В арсенале наград 90-летней Валентины Костюковец — нагрудный знак «Партизан Белоруссии», орден Трудового Красного Знамени, юбилейные медали, почетные грамоты и благодарности\n«Мой дом не ведае замкоў»\nОпубликовано: 02.07.2021 12:00:35\nПартызанскай сувязной Валянціне Касцюкавец у косы ўпляталі стужкі, на якіх алоўкам запісвалі звесткі пра ўзбраенне ворагаў\nХлебныя нівы, што раскінуліся на былых любанскіх балотах, акружаюць з усіх бакоў слынны партызанскі востраў Зыслаў. За гады вайны сюды не ступіла нага ніводнага нямецка-фашысцкага захопніка. Патаемнымі сцежкамі, пракладзенымі па дрыгве, народныя мсціўцы прабіраліся на баявыя заданні. Узрывалі варожыя чыгуначныя саставы, якія накіроўваліся на фронт. Смела нападалі на гарнізоны акупантаў. У маі 1942 года партызаны ўстанавілі двухбаковую радыёсувязь з Масквой, а ў верасні — рэгулярныя авіязносіны з вялікай зямлёй. На створаным на востраве аэрадроме прымалі самалёты з медыкаментамі, баявой зброяй, харчаваннем і адпраўлялі паветраным шляхам з акупіраванай тэрыторыі параненых, хворых і дзяцей. Тут, у тыле ворага, размяшчаліся падпольныя партыйныя органы, штаб партызанскага руху, выдаваліся падпольныя газеты «Звязда», «Чырвоная змена», «Бальшавік Палесся». Вялася грамадска-палітычная работа сярод насельніцтва, працавалі шпіталь, сталовая, пякарні. У партызанскі атрад імя Катоўскага да бацькі Апанаса Кашко наведвалася з вёскі Таль трынаццацігадовая дачушка Валянціна, якая потым стала сувязной. Яе дзейнасць адзначана нагрудным знакам «Партызан Беларусі». У пасляваенны час парадны касцюм Валянціны Апанасаўны КАСЦЮКАВЕЦ упрыгожылі ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга, нагрудны знак «Выдатнік сацыялістычнай сельскай гаспадаркі», юбілейныя медалі. Аднавяскоўцы тройчы абіралі дэпутатам сельсавета.\nЗ Валянцінай Апанасаўнай сустрэліся ў яе прасторным белакаменным доме ў любанскім аграгарадку Таль. Былую партызанскую сувязную тут ведае кожны жыхар. Аграгарадок на некалькі кіламетраў выцягнуўся ўздоўж ажыўленай аўтатрасы. Шырокія вуліцы ўпрыгожваюць дагледжаныя сядзібы. Многія падворкі сталі лецішчамі гараджан. Як убачыў на доме Валянціны Касцюкавец таблічку з надпісам: «Тут жыве ўдзельнік Вялікай Айчыннай вайны», міжволі ўзгадаў бацьку-франтавіка. Як памяць аб ім на бацькоўскім доме застаўся такі ж дарагі сэрцу знак. Ладны палісаднік перад домам красаваўся рознакаляровымі кветкамі. І ў агародзе за моцным парканам буялі кветкі. Каля павеці на ланцугу мой прыход па-свойму вітаў невялікі сабака. Мурожным падворкам прайшоў праз ганак у светлыя сені, застаўленыя пышнымі вазонамі. Праз адчыненыя насцеж дзверы ўбачыў гаспадыню за прасаваннем бялізны. Каля дзвярэй узвышаўся халадзільнік, з суседняга пакоя праглядалася душавая кабіна. А ў руках немаладых гадоў жанчыны драўляны прас, і на стале абмотаная выпранай бялізнай качалка.\n— Гэта мой сакрэт бадзёрасці, — усмешка ўпрыгожыла твар Валянціны Апанасаўны Касцюкавец. — Рукам патрэбна пастаяннае заняцце, і бялізну не сапсуеш. Кемлівасці продкаў можна толькі пазайздросціць. З маленства праца мне не ў цяжар. Мае карані з гэтых любанскіх мясцін. Да вайны бацька працаваў бухгалтарам у Любанскім райспажыўсаюзе. Потым яго пераводзілі ў Грэск, Астрашыцкі Гарадок, Самахвалавічы. Памятаю наш дом на высокім беразе Пцічы ў Самахвалавічах. У чэрвені 1941 года бацька атрымаў прызначэнне на працу ў Мінск. І кватэру там выдзелілі, але ў яе мы так і не трапілі…\n— Вайна перашкодзіла?\n— Выхадны дзень, 22 чэрвеня, выдаўся сонечным. Мае бацькі з сябрамі адпачывалі на рачным беразе. Разаслалі абрус, а мяне адправілі ў краму за нейкай драбязой. Як толькі пераступіла парог, прадавец, якая мяне добра ведала, паведаміла, што пачалася вайна. Запомніўся яе ўстрывожаны твар. Не разумеючы, што гэта значыць, выляцела з крамы. Прыбегла на бераг са словам: «Вайна!» Усе ўскочылі і сталі дапытвацца, ад каго пачула такую навіну. Заплаканая стаяла і паўтарала гэтае слова. А калі наляцелі варожыя самалёты і сталі бамбіць, многія жыхары пачалі спешна пакідаць Самахвалавічы. Бацька запрог коніка. На павозку пагрузілі самае неабходнае і рушылі ў шлях. Выехалі на палявую дарогу, раздаўся гул. У небе з-за лесу вынырнуў бамбардзіроўшчык і на нізкім палёце стаў бамбіць. Людзі кідаліся хто куды. Мы саскочылі з вазка і палеглі ў жыта. Яно было яшчэ невысокае, толькі выбіваліся каласкі. Туліла да сябе малодшага брата Лёню. Ён з перапуду гучна крычаў. Побач узрываліся бомбы. Як усё сціхла, паселі на вазок і адправіліся далей. Пад вечар дабраліся да невялікай вёскі. Там ніхто не даў нам прытулку. Вырашылі вяртацца назад.\nПраз некалькі дзён на самахвалавіцкіх вуліцах заляскаталі нямецкія матацыклы. Маці нас схавала ў склеп. А бацька прысеў у густым кусце за домам. Фашысты ўскочылі ў двор і ўхапілі бацьку за валасы. Мы з маці кінуліся яго ратаваць. Угаварылі адпусціць. І бацька вырашыў нас вывезці на сваю радзіму, у любанскую вёску Таль. Адправіліся мы на райспажыўсаюзаўскай палутарцы, якой кіраваў бацькін знаёмы немец. Ён жыў у Самахвалавічах і не забыў сваю мову. У дарогу ўзялі з сабой скрынку яек. Перад Слуцкам машыну спыніў нямецкі патруль. Запатрабавалі дакументы. Іх у нас не было. Немец-шафёр маме шапнуў, каб у шапку паклала яек. Ён нешта па-нямецку патрульным прамовіў і перадаў пачастунак. Нас прапусцілі. Дабраліся да бабулінай хаты ў Талі.\n— На пачатку ліпеня фашысты падступалі да Мінска. Мне запомніліся расказы любанскіх партызан, як з першых дзён фашысцкай акупацыі яны не давалі спакою ворагу.\n— Як пачалася вайна, мне ішоў дванаццаты год. Памятаю, акупанты бацьку прызначылі бургамістрам у Талі. Многія вяскоўцы скоса на нас пазіралі. Бацька патаемна наладзіў сувязь з партызанамі. Перадаваў ім соль, тытунь. На шаліку ў яго былі тры дзірачкі — своеасаблівы пароль для сустрэчы з пасыльнымі з атрада. За сувязь з партызанамі ворагі тройчы збіраліся павесіць бацьку. Кожны раз ад смерці яго выратоўвалі народныя мсціўцы. Зімой 1942 года ён застаўся ў атрадзе і ўзначаліў разведгрупу.\n— Валянціна Апанасаўна, а як вы сталі сувязной?\n— Партызанскі камандзір прыслаў за намі пару коней з фурманкай. Дзень быў марозны. Нас абклалі падушкамі і прывезлі ў вёску Сосны. Пасялілі ў барак былой камуны.\nПамятаю, як акупанты ў 1942 годзе два тыдні ганялі нас па балотах каля вострава Зыслаў. Даймаў холад. Партызаны не падпускалі ворагаў да вострава. Там дзейнічаў шпіталь. Са старэйшай за мяне на два гады сваячкай Зінай Магілявец часта наведвалася з вёскі Сосны да бацькі ў партызанскі лагер, што стаяў у балоце паміж вёскамі Зялёнкі і Перасып. Байцы нас добра ведалі. Пехатой хадзілі да сваякоў у пасёлак Урэчча. У атрадзе мне пашылі палатняную кайстру. З ёю за плячыма крочылі па вёсках, наведваліся на чыгуначную станцыю Урэчча. У кайстру нам клалі кавалкі хлеба. Па дарозе ў лесе нас сустракалі партызанскія разведчыкі і забіралі хлеб. У кожным кавалачку былі замаскіраваны запіскі са звесткамі пра ўзбраенне акупантаў, час адпраўлення чыгуначных эшалонаў на фронт.\nА яшчэ мне ў косы ўпляталі стужкі. На іх алоўкам запісвалі звесткі пра ўзбраенне ворагаў. У атрадзе стужкі распляталі і забіралі. Летам мы нанізвалі на травінкі суніцы і чарніцы. Ягады азначалі від і колькасць баявой зброі праціўніка.\n— Ці часта здараліся крытычныя сітуацыі?\n— Кожная такая вандроўка была надта рызыкоўнай. Паміж Урэччам і вёскай Таль садзіліся на полі нямецкія самалёты. Атрымалі заданне палічыць іх колькасць на аэрадроме. На чыгуначнай станцыі сувязны паклаў у кайстру кавалак хлеба. Нам трэба было сустрэцца з дзяжурным, які падтрымліваў сувязь з партызанамі. Зайшлі ў вартавую будку, ён хутка перадаў нам кавалак хлеба — і мы тут жа выйшлі. Нямецкі ваеннаслужачы падскочыў да нас. Зіна ўхапіла мяне за руку, каб разам збегчы. Але фашыст учапіўся за кайстру, якую я прыціскала да грудзей дзвюма рукамі. Я ўкусіла немца за руку. Ён нешта загергетаў, падняў мяне за каўнер і стаў біць. Дзяжурны выскачыў з будкі і накрычаў на яго. Мы шпарка рванулі ў лес.\nПомніцца, як фашысты забілі партызанскіх кароў. Трапіла на тую мясціну ў лесе за вёскай Баянічы і ўбачыла жудаснае відовішча: там стаяў страшэнны смурод. Ад адной з забітых кароў адрэзала кавалак скуры і зладзіла сястры і сабе абутак.\n— А як склалася ваша жыццё ў мірны час?\n— Наша сям’я вярнулася ў бабуліну хату ў Талі. У першы мірны год мы асірацелі. Не стала мамы. Да вайны я скончыла тры класы, больш вучыцца не атрымалася. З сяброўкамі пачала працаваць у калгасе. Уступіла ў камсамол і ўзначаліла звяно па вырошчванні кок-сагызу. Культура патрабавала шмат догляду. Наш дзявочы камсамольска-маладзёжны калектыў славіўся працоўнымі поспехамі. Потым вырошчвалі лён і каноплі.\nУ 1950 годзе атрымала ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга. А праз год Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР адзначыла мяне нагрудным знакам «Выдатнік сацыялістычнай сельскай гаспадаркі». Удзячна лёсу, што падараваў цудоўнага мужа Сяргея Сямёнавіча Касцюкаўца. На цагельні сваімі рукамі выраблялі блокі для дома. Выхавалі чатырох сыноў. На жаль, двое з іх рана пакінулі гэты свет. Трыццаць шэсць гадоў таму не стала і мужа. Але адзінокай сябе не адчуваю. З далёкага Іркуцка брат Лёня часта тэлефануе. Ён быў лётчыкам. Як і я, ужо аўдавелы. Пастаянна прыязджаюць да мяне дзеці, унукі, праўнукі. Ды і праца па гаспадарцы не дае мне сумаваць. Спраўляюся з агародам, кветнікамі. Пастаянна бывае ў мяне суседка Тамара Акцябрынаўна Лутава. Яна даіла калгасных кароў і цяпер на заслужаным адпачынку.\nУ час нашай размовы адведаць Валянціну Апанасаўну, пацікавіцца яе здароўем завітала ўрач Іна Іванаўна Сокал. Свежую перыёдыку прынесла паштальён Галіна Гардзіеня. Гаспадыня прызналася, што яе дом не ведае замкоў.\nНяхай доўгім будзе ваш век, шаноўная Валянціна Апанасаўна.


Літоўская кампанія будзе вырабляць на Лідчыне мяса індычкі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Літоўская кампанія будзе вырабляць на Лідчыне мяса індычкі\nЛітоўская кампанія будзе вырабляць на Лідчыне мяса індычкі\nПра тое, што пад Лідай у прамысловых мэтах будуць вырошчваць індыкоў, мясцовыя жыхары пачалі гаварыць не так даўно. А між іншым стварэнне вертыкальна інтэграванага комплексу па вытворчасці прадукцыі з мяса індычкі пачалося тры гады таму...\nПраект літоўскай кампаніі «Арвібелагра» з'яўляецца значным як для Лідскага раёна і Гродзенскай вобласці, так і ўвогуле для краіны. Невыпадкова ён уключаны ў Дзяржаўную інавацыйную праграму Рэспублікі Беларусь.\nУ вертыкальна інтэграваны комплекс уваходзяць завод па вытворчасці камбікармоў, фермы па вырошчванні індыкоў, а таксама завод па забоі і перапрацоўцы мяса індычкі. Біялагічныя адходы ад птушкі будуць перапрацоўвацца на адным з заводаў — заснавальнікаў «АРВІБЕЛАГРА».\nПадобнага яшчэ не было\nУ прыватнасці, дагэтуль мяса індычкі ў Гродзенскай вобласці выраблялі толькі ў Астравецкім раёне, дзе фермерская гаспадарка штогод стварае 1300 тон індычыны. У планах «Арвібелагра» — 5500 тон дыетычнага мяса ў год.\n— Па вытворчасці мяса індычкі на душу насельніцтва Беларусь значна адстае ад многіх іншых краін, — гаворыць дырэктар кампаніі «Арвібелагра» Арунас БЕРНАДЗІШУС. — Сёння на аднаго беларуса вырабляецца каля 200 грамаў індычыны. Столькі ж дыетычнага мяса на душу насельніцтва ў год мела Літва ў 2004-м, цяпер — каля 3 кілаграмаў. За 12 гадоў — рост у 15 разоў! У Еўропе гэтая лічба яшчэ большая: каля 5 кілаграмаў.\nНавізна эканамічнага кірунку ў першую чаргу і прывабіла літоўскага інвестара стварыць падобнае прадпрыемства менавіта ў нашай краіне. Лідскі рэгіён прыцягнуў сваім геаграфічным становішчам — да Вільнюса бліжэй, чым да Гродна. Немалаважным фактарам для ўкладання інвестыцый стала і падтрымка беларускага ўрада, мясцовых улад.\n— Увогуле, Беларусь сёння з'яўляецца прывабнай краінай для інвестараў, — перакананы Арунас Бернадзішус. — Наша кіраўніцтва лічыць, што беларускі рынак перспектыўны, эканамічная і палітычная абстаноўка ў краіне стабільныя, што дазваляе паспяхова весці свой бізнес.\nДаўгабудам тут не месца\nДля рэалізацыі праекта ва ўласнасць «Арвібелагра» на бязвыплатнай аснове былі перададзены недабудаваныя аб'екты Лідскага мясакамбіната, якія доўгі час не выкарыстоўваліся. Пад будаўніцтва ферм для вырошчвання птушкі Гродзенскі аблвыканкам вылучыў чатыры зямельныя ўчасткі плошчай больш як 30 гектараў.\nЗ 22 недабудаваных аб'ектаў літоўская кампанія выкарыстала пад свае патрэбы толькі 5. Знесці старыя будынкі і пабудаваць на іх месцы новыя аб'екты аказалася танней. Так за два гады на закінутым месцы вырас сучасны вытворчы комплекс. На тэрыторыі прадпрыемства таксама знаходзяцца адміністрацыйны будынак і інтэрнат для супрацоўнікаў кампаніі.\nПраўда, гэты сучасны будынак менш за ўсё падобны на інтэрнат у нашым разуменні. Утульныя пакоі, абстаўленыя сучаснай мэбляй і тэхнікай, прасторная сталовая хутчэй нагадваюць гасцініцу як мінімум у тры зоркі. Пакоі ў інтэрнаце ў першую чаргу разлічаны на літоўскіх спецыялістаў, якія ў мэтах абмену вопытам будуць прыязджаць на прадпрыемства.\nКарысная і здаровая прадукцыя\nКалі карэспандэнты «Звязды» наведвалі «Арвібелагра», вертыкальна інтэграваны комплекс быў яшчэ не поўнасцю запушчаны. Яго афіцыйнае адкрыццё адбылося літаральна днямі: птушка заняла сваё месца на канвееры, а людзі заступілі на працоўныя месцы.\nФермы, дзе вырошчваюцца індыкі, запрацавалі значна раней. «Каб індыкі набралі адпаведную вагу, а мяса было добрай якасці, птушка мужчынскага полу вырошчваецца 20—22 тыдні, жаночага — 14—15, — расказала першы намеснік дырэктара па вытворчасці Вайда СВЕТУЛЕВІЧУЦЕ. — Корм часова набываецца на мясцовым прадпрыемстве «Лідахлебапрадукт». У перспектыве кармы будуць вырабляцца на базе комплексу».\nРазам з дырэктарам кампаніі і яго намеснікам мы прайшліся па вытворчых цэхах прадпрыемства і на свае вочы ўбачылі, на якім абсталяванні і ў якіх умовах будзе ажыццяўляцца забой і разбіранне птушкі, як яе будуць упакоўваць і захоўваць. Наведалі і цэх гатовай прадукцыі: адсюль шашлык, фарш, рулеты і каўбасы з індычыны будуць пастаўляцца адразу ў крамы.\n— Мяса індычкі не толькі смачнае, але і карыснае, таму ў нас ёсць усе шанцы заваяваць і беларускі рынак, і страўнікі людзей, — лічыць дырэктар кампаніі «Арвібелагра».\nАкрамя таго, прадукцыя, створаная пад Лідай, будзе пастаўляцца ў краіны СНД, а да канца года — і ў краіны Еўрасаюза.\nНеўзабаве новае прадпрыемства задаволіць гастранамічныя інтарэсы беларусаў. А для некаторых яно стане яшчэ і крыніцай даходу. Большасць працоўных месцаў зоймуць мясцовыя жыхары (а гэта прыкладна 150 чалавек толькі ў вытворчых цэхах).\nЗагаловак у газеце: Заваяваць... страўнікі беларусаў паспрабуюць літоўцы, якія неўзабаве будуць пастаўляць у нашы крамы якасную і здаровую прадукцыю з мяса індычкі\nПрэзідэнт: Украінскага варыянту ў Беларусі не дапусцяць\nпрадукцыя з мяса індычкі


vitalkare - GLOBElife ☎ - vitalfarco by maxima Шампуні для валасоў\nVITALKARE - VITALFARCO by MAXIMA - Шампуні для валасоў\nVITALFARCO by MAXIMA - Шампуні для валасоў\nViewed 77189 times\nшампунем для ЛЯЧЭННЯ папярэджанні ПАДЗЕННЯ\nМякка ачышчае правядзення апрацоўчай адъювант, умацавання і ачышчэнні. Эфектыўнасць канкрэтнага tricopeptidi ў сінэргіі з правітамін B5 і натуральных экстрактаў Capsicum і Арніка, уносіць свой уклад у паляпшэнне жыццядзейнасці фалікул прапаганды здаровага росту валасоў і прадухілення яго падзення. Гэта дае добрае расчэсваннем і цела. Таксама падыходзіць на адчувальнай скуры галавы. Выкарыстоўваецца ў спалучэнні з Vitalker ласьён для валасоў або валасоў сыроваткай.\nЎпакоўка: 250 мл бутэлька\nЛЯЧЭННЯ шампунь ад перхаці\nМякка ачышчае правядзення інтэнсіўны супраць перхаці.\nСпалучэнне актыўных інгрэдыентаў і натуральных экстрактаў Salvia і ісландскага лішайніка спрыяе нармалізацыі скуры галавы, выдаляючы сухія і тоўстай перхаці (метад Перхаць сістэма падліку ачкоў) і дапамагае прадухіліць іх адукацыю. Барацьба тлустасць не змяняючы баланс скуры і супакойвае сверб. Гэта дае добрае расчэсваннем і цела. Выкарыстоўваецца ў спалучэнні з Vitalker ласьён для валасоў або валасоў сыроваткай.\nЎпакоўка: флакон 250\nшампунь ЛЯЧЭННЯ ДЛЯ ДЗЕЯННЯЎ змазкі Нармалізацыя\nМякка ачышчае правядзення інтэнсіўнай анты - тлушч, заспакаяльнае і ачышчальнае. Асацыяцыя функцыянальных рэчываў sebomodulatrici і натуральных экстрактаў эўкаліпта і крапівы, спрыяе нармалізацыі сакрэцыі скурнага сала, падтрымліваючы стабільнасць ліпіднай плёнкі і натуральна змена балансу, калі зменена. Гэта дапамагае процідзейнічаць фермента 5- α - редуктазы, адзін з галоўных прычын тоўсты скуры галавы і выпадзення валасоў. Ён бальзамічны і бактеріостатіческое ўласцівасці, якія не дазваляюць росту мікраарганізмаў. Дае валасам аб'ём і лёгкасць. Таксама падыходзіць на адчувальнай скуры галавы. Ён можа быць размешчаны ў лячэнні Vitalker.\nсыроваткі ДЛЯ ЛЯЧЭННЯ папярэджанні ПАДЗЕННЯ\nІнавацыйная распрацоўка прызначана для аптымізацыі лячэння лакалізаванага восенню, які будзе выкарыстоўвацца выключна ў фазе або прафілактыкі абслугоўвання. Дзякуючы спецыяльнай і унікальнай канцэнтрату актыўных інгрэдыентаў, дапамагае аднавіць фізіялагічную дабрабыт скуры і прадухілення яе падзення. Дзеянне, звязанае з канкрэтнай tricopeptidi і правітамін В5 забяспечвае неабходную спажыванне энергіі для здаровага росту валасоў. Прыродныя экстракты купальніку і Capsicum, якія змяшчаюцца ў прадукце, павінны дабратворна ажыўлення волосяную цыбуліну, паколькі яны стымулююць мясцовы сасудаў і спрыяюць аднаўленню мікрацыркуляцыі скуры. Яны таксама валодаюць супрацьзапаленчым, антымікробным і супраць перхаці функцыю і правесці эфектыўнае заспакаяльнае сверб. Ідэальна падыходзіць для восені, звязаныя з адчувальнай скурай.\nЎпакоўка: флакон 100 мл\nсыроватка ЛЯЧЭННЯ перхаці\nІнавацыйная распрацоўка прызначана для аптымізацыі лячэння лакалізаванага супраць перхаці, які будзе выкарыстоўвацца выключна ў фазе або прафілактыкі абслугоўвання. Спалучэнне актыўных інгрэдыентаў (Piroctone оламин) і натуральных экстрактаў лішайнікаў і Sage праверанай спрыяе нармалізацыі валасоў на галаве і ліквідуе сухасць перхаці і тоўстай (метад Перхаць сістэма ацэнкі), што дапамагае прадухіліць іх адукацыю. Ісландская лішайнік синергистами бактеріостатіческое дзеянне прадукту ў гэта выдатны антаганіст P.ovale росту, у асноўным адказныя за фарміраванне перхаці. Экстракт Salvia баявой тлустасці і супакойвае сверб.\nЛЯЧЭННЯ ласьён для ДЗЕЯННЯЎ Інтэнсіўнае сродак\nЛячэнне ласьён з інтэнсіўным дзеянняў адъюванта, на аснове эксклюзіўнай і унікальнай канцэнтрацыі ажыўлення інгрэдыенты. Дзеянне, звязанае з канкрэтнай tricopeptidi, правітамін B5 і натуральных экстрактаў Capsicum і Арніка забяспечвае неабходную спажыванне энергіі для здаровага росту валасоў, прадухіляючы падзенне. Гуляе сапраўдны лямпачку ажыўлення валасоў, таму што ён стымулюе мясцовае пашырэнне сасудаў і дапамагае аднавіць мікрацыркуляцыю скуры паляпшаецца рэальны стан скуры галавы. Capsicum аказвае дабратворнае дзеянне захапляльных частак і мае супрацьзапаленчае, супраць перхаці, супраць свербу. Экстракт купальніку, а таксама заспакаяльнае і антымікробнае функцыя, умацоўвае і танізуе скуру : яна павялічвае прыток крыві да паверхні тканіны актыўных жыццёвых працэсаў і разгрузіць ніжнія пласты. Вынік: процідзейнічае дзеянне 5- α - редуктазы, адзін з лідэраў dell'atrofismo валасяны цыбуліны, што выклікае заўчаснае выпадзенне валасоў\n.Ўпакоўка: 12 ампул па 10 мл\nЛасьён ДЛЯ ЛЯЧЭННЯ перхаці інтэнсіўнага дзеянні\nЛячэнне перхаці ласьён з інтэнсіўным дзеяннем, на аснове эксклюзіўнай і неперасягненай канцэнтрацыі функцыянальных спецыфікацый. Piroctone Olamine спрыяе нармалізацыі скуры галавы і ліквідуе сухасць і тоўстай перхаці (метад Перхаць Закінутыя System), што дапамагае прадухіліць іх адукацыю. Биостимулирующий актыўнасць натуральных экстрактаў і стымулюе поўную арагавенне супраць перхаці волосістой часткі галавы, змагаецца тлустасць у адпаведнасці з гідра - ліпіднай плёнкі скуры і супакойвае сверб. Экстракта ісландскага лішайніка синергистами бактеріостатіческое дзеянне прадукту ў гэта выдатны антаганіст P.ovale росту, у асноўным адказныя за фарміраванне перхаці. Экстракт шалвеі аказвае стымулюючае, танізавальнае, антысептычнае, супрацьзапаленчае і анты - тлушч.\nЎпакоўка: 12 ампул па 10 мл\nАЧЫСТКА ЛЯЧЭННЕ АЛЬФА - гідраксілу і алей чайнага дрэва\nНа аснове альфа - гідраксілу кіслаты ажыццяўляе глыбокае ачышчэнне скуры, выдаляючы скурнага сала, мёртвыя клеткі скуры, мінеральныя рэшткі і таксіны. Захоўвае валасяны фалікул, такім чынам, прадухіляючы адукацыю шкодных свабодных шапкі кератолитическое. Узбагачаны маслам чайнага дрэва, гуляе важную ачышчальны і супрацьгрыбковыя. Увільгатняе, насычае кіслародам і ўмацоўвае скуру, стымулюючы абнаўленне клетак. І ідэальна падыходзіць перад любой лячэбнай тэрапіі, паколькі яна паляпшае яго пранікненне і павышае яго эфектыўнасць.\nЎпакоўка: 150 мл бутэлька


Васіль Быкаў. Даведка\nПа вуліцы ішоў чалавек. 3 выгляду ён падобны быў на вайскоўца — у кіцелі, але без пагонаў, у руках трымаў невялічкі чамаданчык і цікаўна аглядаўся навокал.\nЧалавек падыходзіў да вугла, калі адтуль шпаркай хадою выкаціўся маленькі круглявы прахожы ў палатняным летнім гарнітуры і з папкай. Ён спяшаўся, а яго сустрэчны пазіраў угору на шыльду, і яны спрытна стукнуліся адзін аб аднаго. Маленькі збянтэжана буркнуў штось, злавіў збіты з галавы капялюш і хацеў было падацца далей, ды вузенькія вочкі яго раптоўна расплюшчыліся на колькі былі здольны і, поўныя здзіўлення, хуценька замігалі.\n— Гэ! Няўжо Алесь?\n— Ага, ён самы, — усміхнуўся сустрэчны. — Вітаю вас, Іван Іванавіч.\n— Ну-ну-ну! Якім чынам, адкуль і куды?\n— Ды вось прыехаў па справе.\n— Да нас?\n— Тады хадзем. Мне хоць і некалі, але ўжо вярнуся: для былога калегі яно можна.\nЯны звярнулі за вугал у бакавую вулічку і засенню бухматых каштанаў дайшлі да першага пад’езда. Маленькі ўвесь час сыпаў пытанні, жарты і прымаўкі — ён, відаць, быў у добрым гуморы і радаваўся сустрэчы.\nУ калідоры важнай ціхманай установы Іван Іванавіч паслужліва расчыніў дзверы свайго кабінета, гасцінна прапусціў наперад сустрэчнага. Застаялая халаднаватая ціш пакоя адразу ўстрывожылася гоманам і рухамі мітуслівага гаспадара. Ён шпурнуў на стол папку, на дыван — капялюш, бразгочучы графінам, з асалодай напіўся і, нарэшце, у знямозе ад празмернай рухавасці і духаты зваліўся ў крэсла.\n— Значыцца, адслужыў? Так, так, цудоўна. Як сямейства, як жонка?\n— Дзякую, нічога, — казаў захожы, садзячыся перад сталом. — Нядаўна сын нарадзіўся.\n— Гэк, ты! Сын? Малайчына! Сын — спадчыннік, так сказаць.. Цудоўна, цудоўна! Расце, значыць... А мы старэем. Так. Што зробіш...\nІван Іванавіч летуценна-сумна ўздыхнуў, але маленькія вочкі яго паранейшаму весела смяяліся.\n— Я па справе да вас, — сказаў захожы пасля кароткай паўзы. — Патрэбна даведка аб часе маёй работы ў вашай установе.\nГаспадар пакоя неяк знячэўку ўстрапянуўся, ураз сагнаў усмешку з твару, які стаў ад таго сумны і посны.\n— Даведку, значыць, — паўтарыў ён, нібы абдумваючы сэнс просьбы. — Ат, навошта тыя даведкі? Уся гэта папераманія — заслона ад жывога чалавека.\n— Ды ўжо так патрабуецца, дзеля формы, — адказаў захожы. — Калі не забыліся, я працаваў тут з 46 па 49, да прызыву ў армію.\n— Як жа, як жа — памятаю. Усё памятаю, але...\nІван Іванавіч абарваў фразу, ускочыў з крэсла і дробнымі крокамі выбег з пакоя. Вярнуўся ён хутка, і яго твар ужо нёс на сабе адбітак моцнай заклапочанасці.\n— Ты разумееш — архіваў няма. За 50 год ёсць, а за 49 няма. — Ён па нейкай старой прывычцы прыгладзіў бліскучую лысіну. — Не ведаю, што і рабіць.\n— А навошта архівы? — запярэчыў захожы. — Вы ж мяне і так ведаеце.\n— Вядома, я ведаю. Але ж трэба падстава для даведкі.\nЗахожы здзіўлена ўзняў шырокія калматыя бровы. Іван\nІванавіч пухлымі рукамі ляснуў сябе па сцёгнах, нібы дзівячыся няўцямнасці чалавека.\n— Я ведаю, але Пётр Аўдзеевіч не ведае, таварыш Зюмкін, бадай, не памятае, а даведка — рэч адказная, для яе патрабуецца апраўдальны дакумент у справах.\nЁн яшчэ раз ляснуў далонямі і, закінуўшы за спіну рукі, разы два задумліва прабег па кабінеце. Твар яго ўвесь час выказваў моцны непакой. Відаць было, што Іван Іванавіч не супраць таго, каб дапамагчы чалавеку, але невядомая сіла не давала яму адважыцца на нейкі крок.\nПабегаўшы па пакоі, ён блізарука перабраў паперы на стале, зноў выбег у дзверы, але хутка вярнуўся.\n— Разумееш, браце, нічога не можам зрабіць: няма даных.\n— Гм! Як жа быць? — занепакоіўся захожы. — Даведка ж мне вельмі патрэбна.\nНа круглявым твары Івана Іванавіча, у яго зыркіх вачах і нават на невялічкім, падобным на спелы памідорчык носе з’явілася столькі пакут і жалю, што, здавалася, справа гэтай даведкі дапякала яго больш, чым захожага.\n— Проста не ведаю, што і рабіць. — Усё бегаючы па пакоі, ён быў, здаецца, на мяжы адчаю, ды раптам ад нейкай удалай думкі ўраз успыхнуў надзеяй і ўскінуў руку.\n— Стоп, браце! Надумаў! Шукай у кішэнях якую паперку з тых часоў.\nЗахожы без лішніх слоў узяўся за кішэні. З нагрудных, бакавых, унутраных і задніх ён пачаў выкладаць на стол шматлікія паперкі рознай даўнасці. Стоячы побач, Іван Іванавіч выхопліваў з яго рук усё самае старое і цёртае і падносіў да блізарукіх вочкаў. Нарэшце, калі ўсё, што было ў кішэнях, апынулася на стале, і нават была даследавана падклейка вайсковай фуражкі, Іван Іванавіч напаткаў нешта здатнае.\n— Вось, вось! — ускрыкнуў ён, прыкмеціўшы знаёмы штэмпель сваёй установы. — Есць, ёсць паперка! Цяпер, браце, парадак.\nЧалавек узрадаваўся, як малы, што прыдбаў зманлівую цацку, і хуценька азнаёміўся з квелым ад часу «дакументам».\n— О, якраз — «дана для прад’яўлення ў домакіраўніцтва». Цудоўна. Зараз, зараз — знімем толькі пару копій, заверым, запішам — і ўсё ў парадку.\nЁн зноў выбег у суседні пакой, разгоніста ляпнуўшы за сабою дзвярыма. Не было яго даволі доўга, і захожы бесклапотна пазяхнуў, пацягнуўся на стуле. Справа амаль скончылася, думалася, што турбавацца, уласна, і не было чаго.\nАле супакойвацца, відаць, было рана: калі Іван Іванавіч зноў з’явіўся на парозе, ранейшы клопат засмучаў яго ружовы твар.\n— На, зірні, брат, што гэта за лічба?\nЁн тыцнуў пад нос захожаму ягоную паперку, той уважліва агледзеў яе: на пацёртым згібе дакумента цьмяна вырысоўвалася машынапісная дзевятка, падобная на васьмёрку.\n— Ну, вядома, павінна быць дзевяць.\n— Гэ, павінна! Я сам ведаю, што павінна, але ж загвоздка ў тым, што значыцца. А значыцца восем.\n— Ну якая ж васьмёрка! — здзівіўся захожы. — Гэта ж ад згібу так здаецца. Не можа ж быць, каб значыўся тут 1847 год.\n— Ах жа, каб ты спарахнела! — у роспачы зноў ляснуў сябе гаспадар кабінета і, ухапіўшыся за галаву, забегаў па пакоі. — Ну і задаў ты, брат, задачу... Трэ’ параіцца...\nЁн зноў выслізнуў у другія дзверы і, з’явіўшыся праз нейкі час безнадзейна сумны і маркотны, падышоў да стала.\n— Нічога, брат, не зробіш. Мусім засведчыць тое, што значыцца ў дакуменце.\n— Іван Іванавіч, ну што вы на самай справе! — узмаліўся захожы і ўскочыў са стула. — Навошта ж мне такая даведка?!\nТвар гаспадара пакоя ўжо згубіў усе жывыя фарбы, асунуўся, вочы яго не ўзнімаліся ад долу і не пазіралі на наведвальніка.\n— Ах, ты, божа мой! Ну што я зраблю, што зраблю? Калі б былі архівы...\nУсялякія добрыя намеры, відаць, канчаткова пакінулі яго. З кіслай мінай Іван Іванавіч заверыў копіі, падпісаў даведку, запісаў нумары гэтых папер у нейкі сшытак, зрабіў адзнаку ў сваім кішэнным блакноціку і, прымусіўшы захожага распісацца ў чатырох месцах, уручыў яму новенькі дакумент.\n— Вось, паважаны. Мо’ як прынадабіцца. А наконт года, дык што ж паробіш: у мяне ў самога ёсць адзін дакумент са скажонай датай. Хіба вось што магу параіць. Схадзі да таварыша Арапава, папрасі — ён чалавек смелы і, пэўна, згадзіцца паправіць. А калі зробіць гэта і паставіць свой подпіс, дык я ўжо заверу пячаткай. Так і быць!\nЗахожы змрочна выслухаў і, няўцямна паціснуўшы плячыма, з паперкай у руках паплёўся да дзвярэй.\nНевясёлы Іван Іванавіч застаўся адзін. Гэтая сустрэча, радасная ўпачатку, пад канец зусім сапсавала яго настрой. Але што зробіш: затое ён пазбег рызыкі, як заўсёды, вытрымаў прынцыповасць.


Чыноўнікі расхопліваюць зямлю\n19.06.2009 / 15:09\nГенпракуратура выявіла факты неправамернага выдзялення пляцаў пад будоўлю чыноўнікам МЗС, Мінэканомікі, МУС.\nШматлікія факты неправамернага выдзялення зямельных участкаў чыноўнікам розных рангаў, работнікам банкаў і прадстаўнікам парламента прывёў генеральны пракурор Беларусі Рыгор Васілевіч 19 чэрвеня на 5‑й рэспубліканскай каардынацыйнай нарадзе па барацьбе са злачыннасцю і карупцыяй.\nПаводле яго слоў, пракурорскімі праверкамі былі ахоплены рашэнні, прынятыя на мясцовым узроўні, у сферы рэгулявання зямельных адносін у 2006—2009 гадах. «У Беларусі дапускаецца масавае грубае парушэнне зямельнага заканадаўства ў сферы выдзялення і канфіскацыі зямельных участкаў, прычым ва ўсіх рэгіёнах», — заявіў генпракурор.\nСярод асноўных парушэнняў Васілевіч вылучыў наступныя:\nневыдзяленне зямельных участкаў грамадзянам, якія маюць у іх патрэбу, і адначасова іх выдзяленне тым, хто не мае такой патрэбы; неправядзенне аўкцыёнаў для выдзялення зямлі грамадзянам, якія не маюць патрэбы ў паляпшэнні жыллёвых умоў; самавольны захоп зямлі як грамадзянамі, так і прадпрымальнікамі; нямэтавае выкарыстанне зямлі, выдзеленай для абслугоўвання жылых дамоў; перапродаж атрыманых участкаў з парушэннем заканадаўства; завышэнне цэн на ўчасткі, выстаўленыя на аўкцыёны; адсутнасць кантролю з боку мясцовых улад і землеўпарадкавальных службаў за выкананнем жыллёвага заканадаўства; індывідуальнае прыняцце рашэнняў службовымі асобамі мясцовых органаў аб выдзяленні зямельных участкаў.\nПаводле слоў генпракурора, у ліку грамадзян, у дачыненні да якіх былі прыняты і маглі быць прыняты неправамерныя рашэнні аб выдзяленні зямельных участкаў,\n— дэпутат Палаты прадстаўнікоў, шэраг супрацоўнікаў МЗС, намеснік міністра эканомікі, былы начальнік крымінальнага вышуку МУС, прадстаўнік дэпартамента выканання пакаранняў МУС, работнік канцэрна «Белнафтахім»,\nжонка былога кіраўніка спраў Смалявіцкага райвыканкама, работнік «Белаграпрамбанка», выкладчык Акадэміі МУС, старшыня Бялыніцкага райвыканкама, намеснік старшыні Гомельскага аблвыканкама, супрацоўнік ДАІ Фрунзенскага РУУС сталіцы, адзін з кіраўнікоў Дзяржаўнага ваенна‑прамысловага камітэта, былы старшыня Мазырскага райвыканкама, работнік сакратарыята Савета Рэспублікі.\nВасілевіч асобна звярнуў увагу на шматлікія парушэнні ў сферы выкарыстання ляснога фонду. Гаворка, паводле яго слоў, ідзе пра самавольны захоп участкаў, будаўніцтва паляўнічых лецішчаў, заімак. У якасці прыкладу ён назваў Браслаўскі раён, дзе грамадзянін на возеры Снуды самавольна змяніў берагавую лінію, стварыўшы два каналы.\nНайбольшыя прэтэнзіі ў сферы выканання зямельнага заканадаўства генпракурор выказаў на адрас мясцовых органаў улады і землеўпарадкавальных службаў.\nВасілевіч прапанаваў Савету бяспекі разгледзець магчымасць пераводу ў падпарадкаванне Генеральнай пракуратуры землеўпарадкавальных службаў або нават Дзяржаўнага камітэта па маёмасці ў цэлым. Тады, лічыць, Васілевіч, можна будзе навесці парадак.


Catholic.by - Брытанскія католікі са смуткам прынялі вестку аб смерці Маргарэт Тэтчэр\n«Са смуткам мы прынялі вестку аб смерці Маргарэт Тэтчэр, якая служыла Брытаніі шмат гадоў», — гаворыцца ў паведамленні епіскапату Англіі і Уэльса з нагоды смерці былога брытанскага прэм’ера. Маргарэт Тэтчэр адышла ў вечнасць 8 красавіка ва ўзросце 87 гадоў.\nЯшчэ ў 1978 г., адзначае польская рэдакцыя Ватыканскага радыё, Маргарэт Тэтчэр дала інтэрв’ю галоўнаму брытанскаму каталіцкаму выданню «The Catholic Herald». Між іншым, яна расказала ў ім пра строгае выхаванне, якое атрымала ад сваіх бацькоў, што былі метадыстамі. Напрыклад, ёй забаранялася кіно і забавы. У маладосці Тэтчэр захаплялася ідэямі місіянерства.\nЯк палітык Тэтчэр лічыла асновай сваёй праграмы хрысціянскае бачанне свабоды чалавека, якога трэба матываваць, а не абмяжоўваць палітыкай дзяржавы.\nCпачуванні ў сувязі са смерцю Маргарэт Тэтчэр выказаў і Святы Айцец Францішак. У тэлеграме, скіраванай 8 красавіка на імя кіраўніка ўраду Дэвіда Кэмерана, Папа з удзячнасцю адзначыў імкненне спачылай кіравацца хрысціянскімі каштоўнасцямі ў дзяржаўнай службе і «распаўсюджванні свабоды ў сям’і народаў».


Развіваць здольнасці навучэнцаў па ўсіх кірунках - АбітурыентАбітурыент\nУ 2017 годзе ў Гудагайскай сярэдняй школе Астравецкага раёна адбудзецца першы выпуск класа прававой накіраванасці. У межах профільнага навучання тут створаны таксама ваенна-патрыятычны, педагагічны, спартыўны класы. Аб тым, як працуюць гэтыя класы, як вядзецца ў іх адукацыйны і выхаваўчы працэс, мы гутарым з намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце Гудагайскай сярэдняй школы Жаннай ЯНЦЭВІЧ.\n— Жанна Леанардаўна, чаму менавіта прававы кірунак быў выбраны для стварэння першага профільнага класа ў вашай школе?\n— Забеспячэнне сацыяльнага заказу на фарміраванне грамадзяніна з развітым пачуццём маральнасці, актыўнай жыццёвай пазіцыяй, павагай да закону, з добрасумленным стаўленнем да сваіх абавязкаў абумовіла адкрыццё 30 жніўня 2013 года на базе 8 “А” прававога класа, першага ў раёне. Ля вытокаў яго стварэння стаялі начальнік аддзела ўнутраных спраў Астравецкага райвыканкама Уладзімір Іванавіч Квач, намеснік начальніка РАУС па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні Вадзім Мар’янавіч Савіцкі, дырэктар школы Ганна Мечыславаўна Капцюг, класны кіраўнік і, вядома, бацькі вучняў. Вырашыць арганізацыйныя і вучэбна-метадычныя пытанні дапамаглі супрацоўнікі Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. Для арганізацыі ідэалагічнага і патрыятычнага выхавання сумесна з РАУС распрацавана праграма дзейнасці “Мы — прававы клас”.\n— Сёлета адбудзецца першы выпуск прававога класа. А які ён, чым адметны яго навучэнцы?\n— 11-ы прававы клас сёння — гэта 11 юнакоў і 9 дзяўчат, якія сталі сапраўднай камандай аднадумцаў. Адукацыйны працэс у прававым класе накіраваны на выхаванне дзяржаўнага светапогляду і законапаслухмяных паводзін, фарміраванне актыўнай жыццёвай пазіцыі, патрыятызму. Для навучэнцаў арганізаваны факультатыўныя курсы, накіраваныя на пашырэнне і паглыбленне ведаў па фізіцы, беларускай і англійскай мовах, гісторыі Беларусі, чарчэнні, у абавязковым парадку вучні наведваюць спартыўныя гурткі і секцыі.\nНавучэнцы прававога класа актыўна ўдзельнічаюць у грамадскім жыцці, паспяхова прадстаўляюць установу на розных спаборніцтвах, конкурсах, алімпіядах. Добрая фізічная падрыхтоўка, зладжанасць каманды ў дзеяннях — і выніковае 1-е месца і пераможны кубак у раённай ваенна-патрыятычнай гульні “Зарніца”. Выдатныя турыстычныя, спартыўныя і творчыя здольнасці таксама прывялі каманду да перамогі ў раённым турыстычным злёце “Школа выжывання” сярод 11 каманд. Мікіта Вішнеўскі і Кірыл Пакульневіч — удзельнікі IV Абласной навукова-практычнай канферэнцыі школьнікаў “Фізіка вакол нас” — узнагароджаны граматай за лепшы даклад.\nНавучэнцы прымаюць актыўны ўдзел у аглядах-конкурсах мастацкай самадзейнасці сярод калектываў органаў і падраздзяленняў унутраных спраў Гродзенскай вобласці. Так, у конкурсе, які праходзіў у Астраўцы, свае таленты дэманстравалі супрацоўнікі васьмі райаддзелаў міліцыі. Наш Мікіта Вішнеўскі прымаў удзел у самай складанай намінацыі — “Размоўны жанр”. Верш Канстанціна Сіманава “Горят города по пути этих полчищ…” прынёс яму заслужанае 1-е месца сярод школьнікаў. Выдатныя артыстычныя здольнасці дапамаглі юнаку перамагчы таксама і ў ІІІ Абласным аглядзе-конкурсе сярод калектываў РАУС, прысвечаным 100-годдзю міліцыі, які праходзіў у кастрычніку мінулага года. Дзмітрый Ярашэвіч атрымаў дыплом за 3-е месца на XI Рэспубліканскім конкурсе сачыненняў “Мы выбіраем шлях”, прысвечаным Дню беларускай міліцыі, які праводзіла Акадэмія МУС. Таксама Дзмітрый стаў пераможцам раённага этапу рэспубліканскага конкурсу, які праводзіўся пад эгідай Рэспубліканскага цэнтра інавацыйнай і тэхнічнай творчасці ў намінацыі “Эсэ”, тэматыка якога адлюстроўвала бачанне атамнай энергетыкі ў нашай краіне. Сёння Астравецкі раён — месца актыўнай забудовы. У канцы 2015 года ва ўрачыстай абстаноўцы быў адкрыты яшчэ адзін сучасны аб’ект інфраструктуры горада ў Астраўцы — будынак Астравецкага следчага камітэта. І вучні прававога класа былі запрошаны ў ліку гасцей на святочнае мерапрыемства.\n— Раскажыце, калі ласка, як вядзецца прафарыентацыйная работа ў прававым класе?\n— Мы наладзілі змястоўную сістэму прафарыентацыйнай работы, якая заключаецца ў цесным супрацоўніцтве з раённым аддзелам унутраных спраў. Там сур’ёзна думаюць над будучым папаўненнем міліцэйскіх радоў, абуджаюць у юнакоў і дзяўчат цікавасць да неабходнай для грамадства службы.\nУ школе рэгулярна арганізоўваюцца сустрэчы з работнікамі пракуратуры, інспекцыі па справах непаўналетніх, аддзела ўнутраных спраў. У аддзеле вельмі змястоўна праходзяць дні адкрытых дзвярэй. Гэта добрая магчымасць убачыць міліцэйскія будні, тое, чым жыве аддзел, зразумець, што чакае маладога спецыяліста пасля навучальнай установы, з чым давядзецца сутыкнуцца ў час працоўнай дзейнасці. Навучэнцам расказваюць пра асноўныя патрабаванні да кандыдатаў на службу, навіны ў заканадаўстве і ўсё, што тычыцца дзейнасці органаў унутраных спраў. Як вынік такой прафарыентацыйнай работы — чатыры навучэнцы прававога класа выказалі жаданне стаць студэнтамі Акадэміі МУС. Юнакі і дзяўчаты зараз праходзяць медыцынскі агляд і прафесійны адбор, сур’ёзна рыхтуюцца да здачы цэнтралізаванага тэсціравання.\n— Праз год пасля адкрыцця прававога класа ў школе з’явіўся педагагічны клас…\n— Так, 2014 год стаў знакавым для нашай школы: на базе 8 “А” быў адкрыты педагагічны клас. У гэтым навучальным годзе тут займаюцца 16 навучэнцаў. Для адкрыцця педагагічнага класа была праведзена вялікая арганізацыйна-метадычная работа. Акрамя вывучэння профільных прадметаў на павышаным узроўні (беларуская мова і гісторыя Беларусі), вучні асвойваюць абавязковы курс факультатыўных заняткаў “Уводзіны ў педагагічную прафесію”, накіраваны на развіццё матывацыі да педагагічнай дзейнасці. Трэба адзначыць, што навучэнцы педкласа (абавязвае сам профіль!) вызначаюцца свядомай вучэбнай дысцыплінай. Свае здольнасці будучыя педагогі актыўна развіваюць падчас шматлікіх мерапрыемстваў: яны актыўныя арганізатары і ўдзельнікі дзён школьнага самакіравання, мерапрыемстваў шостага школьнага дня, ажыццяўляюць валанцёрскую дзейнасць у школьным летніку падчас канікул, праводзяць экскурсіі для гасцей і наведвальнікаў школьнага гісторыка-краязнаўчага музея.\nПералік творчых, інтэлектуальных дасягненняў навучэнцаў педкласа заняў бы цэлую газетную старонку, але вось некаторыя з іх: Аляксандр Жалток і Альгерд Яфімаў з’яўляюцца лаўрэатамі абласнога этапу рэспубліканскай акцыі “Жыву ў Беларусі і тым ганаруся” ў намінацыі “Збяры Беларусь у сваім сэрцы”; Альгерд Яфімаў — уладальнік дыплома ІІ ступені ў Абласным конкурсе навукова-даследчых работ “Крыштальная Альфа”; Яніна Мацкевіч і Арына Лаўрэцкая — пераможцы Міжнароднага дыстанцыйнага адукацыйнага конкурсу “Алімпіс 2016 — вясенняя сесія”. Прыемная і заслужаная перамога: у XV Міжнароднай інтэрнэт-алімпіядзе “Эрудыты планеты — 2016” каманда навучэнцаў педкласа Emerald прайшла ўсе 18 тураў інтэлектуальнага спаборніцтва і ў выніку заняла 5-е месца ў сваёй узроставай групе.\nЭфектыўнасць работы педагагічнага класа ў канчатковым выніку залежыць ад педагога, які займаецца з вучнямі. Класны кіраўнік Ірына Мікалаеўна Жалток, настаўніца беларускай мовы і літаратуры, уласным прыкладам паказвае, што ў педагогіцы ёсць месца паспяховым і ўпэўненым у сабе людзям. Гэтае захапленне прадметам, прафесіяй перадаецца і вучням: пяцёра з іх мэтанакіравана і ўпэўнена рыхтуюцца стаць педагогамі. Тым больш што новыя правілы паступлення ў педагагічныя ўніверсітэты з’яўляюцца вельмі прыцягальнымі.\n— Нядаўна ў школе адбылося адкрыццё яшчэ аднаго профільнага класа — спартыўнага…\n— З 1 верасня 2015 года дзейнічае спартыўны клас для заняткаў лёгкай атлетыкай. Ідэю яго адкрыцця ахвотна падтрымалі бацькі вучняў 6 “Б” класа. Пэўную ролю ў адкрыцці класа адыграла тое, што ў школе існуюць добрыя спартыўныя традыцыі, нашы выпускнікі з’яўляюцца прызёрамі раённых, абласных, рэспубліканскіх і міжнародных спартыўных спаборніцтваў.\nВучні гэтага класа павінны не толькі быць моцнымі фізічна, але і атрымаць добрую адукацыю. Дзеці, захопленыя спортам, выпрацоўваюць пачуццё ўпэўненасці ў сабе, волю, паспяхова вучацца ў школе. Яны наведваюць факультатыўныя заняткі па матэматыцы, працоўным навучанні, займаюцца ў музычнай школе, актыўна ўдзельнічаюць у грамадскім жыцці, паспяхова прадстаўляюць школу на розных конкурсах і алімпіядах.\n— Сёння ў Гудагайскай школе існуе і ваенна-патрыятычны клас. Якія асаблівасці работы ў ім?\n— У мінулым годзе на падставе заяў бацькоў, рашэння педагагічнага савета на базе 7 “А” класа быў сфарміраваны ваенна-патрыятычны клас. Першапачатковае знаёмства з ваеннай прафесіяй адбывалася праз заняткі гуртка “Юны памочнік пагранічніка”, якія праводзіла класны кіраўнік Таццяна Станіславаўна Тарашкевіч разам з намеснікам начальніка па ідэалагічнай рабоце пагранічнай заставы “Лоша” Ільёй Генадзьевічам Грэкам. Сённяшнія навучэнцы ваенна-патрыятычнага класа — гэта 11 хлопчыкаў і дзяўчынак, апранутых у пагранічную форму, якая пасуе ўсім без выключэння, надае сур’ёзнасць выгляду.\nРэалізацыя праграмы класа “Дазор” накіравана на знаёмства з правіламі кадэцкага жыцця, навучанне страявой падрыхтоўцы, асновам пагранічнага майстэрства. Нядаўна вучні прысутнічалі на знамянальнай падзеі: адкрыцці комплексу будынкаў і збудаванняў пагранічнай заставы “Маладзечанская” Смаргонскай пагранічнай групы. Традыцыйным стала і наведванне пагранічнай заставы “Лоша”: падчас экскурсій вучні знаёмяцца са структурай і заняткамі ў трэніровачным гарадку, з тэхнічным абсталяваннем, кіналагічнай службай. Дзеці могуць убачыць побыт салдат, якія праходзяць тэрміновую службу, прымераць форму пагранічніка і пачаставацца салдацкай кашай. Яны былі ўражаны: ахова дзяржаўнай мяжы — вельмі адказная справа. 23 лютага вучні ваенна-патрыятычнага класа ва ўрачыстай абстаноўцы будуць прымаць прысягу.\n— Прафарыентацыйная работа — справа адказная і, з аднаго боку, вельмі клапатлівая, з другога, нясе вялікую карысць і вучням, і ўстанове адукацыі. Што вы, Жанна Леанардаўна, лічыце тут галоўным?\n— Мы хочам паказаць, што профільныя класы патрэбны кожнай установе. Добрае першае месца работы, кар’ерны рост маладога спецыяліста ў многім залежаць ад таго, наколькі свядомымі і прадуманымі былі яго прафесійны выбар і старанне ў вучобе. Навучанне па мэтавых накіраваннях — адзін са складнікаў правільнага прафесійнага самавызначэння.\nУ нашым раёне ёсць патрэба ў настаўніках матэматыкі, англійскай мовы, фізічнай культуры, музыкі. Адчувае раён патрэбу і ў педагогах-псіхолагах, настаўніках-дэфектолагах. Менавіта таму аддзел адукацыі, спорту і турызму штогод з’яўляецца заказчыкам мэтавай падрыхтоўкі спецыялістаў. Згодна з планамі перспектыўнага развіцця, у Астраўцы будуць уведзены ў дзеянне яшчэ 3 новыя школы і 12 дзіцячых садкоў. Насельніцтва горада можа вырасці да 45 тысяч чалавек, таму кадравае папаўненне за кошт спецыялістаў-мэтавікаў — выдатная магчымасць.\nВынікам прафарыентацыйнай работы стала тое, што трое нашых выпускнікоў 2014 года сталі студэнтамі педагагічных спецыяльнасцей універсітэтаў па мэтавых накіраваннях, у 2015 годзе — двое, у 2016-м — адзін. Пасля заканчэння навучання ў раён вернуцца двое настаўнікаў замежнай мовы, яшчэ двое — фізічнай культуры і здароўя, педагог-псіхолаг, настаўнік гісторыі. А сёння мы ганарымся тым, што 15 педагогаў з 38 — выпускнікі Гудагайскай школы розных гадоў. Радуе і той факт, што трое сёлетніх выпускнікоў нашай школы збіраюцца паступаць у педагагічныя ўніверсітэты на мэтавую падрыхтоўку.\nвыпуск Гудагайская сярэдняя школа клас прававой накіраванасці\nЗ тегами: выпуск Гудагайская сярэдняя школа клас прававой накіраванасці\nПапярэдняя: Не памыліцца ў галоўным\nНаступная: На карысць царкве, грамадству і дзяржаве


Сучасны вясковы Шчодрык – з расейскай папсой і маскай Ананімуса?\nСтаражытныя абрады перажываюць дзіўныя метамарфозы. Карэспандэнтка belsat.eu прыглядалася, як вяскоўцы пад Светлагорскам калядуюць ды святкуюць Шчодрык, абыходзячыся без «кананічнай» казы і каляднай зоркі.\nУ сучаснай вёсцы і шчадруюць па-сучаснаму! Імаверна, што прыспеў «шчодры вечар добрым людзям» рызыкуе застацца ў мінулым. На змену ўжо спяваюць песні ў стылі расейскай папсы:\n«Мы акторы, мы не зверы, мы прыйшлі калядаваць, з новым годам віншаваць! Я – цыганка-малдаванка, ды з Масквы прыехала. Дайце рубаль, дайце два, каб назад заехала».\nКалядоўшчыцы, якія спявалі гэтую песню, сваім выглядам нагадвалі блатных цыганак, здольных і зубы загаварыць, і грошай падзарабіць сваім шоу.\nМясцовая жыхарка Анжэла Цыплінская, у штодзённым жыцці дворнік, вырашыла дапамагчы сваёй дачцэ Алісе павесяліць вяскоўцаў. Дачка і маці абыйшлі ў святочны вечар тры вёскі ды нашчадравалі вялікі мех цукерак і паўгаманца грошай.\nАкрамя «цыганак» па хатах хадзілі і іншыя пераапранутыя. Збольшага – незразумела нават у каго. Некаторыя калядоўшчыкі нават не пераапраналіся, заходзілі як ёсць, прасілі ці выпіць, ці грошай на выпіўку. І што ні песня – то тэкст спампаваны з інтэрнэту, заспяваны на матыў папулярнай якога-небудзь поп-гіта.\nПенсіянерка Марыя Пятроўна з вёскі Чыркавічы рыхтуецца да Шчодрага вечару – не «па сучаснаму». У хаце – куцця з разынкамі і мёдам. Але калядоўшчыкаў на сваіх і чужых не дзеліць, пускае ў хату ўсіх.\nШкольнікам спадарыня Марыя сыпле ў пакеты цукеркі і дае загадзя адкладзеныя грошы, а дарослым яшчэ і чарку прапаноўвае. Тысячныя ды пяцітысячныя купюры збірала яшчэ з лістапада, на пошце набыла ажно цэлую каробку вафельных батончыкаў і міні-шакаладак – усе гэтыя пачастункі для калядоўшчыкаў. Руплівая гаспадыня кажа, што ў мінулым годзе свята было цікавейшае, шчодры вечар быў сапраўды шчодры на добрыя песні і танцы ў яе хаце.


Культура - “Вялікая” скарга з Вялікай Сваротвы\n“Вялікая” скарга з Вялікай Сваротвы\nГэты ліст-скарга з вёскі Вялікая Сваротва, што ў Баранавіцкім раёне, аказаўся, як высветлілася пасля выезду на месца, шараговай ананімкай. Двое з падпісантаў жывуць у іншым паселішчы раёна, а прозвішча трэцяга — Крымянеўскі — настолькі распаўсюджана ў Вялікай Сваротве, што пра аўтарскую ідэнтыфікацыю і гаворка не ішла. Тым болей, што ніякіх ініцыялаў, як і канкрэтнага адрасу, абачлівыя “праўдашукальнікі” так і не пазначылі.\nАле не бывае ліха без дабра. Менавіта гэтая ананімка, хоць і ў нязвыклым ракурсе, прымусіла “К” зноў звярнуцца да ролі асобы работніка культуры. І ў чарговы раз пераканала, што калі гэтая асоба ёсць, дык бібліятэкар ці дырэктар клуба ў наваколлі — бог, цар і вайсковы начальнік. Асабліва на вёсцы, дзе кожны — сваяк, родзіч або сусед. Калі ж асоба — у ліку рэчаў вострадэфіцытных, дык рэй пачынае весці дачаснік, які па вызначэнні знаходзіцца па-за межамі сацыяльнага і духоўнага клопату і турбуецца адно толькі пра ўласны дабрабыт. І якім бы шыкоўным ні быў пры гэтым СДК, а сцежкі да яго так і застануцца непратаптанымі.\nСкаргу даслоўна прыводзіць не буду. Па прычынах, так бы мовіць, маральна-этычных: занадта шмат у ёй неабгрунтаваных высноў і нядобрых, бяздоказных абвінавачванняў. Але змест пастараюся перадаць. Аўтары даводзяць, што ў лютым бібліятэка-клуб Вялікай Сваротвы спыніла дзейнасць з дазволу аддзела культуры Баранавіцкага райвыканкама. Такі ж лёс напаткаў клуб і ў вёсцы Данейкі. А паселішчы не з малых, і моладзі тут хапае.\nПагадзіцеся, трывога цалкам зразумелая.\nАле пойдзем па тэксце далей. У суседняй вёсцы Андрэеўцы, дзе ўсяго “14 жылых дамоў”, бібліятэка-клуб дзейнічае па-ранейшаму. Маўляў, несправядлівасць. Загадчыца ўстановы даўно на пенсіі, але разам з дачкой-настаўніцай піша “нікому не патрэбныя сцэнарыі”, збірае родзічаў за святочным сталом у бібліятэцы — а ў залік мерапрыемствы запісвае. І як, маўляў, у Андрэеўцах можна набраць аж 200 чытачоў? І чаму дырэктар ЦБС Валянціна Сінкевіч заўжды ў захапленні ад Андрэеўцаў? І, маўляў, усе граматы і падзякі загадчыцы бібліятэкі-клуба — незаслужаныя. І няўжо пра ўсё гэта не ведае загадчык аддзела культуры Анатоль Філанчук?..\nА цяпер паспрабуем гэты клубок разблытаць. Тым болей, што ўсе памянёныя ў скарзе — у адрозненне ад яе аўтараў — навідавоку і каментарый гатовы даць на любое выказванне... Дарэчы, скарга ў рэдакцыю прыйшла напрыканцы сакавіка, і менавіта ў гэтыя дні адбываліся ў раёне пэўныя кадравыя перастаноўкі: Анатоль Філанчук стаў намеснікам старшыні райвыканкама, а Валянціна Сінкевіч — в.а. загадчыка аддзела культуры...\nВось як тлумачыць сітуацыю саскасаваннем устаноў культуры Анатоль Філанчук:\n— Рэарганізацыя праведзена згодна з нядаўнім рашэннем райвыканкама. Ніяк не хацелі прыхаваць гэтым нейкія недахопы ў рабоце. Меры — вымушаныя: вёска старэе. Натуральна, людзей без культурнага абслугоўвання не пакінем, але ўтрымліваць матэрыяльную базу і штатную адзінку работніка, які на палову стаўкі спрабуе выканаць функцыі і бібліятэкара, і качагара, і прыбіральшчыка, проста не мела сэнсу.\nПаверце, аналізавалі сітуацыю вельмі глыбока. Не раз наведалі і Данейкі, і Вялікую Сваротву. Шчыра скажу: тамтэйшыя культработнікі працавалі як мокрае гарыць. Такая аморфнасць усе раённыя паказчыкі ўніз цягнула. Ну не прыпіскамі ж, насамрэч, нам займацца. Таму і зачынілі ў лютым гэтыя ўстановы, прадумаўшы папярэдне альтэрнатыву: абслугоўванне вяскоўцаў з дапамогай мабільных культустаноў. Набылі сёлета тры аўтамабілі, у тым ліку аўтаклуб і бібліобус, прадумалі штатны расклад, план мерапрыемстваў і графік выездаў. З першага красавіка распачалі мабільнае культурнае абслугоўванне вёсак, дзе няма клубаў. Думаю, такі падыход выйгрышны ўдвая. І якасць работы — непараўнальная, бо і аўтаклуб, і бібліобус абсталяваны самым сучасным чынам. І да самадзейных артыстаў далучаюцца сацыяльныя работнікі, медыкі, юрысты. Вяскоўцы не могуць не адчуць паўнацэннасці такой увагі, калі звычайная кнігавыдача спалучаецца з вырашэннем цэлага комплексу сацыяльных пытанняў.\nА памяшканні скасаваных культустаноў, якія знаходзяцца на балансе мясцовых сельскіх гаспадарак, неўзабаве ператворацца, я на гэта вельмі спадзяюся, у дамы сацыяльных паслуг, дзе, апрача пенсіі, сельскія жыхары могуць атрымаць і асалоду ад выязнога спектакля ці канцэрта...\nНа пытанне скаргі (“Адкуль у Андрэеўцах 200 чытачоў пры 60 жыхарах?”) адказ дае Валянціна Сінкевіч:\n— У зоне абслугоўвання Андрэеўскай бібліятэкі-клуба аж 5 вёсак, а гэта 325 жыхароў. Таму і не дзіўна, што амаль усе яны, за выняткам людзей самага сталага ўзросту,— чытачы, якія лічаць Андрэеўцы ўласнай культурнай сталіцай. Дарэчы, у зоне абслугоўвання тут удвая больш аматараў кнігі, чым калісьці ў Вялікай Сваротве...\nНу а як быць з нібыта незаслужанымі граматамі? І тут свае контраргументы. Як распавядае загадчык аддзела маркетынгу бібліятэчнай сістэмы Раіса Лазар, шматлікія граматы, прэміі і падзякі ў кіраўніцы Андрэеўскага агменю культуры — не за прыгожыя вочы, не за ўменне ўлагоджваць кіраўніцтва, а за канкрэтную і надта выніковую працу. Да прыкладу, план па платных паслугах Андрэеўцы летась без асаблівых складанасцей перавыканалі і зарабілі больш чым паўмільёна рублёў. “У мінулым годзе, — працягвае Раіса Аляксандраўна, — сярод бібліятэк раёна быў абвешчаны конкурс “Мая вёска ў легендах і паданнях”. Пераможцай стала андрэеўская бібліятэкарка. Такое рашэнне прыняў савет бібліятэчнай сістэмы. Пад увагу браліся і стылістыка, і аб’ём, і каштоўнасць краязнаўчай і фальклорнай работы. Дык вось, працу з Андрэеўцаў — у школках варта вывучаць!”\nСамы час, напэўна, пазнаёміцца з галоўнай нашай гераіняй — загадчыцай бібліятэкі-клуба з Андрэеўцаў. Лідзія Ліс, працуе 38 гадоў, свой клуб, сваю вёску лічыць неад’емнай часткай жыцця. На пенсіі, спецыяльнай адукацыі не мае, але ў клубе штодня — мерапрыемства. Дзейнічаюць тут аматарскае аб’яднанне краязнаўцаў, фальклорны песенны гурт. Штовечар па выхадных і святах — танцавальныя тэматычныя вечары, на якія з задавальненнем прыбягае не толькі мясцовая дзятва, але і школьнікі з суседніх паселішчаў. На свае паўстаўкі, выконваючы яшчэ і абавязкі прыбіральшчыцы, загадчыца за 280 тысяч рублёў у месяц здолела згуртаваць вакол сябе не проста вёску, а—грамаду, талаку. Доказ не толькі ў тым, што кабета аднадушна абрана землякамі дэпутатам сельсавета і не менш сумленна спраўляецца яшчэ і з гэтым, часам нялёгкім, грамадскім абавязкам. Гэтага, відаць, было б яўна мала, каб са шчырай душой сцвярджаць: Лідзія Ліс — на сваім месцы, замяніць яе — няма кім, бо навідавоку тая жыццёвая сітуацыя, калі поспех справы вырашаюць не маладосць, не адукацыя, нават не прафесійны досвед, а жыццёвае ўменне быць для людзей карыснай і патрэбнай. Уменне, якое шмат чаго вартае, якое ідзе, відаць, ад матчынага выхавання, неабсяжнасці ўласнай душы, гэткай жа бяскрайняй маляўнічасці роднага вясковага наваколля...\nСёй-той кажа, што журналістыка цягам часу высушвае душу газетчыка. Не пагаджуся! Тое, што я ўбачыў тым днём у вёсцы Андрэеўцы, нечакана дадало веры ў людзей і зарадзіла душу самымі станоўчымі эмоцыямі. У глядзельную залу мясцовай бібліятэкі-клуба, даведаўшыся пра прыезд карэспандэнта “К” і скаргу, сабралася амаль уся вёска, а школьнікі прыбеглі нават з навакольных паселішчаў. “Не дамо зачыняць клуб!” — гучала і ад бабуль, і ад маладзёнаў, і ад жыхароў сярэдняга веку. “Ды ніхто яго не збіраецца зачыняць!” — супакойвала грамаду старшыня райкама прафсаюза работнікаў культуры Алена Хлапіцкая. Грамада, між тым, супакоілася не адразу. “Ды калі б у тых Вялікай Сваротве і Данейках клубы працавалі так, як наш, — ніхто, напэўна, іх і не зачыніў бы!” — доўга гучала ў невялічкай зале. Менавіта ад пенсіянераў і маладзёнаў я даведаўся — пазней усё пацвердзілася і дакументальна, — што ладзяцца тут не толькі тэматычныя дыскатэкі і пасяджэнні краязнаўчага аб’яднання, але і дні нараджэнняў святкуюцца, і ў невялічкай клубнай зале зноў збіраецца ледзь не ўся вёска. Нават выдачу пенсій Лідзія Уладзіміраўна ператварае ва ўрачыстасць: гутарку правядзе і як дэпутат, і як культасветнік, канцэрт сіламі шкаляроў наладзіць. Так што памыляюцца аўтары пісьма: сцэнарыі Лідзіі Ліс у Андрэеўцах патрэбны! Таму і клуб у вёсцы не пустуе. “Мы да Уладзіміраўны — з любой праблемай, — распавядае саракагадовы андрэевец. — Нават калі цяля ў якой кабеты захварэе, дык загадчыца заўжды падкажа, дзе таго ветэрынара знайсці, ці сама з ім звяжацца, бо ў раёне рэгулярна бывае, і ўсё, і ўсіх спрэс ведае... У тым, што на вуліцы ды падворках чысціня — таксама яе заслуга. Хто ж не паслухаецца жанчыну, якая ледзь не сорак гадоў з дапамогай кніжак і слова свайго вучыць вяскоўцаў, як і дзеля чаго жыць трэба?.. Карацей, мы за Ліс — гарой. Калі трэба, таксама пісьмо напішам, але подпісы паставім абавязкова. І не тры іх будзе, а шэсць дзесяткаў!..”\nНу а што Вялікая Сваротва? Пабывалі, натуральна, і там. Сустрэлі побач з крамай чародку старшакласніц. Разгаварыліся пра тое, як колісь мясцовая бібліятэка-клуб працавала. Па словах дзяўчат з Вялікай Сваротвы — кепска. Каб дыскатэку правесці, загадчыцу трэба было ўпрошваць дый арганізацыю вечароў у свае рукі браць. Таму мясцовая моладзь як бегала на танцы ў суседнія вёскі, так і цяпер бегае, у тым ліку і ў Андрэеўцы, да якіх, балазе, рукой падаць. Так што пытанне “Вёска для клуба ці клуб для вёскі?” вырашылася ў той дзень ніяк не на карысць Вялікай Сваротвы, — а першыя рэйсы аўтаклуба і бібліобуса падаліся надта дарэчнымі, бо паселішча на культурнае жыццё пачало ўжо забывацца... Дарэчы, сустрэліся мы і з Аленай Крымянеўскай, колішняй загадчыцай клуба ў Вялікай Сваротве. Яна ўжо ведала пра тое, што за Ліс у Андрэеўцах стала грамада. “Калі б ведала, таксама народ сабрала б”, — расхвалявалася кабета. “Ды ці магчыма адстаяць тое, чаго ў Вялікай Сваротве не было?!” — разважалі мы са старшынёй РК прафсаюза работнікаў культуры Аленай Хлапіцкай.\nІ апошняе. “К” вельмі спадзяецца, што ўлады Баранавіцкага раёна прасочаць за тым, каб былыя клубна-бібліятэчныя памяшканні ў Данейках і Вялікай Сваротве, што знаходзяцца на балансе мясцовых сельскіх гаспадарак, былі як мага хутчэй даведзены да ладу і ператварыліся ў дамы сацыяльных паслуг.\nЯўген РАГІН, наш спецкар.\nЦі не дзікунства?\nЗнесла дах, але мастакі займелі “глебу”


Канвертаваць Індыйскіх рупій (INR) і Уганда Шылінга (UGX) : Калькулятар абменнага курсу\nІндыйская рупія (INR) і Уганда Шылінг (UGX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Індыйская рупія і Уганда Шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 11 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Індыйская рупія. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Уганда Шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Уганда Шылінга або Індыйскіх рупій канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІндыйская рупія гэта валюта, у Індыя (У, IND). Уганда Шылінг гэта валюта, у Уганда (UG, Уза). Сімвал INR можа быць запісаная Rs, і IRs. Сімвал UGX можа быць запісаная USh. Індыйская рупія дзеліцца на 100 paise. Уганда Шылінг дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Індыйская рупія Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Уганда Шылінг Апошняе абнаўленне 11 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. INR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. UGX каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. Вялікая колькасць рупій выяўляюцца ў рупій рупій ці крор рупій. Рупія лах 100 тысяч рупій і крор рупій ў дзесяць мільёнаў рупій.


Рускія сарафаны атрымалі шырокую папулярнасць у Расіі ў XVII-XVII стст. Раней яны таксама лічыліся неад'емнай часткай гардэроба нават у мужчын. Нярэдка можна было сустрэць мужа і жонку, якія былі ў сарафаны. Аднак доўгі час яны належалі да адзежы простага люду і толькі ў часы праўлення Кацярыны II сталі нацыянальнай адзеннем для жанчын, для ўсіх саслоўяў. У дадзенай артыкуле мы распавядзем больш падрабязна аб дадзеным выглядзе нацыянальнага касцюма.\nЗ чаго шылі рускія сарафаны?\nДля пашыву выкарыстоўвалі некалькі відаў тканін:\nпаркаль сіне-зялёнага колеру з элементамі ўзору;\nхатні палатно (часцей яго афарбоўвалі ў сіні колер);\nНазва матэрыялу выкарыстоўвалі і для вызначэння тыпу касцюма (напрыклад, московец). Колер сарафана залежаў ад таго, на якое мерапрыемства яго трэба будзе насіць. Калі гаворка ішла аб штодзённай вопратцы, то выкарыстоўвалі сіні колер, які ствараецца ў хатніх умовах. Матэрыял таксама для будзённых касцюмаў выкарыстоўваўся самы просты: хатні палатно, які лічыўся найбольш таннай тканінай, домотканная поўсць. Зашпількі і гузікі маглі быць зробленыя з медзі або волава. Святочныя рускія сарафаны мелі чырвоны колер і дэкаравалі высакароднымі металамі і ўпрыгожваннямі, фальбонамі з шоўку.\nАкрамя падзелу на святочную і штодзённую вопратку, нацыянальны касцюм на Русі таксама мог мець наступныя разнавіднасці:\nсарафаны-тунікі (для пашыву пярэдняй і задняй часткі выкарыстоўваліся суцэльныя кавалкі матэрыялу);\nсарафаны косоклинные (задняя частка прадстаўлена адным кавалкам матэрыялу, а той час як пярэдняя складалася з двух);\nмаскоўскія сарафаны (для пашыву дадзенага выгляду выкарыстоўваліся некалькі суцэльных частак тканіны, якія ўверсе былі сабраны і ўтваралі зморшчыны і зборкі);\nрускія сарафаны з лифом (вобласць грудзей вылучалася асобным кавалкам тканіны);\nсарафаны-сукенкі (іх асаблівасцю з'яўлялася наяўнасць лифа на какетка).\nЗ сыходам царскай улады ў 1917 годзе нацыянальны касцюм, як такой, цалкам знік. Аб ім даводзілася не толькі чуць і выкарыстоўвалі яго толькі нешматлікія дамы. Вярнуць рускі сарафан (фота прадстаўлены ў артыкуле) у новым выглядзе трэба было ў 1965 годзе знакамітага на ўвесь свет куцюр'е П'еру Кардену. Безумоўна, яму прыйшлося нямала папрацаваць, каб новая мадэль стала папулярная. Да гэтага часу скарочаны сарафан можна сустрэць у шафах цяперашніх модніц. З яго дапамогу можна візуальна карэктаваць постаць і выкарыстоўваць яго як самастойна, так і ў спалучэнні з іншымі рэчамі.\n«Цалкам апрануты» - гэта пераклад слова «сарафан» з іранскага наречья.\nУ народзе касцюм (руская сарафан) перадаваўся з пакалення ў пакаленне, калі ў ім жаніліся ці выходзілі замуж.\nПад сарафан было прынята апранаць яшчэ і некалькі спадніц. Яны служылі ў якасці ніжняга бялізны і візуальна павялічвалі аб'ёмы жанчын, а таксама дазвалялі засцерагчыся ад халадоў у халодныя часы года.\nДля таго каб захаваць сарафан ў чысціні, жанчыны апраналі па-над яго фартухі з завязкамі на спіне, якія зачыняюць грудзі, жывот і сцёгны.


29/09/2017 Сельская праўда Назначэнні 0\nКіраўнік дзяржавы заўважыў, што ў Міністэрстве культуры заўсёды складваецца няпростая абстаноўка, паколькі ў ім працуюць творчыя людзі. «Там заўсёды шмат розных плётак, абгавораў, разважанняў — такое жыццё. Тым не менш мы павінны працаваць такім чынам, каб гэтых размоў было менш, а людзі былі нацэлены на канкрэтную работу. Трэба паставіць сябе такім чынам, каб усё было сумленна і справядліва, кожны займаўся сваёй справай, а не хадзіў і плакаўся, як яму цяжка, або скардзіўся на калегу», — паставіў задачу Прэзідэнт.\nАляксандр Лукашэнка ўпэўнены, што сапраўдных работнікаў у Міністэрстве культуры, якія жадаюць працаваць, пераважная большасць. «Усіх тых, хто перашкаджае працаваць, трэба проста пазбавіць усялякага ўплыву на творчае асяроддзе і творчых работнікаў. Таму, як вы разумееце, права на памылку няма. Чакаць год-два, пакуль вы ўвойдзеце ў пасаду, радыкальна зменіце сітуацыю, часу няма», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.\nБондар Юрый Паўлавіч нарадзіўся 11 красавіка 1973 года ў Мінску. Скончыў у 1997 годзе юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «правазнаўства», у 2007 годзе — Інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай».\nУ 2006 годзе абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата палітычных навук па спецыяльнасці «тэорыя палітыкі, гісторыя і метадалогія палітычнай навукі» ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2009 годзе Юрыю Бондару прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці «паліталогія».\nУ Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў — з 2001 года, працаваў на пасадах выкладчыка, старшага выкладчыка, дацэнта кафедры культуралогіі, першага прарэктара. У лютым 2013 года быў назначаны на пасаду рэктара гэтай ВНУ.\nЮрый Бондар з’яўляецца аўтарам шматлікіх артыкулаў, дакладаў, навуковых публікацый, вучэбна-метадычных комплексаў.\nУшел из жизни чемпион СССР по хоккею Александр Баринев 27/02/2021\n"Мешков Брест" победил БГУФК-СКА в матче чемпионата Беларуси 27/02/2021\nГомельские спасатели помогли мужчине, подключенному к кислородному аппарату 27/02/2021\nФОТОФАКТ: Белорусский театр "Лялька" в Витебске показал премьеру спектакля "Ох і залатая табакерка" 27/02/2021\nВ Нигерии освободили захваченных бандитами студентов и сотрудников колледжа 27/02/2021\nЗа сутки в Беларуси зарегистрированы 1459 пациентов с COVID-19, выписан 1491 27/02/2021\nБывший муж Бузовой стал пепельным блондином - понравилось не всем 27/02/2021\n"Ислочь" и "Славия" откроют 31-й чемпионат Беларуси по футболу 27/02/2021\nПри лобовом столкновении авто в Могилеве пострадали два человека 27/02/2021\nВ Японии разрешат въезд иностранным участникам Игр в Токио после отмены режима ЧС 27/02/2021


Ігар Герасіменка: “Будуючы вялікі дом, архітэктар мусіць трымаць у галаве драўляную хатку!” » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nКіеў. некалькі ўчорашніх фотачак сёньняшні выступ Яўгена Літвінковіча (відэа)\nВашыя іншыя вынаходніцтвы – ветравое шкло асаблівай формы, аўтамабіль для прагулак, дзверы, якія ссоўваюцца набок – гэта ўсё таксама застаецца на ўзроўні канцэптаў?\nІгар Герасіменка: На ўзроўні канцэптаў застаецца абсалютная большасць… І толькі ў мінулым годзе кампанія “Ё-мабіль” скарысталася гэтым маім вынаходніцтвам – дзвярыма, якія ссоўваюцца і сустракаюцца ззаду аўтамабіля.\nА машыну ў форме банана па Вашым праекце яшчэ не запускаюць на канвеер?\nІгар Герасіменка: Не, на жаль. Я думаю, што гэта яшчэ доўга не будзе рэалізавана. Бо масавы спажывец – ён з устойлівымі поглядамі. Ён спачатку падлічвае, колькі месцаў у аўтамабілі…\n…потым – колькі мяхоў бульбы ўлезе ў багажнік…\nІгар Герасіменка: Так! Потым – колькі бензіна есць гэтая машына… Хоць у мяне іншыя крытэры. Найперш – агляднасць, каб яна была як мага бліжэйшая да 180 градусаў. І – уваход і выхад з аўтамабіля. Бо маё перакананне – чалавек мусіць жыць з тэхнікай, не заўважаючы яе. Я мушу пачынаць выходзіць з аўтамабіля, як толькі дзверы пачалі адчыняцца. Так павінна быць.\n“Нашым дызайнерам кажуць: вось, ёсць замежныя ўзоры, мы хочам прадаваць такое самае”\nІгар Якаўлевіч, калі Вы гаворыце пра нацыянальны стыль, у прыватнасці, у архітэктуры – складаецца ўражанне, што арнаменты і драўляныя хаты Вы проста адмятаеце…\nІгар Герасіменка: Ні ў якім разе! Я вельмі люблю нацыянальную архітэктуру! Я толькі хачу сказаць, што яна нам непасрэднымі элементамі і дэталямі нічым не дапаможа… А вось духам нейкім… Магчыма, апынецца, што ў беларускай архітэктуры нейкае сваё разуменне прасторы – тады, вядома, гэта можна ўжыць. Што датычна арнамента – то не ён фармуе архітэктуру. Ён можа быць ужыты там, дзе архітэктар лічыць патрэбным – але сапраўдны архітэктар мысліць не арнаментальнымі формамі!\nКалі сёння будуецца кавярня, якую задумалі зрабіць “у нацыянальным стылі” – то задача даволі лёгкая: збудуй у выглядзе хаты, начыні яе старымі рэчамі… А калі архітэктар мусіць стварыць нейкі вялікі па памерах аб’ект – на што яму арыентавацца, калі раней такога проста не будавалі?\nІгар Герасіменка: Ён можа арыентавацца на свой густ і сваё адчуванне, на свой такт і разуменне нацыянальнай архітэктуры. Можна ставіць агромністыя будынкі, вялікія формы – і трымаць увесь час у галаве тую драўляную хатку. Гэта калі вельмі спрошчана казаць. А ў шырокім сэнсе – трымаць у галаве ўсю архітэктуру, створаную тут да яго. Бо кожны будынак – гэта не толькі сукупнасць цэглы, дахоўкі, камянёў – гэта яшчэ і ўплыў гэтага будынка на асяроддзя. Дык будзьце ж ласкавыя думаць пра гэта – так, як думалі раней, бліскуча ўпісваючы сядзібы, саборы і грамадзянскія пабудовы нашыя продкі. Вось тады вы будзеце адпавядаць асновам нацыянальнай архітэктуры. Ведаеце, мне вельмі спадабаўся ход літоўскіх архітэктараў, які я пабачыў у Вільні. Яны стваралі банк паводле шведскага праекту. Усе матэрыялы таксама былі замежныя, формы будынка –абсалютна “нелітоўскія”. А што робяць літоўцы – яны ставяць гэты банк упоперак пешаходнай вуліцы, і прапускаюць вуліцу скрозь першы паверх гэтага банка! “Архітэктура, структура – ваша, а вуліца ж нашая!” І тады гэтая архітэктура робіцца нацыянальнай! Нядаўна я пачуў проста цудоўны вобраз ад аднаго з крыэйтараў у Львове. Што сучасная архітэктура ды мастацтва і нацыянальнае мастацтва – гэта як дзве чыгуначныя рэйкі аднаго і таго ж шляху, якія ніколі не перакрыжуюцца, але яны абавязаныя ісці побач! Здорава!\nІгар Якаўлевіч, мы тут з Вамі пра архітэктуру ды пра архітэктуру. Але ж на лекцыі Вы будзеце казаць пра нацыянальны стыль і ў іншых рэчах?..\nІгар Герасіменка: Натуральна! З пункту гледжання дызайну нацыянальны стыль мусіць быць ва ўсім! Напрыклад, мэбля. Я лічу, што гэта – самая неразвітая, самая цёмная галіна нашай прамысловасці. Ведаеце, якое даюць заданне дызайнеру на мэблевай вытворчасці? Кажуць: вось, ёсць замежныя ўзоры, перавядзіце іх на нашыя рэйкі, мы хочам прадаваць такое самае. Гэта проста мярзотна! Яшчэ лепш – раскруцяць замежную канапу, паглядзяць – і зробяць гэткую ж. Вось нас у выніку і “не заўважаюць”…\n“Нашае барока – гэта Італія, наш мадэрн – гэта Польшча, наш праспект – гэта расійская архітэктура…”\nІгар Якаўлевіч, што для Вас ёсць маркерамі нацыянальнага стылю? На што арыентуецеся, калі глядзіце на будынак – і кажаце: гэты нацыянальны, а гэты не?\nІгар Герасіменка: Гэта надзвычай складанае пытанне, я баюся тут памыліцца. Магчыма, таму, што з’яўляецца беларускай архітэктурай, я раптам бянтэжуся, бо знаходжу, што нашае барока – гэта Італія, наш мадэрн – гэта Польшча, наш праспект – гэта расійская архітэктура. І таму, калі мне задаюць такое пытанне, я вельмі баюся спаслацца на нейкі канкрэтны касцёл, а ён апынецца “італьянскі”!.. Таму звычайна я мяркую так. Беларуская нацыя мае абсалютна пэўны менталітэт. Гэта дастаткова тонкія людзі, у іх мягкі гумар, яны неяк асабліва ставяцца адно да аднаго (не так, як рускія ці ўкраінцы, хоць гэта ўсё славянскія нацыі). І вось гэтая мяккасць, адчувальнасць – яна змякчае ўсе пабудовы, незалежна, будаваў іх італьянец, расеец ці паляк. Таму калі абмяркоўваць нацыянальную архітэктуру, я скажу так – не бойцеся, будуйце! Нават самы сучасны будынак – толькі не пераймайце слепа заходнія формы, рабіце “ад сябе”! Пакуль ён будзе ўзводзіцца, удзельнікі гэтай будоўлі, нават канкрэтныя выканаўцы – неяк змякчаць гэты будынак, нададуць яму нейкія рысы, якія будуць пазнавацца менавіта як “нашыя”. Рабіце сваю працу, спадарства архітэктары!\nІгар Якаўлевіч, але чаму тады дом “Трайпла” ў Траецкім прадмесці так і не “змякчыўся”?\nІгар Герасіменка: Тут няма нічога дзіўнага, бо я даўно сказаў, што сёння мы жывем у чужародным для Беларусі асяроддзі. Так яно атрымлівалася часта і ў мінулым.\nА ўся гэтая нямецкая, французская, італьянская ды іншая архітэктура, што стваралі тут замежныя архітэктары, яна беларуская ці “панадзёрганая”?\nІгар Герасіменка: Калі народ прыняў яе ўсёй душою – то яна ўжо беларуская, нацыянальная. Калі людзі лічаць яе сваёй. Вось, напрыклад, галоўпаштамт у пачатку праспекта стаіць на месцы дома, які збудаваў у свой час французскі архітэктар Андрэ Люрса. І калі Уладзімір Адамавіч Кароль аднойчы сустрэўся за мяжою з Андрэ Люрса, то Уладзіміру Адамавічу давялося праяўляць такт і далікатнасць, каб не сказаць, што ён замест ягонага дома паставіў Палац Пошты. Бо паштамт – такая класіка, якая не асабліва крытычна асэнсоўвае нават нейкія класічныя каноны. Нашыя архітэктары не шукаюць сваю мову… Менавіта так: сваю мову! Гэта самае галоўнае!..\n“Рабі сваё – вось што трэба!..”\nЧасам можна чуць апраўданні, што гэта інвестары дыктуюць ім, каб будавалі такія гмахі са шкла і бетона. Іншае апраўданне – што чыноўнікі не прапускаюць смелыя праекты. Дык колькі залежыць ад саміх архітэктараў?\nІгар Герасіменка: Ад іх залежыць усё менш і менш. Але яны не робяць нават таго, што ад іх залежыць! Яны проста разглядаюць нейкія замежныя часопісы – і хочуць “зрабіць не горш”. Гэта не шлях – горш ці лепш. Рабі сваё – вось што трэба!.. Што тычыцца перашкодаў ад чыноўнікаў, то чыноўнікі любую працу тармозяць, ва ўсіх дзяржавах. Не выпадкова ж Мао Цзэдун напусціў на іх некалі хунвэйбінаў. Чыноўнік заўжды думае толькі пра сваё крэсла і бясхмарнасць свайго існавання.\nІгар Якаўлевіч, і ўсё-ткі не губляю надзеі дабіцца ад Вас прыкладу. У горадзе-героі Мінску ці ёсць будынак, гледзячы на які, Вы можаце сказаць: “Гэта – нацыянальная беларуская архітэктура!”\nІгар Герасіменка: Калі б такія прыклады былі, вы пачулі б пра гэта ў пачатку гутаркі…\nА ўвогуле, у пару глабалізацыі ці можа выжыць нацыянальная архітэктура? Ці прасцей прыняць адразу, што хмарачос са шкла і бетону – гэта наша ўсё?\nІгар Герасіменка: Менавіта цяпер, калі ідзе такі кірунак, трэба мець свой твар у архітэктуры як вялікай форме. Іначай – нацыі не будзе! Прыпамінаю, як наш прэзідэнт сказаў такую фразу: “Нас, беларусаў, ніхто не заўважае”. А потым у КВЗ яе абыгралі: адчыняліся са скрыпам дзверы, адтуль ніхто не выходзіць, а потым гучыць гэтая самая фраза. Разумееце, нацыі не будзе, калі яна не заяўляе пра сябе яркімі мастацкімі артэфактамі!\nЧаму панятак “нацыянальнага стылю” часта зводзіцца да ўзроўню батлейкі: набылі ў ГУМе кашуляў з машыннай вышыўкай ды саламяных брылёў, надзелі хлопцаў і дзяўчат: глядзіце – нацыянальны стыль! Тое самае са штампамі: бусел, зубр…\nІгар Герасіменка: Усе гэтыя штампы – літаратурныя. Яны абавязаныя жыць, і яны нікуды не падзенуцца. А мы павінны перавесці літаратурныя паняткі на мову дызайну! Няхай капелюшы жывуць сваім жыццём! Гэта будзе тая самая рэйка, якая будзе ісці паралельна і нікуды не зварочваць!


Іллю Багданава ізноў выклікаюць у КДБ\nhttp://spring96.org/be/news/60427 2013 2013-01-09T14:05:48+0300 2013-01-09T14:05:48+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nІллю Багданава, які праходзіць сведкам па справе ў здрадзе радзіме, ізноў выклікаюць у КДБ. Пра гэта паведаміў старшыня незарэгістраванага Саюза маладых інтэлектуалаў Яўген Канстанцінаў. Паводле словаў актывіста, да Іллі Багданава ўвесь час прыходзілі на працу, пасля чаго афіцыйна выклікалі на допыт, дзе пагразілі перакваліфікаваць у падазраваемага па справе ў здрадзе радзіме. Кажа Яўген Канстанцінаў:\n– Тыдзень таму яго выклікалі ў Віцебск, распытвалі па справе Андрэя, сказалі, што ў іх ёсць разыходжанні ў паказаннях, таму выклікаюць наступны раз, але ўжо ў якасці падазраванага. Іллі літаральна ўчора выдалі позву на прыбыццё 10 чысла ізноў жа ў Віцебск на допыт. Разыходжанні ў паказаннях дазваляюць ім зрабіць Іллю падазраваным. Больш пакуль нічога не вядома, ці выпусцяць яго ці пакінуць.\nГалоўны фігурант справы 23-гадовы намеснік старшыні "Саюза маладых інтэлектуалаў" Андрэй Гайдукоў цяпер знаходзіцца ў СІЗА КДБ. Ён быў затрыманы супрацоўнікамі КДБ у Віцебску 8 лістапада "ў момант закладкі тайніка са звесткамі, якія цікавяць замежныя спецслужбы". Яму пагражае ад 7 да 15 гадоў пазбаўлення волі.


Гульня Макіяж Эмы Уотсан Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Макіяж Эмы Уотсан\nГуляць у гульню Макіяж Эмы Уотсан онлайн:\nАпісанне гульні Макіяж Эмы Уотсан\nАдкрыйце свой уласны салон прыгажосці, у які завітае вядомая галівудская зорка і кінаактрыса. Ваша задача, прайсці некалькі этапаў, для таго, каб нанесці касметыку, выбраць прычоску і вырабіць іншыя ўпрыгажэнні. Усе маніпуляцыі, ажыццяўляюцца з дапамогай кампутарнай мышы. Пасля заканчэння, у вас будзе магчымасць параўнаць вынікі да і пасля таго, як гераіня наведала ваш салон. У любы момант, можна націснуць кнопачку паўзы. . Гуляць у гульню Макіяж Эмы Уотсан онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Макіяж Эмы Уотсан\nГульня Макіяж Эмы Уотсан дададзеная: 27.02.2015\nУ гульню гулялі: 772 раз\nГульні, падобныя на гульню Макіяж Эмы Уотсан\nСпампаваць гульню Макіяж Эмы Уотсан\nУставіць гульню Макіяж Эмы Уотсан на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Макіяж Эмы Уотсан на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Макіяж Эмы Уотсан, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Макіяж Эмы Уотсан, таксама гуляюць у гульні:


Вандроўка па малой радзіме: Дворышча – NG-PRESS.BY\nЛідскі край багаты на прыгожыя мясціны. Шмат захавала наша малая радзіма і славутасцей: цэрквы і касцёлы, старажытныя селішчы і сядзібы, помнікі і мемарыялы часоў Вялікай Айчынай вайны, аб’екты прыроды і арыгінальныя скульптурныя формы. Усяго ў спіс помнікаў гісторыка-культурнай спадчыны ўнесена 47 аб’ектаў.\nПадчас Года малой радзімы вучні сярэдняй школы № 11 Ліды здзейснілі ўжо не адну вандроўку па родным краі і змаглі пазнаёміцца з шэрагам славутасцей Лідскага раёна, а сваімі ўражаннямі не раз дзяліліся з чытачамі на старонках раённай газеты. На гэты раз маршрут школьнікаў быў пракладзены ў аграгарадок Дворышча.\nЯшчэ на пад’ездзе да свайго пункта назначэння ўсіх вандроўнікаў уразілі бярозы, якія прыгожа размясціліся ўздоўж трасы. Сваёй урачыстасцю і прыгажосцю яны быццам бы вярнулі нас на некалькі стагоддзяў назад і нагадалі падарожжа па Кацярынінскім тракце. Так, бярозы хоць і не вельмі старыя, ды і наўрад сама імператрыца Кацярына II падарожнічала па гэтай дарозе, але ж сама атмасфера і традыцыя высаджваць уздоўж дарогі бярозы пайшла менавіта з тых часоў. І гэтае ўражанне аказалася нездарма.\nУ мінулым Дворышча – мястэчка, якое раскінулася на маляўнічых берагах ракі Жыжма. Літаральна пры ўездзе ў населены пункт з першых метраў нас сустрэла гісторыя. Яе сляды засталіся паўсюды: на месцы былой капліцы, былога панскага палаца і там, дзе і сёння часткова захаваліся будынкі старадаўняга фальварка (вадзянога млына, крухмальнага завода, карчмы, лядоўні).\nСапраўдным падарункам для вучняў лідскай сярэдняй школы № 11 стала сустрэча з чалавекам, які большую частку свайго жыцця не проста пражыў у Дворышчах, а ўнёс вялікі ўклад ў развіццё як гэтага населенага пункта Лідскага раёна, так і ўсяго сельгаспрадпрыемства. Віктар Іванавіч Кудла – у мінулым кіраўнік эксперыментальнай базы “Ніва”, сёння больш вядомы як лідскі краязнавец, мастак, фермер. Менавіта з яго вуснаў вандроўнікі і даведаліся пра гісторыю мястэчка Дворышча: адкуль пайшла назва, каму належыў гэты населены пункт, калі ўзгадваецца ўпершыню ў пісьмовых крыніцах. Як заўважыў Віктар Іванавіч, у лістападзе гэтага года дварышчанцы адзначаць 500-годзе з дня першага ўпамінання мястэчка. Сядзіба XIX стагоддзя, на жаль, не захавалася. Яна цалкам згарэла ў час Першай сусветнай вайны. Але захаваліся фрагменты будынкаў, сцены якіх былі сведкамі гістарычных падзей розных часоў. Нягледзячы на свой немалы ўзрост, аб’екты сядзібнага комплексу не з’яўляюцца аб’ектамі гісторыка-культурнай спадчыны. Больш за ўсё, як мы ўбачылі, пашчасціла вадзяному млыну. Яго аднаўленнем ужо амаль 10 гадоў займаецца турыстычная фірма, якая заснавала ў будынку музей з функцыяй сядзібы і рознымі забаўкамі.\nНе менш цікавым аб’ектам для наведвання школьнікаў стала дзіцяча-юнацкая конна-спартыўная школа (цяпер – аддзяленне коннага спорту Лідскай комплекснай ДЮСШ № 4). Як мы даведаліся, гэта таксама асаблівы гонар нашай малой радзімы. З таго часу, як у 1987 годзе па ініцыятыве і пры актыўным удзеле кіраўніцтва былога сельгаспрадпрыемства “Ніва” у Дворышчы была адкрыта секцыяконнага спорту, тут было падрыхтавана 5 майстроў спорту па канкуры (пераадоленні перашкод), 8 кандыдатаў у майстры спорту, 13 спартсменаў першага разраду. Але ж самым незвычайным для дзяўчат і хлопцаў падчас наведвання конна-спартыўнай школы стала прагулка верхам на конях.\nУ цэнтры аграгарадка, каля школы, мы падышлі да скульптурнай кампазіцыі, якая прысвечана землякам, загінуўшым у гады Вялікай Айчынай вайны. Помнік выглядае велічна і грандыёзна: з барэльефнымі выявамі абліччаў двух воінаў, партызана, дзвюх жанчын і дзіцяці. Хвілінай маўчання мы ўшанавалі памяць загінуўшых за мірнае неба над галавой.\nЯшчэ адной славутасцю Дворышча з’яўляецца этнаграфічны пакой “Спадчына” пры сельскай бібліятэцы. Там у выглядзе экспанатаў засяродзілася ўся гісторыя побыту дварышчанскага краю.\nРаім ўсім хоць раз зазірнуць ў Дворышча: сучасная прыгажосць і старажытная частка мястэчка зачаруюць і прывабяць вас ў гэты аграгарадок.


Помнік Магдэбурскаму праву ў Берасьці. Фота\n06.08.2007 / 14:06\nПомнік Магдэбурскаму праву ў Берасьці. Фота даслана ў Народныя Навіны 2\nНа скрыжаваньні вуліц Савецкая і Маякоўскага ўсталяваны вялікі бронзавы памятны знак у гонар атрыманьня ў 1390 годзе горадам Берасьцем першым сярод беларускіх гарадоў магдэбурскага права на самакіраваньне.\nЗусім нечакана, але з вялікай прыемнасцю для гісторыкаў, свядомых беларусаў і простых жыхароў Берасця, на скрыжаванні вуліц Савецкая і Маякоўскага, на будынку ювелірнай крамы «Жамчужына» усталяваны вялікі бронзавы памятны знак у гонар атрымання ў 1390 годзе горадам Берасця першым сярод беларускіх гарадоў магдэбурскага права на самакіраванне.\nУ cярэдзіне помніка нібы на папірусе з пячаткай месціцца вытрымка з самаго прывілея: «Даруем на вечнасць права гарадское магдэбурскае, адхіляючы іншыя правы польскія, літоўскія і рускія і ўсе іншыя звычаі, якія былі б не ўзгоднены з правам гарадскім магдэбурскім». А па краях знака выгравіраваныя даты атрымання беларускімі гарадамі Магдэбургскага права, першым стаіць 1390 — год надання шаноўнага права Берасцю.\n06.08.2007 / 17:54\nВыглядае як кампутарны мантаж. Падобна на тое, што архітэктары робяць падчас праектаваньня. Нават калі і ўсталявалі, дык неяк на гэтай сьцяне лайнавата выглядае. Але сама па сабе пячатка нармальная.\nCimoh / Адказаць\n07.08.2007 / 22:58\nГэта напэўна якасьць здымка ня вельмі добрая, а знак насамрэч усталяваны і быў мною ўжо нават памацаны ;)


На парозе гусінае свята: чакаем маразоў і гатуем новыя стравы\nЭтнограф Ларыса Мятлеўская нагадвае пра свята Апанасій і распавядае пра своеасаблівыя адносіны беларусаў да гусей. 31.01.2019, Sputnik Беларусь\nУ народным календары 31 студзеня адзначаюць Апанассю або Апанасій. Дзе-нідзе на Беларусі Апанасій лічыўся абаронцам жывёлы ад марозу, а таксама гусіным святам.Лічылася, што ў гэты час надыходзяць моцныя маразы, таму казалі: "Хавай нос у апанасаўскі мароз". На Магілёўшчыне гэты дзень азначаў палову зімы, а ў Смаленшчыне існавала прыкмета: калі на Апанаса бывае мяцеліца – чакаецца працяглая вясна. З гэтага дня, згодна звычаю, беларускі Смаленшчыны, якія гадавалі гусей, кармілі іх зярнятамі ў абручыку і прасілі святога аб здароў’і жывёлы. Там жа даводзілі: калі на Апанасся мяцеліца, то выведзецца шмат гусянят.Як у даўніну, так і цяпер гусей у сельскай мясцовасці лічаць адной з самых добрых свойскіх птушак. Усё ад іх прыдатна для выкарыстання чалавекам – пух, пер’е, мяса, тлушч, вантробы, усё прыносіць гаспадарам выгаду. Таму на развядзенне і ўтрыманне гусей звярталі асаблівую ўвагу, тым больш што ніякая астатняя жыўнасць не патрабуе так мала расходаў і клопатаў. Каб гусі былі заўсёды здаровымі, іх утрымвалі ў светлых, абавязкова чыстых і цёплых хлявах. Каб птушкі добра пладзіліся, на Грамніцы гаспадыні давалі ім нашча зерне розных відаў, змяшанае са жменяй простага нятоўчанага перцу. Лічылася, што перац разаграе і ўзбуджае гусей да расплоду.Перш чым пасадзіць гусь на яйкі, гняздо высцілалі саломай і ліпавым цветам. Гэта рабілі для таго, каб маладыя гусяняты пераносілі ліпеньскую хваробу, якая іх спасцігала падчас цвіцення ліпы. Пры гадоўлі гэтай прыгожай і разумнай птушкі гаспадыні актыўна карысталіся лекавымі раслінамі. Так, маладым гусянятам давалі крапіву і пырнік, зялёныя ўсходы жыта, паілі кляновым сокам, а на подсціл выкарыстоўвалі папараць.У беларускай кухні нямала спосабаў прыгатавання мяса гусі. Ёсць яно ў меню і іншых народаў, якія насяляюць Беларусь. Сярод іх беларускія (гістарычная назва ― літоўскія) татары, якія жывуць сярод беларусаў ужо больш за пяць стагоддзяў. І цяпер гэты народ з мусульманскім веравызнаннем жыве ў Беларусі, Літве і Польшчы, але больш за ўсё іх і цяпер на тэрыторыі нашай краіны.Гістарычна склалася, што ў гарадах яны сяліліся кампактна вуліцамі і кварталамі. Так, у Мінску вядомыя Татарская слабада і Татарская горка. Асноўнымі іх заняткамі былі вайсковая служба, жывёлагадоўля, садаводства, агародніцтва, рымарства і гарбарства.Беларускія мусульмане і цяпер непераўзыйдзеныя агароднікі. Пра тое сведчыць дзень памідора, які адзначаюць у старажытным мястэчку Іўе. Нават у савецкія часы многія з татар не працавалі на прадпрыемствах, а працягвалі карміцца з уласных агародаў. У іх здаўна гэта добра атрымлівалася.Так, этнограф Павел Шпілеўскі ў сярэдзіне ХІХ стагоддзя пра клецкіх татарак пісаў: "Что же касается до лука и чеснока и вообще всяких огородных овощей, то татарки владеют каким-то секретом выращивать их в гораздо большем виде, чем это бывает у русских мещан клецких: их луковицы бывают величиной с порядочную репу, их картофель - красный, необыкновенно вкусный; рассыпчатый и не водянистый;их морковь и свекла — сочны и даже зимой имеют вкус такой же, как и летом. Все эти продукты, равно как и всякую зелень, вы найдёте щ них в самую жестокую зиму и к весне, и при том найдёте без всякого повреждения и в большом количестве… Летом татарки как бы не существуют для местечка: все они вместе с дочерьми проводят время в огородах и на полях; зимой, по воскресеньям и пятницам вывозят на рынок свой товар огромными возами и сбывают его приезжим помещикам и однодворцам. Но вот что странно: очень редко удаётся достать кому-нибуть у них семян каких-либо овощей".Татары доўгі час захоўвалі самабытныя рысы вядзення гаспадаркі, у хатнім побыце, адзенні, фальклоры, кухні. Рэцэпты татарскіх страў вядомыя з даўніх часоў. Страва беліш, або беляш, у савецкія часы прадавалася на вуліцах з латкоў, кундзюмы самі татары часта называлі калдунамі і нават клёцкамі. Гэта не выпадкова. Жывучы працяглы час разам, народы запазычвалі адзін у аднаго некаторыя кулінарныя рэцэпты.Штодзённы стол татар, у адрозненне ад святочнага, калісьці нязначна адрозніваўся ад стала суседзяў-беларусаў. Адметнасцю з’яўлялася тое, што ў меню татар было больш мяса. Гэта традыцыя захавалася з тых даўніх часоў, калі яны займаліся жывёлагадоўляй. Беларускія татары, як мусульмане, не ўжывалі свініну і адмовіліся ад каніны, аддаючы перавагу бараніне, ялавічыне, казляціне і гусяціне. З нагоды гусінага свята прапаную добры рэцэпт з гусі.Гусь, фаршыраваная бульбайІнгрыдыенты:Як гатаваць:Апрацаваную тушку гусі прамыць, заліць гарачай вадой і варыць да напаўгатоўнасці. Выняць з булёну, нацерці зверху і знутры соллю і перцам. Бульбу абабраць, разрэзаць напалам, запоўніць ёю тушку гусі.Прыгатаваць прэснае цеста, раскачаць у пласт таўшчынёй 0,5 см, загарнуць у цеста гусь. Падрыхтаваную тушку пакласці ў гусятніцу, выкладзеную знутры мокрай паперай, зверху прыкрыць той жа паперай. Гусятніцу накрыць і паставіць на ноч у выпаленую печ або на 3-4 гадзіны ў негарачую духоўку.З гатовай гусі асцярожна выняць бульбу, тушку разам з цестам рассячы на порцыі і раскласці па талерках. Падаць з бульбай.Цеста прэснаеІнгрыдыенты:Як гатаваць:У малако або ваду дадаць цукар, соль, растопленае масла, яйкі, старанна перамяшаць. Усыпаць прасеяную муку і вымясіць цеста. Яно павінна лёгка адставаць ад сценак посуду.\nспадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў, спадчына, цiкавосткi, кухня, народныя традыцыі, ларыса мятлеўская\n© Sputnik Мария АмелинаБеларусы заўсёды своеасабліва ставіліся да гусей\nЭтнограф Ларыса Мятлеўская нагадвае пра свята Апанасій і распавядае пра своеасаблівыя адносіны беларусаў да гусей.\nУ народным календары 31 студзеня адзначаюць Апанассю або Апанасій. Дзе-нідзе на Беларусі Апанасій лічыўся абаронцам жывёлы ад марозу, а таксама гусіным святам.\nЛічылася, што ў гэты час надыходзяць моцныя маразы, таму казалі: "Хавай нос у апанасаўскі мароз". На Магілёўшчыне гэты дзень азначаў палову зімы, а ў Смаленшчыне існавала прыкмета: калі на Апанаса бывае мяцеліца – чакаецца працяглая вясна. З гэтага дня, згодна звычаю, беларускі Смаленшчыны, якія гадавалі гусей, кармілі іх зярнятамі ў абручыку і прасілі святога аб здароў’і жывёлы. Там жа даводзілі: калі на Апанасся мяцеліца, то выведзецца шмат гусянят.\nЯк у даўніну, так і цяпер гусей у сельскай мясцовасці лічаць адной з самых добрых свойскіх птушак. Усё ад іх прыдатна для выкарыстання чалавекам – пух, пер’е, мяса, тлушч, вантробы, усё прыносіць гаспадарам выгаду. Таму на развядзенне і ўтрыманне гусей звярталі асаблівую ўвагу, тым больш што ніякая астатняя жыўнасць не патрабуе так мала расходаў і клопатаў.\nКаб гусі былі заўсёды здаровымі, іх утрымвалі ў светлых, абавязкова чыстых і цёплых хлявах. Каб птушкі добра пладзіліся, на Грамніцы гаспадыні давалі ім нашча зерне розных відаў, змяшанае са жменяй простага нятоўчанага перцу. Лічылася, што перац разаграе і ўзбуджае гусей да расплоду.\nПерш чым пасадзіць гусь на яйкі, гняздо высцілалі саломай і ліпавым цветам. Гэта рабілі для таго, каб маладыя гусяняты пераносілі ліпеньскую хваробу, якая іх спасцігала падчас цвіцення ліпы. Пры гадоўлі гэтай прыгожай і разумнай птушкі гаспадыні актыўна карысталіся лекавымі раслінамі. Так, маладым гусянятам давалі крапіву і пырнік, зялёныя ўсходы жыта, паілі кляновым сокам, а на подсціл выкарыстоўвалі папараць.\n13 кастрычніка 2018, 10:50\nУ беларускай кухні нямала спосабаў прыгатавання мяса гусі. Ёсць яно ў меню і іншых народаў, якія насяляюць Беларусь. Сярод іх беларускія (гістарычная назва ― літоўскія) татары, якія жывуць сярод беларусаў ужо больш за пяць стагоддзяў. І цяпер гэты народ з мусульманскім веравызнаннем жыве ў Беларусі, Літве і Польшчы, але больш за ўсё іх і цяпер на тэрыторыі нашай краіны.\nГістарычна склалася, што ў гарадах яны сяліліся кампактна вуліцамі і кварталамі. Так, у Мінску вядомыя Татарская слабада і Татарская горка. Асноўнымі іх заняткамі былі вайсковая служба, жывёлагадоўля, садаводства, агародніцтва, рымарства і гарбарства.\nБеларускія мусульмане і цяпер непераўзыйдзеныя агароднікі. Пра тое сведчыць дзень памідора, які адзначаюць у старажытным мястэчку Іўе. Нават у савецкія часы многія з татар не працавалі на прадпрыемствах, а працягвалі карміцца з уласных агародаў. У іх здаўна гэта добра атрымлівалася.\nТак, этнограф Павел Шпілеўскі ў сярэдзіне ХІХ стагоддзя пра клецкіх татарак пісаў: "Что же касается до лука и чеснока и вообще всяких огородных овощей, то татарки владеют каким-то секретом выращивать их в гораздо большем виде, чем это бывает у русских мещан клецких: их луковицы бывают величиной с порядочную репу, их картофель - красный, необыкновенно вкусный; рассыпчатый и не водянистый;их морковь и свекла — сочны и даже зимой имеют вкус такой же, как и летом. Все эти продукты, равно как и всякую зелень, вы найдёте щ них в самую жестокую зиму и к весне, и при том найдёте без всякого повреждения и в большом количестве… Летом татарки как бы не существуют для местечка: все они вместе с дочерьми проводят время в огородах и на полях; зимой, по воскресеньям и пятницам вывозят на рынок свой товар огромными возами и сбывают его приезжим помещикам и однодворцам. Но вот что странно: очень редко удаётся достать кому-нибуть у них семян каких-либо овощей".\nТатары доўгі час захоўвалі самабытныя рысы вядзення гаспадаркі, у хатнім побыце, адзенні, фальклоры, кухні. Рэцэпты татарскіх страў вядомыя з даўніх часоў. Страва беліш, або беляш, у савецкія часы прадавалася на вуліцах з латкоў, кундзюмы самі татары часта называлі калдунамі і нават клёцкамі. Гэта не выпадкова. Жывучы працяглы час разам, народы запазычвалі адзін у аднаго некаторыя кулінарныя рэцэпты.\nШтодзённы стол татар, у адрозненне ад святочнага, калісьці нязначна адрозніваўся ад стала суседзяў-беларусаў. Адметнасцю з’яўлялася тое, што ў меню татар было больш мяса. Гэта традыцыя захавалася з тых даўніх часоў, калі яны займаліся жывёлагадоўляй. Беларускія татары, як мусульмане, не ўжывалі свініну і адмовіліся ад каніны, аддаючы перавагу бараніне, ялавічыне, казляціне і гусяціне. З нагоды гусінага свята прапаную добры рэцэпт з гусі.\n1 гусь (2,5-3 кг)\n1,5-2 кг бульбы\n800-1000 г прэснага цеста\nАпрацаваную тушку гусі прамыць, заліць гарачай вадой і варыць да напаўгатоўнасці. Выняць з булёну, нацерці зверху і знутры соллю і перцам. Бульбу абабраць, разрэзаць напалам, запоўніць ёю тушку гусі.\nПрыгатаваць прэснае цеста, раскачаць у пласт таўшчынёй 0,5 см, загарнуць у цеста гусь. Падрыхтаваную тушку пакласці ў гусятніцу, выкладзеную знутры мокрай паперай, зверху прыкрыць той жа паперай. Гусятніцу накрыць і паставіць на ноч у выпаленую печ або на 3-4 гадзіны ў негарачую духоўку.\n600-700 г мукі\n1 шклянка малака або вады\n100г сметанковага масла або маргарыну\n0,5 ч л солі\nУ малако або ваду дадаць цукар, соль, растопленае масла, яйкі, старанна перамяшаць. Усыпаць прасеяную муку і вымясіць цеста. Яно павінна лёгка адставаць ад сценак посуду.