На Дзень беларускага пісьменства ў Рагачове адкрылі Дом кнігі і бібліятэку імя Караткевіча, але помнік пісьменьніку не паставілі\n05 верасень 2016, 09:23\nТрыюмфальная арка Дня пісьменства\nДзень беларускага пісьменства, які ладзіўся 4 верасьня ў Рагачове, — трэці па ліку на Гомельшчыне. Да гэтага ён праходзіў у Тураве і Хойніках.\nПаводле маштабу Дзень пісьменства ў Рагачове быў больш масавы й размашысты, чым папярэднія.\nНа галоўнай сцэне ў тэатралізаванай пастаноўцы «Беларусь — спрадвечная песьня» згадвалі першадрукара Францішка Скарыну, беларускіх творцаў розных гадоў, гучалі песьні ў выкананьні самадзейных калектываў, дарослых і дзіцячых, і асобных народных артыстаў.\nЗ галоўнай сцэны былі абвешчаныя сем ляўрэатаў другой Нацыянальнай літаратурнай прэміі. У прыватнасьці, у намінацыі «Найлепшы твор прозы» перамог аўтар зборніка гістарычных аповесьцяў «Цяпло колішніх вогнішчаў» Алесь Марціновіч. Найлепшым паэтычным творам прызнаны зборнік вершаў «Птушка вечнасьці — душа» Мар’яна Дуксы. Сяргей Далідовіч уганараваны прэміяй за шэраг дзіцячых кніг у намінацыі «Найлепшы твор для дзяцей і юнацтва». Былі прэміі і за публіцыстыку, драматургію, літаратуразнаўства і найлепшы дэбютны твор.\nУладзімер Караткевіч — ад майстрыхі саломапляценьня Настасьсі Лапуновай\n«Вуліцы заасфальтавалі. Сквэры прыбралі. Дамы пафарбавалі. Камунікацыі падлаталі», — вось пра што найперш згадваюць рагачоўцы, даючы адказ на пытаньне пра ўражаньні ад Дня пісьменства.\n«Калі лічыць гэта сьвятам звычайных беларускіх „Дажынак“, то яно праходзіць на даволі добрым узроўні. Прыемна нават, што кавярні ды гандлёвыя шапікі названыя па-беларуску, напрыклад, „Тарас на Парнасе“. Але ж гэта сьвята беларускага пісьменства! Пасьля яго ў нас застанецца толькі Дом кнігі з раённай бібліятэкай, якой нададзена імя Ўладзімера Караткевіча», — кажа актывістка Ірына Купцэвіч.\nЧытальная заля бібліятэкі імя Ўладзімера Караткевіча\nУ кнігарні «Першацьвет»\nУ новым Доме кнігі разьмясьціліся цэнтральная раённая і дзіцячая бібліятэкі, сучасная канфэрэнц-заля, а таксама кнігарня «Першацьвет».\nЧырвоная стужка перад «Домам кнігі»\nАдкрывалі Дом кнігі віцэ-прэм’ер Натальля Качанава, старшыня Гомельскага аблвыканкаму Ўладзімер Дворнік, міністры інфармацыі й культуры ды іншыя чыноўнікі. Дырэктар Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Раман Матульскі перад урачыстым адкрыцьцём Дома кнігі зазначыў, што гэта працяг лепшых традыцыяў нашай даўніны:\n«Ня ўсе ведаюць, што першыя публічныя бібліятэкі адчыняліся менавіта пры кнігарнях. Каб была магчымасьць пазнаёміцца з кнігай, пачытаць — каб кожны атрымаў тут сваё. Хтосьці шукае веды, хтосьці цікавосткі, а іншы шукае грошы, каб усё гэта разьвіваць і падтрымліваць. Спадзяюся, што мая рагачоўская каляжанка ніколі ня будзе скардзіцца, ніколі ня будзе мець праблемаў з папаўненьнем сваіх фондаў».\nПаводле выступоўцы, да 500-годзьдзя беларускага кнігадрукаваньня Беларусь будзе мець усе ўзноўленыя кнігі нашага першадрукара Францішка Скарыны. Праект падтрыманы дзяржаваю. Дырэктар Нацыянальнай бібліятэкі падараваў рагачоўскай раённай бібліятэцы ўжо адноўленыя выданьні беларускага першадрукара.\nПадборку кніг уручыў рагачоўскай бібліятэцы і кіраўнік праўладнага Саюзу пісьменьнікаў Беларусі Мікалай Чаргінец, які пры гэтым прамаўляў па-расейску. Старшыню альтэрнатыўнага Саюзу беларускіх пісьменьнікаў Барыса Пятровіча на сьвята не запрашалі.\nПомнік Караткевічу не паставілі\n«Разам з рагачоўцамі, — апавядае гамяльчук Алесь Мірошнік, чыя жонка паходзіць з Рагачову, — мы прапаноўвалі мясцовым уладам зрабіць да сьвята такую гістарычна-літаратурную сьцяжыну. Ад Замкавай гары праз цэнтральную частку, паўз былы тэатар „Мадэрн“, Вазьнясенскую царкву, касьцёл Антонія Падуанскага, сэмінарыю, дзе вучылася багата беларускіх пісьменьнікаў. І скончылася б гэтая сьцежка домам-музэем Уладзімера Караткевіча. На гэтым шляху варта было ўсталяваць пазнакі, напрыклад, сіцілайты — такія рэклямныя канструкцыі. Бо далёка ня ўсе рагачоўцы ведаюць, лёсы якіх творцаў зьвязаныя былі з Рагачовам, ня кажучы ўжо пра прыежджы люд».\nІдэю не падтрымалі. Як і не ўвасобленая была й прапанова па стварэньні помніка Ўладзімеру Караткевічу альбо рагачоўцу Гервасію Выліваху, літаратурнаму пэрсанажу з «Ладзьдзі роспачы».\nСа шматлікіх стэндаў і павільёнаў, якія былі разгорнутыя ў цэнтры Рагачову, найбольшую цікаваць на сьвяце выклікаў «Друкарскі двор ХVI стагодзьдзя», арганізаваны Ўладзімерам Ліхадзедавым.\nЛіхадзедаў (зьлева) з памочнікам\nУладзімер родам з Полацку, жыве ў Менску, марыць заснаваць музэй пісьменства і кнігадруку ў Вілейцы.\n«У Вілейцы таму, што з гэтых мясьцінаў, як сьцьвярджаюць некаторыя дасьледчыкі, паходзіў друкар Іван Фёдараў. У Рагачоў я прывёз друкарскі станок, унікальнае рэканструяванае абсталяваньне, на якім можна надрукаваць „Біблію“, як гэта рабіў Скарына. Людзі па тры гадзіны стаяць у чарзе, каб адчуць сябе першадрукарамі. Без дапамогі дзяржавы, мэцэнатаў, канешне, дзейную друкарню не адужаць. Мы маглі б нават паказаць спосаб вырабу паперы зь лёну».\nПобач з Уладзімерам вучыў друкаваць афорты майстра станковай і кніжнай графікі, народны мастак Беларусі Барыс Цітовіч, які стала жыве на Вілейшчыне.\nЧэкіст з матросам пры ўваходзе на «Газэтны бульвар»\nЗь вершамі Пімена Панчанкі


08 верасень 2009, 21:21\nУга Чавэс прыбыў у Менск.\nСёньня ў Менск з рабочым візытам прыбыў прэзыдэнт Вэнэсуэлы Уга Чавэс. Адразу з аэрапорту ён паехаў паглядзець вытворчасьць Менскага аўтамабільнага заводу. Увечары ў яго заплянаваныя перамовы з Аляксандрам Лукашэнкам у загараднай рэзыдэнцыі “Заслаўе”. Заўтра адбудуцца перамовы дзяржаўных дэлегацый Беларусі і Вэнэсуэлы.\nУга Чавэс прыляцеў у Менск з Італіі зь вялікім спазьненьнем. У сувязі з гэтым давялося скасаваць ягоны публічную лекцыю пра сытуацыю ў Паўднёвай Амэрыцы, якая першапачаткова плянавалася ў Нацыянальнай бібліятэцы.\nУга Чавэс наведвае Беларусь у ходзе свайго 11-дзённага замежнага туру, у праграме якога нямала так званых “краін-ізгояў”: Лібія, Альжыр, Сырыя, Іран, Туркмэністан. Пасьля Беларусі прэзыдэнт Вэнэсуэлы паедзе ў Расею.\nУга Чавэс бывае ў Беларусі штогод з 2006 году. За гэты час Аляксандар Лукашэнка пабываў зь візытам у Вэнэсуэле толькі адзін раз.\nАфіцыйна паведамляецца, што цягам цяперашняга візыту Чавэса будуць абмяркоўвацца пэрспэктывы эканамічнага супрацоўніцтва Беларусі з Вэнэсуэлай.\nЭканамічны крызіс моцна ўдарыў па беларуска-вэнэсуэльскіх кантрактах. Прыпыненыя новыя праекты ў галіне нафтаздабычы, будаўніцтва ў Вэнэсуэле газаправодаў і аграгарадкоў. Марудней, чым чакалася, ствараюцца заводы па зборцы беларускай тэхнікі.\nНядаўна беларускі ўрад заявіў пра атрыманьне першых дывідэндаў ад здабычы нафты ў Вэнэсуэле. Але маштабы тут сьціплыя, — кажа эканаміст Леанід Злотнікаў:\n“Паводле існуючых кантрактаў Вэнэсуэла плаціць беларусам з тоны здабытай нафты 400 кіляграмаў. Пакуль здабыта мала, крыху болей за мільён тон. Гэта невялікі даход, малапрыкметны для эканомікі краіны”.\nЛеанід Злотнікаў мяркуе, што ўвогуле разьлічваць на асаблівыя выгады ад супрацоўніцтва з Вэнэсуэлай — марна.\nПаводле менскага палітоляга Дзяніса Мельянцова, супрацоўніцтва Менску і Каракаса носіць больш прапагандысцкі характар. На ягоную думку, у свой час Беларусь шукала партнэрства зь Вэнэсуэлай і Іранам, каб паказаць Расеі, што мае партнэраў у сьвеце, апрача яе. Цяпер жа Беларусь спрабуе наладзіць адносіны і з Захадам. Захаваньне кантактаў з Вэнэсуэлай, на думку Мельянцова, асабліва не перашкаджае гэтаму працэсу, бо Беларусь ня робіць свой заходні вэктар замежнай палітыкі галоўным:\n“Рэзкае нарошчваньне ўзроўню адносін Беларусі з Эўразьвязам і ЗША — гэта далёка не пераарыентацыя, гэта толькі спроба вярнуцца да нармальнага ўзроўню адносінаў, якімі яны павінны быць”.


Колькі хочуць зарабіць улады на платных дарогах | Новы Час\nПаступленні ад гэтага збору нязначныя – у 2018 годзе яны складуць прыкладна 9 мільёнаў рублёў, патлумачыла такое рашэнне намеснік міністра па падатках і зборах Эла Сяліцкая.\nУзамен скарочанага збору прапануецца павысіць кошт праезду па платных дарогах у сістэме BelToll. У гэтым годзе ўлады хочуць зарабіць на платных дарогах 196,7 мільёнаў рублёў.\nУ 2017 годзе збор за праезд аўтамабільных транспартных сродкаў замежных дзяржаў па аўтамабільных дарогах агульнага карыстання Беларусі склаў 16,5 мільёнаў рублёў. У гэтым – крыху больш за 9 мільёнаў. Але нават гэтую суму прыйдзецца неяк кампенсаваць, папоўніўшы дарожны фонд іншымі даходамі альбо павялічыўшы субвенцыі з бюджэту.\nДарогі пастаянна зношваюцца і патрабуюць рэгулярнага сэрвісу па падтрыманню іх стану. Калі сыходзіць артыкул аб аплаце замежнікамі збору, які, па ідэі, ішоў на абслугоўванне дарог, то нейкім чынам зніжэнне даходаў належыць кампенсаваць. Адпаведна адбудзецца змена фінансавых патокаў, разважае дырэктар кампаніі ЭТС Кансалт Павел Астапеня.\n– Відавочна, што гэтая частка павінна легчы на плечы аўтамабілістаў. Ва ўсім свеце абслугоўванне дарог закладзена ў тым ліку ў кошт паліва, – кажа ён.\nКалі павышаныя тарыфы за карыстанне платнымі дарогамі ня перакрыюць адменены збор, то гэтыя выдаткі лягуць на бюджэт, а значыць, на плечы ўсіх падаткаплацельшчыкаў.\nУ патэнцыйным росце кошту платных дарог суразмоўца Заўтра тваёй краіны не бачыць вялікіх праблем. Краіны на розных умовах прадастаўляюць паслугі камфартабельных дарог. Адзін з найбольш распаўсюджаных прыкладаў, калі за іх плацяць усе, хто імі карыстаецца.\n– Гэта нармальная практыка аплаты за паслугу – табе праадстаўляюць дарогу годнай якасці, а ты, будзь добры, заплаці за тое, што па ёй ездзіш, – адзначае эксперт.\nПлюсы ад гэтага відавочныя, аўтамабілісты атрымліваюць сэрвіс больш высокай якасці, які выяўляецца ў большай хуткасці паведамлення, скарачэнні часу на рух.\nАле, як правіла, краіны прапануюць альтэрнатыву для тых, хто не хоча ці не можа сабе дазволіць плаціць за аўтабан, – аб’язныя шляхі не гэткай высокай якасці. І тады ў кіроўцаў ёсць права выбару.\n– Каб сказаць дакладна, выгадна пакідаць аўтамабільны збор для замежных грамадзян або адмовіцца ад яго, трэба сабраць і прааналізаваць усю інфармацыю за мінулыя гады. Але калі такі крок прымаюць, напэўна, дзяржаўныя спецыялісты ўжо палічылі, што так будзе выгадней, – кажа Павел Астапеня.\nСярод непрамых выгод такога рашэння можна назваць паменшаную колькасць перашкодаў для турыстаў, якія прыязджаюць вялікімі групамі, а значыць, рост прывабнасці краіны для падарожнікаў. А таксама магчымы рост транзітных маршрутаў грузаперавозак.


Свята 17 Верасня | "Нясвіжскія навіны"\nСвята 17 Верасня\n17.09.2021 20 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nСвята 17 Верасня — Дзень народнага адзінства — нагода пагутарыць і з прадстаўнікамі сённяшняга пакалення працаўнікоў сельгаспрадпрыемства, якое носіць такую назву.\nМой званок на мабільны тэлефон механізатара адкрытага акцыянернага таварыства “17 Верасня” Сяргея Каленіка застаў яго ў кабіне магутнага пагрузчыка “Амкадор-352”. Машына, лічы, новая, Сяргей Іванавіч атрымаў яе летась. А зараз механізатар выконваў адказную справу — трамбаваў здробненую масу кукурузы ў сіласнай траншэі. Трамбаваў старанна, каб корм жывёле на зіму быў якасным.\n— Кукуруза вырасла добрая, будзем з кармамі, — падкрэсліў мой суразмоўца.\nСяргей Каленік — чалавек мясцовы, родам з вёскі Клепачы, вырас на вераснёўскай зямлі. Бацькі былі калгаснікамі, працавалі на свінаферме ў Высокай Ліпе. Сяргей вырашыў таксама прысвяціць сваё жыццё вёсцы. Падчас вучобы ў Ліпскай СШ займаўся ў Сноўскім вучэбна-вытворчым камбінаце, набыў прафесію механізатара. У 1984 годзе прыйшоў на працу ў калгас. Затым — служба ў арміі, вяртанне на малую ра-дзіму. Даручалі розную работу. Асвоіў ён збожжаўборачны, кормаўборачны і буракаўборачны камбайны, пагрузчык.\nНа жніве Сяргей Іванавіч адпрацаваў 28 сезонаў. Часта выходзіў у лідары. Асабліва яму памятаецца 2005 год, калі са сваім памочнікам — жонкай Святланай Антонаўнай — на новенькім КЗС-10 сталі пераможцамі рэспубліканскага спаборніцтва на камбайнах гэтай маркі. Намалацілі 1770 тон і ўдзельнічалі ў рэспубліканскіх дажынках, што праходзілі ў Слуцку. Сяргея Іванавіча ўзнагародзілі аўтамабілем, Святлану Антонаўну — камп’ютарам. КЗС-10 былі тады новымі беларускімі камбайнамі, па рэспубліцы на жніве іх працавала 55, і ўвага кіраўніцтва краіны да новых машын, іх магчымасцей была вельмі вялікай.\nСёння ў распараджэнні Сяргея Каленіка — камбайн з новага пакалення гомельскіх волатаў — КЗС-1218.\n— Як працуецца на родных палях? — цікаўлюся.\n— Як дома. З добрым настроем. Наогул, прывык усё рабіць акуратна, каб быў усюды парадак.\nГэтак жа добрасумленна працуюць і таварышы Сяргея Іванавіча — механізатары гэтай гаспадаркі Сяргей Іванавіч Малец, Іван Міхайлавіч Зянько і іншыя. Застаўся ў сваёй гаспадарцы і малодшы брат Сяргея Каленіка — Дзмітрый. Ён загадвае МТФ “Круты Бераг”. Дарэчы, іх у бацькоў — пяцёра. Пяцёра братоў, сумленных, працавітых мужчын.\n— Мне прыемна, што 11-гадовы ўнук таксама схільны да тэхнікі, — расказвае Сяргей Іванавіч. — Кожнае лета прыяз-джае да нас у вёску, любіць пасядзець са мной у кабіне камбайна ці пагрузчыка.\n— Калі вы даведаліся, у гонар якой падзеі калгас так назвалі — “17 Верасня”?\n— Вядома ж, калі вучыўся ў школе. Гісторыю ў нас выкладаў Аляксей Васільевіч Шуста. Тады і даведаўся пра ўз’яднанне Беларусі ў 1939 годзе.\nНе на панскіх абшарах, не на вузкіх бядняцкіх палосках працуюць беларусы, а на зямлі, якая належыць усяму калектыву сельгаспрадпрыемства, усяму народу. Ёсць дзе разагнацца магутнай, высокапрадукцыйнай тэхніцы, якая замяніла цяжкую ручную работу. Усё ла-дзіцца ў вяскоўцаў. І сімвал гэтай свабоднай, творчай працы — Дзень 17 Верасня, калі беларусы сталі адзінай сям’ёй. Гаспадарамі крочаць яны па роднай зямлі незалежнай Рэспублікі Беларусь.\nБеларускага саюза журналістаў.\n← С 1 октября стартует загонная охота на копытных\nВ ответ на экономическое давление должны быть применены соответствующие контрмеры →\n11.06.2019 Нясвіжскія навіны 0


Культура - Фатограф з Косава\nЮзаф Шыманчык: проза і хараство на здымках Беларусі\n...Будучы 14-гадовым хлопчыкам, Юзік упершыню выпадкова пазнаёміўся з фотаапаратам. Захапленне тэхнікай і фотамастацтвам змяніла яго жыццё. Пачынаў юнак як самавук. Але з часам набыў прафесійнае майстэрства і заснаваў сваё фотаатэлье — спачатку ў родным Косаве, потым у Слоніме, а пасля 1945 года ў Польшчы ў Кутне.\nЗахоплены ідэяй Яна Булгака, які быў прыхільнікам фатаграфавання Бацькаўшчыны, ён з рэпарцёрскім запалам дакументаваў Беларусь — здымаў беларускае Палессе, азёры Белае і Спораўскае, Косава, вёску Пескі (цяпер Бярозаўскі раён), Слонім, Пінск, сялян, рабочых, сцэны побыту сельскіх жыхароў, іх цяжкую працу і г.д. Захавалася каля 400 этнаграфічных і дакументальных здымкаў з Палесся. 50 фота ў Юзафа Шыманчыка набыў у 1990-х Бярозаўскі гісторыка-краязнаўчы музей. Фатограф падараваў музею і адзін са сваіх фотаальбомаў.\nПасля вайны Юзаф Шыманчык некалькі разоў наведваў Беларусь. У 1999 годзе ён прыязджаў сюды разам са здымачнай групай Варшаўскага тэлебачання. На Косаўшчыне, у Слоніме і ў іншых мясцінах, дзе калісьці жыў спадар Шыманчык, здымалі пра яго дакументальны фільм “Фатограф Палесся”. Мастак фатаграфіі наведаў мясціны свайго маленства і юнацтва, ён нават змог сустрэцца з героямі сваіх кадраў, якія яшчэ жылі і нават памяталі, як ён іх фатаграфаваў. Пазней гэты фільм музею ў Бярозе падаравала дачка творцы Ірэна Даманьска.\nДарэчы, спадарыня Ірэна, якая цяпер жыве ў Лодзі, у 2012 годзе ў Варшаве ў галерэі “Вазоўня” наладзіла выстаўку, прысвечаную бацьку, што мела назву “Юзаф Шыманчык: паміж фатаграфіяй побытавай і “айчыннай фатаграфіяй”. Наведвальнікі паказу і крытыкі адзначалі, што аўтар здымкаў 30-х гадоў ХХ стагоддзя не толькі фіксаваў прыгажосць тых месцаў, дзе бываў, але паказаў таксама прозу жыцця, часта — вельмі беднага. Працы Шыманчыка сёння з’яўляюцца доказам таго, што ў гісторыі беларускай і польскай фатаграфіі 1930-х мы павінны з роўнай сілай улічыць вартасць сацыяльнай фатаграфіі як плыні піктарыялізму. Фатаграфіі Шыманчыка, пісала польская прэса, апрача прыгажосці краявіду і характэрных чалавечых тыпаў, паказваюць таксама цяжкае жыццё, бяду палескай вёскі…\nДа вайны Юзаф Шыманчык пазнаёміўся з Аленай Ласько, якая была родам таксама з Косава і працавала швачкай. Яны ажаніліся і яшчэ ў пачатку Другой сусветнай вайны пераехалі ў Слонім... Там аднойчы адбываўся мітынг, на гоман якога выйшла на балкон і Алена. Ды трэба ж было здарыцца бядзе: балкон абрынуўся. Так загінула цяжарная жонка, чыю смерць Юзаф моцна перажываў.\nА ў ліпені 1944 года, калі немцаў выбілі cа Слоніма, ад выбуху гранаты фотамайстэрня Шыманчыка ды амаль усё яе начынне згарэла. Выратаваць Юзафу ўдалося хіба што некаторыя здымкі і негатывы, якія знаходзіліся ў падвале...\nПасля вайны, ужо ў 1945-м, Шыманчык выправіўся жыць у Польшчу, дзе яшчэ сорак гадоў працаваў фатографам у мястэчку Кутна. З выхадам на пенсію, у 1985-м, ён пераехаў у Лодзь. Усё, што сфатаграфаваў і пакінуў беларусам і палякам Юзаф Шыманчык у першай палове ХХ стагоддзя, яшчэ па вартасці не ацэнена спецыялістамі-этнографамі і гісторыкамі. А можа я памыляюся? Бо яго фотаздымкі ўжо набылі музеі і бібліятэкі Мінска, Вільні, Бярозы, Слоніма, Пінска, Пружан, Варшавы, Кракава, Беластока і іншых гарадоў. Яго працы сёння выклікаюць жывы інтарэс ва ўсіх, хто цікавіцца гісторыяй Бацькаўшчыны і хто неабыякавы да яе.\nСяргей ЧЫГРЫН, краязнаўца, журналіст\nНа здымках: Юзаф Шыманчык у Вільні, 1930-я гг.; Косава, вуліца Касцюшкі, 1930-я гг.; У царкве, 1930-я гг.; На шпацыры ў Косаве. Крайні злева — Шыманчык, 1930-я гг.; У палескай хаце, 1930-я гг.; Залёты. Палессе, 1937 г.; Касцёл Святога Андрэя ў Слоніме, пачатак 1940-х г.


19 лістапад 2009, 20:46\nВалерый Бабуцак быў прызначаны паслом Малдовы ў Беларусі ў красавіку 2009 году.\nТаксама адкліканыя паслы Малдовы ў Азэрбайджане і па сумяшчальніцтве ў Грузіі, паслы ў Чэхіі, у Баўгарыі, у Францыі і па сумяшчальніцтве ў Алжыры, а таксама пастаянны прадстаўнік Малдовы пры Радзе Эўропы.\nАдкліканыя паслы былі прызначаны раней паводле палітычных крытэраў, яны былі недастаткова ініцыятыўныя ў справе рэалізацыі палітыкі эўрапейскай інтэграцыі, недастаткова інфармавалі МЗС пра бягучыя падзеі. Захаваньне іх на пасадах азначала б стагнацыю зьнешняй палітыкі Малдовы, растлумачыў Юры Лянкэ.\nПаводле кіраўніка МЗС Малдовы, адкліканьнем паслоў урад мае намер умацаваць дыпляматычны корпус, падвысіць яго прафэсіяналізм дзеля больш актыўнага ўдзелу ў эўрапейскай інтэграцыі.\nПарлямэнт Малдовы дагэтуль ня змог выбраць прэзыдэнта краіны. Апошнім разам фракцыя камуністаў адмовіліся галасаваць і пакінула залю.\nА ўладнай дэмакратычнай кааліцыі, якая вылучала ў прэзыдэнты лідэра Дэмакратычнай партыі Марыяна Лупу, не хапіла галасоў.\nЛідэр камуністаў і былы прэзыдэнт Малдовы Ўладзімер Варонін заявіў, што, байкатуючы абраньне новага прэзыдэнта, камуністы спадзяюцца правесьці новыя парлямэнцкія выбары і ўзяць на іх рэванш у дэмакратычнага альянсу “За эўрапейскую інтэграцыю”.


На лёд – без прыгод — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n08.12.2015 21.08.2019 admin475Комментарии on На лёд – без прыгод\nНеўзабаве паверхню рэк і азёр скуе лёд. Райарганізацыя Таварыства выратавання на водах лічыць неабходным нагадаць пра правілы бяспекі на нетрывалым пакуль покрыве.\nГэта рашэнне падмацавана і патрабаваннямі Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 420 “Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у Дырэктыву № 1” ад 12 кастрычніка 2015 года. Дакумент быў распрацаваны і прыняты ў асноўным з-за таго, што людзі па-ранейшаму залішне легкадумна ставяцца да ўласнай бяспекі. Гэта пацвярджаецца і статыстычнымі данымі. За апошнія 5 гадоў толькі ў нашым раёне на вадзе загінулі 19 чалавек. І ў гэтым ёсць пэўная віна саміх небарак, многія з якіх паводзілі сябе вельмі неабачліва. А наперадзе – перыяд, асабліва небяспечны для дзяцей, рыбакоў і проста аматараў “пахадзіць па лёдзе”. Першы лёд на вадаёмах – вельмі тонкі і нетрывалы. Трэба памятаць, што бяспечным для чалавека лічыцца лёд таўшчынёй не менш за 10 см у прэснай і 15 см у салёнай вадзе. Моц ільду саслаблена ў вусцях і прытоках рэк, месцах хуткай плыні, падводных ключоў, сцёкавых вод, а таксама там, дзе шмат расліннасці. Калі тэмпература паветра трымаецца вышэй за 0 градусаў больш за тры дні, трываласць ільду памяншаецца на 25%. Яе можна вызначыць і візуальна: лёд блакітнага колеру трывалы, белы – у два разы слабейшы.\nКалі чалавек праваліўся ў ваду, яму нельга панікаваць, рабіць рэзкія рухі. Варта стабілізаваць дыханне, раскінуць рукі ў бакі і паспрабаваць зачапіцца за край ільду. Потым асцярожна налегчы на яго грудзьмі і закінуць адну, а затым другую ногі на лёд. Калі лёд вытрымаў, перакочваючыся, павольна паўзіце да берага, прычым у той бок, адкуль прыйшлі (там лёд ужо правераны на трываласць).\nТой, хто аказвае дапамогу, павінен скарыстацца любой доўгай палкай, дошкай ці вяроўкай. Можна звязаць разам шалікі, рамяні, адзенне. Паўзком, шырока расстаўляючы пры гэтым рукі і ногі і штурхаючы перад сабой выратавальныя сродкі, асцярожна рухацца да палонкі. Спыніцеся ад пацярпелага на адлегласці некалькіх метраў і працягніце яму палку ці кіньце вяроўку, затым асцярожна выцягніце небараку на лёд і разам паўзком выбірайцеся з небяспечнай зоны. Пацярпелага дастаўце ў цёплае месца, зніміце з яго вопратку, энергічна разатрыце цела (да пачырванення скуры) змочанай у спірце анучкай або рукамі, напаіце гарачым чаем. Ні ў якім разе не давайце такому чалавеку алкаголь, гэта можа прывесці яго да лятальнага канца.\nстаршыня РА ГА “ТВВОД”


Успамінаюць удзельнікі аперацыі “Баграціён”: Аляксандр Маркаў – Зельва. Праца. Районная газета\nЧетверг, 4 июня 2020 г. 13:01\nУспамінаюць удзельнікі аперацыі “Баграціён”: Аляксандр Маркаў\nОпубликовано: 12 мая, 2019 г. 100\nПасля разгрому нямецкіх войск у раёне Крупак мы накіраваліся да важнага стратэгічнага рубяжу – горада Барысава. Перад намі была пастаўлена задача: на рацэ Беразіне прарваць другі рубеж абароны праціўніка і фарсіраваць раку. За ёю ўзвышаўся вельмі спрыяльны для абароны правы бераг, на якім вораг спадзяваўся спыніць нашы войскі. На наступны дзень пры падтрымцы авіяцыі, якая бамбіла рэшткі 5-й танкавай дывізіі немцаў, танкісты 3-й гвардзейскай танкавай брыгады гналі ворага па шашы Мінск – Масква ў напрамку Барысава. Нашы танкі дасягнулі Беразіны так хутка, што да іх падыходу немцы нават не паспелі ўзарваць замініраваны бетонны мост праз раку.\n30 чэрвеня 1944 года танкісты 3-й танкавай брыгады прарваліся па аўтамагістралі да маста на рацэ Сха, наперадзе быў мост праз\nБеразіну. На вялікай хуткасці баявыя машыны 2-га батальёна рушылі да яго, але толькі адзін танк лейтэнанта П.Н. Рака змог прарвацца да Беразіны і пранёсся па мосце, які пасля гэтага адразу ж быў узарваны. 16 гадзін танкісты Рака вялі бой на вуліцах Барысава. Ворагі кінулі супраць аднаго танка некалькі самаходных гармат, танкаў. На наступны дзень танк быў падпалены, экіпаж загінуў.\n1 ліпеня акупанты былі выгнаны з Барысава. Мы працягвалі наступаць. 3 жорсткімі баямі вызвалілі Смалявічы. За дзень 2 ліпеня мы прайшлі больш чым 60 кіламетраў і сваімі перадавымі часцямі 3-й гвардзейскай танкавай, 2-й гвардзейскай мотастралковай брыгад, 266-га мінамётнага палка, 10-га матацыклетнага батальёна завязалі бой за паўночна-ўсходнюю ўскраіну Мінска. Раніцай 3 ліпеня ўвайшлі ў Мінск, а галоўныя сілы нашай 5-й гвардзейскай танкавай арміі Ротмістрава, абышоўшы горад з поўначы, да канца дня перарэзалі праціўніку шляхі адыходу на Маладзечна. Да 15 гадзін дня 3 ліпеня Мінск быў поўнасцю вызвалены. Адзінаццаці часцям, у тым ліку і нашаму 226-му мінамётнаму палку, было прысвоена званне „Мінскіх”.\nЗ раніцы 4 ліпеня мы рушылі далей – на Валожын, Ашмяны і Вільнюс. Добра запомніўся дзень, калі ў раёне вёсак Першамай, Доўбедзі фашысцкія аўтаматчыкі пачалі абстрэльваць нашы часці. Мяне выклікаў камандзір палка падпалкоўнік Казлоўскі і загадаў з асабовым саставам ачысціць вёску ад немцаў. У дапамогу выдзелілі два танкі. Загад быў выкананы паспяхова. 6 ліпеня Валожын быў вызвалены.\nУдзельнікі гэтай аперыці былі ўдастоены высокіх узнагарод. Я быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.


Сусветны дзень моладзi працягвае прыносiць свой плён у розных частках свету.\nСусветны дзень моладзi ў Сiднэi працягвае даваць свой плён. Шмат маладых людзей прынялi ўдзел у III° спатканнi маладзёвых рухаў Калумбii. Спатканне, якое скончылася ў мiнулую нядзелю 3 жнiўня арганiзавана ў сталiцы краiны Багоце нацыянальнай пастырскай службай сярод моладзi.\nМаладзёвыя рухi ў Калумбii вельмi актыўныя дзякуючы шматлiкiм хрысцiянскiм мiсiям, якiя дзейнiчаюць у гэтай паўднёваамерыканскай краiне. Сярод iншых асаблiвай актыўнасцю адрознiваецца маладзёвы кармелiтанскi рух.\nУ прапанаваных ва многiх дыяцэзiях iнiцыятывах многiя не могуць удзельнiчаць па матэрыяльных матывах. Недахоп сродкаў i адсутнасць перспектыў на будучыню прыводзяць да таго, што шмат маладых людзей далучаюцца да ўзброеных бандаў, ужываюць наркотыкi i займаюцца прастытуцыяй. Каб пазбегнуць гэтага далучэння моладзi да крымiнальнага свету, законнiкi-кармелiты арганiзоўваюць маленькiя рамесныя майстэрнi, дзе маюць магчымасць вывучыць нейкае рамёства ўсе жадаючыя.


«Арт-Сядзіба» пераўтворыцца ў мультымедыйны партал\n22.01.2013 / 23:17\nСайт плануецца запусціць цягам месяца.\n«Арт-Сядзіба», тройчы закрытая цягам 2012 года, пераўтварылася ў грамадскае агенцтва — цяпер «сядзібаўцы» робяць «усё тое самае», толькі ў розных месцах, паступова перабіраючыся ў інтэрнэт.\n«Мы вырашылі стварыць мультымедыйны партал «Арт-Сядзіба online», які запрацуе цягам месяца. — расказвае заснавальнік «Сядзібы» Павал Белавус. — Мы правядзем школу арт-журналістыкі для людзей, якія надалей будуць працаваць з намі. Галоўнае для нас зараз, гэта зрабіць праект, адрозны ад 34mag.net ці kyky.org».\n«У нас засталіся добрыя адносіны з арганізатармі розных мерапрыемтсваў, — кажа Белавус. — Таму цяпер мы праводзім невялікія кінапаказы, лекцыі і кватэрнікі, людзі з намі актыўна супрацоўнічаюць. Ці не баімся мы, што гэтыя мерапрыемствы могуць сарвацца, з-за ўдзелу «Сядзібы»? Раней было прасцей — было памяшканне, якое можна прыйсці і закрыць. Але саму ідэю і з’яву закрыць немагчыма. Зараз нам дапамагаюць з памяшканнямі партнёры і сябры — тыя, у каго ёсць кватэры, дзе можна збірацца».\nСайт «Арт-Сядзібы» ўжо існуе, пакуль што адрас перанакіроўвае наведнікаў у суполку «Укантакце», але неўзабаве партал запрацуе.


Канвертаваць Кітайскі юань (CNY) і MaxCoins (MAX) : Калькулятар абменнага курсу\nКітайскі юань (CNY) і MaxCoin (MAX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кітайскі юань і MaxCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кітайскі юань. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць MaxCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на MaxCoins або Кітайскі юань канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКітайскі юань гэта валюта, у Кітай (CN, CHN). The MaxCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Кітайскі юань таксама вядомы як Юаняў, Юаняў, і Рэнмінбі. Сімвал CNY можа быць запісаная Y. Сімвал MAX можа быць запісаная MAX. Кітайскі юань дзеліцца на 10 jiao or 100 fen. Абменнага курсу Кітайскі юань Апошняе абнаўленне 17 люты 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the MaxCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. CNY каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. MAX каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Дызайнер з Малдовы робіць ўпрыгожанні са старых мікрасхем | euroradio.fm\nГалоўная / Дызайнер з Малдовы робіць ўпрыгожанні са старых мікрасхем\nА пачынаўся гэты бізнэс з мяшка шкарлупін ад грэцкага арэха і інструментаў з татавага гаража.\nКараліна Партэрэску з невялікага малдаўскага горада Оргееў робіць ўпрыгажэнні з мікрасхем і іншых падручных матэрыялаў з тых часоў, як сябе памятае. Але ператварыць любімае хобі ў бізнес не прыходзіла ёй у галаву, пакуль Караліна, якая працавала перакладчыцай з англійскай мовы на румынскую, не пайшла ў дэкрэт.\n"У мяне быў цэлы мех шкарлупін какосавых арэхаў, якія чамусьці было шкада выкінуць. Я парылася ў бацькавым гаражы, знайшла інструменты, потым ўзяла адзін кавалак гэтай шкарлупіны, адшліфавала яго, закругліла краі і пафарбавала. Атрымалася брошка", — успамінае Караліна свой першы поспех.\nБрошка лёгка прадалася. Гэта надало Караліне смеласці, і яна стала ствараць усё больш і больш складаныя ўпрыгожанні. Праз некалькі гадоў чарга дайшла камп’ютарных плат і мікрасхем — цяпер яны сталі "разынкай" вырабаў Караліны. Акрамя яе, за такую нетыповую "сыравіну" не бярэцца ніхто, па меншай меры, у Малдове.\nАкрамя біжутэрыі, у калекцыі Караліны сёння ёсць портманэ, бірулькі, кніжныя закладкі і многае іншае.\nГарады з космасу\n"Я выявіла некалькі мікрасхем у краме у брата. Яны былі такія яркія — зялёныя, жоўтыя, блакітныя. Я проста закахалася. Мне падалося, яны падобныя на гарады, на якія глядзіш з космасу".\nПрацаваць з мікрасхемамі аказалася няпроста — некалькі месяцаў сышло толькі на тое, каб навучыцца выразаць кавалачкі патрэбнай формы. Спачатку Караліна апрацоўвала іх усё тымі ж інструментамі з татавага гаража, але для такой тонкай працы яны відавочна не падыходзілі. Яна назапасіла грошай і купіла прафесійны станок. Але на жаль, ён апынуўся падробкай і толькі псаваў матэрыял.\nТут Караліна зноў выйшла ў дэкрэт, і знайшла вырашэнне праблемы. Абсталяваць сваю майстэрню ёй удалося дзякуючы Праграме развіцця ААН. Праграма называецца "Падтрымка мер па ўмацаванні даверу", фінансуецца яна Еўрасаюзам.\nКараліна прадумала бізнес-план і падала заяўку на грант у памеры сто тысяч лееў (каля пяці тысяч еўра). На гэтыя грошы яна купіла усё неабходнае для рэзкі, свідравання, шліфоўкі і паліравання — 13 відаў інструментаў.\nЦяпер Караліна не толькі прадае свае тавары ў Малдове, але і адпраўляе іх за мяжу — у ЗША, у Данію і ў Вялікабрытанію. З гэтых краін яна атрымлівае больш за ўсё заказаў.\nЧасам з-за мяжы дасылаюць не толькі заказы, але і саму сыравіну: "Людзі дасылаюць мне платы і кажуць, якое ўпрыгожванне яны бачаць з гэтага".\nШмат хто купляе такую біжутэрыю з меркаванняў экалогіі — ім падабаецца магчымасць перапрацаваць тэхніку, якая адслужыла сваё.\nРазмовы пра тое, каб зафарбаваць мурал “Дзяўчына з катом”, пакуль не ідзе\nУ Мінску з’явіцца новы мурал – ля метро “Кунцаўшчына”\nАўтар “Чалавека без твару” пракаментаваў знішчэнне свайго мурала ў Мінску\nУ Мінску зафарбоўваюць вядомы мурал "Чалавек без твару" (фота)


Галоўная ➠ Навіны ➠ Паўлаўскія дошколята сталі лаўрэатамі Усерасійскага танцавальнага фестывалю\nЗа гэты час восем дзяўчынак і адзін хлопчык сталі пераможцамі міжрэгіянальнага харэаграфічнага фестывалю «СПОРТС АНД ДАНЦЕ лоўлі СПРИНГ СХОЩ 2013», заваявалі адразу два першыя месцы ў дзвюх намінацыях на міжрэгіянальным фестывалі-конкурсе «Танцавальная хваля-2013» і ўвянчалі спіс перамог першым месцам за сольнае выступ на ўсерасійскім фестывалі-конкурсе «Зроблена ў Расеі-2013». І гэта пры тым, што самай старэйшай з танцорак - шэсць гадоў, а малодшым - усяго па чатыры.\nСвае нумары калектыў рэпеціруе паўпадвальным памяшканні старога дома. Кіраўнік калектыву, майстар спорту па мастацкай гімнастыцы Аляксандра Вовнюк і яе муж, дырэктар студыі Ілля Вовнюк ўзялі ў арэнду струхлелага будынак з адной вялікай пакоем і за паўгода ператварылі яе ў танцавальны клас. А мама адной з танцорак - Наталля Гербич - пашыла дзецям касцюмы для выступаў.\n- Мы спадзяемся на падтрымку гарадскіх уладаў, - распавядае Аляксандра. - Але і цяпер, калі ўсё заснавана толькі на энтузіязме, у нас вялікія планы. Увосень мы збіраемся ўступіць у Грамадскую Расійскую танцавальную арганізацыю. Калі ўсё будзе добра, мы створым прафесійную школу.\nАляксандра скончыла педуніверсітэт і перакананая, што сакрэт паспяховай працы з дзецьмі - гэта ўсмешка і індывідуальны падыход да кожнага дзіцяці.\nАтмасфера ў маленькім калектыве цалкам сямейная, тут нават займаюцца трое дзетак з шматдзетнай сям'і. Чатырохгадовая Ліза і пяцігадовы Саша ўсур'ёз супернічаюць паміж сабой. Сямігадовая Аня марыць займацца бальнымі танцамі, калі падрасце.\n- У мяне сямёра дзяцей, - распавядае іх мама Святлана Мерчанская. - Старэйшыя займаліся танцамі, і я вырашыла, што малодшыя таксама будуць танцаваць. Танцы - гэта будучыня. Я шчаслівая, што ў маіх дзяцей ёсць такія выкладчыкі.\nА пакуль што будучыя заваёўнікі музычнага Алімпу і іх кіраўнік атрымалі Ганаровыя граматы і падарункі ад гарадской адміністрацыі і танчаць перад усімі, хто пажадае іх убачыць. Напрыклад, на днях яны выступалі ў ГЦ «Атлас».\nВаронежскай аленіхі Каці прывезлі жаніха з Ямала\nУ Новоусманском ІЧУ затрыманы спрабавау пакончыць з сабой з дапамогай шарыкавай ручкі\nВаронежскі шматфункцыянальны цэнтр будзе працаваць пад брэндам Мае дакументы


Уільям Шэкспір, Гамлет, прынц Дацкі — акт пяты - Юрка Гаўрук - Літаратура.org\nЛітаратура.org » Уільям Шэксьпір » Уільям Шэкспір, Гамлет, прынц Дацкі — акт пяты\nГамлет, прынц Дацкі — акт пяты\nУваходзяць два блазны з рыдлёўкамі ды іншым.\nЦі ж можна хаваць па-хрысціянску таго, хто самаўпраўна шукае сабе збавення?\nЯ табе кажу, што можна; капай хутчэй яму; было следства, і вырашылі хаваць яе па-хрысціянску.\nЯк гэта так, раз яна ўтапілася не ў парадку самаабароны?\nА табе што? Такое рашэнне.\nАле ж трэба, каб нехта нападаў. У гэтым жа ўся штука. Бо калі я таплюся наўмысна,— гэта азначае дзею, а ўсякая дзея мае тры галіны, а іменна: дзею, учынак і выкананне; выходзіць, што яна ўтапілася з намерам.\nНе, ты паслухай лепш, далакоп.\nАдчапіся. Вось тут, напрыклад, вада; добра; а вось тут, напрыклад, чалавек. Калі чалавек ідзе да вады і топіцца, выходзіць, хоча ён таго ці не хоча, але ён ідзе; заўваж гэта; калі ж вада сама ідзе да яго, то не ён топіцца, а яго топяць. Значыцца, той, хто не вінаваты ў сваёй смерці, не ўкарочвае свайго веку.\nА то як жа; крымінальны закон.\nА хочаш, каб я сказаў табе праўду? Не будзь яна дваранкай, яе б не хавалі па-хрысціянску.\nЗразумела; крыўдзяць нас,— бо каторы вялікі пан, то яму на гэтым свеце і тапіцца і вешацца можна з выгодамі, не то што нашаму брату-хрысціяніну. Капанём, рыдлёвачка! Самыя даўнія дваране — садоўнікі, грабары і магільшчыкі; у іх Адамава прафесія.\nХіба Адам быў дваранін?\nА то як жа; ён першы набыў сабе ўзбраенне.\nНяпраўда; у яго зброі не было.\nТы што, у бога не верыш, ці што? Як ты разумееш свяшчэннае пісанне? У пісанні сказана: Адам капаў. Не голымі ж рукамі ён капаў? Ясна, што ён быў узброены — рыдлёўкай. Я задам табе другое пытанне, калі ты мне не адкажаш, то прызнайся, што ты...\nХто будуе мацней за муляра, карабельніка і цесляра?\nШыбенічны майстар; яго будынак перажывае тысячу кватарантаў.\nНядрэнна; шыбеніца — добра. Але каму добра? Таму, хто дрэнна робіць. А ты робіш дрэнна, сказаўшы, што шыбеніца пабудавана мацней, чым царква; значыцца: шыбеніца табе ў самы раз. Пачынай спачатку, ну.\nТак, адказвай і будзеш вольны.\nДальбог, не ведаю.\nОт, чорт, забыўся.\nУваходзяць Гамлет і Гарацыо, паводдаль.\nНе ламай дурное галавы. Колькі ты асла ні бі, усё роўна кроку не набавіць. А калі хто ў другі раз будзе ў цябе пытацца, адказвай — магільшчык; яго хаты стаяць да страшнага суда. Вось што, схадзі лепш да Ёгена, прынясі мне кварту гарэлкі.\nДругі блазен выходзіць.\n(капае і пяе)\nЛюбіўся я, кахаўся я,\nКалі быў малады,\nБыў дужы я, ух, сіла мая!\nНе ведаў я бяды.\nНяўжо гэты чалавек не адчувае, што ён робіць? Капае магілу і пяе. ГАРАЦЫО\nЗаўсёды так. Чым менш рука працуе, тым больш у яе чуласці.\nАле старасць-зладзейка прыйшла\nI вытрасла сілу з мяне;\nI шчасце мінула, як сон,\nI я апынуўся ў труне.\nКалісьці ў гэтым чэрапе быў язык, і ён мог спяваць; а гэты мужык шпурнуў яго вобземлю, нібы сківіцу Каіна, першага забойцы. Быць можа, гэта галава належала якому-небудзь палітыку, які збіраўся перахітрыць самога госпада бога, а цяпер яе перахітрыў гэты асёл. Як ты думаеш?\nАльбо прыдворнаму, які любіў паўтараць: «Добрага рання, найяснейшы прынц! Як вы маецеся, даражэнькі прынц?..» Гэта мог быць пан такі-та, які хваліў каня пана такога-та, каб мець гэтага каня на сваёй стайні. Што, мо няпраўда?\nЯ ж кажу; а цяпер гэта — пані Гніль, абадраная, абшарпаная, і гэты далакоп стукае яе рыдлёўкаю па пустым чэрапе. Надзвычайна цікавы пераварот, каб толькі можна было падгледзець, як гэта робіцца. Няўжо гэтыя косці ствараліся толькі на тое, каб імі гуляць у бабкі? Мае ўласныя баляць, калі падумаю аб гэтьм.\nМатыка, і рыдлёвачка,\nI покрывачка ёсць:\nАх, выкапана ямачка,—\nЛажыся, мілы госць!\n(Выкідае другі чэрап.)\nВось яшчэ адзін. Чаму яму не быць чэрапам якога-небудзь законніка? Дзе цяпер яго «можна так» і «можна гэтак», яго каверзы, яго прычапкі, яго ашуканства? Чаму ён дазваляе гэтаму грубіяну таўчы яго брудным жалезняком па патыліцы і не прыцягвае «вышэйпамянёнага» да судовай адказнасці за абразу дзеяннем? Гм! А можа, гэта быў які-небудзь прайдзісвет, што скупляў маёнткі, і былі ў яго закладныя, і канчатковыя, і падвойныя пасведчанні, і штрафы, і спагнанні. І вось у канчатку ўсіх канчаткаў і ў спагнанне ўсіх спагнанняў, яго ўласніцкая галава напоўнена брудам. Няўжо ўсе яго пасведчанні, асабліва падвойныя, не маглі даць яму больш зямлі, чым столькі, колькі можна прыкрыць параю зямельных актаў? Наўрад ці ўлезлі б усе яго паперы ў тую скрынку, у якую ён сам улез. Мала ж тады чалавеку зямлі дастаецца.\nПергамент робіцца з авечае скуры?\nЗ авечае і з цялячае, прынц.\nАвечкі і цяляты тыя, што спадзяюцца на пергамент. Пагутару з гэтым мужыком.— Чыя гэта магіла, чалавеча?\nВідаць, твая, раз ты ў ёй ляжыш.\nВас сюды не палажылі, дык яна і не ваша; а я хоць і не ляжу ў ёй, але яна мая.\nТады ты строіш дурня, кажучы, што яна твая. Гэта для мёртвых, а не для жывых. Ты проста строіш дурня.\nВыбачайце, мой дурань не просты, а падкідны; дазвольце перакінуць яго вам назад.\nКаму ты капаеш гэта?\nI не жанчыне.\nХто будзе тут пахаваны?\nТая, што была калісьці жанчынай; цяпер яна памерла, царства ёй нябеснае.\nЯк правільна ён адказвае! Трэба гаварыць асцярожна каб не збіў. Клянуся небам, Гарацыо, век цяпер такі востры, што селянін, дагнаўшы прыдворнага, наступае яму не толькі на мазоль, але і на язык.— Даўно працуеш магільшчыкам?\nЗ усіх дзён у годзе я пачаў якраз у той дзень, калі нябожчык кароль наш Гамлет адолеў Фарцінбраса.\nА даўно гэта было?\nХіба не ведаеце? Кожны дурань гэта ведае. Гэта было ў той дзень, калі нарадзіўся малады Гамлет; той самы, што звар'яцеў і пасланы ў Англію. ГАМЛЕТ\nНу, што ты скажаш! Чаго ж яго паслалі туды?\nЯк чаго? Ён жа вар'ят. Там ён павінен паразумнець; а калі не, то ў Англіі гэта не бяда.\nТам гэтага не заўважаць; там усе такія ж вар'яты.\nЯк жа ён звар'яцеў?\nКажуць, вельмі дзіўна.\nЯк жа дзіўна?\nДы так, што розум страціў.\nНа якой глебе?\nНа дацкай, пане; вось ужо трыццаць год, як я тут сторажам на цвінтары.\nЦі доўга можа праляжаць чалавек у зямлі, не згніўшы?\nГледзячы які: той, што не згніў пры жыцці (цяпер гэта рэдка бывае — не паспееш пахаваць, як ужо гной свішча),— той пратрымаецца так гадоў восем альбо дзевяць; гарбар — дзесяць гадоў.\nА чаму ён даўжэй?\nБо яго праца такая; цэлы век скуру скрабе, чысціць, квасіць, сушыць, дык і сам робіцца як падэшва; яго труп вады не прапускае, а каторы труп прапускае ваду, той хутка разлазіцца. Вось яшчэ чэрап. Гэты чэрап праляжаў у зямлі дваццаць тры гады.\nВар'ята аднаго шалёнага; як вы думаеце, чый?\nКаб на яго чорная немач, на паскудніка гэтага кручанага! Ён мне некалі выліў на галаву бутэлькі рэйнвейну. Гэта чэрап Йорыка, каралеўскага блазна.\nПакажы мне. (Бярэ чэрап.) Бедны Йорык! Я ведаў яго, Гарацыо; гэта быў чалавек вельмі вясёлы, з невычэрпнай фантазіяй, тысячу разоў ён насіў мяне на сабе; а цяпер — як агідна мне глядзець на гэта! Мяне нудзіць, мне робіцца млосна. Тут былі вусны, якія я цалаваў так часта. Дзе цяпер твае тонкія кпіны? Твае скокі? Твае песні? Дзе выбухі іскрыстых жартаў, ад якіх рагатаў увесь стол? Няма ніводнага, каб паздзекавацца з тваіх уласных выскаленых зубоў. Адвісла сківіца. Зайдзі цяпер у спальню да якой-небудзь дамы і скажы ёй: няхай яна наложыць фарбы на цэлы палец, усё роўна нарэшце будзе такою ж; пасмяшы яе гэтым.— Калі ласка, Гарацыо, скажы мне...\nШто, мой прынц?\nЯк ты думаеш, Аляксандр у зямлі ляжаў такі самы?\nI гэтак жа пахнуў? Фэ!\nГэтак жа, прынц.\nДа якое нікчэмнасці мы можам апусціцца, Гарацыо! Чаму б уяўленню не прасачыць прах Аляксандра да таго моманту, калі ім замажуць дзірку ў бочцы?\nРазглядаць з'явы так, гэта азначала б разглядаць іх занадта падрабязна.\nО, не; да гэтага можна дайсці зусім проста, кіруючыся прынцыпам праўдападобнасці. Напрыклад: Аляксандр памёр, Аляксандра пахавалі, Аляксандр спарахнеў; прах — зямля, у зямлі здабываюць гліну. Чаму ж тады глінаю, у якую ператварыўся прах Аляксандра; нельга замазаць піўную бочку?\nМагутны Цэзар згніў у гліне вязкай\nI стаў звычайнаю для сцен замазкай;\nМатэрыя, што пагражала свету,\nБароніць нас ад холаду і ветру.\nЦішэй! Увага! Вунь ідзе кароль.\nУваходзяць свяшчэннікі ды іншыя,\nпрацэсіяй; нясуць цела Афеліі;\nза імі— Лаэрт, кароль, каралева\nі некалькі прыдворных.\nЗ ім каралева, двор. Каго нясуць?\nI так убога? Як відаць, хаваюць\nТаго, хто сам сябе жыцця пазбавіў\nРукою роспачнаю. Нехта знатны.\nАдыходзіць з Гарацыо.\nЯкі яшчэ абрад?\nТут і Лаэрт, юнак высакародны;\nХаўтурны чын працягнуты і так,\nНаколькі можна; скон яе няпэўны:\nКаб не парушан быў царкоўны статут\nЗагадам найвышэйшым, то яна\nЛяжала б у зямлі неасвячонай\nДа страшнага суда; замест малітвы\nЁй кідалі б чарэп'е і каменне;\nА мы далі ёй провады і звон,\nНа ёй вянкі дзявочыя і кветкі.\nУсё, нічога больш?\nМы б апаганілі святую службу,\nКаб рэквіем над ёю праспявалі,\nЯк над душой, што ў міры адышла.\nБярыце дамавіну, апускайце,—\nНяхай жа з хараства і чыстаты\nФіялкі ўзыдуць! — Знай, бяздушны поп,\nМая сястра сярод анёлаў будзе,\nКалі ты ўзвыеш у смале.\nПрыгожыя — прыгожай. Выбачай!\nЯ думала назваць цябе нявесткай,\nТвой шлюбны ложак кветкамі убраць,\nА не труну тваю, маё дзіцятка.\nО, трыццаць бед трохкратных на таго,\nХто адабраў твой розум малады\nУчынкам злосніцкім! — Зямлі не рушце,\nХачу ў апошні раз яе абняць.\n(Саскоквае ў магілу.)\nЦяпер завальвайце жывога з мёртвай.\nЖвір, жвір у вочы! Насыпайце насып\nВышэй за Пеліён і за Алімп\nДа самых да нябёс.\nЧый гэта сум\nТак пышна выяўляецца? Хто той,\nШто заклікае зоры ў буйным смутку\nI прымушае іх нямець ад дзіва?\nЯ — Гамлет, дацкі прынц.\nНяхай цябе Ухопіць д'ябал!\n(Кідаецца да яго біцца.)\nБудзь ласкаў, не душы мяне за горла:\nЯ стрыманы, я ціхі, але ўсё ж\nЁсць нешта небяспечнае ва мне,\nЧаго табе лепш сцерагчыся. Прэч!\nСупакойцеся, мой прынц.\nПрыдворныя іх разнімаюць,\nі яны выходзяць з магілы.\nО, я за гэта буду біцца з ім\nЗа што, сынок?\nДы я ж любіў\nАфелію, любіў; і сорак тысяч\nБратоў з усім сваім каханнем братнім\nСа мною не зраўняцца.— Скажы мне,\nШто ты гатоў зрабіць дзеля яе?\nЛаэрт, не слухай,— ён вар'ят.\nПабойся бога, пашкадуй яго.\nШто ты гатоў зрабіць?\nРваць валасы? Пасціцца? Біцца? Плакаць?\nНіл выпіць? Кракадзіла праглынуць?\nI я таксама. Ты прыйшоў тут енчыць?\nТы мне на злосць ускочыў у магілу?\nХацеў, каб пахавалі з ёю разам?\nI я таксама. Ты тут горы кідаў?\nНяхай жа мільёны дзесяцін\nНа нас узваляць, каб курган высокі\nАпёк свой лоб у зоне агнявой,\nЗ прышчом зраўняўшы Оссу! Ты хваліўся,-\nI я магу не горш.\nАле прыпадак гэты хутка пройдзе,\nI стане ціхі ён, як галубіца\nНад залатымі дзеткамі ў гняздзе.\nЗа што вы абражаеце мяне?\nЯ меў да вас любоў. Але ўсё роўна,\nШто б ні рабіў на свеце Геркулес,\nКот мяўкае, а воўк глядзіць у лес.\nГарацыо, прашу, сачы за ім.\nА ты не забывай умовы нашай.\nМы справе зараз жа дадзім штуршок.—\nГертруда, учыні нагляд за сынам.—\nМы тут паставім манумент жывы:\nТады супакаенне будзем мець,\nА покуль што — прыходзіцца цярпець.\nЗала ў замку.\nУваходзяць Гамлет і Гарацыо.\nПра гэта досыць; слухай жа далей.\nЦі помніш ты апошнія падзеі?\nМой прынц, я помню ўсё.\nУ маёй душы\nІшло змаганне нейкае, і сон\nМяне не браў; ляжаць было мне мулка,\nГорш, чым якому арыштанту. Раптам —\nНяхай жыве раптоўнасць! — Ведай, дружа:\nЧасамі рызыка ратуе нас\nI не ўдаецца план. Адгэтуль вывад:\nЁсць нехта, хто канчае нашы справы\nПа-свойму, не зважаючы на нас.\nЗ каюты выйшаў я. Ноч. Цемната.\nШукаю гэтых двух. Знаходжу. Спяць.\nСхапіў пакет і да сябе ў каюту.\nАд страху забываецца прыстойнасць;\nЯ дзёрзка ўскрыў пасланне караля.\nШто ж там было, Гарацыо! О подласць!\nТам быў загад, нашпігаваны густа\nТраскучай балбатнёю аб дабры\nАнглійскае і дацкае дзяржавы,\nI ў ім — о, слухай! — столькі начапляна\nЧарцей і д'яблаў на маё жыццё,\nШто безадкладна, у адну мінуту,\nНе навастрыўшы нават тапара,\nМне б галаву адсеклі.\nВось гэтае пасланне; прачытай\nУ вольны час. Сказаць табе цяпер,\nШто я зрабіў?\nАблытаны навокал ліхадзействам,\nМой розум не прыдумаў і пралога,\nЯк распачаў ігру. Я сеў за стол,\nСклаў новы ліст, перапісаў прыгожа;\nЯ некалі, як нашыя міністры,\nЛічыў за сорам мець прыгожы почырк,\nСтараўся развучыцца; але тут\nМаё уменне на карысць пайшло.\nТы хочаш ведаць, што я напісаў?\nХачу, мой прынц.\nАд караля сур'ёзнейшая просьба,—\nПаколькі Англія ягоны даннік,\nПаколькі паміж іх квітнець павінна\nЛюбоў падобна пальме, гэтаксама,\nПаколькі мір пшанічнаю гірляндай\nВісіць над імі, як злучок сяброўства,—\nI шмат яшчэ «паколькі» і «злучкоў»,—\nПа атрыманні гэтага паслання,\nБез разважанняў, доўгіх ці кароткіх,\nПадацеляў схапіць, звязаць і знішчыць,\nНе даўшы памаліцца.\nI ў гэтым мне дапамагала неба.\nЯ пры сабе меў бацькаву пячатку.\nМадэль сучаснай дацкае пячаці.\nЗгарнуўшы ўсё так, як было раней,\nЯ падпісаўся, прылажыў пячаць\nI не прыкметна ім падкінуў ліст.\nНазаўтра быў на моры бой; далей\nДык Гільдэнстэрн і Разенкранц плывуць?\nНяхай плывуць, ім гэта даспадобы.\nСумленне не гняце мяне. Іх смерць\nЁсць вынік умяшання. Небяспечна\nІстотам нізкадушным поўзаць там,\nДзе скрыжаваны коп'і і мячы\nВось дык кароль!\nСкажы, ці ж не павінен я паўстаць\nСупроць таго, хто атруціў мне бацьку,\nЗняславіў маці мне, убіўся клінам\nПаміж абраннем і маёй надзеяй,\nЖыццё маё на вудачку лавіў\n3 такою хітрасцю? Ці ж я не ў праве\n3 ім расквітацца гэтаю рукой?\nЦі ж не пракляты буду я навек,\nКалі дазволю чарвяку ліхому\nПрыроду нашу грызці?\nЁн атрымае весткі аб падзеях,\nШто адбыліся ў Англіі.\nАле пакуль што перапынак мой;\nЖыццё людское — скарацечны міг.\nШкада, шкада мне вельмі, друг Гарацыо,\nШто я з Лаэртам груба абышоўся,—\nМой лёс і лёс яго зусім падобны.\nХачу мірыцца з ім; але, павер,\nЁн так крычаў, так задаваўся горам,\nШто я не мог стрымацца.\nЦіха; хто там?\nДазвольце, прынц, павіншаваць вас з прыездам.\nДзякую, пане. (Ціха Гарацыо.) Ты ведаеш матыля?\nНе, мой прынц.\nТваё шчасце. Той, хто яго ведае, —няшчасны\nГэта абшарнік. Зямлі ў яго многа, поле яго родзіць; а калі скаціна пануе над быдлам, то яе жолаб будзе заўсёды пры каралеўскім стале. Гэта шпак, але, як я ўжо сказаў, прасторна абложаны брудам.\nСвятлейшы прынц, калі ваша высокасць мае вольны час, то я меў бы нешта сказаць вашай высокасці ад імя яго вялікасці.\nЯ вас уважна слухаю. Зрабіце з вашым капелюшом тое, для чаго ён прызначаны: надзеньце яго на галаву.\nУдзячны вашай высокасці; вельмі горача.\nШто вы? Паверце мне, вельмі холадна: вецер з поўначы.\nА яно такі халаднавата, мой прынц.\nНаадварот, па-мойму, вельмі горача; мне проста душна пры маёй камплекцыі.\nНадзвычайна, мой прынц. Так душна, так душна, як... я не магу вам выказаць. Ваша высокасць, яго вялікасць запрапанавалі мне давесці да ведама вашай высокасці, што яны пайшлі на вялікі заклад адносна вас; справа ў тым...\nКалі ласка, не забывайце.\n(Прымушае яго надзець капялюш.)\nМой добры прынц, слова гонару, мне так лепей, слова гонару. Ваша высокасць, нядаўна пры двары з'явіўся Лаэрт. Паверце мне, гэта дасканалейшы дваранін, поўны самых выдатных асаблівасцей, выключна далікатнага абыходжання і вялікай імпазантнасці. Калі гаварыць аб ім з належнай чуласцю, то гэта каляндар і карта прыстойнасці, бо вы ў ім знойдзеце злучэнне тых якасцей, якія жадаў бы мець кожны дваранін.\nАкрэслены вамі вобраз не пацярпеў ніякіх страт з вашага боку. Хаця я ведаю, што пералічэнне ўсіх яго ўласціваецёй можа натрудзіць арыфметыку памяці і ўсё ж застацца адсталым у параўнанні з яго імпэтам па шляху дасканаласці; аднак у мэтах праўдзівага праслаўлення дзіўлюся яму, як істоце вялікіх артыкулаў годнасці. Перад намі футарал такіх неацэнных дыяментаў і крышталяў духу, што яму падобным можа быць толькі яго ўласнае адлюстраванне; той жа, хто ў захапленні кінецца наследаваць яму, будзе яго ценем, не болей.\nВаша высокасць, вы атэстуеце яго беспамылкова.\nАле якое ён мае да нас дачыненне? Навошта мы абдаём яго высокае імя нашым грубым дыханнем?\nМабыць, вы разумееце толькі тое, што вы самі гаворыце. У вас пытаюцца? ГАМЛЕТ\nНавошта вы яго ўспомнілі!\nЯго кашалёк парожні. Чырвонцы сваіх слоў ён растраціў.\nМне вядома тое, што вы ведаеце...\nРад за вас; але калі вам вядома тое, што я ведаю, то мне невялікі гонар. Прашу далей.\n...Што вы ведаеце здольнасці Лаэрта.\nНе адважуся гэта сцвярджаць, каб не зраўняцца з ім у здольнасцях; ведаць добра чалавека — гэта значыць ведаць самога сябе.\nЯ маю на ўвазе яго здольнасці па часці зброі; паводле агульнага прызнання, у гэтым ён найвыдатнейшы мастак.\nЯкая яго зброя?\nРапіра і кінжал.\nДзве зброі; прымем пад увагу. Ну і што ж?\nКароль, ваша высокасць, залажыўся з ім на шэсць берберыйскіх коней, супроць якіх ён паставіў, як я дачуўся, шэсць французскіх рапір і шпаг з усімі іхнімі прыладамі, гэта значыць з паясамі, рамянямі ды іншым; сярод якіх ёсць трое набедраў самых адмысловых форм, вельмі адпавядаюць рукаяцям,— надзвычайна зграбныя набедры,— тонкага густу і добрай выдумкі.\nШто вы называеце набедрамі?\nЯ так і думаў, што тут без каментарыяў не абыдзецца.\nНабедры, прынц, гэта партупеі.\nВаша слова было б болей дарэчы, каб мы цягалі на сабе гармату; а пакуль што няхай будуць партупеі. Такім чынам: шэсць берберыйскіх коней супроць шасці французскіх шпаг з прыналежнасцямі і трох адмысловай формы набедраў; дацкі заклад супроць французскага. Дзеля чаго ж гэта ўсё «пастаўлена», як вы толькі што вельмі трапна сказалі?\nКароль, мой прынц, паспрачаўся, мой прынц, што пры дваццаці сутычках ён вас не абгоніць больш як на тры ўдары. Лаэрт жа закладаецца на дзевяць, і можна зрабіць зараз жа спробу, калі ваша высокасць явіць добрую волю і скажа: так.\nА калі я яўлю дрэнную волю і скажу: не?\nЯ хачу сказаць, калі ваша высокасць дасць згоду на паядынак.\nЯ буду хадзіць па гэтай зале. Калі яго вялікасць жадае, цяпер якраз мой адпачынак. Няхай прынясуць рапіры. Калі ёсць згода Лаэрта і кароль не адмяніў свайго намеру, то я паспрабую выйграць для яго заклад, а калі не, то будзе сорамна вачам маім і накладна бакам маім.\nЗагадаеце так і перадаць?\nУ такім сэнсе, пане, з акрасамі ў вашым гусце.\nДаручаю сябе міласці вашай высокасці.\nЦалкам ваш, цалкам ваш.\nДобра, што ён сам сябе даручае, другі б язык за яго не павярнуўся.\nПабегла кнігаўка з яечкам на макаўцы.\nЁн, мабыць, і за матчыны грудзі не браўся без кампліментаў. Такія людзі, як ён (а іх ёсць многа — пестуноў нашай засмечанай эпохі), коўзаюцца па паверхні сучаснасці, засвойваючы толькі моду і знадворныя прыёмы абыходжання, нейкую пеністую сумесь, з якою яны плаваюць у лужыне нікчэмных і вымучаных думак. Дзьмухні на праверку, і бурбалкі палопаюцца.\nПрынц, яго вялікасць вітаў вас праз маладога Озрыка, які далажыў, што вы чакаеце яго тут у зале. I выслаў ён дазнацца, ці воля ваша будзе зараз жа спаборнічаць з Лаэртам, ці вы жадаеце мець адтэрмінаванне?\nЯ нязменны ў сваіх рашэннях; яны супадаюць з воляю караля. Калі ён хоча, то я гатоў. Цяпер альбо пасля, мне ўсё роўна, абы я быў у настроі, як цяпер.\nКароль, каралева і ўсе ідуць сюды.\nУ добры час.\nКаралева жадае, каб вы перад пачаткам паядынку як найлепш абышліся з Лаэртам.\nВы прайграеце заклад, мой прынц.\nНе думаю; з таго часу, як ён паехаў у Францыю, я не пераставаў практыкавацца і налаўчыўся. Калі я буду мець ачкі наперад, я выйграю. Але, каб ты знаў, як мне сумна, як цяжка на сэрцы; але гэта ўсё роўна.\nНе, дарагі мой прынц...\nЯ ведаю, што гэта глупства. У мяне нейкае як бы прадчуванне; жанчыне — той бы стала страшна.\nКалі ваш дух ухіляецца, не пачынайце. Я папярэджу іх, я скажу, што вы не ў настроі.\nНе трэба. Што нам прадчуванні! I ў гібелі вераб'я відна рука лёсу. Адбудзецца цяпер, не адбудзецца пасля; не адбудзецца пасля, адбудзецца цяпер; не адбудзецца цяпер — усё роўна калі-небудзь адбудзецца. Быць напагатове — вось і ўсё. Раз ні адзін чалавек не ведае, з чым ён разлучаецца, ці ж не ўсё роўна калі ён разлучыцца рана? Хай жа адбудзецца!\nУваходзяць кароль, каралева,\nЛаэрт і вяльможы, Озрык ды іншыя\nпрыдворныя з рапірамі і рукавіцамі;\nстол, на ім гладышы з віном.\nПрымі ад нас руку Лаэрта, Гамлет.\nКароль кладзе руку Лаэрта ў руку Гамлета.\nПрабач, Лаэрт, цябе пакрыўдзіў я;\nТы мне прабач, як дваранін і рыцар.\nВядома ўсім прысутным, ды і ты\nНапэўна чуў, як цяжка пакарала\nУчынак мой, які абразіў груба\nТваю прыроду, гонар і пачуцці,\nЯ ў гэтым прызнаюся, быў вар'яцтвам.\nКаб Гамлет крыўдзіў друга? Не, ніколі.\nЛаэрта Гамлет не хацеў пакрыўдзіць.\nКалі, разлучаны з сабою, Гамлет\nЛаэрта нечакана крыўдзіць,— гэта\nНе Гамлет робіць; Гамлет адмаўляе.\nА хто? Яго вар'яцтва. Калі так,\nСам Гамлет з ліку тых, хто быў пакрыўджан,-\nВар'яцтвам быў пакрыўджан бедны Гамлет.\nI тут, перад высокай грамадою,\nАдмовіўшы наўмыснае злачынства,\nЯ гавару: прабач велікадушна\nЗа тое, што, стралу пусціўшы ў доме,\nЗлосці я не маю,\nАдбушавала помста у душы.\nЯ — чалавек. Але мой гонар вольны;\nНе прымірыўся, пакуль хто старэйшы,\nСпрактыкаваны у пытаннях чэсці,\nНас не рассудзіць і не скажа — мір,\nКаб я быў чысты. Да тае пары\nЛюбоў я вашу як любоў прымаю\nI не пакрыўджу вас.\nЯ цалкам згодзен\nI буду біцца ў братнім паядынку.\nПадайце нам рапіры.\nТабе маё няўменне будзе грунтам.\nЯк зорка на пустынным фоне ночы,\nЛаэртава майстэрства заблішчыць.\nО не, рукой клянуся.\nПадай рапіры, Озрык. Любы Гамлет,\nТабе заклад вядомы?\nВаш, уладар, на старане слабейшай.\nЯ не баюся, бачыў вас абодвух,\nЁн мо спрытнейшы, але ў нас ачкі.\nНе, гэта цяжкая; другую дайце.\nМне да рукі; якраз. А даўжыня\nУ іх адна?\nРыхтуюцца да паядынку.\nВіно на стол пастаўце. Калі Гамлет\nЯго кране адзін раз і другі\nАльбо на трэцім разе адаб'ецца,\nДавайце гучны залп з усіх гармат;\nКароль за Гамлета падыме кубак\nI кіне ў кубак неацэнны жэмчуг,\nКаштоўнейшы, чым той, які насілі\nЧатыры дацкіх каралі. Віна!\nI хай літаўры знак даюць фанфарам,\nФанфары канваірам на байніцах\nI гром з зямлі уторыць грому з неба,\nШто п'е за Гамлета кароль.\nПачніце. А вы уважна прымячайце, суддзі.\nПачнём, мой прынц.\nУдар, удар выразны.\nЧакайце, вып'ем. Гамлет, жэмчуг — твой.\nТрубныя гукі і стрэлы з гармат за сцэнай.\nНясіце кубак прынцу.\nПастаўце. Потым. Трэба перш закончыць.\nІзноў удар. Што, мо няпраўда?\nТак, так, крануты; прызнаю.\nНаш сын напэўна выйграе.\nI задыхаецца.— Хадзі сюды,\nВось хустачка,— утрыся, Гамлет. П'е\nЗа поспех сына каралева.\nНе пі, Гертруда!\nВыбачай, мой друг.\nУ келіху атрута. Позна, позна.\nЦяпер яшчэ не буду піць, пасля.\nХадзі сюды, я аба'тру твой лоб.\nА зараз я крану яго.\nНядобра на душы, сумленне мучыць.\nДавай у трэці раз, Лаэрт; без жартаў;\nБудзь ласкаў, выпадай з усёю сілай,\nНе трэба шкадаваць мяне, не трэба.\nВы так гаворыце? Пачнём.\nЛаэрт раніць Гамлета; пасля,\nу разгары бою, яны мяняюцца рапірамі,\nі Гамлет раніць Лаэрта.\nЯны забыліся. Разняць.\nО не, Давай яшчэ.\nОй, гляньце,— каралева!\nЯны ў крыві. Што з вамі, любы прынц?\nЛаэрт, і вы, што гэта значыць?\nУлез кулік сам у сваё сіло.\nЯ паміраю за маю нявернасць.\nШто з каралевай?\nЯна самлела, гледзячы на кроў.\nНе, не, пітво, пітво.— Сынок мой родны,\nМяне атрутай напаілі... О!\nЗлачынства! Гэй! Замкніце дзверы! Здрада!\nШукайце, дзе яна!\nЯна тут, Гамлет. Гамлет, ты забіты,\nНіхто нічым не вылечыць цябе,\nI паўгадзіны ты не пражывеш;\nМая рапіра у тваёй руцэ,\nАтручаная, вострая; за грэх\nЗа свой я заплаціў; глядзі,\nВось я ляжу і больш не ўстану; маці\nТвая не ўстане больш; я не магу...\nКароль... кароль падстроіў.\nА! I тут?\nДык давяршай, атручанае джала!\nЯ толькі ранены. Сябры, ратуйце!\nДык вось табе,\nЗабойца, блудадзей, кароль пракляты!\nПітво тваё! I жэмчуг твой! Напіся!\nІдзі за маткай.\nКара па заслугах;\nЁн сам складаў атруту. Чэсны Гамлет,\nДаруй жа мне, як я табе дарую.\nХай кроў мая і бацькава не пляміць\nТваёй душы, як і маёй — твая.\nНяхай табе прабачыць неба. Следам\nІду і я. Гарацыо, я гіну.—\nБывай, няшчасная царыца! — Вы,\nЗбялелыя і ўзрушаныя сведкі\nПадзей трагічных, о, каб меў я час\n(Бязлітасная смерць хапае хутка),\nЯ расказаў бы вам. Але ўсё роўна,—\nГарацыо, я гіну, ты жывеш.\nДык раскажы ўсю праўду пра мяне\nТым, хто не ведае.\nЯ рымлянін душой, а не датчанін;\nЯшчэ не ўсё дапіта.\nДай кубак мне; пусці; я так хачу.\nО друг, якая раненая слава,\nКалі ты змоўчыш, ляжа на мяне!\nКалі мяне любіў ты, ухіліся\nЧасова ад збавення, пагаруй\nНа свеце жорсткім, каб вядомай стала\nДалёкі марш і стрэлы за сцяной.\nШто там за стрэлы?\nПрынц Фарцінбрас нарвежскі з перамогай\nВярнуўся з Польшчы, аддае салют\nГарацыо, я паміраю.\nМагутная атрута цісне дух.\nНе прыйдзецца мне чуць навін англійскіх,\nАле кажу наперад,— каралём\nАбраны будзе Фарцінбрас, Яму —\nПерадсмяротны голас мой. Скажы\nЯму аб гэтым; выяві прычыны\nУсіх здарэнняў. Цішыня — канец.\nПагас вялікі сэрцам. Спі, мой прынц,\nАдпачывай сярод мелодый райскіх.\nХто там ідзе пад барабан?\nМарш за сцэнай.\nУваходзяць Фарцінбрас і англійскія паслы, з барабанным боем, са сцягамі і з дружынай.\nДзе гэтае відовішча?\nШукаюць вочы вашы? Калі дзіва,\nТугі і болю, стойце,— вы знайшлі.\nЯкая жудасная бойня! Смерць,\nШто за банкет у сутарзнні вечным\nСпраўляеш, гордая, пасекшы столькі\nО, страшная карціна!\nСпазнілася англійскае пасольства;\nНас не пачуе той, каму прыйшлі мы\nПаведаміць, што выканан загад,\nШто Разенкранц і Гільдэнстэрн — забіты.\nХто выкажа падзяку нам?\nХоць бы і мог ён дзякаваць; ніколі\nЁн не загадваў пакараць іх смерцю.\nАле паколькі на крывавы суд\nВам з Англіі, вам з Полыпчы давялося\nЯкраз паспець, хай на памост высокі\nНябожчыкаў паложаць на віду;\nЯ раскажу усім, хто хоча ведаць,\nЯк гэта адбылося; гэта будзе\nАповесць аб забойчых, зверскіх справах,\nАб помстах, гвалтах, хітрасцях, аб тым,\nЯк абваліўся гмах нялюдскай здрады\nНа тых, хто збудаваў яго. Хай праўда\nНа сход усіх магнатаў. Засмучоны,\nЯ сустракаю свой шчаслівы лёс;\nЯ маю права на дзяржаву гэту,\nАб чым і абвяшчаю ўсенародна.\nМне і аб гэтым прыйдзецца сказаць\nТаксама; ад імя таго, чый голас\nПрывабіць многіх. Злосць бушуе ў людзях;\nПрыступім зараз жа, каб не было\nПамылак, змоў і новае бяды.\nХай Гамлета выносяць на памост,\nЯк змагара, чатыры капітаны;\nНапэўна, калі б ён быў каралём,\nЁн даў бы прыклады вялікіх спраў;\nХай музыка і воінскі абрад\nЯго суправаджаюць урачыста.\nБярыце трупы, тут не месца ім,\nЛепш паміраць на полі баявым.\nВыходзяць, выносячы нябожчыкаў,\nпасля чаго даецца залп з гармат.\nЛітаратура.org — https://litaratura.org/shakespeare?artid=92 — гэтым тэкстам можаце свабодна карыстацца ў некамэрцыйных мэтах, але дадавайце, калі ласка, спасылку на назву рэсурсу і яго адрас — [ раздрукаваць тэкст ]


Прапануем майстар-клас па стварэнні трохмернага арыгамі "журавель, які лунае ў паветры". Перш чым прыступіць да самай тэхніцы складання лістоў паперы, неабходна агаварыць колькасць такіх лістоў і іх колер. Унікальнасць модульнага арыгамі заключаецца ў тым, што праектаванне дазваляе перадаць найбольш поўна асаблівасці абранага аб'екта.\nДля працы нам спатрэбіцца папера двух колераў: белага і шэрага (паперу чорнага колеру для дзюбы ў разлік цяпер не бярэм). З белай паперы мы зробім хваставую частку і ўнутраны бок крылаў. А прымяненне другога колеру будзе актуальна для вызначэння крылаў і доўгай жураўліным шыі. Для вырабу мадэлі арыгамі журавель спатрэбіцца 199 модуляў. Ад памеру дадзеных частак наўпрост залежыць памер самой гатовай прадукцыі - жураўля.\nДэталёва гэта выглядае так: асноўны белы колер спатрэбіцца для 112 модуляў, шэры - для 85, а чорны - на 2 (дзюбы). У класічным варыянце выкарыстоўваюць ўсяго толькі сем лістоў паперы фармату А4, дзелячы кожны ліст на 32 роўныя часткі. Прапорцыя прымянення каляровай палітры 4: 3.\nЯкім жа чынам збіраецца кожная дэталь? Ажыццяўляецца збор у некалькі этапаў. Спачатку складаем ліст напалову, потым яшчэ. Цяпер кожную палоўку згортваем ўніз ад цэнтра. Перагортваем нарыхтоўку так, каб перад намі знаходзілася цэлая плоскасць з двума канцамі. Гэтыя канцы мы загінаем па прамой лініі нашай трохкутнай дэталі такім чынам, каб у руках быў трохкутнік. Далей ўтвараем кішэньку, з якога атрымліваем куток, у далейшым названы модулем.\nУсё элементарна, і збор арыгамі "журавель у палёце" ня клопат нават пачаткоўца стваральніка. Кожнае дзеянне абумоўлена наяўнасцю ўсяго адной плоскасці. Кожная асобная дэталь фіксуецца і праецыюецца на адзін бок. Як ні дзіўна, але зборка жураўля пачынаецца не з галавы, а з хваста. Каб сабраць першыя чатыры шэрагу, неабходна сабраць для першага шэрагу адзін модуль, для другога - два і гэтак далей да чацвёртага шэрагу.\nПачынаючы з пятага шэрагу, суадносіны колькасці модуляў і шэрагаў мяняецца. Такім чынам, 5-й шэраг хваста складаецца з 4 частак, 6-й шэраг - з 3, 7-й шэраг - з 2. Вось і ўсё. Хвост нашага жураўля гатовы.\nПасля хваста прыступаем да пёраў для крылаў. Для гэтага трэба 6-й і 7-й шэрагі хваставой часткі жураўля працягнуць спачатку направа, а потым налева. Далей у шосты і сёмы шэрагі вставляем з краёў дадаткова модулі, каб пачаць збор крылаў. Таму возьмем гэтыя шэрагі за пачатак і назавем іх 1-й і 2-й адпаведна.\nЗменім каляровую палітру арыгамі з паперы жураўлік, збіраючы ў першым шэрагу крыла 10 частак, а ў другім - 11. Падобным чынам збіраем яшчэ два шэрагу злева.\nНаступныя 23 модуля спатрэбяцца для трэцяга шэрагу крыла. 4 і 3 модулі праецыюем строга па цэнтры ў 4-ым і 5-ым шэрагах. Далей белымі модулямі мы дапаўняем чацвёрты і пяты шэрагі спачатку направа (9 + 10), а затым налева (9 + 10).\nВарта акцэнтаваць увагу на самых крайніх модулях 5-ага шэрагу. Бо яны ўстаўляюцца не толькі ў 3-й, але і ў 4-й шэраг.\nНаступныя дзеянні па схеме: у 6-м шэрагу выкарыстоўваем 22 модуля. У 7. шэрагу - 23 модуля. Як і ў пятым шэрагу, тут крайнія модулі ўстаўляюцца ў 6-й і 5-й шэрагі.\nКаб крылы нашага арыгамі "японскі жураўлік" набылі серпообразный выгляд, неабходна часткі ў цэнтры ўставіць бліжэй адзін да аднаго.\nУ 8-ым шэрагу вставляем 4 модуля. Дзве цэнтральныя складнікі фармуюць пачатак шыі. А два засталіся размяркоўваем па адным на канцы крылаў.\nПерагортваем нарыхтоўку. Застаецца сабраць галаву, дзюбу і шыю. Пачнем з дзюбы. Гэта самая складаная і карпатлівая частка працы. Возьмем адзін модуль і складзём яго наступным чынам. Як і ў пачатку, для стварэння модуля праробліваем ўсю тую ж працу да атрымання трыкутніка. Пасля гэтага ад цэнтра ўніз загінаем дзве палоўкі так, каб зваротны бок быў роўным лістом. Пасля гэтага па цэнтры згінаем.\nЦяпер ператвораны модуль злучыце з іншым, звычайным модулем.\nВось перад вамі кішэнькі, у якія трэба ўставіць наступныя два модуля.\nЗлучаем галаву з шыяй. А яе, у сваю чаргу, - з цэнтральнымі модулямі крылаў. Вось і ўсё. Наш арыгамі журавель гатовы да палёту.\nЯк звязаць бярэ кручком - інструкцыя для аматараў арыгінальных рэчаў\nПраводкі "Налічэнне транспартнага падатку". Бухгалтарскія праводкі ў 1С\nАдэноіды хранічны: сімптомы, дыягностыка, лячэнне, прафілактыка\nШто такое "Яндекс.Диск"? Як усталяваць, выкарыстоўваць і выдаліць "Яндекс.Диск"\nЛішаі ў дзяцей: прычыны, сімптомы і лячэнне


03/05/2019 65 redakcyja\nЖыць шчасліва і стваральна\nНам пашчасціла жыць і працаваць у мірнай краіне, у нас безліч магчымасцяў для самарэалізацыі. Сёння рэгіёны здольны зацікавіць і добрай працоўнай прапановай, і дастойнай заработнай платай, і кар’ернымі перспектывамі, каб моладзь замацавалася на першых працоўных месцах. Падтрымка адчувальна не толькі ў рабочых момантах. Напрыклад, тыя, хто мае патрэбу ў жыллі, могуць атрымаць уласныя квадратныя метры ад гаспадаркі. Таленавітых, творчых, мэтанакіраваных, здольных трэба заўважаць і падтрымліваць. Упэўнены, аддача будзе і на працы, і ў грамадска-культурным жыцці.\nМоладзь заўсёды ў цэнтры важных дзяржаўных падзей. А галоўны натхняльнік, ініцыятар і падтрымальнік добрых традыцый – БРСМ. Актыўная бээрэсэмаўская пярвічка дзейнічае і ў ААТ «Жарабковічы». Адзін з важных накірункаў дзейнасці саюза – патрыятычны. Цяпер вялікая ўвага надаецца падрыхтоўцы да 75-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У планах нашых маладых землякоў – добраўпарадкаваць помнік героям, загінуўшым у час вайны. Ветэранам у іх шаноўным узросце таксама патрэбна дапамога.\nКалі даведаліся, што па жменьцы зямлі з брацкіх магіл Брэстчыны будзе перада- дзена ў музей Брэсцкай крэпасці, вырашылі не заставацца назіральнікамі, а далучыцца да гэтай ініцыятывы. У нас на Ляхавіччыне вызначаны чатыры такія месцы.\nСпраў у нас многа. Цяпер плануем арганізаваць трэці – працоўны – семестр для школьнікаў і навучэнцаў, даць ім магчымасць падзарабіць. Абмяркоўваем з кіраўніцтвам ААТ стварэнне будатрада на базе гаспадаркі.\nБез перабольшання, самай спартыўнай дружынай у раёне можна лічыць жарабковіцкую. Пра тое, што для развіцця спорту ў краіне зроблена шмат, гаварыў Кіраўнік дзяржавы ў сваім Пасланні. У нас ёсць добра абсталяваныя спартзала, трэнажоркі, стадыён – чаму б ні займацца і ні ўмацоўваць здароўе.\nЖарабковіцкая зборная і ў абласных спартыўных гульнях, і на маладзёжным турыстычным злёце, і ў футбольнай лізе. Прыемна, што кіраўніцтва гаспадаркі зацікаўлена, каб Жарабковічы гучалі: і як самыя спартыўныя, актыўныя, і як самыя перадавыя. З такой падтрымкай і такім даверам падводзіць нельга.\nсакратар пярвічнай арганізацыі БРСМ.\nБізнесу тут зручна\nПасланне Прэзідэнта па тра-дыцыі вызначалася глыбокім аналізам практычна ўсіх бакоў жыцця грамадства – ад палітыкі да спорту, які, дарэчы, таксама з’яўляецца яе складнікам.\nЯк прамыслоўца, прадстаўнік рэальнага сектара эканомікі, кіраўнік суб’екта бізнесу магу пацвердзіць: у Беларусі створаны спрыяльныя ўмовы для развіцця малога і сярэдняга бізнесу. Напрыклад, зусім не дробязь той факт, што апошнім часам знізілася колькасць рознага роду праверак. Яны забіралі шмат часу, адцягвалі ўвагу, не дазвалялі максімальна засяродзіцца на вытворчым працэсе, эканоміка-арганізацыйных момантах. Зараз у гэтым плане стала прасцей, хоць і павышана адказнасць кіраўнікоў розных узроўняў.\nГалоўная задача, сэнс функцыянавання любой камерцыйнай структуры – атрыманне прыбытку. Але ўсё гэта – не цаной пагаршэння ці, тым больш, страты здароўя хоць адным з работнікаў. Прэзідэнт гаварыў пра дыктатуру тэхналогій, што, канешне, аксіёма. Мы імкнёмся і да дыктатуры тэхнікі бяспекі, максімальна дакладнага і ашчаднага выканання правілаў аховы працы. У гэтым накірунку на «Інтэрлаку» зроблена нямала. На прадпрыемстве ёсць уся неабходная «бытоўка», у тым ліку душавыя кабіны з гарачай вадой, пакой прыёму ежы, абсталяваны ўсім неабходным.\nЛічу, што лепшай ацэнкай работы кіраўніка з’яўляецца настрой падначаленых. Ідэальна, калі б кожны з іх з задавальненнем ішоў на работу і з такім жа настроем з яе вяртаўся.\nЗ вытворчых ліній нашага прадпрыемства сыходзяць металіч-ная накрыўка «твіст-оф» для закруткі і металічная накрыўка для закаткі слоікаў. Аказваем паслугі па лакіраванні бляхі. Але наш асноўны на сёння від прадукцыі – металічныя бляшанкі рознага тыпу і памеру для кансервавання практычна любой прадукцыі. Іменна гэту лінію мяркуем у хуткім часе мадэрнізаваць з мэтай павышэння якасці, прадукцыйнасці і стварэння больш камфортных умоў працы для нашых работнікаў. Іх на «Інтэрлаку», дарэчы, каля дзевяці дзясяткаў.\nдырэктар ТАА «Бляшаначны завод «Інтэрлак».\n← Райбальніца і камунгас паказалі клас\nНе чарсцвеюць сэрцы на вайне. У вёсцы Ганчары Ляхавіцкага раёна жыве ветэран — сведка ваенных падзей →\nБудуем сваё жыццё. Раённыя інфармацыйна-прапагандысцкія групы працавалі на прадпрыемствах і ў арганізацыях Ляхавіччыны


Горкі (Старадарожскі раён) — Вікіпедыя\n53°02′20″ пн. ш. 28°03′02″ у. д.HGЯO\nГоркі (Старадарожскі раён)\nГо́ркі (трансліт.: Horki, руск.: Горки) — аграгарадок у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.\n2.1 Горкаўская школа\nНазва паходзіць ад слова «гара». Ёсць версія, што раней тэрыторыя мясцовасці была амаль цалкам пакрытая балотамі. Перасяленцы, перабіраючыся праз балота, вышлі на сухое месца, горку. Стомленыя людзі вырашылі застацца і адпачыць, а затым стварылі паселішча і засталіся тут жыць .\nЗнойдзеныя ў Горках каменныя сякеры бронзавага веку сведчаць, што першыя пасяленцы тут з’явіліся ў другім тысячагоддзі да нашай эры. Асобныя экспанаты захоўваюцца ў музеі горкаўскай школы.\nПершае летапіснае ўзгадванне датуецца 6 ліпеня 1582 года і звязанае з дзяленнем спадчыны слуцкага князя Юрыя Алелькавіча. Горкі разам з навакольнымі землямі былі аддадзеныя Яну Сымону Алелькавічу. Пасля яго смерці, Горкі дасталіся ў спадчыну пляменніцы Соф’і Слуцкай, якая ў 1592 годзе завалодала ўсім Слуцкім княствам. Паколькі Соф’я Слуцкая была апошняй з роду Алелькавічаў, пасля яе смерці навакольныя землі перайшлі ў валоданне яе мужу князю Янушу Радзівілу і да пачатку XIX стагоддзя належылі Радзівілам.\nУ пачатку XIX стагоддзя Горкі разам з навакольнымі землямі дасталася дваранам Перасвет-Солтанам. Вёска была падзеленая паміж братамі Леанардам (паўночная частка) і Іосіфам (паўднёвая частка). У сярэдзіне XIX стагоддзя належыць Адаму Перасвет-Солтану, які быў блізкім сябрам Альгерда Абуховіча. Маёнтак Солтанаў размяшчаўся на месцы цяперашняй Горкаўскай школы на беразе ракі Арэсы. Да маёнтка вяла ліпавая алея, якая захавалася дагэтуль. Сядзіба была разбураная ў 1950-х.\nВерагодна, падчас паўстання 1863 года ў доме Перасвет-Солтанаў паўстанцы перахоўвалі зброю. Падчас паездкі ў Варшаву ў сядзібу Перасвет-Солтанаў завітваў Аляксандр ІІ.\nПасля смерці Адама Перасвет-Солтана, Горкамі валодаў яго сын Мечыслаў. Згодна з мясцовымі ўспамінамі, пасля смерці Мечыслава Перасвет-Солтана, яго везлі хаваць на шасці чорных конях. Пахаваны ён быў у шкляной труне на каталіцкіх могілках каля Навасёлак.\nУ 1867 годзе ў Горках была пабудавана Свята-Мікалаеўская царква. Царква была разбурана ў 1960-х. На месцы царквы мясцовамі жыхарамі ўсталяваны крыж, зроблены з каванага крыжа Свята-Мікалаеўскай царквы.\nБольш за 30 жыхароў вёскі прымалі ўдзел у Слуцкім паўстанні.\n9 мая 1967 года адбылася закладка кургана ў гонар загінулых у Другой сусветнай вайне, у аснову якога былі закладзены горсці зямлі з брацкіх магіл савецкіх войнаў, пахаваных у Горках, Навасёлках, Солане. Курган і помнік былі ўрачыста адкрытыя 3 ліпеня 1967 г. У 1970 годзе каля кургана быў закладзены сквер.\nГоркаўская школа[правіць | правіць зыходнік]\nУ 1862 годзе быў дадзены дазвол на адкрыццё ў Горках царкоўна-прыходскай школы. У 1879 пачынае функцыянаваць Горкаўская народная вучэльня, на ўтрыманне якой дзяржавай вылучалася 175 рублёў у год, а 139 рублёў збіралася мясцовымі жыхарамі . У першы год функцыянавання вучэльні там вучылася 24 хлопчыкі, у пачатку XX стагоддзя колькасць вучняў дасягнула 100 чалавек.\nНародная вучэльня да пажару ў 1911 года размяшчалася ў пачатку вёскі, у вялікай драўлянай хаце разам з фельдшарскім пунктам і побач з валасным упраўленнем. Школа мела падрыхтоўчы клас і тры аддзяленні. Вучэбны год праходзіў у перыяд вольны ад сельскагаспадарчых прац — ад позняй восені да ранняй вясны. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі вучэльня размясцілася ў двухпавярховым маёнтку Перасвет-Солтанаў .\nУ 1923 вучэльня ператворана ў сямігадовую школу. Колькасць навучэнцаў складала больш за 200. Першы выпуск сямігодкі адбыўся ў 1929 годзе. 11.01.1924 у школе створаны піянерскі атрад, у 1930 камсамольская арганізацыя. У 1939 годзе школа пачала даваць поўную сярэднюю адукацыю з 10-ццю класамі абучэння. З 1 лютага 1976 года школа месціцца ў шматпавярховым будынку. У 1979 годзе адкрыты краязнаўчы музей .\nВёска размешчана на правым беразе ракі Арэсы.\nПраз вёску праходзіць шаша Р43, якая раней з’яўлялася дарогай Масква-Варшава.\nУ аграгарадку функцыянуе сярэдняя агульнаадукацыйная школа, яслі-сад, фельчарска-акушэрскі пункт, цэнтр культуры і адпачынку, бібліятэка.\nУ Горках размяшчаецца ўправа сельскагаспадарчага прадпрыемства ААТ «Асвіца», працуе крама раённага спажывецкага таварыства, 2 прыватныя крамы, кавярня прыдарожнага сервіса «Пралеска».\n↑ СТВ. Деревня Горки (Минская область): Если большая часть нашей интеллигенции говорила или по-русски, или по-польски, то владелец местечка Адам Пересвет-Солтан разговаривал и писал на белорусском языке (руск.)\n↑ Памятная книжка Виленского учебного округа. — на 1884—1885 учебный год\n↑ Основные этапы развития образования Стародорожского района. Музей «История образования Стародорожского района» (руск.)\nПраграма «Новыя падарожжы Дылетанта» на СТБ, 11.08.2013\nСайт ДУА «Горкаўская сярэдняя школа» Архівавана 2 сакавіка 2021. (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Горкі_(Старадарожскі_раён)&oldid=4083245"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:34, 17 сакавіка 2022.


Ніна Гайсёнак – герой праекту «Гісторыя ў фотаздымках» | «Веснік Чэрыкаўшчыны» — массово-политическая газета Чериковского района\nНіна Гайсёнак – герой праекту «Гісторыя ў фотаздымках»\non: 04/07/17 2:09:02 In: Люди и судьбы, Новости регионаNo Comments\nНіну Гайсёнак памятаюць многія тыя, каму давялося звяртацца ў пашпартны стол у перыяд з 90-х –пачатак 2000-х гадоў, дзе менавіта яна працавала. Асабліва ўспамінаюцца яе добразычлівыя адносіны да кожнага наведвальніка, яе ўсмешка і душэўная цеплыня. Такой яна была і з калегамі раённага аддзела ўнутраных спраў, дзе аб ёй не забываюць і па сённяшні дзень.\nНіна Іванаўна была вельмі кампетэнтным спецыялістам, добра ведала нарматыўную і заканадаўчую базу, вядзенне спраў. А вопыт яна набывала спачатку ў раённай сацыяльнай службе (з 1975 па 1979 гады), а затым у райкаме камуністычнай партыі — амаль да кастрычніка 1990 года.\n– Работа ў райкаме складалася з вядзення ўліковай картатэкі, прыняцця і зняцця з уліку членаў КПСС, афармлення членскіх білетаў, – кажа Ніна Гайсёнак, – пагэтаму абавязкі пашпартыста мне даліся з лёгкасцю. Але саму справу лёгкай назваць нельга, бо яна патрабавала ўважлівасці, цярпення, ведаў.\nЯк кажа Ніна Іванаўна, спачатку вялі прапіску–выпіску грамадзян, а затым, з развалам СССР, пачаўся новы этап, калі трэба было замяніць жыхарам Беларусі пашпарты савецкага ўзору на асабіста беларускія. І тут пачаліся складанасці, таму што з’явіліся новыя законы і нарматыўная база, якія трэба было засвоіць і прымяніць на справе. Пасада савецкага пашпартыста змяніла назву на інспектара, хоць прынцып работы не змяніўся. Затым павышэнне па службе – і пасада старэйшага інспектара.\nРаботы па афармленні пашпартоў дабавілася, калі пачалося масавае аздараўленне дзяцей у замежных краінах у сувязі з аварыяй на ЧАЭС, а таксама з перасяленнем лю-дзей з забруджаных радыянуклідамі тэрыторый. І Ніна Іванаўна з усім гэтым паспяхова спраўлялася, выконваючы свае абавязкі добрасумленна. Але ўмяшалася хвароба, якая ўнесла ў яе жыццё свае карэктывы: спачатку прыйшлося дзень за днём змагацца з захворваннем, а затым з яго вынікамі. З 2006 года Ніна Гайсёнак на заслужаным адпачынку, але ў калектыве РАУС пра яе не забылі, аказваюць увагу па розным нагодам.


Ці варта ісці галасаваць? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЦі варта ісці галасаваць 17-га лістапада? Сваім меркаваннем дзеліцца гарадзенскі назіральнік ад кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары» Уладзімір Хільмановіч.\n– Мы не можам заклікаць галасаваць ці не галасаваць. Кожны павінен ацаніць самастойна, ці ягоны голас будзе ўлічаны. Нехта, канешне, змушаны па працы, па месцы вучобы ісці галасаваць. Але людзі ўжо ўсё больш разбіраюцца, што значаць гэтыя выбары, якая іх сутнасць.\nНа думку Уладзіміра Хільмановіча, парламенцкія выбары ў Беларусі адбываюцца паводле звыклага сцэнару. Аднак ёсць эмацыйнае адрозненне:\n– Знешне нейкая такая нервовасць, я б нават сказаў на мяжы гістэрыкі з боку тых сябраў камісіі, старшынь камісіі. Таму што нейкі дзіўны загад, відаць, зверху пайшоў пра хутчэйшае павелічэнне яўкі на папярэднім галасаванні. І таму гэты загон яшчэ больш яскравы стаў.\nУ Гародні на выбарчым участку №11 51-й акругі ў апячатаным пакоі перагарнуўся дзяржаўны сцяг. Палотнішча, якое вісела дагары нагамі, раптам перакулілася ў правільным кірунку. Прытым, што незалежныя назіральнікі прысутнічалі пры апячатванні і распячатванні памяшкання.


Культура - Успамін пра Рагачоў\nУспамін пра Рагачоў\nКалекцыянеры з Санкт-Пецярбурга Ісак і Людміла Кушнір падарылі віцебскаму Музею Марка Шагала больш за 60 твораў ураджэнца Рагачова Анатоля Каплана.\nАнатоль Каплан у 1918 годзе прыехаў у Віцебск, дзе пазнаёміўся з Маркам Шагалам, які, убачыўшы талент юнака, параіў яму вучыцца ў Петраградзе. З таго часу Каплан звязаў сваё жыццё з Пітэрам, стаўшы вядомым савецкім графікам. Выстаўкі яго з поспехам дэманстраваліся ў многіх еўрапейскіх краінах, у ЗША і Ізраілі. Падкрэслім, што ў сваім мастацтве А.Каплан заўсёды вяртаўся на малую радзіму. Яго серыя "Успамін пра Рагачоў" - сапраўдная выяўленчая энцыклапедыя жыцця людзей гэтага маляўнічага правінцыйнага горада.\nКаштоўны падарунак для Віцебска - вельмі важная падзея не толькі ў культурным жыцці горада. Акрамя таго, Музей Марка Шагала днямі адкрыў выстаўку "Я родам з Рагачова", на якой віцябчане ўпершыню ў Беларусі пабачаць больш за сто твораў Анатоля Каплана. Гэтыя работы - таксама з калекцыі сужэнцаў Кушнір.


«Беларусь - невядомая для Еўропы краіна з негатыўнай рэпутацыяй» | Правы чалавека ў Магілеве\nBy mspring 25.07.2017 26.07.2017 ART\n«Будзьма беларусамі» правяла ў Магілёве дыскусію, на якой усе абмяркоўвалі праблемы нацыянальнага адпачынку ў аграсядзібах.\n25 ліпеня. Магілёў. Этнахутар «Зялёны гай». Алесь Святліцкі\nГрамадская культурніцкая кампанія «Будзьма беларусамі» 25 ліпеня сабрала каля дваццаці магілёўцаў, якія вырашылі ў разгар лета абмеркаваць, як жа павінен праходзіць нацыянальны адпачынак. Прадметам абмеркавання стаў аграэкатурызм. На дыскусію запрасілі ўладальніцу аграсядзібы, старшыню абласнога савета па развіцці аграэкатурызму Сяргея Кулягіна і даследчыка беларускай культуры Міхаіла Анемпадыстава.\nПа словах каардынатара «Будзьмы» па Магілёўскай вобласці Марыі Шарый, беларусы часта дзейнічаюць раз’яднана, а для пераадолення праблем трэба аб’ядноўвацца.\n– Наша сённяшні размова павінна стаць штуршком да аб’яднання намаганняў. Наколькі я магу судзіць, у Магілёўскай вобласці беларуская мова і культура не знаходзяць такога распаўсюджвання, як у Брэсцкім або Гарадзенскім рэгіёне. Аграэкатурызм – непасрэдны прыклад беларускай культуры і сёння мы паспрабуем высветліць, што значыць адпачываць па-беларуску.\nСяргей Кулягін распавёў пра аграсядзібы ў Магілёўскай вобласці, якіх, паводле яго слоў, не так шмат, але якія аказваюць якасныя паслугі:\n– Зараз у нас ёсць 187 аграсядзібаў. Раней іх было больш за 200, таму што былі дзяржаўныя планы, на гэта накіроўваліся намаганні. Для рэгістрацыі трэба толькі выплаціць адну базавую велічыню, і ўмоўныя старшыні выканкамаў гатовыя былі выплаціць са сваіх сродкаў, каб на паперы мець у сваёй мясцовасці аграсядзібу і даць справаздачу за яе.\nСярод лепшых раёнаў з аграсядзібамі Кулягін назваў Быхаўскі, Асіповіцкі і Магілёўскі.\nСвятлана Маханькова, якая ўтрымлівае адну з такіх зон адпачынку недалёка ад Магілёва, заявіла, што адным нацыянальным каларытам турыстаў не прывабіць:\n– Ім трэба разнастайнасць, ім патрэбныя мерапрыемствы, ім патрэбныя забавы. Добра, калі побач ёсць некалькі аграсядзібаў з рознымі падыходамі, каб турысты маглі паспрабаваць рознае.\nЯна адзначыла, што ў апошні час стала шмат кітайскіх дэлегацый, якія спачатку наведваюць рэгіён па дзелавых пытаннях, а потым вяртаюцца ўжо непасрэдна на адпачынак. Пры гэтым не ўсе зацікаўленыя менавіта ў беларускім нацыянальным каларыце.\nДызайнер і даследчык Міхаіл Анемпадыстаў выказаў меркаванне, што добра, калі аграэкасядзібы маюць стыль, але вельмі дрэнна, калі яны выразна паказваюць яго адсутнасць. Паводле яго слоў, беларусы маюць вельмі багатую спадчыну, якім не ўмеюць карыстацца.\n– Трэба ствараць свой беларускі стыль, як зрабілі гэта палякі і літоўцы. Замест гэтага ў нас вельмі шмат эклектычнага, што мы выдаем за нацыянальнае, але гэта з’яўляецца толькі капіяваннем нейкіх элементаў іншай культуры. Не трэба думаць, што нашы аграсядзібы вельмі патрэбныя замежнікам. Беларусь для Еўропы – невядомая краіна з негатыўнай рэпутацыяй. Замежнікі трапляюць да нас пры дапамозе кантактаў або сувязяў, – сказаў Анемпадыстаў.\nАсаблівую ўвагу ён надаў моўнаму пытанню. Нягледзячы на дэманстрацыю прадметаў побыту, мова тытульнай нацыі выкарыстоўваецца ў аграэкатурызме ў асноўным намінальна.\nУ адказ на гэта старшыня абласнога савета па развіцці сферы Сяргей Кулягін паскардзіўся на нязручнасць выкарыстання беларускай мовы пры вядзенні бізнесу. Анемпадыстаў заўважыў, што Кулягін ўзначальвае грамадскую арганізацыю і цалкам мог бы ініцыяваць змены, з чым пагадзілася аўдыторыя.\nУ канцы абмеркавання арганізатары і эксперты паабяцалі перадаць прапановы, якія прагучалі, уладам.\nTagged: Tagged: Будзьма беларусами/Будзьма беларусамі/культура/Михаил Анемпадистов/Міхал Анемпадыстаў/Сергей Кулягин/Сяргей Кулягін\nPrevious post: 10 вядомых фільмаў, якія на самой справе пра правы чалавека\nNext post: У Магілёве скончылася серыя кінапаказаў пра чалавека


Паселішча ўпершыню згадваецца ў пачатку XVI стагоддзя як каралеўскі маёнтак, якім папераменна валодалі розныя каралеўскія баяры. У сярэдзіне XVIII стагоддзя Рагозніца пераходзіць у валоданне рода Сухадольскіх – багатай шляхты з Ваўкавышчыны. Казімір Сухадольскі нават удзельнічаў у знакамітым апошнім сейме Рэчы Паспалітай у Гродне, які ў 1793 годзе прыняў рашэнне пра другі раздзел дзяржавы. А яго ўнук Януарый Сухадольскі стаў вядомым польскім мастаком-баталістам. Пасля паўстання 1863 года Рагозніца была канфіскавана ў тагачасных уладальнікаў Шабанскіх, паколькі тыя ўдзельнічалі ў змаганні супраць царызма, і перададзена расійскім чыноўнікам. Толькі ў 1906 годзе яе зноў выкупіў мясцовы шляхціц Оскар Мейштовіч. Яму ўдалося гэта зрабіць, сказаўшы царскім уладам, што яго род нібыта не польскі, а паходзіць са старой літоўскай шляхты.\nУвесь гэты час Рагозніца адносілася да недалёкага касцёла ў Крамяніцы. Аднак у 1924 годзе мясцовыя жыхары звярнуліся да віленскага біскупа з просьбай стварыць самастойную парафію. Яны матывавалі сваё жаданне тым, што крамяніцкі касцёл вельмі стары і разбудаваць яго нельга, а таму парафію трэба падзяліць напалову, тым больш, што Мейштовічы (асабліва Флора, жонка Оскара) гатовыя былі спансіраваць будаўніцтва святыні і даць парафіі некалькі гектараў добрай зямлі. Дзякуючы біскупу Юрыю Матулевічу справа стварэння парафіі была вырашана станоўча ў пачатку 1925 года, аднак вызначэнне яе межаў цягнулася амаль да канца 1927 года. У выніку парафія ў Вялікай Рагозніцы стала адной з найбольшых у рэгіёне і налічвала звыш 4 тысяч парафіян.\nКасцёл у Рагозніцы атрымаўся незвычайны. Будавалі яго два гады па праекце архітэктара Рамуальда Гута з палявых камянёў цёмнага і ружовага колераў, якія збіралі мясцовыя сяляне. Камяні старанна апрацоўвалі, каб сцены святыні былі амаль ідэальна роўныя. Касцёл атрымаўся просты чатырохкутны з магутнай простай званіцай і закрыстыяй. Гэтая грандыёзная канструкцыя робіць асаблівае ўражанне на фоне мясцоваці, і з яе далёка відаць амаль усю парафію. Касцёл асвяцілі ў кастрычніку 1928 года ў гонар Найсвяцейшай Панны Марыі.\nЛёс галоўнага фундатара святыні Оскара Мейштовіча склаўся трагічна. Ён мусіў быць пахаваны ў склепе касцёла, на што атрымаў дазвол віленскай курыі, аднак у верасні 1939 года быў арыштаваны і забіты разам з ксяндзом і праваслаўным бацюшкам з Зэльвы.\nПасля вайны касцёл з перапынкамі дзейнічаў да канца 1950-ых гадоў, але ў хрушчоўскія часы, калі барацьба з рэлігіяй абвастрылася, святыню закрылі канчаткова, фармальна ліквідаваўшы парафію. Аднак людзі працягвалі наведваць яе, супольна маліліся, палілі вечную лампаду. У 1989 годзе касцёл у Вялікай Рагозніцы быў вернуты католікам. Сёння гэта адна з самых заўважных і арыгінальна пабудаваных святынь Гродзенскай дыяцэзіі.


06 сьнежань 2004, 22:46\nАляксандра Маршэўскага міліцыянты абвінавачваюць у парушэньні грамадзкага парадку ў часе правядзеньня масавых вулічных мерапрыемстваў. Сябры моладзевага руху “Зубр” тлумачаць, што расьцяжку вывесілі на знак салідарнасьці з украінскімі апазыцыянэрамі.\nГаворыць прэсавы сакратар арганізацыі Аляксандр Атрошчанкаў:\n(Атрошчанкаў: ) “Гэта не апошняя акцыя, якую мы праводзілі на знак салідарнасьці з украінскай апазыцыяй. Тое, што адбываецца ва Ўкраіне вельмі істотна для Беларусі. Мы ўсе пільна сочым за тым, як там разьвіваюцца падзеі. Шмат нашых актывістаў былі ва Ўкраіне. Народ заўсёды перамагае дыктатара. На жаль, міліцыянты даволі хутка зрэагавалі на гэтую расьцяжку. Аляксандру не пашчасьціла і яго затрымалі”.\nПаколькі Аляксандр Маршэўскі непаўнагадовы, адміністрацыйны пратакол складалі супрацоўнікі міліцыі з інспэкцыі ў справах непаўнагадовых.\nБацькі Аляксандра забралі свайго сына зь міліцыі. Празь некалькі дзён іх выклічуць на паседжаньне адміністрацыйнай камісіі райвыканкаму, дзе будуць разглядаць пратакол. Ягоныя бацькі могуць быць пакараць штрафам.


Лукашэнка гэтым летам хацеў бы пабываць на мяжы\n02.06.2014 / 14:58\nЛукашэнка гэтым летам хацеў бы пабываць на мяжы 6\nАляксандр Лукашэнка 2 чэрвеня прыняў з дакладам старшыні Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Леаніда Мальцава.\nНа сустрэчы таксама прысутнічаў дзяржаўны сакратар Рады бяспекі Беларусі Аляксандр Мяжуеў.\nАляксандр Лукашэнка пацікавіўся, ці маюцца якія-небудзь праблемы ў дзейнасці пагранведамства, якія патрабуюць прыняцця рашэння на ўзроўні прэзідэнта.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што гэтым летам хацеў бы пабываць на мяжы, каб асабіста азнаёміцца з выкананнем раней дадзеных даручэнняў.\nЛукашэнка заявіў, што ў прыватнасці мае намер азнаёміцца з развіццём турыстычнага патэнцыялу беларускіх выспаў на рацэ Заходні Буг. «Гэта вельмі цікава для людзей. З пункту гледжання патрыятычнага, ваенна -патрыятычнага выхавання для нас гэта вельмі важна», — сказаў кіраўнік дзяржавы. Пры гэтым ён адзначыў, што тры гады таму старшыня Брэсцкага аблвыканкама Канстанцін Сумар абяцаў прывесці ў парадак адпаведныя тэрыторыі і катакомбы, руіны, арганізаваць турыстычныя сцежкі.\nНа думку Аляксандра Лукашэнкі, тыя месцы таксама можна было б задзейнічаць для кіназдымак.\n«Там з задавальненнем будуць здымаць фільмы, бо лепшага месца для натуральных здымак не знойдзеш», - адзначыў ён.\n02.06.2014 / 17:32\nПриведите в порядок руины. Граждане, покупайте билеты на вход в Провал! Членам профсоюза по 10 копеек! (с)\nНу правільна, / Адказаць\nса свінямі парадак навёў, цяпер можна і кіном заняцца. Можна дажа пра героя-атца.\n02.06.2014 / 18:23\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што гэтым летам хацеў бы пабываць на мяжы === "Кіраўнік дзяржавы", насамрэч, хацеў бы пабываць за мяжою, але яго туды не пускаюць. Вось ён і круціцца ля мяжы ... "калідор" намячае на выпадак, калі Пуцін кінецца "вызваляць рускамоўных" у Беларусі - бо які з яго "рускамоўны"!


Чырвоныя каўпакі супраць Парыжу | Новы Час\nЧырвоныя каўпакі супраць Парыжу\nПратэсты ў французскім рэгіёне Брэтань могуць стаць пачаткам распаду французскай дзяржавы. Пра такі сцэнар кажуць мясцовыя нацыяналісты.\nПачынаючы з 26 кастрычніка Брэтань была ахоплены акцыямі пратэсту. 10 лістапада паліцыя Францыі ўступіла ў сутыкненне з сотнямі дэманстрантаў, якія выступілі супраць падатковай праграмы пра навакольнае асяроддзе і патрабавалі працоўнай бяспекі, і задушыла чарговую дэманстрацыю.\nПралогам акцый пратэсту стаў інцыдэнт каля падатковага бюро ў адным правінцыйным гарадку. Незадаволеныя новым экападаткам на грузавыя аўтамабілі, сяляне паспрабавалі заваліць уваход у будынак смеццем і гноем, якія яны прывезлі на 250 грузавіках і трактарах. Паліцыя, маючы намер не дапусціць разгортвання акцыі, цяжка параніла аднаго з маніфестантаў — яму на вачах ва ўсіх адарвала руку.\nПаліцэйскі гвалт выклікаў хвалю пратэстаў, якія набіралі ўсё больш масавы і сістэмны характар. Так, у пратэстуючых з’явіўся нават свой сімвал — чырвоны каўпак.\nУспышка ў Брэтані мела месца на фоне росту недаверу да адміністрацыі прэзідэнта Франсуа Аланда, які вымушаны ўздымаць падаткі. Нядзіўна, што практычна ўсе партыі (нават некаторыя фракцыі ўнутры ўрадавай Сацпартыі) выказалі сваю салідарнасць з пратэстуючымі Брэтані. Спрабуюць выкарыстаць кан’юнктуру і брэтонскія нацыяналісты. На іх думку, з’явіўся ўнікальны шанс дабіцца ад Парыжу пашырэння брэтонскай аўтаноміі, якая можа запусціць працэс эрозіі французскай дзяржаўнай мадэлі.\nУвогуле, брэтонскі нацыяналізм нарадзіўся яшчэ ў ХІХ стагоддзі падчас агульнаеўрапейскай моды на этнарамантызм. У ХХ стагоддзі этнаграфічна-культуралагічны дыскурс набыў палітычныя рысы. У праграме створнай у 1911 годзе Партыі брэтонскіх нацыяналістаў адзначалася, што выключна незалежнасць можа як захаваць культурную спадчыну, так і забяспечыць эканамічны дабрабыт.\nДарэчы, паводле разлікаў цяперашніх эканамістаў-нацыяналістаў, незалежная Брэтань магла б мець ВУП аб’ёмам 115 мільярдаў еўра штогод. Адпаведна, з пералікам на колькасць насельніцтва ў рэгіёне (4,5 мільёна чалавек) па ўзроўні заможнасці край можна было параўнаць з цяперашняй Італіяй.\nКароткі курс гісторыі брэтонскага нацыяналізму немагчымы без згадкі пра адну забаўную метамарфозу. Падчас гітлераўскай акупацыі Францыі брэтонцы былі заўзятымі калабарантамі і нават дабіліся, каб немцы надалі брэтонскай мове афіцыйны статус і выдавалі субсідыі на СМІ.\nЗатое ў 1960-я гады адбыўся круты паварот. Ініцыятыву ў нацыяналістычным руху захапілі левыя. Магчыма, гэта звязаная з вялікай роляй, якую гуляе ў брэтонскім культурным руху этнічная музыка. У 1970-я гады ў Еўропе пачаўся бум этнароку, і фанаты рок-н-ролу (як правіла, левых поглядаў) праз музыку пачыналі цікавіцца палітыкай. Так ці інакш, левыя навязалі брэтонскаму нацыяналізму свае лозунгі, і ў тым ліку канцэпцыю ідэнтычнасці.\nПаводле яе, брэтонцам можа лічыцца асоба любой расы і нацыі, калі яна размаўляе на брэтонскай мове. Вядучую палітычную структуру нацыяналістаў — Брэтонскую партыю (РВ) — па праграме можна аднесці да партый левага цэнтру. РВ таксама ўдзельнічае ў своеасаблівым кельцкім інтэрнацыянале (рух за адзінства кельцкіх народаў, куды ўваходзіць Ірландыя, Уэльс, Шатландыя і востраў Мэн).\nЁсць сэнс зазначыць, што брэтонскі нацыяналізм найбольш моцны сярод французскіх мясцовых нацыяналістычных рухаў. РВ мае дэпутацкую групу ў пяці рэгіянальных саветах, набіраючы ў дзесяці брэтонскіх кантонах на выбарах у сярэднім па 3–4 працэнты.\nУвогуле, брэтонскі нацыянальны рух робіць стаўку на паступовыя рэформы (хаця ў 1970-я існавалі партызанскія групоўкі, якія лічылі магчымым абвяшчэнне незалежнасці тут і зараз). Але, на думку кіраўніцтва РВ, цяперашняя фронда чырвоных каўпакоў дае магчымасць дынамізаваць працэс пашырэння аўтаноміі краю. На іх думку, сапраўднай лагічнай альтэрнатывай падатковай несправядлівасці можа быць не адмена згаданага вышэй падатку, а перадача Брэтані пакету эканамічных свабодаў.\nПраўда, у РВ прызнаюць, што Парыж пойдзе на саступкі, толькі калі пратэсты чырвоных каўпакоў будуць мець выразны лакальны характар. Для гэтага актывісты пачалі прапагандысцкую кампанію навязвання пратэстуючым брэтонскай свядомасці. Перш за ўсё, яны тлумачаць, што чырвоныя каўпакі — гэта старажытны сімвал пратэсту ў Брэтані.\nГісторыкі выкапалі, што першыя бунты «чырвоных каўпакоў» датаваныя 1675 годам, калі брэтонцы паўсталі супраць кардынала Мазарыні, які будаваў рэжым абсалютнай манархіі. Сімвалічна, што тыя выступы былі таксама звязаныя з тэмай падаткаў. Жан-Батыст Кальбер (міністр фінансаў) увёў спецыяльны падатак з падпісання кожнай юрыдычнай дамовы.\nТакія экскурсы ў гісторыю павінны замацаваць сярод пратэстоўцаў тутэйшую ідэнтычнасць і паўплываць на іх палітычныя лозунгі. Калі справа пойдзе, нацыяналісты лічаць магчымым заключыць з усімі лакальнымі палітычнымі сіламі своеасаблівы пакт, у рамках якога можна выставіць патрабаванні Парыжу ад імя рэгіёну.\n«Калі мы хочам аднавіць у Брэтані справядлівае грамадства на службе дынамічнай і ўстойлівай эканомікі, мы павінны вырашыць, што будзе з нашым краем. Гэта адзіны спосаб даць надзею людзям, якія церпяць бедства. Інакш яны могуць спакусіцца ідэямі гвалтоўнага экстрэмізму, які вядзе ў нікуды і якога Брэтань была пазбаўленая да гэтага часу. Наша партыя гатовая ўдзельнічаць у кансалідацыі грамадства з усімі дэмакратамі, якія жадаюць, каб будучая Брэтань была прыгожай, квітнеючай і адзінай», — гаворыцца ў звароце брэтонскіх нацыяналістаў.\nПакуль цяжка прагназаваць, наколькі ў РВ атрымаецца кансалідаваць пратэстныя настроі вакол рэгіянальных патрабаванняў. Незадаволенасць урадам расце практычна паўсюль, і брэтонская тэма пакуль гучыць на другім плане. Аднак шансы на перафарматаванне палітычнай мадэлі ў Францыі (у тым ліку адміністратыўнай сістэмы) усё роўна вельмі высокія.\nНапачатку лістапада Франсуа Аланд пабіў рэкорд па самай нізкай папулярнасці сярод усіх прэзідэнтаў V рэспублікі. Зараз яго падтрымліваюць толькі 26 працэнтаў французаў.\nВыданне «Nouvel Observateur» раіць прэзідэнту пайсці на незвычайны крок — абвесціць агульныя зборы, своеасаблівы аналаг Генеральных штатаў — так да Вялікай Французскай Рэвалюцыі называўся шырокі дарадчы орган, які склікаўся па ініцыятыве каралеўскай улады ў крытычныя моманты для аказання дапамогі ўраду. Асноўнай функцыяй Генеральных штатаў было менавіта ўстанаўленне з санкцыі ўсяго грамадства новых падаткаў. Інакш, як піша часопіс, адміністрацыю Аланда чакае «Беразіна» (так з часоў Напалеона ў Францыі называюць глабальныя фіяска).


Канвертаваць Бермудскія астравы даляраў (BMD) і Ганской сядзі (GHS) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Бярмудзкіх выспаў (BMD) і Ганской сядзі (GHS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Бярмудзкіх выспаў і Ганской сядзі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Бярмудзкіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ганской сядзі валюты па змаўчанні. Націсніце на Ганской сядзі або Бермудскія астравы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБярмудскі даляр гэта валюта, у Бермудскія астравы (BM, БМУ). Ганской сядзі гэта валюта, у Гана (GH, ГСГ). Сімвал BMD можа быць запісаная Bd$. Бярмудскі даляр дзеліцца на 100 cents. Ганской сядзі дзеліцца на 100 pesewas. Абменнага курсу Бярмудскі даляр Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Ганской сядзі Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Yahoo Finance. BMD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GHS каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Беларусы ня хочуць Астравецкай АЭС\n03 кастрычнік 2013, 18:53\nАдносіны беларусаў да ўлады становяцца ўсё больш скептычнымі.\nПра гэта сьведчаць вынікі сацыялягічнага апытаньня, зробленага Незалежным інстытутам сацыяльна-эканамічных і палітычных дасьледаваньняў у верасьні 2013 году.\nСацыёлягі зьвязваюць гэта з пагаршэньнем эканамічнага самаадчуваньня беларусаў і з ростам разрыву паміж дзяржавай і народам.\nУ прыватнасьці, людзі перакананыя (45% апытаных), што ў грамадзтве мае посьпех той, хто займае высокую пасаду. 37% апытаных кажуць, што давалі хабар і падарункі прадстаўнікам уладаў, мэдыцыны, сацыяльных службаў. 42,3% грамадзян не адчуваюць сябе пад абаронай закону.\nІншы прыклад зьвязаны са стаўленьнем да будоўлі атамнай электрастанцыі ў Астравецкім раёне з дапамогай Расеі. Нягледзячы на запэўніваньні ўладаў у бясьпецы гэтага праекту, станоўча да яго ставяцца толькі 34% апытаных, а 37,6% — адмоўна.\nПры гэтым звыш 76% лічаць: іх здароўе або здароўе блізкіх пасьля Чарнобыльскай катастрофы пагоршылася.\n47,5% апытаных лічаць, што «грамадзкая думка не ўплывае на прыняцьце палітычных і сацыяльна-эканамічных рашэньняў у краіне» (што «ўплывае», адзначылі 41,5%).\nАднак гэтыя настроі наўпрост не пераносяцца на Лукашэнку, сьведчаць сацыёлягі.\nСёньня яму давяраюць 46,7%, а не давяраюць 36,6% .\nГаласаваць за яго гатовыя 42,6% апытаных.\nЭлектаральны рэйтынг Уладзімера Някляева складае 5,2%, Андрэя Саньнікава — 3,1%, Аляксандра Мілінкевіча — 2,3%, Анатоля Лябедзькі — 1,4%. Калі б заўтра адбыліся парлямэнцкія выбары, за кандыдатаў грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» прагаласавалі б 7% выбарцаў (на другім месцы «Белая Русь» — 4,3%).\nСацыёлягі зафіксавалі: калі б сёньня праходзіў рэфэрэндум пра аб’яднаньне Беларусі і Расеі, «за» прагаласавалі б 27,6%, «супраць» — 46,9% рэспандэнтаў (у чэрвені было адпаведна 31,2% і 46,5%). За ўступленьне ў Эўразьвяз прагаласавалі б на рэфэрэндуме 37,8%, супраць — 37,5% (у чэрвені адпаведна 37,7% і 38.1%), а пры неабходнасьці выбраць на гіпатэтычным рэфэрэндуме паміж аб’яднаньнем з Расеяй і ўступленьнем у Эўразьвяз за першы варыянт выказваюцца 35,6%, а за другі — 42,4% (у чэрвені адпаведна 40,8% і 41%).\nГэлап: Беларусы на траціну менш пазытыўныя, чым вэнэсуэльцы\nПадатак на тых, хто не працуе: незаконна, але ў нас усё магчыма