталогіі.\nУ здарэнні віна ўласніка абсталявання і анастэзіёлага», — лічыць спецыяліст.\n«Наша Ніва» запыталася ў некалькіх дактароў, ці імаверная такая прычына трагедыі.\n«Гэтая сітуацыя нагадвае смерць дзвюх рожаніц у Гомелі, — кажа анастэзіёлаг-рэаніматолаг Зміцер Салошкін, — калі паблыталі балоны і пусцілі ў сістэму вуглякіслы газ.\nТут, магчыма, таксама не сачылі за станам абсарбента ў апараце ШВЛ. Відаць, падчас Юлінай аперацыі ён перастаў выконваць сваю функцыю канчаткова, і ў контуры накопліваўся дыяксід вугляроду. У выніку — гіперкапнічная кома.\nПры гэтым без газавага манітора можна і не заўважыць змяненні стану. Нават наадварот, вуглякіслы газ можа выклікаць парэз — расшырэнне — дробных сасудаў, і пацыент не сінее, як пры гіпаксіі, а застаецца ружовым.\nКіслароду магло быць досыць, але манітор мог не паказваць утрыманне СО2», — патлумачыў Салошкін.\n«Аднак самае цікавае ў гэтай сітуацыі, што лячэбна-кантрольная рада Міністэрства аховы здароўя, якая сабралася з гэтай нагоды, замест таго, каб узяцца за «Экамедсэрвіс», замест пазбаўлення клінікі ліцэнзіі на пэўны від дзейнасці, прыняла рашэнне праверыць усе анестэзіялагічныя службы краіны.\nІ зараз пачнуцца перакрыжаваныя праверкі: спецыялісты аднаго цэнтра будуць правяраць другі, тыя — трэці і г.д. Уявіце, колькі чалавек будзе адцягнута ад працы з-за хібаў у канкрэтным месцы.\nА любы анастэзіёлаг, нават не ведаючы пра канкрэтна гэты выпадак, скажа, што праблемы першых сутак пасля аперацыі, калі пацыент не прачнуўся пасля аперацыі, калі пацыента ў беспрытомным стане завезлі ў рэанімацыю, ёсць праблемамі анестэзіялогіі».\nАлег Стасевіч, пластычны хірург і сакратар Таварыства пластычнай хірургіі, не наважваецца каментаваць сітуацыю, пакуль няма канчатковых вывадаў камісіі.\n«Пры такіх сітуацыях, няважна дзе здараецца такое, у дзяржаўнай ці камерцыйнай лякарні, ствараецца камісія. Потым склікаецца канферэнцыя, аналізуецца сітуацыя: што за пацыент, як ён рыхтаваўся да аперацыі, што рабілі на аперацыі – менавіта так, пакрокава. Потым робіцца нейкая выснова, а пакуль што ёсць толькі эмоцыі. Вядома, шкада сваякоў», — дадае Стасевіч.\nНа ягоную думку, смерць магла быць звязана і з рэакцыяй на лекі, якія ўводзяцца з мэтай наркозу.\nПаводле звестак Таварыства пластычнай хірургіі, у Беларусі выконваецца да 5 тысяч пластычных аперацый штогод, і іх папулярнасць расце. Прыблізна кожны сёмы кліент клінік эстэтычнай хірургіі жадае змяніць форму носа. Кошт рынапластыкі (аперацыі на носе) — 7—8 мільёнаў рублёў.\nПаводле некаторых звестак, аперацыя Кубаравай магла каштаваць каля 17 мільёнаў рублёў. Ёй адначасова правілі пярэгарадку і паляпшалі форму носа.\nСмяротныя зыходы ў пластычнай хірургіі – з’ява рэдкая, аднак выключыць яе цалкам немагчыма.\nЗа апошнія дзесяць год у Беларусі вядома ўсяго пра некалькі такіх выпадкаў.\nІмавернасць памерці пасля пластычнай хірургіі такая ж, як захварэць на рак лёгкіх пасля адной спаленай цыгарэты. «Але калі ў выпадку з цыгарэтай мы маем справу з выпадковасцю ў чыстым выглядзе, то калі мы гаворым пра хірургію — любую — ёсць яшчэ чалавечы фактар», — дадае хірург.\nПерад тым, як легчы пад нож хірурга, пацыент падпісвае дамову, гэта значыць, дае так званую «інфармаваную згоду» на аперацыю. У дамове прапісваюцца магчымыя наступствы, у тым ліку і самыя трагічныя.\nУ Беларусі каля паловы кліентаў клінік эстэтычнай хірургіі — замежнікі.\nА значыць, нашым спецыялістам давяраюць, дый цэны ў нас ніжэйшыя, чым, напрыклад, у суседзяў, кажа Стасевіч.\nУ выпадку калі версія з няспраўнасцю апарата, што адпрацаваў свой рэсурс, пацвердзіцца, гэта можа пацягнуць самыя непрыемныя наступствы для клінікі.\nУ самім «Экамедсэрвісе» пакуль не даюць ніякіх каментароў.\nКірыла Хілько, Аксана Рудовіч


"Цыганскі барон", які ледзь не схалануў Мінск (1997 г., Літаратура і мастацтва) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ "Цыганскі барон", які ледзь не схалануў Мінск (1997 г., Літаратура і мастацтва)\n"ЦЫГАНСКІ БАРОН", ЯКІ ЛЕДЗЬ НЕ СХАЛАНУЎ МІНСК\nПогляд крытыка на прэм’еру\nКаб пабачыць здачу спектакля "Цыганскі барон", тэатр музычнай камедыі мне давялося ледзь не штурмаваць. Дырыжор А. Сасноўскі, які знаходзіўся за запаветнымі дзвярыма глядацкага фае, з крыкамі: "Гэта прэса! Гэта прэса!! Дайце прайсці прэсе!!!" літаральна працягнуў мяне за руку праз натоўп жадаючых бясплатна трапіць на прэм'еру.\nУ зале рабілася нешта неверагоднае: усе да аднаго месцы былі занятыя, і народ, як мог, уладкоўваўся хто на прыстаўных крэслах, хто на прыступках, а хто і на бакавых парапетах цэнтральнай ложы. Знаны фатограф В. Стралкоўскі, які шмат чаго пабачыў, дык і ўвогуле, махнуўшы рукой на ўмоўнасці, уладкаваўся на падлозе, што не зашкодзіла яму ўпаляваць выдатныя кадры. Кіраўніцтва спехам адчыніла ўрадавую ложу, куды рынуліся яшчэ некалькі дзесяткаў прагнучых да відовішча. "Вяльможная" ложа мужна супраціўлялася бурнаму нашэсцю "чэлядзі", бо крэслаў там аказалася разы ў тры менш, чым тых, хто туды набіўся.\nДы ўсё ж у час спектакля не абваліліся ні ложа, ні столі, ні лесвіцы, ні шыкоўныя люстры – краса і гонар тзатра музкамедыі ні нават (і дзякуй Богу!) актрыса I. Скорабагатава (Служанка), якая воляю рэжысёра Б. Лагоды мусіла ў фінале гойдацца над сцэнай, завіснуўшы на тоненькай вяровачцы.\nЗдача адбылася без асаблівых прыгод.\nПрэм'ера на другі дзень і ўвогуле прайшла добра.\nШчырыя авацыі гледачоў былі для стваральнікаў спектакля самай высокай узнагародай. Але адгучалі апладысменты, патухла святло, апусцела глядзельная зала... I, пакуль цыганы дружным натоўпам едуць у замак графа Аманая святкаваць вяселле Барынкая ды Сафі, на "вялікую дарогу", вострачы пёры, выходзіць "табар" крытыкаў. Напэўна, яны не будуць такімі ж рахманымі, як аперэтачныя цыганы. Бо ў спектаклі намяшана і добрага, і пошлага, і смешнага, і проста недарэчнага. Як кажуць у такіх выпадках, "з рога ўсяго многа". А значыць, дбайным крытыкам ёсць пра што пісаць.\nЗ прывабных рысаў пастаноўкі я адзначыла б перш за ўсё яе лагічнасць, абгрунтаванасць, паслядоўнасць. Тут пастаянна адчуваецца цвёрдая рэжысёрская рука, якая трымае сваёй уладай усё, што адбываецца на сцэне. Але тэмпарытм пастаноўкі даволі марудны: павольна разгойдваючыся, як дрэнна змазаныя калёсы, яна набірае хуткасць толькі пад самы канец. А спектакль жа цягнецца тры з лішнім гадзіны!\nПрыемна бачыць хор не масай статыстаў, а жывым арганізмам спектакля, нават яго дзейнай асобай. Прыемна чуць яго зладжанае гучанне, пераконваючыся ў тым, што хормайстар Т. Гуліна, ведае сваю справу на "выдатна". Вельмі высокай адзнакі заслугоўвае і праца балетмайстра Н. Дзячэнкі – ну і, безумоўна ж, ейных падшэфных (устаўны балетны нумар на музыку "Цыганскіх напеваў" П. Сарасатэ з салістамі Ю. Дзятко і К. Кузняцовым штораз выклікае цалкам заслужаную буру авацый). Харэаграфія Н. Дзячэнкі робіць спектакль надзвычай пластычным, я б сказала, нават нейкім паветраным. А некаторыя сцэны з так званымі "падтанцоўкамі" (напрыклад, полька "Трык-трак", яна ж – дуэт Мірабэлы і Стэфана, ці знакаміты нумар Зупана "Я собой хорош", ці куплеты Суддзі) можна без перабольшвання назваць бліскучымі і зноў захапіцца ў іх майстэрствам акцёраў З. Вяржбіцкай, Г. Казлова, А. Ранцанца, В. Сердзюкова. Гледзячы на вядучых нашых артыстаў у такія хвіліны, разумееш, што вось гэтыя лёгкасць, натуральнасць, весялосць "цераз край", – і ёсць тое галоўнае, з-за чаго людзі розных пакаленяў і густаў аддаюць перавагу аперэце перад усімі іншымі тэатральнымі жанрамі.\nАле ёсць у спектаклі, на жаль, сцэны, якія, наадварот, адлюстроўваюць найгоршыя бакі жанру аперэты, а менавіта – танны гумар, дрэнны густ, жаданне выціскаць з публікі смех любым спосабам. Тая ж З. Вяржбіцкая (Мірабэла) "дзякуючы" рэжысёру мусіць паказваць "зайчыка": скакаць па сцэне, наставіўшы на макаўку два пальцы, чытай – рогі. Некалькі разоў глядзела спектакль, але ніводнага разу не было таго, каб публіка станоўча зрэагавала на гэткую "мізансцэну". Наадварот, нечаканыя "скокі" актрысы ў зусім ціхамірнай сцэне выклікаюць хутчэй збянтэжанасць і раздражнёнасць, чым смех. Тое ж сказала б наконт агульнай трактоўкі сваёй ролі А. Ранцанцам (Зупан). Часам падаецца, што са спектакля ў спектакль акцёр тыражуе адны і тыя ж прыёмы, галоўны з якіх – націск. Я б нават напісала гэтае слова з вялікай літары. Націск, праца на пастаянным "forte" – у літаральным і вобразным сэнсе, – бывае, перашкаджаюць бачыць у акцёры менавіта тыя якасці, што падкрэсліваюць яго безумоўны талент: гнуткасць, багатую інтанацыйную палітру, глыбокае адчуванне спецыфікі жанру музычнай камедыі ў самых розных яго праявах. Я памятаю лепшыя, сапраўды зорныя ролі А. Ранцанца, і калі пачынаю параўноўваць, разумею, што ў спектаклі "Цыганскі барон", як і ў спектаклі "Халопка", як і ў спектаклі "Вясёлая ўдава" акцёр карыстаецца, па сутнасці, адной фарбай...\nАцэнка працы акцёраў для крытыка – справа вельмі адказная, бо найдрабнюткая адмоўная заўвага ўспрымаецца імі як вялікая абраза. Але ж я зусім не хачу абразіць маіх любімых акцёраў, за якіх заўсёды шчыра хварэю – і на прэм'ерных паказах, і на шараговых, будзённых спектаклях! Ды ўсё ж лічу сваім абавязкам (такая ў крытыка прафесія) звярнуць увагу на відавочныя, з майго пункту гледжання, пралікі.\nВельмі шкада, што паміж галоўнымі героямі спектакля Сафі і Барынкаем у выкананні Л. Станевіч і А. Ісаева так і не ўзнікае жаданага пачуцця, ці, як сказала адна мая вельмі разумная калега, "харызмы", на якой мог бы грунтавацца спектакль. "Харызмы" і праўда няма. Не трэба быць музыкантам, каб ацаніць выдатны, сапраўдны оперны голас А. Ісаева. Але менавіта як музыкант заўважу: нягледзячы на тое, што артыст стаў, нарэшце, браць такія паказальныя для барытона і не любімыя ўласна ім высокія "соль" (колькі разоў чула, як ён наўмысна змяняў мелодыю, каб не спяваць верхнія ноты!), А. Ісаеў мала клапоціцца пра нюансы, спяваючы гучна, моцна, на поўны голас. Таму ягоным героям – у тым ліку і Барынкаю – не хапае цеплыні, лірычнасці. Цікава, якім бы мог быць Барынкай у П. Рыдзігера – цяпер ужо, можна сказаць, ветэрана тэатра, яго вядучага саліста? Па нейкіх прычынах ён не спявае гэтую партыю, але з'яўляецца ў апошняй карціне 2-й дзеі спектакля ў ролі графа Аманая, маладжавага дзядзькі Сандара Барынкая. I з'яўленне ягонае прыводзіць у трапятанне ўсю жаночую палову глядзельнай залы, у тым ліку і мяне асабіста. Эпізадычная роля зроблена артыстам бліскуча і нічога, апроч захаплення, не выклікае. А можа, і сапраўды – "лепей меней, ды лепей"?..\nЗ несумненных акцёрскіх удач назаву ролі I. Цярэнцьевай (Арсена) і В. Сердзюкова (Суддзя). Прыемным адкрыццём для публікі стала Л. Кузьміцкая (Чыпра) – маладая спявачка з добрымі дадзенымі актрысы музычнага тэатра.\nПры пастаноўцы аперэты другі пасля рэжысёра стваральнік спектакля – дырыжор. Трэба аддаць належнае А. Сасноўскаму: ён чуйна вядзе спектакль за сабой, а аркестр пад ягоным кіраўніцтвам дэманструе добра падрыхтаваную працу. Але ў ігры музыкантаў усё ж адчуваецца пэўная неахайнасць, часам нават надакучлівая. Напрыклад, ужо на некалькіх спектаклях я заўважыла, што яўна "не строит" камертон аркестра – габой. А ў яго ж ва ўверцюры такія выразныя сола!..\nЗноў жа, як музыканту мне дзіўна чуць гучанне фанаграмы "Цыганскіх напеваў" П. Сарасатэ ў згаданай танцавальнай сцэне. Спасылкі на тое, што ў Мінску, маўляў, няма скрыпача, які мог бы сядзець у аркестры і граць сола ў гэтым творы, – непераканаўчыя. Пры "жывым" аркестры скарыстоўваць фанаграмы сімфанічнай музыкі ўвогуле недапушчальна. Тым больш – пры цяперашніх амбіцыях тэатра, які імкнецца да перайменавання ў "Мінскі музычны".\nВельмі няўдалымі падаліся мне ў "Цыганскім бароне" дэкарацыі (мастак Я. Ждан). Гэткія "тканіны з прэтэнзіяй" толькі прыбядняюць спектакль.\nПрэм'ера класічнай аперэты I. Штрауса адбылася не ў лепшыя для тэатра часы. Зноў яго ліхаманяць праверкі, рэвізіі. А новы галоўны рэжысёр, здаецца, зусім не адпавядае свайму "лагоднаму" прозвішчу. Прынамсі, на прэс-канферэнцыі, што адбылася пасля здачы спектакля, адчувалася, што Б. Лагода настроены вельмі рашуча і што прыказка "молада-зелена" – зусім не пра яго. Можа, гэта і добра, але не грэх напомніць новаму кіраўніку тэатра, што ў жыцці мастацкім лепш благі мір, чым добрая сварка.\nНу, а калі ўжо ў канцы гэтых сціплых нататкаў замільгацелі прыказкі, дык дадам яшчэ адну. Таксама як пажаданне Б. Лагоду: "Спяшайся павольна"...\nЛітаратура і мастацтва. – 1997. – 4 ліп. – С. 10–11.


У панядзелак прафесійнае свята адзначаць тыя, хто валодае такімі якасцямі, як смеласць, мужнасць, дысцыпліна, – супрацоўнікі міліцыі | Белыничи. Зара над Друццю\n04.03.2019 393 Зара над Друццю\nУ панядзелак прафесійнае свята адзначаць тыя, хто валодае такімі якасцямі, як смеласць, мужнасць, дысцыпліна, – супрацоўнікі міліцыі. Прыемна паведаміць, што для некаторых бялыніцкіх праваахоўнікаў гэта свята стала па-сапраўднаму сямейным – у райаддзеле ўнутраных спраў працуе некалькі міліцэйскіх дынастый.\nСям’ю Леаніда і Марыі ІГНАТОВІЧАЎ, якія не адзін дзясятак гадоў прысвяцілі службе ў РАУС, ведае, напэўна, большая палова жыхароў раёна. Яны выхавалі сына і дачку, якія прыйшлі ў райаддзел на змену бацькам. Дзмітрый Ігнатовіч і Вольга ШАЎЧОНАК адказна нясуць праваахоўную службу, як гэта рабілі іх бацькі, якія з ранніх гадоў прывілі дзецям любоў да сваёй прафесіі, навучылі быць дысцыплінаванымі і адказнымі.\n– Можна сказаць, што я вырас у сценах райаддзела, – з усмешкай гаворыць Дзмітрый Леанідавіч. – Усё дзяцінства побач са мной былі людзі ў форме, якія сталі для мяне добрым прыкладам. Таму сказаць дакладна, хто каго выбраў: я прафесію ці яна мяне – складана.\nУ органах МУС Дзмітрый Ігнатовіч служыць з 1995 года і, варта адзначыць, што ў лютым споўнілася дваццаць гадоў, як ён працуе на малой радзіме. За гэты час, зразумела, змяніў некалькі пасад – ад участковага інспектара да начальніка штаба РАУС.\nПрадоўжыла сямейную традыцыю і Вольга Леанідаўна. Пасля заканчэння юрыдычнага факультэта МДУ імя А. А. Куляшова нядоўга адпрацавала юрыстам у аддзеле па адукацыі райвыканкама, а затым змяніла Марыю Іванаўну, якая ў той час сыходзіла на заслужаны адпачынак. Зараз Вольга Леанідаўна працуе ў райаддзеле міліцыі старшым інспектарам групы па грамадзянстве і міграцыі.\nДарэчы, на гэтым міліцэйская дынастыя Ігнатовічаў не завяршылася, падрастае маладое пакаленне – старэйшая дачка Дзмітрыя Леанідавіча вучыцца на першым курсе юрыдычнага факультэта БДУ, і па заканчэнні ВНУ Вікторыя плануе звязаць свой лёс са службай у праваахоўных органах, як калісьці гэта зрабілі яе родныя.\nПа слядах бацькі і дзеда пайшоў і старшы інспектар па дазваляльнай рабоце ААПП РАУС Аляксандр КРОЛ. Трэці год пасля атрымання адукацыі ў Магілёўскім інстытуце МУС Аляксандр Міхайлавіч актыўна вядзе прафілактычную працу з жыхарамі раёна.\nПераняў бацькаў вопыт і начальнік аддзялення крымінальнага вышуку Аляксандр БАЛДЫШЭЎСКІ. А з нядаўняга часу калектыў райаддзела папоўніла маладая сям’я – інспектары АДАІ і ГГіМ РАУС Яўген і Галіна СТАРАВОЙТАВЫ.\n← З праверкай па домаўладаннях\nАдданасць службе, вернасць малой радзіме →\n14.04.2021 Зара над Друццю Комментарии к записи Мошенничество в социальных сетях отключены


15.11.2018 10:32 Нам пішуць\nУ рамках рэспубліканскай антытытунёвай інфармацыйна-адукацыйнай акцыі ў Паляцкішскай сярэдняй школе Воранаўскага раёна медыцынскія работнікі Ворананаўскай цэнтральнай раённай бальніцы правялі Дзень здароўя па прафілактыцы курэння і анкалагічных захворванняў “Курыць — здароўю шкодзіць”, прысвечаны Сусветнаму дню некурэння.\nКампетэнтныя парады далі ўрач-фтызіятр Марына Мікалаеўна Бовіна, урач-тэрапеўт Аляксей Іванавіч Дубянец, валеолаг Валянціна Янаўна Спеталюн, псіхолаг Юлія Іосіфаўна Дзікевіч, загадчык Паляцкішскага фельчарска-акушэрскага пункта Віялета Іванаўна Казлоўская, памочнік урача-гігіеніста Воранаўскага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі Наталля Эдуардаўна Валынец.\nВалеолаг В.Я.Спеталюн акцэнтавала ўвагу на неабходнасці вядзення здаровага ладу жыцця. Відэафільм “Праўда аб тытуні” намаляваў навучэнцам партрэт курца.\nУрач-фтызіятр М.М.Бовіна падкрэсліла, што курэнне прыводзіць да ракавых захворванняў, адмоўна ўплывае на нервовую сістэму, знешнасць, з’яўляецца адным з найважнейшых фактараў рызыкі, вядзе да эканамічных затрат у сям’і.\n“Курэнне — вораг маладосці і прыгажосці”, — пераканана псіхолаг Ю.І.Дзікевіч. З-за гэтай негатыўнай звычкі ўзнікаюць канфліктныя сітуацыі ў сям’і, маюць месца псіхалагічныя праблемы. Тэрапеўт А.І.Дубянец адзначыў, што курэнне аказвае негатыўнае ўздзеянне на артэрыяльны ціск, работу сэрца, органаў стрававання. Як кінуць курыць і ўтрымаць сябе далей ад цыгарэт, расказала Н.Э.Валынец.\nКарыснымі сталі індывідуальныя кансультацыі медыкаў. Тым, хто пажадаў, змералі артэрыяльны ціск.\nДзень здароўяКурыць — здароўю шкодзіцькурэннеПаляцкішская сярэдняя школапрафілактыка


Іосіф Бродскі. Амаль элегія. чытае аўтар » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\n“Мы стаміліся ад вашых сэксуальных празмернасьцяў. Нагадваем, што каменданцкая гадзіна ад 22 да 6″ Кастусь мужнее\nНіадкуль з каханьнем…\nOne Response to “Іосіф Бродскі. Амаль элегія. чытае аўтар”\nЛюты 19th, 2011 at 21:57\nНіколі не лічыў сябе аматарам паэзіі, але Бродскі – адзіны паэт, кнігі якога – першыя, што з’явіліся ў Мінску, я працягаў (пашмальцаваныя і пацёртыя) праз усе гады вучобы ў інстытуце і перачытаў каму толькі мог.\nАле што датычыць Бродскага як выканаўцу ўласных твораў, то тут – не, не і не… Тым больш, лічу, што многія ягоныя вершы болей раскрываюцца праз умела падабраную інтанацыю, чым праз словы.


«Свет вакол нас», 28.09 — 30.10 — Месяц Фатаграфіі ў Мiнску\n«Свет вакол нас», 28.09 — 30.10\nРэспубліканскі конкурс дзіцячай фатаграфіі «Свет вакол нас» праходзіць другі год, але ўжо карыстаецца папулярнасцю сярод дзяцей і падлеткаў. Удзел выніковай выставы конкурсу ў фестывалі «Месяц фатаграфіі ў Мінску» дае магчымасць паказаць працы шырокаму колу гледачоў, сярод якіх, абавязкова, будуць і прадстаўнікі прафесійнай фатаграфічнай супольнасці. Для кагосьці з хлапцоў і дзяўчат гэта можа стаць важным стартам у вялікую фатаграфію.\nМы запрашаем школьнікаў і студэнтаў узяць удзел у Рэспубліканскім конкурсе фатаграфіі «Свет вакол нас – 2017». Прызавыя месцы будуць вызначацца ў наступных намінацыях:\n1. «Прыгажосць роднай зямлі». Прымаюцца фатаграфіі, якія адлюстроўваюць прыгажосць, разнастайнасць і ўнікальнасць прыроды, расліннага і жывёльнага свету.\n2. «Школьнае жыццё». Прымаюцца здымкі, якія выяўляюць сцэны са школьнага і паходнага жыцця, кур’ёзныя моманты, заняткі спортам.\n3. «Мой горад (вёска)». Прымаюцца фотаздымкі гораду (вёскі), у якім жыве канкурсант(ка). У кадры таксама могуць быць помнікі архітэктуры, гарадскія пейзажы, выдатныя мясціны ці ўлюбёны куток гораду.\n4. «Твары вакол». Фота могуць выяўляць дарослых і дзяцей, іхныя эмоцыі, настрой і паводзіны, незвычайныя сітуацыі. Арганізатары звяртаюць увагу на тое, што СЭЛФІ на конкурс не прымаюцца.\n5. «Крэатыў». У гэтай намінацыі арганізатары хочуць убачыць фотаздымкі з самымі нечаканымі сюжэтамі – усё тое, на што мы ў звычайным жыцці не звяртаем увагі.\nПадрабязнейшую інфармацыю пра конкурс можна атрымаць у групе «УКантакце».\nАрганізатары і партнёры фотаконкурсу: фотаклуб «Святласіла» з гораду Паставы, «Настаўніцкая газета», Міжнародны фонд падтрымкі дзікай прыроды «Чырвоны бор», Рэспубліканскі цэнтр экалогіі і краязнаўства, Адукацыйны цэнтр «Інстытут фатаграфіі і візуальных камунікацыяў».\nФіналісты мінулых конкурсаў таксама могуць звязацца з арганізатарамі і даслаць прэвію заяўленых фота. Здымкі, адабраныя журы, будуць паказаныя ў фармаце асобнай выставы ў Рэспубліканскім цэнтры экалогіі і краязнаўства.\nФотаконкурс «Свет вакол нас» праходзіць з 1 сакавіка 2017 года да 15 жніўня 2017 года за тры этапы:\n1-ы этап: з 1 сакавіка да 30 траўня прымаюцца фота ў лічбавым відзе (праз электронную пошту mir.konkurs@gmail.com і праз групу «УКантакце».\n2-і этап: з 1 чэрвеня да 20 ліпеня – праца журы, вызначэнне фіналістаў – удзельнікаў выніковай выставы.\n3-і этап: з 1 жніўня да 15 жніўня – прыём працаў для друку выніковай выставы.\nПераможцаў абвесцяць у верасні 2017 года падчас выніковай выставы ў Мінску.\n28.09 — 30.10\nРэспубліканскі цэнтр экалогіі і краязнаўства горада Мінска\nРэспубліканскі цэнтр экалогіі і краязнаўства горада Мінска, 14:00


Грозава і маланка — Generation.by\nГрозава і маланка\nНа галоўнай плошчы былога раённага цэнтру стаіць натоўп. У гэты дзень мястэчка Грозава перажывае адразу дзьве істотныя падзеі: выдачу зарплаты і выбары. ПраДарожжа ў мясьціны, адкуль распачалося апошняе змаганьне за незалежнасьць БНР.\nЯ еду амаль за сто кілямэтраў ад Менску на мяжу Слуцкага і Копыльскага раёнаў у мясьціны, дзе калісьці пачынаўся слуцкі збройны чын, фармаваўся 2-гі грозаўскі полк. Дабіраюся па простым як струна шляху Слуцк — Слонім аўтастопам, бо грамадзкі транспарт ня надта паважае гэты былы цэнтар Грэскага раёну (быў такі ў 30-ыя).\nДаводзіцца трапіць у Грозава ў вельмі значны дзень: сёньня ў калгасе даюць зарплату. Таксама ў вёсцы ідзе датэрміновае галасаваньне на выбарах у парлямэнт. Зь вёскі вылятае аўтобус з шыльдай на лабавым шкле — «OBSE». Назіральнікі сочаць за працэсам галасаваньня, але ці дапамагае тое?\nНа маіх вачах нейкую бабульку сустракае строгая супрацоўніца сельвыканкаму:\n— Радыёнаўна, ты ўжо прагаласавала? — пытае жанчына ў старой за тры дні да пачатку асноўнага дня галасаваньня.\n— Дык я прыходзіла некалькі разоў, а там нікога няма…\nЛя пераробленага з касьцёлу ў клюб і пафарбаванага ў ружовы колер двухсотгадовага будынку стаяць супрацоўнікі калгасу. Заробку пакуль няма. На клюбе зьдзеклівая дата — 1968.\nГрозава нядаўна адзначыла 500 гадоў з дня заснаваньня мястэчка. Але тут гісторыя, гледзячы па ўсім, пачынаецца пасьля Другой сусьветнай вайны. Хто памятае, што цяперашні клюб — гэта пабудаваны два стагодзьдзі таму касьцёл у гонар зьняцьця з крыжа Збавіцеля?\nАдразу тут, на галоўнай плошчы ля аўтобуснага прыпынку, стаіць шэры падсохлы крыж. Гэта памятны знак, які ўсталяваны ў гонар жаўнераў БНР. Грозаў, як завуць мястэчка старыя жыхары, быў адным з цэнтраў фармаваньня палка, што рушыў у невядомасьць увосень 1920-га году.\nСлуцкі збройны чын распачаўся ў канцы лістападу 1920. Гэта была спроба ўзброенай абароны незалежнасьці Беларусі. Прыкладна месяц беларускія вайсковыя аддзелы, якія аказвалі супраціў наступаўшым савецкім войскам, змагаліся ў раёне Слуцку. Асноўнай рухаючай сілай чыну сталася сялянства, якое супраціўлялася савецкай палітыцы ваеннага камунізму і падтрымлівала ідэю незалежнасьці Беларусі.\nТоўстыя сьцены грозаўскага палацу\nМы спускаемся бліжэй да ракі. На яе беразе стаіць велічэзны двухпавярховы белы будынак з пустымі праёмамі вокнаў і ўжо дзіравым дахам. Гэта палац Мержыеўскіх, пасьля сярэдняя школа, якую закінулі ў сямідзесятых гадах.\nПалац узьведзены ў другой палове XVIII ст. у стылі клясыцызм. Ён мае сіметрычную пляніроўку, яго кампазыцыя вылучаецца чатырохкалённым порцікам на галоўным фасадзе. Ля будынку захаваліся рэшткі парку.\nГісторыя палацу Грозава — тыповая для беларускіх мястэчак. Звычайна пасьля рэвалюцыі ў раскошных шляхетных маёнтках разьмяшчалі інтэрнаты, школы, альбо адміністрацыю калгасаў. А ў 1970 гады, калі на СССР абрынулася шалёная плынь нафтадаляраў, усе школы і інтэрнаты атрымалі новыя будынкі. Пра старыя ж, «панскія», хутка пазабываліся. Такі лёс напаткаў, напрыклад, маёнтак у Радзівілімонтах.\nНешта падобнае адбылося і з Грозавам. На пачатку сямідзесятых гадоў школа з палацу пераехала ў звычайны цагляны будынак. Ён і зараз шарэе насупраць. А палац паступова стаў ператварацца ў руіны.\nДля таго, каб трапіць у Грозава, аўтамабілістам спатрэбіцца траса Менск-Слуцк. Паварот на Шышчыцы. Далей на Копыль да Сунаёў.\nПрыхільнікам аўтобуснага транспарту можна скарыстацца маршрутам Менск-Копыль (аўтобус выходзіць у 7:50. Назад у 12:32 - кошт 10 730). Але гэта варыянт суботы. Яшчэ ў нядзелю ёсьць аўтобусы Менск-Яўсеевічы (12:30 альбо 13:20 зь Менску. Кошт 11 240). Назад у 15:33 альбо 18:15. Таксама ёсьць некалькі аўтобусаў праз Сунаі, але да іх трэба яшчэ дабрацца (каля 5 км. ад Грозава). Такім чынам, Грозава - маршрут выходнага дня :)\nГлядзіце Вандроўкі: Грозава на Google Maps, альбо мапу Грозава на Яндекс.Картах\nЧытайце таксама пра гарады й мястэчкі папярэдніх ПраДарожжаў: Іўе, Бабруйск, Геранёны, Жэмыслаўль, Суботнікі, Гервяты, Вільня, Ліда, Заслаўе, Вязынка, Жылічы, Нясьвіж, Тракенікі і іншыя.\nгарады і мястэчкі,\tГрозава,\tвандроўкі,\tБНР,\tгісторыя\nАлесь Bezuher 13:30, 01/06/2010 | ПраДарожжа |


Старажытныя назвы — сучасныя праблемы | Новы Час\nЯк адзначыў старшыня камісіі, вядомы беларускі мовазнаўца і грамадска-палітычны дзеяч Вінцук Вячорка, дэпутаты Гомельскага гарадскога савета напрыканцы траўня прынялі рашэнне аб перайменаванні 78 вуліц, завулкаў, алей і нават тупікоў абласнога цэнтру.\nІ гэта робіцца, нягледзячы на афіцыйную аргументацыю, што хранічна не хапае сродкаў на масавае перайменаванне, што яно блытае людзей і зрабіць яго тэхнічна складана. Аказваецца, калі вельмі захочацца, то зрабіць гэта ўсё ж такі можна.\nТрэба звярнуць увагу на мяркуемыя вельмі істотныя змены ў тапанімічным ландшафце цэлага горада, змены, што закранаюць усе яго раёны. Гаворка ідзе не пра нейкі прырэзаны да горада прыватны сектар, як цяпер часта бывае, або прылучаныя вёскі. Гаворка ідзе пра здаўна існуючыя наяўныя вуліцы, як у цэнтры горада, так і на ўскраінах, як мікрараёны, так і прыватны сектар, як ажыўленыя шасэйныя дарогі, так і завулкі.\nУ гарадскіх уладаў, калі ўжо яны ўрэшце ўзяліся за перайменаванне тапонімаў абласнога цэнтру, была магчымасць вярнуць на мапу горада шыкоўныя старажытныя назвы. Так, Гомель — адзін з нешматлікіх беларускіх прырэчных гарадоў, дзе ёсць спускі: Ільінскі, Гамеюк, Кіеўскі, Баярскі, Крушэўскі, Цыганскі, а таксама яр Дзедна. Да гэтай пары ў горадзе захавалася скрыжаванне старажытных вуліц: Траецкая, Спаская, Дзеканаўская і Рэчыцкая.\nАкрамя таго, ад старадаўніх часоў захаваліся ў Гомелі мноства прыгожых мікратапонімаў, у тым ліку назвы ўрочышчаў, ручайкоў і сцежак. Аднак гэтыя мікратапонімы да гэтага часу аніяк не прадстаўлены на сучаснай мапе вялікага горада.\nТакім чынам, гарадскія ўлады фактычна праігнаравалі ўсе гэтыя старасвецкія назвы насуперак закону, які патрабуе пры змяненні тапонімаў грунтавацца на скарбах нацыянальнай гісторыка-культурнай спадчыны. Разам з тым, улады Гомеля пры вырашэнні гэтага важнага пытання не звярнуліся да грамадства. Ва ўсякім разе, гомельская грамадскасць не бачыла аб’яваў ні ў газетах, ні ў інтэрнэце, ні на інфармацыйных дошках, што цягам нейкага часу людзі могуць дасылаць свае прапановы. Пры гэтым афіцыйныя ўлады заявілі, што кантактавалі з нейкімі гісторыкамі, імёны якіх засталіся не вядомымі да гэтага часу, як і тое, хто іх дэлегаваў.\nПра змены ў гарадской тапаніміцы для прэсы давала інфармацыю начальніца адрасна-даведачнага бюро ўпраўлення ўнутраных спраў Гомельскага аблвыканкама Тамара Пракоф’ева. Яна патлумачыла карэкціроўку назваў на мапе гораду неабходнасцю стварэння электроннай адраснай сістэмы на выснове закона аб найменнях геаграфічных аб’ектаў. Сярод матываў упарадкавання гарадскіх тапонімаў называлася іх рознае гучанне па-беларуску і па-руску, а таксама немілагучнае гучанне завулку Чыгуначнага, які вырашылі назваць Задарожным.\nКаб пазбегнуць такой немілагучнасці, сталі на шлях уніфікацыі назваў, але зрабілі гэта па-руску. І, дарэчы, усё ўпарадкаванне гарадскіх тапонімаў адбылося на карысць рускай мовы. Так, вуліцу Журавінную перайменавалі ў Журавлиную, вуліцу Прамяністую — у Лучистую, вуліцу Сядзібную — у Щедрую.\nТакім чынам, ствараецца вельмі небяспечны прэцэдэнт ігнаравання закону і выкідання ўжо наяўных беларускіх тапонімаў з мапы Гомеля.\nТрэба таксама мець на ўвазе, што старажытная гісторыя горада да акупацыі яго рускімі войскамі пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе аказалася ў ценю яго імперскага мінулага. Гаворка ідзе пра час, калі Гомель належаў царскім саноўнікам — спачатку Румянцавым, а потым Паскевічам. Прычым сярод апошніх быў “пакарыцель Каўказу” і “уціхамірнік” нацыянальна-вызвольнага паўстання супраць царскага самаўладдзя 1830–1831 гадоў фельдмаршал Паскевіч-Эрываньскі, граф Іван Фёдаравіч, яснавяльможны князь Варшаўскі.\nТрэба мець на ўвазе, што рашэнне гарадскіх уладаў працягнула практыку ўвекавечвання ў тапонімах Гомеля імёнаў Румянцавых-Паскевічаў. Так, на гэты раз частка вуліцы Першамайскай была перайменавана ў вуліцу Ірынінскую — у гонар апошняй гомельскай княгіні Ірыны Іванаўны Паскевіч. Такім чынам, дэпутаты Гомельскага гарсавета замест таго, каб вярнуць старажытную назву вуліцы, змарнавалі гэты шанец і аддалі перавагу назве, якая мае дачыненне да гісторыі гораду ў складзе Расійскай імперыі.\nНекаторыя перайменаванні з’яўляюцца наогул абсурднымі: завулак Кальцавы — у Крутой, вуліца Иногородняя 9-я — у Иногороднюю 1-ю, вуліца Сельмашаўская 7-я — у Гомсельмашаўскую 2-ю. Нармальны чалавек такія змены проста не запомніць, бо за імі не стаіць нічога лагічнага, ландшафтнага, аб’ектнага.\nУ сваю чаргу, намесніца старшыні ТБМ Алена Анісім прывяла прыклады перайменаванняў гомельскіх тапонімаў, гучанне якіх па-беларуску цяжка ўявіць, або ўявіць немагчыма: переулок Песочный, улицы Продольная, Хозяйственная, Банная і Орудийная.\nЗ прапановамі, якія былі выказаны на пасяджэнні анамастычнай камісіі ТБМ, вырашана звярнуцца ў Гомельскі гарвыканкам і ў Рэспубліканскую тапанімічную камісію пры ўрадавым Камітэце па маёмасці, гэадэзіі і картаграфіі.


Будзьма беларусамі! » У Мінску адбудзецца экскурсія да 125-годдзя Максіма Багдановіча\n“Усе мы разам ляцім да зор” пакажа наведнікам, што за кароткія вандроўкі ў Беларусь з паэтам паспела шмат чаго адбыцца.\nЯк у кожнага прыстойнага класіка, у Максіма Багдановіча народзіны можна адзначаць двойчы. Да юбілею па старым стылі – 27 лістапада – музей класіка і творчая суполка “Вежа міру” падрыхтавалі экскурсію. Калі вы лічыце, што ў Беларусі няма чаго глядзець пра Багдановіча, які і памёр маладым і быў тут два з паловай разы, то вось вам тызер.\nАрганізатары паводзяць вас спачатку па Мінску, а пасля павязуць у Ратамку, Краснае, Ракуцёўшчыну і назад у Мінск. Дарэчы, сам Максім быў у сталіцы апошні раз восенню роўна сто гадоў таму. Нарадзіўся ён у Траецкім прадмесці (не там, дзе цяпер музей!), а хрысцілі малога ў Петрапаўлаўскім саборы, што быў раней уніяцкім храмам, а цяпер адноўлены як канцэртная зала “Верхні горад”.\nПасля пераезду ў Расію Максім бываў у Беларусі двойчы: у 1911 і 1916 годзе.\nДругі раз ён наведаў Мінск і правёў тут пяць месяцаў, так што ўжо некалькі месцаў знітаваныя з лёсам паэта. Найперш – драўляная хатка (там ён таксама не нарадзіўся!), унікальны помнік драўлянага дойлідства горада. Пэўны час гэты будынак здымала суполка інтэлігенцыі “Беларуская хатка”, якая рабіла там сталоўку і прытулак для бежанцаў падчас Першай сусветнай вайны. Пасля тут жыў Змітрок Бядуля з сёстрамі, а ў адным з пакояў пасяліўся Багдановіч.\nПушкінская бібліятэка стала ўлюбёным месцам Максіма, дзе той мог наталіць прагу ведаў пра Беларусь, мову і гісторыю. Тут ён бавіў увесь вольны час. Шмат часу Багдановіч праводзіў за любаваннем новенькім тады Чырвоным касцёлам.\nДарэчы, з тым візітам звязаная і цікавая рамантычная гісторыя, як Багдановіч ліставаўся з дачкой Ядвігіна Ш. У іх быў яскравы эпісталярны раман, які, мажліва, прымусіў Максіма нават не забраць атэстат з ліцэя, а хутчэй ірвацца ў Мінск, каб сустрэцца з таямнічай асобай (бо дзяўчына ніяк не пагаджалася даслаць сваё фота).\nУ прытулку для дзетак бежанцаў навучанне ішло па-беларуску, што захапляла Максіма і займала яго. Гэты прытулак на лета вывозілі ў Карпілаўку да Ядвігіна Ш, Туды наведваўся Багдановіч, і разам з Зоськай Верас яны забіралі дзетак і перавозілі іх у Ратамку. І гэта адзін з пунктаў экскурсіі.\nА далей будуць мясціны, дзе бываў паэт пры першым наведванні радзімы і дзе натхніўся і склаў свой “Вянок”. Прыезд прыпаў на час, калі хлопец скончыў гімназію і яшчэ не паступіў у ліцэй. Тады Луцкевічы запрасілі Максіма ў фальварак Ракуцёўшчына пад Маладзечнам, куды можна трапіць толькі праз Краснае. Там Багдановіч правёў тры месяцы, багата вандраваў па ваколіцах, а экскурсанты цяпер змогуць наведаць музей, атрымаць пачастункі і некалькі сюрпрызаў.\nПа вяртанні ў Мінск наведнікі экскурсіі завітаюць нарэшце ў літаратурны музей Максіма Багдановіча, дзе для іх зладзяць батлеечную пастаноўку. Сам паэт у былыя часы моцна ўразіўся такім тэатрам і ажно марыў мець такую шафу. Яго мару ажыццявілі ў музеі. А пасля перапынку там пройдзе святочны канцэрт з удзелам Рамана Яраша, Віктара Сямашкі, Міхаіла Бараноўскага і Алесі Сівохінай.\nСачыць за падрыхтоўкай экскурсіі можна тут.