Міністр аховы здароўя расказаў пра стан медыцыны ў краіне | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здароўе » Міністр аховы здароўя расказаў пра стан медыцыны ў краіне\nУ 2019 годзе медыцынскую дапамогу ў Беларусі аказвалі на належным узроўні. Дасягнуты экстрэмальна нізкія паказчыкі дзіцячай і мацярынскай смяротнасці, павялічылася працягласць жыцця. Пры гэтым дэмаграфічны прырост насельніцтва скарачаецца, і лічбы па нараджальнасці ў найбліжэйшыя гады застануцца нізкія. У краіне за год выканана амаль 20 тысяч кардыёхірургічных аперацый, а выяўляльнасць анкалагічных хвароб на ранняй стадыі склала 67,4 %, што дае магчымасць разлічваць на павелічэнне працягласці жыцця. Заканчваецца рэканструкцыя Асіповіцкай цэнтральнай раённай бальніцы і будаўніцтва Астравецкай цэнтральнай раённай бальніцы. У 2020-м працягнецца работа па павелічэнні зарплат медработнікаў. Пра самыя значныя дасягненні мінулага года, праблемы і планы на будучыню ішла размова на выніковай калегіі Міністэрства аховы здароўя.\nЗа кошт чаго плануецца зніжаць захваральнасць?\nДэмаграфічная сітуацыя ў краіне застаецца напружаная, яна тлумачыцца шэрагам прычын, у прыватнасці, нізкім узроўнем нараджальнасці і старэннем насельніцтва, адзначыў міністр аховы здароўя Уладзімір КАРАНІК. Каэфіцыент нараджальнасці працягвае зніжацца: у 2019-м ён склаў 9,4 праміле, а год таму быў 10,1 праміле.\n— Адмоўны дэмаграфічны прырост абумоўлены структурай насельніцтва — змяншэннем колькасці жанчын фертыльнага ўзросту, тым, што мяняюцца сацыяльныя перавагі — беларускі сталі пазней уступаць у шлюб і нараджаць дзяцей, — растлумачыў Уладзімір Каранік.\nУ такіх умовах узрастае роля медыцыны ў захаванні рэпрадуктыўнага здароўя насельніцтва. Важна зрабіць усё магчымае, каб пары, якія жадаюць мець дзяцей, маглі гэта ажыццявіць, падкрэсліў міністр. Дарэчы, узровень бясплоднасці ў Беларусі складае 14 %.\n— Наша задача — не толькі зніжэнне смяротнасці, але і павышэнне нараджальнасці за кошт прафілактыкі абортаў, даступнасці і эфектыўнасці дапаможных рэпрадуктыўных тэхналогій. Сёлета дзякуючы псіхалагічнай дапамозе і перадабортнаму кансультаванню ўдалося захаваць да 19 % цяжарнасцяў. І гэта нямала для нашай краіны. У 2019-м колькасць абортаў знізілася з 9,0 да 8,2 на тысячу жанчын фертыльнага ўзросту, — расказаў Уладзімір Каранік.\nПры гэтым ён адзначыў, што нізкія лічбы нараджальнасці будуць захоўвацца і ў найбліжэйшыя гады. Таму важнай задачай з'яўляецца зніжэнне захваральнасці, інваліднасці і смяротнасці.\nЗадача пярвічнага звяна — павысіць выяўляльнасць сардэчна-сасудзістых хвароб, захворванняў парушэнняў абмену рэчываў і іншых цяжкіх паталогій. Што датычыцца выяўлення анкалагічных хвароб, то ў 2019-м дасягнуты нядрэнныя вынікі: 67,4 % з іх выяўлялася на ранніх, 1-2-й стадыях. Усё гэта павінна прывесці да зніжэння смяротнасці, падкрэсліў міністр.\nПа-ранейшаму высокімі тэмпамі развіваецца беларуская транспланталогія. Летась выканана 374 трансплантацыі ныркі, у тым ліку 11 дзецям, 52 перасадкі сэрца. А таксама 93 аперацыі па трансплантацыі печані, з іх 12 дзецям. Прычым у маленькіх пацыентаў гэта, як правіла, экстранныя аперацыі, якія дазволілі захаваць ім жыццё. Праведзена 9 перасадак лёгкіх, 148 — гемапаэтычных ствалавых клетак. Будаўніцтва новага модуля і хірургічнага комплексу на тэрыторыі Мінскага НПЦ хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі дазволіць і далей развіваць гэты кірунак, адзначыў міністр.\nУ краіне праведзена амаль 20 тысяч кардыёхірургічных умяшанняў. А РНПЦ «Кардыялогія» з'яўляецца адным з самых запатрабаваных не толькі ў беларусаў, але і ў замежных грамадзян. Экспарт паслуг за студзень—лістапад мінулага года склаў 44,6 мільёна долараў (а гэта102 % да ўзроўню 2018-га). Найбольшы ўнёсак зрабілі РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава, РНПЦ дзіцячай анкалогіі і гематалогіі і РНПЦ «Кардыялогія».\nРозніца ў працягласці жыцця паміж гарадскім і сельскім насельніцтвам хоць і скарачаецца, але па-ранейшаму ёсць.\n— Што датычыцца Мінска, то, з аднаго боку, тут самыя нізкія ў краіне паказчыкі смяротнасці. А з іншага, назіраецца невыкананне цягам шэрагу гадоў нарматыву забяспечанасці ўрачамі агульнай практыкі, — звярнуў увагу міністр. Ён заклікаў вырашаць кадравыя праблемы, у прыватнасці ўдасканаліць сістэму паслядыпломнай адукацыі.\nНавошта акрэдытацыя медыцынскіх устаноў?\n— З гэтага года ўсе дзяржаўныя медыцынскія ўстановы пройдуць працэдуру акрэдытацыі на адпаведнасць базавым стандартам. Гэта патрабаванні, якія будуць характарызаваць бяспеку і ўзровень аказання медыцынскай дапамогі. Калі ў нейкай установе на гэтым узроўні бяспечна аказваць медыцынскую дапамогу немагчыма, установа не будзе акрэдытавана для такіх відаў дапамогі. Такім чынам, спецыялізаваная дапамога будзе сканцэнтравана ў тых цэнтрах, дзе сёння ёсць усё неабходнае абсталяванне і кадры, якія дазваляюць усё выканаць на сучасным бяспечным узроўні, — заявіў Уладзімір Каранік.\nНапрыклад, аказанне неўралагічнай дапамогі ў стацыянары, дзе няма камп'ютарнага і магнітна-рэзананснага тамографаў, нельга прымяніць сучасныя методыкі лячэння, якія зніжаюць рызыку інваліднасці і дазваляць пацыенту больш поўна аднавіцца, немэтазгодна. Таму гэта дапамога будзе сканцэнтравана ў тых медустановах, якія па аснашчэнні адпавядаюць сучаснаму ўзроўню. Яны будуць знаходзіцца ў гадзіннай даступнасці для любога пацыента краіны.\nПлануецца, што будуць два віды акрэдытацыі: базавая — абавязковая для дзяржаўных медыцынскіх устаноў, і добраахвотная, якую змогуць праходзіць у тым ліку і недзяржаўныя медыцынскія ўстановы — гэта дасць магчымасць прадэманстраваць, што іх дапамога адпавядае сучасным медыцынскім стандартам. Фінансаванне ўсіх тых відаў дапамогі, якія не прайшлі акрэдытацыю, з рэспубліканскіх і мясцовых бюджэтаў не дапускаецца.\nАкрэдытацыю медустановы пачнуць праходзіць з гэтага года, а ў поўным аб'ёме сістэма будзе функцыянаваць з 1 студзеня 2023 года.\nАдкуль у нас тэсты на каранавірус?\nУ Беларусі па-ранейшаму ніводнага выпадку завозу каранавіруснай інфекцыі не зафіксавана. Актыўна праводзяцца санітарна-эпідэмічныя мерапрыемствы.\nНа сёння некалькі разоў у дзень аналізуецца эпідэміялагічная сітуацыя. У прыватнасці, узмоцнены кантроль на рэйсах, што прыбываюць з Італіі. Таксама праводзіцца медыцынскае назіранне за грамадзянамі, якія вярнуліся з КНР, узмацняецца назіранне за тымі, хто вяртаецца з паўночнай Італіі, расказаў міністр.\n— Адкуль у нас узоры, калі завозу віруса не было? ДНК віруса была перададзена Сусветнай арганізацыяй усім зацікаўленым, гэта дазволіла скласці тэст-сістэмы, каб праводзіць ПЦР-дыягностыку ў рэжыме рэальнага часу. Зараз у нас два віды тэстаў: вырабленыя айчыннай вытворчасцю і перададзеныя расійскім бокам. На сёння ў асобных выпадках мы робім двайны кантроль. Лабараторныя тэсты ёсць у дастатковай колькасці, іх якасць праверана незалежнымі экспертамі, і мы не сумняваемся ў ёй, — падкрэсліў Уладзімір Каранік.\nЗарплаты медыкаў працягнуць расці\nМіністр паведаміў, што па звестках на 2019 год сярэдняя зарплата работнікаў аховы здароўя склала 776 рублёў. Пры гэтым урачы атрымлівалі ў сярэднім 1422 рублі (з сярэднім каэфіцыентам сумяшчальніцтва 1,36), сярэдні медыцынскі персанал — 876 рублёў (пры каэфіцыенце сумяшчальніцтва 1,26).\n— Студзень прайшоў спакойна, мы фіксавалі адзінкавыя выпадкі зніжэння на месцах заработнай платы, і пытанні аператыўна вырашаліся, — заўважыў Уладзімір Каранік.\nПа яго словах, у 2020 годзе работа па павышэнні зарплаты медыкаў працягнецца. У тым ліку за кошт пазабюджэтнай дзейнасці. І, як і планавалася, да 2025 года ў параўнанні з 2019-м яна павінна вырасці ў два разы.\nНамеснік прэм'ер-міністра Ігар Петрышэнка звярнуў увагу на недапушчальнасць ураўнілаўкі ў зарплатах.\n— Узровень заробку павінен быць супастаўны з канкрэтным унёскам кожнага работніка, нагрузкай і выкананым аб'ёмам работ. У гэтым пытанні ўсё павінна быць празрыста і зразумела для людзей, — падкрэсліў віцэ-прэм'ер.\nЗагаловак у газеце: Павысіць выяўляльнасць хвароб, працягласць жыцця і зарплаты медработнікаў


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Што трэба зрабіць перад будаўніцтвам дома\nАпублікавана 16.03.2017 13:38\nУ пытанні будаўніцтва дома існуе пэўная паслядоўнасць дзеянняў, якія павінны прывесці ад простага жадання пабудаваць дом да ўвасаблення яго ў рэальным жыцці.\nДа іх у першую чаргу адносіцца вызначэнне плошчы дома і набору памяшканняў, выбар будаўнічых матэрыялаў і канструкцый, вызначэнне віду забеспячэння вадой, электрычнасцю і газам, выраб праекта дома, вызначэнне з забудоўшчыкам. Вось пра іх далей і пойдзе гаворка.\nАле перш, чым перайсці непасрэдна да пералічэнню, хацелася б адзначыць, што канчатковы варыянт дома ў першую чаргу залежыць ад бюджэту на яго ўзвядзенне. Таму на кожным прыведзеным ніжэй этапе можа спатрэбіцца карэкціроўка. Напрыклад, памяншэнне плошчы будынка, замена раней выбраных будаўнічых матэрыялаў і г. д.\n1. Вызначэнне з плошчай дома і наборам памяшканняў.\nАбавязковымі памяшканнямі для камфортнага пражывання ў жылым доме з'яўляюцца: кухня, сан. вузел, пярэдні пакой (хол), спальня і гасцёўня. Таксама нядрэнна было б, калі ў доме прысутнічалі кладоўка і балкон (лоджыя). Акрамя таго, у выпадку выкарыстання газавага або вадкаснага катла для яго размяшчэння павінна вылучацца спецыяльнае памяшканне плошчай не менш за 6 кв. м.\nВось і атрымліваецца, што мінімальная плошча дома для пражывання двух чалавек роўная каля 50 кв. м. Пры сям'і з адным дзіцем гэта ўжо 65 кв. м. і г. д.\n2. Выбар будаўнічых матэрыялаў і канструкцый.\nПрынцыповым пытаннем тут з'яўляецца тое, з якога матэрыялу будуць узводзіцца сцены. Так, самым танным варыянтам у большасці выпадкаў выступае драўляны каркас. Пасля яго ідуць брус і бярвенне. Яшчэ даражэй абыйдуцца сцены з керамзітабетону і ячэістага бетону (газабетон, пенабетон і г. д.). Замыкаюць шэраг керамічныя блокі і цэглу.\nПадмуркі, перакрыцце і дах, у сваю чаргу, ужо залежаць ад выгляду сцен. Напрыклад, што тычыцца падмуркаў, калі для сцен выкарыстоўваліся драўляны каркас, бярвёны або брус, то ў большасці выпадкаў падыдуць шрубавыя палі, столбчатый падмурак або мелкозаглубленная стужка. Калі ж ўжываліся больш цяжкія матэрыялы, то, хутчэй за ўсё, спатрэбіцца ўзводзіць маналітны істужачны падмурак на глыбіню прамярзання або фундаментай пліце.\nУніверсальным варыянтам для перакрыццяў і даху з'яўляецца выкарыстанне дошак рознага перасеку. Так як гэта ў большасці выпадкаў эканамічна апраўдана.\nКанчаткова ж вызначыцца з будаўнічымі матэрыяламі і іх выдаткам можна скарыстаўшыся адмысловымі строительгыми калькулятарамі або паслугамі праекціроўшчыка.\n3. Вызначэнне з камунікацыямі.\nТут усё залежыць ад таго, ці ёсць магчымасць падлучэння да цэнтральных сетак камунікацый (электразабеспячэнне, ацяпленне, водазабеспячэнне, водаадвядзенне і газазабеспячэнне) або няма. Так, калі такая магчымасць адсутнічае, то трэба прадумаць, як дом будзе забяспечвацца ўсім неабходным і, дзе будзе размяшчацца неабходнае абсталяванне.\nУ тым выпадку, калі ідзе падключэнне ўжо да існуючых сетак, трэба прадумаць размяшчэнне такіх неабходных памяшканняў, як кухня і ванная, у той частцы дома, якая будзе знаходзіцца бліжэй да гэтых сетак.\n4. Выраб праекта дома.\nПажадана перад будаўніцтвам дома зрабіць яго праект, дзе, як мінімум, павінны знаходзіцца план паверхаў, разрэзы па паверхах і чарцяжы асноўных канструкцый: падмурак, перакрыцце і дах.\nНамаляваць такі праект можна, вядома, самастойна. Але лепш даверыць гэтую працу прафесіяналу, а менавіта інжынера-праекціроўшчыка. Так як ён не толькі ўсе вашы ідэі можа адлюстраваць на паперы, але і зрабіць гэта з улікам дзеючых на сённяшні дзень нарматыўных дакументаў. Акрамя таго, дадзены спецыяліст можа дапамагчы ў выбары матэрыялаў з улікам цаны, якасці і пераваг заказчыка.\nЗ адным з прыкладаў праекта дома можна азнаёміцца тут.\n5. Вызначэнне з забудоўшчыкам.\nАпошняе, што трэба зрабіць перад будаўніцтвам хаты – гэта вызначыцца з забудоўшчыкам. Але тут варыянтаў не шмат. Так, усе працы можна выканаць самому або аддаць на бок спецыялізаванай арганізацыі.\nАле ўсе-ткі самым распаўсюджаным варыянтам з'яўляецца той, калі частка работ выконвае заказчык, а частка - кампанія або наёмная брыгада.\nЯк пафарбаваць трубу


"Для сябе": у Беларусі прайшлі выбары, якія зноў не прызнала Еўропа | euroradio.fm\nГалоўная / "Для сябе": у Беларусі прайшлі выбары, якія зноў не прызнала Еўропа\n"Для сябе": у Беларусі прайшлі выбары, якія зноў не прызнала Еўропа\n17 лістапада — выбары ў Палату прадстаўнікоў / Раман Пратасевіч, Еўрарадыё\nУ парламент не трапіў ні адзін апазіцыянер, а Лукашэнка назваў незалежных назіральнікаў мудакамі.\nУ Беларусі прайшлі выбары ў Палату прадстаўнікоў — ніжнюю палату парламента. Іх вынікі не прызнала АБСЕ, а беларускія апазіцыйныя палітыкі і незалежныя назіральнікі дык і зусім бяруць слова "выбары" ў двукоссе. На іх думку, 110 дэпутатаў папросту прызначылі. Мяркуйце самі:\n— у новы парламент не прайшоў ні адзін апазіцыянер;\n— кожнага трэцяга незалежнага назіральніка выгналі з выбарчага ўчастка;\n— вылічыць праўладных кандыдатаў было так лёгка, што незалежныя СМІ з 95-працэнтнай дакладнасцю прадказалі, хто будзе абраны дэпутатам;\n— на датэрміновым галасаванні, якое доўжыцца ў Беларусі пяць дзён, яўка перавысіла 35%. На думку незалежных назіральнікаў, яўка была завышана, каб укідамі бюлетэняў забяспечыць перамогу "патрэбным" кандыдатам;\n— назіральніка, які зняў на відэа спробу ўкіду бюлетэняў у Брэсце, і такіх, як ён, Аляксандр Лукашэнка ў дзень выбараў прылюдна назваў мудакамі;\n— афіцыйная яўка на момант закрыцця выбарчых участкаў склала 77,22%. Пры гэтым многія выбаршчыкі, якія галасавалі ўвечары, распісваліся ў атрыманні бюлетэня на пустых прыпісных лiстах — гэта значыць былі першымі са сваіх пад'ездаў і дамоў, хто прыйшоў галасаваць.\nПерад выбарамі Лукашэнка сказаў, што хацеў бы ўбачыць у парламенце пераемнасць: маўляў, добра было б, каб трэць дэпутатаў засталася на наступны тэрмін і навучыла ўсіх астатніх, што трэба рабіць. Па нейкім дзіўным супадзенні так і атрымалася: у новым складзе Палаты прадстаўнікоў 30 дэпутатаў з старога складу. Нагадаем, усяго іх 110. Толькі двое "народных абраннікаў" нечакана прайгралі выбары, адзін, верагодна, — з-за праблем са здароўем, другі — верагодна, у сувязі са "стратай даверу".\nФармальна ў беларускім парламенце стала больш партыйных дэпутатаў: 21 супраць 16 у папярэднім складзе. Кожны дзявяты дэпутат — камуніст, яшчэ восем прадстаўляюць кішэнныя партыі, пра якія мы ўспамінаем толькі падчас выбараў, а яшчэ адзін — лідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Беларусі Алег Гайдукевіч, былы міліцыянер, бацька якога ўваходзіў у верхнюю палату парламента.\nПаводле звестак кампаніі "Права выбару", за час назірання за выбарамі-2019 у Беларусі выяўлена 731 парушэнне. У асноўным гэта адсутнасць адкрытага падліку галасоў: ёсць выпадак, калі назіральнікаў пасадзілі каля адной сцяны школьнай спартзалы, а скрыні з бюлетэнямі адкрывалі каля супрацьлеглай. Назіральнікі падалі 622 скаргі. На пяці з дзевяці акруг, дзе працавалі прадстаўнікі кампаніі "Права выбару", выбары не адбыліся з-за нізкай яўкі.\nКандыдат у дэпутаты з "Моладзевага блока" Стас Шашок і яго давераная асоба Пётр Маркелаў спрабавалі аспрэчыць вынікі выбараў на адным з участкаў. У выніку Маркелава проста падчас стрыму ў "Фэйсбуку" скруціла міліцыя.\nНазіральнікі місіі АБСЕ пасля выбараў заявілі пра "сур'ёзныя працэдурныя праблемы пры падліку галасоў". Па словах спецыяльнага каардынатара Маргарэты Сэдэрфельт, гэтыя факты прымушаюць асцярожна ставіцца да справядлівасці падліку:\n"Мы адзначылі, што вялікая колькасць кандыдатаў падала заяўкі на ўдзел у выбарах, але іх удзел абмежавалі. Гэтыя выбары прадэманстравалі поўную адсутнасць выканання дэмакратычных абавязацельстваў. У дзяржаве, дзе паўнамоцтвы і незалежнасць парламента абмежаваныя, а асноўныя свабоды як выбаршчыкаў, так і кандыдатаў ушчамляюць, існуе небяспека ператварэння парламенцкіх выбараў у фармальнасць".\nПрадстаўнікі АБСЕ расчараваныя, што беларускія ўлады не выканалі рэкамендацый па змене выбарчага заканадаўства. У адказ на гэта МЗС Беларусі заяўляе, што ў Мінску гатовыя да канструктыўнай крытыкі з боку заходніх партнёраў , але не прымаюць "беспадстаўнага і татальнага шальмавання". Выбарчае заканадаўства і выбарчыя працэдуры "калі і будуць удасканальвацца, то не па чыёйсьці ўказцы, а па запатрабаваннях нашага грамадства і эвалюцыйным шляхам". А выбары ў Беларусі праводзяцца не для нейкіх вонкавых сіл, а "для сваёй краіны і народа".\nБольш падрабязна пра тое, як праходзілі выбары, — у анлайне, які вяло Еўрарадыё


У Нясьвіжы — ператрусы на кватэрах “маладафронтаўцаў”\n08 сакавік 2006, 16:26\nРадыё Свабода У Нясьвіжы ўвечары 7 сакавіка міліцыянты правялі ператрусы ў кватэрах мясцовых дэмакратычных актывістаў. Ператрусы зьвязаны з расьсьледаваньнем справы мясцовых маладафронтаўцаў.\nНясьвіскія міліцыянты наведалі кватэру мясцовай актывісткі незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” Насты Азаркі — яна кажа, што ёй прад’явілі пастанову аб дазволе на ператрус:\n(Азарка: ) “На падставе завядзеньня крымінальнай справы — таго, што я знаходжуся ў незарэгістраванай арганізацыі. Яны шукалі налепкі, буклеты, праграмы. Але гэтага ў мяне не было. У мяне былі газэты і праграмы, усе старыя. Яны ўзялі з сабою незапоўненыя анкеты “Маладога фронту”, улёткі з часу рэфэрэндуму, нататнік, падшыўкі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, старую праграму “Маладога фронту”. І, самае галоўнае, яны забралі з сабой кнігу Паўла Севярынца “Пакаленьне “Маладога фронту”.\nУ той жа вечар міліцыянты наведалі кватэру лідэра мясцовай суполкі Кансэрватыўна-хрысьціянскай партыі БНФ Алеся Язьвінскага. Яму таксама прад’явілі ордэр на ператрус у сувязі з расьсьледаваньнем крымінальнай справы “маладафронтаўкі” Насты Азаркі.\n(Язьвінскі: ) “Дык вось, па гэтай справе на падставе таго, што яна сказала, што супрацоўнічала са мной, яны прыйшлі шукаць прадметы, якія пацьвярджаюць гэта. У мяне тут ад канца 1980-х гадоў захоўваецца шмат розных папераў. Яны самі ня ведалі, што браць, бо цяжка разабрацца ў паперах. Але дакумэнтаў арганізацыі яны не ўзялі, бо я сказаў: “Вы што, закрываць арганізацыю зьбіраецеся?”. Яны ўзялі розныя ўлёткі рознага часу, розныя налепкі рознага часу, розныя газэты — зарэгістраваныя, незарэгістраваныя, якія мне дасылаюць з усіх куткоў — напрыклад, з Крычава, з Гомелю, з Пухавічаў. Больш, вядома, іх цікавілі матэрыялы цяперашніх выбараў. Напрыклад, там была ўлётка асамблеі няўрадавых арганізацыяў”.\nУ нясьвіскай міліцыі камэнтаваць удзел яе супрацоўнікаў у ператрусах на кватэрах Насты Азаркі і Алеся Язьвінскага адмовіліся. Гаворыць дзяжурны райадзьдзелу міліцыі:\n(Дзяжурны: ) “Я ня ведаю. Я вам гэтага не магу патлумачыць”.\nТым часам, справа нясьвіскіх актывістаў “Маладога фронту” Максіма Кокарава і Ўладзімера Хоміча расьсьледуецца ў суседнім Клецку. Паводле спадара Хоміча, у лютым мясцовыя міліцыянты затрымалі іх за нанясеньне графіці палітычнага зьместу, а ўчора паведамілі, што на іх завялі крымінальную справу за “псаваньне дзяржаўных будынкаў”.


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Адкрыйце для сябе захапляльныя дні Ролі ў культурнай Генуі\nАпошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • культура • індустрыя гасціннасці • Апошнія навіны Італіі • навіны • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа\nДні Ролі ў культурнай Генуі\nПадарожжа ў Геную залатых стагоддзяў, паміж скульптурамі, фрэскамі і садамі, - гэта незвычайнае адкрыццё будынкаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\nМерапрыемства праходзіць з 4 па 8 кастрычніка 2021 года падчас Тыдня дастаўкі Ролі і з 9 па 10 кастрычніка з Днямі Ролі.\nУпершыню, восенню, Дні Ролі - мерапрыемства, якое адчыняе дзверы Палацы дэ Ролі, спадчыны ЮНЕСКА, - будзе доўжыцца тыдзень.\nУ архітэктурных скарбах горада жывуць шэдэўры, якія аб'ядноўваюць італьянскае мастацтва-Канова, Антонела да Месіна, фрэскі XVII стагоддзя, скрыпкі Паганіні і еўрапейскае мастацтва, асабліва фламандскае.\nГэты тыдзень - магчымасць адкрыць для сябе гісторыю горада, аднаго з галоўных партоў Міжземнамор'я, недалёка ад Альп і Мілан. Наведвальнікі сутыкаюцца з ніколі не бачанай Генуяй, поўнай цудоўных палацаў, якія на працягу стагоддзяў раўніва ахоўвалі іх скарбы: двары, сады, цыклы фрэсак, скульптуры позняга Рэнесансу і барока.\nВізіты праводзяцца ў поўнай бяспецы і ў адпаведнасці з правіламі COVID - бясплатна, але з абавязкам браніравання, а адкрыццё палацаў суправаджаецца багатым календаром пабочных падзей.\nНаведванне палацаў і помнікаў пачынаецца падчас Тыдня суднаходства Ролі (4-8 кастрычніка) у супрацоўніцтве з Тыдзень дастаўкі ў Генуі, двухгадовае мерапрыемства, якое аб'ядноўвае аператараў порта, марскіх і лагістычных службаў з усяго свету. У палацах праводзяцца кангрэсы і культурныя мерапрыемствы, акрамя марской супольнасці - спадчынніцы старажытнай гісторыі, гісторыі Марской Рэспублікі, адкрытай для наведвання.\nласкава прадастаўлена Лаурай Гуідай\nСапраўдныя дні Ролі (9-10 кастрычніка) ідэальна падыходзяць для адкрыцця горада ў сваім уласным тэмпе, кіруючыся гісторыямі прафесіяналаў і навуковых камунікатараў, якія расказвалі гісторыі, анекдоты і цуды "суперба", каралевы Міжземнамор'я. Два дні бесперапынных забаў і наведванняў, каб палюбавацца самымі захапляльнымі помнікамі горада-палацамі Ролі, а таксама віламі, садамі, музеямі і архівамі.\nНапрыклад, у цудоўных будынках Страды Нуова - імпазантнай Палацо Дорыя Турсі з двума садамі - прадстаўлены скрыпкі Паганіні, калекцыя фламандскага мастацтва і такі шэдэўр, як Пакаянная Магдаліна Антоніа Канава. Palazzo Bianco прапануе калекцыю італьянскіх, фламандскіх і іспанскіх твораў мастацтва, а Palazzo Rosso здзіўляе сваёй арыгінальнай мэбляй і карціннай галерэяй з карцінамі Веранезе, Герчына, Дзюрэра і Ван Дайка.\nНа той жа вуліцы Палаццо Нікаласіа Ламеліна - архітэктурны унікум з ляпнымі пакоямі, упрыгожанымі фрэскамі XVII стагоддзя, і пышным сакрэтным садам з міфалагічнымі скульптурамі. Наведванне Палаца Стэфана Бальбі, сядзібы Каралеўскага палацавага музея, - гэта магчымасць адкрыць для сябе жыццё генуэзцаў і італьянскай знаці XVII стагоддзя, любуючыся люстраной залай, Троннай залай і бальнай залай.\nНа верхнім паверсе палаца Спінола -дзі -Пелікачэрыя, у якім размешчана Нацыянальная галерэя Лігурыі, можна сутыкнуцца тварам да твару з “Ecce Homo”, шэдэўрам Антонела да Месіны. Палац дэла Мерыдыяна адрозніваецца стылем свабоды архітэктара - Копдэ, а Палаццо Цэнтурыё Піта супернічае з будынкамі на Вія Гарыбальдзі цыкламі фрэсак.\nЗа межамі гістарычнага цэнтра знаходзіцца манументальная Віла -дэль -Прынцып, рэнесансная рэзідэнцыя Карла V, у якой адмірал Андрэа Дорыя акружаны маляўнічым італьянскім садам з выглядам на мора.\nСярод цудоўных загарадных віл, адкрытых з гэтай нагоды, ёсць таксама Віла Імперыяле XVI стагоддзя, у якой размешчана бібліятэка Леркары, з захапляльным паркам, размешчаным на некалькіх геаметрычных тэрасах, - Віла Дучэса -ды -Гальера, якая дамінуе над пагоркам над горадам Волтры і мае парк XVIII стагоддзя з садам у італьянскім стылі; святыня і вясельны тэатр 16 г .; і Віла Спінола -дзі -Сан -П'етра, патрыцыйскі дом 18 стагоддзя, размешчаны ў генуэзскім квартале на Сампіердарэне.\nRolli Days Live & Digital - мерапрыемства, якое прасоўваецца і арганізуецца муніцыпалітэтам Генуі ў супрацоўніцтве з Гандлёва -прамысловай палатай Генуі, Міністэрствам культуры - Рэгіянальным сакратарыятам Лігурыі, Асацыяцыяй Ролі Генуэзскай Рэспублікі і Універсітэтам Генуі.


Зручна і прыгожа — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n06.06.2017 21.08.2019 admin424Комментарии on Зручна і прыгожа\nВядомасць да майстроў прыйшла дзякуючы кіраўніку “Скарбніцы” Наталіі Міхайлаўне Клімёнак. Заўважыла яна неяк на базары жанчыну, якая гандлявала прыгожымі вырабамі з лазы, пацікавілася, хто і адкуль. Аказалася, што ў Гародзькі з Закарпацця перасяліліся бацька з дачкой. На радзіме амаль усе жыхары іх вялікага сяла займаліся пляценнем карзін. Перасяленцы вырашылі і на новым месцы не кідаць прывычнага занятку. Тым больш, што падручнага матэрыялу для работы ў ваколіцах вёскі, каля Бярэзіны хапае, а некаторыя віды беларускай лазы нават лепшыя за закарпацкія. І работа закіпела.\nУ вясенне-зімовы перыяд ідзе нарыхтоўка дубцоў. Потым іх заварваюць у кіпені, чысцяць ад кары, сушаць, сартуюць. Перад тым, як прыступіць да пляцення, зноў акунаюць у ваду. За чатыры гадзіны ва ўмелых руках ахапак гнуткіх галінак ператвараецца ў зручны ажурны кошычак. З такім і на базары не брыдка паказацца, і ежу на асвячэнне ў храм занесці, і на пікнік выехаць. Пры сваім элегантным, вытанчаным выглядзе карзіна разлічана для пераносу да 70-і кілаграмаў паклажы. І выраб гэты цалкам натуральны, без выкарыстання шкодных хімічных рэчываў!\nВакаравы жывуць у Беларусі з 1999 года. За гэты час галава сям’і, Васіль Міхайлавіч, стаў членам Беларускага саюза майстроў народнай творчасці, дачка Марына выйшла замуж і разам з мужам адкрыла аграсядзібу на Стаўбцоўшчыне. Там, дарэчы, можна пабачыць нават мэблю з лазы. У Гародзьках дом таксама прыведзены ў належны выгляд, апрацоўваюцца 50 сотак зямельнага ўчастка вакол яго. А вось жыўнасці Васіль Міхайлавіч не трымае. І таму ёсць важкая прычына: ён часта і на працяглы тэрмін выязджае ў Закарпацце, дзе засталася жонка і іншыя члены сям’і, дзе вядзецца вялікая гаспадарка, ёсць надзел зямлі, які патрабуе догляду. Шлюб Вакаравых стаўся гасцявым па волі лёсу. За шмат гадоў яны прызвычаіліся да такога ўкладу, жывуць зараз не тое што на два дамы, а на дзве краіны. І Васіль Міхайлавіч у такім складзе рэчаіснасці не бачыць супярэчнасцей.\nБольш таго, лічыць, што проста адбыўся чарговы віток гісторыі. Калісьці ў XV стагоддзі ў Закарпацце прыехаў князь Вялікага Княства Літоўскага разам са сваёй дружынай, пачаў там будаваць кляштар, абжывацца. Ішоў час, і заезджыя ваяры пабраліся з мясцовымі дзяўчатамі, а потым і наогул вырашылі дадому не вяртацца. Далёкі продак Васіля Міхайлавіча, ліцвін Вакар ці Вакара таксама застаўся ў Закарпацці. Нетыповае прозвішча для гэтай часткі Украіны рэзала вуха жыхароў аж да часоў станаўлення савецкай улады. Старшыня сельсавета, робячы перапіс жыхароў, усіх запісваў на рускі манер. Так і атрымалася “Вокаров”.\n…На дадзены момант В. М. Вакарава ўсё задавальняе: дзеці самастойныя, унукі падрастаюць, рамяство прыносіць стабільны заробак, суседзі адкрытыя і спагадныя, а жыццёвы багаж хоць і становіцца год ад году ўсё больш важкім, але, як кажуць, за плячамі яго не насіць. Любыя грузы можна пераносіць і зручна, і прыгожа. Той, хто пляце карзіны, добра гэта ведае…


(Перанакіравана з «Грэцкая рэспубліка»)\nНацыянальны дэвіз: Ελευθερία ή θάνατος\n(«Элефтэрыя і танатос»)\n(«Свабода або сьмерць»)\nНайбуйнейшы горад Атэны\n• адсотак вады 97-е месца ў сьвеце\n• на душу насельніцтва 51-е месца ў сьвеце\n-Прызнаная Ад Атаманскай імпэрыі\nАўтамабільны знак GR\nДамэн верхняга ўзроўню .gr\nГрэ́цкая рэспу́бліка (па-грэцку: Ελληνική Δημοκρατία) альбо Грэ́цыя (грэц. Ελλάδα) — дзяржава ў Паўднёвай Эўропе, на Балканскім паўвостраве й шматлікіх астравах (найбуйнейшыя — Крыт, Эўбэя, Родас, Лесбас) у Эгейскім і Іянічным марах, ва ўсходняй частцы Міжземнага мора. Насельніцтва каля 11 мільёнаў, каля 95% зь іх — грэкі. Сталіца — Атэны.\nТрадыцыйна ўласна старажытнагрэцкі пэрыяд пачаўся зь першых Алімпійскіх гульняў у 776 да н. э. і працягваўся да сьмерці Аляксандра Македонскага ў 323 да н. э.\nЭліністычны пэрыяд гісторыі Грэцыі працягваўся ад сьмерці Аляксандра Македонскага да далучэньня Пэляпанэскага паўвострава і грэцкіх астравоў да Рыма ў 146 да н. э.\nРымская Грэцыя — пэрыяд грэцкай гісторыі пасьля перамогі Рыма над карынцянамі ў бітве пры Карынце ў 146 да н. э. да перайменаваньня гораду Бізантыя ў 330 у Новы Рым, пазьней Канстантынопаль, рымскім імпэратарам Канстантынам I і пераносу ў яго сталіцы Рымскай імпэрыі.\nУ складзе Бізантыі значэньне Грэцыі зноў павышаецца. У 14 стагодзьдзі гэты пэрыяд заканчваецца з далученьнем Грэцыі да імпэрыі турак-асманаў. Большая частка Грэцыі зьяўлялася часткай Асманскай імпэрыі да абвяшчэньня незалежнасьці ў 1821.\nПершым кіраўніком незалежнай Грэцыі быў Яан Кападыстрыя.\nАднак на тэрыторыі незалежнай Грэцыі тады пражывала толькі каля 1/6 часткі грэкаў Міжземнамор’я (каля 0,8 млн з 5 мільёнаў). Таму да 1970-х гадоў галоўным вэктарам ўнутранай і зьнешняй палітыкі былі пляны па аднаўленьні грэцкага адзінства, якія атрымалі ў 19 стагодзьдзі назву Вялікай ідэі (па-грэцку: Μεγάλη Ιδέα), а на сумежных грэцкіх тэрыторыях узьнік тэрмін энозіс, або імкненьне да ўзьяднаньня з Грэцыяй.\nПасьля стварэньня Турэцкай Рэспублікі Грэцыя ўцягнулася ў 1919—1922 гадах у вайну супраць яе і прайграла. У 1941—1944 гадах акупаваная італьянска-нямецкімі войскамі. У 1944—1949 гадах у Грэцыі ідзе грамадзянская вайна паміж камуністамі і раялістамі, аднак манархія будзе скасаваная толькі ў 1973 сіламі ваенных.\nАсноўны артыкул: Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Грэцыі\nГрэцыя — парлямэнцкая рэспубліка. Кіраўніком дзяржавы зьяўляецца прэзыдэнт, які выбіраецца парлямэнтам на пяцігадовы тэрмін. Існуючая канстытуцыя была зацьверджаная парлямэнтам і ўведзена ў дзеяньне ў 1975 годзе, пасьля падзеньня вайсковай хунты, захапіўшай уладу з 1967 да 1974 году. З таго часу канстытуцыя двойчы зьмянялася ў 1986 і 2001 гадах. Канстытуцыя ўтрымлівае 120 параграфаў, якія падзяляюць дзяржаўную ўладу на заканадаўчую, выканаўчую і судовую і дае пашыраныя гарантыі грамадзкім свабодам і правам.\nЗгодна з канстытуцыяй, выканаўчая ўлада належыць прэзыдэнту рэспублікі і ўраду. Пасьля папраўкі 1986 году прэзыдэнцкія абавязкі былі значна паменшаныя і зараз прэзыдэнт зьяўляецца хутчэй пратакольнай асобай. Абавязкі прэм’ер-міністра выконвае лідэр партыі, якая мае, на бягучы момант, большасьць у парлямэнце. Прэзыдэнт фармальна пазначае прэм’ер-міністра і па яго рэкамэндацыям міністраў. Прэм’ер-міністар валовае большай часткай палітычнай улады, і згодна з папраўкай 1986 году яму была перададзена большая частка прэзыдэнцкіх паўнамоцтваў.\nЗаканадаўчая ўлада належыць парлямэнту, які складаецца з 300 дэпутатаў. Законы прынятыя парлямэнтам павінны зацьвярджацца прэзыдэнтам. Парлямэнцкія выбары праходзяць кожныя чатыры гады, але прэзыдэнт мае права распусьціць парлямэнт па прапанове кабінэта міністраў. Прэзыдэнт, так сама, можа распусьціць парлямэнт пасьля таго як апазыцыя зможа арганізаваць вотум недаверу.\nСудовая ўлада незалежная ад выканаўчай і заканадаўчай і складаецца з трох вярхоўных судоў: Касацыйны Суд (Άρειος Πάγος), Дзяржаўны Савет (Συμβούλιο της Επικρατείας) і Эканамічны Суд (Ελεγκτικό Συνέδριο). Судовая ўлада, так сама, уключае і грамадзянскія суды, якія разглядаюць адміністрацыйныя, грамадзянскія і крымінальныя справы.\nГрэцкі паўвостраў, разьмешчаны на паўднёвым усходзе Эўропы, займае плошчу 131 944 км². Грэцыя разьмешчаная ў паўднёвай частцы Балканскага паўвострава і на прылеглых да яго і да ўзьбярэжжа Малой Азіі астравах. Мяжуе з Альбаніяй, Македоніяй, Баўгарыяй і Турэччынай. Абмываецца: Міжземным морам, у тым ліку: Іанічным, Эгейскім морамі, а паўднёвае ўзьбярэжжа Крыта — Лівійскім морам. У склад Грэцыі ўваходзіць каля 2 тысячаў астравоў, на якія прыходзіцца амаль 20 % усёй краіны. Тэрыторыя Грэцыі падзеленая на тры часткі. У матэрыковую Грэцыю ўваходзяць: Македонія — паўночная вобласьць Грэцыі, межная з Альбаніяй (Яніна, Ігуменіца), Баўгарыяй (Радопі) і Македоніяй (Касторыя, Халкідыкі); Фракія — паўночна ўсходняя вобласьць, межная з Баўгарыяй і Турэччынай (Александропаль, Каматыні); Эпір — паўночна заходняя вобласьць, межная з Альбаніяй (абмываецца Іянічным морам); Фэсалія — найболей раўнінная вобласьць, з усходу абмываецца Эгейскім морам (Ларыса, Волас, Трыкала); Цэнтральная Грэцыя — цэнтральная частка Грэцыі (Халкіда, Лямія, Амфіса); Атыка — вобласьць вакол Атэнаў; Пэляпанэс — самы вялікі паўвостраў Грэцыі (плошча — 21,4 тыс. кв. км), злучаны з матэрыковай часткай вузкім Карынтскім перашыйкам (шырыня 5 км), празь які ў канцы 19 стагодзьдзя быў прарыты канал (даўжынёй 6500 м, шырыня 23,5 м, глыбіня 40 м). Трэці раён утвараюць астравы Эгейскага мора: Эўбэя — другая па велічыні, пасьля Крыта, востраў Грэцыі (3,9 тыс.кв.км), злучаны з кантынэнтам мастом; Лесбас — адзін з буйных астравоў Грэцыі (1,6 тыс.кв.км); Паўночныя Спарады — астравы Скірас, Скапелас, Юра, Іліадрамія і інш. у паўночна-заходняй часткі Эгейскага мора; Кіклады — «кіклас» па-грэцку — утвараючы кольца, архіпэляг у цэнтральнай і паўднёвай частцы Эгейскага мора (астравы Аморгас, Андрас, Сыфнос, Сантарыні, Тымас, Кітнас і інш.); Паўднёвыя Спарады — Дадэканэс — архіпэляг з 12 астравоў у паўднёваўсходняй часткі Эгейскага мора, ва ўзьбярэжжа Турэччыны (астравы Родас, Самас, Астыпалея, Калімнас, Карпатос, Лерас і інш.).\nГрэцкі ляндшафт — гэта чаргаваньне скалістых, звычайна бязьлесных гор, густанаселеных далінаў, шматлікіх астравоў, праліваў і бухтаў. Маляўнічыя скалы, пляжы, экзатычныя гроты падаюць велізарныя магчымасьці для адпачынку на моры і горнага турызму. Шырокае распаўсюджваньне вапнякоў, асабліва ў заходняй частцы краіны, прывяло да фармаваньня карставых варонак, пячораў, якія надаюць ляндшафту своеасаблівае дзікае аблічча і што прываблівае аматараў выпрабаваць свае сілы ў спэлеалёгіі. Горныя масівы займаюць амаль чвэрць паверхні тэрыторыі краіны. Гэта пераважна сярэдняй вышыні горы (да 1200—1800 м). Найвышэйшы пункт Грэцыі — гара Алімп (2917 м). Вышэй 2000 мэтраў паднімаюцца таксама Пінд, Парнас, горны ланцуг на поўначы Пэляпанэса і Тайгет. Раўнін мала, засяроджаныя яны ва ўсходняй палове краіны, за выключэньнем Пэляпанэса, дзе раўніны пераважаюць на заходнім узьбярэжжы. Пад лесам і хмызьняком каля 44 % тэрыторыі. Нацыянальныя паркі: Вікас-Аос, Мікра-Прэспа, Эта і інш.\nНа вузкім і гарыстай Грэцкай паўвысьпе не маглі ўтварыцца вялікія рачныя сыстэмы. Пераважаюць горныя рэкі, кароткія, бурныя, з маляўнічымі парогамі і вадаспадамі, часта бягучыя да мора ў вузкіх каньёнах. Самая доўгая рака Грэцыі — Альякмон (амаль 300 км). Іншыя буйныя рэкі — Эбрас, Нэстас, Стрымон, Вардар, Ахелас. Рэкі не прыдатныя для суднаходзтва, але гуляюць даволі вялікую ролю як крыніцы энэргіі.\nУ Грэцыі налічаецца больш за 20 азёраў плошчай 10—100 км². Самыя буйныя і глыбокія зь іх тэктанічнага паходжаньня. Да іх прыналежаць азёры Трыхоніс (95,5 км²), Волві (75,6 км²), Вэгарытыс (72,5 км²). Шмат карставых азёраў. Яны, як правіла, невялікія, сілкуюцца ў асноўным падземнымі водамі. Найбуйнае з іх — Яніна (22 км²).\nАстравы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nУ склад Грэцыі ўваходзіць больш за 2 000 астравоў, ад буйных (Крыт, Эўбея) да дробных (Патмас, Хрысі, Кастэлярыза). На іх долю прыпадае каля 20 % усёй грэцкай тэрыторыі.\nІянічныя астравы — разьмешчаныя ў Іянічным моры, у заходніх берагоў Грэцыі. Найбуйнейшы востраў — Кефалінія.\nПаўночныя Эгейскія астравы — разьмешчаныя на поўначы Эгейскага мора, у берагоў Турэччыны. Найбуйнейшы востраў — Лесбас.\nПаўночныя Спарады і востраў Эўбея — разьмешчаны ля ўсходніх берагоў Грэцыі.\nКіклады — знаходзяцца ў цэнтры Эгейскага мора. Цэнтар старажытнай разьвітой Кікладзкай культуры. Тут разьмешчаны ў асноўным невялікія астравы: Андрас, Наксас, Міканас, Сантарыні.\nДадэканэс — група астравоў, разьмешчаных на поўдні Эгейскага мора, у берагоў Турцыі, часам таксама іх называюць Паўднёвымі Спарадамі. Гэта важны цэнтар турызму ў Грэцыі. Найбуйнейшы востраў — Родас.\nКрыт — найбуйнейшы востраў Грэцыі. Цэнтар старажытнай Крыцкай цывілізацыі. Побач з востравам разьмешчана мноства невялікіх астравоў-спадарожнікаў (Хрысі і г. д.). З поўдня востраў амываецца Лівійскім морам.\nГрэцыя не валодае значнымі запасамі якіх-небудзь карысных выкапняў. Найбольш распаўсюджаным і здабываемым зьяўляецца лігніт, або слабавуглефікаваны буры вугаль. Ён зьяўляецца галоўным паліўным рэсурсам Грэцыі. У канцы XX стагодзьдзя ў Эгейскім моры былі знойдзеныя нязначныя запасы нафты і газу. Вядзецца іх распрацоўка.\nАдносна багатая Грэцыя руднымі карыснымі выкапнямі. Сярод іх жалезныя, марганцавыя, нікелевыя, хромавыя, медныя і полімэталічныя руды. Значныя запасы баксытаў, або алюмінавых руд. Паводле ацэнак геолягаў у нетрах Грэцыі залягаюць каля 650 млн.т. гэтай каштоўнай руды, што робіць Грэцыю адным з найбуйнейшых яе здабытчыкаў ў Эўропе.\nНа тэрыторыі Грэцыі захавалася няшмат відаў дзікіх жывёлаў і папуляцыі іх невялікія. Гэта зьвязана са шматтысячагадовай гісторыяй гэтай краіны — больш за 8000 гадоў людзі актыўна палявалі на жывёлаў і вынішчалі расьліны на тэрыторыі Грэцыі. Найбольш распаўсюджаныя тут невялікія жывёлы: зайцы, барсукі і розныя віды мышэй.\nЗ прыкладна 5 000 відаў расьлінаў Грэцыі найбольш распаўсюджаныя невялікія расьліны і кусты. На паўвысьпе Халкідыкі часта сустракаюцца хваёвыя лясы. Распаўсюджаныя кіпарысы і плятаны. Узрост некаторых дасягае некалькіх тысячаў гадоў. Вельмі распаўсюджаная аліва — адно з каштоўных дрэваў Грэцыі і ўсяго Міжземнамор’я.\nУ цэлым бедная расьліннасьць Грэцыі тлумачыцца шырокім распаўсюджваньнем коз у Старажытнай Грэцыі, якія абгрызалі кару дрэваў, з прычыны чаго тыя гінулі, а дробныя расьліны проста вытоптваліся. Існуе нават прымаўка — «Грэцыю зьелі козы».\nГарады Грэцыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nДля Грэцыі характэрная дыспрапорцыя гарадзкога расьсяленьня: пераразьвітая аглямэрацыя Атэнаў (з агульным насельніцтвам звыш 4 млн чалавек — 7-я па памерах аглямэрацыя ў ЕС) і невялікія іншыя гарады (толькі 4 зь іх, што не ўваходзяць у атэнскую аглямэрацыю, маюць насельніцтва звыш 100 тыс. чалавек).\nПаводле перапісу 2007 году буйнейшымі гарадамі Грэцыі зьяўляюцца:\nАтэны (720 тыс. жыхароў у рысе гораду)\nТэсалёнікі (350 тыс. жыхароў)\nПірэй (170 тыс. жыхароў, частка атэнскай аглямэрацыі)\nПатры (165 тыс. жыхароў)\nІракліён (140 тыс. жыхароў)\nПэрыстэры (137 тыс. жыхароў, частка атэнскай аглямэрацыі)\nЛярыса (130 тыс. жыхароў)\nКаліфея (107 тыс. жыхароў, частка атэнскай аглямэрацыі)\nНікея (95 тыс. жыхароў, частка атэнскай аглямэрацыі)\nКалямарыя (94 тыс. жыхароў, частка тэсаляніцкай аглямэрацыі)\nУ 1981—1990 гадах у Грэцыі адбыліся значныя эканамічныя пераўтварэньні і пачаўся хуткі эканамічны рост краіны. Зь сельскагаспадарчай краіны Грэцыя перанакіравала сваю эканоміку на сфэру паслугаў (у асноўным транспарт), турызм, гандаль і фінансы. Важную ролю адыграў і ўдзел з 1981 году ў Эўрапейскім Зьвязе, а так сама дапамога зь яго боку. З 1985 да 1991 году Грэцыя атрымлівала штогод 2,5 млрд даляраў у рамках так званага інтэграцыйнага пляну, сярэднегадавы прырост СУП у 1987—1990 гадах складаў 1,6%. У 1990 годзе 57% нацыянальнага прыбытку ствараюць паслугі, 18% — прамысловасьць, 14% — сельская гаспадарка.\nУ прамысловасьці асноўнае разьвіцьцё атрымала лёгкая і харчовая галіны. Агулам у прамысловасьці занятыя 21% працаздольнага насельніцтва. Вядзецца здабыча баксытаў, пірытаў, нікелю, магнэзытаў. Разьвітая і мэталюргічная прамысловасьць, яле ў адпаведнасьці з рашэньнем ЭЗ, вытворчасьць сталі скарочаная на 30%. Існуюць прадпрыемствы машынабудаўнічай, нафтахімічнай і дрэваапрацоўчай галінаў эканомікі. У горадзе Волас разьмешчана самая буйная ў сьвеце фабрыка цэмэнту. Пад грэцкім флягам рэгіструецца шмат караблёў, у выніку чаго, фармальна Грэцыя валодае самым буйным у сьвеце грамадзянскім флётам. Значную ролю, традыцыйна, мае рыбная лоўля.\nУ сельскай гаспадарцы разьвіцьцё атрымала вытворчасьць садавіны і гародніны. Асноўнымі сельскагаспадарчымі культурамі зьяўляюцца масьліны, вінаград, дыні, пэрсікі, апэльсіны і памідоры.\nШтогод Грэцыя прымае каля 10 млн турыстаў, што дае значную долю грашовага прыбытку краіны.\nБольшасьць насельніцтва Грэцыі складаюць грэкі (80—90%), але гэтыя зьвесткі часта аспрэчваюцца, у выніку недаўліку нацыянальных меншасьцяў, асабліва моўным. Афіцыйная статыстыка Грэцыі не вядзе ўліку насельніцтва па нацыянальнасьцям. Па зьвесткам навукоўцаў-этнаграфаў, у Грэцыі існуюць наступныя нацыянальныя меншасьці: туркі (0,8%), памакі (баўгарамоўныя мусульмане — 0,3%), цыгане-мусульмане (0,1%), альбанцы (1-5%), арамуны (1,1%), праваслаўныя цыганы (1,8%), сэрбы (0,3%), арабы (0,3%), армяне (0,3%), габрэі (0,05%) і інш.\nАсноўнымі гарадамі Грэцыі зьяўляюцца:\n1. Атэны 745 514\n2. Салёнікі 363 987\n3. Піры 175 697\n4. Патра 171 616\n5. Геракліён 137 711\nПаводле ацэнак Дзярждэпартамэнту ЗША, каля 97% грэкаў зьяўляюцца чальцамі грэцкай праваслаўнай царквы.\nУ праведзеным Эўрастатам у 2010 року апытаньні 79% грамадзянаў Грэцыі адзначылі, што «вераць у існаваньне Бога».\nРэлігія ў Грэцыі (2001)[a]\nГрэцкая кухня прадстаўляе сабой прыклад тыповай міжземнаморскай або балканскай кухні. Але шмат у чым кухня грэкаў адрозная ад кухняў яе бліжэйшых суседзяў — Баўгарыі, Альбаніі і Італіі. Перш за ўсё спэцыі: іх грэкі дадаюць у сваю ежу часьцей за іншых у Эўропе. Разам з тым грэцкая кухня не зьяўляецца вострай.\nДругая адметная асаблівасьць грэцкай кухні гэта мноства аліўкавага алею. Ён дадаецца практычна ва ўсе стравы і выкарыстоўваецца ня толькі як духмяная прыправа, але і падчас тэрмічнай апрацоўкі ежы. Яшчэ адным незаменным кампанэнтам зьяўляецца лімон.\nАсаблівы гонар грэкаў — сыр. У Грэцыі яго вырабляецца ня менш за 50 гатункаў (у кожным рэгіёне свой асаблівы рэцэпт). Грэкі спажываюць сыру больш за ўсіх у сьвеце — больш за 25 кг у год на чалавека. Самы папулярны гатунак носіць назву «фэта»: менавіта ён выкарыстоўваецца ў прыгатаваньні знакамітага «грэцкага салату», які ў самой Грэцыі называецца «харыятыкі» (вясковы).\nНя менш папулярнае ў Грэцыі мяса. Перавага аддаецца сьвініне, бараніне і казьляціне. Мусака — адна з самых вядомых страваў, прыгатаваная з дадаваньнем як мяса, так і традыцыйнай для Грэцыі агародніны. Вельмі папулярныя рыба, малюскі і іншыя морапрадукты.\n1 студзеня Новы год ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ\nБагаяўленьне ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ\nДабравешчаньне ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ\nПапулярная культура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nУ 2006 годзе Атэны прымалі ў сябе конкурс песьні Эўрабачаньне пасьля перамогі на папярэднім конкурсе сьпявачкі Хэлены Папарызу.\nГрэцыя — радзіма Алімпійскіх гульняў. Спорт папулярны тут з часоў гарадоў-дзяржаваў. Пра значнасьць спорту ў Грэцыі кажа той факт, што на час правядзеньня алімпійскіх гульняў перапыняліся ўсе войны паміж грэкамі.\nУ сучаснай Грэцыі спорт таксама не згубіў актуальнасьці. У 1896 годзе ў Атэнах былі праведзеныя першыя Алімпійскія гульні сучаснасьці, дзе ўдзельнічалі 13 краінаў.\nУ 2004 годзе Грэцыя ізноў прыняла ў сябе Алімпійскія гульні. У іх удзельнічала ўжо 211 дзяржаваў. Былі пабудаваныя новыя спартовыя збудаваньні з прымяненьнем найноўшых тэхналёгіяў.\nСёньня найбольш папулярнымі відамі спорту зьяўляюцца футбол, баскетбол і плаваньне. У 2004 годзе Грэцыя стала чэмпіёнам Эўропы па футболе, саступіўшы толькі ў адным матчы сборнай Расеі.\n^ Новыя апытаньні паказваюць, што каля 20% грэкаў нерэлігійныя, то бок далёка не 1%. У рэшце рэшт, гэтыя статыстычныя зьвесткі таксама аспрэчваюцца вынікамі перапісу 2011 року.\n^ Greece(анг.) International Religious Freedom Report 2007. United States Department of State, Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor (15 верасьня 2006). Праверана 14 April 2007 г.\n^ Special Eurobarometer, biotechnology; Fieldwork: January–February 2010(анг.) (PDF) Праверана 23 красавіка 2015 г.\n^ The World Factbook(анг.). CIA. Праверана 26 сакавіка 2013 г.\nГрэцыя — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Грэцыя&oldid=1997216»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 26 жніўня 2018 году ў 21:21.


Будзьма беларусамі! » Як Анатоль Шуневіч зьбіраў успаміны землякоў і знайшоў «лепельскія Курапаты»\n23.10.2018 | Гісторыя\n78-гадовы пэнсіянэр Анатоль Шуневіч зьбірае зьвесткі пра землякоў, пацярпелых ад сталінскіх рэпрэсій – паведамляе Свабода.\nЯшчэ ў савецкія часы ён пачаў запісваць успаміны нашчадкаў рэпрэсаваных, і з гэтых аповедаў праступіла страшная праўда: свае «Курапаты» ёсьць і ў Лепелі.\nВыклікалі ў райкам партыі і загадалі «не чапаць гэтую тэму»\nАнатоль Шуневіч жыве на ўскрайку Лепеля. Вокны выходзяць на дагледжаны садок — вішні, грушы, яблыкі ды вінаграднік, некалькі гатункаў. У гэтай справе спадар Анатоль знаўца: па адукацыі ён аграном-эканаміст, выкладаў у Адэскім сельскагаспадарчым інстытуце. Праўда, не аграномію ці садаводзтва, а «Кіраваньне» ды «Асновы навуковай арганізацыі сацыялістычнага спаборніцтва» — быў такі прадмет у савецкія часы.\nСпадар Шуневіч каля сваёй хаты ў Лепелі\nСпадар Анатоль добра гаворыць па-беларуску, хоць сам ён так ня лічыць: маўляў, надта мала моўнай практыкі. Але беларуская для яго родная, бо нарадзіўся ў тутэйшых мясьцінах — у вёсцы Валова Гара Лепельскага раёну. Зь дзяцінства ведаў: некалькі сем’яў у ягонай вёсцы ды ў суседніх Барсуках — гэта сем’і рэпрэсаваных, высланых або расстраляных у гады сталінскага тэрору за «антысавецкую агітацыю» або «шпіянаж на карысьць Польшчы».\nУ 1980-я вырашыў занатаваць іхныя ўспаміны, кажа Анатоль Іосіфавіч:\n«Я пераехаў у Лепель, бо адэскія лекары сказалі: „У цябе слабае сэрца. Едзь туды, дзе нарадзіўся. Там даўжэй пражывеш!“ Паехаў на малую радзіму і ўбачыў, што адзін за адным адыходзяць сваякі рэпрэсаваных. Узяўся зьбіраць іхныя гісторыі, каб засталася памяць хаця б пра гэтых людзей, з Валовай Гары і Барсукоў. Неўзабаве выклікаюць у райкам партыі: ты ж камуніст, а чым займаесься? Глядзі, будуць праблемы! Ня маеш права распытваць пра сталінскія часы, гэта могуць толькі кампэтэнтныя органы! Нехта ўжо „настучаў“. Але я сказаў, што нічога не баюся!»\nПра расстрэлы распавядалі самі сьледчыя\nАнатоль Шуневіч прыгадвае, што ў маладосьці працаваў у Лепельскім вузьле сувязі і выпадкова стаў сьведкам споведзі былога сьледчага:\nАнатоль Шуневіч распавядае пра свае пошукі\n«Гэта было яшчэ да пераезду ў Адэсу, у 1964 годзе. Я працаваў у вузьле сувязі, мы прымалі ўчастак лініі, і падышоў да нас нейкі чалавек нападпітку. Пачаў скардзіцца на жыцьцё — што да вайны ён працаваў у органах НКУС і з вобласьці спускалі плян, колькі трэба «раскулачыць» і колькі арыштаваць «ворагаў народу». Кляўся, што сам нікога не забіў. Але сьледчыя тэлефанавалі ў сельскія саветы альбо калгасы, замаўлялі пэўную колькасьць ахвяраў. Старшыні здаваліся, што ўсіх, каго трэба, ужо арыштавалі, раскулачылі, саслалі, што працаваць ужо няма каму. Тады НКУСаўцы пагражалі: «Можа, сам хочаш пайсьці на Салаўкі?»\nСпачатку вынішчалі беларускіх каталікоў: іх вінавацілі ў шпіянажы на карысьць Польшчы. Потым тых, хто не сябраваў з калгаснымі актывістамі. Бо іх і змушалі падпісваць даносы. Нават непісьменных людзей цягнулі, каб ставілі крыжыкі, прыгадвае Анатоль Шуневіч даўнюю размову.\nАрышты праводзілі ноччу. Каля весьніц спынялі «крумкача», абкружалі хату, заходзілі ды забіралі ахвяру. Допыты «вінаватых» вяліся ў лепельскай турме, якая й цяпер стаіць амаль у цэнтры гораду. Пасьля прысуду арыштаваных ці скіроўвалі ў Воршу, ці расстрэльвалі ў самім Лепелі. Пра гэта казалі ўсе, хто расказваў Шуневічу пра сваіх рэпрэсаваных сваякоў.\n67 рэпрэсаваных з 300 жыхароў дзьвюх вёсак\nАнатоль Іосіфавіч кажа, што самай першай запісаў гісторыю раскулачанага Міколы Казлоўскага з Валовай Гары. Размаўляў зь ягонай дачкой Петрунэляй, цяпер ужо нябожчыцай. Яна казала, што бацька быў добры гаспадар, пісьменны, чытаў кнігі па аграноміі. У 1930-я жыта зьбіраў па 200 пудоў з гектара, а ў калгасах тады змагаліся толькі за 100-пудовы ўраджай. На сенакос ды жніво наймаў работнікаў і плаціў за дзень столькі, колькі калгасьнікі зараблялі за год.\nАднойчы прыехаў міліцыянт з калгаснымі актывістамі, выгналі з хаты ўсю сям’ю і забралі бацьку. Жывёлу адвялі ў калгас, пчаліныя калоды разбурылі, сад высеклі. Бацьку ў Лепельскай турме катавалі, патрабавалі грошы, золата. Зразумеўшы, што нічога не дамогуцца, аддалі паўжывога пад расьпіску, і праз два гады ён памёр.\nТрапіў пад рэпрэсіі і Язэп Цяліца, дзед Анатоля Шуневіча. Яго забіралі двойчы. Першы раз у 1933 годзе — за тое, што брат Франак быў удзельнікам Слуцкага паўстаньня, а потым жыў у Заходняй Беларусі. Адправілі на будаўніцтва Беламорска-Балтыйскага каналу. Калі дзед там захварэў, то яго занесьлі ў вагон і накіравалі дамоў паміраць. Але сям’я выхадзіла дзеда Юзіка.\nДругі раз уратавацца ад сьмерці не ўдалося, гаворыць спадар Анатоль:\n«У 1937-м дзеда зноў арыштавалі — за сувязь з польскай выведкай. Трымалі ў Лепельскай турме, потым павезьлі ў Воршу. У сьнежні 1938-га ў аршанскую турму прыехала Надзея Крупская, жонка Леніна. Яна зьвярнула ўвагу на дзеда, бо ў яго была доўгая прыгожая барада. Выслухала яго і зразумела, што ён не вінаваты. Загадала выпусьціць. Але назаўтра яго расстралялі».\nНіхто не чакаў, што Крупская вырашыць праверыць, ці выканалі яе распараджэньне. Быў разбор, і бабулі прыслалі даведку, што дзед сам памёр у турме і што быў невінаваты. Заплацілі нават 2 тысячы рублёў кампэнсацыі. І толькі ў 1983 годзе прыйшла папера, што насамрэч яго расстралялі«.\nАнатоль Шуневіч і яго архівы\nПрапанаваў запісы Быкаву, той сказаў: «Пішы кнігу сам!»\nАнатоль Шуневіч сабраў сьведчаньні пра 67 чалавек, непасрэдна пацярпелых ад рэпрэсій, — сасланых або расстраляных.\nАднойчы ён паехаў у Менск, каб сустрэцца з Васілём Быкавым, і прапанаваў яму свае матэрыялы. Але Васіль Уладзіміравіч сказаў, што сваю кнігу Анатоль Шуневіч мусіць напісаць сам. Кнігі такой яшчэ няма, але частка ўспамінаў была надрукаваная ў газэце «Літаратура і мастацтва» і ў самвыдатаўскай газэце «Прамень». Яе выдавала ў канцы 1980-х лепельская рада Беларускага народнага фронту на чале зь краязнаўцам Уладзімерам Шушкевічам.\nКраязнаўца Ўладзімер Шушкевіч\nТой таксама цікавіўся гісторыяй рэпрэсаваных. Ягонага дзеда расстралялі «за шпіянаж» у Воршы. Спадар Уладзімер езьдзіў на верагоднае месца расстрэлу — на Кабыляцкую гару, дзе ствараецца самаробны мэмарыял. Цяпер каля вялікага каменя-помніка ёсьць і шыльда, усталяваная спадаром Уладзімерам у памяць пра «польскага шпіёна» Цярэнція Шушкевіча.\nПомнік расстраляным на Кабыляцкай гары пад Воршай\nУладзімер Шушкевіч прапанаваў Анатолю Шуневічу надрукаваць сабраныя матэрыялы ў сваім блогу на сайце lepel.by. Так зьявіўся цыкль «Генацыд на Лепельшчыне». У блогу Ўладзімера Шушкевіча выйшлі і ўспаміны ўраджэнца Лепельшчыны Івана Рысака. Ён апісаў гісторыю арышту свайго бацькі, Віктара Восіпавіча, расстралянага як «польскага выведніка». Месца расстрэлу ў афіцыйнай даведцы не пазначана, але сын упэўнены: гэта адбылося ў Лепелі.\n«Лепельскія Курапаты» — у былым садзе «Дынама»\n«За турмой была канава. Вельмі зручна: вывеў вязьняў з турмы, расстраляў, і нікуды ня трэба везьці — можна хоць за нагу адцягнуць і там закапаць. Маці расказвала, што непадалёк знайшла наган, які згубіў нейкі НКУСавец. Мне дагэтуль уяўляецца страшная карціна: п’яны кат (а НКУСаўцам заўжды пастаўлялі сьпірт „для храбрасьці“) толькі што выканаў сваю працу, спатыкнуўся, згубіў наган… Той самы, зь якога толькі што застрэліў бацьку», — прыгадвае Іван Рысак.\nТут была лепельская турма, далей — уваход у гарадзкі сад\nВа ўспамінах землякоў, сабраных Анатолем Шуневічам, ёсьць шмат сьведчаньняў пра расстрэлы ў Лепельскай турме і на навакольнай тэрыторыі, якая пазьней стала гарадзкім садам. У час вайны тут адбываліся ўжо расстрэльвалі фашысты.\nУ 1967 годзе, падчас будаўніцтва на гэтым месцы сярэдняй школы № 3, экскаватары цэлымі каўшамі даставалі зь зямлі чалавечыя косьці. Чарапамі зь дзіркай у патыліцы тагачасныя савецкія падлеткі ліха гулялі ў футбол… Пасьля парэшткі некуды вывезьлі, а забойствы безыменных ахвяраў агулам сьпісалі на фашыстаў.\nТут быў сад «Дынама», а цяпер жывуць людзі\n100 рублёў кампэнсацыі за расстралянага бацьку\n«Палеглым у час вайны ёсьць помнікі ці не на кожнай плошчы, але ніякай згадкі пра рэпрэсаваных у Лепелі няма. Дзясяткі размоваў давялося мне правесьці зь іх нашчадкамі. І толькі тры чалавекі адмовіліся гаварыць: камуніст-вэтэран і дзьве жанчыны, зь іх адна ўвогуле адраклася ад бацькі. Вось на чым трымалася савецкая ўлада: на страху, на маўчаньні, на добраахвотным бяспамяцтве», — кажа Анатоль Шуневіч.\nНя ўсіх сваякоў ён пасьпеў апытаць: многія дзеці рэпрэсаваных, пражыўшы нялёгкае жыцьцё бязбацькавічаў, ужо пакінулі гэты сьвет. Ефрасіньні Стэльмах, апошняй з прамых нашчадкаў, дачцэ расстралянага Карла Цяліцы з Барсукоў, ужо 95. У 1989 годзе за расстралянага бацьку яна атрымала 100 рублёў кампэнсацыі…\nСпадар Анатоль ня раз чуў ад людзей, што вязьняў турмы расстрэльвалі і дзесьці на беразе Лепельскага возера. Але бязь сьведак тое месца ўжо ня знойдзеш.


У Бабруйску зноў запрацуе “гарачая лінія” па выбарах\nhttp://spring96.org/be/news/54984 2012 2012-07-27T15:53:41+0300 2012-07-27T15:53:41+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/telefon-dapamoga.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЗ афіцыйнай інфармацыі вынікае, што “гарачая лінія” па выбарах запрацуе ў Бабруйску з 1 жніўня. Мяркуецца, што па ёй жыхары горада змогуць “выказаць сваё меркаванне па грамадска важных пытаннях”.\nПа раскладзе, гэтыя тэлефонныя лініі павінны працаваць па чатыры гадзіны ў дзень, субота і нядзеля - выходныя. Адна з іх мусіць дзейнічаць у гарвыканкаме па нумары 58-68-00, другая – у адміністрацыі Ленінскага раёна па нумары 52-28-49, трэцяя – у адміністрацыі Першамайскага раёна па нумары 43-48-69.\nПадчас апошняй выбарчай кампаніі ў Бабруйску працавалі аналагічныя “гарачыя лініі”. Як высветлілі тады мясцовыя праваабаронцы, там працавалі спецыялісты аддзелаў ідэалогіі. Хутчэй за ўсё, зараз будзе аналагічная сітуацыя, бо на дзвюх лініях нумары засталіся старыя, змянілі кропку дазвону толькі ў адміністрацыі Ленінскага раёна.


Супрацьэпідэміялагічныя меры. Выніковасць у БеларусіСупрацьэпідэміялагічныя меры. Выніковасць у Беларусі\nСлушна — Навiны — Уведзеныя ў Беларусі супрацьэпідэмічныя меры дапамаглі прадухіліць 840 выпадкаў COVID-19 у дзень\nСупрацьэпідэміялагічныя меры, накіраваныя на папярэджанне распаўсюджвання ў Беларусі каранавіруснай інфекцыі, дазволілі не дапусціць развіцця 840 выпадкаў захворвання ў дзень, паведаміла 3-га красавіка на прэс-канферэнцыі ў Міністэрстве аховы здароўя намеснік міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Алена Богдан.\nКалі б не тыя меры, якія мы прынялі па выяўленні пацыентаў з каранавіруснай інфекцыяй па іх шпіталізацыі, у тым ліку кантактаў 1-га ўзроўню, а таксама па правядзенні супрацьэпідэмічных мерапрыемстваў на тэрыторыі краіны, дык сёння мы мелі б 840 выпадкаў COVID-19 у дзень. Гэта велізарная праца невялікай колькасці медыцынскіх работнікаў нашай краіны. Ні адна краіна, размешчаная побач з намі, не прымала такія меры. Ні ў адной краіне не былі шпіталізаваныя кантакты 1-га ўзроўню, не шпіталізаваліся кантакты 2-га ўзроўню пры наяўнасцi ў iх прыкметаў вострых рэспіраторных захворванняў.\nНовыя рашэнні праблемы\nПа словах намесніка міністра, з улікам аналізу сітуацыі з каранавіруснай інфекцыяй у краіне прыняты шэраг новых арганізацыйных рашэнняў. У прыватнасці, пачатае тэсціраванне ўсіх выпадкаў пнеўманій з сярэднім і цяжкім цячэннем. Прычым на аналіз бярэцца не назафарынгільны мазок, а макрота і прамыўная вада бронхаў. Гэтыя меры скіраваныя на тое, каб максімальна выявіць пацыентаў, у якіх можа быць каранавірусная пнеўманія.\nНа 8 гадзін раніцы 3-га красавіка ў Беларусі мелася 10 тысяч 640 тэстаў для выяўлення каранавіруснай інфекцыі. Чакаецца пастаўка ў бліжэйшыя дні яшчэ 10 тысяч тэстаў. Праводзяцца клінічныя выпрабаванні трох тэст-сістэмаў беларускай вытворчасці і адной экспрэс-сістэмы. Таму тэстаў дастаткова для кантролю над сітуацыяй. Мы штодня працягваем адсочваць усю сітуацыю з захворваннем. Гэта тычыцца не толькі каранавіруснай інфекцыі, але і выпадкаў пнеўманіі і вірусных інфекцый.\nАлена Богдан распавяла, што таксама было прынятае рашэнне: кантакты другога ўзроўню пры развіцці ў іх вострых рэспіраторных інфекцый будуць шпіталізавацца і абследавацца на каранавірусную інфекцыю. У выпадку адмоўных вынікаў і адсутнасці пагаршэння ў стане здароўя яны будуць працягваць сваё лячэнне дома. Кантакты першага ўзроўню ў выпадку адмоўнага выніку будуць выпісаныя дадому з рэкамендацыяй выконваць рэжым самаізаляцыі да 14 дзён.\nУ сваю чаргу намеснік начальніка аддзела эпідэміялогіі, гігіены і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Іна Карабан адзначыла, што эпідэміялагічная сітуацыя развіваецца «прагназуема і паступальна». Мерапрыемствы, якія праводзіліся ў плане прафілактыкі і папярэджання масавага распаўсюджвання каранавіруса, паказалі сваю эфектыўнасць. Разам з тым, у Беларусі, па дадзеных на 8 раніцы 3-га красавіка, зарэгістраваны 351 выпадак інфекцыі. Узрост пацыентаў, сярод якіх часцей за ўсё фіксуюцца выпадкі каранавіруса, складае ад 25 да 64 гадоў.\nНамеснік начальніка аддзела эпідэміялогіі, гігіены і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь\nХацелася б звярнуць асаблівую ўвагу, што асноўныя меры, якія дазваляюць прадухіліць распаўсюд інфекцыі, – гэта меры сацыяльнага дыстанцыявання і самаізаляцыі. Многія арганізацыі грамадскага харчавання і гандлю робяць разметкі для таго, каб людзі не тоўпіліся, а знаходзіліся адзін ад аднаго на адлегласці метр-паўтара. Гэта павінна выконвацца. Кожны павінен разумець, што калі ён не выконвае гэтыя меры, дык знаходзіцца ў зоне рызыкі.\nЗабяспечанасць сродкамі абароны\nЯк адзначыў намеснік міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Барыс Андрасюк, сёння ў сістэме аховы здароўя налічаецца ў наяўнасці: медыцынскіх масак – больш за 2 млн, рэспіратараў – больш за 90 тысяч, ахоўных касцюмаў – 85 тысяч, пальчатак – звыш 10 млн, ахоўных акуляраў – 24 тысячы. Растлумачыў намеснік міністра і «правал», які здарыўся ў забяспечанасці сродкамі абароны, у прыватнасці, маскамі.\nЧаму першапачаткова атрымаўся правал у сродках абароны. Падчас успышкі каранавіруса ва Ухані ў нас за 10 дзён «вымелі» двухгадовую норму. Для параўнання: у эпідэмію свінога грыпу за ўвесь час рэалізавана 750 тысяч масак, а за 10 дзён у гэтай сітуацыі было набыта 2 млн.\nЛожкавага фонду дастаткова\nЯк распавяла Алена Богдан, ва ўсіх рэгіёнах дастаткова ложкавага фонду. Экстранная, неадкладная, спецыялізаваная і высокатэхналагічная дапамога выконваецца ў поўным аб'ёме.\nПры выяўленні пнеўманіі каранавіруснай этыялогіі пацыенты будуць пераводзіцца ў спецыялізаваныя ўстановы (для Мінска гэта 6-ая гарадская клінічная бальніца і Мінская гарадская інфекцыйная бальніца). Мы максімальна вызваляем установы аховы здароўя для правядзення завяршальнага этапу дэзінфекцыі, каб яны маглі прымаць пацыентаў у тым аб'ёме, што і прымалі.\nПа дадзеных на 8 раніцы 3-га красавіка, на дабрачынным рахунку Міністэрства аховы здароўя знаходзілася 2 млн 875 тысяч 152 рублі і 28 тысяч 258 еўра. На гэтыя сродкі будзе закуплена: 127 тысяч ахоўных касцюмаў, больш за 4 тысячы ахоўных шчыткоў для медыцынскіх работнікаў, якія будуць размеркаваныя па ўстановах аховы здароўя ўсёй рэспублікі.\nНа наш дабрачынны рахунак пачалі пералічваць грошы і грамадзяне, і грамадскія аб'яднанні. Запрацавалі валанцёрскія праграмы з БРСМ, таварыствам Чырвонага Крыжа. З цікавай ініцыятывай выступілі прадстаўнікі гасцінічнага бізнэсу Мінска. У прыватнасці, яны прапануюць медыцынскім работнікам, якія працуюць з пацыентамі з каранавіруснай інфекцыяй, свае паслугі па пражыванні. Шмат людзей, якія працуюць у сферы грамадскага харчавання і рэстараннага бізнэсу, правялі акцыю па дастаўцы ежы нашым медработнікам. Гэта сведчанне таго, што наша няпростая і цяжкая праца ў той жа час застаецца запатрабаванай і ацэненай людзьмі вакол нас.\n310 0 34


Вінаградная дыета: як пазбавіцца ад 2 кг лішняй вагі ўсяго за 4 дні - Фітнес і здароўе 2022\nВінаградная дыета: за кошт чаго худнеем?\nВінаградная дыета: план харчавання на 4 дні\nДзякуючы вінаграднай дыеце, распрацаванай медыкамі спа-курортаў Праванса, ты страціш 2 кг за 4 дні!\nФранцузы - выключная нацыя, якая ведае толк у гастранамічных задавальненнях. Пры гэтым францужанкі лічацца самымі стройнымі жанчынамі ў свеце. Таму не здзіўляе, што менавіта ў Францыі прыдумалі дыету для пахудання, якая ўключае такія вытанчаныя і вельмі каларыйныя ласункі, як вінаград.\nПрактычна ўсе сістэмы харчавання, накіраваныя на страты вагі, рэкамендуюць выключыць гэтую неверагодна смачную (а яшчэ і вельмі карысную) ягаду са свайго рацыёну. Бо, напрыклад, у 100 грамах вінаграда гатунку «Ізабэла» змяшчаецца 80 ккал, а ў кішмішы - цэлых 95 ккал!\nА вось праванскія дыетолагі лічаць, што вінаградам можна і нават трэба атрымліваць асалоду ад! І пры гэтым паспяхова пазбаўляцца ад лішкаў тлушчавых адкладаў. Сакрэт вінаграднай дыеты - у агульнай нізкай каларыйнасці рацыёну. Але вінаград гуляе ў пахудзенні далёка не апошнюю ролю.\nВінаград змяшчае магній, калій, фосфар, цынк, жалеза, кальцый - гэтыя элементы адказваюць за працу галаўнога мозгу і нервовай сістэмы, а таксама з'яўляюцца будаўнічым матэрыялам для моцных цягліц.\nВітаміны А, У, З і Да, якімі багатыя ўсе гатункі вінаграда, неабходны для падтрымання пругкасці і маладосці нашай скуры. Дзякуючы гэтым рэчывам ты пазбегнеш з'яўлення заўчасных маршчын, пігментных плям, а таксама судзінкавай сетачкі.\nВінаград павялічвае тонус арганізма, пазбаўляе ад страхаў і дэпрэсіі.\nВінаград проціпаказаны пры калітах, засмучэннях стрававання і язвавых захворваннях ЖКТ\nПоліфенолы, якім багатыя ўсе гатункі вінаграда, нармалізуюць тлушчавы абмен арганізма. Гэта добрая прафілактыка метабалічнага сіндрому, якім у апошні час пакутуе ўсё большая колькасць людзей. Але метабалічны сіндром (павелічэнне масы вісцаральная тлушчу, калі тлушчавыя адклады адкладаюцца пераважна ў раёне жывата і таліі) не толькі неэстэтычны, а і небяспечны для сардэчна-сасудзістай сістэмы. За кошт паляпшэння абмену рэчываў вінаград прадухіляе развіццё метабалічнага сіндрому.\nАкрамя таго, поліфенолы - наймацнейшыя антыаксіданты, якія перашкаджаюць заўчаснаму старэння арганізма на клеткавым узроўні. Абалоніна, якой багаты вінаград, чысціць кішачнік ад застаялых назапашванняў - ужо толькі за кошт гэтага жывот становіцца больш плоскім.\nВінаград дае таксама працяглае пачуццё сытасці - ты не будзеш адчуваць пакутлівых прыступаў голаду і з лёгкасцю пройдзеш усе чатыры дні. Дзякуючы фруктозе, якой багатая гэтая ягада, ты пазбегнеш заняпаду сіл і галаўных боляў падчас дыеты.\nСняданак: 150 г несалодкага ёгурта са сталовай лыжкай мюслі.\nАбед: салата з вінаграда і гарбузы (250 г гарбузы злёгку абсмаж на сметанковым алеі, пасля чаго дадай у яе 100 г ліставай салаты, 100 г вінаграда і сталовую лыжку грэцкіх арэхаў).\nПадвячорак: палоўка апельсіна і 100 г чырвонага вінаграда.\nВячэра: 100 г белага вінаграда, палова папаі, 50 г ананаса і 50 г курынай грудкі з цытрынавым сокам.\nСняданак: 150 г вінаграда залі 200 г ёгурта, узбітага міксерам з цытрынавым сокам.\nАбед: 50 г рысу змяшай з вінаградам (100 г), дадай 5-6 падсмажаных крэветак.\nПадвячорак: гронка вінаграду.\nВячэра: рагу з бульбы, салеры, лукапарэя і морквы.\nСняданак: бутэрброд з тварожным сырам, 30 г вінаграда.\nАбед: тушаная капуста (150 г), 300 г рыбнага філе (на пару), 50 г вінаграда.\nВячэра: жэле з 50 г вінаграда, шклянкі вінаграднага соку і палоўкі яблыка.\nСняданак: такі ж, як і на трэці дзень.\nАбед: 2-3 блінцы з тварагом, 50 г вінаграда.\nПадвячорак: 100 г чырвонага вінаграда.\nВячэра: рагу з філе індычкі, брокалі, морквы і шампіньёнаў.


Дзень народзінаў разам з прыхільнікамі | Новы Час\nСярод наведвальнікаў на вечары былі як звычайныя аматары творчасці Андрэя Мельнікава, так і знакавыя для беларускай культуры людзі. Напрыклад, дызайнер і журналіст, былы прадзюсер Кастусь Елісееў дапамагаў запісаць у сярэдзіне 90-х гадоў шэсць альбомаў гомельскага брада. Са спадаром Андрусём ён пазнаёміўся на першым Аршанскім фэсце. Прадзюсера, які ў свой час арганізаваў не адзін беларускі бардаўскі канцэрт, прывабіла самабытнасць і паэтычнасць творчасці Мельнікава. Зараз жа Кастусь узнаўляе уласную лічбавую студыю і, акрамя іншых праектаў, апрацоўвае старыя запісы Андрэя Міхайлавіча, каб ужо ў наступным годзе выпусціць паўнавартасны DVD-дыск.\nАператар дакументальных фільмаў Сяргей Чырык сябруе з Мельнікавым ужо 25 гадоў. На канцэрце ён гэтаксама здымаў матэрыял для архіваў. Ды і проста магчымасць паслухаць песні, пік папулярнасці якіх прыйшоўся на яго маладосць, прыняў за асалоду. Патрыятычную творчасць Андрэя Мельнікава ён ставіць у адзін шыхт з паэзіяй Віктара Шалкевіча.\nА вось навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі Акадэміі навук Кацярына Крывічаніна захаплялася творчасцю Мельнікава яшчэ са студэнцтва. У тыя часы яе асяродак гістфака Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта выхоўваўся ў любові да роднай культуры, а яна нават удзельнічала ў этнаграфічным вакальным гурце пры факультэце. Ды і цяпер у Акадэміі навук сярод калег яна знайшла слухачоў Андрэя Міхайлавіча, і іх калектыў вырашыў запрасіць яго да сябе з выступам напярэдадні Новага года.\nКацярына і Сяргей\nЗ сабою на канцэрт Кацярына прывяла сябра, жыхара горада Глубокае Сяргея Аляксевіча. Ён дагэтуль не быў блізка знаёмы з песнямі Мельнікава, але праслухаўшы напярэдадні канцэрту некалькі трэкаў вырашыў — трэба ісці. Бо Сяргей і сам гітарыст-аматар, а, значыць, музыкальны густ мае.\nРазам з захавальнікам Крапівенскага поля Генадзем Шэпелевым прыйшоў дырэктар віленскай прадзюсерскай кампаніі «Кіфа» Ігар Клімовіч. Знаёмы са спадаром Андрэем ён два гады. Падчас першай сустрэчы і прыватнай размовы Ігара Клімовіча прывабіў неардынарны светапогляд творцы. А паслухаўшы некалькі песен, Ігар уразіўся і музыкальным талентам Андрэя Міхайлавіча. Цяпер прамоўтэр прыглядаецца да выступаў Мельнікава, у тым ліку і з мэтай дапамагчы яму зладзіць канцэрты. А самога аршанца Генадзя Шэпелева звязвае з Мельнікавым грамадзянская пазіцыя, прыхільнасць да творчасці і сяброўскія адносіны. Яны пачаліся з сумеснай арганізацыі Аршанскага фэсту. Ды вось, скардзіцца Генадзь, у спадара Андрэя, які доўгі час пражыў у Оршы, цяпер рэдка атрымліваецца прыязджаць да сяброў.\nГенадзь Шэпелеў (злева) і Ігар Клімовіч (справа) з жонкай\nБольш за палову адыграных на імпрэзе песен акампаніраваў гітарыст Аляксей Тагуноў. У сярэдзіне 90-х ён у складзе грута «Colorado Bitlz” выступіў з Андрэем Міхайлавічам у ДК «Луч», і з таго часу імкнецца граць разам з ім, калі выпадае магчымасць.\nЗ гітарыстам Аляксеем Тагуновым\nЗ сынамі Марцінам і Альбертам\nДа таго на свяце Андрэя Мельнікава прысутнічалі і яго сыны: Марцін і Альберт. Цікава, што старэйшы Альберт вярнуўся з войска акурат за тры дні да дня народжання бацькі.


Віктар Шукеловіч. Як нямы любіў рудую\nВіктар Шукеловіч, Жупраны\n27.04.2013 / 13:50\nГэты невысокі каржакаваты мужчына глядзеў на ўсіх нібы спадылба. Можа, таму яго не надта і любілі, бо быў ён не такі, як усе — нямы і нават нейкі дзікаваты. Жыў ён, што праўда, у самым людным месцы пасярод вёскі, ля выганчыка, дзе заўсёды спынялася ў чацвяргі аўталаўка, але да людзей не асабліва гарнуўся. Жыў усё жыццё бабылём, без сям’і, з суседзямі не надта трымаў сувязь і толькі зрэдку калегаваўся з такімі ж, як сам, вясковымі пенсіянерамі, каб кульнуць чарку гідкага на смак, але найтаннейшага «амалясу».\nУ вёсцы нават прызабылі як ён зваўся. Казалі проста «Нямы», ды і ўсё. Ніхто дакладна не ведаў, колькі яму гадоў. Здавалася, Нямы не змяняўся і не старэў, а колішнія дзеці, што павырасталі ўжо і пажаніліся, казалі, што ў часы іх маленства Нямы выглядаў гэтаксама — бліскучая лысіна, зарослы твар ды вялізныя пляскатыя рукі, нібы пераціснутыя ціскамі, з крывымі ды чорнымі ад працы пальцамі. У яго была невялікая сівая барада, якую Нямы ніколі не галіў, а стрыг вялікімі нажніцамі, якімі звычайна гаспадары стрыгуць на вясну авечак. Ад іншых вясковых стары адрозніваўся яшчэ і тым, што зімой і летам хадзіў «адным цветам» у цыраваным злінялым пінжаку. Мясцовыя смяяліся з яго часам: «Глядзіце, які францік шыбуе ў спінжачку, як дырэктар мясакамбіната». Нямы ж не зважаў на кпіны пустабрэхаў, а калі суседзі прасілі яго памагчы ў касавіцы, складанні сена, бульбакапанні ці паставіць курнік, мужчына заўсёды прыходзіў і ў сваім старым пінжаку ўвішна спраўляўся з любою працаю. У вёсцы казалі нават: Нямко нават спаць кладзецца ў сваім спінжаку.\nСтары дзівак жыў з невялікай пенсіі, якую заслужыў за шматгадовую язду трактарам па калгасных палях. Трымаў адну рабую кароўку і пару курэй. Быў ён чалавекам ціхім, сціплым, рахманым. Ніколі не сварыўся, не злаваў, зрэшты, і не мог, бо ягоны рот за ўсё жыццё мужыка не зрадзіў ніводнага зразумелага слоўца — адно нейкае мычэнне, мармытанне, неразборлівы шэпт, часам енкі ды стагнанне на падпітую галаву. Што гэта значыла — ніводзін у свеце перакладчык не змог бы растлумачыць. Адны прабавалі разгадаць ды казалі, што Нямы гэтак спявае, стогнучы, а другія ж, больш шанаваныя на вёсцы, меркавалі, што ён гэтак бацькоў кляне, якія на свет яго, бяздольнага, пусцілі. «Гэта ж у яго горыч збіраецца, а потым так з енкам выходзіць, — казалі найбольш чуллівыя жанчыны. — Цяжка яму аднаму век векаваці, што і слова нават няма каму сказаць, у сабе ўсё трэба трымаць. Гэтак яго Бог праз бацькоў пакараў, што надта паганыя людзі, пэўне, былі». Жанчыны зіркалі заўсёды на Нямога са шкадаваннем, калі чакалі аўталаўку на выганчыку і рабіць асабліва не было чаго.\nНямы вельмі любіў аўталаўку, якая была для вясковых нібы «белым голубам» з весткамі вялікага свету, што хаваўся за сасновым борам наўкол вёскі. Нямы ўжо з рана ў чацвер не мог спаць, праз вокны выглядаючы аўталаўку і звычайна не выходзячы адразу да людзей, што збіраліся на выганчыку з заціснутымі ў спатнелых руках тысячамі. Аўталаўка заўсёды ўязджала ва ўрачыстым воблаку пылу і, тройчы прасігналіўшы баўдзілаватым, якія забываліся пра час прыезду крамы на колах, затрымлівалася. З кабіны, крэкчучы і войкаючы, лянотна, нібы цюлень з лежбішча, і неахвотна, як на той свет, памалу вылазіла тоўстая прадаўшчыца. Яе сіні халат — парваны пад пахамі — заўсёды расшпілены, бо не сыходзіўся на сытым целе. Прадаўшчыца па невялічкай драбінцы ўзлазіла да кузава, лаючыся пад нос і мацюкаючы вясковых алкаголікаў: «Што стаіцё, ламы? Патрымайце драбінку!.." З горам яна неяк усцягвалася вышэй, адмыкала буду кузава, і, выставіўшы наперад драўляныя лічыдлы-«шчоты», пытала незычлівым голасам: «Што вам?» Чарга ўтваралася аўтаматычна: кожны ведаў, хто і пасля каго. Большасць старалася застацца на канец, каб іншыя не бачылі, колькі той купляе пладова-ягаднага ці колькі бярэ ў рудую торбу «паўтарачак» піва. Нямы таксама стараўся быць на канцы чаргі. Калі апошняя кульгавешка-бабуля з кіем сыходзіла з-пад цяжкавіка, Нямы падыходзіў да машыны, даставаў з кішэні склееныя паперкі ды пальцам паказваў у нутро аўталаўкі на тое, што хацеў купіць. Ён не быў шапаголікам, не купляў шмат, але амаль заўсёды браў цукеркі-смактулькі. Ён любіў смактаць тыя ляндрынкі ўначы, калі прачынаўся ад горычы ў роце. Тады ён уставаў з ложка, укідаў у рот смактульку і толькі пасля гэтага рытуалу, схаваўшы галаву пад коўдру, мог зноў спакойна заснуць як немаўля.\nУ тым годзе надвор’е някепска пажартавала з людзей. Калі ў траўні напоўніцу квітнелі яблыні ды слівы, а ўвесь стары калгасны сад, пасярод якога раней у вёсцы стаяла школа, бялеў ад кветак, нібы маладая на вяселлі, нечакана ляснуў мароз. Раніцай уся зямля была белая ад інею ды далікатных пялёсткаў яблычных кветак. «Што ж гэта нарабілася, што нарабілася…» — бядоліла на ўсю вёску рудая кучаравая калгасніца Стася, маці траіх дзяцей. «Гэта ж ані яблычка, ані ягадкі сёлета не будзе. А мае ж дзеткі так любяць варэнне. Гэтай зімой маляўкі, пэўне, будуць пальцы смактаць», — казала яна пры аўталаўцы. Нямы тады пільна паглядзеў на яе, як заўсёды, спадылба, а потым яшчэ некалькі разоў яго глыбокі позірк затрымаўся на рудых кудзерах Стасі.\nНеяк у пачатку ўжо ліпеня Нямы неспадзявана завітаў да Стасі на падворак з 5-літровым вядром, поўным, аж з каптуром, чарніцаў. «О-о, Божа! — Стася пляснула ў далоні, убачыўшы ягады. — Дзе гэта ты столькі набраў? Гэта ж усё памерзшы было. Мусіць, месцы нейкія ведаеш?» — «Угу», — кіўнуў галавою мужчына і паказаў чорныя ад ягадаў рукі. «Бачу, бачу, малайчына, сабраў сваімі рукамі. Герой…» — пахваліла Стася старога ў пінжаку-равесніку. «Хадзі, сядай», — жанчына паклікала Нямога да стала, дзе груба парэзала жаўтаватае сала і хлеб. «Пачакай, зараз», — заўвіхалася яна, узяўшы вялізны зялёны кубак ды выйшаўшы ў камору. Адтуль яна вярнулася з брагаю, рэзкі пах якой хутка напоўніў усю кухню. «Выбачай, яшчэ не выгналі. З цукру паставіўшы самагонку хадзіць. Прыйдзі праз пару дзён, то налью першаку», — сказала Стася, паставіўшы перад старым паўлітровы зялёны кубак брагі. Нямы, згаджаючыся, кіўнуў галавою і ў сонечным святле з акна, у якім акрамя старога была яшчэ безліч дробненькіх часцінак пылу, кульнуў змесціва кубка ў сябе. «Гу-гу», — загукаў Нямко, не закусваючы, а паказваючы пальцам на чарніцы і за акно, дзе на вуліцы ў жоўтым пяску гулялі Стасіны дзеці. «Так, так, — згодна кіўнула Стася, у рудых валасах якой пестрыла сонца. — Будзе варэнне для дзяцей на зіму». Нямко ўзняўся з крэсла, схапіў павешаную на спінцы шапку з брылём і надпісам «American Boy» ды скіраваўся да выхаду. «Пачакай! — зачапіла яго за плячо Стася. — Прыходзь пазней, у нядзелю, то я табе вядро аддам ды самагонкі налью». Мужчына паслухмяна ўсміхнуўся.\nСтася хацела адразу ж сесці за перабіранне ягад ды зварыць дарагое сёлета чарнічнае варэнне, але за акном завуркатаў трактар. Юзюк, яе муж, прыехаў, каб забраць сям’ю на соткі грабіць сена. Стася схавала вядро з ягадамі ў шафку на кухні ды, начапіўшы светлую хустку на рудыя валасы, паляцела ў паветку па загадзя падрыхтаваныя граблі ды вілы. На другі дзень, аднак, часу таксама не было, бо вазілі з нанятым суседам Янкам і складалі на гарышча сухое сена. Яно пыліла, мала ляжаўшы ў капе, лезла ў нос і горла. Сенавальнікі часта кашлялі, адхаркваючы пыл, смаркалі чорную і густую цеч, што рабілася ў носе ад пылу і не давала дыхаць. Найспякотней было на самым гарышчы, дзе зусім не даходзіла паветра, а ад нагрэтага сонцам шыферу духата нібы агаломшвала і выціскала з потам душу.\nУвечары ўжо ні на што не хапала сілаў, і Стася паспела забыцца, што ў шафцы схаваныя чарніцы. У нядзелю раніцай на кухні Стася ўбачыла рой маленькіх чорных мушак. «Нешта кісне», — падумала яна і, адкрыўшы шафку, паморшчылася ад спецыфічнага паху браджэння — чарніцы сапсаваліся. «Эх, як шкода», — падумала жанчына, дастаўшы вядро з шафкі. На газавай пліце падгараў блін на сняданне для дзяцей. «Паўлік! — паклікала яна васьмігадовага сына. — Вазьмі вядро з чарніцамі ды запры на гной. Віламі яшчэ накладзі наверх гною, каб бацька не пазнаў, што ягады выкінулі, бо будзе пазней мазгі кампасціраваць». Хлопчык схапіў абедзвюма рукамі за ручку вядра і не панёс, а хутчэй пацягнуў яго на двор. Выйшаўшы на ганак, Паўлік пастаяў, адпачыў. Да купы гною далёка, вядро цяжкое, а пад хлявом яшчэ наважаны на ланцуг вялізны сабака Азор, які, напэўна, будзе лезці да Паўліка лізацца і, стаўшы на заднія лапы, пэўне, захоча падужацца. «Учора перакуліў мяне», — падумаў хлопчык, заленаваўшыся соўгацца з вядром каля Азора. Паўлік зірнуў направа ад ганка і, заўважыўшы куст парэчак, не думаючы вываліў туды сапсаваныя чарніцы. Змесціва вядра шлёпнулася пад куст комам, што прыняў форму вядра. Паўлік нагой пабурыў камяк, патрывожыўшы рой чорных мухаў, сыпануў на сапсаваныя чарніцы дзве жмені зямлі, пастаяў яшчэ хвілю на ганку і, размахваючы пустым вядром, пабег дадому, дзе яго ўжо чакаў гарачы блін з растопленым маслам і цукрам.\nНямы быў з самай раніцы ў нядзельку ў добрым настроі, што нячаста здаралася. Надвор’е было выдатным, і ягоная душа радавалася гасцяванню ў Стасі, яе пачастункам і міламу таварыству. Рады быў Нямы і сабе, што зрабіў добрую справу, набраўшы па адной ягадзе вядро чарніцаў, з чаго Стасіным дзецям будзе радасць зімою.\nНа ганку Стасінага дома Нямы пачухаў сівую бараду, вырашыўшы не спяшацца, і прысеў на сходах. Стары засунуў руку ў кішэнь, дастаў газетны аркуш, насыпаў туды тытуню з іншай кішэні, шчодра вязкаю слінаю змачыў газетны край. Запаліўшы самакрутку, ён чмыхаў ад задавальнення і пускаў велізарныя клубы дыму. Выпаліў, паглядзеў па баках, куды выкінуць недапалак. Падышоўшы да куста парэчак, вясковец нахіліўся да купкі чорных ягадаў, акружаных арэолам мушак. Нямко дакрануўся да кучкі рукою ды памацаў аслізлы ад пушчанага соку ягадны горбік, быццам не верачы вачам. Затым выпрастаўся і, крыху задуменна пастаяўшы, рэзка павярнуўся і рашуча пакрочыў у бок брамкі, што вяла на вуліцу. Толькі ля выганчыку, не данёсшы некалькі метраў да дому, ён пусціў слязу, засоп і застагнаў, зацягнуўшы сваю таямнічую песню-скавытанне, нібы скаргу, нібы стоены спрадвечны жаль сваёй зямлі ды вёскі. Ніхто аж дагэтуль не ведае, чым было слёзнае скуголенне Нямога, але яшчэ доўга пасля той нядзелі ён хадзіў нібы сам не свой, толькі зрэдку азіраючыся згаслымі вачыма направа і налева, быццам шукаючы некага ці нечага, што, здаецца, вельмі рэальнае, але адначасова няўлоўнае і невымоўнае.


«Няхай станецца табе…» - Часопіс «Ave Maria»\n15.08.2020|Стол Божага слова|Айцец Павел Мажэйка OP\nХVI Звычайная нядзеля, Год А, (16.08.2020)\nВыйшаўшы адтуль, Езус накіраваўся ў землі Тыра і Сідона. I вось, жанчына канаанская, выйшаўшы з тых ваколіц, крычала Яму: «Змілуйся нада мною, Пане, Сыне Давіда! Цяжка апанаваная злым духам дачка мая». Але Ён не адказаў ёй ні слова.\nВучні Яго, падышоўшы, прасілі Яго: «Адпусці яе, бо яна крычыць услед за намі». Ён жа адказаў: «Я пасланы толькі да загінуўшых авечак з дому Ізраэля». Яна ж, падышоўшы, пакланілася Яму і сказала: «Пане, памажы мне!» Ён жа сказаў у адказ: «Нядобра забраць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам». Яна адказала: «Так, Пане! Але і шчаняты ядуць крошкі, якія падаюць са стала гаспадароў іхніх». Тады Езус сказаў ёй у адказ: «О жанчына, вялікая вера твая! Няхай станецца табе, як жадаеш». I з гэтага моманту дачка яе стала здаровай.\n(Мц 15, 21–28)\nВарта задаваць сабе пытанне: як я прашу, якую паставу маю пры гэтым? Лёгка прызвычаіцца (асабліва, калі так было з самага дзяцінства), што кожная нашая просьба мае быць неадкладна выкананая. Колькі такіх дарослых, у чыіх патрабаваннях адгукаецца гэтае дзіцячае, катэгарычнае «Дай!» Гэтая праблема становіцца яшчэ больш сур’ёзнаю, калі мы пачынаем так катэгарычна звяртацца да Бога.\nЦі можна быць пакорлівым і настойлівым адначасова? Евангелле, якое мы чытаем у гэтую нядзелю, праз прыклад канаанскай жанчыны вучыць нас прасіць у Бога з пакораю, але і настойліва (не блытаць з паняццем «нахабна»). Жанчына просіць настойліва, бо ведае, што Той, да каго яна звяртаецца, можа выканаць яе просьбу. Просіць пакорна, бо яна перадусім просіць, а не патрабуе. Бог хоча даваць (гл. Мц 7, 7–11), але для таго, каб прыняць Ягоны дар і сапраўды ім радавацца, мы павінны быць пакорнымі ў адносінах да Бога. Які дар узрадуе больш: той, які мы самі сабе выбралі і выпрасілі, «выціснулі» у іншага, ці той, пра які мы нават марыць не маглі і атрымоўваем не за нейкія нашыя заслугі, а таму, што даўца нас бязмежна любіць? Які дар атрымала жанчына з Ханаана? Так, па яе настойлівай просьбе дачка была вызваленая ад злога духа. Але яшчэ большым дарам, які атрымала яна, жыхарка паганскай краіны, стаў дар веры у Адзінага, Праўдзівага, Жывога Бога.\n«Дбайце пра большыя дары» (1 Кар 12, 31), стоячы ў пакоры перад Богам...