Пераліўніца малая — Вікіпедыя\nВід: Пераліўніца малая\nПераліўніца малая (Apatura ilia) — дзённы матылёк сямейства німфаліды. Ілія ў рымскай міфалогіі) — Рэя Сільвія, маці Ромула і Рэма, родапачынальніца рымлян.\n3 Час лёту і месцапражыванні\n4 Вусень і кукалка\n5 Заўвагі па ахове\nРазмах крылаў 60-80 мм. Верхні бок крылаў чорна-буры, у самца з ярка-фіялетавым адлівам, у самкі светла-буры без адліву. Пералівы ствараюцца не сінім фарбавальнікам, а структурнымі афарбоўкамі, якія абумоўлены частковым адлюстраваннем сіняга складніку спектру святла. Самкі буйней самцоў. Пярэднія крылы з белымі плямамі, заднія з белай перавязкай, цёмныя вочкі акружаныя аранжавай аблямоўкай і на верхніх, і на ніжніх крылах . Ніжні бок крылаў — фіялетава-буры, адсутнічае белы зубчык на перавязцы.\nЦэнтральная, Паўднёвая і Усходняя Еўропа, Каўказ і Закаўказзе, Паўднёвы Урал, паўночны захад Казахстана, Усходняе Забайкалле, Прыамур'е (на поўнач ад Зейскага запаведніка, верхняга цячэння ракі Бурэя, Марыінскага), Прымор'е, Кітай, Карэя, Японія.\nВід жыве ў лясным і лесастэпавых паясах Усходняй Еўропы. На паўночным усходзе мяжу арэала можна правесці ад Ленінградскай вобласці Расіі на ўсход да Паўднёвага Урала. Сустракаецца па ўсёй Польшчы, Славакіі, Венгрыі, Румыніі, Беларусі. На Украіне не адзначаны толькі ў сярэдне-стэпавай і сухастэпавай падзонах стэпавай зоны і ў Крыму. У Расіі арэал распасціраецца ад Сярэднярускага ўзвышша і Паўднёвага Урала, на поўдзень да Каўказа, дзе вядомыя знаходкі віду ў Растоўскай вобласці ля Таганрога і станіцы Яфрэмава-Сцяпанаўскай, на поўдні Стаўрапольскага краю і поўначы Кабардзіна-Балкарыі, паўночнай часткі чарнаморскага ўзбярэжжа і Адыгеі, у цэнтральнай частцы Волга-Ахтубінскай поймы ў Астраханскай вобласці.\nАдсутнічае ў Паўночнай Германіі, Міжземнаморскай вобласці, Скандынавіі і Англіі. Невялікія папуляцыі ў Іспаніі, Партугаліі.\nЧас лёту і месцапражыванні[правіць | правіць зыходнік]\nУ Еўропе — з ліпеня да пачатку жніўня. У еўрапейскай часткі Расіі ў чэрвені-ліпені. На поўдні арэала або ў гарачыя гады ў канцы жніўня і верасні могуць з'яўляцца матылі другога пакалення. Лётае па берагах рэк і ручаёў, на палянах і ўзлесках шыракалістых і змяшаных лясоў, у вярбовых зарасніках. У горы не падымаецца вышэй за 1000 м над узр. м.\nСамцы часта ўтвараюць скапленні па берагах лужын, ручаёў або на экскрыментах буйных жывёл, прыцягваюцца чалавечым потым. Самкі вядуць схаваны спосаб жыцця, трымаюцца ў асноўным у кронах дрэў і вельмі рэдка спускаюцца пад полаг лесу.\nВусень і кукалка[правіць | правіць зыходнік]\nСтадыя вусеня са жніўня да чэрвеня. Вусень аналагічны пераліўніцы вялікай, адрозніваецца толькі чорным колерам ражкоў на галаве. Зімуюць вусені. Кармавыя расліны: Populus alba, ясакар (Populus nigra), асіна (Populus tremula), вярба белая (Salix alba), брэднік (Salix caprea), вярба размарыналістая (Salix rosmarinifolia), лаза прырэчная (Salix viminalis).\nСтадыя кукалкі доўжыцца звычайна 2-3 тыдні.\nУключаны ў Чырвоныя кнігі: Латвіі (1998) (2 катэгорыя), Смаленскай вобласці ў Расіі (1997) (4 катэгорыя), Усходняй Фенаскандыі (1998), Германіі (4 катэгорыя). Лімітуючыя фактары: агульнае пагаршэнне экалагічнай абстаноўкі ў натуральных месцах пражывання.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Пераліўніца_малая&oldid=3421278"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:09, 13 жніўня 2019.


Рэгіянальнае Бюро Развіцця :: Распрацоўка і выраб тэматычных буклетаў, брашур, карпаратыўных газет і часопісаў, CD-DVD кружэлак і мультымедыйных прэзентацый\nРаспрацоўка і выраб тэматычных буклетаў, брашур, карпаратыўных газет і часопісаў\nАрганізацыя мерапрыемстваў (круглых сталоў, канферэнцый, прэзентацый)\nРаспрацоўка і падтрымка інтэрнэт-сайтаў\nДаследванні канкурэнтных пераваг і інвестыцыйнай прывабнасці рэгіёна\nРаспрацоўка стратэгічных планаў развіцця рэгіёнаў\nРэйтынгавая ацэнка гарадоў Беларусі\nАб'явы і інфармацыя\nАртыкулы і аналітыка\nРаспрацоўка дызайну, структуры, а таксама напаўненне інфармацыйным зместам рознага роду інфармацыйных прадуктаў. Мы робім інфармацыйны прадукт любога фармату, але толькі такі, які па-сапраўднаму дапамагае нашаму кліенту дасягнуць мэты.\nУлёткі і флаеры\nМы дапаможам Вам распрацаваць дызайн улётак і зробім усе, каб Вашы паслугі або тавар вылучаліся сярод канкурэнтаў.\nРэкламны буклет з'яўляецца найбольш выкарыстоўваемым выглядам рэкламнай паліграфіі. Ён, несумнеўна, больш інфарматыўны і кампактны, чым улётка. Мы прапаноўваем распрацоўку дызайну рэкламнага буклета для Вашай кампаніі, прафесійны падыход да паліграфіі і стварэнне рэкламнага буклета ў самыя кароткія тэрміны.\nБольш змястоўныя звесткі аб кампаніі альбо яе прадукцыю падаюць брашуры, аб'ём якіх можа змясціць і тэксты, прысвечаныя апісанню тавараў, паслуг, выгод, і ілюстрацыі, якія забяспечваюць адлюстраванне выгляду матэрыяла.\nДля паспяховага развіцця кампаніі неабходна не толькі добрая рэпутацыя, але і згуртаваны карпаратыўны дух.\nАдным з метадаў рашэння ўнутраных і вонкавых камунікацый з'яўляюцца карпаратыўныя выданні, якія асвятляюць без скажэнняў пазіцыю і меркаванне кампаніі. І гэта не адно з пераваг карпаратыўнага СМІ - часопіса або газеты.\nПерыядычнае карпаратыўнае выданне - гэта серыяльнае выданне, якое выходзіць:\nпраз вызначаныя прамежкі часу;\nусталяваным для кожнага года лікам выпускаў;\nгэта выданне не паўтараецца па змесце старонак.\nКарпаратыўная прэса выпускаецца для супрацоўнікаў, кліентаў, або адначасова для тых і другіх.\nКарпаратыўныя СМІ дапамогуць вам паспяхова вырашыць наступныя задачы:\nпадрабязна растлумачаць аб місіі, стратэгіі кампаніі. Можа адлюстраваць усю філасофію кампаніі і яе мэты;\nдапамогуць распавесці аб сваіх дасягненнях, поспехах, паказаць свае працы ў выглядзе рэкламных модуляў і г. д.;\nзамацуюць ў свядомасці працоўніка неабходнай інфармацыяй;\nпадвысяць зацікаўленасць супрацоўнікаў у кампаніі і ўзмацняць матывацыю;\nпапярэдзяць аб крызісных сітуацыях;\nствораць эфект зваротнай сувязі, што з’явіцца добрым спосабам для наладжвання сувязі паміж супрацоўнікамі і кіраўніцтвам.\nуплыў на грамадскую думку;\nпабудовы іміджу і ўмацаванні брэнда;\nпасоўванне тавараў або паслуг.\nМы падаем поўны комплекс паслуг, звязаных з распрацоўкай, вытворчасцю і пасоўваннем карпаратыўных друкаваных выданняў. У нас вы можаце замовіць стварэнне газеты або іншага карпаратыўнага выдання з нуля.\nЛічбавы фотадрук выявы на CD/DVD\nЛічбавы фотадрук выявы на CD/DVD - самы распаўсюджаны на сёння спосаб нанясення выявы на CD/DVD. Важнейшай асаблівасцю з'яўляецца магчымасць друку выявы з высокай магчымасцю адлюстравання! Гэта значыць, выява на кружэлцы атрымліваецца фатаграфічнай якасці друку, прычым яно фармуецца непасрэдна на паверхні кружэлкі, а не прыляпляецца да кружэлкі і не выкарыстоўваецца які-небудзь прамежкавы матэрыял. Тыражаванне CD/DVD.\nПачніце працу з рэгіянальным бюро развіцця прама зараз:\n© 2015 - 2019. Інфармацыйна-даследніцкая установа “Рэгіянальнае Бюро Развіцця”


Смяротна небяспечная хвароба распаўсюджваецца ў беларускіх шпіталях\nСмяротна небяспечны вірус распаўсюджваецца ў беларускіх шпіталях\nСапраўдная напасць хваробы, якую называюць «ласкавы забойца». На гепатыт Цэ хварэюць у нас тысячы, а ў свеце інфікаваныя 150 мільёнаў асобаў. Хвароба смяротна небяспечная, не праяўляе сябе гадамі, а лячэнне каштуе касмічныя сумы. Заражэнне ж нярэдка адбываецца ў медычных установах.\nАб’яднацца, каб выжыць – заклікае Андрэй Антоненка жыхароў Гомлю, якія трапілі ў падобную ж цяжкую сітуацыю. У Андрэя гепатыт С, вірус, які забівае, выклікаючы хваробы пячонкі. Хлопец прапаноўвае гамельчукам з гепатытам сабрацца ў аб’яднанне, каб дасягнуць наступных мэтаў:\nДапамога хворым на гепатыт, прафілактыка, расповяд аб тым, што такое гэтая хвароба, і падтрымка ўжо хворых — тлумачыць Андрэй Антоненка, хворы на гепатыт С.\nГепатыт С яшчэ называюць “ласкавым забойцам”, бо ён праходзіць бессімптомна. Чалавек заражаецца праз інфікаваную кроў і можа доўга не ведаць, што хворы.\nПра гепатыт у Андрэя ягоная сям’я даведалася падчас лячэнне ад іншай цяжкай хваробы – дзіцячага цэрэбральнага параліча. Тамара Антоненка лічыць, што вірус у тады яшчэ дзіцячы арганізм трапіў падчас звычайнай стаматалагічнай аперацыі.\nКроў яму пералівалі толькі маю, мы ўсё жыццё ягонае прааналізавалі, дзе ён мог заразіцца, больш пераліванняў не было. А ў 98-м годзе яму выдалілі малочны зуб — тлумачыць Тамара Антоненка — маці Андрэя.\nЗаражэнне хваробай у медычнай установе для гепатыту не рэдкасць. Юрый Варонежцаў атрымаў смяротна небяспечны вірус, калі змагаўся з ракам чацвёртай ступені.\nЮрый перажыў аперацыі і хіміятэрапію, ягоны арганізм патрабаваў шмат донарскай крыві. Якое пераліванне аказалася з вірусам, цяпер нельга высветліць.\nАфіцыйна лічыцца, што ў медычнай установе ў нас у Беларусі заразіцца нельга. Але ў прыватных размовах з лекарамі ўсе ў адзін голас кажуць: так, гэта магчыма — кажа Юры Варонежцаў, навуковец-фізік, хворы на гепатыт С.\nМагчыма і ліквідаваць хваробу, праўда, толькі за свой кошт. Дасяжнае большасці беларусаў лячэнне інтэрферонамі – адпаведнымі бялкамі – каштуе ад 5 да 15 тысячаў долараў за курс. Але яно не падыходзіць для людзей пасля хіміятэрапіі ды для хворых на ДЦП.\nМне давялося перакрочыць праз свой гонар, і звярнуцца да ўсіх неабыякавых па дапамогу — дзеліцца досведам Андрэй Антоненка, хворы на гепатыт С.\nЗ дапамогай інтэрнэту Андрэй Антоненка збірае грошы на іншы лек – СофасбувІр. Гэтыя амерыканскія таблеткі дазваляюць адносна хутка і камфортна пазбавіцца ад гепатыту С, але курс каштуе ад 40 да 80 тысячаў долараў. У Індыі ды Егіпце робяць “джэнэрыкі”, аналагі за 1-2 тысячы долараў. У Беларусі яны не сертыфікаваныя.\nУ нас неблагая фармацэўтычная прамысловасць, мы маглі б самі гэта выпускаць, але мо камусьці выгодна, каб 4,5 мільёны беларус плаціў усяго за адну ін’екцыю. Такі вось маленькі шпрыц” —падкрэслівае Юры Варонежцаў, навуковец-фізік, хворы на гепатыт С.\nАднак агулам беларусам больш выгодна, каб хвароба не распаўсюджвалася далей.


37 польскіх біржавых кампаній трапілі ў індэкс развьвітых рынкаў - Польскае Радыё\n37 польскіх біржавых кампаній трапілі ў індэкс развьвітых рынкаў\nNatalia Szymkowiak 25.09.2018 15:24\n«Мы прачынаемся ў сьвеце 25 самых разьвітых рынкаў. У клюбе, дзе мы ніколі не былі".\nЯк мы ўжо паведамлялі коратка ўчора, Польшча стала першай краінай у рэгіёне, якая перайшла з індэксу разьвіваючыхся краін у сьпіс дзяржаў з разьвітым рынкам. Пра гэта згадвае «Gazeta Wyborcza». У клясыфікацыі ангельскага агенцтва FTSE Russel паявілася 37 польскіх кампаній.\nПольшча зьяўляецца восьмай найбуйнейшай эканомікай у Эўрапейскім Зьвязе і самай буйной у Цэнтральна-Усходняй Эўропе – напісана ў паведамленьні агенцтва. Такім чынам Польшча выйшла з індэксу разьвіваючыхся рынкаў і далучылася да індэксу, у якім фігуруюць рынкі разьвітых дзяржаў. Праўда, 37 польскіх фірмаў ня будзе адыгрываць істотнай ролі ў індэксе, паколькі толькі адна кампанія прызнаная прадпрыемствам зь вялікім капіталам – банк PKO BP. Тым ня менш, сам факт, што польскія біржавыя кампаніі ўваходзяць у прэстыжны сьпіс, можа ўплываць на рынак.\n«Мы прачынаемся ў сьвеце 25 самых разьвітых біржавых рынкаў. У клюбе, дзе мы ніколі не былі, таму на самой справе мы да канца ня ведаем, што гэта азначае», – заявіў старшыня варшаўскай Фондавай біржы каштоўных папер Марэк Дыетл (Marek Dietl).\nНа думку аналітыкаў, пераход Польшчы ў індэкс разьвітых рынкаў мае перш за ўсё значэньне прэстыжу. Хутчэй за ўсё ня будзе ў сувязі з гэтым рэзкага росту зацікаўленьня польскімі акцыямі з боку інвэстараў. Варта таксама падкрэсьліць, што значна ўпаў удзел польскіх акцый ва ўсім ангельскім індэксе: з 1,33% да 0,154%.\ntags: акцыі, біржа, капітал, рынак


09 люты 2012, 19:33\nЗь Першамайскага райсуду Віцебску паведамілі, што дзеля разбору крымінальнай справы С. Каваленкі заплянаваныя прынамсі чатыры пасяджэньні — 21, 22, 23 і 24 лютага. Паводле адваката, С. Каваленка і пасьля прымусовага харчаваньня не спыніў галадоўку.\nПачатак працэсу ў 10.30, судзьдзя Алена Жук.\nДату суду над віцебскім сябрам КХП БНФ назвалі адвакату Пятру Каваленку, цёзку па прозьвішчы яго падабароннага. Ён распавёў жонцы Сяргея Каваленкі, што той па-ранейшаму трымае галадоўку пратэсту, распачатую 19 сьнежня.\nЗ 22 сьнежня Сяргея Каваленку трымаюць і віцебскім СІЗА. Яго вінавацяць паводле артыкулу 415 Крымінальнага Кодэксу «Ухіленьне ад адбываньня пакараньня». Крымінальную справу супраць яго ініцыявалі супрацоўнікі крымінальна-выканаўчай інспэкцыі. Яны настойваюць, што Сяргей Каваленка неаднойчы парушыў рэжым адбываньня ўмоўнага пакараньня — «хатняй хіміі», прысуджанай яму за тое, што 7 студзеня 2010 году ён вывесіў бел-чырвона-белы сьцяг на навагодняй ёлцы ў Віцебску.


«Ён не верыў, што яго будуць пераследваць, бо лічыў сябе пацярпелым»: гісторыя палітвязня Сяргея Красоўскага\nhttps://spring96.org/be/news/106267 2021 2021-12-29T12:47:45+0300 2021-12-29T12:47:45+0300 2021-12-29T13:16:16+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/krasousky_4.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nДа 21 кастрычніка 32-гадовы плітачнік Сяргей Красоўскі адпрацоўваў размеркаванне пасля заканчэння дзяржаўных курсаў, хацеў адкрыць сваю справу і не прапускаў ніводнага матчу любімай футбольнай каманды "Мілан".\nАле ў гэты дзень яго яшчэ да працы затрымалі ў інтэрнаце па падазрэнні паводле ч.1 арт. 342 Крымінальнага кодэкса. У ноч з 9 на 10 жніўня 2020 года падчас пратэстаў Сяргея ўдарылі дубінкай па галаве недалёка ад Стэлы, але з пацярпелага ён ператварыўся ў абвінавачанага.\nЖнівень 2020: раненне\nУ той дзень Сяргей з кампаніяй знаходзіўся недалёка ад Стэлы, і ў нейкі момант сышоў наперад паглядзець, што адбываецца — і знік. Яго доўга не маглі знайсці, пакуль не даведаліся, што Сяргея ўдарылі дубінкай па галаве, і ён на "хуткай" з'ехаў у бальніцу, дзе яму накладвалі швы. Пасля гэтага ён яшчэ два тыдні не выходзіў на працу.\nСяргей у ноч з 9 на 10 жніўня. Фота зробленае невядомымі\nПакуль Сяргей быў у шпіталі, да яго прыходзілі следчыя: яны цікавіліся, што адбылося, і пыталіся, ці не хоча ён напісаць заяву, што яго збілі. Малады чалавек адмовіўся, таму што не бачыў у гэтым сэнсу. Але акрываўлены спартыўны касцюм, у якім ён быў каля стэлы, міліцыянты забралі з сабой.\nГод пасля здарэння: затрыманне\nПасля таго, што здарылася Сяргей перажываў, што атрымаў галаве ні за што. Распавядаў, што выйшаў з мірным пратэстам, а яго фактычна збілі. На думку сяброў, такое застрашванне на ім не спрацавала: тое, што здарылася ніяк не паўплывала на яго светапогляд.\nЯму прапаноўвалі з'ехаць, але Сяргей не верыў, што яго будуць пераследваць, таму што лічыў сябе пацярпелым. Ён працягваў сачыць за "Міланам" у Лізе чэмпіёнаў, гуляць з сябрамі ў футбол, глядзець свае любімыя камедыйныя перадачы і дапамагаць блізкім: першая рыса, якой сябры апісваюць Сяргея, — дабрыня. Нават пасля затрымання ён у першую чаргу пытаецца, што адбываецца з сваякамі і сябрамі, а не распавядае аб сабе. Скаргаў ад яго ніхто не чуў і дагэтуль, а ў першым лісце, які мама Сяргея атрымала з турмы, былі словы: "Мама, ты галоўнае не хвалюйся, са мной усё ў парадку, мяне кормяць".\nКастрычнік-снежань 2021: ізаляцыя\nСяргея затрымалі 27 кастрычніка 2021 года. Спачатку аб тым, што здарылася, блізкім паведаміла вахцёр інтэрната, а пасля — патэлефанаваў следчы. Ён не прадставіўся, але распавёў, па якім артыкуле затрыманы Сяргей, і прапанаваў "паглядзець у інтэрнэце, што гэта".\nПасля затрымання сваякі Сяргея знайшлі яго да вечара на Акрэсціна, дзе перадачы для затрыманых не прымаюць. Першыя прадукты ад родных ён змог атрымаць толькі ў Навінках, куды яго перавялі пасля таго, як у камеры ён заразіўся каронавірусам: яго стала ліхаманіць, што, верагодна, і стала прычынай перакладу ў РНПЦ. Там у яго дыягнаставалі ковід, які лячылі каля тыдня. У гэты час мама змагла перадаць яму прадукты. Праз тыдзень хлопца вярнулі на Акрэсціна, каб потым зноў адправіць яго ў Навінкі — гэтым разам ужо на псіхіятрычную экспертызу. Праз месяц яго перавялі на Валадарку: туды ўпершыню за два месяцы пасля затрымання змог трапіць адвакат. Там жа адбылася першая размова са следчым.\nНа Валадарцы для палітвязня сталі прымаць перадачы, але заставалася праблема з лістамі: за першыя два месяцы лісты прыходзілі ад яго, але не даходзілі яму. Сяргей пытаўся, чаму ніхто яму не пісаў. Толькі напрыканцы снежня ён атрымаў першыя лісты ад блізкіх.\nЗараз дабрыня Сяргея вяртаецца да яго. Знаёмыя падтрымліваюць ягоную сям'ю, пытаюцца, чым можна дапамагчы, і разумеюць: Сяргей, як і астатнія палітвязні, не павінен сядзець за кратамі.\nПадтрымаць Сяргея лістамі, паштоўкамі, тэлеграмамі і грашовымі пераводамі можна па адрасе:\nСяргей Аляксандравіч Красоўскі\n29.12.2021 Тэгі: крымінальны перасьлед, грамадства, палітвязьні, ціск, умовы ўтрыманьня, гісторыі вязняў


Час падняць ген з калень | МИОПАТИЯ.BY\nВт, 22 Май, 2018 г. Чт, 24 Май, 2018 г. Автор МИОПАТИЯ.BY\nДзяўчына з рэдкім генетычным захворваннем першая ў краіне пратэсціруе новы прэпарат ад спінальна-мышачнай атрафіі\nБестурботная і разумная не па гадах Яна Герына цікавіцца адукацыйнымі анлайн-курсамі і відэаблогамі, вывучае самыя розныя дысцыпліны і захапляецца камп’ютарнымі гульнямі. А яшчэ чацвёртакласніца асвойвае анімацыю, верыць у аднарогаў і ведае пра сваю хваробу амаль усё. Калі дзяўчынцы споўніўся год, ёй паставілі дыягназ «спінальна-мышачная атрафія другога тыпу» (СМА). Рэдкая генетычная паталогія пашкоджвае вобласць нервовай сістэмы, якая адказвае за рух мышцаў. На жаль, захворванне прагрэсіруючае і пакуль не вылечваецца. Аднак бацькі дзяўчынкі надзеі не губляюць. Яны маюць намер дамагчыся ўключэння дачкі ў выпрабаванні прэпаратаў ад СМА, а таксама прывезці найлепшых сусветных спецыялістаў да хворых беларускіх дзяцей.\nКалі Яне споўніўся год, у яе дыягнаставалi спінальна-мышачную атрафію другога тыпу. Рэдкая генетычная паталогія пашкоджвае вобласць нервовай сістэмы, якая адказвае за рух мышцаў\nЗ дзяўчынкай і яе матуляй Ганнай Герынай мы сустракаемся ў невялічкім парку каля іх хаты. Маці віртуозна кіруе каляскай (сама Яна не ходзіць), якая падскоквае на купінах.\n— За дзевяць гадоў Яна праходзіла частковае абследаванне ўсяго адзін раз у 3-й дзіцячай бальніцы Мiнска. Тады ёй быў усяго год. Урачы паставілі ёй дыягназ і перасцераглі — тут у нас шмат інфекцый, можаце незнарок падхапіць пнеўманію, — расказвае Ганна, чаму яны з дачкой пазбягаюць людных месцаў, асабліва бальніц і паліклінік. — Хвароба ў нас рэдкая, я сама адшуквала звесткі пра яе і прыносіла неўрапатолагу раздрукоўкі з кніг. Спробы знайсці спецыяліста, які разбіраўся б у нашым захворванні, аказаліся дарэмнымі. Апошні раз наш рэабілітолаг з’явілася два гады таму, каб праведаць, як мы пажываем.\nЗ цягам часу Ганна пазнаёмілася з мноствам бацькоў дзяцей з рэдкімі генетычнымі захворваннямі. Усе яны як адзін не ведалі, у якім накірунку рухацца далей і дзе знайсці прафесійную падтрымку. Так аматарскія зносіны перараслі ў сацыяльнае дабрачыннае грамадскае аб’яднанне «Геном», а маці маленькай Яны стала яго старшынёй.\nСёння бацькі занепакоены самаадчуваннем дзяўчынкi: печань Яны павялічана ў тры разы, пазваночнік моцна скрыўлены, пульс у нармальным стане — вышэй за 130 удараў у хвіліну. А леташнія аналізы пацвердзілі падазроныя змяненні ў сардэчнай сістэме.\nКалі лік ідзе на гадзіны\nНа жаль, у нашай краіне няма магчымасці прайсці поўнае медыцынскае абследаванне хвораму на СМА. Галоўная праблема — адсутнасць спецыялістаў у галіне рэдкіх генетычных захворванняў. Выхад адзін з двух. Першы — працягваць жыццё дзіцяці ў тых умовах, што маюцца, і збіраць грошы на пакуль невядомы прэпарат. Другі варыянт — рызыкнуць і паспрабаваць шчасця за мяжой.\nСям’я Герыных пайшла па другім шляху, і поспех аказаўся на іх баку. Прыйшло пацвярджэнне: Яну гатовы прыняць у тулузскім медцэнтры ў Францыi — для поўнага дыягнастычнага абследавання і далейшага занясення звестак пра дзяўчынку ў французскую базу даных пацыентаў са СМА. У далейшым Яна атрымае шанц на ўключэнне ў выпрабаванні новых прэпаратаў ад яе захворвання. Пробны выпуск лекаў плануюць на канец гэтага — пачатак наступнага года.\nСпіс абследаванняў, якія чакаюць малую, каласальны: магнітна-рэзанансная тамаграфія пазваночніка і галаўнога мозга, гастраскапія з анестэзіяй, камп’ютарная тамаграфія лёгкіх, дыхальныя тэсты, спіраметрыя і шмат іншых. Пералёт, пражыванне і медыцынскія выдаткі ў суме складаюць каля 7 тысяч еўра. Пакуль такіх грошай у Герыных няма…\nШто рабіць астатнім?\n— Канешне, у французскім цэнтры я буду прадстаўляць інтарэсы не толькі сваёй дачкі, але і ўсіх «геномаўцаў». Як старшыня аб’яднання пазнаёмлюся з мясцовымі спецыялістамі ў галіне нервова-мышачных захворванняў, буду весці з імі перамовы наконт магчымасці пракансультаваць нашых урачоў і бацькоў, выслухаю іх умовы, — дзеліцца планамі Ганна Герына. — Было б цудоўна, каб еўрапейскія спецыялісты прыехалі да нас і пракансультавалі нашых урачоў, агледзелі беларускіх дзетак. Нашы медыкi тады атрымаюць неацэнны вопыт.\nУ бліжэйшых планах «Геному» — пашырыць колькасць падапечных да 300 чалавек за кошт выяўлення хворых у рэгіёнах. Новы праект «Сэрцы без меж» дапамагае ў гэтым накірунку: сем спецыялістаў адпраўляюцца на месцы па ўсёй краіне, каб абследаваць «цяжкіх» малых і дарослых. Сярод прафесіяналаў — рэаніматолаг, дыетолаг, рэспіраторны спецыяліст, неўрапатолаг, артапед, спецыяліст па ЛФК і патранажная медсястра са стажам працы каля трыццаці гадоў. Далей аб’яднанне закупляе неабходныя для рэабілітацыі прылады, энтэральнае харчаванне.\nНе так даўно «Геном» здзівіў навінкай па навучанні і далейшым працаўладкаванні матуль хворых дзяцей. У пілотным праекце ўдзельнічаюць пятнаццаць найбольш актыўных мам, якія ў далейшым атрымаюць магчымасць працаваць дыстанцыйна і зарабляць грошы. Для тых, хто часам вымушаны сядзець дома, каб прыглядваць за сваiм хворым дзiцем, гэта неацэнная дапамога.\nА яшчэ на базе аб’яднання працуе школа фандрайзінгу — бацькоў вучаць граматна весці дабрачынныя групы ў сацсетках. Існуе выязная школа па доглядзе за «цяжкімі» дарослымі, на бліжэйшую будучыню запланаваны майстар-класы для беларускіх урачоў прафесара Джона Баха са ЗША, які перавёў сотні дзяцей на апараты неінвазіўнай штучнай вентыляцыі лёгкіх. Дарэчы, яны ў тры разы таннейшыя за стацыянарныя апараты і нашмат павышаюць якасць жыцця хворых. Магчыма, у 2019 годзе ў РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі дзякуючы супрацоўнiцтву з «Геномам» з’явіцца кабінет па нервова-мышачных захворваннях, куды будуць звяртацца ўсе першасныя пацыенты.\n…Пакуль будуюцца грандыёзныя планы, Яна Герына збіраецца ў невядомую краіну. Хутка яна завядзе Instagram, каб не прапусціць ніводнага каштоўнага моманту. А ўжо напрыканцы ліпеня адправіцца ў няпросты шлях.\n«Геном» быў створаны ў 2013 годзе з мэтай падтрымкі дзяцей і дарослых з разнастайнымі формамі міяпатый, рэдкімі генетычнымі захворваннямі, у тым ліку СМА, нервова-мышачнымі хваробамі. Сёння «Геном» аб’ядноўвае каля 170 чалавек.\nОПУБЛИКОВАНО В: АКТУАЛЬНО, ИНТЕРВЬЮ, ИССЛЕДОВАНИЯ, МНЕНИЕ СПЕЦИАЛИСТОВ, НОВОСТИ, ОБМЕН ОПЫТОМ, ПЕРСОНАЛИИ\nТЕГИ: ЛФК, СБОО "Геном", ЭНК\nПредыдущий ЮЛИЯ САМОЙЛОВА: Вся правда о Евровидении\nСледующийБег всех видов и билетик на удачу. «Крылья Ангелов» провели в Лошицком фестиваль бега, активной жизни и благотворительности\nродители Клинические испытания миопатия мотивация Исследования Мышечная дистрофия Дюшенна Медицина лечение терапия дети взаимоотношения Минск инвалид Минздрав генетика эксперимент Беларусь общество семья болезнь здоровье взаимопомощь инвалид - колясочник психолог США ДНК геном врач пациент Безбарьерная среда мышцы уход диагноз интернет компьютер Технологии инвалидность транспорт спорт Спинальная мышечная атрофия / СМА


03 травень 2006, 15:31\nРэспубліканскі цэнтар гігіены і эпідэміялёгіі, які правярае грузінскае і малдаўскае віно, чакае вынікаў экспэртызы з рэгіёнаў. Супрацоўнік цэнтру, які не пажадаў назваць свайго прозьвішча, паведаміў Радыё Свабода:\n(Прадстаўнік: ) “Цяпер яшчэ зьвесткі не прыйшлі з абласьцей. Мы рэйд абвяшчалі. Бо было распараджэньне галоўнага дзяржсанлекара на правядзеньне дасьледаваньняў. Адсылаецца на вобласьці, а вобласьці на раёны. І паўсюль у рэспубліцы праводзяцца дасьледаваньні. На ўсе паказчыкі — у прыватнасьці, на пэстыцыды, на таксычныя элемэнты. Былі прамежкавыя вынікі, але неадпаведных нормам не было”.\nВынікаў экспэртызы санэпідслужбы чакаюць беларускія гандляры віннай прадукцыі з Грузіі й Малдовы. Менскі гандлёвы дом “Крыкава” рэалізуе малдаўскае віно. Паводле дырэктара Аляксандра Мурашкевіча, праверка санэпідслужбы закранула і іх:\n(Мурашкевіч: ) “Усе цудоўна разумеюць, што гэта – палітычнае пытаньне. У нас прадстаўніцтва адзінага на тэрыторыі Малдовы дзяржаўнага заводу “Крыкава”, які вядомы ва ўсім сьвеце яшчэ з часу былога СССР. Мора залатых і срэбраных мэдалёў — якасьць неаспрэчная”.\nПаводле спадара Мурашкевіча, яны спадзяюцца на станоўчыя вынікі экспэртызы. Упэўненыя ў якасьці сваёй прадукцыі й гандляры, якія прадаюць грузінскае віно. Напрыклад, ім гандлюе менская крама “Армянскія каньякі”. Гаворыць мэнэджэр Сьвятлана Саўчык:\n(Саўчык: ) “У нас усе віны пастаўляюцца з Грузіі. Іх вытворца грузінская кампанія вінаў і напояў. Гэта два брэнды “Стары Тбілісі” і “Тамада”. Яны якасныя. Праходзяць сэртыфікацыю ў Міністэрстве аховы здароўя, праходзяць гігіенічную рэгістрацыю. Адпавядаюць усім стандартам і нормам”.\nНагадаю, ад 27 сакавіка Масква забараніла ўвоз грузінскіх і малдаўскіх вінаў на тэрыторыю Расеі, спасылаючыся на рэкамэндацыі санэпідслужбаў. Многія лічаць гэтае рашэньне палітычным. Вось што патлумачыў Радыё Свабода прадстаўнік віннай лябараторыі з Тбілісі Ніко Шакулашвілі:\n(Шакулашвілі: ) “Тыя аналізы і тая шуміха, што падняліся ў Расеі, мы гэта лічым палітычным рашэньнем. У дакладзе галоўнага санітарнага лекара Расеі Анішчанкі было, што ў Грузіі нібыта выкарыстоўваюцца пэстыцыды 2-й і 3-й клясы рызыкі… Людзі добрыя! Пэстыцыдаў там быць ня можа, калі гэта не зламысныя намеры”.


лапа — тлумачэнне слова\nлапа, -ы, жаночы род\n1. Ступня або ўся нага ў некаторых жывёл і птушак. Гусіная лапа. ▪ [Стралец:] — Чмыхае мядзведзь носам ды абараняецца пярэднімі лапамі ад чмялёў. Якімовіч. // размоўнае слова грубае слова, грубы выраз Аб руцэ або назе чалавека.\n2. размоўнае слова Пышная галіна. Многа снегу на лапах вялікіх ялін. Брыль.\n3. спецыяльны тэрмін Расплюшчаны і загнуты канец у некаторых інструментах, прыстасаваннях; інструмент, прыстасаванне з такім канцом. Шавецкая лапа. Лапы культыватара. ▪ Хлопцы з чыгункі даставілі на ўмоўленае месца некаторыя інструменты: лапы, гаечныя ключы. Лынькоў.\n4. спецыяльны тэрмін Шып на канцы бервяна, які ўстаўляецца ў выемку другога бервяна пры звязванні іх у вянец. Рубіць у лапу.\n5. устарэлае слова, устарэлы выраз Удар лінейкай па далоні як від пакарання ў дарэвалюцыйнай школе. // Лінейка, якой білі. [Дзед:] — Лапа, ну як табе сказаць: лінейка такая дубовая або кляновая. Некалі настаўнікі білі ёю вучняў па далоні, па лапе.. Таму і лапай празвалі. Якімовіч.\nДаць (сунуць) у лапу глядзі даць.\nЗапусціць лапу ў што глядзі запусціць.\nНалажыць лапу на што глядзі налажыць.\nПапасціся (трапіць) у лапы каго, чые, каму глядзі папасціся.\nУ лапах каго, чыіх, у каго — у поўнай залежнасць ва ўладзе (быць, знаходзіцца, апынуцца і г. д.).\nХадзіць на мяккіх лапах глядзі хадзіць.\nЯк курыца лапай глядзі курыца.


За інсталяцыю з партрэтам Лукашэнкі і каментар у тэлеграме — тры з паловай гады калоніі - Віцебская вясна\nУ Гомелі вынеслі прысуд 25-гадоваму гамельчуку Артуру Рыбіну, які зрабіў інсталяцыю з партрэтам Лукашэнкі і выклаў яе фота ў інтэрнэт. Рыбіну прад'явілі абвінавачванне па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса: «Хуліганства» (ч. 1 арт. 339) і «Распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці» (ч. 1 арт. 130), пішуць "Моцныя навіны". Згодна абвінавачванні, у лістападзе мінулага года Артур Рыбін зрабіў інсталяцыю з партрэтам Аляксандра Лукашэнкі і надпісам «Гары ў пекле», усталяваў яе на адным з гарадскіх пустак, сфатаграфаваў і выклаў фота ў телеграм-чат. Абвінавачванне ўглядзела ў гэтых дзеяннях асаблівы цынізм, імкненне дэстабілізаваць абстаноўку ў грамадстве і дэзарганізаваць працу праваахоўных органаў.\nАкрамя таго, з'яўляючыся ўдзельнікам іншага тэлеграм-чата, ён размясціў у ім каментары адносна таго, як уяўляе сабе пратэстную актыўнасць у Беларусі вясной 2021 года: "Увесну трэба выходзіць і не сыходзіць з вуліцы. Калі цябе б'юць, можна біць у адказ". У ім следства ўсматрэла распальванне сацыяльнай варожасці і варожасці.\nПракурор Жанна Дударава запрасіла для Артура Рыбіна пакаранне ў выглядзе чатырох гадоў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму. Гомельскі абласны суд прысудзіў Артура Рыбіна да трох з паловай гадоў пазбаўлення волі з адбываннем у калоніі агульнага рэжыму.\nКрыніца: За інсталяцыю з партрэтам Лукашэнкі і каментар у тэлеграме — тры з паловай гады калоніі


19:17 12 красавіка 2021\n© Photo : ГУ МЧС России по Сантк-Петербургу\n10:34 02.11.2015 (абноўлена 18:56 02.11.2015) Атрымаць кароткую спасылку\nЦелы загінуўшых даставяць у крэматорый Санкт-Пецярбурга, дзе іх чакаюць судмедэксперты і прадстаўнікі следчых органаў.\nМІНСК, 2 ліст — Sputnik. Першы аўтамабіль з целамі ахвяр авіякатастрофы, якая адбылася ў Егіпце, выехаў з аэрапорта Пулкава-2 у крэматорый Санкт-Пецярбурга.\nБорт МНС з целамі 144 загінуўшых у выніку крушэння Airbus A321 авіякампаніі "Кагалымавія" на Сінайскім паўвостраве прыбыла ў северную сталіцу Расіі раніцай у панядзелак.\nЦелы загінуўшых будуць дастаўленыя ў крэматорый па адрасе: Шафіраўскі праспект, дом 12, дзе іх чакаюць судмедэксперты і прадстаўнікі следчых органаў. Пазней у крэматорый прыедуць сваякі загінуўшых для правядзення працэдуры апазнання.\n"Там ужо арганізаваны ўсе неабходныя ўмовы для правядзення поўнамаштабных прац: створана неабходная колькасць месцаў для працы следчых, судмедэкспертаў, супрацоўнікаў ЗАГС, псіхолагаў, медыкаў", — гаворыцца ў паведамленні ГУ МНС Расіі па Санкт-Пецярбургу.\nПаводле інфармацыі ведамства, у горад усю ноч прыбывалі сваякі і блізкія загінуўшых. Ва ўпраўленні МНС паведамілі, што падчас працэдуры апазнання з імі будуць знаходзіцца псіхолагі. "З блізкімі і сваякамі загінуўшых пастаянна знаходзяцца побач псіхолагі МНС Расіі, супрацоўнікі хуткай медыцынскай дапамогі, аказваючы прафесійную падтрымку людзям, перажываюць гора", — дадаў часова выконваючы абавязкі начальніка Нацыянальнага цэнтра кіравання ў крызісных сітуацыях МНС Расіі Аляксей Смірноў.\nАрганізацыю транспарціроўкі тэл і дастаўкі сваякоў загінуўшых у рэгіёны Расіі да месцаў пахавання ўзяло пад кантроль МНС Расіі.\nНайбуйнейшая катастрофа ў гісторыі расійскай і савецкай авіяцыі адбылася ў суботу: лайнер Airbus А321, на борце якога знаходзіліся 224 чалавека, пацярпеў крушэнне ў Егіпце. Па дадзеных амбасады РФ у Каіры, у катастрофе не выжыў ніхто. Дакладна вядома, што ахвярай крушэння самалёта стаў адзін грамадзянін Беларусі.\nЗдарэнні, Здарэнні на паветраным транспарце, Паветраны транспарт, Надзвычайнае здарэнне, Санкт-Пецяргбург, Расія, Еўропа, Увесь свет


Дзень маці ў бібліятэках раёна - Шарковщинская библиотечная система\nДзень маці ў бібліятэках раёна\n13 лістапада ў дзіцячай бібліятэцы прайшла літаратурная гадзіна "Галоўнае слова", прысвечаная ўсімі любімамау святу - Дню маці.\nУдзельнікамі сустрэчы сталі вучні 3 "А" класа СШ № 1 з іх класным кіраўніком Марыяй Іванаўнай Курыловіч. Размова ішла пра самага дарогога і любімага чалавека ў свеце - Маму. У яе гонар гучалі вершы, прытчы, казкі, а яшчэ хлопчыкі і дзяўчынкі адказвалі на пытанні аб значэнні і ролі маці ў жыцці кожнага з іх.\nУ рамках сустрэчы бібліятэкарам Людмілай Казіцкай быў праведзены майстар-клас па вырабу пано "Матылёк". Дзеці з задавальненнем прынялі ў ім удзел і падрыхтавалі для сваіх матуль прыгожых "матылькоў".\nУ раённай бібліятэцы адбылося мерапрыества пад назвай "Лялькі жаночага лёсу". Яго ўдзельнікамі сталі наведвальніцы клуба "Жаночы час" і метадыст Цэнтра рамёстваў Ірына Сяргееўна Груніна. Трэба адзначыць, што Ірына Сяргееўна ў сваёй творчасці вялікую ўвагу надае вырабу лялек-абярэгаў, бо менавіта яны дапамагалі нашым бабулям і прабабулям ў розных жыццёвых сітуацыях. Спачатку майстар прадэманстравала прысутным свае ўласныя вырабы: "лялькі-неразлучнікі", "дзеўка-баба", "крупенічка", "на шчасце" і расказала аб значэнні кожнай з іх у жыцці жанчыны.\nЗатым быў праведзены майстар-клас па вырабу лялькі-абярэга. Нашы продкі верылі, што зрабіўшы такую ляльку, можна наладзіць у лепшую старану сваё жыццё і жыццё сваёй сям'і. Вось і ўдзельніцы сустрэчы спадзяюцца, што лялькі-берагіні, зробленыя іх уласнымі рукамі, дапамогуць з лёгкасцю вырашаць розныя жыццёвыя справы.\nІЁДСКАЯ БІБЛІЯТЭКА-ФІЛІЯЛ № 22\nУ Іёдскай бібліятэцы прайшло чарговае пасяджэнне клуба "Цёплыя сустрэчы". Для ўдзельніц клуба была арганізавана літаратурна-музычная кампазіцыя "Адзіная мая". Спачатку бібліятэкар пазнаёміла жанчын з вершамі-прысвячэннямі маці паэтаў Рыгора Барадуліна і Максіма Танка. Пад акампанімент баяна (акампаніятарам выступіла супрацоўніца Іёдскага СДК Святлана Атрашкевіч) разам праспявалі любімыя песні. Затым кожная з жанчын расказала пра сваю матулю, пра іх лёс і пра сябе. Завяршылася сустрэча літаратурным конкурсам"Адкуль гэтыя радкі?" па творах рускіх і беларускіх класікаў, прысвечаных маці.\nБІБЛІЯТЭКА ДОМА НАРОДНАЙ ТВОРЧАСЦІ В.БУЕЎШЧЫНА\nУ бібліятэцы Дома народнай творчасці в.Буеўшчына Дзень маці быў адзначаны конкурснай праграмай "А, ну-ка, бабушки!". У праграме прынялі ўдзел наведвальніцы аматарскага аб'яднання бібліятэкі "Святліца" . У пачатку конкурсу ўдзельніцы прадставілі свае візіткі, затым складалі восеньскі букет і арыгінальныя падзелкі з гародніны і садавіны, з вялікім захапленнем дэманстравалі сваё хобі. Затым бабулі ўдзельнічалі ў конкурсах: "Чароўны клубочак", "Разумнікі і разумніцы", "Аматары казак", "Даскажы прыказку". У выніку званне "Супер-бабулі" атрымала Трафімава Жанна Фёдараўна, астатнія ўдзелніцы атрымалі званні: "Бабуля-умеліца", "Бабуля - прамудрая", "Бабуля-гарэза".\nГрашовую дапамогу ў правядзенні мерапрыемства аказала мясцовае сяльгаспрадпрыемства ААТ "Буеўшчына".


Віцебскі абласны суд прыгаварыў да 12 гадоў пазбаўлення волі былога намесніка гендырэктара «Нафтану».\nНа лаве падсудных апынуліся таксама 51-гадовы начальнік упраўлення вытворча-тэхнічнай камплектацыі (9 гадоў турмы) і 38-гадовы начальнік аддзелу камплектацыі (7 гадоў турмы).\nТоп-менеджары распрацавалі карупцыйную схему, якая працавала па прынцыпе «адкатаў» за абсталяванне, якое набывалася для кампаніі «Нафтан». Кантракты заключалі не з тымі, хто прапаноўваў выгадныя ўмовы і кошт, а з тымі, хто мог падзяліцца з начальствам. Злачынная схема дзейнічала з 2011 па 2013 год. Сума хабараў за гэты час склала каля € 240 000.\nУ 2013-ым карупцыянеры планавалі атрымаць хабар у памеры € 900 000, але не паспелі, бо былі затрыманыя аператыўнікамі МУС. Шкода прадпрыемству склала каля Br 46 млрд. Абвінавачаныя кампенсавалі шкоду на Br 38 млрд, піша belapan.by.\nЮВ, belsat.eu, паводле, belapan.by\nТэгі: Віцебск, карупцыя, Нафтан, нафтапрадукты


У Віцебску працягваюць руйнаваць астаткі сцен комплексу Свята-Мікалаеўскага сабора | Народные новости Витебска\nУ Віцебску працягваюць руйнаваць астаткі сцен комплексу Свята-Мікалаеўскага сабора\nСяржук Серабро • 12/5/07 20:28 • Грамадства,Культура,Падзеі\nПрацягваюцца земляныя працы на плошчы Свабоды ў Віцебску. Сёння, нягледзячы на прадпісанне загадчыка аддзела культуры аблвыканкама Ніны Сулецкай спыніць усялякую дзейнасць на месцы, дзе раней стаяў комплекс будынкаў Свята-Мікалаеўскага сабора, катлаван значна пашырылі — ён сягае каля 7 метраў у даўжыню, 5 метраў у шырыню і мае глыбіню да 2 метраў.\nПаводле слоў спадарыні Сулецкай, пракладку камунікацый на тэрыторыі плошчы Свабоды для будучага моладзевага забаўляльнага цэнтра замовіў "Віцебскводаканалу" гарадскі выканаўчы камітэт Віцебска. Аднак, паколькі працы адбываюцца на тэрыторыі, дзе могуць быць рэшткі пабудоў яшчэ з 12 стагодзьдзя, патрэбнае ўзгадненне інстытутам гісторыі Акадэміі навук. Выканаўцы такога дазволу не маюць, аб чым Ніна Сулецкая ды іншыя адказныя асобы склалі пратакол, засведчыўшы факты парушэння закону пра ахову гістарычнай спадчыны.\nПарэшткі будынкаў, якія вымаюцца з-пад зямлі экскаватарамі вывозяцца ў не вядомым накірунку. Такім чынам знішчаюцца артэфакты, якія маюць бясспрэчную археалагічную каштоўнасць, і наносіцца непапраўныя страты гістарычным аб’ектам.\nМеткі: каналізацыя, Мікалаеўскі сабор, плошча Свабоды, Свята-Мікалаеўскі сабор, цэнтр "Дан"\n13/май/2007 у 16:58\nЯкі тэрмін даўніны па падобных злачынствах? Няўжо гэныя ідыёты лічаць, што абавязкова пазбегнуць пакараньня?\n22/май/2007 у 13:17 1\nУлада, якая не абіраецца, можа ўсё...


Абмеркаваньне катэгорыі:Славутасьці — Вікіпэдыя\nПрапаную перайменаваць катэгорыю і ейныя даччыныя ў Катэгорыя:Славутасьці. Усё-ткі больш ёмкае слова ды і праект з адпаведнай назвай у нас створаны. --Jauhienij 14:31, 31 студзеня 2012 (FET)\nПадтрымліваю. —zedlik 18:22, 31 студзеня 2012 (FET)\nУ мяне ёсьць сумневы. На жаль, ня маю дастаткова слоўнікаў, каб іх пазбыцца. Паспрабую патлумачыць сваю пазыцыю: на slounik.org для слова славутасць / славутасьць прыводзіцца толькі адзіны расейскі адпаведнік — известность (Байкоў-Некрашэвіч), тым часам у слоўніку Булыкі з дапамогаю славутасьці перакладаюцца расейскія знаменитость — праз коску з выдатнасьцю, а таксама достопримечательность — праз коску з кропкай (!) з выдатнай мясьцінай. Выглядае неяк заблытана. Ідзем далей, у ТСБМ Крапівы ёсьць артыкулы славуты і славутасць. Цытую першы зь іх:\nСЛАВУТЫ, -ая, -ае.\n- Такі, пра якога ўсе ведаюць; агульнавядомы; праслаўлены. Славутыя дняпроўскія парогі. Шэдэўр сусветнай лірыкі, славуты «Ветразь» напісаў шаснаццацігадовы Лермантаў, дваццацігадовы Пушкін быў ужо аўтарам «Руслана і Людмілы». Грахоўскі. Яўген і Аляксееў чулі пра славуты Ніжагародскі адхон над Волгай. Карпаў.\n- Які прыкметны чым-н., карыстаецца славай у якіх-н. адносінах. Мікола, падкасаўшы вышэй калень штаны, палез у славутую чырванапёркамі затоку. Ляўданскі. Хлопцы любяць мястэчка — нічым яно асабліва не славутае, няма ў ім ні рэчкі, не забрукавана пакуль што ніводнай вуліцы, але ўсё адно здаецца, што лепшай мясціны на свеце няма. Навуменка. Полацк жа славуты перш за ўсё сваёй шматвяковай гісторыяй. Хадкевіч.\n- Які набыў славу або дастойны яе; слаўны. Ніколі не забыць пам гэты дзень, Калі ў семнаццатым славутым годзе Аўроры залп, як сонечны прамень, Народам асвятліў шляхі к свабодзе. Астрэйка. Як пост той пакінеш, што з боем Узяты ў паходзе славутым? Калачынскі. Славутыя сцягі ўздымаюцца горда Па грозных напрамках ваенных дарог. Броўка.\n- Які дасягнуý шырокай вядомасці, карыстаецца папулярнасцю (пра чалавека). Славуты вучоны. Славуты лётчык. Славуты акцёр.\nСЛАВУТАСЦЬ, -і, ж,\n- Уласцівасць славутага. Слава, шырокая папулярнасць, вядомасць. Горад хутка разросся і набыў славутасць. «Маладосць». Зоя Лагодзіч адразу ўскіпела: — Мы [Толю] ўсыплем. Не паглядзім на славутасць. Асіпенка.\n- Вядомы, праслаўлены чалавек. Я адразу пачаў ствараць фантастычпыя праекты, як зраблю навуковае адкрыццё ды стану славутасцю. Карпюк. «Зусім магчыма,— разважала маці,— што хлопчык некалі зробіцца славутасцю. Гучнае імя для яго тады будзе як знаходка!» Арабей.\n- Месца ці прадмет, выдатныя чым-н. І яшчэ адна славутасць ёсць у Ігарцы — мярзлотная станцыя. Скрыган.\nЗдаецца, апошні прыклад нібыта пасуе, але можа варта яшчэ ў якіх слоўніках паглядзець? --Казімер Ляхновіч 00:24, 1 лютага 2012 (FET)\nУ слоўніку Фасмэра таксама достопрімечательності няма. Выкажу гіпотэзу, што слова адносна новае, таму і ў часы Байкова-Некрашэвіча яго магло ня быць. Зь іншых слоўнікаў:\nБРС Грабчыкава: славутасць — 1. знаменітость; ізвестность; 2. (о месте, предмете) достопрімечательность.\nРБС Крапівы: достопрімечательн//ость — славутасць, -ці ж; выдатнасць -ці ж, выдатная мясціна; ~ості города — выдатныя мясціны горада, славутасці горада, выдатнасці горада.\nТут, як мне здаецца, асноўная праблема ў тым, што ў нас няма трапнага адпаведніка для достопрімечательность / sight / place of interest. Усе прыведзеныя — усё неяк ня тое, як на мой густ. —zedlik 01:47, 1 лютага 2012 (FET)\nДзякуй за дадатковыя слоўнікавыя зьвесткі. Мне вось «славутасьці» суб'ектыўна гучалі горш за «выдатныя мясьціны» ў значэньні достопрімечательности / die Sehenswürdigkeiten, але слоўнікі сьведчаць пра пераважнасьць менавіту «славутасьцяў». Цяпер перанос выглядае цалкам абгрунтаваным. Цікава, дарэчы, у ангельскай sight і place of interest гэта поўныя сынонімы і чаму адпаведны праект назвалі «Wiki Loves Monuments»? Тым часам у нас, атрымліваецца, ўсё гэта будзе перакладацца як «славутасьці». --Казімер Ляхновіч 02:45, 1 лютага 2012 (FET)\nМне, па вялікім рахунку, ня так істотна, як будзе называцца катэгорыя; проста паглядзеў у гісторыі, хто яе стварыў, і падумаў, што варта адказаць :) Але маё меркаваньне тут хутчэй «ня супраць, калі будзе лепшы варыянт». Таму калі дамовіліся на «Славутасьці», то файна, але на ніводным варыянце настойваць ня буду.\nНаконт Wiki Loves Monumens, магу памыляцца, але, здаецца, недзе чытаў, што гэта няўдалая назва і пазьней у праект былі ўключаныя і аб’екты, якія не зьяўляюцца манумэнтамі, але назву зьмяняць ужо ня сталі. А з артыкула w:Monument вынікае, што monument — гэта хутчэй гістарычны архітэктурны помнік, а place of interest ужо, атрымліваецца, і зьяўляецца славутасьцю / выдатнай мясьцінай. —zedlik 03:29, 1 лютага 2012 (FET)\nРэч у тым, што еалі абярэм «Славутасьць», то паўстае пытаньне да артыкулаў пра НП, дзе адпаведная сэкцыя мае назву «Выдатныя мясьціны». Таму я спрабую вызначыцца, ці ёсьць паміж гэтымі варыянтамі нейкія сэнсавыя адрозьненьні (то бок, напрыклад, «славутнасьці» — гэта як напісалі ніжэй — і помнікі, і імпрэзы, а «выдатныя мясьціны» — толькі помнікі). Пра «Вікі кахае помнікі» (даслоўны пераклад, што ні скажы гучыць даволі экзатычна =)) — цікава, відаць, так усё і было. Трохі суцішае, што нават у ангельскай мове з гэтым паняцьцем няма адназначнасьці. --Казімер Ляхновіч 13:57, 1 лютага 2012 (FET)\nЯ таксама ня вызначыўся, як лепш. Калі даслоўна перакласьці нямецкае Sehenswürdigkeiten (як і швэдзкае Sevärdheter), атрымаем «тое, што варта паглядзець» (тлустым выдзяліў агульны корань). Заўважу толькі, што калі гаворка йдзе, напрыклад аб якім–то фэсьце (напрыклад, Вэнэцыянскім карнавале) — гэта ня можа быць мясьцінай — толькі славутасьцю. Але ў германскіх мовах гэта ўжо будзе хутчэй «Sehenswerte Veranstaltung»--Lesnas ättling 12:50, 1 лютага 2012 (FET)\nДзякуй за цікавыя назіраньні з германскіх моваў (праўда, вывучаў толькі нямецкую, але не перастаю дзівіцца падабенству паміж імі). У нашым выпадку мне б не хацелася з абраньнем толькі «славутасьці» ўвесьці дадатковую аманімію і такім чынам зьбядніць беларускую мову. --Казімер Ляхновіч 13:57, 1 лютага 2012 (FET)\nНе, я ж не казаў што ТРЭБА выкарыстоўваць толькі «славутасьці» :) Дарэчы, маю яшчэ прапанову: чаму б не назваць, напрыклад «Мясьціны, вартыя ўвагі/агляду», альбо «мясьціны, якія варта пабачыць»?--Lesnas ättling 22:45, 1 лютага 2012 (FET)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Абмеркаваньне_катэгорыі:Славутасьці&oldid=1760469»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 27 студзеня 2015 году ў 11:49.


Забойства Вільгельма Кубэ (гісторыка-дакументальнае эсэ). Частка 8. | Новы Час\nЗабойства Вільгельма Кубэ (гісторыка-дакументальнае эсэ). Частка 8.\n22 верасня пачаліся пошукі ўдзельнікаў забойства Вільгельма Кубэ. Напачатку кінуліся шукаць Алену Мазанік на яе кватэру па Тэатрштрасэ, 48-5. Але дома яе не было. Кватэру ўзламалі і ўбачылі, што ўсе яе рэчы вывезены. Тады накіраваліся на кватэру да яе сястры Валянціны, але і яе не было дома. Потым пошукі пачаліся ў вёсцы Масюкоўшчына, дзе жылі сваякі Валі. Там супрацоўнікі гестапа высветлілі, што ўся сям’я на двух вазах з рэчамі выехала. І тады быў знойдзены ў вёсцы менавіта другі возчык, які ўказаў шлях кірунку сям’і з вёскі Масюкоўшчына і месца прыпынку вазоў у Мінску. Вось чаму тыя свінні і карова каштавалі жыцця некалькіх чалавек. Каб не сквапнасць сваякоў Мазанік, можа б, і не знайшлі б іх гестапаўцы.\nНапаўшы на правільны след, гестапаўцы арыштавалі Грыбоўскую, а яна ўжо выдала сям’ю Дразда. Вось чаму так хутка было ўсё выведана, высветлена і падрабязна складзена карціна, хто забіў Кубэ.\nПры аглядзе месца забойства, неадкладна прызначанай Вялікай спецыяльнай камісіяй, якая складалася з штурмбанфюрэра СС і крымінал-дарадца Бандорфа (у якасці кіраўніка), а таксама прадстаўнікоў з сектара крымінальнай паліцыі оберштурмфюрэра СС Брэйера і з сектара дзяржаўнай паліцыі — оберштурмфюрэра СС і крымінал-камісара Хайса, у час прасейвання смецця і розных абломкаў былі выяўлены і сабраны матэрыяльныя рэшткі, якія пра многае расказалі аб трагедыі, што разыгралася ў ноч на 22 верасня ў спальні Вільгельма Кубэ.\nЦікава паразважаць, а чаму ж нямецкія спецслужбы “праваронілі ў прамым сэнсе гэтага слова падрыхтоўку да забойства генеральнага камісара Беларусі? Тлумачэнне ёсць. Да яго падштурхоўваюць і аператыўнасць, і хуткасць, з якой камісія Бандорфа выявіла віноўнікаў “тэрарыстычнага акта і нават дакладна ведала, што жанчыны-бяглянкі знаходзяцца ў лесе, у партызанскім атрадзе і хутка будуць адпраўлены за лінію фронту. Дык чаму ж іх не адбіць у партызан і не пакараць смерцю?\nАле дабрацца да партызанскага лагера было не так проста. Па-першае, усе партызанскія лагеры размяшчаліся ў лесе і кругласутачна моцна ахоўваліся. А немцы, як вядома, лесу панічна баяліся і ў яго звычайна не заходзілі. Па-другое, уся тэрыторыя ў лесе вакол лагера была моцна і шчыльна замініравана. Былі замініраваны грунтовыя, прасёлачныя дарогі і нават усе партызанскія сцежкі, якія ішлі ў балота. Паспрабуй дабярыся да іх. Па-трэцяе, у лагер партызан можна было прайсці толькі з правадніком і толькі па партызанскіх сцежках. Па іх трэба ісці вельмі асцярожна, каб не падарвацца.\nАкрамя таго, здабыткам галоснасці сталі і славянскія выпады Кубэ супраць кіраўнікоў Трэцяга рэйху, што магло яму каштаваць заключэння ў канцлагер, а то нават і шляху на шыбеніцу. Цікава адзначыць, што падобныя чуткі пра “руку СД у забойстве Кубэ хадзілі і сярод немцаў.\nРаспавядаюць, што ў Германіі афіцыйная версія забойства Кубэ была такая: Вільгельм Кубэ быў забіты дзяўчынай, якая служыла ў яго доме. Яна была звязана з партызанамі. Паклала пад матрац бомбу ці міну замаруджанага дзеяння, якая ноччу ўзарвалася і забіла Кубэ.\nАле неафіцыйна выказваўся і іншы пункт погляду: хто ведае, як дакладна працуе гестапа, той з цяжкасцю мог дапусціць, што каля самога Кубэ магла працаваць дзяўчына, чыя сувязь з партызанамі выслізнула б ад вачэй гестапа. Цікава, як жа маглі бясследна знікнуць дзяўчаты, калі Мінск так моцна ахоўваўся, а яны былі добра знаёмыя гестапа “ў твар. Чаму не былі арыштаваны родныя і блізкія Мазанік, якія маглі б даць на допытах шмат цікавых матэрыялаў, дзе і куды дзеліся іх дачка Галіна і дачка Валянціна і іх памагатая і сяброўка “Марыя Чорная?\nЦікава адзначыць, што гэтыя пытанні ў “Заключительном донесении не асветлены. Хто ж усё ж даў указанне іх не чапаць? Гэта пытанне засталося без адказу!\nКіруючыся матэрыяламі расследавання, што былі праведзены падобнымі асобнымі камісіямі з нагоды ўзрываў мін у розных важных нямецкіх установах на тэрыторыі Беларусі, оберштурмфюрэр СС Брэйер устанавіў, што ў дадзеным выпадку размова ідзе аб рэштках запаволенай магнітнай міны нявызначанага тэрміну англійскага паходжання.\nТут і надалей я буду спасылацца на “Заключительное донесение по вопросу о покушении на генерального комиссара Белоруссии, гауляйтера, майора запаса Вильгельма Кубе в ночь на 22.09.1943 г. Я лічу, што гэта “Заключительное донесение… з’яўляецца найбольш аб’ектыўным, як гістарычны дакумент, у якім усе, як кажуць, кропкі пастаўлены над “і, чым тыя данясенні, што бясконца пісалі і Л.П.Берыя, і Л.Ф.Цанава і П.К.Панамарэнка. І можна толькі здагадвацца, як яны змагаліся, седзячы ў глыбокім тыле, за тое, каб перахапіць чужую славу і так завесці Сталіна, што ён не вытрымаў і, уважліва прачытаўшы ўсе матэрыялы, прадстаўленыя да ўзнагародных лістоў, напісаў такую рэзалюцыю: “Конец ссоре. Девушки получат “героя, остальные ордена.\n“Примененная мина, при проверке на месте происшествия, несомненно была установлена примерно за 12 часов на выступающих пружинах матраца металлической кровати гауляйтера Кубе и там взорвалась. За это предположение говорит также характер ранения гауляйтера. Действие мины было ослаблено матрацем и телом гауляйтера. Этим можно объяснить также невредимость его жены, — адзначаецца ў “Заключительном донесении… — Сведения о жизни и обычаях семьи Кубе и другие важные происшествия, вследствие рода работы Мазаник, легко передавались в Москву. Дрозда и Дуброву необходимо рассматривать как закоренелых коммунистов. Куликова и Сибко использовали в качестве подвижных связных. Находящиеся под арестом родственники Дрозда (жена и дочь) знали о преступной деятельности вышеуказанных лиц.\nЛипская — соучастница, однако она отклоняла всякую активную разведывательную деятельность. Задержанный в ее квартире Леонид Етишко, 17.8.17 г.р., по расследованию не имеет никакого отношения к делу. Он не имеет постоянного занятия и поэтому вопрос стоит о его использовании на работах. Так же необходимо поступить и с Липской. К арестованным, за исключением Липской и Етишко, я предлагаю применить острейшие средства государственной полиции, — такі запісаны прыгавор у канцы гэтага дакумента і падпісаны Бандорфам, штурмбанфюрэрам СС і крымінал-дарадцам, кіраўніком Вялікай спецыяльнай камісіі.\nДрозд Мікалай Пракопавіч\nНарадзіўся ў 1890 годзе ў в. Селішча Навагрудскага раёна. Беларус. Беспартыйны. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны працаваў вартаўніком у Мінску. Гаспадар явачнай кватэры. Удзельнічаў у аперацыі па ліквідацыі В.Кубэ. 23 верасня 1943 года з жонкаю Аленай Адамаўнай і дачкою Рэгінай Мікалаеўнай арыштаваны СД у сувязі з забойствам В.Кубэ. Расстраляны.\nДрозд Алена Адамаўна\nНарадзілася ў 1896 годзе. Беларуска. Беспартыйная. Адукацыя пачатковая. Гаспадыня явачнай кватэры. 23 верасня 1943 года з мужам і дачкой арыштавана СД у сувязі з забойствам В.Кубэ. Расстраляная.\nДрозд Рэгіна Мікалаеўна\nНарадзілася ў 1923 годзе. Беларуска. Член ЛКСМБ. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны працавала прадаўшчыцай у ГУМе горада Мінска. 23 верасня 1943 года з бацькам і маці арыштавана СД у сувязі з забойствам В.Кубэ. Расстраляная.\nДрозд Яніна Мікалаеўна\nНарадзілася ў 1927 годзе ў Мінску. Член ЛКСМБ. З’яўлялася сувязной партызанскага атрада “Дима Лагойскага раёна Мінскай вобласці.\nГрыбоўская (Дуброва) Марыя Рыгораўна\nНарадзілася ў 1908 годзе. Беларуска. Беспартыйная. Член Мінскага антыфашысцкага падполля са жніўня 1941 года. Удзельнічала ў аперацыі па ліквідацыі В.Кубэ. 23 верасня 1843 года арыштавана СД. Расстраляная.\nСтэфановіч Вячаслаў Паўлавіч\nНарадзіўся ў 1913 годзе, у Мінску, беларус, беспартыйны, адукацыя пачатковая. У гады Вялікай Айчыннай вайны з сакавіка 1943 года ў партызанскім атрадзе “Дима. З чэрвеня 1944 года ў нямецкім палоне, у канцлагеры ў гарадах Дрэздэн і Асвальд. У 1945 годзе вызвалены савецкімі войскамі.\nСтэфановіч Аляксандра Якаўлеўна\nНарадзілася ў 1913 годзе ў Мінску, беларуска, адукацыя пачатковая. З верасня 1943 года ў партызанскім атрадзе “Дима.\nМуж і жонка Стэфановічы прымалі ўдзел у падрыхтоўцы забойства В.Кубэ. І ў час аблавы ў Мінску пасля забойства В.Кубэ яны цудам змаглі пакінуць Мінск.\nФурц (Фурс) Мікалай Ігнатавіч\nНарадзіўся ў 1926 годзе. У гады вайны слесар (паводле іншых звестак — шафёр) у гаражы генеральнага камісарыята Беларусі. Удзельнічаў у падрыхтоўцы і здзяйсненні аперацыі па забойству В.Кубэ. У кастрычніку 1943 года высачаны і арыштаваны нямецка-фашысцкімі акупантамі і пакараны ў засценках СД у сувязі з забойствам В.Кубэ.\nЛіпская Галіна Баніфацьеўна\nНарадзілася ў 1919 годзе ў сяле Батракі Куйбышаўскай вобласці. Руская, беспартыйная, адукацыя вышэйшая. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны студэнтка 5-га курса Мінскага медыцынскага інстытута. Арыштавана СД 23 верасня 1943 года па справе аб замаху на жыццё В.Кубэ. Вывезена ў канцэнтрацыйны лагер у Германію.\nНарадзіўся ў 1909 годзе, рускі. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны — ваеннаслужачы. У гады вайны працаваў шафёрам. У верасні 1943 года арыштаваны нямецкімі карнымі органамі. Расстраляны.\nКлумава Паліна Мікалаеўна\nНарадзілася ў 1881 годзе ў горадзе Масква, руская. Адукацыя сярэдняя. У кастрычніку 1943 года арыштавана СД. Загінула ў 1944 годзе ў нямецкай турме.\nМазнякова-Болагава Таццяна Якаўлеўна (“Малая Тоня, “Тоня).\nНарадзілася ў 1903 годзе ў горадзе Клімава Бранскай вобласці. Руская. Беспартыйная. Адукацыя пачатковая. Гаспадыня явачнай кватэры. З кастрычніка 1943 года ў партызанскім атрадзе “Дима Мінскай вобласці.


“Іншых інтэрпрэтацый няма”: цяпер афіцыйна? – ☩ Te igitur ☩\n24.08.2017 / Te igitur\n“Іншых інтэрпрэтацый няма”: цяпер афіцыйна?🕑 3 хвілін\nЛіст Папы Францішка дэлегату пастырскага рэгіёна Буэнас-Айрэса мансеньёру Серхіё Альфрэда Феною апынуўся на вэб-старонцы Ватыкана. Амаль год таму гэты ліст, у якім Папа выказаў падтрымку “Базавым крытэрыям прымянення восьмага раздзела Amoris Laetitia“, быў зліты ананімным святаром блогу “The Wanderer“, а адтуль трапіў у каталіцкія СМІ.\nДакумент, напісаны біскупамі пастырскага рэгіёна Буэнас-Айрэса, інтэрпрэтуе для святароў рэгіёна восьмы раздзел адгартацыі Amoris Laetitia. Між іншым, ён сцвярджае, што “калі канкрэтныя абставіны пары робяць гэта магчымым, асабліва калі двое з’яўляюцца хрысціянамі з досведам веры, можна прапанаваць ім зрабіць высілак і жыць ва ўстрыманні”.\nУ іншых жа выпадках, калі атрымаць пастанаўленне пра несапраўднасць сужэнства немагчыма, пастырскія інструкцыі біскупаў прапануюць працягваць “падарожжа распазнання”. “Калі прыдзецца прызнаць, што ў дадзеным выпадку існуюць абмежаванні, — кажа дакумент, — якія змяншаюць адказнасць і вінаватасць (пар. 301-302), асабліва калі асоба мяркуе, што ўпадзе ў наступныя грахі, наносячы шкоду дзецям з новага саюза, Amoris Laetitia адкрывае магчымасць доступу да сакрамэнтаў пакаяння і Эўхарыстыі (пар. зн. 336 і 351)”.\nБольш за тое, біскупы прапануюць святарам не ўстрымлівацца ад суправаджэння супольнасці, “каб яна ўзрастала ў духу разумення і прыняцця”, бо “супольнасць — гэта інструмент міласэрнасці”.\nУ сваім лісце ў адказ Папа дзякуе біскупам за працу:\n“Я дзякую табе за праведзеную працу: сапраўдны прыклад суправаджэння для святароў. (…) Дакумент вельмі добры, ён цалкам тлумачыць значэнне восьмага раздзела Amoris Laetitia. Іншых інтэрпрэтацый няма. І я ўпэўнены, што ён зробіць шмат добрага. Няхай Пан узнагародзіць гэты высілак пастырскай любові”.\nТакім чынам, пасля публікацыі на вэб-старонцы Ватыкана гэты ліст — а разам з ім і намер Папы дазволіць доступ да святой Камуніі прынамсі некаторым разведзеным і паўторна жанатым асобам — набывае пэўны афіцыйны статус. Цікава, што па часе гэтая знаходка супала з выказваннямі фактычнага аўтара Amoris Laetitia арцыбіскупа Віктара Мануэля Фернандэса ў абарону “асцярожнага прасоўвання” новай пастырскай практыкі.\nЯшчэ больш цікава тое, што гэты ліст быў заўважаны на афіцыйным рэсурсе Ватыкана толькі дзякуючы таму, што сам арцыбіскуп Фернандэс змясціў на яго гіперспасылку ў сваіх нядаўніх разважаннях. Па інфармацыі са старонкі archive.org, гэты ліст быў апублікаваны там паміж 23 снежня 2016 года і 22 чэрвеня 2017 года.\nЯкі крок наступны? Афіцыйная публікацыя ў Acta Apostolicae Sedis?\nВатыкан, 5 верасня 2016 года\nМанс. Серхіё Альфрэда Феною,\nдэлегату пастырскага рэгіёна Буэнас-Айрэса\nЯ атрымаў дакумент пастырскага рэгіёна Буэнас-Айрэса “Базавыя крытэрыі прымянення восьмага раздзела Amoris Laetitia”. Дзякуй вялікі за тое, што даслаў яго мне. Я дзякую табе за праведзеную працу: сапраўдны прыклад суправаджэння для святароў… і ўсе мы ведаем, наколькі важная блізкасць біскупа да свайго духавенства і духавенства да біскупа. Найбліжэйшым з “бліжніх” для біскупа з’яўляецца святар, а прыказанне любіць бліжняга, як самога сябе, для нас, біскупаў, пачынаецца менавіта з нашых святароў.\nДакумент вельмі добры, ён цалкам тлумачыць значэнне восьмага раздзела Amoris Laetitia. Іншых інтэрпрэтацый няма. І я ўпэўнены, што ён зробіць шмат добрага. Няхай Пан узнагародзіць гэты высілак пастырскай любові.\nА менавіта пастырская любоў прымушае нас выходзіць насустрач тым, хто знаходзіцца здалёк, а знайшоўшы іх, распачынаць дарогу запрашэння, суправаджэння, распазнання і інтэграцыі ў эклезіяльную супольнасць. Мы ведаем, што гэта стамляе, што гэта патрабуе пастырскага падыходу “адзін на адзін”, які не задавольваецца праграмным, арганізацыйным альбо юрыдычным умяшаннем, якімі б неабходнымі яны не былі. Проста запрашаць, суправаджаць, распазнаваць, інтэграваць. З гэтых чатырох пастырскіх пазіцый найменш культывуецца і практыкуецца распазнанне, і я лічу важнай фармацыю ў распазнанні, як персанальную, так і супольную, у нашых семінарыях і святарскіх супольнасцях.\nНарэшце, я хачу прыгадаць, што Amoris Laetitia з’яўляецца плёнам працы і малітвы ўсяго Касцёла і разважанняў двух Сінодаў і Папы. З гэтай прычыны я рэкамендую правесці поўную катэхезу аб Адгартацыі, якая напэўна паспрыяе росту, кансалідацыі і святасці сям’і.\nЯ зноў жа дзякую табе за зробленую працу і заахвочваю цябе працягваць рухацца наперад у розных супольнасцях дыяцэзіі з вывучэннем і катэхізацыяй аб Amoris Laetitia.\nКалі ласка, не забывайся маліцца і прасіць іншых маліцца за мяне.\nНяхай Езус благаславіць цябе, а Святая Дзева мае цябе ў апецы.\nTags: Amoris Laetitiaабп. ФернандэсБуэнас-АйрэсКамуніяліст бп. Феною\nNext story Як служыць Імшу ў надзвычайнай форме? Частка Б. Прадмовы\nPrevious story Арцыбіскуп Фернандэс абараняе “Amoris Laetitia” ад крытыкаў


УРАГАН НА ГОМЕЛЬШЧЫНЕ\nУ Жыткавіцкім раёне былі адключаныя чатыры аўтаматычныя тэлефонныя станцыі. У горадзе Жлобіне спынілася падача сьвятла ў дамы гараджанаў на пяці вуліцах.\nНайбольш пацярпеў Лельчыцкі раён, дзе сёньня ўранку без электрычнасьці заставаліся 18 паселішчаў і 5 жывёлагадоўчых фэрмаў. У шасьці вёсках (у тым ліку Баравое, Дзяржынск) пашкоджаныя дахі вясковых хатаў. Пацярпелі асобныя дамы жыхароў райцэнтру Лельчыцы.\nСтарэйшы лейтэнант Уладзімер Міненка, прадстаўнік грамадзянскай абароны, якая зараз уваходзіць у структуру Міністэрства надзвычайных сытуацыяў, паскардзіўся, што ня можа пакуль выехаць у пацярпелыя вёскі, бо няма паліва для аўтамашыны. Нават райвыканкам завінаваціўся за скарыстаны бэнзын 11 мільёнаў рублёў. Запраўляюцца для надзвычайных выездаў толькі пажарныя аўтамашыны атраду надзвычайных сытуацыяў.\nАкурат сёньня ў абласным цэнтры праходзіла калегія Гомельскай управы надзвычайных сытуацыяў. Падводзіліся вынікі дзейнасьці за мінулы год. Начальнік управы Аляксандар Лужкоў абавязваў раённых кіраўнікоў аддзелаў надзвычайных сытуацыяў часьцей турбаваць асабіста старшыняў райвыканкамаў — каб яны дапамагалі забясьпечваць выратавальную службу адпаведнай тэхнікай, спэцадзеньнем ды іншымі матэрыяльнымі рэсурсамі. Бюджэтных грошай на гэта бракуе.\nЛетась з-за пажараў ды іншых надзвычайных здарэньняў Гомельшчына панесла страты на 1,7 мільярда рублёў. Больш за тое, пажары й надзвычайныя здарэньні спрычыніліся да пагібелі ў рэгіёне 145 чалавек, у тым ліку дзесяці дзяцей.\nДарэчы, чакалася, што на калегію прыедзе намесьнік міністра надзвычайных сытуацыяў, генэрал Барынгольц. Аднак па дарозе ў Гомель ён быў вымушаны зьмяняць маршрут і накіравацца ў райцэнтар Старыя Дарогі Менскай вобласьці. Там узарвалася кацельня. Безь цяпла засталіся тысячы месьцічаў.\nНачальнік рэгіянальнай управы праматамнагляду Іван Агрызка паведаміў, што і ў Гомельскім рэгіёне ёсьць 22 “бомбы” — гэта старыя кацельні ў падвалах жылых дамоў.


Гісторыя аўтабанаў на сайце Юрыя Міхеда\nНямеччына, верасень 2015\nНяма нічога круцейшага за нямецкія аўтатрасы. Езьдзіць па іх — суцэльнае задавальненьне. Нават амэрыканскім хайвэям зь ім не параўнацца. Аўтабаны значна раўнейшыя і шырэйшыя, правілы на іх больш ляґічныя, а аварыйнасьць, з прычыны гэтага, нашмат ніжэйшая, пры тым, што на многіх участках няма абмежаваньня хуткасьці. У гэтым аповедзе я вырашыў асобна закрануць тэму аўтабанаў, а таксама расказаць пра іх гісторыю.\nКанцэпцыя хуткасных дарог з падзеленымі палосамі сустрэчнага руху зьявілася ў Нямеччыне яшчэ напачатку 20 стагодзьдзя, аднак, сапраўдная неабходнасьць у іх паўстала ў 1920-я гады, у сувязі з ростам вытворчасьці аўтамабіляў і колькасьці іх на дарогах (толькі паміж 1924 і 1928 гадамі шчыльнасьць патоку вырасла ў 3 разы). У 1924 годзе было заснавана Таварыства вывучэньня аўтадарожнага будаўніцтва (Studiengesellschaft für Automobil-Straßenbau), якое і ўвяло ва ўжытак гэты тэрмін, створаны па аналёґіі са словам Eisenbahn (чыґунка). Слова «Bahn» ў нямецкай жаночага роду, і перакладаецца як дарога, шлях або лінія.\nПершая сапраўдная хуткасная аўтадарога (праўда, без раздзяляльнай паласы) была пабудаваная ў 1929—1932 гадах, зьвязаўшы гарады Бон і Кёльн. Яе будаўніцтву паспрыяў тагачасны бурґамістр Кёльна, які пасьля стаў першым фэдэральным канцлерам ФРН, Конрад Адэнаўэр — адной з галоўных мэт будаўніцтва было змаганьне зь беспрацоўем. Яшчэ раней, у 1921 годзе, зьявілася 10-кілямэтровая экспэрымэнтальная дарога ў Бэрліне, але яна выкарыстоўвалася толькі для выпрабаваньняў і гонак. Для плянаваньня будаўніцтва будучых аўтастрад было створана некалькі карпарацыяў, найбольш прыкметнай зь якіх была HaFraBa (Vereins zur Vorbereitung der Autostraße Hansestädte-Frankfurt-Basel), што плянавала будаўніцтва дарогі, якая павінна была зьвязаць Базэль, Франкфурт-на-Майне, Брэмэн, Гамбурґ і Любэк.\nАднак, у часы Вэймарскай рэспублікі ідэя будаўніцтва такіх дарог была ў цэлым непапулярнай. Па-першае, будаўніцтва дарог праз некалькі юрысдыкцый было складаным з ляґістычнага пункту гледжаньня. Па-другое, яно патрабавала выдзяленьня вялікіх грошай з дзяржбюджэту, а карысьць, як тады здавалася, магло прынесьці толькі багатым людзям, якія маглі сабе дазволіць купіць аўтамабіль. З-за гэтага супраць будаўніцтва выступалі многія партыі, уключаючы камуністаў і нацыянал-сацыялістаў. Яму таксама супраціўлялася кіраўніцтва імпэрскіх чыґунак (Reichsbahn), якое баялася, што хуткасныя трасы забяруць у іх частка даходаў, і нават аўтавытворцы ставіліся да гэтага скептычна.\nПасьля прыходу ў 1933 году да ўлады нацыянал-сацыялісты імкліва зьмянілі сваю пазыцыю датычна аўтабанаў на цалкам процілеглую. Іх будаўніцтва стала чымсьці накшталт прыярытэтнага нацыянальнага праекта. Прапаґанда абвясьціла іх вынаходзтвам Адольфа Гітлера — аўтабаны сталі называць «дарогамі правадыра» («Straßen des Führers»). Для іх будаўніцтва была створаная асобная «Асацыяцыя імпэрскіх аўтабанаў» (Gesellschaft Reichsautobahnen), у склад якое была ўключана ў тым ліку і HaFraBa, старшыня якой, бурґамістар Франкфурта Людвіґ Ландманн быў адхілены ад пасады, паколькі быў габрэем.\nБудаўніцтва трас пайшло ўдарнымі тэмпамі. Адной з мэтаў была скрадзеная ў Адэнаўэра ідэя змаганьня зь беспрацоўем — будоўлі дазвалялі заняць вялікую колькасьць людзей (на піку будаўніцтва на іх і ў сумежных галінах працавала за 250 000 чалавек). На фота: будаўніцтва аўтабана недалёка ад Бэрліна, 1936 год (крыніца: Bundesarchiv).\nДва аўтамабілі «Volkswagen Käfer» едуць па гатовай трасе, 1943 год (крыніца: Bundesarchiv). Будаўніцтва дарог працягвалася і падчас вайны, аднак істотна больш павольнымі тэмпамі: калі да 1938 гады атрымоўвалася штогод уводзіць прыкладна 1 000 км трас, то пасьля яго і да канца вайны было скончана ўсяго толькі каля 600 кілямэтраў. У 1939 году хуткасьць на аўтабанах была абмежаваная да 80 км/г дзеля эканоміі бэнзыну, які патрабаваўся для ўзрастаючых ваенных патрэбаў.\nАўтабан і заправачная станцыя, 1936—1939 гады (крыніца: Бібліятэка Кангрэса ЗША).\nБудаўніцтва трас лічылася важным і ў ваенным пляне — яны маглі выкарыстоўвацца як для перамяшчэньня ваеннай тэхнікі, так і ў якасьці часовых пасадачных палос для ваенных самалётаў. Зрэшты, як высьветлілася пазьней, стратэґічны эфэкт быў нават зваротным — аўтабаны значна спрасьцілі задачу перамяшчэньня па краіне для войскаў саюзьнікаў. На фота: замаскаваныя бамбавікі Junkers-88 ля аўтабана, 1945 год (крыніца: Бібліятэка Канґрэса ЗША).\nПадчас вайны інфраструктура была значна разбураная. На фота — узарваны аўтамабільны мост у горадзе Кайзэрсляўтэрн (крыніца: Bundesarchiv).\nАле ўжо неўзабаве пасьля вайны ў ФРН большасьць аўтабанаў была адноўленая, а ў 1950-х гадах была разгорнутая праґрама будаўніцтва новых і пашырэньня існуючых аўтатрас. Свой бягучы выгляд дарожная сетка заходняй Нямеччыны прыняла ў 1980-х гадах. Цікава, што некаторыя ўчасткі, не дабудаваныя да 1945 года, так і застаюцца закінутымі па гэты дзень — першапачаткова іх не сканчалі з-за нямецкага падзелу (навошта сканчаць дарогу, якая вядзе да мяжы НДР, гэта значыць у тупік), а пазьней праклалі іншымі, больш выгаднымі маршрутамі (крыніца: autobahn-online.de).\nШто тычыцца НДР, то там за часы сацыялізму астатняя з ранейшых часоў дарожная сетка прыйшла ў заняпад, хоць савецкія грамадзяне, якія прыязджалі ва Ўсходнюю Нямеччыну, так не лічылі — на фоне вузкіх і няякасных савецкіх дарог ўсходненямецкія трасы усё адно глядзеліся вельмі выйгрышна (крыніца: Deutsche Fotothek).\nХуткасьць на аўтабанах НДР была абмежаваная да 100, а часам і да 90 км/г (для «Трабанта», зрэшты, гэта цалкам дастаткова). Пасьля аб’яднаньня аўтадарогі былое НДР былі паступова адноўленыя да нармальнага стану, хаця шчыльнасьць дарожнай сеткі па ранейшаму застаецца больш нізкай, чым у заходняй частцы краіны. Фота, магчыма, пастановачнае, крыніца невядомая.\nАдной з самых вядомых асаблівасьцяў аўтабанаў зьяўляецца адсутнасьць адзінага агульнадзяржаўнага абмежаваньні хуткасьці. Рашэньне аб гэтым было прынята ў ФРН у 1952 годзе. Аднак, абмежаваньні на участках часта ўсталёўваюць фэдэральныя землі, на практыцы, хуткасьць абмежаваная (звычайна ў раёне ад 100 да 130) больш чым на палове трас. Нават пры адсутнасьці на ўчастку тэмпаліміту, грузавікі ня могуць ехаць хутчэй 90 км/г, а аўтобусы — больш за 100 км/г.\nЯ паспрабаваў разагнацца толькі адзін раз. Дайшоў да 170 км/г (пабіў свой Нэвадзкі рэкорд у 150 км/г), далей ужо стала страшнавата, на такой хуткасьці зь нязвычкі ехаць стромна, ня кажучы ўжо пра тое, каб сьпідомэтр фатаґрафаваць. Звычайна ездзіў 110—120. У левым шэрагу пастаянна здольныя ехаць толькі адчайныя ўладальнікі мэрсэдэсаў і БМВ.\nТрэба сказаць, колькасьць участкаў, дзе няма абмежаваньняў, пастаянна зьмяншаецца. Пытаньне тэмпаліміту для немцаў зьяўляецца чымсьці падобным на пытаньне права на нашэньне зброі для амэрыканцаў, і гэтак жа сама дзяржава павольна, але ўпэўнена і пасьлядоўна на яго наступае.\nКалі аўтабан праходзіць праз горад, хуткасьць на ім абмяжоўваецца да 80, а часам і да 60 км/г. Хуткасьць кантралюецца камэрамі, якія ніяк не пазначаныя, таму рызыкаваць ня варта. Як ужо гаварылася ў адным з папярэдніх апавяданьняў, калі на знаку напісана 60, то гэта значыць 60, за большае вас аштрафуюць.\nЧасам абмежаваньні могуць быць дынамічнымі — над паласой будзе вісець табло са знакамі, абмежаваньне будзе мяняцца ў залежнасьці ад часу сутак, бачнасьці, надвор’я, і загружанасьці трасы.\nПаводле правілаў, транспартны сродак павінен трымацца самай правай часткі дарогі, якая вольная, і абганяць толькі зьлева (акрамя выпадкаў, калі вы знаходзіцеся ў разгонной паласе, хаця пры ўездзе на трасу аўтамабілі, што ўжо знаходзяцца на ёй, маюць прыярытэт). На практыцы гэта значыць, што больш павольныя аўтамабілі будуць ехаць справа, а больш хуткія — зьлева. Мінімальная хуткасьць на аўтабане складае 60 км/г (у такім выпадку можна ехаць толькі ў правай паласе). У сярэдняй паласе трэба ехаць мінімум 90. Пастаянна ехаць у левай можна толькі калі вы рухаецеся дастаткова хутка, каб не ствараць перашкод аўтамабілям, якія едуць за вамі (калі вы ў левай паласе, і да вас хтосьці набліжаецца ззаду, вы павінны яго прапусьціць, перастроіцца направа). Язда павольней хуткасьці патоку ў левай паласе зьяўляецца парушэньнем, за гэта вас могуць аштрафаваць. Аднак, невыкананьне дыстанцыі таксама зьяўляецца парушэньнем, за якое вельмі сур’ёзна караюць.\nУспамінаю паўночную Амэрыку, дзе такіх правілаў няма, і таму любы нэґр або 45-гадовая мамаша на мінівэне могуць заняць хоць сярэднюю, хоць левую паласу і ехаць у ёй 80 км/г, прымушаючы ўсіх шалець і ствараць аварыйныя сытуацыі, спрабуючы іх аб’ехаць справа, лавіруючы паміж іншымі аўтамабілямі патоку. Характэрна, што сьмяротнасьць на дарогах ЗША амаль у 3 разы вышэйшая, чым у Нямеччыне, прычым толькі 10% аварыяў у ФРН адбываюцца на трасах.\nПаколькі хуткасьць фур і аўтобусаў абмежаваная (гл. вышэй), яны звычайна едуць толькі ў крайняй правай паласе, часам абганяючы па сярэдняй. Часам ім належыць ехаць толькі ў правай. Спыненьні на нямецкіх аўтастрадах таксама забароненыя, акрамя аварыйных сітуацый. Скончаны бэнзын лiчыцца не аварыйным выпадкам, а халатнасьцю, таму ў такім выпадку вас таксама аштрафуюць.\nБуйныя напрамкі маюць па 3 паласы, больш дробныя — па 2. На асабліва загружаных напрамках сустракаюцца нават 4-палосныя дарогі.\nПробкі на аўтабанах ўзьнікаюць рэдка, толькі калі дзесьці здарылася аварыя (невялікую аварыю я ўбачыў толькі адзін раз). Цікава, што нават дарожныя працы часьцяком не спараджаюць пробак.\nКалі праводзяцца дарожныя работы, усё будзе пэдантычна абгароджана на працягу ўсяго ўчастка трасы, які рамантуецца.\nКалі працы займаюць вялікую адлегласьць, уздоўж трасы ставяцца вось такія клясныя знакі, якія чалавечай мовай просяць прабачэньня за нязручнасьці, і, самае галоўнае, пэрыядычна будуць паказваць, колькі яшчэ трэба пацярпець. Крута!\nЯкасьць пакрыцьця аўтабана старанна кантралюецца. Сучаснае бетоннае пакрыцьцё дарогі можа служыць да 30 гадоў. Паверхня дарогі пэрыядычна правяраецца на наяўнасьць расколін, для гэтага выкарыстоўваюцца сканэры.\nРух па аўтабанах на дадзены момант зьяўляецца бясплатным (у адрозьненьне ад Францыі, Італіі або Швэйцарыі, дзе за праезд бяруць някволыя грошы), аднак, у 2014 годзе фэдэральны ўрад абвясьціў аб плянах браць плату за праезд з замежных аўтамабіляў. Гэта дазволіць папаўняць бюджэт на 600—700 мільёнаў эўра штогод.\nУздоўж трас разьмешчаныя так званыя прыпынкі адпачынку (Raststätten), дзе знаходзяцца кругласутачныя запраўкі, крамы і стаянкі для дальнабойшчыкаў.


«Набірацца новай адвагі...», або Смерць і страх - Часопіс «Ave Maria»\nЗ усіх страхаў, якія існуюць у нашым жыцці, самы моцны, як сцвярджаюць псіхолагі, — гэта страх смерці. Чалавек баіцца пакуты, баіцца пакінуць звыклы лад жыцця, баіцца невядомасці і, урэшце, баіцца Божага суда. Духоўныя айцы гавораць, што мы баімся смерці нашмат больш, чым яна гэтага заслугоўвае, і што страх смерці — гэта наша генетычная памяць пра страх нараджэння. Дзіця ва ўлонні маці таксама не хоча мяняць звыклае асяроддзе, баіцца невядомасці, холаду, болю, але праз пакуты нараджэння прыходзіць у гэты свет. Калі б дзіця адмовілася нарадзіцца, яно б непазбежна загінула.\nУ сённяшнім свеце большасць людзей стараецца пра смерць увогуле не думаць. Многім здаецца, што смерць можа здарыцца з некім, але не з імі. І гэта зноў жа — генетычная памяць пра тое, што чалавек жыве вечна. Іншая справа, як жыве? Памятаю маладую жанчыну, якая на маю спробу паразмаўляць з ёю пра веру адказала: «Пакіньце гэтыя байкі для іншых». Я спыталася: «А Вы што — на зямлі збіраецеся жыць вечна?» Яна адказала: «Так! Пакуль прыйдзе час мне паміраць, вучоныя знойдуць сродкі, каб жыць бясконца». Вельмі шкада такіх людзей, якія надзею на вечнае жыццё давяраюць каму заўгодна, толькі не Богу, свайму Стварыцелю і Айцу, які з пяшчотаю і любоўю чакае кожнае сваё дзіця ў шчаслівай вечнасці. Ён нават Сына Свайго Адзінароднага Езуса Хрыста не пашкадаваў, а паслаў на зямлю, дазволіўшы жахлівае ўкрыжаванне, каб адкрыць нам рай, які страцілі Адам і Ева. Бог ніколі нікога не адкідае і робіць ўсё магчымае і немагчымае, каб адшукаць кожную заблуканую авечку. Пра гэта шмат гаворыцца ў Евангеллі, пра гэта сведчыць жыццё многіх святых. Увогуле, Божымі цудамі напоўнена жыццё кожнага чалавека, толькі трэба гэта бачыць. Сёння хочацца ўзгадаць пра адзін з такіх цудаў Божай міласэрнасці для «заблуканай авечкі», сведкай якога мне давялося быць.\nНаталля нарадзілася ў інтэлігентнай сям’і мінчанаў ў 1950 годзе. Атрымала выдатную вышэйшую адукацыю. Працавала ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча ў Мінску, а таксама займалася перакладчыцкай працаю. У маладым узросце перанесла сур’ёзную хваробу, якая знявечыла яе твар. Замуж яна не выйшла і ўсе сілы аддавала працы і самаадукацыі — самастойна вывучыла некалькі замежных моваў. Як перакладчыца нейкі час супрацоўнічала і з рэдакцыяй каталіцкага часопіса «Наша вера». Сама ж ад веры ў Бога была вельмі далёкая і нават называла сябе атэісткай. У 2005 годзе Наталля сур’ёзна захварэла — аказалася, што ў яе ўжо апошняя стадыя рака. Супрацоўнікі часопіса «Наша вера» разам з легіянерамі Марыі ўзялі над ёю апеку. Аднаго разу вельмі далікатна прапанавалі ёй прыняць сакрамэнт хросту, аднак хворая адмовілася, сказаўшы, што яна да такога кроку не гатовая. Але нават не медыкам было відаць, што жыць ёй заставалася нядоўга. Мы шчыра маліліся за яе і вельмі цешыліся, калі яна згадзілася прыняць цудоўны медалік з выяваю Маці Божай, а таксама іконку Езуса Міласэрнага. Пасля гэтага, спаслаўшыся на стомленасць, Наталля папрасіла нас да яе пакуль не прыязджаць. Праз нейкі час мы вырашылі зноў яе наведаць, але паехалі ўжо са святаром, які застаўся сядзець у машыне, а быў гэта айцец капуцын Анатоль Ярошка. Пасля перапынку ў адносінах Наталля вельмі ўзрадавалася нашаму прыходу. У размове з ёю мы нібы незнарок узгадалі некалькі прыкладаў цудоўнага ацалення дзякуючы сакрамэнту хросту. І раптам яна кажа: «Шкада, што я такая слабая і да касцёла не даеду, каб ахрысціцца». Як жа Наталля ўсцешылася, калі мы сказалі, што не трэба нікуды ехаць, ксёндз сам прыехаў і толькі чакае яе запрашэння. Падчас хросту Наталля атрымала яшчэ адно імя — Марыя, яна сама аб гэтым папрасіла. Святар удзяліў ёй таксама святую Камунію і сакрамэнт намашчэння хворых.\nПраз некалькі дзён нам патэлефанавала пляменніца Наталлі, якая яе даглядала, і сказала, што здарылася нешта незразумелае: некалькі гадзінаў Наталля ляжала нібы мёртвая. Дактары «хуткай дапамогі» сказалі, што яна жывая, зрабілі нейкі ўкол і паехалі. Калі ж Наталля апрытомнела, яе твар быў іншы, яна ўся свяцілася. Нам яна расказала, што была ў Небе, і тое, што там бачыла, не ў стане апісаць. Яе перапаўнялі любоў і радасць. Яшчэ яна сказала, што тое, што яна раней рабіла для часопіса «Наша вера», было несвядомым, без веры і без любові да Пана Бога. Цяпер жа яна хоча працаваць на жніве Пана па-іншаму — з вялікай удзячнасцю і любоўю да свайго Збавіцеля Езуса Хрыста. Яна спрабавала нешта перакладаць, але сілы было мала. Праз два тыдні ў спакоі, без асаблівага болю Наталля-Марыя адышла ў вечнасць. Верым, што ў шчаслівую вечнасць, бо міласэрны Бог зрабіў неверагодны цуд, каб падрыхтаваць да гэтага сваё дзіця, якое яшчэ зусім нядаўна было «заблуканай авечкай».\nСвой страх смерці нават вельмі пабожныя і праведныя людзі часта апраўдваюць, гаворачы: «Я не гатовы да адыходу ў вечнасць», альбо: «Я не падрыхтаваны да сустрэчы з Панам». Адказ тут просты: без ласкі Божай мы ніколі самі не падрыхтуемся да шчаслівай вечнасці. У Святым Пісанні сказана, што Богам «жывём, рухаемся і існуём» (гл. Дз 17, 28). Па словах святых айцоў, страх смерці — гэта недавер да Пана Бога. Пра гэта шмат гаворыцца і ў «Дзённіку» святой Фаўстыны. Пра гэта таксама піша містычка з Францыі Габрыэла Боссі, сястра Марыя ад Сэрца Езуса з Трэцяга ордэну св. Францішка. Яе дзённікавыя нататкі апублікаваныя ў кнізе «Он и я». Вось некалькі фрагментаў з гэтай кнігі.\nЕзус да Габрыэлы: «Памятай, паміраюць так, як жылі. Калі ў хвіліны перад смерцю тваё сэрца напоўнена Мною, калі яго запаўняе клопат пра Маё Валадарства, калі ты прагнеш Маёй славы і ў такім стане цябе напаткае смерць, то і твой апошні ўздых будзе поўны любові. Ці ж Айцец пакіне ўзгалоўе той, якая любіць? А Я, які так любіць сваіх дзяцей, ці магу быць далёка, калі яны адыходзяць? Пераход — гэта нядоўга, гэта пакіданне зямнога свету, каб увайсці ў іншы свет. Гэта сапраўднае нараджэнне: нараджэнне для Жыцця, якое ніколі не скончыцца. Гэтым Жыццём ёсць Я» (22). «Моцна вер, што ў апошнія хвіліны свайго адыходу будзеш мець усе неабходныя ласкі, якія немагчыма нават уявіць. Я не пакідаю сваіх, Маё дзіця...» (42). «Магу цябе зрабіць святою ў адну хвіліну, аднак люблю тваю павольную і цярплівую працу, якая трымае цябе ў пакоры. Здабывай пакору ў любові, яна цябе ўздыме. Расчараванне ніколі не ўзняло ніводнай душы... Ідзі наперад. Я ішоў дарогаю Кальварыі і, нягледзячы на столькі цяжкасцяў, — дайшоў. Глядзі на Мяне. Набірайся новай адвагі...» (243).\nНяхай жа міласэрны Бог дапаможа нам усім набірацца гэтай новай адвагі ў духоўнай барацьбе на дарозе, якая вядзе ў шчаслівую вечнасць.


Ці можна павялічыць пеніс вакуумнай помпай?\nАдным з найбольш вядомых спосабаў павелічэння члена з'яўляецца вакуумнае разраджэнне. Прынцып дзеяння помпаў даволі просты, пры дапамозе вакууму ствараецца вобласць нізкага ціску вакол члена, што выклікае прыліў крыві да органу, у выніку чаго ён брыняе і дубянее. Гэты працэс у медыцыне называюць «гіперэміяй».\nКроў падчас эрэкцыі запаўняе тканіны члена, з-за чаго яны моцна надзімаюцца. Вакуумная помпа не толькі заганяе кроў у пастку, але і замыкае яе там. Гэта азначае, што з дапамогай гіперэмія палавы орган мужчыны можа знаходзіцца ва ўзбуджаным стане досыць доўгі час — ад 30 хвілін да гадзіны.\nНа дадзены момант існуе некалькі відаў помпаў, якія падзяляюцца на 2 катэгорыі: ручныя і электрычныя. Ручныя вакуумныя помпы значна танней сваіх электрычных аналагаў. Яны ўяўляюць сабой полы цыліндр, выкананы з акрилита або пластыка даўжынёй прыкладна 20 см і дыяметрам 5-7 см, які злучаецца з ручным помпай. З дапамогай ручнога помпы даволі лёгка выпампоўваецца паветра з цыліндру. У электрычных прыборах вакуум ствараецца электрапомпай, якія забяспечваюць пастаяннае і раўнамернае адсмоктванне паветра. У некаторых мадэлях нават ёсць адмысловая кнопка, якая рэгулюе інтэнсіўнасць працэсу стварэння вакууму.\nМногія лічаць, што пры дапамозе помпы можна павялічыць член. Але трэба адзначыць, што даўжыня прыросту залежыць не толькі ад рэгулярнасці прымянення апарата, але і ад часу правядзення працэдуры і анатамічных асаблівасцяў самога мужчыны. Сапраўды, пасля знаходжання ў тюбинге член становіцца вельмі тоўстым і мясістым, аднак такое павелічэнне толькі часовае і звязанае ў асноўным з назапашваннем у органе лімфатычнай вадкасці. Праз некалькі гадзін гэтая вадкасць сыходзіць з члена, і ён зноў набывае ранейшыя памеры.\nПамятаеце, што павялічыць член з дапамогай вакуумнай помпы досыць складана, у гэтай справе неабходна выконваць мноства рэкамендацый. Адразу варта адзначыць, што танныя помпы з сэкс-шопаў не падыдуць, бо яны прызначаныя для выкліку эрэкцыі пры яе адсутнасці, а не для расцяжэння тканін пеніса. Помпа для павелічэння памераў мужчынскага палавога органа абавязкова павінна мець манометр, зменныя цыліндры (разлічаныя на памер члена) і магутны ручной помпа. Зразумела, такі прыбор дастаткова дарагі.\nАдразу варта адзначыць, што эфектыўнасць гэтага спосабу не адпавядае чаканням. Перш за ўсё, ёсць высокая верагоднасць паступлення ў тканіны лімфы, што можа выклікаць ацёк пеніса. Акрамя таго, пры празмерным ужыванні вакуумнай помпы на галоўцы чальца могуць паўстаць расколіны, якія вельмі доўга і цяжка гояцца. А калі да таго ж яшчэ няправільна ўсталяваць ўзровень ціску, то магчымыя парывы капіляраў. У гэтым выпадку не зменіцца памер пеніса, а толькі яго колер (з-за кровазліццяў ён стане сіняватым).\nДля якой бы мэты Вы не выкарыстоўвалі вакуумную помпу, абавязкова трэба выконваць агульныя гігіенічныя рэкамендацыі. Перад ужываннем і пасля яго прыбор трэба прамыць цёплай вадой з мылам. Ні ў якім выпадку нельга ўздзейнічаць на помпу кіпенем або кіпяціць. Калі выраб Вы перадаеце іншаму твару, яго варта апрацаваць антысептычным рэчывам. Не забывайце таксама аб далікатнасці помпы, не кідайце і не ўдараюць выраб. Захоўваць неабходна пры тэмпературы да 35 градусаў у сухім, абароненым ад прамых сонечных прамянёў месцы.\nПерад выкарыстаннем помпы мужчынам рэкамендуецца вышмараваць асадку ў падставы пластыкавай колбы лубрикантом. Але пры гэтым памятайце, што змазкі на тлушчавы аснове здольныя пашкодзіць матэрыял вырабы. У паражніну колбы трэба ўвесці палавой член, затым яна шчыльна прыціскаецца да цела. Пажадана перад гэтым нанесці на пеніс спецыяльны крэм, які паляпшае кровазабеспячэнне. Як толькі член будзе ўведзены ў помпу, з яе будзе откачиваться паветра, ствараючы ўнутры разраджэнне атмасферу, што прыводзіць да прытоку крыві.\nІнструкцыя па ўжыванні вакуумнай помпы выяўляецца ў захаванні наступнай паслядоўнасці дзеянняў. Такім чынам, адной рукой трэба трымаць колбу, а іншы ў гэты час націскаць грушу або поршань для адпампоўвання паветра. Абавязкова варта заціснуць адтуліну на колбе, а калі герметычнасць ствараецца пры дапамозе спецыяльнага клапана, пераканайцеся, што ён шчыльна зачынены. Вы заўважыце лёгкае пачырваненне палавога органа і ўзнікненне эрэкцыі. Пасля 30-секунднага ўздзеяння клапан адкрываецца і ў колбу запускаецца паветра.\nПасля паслаблення эрэкцыі можна працягнуць працэдуру. Прадстаўнікам моцнага полу трэба карыстацца вакуумнай помпай прыкладна 15-20 хвілін за адну працэдуру. За гэты час эрэкцыя працягласцю ў адну хвіліну можа здарыцца 15-20 раз. Каб дасягнуць доўгатэрміновага выніку, помпай пажадана карыстацца рэгулярна раз у два дні. Першыя два тыдні прыборам неабходна карыстацца кожны дзень у зручны для Вас час, але лепш за ўсё за 1-2 гадзіны да сну, а пачынаючы з трэцяй надзелі працягласць ўздзеяння вакуумам можна павялічыць да 1 хвіліны, павялічыўшы пры гэтым час адпачынку да 2 хвілін. Калі пасля масажора эрэкцыя вельмі хутка слабее, то разам з вакуумнай помпай пажадана ўжываць спецыяльнае кальцо, якое ўмацоўваецца на падставе пеніса. З яго дапамогай затрымліваецца хуткі адток крыві.\nВарта адзначыць, што помпай можна карыстацца і жанчынам, напрыклад, для павелічэння грудзей. Такім чынам, чару прылады трэба надзець на грудзях так, каб яна размяшчалася перпендыкулярна да цела і была шчыльна прыціснутая. Затым пры дапамозе грушы адпампоўваецца паветра, дзякуючы чаму малочная жалеза павялічваецца прыкладна на 2 гл. Праз 5-7 секунд паветра зноў запускаецца. Працэдуру варта паўтараць на працягу 5 хвілін для кожнай грудзях. Каб дасягнуць выніку, вакуумнай помпай прыйдзецца карыстацца штодня — раніцай і ўвечары.\nПомпу можна ўжываць і для клітара. Прысоску неабходна прыкласці да клитору, але перад гэтым месца ўздзеяння трэба вышмараваць лубрикантом. Пасля гэтага зачыніць паветраны клапан на трубцы і пры дапамозе грушы адпампоўваць паветра з колбы. Кожныя 10-15 хвілін неабходна рабіць паўзы, каб занадта доўга не перашкаджаць кровазвароту. Вакуумны масажор імітуе адчуванні, якія выпрабоўваюцца пры аральных ласках, дзякуючы чаму можна вырашыць праблемы з дасягненнем клиторального аргазму.\nНе варта забываць аб некаторых супрацьпаказанні да ўжывання вакуумнага масажора. Як правіла, гэта сардэчная недастатковасць, псіхічныя засмучэнні, пахвінная кіла, захворванні крывяноснай сістэмы, наяўнасць пухлін, пашырэнне вен насеннага канатика, вадзянка яечкаў, фімоз, раздражнення і хваробы скуры палавых органаў, розныя пашкоджанні, а таксама венерычныя захворванні і абвастрэння хранічных запаленняў. У любым выпадку перад выкарыстаннем помпы неабходна звярнуцца за кансультацыяй да спецыяліста.\nВядома, Вы можаце навучыцца правільна і асцярожна карыстацца помпай, але ўсё ж пажадана ўжываць яе па прызначэнні — для выкліку эрэкцыі.


Необычный обряд проводят в Лунинецком районе на второй день Троицы\nПадарункі для Кусты\nОпубликовано: 05.06.2020 14:27:12\nАбрад ваджэння Кусты знаёмы многім жыхарам Палесся. Аднак сёння ў жывой традыцыі ён захоўваецца толькі ў аграгарадку Лобча Лунінецкага раёна. І ў першую чаргу — дзякуючы ўдзельнікам народнага фальклорна-этнаграфічнага гурта «Лабчанка».\nНа другі дзень Тройцы — свята маладой зеляніны — мясцовыя жанчыны і дзяўчаты, апранутыя ў народныя строі, збіраюцца ў адной з вясковых хат. Робяць з клёна вянок і адзенне для Кусты, на ролю якой выбіраецца маладая прыгожая дзяўчына, пажадана тая, якая хутка збіраецца замуж. Пасля ўдзельнікі абраду разам з Кустай абыходзяць вёску, спяваючы святочныя песні і просячы гаспадароў двароў адарыць Кусту, каб у кожнай хаце быў дабрабыт.\nВяскоўцы не шкадуюць падарункаў — даюць грошы, хлеб, пірагі, мёд, мяса, сала, яйкі, напоі і гэтак далей. Прычым многія імкнуцца сарваць па некалькі лісткоў з Кусты, якія пасля вешаюцца на покуць. Мясцовыя жыхары вераць у лекавую моц такой зеляніны. Пасля абходу вёскі гурт накіроўваецца туды, дзе ўсе збіраліся перад абрадам. Свята завяршаецца агульным застоллем. Да Тройцы абавязкова гатуюць яешню з салам, булкі, кашу, мяса, халадзец, квас.\nАбрад ваджэння Кусты мае вялікае значэнне не толькі для мясцовых жыхароў, якія дзякуючы яму ўсведамляюць сябе адной супольнасцю з адметнай традыцыйнай культурай. У абрада ёсць вялікі турыстычны патэнцыял. Як паведамляе livingheritage.by, на Тройцу да жыхароў Лобчы, каб паглядзець на цікавую падзею, прыязджаюць госці з Украіны, Ізраіля, іншых краін. Эксперты адзначаюць, што пры ўмове адпаведнай рэкламы ў Лобчу можна прыцягнуць і групы арганізаваных турыстаў.\nУ 2015 годзе незвычайны абрад ваджэння Кусты быў уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей.


Уладзімір Арлоў сустрэўся са сваімі чытачамі на выспе возера Сялява\n30 ліпеня ў цудоўны летні вечар пісьменнік Уладзімір Арлоў сустрэўся са сваімі чытачамі з моладзевага летніка, размешчанага на выспе маляўнічага возера Сялява ў Крупскім раёне, паведамляе Budzma.org.\nБылі прэзентаваныя нядаўна выдадзеныя кнігі “Пакуль ляціць страла” і “Свецяцца вокны, ды нікога за імі”. Адразу гаворка зайшла пра 150-годдзе нацыянальна-вызваленчае паўстанне Кастуся Каліноўскага, якое адзначаецца сёлета, а таксама пра яго правадыра.\nМожна сказаць, што Уладзімір Арлоў не толькі адказаў на шматлікія пытанні, але і правёў вясёлую віктарыну з пытаннямі з далёкай і нядаўняй гісторыі.\nПяцёра пераможцаў атрымалі прызы ад кампаніі “Будзьма беларусамі!”, а на прыканцы сустрэчы прагучала эсэ “Незалежнасць-гэта…” .\nДа арганізацыі сустрэчы спрычыніўся спадар Андрэй Аляхновіч і Генадзь Шэпелеў.\nІмпрэза адбывалася ў межах кампаніі “Будзьма беларусамі!”.


13:19 13 чэрвеня 2021\n14:56 22.07.2018 (абноўлена 16:35 22.07.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nМузейны комплекс "Дудуткі" зноў стаў пляцоўкай для грандыёзнага двухдзённага мерапрыемства.\nНягледзячы на капрызы надвор'я, самы масштабны беларускі фестываль гістарычнай рэканструкцыі, які штогод арганізуе ў музейным комплексе "Дудуткі" экстрым-тэатр "Берсерк", сабраў тысячы гасцей. Да юбілейнага фестывалю арганізатары падрыхтавалі мноства сюрпрызаў. Акрамя традыцыйных баёў і рэканструкцыі самой Грунвальдскай бітвы гледачоў чакалі новыя спаборніцтвы, а ўвечары адбыўся музычны "Пір пасля бітвы", падчас якога ратнае поле запоўнілася аматарамі фолк-рока і металу. Чытайце ў рэпартажы Sputnik, як прайшоў першы дзень фестывалю.\nСамы масштабны беларускі фестываль гістарычнай рэканструкцыі сабраў тысячы гасцей і сотні рэканструктараў\nПасля некалькіх пахмурных дзён капрызное беларускае лета нарэшце парадавала яркім сонцам. Аднак радасць была нядоўгая: гледачы фестывалю хаваліся пад парасонамі, а некаторыя з іх асцярожна дакраналіся да шаломаў рыцараў і імгненна адхоплівалі руку — метал распаліўся так, што можна было апячыся.\nСвятар блаславіў удзельнікаў і "ратуе" гледачоў, якія знемагаюць ад спякоты\nСамі рыцары раз-пораз здымалі шлемы, палівалі галаву вадой са збаноў. Але ні спякота, ні цяжар даспехаў не перашкодзілі ім выйсці на поле, каб паўдзельнічаць у "Бітве Двароў", пазмагацца за варожую харугву і сысціся ў бугурце.\nЗ-за спякоты рыцары раз-пораз здымалі шлемы, палівалі галаву вадой са збаноў\nАле ні спякота, ні цяжар даспехаў не перашкодзілі рыцарам выйсці на поле\nТрыбуны вакол рысталішча былі запоўненыя, аднак і ля малой сцэны сабраўся натоўп: там "шатландскія найміты" дэманстравалі знакаміты баявой шыхт горцаў, расказвалі пра асаблівасці касцюма і зброі, секліся адзін з адным пад захопленыя крыкі натоўпу. "Укараці яму спадніцу!", — падбадзёрваў нехта, і астатнія гледачы адгукаліся задаволенымі воклічамі.\nБеларускія шатландцы дэманстравалі знакаміты баявой шыхт горцаў\nСкрозь такі шыхт ворагу будзе нялёгка прарубіцца\nПобач на традыцыйным рынку майстроў можна было знайсці розную сярэднявечную атрыбутыку: драўляныя мячы, сапраўдныя металічныя шлемы, футра, упрыгажэнні, посуд і мноства сувеніраў.\nПобач на традыцыйным рынку майстроў можна было знайсці розную сярэднявечную атрыбутыку\nЖадаючыя маглі прымерыць сярэднявечнае сукенку або даспех, каб яшчэ больш пранікнуцца атмасферай фестывалю.\nЖадаючыя маглі прымерыць сярэднявечнае сукенку або даспех\nПрывабны пах шашлыка, здавалася, даносіўся з усіх бакоў, але жадаючых перакусіць чакаў не зусім прыемны сюрпрыз: каля кожнага латка выстраіліся вялізныя чэргі, у якіх галодныя госці маглі стаяць па цэлай гадзіне. Здаецца, інфраструктура "Дудутак" аказалася не зусім гатовая да такога наплыву людзей. Зрэшты, ніхто не скардзіўся: людзі цярпліва выстойвалі чэргі і садзіліся перакусіць у цяністых альтанках.\nТыя, хто цікавіўся сярэднявечным побытам, маглі наведаць рыцарскі лагер, які пільна ахоўваўся, — патрапіць туды можна было толькі ў суправаджэнні рэканструктараў.\nТыя, хто цікавіўся сярэднявечным побытам, маглі наведаць рыцарскі лагер\nДа галоўнай падзеі дня — маштабнай рэканструкцыі Грунвальдскай бітвы — колькасць гасцей, здаецца, падвоілася. Сёння, як і ў бітве, якая адбылося больш за шэсць стагоддзяў таму, на поле выйшлі конныя рыцары, ваяры з пікамі, лучнікі, якія прадстаўлялі мноства розных нацый. Сярод удзельнікаў рэканструкцыі таксама былі не толькі беларусы, але і госці з суседніх краін.\nЯк і ў бітве, якая адбылася больш за шэсць стагоддзяў таму, на поле выйшлі конныя рыцары\nКонніца кінулася ў атаку, ледзь дачакаўшыся сігналу вядучага. Поле хутка завалакло дымам: кананіры раз-пораз зараджалі адзіную гармату, якая, тым не менш, страляла вельмі гучна. Лучнікі, перабягаючы з месца на месца, абсыпалі ворагаў градам стрэл — зразумела, бяспечных, з падушачкамі замест наканечнікаў. Аднак не гледзячы на тое што бой быў не сапраўдны, бітва разгарэлася не на жарт.\nРыцары, якія "загінулі", прыўзняўшыся на локці, назіралі за таварышамі, якія яшчэ заставаліся на нагах\nРыцары, якія "загінулі", прыўзняўшыся на локці, назіралі за таварышамі, якія яшчэ заставаліся на нагах, і нават падбадзёрвалі іх крыкамі.\nПасля таго, як "тэўтонцы" былі разбітыя, пачалося мерапрыемства, якое меламаны чакалі ўвесь дзень — "Пір пасля Бітвы". Удзельнікамі канцэрту сталі "Стары Ольса" і Allion, а таксама госці з Расіі — групы "Мельница" і "Эпидемия", ірландцы Cruachan і нямецкі Wizard.\nСалістка гурта "Мельница" Наталья О'Шэй\nІрландскі фолк-метал гурт Cruachan\nНягледзячы на тое, што надвор'е рэзка сапсавалася і пайшоў дождж, гледачы не разыходзіліся, і музычная імпрэза працягвалася далёка за поўнач. Пасля чаго госці, стомленыя, але поўныя ўражанняў, адправіліся па хатах, а самыя ўстойлівыя засталіся ў намётавым лагеры ў чаканні другога дня фестывалю.