Читать "Падарожжы Гулівера" - Свифт Джонатан - Страница 20 - ЛитМир\nЛитМир - Электронная Библиотека > Свифт Джонатан > Падарожжы Гулівера > Стр.20\nЧытаючы гэтыя разважанні, Гулівер успомніў, што і ў сябе на радзіме ён чытаў нямала такіх кніжак, і, усміхнуўшыся, падумаў:\n«І вялікія, і маленькія людзі любяць паскардзіцца на сваю слабасць і кволасць. А па праўдзе кажучы, і тыя і другія не такія ўжо і бездапаможныя, як ім здаецца». Перагарнуўшы апошнюю старонку, ён спусціўся з лесвіцы.\nЯкраз у гэты час у пакой зайшла Глюмдалькліч.\n— Нам трэба збірацца, Грыльдрыг, — сказала яна. — Кароль і каралева едуць на марское ўзбярэжжа і бяруць нас з сабой.\nНа марское ўзбярэжжа! Сэрца ў Гулівера радасна забілася. Больш чым два гады ён не бачыў мора, не чуў глухога шуму хваляў і вясёлага посвісту марскога ветру. Начамі яму часта сніўся гэты мерны знаёмы шум, і раніцой ён прачынаўся сумны і ўстрывожаны. Ён ведаў, што пакінуць краіну веліканаў можна толькі морам.\nГуліверу добра жылося пры двары брабдынгнежскага караля. Кароль і каралева любілі яго, Глюмдалькліч даглядала яго, як самая клапатлівая нянечка, прыдворныя былі ветлівыя і з ахвотай гаварылі з ім.\nАле гэта было так цяжка — баяцца ўсяго на свеце — абараняцца ад мухі, уцякаць ад кошкі, захлынацца ў кубку вады! Ён толькі і марыў аб тым, каб зноў жыць сярод самых звычайных людзей, такога ж росту, як ён сам.\nНялёгка жыць сярод людзей, якія глядзяць на цябе зверху ўніз.\nНейкае няяснае прадчуванне, прымусіла Гулівера на гэты раз асабліва старанна ўпакаваць свае рэчы. Ён узяў з сабой у дарогу не толькі адзенне, бялізну і свой дарожны дзённік, а нават калекцыю рэдкасцяў, сабраных ім у Брабдынгнегу.\nНазаўтра раніцой каралеўская сям'я са світай і слугамі рушыла ў дарогу.\nГулівер цудоўна адчуваў сябе ў сваім дарожным доміку. Гамак, які служыў яму пасцеллю, быў падвешаны на шаўковых вяроўках да чатырох куткоў столі. Ён плаўна пагойдваўся нават тады, калі коннік, да пояса якога была прышпілена Гуліверава скрынка, ехаў самай шпаркай рыссю.\nУ вечку скрынкі, над самым гамаком, Гулівер папрасіў зрабіць маленькае акенца, з далонь шырынёй, якое ён мог сам адчыняць і зачыняць, калі яму захочацца.\nУ гарачы час ён адчыняў і верхняе і бакавыя акенцы і спакойна драмаў у сваім гамаку, а лёгкі ветрык абвяваў яго. Але, напэўна, гэты сон на скразняку быў не надта здаровы.\nКалі кароль з каралевай і са сваёй світай прыбылі ў свой летні палац, які знаходзіўся ўсяго за васемнаццаць міль ад берага, каля горада Фленфласніка, Гулівер адчуў сябе нядобра. Ён моцна прастудзіўся і меў вельмі стомлены выгляд.\nА бедная Глюмдалькліч дык тая зусім захварэла ў дарозе. Ёй давялося легчы ў пасцель і піць горкія лякарствы.\nМіж тым Гулівер хацеў як мага хутчэй пабыць ля мора. Ён не мог дачакацца той хвіліны, калі зноў ступіць на ўзбярэжны пясок. Каб наблізіць гэтую хвіліну, Гулівер пачаў прасіцца ў сваёй мілай нянечкі адпусціць яго на бераг аднаго.\n— Салёнае марское паветра вылечыць мяне лепш за ўсякае лякарства, — паўтараў ён.\nАле нянечка чамусьці не хацела пускаць Гулівера. Яна старалася адгаварыць яго ад гэтай прагулкі і пусціла толькі пасля доўгіх просьбаў і спрэчак, неахвотна, са слязамі на вачах.\nЯна даручыла аднаму з каралеўскіх пажаў аднесці Гулівера на бераг і ўважліва сачыць за ім.\nХлопчык нёс скрынку з Гуліверам добрай паўгадзіны. Увесь гэты час Гулівер не адыходзіў ад акенца. Ён адчуваў, што бераг ужо блізка.\nІ вось нарэшце ён убачыў цёмныя ад прыліву камяні і паласу вільготнага пяску са слядамі марской пены.\nЁн папрасіў хлопчыка паставіць скрынку на які-небудзь камень і, сеўшы ў крэсла перад акенцам, пачаў сумна ўзірацца ў пустынную далячынь акіяна.\nЯк хацелася яму ўбачыць там, на гарызонце, трохкутнік ветразя! Хоць здалёк, хоць на імгненне…\nХлопчык, насвістваючы нейкую песеньку, кідаў у ваду каменьчыкі велічынёй з невялікую рыбацкую хаціну, і гэты шум і плюхаценне перашкаджалі Гуліверу думаць. Ён сказаў пажу, што стаміўся і хоча падрамаць. Паж вельмі ўзрадаваўся. Прычыніўшы шчыльна акенца ў вечку скрынкі, ён пажадаў Гуліверу добрага сну, а сам пабег да скалаў — шукаць у расколінах птушыныя гнёзды.\nГулівер і сапраўды лёг у свой гамак і заплюшчыў вочы. Стомленасць ад доўгай дарогі і свежае марское паветра зрабілі сваю справу. Ён моцна заснуў.\nРаптам моцны штуршок разбудзіў яго. Ён адчуў, як нехта рвануў за кальцо, укручанае ў вечка скрынкі. Скрынка хіснулася і пачала імкліва ўздымацца ўгору. Гулівер ледзь не вылецеў са свайго гамака, але тут рух стаў больш плаўны, і ён саскочыў на падлогу, падбег да акенца. Галава ў яго закружылася. З усіх трох бакоў ён бачыў толькі хмары і неба.\nШто здарылася? Гулівер прыслухаўся — і ўсё зразумеў. У шуме ветру ён выразна пачуў узмахі шырокіх магутных крылаў.\nМусіць, нейкая вялізная птушка нагледзела Гулівераў домік і, ухапіўшы яго за кальцо, нясе немаведама куды.\nІ навошта ёй спатрэбілася гэтая драўляная скрынка?\nМожа, яна хоча кінуць яе на скалы, як арлы скідаюць чарапах, каб раскалоць іх панцыр і дастаць з-пад яго далікатнае чарапашае мяса. Гулівер закрыў твар рукамі. Здаецца, яшчэ ніколі смерць не была так блізка.\nУ гэтую хвіліну скрынка зноў моцна гайданулася. Яшчэ, яшчэ раз… Ён пачуў арліны клёкат і такі шум, быццам усе марскія вятры. раптам завіхрыліся ў яго над галавой. Несумненна, гэта другі арол напаў на таго, які ўкраў Гулівера. Пірат хоча адабраць здабычу ў пірата.\nШтуршок за штуршком, удар за ўдарам. Скрынка гайдалася направа і налева, як шыльда пад моцным ветрам. Гулівер качаўся па падлозе і, заплюшчыўшы вочы, чакаў смерці.\nІ раптам скрынка здрыганулася і паляцела ўніз, уніз, уніз… «Канец!» — падумаў Гулівер.\nСтрашэнны ўсплёск аглушыў Гулівера, і домік на хвіліну апынуўся ў поўнай цемры.\nПотым, злёгку пагойдваючыся, ён узняўся ўгору, і дзённае святло пакрысе прабілася ў пакой.\nПа сценах, выгінаючыся, прабеглі светлыя цені. Такія цені дрыжаць на сценах каюты, калі ілюмінатары залівае вадой.\nГулівер стаў на ногі і агледзеўся. Так, ён быў у моры. Домік, абабіты знізу жалезнымі пласцінкамі, не страціў у паветры раўнавагі і не перакуліўся. Але ён быў вельмі цяжкі і глыбока асеў у вадзе. Хвалі даставалі амаль да паловы акон. Што будзе, калі іх магутныя ўдары разаб'юць шыбы? Яны ж прыкрыты толькі лёгкімі жалезнымі рашоткамі.\nАле не, пакуль што яны вытрымліваюць напор вады.\nГулівер уважліва агледзеў сваё плывучае жыллё.\nНа шчасце, дзверы ў доміку былі не на завесах, а выстаўныя. Яны не прапускалі вады. Але ўсё ж вада патроху прасочвалася ў скрынку праз ледзь прыкметныя шчыліны ў сценах.\nГулівер знайшоў у камодзе прасціну, разадраў на палоскі і, як мог, заканапаціў шчыліны. Потым ускочыў на крэсла і адчыніў акенца ў столі.\nГэта было зроблена своечасова: у скрынцы было так душна, што Гулівер задыхаўся.\nСвежае паветра прыйшло ў домік, і Гулівер з палёгкай уздыхнуў. Галава яго праяснілася. Ён сеў і задумаўся.\nНу вось, нарэшце ён на свабодзе! Ніколі ўжо ён не вернецца ў Брабдынгнег. Ах, бедная, мілая Глюмдалькліч! Што будзе з ёю? Каралева разгневаецца на яе, адправіць назад у вёску… Нялёгка ёй будзе. А што будзе з ім, слабым, маленькім, адзінокім чалавечкам, які носіцца па акіяне ў нейкай там драўлянай скрынцы без мачтаў і без руля? Хутчэй за ўсё першая ж вялікая хваля перакуліць і залье гэты цацачны домік ці разаб'е яго аб скалы.\nА можа, вецер будзе ганяць яго па акіяне да таго часу, пакуль Гулівер не памрэ з голаду. О, толькі б не гэта! Ужо калі паміраць, дык паміраць хутчэй!\nА хвіліны цягнуліся вельмі марудна. Мінула чатыры гадзіны, як Гулівер трапіў у мора. Але гадзіны гэтыя здаваліся яму даўжэйшымі за суткі. Гулівер нічога не чуў, толькі мерны плёскат хваляў, што білі ў сцены доміка.\nІ раптам яму пачуўся нейкі дзіўны гук: быццам штосьці драпнула па глухім баку скрынкі, там, дзе былі прыбіты жалезныя спражкі. І скрынка пасля гэтага паплыла як быццам хутчэй і ў адным напрамку.\nЧасам яе торгала ці паварочвала, тады домік ныраў глыбей, а хвалі ўзляталі вышэй, накрываючы домік з верхам. Вада ліўнем абрушвалася на вечка, і цяжкія пырскі траплялі праз акенца ў пакой Гулівера.


Галоўная / Усе аб рамонце / сцены / Караед тынкоўка тэхналогія нанясення з відэа\nТэхналогія нанясення тынкоўкі караед\nНанясенне тынкоўкі караед відэа\nНанясенне тынкоўкі караед. Спосабы нанясення і тэхналогія з відэа прыкладам.\nУсе правілы па нанясенні караеда\nДля пачатку давайце вызначымся, што гаворка пойдзе не пра тое караеда, які з'яўляецца казуркам і з'ядае вашы падлогі, а аб спецыяльнай фактурнай тынкоўцы. У асноўным, такая тынкоўка наносіцца на фасады, і радзей за ўсё ўнутры памяшкання. Але перад тым як пачаць выкарыстоўваць дадзены склад у яго прамым прызначэнні, варта азнаёміцца з правіламі нанясення гэтага складу. У прынцыпе нічога складанага няма і тэхналогія нанясення тынкоўкі караед простая, але ўсё ж ведаць некаторыя нюансы варта, а яшчэ лепш паглядзець відэа ўрок, які Вы знойдзеце крыху ніжэй гэтага артыкула на сайце рамонт кватэры сваімі сіламі. Сама праца складаецца з некаторых этапаў:\n2. Нанясенне на паверхню караеда.\n3. зацірка koroeda.\nДля таго, што б навучыцца правільна наносіць дадзеную фактурную тынкоўку вы можаце патрэніравацца на заднім муры фасада вашага дома, выкарыстаўшы некалькі мяхоў караеда.\nДля працы з гэтай сумессю лепш за ўсё выбіраць восень ці вясну. Вы можаце зрабіць гэта і ўлетку, але ўсё ж варта ведаць, што тынкоўка будзе хутка засыхае, і таму вам неабходна будзе аператыўна працаваць. Так што для таго, каб навучыцца лепш за ўсё, вядома, выбраць нейтральны сезон, то ёсць вясну ці восень.\nАле перад тым як прыступіць да працы, неабходна падрыхтаваць неабходныя прылады для правільнага нанясення тынкоўкі караед:\n1. Ванначку і валік, якія спатрэбяцца для грунтоўкі.\n2. Дрыль з венцам.\n4. Лапатку і шпатель для нанясення тынкоўкі.\n6. Тарка. пажадана пластмасавую.\nзараз прыступаем, непасрэдна да працы. першае, что необходимо сделать – это загрунтовать вашу сцяну. Глядзіце нашу артыкул якую грунтоўку выбраць, віды грунтовак. Для гэтага неабходна выкарыстоўваць адмысловыя фарбы-грунт. Выбірайце грунт белага колеру. Усё гэта трэба для таго, каб чорны колер сцены ў разорах не прасвечвалі. Калі вы выбралі даражэйшымі фарбамі-грунт, то ім можна прайсціся па сцяне, ўсяго адзін раз, так як ён мае вельмі густую і якасную кансістэнцыю. Калі ж ваш грунт з больш танных, тады нанёс яго на сцяну ў некалькі слаёў. Усё гэта таму, што танныя грунты больш вадкія, і для таго, каб дасягнуць патрэбнага выніку, неабходна нанесці на сцяну каля двух або трох слаёў, гэта значыць да тых пара, пакуль ваша сцяна не набудзе аднастайны белы колер. Пасля таго, як вы нанеслі грунтоўку, варта пачакаць, пакуль яна высахне, інакш вы рызыкуеце працерці яе, аж чорнай падчас працы з караедам.\nНаступны этап - нанясенне караеда. Для гэтага неабходна замяшаць ў мяшку тынкоўку, так як указанно на мяшку абранага вамі караеда. Але варта запомніць, што ня трэба замешваць занадта шмат, так як вы можаце не паспець выпрацаваць увесь матэрыял, і ён проста-проста засохне. Наносіць караед варта шпателем з нержавейкі. Рабіце ўсё акуратна, раўнамерным пластом. памятаеце, што таўшчыня пласта павінна быць у памер фракцыі мяшкоў вашай тынкоўкі. Вельмі важным саветам можа стаць для вас тое, што варта наносіць тынкоўку радамі па гарызанталі ці вертыкалі. Падчас нанясення аднаго шэрагу варта захопліваць ўсю вышыню ці шырыню сцены, тады вынік атрымаецца раўнамерным і акуратным.\nКалі ваша сцяна занадта высокая або шырокая, тады варта абмежаваць загадзя ўзровень, да якога вы зможаце дастаць, і гэтак жа акуратна наносіць тынкоўку, але ўжо па вызначаных плошчах. Гэта азначае, што варта падзяліць сцяну напалову пры дапамозе малярнага скотчу і спачатку даходзіць да яго, а на наступны дзень, сарваўшы яго і, прыляпіўшы на апрацаваную частка, нанесці сапраўды гэтак жа караед на другую палову сцяны.\nПасля таго, як вы нанеслі караед, неабходна пачакаць дзесяць ці дваццаць хвілін, для таго, каб тынкоўка схапілася. Усё гэта залежыць ад надвор'я, чым цяплей, тым хутчэй яна пачне хапацца. У прынцыпе вы можаце праверыць гэта, выкарыстоўваючы прыгатаваную загадзя пластмасавую тарку. Калі тынкоўка да яе не стане ліпнуць, значыць, вы можаце смела пераходзіць да наступнага этапу працы, гэта значыць да заціркі караеда.\nТэхналогія заціркі караеда так же проста и делается при помощи той же пластмассовой терки. Для гэтага неабходна вызначыцца з малюнкам, калі вы хочаце бачыць "дожджык", то варта заціраць вертыкальна - уверх-уніз. Калі ж вам падабацца малюнак «барашек», тады праробліваць кругавыя руху. Пасля таго, як вы затрэ першы шэраг, варта адразу жа прыступаць да нанясення другога шэрагу, пры гэтым неабходна стыкі паміж радамі папырскаць вадой, каб не былі бачныя пераходы. На відэа ніжэй наглядна гэта прадэманстравана.\nКалі здарылася такое, што вы не паспелі зацерці і караед тынкоўка засохла, тады скарыстайцеся спрынцоўкай, а які адсутнічае малюнак можна дамаляваць пры дапамозе цвіка.\nШто тычыцца афарбоўкі, то фарбаваць караед лепш за ўсё валікам або пэндзлем у разорах, і не менш за два слоев.Узнать колькі тынкоўкі спатрэбіцца, дапаможа онлайн калькулятар колькасці тынкоўкі.\n(3 адзнак, сярэдняе: 4.67 з 5)


10 лепшых пераваг для здароўя з даданнем глютаціёну для вашага - параха\nКарысць глутатиона жывыя арганізмы шмат у чым, дзейнічаючы як антыаксідант. Гэта амінакіслотнае злучэнне, якое прысутнічае ў кожнай клетцы чалавека. Кожны жывы арганізм мае ў сваім целе глутатион. Гэта магутны антыаксідант, які пры наяўнасці адэкватнага ўзроўню можа абараніць нас ад небяспечных захворванняў, такіх як хвароба Альцгеймера, хваробы сэрца і нават інсульт.\nХоць гэты антыаксідант выпрацоўваецца ў клетках нашага арганізма, глутатион можа ўводзіцца ў наш арганізм, прымяняцца мясцова альбо ў якасці інгалятара.\nГлутаціён - гэта злучэнне, якое ўтвараецца ў выніку спалучэння трох амінакіслот: цистеина, глутамінавай кіслаты і гліцыну, гэта магутны антыаксідант, які прадухіляе і затрымлівае старэнне клетак. Глютатыён прадухіляе пашкоджанне клетак і детоксифицирует шкодныя хімічныя рэчывы ў печані і мае магчымасць прывязаць сябе да лекаў, дапамагаючы арганізму лёгка выводзіць іх з арганізма. Ён таксама выконвае важную функцыю павышэння імунітэту арганізма і рэгулявання росту і гібелі клетак у нашым арганізме. Заўважана, што ўзроўні глутатиона зніжаюцца са старэннем.\n1. Здымае акісляльны стрэс\nКалі выпрацоўка ў арганізме свабодных радыкалаў павялічваецца і арганізм не можа змагацца з імі, гэта прыводзіць да акісляльнага стрэсу. Высокі ўзровень акісляльнага стрэсу пакідае арганізм адчувальным да такіх захворванняў, як дыябет, рэўматоідны артрыт і рак. Глутаціён дапамагае зняць акісляльны стрэс, які дапамагае арганізму пазбавіцца ад гэтых недамаганняў.\nВядома, што высокі ўзровень глутатиона ў арганізме таксама павышае ўзровень антыаксідантаў. Гэта павелічэнне антыаксідантаў разам з глутатионом зніжае акісляльны стрэс.\n2. Можа палепшыць здароўе сэрца\nГлютаціён, здольны прадухіляць акіслянне тлушчу ў чалавечым целе, можа дапамагчы знізіць узнікненне інфарктаў і іншых сардэчных захворванняў. Захворванні сэрца абумоўлены назапашваннем артэрыяльнага налёту на ўнутраных частках артэрыяльных сценак.\nЛіпапратэіны нізкай шчыльнасці (ЛПНП) або дрэнны халестэрын выклікае налёт, пашкоджваючы ўнутраныя пракладкі артэрый. Гэтыя бляшкі абрываюцца і могуць блакаваць крывяносныя пасудзіны, спыняючы крывацёк і выклікаючы інфаркты ці інсульты.\nГлутаціён, разам з ферментам пад назвай глутаціён пероксідаза, падпарадкоўвае супероксіды, перакіс вадароду, свабодныя радыкалы і перакісы ліпідаў, якія выклікаюць акісленне ліпідаў (акісленне тлушчу). Гэта прадухіляе шкодны халестэрын ад пашкоджання крывяносных сасудаў і, адпаведна, адукацыі налёту. Глютаціён такім чынам дапамагае знізіць рызыку сардэчнага прыступу і іншых сардэчных захворванняў.\n3. Абараняе клеткі печані пры алкагольных і тлушчавых хваробах печані\nПры дэфіцыце антыаксідантаў і глутатиона больш клетак печані, як правіла, гіне. Гэта зніжае здольнасць печані змагацца з тлушчавай печанню і алкагольнымі захворваннямі печані. Глютатыён пры дастатковым узроўні, як правіла, павялічвае ўзровень бялку, білірубіну і ферментаў у крыві. Гэта дапамагае людзям хутчэй вылечыцца ад тлушчавых і алкагольных захворванняў печані.\nА высокі дазавання глутатиона Увядзенне нутравенна людзям з тлушчавай хваробай печані паказала, што глутатион быў самым эфектыўным сродкам лячэння хваробы. Ён таксама паказаў значнае зніжэнне малодиальдегида, маркера пашкоджання клетак печані.\nПры пероральном прыёме глутатиона таксама паказана, што антыаксідант аказаў станоўчы эфект у асоб, якія пакутуюць безалкагольным тлушчавым захворваннем печані.\n4. Дапамагае змагацца з інфляцыяй\nІнфляцыя - адна з асноўных прычын такіх асноўных захворванняў, як хваробы сэрца, дыябет і рак.\nПараненне прыводзіць да пашырэння крывяносных сасудаў у пашкоджанай зоне, што дазваляе больш крыві паступаць у вобласць. Гэтая кроў нагружана імуннымі клеткамі, якія заліваюць вобласць, каб пазбегнуць любой магчымасці заражэння. Пасля таго, як траўмаваная вобласць загоіцца, азызласць спадае і імунныя клеткі памяншаюцца ў колькасці. Але ў нездаровым арганізме, пацярпелым ад стрэсу, таксінаў, нездаровай дыеты, інфляцыя не ўлягнецца так хутка.\nГлютаціён дапамагае ў такіх выпадках, як павышэнне імунных белых клетак. Яны кантралююць колькасць белых клетак, якія ідуць у зону траўмы ў залежнасці ад цяжару інфляцыі.\n5. Паляпшае рэзістэнтнасць да інсуліну\nПа меры сталення ўзроўні глутатиона ў нашым целе становяцца ніжэйшымі, бо наша цела выпрацоўвае ўсё менш і менш глутатиона. Гэта прыводзіць да менш спальванне тлушчу у нашым целе. Арганізм, такім чынам, запасае больш тлушчу. Гэта таксама павялічвае ўспрымальнасць да інсуліну.\nДыета, якая павышае ўзровень цыстэіну і гліцыну, таксама павысіць выпрацоўку глутатиона ў нашым арганізме. Гэта павышанае ўтрыманне глутатиона дапамагае павысіць устойлівасць да інсуліну і спальваць тлушч.\n6. Пацыенты з перыферычнымі сасудамі бачаць паляпшэнне мабільнасці\nХвароба перыферычных артэрый пакутуе людзьмі, артэрыі якіх забіваюцца налётам. Захворванне ў асноўным дзівіць ногі ў чалавека. Гэта адбываецца, калі закаркаваныя крывяносныя пасудзіны не ў стане паставіць неабходную колькасць крыві ў мышцы, калі мышцы гэта маюць патрэбу. Індывід, які пакутуе хваробай перыферычных сасудаў, будзе адчуваць боль і стомленасць пры хадзе.\nГлютаціён, які ўводзіцца нутравенна два разы на дзень, выявіў прыкметнае паляпшэнне сваіх умоў. Індывіды маглі хадзіць на большыя адлегласці і не скардзіліся на боль.\n7. Глютаціён для скуры\nКарысць глютаціёна распаўсюджваецца таксама на падтрыманне здаровай скуры і яе лячэнне. Вугры, сухасць скуры, экзэма, маршчыны і азызлыя вочы можна лячыць адпаведнай дазоўкай глутатиона.\nПрымяненне глутатиона для скуры інгібіруе тыразіназу, фермент, які выпрацоўвае меланін. Выкарыстанне глутатиона на працягу доўгага часу прывядзе да святле скуры з-за выпрацоўкі менш меланіну. Таксама было паказана, што памяншае псарыяз, паляпшае эластычнасць скуры і памяншае маршчыны.\n8. Змякчае сімптомы хваробы Паркінсана\nШтуршкі - адзін з сімптомаў, якімі пакутуюць людзі Хвароба Паркінсана звычайна пакутуюць ад. Гэта таму, што хвароба дзівіць цэнтральную нервовую сістэму. Нутравенныя ўвядзенне глутатиона паказала паляпшэнне захворвання людзей. Лячэнне паменшыла дрыгаценне і скаванасць у пацыентаў, якія назіраліся. Лічыцца, што глутатион можа палегчыць жыццё тым, хто пакутуе хваробай Паркінсана, памяншаючы сімптомы, якія праяўляюць хворыя.\n9. Дапамагае дзецям-аўтыстам, памяншаючы акісляльнае пашкоджанне\nДзеці з аўтызмам паказваюць больш высокі ўзровень акісляльнага пашкоджання ў мозгу. У той жа час узровень глутатиона вельмі нізкі. Гэта павялічвае рызыку, што дзеці атрымаюць далейшае неўралагічнае пашкоджанне такімі хімічнымі рэчывамі, як ртуць.\nУ дзяцей, якія атрымлівалі пероральную і мясцовую дозу глутатиона, было выяўленае паляпшэнне ўзроўню сульфату плазмы, цыстэіну і глутатиона ў крыві. Гэта дае надзею, што лячэнне глутатионом можа палепшыць працу мозгу, а значыць, і жыццё дзяцей з аўтызмам.\n10. Можа дапамагчы змагацца з аутоіммуннымі захворваннямі\nАўтаімунныя захворванні ўключаюць целиакию, артрыт і ваўчанку. Гэтыя захворванні выклікаюць хранічнае запаленне і боль, якія ўзмацняюць акісляльны стрэс. Глутатион можа кантраляваць імуналагічную рэакцыю арганізма, альбо стымулюючы, альбо памяншаючы. Гэта дазваляе лекарам паменшыць акісляльны стрэс у асоб, якія пакутуюць ад аутоіммунных расстройстваў.\nАўтаімунныя захворванні руйнуюць клеткавыя мітахондрыі ў пэўных клетках. Глутаціён дапамагае абараніць клеткавыя мітахондрыі, змагаючыся са свабоднымі радыкаламі. Глютаціён падбухторвае лейкацыты і Т-клеткі, якія змагаюцца з інфекцыяй. Т-клеткі, загруджаныя глутатионом, паказалі павышаную здольнасць змагацца з бактэрыяльнымі і віруснымі інфекцыямі.\nПа меры таго, як арганізм старэе, узровень глутатиона ў арганізме зніжаецца. Трэба ўжываць у ежу прадукты, якія дапамогуць арганізму аднавіць узровень глутатиона. Ёсць шмат прадуктаў, якія альбо ўтрымліваюць глутаціён натуральным шляхам, альбо глютаціён, які ўзмацняе пажыўныя рэчывы.\nШто тычыцца прадуктаў з глутатионом, сыроваткавы бялок змяшчае гама-глутамілцыстэін. Гэта спалучэнне глутатиона і цистеина, які палягчае нашаму арганізму аддзяленне амінакіслот. Абодва яны добрыя антыаксіданты.\n· Allium ежа\nДобрымі дадаткамі глутатиона з'яўляюцца прадукты харчавання з раслін, якія адносяцца да роду Allium, багатыя серай. Сера дапамагае нашаму арганізму вырабляць больш натуральнага глутатиона. Лук, часнык, лук-лук, лук-лук-лук-лук-лук-порей - прадукты харчавання, якія адносяцца да роду цыбулі.\n· крыжакветныя гародніна\nКрыжакветныя гародніна ўтрымліваюць глюкозінолаты, якія павышаюць узровень глютаціёну ў вашым целе. Менавіта таму расліны, якія змяшчаюць гэтыя гародніна, маюць серны водар.\nКапуста, каляровая капуста, брокалі, капуста, бок-чой, брусэльская капуста, рукалы, радыска, кресс-салатка і зеляніна - усе гэта крыжакветныя гародніна.\n· Прадукты, якія змяшчаюць альфа-ліпаевую кіслату\nЯлавічына, мяса органаў, шпінат, піўныя дрожджы і памідоры з'яўляюцца добрымі дадаткамі да глутатиона, паколькі яны багатыя альфа-ліпаевая кіслата. Гэтая кіслата аднаўляе і павышае ўзровень глутатиона ў вашым целе.\n· Прадукты, багатыя селенам\nУ якасці мікраэлемента селен дапамагае арганізму павышаць узровень глутатиона і іншых антыаксідантаў у арганізме. Прадукты, якія змяшчаюць селен: вустрыцы, морапрадукты, яйкі, бразільскія арэхі, спаржа, грыбы і суцэльныя збожжа.\nГлютаціён бываюць розных формаў. Іх можна прымаць унутр. Але перорально прыняты глутатион не так эфектыўны ў папаўненні ўзроўню злучэння ў арганізме.\nЛепшы спосаб прыёму дабаўкі глутатиона - прыём ліпасомнага глутатиона нашча. Інгрэдыент актыўнага глутатиона змяшчаецца ў цэнтры ліпасом. Прыём гэтай дабаўкі ўнутр - лепшы спосаб павысіць узровень глутатиона ў арганізме.\nГлутаціён таксама можна ўдыхаць пры дапамозе адмысловага небулайзера. Але для яго выкарыстання спатрэбіцца рэцэпт.\nДаступныя трансдермальные прэпараты і ласьёны, якія можна ўжываць вонкава. Іх хуткасць паглынання розная і часам можа быць ненадзейнай.\nНутравенныя ўвядзенне з'яўляецца найбольш непасрэдным метадам прыёму глютаціёна. Гэта таксама самы інвазіўны спосаб.\nПабочныя эфекты глутатиона\nДадатак глутатиона рэдка мае пабочныя эфекты. Яны могуць вар'іравацца ад уздуцці жывата. спазмы ў жываце, газ. вадкі крэсла і магчымыя алергічныя рэакцыі. Лепш пракансультавацца з лекарам, перш чым прымаць дабаўкі з глутатионом.\nДазавання глутатиона, неабходная чалавеку, можа вар'іравацца ў залежнасці ад узросту, вагі і фізіялогіі чалавека. Гэта таксама можа залежаць ад стану яго здароўя і гісторыі хваробы. Лепш пракансультавацца з лекарам, каб праверыць, якую дазоўку дабаўкі вы павінны прымаць.\nГлютаціён - важная малекула ў нашым целе. Гэта магутны антыаксідант і дапамагае арганізму падтрымліваць праверку на свабодныя радыкалы. Гэта падтрымлівае нас здаровых і хвароб, такіх як праблемы з сэрцам, рак і сардэчныя прыступы.\nВажна падтрымліваць аптымальны ўзровень глутатиона ў нашым арганізме. Існуюць розныя спосабы зрабіць гэта. Мы можам харчавацца багатай глютатыёнам дыетай, прымаць глутатион перорально, прымяняць яго мясцова, уводзіць яго нутравенна.\nЗвяртайцеся да ўрача кожны раз, калі вы вырашыце прымаць дабаўкі з глутатионом, каб змяніць яго ўзровень у вашым целе.\nRouhier N, Lemaire SD, Jacquot JP (2008). "Роля глутатиона ў фотасінтэтычных арганізмах: новыя функцыі глутарэдаксінаў і глутатионилирования". Штогадовы агляд біялогіі раслін. 59 (1): 143–66.\nФранка, Р .; Шонавэлд, Огайо; Папа, А .; Панайёцідзіс, Мічыган (2007). "Цэнтральная роля глутатиона ў патафізіялогіі захворванняў чалавека". Архівы фізіялогіі і біяхіміі. 113 (4–5): 234–258.\n1. Што такое глутатион?\n2. Перавагі глутатиона\n4. Дабаўкі глутатиона\n5. Пабочныя эфекты глутатиона


Ліхавід Мікіта – Галерэя БАЖ\nЗ кнігі “Супраць плыні”\nДаведка: Мікіта Ліхавід нарадзіўся 27 мая 1990 года ў Мінску. Пасля сканчэння сярэдняй школы № 177 паступіў на юрыдычны факультэт недзяржаўнага Мінскага інстытута кіравання.\nУ няпоўны 21 год паспеў стаць актывістам руху “За свабоду”. Затрыманы 19 снежня на Плошчы Незалежнаці, асуджаны на 15-сутачны арышт, але 23 снежня пастанова аб арышце адменена, і ён пераведзены ў статус абвінавачанага па справе аб масавых беспарадках. 29 сакавіка асуджаны Партызанскім судом Мінска да 3,5 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Прызнаны “Міжнароднай амністыяй” вязнем сумлення.\nНе ведаю, колькі іх будзе на момант паяўлення гэтай кнігі, але на сёння ён пяць (!!!) разоў паспеў пабываць у штрафным ізалятары (ШЫЗА) і правёў там пяцьдзесят пяць сутак. Цалкам не згодны з тымі, хто гаворыць пра ўпартасць Міколы Ліхавіда. На мой погляд, гэта іншае – Пазіцыя.\nМабыць, як і іншыя, я не раз задумваўся над тым, адкуль у гэтага маладога хлопца столькі прынцыповасці і моцы? Падчас размовы з Аленай Ліхавід зразумеў – ад маці. Пра сюррэалізм калоніі, дзе сядзеў Андрэй Клімаў (Мазыр, ВК-20), мне расказвала яго жонка Таццяна Леановіч, і я думаў, што нічога падобнага (для тых, хто адбывае пакаранне) у пеніцытарнай сістэме Беларусі больш няма. Аказалася ёсць. Наваполацкая папраўчая калонія №10.\nНяма сумненняў, што яе начальнік Аляксандр Сівоха думае не так. Як і тое, што там не служаць выключна пачвары. Месціцца калонія паміж вядомымі гігантамі айчынай прамысловасці – “Нафтанам” і “Палімірам”. І слова “гіганты” тут ўзятае не з афіцыйнай ідэалагічнай палемікі. Яго агучыла Алена Ліхавід, каб больш яскрава апісаць свае ўражанні ад тых мясцін.\nПрашу прабачэння за такую гульню слоў, але “зона” сапраўды знаходзіцца ў прамзоне. З двух бакоў – велічэзныя трубы і ёмістасці, колькасці якіх, здаецца, няма межаў. Такое нават цяжка ўявіць. Знаёмыя з “Паліміра” расказвалі Алене, што ад прахадной, дзе яны звычайна пакідаюць сваё аўта, да рабочага месца 20 хвілін пехам. Невыпадкова Мікіта калісьці сказаў, што яго калонія знаходзіцца “ў цэнтры самагоннага апарата”.\nА паветра там хімічна-кіслае. Праз пару гадзін пачынаеш адчуваць у горле нейкі непрыемны прысмак, а яшчэ праз пару гадзін – прызвычайваешся. Расказваюць, што шмат дзяцей, якія нараджаюцца і жывуць у Наваполацку, маюць ад самага нараджэння пэўныя алергічныя рэакцыі. Таму бацькі ікнуцца “вывезці” іх з гэтага горада адразу ж.\nСловам, для эколагаў там вельмі шмат “аб’ектаў”. І дзякуй Богу, што зараз крызіс (якога афіцыйна няма). Ён амаль спыніў вытворчасць, а значыць, і хімічныя выкіды.\nДарэчы, калі Алена Ліхавід паспрабавала перадаць у калонію фільтр для вады, ёй адказалі: мы ж таксама яе п’ем. Прыйшлося патлумачыць, што яны ваду кіпяцяць, а асуджаныя не. Фільтр усё роўна не прынялі: не дазволена. Яго можна толькі падарыць канкрэтнаму атраду, але для гэтага трэба сабраць шмат паперак-дазволаў. Гэтым жанчына зараз і займаецца.\nЯна хацела перадаць туды і вентылятар, але папярэдзілі, што шансаў амаль нуль: па прэзідэнцкаму ўказу эканомяць святло.\nНарадзілася Алена Ліхавід 21 жніўня 1969 года. Яе бацька Уладзімір Аляксандравіч усё жыццё працаваў на “Гарызонце”. Зараз інвалід другой групы, амаль страціў зрок, і таму лісты ад унука яму чытала жонка Антаніна Рыгораўна. Дарэчы, яна увесь час (і зараз) працуе на “Мілавіцы” і вельмі добра шые. Магчыма, гэта якасць перадалася і дачцэ, якая стала інжынерам-канструктарам дзіцячых лялек.\nШмат гадоў таму Алена Ліхавід скончыла звычайную (без “ухілаў”) 107 школу і паступіла ў Віцебскі тэхналагічны інстытут (зараз універсітэт) лёгкай прамысловасці, але была вымушана яго пакінуць адразу ж. Тут і праявілася тая самая “ўпартасць”, пра якую казалася на пачатку нарыса. Праз шмат гадоў Алена паступіла туды паўторна. Толькі на гэты раз завочна.\nБыло ў яе жыцці і яшчэ адно выпрабаванне. З бацькам Мікіты яны разышліся, калі хлопчыку было толькі тры гады, аднак Алена прынцыпова рабіла ўсё магчымае, каб дзіцё гэтага не адчула. Нават працавала ў звышурочны час.\nПаявіўся Мікіта Ліхавід на свет 27 траўня 1990 года. Было вельмі спякотна. Калі немаўля першы раз прынеслі да маці, ён спаў і тая ўвесь час імкнулася падняць векі, каб паглядзець, якога колеру ў сына вочы.\nЁн быў такім спакойным, што маці нават пачала нервавацца, чаму дзіця не плача. Будзіла — паесць — зноў спіць. Аднак гэта быў толькі вонкавы спакой. Гледзячы на дзіцячыя фота сына, Алена Ліхавід прыйшла да высновы, што ў яго ўжо тады быў “недзіцячы позірк”. Сэрца маці адчула ў іх нейкую праекцыю на сённяшнія падзеі. Быццам бы ўжо тады яе сын казаў вачамі тое, што праз шмат год прывядзе яго да штрафнога ізалятара Наваполацкай калоніі нумар дзесяць.\nЗ самага дзяцінства хлопец пачаў нешта прыдумляць. Імкнуўся не толькі зразумець, “як, што працуе”, але і прыстасаваць гэта да хатніх патрэб. Напрыклад, аднойчы разабраў пыласос, выняў з яго матор і скотчам прыкруціў да швабры. Хацеў зрабіць так, каб яна ў кватэры ўсё чысціла сама.\nЗ гадамі прыбавілася і яшчэ адно захапленне – энцыклапедыі. Ён чытаў іх як звычайныя кніжкі і “даставаў” настаўнікаў, калі тыя ў чым-небудзь памыляліся. Яны нават прасілі Алену правяраць, што сын кладзе ў свой партфель, бо той у школу нёс энцыклапедыі замест звычайных падручнікаў.\nМабыць, таму і апынуўся за кратамі, што хацеў усё зразумець сам. Не палічыце банальнасцю, але я ўпэўнены ў тым, што каб Мікіта Ліхавід не задаваў пэўных пытанняў, то зараз быў бы не ў турме, а ў якім-небудзь бэрэсэме…\nМікіта Ліхавід скончыў 177 школу, дзе вучыўся ў класе з паглыбленым вывучэннем ангельскай мовы. Дарэчы, на “валадарку” сярод іншага перадалі і кнігі на ангельскай мове. Каб той яе не забываў. І працягваць вучобу далей вырашыў менавіта на завочным аддзяленні, бо не хацеў каб маці яшчэ пяць год плаціла за яго навучанне. Выпадак не зусім тыповы для нашага часу. Большасць моладзі прывыкла “сядзець на карку” бацькоў да самага дыплома аб вышэйшай адукацыі.\nНі ў адну дзяржаўную вышэйшую навучальную ўстанову на “бюджэт” ён не праходзіў, а плаціць дзяржаве за ідэалогію, з якой не пагаджаўся прынцыпова, было нелагічна, таму Мікіта Ліхавід абраў юрыдычны факультэт недзяржаўнага Мінскага інстытута кіравання. Чаму? Адказ вельмі просты: юрысту “лапшу” на вушы не павесіш.\nПрацаваць ён уладкаваўся на фірму маці звычайным грузчыкам, але пратрымаўся там нядоўга. І прычынай таму сталі не цяжкасці, бо яны як раз і не пужалі юнака. Прычына іншая. Яго аднакласніца і каханка паступіла ў ЕГУ. Пастаянна ездзіць у Вільню на выходныя было складана, і тады Мікіта перабраўся ў літоўскую сталіцу канчаткова. Працаўладкаваўся і жыў там разам са сваёй сяброўкай да самага сусветнага крызісу. Разам з ім пачаліся складанасці, пра якія не хацелася б расказваць падрабязна, скажу толькі тое, што ў рэшце рэшт адбылося тое, што Маякоўскі меў на ўвазе, калі пісаў “любовная лодка разбилась о быт”. Як кажуць у падобных выпадках, “засталіся сябрамі”.\nПалітыкай Мікіта Ліхавід пачаў займацца ў пятнаццацігадовым узросце. Менавіта тады яны з маці першы раз пайшлі на чарговы “Чарнобыльскі шлях”. Юнака гэта моцна і пазітыўна ўразіла. Тым больш, што ён на той час пачаў шчыльна займацца вывучэннем гісторыі нашай краіны. Таму цалкам лагічна: ужо праз хуткі час Мікіта стаў сябрам руху “За свабоду”. Маці вельмі добра памятае момант, калі яе сын першы раз павітаўся з Аляксандрам Мілінкевічам. Быў такі горды, што маці дзеля жарту прапанавала “не мыць руку”.\nНа прэзідэнцкіх выбарах 2010 года ён не ўваходзіў ні ў адну з камандаў, хаця і сімпатызаваў Андрэю Саннікаву. Прагаласаваў пасля абеду, і пасля яны з сябрам у іх доме пілі гарбату, размаўлялі. Некалькі разоў цікавіўся ў маці наконт паходу на Плошчу. Праз пару гадзін абяцаў вярнуцца, бо было даволі зімна. Не атрымалася…\nПа суседству з Аленай жыве міліцыянт. Па дарозе дамоў ён зайшоў да іх і спытаў: “Дзе Мікіта?”. Пачуўшы адказ пра Плошчу, папрасіў яму патэлефанаваць, бо ў іх тэрмінова вызвалілі ад людзей усе камеры. Было гэта за некалькі гадзін да “хапуна”…\nСэрца маці адразу адчула нешта нядобрае. З сувяззю пачаліся незразумелыя праблемы, але Алене пашанцавала пачуць сына. Той адказаў, што “пакуль усё ціха” і няма нават намёкаў на нешта экстраардынарнае. Ён не ведаў і не мог ведаць, што на той момант да Плошчы Незалежнасці ўжо пачалі пад’язджаць машыны са спецназам у аўтазаках.\nПа гэты дзень у “мабільніку” Алены Ліхавід захоўваюцца тры SMS ад сына. Першае паведамленне прыйшло ў 23.39. Пісалася пра тое, што сын знаходзіцца ў міліцыі, хвалявацца не трэба, ён цалкам здаровы.\nДругая SMS расказала, што ён ўжо на Акрэсціна.\nМожна толькі здагадацца, якія эмоцыі ў той час перажывала маці (прэцэдэнтаў у законапаслухмянага хлопца не было), але панавала разгубленасць. Знаёмыя параілі дачакацца новага працоўнага дня, бо нешта шукаць ноччу не мела сэнсу. Ніхто нічога не сказаў і на наступны дзень. Нават у так званым Доме правасуддзя. Там Алена Ліхавід ўпершыню ўбачыла сумна вядомага палкоўніка Яўсеева і была шакавана яго хамствам і колькасцю нянавісці ў вачах. Такога звярынага полымя яна ў сваім жыцці яшчэ не бачыла.\nЗ самага рання на Алену выйшлі актывісты руху “За свабоду”, прапанавалі сваю дапамогу і далі праваабаронцам нумар яе тэлефона. Гэта значна спрасціла пошук сына: быць адначасова ў розных судах немагчыма фізічна, таму жанчына вельмі ўдзячна ім усім і асабліва праваабарончаму цэнтру “Вясна”.\nУ тры гадзіны дня ёй па тэлефоне сказалі, што ў Кастрычніцкім, Ленінскім і Маскоўскім судах Мікіты Ліхавіда няма, а сама яна “дзяжурыла” у Першамайскім судзе (па месцы жыхарства). Дарэчы, гэта быў першы суд, дзе жанчыну (і астатніх маці затрыманых) пусцілі ў будынак “пагрэцца”. Ва ўсіх астатніх іх прымушалі дрыжаць ад холаду на вуліцы.\nКалі было ўжо 18 гадзін, ёй паведамілі, што яшчэ адну “партыю” прывезлі ў Савецкі суд. Алена паехала туды. Там сказалі, што за ўвесь дзень у іх ніякіх судоў не было і нікога не прывозілі. Не засмуціў нават аўтазак, які стаяў за будынкам. Патлумачылі гэта тым, што ён стаіць там цэлы дзень.\nАлена паехала дамоў, а праз гадзіну ёй патэлефанаваў Мікіта. Сказаў, што ў яго ў тэлефоне сеў акумулятар, таму ён ўзяў апарат сябра, знаходзіцца ў аўтазаку, судзілі яго у Савецкім судзе. А праз некалькі гадзін прыйшло трэцяе SMS: “Я ў Жодзіна”.\nКаментаваць гэты момант не хочацца, бо без “моцных” слоў тут не абысціся. Адно хачу сказаць: Бог бачыць усё і вельмі часта тыя, хто цынічна адмовіў маці ў праўдзе пры яе дзіцяці, самі трапляюць у падобныя сітуацыі. І вельмі хутка ўспамінаюць пра “чалавечае аблічча”…\nТады Мікіту “далі” традыцыйныя 15 сутак і ўсе спадзяваліся хутка ўбачыць яго дома. Маці нават збіралася святкаваць Новы год не першага студзеня, а трэцяга. Больш за тое, праз адваката сын Алены перадаў просьбу абавязкова паставіць дома елку. На жаль, убачыць яе яму так і не давядзецца.\n27 снежня дамоў да Ліхавідаў прыйшлі з вобыскам. Пачалі яго без Алены (дома былі яе маці і бацька), а праз паўгадзіны яна даведалася, што Мікіту цяпер вінавацяць у іншым – удзеле і арганізацыі масавых беспарадкаў. У пастанове было напісана, што Мікіта ўсё гэта ажыццявіў, згаварыўшыся адразу з усімі экс-кандыдатамі ў прэзідэнты. Жанчына пачала тлумачыць, што ён іх нават не ведае, але гэта нікога не цікавіла. Следчыя забралі інфармацыйныя носьбіты (ноутбук, сістэмны блок) і пакінулі паперу, якая нагадвала пра іх страшную вестку.\nПраз паўгадзіны ў яе былі прадстаўнікі руху “За свабоду”, а на наступны дзень з дапамогай праваабарончага цэнтру “Вясна” жанчына ўжо падпісвала адпаведную дамову з адвакатам. Як пазней высветлілася, абвінавачванне прагучала яшчэ 23 снежня. Чатыры дні маці думала зусім пра іншае, і ніхто ёй не сказаў, што на самой справе чакае яе сына.\nЗноў не хочацца ўжываць “моцныя” словы, але мабыць, зусім без гэтага не абысціся.\nНа жаль, сёння ў нашай краіне пабудавана сістэма “стабільнай” агіднасці. З глыбіні чалавечых душ на паверхню выцягнутыя самыя змрочныя чалавечыя інстынкты, і падаюцца яны за “норму жыцця”. Мякка кажучы, гэта не так. І тыя, хто сёння “пры ўладзе”, добра ведаюць сапраўдную рэчаіснасць.\nМагчыма, некаторыя не пагодзяцца з такой высновай, але мне шчыра шкада тых, хто “не ведае, што робіць”… Прыйдзе час, і ім будзе сорамна за асабістыя дзеянні, а многім сённяшнім катам прыйдзецца памяняцца месцамі з іх ахвярамі… Свае ўчынкі яны апраўдваюць неабходнасцю “карміць дзяцей”, але гэта не можа быць нейкай індульгенцыяй, бо такія, як Мікіта Ліхавід, таксама нечыя дзеці, і іх бацькі пакутуюць не менш…\n31 снежня 2010 года Алене Ліхавід патэлефанавалі з КДБ і прапанавалі паразмаўляць. Сустрэліся на “нейтральнай тэрыторыі” і спыталіся пра адносіны да таго, што адбываецца ў краіне. Даволі хутка зразумелі, што “давіць” на яе бессэнсоўна і цынічна пажадалі “шчаслівага Новага года”.\nКаментаваць што-небудзь тут нельга, скажу толькі, што аўтар зараз таксама агучыў тыя ж словы, што і чытачы…\nА вось бацька Мікіты Ліхавіда аказаўся больш падатлівым. Імя гэтага чалавека не хачу называць ні я, ні Алена Ліхавід. Менавіта ён агучыў прапанову КДБ абылгаць апазіцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ў замен на свабоду, чым яшчэ раз пацвердзіў, што вельмі блага ведае свайго сына. А той з гэтага моманту не хоча ведаць і свайго бацьку.\nА вось прозвішча іншага чалавека я ўсё ж назаву. Гэта былы класны кіраўнік Мікіты Ліхавіда Алена Уладзіміраўна Казачок. У школе яна ставілася да Мікіты вельмі добра. Як і ён да яе. Нечакана настаўніца адмовілася ісці ў суд сведчыць з боку абароны, таму што “ў яе работа ў дзяржаўным ліцэі, а справа тут – палітычная”. Аднакласнікі былі моцна шакаваныя гэтым, а Мікіту расказаць пра яе адказ Алена мае намер толькі пасля яго вызвалення. Не хоча хваляваць.\nБанальна, але страх – асноўны падмурак гэтай улады. Аднак пакрысе адыходзіць і ён. Толькі час ад часу вельмі балюча назіраць за тым, як адных “травяць газам”, а іншыя ставяцца беражліва да асабістай скуры і здольныя пратэставаць толькі на сваіх кухнях. Такія людзі і баяцца сведчыць у судах.\nАле гэта выключэнне з правілаў. Ні адзін чалавек, з кім Алена мела стасункі раней, не змяніў сваё стаўленне да яе пасля арышту сына. Больш за тое, стала вельмі шмат тых, хто адкрыта пачаў казаць, што ганарыцца сяброўствам з Аленай, Мікітам. Уразіла і тое, што да яе сталі прыходзіць абсалютна незнаёмыя людзі і выказваць сваю падтрымку.\nПра тое, як Алена Ліхавід сустракалася са сваім сынам, напісана шмат, таму паўтарацца няма сэнсу. На месцы Жодзінскай турмы хлопец марыць пасадзіць яблыневы сад, а ахоўнікаў зрабіць садоўнікамі.\nА ў Наваполацкай калоніі Алена Ліхавід убачыла іншага чалавека. З юнака яе сын ператварыўся ў сапраўднага Мужчыну.\nЗ доўгай размовы з Аленай Ліхавід я асобна хачу выдзеліць адзін маналог. Раблю гэта па той прычыне, што быў літаральна шакаваны ім:\n“Свята Вялікадня гэтага года выдалася самым сумным ў маім жыцці. Асвечаныя ў царкве булачкі мы перадалі Мікіту. Хацелі перадаць і чырвонае яйка, але браць яго адмовіліся – нельга, бо такога харчу няма (чаго я цалкам не разумею) у адпаведным спісе. Так, адну просьбу Мікіты мы з маёй маці тады выканаць не змаглі.\nАднак самае балючае было не гэта. Нейкі мужчына прынёс для сына перадачу, якая складалася выключна з адной велікоднай булкі. Яе не прынялі, бо гэтыя некалькі соцень грамоў былі звыш устаноўленага на месяц ліміту ў 30 кг. З “валадаркі” той мужчына пайшоў са слязьмі на вачах…\nСтарыя расказваюць, што такога падчас вайны не рабілі нават фашысты. Няўжо там працуюць толькі людзі, у душах якіх не засталося нічога святога? Можа іх нарадзілі не маці, а вырошчвалі ў лабараторных прабірках?\nНе, не ўсе яны такія, і я заўсёды ўспамінаю міліцыянта, які пусціў нас пагрэцца ў Першамайскі суд, але ў большасці культывуюць менавіта пачварныя інстынкты.\nКалі я з раніцы іду на работу, то ад выгляду маладых хлопцаў, якія з бутэлькай піва стаяць каля крамы і лаюцца матам, становяцца крыху крыўдна, бо мой сын пакутуе за кратамі не дзеля гэтага.\nА калі па серадах іду на “маўклівыя” акцыі”, на душы становіцца значна лягчэй. Там зусім другая моладзь. І яе вельмі багата.\nМагчыма, гэта звычайныя “жаночыя слабасці”, але бываюць моманты, калі перастаеш верыць у нешта светлае. Потым яны адступаюць, бо я павінна быць моцнай. Каб змагацца тут за тое, за што Мікіта змагаецца там.\nСумна бачыць, як “брытагаловыя” хапаюць людзей, якія мірна гуляюць, толькі за тое, што яны трымаюць у руках мабільныя тэлефоны, альбо пляскаюць у далоні. На маіх вачах каля будынка Нацыянальнай бібліятэкі “зачышчалі” хворага эпілепсіяй чалавека. Брутальна, па-звярынаму. Калі ўзгадваю той момант, заўсёды кружыцца галава.\nУ аднаго з іх я спытала: “У цябе маці ёсць? Ты памятаеш, калі ты ёй глядзеў у вочы?” У адказ ён прашаптаў: “Я Вас прашу — не стойце, проста куды-небудзь ідзіце”. Мабыць, той, хто кажа ім “Фас!”, загадаў хапаць усіх, хто спыняўся.\nНармальнаму чалавеку такую “логіку” зразумець немагчыма. Калі гэта будзе працягвацца яшчэ нейкі час, мы прыйдзем да канцлагераў.”\nСпадзяюся, нічога падобнага ў нашай краіне не адбудзецца па той прычыне, што на гэта банальна не хопіць грошай. Аднаго хворага жадання тут мала. Раб не можа шчыра любіць свайго гаспадара. Пакуль корміць – любіць. Перастае – паяўляюцца спартакі.\nДа таго ж, не ўсё ў жыцці вымяраецца прымітыўнымі“чаркай і шкваркай”. Мікіта Ліхавід – яскравы таму прыклад.\nПа папярэдняй дамоўленасці я паслаў гэты нарыс Алене Ліхавід у 7 гадзін раніцы 21 ліпеня. А праз некалькі гадзін суддзя Вайцюховіч прысудзіў ёй 10 сутак за ўдзел у чарговай “маўклівай” акцыі, што яшчэ раз пацвердзіла тое, адкуль у Мікіты Ліхавіда столькі моцы і прынцыповасці.\nМікіта Ліхавід вызвалены 14.09.11


Апытанне прадэманстравала залежнасць беларускага грамадства ад расійскай прапаганды\nhttp://spring96.org/be/news/72150 2014 2014-07-21T18:18:10+0300 2014-07-21T18:18:10+0300 2014-07-21T18:18:10+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/infavajna.jpg\nЧэрвеньскае сацапытанне НІСЭПД яўна прадэманстравала залежнасць беларускага грамадства ад расійскай прапаганды. Паводле яго вынікаў, украінскі Майдан і адхіленне ад улады Віктара Януковіча дрэннай справаю лічаць 63,2% апытаных. Далучэнне Крыму да Расіі падтрымліваюць 62,2% рэспандэнтаў. Збройны супраціў у Данецкай і Луганскай абласцях як народны пратэст супраць нелегітымнай улады ўспрымаюць 65,5%. Такія адказы нам транслююць СМІ Расіі, а значыць, дзве траціны беларусаў знаходзяцца пад уплывам замежных СМІ.\nАдначасова былі разбураныя два міфы, якія распаўсюджвалі прыхільнікі «інфармацыйнага грамадства». Міф першы — з-за інтэрнэту сучасныя людзі менш глядзяць тэлебачанне.Апытанка НІСЭПД паказала, што тэлевізія па-ранейшаму адыгрывае вялікую ролю ў фармаванні малюнку сусвету шараговага беларуса. Міф другі — людзі, дзякуючы таму ж інтэрнэту, маюць доступ да шматлікіх крыніцаў інфармацыі і могуць стварыць уласнае ўяўленне пра падзеі. Аказалася, што ствараць уласнае ўяўленне пра падзеі, «уключыць мазгі», людзям лянота. Ім прасцей успрыняць той малюнак падзей, які навязваецца па ТБ.\nКіраўніцва Беларусі і персанальна Аляксандр Лукашэнка «абстрагаваліся» ад руска-ўкраінскай вайны, падкрэсліваючы нейтралітэт і незалежнасць. У гэтых умовах беларускія тэлеканалы працягвалі «не заўважаць» гэтыя падзеі, ніяк не фармуючы стаўленне да іх насельніцтва. Яны чакалі «адмашкі», афіцыйнай пазіцыі кіраўніка дзяржавы ў гэтым канфлікце альбо хаця б намёку на такую пазіцыю. Лукашэнка ж маўчаў па «ўкраінскай праблематыцы» амаль да канца сакавіка, калі адбылася анексія Крыма. А расійская прапаганда тым часам працягвала «прамываць мазгі» беларусам.\nПартыя БНФ зладзіла дыскусію «Сучасная інфармацыйная вайна: урокі ўкраінскіх падзеяў для Беларусі». Медыяаналітык Паўлюк Быкоўскі, уласны карэспандэнт «Газета.Ru» ў Беларусі Дзяніс Лаўнікевіч і спецыяліст па пытаннях бяспекі, кіраўнік аналітычнага праекту Belarus Security Blog Андрэй Паротнікаў адназначна прыйшлі да высновы: беларуская медыя-мадэль ва ўмовах інфармацыйнай вайны непазбежна прайграе.\nКанешне, расійскія тэлеканалы рэтранслююцца беларускімі, і ўлада ў любы момант можа перарваць расійскае вяшчанне. Але ў расійскім эфіры не было «наездаў» на кіраўніка краіны альбо нейкіх перадачаў, небяспечных для яго. Таму ўлады і не пабачылі пагрозы расійскай прапаганды ў Беларусі, лічыць Паўлюк Быкоўскі.\nПаводле Андрэя Паротнікава, інфармацыйная вайна пачынаецца з малога. Спачатку ідзе «распальванне варожасці» ў адносінах да «верагоднага праціўніка»: навешванне ярлыкоў, стварэнне негатыўнага вобразу. Потым пачынаецца «навуковападобны» працэс адмаўлення нацыі ў ідэнтычнасці і стварэння «фэйкавых» ідэнтычнасцяў, потым прапаганда ўзмацняецца да «абароны нашых ад нянашых» і оп-ля — вайна. У сённяшнім стане, на думку Паротнікава, беларускія медыі могуць «праспаць» падрыхтоўчы этап, і беларускае насельніцтва апынецца ў кішэні расійскай прапаганды.\n«Калі б Мінск зазнаў бы інфармацыйную атаку ўкраінскага маштабу — вынік быў бы жахлівы. Вядома, улады б пачалі адключаць варожыя «галасы». Магчыма, заблакавалі інтэрнэт. І гэтым бы стварылі спрыяльнае асяроддзе для распаўсюду рознага роду чутак», — лічыць Паротнікаў.\nЯкога кшталту б гэта былі б чуткі, даў зразумець Быкоўскі. Ён прывёў лічбы апытання «Беларускай аналітычнай майстэрні». «20,8% рэспандэнтаў заявілі, што інфармацыю пра ўкраінскія падзеі яны атрымлівалі з сацыяльных сетак, а 45,2% — ад родзічаў і знаёмых. То бок, «сарафаннае радыё» фактычна рэтранслявала расійскія тэлеканалы», — адзначыў ён.\nШто можа зрабіць улада, каб супрацьстаяць магчымай інфармацыйнай навале? На думку Паротнікава — нічога. Ва ўладзе няма спецыялістаў, якія б маглі нешта зрабіць. Пацверджанне гэтаму, што грошы, выдаткаваныя на беларускую ідэалогію, застаюцца незасвоенымі.\nЯк ні дзіўна, але, на думку Паротнікава, пытанне інфармацыйнай бяспекі беларускай дзяржавы наўпрост звязанае з пытаннем свабоды прэсы. Для супрацьстаяння ў «новай вайне» краіна павінна ствараць уласны грамадска-палітычны інфармацыйны кантэнт. «Добра, калі ў нас ёсць тузін такіх выданняў, а ўсе астатнія займаюца перадрукоўкамі», — скрушана адзначыў Паротнікаў.\nСярод прапановаў Паротнікава — заяўны прынцып рэгістрацыі СМІ, найперш рэгіянальных, вывад на нацыянальны ўзровень мясцовых тэлеканалаў, дзяржаўных і прыватных, разбаўленне расійскіх СМІ тэлеканаламі Украіны ды Польшчы, і гэтак далей. Карацей — поўная лібералізацыя рынку СМІ. Прыкладна тое ж, чаго ўжо колькі гадоў вымагае апальная Беларуская асацыяцыя журналістаў.\nТакім чынам, сваёй упартай барацьбой з «нячэснымі» СМІ ўлада паставіла пад пагрозу нацыянальную бяспеку краіны. А раптам заўтра вайна?\n21.07.2014 Тэгі: грамадства, свабода слова


Тэнісістка Вера Лапко: беларуская мова неактуальная, і ўмешвацца ў справы краіны я не буду\nНапрыканцы студзеня 17-гадовая беларуска Вера Лапко выйграла прэстыжны юніёрскі тэнісны турнір Australian Open. Журналіст belsat.eu Яўген Балінскі пагутарыў з Верай і даведаўся, чым яна любіць займацца ў вольны час, што зробіць са сваім першым мільёнам долараў і ці падабаюцца ёй параўнанні з Вікторыяй Азаранкай.\n«На дадзены момант у мяне ўзнікаюць цяжкасці з фінансамі»\n– Табе б хацелася быць супервядомаю?\n– Ну, вядома, гэта крута. Па-першае, калі ты вядомы, значыць, ты добра гуляеш. У цябе адкрываюцца новыя магчымасці, ты можаш даваць людзям нейкія парады, ствараць нешта сваё, той жа бізнес. Кучу ўсяго табе дае вядомасць – гэта проста як шанец. Але ва ўсім.\n– Калі б у цябе апынуўся мільён долараў, што б ты зрабіла?\n– Калі б ён у мяне быў, то на дадзены момант я б пакінула яго на турніры. На ўвесь мой падрыхтоўчы працэс, на паездкі.\n– Ты злавіла залатую рыбку. Якія тры жаданні ты б хацела, каб яна выканала?\n– Першае – я б хацела неабмежаванае фінансаванне ў плане турніраў, каб я мела ўсё, што неабходна, таму што на дадзены момант у мяне ўзнікаюць цяжкасці з фінансамі. Другое і трэцяе – мае асабістыя жаданні, я не магу іх агучыць, асноўнае ж я сказала – гэта тэніс.\n– Да 8 сакавіка я рыхтаваў табе пытанне: як ты думаеш, якая галоўная якасць для жанчыны?\n– Асабіста для мяне гэта мазгі – яны ніколі не перашкодзяць. Калі жанчына разумная – гэта ёй у плюс. Часам у мінус мужчына, вядома (смяецца). Але розум – гэта вельмі вялікі плюс. На сваім вопыце, на вопыце сваіх сяброў я ведаю, што разумных жанчын не так шмат.\n– Апішы свой ідэальны дзень.\n– А 6:00 раніцы падʼём. А 7:00 я іду на заняткі па кіраванні аўтам – цяпер мне гэта вельмі падабаецца. А 9:00 я прыходжу на трэніроўку, размінаюся, а 10:00 яна пачынаецца – і да 12:00. А 13:00 я пачынаю займацца фізічнай падрыхтоўкай. Затым абед, невялікі адпачынак і а 16:30 – другое трэнаванне. Потым я еду дамоў, вячэраю і кладуся спаць.\n– Ты штосьці чула пра вольны час? Бывае?\n– Я люблю гуляць з сябрамі, хадзіць у кіно – без розніцы нават, які фільм – галоўнае, з сябрамі. Вельмі люблю сушы – гэта адзінае, што мне можна са «смачнай» ежы. З кнігамі і серыяламі ў мяне такая сітуацыя, што магу пачаць чытаць і глядзець адразу 3-4, затым ідзе пад настрой: калі сумнае – гляджу нешта сумнае, потым мне весела – нейкі камедыі пару серый пагляджу. З кнігамі тое ж самае. Музыку люблю розную, у мяне няма нейкага любімага стылю.\nЗа перамогу на самым прэстыжным тэнісным турніры даюць ручнікі\n– Раскажы, калі ласка, крыху пра сваю сямʼю, дзе ты нарадзілася?\n– Я нарадзілася ў Менску, у звычайнай сямʼі: тата працаваў намеснікам дырэктара ў будаўнічай кампаніі, мама – інжынерам-тэхнолагам на МАЗе. Тата пяць гадоў таму памёр.\n– Як пачаўся твой шлях у тэнісе?\n– Самым першым, чым я пачала займацца, было фігурнае катанне. Потым мама аддала мяне на тэніс. Адначасова займалася плаваннем, нават удзельнічала ў нейкіх спаборніцтвах. Потым застаўся толькі тэніс.\n– Вядома ж мы віншуем цябе з перамогай на Australian Open – гэта вельмі стромкае дасягненне. Ты можаш апісаць тыя свае эмоцыі?\n– Лёгкасць, спусташэнне. Эмоцый як такіх, нейкіх вельмі радасных не было. Пасля самага апошняга мяча была палёгка, як быццам камень з душы зваліўся – тое, чаго ты больш за ўсё хацеў, зроблена. Палёгка, што зрабіў сваю справу.\n– Наколькі гэта было складана?\n– Самае цяжкае – псіхалагічна перамагчы. У прынцыпе, па фізічных дадзеных я нікому не саступала, была нядрэнна падрыхтаваная (хоць і не так добра, як я на дадзены момант). Але я выціснула максімум з тагачаснай сваёй фізічнай кандыцыі, а астатняе ўжо было справаю маральнага складніку.\n– Што табе далі за перамогу?\n– Кубак, кенгурушку і чатыры ручнікі з маім імем. А, яшчэ кветкі.\n– Зразумела, Аўстралія, Францыя, Канада, усё класна. А калі б гэта былі Смаленск ці Жытомір – табе б таксама хацелася займацца тэнісам?\n– Заўсёды, калі ты пачынаеш, у цябе Бабруйск, Барысаў, Віцебск, і на нейкім узроўні гэта нармальна, гэта крута для цябе. Потым твой узровень расце – і зʼяўляюцца Украіна з Расеяй. Затым ужо і далей – гледзячы, да якога ўзроўню ты сябе адносіш і чаго хочаш дамагчыся.\n– Табе падабаюцца працяглыя паездкі, пералёты?\n– Пералёты – не, а паездкі – так. Ад доўгіх паездак я атрымліваю задавальненне, але ў канцы я пачынаю сумаваць па доме, і яны мне ўжо не так падабаюцца (смяецца). Усё залежыць ад таго, сумуеш ты па доме ці не.\n– А што табе больш за ўсё падабаецца ў такіх паездках?\n– Вядома ж, матчы! Калі ты гуляеш, гуляеш на рахунак – гэта самае крутое. Ну, яшчэ шопінг (усміхаецца).\n«Маё жыццё не залежыць ад таго, што адбываецца ва Ўкраіне, Расіі і Беларусі – я будую яго сама»\n– Нядаўна ў Нямеччыне быў скандал: узыходзячая зорка футбола, якая гуляла на той момант ужо на высокім узроўні, не скончыла школу. Усе доўга спрачаліся, правільна гэта ці не. Што ты пра гэта думаеш?\n– Наколькі я ведаю, у Нямеччыне вельмі строга з вучобай. Калі я гуляла турніры для 14-16-гадовых, дзяўчынкі-немкі, якія не былі вядомымі, але даходзілі ў сябе да паўфіналаў і фіналаў, не маглі ездзіць на турніры з-за строгасці з вучобай. І разам з тым, Германія не пакутуе ад таго, што ў іх няма гульцоў. У немцаў, я заўсёды ведаю, што падрыхтоўка будзе добрая, а ў нас, калі ты не прапускаеш школу, пад цябе не могуць падстроіць час трэнаванняў.\nЗараз пад мяне ўжо могуць падстроіць нейкі час, таму што я выйшла на нейкі ўзровень, але да гэтага, калі ты прабіваешся – гэта вельмі складана. Таму альбо свабоднае наведванне школы з класу дзявятага, альбо – выбіраць. Дзевяць з паловай класаў я адвучылася сумленна, усе адзнакі зарабляла сама. Потым стала вельмі цяжка, і я выбрала тэніс. Часам мама забірае нейкія заданні, я па магчымасці іх раблю. Але праблем з вучобаю ў мяне няма – настаўнікі да мяне вельмі добра ставяцца, бачаць, што я здольная дзяўчынка, што я раблю ўсё, што магу.\n– Якім павінен быць хлопец, каб табе спадабацца?\n– Такім, каб мяне зачапіць. Не ведаю, мне падабаюцца прыдуркі, і трэба быць такім, каб мне спадабацца, таму што я і сама няпростая асоба (усміхаецца). Трэба быць цікавым, каб разумелі і падзялялі маю любоў да тэнісу. Неабавязкова яго любіць – проста прымаць гэта.\n– Ты становішся вядомай, і чым больш ты будзеш перамагаць, тым больш у цябе будзе сяброў-прыліпаў. Што ты пра гэта думаеш?\n– Я проста магу іх адрозніць – гэта мой галоўны плюс. І я магу выразна даць зразумець чалавеку, што, прабач, але я не думаю, што нам трэба з табой мець зносіны. Так што з гэтым, я думаю, праблем не будзе.\n– Непазбежныя гэтыя параўнанні цябе і Азаранкі. Як ты да гэтага ставішся?\n– Вельмі спакойна – я проста ведаю, што так будзе, і не звяртаю на гэта ўвагі. Людзям жа трэба пра нешта казаць. А я проста працую ды трэнуюся.\n– Ты ўжо дарослая дзяўчынка, задам табе два «дарослых» пытання. Чаму ты размаўляеш па-руску, а не па-беларуску?\n– Насамрэч мне падабаецца беларуская мова – да шостага класа я ўсе заданні выконвала, мне так падабалася, літаратура, вершы, я вельмі добра пісала сачыненні. А потым у адзін дзень я зразумела, што ніхто ж не размаўляе па-беларуску ў нас у краіне, што неяк неактуальная гэтая мова. А ўмешвацца ў справы краіны… у мяне ёсць справы больш важныя. Краіна жыве так, як яна жыве, а я падарожнічаю. Няхай гэта вырашаюць тыя людзі, якія праводзяць у Беларусі вялікую частку часу.\n– Ты цікавішся палітыкай?\n– Я палітыкай пачала цікавіцца гадоў з дзесяці – так, у мяне былі вельмі дзіўныя інтарэсы (смяецца). Але да гадоў шаснаццаці я зразумела, што маё жыццё не залежыць ад таго, што адбываецца ва Украіне, у Расеі, у Беларусі – сваё жыццё я будую сама. Я перастала глядзець тэлевізар і абмяркоўваць навіны. Так, я магу паразважаць на гэтую тэму, у мяне ёсць думкі, але гэта непатрэбныя рэчы, якія не патрэбныя тэнісістам. Спорт і палітыка – гэта як дзве розныя планеты, ну, як яны могуць быць разам?\nЗа дапамогу ў арганізацыі інтэрвʼю belsat.eu дзякуе прэс-службу РГА «Беларуская тэнісная федэрацыя».\nТэгі: Вера Лапко, тэніс


Еўразійскі эканамічны саюз Рэспублікі Арменіі, Рэспублікі Беларусь, Рэспублікі Казахстан, Кыргызскай Рэспублікі і Расійскай Федэрацыі\nEECЕўразійская Эканамічная КамісіяЕўразійскі эканамічны саюз Рэспублікі Арменіі, Рэспублікі Беларусь, Рэспублікі Казахстан, Кыргызскай Рэспублікі і Расійскай Федэрацыі\nРэспублікі Арменіі, Рэспублікі Беларусь, Рэспублікі Казахстан,\nКыргызскай Рэспублікі і Расійскай Федэрацыі\n184,3 млн чалавек\nбольш за 20 млн кв. км\n14% сусветнай сушы\nПрэзідэнт Расійскай Федэрацыі Уладзімір Пуцін\nАб'ём валавога ўнутранага прадукту у 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 110 046 млрд расійскіх рублёў (1 700,1 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму адносна 2018 года (у пастаянных цэнах) – 101,3 %.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 69 735 млрд расійскіх рублёў (1 077,3 млрд долараў ЗША*). Індэкс прамысловай вытворчасці (у пастаянных цэнах) у 2019 годзе да 2018 года – 102,3 %.\nЗдабыча нафты, уключаючы газавы кандэнсат, у 2019 годзе –560,8 млн тон, на душу насельніцтва – 3 820,8 кг.\nЗдабыча прыроднага газу ў 2019 годзе – 738,4 млрд м3, на душу насельніцтва – 5 031,1 м3.\nАб'ём прадукцыі сельскай гаспадаркі ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 5 908 млрд расійскіх рублёў (91,3 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму вытворчасці прадукцыі сельскай гаспадаркі адносна 2018 года склаў 104,0 % (у пастаянных цэнах).\nЭкспарт Расійскай Федэрацыі ў 2019 годзе склаў 425,1 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе –451,7 млрд долараў ЗША).\nІмпарт Расійскай Федэрацыі ў 2019 годзе склаў 246,7 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 240,5 млрд долараў ЗША).\nПрэзідэнт Рэспублікі Казахстан Касым-Жамарт Такаеў\nАб'ём валавога ўнутранага прадукту ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 69 533 млрд тэнге (181,8 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму адносна 2018 года (у пастаянных цэнах) – 104,5 %.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 29 380 млрд тэнге (76,8 млрд долараў ЗША*). Індэкс прамысловай вытворчасці (у пастаянных цэнах) у 2019 годзе да 2018 года –104,1 %.\nЗдабыча нафты, уключаючы газавы кандэнсат, у 2019 годзе –90,6 млн тон, на душу насельніцтва – 4 891,3 кг.\nЗдабыча прыроднага газу ў 2019 годзе – 56,7 млрд м3, на душу насельніцтва – 3 061,6 м3.\nАб'ём прадукцыі сельскай гаспадаркі ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 5 240 млрд тэнге (13,7 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму вытворчасці прадукцыі сельскай гаспадаркі адносна 2018 года склаў 100,9 % (у пастаянных цэнах).\nЭкспарт Рэспублікі Казахстан у 2019 годзе склаў 57,8 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 61,1 млрд долараў ЗША).\nІмпарт Рэспублікі Казахстан у 2019 годзе склаў 38,4 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 33,7 млрд долараў ЗША).\nАб'ём валавога ўнутранага прадукту ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 132 млрд беларускіх рублёў (63,2 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму адносна 2018 года (у пастаянных цэнах) – 101,2 %.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 116 млрд беларускіх рублёў (55,4 млрд долараў ЗША*). Індэкс прамысловай вытворчасці (у пастаянных цэнах) у 2019 годзе да 2018 года–101,0 %.\nЗдабыча нафты, уключаючы газавы кандэнсат, у 2019 годзе – 1,7 млн тон, на душу насельніцтва – 178,5 кг.\nЗдабыча прыроднага газу у 2019 годзе – 0,2 млрд м3, на душу насельніцтва – 23,0 м3.\nАб'ём прадукцыі сельскай гаспадаркі ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 21 млрд беларускіх рублёў (10,0 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму вытворчасці прадукцыі сельскай гаспадаркі адносна 2018 года склаў 102,9 % (у пастаянных цэнах).\nЭкспарт Рэспублікі Беларусь у 2019 годзе склаў 32,9 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 33,9 млрд долараў ЗША).\nІмпарт Рэспублікі Беларусь у 2019 годзе склаў 39,4 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 38,4 млрд долараў ЗША).\nПрэм'ер-міністр Арменіі Нікол Пашынян\nАб'ём валавога ўнутранага прадукту ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 6 569 млрд драмаў (13,7 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму адносна 2018 года (у пастаянных цэнах) – 107,6 %.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 2 104 млрд драмаў (4,4 млрд долараў ЗША*). Індэкс прамысловай вытворчасці (у пастаянных цэнах) у 2019 годзе да 2018 года –109,0 %.\nАб'ём прадукцыі сельскай гаспадаркі ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 890 млрд драмаў (1,9 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму вытворчасці прадукцыі сельскай гаспадаркі адносна 2018 года склаў 96,2 % (у пастаянных цэнах).\nЭкспарт Рэспублікі Арменія ў 2019 годзе склаў 2,6 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе–2,4 млрд долараў ЗША).\nІмпарт Рэспублікі Арменія ў 2019 годзе склаў 5,5 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 4,8 млрд долараў ЗША).\nПрэзідэнт Кыргызскай Рэспублікі Садыр Жапараў\nАб'ём валавога ўнутранага прадукту ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 590 млрд самоў (8,5 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму адносна 2018 года (у пастаянных цэнах) – 104,5 %.\nАб'ём прамысловай вытворчасці ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 279 млрд самоў (4,0 млрд долараў ЗША*). Індэкс прамысловай вытворчасці (у пастаянных цэнах) у 2019 годзе да 2018 года – 106,9 %.\nЗдабыча нафты, уключаючы газавы кандэнсат, у 2019 годзе – 0,2 млн тон, на душу насельніцтва – 36,6 кг.\nЗдабыча газу натуральнага ў 2019 годзе – 0,03 млрд м3, на душу насельніцтва – 3,8 м3.\nАб'ём прадукцыі сельскай гаспадаркі ў 2019 годзе ў бягучых цэнах склаў 220 млрд самоў (3,2 млрд долараў ЗША*). Індэкс фізічнага аб'ёму вытворчасці прадукцыі сельскай гаспадаркі адносна 2018 года склаў 102,6 % (у пастаянных цэнах).\nЭкспарт Кыргызскай Рэспублікі ў 2019 годзе склаў 2,0 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 1,8 млрд долараў ЗША).\nІмпарт Кыргызскай Рэспублікі ў 2019 годзе склаў 4,9 млрд долараў ЗША (у 2018 годзе – 5,3 млрд долараў ЗША).\nУсяго па МС і АЭП\nI месца ў свеце.\n20,2% ад сусветнай долі.\n14,5% ад сусветнай долі.\nIV месца ў свеце.\n6,5% ад сусветнай долі.\n4,9% ад сусветнай долі.\n4,7% ад сусветнай долі.\nV месца ў свеце.\n5% ад сусветнай долі.\nVIII месца ў свеце.\n2,2% ад сусветнай долі.\nВытворчасць мінеральных угнаенняў\nII месца ў свеце.\n4,3% ад сусветнай долі.\nIII месца ў свеце.\n10,7% ад сусветнай долі.\n13,5% ад сусветнай долі.\nVI месца ў свеце.\n3,9% ад сусветнай долі.\n1712,7 тыc. км\n109,7 тыc. км\n8% ад сусветнай долі.\n© Еўразійская Эканамічная Камісія, 2022


##### Гульнявыя аўтаматы адмірал гуляць бясплатна онлайн усе гульні гуляць – Thirteen APK апошняя версія 2.9.6 - бясплатныя гульні ў.\nГолас дзеці украіна 3 сезон усе выпускі торэнт. Win Vegas Slots гульнявыч цалкам БЯСПЛАТНА гуляць з пакупкамі ў гульні! Экстрэмальны захапляльных гульнявых аўтаматаў. Neon 777 - бясплатныя слоты! спампаваць лепшую бясплатную гульнявую гульню ў цяперашні гульнявыя аўтаматы адмірал гуляць бясплатна онлайн ус гульні гуляць Спампаваць кнігі па фільме змярканне бясплатна. Amatic Industries для гульнi ў Blue Dolphin на рэальныя грошы. Джэры. Фотарэдактар каб можна было рабіць усё.\nAndroid. Як цяпер вы можаце гуляць у яе як онлайн, так і ў аўтаномным рэжыме! Fire And Ice для забавы, або каб навучыцца гуляць. Гульня Піраты карыбскага мора - Барацьба да oasis poker pro series апісанне гульнявога аўтамата (Pirates of the Caribbean - Dead Mans Chest Fighting) онлайн.\nБясплатны гульнявы аўтамат Dragons Kingdom ад Amatic Industries гэта 5. Гульцы маглі б паехаць у казіно бясплатна, альбо ў любым месцы горада, калі. Запрашаем усіх гуляць у марскі бой онлайн бясплатна.\nUltra Seven для забавы, або каб навучыцца гуляць. Kings Crown для забавы, або каб навучыцца гуляць. All Ways Win для забавы, або каб навучыцца гуляць. Гуляйце бясплатна ў гульнявыя аўтаматы Hot 27 ад Ондайн Industries тут вўтаматы сайце belarus- Паспрабуйце дэма-варыянт анлайн. Калі. Гэтая гульня чыста бясплатная, у ёй няма ўспышкі падману і няма. Гуляць бясплатна онлайн. Оглайн ў. BIG WIN Бессмяротны раман - $ 112,000. Вы можаце гуляць у адзіночку ў любы час і ў любым месцы. Гульня Карыбскі Адмірал гульнявыя аўтаматы адмірал гуляць бясплатна онлайн усе гульні гуляць.\nГуляць. Закруціце барабаны лепшых бясплатных гульнявых аўтаматаў і хай. Гульня Падарожжа ў часе: Бітва Фіёна. Песні side to. Усе азартная гульня жабы канстанціна крымскага. The sims 3. Машыны без тармазоў гуляць онлайн. Больш за 70 дзіўны Vegas гульнявых аўтаматаў, з велізарнымі джэкпот.\nГульню каб гуляць джостиком. Віндовс 7 максімальны 64 спампаваць бясплатна.\nСпампаваць Bingo Pop БЯСПЛАТНА сёння, каб гуляць у лепшую гульню ў бінга на Android. The флагмана ігральных дамоў у Азербайджане было казіно Адмірал Эка, які быў Ці магу я гуляць у азартныя гульні онлайн тут?\nГатова гуляць лепшыя бясплатныя Бінга гульні 2019, спампаваць. Grand Tiger для забавы, або каб навучыцца гуляць. Безрызыкоўнымі гуляць так гуляць у інтэрнэт казіно вулкан гуляць онлайн гульні прэч!\nПанін фільмы з. Адмірал 2008 торэнт. Гуляйце бясплатна ў гульнявыя аўтаматы Hot 40 ад Amatic Industries тут на сайце belarus- Паспрабуйце дэма-варыянт анлайн. Гульнявой аўтамат адмірал. Музыку.\nТэги: спампаваць золата ацтэкаў бясплатна Категории: гульнявыя аўтаматы Гансалес гуляць бясплатна\nГуляць у Battle Space online. Калі амаль усё чалавецтва вымерла, засталіся толькі самыя моцныя, жыццё якіх праходзіць на. Бясплатны гульнявы аўтамат Magic Forest ад Amatic Industries гэта 5. Гульнявыя аўтаматы, марскі бог, супер васьмёрка, фруктовая талерка. Party Time для забавы, або каб навучыцца гуляць. Абсалютна. Гульнявыя аўтаматы казіно дае вам бонусныя фішкі кожныя 120. Amatic Industries для гульнi ў Tweety Birds на рэальныя грошы.\nЛепшы гульнявой аўтамат у казіно Лас-Вегас зараз у вашых руках. Спiс анлайн-казiно ад лепшых Cozy Games для гульнi ў Aztecs на рэальныя грошы. Спіны ня дэпазіт у Gold Фартуна Казіно. DoubleHit Casino Slots Buffalo Free Casino Game GSN Casino Slots: Free Online Slot Games Slot Machines:Legend of Greece. Баку. Усе ігральныя дамы, размешчаныя ў Баку і ў цэлым у краіне. Перамога ў казіно Гульня ў троны выйграла - $ 76,000. Amatic Industries для гульнi ў Mermaids Gold на рэальныя грошы.\nНашы 90 Шаравыя Нумары прапануюць усё, любы аматар Бінга можа прасіць! Blue Dolphin для забавы, або каб навучыцца гуляць. Android. Вы можаце гуляць з штата, як вам падабаецца з стартавым білетам, паставіць. Android. Пачніце гуляць сёння лепшы, захапляльны гульнявой аўтамат з BUFFALO тэму бясплатна і адчуваць сябе, як у Лас-Вегасе! З шырокага выбару онлайн-гульні я выбраў Кнігу зорак і, безумоўна, прыняў правільнае рашэнне! Перамога ці параза, калі ўсе коні дасягаюць які імчыць пост.\nExciting Real казіно гульнявымі аўтаматамі, як вы знойдзеце ў казіно Лас-Вегаса. Вышыўка схемы ў xsd спампаваць бясплатна. Бясплатны гульнявы аўтамат Magic Idol ад Amatic Industries гэта 5. Бясплатны гульнявы аўтамат Hot Fruits 100 ад Amatic Industries гэта 5. Amatic Industries для гульнi ў Grand Tiger на рэальныя грошы. Tweety Birds для забавы, або каб навучыцца гуляць. Нэльсан Amatic казіно гульнявых аўтаматах 25 БЯСПЛАТНА SPINS НА ЗНАК UP PLUS мы падвоіў ваш першы.


Анатоль Сідарэвіч: Тры кнігі пра Максіма Багдановіча\nГалоўная » Навіны » Анатоль Сідарэвіч: Тры кнігі пра Максіма Багдановіча\nМаксім Багдановіч: вядомы і невядомы: зб. літаратуразнаўчых і архіўных матэрыялаў. — Мінск: Літаратура і мастацтва, 2011. — 392 с.\nМаксім Багдановіч. Пясняр чыстае красы: успаміны, артыкулы, прысвячэнні. — Мінск: Маст. літ., 2011. — 350 с.: іл. — (Жыццё знакамітых людзей Беларусі).\nМаксім Багдановіч: энцыклапедыя. — Мінск: Беларус. энцыкл. імя П. Броўкі, 2011. — 608 с.: іл.\nНекалі я пісаў пра тое, якое магло б быць літаратуразнаўства ў БССР, калі б не сталінская «рэвалюцыя зверху», учыненая на пераломе дваццатых і трыццатых гадоў мінулага стагоддзя, і прыводзіў у прыклад зборнік «Янка Купала ў літаратурнай крытыцы» (1927). У тым, што філалагічная навука БССР знаходзілася ў перыяд новай эканамічнай палітыкі на ўздыме, пераконваюць нас змешчаныя ў зборніку «Максім Багдановіч: вядомы і невядомы» працы Міхайлы Піятуховіча «Багдановіч як паэта імпрэсіяністы», Уладзіслава Дзяржынскага (Чаржынскага) «Багдановіч як стылізатар беларускага вершу» і Аляксандра Вазнясенскага «Паэтыка Максіма Багдановіча». А папярэднічаюць ім два тэксты заснавальніка багдановічазнаўства Антона Луцкевіча — «Пясняр чыстай красы» і «Праблемы красы й мастацтва ў творах Максіма Багдановіча», а таксама артыкул Яўхіма Карскага «М. Багдановіч. Беларускі паэта чыстага мастацтва», у якім акадэмік у пэўнай меры развівае галоўную думку А. Луцкевіча, выкладзеную ў рэцэнзіі на адзіны прыжыццёвы зборнік паэта «Вянок».\nПасля «рэвалюцыі зверху» ў бээсэсэраўскім літаратуразнаўстве настала пара вульгарнага сацыялагізатарства і грубага ўтылітарызму. І толькі ў другой палавіне 1930-х нібыта адбываецца паварот у бок навуковасці. Я мінаю тут, напрыклад, спробы маладога Рыгора Бярозкіна размаўляць пра літаратуру ў літаратуразнаўчых тэрмінах. Варта адзначыць іншае: не ў БДУ, а ў Ленінградскім універсітэце творчасць М. Багдановіча вывучалі тры аспіранты з БССР: Рыгор Жалязняк, Дзмітрый Савановіч і Міхась Смолкін. У зборніку, укладзеным Ц. Чарнякевічам, акрамя дысертацыі Р. Жалезняка «Поэзия Максима Богдановича», публікуюцца два артыкулы Дз. Савановіча («Старая Беларусь» М. Багдановіча і «Фальклор у творчасці М. Багдановіча»). Цікава было б супаставіць яго высновы з высновамі А. Луцкевіча, які ў канцы 1930-х таксама цікавіўся роляю фальклору ў творчасці паэта (артыкул «Да крыніцаў творчасьці М. Багдановіча»).\nСведчаннем даволі высокага ўзроўню багдановічазнаўства і тэксталогіі было выданне пад кіраўніцтвам Івана Замоціна ў 1927–1928 гг. двухтомніка твораў Максіма Кніжніка. Гэта быў вынік супрацоўніцтва даследчыкаў БССР і Заходняй Беларусі, бо Менск атрымаў частку матэрыялаў для гэтага выдання з Вільні. У зборніку змешчаны «Даклад аб падрыхтоўцы збору твораў» І. Замоціна.\nПершую частку кнігі можна было назваць «Вяртанне здабыткаў», у другой жа яе частцы друкуюцца ўспаміны Дзіядора Дзябольскага і яго лісты да літаратуразнаўцы Юльяна Пшыркова. Але яшчэ раней біяграфіяй паэта пачалі цікавіцца Антон Луцкевіч і Вацлаў Ластоўскі. На жаль, у гэтым зборніку змешчаны толькі адзін ліст «бацькі паэты» да Луцкевіча, у Вільні ж іх некалькі.\nВядома, што нашы веды пра Максіма Багдановіча ўзбагаціла і яго сучасніца ды супрацоўніца Зоська Верас. З эпісталярнай спадчыны пісьменніцы Ц. Чарнякевіч выбраў найбольш паказальныя лісты да Алеся Бачылы і Ніны Ватацы.\nБыло б грахом не ўспомніць таленавітую прадмову да зборніка, якую напісаў Юрась Пацюпа. Калі і ёсць заўвагі да яе, дык адна: аўтар, лічачы сваіх чытачоў людзьмі дасведчанымі, не паказвае, дзе і калі выдадзеная тая ці іншая праца, на якую ён спасылаецца.\nУ цэлым кніга, складзеная Ц. Чарнякевічам, пакідае прыемнае ўражанне, і я ўпэўнены, што яна добра паслужыць нашым філолагам.\nНашым філолагам, асабліва пачаткоўцам, паслужыць і кніга «Максім Багдановіч. Пясняр чыстае красы: успаміны, артыкулы, прысвячэнні», якая выйшла ў серыі «Жыццё знакамітых людзей Беларусі».\nУ першай частцы кнігі змешчаныя ўспаміны пра паэта. На жаль, яны не ўкаментаваныя: не паказана, адкуль узяты тэкст, дзе знаходзіцца рукапіс. Каментаваць належала і некаторыя моманты ў тэкстах.\nПаўстае і пытанне пра адбор, калі знаёмішся з другою часткаю зборніка, у якой змешчаны артыкулы пра М. Багдановіча. У наш час гэта выглядае дзіўна, але ў кнізе няма ніводнага артыкула А. Луцкевіча. І Генадзя Каханоўскага, які нямала зрабіў для высвятлення пэўных момантаў у біяграфіі паэта. Пра эмігрантаў-багдановічазнаўцаў памаўчым.\nЭмігрантам трохі пашанцавала ў трэцяй частцы зборніка, дзе змешчаныя вершы пра М. Багдановіча ці ў гонар паэта, бо тут сустракаем імя Алеся Салаўя.\nХоць у параўнанні з кнігай пра Мікалая Чаргінца, якая таксама выйшла ў серыі «Жыццё знакамітых людзей Беларусі», зборнік тэкстаў пра Багдановіча і ў гонар Багдановіча выглядае сціпла, усё ж трэба сказаць: добра, што значная частка такіх тэкстаў сабрана пад адной вокладкай.\nЗусім іншыя патрабаванні прад’яўляюцца да выданняў, якія прэтэндуюць на ўсебаковасць.\nЦікава параўнаць кнігу “Янка Купала” (1986 год) і выдадзеную летась кнігу “Максім Багдановіч”. Не ведаю, чым кіраваліся рэдактары выдавецтва “Беларуская Энцыклапедыя”, але важкі том пра Янку Купалу яны не адважыліся назваць энцыклапедыяй.\nЦяперашнія энцыклапедысты, як і цяпершаняя ўлада, на сціпласць не хварэюць. Даведнік «Максім Багдановіч», што выйшаў у мінулым годзе, яны ахрысцілі энцыклапедыяй, хоць да энцыклапедыі ён не дацягвае. Кнігу зрабілі ў аўральным тэмпе…\nБагдановіч у нашаніўскай плеядзе, бадай, самы еўрапейскі паэт і крытык. Усім адаратарам Максімавай паэзіі вядома, што ён знаходзіўся пад уплывам Поля Верлена. У артыкуле «Верлен» А. Сабуць піша пра сімвалісцка-імрэсіяністычную зладжаную танальнасць творчасці французскага паэта. І адзначае, што Багдановіч «выбудоўваў» «сваю, нацыянальную мадэль паэтыкі імпрэсіянізму і сімвалізму — праўдзівую і непадробную». Чым беларуская нацыянальная мадэль паэтыкі імпрэсіянізму і сімвалізму адрозніваецца ад падобных з’яваў у іншых літаратурах, у чым яе праўдзівасць і непадробленасць, мусіць, трэба было б раскрыць у артыкулах «Імпрэсіянізм» і «Сімвалізм», але іх у энцыклапедыі няма. І такім чынам маштаб асобы нашага Максіма нешта страчвае.\nДобра папрацаваў для даведніка Вячаслаў Рагойша, аўтар артыкулаў «Вершаскладанне», «Рытміка» і «Рыфміка». У гэтых артыкулах, асабліва ў першым, прыдаліся б спасылкі на У. Чаржынскага і А. Вазнясенскага, а то можна падумаць, што даследаванне асаблівасцяў Максімавага вершаскладання пачалося з Івана Ралько ды Міколы Грынчыка (пры ўсёй павазе да іх). Калі пра Вазнясенскага ў даведніку маецца асобны артыкул, дык Чаржынскі, ці не першы даследчык Максімавай паэтыкі, такога гонару не ўдастоены. Дзіўна, але ў кнізе пра паэта няма артыкулаў «Строфіка», «Фоніка» і «Эўфанія» (праўда, ёсць не вельмі абавязковы артыкул «Эўфемізм»).\nДа пытання пра танальнасць… Антон Луцкевіч сцвярджаў, што Багдановіч «іграе на бэмолях», што паэт у «аснову свае гармоніі... паклаў лад мінорны». Вядома, што Антон Адамовіч спрабаваў абвергнуць гэты тэзіс і нават заняўся падлікам твораў, напісаных у розных танальнасцях. Аднак гэтаму пытанню ў даведніку не нададзена ўвага. Больш за тое, у кнізе няма артыкула пра Ант. Адамовіча. Гэтая недарэчнасць, як і адсутнасць у кнізе артыкулаў пра ўкладальніка «Вянка паэтычнай спадчыны» Багдановіча (Мюнхен, 1960) Станіслава Станкевіча і прадаўжальніцу Багдановічавай традыцыі ў паэзіі Наталлю Арсенневу, тлумачыцца проста: больш, чым пра навуковую каштоўнасць даведніка, энцыклапедысты думалі пра густы існага палітычнага рэжыму. Рыхтык гэтаксама рабілася і ў 1980-х, калі да друку рыхтаваўся том «Янка Купала»…\nЛічу грубай памылкай энцыклапедыстаў тое, што ў даведніку няма асобнага артыкула пра выдадзеную ў 2002 г. кнігу М. Багдановіча «Стратим-лебідь». Пішучы аб Рамане Лубкіўскім, В. Рагойша адмыслова адзначыў ролю гэтага ўкраінскага паэта і перакладчыка ў выданні першага замежнага поўнага збору твораў нашага Максіма. Мімаходам гэты збор твораў згадваецца ў артыкуле «Украінская літаратура і М. Багдановіч», але дэталёва разглядаецца толькі зборнік «Лірика» (1967).\nЯк мы ведаем, багдановічазнаўства пачынаецца з А. Луцкевіча. Хоць на Луцкевіча ў даведніку маецца шмат спасылак і яго шмат цытуюць, усё-такі яму не пашанцавала. Дастаткова сказаць, што на артыкул пра яго выдзелена 36 радкоў, а на артыкул пра Лявона Гмырака — 65...\nВедаць бібліяграфію А. Луцкевіча трэба хоць бы дзеля таго, каб не пісаць, што ў прадмове да віленскага перавыдання «Вянка» (1927) ён упершыню ў беларускім літаратуразнаўстве ахарактарызаваў Багдановіча як песняра чыстае красы і паэта паўтонаў. Рэцэнзія «Пясняр чыстай красы», нагадаю, убачыла свет адразу пасля выхаду «Вянка», прадмову ж да віленскага перавыдання гэтага зборніка Луцкевіч напісаў у 1921 г. (у 1927-м неістотна яе пашырыў).\nАўтары даведніка ідуць за каментатарамі Поўнага збору твораў М. Багдановіча, а тыя ішлі за каментатарамі яго двухтомніка (1968), калі імя Луцкевіча нельга было згадваць у станоўчым плане. Так, у артыкуле пра газету «Наша будучына» (у даведніку яна названа «Нашай будучыняй») адзначана, што ў гэтым выданні ўпершыню надрукаваны 7 Багдановічавых перакладаў з Верлена, але пра тое, хто публікатар гэтых твораў і аўтар прадмовы да іх, — ані слова. У артыкуле пра «Гадавік Беларускага навуковага таварыства» (1933) не паказана, хто ж упершыню апублікаваў у ім Багдановічаў верш «Крытыку», пераклад Верленавых «Ракавак» і лісты Максіма да супрацоўнікаў «Маладой Беларусі» ды «Нашай Нівы». І зусім не згадваецца апублікаваны ў «Гадавіку...» артыкул Луцкевіча «Галоўныя кірункі ў беларускай паэзіі» (а ў ім вялася гаворка і пра Багдановіча). Што ж тычыцца зборніка «Заходняя Беларусь» (1923), у якім Луцкевіч упершыню апублікаваў верш Максіма Кніжніка «Дзень добры, пане! Вось Вам просты надпіс...» («Пану Антону Навіне»), дык артыкула пра яго наогул няма.\nАле яшчэ больш дзіўна, што няма артыкула пра «Нашу Ніву» — газету, у якой Багдановіч дэбютаваў і ў якой ўпершыню надрукаваў шмат сваіх твораў. Артыкул пра верш паэта «Нашай Ніве» справы не папраўляе. І артыкул Таццяны Вабішчэвіч «Лірыка М. Багдановіча ва ўспрыманні нашаніўскіх сучаснікаў» таксама.\nРаз ужо няма артыкула пра «Нашу Ніву», пагатоў няма ў тым даведніку і артыкула пра Беларускую сацыялістычную Грамаду — партыю, лідэры якой наладзілі выпуск газеты і сябрам якое быў таксама паэт чыстай красы (недарма ж А. Луцкевіч у некралогу назваў песняра Таварышам — менавіта гэтак, з вялікае літары).\nДаведнік рабіўся паводле прынцыпу «з плеч ды ў печ». Але якія б не былі прычыны недагляду, недадумвання і замоўчвання, трэба шчыра сказаць, што кніга атрымалася сырая. У старыя часы даведнік хвалілі б за тое, што ўсё ж што-кольвечы ўдалося «працягнуць» і паказаць, цяпер жа часы іншыя: ад складальнікаў кніг такога роду патрабуецца праўдзівасць, вернасць фактам, аб’ектыўнасць. Калі ўсяго гэтага няма, кніга не можа прэтэндаваць на званне навуковага выдання. На жаль, як і ў савецкі час, мы маем справу з падабенствам навукі, паўнавукай.


Усё мне можна, але ці ўсё карысна? - сьв. Павал Апостал - да ўдзелу У.Някляева і М.Статкевіча ў Маршы "Літва для літоўцаў" - Nacyjanalny Intares\nЯк паведаміла Радыё Свабода, прадстаўнікі Беларускага Нацыянальнага Кангрэсу ўзялі ўдзел у сьвяткаваньнях Дня Аднаўленьня Незалежнасьці Літвы 11 сакавіка 2018 г., і маршы, арганізаваным літоўскімі “Таўцініннікамі” – нацыянальна-арыентаваным палітычным рухам.\nБольшасьць лібэральных аглядальнікаў закідваюць лідэрам БНК удзел у акцыі, якая непаліткарэктная, што там, маўляў удзельнічалі “нэанацысты” з нямецкай Нацыянал-Дэмакратычнай Партыі, альбо “бандэраўцы” з украінскай Партыі “Свабода”.\nНе атаесамляючы сябе з палітычнай праграмай згаданых арганізацый, трэба сказаць, што такая крытыка лібэральнага эстэблішмэнту, які імкліва губляе ўплывы ў Эўропе, была прадказальная і вялікага ўражаньня на мяне ня робіць.\nІншая рэч, ці дзеяньні прадстаўнікоў БНК нясуць карысьць нашаму Краю, ці набліжаюць яны нас да большай прысутнасьці ў традыцыйнай, старой Эўропе, ці служаць яны паразуменьню і ўмацаваньню моцных рэгіянальных сувязяў на тэрыторыі былога ВКЛ і ці не носяць правакацыйнага характару? Вось пра што варта пагаварыць сур’ёзна.\n“Усё мне можна, але ня ўсё карысна” – казаў сьвяты Апостал Павал. Вядома прадстаўнікі БНК мелі поўнае права ўзяць удзел у легальнай акцыі ў Вільні і прамовіць там. Іншая справа, як гэта можа адбіцца на палітычнай сытуацыі ў нашым Краі.\nІдзе нават не пра лёс БНК, які мне, па шчырасьці, абыякавы, і які паказвае болей і болей прыкметаў маргіналізацыі, аматарства і тэатральшчыны. Што сьвет даведаецца пра удзел “лідэраў беларускай апазыцыі” у дадзеным мерапрыемстве?\nЗдагадацца ня цяжка, паведамленьні будуць у стылі: “Лідары беларускай апазыцыі маршыравалі разам з нэанацыстамі”, “Беларускія, літоўскія і нямецкія нэанацысты – разам супраць аб’яднанай Эўропы”, “Някляеў і Статкевіч выступалі разам з бандэраўцамі і нэанацыстамі”.\nЦяпер пытаньне да нашых “гэрояў”: цяжка было прадугледзіць такія наступствы? Калі цяжка, то трэба сьцьвердзіць палітычную непісьменнасьць. Каля ня цяжка, тады каму вы служыце?\nШуфлядкаваньне кансэрватыўнай і нармальнай Эўропы ў нэафашыстоўскія ці нэанацысцкія шаблёны – гэта бяда сёньняшняга часу. Лібэралы і левыя павінны быць па гроб удзячныя лёсу, што на сьвеце быў Гітлер, які зганьбіў і здыскрэдытаваў паняцьці гонару, ляяльнасьці, герархіі і патрыятызму.\nА лідэры БНК выступаюць тут “карыснымі ідыётамі”, якія разам са шчырымі, але такімі ж “карыснымі ідыётамі” з нямецкай НДП, украінскай Свабоды ці літоўскіх “Таўцініннікаў”, гатовыя адыгрываць сваю ролю бесаў Эўропы ў ХХІ ст. Можа варта раз зламаць сцэнар?\nЦяпер аб чыста нашым краёвым аспэкце. Уладзімір Някляеў зьяўляецца аўтарам паэмы “Палянэз”, якая была напісана каля 5 год таму па беларуску, перакладзена на польскую і літоўскую мовы, у якой паэтычна апісвае лёс гістарычнай Вялікай Літвы.\nСа зьместам паэмы я цалкам салідарызуюся, але якраз зьмест гэтай паэмы абсалютна не адпавядае зьместу палітычнай акцыі, у якой шаноўны паэт узяў удзел. Ізноў адзначу, што я цалкам падтрымліваю ідэю зазнаёміць жыхароў Літоўскай Рэспублікі са зьместам гэтай паэмы, але відавочна, што рабіць гэта трэба не ў атмасфэры “мітынговага шалу”, а ў спакойных акадэмічных варунках.\nПалітыкаЛітва, Някляеў, СтаткевічnationalinterestbyLeave a comment


Працягваюць традыцыі “дзядоў” і “Паазер’я” — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n09.06.2017 12.06.2017 postawy428Комментариев нет\nЧвэрць стагоддзя назад знакаміты сёння на Пастаўшчыне і далёка за яе межамі заслужаны аматарскі калектыў фальклорны ансамбль “Паазер’е” выкладчыкаў Пастаўскай дзіцячай школы мастацтваў імя А. Тызенгаўза прадоўжыў музычныя традыцыі вядомага на прасторах Савецкага Саюза Груздаўскага народнага цымбальнага аркестра, які праславіўся ігрой на ўнікальных дыятанічных цымбалах, што выраблялі мясцовыя ўмельцы. А цяпер ужо і ў “паазерцаў” ёсць свае прадаўжальнікі — дзіцячы калектыў “Пастаўскія цымбалісты”.\nПераемнасць музычных, інструментальных і выканальніцкіх традыцый у нашым краі існуе з даўніх часоў, — расказвае кіраўнік абодвух калектываў, дырэктар школы мастацтваў Анатолій Анатольевіч Собаль. — Майстэрства вырабу музычных інструментаў і ігры на іх перадавалася з пакалення ў пакаленне, з сям’і ў сям’ю. У вёсках існавалі нават цэлыя сямейныя ансамблі, з якіх у пачатку мінулага стагоддзя вырас Груздаўскі цымбальны аркестр. Па магчымасці стараемся захоўваць гэта і мы. У 1986 годзе, неўзабаве пасля таго, як я ўзначаліў аркестр, пачалі вучыць дзяцей у школе ігры на дыятанічных цымбалах. Такое было ўпершыню ў Беларусі, і на тое каб увесці ў вучэбны план новы прадмет, спатрэбіўся дазвол Міністэрства культуры. Створаны калісьці клас існуе па сённяшні дзень. Вядзе яго Ванда Іванаўна Мацкевіч, чый бацька граў у аркестры, а швагра бацькі вырабляў дыятанічныя цымбалы.\nТады ж, у 80-ыя гады, А. А. Собаль пачаў ствараць дзіцячы фальклорны ансамбль — аб’ядноўваць некалькі цымбалаў, а сам акампаніраваў на гармоніку. Потым расшырыў калектыў, дабавіўшы ў яго іншыя інструменты. У свой час праз вучэбны ансамбль прайшлі дочкі Анатолія Анатольевіча і Ванды Іванаўны — цяперашнія ўдзельніцы “Паазер’я”. Зараз у ім іграюць унучкі В. І. Мацкевіч Аліцыя Палкіна і Паліна Кірплюк. Усяго ж у ансамблі 12 навучэнцаў 4—5-ых класаў школы мастацтваў — столькі, колькі чалавек у дарослым калектыве. Традыцыйны і склад інструментаў: чацвёра дыятанічных цымбалаў, тры скрыпкі, два гармонікі, дудачка, барабан і флейта. Рэпертуар пакуль невялікі. Юныя музыканты, з якімі займаюцца выкладчыкі-“паазерцы”, выконваюць вальс “Ніначка”, “Груздаўскую кадрылю”, полькі “Петраградская” і “Агульніца” — кампазіцыі, якія раней ігралі “Груздаўскія дзяды” (так пазней сталі называць цымбальны аркестр). У планах развучыць іншыя аўтэнтычныя творы.\nШто датычыць назвы калектыву — “Пастаўскія цымбалісты”, — яна з’явілася нядаўна. І ўпершыню пад ёй ансамбль выйшаў на сцэну на 25-гадовым юбілеі “Паазер’я”, які шырока адзначаўся на мінулагоднім фестывалі “Звіняць цымбалы і гармонік”. Тады ж заняў першае месца ў конкурсе “Хто каго?”. Сёлета “Пастаўскія цымбалісты” таксама прымуць удзел у фестывалі народнай музыкі. Ужо сёння, на адкрыцці свята, яны выступяць на галоўнай плошчы горада разам з “Паазер’ем”.


Марына Голуб: фільмаграфія, біяграфія і прычына смерці - Карысная інфармацыя для ўсіх\nМарына Голуб: фільмаграфія, біяграфія і прычына смерці\nМарына Голуб з'явілася на свет у сталіцы Расіі 8 сьнежня 1957 года. З дзяцінства будучая зорка, выхоўваецца ў сям'і эстраднай артысткі і ваеннага разведчыка, адрознівалася жыццярадаснасцю, артыстызмам і імкненнем звяртаць на сябе ўвагу навакольных.\nПачатак кар'еры. Першыя цяжкасці\nМама Марыны, Людміла, не па чутках знаёмая з светам тэатра, усялякім чынам адгаворвала свайго дзіцяці ад акцёрскай сьцежкі. Аднак рашучая і мэтанакіраваная Голуб засталася непахіснай. Паспяхова скончыўшы ў 1975 годзе сярэднюю школу, Марына паступіла ў Школу-студыю МХАТ і стала навучэнскай курса Віктара Монюкова. Падчас вучобы Марына была адной з лепшых на сваім курсе. Ўдалыя дыпломныя спектаклі, хвалебныя артыкулы, узнагароды, апладысменты ... Але як толькі настаў час працаўладкавання, маладая акторка стала нікому не патрэбнай. Трапіць у кіно пачаткоўкі артыстцы было проста немагчыма, а тэатры ў той час былі перапоўненыя яшчэ учарашнімі студэнтамі. Да таго ж характэрная, эксцэнтрычная і занадта яркая Марына не асоба ўпісвалася ў рамкі афіцыйных тэатральных пастановак. І тады, прыслухаўшыся да парады сваёй мамы, яна вырашыла пайсці працаваць на эстраду.\nПачынаючы з 1979 года і на працягу двух гадоў Марына Голуб, біяграфія якой стала напаўняцца важнымі падзеямі, працавала ў аддзеле гумару і сатыры Москанцэрта. У 1981 годзе Аркадзь Райкін, звярнуўшы ўвагу на прафесійныя дадзеныя Марыны, запрасіў яе ў сваю маладзёжную трупу для пастаноўкі спектакля «Асобы». У «Сатырыкон» пачаткоўка акторка прапрацавала 6 гадоў, час ад часу дадаткова здымаючыся ў эпізадычных ролях у кіно.\nУ 1987 годзе Аляксандр Левенбук, кіраўнік тэатра "Шалом», запрасіў Голуб у сваю трупу. Спектакль «Цягнік за шчасцем» быў настолькі папулярны, што калектыў акцёраў аб'ездзіў з ім паўсвету.\n«Шалом», «Сатырыкон», эпізадычныя ролі ў кіно ... Час ішоў, а вядомасць да Марыны так і не прыходзіла. Часам бывалі моманты адчаю, аднак думка кінуць прафесію ня ўзнікала ніколі.\nТворчы лёс Марыны раптам змянілася з прыходам новага стагоддзя. Актрыса Марына Голуб у 2000 годзе ў спектаклі Дэклан Доннеллана «Барыс Гадуноў» адыграла гаспадыню карчмы. Пастаноўка мела небывалы поспех на Авіньёнскага фестывалю, які праводзіцца ў Францыі. У гэтым жа годзе Марына сустрэла, нарэшце, Кірыла Сярэбранікава, гэтак доўгачаканага «свайго» рэжысёра. Яна выканала ролю Валі ў яго серыяле «Растоў-тата». Далей рушылі ўслед працы ў нашумелых спектаклях «Тэрарызм» і «Пластылін».\nПраз 2 года спраўдзілася мара ўсяго жыцця актрысы - Марына Голуб была прынята ў трупу Маскоўскага тэатра ім. А. П. Чэхава. Яна любіла пастаянна мяняцца, а таму з вялізным задавальненнем выконвала рознапланавыя ролі. У 2004 годзе на сцэне маскоўскага мастацкага тэатра адбыліся прэм'еры спектакляў Сярэбранікава Кірылы «Тартюф» і «Малюючы ахвяру», у якіх Голуб згуляла Дорын і Маці адпаведна. Да гэтага моманту Марына Голуб мела шматлікіх прыхільнікаў і стала вельмі знакамітай.\nДвухтысячныя гады ў творчасці Марыны сталі сапраўднай зорнай пікам. Працы на тэлебачанні, у тэатры, мноства роляў у кіно. Лёс як быццам расплочвалася з таленавітай артысткай за гады невядомасці. Стваральнікі кіно, нібы ўбачаць, наперабой сталі запрашаць Голуб ў свае карціны. Актрыса здымалася і ў галоўных ролях, аднак большай часткай ёй даставалася гуляць ролі другога плана. Кожнае з'яўленне на экране Голуб Марына ператварала ў сапраўднае шоу, свята, выпраменьваючы велізарны аптымізм.\nШматлікія фільмы Марыны Голуб зрабілі яе сапраўднай зоркай. Сярод кінапрац актрысы, якія мелі месца ў апошняе дзесяцігоддзе жыцця, неабходна адзначыць спадарыню Лазурского ў карціне «Дзённік забойцы», Бэлу у камедыйным фільме «Бедныя сваякі», гаспадыню гасцінічнага комплексу Эвелін ў серыяле «Анёл-захавальнік», Леру ў стужцы «Вузкі мост », дэтэктыва Аглаі ў карціне« Таксі для анёла », каменданта Нікішынай у вясёлай камедыі« Пяць нявест ». Велізарнай акцёрскай удачай Голуб лічыла галоўную ролю ў пастаноўцы спектакля «Васа Жалязнова». Да гэтага моманту Марыну ўспрымалі як гратэскную, характэрную акторку, якая не баіцца выглядаць смешна. А тут Голуб усім на здзіўленне раскрыла свой велізарны драматычны патэнцыял.\nПраца на тэлебачанні\nУ дадатак да працы ў тэатры і кіно Марына Голуб з 90-х гадоў выступала на тэлебачанні. Упершыню яе ўбачылі тэлегледачы канала РТР - артыстка вяла дзіцячыя перадачы. Марына самастойна пісала сцэнары для праграмы пад назвай «Свята кожны дзень» і была ў чаканні такой перадачы, дзе яна магла б цалкам праявіць свае творчыя здольнасці. Неўзабаве Голуб выпаў такі шанец.\nАднойчы Алег Марусю запрасіў артыстку на пробу вядучых для тэлепраграмы «Зразумей мяне». Менавіта тут яе заўважылі Анатоль Малкін, генеральны прадзюсер АТВ, і Кіра Прошутинская, аўтар ідэі. У гэтую пару на ОРТ планавалася правесці ўсерасійскі конкурс рускай прыпеўкі, на які была неабходная вядучая. Канкурэнцыя была неверагоднай, але толькі варта было праявіць сябе Голуб Марыне, як усе сумненні імгненнем адпалі. Харызматычная і яркая, яна адразу была запрошана ў праект.\nПерадача, якая атрымала назву «Эх, Сямёнаўна!», Адразу заваявала любоў гледачоў. Удзельнікі конкурсу, дзівяць сваім гумарам і непасрэднасцю, з'ехаліся з усёй краіны. Велізарная роля ў поспеху праграмы належыць і пышна ўпісаліся ў стыль праекта Марыне Голуб. Пасля на працягу некаторага часу артыстка вяла перадачы «Добрай раніцы» і «Ранішняя пошта", а з 2010 года была адной з вядучых папулярнага праекта тэлеканала "Расія" пад назвай "Дзяўчаты" сумесна з Вольгай Шэлест, Ксеніяй Сабчак і Туці Ларсен.\nМарына Голуб за сваё жыццё выходзіла замуж тройчы. Першы шлюб з Яўгенам Тройниным, вядомым сталічным прадпрымальнікам, быў даволі непрацяглым. Марына нарадзіла ад першага мужа дачка Анастасію. З другім мужам, акцёрам Вадзімам Долгачевым, жанчына пазнаёмілася ў «Сатырыкон», разам яны пражылі 6 гадоў. Самым доўгім выдаўся трэці шлюб - з Анатолем Белым, вядомым маладым акцёрам, які маладзейшы за Марыны на цэлых 15 гадоў. На рахунку мужа і жонкі, якія пазнаёміліся ў тэатры «Шалом», 11 гадоў сумеснага жыцця. Аднак у 2009 годзе іх сям'я распалася. Узімку 2010 года Голуб падалася на публіцы ў грамадстве аднаго сімпатычнага мужчыны. Як пазней прызналася актрыса, яе суправаджаў блізкі сябар Аляксандр, з якім яна пазнаёмілася на здымках рэкламы маянэзу. Па словах артысткі, яна зноў была шчаслівая.\nМарына Голуб: аварыя\n10 кастрычніка 2012 года ў сталіцы адбылося ДТЗ, які ўнёс жыцці папулярнай актрысы і тэлевядучай Марыны Голуб. У ходзе расследавання было ўстаноўлена, што познім вечарам 9 кастрычніка Голуб, якая вярталася дадому пасля чарговага спектакля, злавіла прыватнага рамізніка. За рулём аўтамабіля Hyundai знаходзіўся 44-гадовы кіроўца Дзмітрый Туркін, пазбаўлены правоў да канца восені 2013 года.\nСмяротнае ДТЗ адбылося на скрыжаванні вуліцы Лабачэўскага і праспекта Вярнадскага ў 00 гадзін 05 хвілін. Сутыкнуліся адразу 4 машыны, якія ехалі на высокай хуткасці. Кіроўца Cadillac, праехаўшы на чырвоны сігнал святлафора, уляцеў у Hyundai, прычым ўдар, ад якога машына перакулілася і загарэлася, прыйшоўся на той бок, дзе сядзела артыстка. Пасля гэтага ў Hyundai ўрэзаліся яшчэ дзве легкавушкі - «Лада» і «Кіа». Па здагадках спецыялістаў, Марына памерла імгненна. Экспертамі было ўстаноўлена, што артыстка не была прышпілены рамянём бяспекі.\nМеркаваны віноўнік аварыі - Аляксей Русакоў, кіроўца аўтамабіля Cadillac, схаваўся з месца ДТЗ. На яго рахунку па аператыўнай інфармацыі 50 парушэнняў ПДР і 10 аўтааварый. Марына Голуб, прычына смерці якой - трагічная выпадковасць, пайшла з жыцця ва ўзросце 54 гадоў.\nГолуб Марына - яркая, таленавітая і харызматычная актрыса, якая назаўжды застанецца ў сэрцах тэлегледачоў.\nІван Дабранраваў: біяграфія і фільмаграфія акцёра\nАляксандр Адольфавіч Ільін: біяграфія і фільмаграфія\nУладзімір Стеклов: біяграфія і фільмаграфія (фота)\nАкцёр Яўген Лебедзеў: біяграфія і фільмаграфія\nАмерыканскі акцёр Майкл Кларк Дункан. прычына смерці\nПрычына смерці Курта Кабэйна: самагубства ці забойства?


Ці павінна Беларусь адмовіцца ад Алімпіяды? | Народная Воля\nЦі павінна Беларусь адмовіцца ад Алімпіяды?\nБо, на яго думку, Міжнародны алімпійскі камітэт цкуе Расію па палітычных матывах.\nМы звярнуліся да беларускіх спартсменаў, спецыялістаў і палітыкаў з пытаннем:\n“Ці падтрымліваеце вы ініцыятыву расійскага дэпутата Віталя Мілонава?”\nАляксандр СЫМАН, былы біятланіст:\n– Я не разумею такую пастаноўку пытання. Расія – гэта Расія, а Беларусь – гэта асобная суверэнная дзяржава. Спартсмены чатыры гады рыхтуюцца да гульняў, дык чаму палітыкі павінны вырашаць, каму можна ехаць на Гульні, а каму трэба заставацца дома? Я ўвогуле выступаю за тое, каб спорт заставаўся па-за межамі палітыкі.\nАндрэй АРАМНАЎ, алімпійскі чэмпіён па цяжкай атлетыцы:\n– Мне падаецца, гэты чалавек наогул не павінен быў адкрываць рот з такой нагоды. Хто такі расійскі дэпутат Мілонаў і якое дачыненне ён мае да незалежнай Беларусі? Хутка мы ў сябе і газ знойдзем, і нафту, так што яшчэ больш незалежнымі станем. А можа, яшчэ і алмазы адкапаем…\nСвятлана ЦІМАШЭНКА, чэмпіёнка свету па самба:\n– Як кажуць, сяброўства сяброўствам, а тытунь у кожнага свой.\nУладзімір ПАРФЯНОВІЧ, трэнер, трохразовы алімпійскі чэмпіён па веславанні на байдарцы:\n– Я не разумею: навошта абмяркоўваць ідыёцкія прапановы чалавека, які наогул нічога не разумее ў спорце? Разумны такога не прапанаваў бы. Некаторыя спартсмены рыхтуюцца да Алімпіяды, можа быць, нават не чатыры гады, а ўсё жыццё, а нейкі Мілонаў будзе прымаць рашэнне за іншых людзей у іншай краіне. Ды гэтым самым ён плюнуў у душу ўсім беларускім спартсменам! А Расіі, калі падабаецца трымаць такіх дурняў у Дзяржаўнай думе, то няхай яны там самі сабе і робяць прапановы.\nАляксандр КУЛЬ, менеджар баскетбольнага клуба “Цмокі-Мінск”:\n– Спартсмены нікому і нічога не павінны. Іх справа – трэніравацца і выступаць, але ж спорт і палітыка настолькі перапляліся, што сёння ў нас хакеістаў ужо накіроўваюць на чэмпіянат свету, як на вайну. Гэта дзяржава адпраўляе алімпійцаў на Гульні, таму, калі было б прынята палітычнае рашэнне не ехаць, то так яно і здарылася б. Іншая справа, што спартсмену заўсёды вельмі крыўдна не патрапіць на Алімпіяду. І дзеля чаго?\nДзяніс САДОЎСКІ, адказны сакратар аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя”:\n– Віталь Мілонаў – гэта яшчэ той клоўн, таму ўсе яго прапановы можна ацэньваць хіба што толькі ў цыркавым жанры. Некаторыя расійскія спартсмены зганьбілі сябе на ўвесь свет допінгавымі скандаламі, таму няхай дзякуюць, што іх дапусцілі на Алімпіяду хаця б у неафіцыйным фармаце. Разбірайцеся са сваімі праблемамі самі. А ў беларусаў і сваіх хапае.\nАляксандр ЯФІМАЎ, трэнер па лёгкай атлетыцы:\n– Беларусь, Казахстан, Кыргызстан – незалежныя дзяржавы. Чаму нехта павінен адмаўляцца ад Алімпіяды? Калі мы знаходзімся ў залежнасці ад расійскіх нафты ці газу, то і ад Гульняў павінны адмаўляцца? Калі, скажам, Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця дае Беларусі некалькі мільёнаў долараў, то беларускія спартсмены нешта і Еўропе вінаватыя? Таму не трэба блытаць боб з гарохам. У вас – свае спартсмены, у нас – свае. Калі зборную Балгарыі па цяжкай атлетыцы дыскваліфікавалі, то я не чуў, каб нехта за іх “падпісаўся” і адмовіўся ад удзелу ў спаборніцтвах.