14 красавік 2015, 09:42\nНараджэнка Луганскай вобласьці Ала Выскваркіна разам з дачкой у верасьні мінулага году пераехала ў Беларусь.\nУ канцы сакавіка сям’я перабралася ў Бараўляны пад Менскам. Некалькі дзён Свабода правяла разам зь імі, каб паглядзець, у якіх умовах жывуць украінскія мігранты ў Беларусі.\nНе хацела, каб дачка бачыла вайну\n«Так, так, мы з Украіны», — на інтэрвію і фотарэпартаж 42-гадовая Ала пагаджаецца на месцы — у офісе Чырвонага крыжа, дзе яна ў той дзень атрымлівала ваўчары на вопратку.\nЯшчэ да красавіка мінулага году, узгадвае Ала, пра вайну ніхто ня мог і падумаць. Сёмага красавіка, на Дабравешчаньне, пачаліся баявыя дзеяньні, а ў траўні ўжо Ірміна пачалі абстрэльваць. 29 траўня, адразу пасьля лінейкі ў школе, Ала забрала дачку і адвезла да сваякоў у Белгародзкую вобласьць у Расеі.\n«Гэта мая прыёмная дачка, яна нічога добрага да 6 год ня бачыла. Я не магла яе пакінуць у вайне».\nАла працавала кантралёрам у аддзеле тэхнічнага кантролю на прадпрыемстве па вуглеперапрацоўцы. Зь вясны мінулага году яна стала часта браць дачку на працу, бо там былі лепшыя бамбасховішчы.\n«Ня думалі, што калісьці яны спатрэбяцца. Бамбасховішчы былі закінутыя, і ўвесь горад быў заняты прыбіраньнем, праводам камунікацыяў у іх».\nДачка заставалася ў далёкіх сваякоў у Расеі, і ў ліпені Ала паехала, каб перавезьці яе да больш блізкіх сваякоў. Пасьля думала вярнуцца назад, але гэта ўжо было небясьпечна. Да восені яны пажылі ў Расеі, а потым прыехалі ў Стоўбцы, дзе былі далёкія сваякі па бацькавай лініі і сябры дзяцінства.\n«Нас у Расеі вельмі шмат было, у двух пакоях — дванаццаць чалавек, і мы там не маглі заставацца».\nПажыўшы тры месяцы ў сяброўкі ў Стоўбцах, Ала з Воляй сталі наймаць пакой за мільён рублёў на месяц. Уладкаваўшыся ў пральню мясцовай бальніцы, Ала атрымлівала заробак 1,5 мільёна. Яшчэ каля 1,5 мільёна дапамогі плацілі за прыёмную дачку.\n«Грошы тут зарабляюць прыкладна тыя самыя, што і ва Ўкраіне, — кажа Ала. — Але ў Беларусі ўсё нашмат даражэйшае».\nСтоўбцы і Бараўляны — розныя краіны\nУ Беларусь яны прыехалі амаль без анічога. Калі ў Волі былі нейкія рэчы, то Ала выяжджала літаральна з адным пашпартам. Таму мусілі прыстасоўвацца на хаду.\n«Вось у мяне была камізэлька, — паказвае куртку Ала. — А я давязала рукавы і хадзіла ў гэтай куртцы ўсю зіму».\nДа таго ж старая вопратка ўжо не падышла б Але па памеры, бо толькі за апошнія чатыры месяцы яна схуднела на 18 кг.\n«Калі перастаеш есьці, перастаеш спаць, у пастаянных думках і на нэрвах, яшчэ не такое здарыцца з арганізмам».\nКалі мы першы раз сустрэліся з Алай, яна толькі тыдзень як пераехала са Стоўбцаў у Бараўляны. У яе было адчуваньне, што яна прыехала ў іншую краіну, так адрозьніваецца мэнтальнасьць мясцовых людзей.\n«У Стоўбцах было дзіка, там кожны сам па сабе, а тут людзі самі прапануюць дапамогу».\nУладкаваўшыся санітаркай у дзіцячы анкалягічны цэнтар, Ала цяпер чакае месца ў інтэрнаце. Заробак тут удвая вышэйшы, чым у Стоўбцах. Аднак галоўнае, чаго не хапае Але, — гэта дакумэнтаў, каб атрымаць від на жыхарства. Калі на руках няма нічога, акрамя пашпарту, звароты ў любыя дзяржаўныя інстанцыі ўскладняюцца.\n«А каб зрабіць толькі адну даведку, мне трэба заплаціць 55 даляраў ва ўкраінскім консульстве. Маючы беларускае паходжаньне, я б за месяц магла аформіць від на жыхарства. Але каб атрымаць усе дакумэнты з украінскіх архіваў, трэба заплаціць 400 даляраў».\nАла зьдзіўлена, што ў Беларусі ў яе ёсьць ільготы, а ва Ўкраіне няма. Цэлы шэраг дакумэнтаў жыхарам Данецкай і Луганскай абласьцей у Беларусі афармляюць бясплатна.\nХто па даведку аб несудзімасьці, а хто хоча ажаніцца\nКаля консульства Ўкраіны людзей як ніколі шмат. Абсалютная большасьць — украінцы з паўднёвага ўсходу. Яны чакаюць дакумэнтаў, якія з Украіны перасылаюцца ў консульства ў Менск.\n«А вы таксама даведку аб несудзімасьці чакаеце?» — пытаецца Ала. Гэта самая неабходная даведка для атрыманьня дазволу на працу, на падставе чаго можна жыць у Беларусі.\n«Не, мы хочам ажаніцца», — кажа хлопец. Яшчэ на жнівень 2014 году ў Сяргея Бурлакіна з Луганску было заплянаванае вясельле. Але праз вайну давялося яго перанесьці. У сьнежні разам зь нявестай яны пераехалі да далёкіх сваякоў у Менск, бо на чыгунцы, дзе ён працаваў, сталі плаціць толькі палову заробку.\n«Я працую касірам у гандлёвай сетцы „Алмі“. Мая дзяўчына таксама знайшла працу. Сяк-так на пражыць хапае. Вось ужо трэба шукаць пакой, зьяжджаць ад ейнага стрыечнага дзядулі. Але гэта складана зрабіць, бо мала хто пагаджаецца заключаць дамову найманьня».\nУ чарзе людзі кансультуюць адзін аднаго, як аформіць від на жыхарства, якія даведкі для чаго патрэбныя. Але ні Сяргей, ні Ала ў консульства ў той дзень не трапляюць. Нягледзячы на вялікі наплыў наведнікаў у апошнія месяцы, яно працуе, як і раней, да абеду.\nКалі ёсьць вада — не магу не прыбіраць у хаце\nНаступным разам Ала сустракае нас ужо дома — пакуль ім ня выдзелілі інтэрнат, яны з дачкой жывуць у сябра дзяцінства ў Бараўлянах. Ала працуе на 1,25 стаўкі і вяртаецца дамоў каля шостай гадзіны вечара.\n«Чым займаюся пасьля працы? Вось прыбіраюся, гатую».\nУ Беларусі яе зьдзівіла, што вада з крана цячэ круглыя суткі. Яшчэ да вайны ў іхнім доме ў Ірміне ваду давалі двойчы на дзень: дзьве гадзіны раніцай і дзьве гадзіны ўвечары.\n«Калі я прыяжджаю некуды, дзе вада цячэ цэлы дзень, для мяне гэта сьвята. Па звычцы я тады пачынаю прыбірацца і мыць вопратку».\nЯшчэ Ала шмат гатуе. Распавядае рэцэпт сапраўднага баршчу, у якім павінна лыжка стаяць. У Беларусі ж ёй не падабаецца хлеб, таму што «чыстага — без разынак, арэхаў і кмену» — тут амаль не знайсьці. А яшчэ ёй нестае хатняга малака.\n«У нас хоць і горад, але заўжды на рынак вяскоўцы прывозілі сьвежае малако. Два разы на тыдзень я брала там 3-літровы слоік сьвежага малака. А ваша малако з крамы не магу піць».\nХачу захаваць горад у памяці мірным\nУвесь час у размовах Ала ўзгадвае родны горад. Там, кажа, у адрозьненьне ад Беларусі, вельмі шмат разарыяў.\n«Там увесну так прыгожа... Было прыгожа», — увесь час яна выпраўляе дзеясловы на мінулы час. — «Шчыра кажучы, я, напэўна, ужо туды не вярнуся. У маёй памяці гэта мірны, прыгожы горад, дзе паўсюль растуць ружы. Я хачу, каб ён такім і застаўся для мяне».\nТам, у Ірміне, у Алы засталіся маці і сяброўкі. Сувязь зь імі нетрывалая, бо часта няма электрычнасьці. Ці засталася цэлай яе кватэра, яна ня ведае.\n«Калі пытаюся, мае сяброўкі ўвесь час увільваюць ад гэтага пытаньня. І я думаю, што няма там нічога».\nНа сваю кватэру яна зьбірала грошы палову жыцьця, працуючы ў трох месцах. Потым яшчэ доўгі час абстаўляла. Гадуючы сына і прыёмную дачку бяз мужа, патраціла на гэта шмат высілкаў.\n«Амаль усё жыцьцё сышло на тыя кватэры. А зараз, калі яе няма, трэба яшчэ адно жыцьцё?»\nУ той кватэры засталіся і ўсе ўспаміны. Адзіныя фатаграфіі з даваеннага жыцьця ў яе — толькі ў тэлефоне і ў профілі сацсеткі odnoklassniki.ru.\n«Не, пра будучыню больш ня думаем. Раней — так, заўжды будавалі пляны, марылі пра нешта. А цяпер такога няма. Дзень пражылі — і гэта ўжо добра».\nНі ўва што ўжо ня веру\nДамоў да Алы прыехалі 7 красавіка — на Дабравешчаньне. Менавіта ў гэты дзень пачаліся актыўныя ваенныя дзеяньні на ўсходзе Ўкраіны. Але ў царкву, кажа Ала, ісьці ня хочацца.\n«Зь нядаўняга часу мы перасталі ўва ўсё верыць. Калі вось такое перажываеш, ты перастаеш верыць у нешта найвышэйшае».\nНават на звычайныя сьвяты зь мінулага лета не было ні часу, ні настрою. Ні Каляды, ні Новы год, ні дні народзінаў — было не да весялосьці.\n«Вось на 8 сакавіка дачка падарыла кветкі. Мы яшчэ ў Стоўбцах былі, я прыходжу дамоў — а там чырвоныя тульпаны. Гэта першы раз пасьля выезду было. Я нават заплакала ад радасьці».\nВоля ўзгадвае, як у Стоўбцах яна разам з аднаклясьнікамі хадзіла калядаваць. Маці яе папраўляе: «Шчадраваць вы ж хадзілі? Гэта ж было пасьля Калядаў?» «Не, — адказвае Воля. — Тут мне казалі, што мы калядуем».\nУ рускамоўных Алы і Волі праблем з разуменьнем у Беларусі няма. А ўкраінская мова дапамагла Волі хутчэй вывучыць беларускую. Але пры гэтым шмат ёсьць словаў, якіх Ала не разумее, а некаторыя яе словы незразумелыя беларусам.\n«Вось у вас кажуць — шуфлядка. Гэта ж проста скрыня. А майго „тремпель“ таксама ніхто не разумее. А ў нас так называюць плечкі».\nЖывучы ў Беларусі зь верасьня, Ала кажа, што паўсюль вылучае з натоўпу ўкраінцаў. Яны хоць і прыехалі з вайны, але чамусьці больш пазытыўна настроеныя, чым беларусы.\n«Мы — іншыя. Чамусьці беларусы ўсе больш самі па сабе. А мы весялейшыя за вас. Калі ў краме ідзем з нашымі, дык жартуем, шумім, і вашы людзі на нас заўжды азіраюцца».\nПра сябе ды пра іншых землякоў, што ратуюцца ў Беларусі ад вайны, Ала кажа — нашы, «данбасяне». Яе маці — руская, бацька — беларус, нарадзілася і ўсё жыцьцё пражыла ва Ўкраіне. Але ў сёньняшніх умовах яна ўжо сама ня ведае, да каго сябе аднесьці.\n«Ва Ўкраіне цяпер вельмі складана, наш горад вымірае. У Расеі, дзе ў мяне жывуць сваякі, ужо нас столькі, што няма на ўсіх месца. Не пачувалі мы сябе добра і ў Стоўбцах. Вось тут, у Бараўлянах, — першае месца, дзе нам утульна».\nШто яшчэ не дае Але расчароўвацца — клопат пра дачку. Летась яна пахавала сына, які загінуў у аўтакатастрофе. Кажа, што вось гэта адзінае, што цяжка перажыць — пахаваць дзяцей. А ўсё астатнія матэрыяльныя і бытавыя цяжкасьці — зь імі можна справіцца.\n«Праца ёсьць, хутка дах над галавой будзе, не галадаем — на што нам наракаць? Так, сустракаюцца дрэнныя людзі, але вы пра іх не пішыце. Таму што, я лічу, большасьць людзей паўсюль — яны ўсё-ткі добрыя».


У Слоніме замест вырашэння праблем штрафуюць раварыстаў » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Навіны » Грамадства » У Слоніме замест вырашэння праблем штрафуюць раварыстаў\nУ Слоніме замест вырашэння праблем штрафуюць раварыстаў\n16.01.2018, 14:42 | Навіны » Грамадства\nУ Слоніме затрыманы раварыст Белуш К.І. на якога быў складзены пратакол даішнікам за тое што ён ехаў на ровары не па тратуары. ЁН адзін з нямногіх, хто не пагадзіўся з рашэннем даішніка і абскардзіў яго ў пракуратуры, патлумачыўшы прычыну, што па нашых тратуарах немагчыма ехаць не толькі на ровары, але і інвалідам вазочнікам, бацькам з дзіцячымі вазочкамі.\nУ Слоніме большасць тратуараў уяўляе сабой паласу перашкодаў. На іх немагчыма заехаць і з'ехаць, яны не прыстасаваныя для гэтага. Згодна правілаў дарожнага руху. павінны быць знакі, якія дазваляюць раварыстам ехаць па пешаходных тратуарах. Гэтага ў Слоніме няма. Служба ДАІ не вырашае праблемы арганізацыі руху раварыстаў па тратуарах.\nЯны бачаць сваёй мэтай чым болей накласці штрафаў на раварыстаў заганяючы іх на тратуары не прыстасаваныя для руху на ровары. Кожны з іх; ці пракурор, ці работнік ДАІ трактуюць праблему як ім заманецца, але не з пункту гледжання яе вырашэння.\nМы раварысты Слоніма звяртаемся да ўсіх тых, хто павінен вырашыць гэтую праблему ў нашым горадзе. Калі мы зможам, без страху быць аштрафаванымі, ехаць у нашым горадзе?\nНіводзін раварыст не захоча рызыкаваць жыццём і ехаць разам з атамабілямі, калі можна будзе бясперашкодна ехаць па тратуарах.\nІван Бедка, каардынатар БХД, раварыст з вялікім стажам\nУ Слоніме затрыманы каардынатар БХД\nУ Слоніме 25 сакавіка быў затрыманы каардынатар Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Іван Бедка. Яго…\nІван Бедка: каб іх усе пазносілі!\nКаардынатар аргкамітэту па стварэнні Партыі "Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя" ў Слоніме Іван…\nУ Слоніме пададзена заяўка на пікет супраць АЭС\nУ Слоніме каардынатар аргкамітэту па стварэнні партыі "Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя" Іван…


Шчупальцы Квітнеюць-Бясплатныя Хентай Гульні Онлайн\nГуляць Tentacle Thrive Онлайн Бясплатна\nКалі справа даходзіць да блокбастараў порнагульняў, Tentacle Thrive з'яўляецца адным з лепшых і найбольш шанаваных хентай гульняў у свеце. З самой назвы вы ўжо ведаеце, што вас чакае хентай-задавальненне. Усе любяць порна з шчупальцамі, калі гаворка заходзіць пра Хента, і ў гэтай гульні яго так шмат. Аднак дзеянне засяроджана не толькі на гэтым зломе. Яны выкарыстоўвалі гэтую назву, каб прыцягнуць Вашу ўвагу, але яны прымусяць ваша цікаўнасць прайсці праз складаны і масавы гульнявы працэс, які вы выпрабуеце, як толькі націснеце кнопку "Пуск"., Гэта SLG, і калі вы не ведаеце, што гэта значыць, дазвольце мне паведаміць вам. SLG гэта імітацыя жывая гульня азначае, што ў гэтай гульні вы пачнеце гуляць, як ваш аватар і пайсці на прыгода, адкрываючы новыя сімвалы, узаемадзейнічаючы з імі, ствараючы стратэгіі і заканчваючы квэсты, каб завяршыць сваю місію.\nУ той жа час гульня ідзе з бітвамі ў рэальным часе, у якіх вы сутыкнецеся з усімі монстрамі, якія пагражаюць чалавечаму каралеўству. Вы павінны змагацца і трахаць іх, каб выратаваць свет. Нарэшце, у гульні ёсць элемент сімулятара любові, а гэта азначае, што ў вас будуць інтэрактыўныя сустрэчы з монстрамі, і вашыя дзеянні будуць спакушаць іх. Ёсць некалькі спосабаў, якімі гульня можа скончыцца па-рознаму для кожнага гульца. У той жа час Tentacle Thrive валодае высокай реиграбельностью, што таксама тлумачыцца тым, што распрацоўшчык ўсё яшчэ працуе над даданнем да яго патчаў і пашырэнняў., Кожнае новае дадатак таксама зробіць яго на нашым сайце, дзе вы можаце гуляць у гэтую гульню бясплатна. Больш падрабязна аб гэтым чытайце ў наступных параграфах.\nДалучайцеся Да Ліліт Ў Яе Святым Імкненні Выратаваць Чалавечае Каралеўства\nКалі ты захапляешся монстар порна гульні шчупальца квітнець будзе вашым выбарам нумар адзін з гэтага часу. Гэта таму, што гульня вядзецца з пункту гледжання дзяўчыны, якая павінна мець свае адтуліны, запоўненыя шнаравымі шчупальцамі вар'ятаў монстраў. Большасць гульняў у гэтай катэгорыі прымусяць вас гуляць з пункту гледжання монстра, а персанажы-дзяўчаты не занадта добра складзеныя. Але Ліліт-ідэальна акрэслены персанаж для порнагульні. Яна-класічны архетып супергероя, з вялікімі сіськамі і выдатнай азадкам. Яе сям'ю забілі тыя самыя монстры, з якімі ёй даводзіцца трахацца і змагацца., Яна была ўсыноўлена багатай сям'ёй, і цяпер яна шукае помсты, і яе місія складаецца ў тым, каб выратаваць сваё каралеўства ад чарговага ўварвання.\nГісторыя пачынаецца класічным чынам. Ліліт сыходзіць у лес, і яе жыццё змяняецца, калі яна выяўляе свайго першага монстра. Аднак замест таго, каб спалохацца, яна ўзбуджаецца. Гэта задае тэмп яе адносінах любові і нянавісці з усімі монстрамі, з якімі ёй прыходзіцца сутыкацца ў сваіх пошуках. Калі се спакушае істота, яна дадае яго ў сваё войска, і тады пачынаецца самае цікавае. Вам прыйдзецца сабраць войска і адправіцца ў бой супраць іншых монстраў, якія спрабуюць захапіць увесь свет., У вас будзе незлічонае мноства навыкаў, сіл і магчымасцяў для павышэння ўзроўню вашай арміі, і ўсе яны звязаны з дзікім сэксам шчупальцаў паміж Ліліт і яе каханай арміяй шчупальцаў монстраў. Не ўдаючыся ў падрабязнасці, я проста хачу, каб вы ведалі, што гульнявая каштоўнасць гэтай гульні велізарная. Стратэгіі і розныя шляхі, якія вы можаце выбраць, бясконцыя. Прыдумаць лепшы спосаб абароны каралеўства цяжка, але працэс такі захапляльны.\nГрафіка І Лакацыі Ў Гульні\nГульня не была б такім хітом, калі б распрацоўшчык не ўклаў у яе столькі намаганняў і працы. Хоць гульня была распрацавана ў Flash, яна выглядае так выдатна дзякуючы ўвазе да дэталяў і ізаметрычнай тэхніцы 2.5, якая робіць усё такім рэальным. У той жа час гульня ідзе з вялікай колькасцю монстраў, навыкаў і прадметаў. У гульні больш за 150 відаў монстраў, уключаючы як вашых сяброў, так і вашых ворагаў. Аднак Ліліт-адзіная жанчына ў гульні., Для некаторых чуваков гэта такі ганьба, але для геймераў, якія ўкладваюцца ў гульні, у якія яны гуляюць, той факт, што вы можаце засяродзіць усю сваю ўвагу на такім сімпатычным аватары, проста ідэальны. У той жа час лакацыі, у якіх адбываецца гісторыя, так добра прадуманы. У вас будзе так шмат месцаў, дзе вы можаце блукаць і дзе вы павінны перамагчы свае зямлі. Вы таксама можаце захаваць гульню ў розных месцах. І вам спатрэбяцца гэтыя выратавальныя акуляры, таму што вы ні за што не зможаце скончыць гульню ўсяго за адну ноч. У Tentacle Thrive так шмат геймплэя.\nГуляйце ў Tentacle Thrive на сваім кампутары, тэлефоне або планшэце\nЯ ведаю, што некаторыя хлопцы, якія чытаюць гэта, ужо прыйшлі ў лютасць, калі я сказаў, што гульня была пабудавана на Flash. Гэта таму, што яны прывыклі да таго, што флэш-гульні вялікую частку часу не могуць прайгравацца на мабільных прыладах, а таксама ведаюць, што Chrome і іншыя браўзэры больш не падтрымліваюць яго. Але менавіта таму вам патрэбен наш сайт для гульні ў гэтую гульню. Большасць іншых сайтаў прымусяць вас спампаваць гульню. Мы першая платформа, дзе вы можаце гуляць у гэтую гульню онлайн на любым прыладзе, якое вы можаце выкарыстоўваць., Гуляйце ў яе на сваім кампутары, на планшэце ці на тэлефоне, незалежна ад таго, ці працуюць яны на Windows, MacOS, iOS або Android. Аднак, калі вы хочаце загрузіць свой прагрэс, вам трэба будзе гуляць у гульню на тым жа прыладзе, на якім вы яе запусцілі. Увогуле, мы лепшы сайт, дзе вы можаце гуляць у Tentacle Thrive, і мы прапануем вам ўвесь віртуальны хентай бясплатна.


Метка: Сонечная планета\nАрхіў тэга: Сонечная планета\nЧарговы раз аздараўлечны лагер з дзённым знаходжаннем “Сонечная планета” на базе Варнянскага ясляў-сада — сярэдняй школы расчыніў дзверы. 25 выхаванцаў запрасілі на асеннюю змену. Чым зацікавіць дзяц...\nЦікавы адпачынак на “Сонечнай планеце”...\nВосем хлопчыкаў і чатырнаццаць дзяўчынак адпачывалі ў лагеры з дзённым знаходжаннем “Сонечная планета”. Сярод іх большасць тых, каму патрэбна сацыяльная падтрымка. Усе разумеюць, што лета — цудоўная ...\nЛетнія адкрыцці на “Сонечнай планеце”...\nЛета — час адкрыццяў! Пад такім дэвізам праходзіць летняя аздараўленчая кампанія 2017 года — Года навукі ў Рэспубліцы Беларусь. Пад такім жа дэвізам распачаў сваю работу аздараўленчы лагер з дзённым ...


Беларуску Вольгу Класкоўскую экстрадуюць са Швецыі ў Беларусь | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nЯна атрымала восем гадоў турэмнага зняволення за замах на забойства свайго мужа Гёкана Безгіна.\nМіністэрства юстыцыі Швецыі дазволіла экстрадыцыю беларускі Вольгі Класкоўскай у Беларусь. Цяпер вырашаюцца тэхнічныя пытанні, забіраць Вольгу з шведскай турмы давядзецца прадстаўнікам беларускіх праваахоўных органаў, інфармуе БелаПАН.\nНагадаем, беларуска Вольга Класкоўская ў жніўні 2013-га атрымала восем гадоў турэмнага зняволення за замах на забойства свайго мужа Гёкана Безгіна. У Швецыю яна прыехала ў 2011-м, узяла шлюб, нарадзіла дзіця. У сакавіку 2013 года Класкоўскую затрымалі. Ад таго часу яна знаходзіцца за кратамі.\nБеларуска летам мінулага года сама папрасіла аб экстрадыцыі яе на радзіму.\nМаці Вольгі Людміла Класкоўская паведаміла БелаПАН, што пасля вяртання ў Беларусь яе дачцы давядзецца пэўны час знаходзіцца ў СІЗА, а Вярхоўны суд павінен будзе вырашыць яе далейшы лёс — які тэрмін і дзе адбываць. Пры гэтым, па словах маці, ёсць шанец на ўмоўна-датэрміновае вызваленне.


Аднаго разу ў жніўні, адвячоркам, калі ўжо большасьць людзей пакінула Люксембургскі сад, у павільёне яго паўночнай часткі за шахматнай дошкай яшчэ сядзелі двое, за партыяй якіх з такой напружанай увагай сачылі дзесяткі два гледачоў, што, хоць ужо і блізілася гадзіна аперытыву, ніхто і ня думаў сыходзіць з поля бою, пакуль ня будзе вырашаны лёс супроцьстаяньня.\nЦікавасьць гурту гледачоў прыкаваў да сябе чарнявы бледнатвары малады чалавек з пагардлівымі цёмнымі вачыма. Ён не гаварыў ні слова, яго твар быў няўзрушны, толькі час ад часу пальцы пакручвалі незапаленую цыгарэту, і наогул малады чалавек быў увасабленьнем поўнай да ўсяго абыякавасьці. Ніхто ня ведаў яго, ніхто ніколі дагэтуль ня бачыў, як ён гуляе. Аднак жа з першай хвіліны, як толькі ён сеў за дошку, бледны і негаваркі фанабэра, ды пачаў расстаўляць фігуры, ад яго павеяла такой энергіяй, што ўсіх, хто бачыў яго, апанавала фатальная ўпэўненасьць, што перад імі сама мала выключная асоба каласальнага і рэдкаснага таленту. Магчыма ўсё было тут толькі ў абаяльным і разам з тым недаступным выглядзе маладога чалавека, у яго элегантнай вопратцы, у яго чыста фізічнай вабнасьці, можа нават, у спакойнай упэўненасьці ягоных жэстаў, а, можа, давалася адчуваць сябе аўра незвычайнай адмысловасьці вакол яго, — у кожным разе публіка яшчэ да таго, як была зрушаная з месца першая пешка, ужо ведала, што гэты маладзён быў шахматыст высокага класу, які ўчыніць цуд, патаемна жаданы кожным з прысутных, і праявіцца гэта ў разгроме мясцовага шахматнага куміра.\nА кумір той, даволі нягеглы дзядок гадоў пад семдзесят, ва ўсіх адносінах быў поўнай процілегласьцю свайму маладому апаненту. Апрануты ў старую, зацухмоленую адзежыну французскага пенсіянера – сінія штаны і ваўняная камізэлька. У яго былі рэдзенькія валасы, нос колеру чырвонага віна і фіялетавыя пражылінкі на твары. Склератычныя плямкі пакрывалі дрыготкія рукі. І ніякай такой аўры, а яшчэ ў дадатак і непаголены. Ён нярвова дыміў сваім недапалкам, неспакойна патузваўся і юрзаў на складным крэсельцы і бесперастанку заклапочана пакручваў галавой. Публіка выдатна ведала і яго. Усе тут ужо гулялі з ім, і ўсе яму прайгравалі, бо, хай яму было даволі далёка да геніяльнасьці, але ж ён меў душавымотлівую для супернікаў, разьвярэдлівую і проста ненавісную ім здольнасьць не рабіць памылак. Гуляючы супроць яго, нельга было спадзявацца, што ў сваіх разьліках ён дапусьціць хоць якую дробную недакладнасьць. Каб выйграць у яго, трэба было сама мала гуляць лепш за яго. А гэта, як ужо ўсе меркавалі, адбудзецца менавіта сёньня. Прыйшоў-ткі час новаму майстру паквітацца са старым карыфеем – ай, ды чаго ўжо там! – разграміць яго, разматлашыць на кавалкі, ход за ходам, скрышыць яго на пыл і даць яму нарэшце скаштаваць горычы паразы. Гэта была б выдатная помста за іхнія ганьбы! “Асьцярожна, Жан! – выкрыквалі яны яшчэ падчас першых дэбютных хадоў, — гэтым разам табе прыпячэ! Супроць такога хлопца не папрэш! Ватэрлоа, Жан! Глядзі ж бо, сёньня табе будзе Ватэрлоа!”\n“En bien, en bien…” — адказваў стары, пахітваючы галавою, дрыготкай рукою пасоўваючы наперад белую пешку.\nЯк толькі даходзіла чарга да чорных, якімі гуляў незнаёмы, навокал аціхала. Ніхто не адважваўся сказаць яму ні слова. Усе сачылі за ім з баязьлівай увагай, як ён маўкліва сядзеў за дошкай, не адводзячы пагардлівых вачэй ад фігураў, як ён качаў у пальцах незапаленую цыгарэту і рабіў хуткія, упэўненыя хады, калі хадзіць было яму.\nПершыя хады партыі прабеглі звычайным парадкам. Пасьля двойчы дайшло да разьмену пешак, прычым другая закончылася тым, што чорныя на адной лініі атрымалі здвоеную пешку, што ў прынцыпе лічыцца пазіцыйнай слабасьцю. Аднак незнаёмы, відавочна, цалкам сьвядома пайшоў на такі разьмен, каб выслабаніць дарогу свайму ферзю. Гэтай мэце паслужыла, верагодна, таксама і наступная ахвяра пешкі, так бы мовіць, своеасаблівы запозьнены гамбіт, які белыя прынялі даволі нерашуча, амаль апасьліва. Гледачы перакідаліся шматзначнымі перамігамі, задумліва ківалі, нецярпліва паглядвалі на незнаёмага.\nварожыя шыхты, скажам, расколвае гэтым выпадам поле бою напалам. Ухвальнае шморганьне насоў прабягае па гледачах. Вось гэта ход! Вось гэта ўзьлёт! Та-ак, што ён пойдзе ферзем, — гэта прадбачылі, але каб аж так далёка! Ніхто з гледачоў – а гэта ж былі спрэс людзі, якія петрылі ў шахматах, — не рызыкнуў бы на такі ход. Але якраз бо майстар на тое ён і майстар! Сапраўдны майстар гуляе арыгінальна, з рызыкай, рашуча, карацей – проста інакш, чым сярэдні шахматыст. І таму сярэдняму не мусова разумець кожны асобны ход майстра, бо… яно і праўда ж было ня дужа зразумела, што патрэбна ферзю ў тым месцы, дзе ён цяпер стаяў. Ён ня нёс ніякай жыцьцёва істотнай пагрозы, а калі і пагражаў, дык толькі фігурам, якія былі абароненыя. Аднак мэта і глыбокі сэнс гэтага ходу, вядома ж, неўзабаве выявяцца, у майстра напэўна ж быў свой план, гэта чыталася з яго нерухомага твару, бачылася ў яго ўпэўненай, спакойнай руцэ. Пасьля гэтага нетрадыцыйнага ферзевага дэмаршу ўжо і самаму апошняму гледачу зрабілася ясным ясна, што за дошкай сядзіць шахматны геній, іншага такога, можа, больш ніколі і не пабачыш. На долю Жана, старога матадора, выпадала толькі зьедлівая спагада. Ну, бо і што ён мог супроцьпаставіць гэтаму валатоўскаму замаху? Яго ведалі! Хутчэй за ўсё ён паспрабуе выкаўзнуцца з афёры ў сваім стылі “памаленьку-павалютку”, у асьцярожным, стрыманым стылі сваёй гульні “ціха едзеш, далей будзеш”. …І пасьля працяглых ваганьняў і прыкідак Жан, замест каб на размашыста грозны выпад ферзем даць адпаведны размашыста грозны адказ, б’е хліпкую пешачку на h4, якая пасьля ходу чорнага ферзя як бы проста сама на пагібель напрасілася.\nА маладому чалавеку страта тае пешкі як бы і не абыходзіць. Ён не задумваецца ні на хвілінку – яго ферзь падаецца направа, клінам у сэрца варожага баявога парадку, спыняецца на полі, з якога ён пагражае адначасова дзьвюм фігурам – каню і туры – і апроч таго займае небясьпечную для каралеўскай лініі пазіцыю. У вачах у гледачоў гарыць захапленьне. “Во — зух, во — урвікавалак, гэты чарнявенькі! Які кураж! Прафесіянал,— прабягае пошаптам па радах, — гросмайстар, шахматны Сарасатэ!” І ўсе з нецярплівасьцю чакаюць Жанавага ходу‚ у адказ, з нецярплівасьцю найперш таму, каб убачыць наступны ўкол чарнявага.\nА Жан марудзіць. Думае, пакутуе, юрзае на крэсьле, тузае галавой. Адна мітрэнга глядзець на яго – ну, хадзі ж бо, нарэшце, Жан, хадзі і не заважай няўхільнаму бегу падзеяў!\nІ Жан ходзіць. Нарэшце. Нясьмелай рукою ён ставіць каня на поле, дзе той ня толькі ўнікае ўдару ферзя, але яшчэ і сам нападае на яго і абараняе туру. Так во! Неблагі ход. Бо такі што ж яшчэ яму заставалася рабіць у няпростай сітуацыі апрача такога ходу? Усе мы, хто тут стаіць, мы згулялі б гэтаксама. Але гэта яго зусім не ўратуе! Чуюцца глухія галасы, чарнявы ўлічыў усё!\nБо вось ужо яго рука, як каршун, узьлятае над полем, хапае ферзя і нясе… не! – не назад, баязьліва, як зрабіў бы кожны з нас, а перастаўляе яго на адно-адзінае поле правей! Неверагодна! Усе слупянеюць ад захапленьня. І праўда ж, ніхто не разумее, навошта патрэбен гэты ход, бо цяпер ферзь стаіць на краі дошкі, нікому нічым не пагражае і нікога не абараняе, стаіць там абсалютна слуп-слупам, але затое як прыгожа, да абсурду прыгожа, так прыгожа ферзь яшчэ ніколі не стаяў – самотна і ганарліва сярод варожага воінства… Жан таксама не разумее, якое мэты сягае гэтым ходам ягоны злавесны апанент, у якую пастку ён мерыцца завабіць яго. І толькі пасьля доўгага роздуму і з нячыстым сумленьнем ён важыцца зноў пабіць непрыкрытую пешку. Цяпер у яго, падлічваюць гледачы, на тры пешкі больш, чым у чарнявага. І што з таго?! Што яму дае тая колькасная перавага ў двубоі з шахматыстам, які мысьліць яўна стратэгічна, якому важныя не фігуры, а пазіцыя, разьвіцьцё, нечаканая, маланкавая атака? Сьцеражыся, Жан! Будзеш ганяцца за пешкамі, калі наступным ходам паставяць твайму каралю мат!\nХод чорных. Незнаёмы спакойна сядзіць на сваім месцы і качае ў пальцах цыгарэту.\nЦяпер ён думае трошкі даўжэй звычайнага, можа адну, можа дзьве хвіліны. Стаіць поўная цішыня. Ніхто з прысутных не асьмельваецца нават на шэпт, амаль ніхто больш не глядзіць на дошку, усе напружана сочаць за маладзёнам, за яго рукамі і за яго бледным тварам – а ці не прамільгне які цень пераможнай усьмешкі ў куточках вуснаў? Ці не відаць там, як ледзь прыкметна расшыраюцца крылы яго носа, што папярэднічала б вялікім рашэньням? Які будзе наступны ход? Да якога зьнішчальнага ўдару рыхтуецца майстар?\nІ вось цыгарэта застывае ў пальцах, незнаёмы падаецца наперад, тузін пар вачэй сочаць за ягонай рукой – які ж ход ён зробіць, які ход ён зробіць?.. – і бярэ пешку з с7 – хто б мог падумаць! – пешку з с7 і ставіць яе на с6!\nХвіліна абсалютнай цішыні. Нават стары Жан на імгненьне перастае дрыжаць і юрзаць на крэсле. Каб яшчэ трошкі, і сярод публікі выбухнуў бы лямант захапленьня! Усе выдыхаюць затрыманае ў лёгкіх паветра, штурхаюць адзін аднаго локцем пад бок – не, вы бачылі такое? Які хітрун! Во дае! Пакідае свайго ферзя і спакойна ходзіць пешкай на с6! Гэта, вядома, вызваляе поле g7 яго афіцэру, гэта ясна, і праз ход ён аб’явіць шах, а потым… А потым?.. А што ж там потым?… Ну… — потым за самы кароткі час з Жанам будзе пакончана, гэта як божы дзень ясна. Паглядзіце толькі, як ён натужліва думае!\nІ праўда ж – Жан думае. Думае цэлую вечнасьць. Можна розумам дацца з дзедавага думаньня! Часам яго рука ўжо як бы памыкаецца наперад і тут жа — назад. Ну, давай, давай! Хадзі ж нарэшце, Жан! Мы хочам пабачыць гульню майстра!\nІ нарэшце, праз бясконцыя пяць хвілінаў, — гледачы ўжо зашаркалі нагамі – Жан адважваецца на ход. Ён нападае на ферзя. Пешкаю на саму каралеву чорных! Хоча гэтым застрашлівым ходам уцячы ад свайго лёсу. Ага, напалохаў — якая дзіцячая наіўнасьць! Варта чорным адступіць ферзем на дзьве клеткі назад, і ўсё будзе па-ранейшаму! Садухі табе, Жане! Больш ты нічога не прыдумаеш, садухі табе…\nБо чорныя зараз возьмуць… — няўжо ты ня бачыш, Жан, яму там няма чаго лішне думаць, зараз пачнецца калатэча! – Чорныя возьмуць… І тут на нейкі момант ува ўсіх застывае сэрца, бо чорныя, насуперак здароваму глузду і клёку, не бяруцца за ферзя, каб вывесьці яго з-пад сьмяхотнай атакі белай пешкі, а праводзяць свой намечаны план – ставяць слана на g7.\nУсе глядзяць на яго, нічога не разумеючы. Усе яны, як у поўнай замілаванасьці, адступаюць на паўкроку назад і глядзяць на яго разгублена: ён ахвяруе сваю каралеву і ідзе сланом на g7! І робіць гэта абсалютна сьвядома, з няўзрушным тварам, спакойна, з выглядам поўнай перавагі седзябледны, пагардлівы і прыгожы. Тут іх вочы вільготнеюць, а сэрца ахінаецца цеплынёй. Ён гуляе так, як бы хацелася гуляць ім, на што, аднак, яны ніколі не адважацца. Яны не разумеюць, чаму ён гуляе так, як гуляе, а ім гэта нават усё роўна, больш за тое, яны, магчыма, здагадваюцца, што гуляе ён з самазабойчай рызыкай. Але яны тым ня меней хацелі б умець гуляць так, як гуляе ён: цудоўна, пераможна, па-напалеонаўску. Не так, як Жан, баязьлівая, нерашучая гульня якога ім зразумелая, бо і самі яны гуляюць не інакш за яго, толькі крышачку горш. У Жана гульня разумная і разважлівая. Яна ўпарадкаваная, правільная і да здыхаты занудлівая. А чарнявы кожным сваім ходам творыць цуды. Ён ахвяруе сваёй каралевай, каб перавесьці слана на g7 – дзе і калі, скажыце мне, вы яшчэ такое бачылі? Яны, да глыбіні душы ўзрушаныя, стаяць перад абліччам такога дзейства. Цяпер ён можа гуляць, як яму хочацца, яны пойдуць за ім, за кожным яго ходам хоць на край сьвету, да самага канца, будзь той канец шчасьлівы ці горкі. Цяпер ён іх герой, цяпер яны любяць яго.\nІ нават сам Жан, праціўнік, цьвярозы гулец, вагаецца быццам з нясьмеласьці перад бліскучым героем, калі дрыготкай рукою пасоўвае пешку, каб узяць ферзя, і ціха перапрошваючыся, амаль просячы, каб яго не змушалі на такі крок, гаворыць: “Калі вы мне яго аддаяце, мсье,… я ж павінен… я мушу…” — і кідае ўмольны позірк на свайго праціўніка. А той сядзіць з каменным тварам і не шманае. І стары, прыгнечаны, разьбіты, б’е.\nПраз імгненьне чорны слон аб’яўляе шах. Шах беламу каралю! Замілаванасьць гледачоў пераходзіць у захапленьне. Страта ферзя ўжо забытая. Усе як адзін за маладога прэтэндэнта і яго слана. Шах каралю! Так бы і яны згулялі! Менавіта так, і не інакш! Шах! Праўда, цьвярозы аналіз пазіцыі падказаў бы ім, што ў белых на абарону мноства магчымых хадоў, але гэта ўжо больш нікога не цікавіць. Яны ня хочуць аналізаваць цьвяроза, цяпер яны хочуць толькі бліскучай дзеі, геніяльнай атакі і магутных удараў, якія дарэштуюць праціўніка. Гульня, гэтая гульня, мае для іх цяпер толькі адзін сэнс і інтэрас: убачыць, як выйграе малады хлопец і як будзе скінуты з п’едэстала стары шахматны кумір.\nЖан марудліва думае. Ён ведае, што на яго ніхто не паставіць і су. Але ня ведае – чаму. Ён не разумее, чаму іншыя – а яны ж спрактыкаваныя шахматысты – ня бачаць моцы і стабільнасьці ягонай пазіцыі. На яго баку перавага на аднаго ферзя і тры пешкі. Як яны могуць думаць, што ён прайграе? Ён ня можа прайграць! – Альбо ж усё такі?.. Можа, ён памыляецца? Можа, яго пільнасьць аслабла? Можа, іншыя бачаць, чаго ня бачыць ён? І ён пачынае сумнявацца. Можа, ужо падрыхтаваная пастка, у якую ён павінен ускочыць наступным ходам? Дзе ж яна, гэтая пастка? Трэба абысьці яе. Трэба мусова выкруціцца. Але ў любым разе няма рацыі аддаваць партыю на дурніцу.\nІ яшчэ больш абачліва, яшчэ больш нерашуча, яшчэ больш нясьмела чапляючыся за ўсе вядомыя яму правілы, Жан узважвае і разьлічвае і рашае пасьля паставіць каня паміж каралём і сланом такім чынам, што цяпер ужо чорны слон аказваецца пад ударам белага ферзя.\nАдказ чорных ідзе без затрымкі. Ён не перапыняе замаруджанай атакі, а падцягвае падмацаваньне: чорны конь прыкрывае загароджанага слана. Публіка трыумфуе. І цяпер удар ідзе за ўдарам: белыя выводзяць на дапамогу аднаго з сваіх сланоў, чорныя кідаюць наперад туру, белыя выводзяць другога каня, чорныя – другую туру. Абодва бакі канцэнтруюць свае сілы вакол поля, на якім стаіць чорны слон. Поле, на якім гэты слон так і так нічога не зрабіў бы, сталася цэнтрам бітвы – чаму, невядома. Чорныя так хочуць. І кожны ход, якім чорныя яшчэ больш нагнятаюць абстаноўку, падводзячы новую фігуру, цяпер выклікае зусім адкрытае і гучнае адабрэньне публікі, і кожны ход, якім белыя сілай акалічнасьцяў вымушаны абараняцца, суправаджаецца непрыхаваным пратэстам. І потым чорныя, зноў жа такі насуперак правілам шахматнага мастацтва, пачынаюць забойчую чаргу разьменаў. Гульцу, які саступае ў колькасных суадносінах сілаў, — вучыць шахматная тэорыя – такая безумоўная масакра наўрад ці можа прынесьці якую-небудзь прыкметную перавагу. Аднак чорныя ўсё адно яе пачынаюць, і публіка ўскрыквае ад радасьці. Такой бойні тут яшчэ не бачылі. Чорныя бязьлітасна косяць усё, што ў зоне дасягальнасьці іх фігураў, не зважаючы на ніякія свае страты. Цэлымі радамі гінуць пешкі, падаюць пад бурныя авацыі гледачоў коні, туры і сланы…\nХодаў праз сем-восем з абодвух бакоў дошка – як пустэльня. Вынік бітвы для чорных – жахлівы: у іх засталося ўсяго тры фігуры, менавіта – кароль, тура і адна пешка. А белыя разам з каралём і турою ўбераглі ад вялікага пабоішча свайго ферзя і чатыры пешкі. У любога кемлівага чалавека, які назіраў за гульнёй, цяпер не магло быць аніякай паняверкі што да таго, хто выйграе гэтую партыю. І сапраўды… Ніякіх паняверак і сумневаў. Бо па-ранейшаму (а гэта відаць па тварах, якія палаюць ад баявітага задору і разьвярэды) гледачы нават перад абліччам непазьбежнай бяды перакананыя ў тым, што іх абранец пераможа! Яны па-ранейшаму паставілі б на яго якую-хочаш суму і далі б адпор любому намёку на магчымасьць ягонага пройгрышу.\nНа маладога чалавека катастрафічная сітуацыя, здаецца, не зрабіла аніякага ўражаньня. Ягоны ход. Ён спакойна бярэ сваю туру і совае яе на адно поле направа. І зноў настае цішыня. І на вочы дарослых людзей сапраўды цяпер нагортваюцца сьлёзы ад зачараванасьці геніем гэтага гульца. Яно ж бо — як у фінале бітвы пад Ватэрлоа, калі імператар пасылае сваю лейб-гвардыю ў даўно прайграны бой: са сваёй апошняй фігурай чорныя зноў рвуцца ў наступ!\nА ўсё ў тым, што белыя атабарылі свайго караля на першай лініі на полі g1, і на другой лініі перад ім стаяць тры пешкі так, што белы кароль можа апынуцца ў цалкам заціснутым і такім чынам у самым пагібельным для сябе становішчы, калі б чорныя, як яны гэта яўна намысьлілі, правялі сваю туру на першую лінію.\nА трэба сказаць, такая магчымасьць паставіць праціўніку мат, — самая вядомая і самая банальная, каб не сказаць – самая дзіцячая з усіх магчымасьцяў у шахматах, бо посьпех яе грунтуецца адзіна на тым, што праціўнік не заўважыць відавочнай небясьпекі і ня прыме контрмераў, самая эфектыўная з якіх палягае на ўскрыцьці пешачнага раду, каб тым самым даць каралю магчымасьць увільнуць праз адчыненую пралазіну. Паставіць вопытнаму шахматысту альбо нават пачаткоўцу, які мае сякую-такую падрыхтоўку, мат такім простым фокусам – жаданьне больш чым легкадумнае. І ўсё-такі зачараваныя гледачы захапляюцца ходам свайго героя, нібыта бачаць сёньня гэты ход першы раз. Яны хітаюць галовамі ад бязьмежнага зьдзіўленьня. Праўда, яны ведаюць, што белыя павінны цяпер зрабіць капітальную памылку, каб чорныя здабылі перамогу. Але яны вераць у гэта. Яны і праўда вераць у тое, што Жан, тутэйшы шахматны кароль, які кожнага з іх перамагаў, які ніколі не дазваляе сабе ніякай слабіны, што Жан возьме і зробіць гэтую памылку шахматыста-пачаткоўца. І больш за тое: яны на гэта спадзяюцца. Яны палка гэтага прагнуць. Яны ў душы моляцца, горача моляцца, каб Жан зрабіў гэтую памылку…\nІ Жан думае. Заклапочана пакручвае галавой, ва ўласьцівай яму манеры ўзважвае кожную магчымасьць, яшчэ раз марудзіць з адказам – і пасьля яго дрыготлівая, усыпаная склератычнымі плямкамі рука выпаўзае наперад, бярэ пешку на g2 і перастаўляе яе на g3.\nГадзіньнік на царкве Сэн-Сюльпіс б’е восем. Другія шахматысты Люксембургскага саду даўно пайшлі на аперытыў, будка пракату гульнёвых дошак даўно зачынілася. Толькі сярод павільёна вакол двух гульцоў усё яшчэ стаіць гурт гледачоў. Вялікімі каровінымі вачыма яны глядзяць на шахматную дошку, дзе маленькая белая пешка замацавала паразу чорнага караля. І яны ўсё яшчэ ня хочуць паверыць у гэта. Яны адводзяць свае лупатыя вочы ад гнятлівай карціны поля бою і пераводзяць іх на палкаводца, які, бледны, фанабэрлівы, прыгожы і нерухомы, сядзіць на сваім складным крэсле. Ты не прайграў, кажуць іх каровіныя позіркі, ты зараз явіш нам цуд. Ты з самага пачатку прадбачыў такую сітуацыю, ты сьпецыяльна яе зладзіў. Зараз ты разгроміш праціўніка – як, мы ня ведаем, мы ж бо наогул нічога ня ведаем, мы ж толькі простыя шахматысты. А вось ты, цудадзей, можаш гэта ўчыніць, ты ўчыніш гэта. Не паглумі нашых надзеяў! Мы ў цябе верым. Ствары цуд, цудадзею, ствары яго і выйграй!\nМалады чалавек сядзеў і маўчаў. Потым перакаціў вялікім пальцам цыгарэту да кончыкаў указальнага і сярэдняга пальцаў і сунуў яе ў рот. Запаліў, зацягнуўся, выпусьціў дым над шахматнай дошкай. Працягнуў руку праз дым, затрымаў яе на імгненьне над чорным каралём і пстрыкнуў яго.\nГэта вельмі вульгарны і грубы жэст, калі караля куляюць на знак сваёй паразы. Гэта робіць такое ўражаньне, быццам заднім планам разбураюць усю гульню. І потым жа такі непрыемны гук, калі перакулены кароль стукаецца аб дошку. Кожнаму шахматысту гэта – як нажом па сэрцы.\nГрэбліва перакуліўшы свайго караля пстрычкай, малады чалавек устаў і, нават позіркам не ўгонарыўшы ні свайго праціўніка, ні публіку, не разьвітаўшыся, — пайшоў.\nЗьбянтэжаныя, аканфужаныя стаялі гледачы на сваіх месцах і разгублена глядзелі на шахматную дошку. Праз нейкі час нехта кахекнуў, нехта шаркнуў нагой, нехта дастаў цыгарэту. – “Каторая там гадзіна? Ужо пятнаццаць на дзевятую? Божа, так позна! Ну, пара! Бывай, Жан!” – і, сьпехам прамармытаўшы нейкія там перапросіны, яны хуценька разьбегліся.\nМясцовы кумір застаўся адзін. Ён зноў паставіў перакуленага караля як сьлед і пачаў зьбіраць фігуры ў скрынку – спачатку пабітыя, потым пазасталыя на дошцы. Робячы гэта, ён па ўласьцівай яму звычцы сьпярша перабіраў у памяці асобныя ходы і пазіцыі партыі. Ён не зрабіў ніводнай памылкі, зразумела, не. І ўсё-такі яму здавалася, што гуляў так дрэнна, як ніколі ў сваім жыцьці. Па сутнасьці яшчэ ў дэбюце ён павінен быў заматаваць суперніка. Той, хто рабіў такі нікчэмны ход накшталт таго ферзевага гамбіту, выкрываў сябе як дылетанта шахматнай гульні. Звычайна з такімі навічкамі Жан, у залежнасьці ад настрою, распраўляўся альбо мілажальна, альбо неміласэрна, але ў кожным разе хутка і не сумняваючыся ў сабе. Аднак гэтым разам нюх на яўную слабасьць праціўніка пакінуў яго – альбо ж гэта ён, Жан, проста спалохаўся? Няўжо ён так баяўся ўчыніць гэтаму фанабэрыстаму шарлатану хуткую расправу, як той таго заслугоўваў?\nНе, горш за тое. Ён не хацеў дапусьціць думкі, што яго праціўнік гуляе аж настолькі дрэнна. І яшчэ горш: амаль да канца двубою ён хацеў верыць, што моцна саступаў незнаёмаму ў сваім уменьні гуляць. Ён па сваёй добрай волі паддаўся сьляпучаму зьзяньню саманадзейнасьці, геніяльнасьці і юнацкага німбу гэтага выскачкі. Таму і гуляў аж так запабегліва. І яшчэ сёе-тое: калі ўжо зусім шчыра, Жан мусіў прызнацца сабе, што ён захапляўся незнаёмым гэтаксама, як і іншыя – мала таго, ён нават хацеў, каб той выйграў і найбольш эфектыўным і геніяльным чынам нарэшце паднёс яму, Жану, навуку паразы, чакаць якое столькі гадоў яму ўжо абрыдла. Жан хацеў, каб яго нарэшце вызвалілі ад цяжару быць самым моцным і выйграваць ва ўсіх, хацеў, каб зласьлівыя людцы-гледачы, гэтая зайздросьлівая банда, атрымала сваю сатысфакцыю, каб усе супакоіліся, нарэшце…\nАле потым, вядома ж, ён зноў атрымаў перамогу. І гэтая перамога была яму самай непрыемнай за ўсю яго шахматную кар’еру, бо, каб прадухіліць яе, ён цягам усёй партыі выракаўся самога сябе, прыніжаўся і складваў зброю перад самым нікчэмным халтуршчыкам у сьвеце.\nЁн ня быў чалавекам вялікіх маральных досьведаў, гэты Жан, тутэйшы шахматны карыфей. Але адно яму было ясна, калі ён ішоў дамоў з шахматнай дошкай падпахай і скрынкай з фігурамі ў руцэ: што насамрэч менавіта сёньня ён атрымаў паразу, паразу, якая менавіта ж таму і была такая жахлівая і канчатковая, што за яе нельга было ўзяць рэванш. Як нельга было і рэабілітавацца за яе самай бліскучай перамогай у будучым. І з гэтай прычыны ён вырашыў (а, трэба сказаць, ён ніколі дагэтуль ня быў чалавекам вялікіх рашэньняў) паставіць на шахматах крэс, раз і назаўсёды.\nНаперад, як і ўсе прыстойныя пенсіянеры, ён будзе гуляць толькі ў буль – бяскрыўдную, поўную сяброўскай зычлівасьці гульню, якая ставіць перад яе ўдзельнікамі менш маральных патрабаваньняў.\nПеракладзена з выданьня:\nPatric Süskind “Der Kampf”.\nАрыг. выд.: Demon’s Eye Verlags GmbH, Berlin, 1997\nАрыгінал тэксту разьмешчаны на


Другое страва – гэта адна з самых сытных і складаных складнікаў любой трапезы. Звычайна яно падаецца ў гарачым выглядзе і ўключае ў сябе мяса, рыбу, птушку, морапрадукты, гародніна, грыбы, макароны або крупы. У сённяшнім артыкуле мы распавядзем, што прыгатаваць на другое.\nПаста з кансерваваным тунцом\nГэта смачнае і вельмі сытная страва складаецца з лёгкадаступных кампанентаў, якія не патрабуюць працяглай тэрмічнай апрацоўкі. Таму яго можна зрабіць менш чым за паўгадзіны. Каб падаць да абеду пасту з тунцом, вам спатрэбіцца:\n200 г макаронных вырабаў (спагецці або пёраў).\nБанка кансерваванага тунца.\n5 саспелых памідор чэры.\nМясісты балгарскі перац.\n1 арт. л. таматнага падліўкі.\nЧаснык, соль, спецыі, вада, нішчымнае алей і свежы базілік.\nРазабраўшыся, што прыгатаваць на другое хутка і смачна, трэба высветліць, як менавіта гэта зрабіць. Для пачатку ў разагрэтым нішчымным алеі абсмажваюць здробнены часнык, кавалачкі перцу і чвэртачкі памідораў. Праз пару хвілін да гародніны дадаюць соль, спецыі і таматавы соус. Праз нейкі час у агульную патэльню адпраўляюць сечаны базілік і размятых рыбу. Усё гэта нядоўга протушивают на мінімальным агні і дапаўняюць папярэдне отваренные макаронамі.\nНе выключана, што рэцэпт дадзенага стравы зацікавіць тых, хто пакуль не паспеў вызначыцца, што прыгатаваць на другое. Каб паўтарыць яго ў хатніх умовах, вам спатрэбіцца:\n500 г агародніннай сумесі.\n2 шклянкі рысу.\n1 ч. л. кары.\nСоль, вада, кроп і курыны кубік.\nВысветліўшы, што прыгатаваць на другое, трэба разабрацца ў тонкасцях тэхналагічнага працэсу. Старанна прамыты рыс заліваюць двума шклянкамі падсоленай вады і адварваюць на працягу трынаццаці хвілін. Па заканчэнні пазначанага часу да яго дадаюць агароднінную сумесь. Усе хорошенечко змешваюць, заліваюць двума шклянкамі вады, у якой папярэдне растварылі булёны кубік і кары, і протушивают пад вечкам да поўнай гатоўнасці. Перад самай падачай рызота пасыпаюць дробна нарубленным кропам.\nРана ці позна натуральны мёд любога выгляду пачынае крышталізавацца, выключэнне бывае ў рэдкіх выпадках. У кожнага гатунку гэты працэс адбываецца па-свойму. Напрыклад, крышталізацыя мёду з дзьмухаўца ўтварае крупнокристаллическую, цвёрдую масу, рапса...\nПеўнік на палачцы. Рэцэпт самага смачнага прысмакі\nПеўнік на палачцы - рэцэпт з СССР. Памятаеце, як рыхтавалі карамель на палачцы ў хатніх умовах? Для гэтага трэба было ўзяць не моцна як заўжды, пакамечаны вечка ад сметанном слоічкі або ад бутэлькі з малаком, у вялікай лыжцы з доўгай ручкай над газав...\nГэта страва напэўна выкліча непадробную цікавасць у тых, хто разважае, што прыгатаваць з курынай грудкі на другое. Зробленыя такім спосабам катлеты ўтрымліваюць мінімальная колькасць тлушчу і выдатна спалучаюцца з бульбай або рысам. Каб накарміць сваіх хатніх такой смачніны вам спатрэбіцца:\n450 г курынай грудкі (без скуры і костак).\n150 г плаўленага або цвёрдага сыру.\n150 г батона або белага хлеба.\n100 мл каровінага малака.\nНекрупная репчатая цыбуліна.\n2 зубца часныку.\nСоль, сметанковае масла і любыя прыправы.\nВызначыўшыся, што прыгатаваць на другое, трэба разабрацца з асноўнымі этапамі працэсу. Вымытае і парэзанае птушынае філе перакручваюць праз мясасечку разам з часныком, лукам і батонам, вымачаным у цёплым малацэ. Усё гэта падсольваюць, запраўляюць спецыямі і старанна вымешваюць. З атрыманага фаршу фармуюць невялікія катлеткі, не забыўшыся пакласці ў кожную з іх трохі сырнай габлюшкі. Якія ўтварыліся паўфабрыкаты змяшчаюць на змазаны бляху і запякаюць пры 160 градусах. Праз дваццаць хвілін катлеты перагортваюць на другі бок і вяртаюць у духоўку.\nГэты рэцэпт стане сапраўднай знаходкай для тых, хто яшчэ не паспеў прыдумаць, што прыгатаваць на абед. На другое можна падаць грачаную кашу або бульбяное пюрэ з курацінай, тушанай ў сметанном падліўцы. Для падрыхтоўкі апошняй вам спатрэбіцца:\n1 кг астуджанага птушынага філе.\n250 г нятлустай смятаны.\n150 г малакаларыйнай маянэзу.\n100 г любога цвердага сыру.\n3 сярэднія репчатые цыбуліны.\nСоль, любы нішчымнае алей і духмяныя спецыі.\nСечаны лук пассируют у прогретой змазанай патэльні. Як толькі ен стане празрыстым, да яго дадаюць кавалачкі курыцы і абсмажваюць ўсе разам да з'яўлення апетытнай скарыначкі. Подрумянившееся мяса заліваюць соусам, якія складаюцца з маянэзу, смятаны, солі і прыправаў. Усё гэта протушивают пад вечкам, а потым дапаўняюць толченым часныком і сырнай габлюшкай і практычна адразу прыбіраюць з пліты.\nБульбяная запяканка з грыбамі і мясам\nГэта смачнае і сытная страва аптымальна падыходзіць і для дарослага, і для дзіцячага рацыёну. Таму яно, напэўна, не раз выбавіць тых, хто яшчэ не вырашыў, што прыгатаваць на другое з фаршу, грыбоў і агародніны для ўсёй проголодавшейся сям'і. Каб зрабіць апетытную запяканку, вам спатрэбіцца:\n600 г бульбы.\n400 г любога молатага мяса.\n400 г волкіх шампіньенаў.\n100 г добрага цвёрдага сыру.\n2 некрупные цыбуліны.\n1 шклянку мясной булёна.\nСоль і рафінаваны нішчымнае алей.\nЗразумеўшы, што прыгатаваць з фаршу на другое, трэба разабрацца з асноўнымі этапамі. Пачынаць працэс варта з апрацоўкі молатага мяса. Яго абсмажваюць на змазанай патэльні разам з сечанай цыбулінай, толченым часныком і соллю. Подрумянившийся фарш размяркоўваюць па дне глыбокай промасленной формы. Зверху выкладваюць грыбы, протушенные разам з пакінутым лукам, таматавым соусам і булёнам. Усё гэта пакрываюць бульбяным пюрэ, пасыпаюць сырнай габлюшкай і запякаюць пры 200 градусах да зарумянивания.\nАгародніннае рагу з мясам\nГэта простая і сытная страва не патрабуе ніякіх дадатковых гарніраў. Таму яно стане сапраўднай знаходкай для тых, хто не ведае, што прыгатаваць з ялавічыны на другое. Каб зрабіць такое рагу, вам спатрэбіцца:\n300 г бульбы.\n500 г ялавічыны.\n2 маладых шынка.\n2 балгарскіх перцу.\nСоль, нішчымнае алей, спецыі і зеляніна.\nВызначыўшыся, што прыгатаваць з ялавічыны на другое, трэба даведацца, як правільна гэта зрабіць. Для пачатку вымытае і буйна парэзанае мяса пасыпаюць соллю і спецыямі, а потым адпраўляюць у разагрэтай рафінаваны алей. Як толькі на ім ўтворыцца румяная скарыначка, яго змяшчаюць у змазаную форму, на дне якой ужо маецца палова здробненых гародніны. Зверху ўсё гэта пакрываюць рэшткамі бульбы, перцу, кабачкоў, цыбулі і памідораў. Будучыня рагу паліваюць сумессю маянэзу са смятанай і пасыпаюць сечанай зелянінай. На завяршальным этапе змесціва формы ахінаюць фальгой і адпраўляюць у духоўку, прогретую да 200 градусаў. Рыхтуюць страва каля шасцідзесяці хвілін.\nРэцэпт гэтага сытнага і вельмі духмянага стравы зойме годнае месца ў асабістай калекцыі тых, хто не ведае, што прыгатаваць з свініны на другое. Каб прайграць яго на ўласнай кухні, вам спатрэбіцца:\n400 г круглага рысу.\n500 г нятлустай свініны.\n300 г морквы.\nСоль, куркума, перац, вада і нішчымнае алей.\nВысветліўшы, што прыгатаваць з свініны на другое, трэба разабрацца з паслядоўнасцю дзеянняў. Лук пассируют у змазанай гарачай патэльні. Праз пару хвілін да яго дадаюць цёртую моркву і працягваюць рыхтаваць. Крыху пазней туды ж высыпаюць соль, спецыі і кавалачкі мяса. Усё гэта заліваюць невялікай колькасцю вады і тушаць на працягу дваццаці хвілін. Па заканчэнні пазначанага часу ў агульную пасудзіну высыпаюць перебранный і прамыты рыс і стамляюць усе разам на мінімальным агні да поўнага выпарэння вадкасці.\nРэцэпт дадзенага стравы, напэўна, выкліча пэўны цікавасць у тых, хто не ведае, што хутка і смачна прыгатаваць на другое з рыбы. Каб самастойна паўтарыць яго на сваёй кухні, вам спатрэбіцца:\n3 свежемороженые тушкі скумбрыі.\nМясісты салодкі перац.\n100 г плаўленага сыру.\nСоль, сок палоўкі цытрыны, перац і пятрушка.\nРыбныя тушкі загадзя вымаюць з маразільнай камеры і пакідаюць пры пакаёвай тэмпературы, каб яны паспелі адтаць. Пасля гэтага іх чысцяць, трыбушаць, старанна прамываюць у прахалоднай вадзе і абціраем папяровымі сурвэткамі. Пасля гэтага кожную рыбіну шаруюць соллю, пасыпаюць молатым перцам і апырскваюць цытрусавыя сокам. Падрыхтаваную такім спосабам скумбрыю перакладаюць на бляху, выстланный фальгой. Ўнутр кожнай тушкі акуратна запіхваюць сумесь, якая складаецца з сечанага лука, смятаны, здробненага ківі, нацёртага плаўленага сыру, парэзанай пятрушкі і кавалачкаў салодкага перцу. Запякаюць рыбу на працягу дваццаці пяці хвілін пры тэмпературы 180 градусаў.\nКожнаму хацелася б знайсці ўстанова, у якім ідэальным будзе любы баўленне часу. Кафэ і рэстараны прапануюць масу паслуг, але часта наведвальнікам усё роўна чаго-то не хапае. Але не гасцям месца пад назвай «Ціхая затока»...\nРыс з мясам у мультиварке рыхтуецца нядоўга, але атрымліваецца вельмі смачным і сытным. Такое страва рэкамендуецца падаваць да звычайнаму сямейнаму абеду або вячэры. Варта таксама адзначыць, што рабіць плоў ў сучасным кухонным пры...\nСалата з крэветкамі з пекінскай капустай: рэцэпт прыгатавання\nЎяўляем яшчэ адзін рэцэпт арыгінальнай закускі - салата з крэветкамі, з пекінскай капустай і крабавымі палачкамі. Яго лёгкі і цікавы густ прыйдзецца дарэчы для вячэрняга вячэры або разнастайнага святочнага стала. Аформіце страва с...


Рух «За Свабоду» праводзіць акцыю «Палітычны таталізатар – 2016»\nРух «За Свабоду» абвясціў аб правядзенні акцыі «Палітычны таталізатар-2016», падчас якой прапаноўваецца адгадаць вынікі выбараў у Палату прадстаўнікоў, што адбудуцца 11 верасня.\nДля ўдзелу ў таталізатары, як паведамляе прэс-служба арганізацыі, трэба зайсці на сайт 2016.pyx.by і выбраць прозвішчы прэтэндэнтаў, якія з найбольшай верагоднасцю патрапяць у парламент. Таталізатар запрацуе пасля завяршэння рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты 12 жніўня, цяпер можна пакідаць адрас электроннай пошты, каб пазней атрымаць на яе запрашэнне-напамін.\nПалітычны таталізатар будзе працаваць у двух рэжымах: рэгіянальным (можна адгадваць па сваёй вобласці/Менску) і агульным (увесь склад парламенту).\nПа выніках таталізатару пераможцы атрымаюць прызы.\nУдзельнічаць у акцыі могуць жыхары Беларусі, якім больш за 18 гадоў, акрамя супрацоўнікаў ЦВК і чыноўнікаў ад абласнога ўзроўню і вышэйшага.\n«Вынікі беларускіх выбараў ужо шмат гадоў прадказальныя, пераможцаў можна адгадаць задоўга да правядзення галасавання», – адзначыў першы намеснік старшыні руху «За Свабоду» Юрась Губарэвіч. Паводле ягоных слоў, прадказанні пераможцы таталізатара на прэзідэнцкіх выбарах 2015-га года разышліся з афіцыйнымі вынікамі выбарчай кампаніі толькі на дзясятыя долі працэнта.\n«Зараз праходзіць чарговая выбарчая кампанія. Мы заклікаем беларусаў да актыўнага ўдзелу ў ёй, падтрымання правацэнтрысцкіх кандыдатаў. Але і прапаноўваем разам пасмяяцца над выбарчым фарсам і выказаць пратэст супраць існай сістэмы прызначэння дэпутатаў», – сказаў Губарэвіч.\nТэгі: выбары 2016, парламенцкія выбары


Аліўкавы гай Скапелас, скапелас Дамы, SKOPELOS.COM\nКватэра ў Аліўе\nАпартаменты Olive Grove размешчаны ў горадзе Скопелас Хора. У іх ёсць утульныя нумары з садам, кандыцыянерам і бясплатным Wi-Fi.\nАліўкавы гай Скапелас, Аліўкавы гай Кватэра Скопелас, порт Скопеласскапелас хворы горад скопелас, скопела Дома, Скопелас жыллё, Паўночныя Спорады, Грэцыя, летні адпачынак\nАліўкавы гай Скапелас знаходзіцца ў раёне Мілі Горад Скопелас, усяго ў 1,2 км ад порта вострава. Пляж Амос знаходзіцца ўсяго ў 550 метрах ад лецішча. Размяшчэнне дома ідэальнае, бо спалучае спакой ландшафту з выгодай горад скопелас.\nБольш за тое, Аліўкавы гай Кватэра Скапелас мае велічны від на мора, горад і горы. Дом плошчай 107 кв.м здольны змясціць 6 чалавек. Аліўкавы гай Кватэра У камплекце 2 спальні, абедзве з двухспальнымі ложкамі, а ў гасцінай ёсць канапа-ложак пакой вобласці.\nАкрамя таго, у доме ёсць дзве ванныя пакоі з ваннай, фенам і бясплатнымі туалетнымі прыналежнасцямі.\nНа кухні ёсць усе неабходныя выгоды. Такія, як духоўка, пліта, посуд, мікрахвалевая печ, электрачайнік, кава-машына і посудамыйная машына.\nУ зоне адпачынку ёсць канапы, сталовая мэбля, а таксама тэлевізар з плоскім экранам і кабельнымі каналамі, нават Netflix.\nЗнешняя тэрыторыя Аліўнай гаі Скапелас з'яўляецца казачнай. Віды захапляюць дух, пакуль ёсць мэбля, а таксама барбекю. У памяшканні таксама ёсць кандыцыянер, пральная машына і Wi-Fi.\nАліўкавы гай Скапелас блізкі да ўсяго, што можа спатрэбіцца адпачывальніку. Гэта ў Гарадок Скопелас, дзе шмат традыцыйных карчмы і Рэстараны .таксама як кафэ і краты. Акрамя таго, на рынку Скопеласа наведвальнікі знойдуць цудоўныя кавалкі мясцовай кухні мастакоў, У асноўным, мастакі і кераміка. Супермаркет, аптэкі і пякарні знаходзяцца таксама каля в жыллё.\nВостраў Скапелас папулярны ўражлівым Пляжы. Пляж Стафілос знаходзіцца каля 4 км ад дома, у той час Панормас Да пляжу каля 12 км. Агнонты Да пляжу каля 8 км і Лімнонары Пляж знаходзіцца ў 10 км. Милиан і Кастані каля 20-25 хвілін на машыне.\nПракат ровараў за межамі пляцоўкі (дадатковая плата)Каноэ па-за пляцоўкай (дадатковая плата)Веласпорт на пляцоўцы (дадатковая плата)Падводнае плаванне (дадатковая плата)рыбалоўныпешы турызм\nФотагалерэя Усе фота (28)\nДом ля студні\nФарос Скапеласа Блю


домаМІРЕЎРАПЕЙСКІ48 Польшча213 для Hyundai Rotem будзе вырабляць Варшава Інструменты\n17 / 02 / 2019 Левент Elmastaş 48 Польшча, 82 Карэя (Паўднёвая), спецыяльныя навіны, ЕЎРАПЕЙСКІ, МІР, ЧЫГУНАЧНАГА, АГУЛЬНЫЯ ЗВЕСТКІ, Гарадская рэйкавыя, загаловак, трамвай 0\nHyundai Rotem будзе вырабляць Варшава на транспартным сродку 213\nЭксклюзіўныя навіны - бяжыце муніцыпалітэтам Варшава Польшчы Варшава Трамваі уласнасці для надання лепшага прапановы ў тэндэры, які адбыўся 231 аб'яву Hyundai Rotem выйгралі з нізкай падлогай трамваі Iis пастаўкі. Паўднёвакарэйскі вытворца аўтамабіляў кампанія Zloty'lik 1.85 млрд (каля 430 млн) пастаўка пачнецца пасля кароткага перыяду 22 месяцаў. Акрамя таго, паводле дамовы, усе транспартныя сродкі павінны быць пастаўленыя да кастрычніка xnumx'y.\nпакрыццё аўтамабіля быў пакінуў аўтамабіль 213 верасня 2018 тэндэр. Тэндэрнай прапанова прыйшло ад чатырох кампаній. З-за кароткую своечасовасці C і Siemens заключылі тэндэр, кансорцыум Stadler і Solaris быў паказаны з-за свінцом раз. Pesa быў нашмат вышэйшы за сярэдні кошту прапановы.\nВаршава Трамваі запусціць той жа далікатны 2017 адкрыты ў жніўні, было адменена з-за высокае прапанова ад Skoda ў тэндэры.\nАб Hyundai Rotem\nHyundai Rotem, як правіла, вядомы як кампанія, якая вырабляе прылады для звычайных ліній метро і трамвая, а энергаблокі 38 інструмента кампаніі ў Ізмір адыграў вялікую ролю ў перамозе ў гэтым тэндэры. Акрамя новых трамвайных вагонаў, вырабленых у Антальі трамваі пачаў пастаўляцца нават!\nТэндэр на закупку аўтамабіля ў метро BB 126. Кампанія Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. сумеснае прадпрыемства выступіла супраць ССЗ па выніках тэндэру 29 / 11 / 2013 Аўкцыён па набыцці аўтамабіляў у метрапалітэне "Блок 126" у Стамбуле Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. Па выніках тэндэру сумеснае прадпрыемства звярнулася ў JCC з просьбай аб правядзенні тэндэру Тэндэр на правядзенне тэндэру новых распрацовак быў праведзены тэндэр на сыравіну Ускудар - rмранія - Шэкмекё. Паводле звестак, атрыманых ад часопіса "Інвестыцыі", кампанія Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. сумеснае прадпрыемства звярнулася ў орган дзяржаўных закупак у дату 126 лістапада 22 па выніках тэндэру. На дадзеным этапе рашэнне РСС чакаецца. Як вядома, Біл\nСталічная муніцыпалітэта Стамбула 126 Колькасць тэндэраў транспартных сродкаў на метро Кампанія Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. Сумеснае прадпрыемства зноў выступіла супраць ССЗ па выніках тэндэру 02 / 04 / 2014 Стамбул Сталічная мэрыя Метро 126 Частка Інструмент Закупка Hyundai Rotem Company - Hyundai EUROTEM Inc. Ён выявіў, зноў жыд звароту да вынікаў аўкцыёну сумеснага прадпрыемства ў Стамбуле, які будзе праходзіць муніцыпалітэт аддзела закупак, «Üsküdar - Umraniye - Чекмекого Чыгуначнага транспарт Грамадскага транспарт Сістэмы 126 Колькасць Underground Інструмент Пастаўка і пуска-наладачныя працы» быў зафіксаваны новымі распрацоўкі з тэндэрам. Паводле атрыманай інфармацыі Інвестыцыі Часопіс, Hyundai Rotem Company - Hyundai EUROTEM Inc. Вынікі тэндэру на сумесным прадпрыемстве ў сакавіку 27 2014 гістарычнага паўторнага грамадскага агенцтва па закупках (PPA) звярнуўся. На гэтым этапе, ТЧК вырашыла пачакаць. ...\nHyundai Rotem будзе вырабляць цягнікі для метро Манілы 28 / 01 / 2016 Hyundai Rotem рыхтуе цягнік да Манільскага метро: Hyundai Rotem абвясціла, што будзе вырабляць новыя цягнікі для Манільскага метро, 22 у студзені, для Манільскага метро. Кампанія таксама будзе мець зносіны і сігналізаваць лінію. У адпаведнасці з дамовай Hyundai Rotem, 36 будзе вырабляць чыгуначныя вагоны 3'er з чыгуначным транспартам. Цягнікі, якія будуць вырабляцца, плануецца даставіць у другой палове 2019. У Манільскім метро ёсць даўжыня 22,8 і станцыя 14. На некаторых станцыях на лініі можна пераходзіць на іншыя лініі.\nHyundai Rotem вырабляе лакаматывы İBB 26 / 04 / 2016 Hyundai Rotem для вытворчасці лакаматываў IMM: Стамбульскі муніцыпальны муніцыпалітэт, Hyundai Rotem выйграў тэндэр на вытворчасць электрычнага электрамоза 310 на мільён долараў. Hyundai Rotem пацярпеў ўдар па вяроўцы ў конкурсе на вытворчасць электрамозаў, арганізаваным сталічным сталічным муніцыпалітэтам (IMM). Згодна з заяўкай на 312.65 млн., Карэйская кампанія, як чакаецца, даставіць заказы да красавіка 2021. Стамбул, дзе апошні перыяд паслядоўна атрымаў, Ізмір і Анталія Rotem Hyundai, адзначылі яго тэндэр, чыгуначны транспарт у Турцыі для ўнутранага вытворчасці ТХДДА ў 2006, Асахі і НАССР кампаніі Тэхнічных кансультацый былі створаны Hyundai Eurotek з партнёрствам. EUROTEM, без якой-небудзь тэхналогіі ў Турцыі ...\nGülermak Варшаўскае метро Гулермак набліжаецца да мэты ў варшаўскім метро 26 / 08 / 2013 Gülermak Warsaw Metro: Рэгіянальны дырэктар Gülermak і дырэктар праекта Tuncer: - "Цана тэндэру перавышае 1 млрд. Еўра, і ў канцы 2014 плануецца працаваць метро. Мы пачалі працэс пракладкі чыгуначных шляхоў. Мы завяршылі ўсе станцыі, акрамя двух нашых станцый. , Мустафа Тункер, рэгіянальны дырэктар і дырэктар праекта турэцкай будаўнічай кампаніі Gülermak ў трохбаковым кансорцыуме, які праводзіў праект, абвясціла, што праект да канца 1 будзе завершаны з тэндэрнай коштам звыш 2014 мільярдаў еўра. Карэспандэнт AA Tuncer заявіў у 2009 сумесна з італьянскімі і польскімі партнёрамі Warsaw Metro Second Line Design і Tun\nKöseköy абмен адкрыты для руху\nНад трамвайнага Вагон Living & паміраюць\nТэндэр на закупку аўтамабіля ў метро BB 126. Кампанія Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. сумеснае прадпрыемства выступіла супраць ССЗ па выніках тэндэру\nСталічная муніцыпалітэта Стамбула 126 Колькасць тэндэраў транспартных сродкаў на метро Кампанія Hyundai Rotem - Hyundai Eurotem A.Ş. Сумеснае прадпрыемства зноў выступіла супраць ССЗ па выніках тэндэру\nHyundai Rotem будзе вырабляць цягнікі для метро Манілы\nHyundai Rotem вырабляе лакаматывы İBB\nGülermak Варшаўскае метро Гулермак набліжаецца да мэты ў варшаўскім метро\nСядзіба і Karşıyaka Гюлермак Хюндай Ротэм будзе прымаць трамвайныя аўтамабілі\nİZBAN 40 штук EMI які выйграў прыгарадны цягнік быў Hyundai Rotem\nЦырымонія падпісання адбылася ў Hyundai Rotem для набыцця электрычнага цягніка 40 для İZBAN.\nПагадненне паміж Тюломашам і кампаніяй Hyundai Rotem


15 люты 2017, 13:35\n«Калі пагадзіцца з апазыцыяй, то тады трэба цалкам адмяняць інстытут датэрміновага галасаваньня, — заявіла сёньня ў размове са Свабодай старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына. — Нам прапануюць, каб у кожнай выбарчай акрузе быў толькі адзін участак, дзе можна галасаваць раней. Ніхто ня будзе шукаць гэты ўчастак, ніхто ня будзе падаваць дакумэнты, што ня можа галасаваць у асноўны дзень. Ды і двух дзён, якія вызначае апазыцыя на ўсё датэрміновае галасаваньне замест цяперашніх пяці, мала.\nТаму міжведамасная камісія экспэртаў пры ЦВК не прыняла ініцыятывы апазыцыі. Адзінае, з чым пагадзіліся, гэта адмяніць штодзённы перапынак з 14 да 16 гадзінаў падчас датэрміновага галасаваньня. Апазыцыя лічыць, што якраз у гэты час ідзе фальсыфікацыя. Добра, мы адмяняем перапынак плюс штодня абнародуем падрабязны пратакол пра колькасьць атрыманых бюлетэняў і колькасьці тых, хто прагаласаваў. Цяпер гэтыя лічбы даюцца па нарастальнай і праз гэта часта бывае блытаніна».\nІлюстрацыйнае фота. Датэрміновае галасаваньне ў студэнцкім інтэрнаце на прэзыдэнцкіх выбарах 2015 году\n«Само існаваньне інстытуту датэрміновага галасаваньня ў беларускіх умовах правакуе на парушэньне выбарчага заканадаўства», — адзначае экспэрт у галіне выбарчага права Сяргей Альфэр:\n«Існуе мноства прыкладаў, калі ўлады і выбарчыя камісіі падазраюцца ў парушэньні заканадаўства. Таму ёсьць некалькі варыянтаў зьняцьця гэтай актуальнай праблемы. Першы — адмовіцца наагул ад датэрміновага галасаваньня. Другі — дазволіць раней апусьціць бюлетэні ў скрыні толькі тым выбарнікам, якія дакумэнтальна пацьвярджаюць немагчымасьць прыйсьці на ўчастак у асноўны дзень. І тады будзе тое, пра што казала спадарыня Ярмошына: ніхто ня будзе хадзіць галасаваць датэрмінова.\nТрэці варыянт — пакінуць цяперашнюю сыстэму датэрміновага галасаваньня, але фундамэнтальна зьмяніць працэдуру фармаваньня ўчастковых камісіяў. У іх павінны дамінаваць прадстаўнікі палітычных партыяў і кандыдатаў у прэзыдэнты альбо ў дэпутаты. Пры такім кантролі маніпуляваць лічбамі будзе значна цяжэй. Чацьвёрты — апячатваць скрыні для бюлетэняў не цяперашнім плястылінам, а спэцыяльнымі плястыкавымі пячаткамі з унікальнымі кодамі, якія немагчыма парваць і падрабіць.\nА тое, што прапануе спадарыня Ярмошына, нават касмэтычнымі зьменамі назваць цяжка».\nЛідзія Ярмошына ўчора вярнулася з Туркмэністану, дзе ў якасьці назіральніцы ад місіі СНД інспэктавала тамтэйшыя прэзыдэнцкія выбары:\n«Дарэчы, туркмэны запазычылі ў нас інстытут датэрміновага галасаваньня. Я была там тры гады таму на парлямэнцкіх выбарах, і тады датэрміновага галасаваньня там не існавала наагул. Цяпер жа гэтая норма зьявілася. У Туркмэністане закон дазваляе пачынаць галасаваць аж за 10 дзён да асноўнага дня выбараў. Праўда, датэрмінова там прыйшло на ўчасткі толькі крыху болей за 5% выбарнікаў. Магчыма, яны яшчэ не адаптаваліся да новай нормы.\nВыбары ў Туркмэністане праходзяць значна прасьцей. Там не было ніводнай скаргі, ніводнага звароту. Магчыма, таму, што апазыцыя ня ўдзельнічае ў выбарах. Адпаведна і атмасфэра там іншая».\nІлюстрацыйнае фота. Парлямэнцкія выбары 2016 году, датэрміновае галасаваньне. «Карусэльшчыкі» ходзяць ад участка да ўчастка\nПаводле афіцыйных зьвестак ЦВК, на апошніх выбарах у Беларусі (парлямэнцкія выбары ў верасьні 2016 году) правам датэрміновага галасаваньня скарысталіся 31,29% выбарнікаў.\nЯрмошына паведаміла, што Аляксандар Лукашэнка даў канчатковую згоду на правядзеньне буйной нарады пра зьмены выбарчага заканадаўства.\n«Такая нарада ў прэзыдэнта абавязкова будзе. Пакуль дакладнай даты няма. Усё залежыць ад працоўнага графіку кіраўніка дзяржавы».


23 ліпень 2021, 16:42\nПрэзыдэнтка Беларускага ПЭН-цэнтру нобэлеўская ляўрэатка Сьвятлана Алексіевіч пасьля наведваньня Сьледчага камітэту, 26 жніўня 2020 году.\nНайстарэйшая творчая арганізацыя Беларусі. Была заснаваная ў 1933–1934 гадах.\nПершым старшынём СБП быў пазьнейшы аўтар словаў дзяржаўнага гімна Беларускай ССР — «Мы, беларусы» — Міхась Клімковіч. Ён кіраваў арганізацыяй з 1932 па 1937 гады.\nСябрамі СБП былі: Якуб Колас, Янка Купала, Кандрат Крапіва, Максім Танк, Іван Мележ, Уладзімер Караткевіч, Андрэй Адамовіч, Васіль Быкаў, Рыгор Барадулін, Ніл Гілевіч і іншыя знакамітыя беларускія літаратары.\n19 сябраў СП маюць званьні народных пісьменьнікаў і паэтаў; 3 — народных артыстаў; 41— заслужаных дзеячоў культуры Беларусі; 10 — заслужаных дзеячоў навукі. 101 сябар арганізацыі — ляўрэаты Дзяржаўнай прэміі Беларусі.\nПры Аляксандру Лукашэнку арганізацыя паступова страчвала сваю маёмасьць — рухомую і нерухомую. Былі адабраныя будынак Дома літаратара ў Менску, літаратурна-грамадзкія пэрыядычныя выданьні, якія засноўваў Саюз. Таксама арганізацыю пазбаўлялі юрыдычнага адрасу, а неляяльных рэжыму сяброў саюзу звальнялі з працы.\nУ 2005 годзе як альтэрнатыва СБП быў створаны праўладны Саюз пісьменьнікаў Беларусі пад кіраўніцтвам Мікалая Чаргінца.\nСБП мае больш за 450 сяброў.\n23 ліпеня стала вядома, што ўладамі прынята рашэньне аб яго ліквідацыі.\nБеларускі ПЭН-цэнтар быў створаны ў 1989 годзе і зарэгістраваны Мінʼюстам РБ у 1990 годзе.\nЯк сябар Міжнароднага ПЭН-клюбу Беларускі ПЭН-цэнтар мае статус «А» ў UNESCO і дарадчы статус у ААН.\nЗаснаваў дзьве штогадовыя літаратурныя прэміі: прэмію імя Алеся Адамовіча і прэмію імя Францішка Багушэвіча. Зьяўляецца сузаснавальнікам іншых значных літаратурных прэмій, у тым ліку прэміі Ежы Гедройця.\nУ розныя гады прэзыдэнтамі Беларускага ПЭН-цэнтру былі Рыгор Барадулін, Васіль Быкаў, Лявон Баршчэўскі, Уладзімер Някляеў, Андрэй Хадановіч, Тацяна Нядбай.\nЗ 2019 году яго ўзначальвае нобэлеўская ляўрэатка Сьвятлана Алексіевіч.\nБеларускі ПЭН-цэнтар вядзе маніторынг парушэньняў правоў культурных дзеячоў. За пэрыяд са студзеня па чэрвень 2021-га было зафіксавана 621 такое парушэньне.


01 сьнежань 2015, 12:27\nАлім Аліеў, адзін з заснавальнікаў арганізацыі «КрымSOS», распавёў Свабодзе пра ўціск крымскіх татараў расейскай акупацыйнай уладай.\n— Цяпер з боку крымскіх татараў фактычна няма публічных акцыяў пратэсту, акцыяў непадпарадкаваньня — у адрозьненьне ад пачатку 2014 году. Чаму?\nКалі мне задаюць пытаньне, чаму крымскія татары не пайшлі зь віламі ваяваць — то я кажу: гэта першы крок, каб зьнішчыць народ. Сілы настолькі няроўныя.\n— Крымскіх татараў у Крыме — 15%. Калі мне задаюць пытаньне, чаму крымскія татары не пайшлі зь віламі ваяваць — то я кажу: гэта першы крок, каб зьнішчыць народ. Сілы настолькі няроўныя. За апошнія 20 гадоў крымскія татары абсалютна не былі прадстаўленыя ў органах улады на кіроўных пасадах. Ні ў СБУ, ні ў МУС.\nЦяпер сытуацыя толькі горшая. Ёсьць такія «пуцінскія» крымскія татары, якіх купіла акупацыйная ўлада, зь імі намагаюцца заігрываць і ўсіх крымскіх татараў ператварыць на грамадзянаў Расеі.\n— Ці ёсьць цяпер нейкае кансалідаванае рашэньне лідэраў крымска-татарскага народу, як супрацьстаяць парушэньням правоў, як пратэставаць?\n— Не, цяпер пратэсты ўвогуле фізычна немагчыма правесьці. Што адбываецца? Адбываецца мілітарызацыя тэрыторыі. І гэтая мілітарызацыя тэрыторыі заганяе людзей у страх. Людзі цяпер баяцца гаварыць на некаторыя тэмы ў публічных месцах. Гэта вялікая праблема. Мы бачым, што ўсё больш і больш гэты страх жыве ўнутры. Там ёсьць некалькі дзясяткаў актывістаў, гатовых нешта рабіць, але ФСБ адразу перакрывае ім усе магчымасьці.\n— Але ж сярод крымскіх татараў няма такога, каб баяліся размаўляць нават са са сваімі?\n— Няма, «на кухні» размаўляюць. Але ў публічных месцах пра палітыку не гавораць.\n— Наколькі рэальна цяпер зьвярнуць увагу Эўропы і міжнароднай супольнасьці на парушэньні правоў крымскіх татараў? І ці можна клясыфікаваць гэтыя парушэньні як перасьлед паводле этнічнага паходжаньня?\nКрымскія татары — гэта ня проста меншасьць, гэта карэнны народ, які рэпрэсуюць.\n— Перш за ўсё трэба казаць, што крымскія татары — гэта ня проста меншасьць, гэта карэнны народ, які рэпрэсуюць. І пра іх, і пра ўкраінцаў трэба казаць, што гэта перасьлед у першую чаргу ў культурнай і моўнай плашчыні, калі зачыняюцца школы, бібліятэкі, газэты. Калі казаць пра адукацыю — выкладаньне ўкраінскае і крымска-татарскае моваў адбываецца з 15 гадзіны як факультатыў. Уяўляеце? 7 урокаў сканчаюцца недзе а 14-й, потым у вучня ёсьць гадзінны люфт — і ён, хутчэй за ўсё, папросту пойдзе дамоў.\n— Якія крымска-татарскія інстытуцыі цяпер пад пагрозай?\n— У першую чаргу гэта Мэджліс крымска-татарскага народу, які цяпер абсалютна татальна вычышчаецца з Крыму. Мэта — зрабіць Мэджліс маргіналамі і паказаць, што ў яго няма падтрымкі сярод крымскіх татараў. Цікавая таксама сытуацыя з муфтыятам. Муфтый Крыма цяпер кантактуе з уладай, бо ён разумее, што ўлада ўжо стварыла яму паралельную інстытуцыю. Акупацыйная ўлада, дарэчы, вельмі добра стварае такія інстытуцыі. Яна стварыла гэтак званы «Таўрыйскі муфтыят», які павінен прыйсьці на замену нашаму муфтыяту, з мэтай зноўку-такі паказаць, што крымскія татары — з Расеяй.\nКалі казаць пра духоўныя школы — яны існуюць, але ўсе імамы і выкладчыкі, якія былі турэцкага паходжаньня — яны вярнуліся ў Турэччыну, іх таксама «выціснулі».\nЁсьць таксама фальклёрныя крымска-татарскія ансамблі — але там таксама цікавая сытуацыя, іх таксама імкнуцца падпарадкаваць расейскім установам, якія будуць мець у тым ліку ўплыў на кантэнт гэтых ансамбляў.\nКрымска-татарскую культуру ў Крыме цяпер можна зьберагаць, але яе нельга разьвіваць.\n— Колькі крымскіх татараў цяпер пераехалі ў іншыя рэгіёны Ўкраіны?\n— 12–15 тысячаў, дакладна невядома.\n— Гэта ў асноўным Кіеў, Львоў, Хэрсон. А ці няма плянаў стварэньня каля мяжы Аўтаномнае Рэспублікі Крым альтэрнатыўнага крымска-татарскага асяродку?\n— Гістарычна здарылася так, што ў Генічаску ды Новааляксееўцы жыве шмат крымскіх татараў. Гэта тыя, хто ў часы Савецкага Саюзу ня змог вярнуцца ў Крым, іх разьвярнулі, і яны пасяліліся ў Генічаскім раёне. Там ёсьць культурныя гурткі, выкладаньне мовы — гэта стваралася гадамі.\n— Ці магчыма там стварыць альтэрнатыўны культурны цэнтар крымскіх татараў?\n— Паўнавартаснае крымска-татарскае жыцьцё можа быць толькі на Айчыне — у Крыме.\n— Якія цяпер пэрспэктывы блякады Крыму?\nСытуацыя з адключэньнем электраэнэргіі ў Крыме — індыкатар адчаю актыўнае часткі павязаных з Крымам грамадзянаў, ад бязьдзейнасьці афіцыйнага Кіева адносна Крыму.\n— Я лічу, што сытуацыя з адключэньнем электраэнэргіі ў Крыме — гэта індыкатар адчаю актыўнае часткі павязаных з Крымам грамадзянаў, ад бязьдзейнасьці афіцыйнага Кіева адносна Крыму. Гэта першае.\nДругое — непразрыстая палітыка адносінаў з Расеяй. Гэта значыць, што, напрыклад, цяпер высьветлілася — мы паўтара года гандлявалі электраэнэргіяй з Крымам як з суб’ектам Расейскае Фэдэрацыі. Тут адразу павінна быць крымінальная справа, я лічу.\nУ саміх крымскіх татараў і ўвогуле крымчан — украінскіх патрыётаў ёсьць вельмі вялікая патрэба зразумелай стратэгіі дзяржавы па барацьбе з акупацыяй іх Айчыны.


Новыя акцэнты ў замежнай палітыцы Беларусі ў пасланьні Лукашэнкі\n26 травень 2006, 18:40\nВалер Карбалевіч, Менск (эфір 26 траўня) Новая перадача сэрыі “Экспэртыза Свабоды”. Удзельнікі: палітолягі Андрэй Фёдараў і Юры Шаўцоў.\n(Валер Карбалевіч: ) “Шырокі розгалас выклікаў тэзіс кіраўніка Беларусі, што “галоўным прыярытэтам усходняга вэктару зьяўляецца Кітай”. Яшчэ раз пра стратэгічнае партнэрства з Кітаем Лукашэнка згадаў, калі адказваў на пытаньне дэпутаткі Абрамавай.\nУ мінулыя гады, калі дачыненьні Беларусі з галоўным саюзьнікам, Расеяй, ускладняліся, то Лукашэнка пужаў Маскву тым, што абяцаў павярнуцца на Захад. Ці азначае гэты тэзіс у пасланьні, што беларускі лідэр знайшоў новую страшылку для Крамля? Наколькі ўвогуле сур’ёзна можна казаць пра стратэгічнае партнэрства з Кітаем? З аднаго боку, Кітай — гэта супэрдзяржава ХХІ стагодзьдзя, сябраваць зь якой было б пэрспэктыўна. А зь іншага боку — навошта Пэкіну Беларусь?”\n(Андрэй Фёдараў: ) “Заява пра кітайскі вэктар зьяўляецца спробай паўплываць на Расею, якая імкнецца прыціснуць Беларусь эканамічна. Сапраўды, цяпер пужаць Маскву Захадам ужо немагчыма. Але ці можна ўспрымаць такую заяву ўсур''ёз? Гандлёвы абарот паміж Беларусьсю і Кітаем ня ўражвае – каля 500 мільёнаў даляраў летась. Кітай шукае энэргетычныя крыніцы ў сьвеце, таму дапамагчы ў гэтым Беларусі ён ня зможа.\nМаштабы краінаў непараўнальныя. Адлегласьць паміж імі складае некалькі тысяч кілямэтраў. У гэтых абставінах казаць пра стратэгічнае партнэрства — значыць, перабольшваць.\nДля Беларусі было б добра атрымаць такога стратэгічнага партнэра, як Кітай. Але існуе вялікае сумненьне, што ў Пэкіне лічаць Беларусь сваім стратэгічным партнэрам. Вось днямі ў расейскай газэце “Коммерсант” быў надрукаваны артыкул. У ім аўтар згадвае выступ Лукашэнкі й апавядае, што сёньня Кітай, не ўступаючы ў канфрантацыю зь іншымі вялікімі дзяржавамі, спрабуе падабраць усе тыя краіны, якія, на ягоны погляд, так бы мовіць, дрэнна ляжаць.\nНапрыклад, у Расеі з Малдовай адбыўся канфлікт з-за малдаўскага віна. І тут Кітай выдзеліў Малдове 1 мільён даляраў. А ў лістападзе заплянаваны фэстываль малдаўскага віна ў Пэкіне.\nАсаблівую ўвагу надае Кітай краінам, якія багатыя энэргарэсурсамі. Напрыклад, пасьля канфлікту Вэнэсуэлы з ЗША, Пэкін выдзеліў ёй 1 мільярд даляраў. Таму, магчыма, Беларусь таксама разьлічвае на такую ўвагу Кітаю”.\n(Юры Шаўцоў: ) “Думаю, заява Лукашэнкі была няправільна зразуметая. Камэнтатары, якія кажуць пра супрацьпастаўленьне Кітаю Расеі, сталі ахвярамі рытарычных прыёмаў, якія выкарыстаў кіраўнік Беларусі. Насамрэч Лукашэнка сказаў, што гістарычны выбар Беларусі — гэта Расея. Гэты вэктар – будаўніцтва саюзнай дзяржавы застаецца ў сіле. Калі Лукашэнка казаў пра Кітай як наш прыярытэт на Ўсходзе, то мелася на ўвазе — на ўсходзе Эўразіі. У такім разуменьні ніякай сэнсацыі тут няма. Падчас нядаўняга візыту Лукашэнкі ў Кітай было падпісана сямнаццаць пагадненьняў”.\n(Карбалевіч: ) “То бок, вы лічыце, што стратэгічнае партнэрства паміж Беларусьсю і Кітаем магчымае? Ці яно ўжо існуе?”\n(Шаўцоў: ) “Так, яно магчымае, і яно існуе сёньня. Але яно тычыцца пэўнага спэктру пытаньняў. Дачыненьні з Кітаем ня ёсьць галоўным кірункам нашай замежнай палітыкі. Сямнаццаць пагадненьняў паміж Беларусьсю і Кітаем, калі яны будуць выкананыя, створаць новую рэчаіснасьць. Калі мы ў гэтым годзе выйдзем у гандлі з Кітаем на ўзровень 1,5—2 мільярды, а налета — 3—4 мільярды даляраў, то гэта стане стратэгічным чыньнікам для нас. Гандаль Беларусі з Кітаем якасна адрозьніваецца ад нашага гандлю з Расеяй. Кітай — вялізарны рынак, які можа зьядаць вялікія партыі тавараў. І варта там зачапіцца за нешта, каб вырашыць для Беларусі важныя эканамічныя пытаньні.\nАкрамя таго, нас хутка чакае зьяўленьне вялікай кітайскай грамады ў Беларусі. Гэта ў пэўным сэнсе прадугледжваецца падпісанымі пагадненьнямі. Гэта будзе для нас новым палітычным, сацыяльным, культурным чыньнікам. Таму гучаньне цяпер кітайскай тэмы заканамернае. Кітайскі чыньнік будзе ўзрастаць, калі ажыцьцёвяцца пляны. Але Кітай ніколі для Беларусі ня будзе больш важным партнэрам, чым Расея”.\n(Карбалевіч: ) “У пасланьні Лукашэнкі дачыненьні з Расеяй былі згаданыя мімаходзь, амаль на роўных зь іншымі кірункамі замежнай палітыкі Беларусі. Як можа прарэагаваць Расея на такое пасланьне? Ці напужае гэта Расею? Ці прымусіць яе пайсьці на нейкія саступкі? Ці Расея ўвогуле не заўважыць гэтага пасланьня?”\n(Фёдараў: ) “Пра тое, што Расея заўважыла гэтае пасланьне, сьведчаць шматлікія водгукі расейскіх мэдыяў. Даслоўна кожнае сур’ёзнае выданьне адрэагавала на гэтыя пасажы. Газэты ў асноўным камэнтавалі, што гэта спроба паўплываць на Расею, каб дамагчыся ад яе эканамічных прэфэрэнцыяў. Іншая рэч, ці будзе Крэмль рэагаваць афіцыйна. Але я ня ўпэўнены, што ўдасца Беларусі з Кітаем зрабіць нешта супраць Расеі. Бо мы залежым ад расейскіх энэрганосьбітаў, і Кітай іх нам ніяк не заменіць. Афіцыйныя камэнтары прадстаўніка МЗС Беларусі й “сэнатара” Чаргінца не пераконваюць, што гэтая заява сапраўды не скіраваная супраць Расеі”.\n(Шаўцоў: ) “Мне падаецца, што гэтая заява ёсьць сыгналам буйным патэнцыйным расейскім інвэстарам, найперш, “Лукойлу”. Цяпер упершыню за гісторыю Беларусі асноўным канкурэнтам за буйны інвэстыцыйны праект на заводзе “Нафтан” зьяўляецца “Лукойл” і Кітай, які выдзеліў крэдыт. І калі расейская кампанія ня пойдзе на ўмовы Беларусі, кіраўнік “Нафтану” абяцае ўзяць грошы з кітайскай крэдытнай лініі.\nЗаявы Лукашэнкі — гэта ня зьмена курсу, а чыньнік дадатковага ціску на Расею. Беларуска-расейскія праекты не зьяўляюцца зусім самастойнымі. Пасьля візыту Лукашэнкі ў Пэкін быў расейска-кітайскі саміт, на якім таксама былі падпісаныя буйныя пагадненьні аб гандлёвым супрацоўніцтве. Хутчэй за ўсё, мы маем посьпех сьпічрайтэраў Лукашэнкі, якія здолелі паўплываць на расейскія мэдыі. У выніку зьявіўся невялікі, але дадатковы ціск на Расею ў нашым гандлі вакол “Белтрансгазу”, цэнаў на газ і іншага”.\n(Карбалевіч: ) “Забарона Беларусі на палёты ў сваёй паветранай прасторы самалётаў ЗША і Канады — гэта першыя беларускія санкцыі ў адказ на заходнія санкцыі.\nРаней беларускі бок шмат пужаў Захад, абяцаў увесьці візавыя забароны, не пускаць у Беларусь нейкія замежныя тавары, прапускаць праз сваю мяжу мігрантаў у Эўропу. І вось цяпер упершыню ад словаў Менск перайшоў да справаў. Прычым, у дыпляматычных дачыненьнях звычайна існуе правіла сымэтрычнага адказу.\nКалі, напрыклад, за краіны высылаюцца два дыпляматы, то іншая краіна ў адказ таксама высылае два дыпляматы. Калі б у адказ на візавыя санкцыі адносна беларускіх чыноўнікаў Менск увёў такія ж санкцыі адносна 36 іх чыноўнікаў, было б зразумела. У дадзеным выпадку беларускія санкцыі ў адказ апынуліся асымэтрычнымі.\nХачу зьвярнуць увагу таксама, што ЗША і Канада не забаранялі палёту беларускага самалёта з прэм’ерам Сідорскім праз сваю паветраную прастору, а толькі адмовіліся яго абслугоўваць у сваім аэрапорце. Таму і з гэтага гледзішча адказ Менску падаецца неадэкватным. Як вы можаце пракамэнтаваць гэта?”\n(Фёдараў: ) “Найперш, важна заўважыць, што ЗША й Канада пакуль толькі фармальна заявілі аб увядзеньні нейкіх санкцыяў. Але ня самі абмежаваньні, ня колькасьць беларускіх чыноўнікаў, якія могуць трапіць пад візавыя абмежаваньні, пакуль не абазначаныя. Гэта першая асымэтрыя. Другая асымэтрыя палягае ў тым, што, сапраўды, Менск увёў забарону на палёты самалётаў. Але амэрыканскія й канадзкія самалёты ня шмат лятаюць празь Беларусь. Мы больш страцім ад гэтых санкцыяў. Абляцець Беларусь зусім ня цяжка. Нашы суседзі з задавальненьнем атрымаюць грошы за паветраны транзыт, якія дасюль атрымлівалі мы”.\n(Шаўцоў: ) “Гэта палітычнае рашэньне. На тых жа лініях могуць замест амэрыканскіх і канадзкіх авіякампаніяў працаваць эўрапейскія, расейскія ці беларускія. Гэта ўжо камэрцыйнае пытаньне. Думаю, шмат хто ў Эўропе будзе рады, што канкурэнты панясуць страты. Што тычыцца палітычнага боку, то сапраўды — Беларусь упершыню ўводзіць эканамічныя санкцыі супраць заходніх краінаў. Ня думаю, што гэта можа стаць буйной праблемай. Гэта толькі адзін з чыньнікаў нашай канфрантацыі з Захадам”.\n(Карбалевіч: ) “Ці ня могуць гэтыя дзеяньні афіцыйнага Менску справакаваць Захад на нейкія сур''ёзныя дзеяньні адносна Беларусі? Дагэтуль беларускі рэжым узбуджаў рэакцыю Захаду ў асноўным з ідэалягічных, каштоўнасных прычынаў, з нагоды абстрактных праблемаў правоў чалавека. Але ён не ствараў для Захаду канкрэтных праблемаў. І вось цяпер беларускі рэжым такую праблему стварае. Прычым, ня толькі для ЗША і Канады, але і для іншых краінаў, у якія лятаюць гэтыя самалёты. Больш за тое, гэтая акцыя беларускага рэжыму паказвае патэнцыяльныя праблемы, якія могуць паўстаць у будучым, калі ў цэнтры Эўропы будзе працягваць існаваць такі рэжым”.\n(Фёдараў: ) “Я ня веру, што гэтая забарона сапраўды будзе рэалізаваная. Але калі гэта адбудзецца, то будуць дзеяньні ў адказ. Думаю, найперш, яны будуць тычыцца беларускіх авіяперавозак. Хоць беларусы, здаецца, у небе ЗША і Канады не лятаюць. Тым ня менш, да санкцыяў могуць падключыцца эўрапейскія краіны. Але ня думаю, што гэтыя меры будуць жорсткія”.\n(Шаўцоў: ) “Нагодай для санкцыяў можа стаць усё што заўгодна. Калі ж казаць пра прычыны, то ў гэтых дзеяньнях Беларусі я ня бачу нічога асаблівага. Мы даўно абмяжоўваем, ствараем праблемы замежнікам у аўтамабільным ці чыгуначным транзыце празь Беларусь. Чаму абмежаваньні ў авіятранзыце павінны стаць большай праблемай?\nЗдаецца, цяпер нашая сытуацыя і замежная палітыка залежыць ад выніку двух самітаў: Расея—Эўразьвяз і “вялікай васьмёркі”. Толькі пасьля гэтых самітаў будзе ясна, як будзе разьвівацца палітычная сытуацыя ў Расеі падчас выбарчай кампаніі, у якую фактычна яна ўжо ўступіла. Тады будзе ясна, якія працэсы будуць адбывацца ў Беларусі. Бо цяпер нейкай мэтанакіраванай барацьбы зь Беларусьсю Захад не вядзе”.\n(Карбалевіч: ) “Ці не падаецца вам, што гэтыя новыя акцэнты, якія зьявіліся ў пасланьні Лукашэнкі адносна замежнай палітыкі, выкліканыя ўзмацненьнем ізаляцыі Беларусі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў? І імкненьне даказаць адваротнае штурхае афіцыйны Менск да дзеяньняў, якія камэнтатары лічаць не зусім адэкватнымі?”\n(Фёдараў: ) “Так. Ціск Захаду ўзмацніўся. З Расеяй таксама ўзьніклі пэўныя праблемы, хоць пакуль на вэрбальным узроўні. Таму мы пачулі нешта нечаканае. І саюз з Расеяй у выступе быў згаданы толькі рытуальна. І згадваньне Кітаю ў такім кантэксьце павінна даць Расеі зразумець, што ў Беларусі ёсьць магчымасьці для абароны”.


Мітрапаліт РПЦ выбачыўся за «бясплатных прастытутак» | Новы Час\n«Пратаіерэй Дзімітрый Смірноў нярэдка дазваляе сабе эпатажныя выказванні, абразлівыя для жанчын. Робіць ён гэта, як я мяркую, з добрых памкненняў, жадаючы прыцягнуць увагу грамадскасці да тэмы абароны шлюбу і сям'і. Аднак атрымліваецца не заўсёды ўдала. Прыношу свае прабачэнні тым шматлікім жанчынам, якія адчулі сябе абражанымі чарговым эпатажным выказваннем святара», — сказаў мітрапаліт Іларыён.\nГаворачы аб незарэгістраваным сужыцці мужчыны і жанчыны, ён адзначыў, што «у такіх саюзах жанчына нярэдка аказваецца слабым звяном, асабліва калі мужчына заможны», перадае РИА «Новости».\n«Яна ўступае ў такі саюз у надзеі на тое, што мужчына ў далейшым яго зарэгіструе. А мужчына не хоча яго рэгістраваць, каб не рызыкаваць сваімі грашыма, якіх ён пазбавіцца ў выпадку, калі жанчына яго пакіне. Гучныя гісторыі разводаў багатых мужчын, пры якіх яны губляюць ці ледзь не палову свайго стану, ва ўсіх на слыху. Праблема патрабуе комплекснага падыходу і ўдумлівага абмеркавання, падчас якога неабходна старанна падбіраць словы, каб яны не гучалі абразліва», — сказаў мітрапаліт.\nНагадаем, днямі Дзімітрый Смірноў на сустрэчы з удзельнікамі праваслаўнага супольнасці OrthodoxBRO параўнаў грамадзянскіх жонак з »бясплатнымі прастытуткамі«. Ён заявіў: «У нас жанчыны самі не разумеюць, што такое шлюб. Неахвота сказаць, што я «бясплатная прастытутка», таму кажуць: у мяне грамадзянскі шлюб. Прывітанне! Ды не, ты проста бясплатна аказваеш паслугі — і ўсё, а так цябе ніхто за жонку не лічыць».


25 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Прафсаюзы правераць гатоўнасць дзіцячых лагераў да аздараўленчага сезона. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў прэс-службе Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.\nНа асаблівым кантролі прафсаюзаў - бяспека знаходжання дзяцей у аздараўленчых установах, таму ўважліва правяраецца абсталяванне дзіцячых гульнявых і спартыўных пляцовак, іх адпаведнасць стандартам бяспекі. Без увагі не застаюцца і ўмовы працы, у якіх давядзецца працаваць супрацоўнікам летніх лагераў.\n"Гэта работа праводзіцца штогод. І кожны год фіксуюцца тыя ці іншыя парушэнні. Сярод асноўных - неналежны стан спартыўнага і гульнявога абсталявання, карпусоў і пакояў, не прыняты меры па забеспячэнні бесперабойнай падачы халоднага і гарачага водазабеспячэння, адсутнасць у работнікаў спецадзення. У сваю чаргу тэхнічнай інспекцыяй працы выпісваюцца рэкамендацыі па іх устараненні, аб выпраўленні якіх у абавязковым парадку павінны паведаміць прафсаюзам. Тэхінспекцыя працы гэта пытанне трымае на кантролі, - расказалі ў прэс-службе ФПБ. - Напрыклад, у мінулым годзе перад адкрыццём аздараўленчых устаноў і на працягу першай змены абследаваны 158 стацыянарных загарадных лагераў кругласутачнага знаходжання і цэнтраў. Па выніках праверак прафсаюзныя спецыялісты па ахове працы выдалі 118 рэкамендацый на ўстараненне 657 парушэнняў заканадаўства аб ахове працы, прыпынілі эксплуатацыю 8 адзінак няспраўнага абсталявання. Неабходна адзначыць, што ўсе выяўленыя парушэнні ліквідуюцца аператыўна і ва ўстаноўленыя рэкамендацыямі тэрміны".\nЯк і ў мінулыя аздараўленчыя сезоны, у цэнтры ўвагі наяўнасць сродкаў дэзынфекцыі, аднаразовых масак, сродкаў асабістай гігіены, бактэрыцыдных рэцыркулятараў для ачысткі паветра, забеспячэнне страхавой абароны дзяцей.\nУ цэлым Федэрацыя прафсаюзаў удзяляе вялікую ўвагу тэме аздараўлення і арганізацыі летняга адпачынку і занятасці дзяцей. Вялікую работу на месцах па падрыхтоўцы і правядзенні летняй аздараўленчай кампаніі праводзяць прафкамы пярвічных прафсаюзных арганізацый. Яны не толькі збіраюць інфармацыю аб дзецях, якія маюць патрэбу ў аздараўленні, але і праводзяць суботнікі па прыбіранні тэрыторый, рамонце і добраўпарадкаванні дзіцячых аздараўленчых устаноў.\n"Кожны год у адпаведнасці з галіновымі пагадненнямі і калектыўнымі дагаворамі прафсаюзы разам з наймальнікамі накіроўваюць грашовыя сродкі на патанненне кошту пуцёвак у дзіцячыя аздараўленчыя лагеры. Традыцыйна аказваецца дапамога ў набыцці неабходнай мэблі, абнаўленні гульнявога абсталявання. У 2021 годзе са сродкаў прафсаюзных арганізацый усіх узроўняў на правядзенне летняга аздараўлення і адпачынку дзяцей было накіравана больш за Br1 млн 528 тыс.", - дадалі ў прэс-службе ФПБ.\nАктыўную работу па аздараўленні і занятасці падчас летніх канікулаў навучэнцаў спецыялізаваных вучэбна-спартыўных устаноў прафсаюзаў вядзе і спартыўны клуб Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі. У мінулым годзе больш за 15 тыс. навучэнцаў спартшкол прафсаюзаў адпачылі і павысілі сваё майстэрства ў спартыўна-аздараўленчых лагерах з кругласутачным і дзённым знаходжаннем.-0-


“Ажыўшыя карціны”. Канцэпцыя - Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь\n“Ажыўшыя карціны”. Канцэпцыя\nСацыяльна-адукацыйны праект інклюзіўнай накіраванасці для людзей з парушэннем слыху\nСтварэнне планшэтнай экскурсіі (15 відэафайлаў) па экспазіцыі Нацыянальнага мастацкага музея на мове жэстаў з удзелам глухіх студэнтаў мастацкага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.\nГэты праект прадугледжвае свабоднае наведванне глухіх і людзей са слабым слыхам экспазіцый і выстаў музея з экскурсіяй на мове жэстаў, знятай на відэакамеру і размешчанай на планшэтах, якія выдаюцца па патрабаванні бясплатна. Экскурсію, напісаную музейнымі супрацоўнікамі, праводзяць людзі з парушэннем слыху на мове жэстаў, што значна палягчае разуменне матэрыялу. У далейшым мяркуецца размясціць экскурсію ў выглядзе відэафайлаў на сайце музея для дасягнення большага ахопу аўдыторыі. Пасля падпісання Дамовы аб супрацоўніцтве паміж Інстытутам інклюзіўнай адукацыі і Нацыянальным мастацкім музеем Рэспублікі Беларусь на вучэбна-вытворчых практыках студэнтаў-сурдаперакладчыкаў мяркуецца дадаваць па 15 твораў штогод.\n(Н. М. Усава, вядучы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага мастацкага музея, Д. М. Казлоў, загадчык фоталабараторыі).\n2. Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. Танка, Інстытут інклюзіўнай адукацыі, кафедра сурдапедагогікі (дацэнт кафедры сурдапедагогікі Інстытута інклюзіўнай адукацыі БДПУ І. К. Русаковіч і А. В. Кісялёва, выкладчыка-стажора кафедры сурдапедагогікі Інстытута інклюзіўны адукацыі БДПУ Д. А. Шпакава).\n3. Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў, факультэт жывапісу (студэнты Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў з парушэннем слыху).\n4. Беларускае абласное таварыства глухіх (старшыня А. У. Лосік).\n5. ГА “Цэнтр маладзёжных інавацый” (куратар Ю. М. Сафонава).\nМяркуемая аўдыторыя праекта:\nНаведвальнікі з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця, глухія і са слабым слыхам, з рознымі парушэннямі слыху. Такіх людзей толькі ў Мінску зафіксавана 11 тысяч чалавек.\nТэрмін рэалізацыі праекта: 2019 год\nСтварэнне безбар’ернага асяроддзя. Праект дазволіць пашырыць доступ да інфармацыі аб творах сусветнага і айчыннага мастацтва для людзей з парушэннем слыху, забяспечыць спрыяльныя ўмовы для іх удзелу ў якасці раўнапраўных партнёраў у культурным і адукацыйным жыцці.\nПраект дазволіць пашырыць доступ да інфармацыі аб творах беларускага і сусветнага мастацтва для людзей з парушэннем слыху, забяспечыць спрыяльныя ўмовы для іх удзелу ў якасці раўнапраўных партнёраў у культурным і адукацыйным жыцці грамадства. Музей абавязуецца прадастаўляць метадычную дапамогу, творы мастацтва і пляцоўку для здымкі відэасюжэтаў і правядзення рэальных і віртуальных выстаў твораў глухіх мастакоў на сайце музея.\nБюджэтнае (закупка 4 планшэтаў, відэаздымка, мантаж).\nВаланцёрская дапамога (запіс экскурсіі, мантаж відэафайлаў; пашырэнне прасторы файлаў).


Блізкая суседка лепш за далёкую радню\nЗіновія БРОЎКА (справа) жыве ў Сяльцы праз дарогу ад Галіны ВЯРШКОВІЧ. Гледзячы на гэтых жанчын, разумееш: жаночая дружба існуе. Толькі не тая, пра якую анекдоты прыдумляюць. А моцная, сталая, мудрая. Дружба ў горы і радасці, правераная часам. І хай яна яшчэ доўга жыве.\n“Вам сёння 90 ці 80 гадоў?” – адразу ўдакладніла, калі ўбачыла Зіновію Броўку, бо моцна здзівілася: я ехала да 90-гадовай юбіляркі, а перада мной – жанчына, на выгляд якой можна даць ад сілы 75. Рухавая, бадзёрая, аптымістычная. І з твару малажавая. Такія людзі адразу падымаюць настрой. Гледзячы на іх, перастаеш баяцца старасці.\nУ гонар царыцы Зіновіі?\n“У Вас такое рэдкае імя. Ці не ў гонар Зіновіі, царыцы Пальміры, якая жыла ў ІІІ стагоддзі, Вас назвалі?” – пытаюся. Жанчына ў адказ смяецца і расказвае гісторыю пра тое, што да 45 гадоў не ведала свайго сапраўднага імя.\n“Мяне заўсёды звалі Зіна, Зіна Францаўна, - удакладняе мая суразмоўца. – А калі пачалі рабіць пашпарты, да 1974 года іх у калгаснікаў не было, я дастала “метрыкі” і прачытала, што маё імя гучыць крыху інакш, чым я прывыкла”.\nЗіновія Броўка ўсё жыццё пражыла ў вёсцы Сялец Сінькоўскага сельсавета. У сям’і было чацвёра дзяцей, Зіна – старэйшая. Маладзейшыя ўжо ўсе памерлі, а Зіновія Францаўна жартуе: “Мая бабуля пражыла 107 гадоў, можа, і я столькі змагу”.\nУ жыцці нашай гераіні было нямала цяжкіх, горкіх момантаў. Пахавала ўсіх трох сыноў. З малых гадоў шмат працавала. У школу хадзіць не давялося, прызнаецца, што літары ведае, але чытае з цяжкасцю. “Не было калі хадзіць у тую школу: спачатку вайна, а пасля вайны я ўжо была амаль дзеўкай. Якая навука? – задае практычна рытарычнае пытанне Зіновія Францаўна. - Бацькі аддалі мяне на службу да заможнага вяскоўца Барана, два гады пасвіла ў яго кароў. Пасля яго прызналі “ворагам народа” і пасадзілі, а жонку з дзецьмі некуды ў Расію вывезлі.\nУ 50-х гадах калгасы сталі арганізоўваць – і я адразу пайшла туды праца ваць. Спачатку звеннявой, потым болей за дваццаць гадоў – даяркай. 25 кароў па тры разы на дзень уручную даіць даводзілася. Гэта пазней апаратамі даіць пачалі. Шмат лягчэй стала.\nА даўней… І дзеці дапамагаць прыходзілі. Мае хлопцы добра кароў даіць\nнавучыліся. І дома шмат гадоў мы па дзве каровы трымалі. Як пенсію назначылі, то з даярак я пайшла, але калгас не кінула. Дзялку буракоў заўсёды брала, трэба ж было на сена зарабляць. Я кароўку збыла, як мне ўжо за 80 гадоў стала”.\nІ ткачыха, і паварыха\nМой позірк спыніўся на прыгожым саматканым дыване, якім была засцелена канапа. Аказалася, доўгі час Зіновія Францаўна ткала дываны не толькі для сябе, але і на продаж. Трэба было дом будаваць, дзяцей на ногі ставіць. А яшчэ яна была вядомай у вёсцы паварыхай. Вяселлі, правады, хрэсьбіны, пахаванні на працягу сарака гадоў не абыходзіліся без вясковай кухаркі. Калі толькі паспявала?\n“Аднойчы я нават бацюшку Сароку пажартавала: мяне на могілкі не пусцяць за тое, што ўсіх туды адпраўляю.\nДзе тады мяне пахаваюць? А ён мне ў адказ: “З паўдарогі будуць пераймаць і дадому адпраўляць, бо людзям надта патрэбная”. Затое, мусіць, і дагэтуль жыву”.\nДвойчы на тыдзень да Зіновіі Францаўны прыходзіць сацработнік. “Але яна і сама яшчэ шмат што робіць. Можа нават градку ўскапаць. І агарод садзіць, і поліць. Гаспадарку – курачак, сабаку і ката – глядзіць,” – робіць удакладненне сацработнік Любоў Войтка.\n“Але ж калі параўноўваць, як раней жыла, то цяпер я ў гультрэсце. Тады адна думка была: каб выспацца. А цяпер – на ўсім гатовым. Аўталаўка вунь у самы падворак прадукты прывозіць. Унук зараз прыедзе, каля хаты абкосіць. Сацработніцу харошую маю. Пенсію атрымліваю. Ніякіх праблем, - мая гераіня зноў заліваецца смехам і прадаўжае, - а сяброўку во якую маю. З 1957 года ўжо дружым і ніколі не пасварыліся”.


Андрэй Дзмітрыеў: Будзем выцягваць людзей на выбары | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАндрэй Дзмітрыеў: Будзем выцягваць людзей на выбары\nКандыдат у прэзідэнты Андрэй Дзмітрыеў распавёў пра тое, як падчас выбарчай кампаніі праходзіць этап агітацыі.\nАндрэй Дзмітрыеў: Наша каманда запланавала 214 пікетаў, з іх у Менску – 145. Правёў больш за 15 сустрэч з выбаршчыкамі ў розных гарадах, асобна выстаўляюцца пікеты. На гэтым тыдні плануем ахапіць каля 20 гарадоў.\nУ нас не толькі вулічная, але і анлайн-агітацыя, якую актыўна выкарыстоўваем. Выступаю на БТ, будуць тэледэбаты. Лічу, што ўсе кандыдаты павінны ў іх удзельнічаць асабіста. Гэта ж павага да выбаршчыкаў. А за гэтую кампанію адбудуцца толькі двое дэбатаў – адны у кампаніі БелаПАН, а другія на дзяржаўным тэлебачанні. Таксама ў розных гарадах пройдуць невялікія акцыі.\nРР: Хто ваш электарат?\nАндрэй Дзмітрыеў: Тыя, хто ведае нашу працу. Будзем таксама завабліваць тую частку людзей, якая яшчэ не вызначылася, за каго яны будуць галасаваць.\nКалі мы глядзім, напрыклад, на масавыя мітынгі Святланы Ціханоўскай, то падаецца, што гэта і ёсць усё беларускае грамадства. А насамрэч – гэта ўсё яшчэ меншасць. Вельмі шмат людзей альбо яшчэ не вызначыліся з кандыдатам, альбо наогул не збіраюцца ісці на выбары.\nІ для ўсіх тых, хто хоча пераменаў, гэта самая вялікая пагроза. Таму мы будзем рабіць усё, каб выцягваць на выбары тую частку электарата, якая не ходзіць на галасаванне, але без якой перамогі не будзе.\nЧаму ніхто не адгукнуўся на ініцыятыву “Гавары праўду”?