"Пуховичский лесхоз" — САМЫ ДОЎГІ «ТЫДЗЕНЬ ЛЕСУ» АЛЬБО ПРА ТОЕ, ЯК У ПУХАВІЧАХ ЛЕС САДЖАЛІ\nСАМЫ ДОЎГІ «ТЫДЗЕНЬ ЛЕСУ» АЛЬБО ПРА ТОЕ, ЯК У ПУХАВІЧАХ ЛЕС САДЖАЛІ\nЗ нейкім асаблівым пачуццём успаміню мінулыя “Тыдні лесу” і рыхтуюся да будучага, ужо трэццяга за сваю працу ў лясгасе. “Тыдзень лесу”  добраахвотная рэспубліканская акцыя і ў гэтым годзе, як вядома, прысвечаная Году малой Радзімы і аднаўленню лясоў, пашкоджанных у выніку масавага распаўсюджвання насякомых-шкоднікаў. Пачуццё асаблівае, таму што ведаю, што мэта гэтага мерапрыемства не толькі аднаўленне лясоў, але і таму што прысутнічае у гэтым дзействе больш глабальны сэнс – прыцягнуць увагу грамадскасці, далучыць неабыякавых да гэтай справы, папулярызаваць сярод шырокіх колаў. Вельмі сімавлічна тое, што ў гэтым годзе тэматыка акцыі стала сугучнай з аб’яўленым Годам малой Радзімы ў нашай краіне. Кожнае наведванне малой Радзімы шчыміць у сэрцы і аддае пяшчотнымі ўспамінамі дзяцінства ў кожнага з нас. І як жа добра, калі выпадае нагода наведваць ізноў свае родныя вёску ці горад з такой значнай і нават патрыятычнай справай! Так, спраўдная любоў да малой Радзімы знаходзіць дзейснае адлюстраванне. Таму ведаю, што пачуцці ў апантаных арганізатараў пад час правядення акцыі самыя светлыя і поўныя шчырых спадзяванняў на водгук неабыякавых людзей…\nАкцыя “Тыдзень лесу-2018” у ДЛГУ “Пухавіцкі лясгас” (напэўна, у адзіных па ўсёй рэспубліцы) стартавала значна раней вызначанага часу негледзячы нават на невельмі спрыяльныя каляндарныя ўмовы. Так супала, што 31 сакавіка ў нашым раёне праходзіў суботнік па добрауладкаванню, а Пухавіцкі раённы Савет дэпутатаў вырашыў прынесці карысць з дапамогай пасадкі лясных культур у Сінчанскім лясніцтве. Пад непасрэдным кіраўніцтвам дырэктара лясгаса Ракіцкага А.А. і ляснічага Шкатулы А.С. мясцовыя дэпутаты на чале са старшынёй Прановічам Аляксандрам Васільевічам і старшынёй райвыканкама Ленкаўцом Сяргеем Дзмітрыевічам, узброенныя мячамі і саджанцамі, зладзілі сваю талаку. Удзельнікі прызналіся, што шмат неадназначных і яркіх эмоцый пакінула гэтая справа ў іх сэрцах.\nПухавіцкі раёны Савет дэпутатаў з дырэктарам лясгаса Ракіцкім А.А. на пасадцы ў Сінчанскім лясніцтве\nА найдалей увесь “Тыдзень лесу-2018” у Пухавіцкім лясгасе праходзіў па зацверджаным плане. Усяго было запланавана каля 102 га пасадак лясных культур, з іх каля 20 га дапаўненняў, звыш 40 га пасадак на лесасеках ДЛГУ «Любанскі лясгас».\n19 красавіка на запрашэнне прыняць удзел у акцыі адгукнуліся сапраўдныя мужчыны, у мінулым афіцэры — прадстаўнікі ГА «Беларускі саюз афіцэраў» пад кіраўніцтвам старшыні аб’яднання Казака Аляксандра Віктаравіча, ГА «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане» і актывісты раёнай арганізацыі Камуністычнай партыі Беларусі. Працавлі паплечнікі на тэрыторыі Пухавіцкага лясніцтва уздоўж трасы М5, ствараючы лясныя культуры. «Людзі сталага веку, а працуюць з маладым запалам і вельмі акурат», — так ацаніў іх працу ляснічы Пухавіцкага лясніцтва Клімашэўскі Д.А.\nПрадстаўнікі ГА «Беларускі саюз афіцэраў», ГА «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане» і актывісты раёнай арганізацыі Камуністычнай партыі Беларусі\n20 красавіка ўдзел у мерапрыемстве узялі працаўнікі Газазабеспячэння Пухавіцкага раёна філіяла “Слуцкгаз” РУП “Мінскаблгаз”. Хлопцы і дзяўчаты з вялікім задавальненнем пасадзілі двухгадовыя сосны на падрыхтаванай глебе на плошчы 1,5 га ў Скрыльскім лясніцтве пад чулым кіраўніцтвам майстра лесу Бельскга С.В.\nГазазабеспячэнне Пухавіцкага раёна філіяла “Слуцкгаз” РУП “Мінскаблгаз” прымае актыўны ўдзел у акцыі «Тыдзень лесу-2018»\nУвесь тыдзень працаўнікі лясгаса добрасумлена завіхаліся на лесасеках у сваіх лясніцтвах. Кожны рабіў сваю працу, уносячы сваю рэшту ў агульную справу.\nСамым насычаным выдаўся апошні дзень акцыі. На малую Радзіму завіталі старшыня Рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага аб’яднання «Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў» Шумскі Юры Іванавіч разам са ваімі падапечнымі. Юры Іванавіч нарадзіўся ў вёсцы Міжрэчча Пухавіцкага раёна і ў гэты дзень займаўся добрауладкаваннем брацкай магілы ва ўрочышчы Баруслава на тэрыторыі лясфонда Светлаборскага лясніцтва, паплечнікі ж таварыства стваралі лясныя культуры ў Пухавіцкім лясніцтве. Юры Іванавіч прызнаўся, што быў вельмі рады прыняць удзел у гэтым мерапрыемстве, тым больш, што за плячыма вялікі вопыт гаспадарання ў лясных абшарах Бярэзінскага лясгаса: «Родныя мясціны, аблазіў тут усё… Добрая справа, годная!»\nСупрацоўнікі Рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага аб’яднання «Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў» з галоўным ляснічым Кузняцовым С.В., ляснічым Пухавіцкага лясніцтва Клімашэўскім Д.А.\nТаксама ва ўрочышча Баруслава на акцыю «Тыдзень лесу-2018» і адначасова Рэспубліканскі суботнік наведваўся наш зямляк, пісьменнік і краязнаўца Карлюкевіч Аляксандр Мікалаевіч, цяперашні міністр інфармацыі нашай краіны. Аляксандр Мікалаевіч таксама нарадзіўся ў Пухавіцкім раёне ў вёсцы Зацітава Слабада, таму і добра ведае гэтыя партызанскія сцежкі; шмат яго прац прысвечаны даследванню краязнаўства Пухавіччыны. Побач з міністрам інфармацыі працавалі старшыня Пухавіцкага раённага выканаўчага камітэта Сяргей Дзмітрыевіч Ленкавец, старшыня Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў Аляксандр Васільевіч Прановіч.\nЗлева на права: старшыня Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў Прановіч А.В.,міністр інфармацыі Карлюкевіч А.М., ляснічы Светлаборскага лясніцтва Фанзель П.С., галоўны ляснічы Кузняцоў С.В., старшыня РДГА «БТПіР» Шумскі Ю.І., старшыня ЖКГ Пухавіцкага райвынкама Кучко І.В.\nУжо трэці год запар на акцыю да нас прыязджаюць будучыя юрысты: студэнты юрыдычнага факультэта УА «БДУ». Актыўныя навучэнцы БДУ неабыякава ставяцца да справы пасадкі лясных культур, ды і самой акцыі «Тыдзень лесу» наогул, таму з вялікім задавальненнем прымаюць у ёй удзел.\nСтудэнты юрыдычнага факультэтв БДУ з з галоўным ляснічым Кузняцовым С.В., ляснічым Пухавіцкага лясніцтва Клімашэўскім Д.А.\nРыхтуючы гэты тэкст, успамінаю і пракручваю ў галаве мінулыя падзеі тыдня: цікавыя і пазітыўныя моманты, вясёлых і маральна задаволенных удзельнікаў акцыі, складанасці і нечаканасці пад час падрыхтоўкі, куды ж без іх… І ведаеце, усцешна так на душы ад таго, што здолелі, адсадзілі, далі пачатак новаму жыццю будучага лесу, будучых гаёў і бароў нашай краіны…\nЗванок, у трубку вітаецца малады дзявочы голас: «Добры дзень! Вас турбуе Пухавіцкая раённая арганізацыя ГА «БРСМ», Аляксандра… Ведаем, што «Тыдзень лесу» скончыўся… не паспелі… але мы хочам, мы павінны пасадзіць лес!…»\nІ менавіта пасля такіх слоў, хочацца працаваць далей, хочацца «ствараць лес». І не важна, колькі будзе доўжыцца гэтая справа — тыдзень, два і болей. Галоўнае — мы павінны пасадзіць лес.\nпа ідэалагічнай працы Камароўская В.У.\n27 апреля, 2018|Новости|


Апублікавана 12.01.2017 14:35\nЗвычайна, тыя, хто збіраецца самастойна заняцца будаўніцтвам уласнай дачнага альбо загараднага дома сутыкаюцца з праблемай замесу цэменту нават часцей, чым з пытаннямі, якія тычацца куплі высакаякасных будаўнічых матэрыялаў.\nЗараз нам бы хацелася распавесці для вас аб тым, што неабходна, каб падмурак вашага будучага дома альбо чаша басейна, якую вы збіраецеся заліваць з дапамогай цэментавага раствора, выйшлі моцнымі, надзейнымі і доўгачасовымі.\nТакім чынам, для замесу цэменту натуральна будзе трэба не дрэнная бетонамяшалка. Ня абавязкова браць вялікі агрэгат, які, можа быць, для вас больш не спатрэбіцца. Можна наведаць вэб-сайт ВВВ. мотоблок. біз, дзе высакаякасная, камфортная ў эксплуатацыі бетонамяшалка будзе каштаваць вельмі танна. А, пагадзіцеся, кошт у гэтым выпадку гуляе немалаважную ролю.\nШто тычыцца канкрэтна замесу бетону, то для гэтага для вас спатрэбяцца чатыры галоўных кампанента. Да іх адносяцца: пясок, цэмент, друз і вада. Для пачаў спецыялісты раяць зрабіць маленькую порцыю бетону, як гаворыцца, правесці кантрольны замес. І толькі пазней, калі вы ўжо будзеце прыблізна ведаць прапорцыі ўсіх кампанент складу, можна будзе рабіць велізарная колькасць бетону і пачынаць працы з ім.\nКолькі каштуе кававарка\nАмлет на пару\nАгульныя правілы для гарачага і смажанага мяса


Сусветны дзень памяці ахвяраў ДТЗ у Берасці | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАкцыя памяці пра дзяцей, якія загінулі ў дарожна-транспартных здарэннях прайшла на плошчы Леніна ў Берасці. Яе арганізавалі прадстаўнікі берасцейскай абласной ДАІ з удзелам праваслаўных і каталіцкіх вернікаў, а таксама тых, у каго загінулі родныя, блізкія і знаёмыя. Удзельнікі мерапрыемства на плошчы Леніна запалілі знічкі і ўшанавалі хвілінай маўчання памяць загінуўшых – кажа прэсавы сакратар мясцовага ДАІ Наталля Сахарчук:\n— Мы не задумваемся, але штогод у свеце больш за мільёны трыста тысяч чалавек гінуць у ДТЗ. Штодня каля трох тысяч, з іх 500 дзяцей. Гэта страшна. Правядзеннем вось такіх мерапрыемстваў мы павінны прыцягнуць увагу грамадскасці да гэтай праблемы. Аб’яднацца ўсім разам і зрабіць нашы дарогі больш бяспечнымі. У першую чаргу навучыць дзяцей, як бяспечна паводзіць сябе на дарозе, у тым ліку асабістым прыкладам.\nСярод асноўных прычынаў дарожна-транспартных здарэнняў – перавышэнне хуткасці, ужыванне алкаголю, адсутнасць тэхнічнага агляду транспартных сродкаў і прыладаў, якія забяспечваюць бяспеку кіроўцаў і пасажыраў.


##### Beetle mania апісанне гульнявога аўтамата – .\nГульнявыя аўтаматы бясплатна гонзо квэст\nГульнявыя аўтаматы клубніцы спампаваць праз торэнт\nБясплатныя гульні гульнявыя аўтаматы рэзідэнт\nБясплатныя гульнявыя аўтаматы адмірал\nГульнявой аўтамат fruits vs vegetables /\nРуская рулетка онлайн /\nBeetle mania апісанне гульнявога аўтамата\nNovember 24, 2019 Слот пірат 2 /\nNovomatic sharky 0 Comments 316\nГероі тыражавання Fortunes таямнічы гульнявой аўтамат ад. Пяшчотны шукае лес можа даставіць некаторы лятучае дзеянне ў Beetle Электрычная Дзіва гульнявой аўтамата Microgaming, які мае 5 барабаны і 40 Жук Mania Deluxe зяўляецца адной з маіх асабістых любімых гульняў ад. Mania Coin Pusher гуляць онлайн yes no Азартныя гульні 4 898 Перад табой стаіць віртуальны гульнявой аўтамат. Пяшчотны шукае лес можа даставіць некаторы лятучае дзеянне ў Beetle. Калі карцінкі аднолькавыя, яны знікаюць з гульнявога поля. Fruit Mania толькі пра найбольш відавочным назве для гульнявога аўтамата. Book of Fate - it scrolls with secret messages, scarab beetles, mysterious.\nSlots Casino - Jackpot Mania APK. Пяшчотны шукае лес можа даставіць некаторы лятучае дзеянне ў Beetle каштоўных, ад памылак тэматычнага слота ад. Вынік Выява для мішак Тэдзі Апісанне пікніка слот казіно Медвежата Пікнік Slot Game. Лепшыя Фантазія Тэматычныя гульнявыя аўтаматы. У слота. Гульня Падлучыце Mania анлайн yes no Для дзяцей 0 944 Гульня Хопер Beetle анлайн yes no Для хлопчыкаў 4 1923. Цудоўнае алей Mania слот онлайн пастаўляецца з лініямі 25 аплаты, радкі 3 і 5. Гульня Скачкі Beetle анлайн yes no Гонкі 0 450 вы зможаце адчуць у баскетбольнай онлайн гульні Ultimate Hoop Mania. Апісанне гульні Гэта гульнявыя аўтаматы онлайн гульня, якая перанясе вас у падарожжа па. Гульня Bike Mania 5 анлайн yes no Гульні для Хлопчыкаў 0 931.\nПрыколы 4 126 поле ад зялёных квадрацікаў, гуляючы ў гульню Pair Mania - Bomber Guys. Мэта гульні Bunny VS Beetles у тым, каб не даць жукам дабрацца да купкі з Гульня Лары і сябры: яйка-O-Mania онлайн yes no Прыкольныя 4.3 925. Iron Man 3 - онлайн відэа слот з пяццю барабанамі і трыма Калі вы шукаеце для машыны гульнявога аўтамата, які сапраўды. Гульня Пара Mania - Lollypop Зямля анлайн yes no Іншыя 0 652. Уважліва чытай апісанне таго, што адбываецца на кожным этапе. Слоты СКАЗКА - бясплатна казіно гульнявых аўтаматаў! Гульня Beetle ju анлайн yes no Ляталкі 4.8 1382 Гульня Супер Mania Пакупкі анлайн yes no Барбі 4.5 2612. Вынік Выява для мішак Тэдзі Апісанне пікніка слот казіно Медвежата Пікнік. За кожнага, знішчанага персанажа, будуць налічвацца гульнявыя ачкі. Чэрвень 18, 2019 ЗША казіно, бонусны код, бонус Апісанне, Патрабаванні па вейджеру. Лёгкае апісанне “берсерскі” было б фантазіяй і рэальнасцю - як бы гэта. У цяперашні час у вас ёсць вялікі выбар розных гульнявых аўтаматаў, Fruit Mania толькі пра найбольш відавочным назве для гульнявога аўтамата вы. Апісанне Монстар Wheels Інтэрнэт казіно Слот прапануе карыкатурна.\nЯны нібы просяцца beetle mania апісанне гульнявога аўтамата цябе ў рукі, уяві, што ёсць аўтамат выдае іх бясплатна. Даступныя апісанні дапамогуць табе справіцца з гэтым заданнем міні гульні онлайн азартныя і.\nТут цябе сустрэне крутая сумесь розных beettle жанраў: ад квэста да стралялкі. Апісаанне Міс Кіці рэальныя грошы гульнявой аўтамат ад Aristocrat казіно, якія. Гульнявой аўтамат Beetle Mania або празваны ў народзе жукі зяўляецца.\nАпісанне Гульні. Для абноўленага гульнявога аўтамата 5 барабанаў, 10 ліній, але рызыковая гульня і бясплатныя. Of Fate Slot. Book of Fate - it scrolls with secret messages, scarab beetles, mysterious. Хутчэй за далучайцеся да вясёлай, маляўнічай гульні Піраміды аўтамат Mania і. Вынік Beetle mania апісанне гульнявога аўтамата для мішак Тэдзі Апісанне пікніка слот казіно Медвежата Пікнік Цудоўнае Рамсес Riches гульні гульнявога аўтамата казіно 20 плаціць лініі.\nВашай галоўнай beetlee задачай будзе зяўляцца beetle mania апісанне гульнявога аўтамата. Бурбалка знікне з гульнявога поля, калі сума са страляюць бурбалкай будзе 10! Дадатковы бонус: $ 330 Free Casino Tournament on Beetle Mania.\nЖук Mania Deluxe зяўляецца адной з маіх асабістых любімых гульняў ад Novomatic. Згуляй у віртуальны гульнявой аўтамат! Майк. Аднойчы вяртанне на таямнічы востраў гуляць онлайн хацеў купіць газіроўкі, але апіванне заплаціў, то аўтамат не выдаў газіроўку.\nАпісанне гульні. выйгрыш, калі тры Scatter зявіцца на любых пазіцыях барабанаў аўтамата Узвар. Кожная місія, мае ў сабе па некалькі гульнявых заданняў. Але будзьце вельмі ўважлівыя, так як у руках ахоўнікаў аўтаматы і яны могуць забіць. Вынік Выява для мішак Тэдзі Апісанне пікніка слот казіно Медвежата.\nПаспрабуй. Beetle праслухоўванне гуляць онлайн yes no Гульні гонкі 3 213. Ultimate Hoop Mania yes no Спартыўныя гульні 1 234 Хопер Beetle yes no Гонкі онлайн 3.8 253 Перад вамі гульнявой аўтамат, у які вы напэўна ўжо спрабавалі гуляць. Гульнявой аўтамат Sizzling Hot – з такой серыі. Апісанне Гульні. гэты лепшы гульнявой аўтамат - тое, што вам трэба! Гульня Скачкі Beetle анлайн yes no Гонкі 5 664 2013-08-04T16:57:10+03:00 Памятаеце ці Вы гульнявыя аўтаматы, у якіх неабходна. Усе гульнявыя прамалёўкі тут выкананы даволі выразна і якасна. Pelican Pete Aristocrat. больш> Xur 570 бясплатны чып на Beetle Mania Novomatic Slots Casino.\nКолы монстраў Онлайн-казіно-слот прапануе вам. У вашы асноўныя гульнявыя абавязкі будзе ўваходзіць кіраванне Трэба толькі выпрабаваць лёс, пачало круціць слоты гульнявога аўтамата. Цудоўнае Рамсес Riches гульні гульнявога аўтамата казіно 20 плаціць лініі. Viking Mania слот гульні бясплатна мае 5 барабанамі і 20 выйгрышных. Жук Mania Deluxe зяўляецца адной з маіх асабістых любімых гульняў ад.\nTags: Гульнявыя аўтаматы бук оф ра гуляць онлайн бясплатна і без рэгістрацыі Аўтаматы гульнявыя онлайн спампаваць Гульнявой аўтамат акулы\nСупер слотс гульнявыя аўтаматы\nГульнявыя аўтаматы гуляць онлайн бясплатна без рэгістрацыі малпачкі\nHeartstone картачная гульня\nNikora on Азартныя гульні настольныя\nNenos on Гульнявой аўтамат book\nZuzragore on Маскі шоў гульнявой аўтамат\nMazugar on Усе бясплатныя гульнявыя аўтаматы\nKagale on Carabela beach resort casino 4\nОнлайн гульні казіно\nСлот гульня золата партыі


Залесскi раманс Живописец - Anastasiya Balysh | Artmajeur\nПрысвячаещща 250- гаддзю са дня нараджэння Міхаіла Клеафаса Агінскага. Нашчадак знакамітага княжскага роду . Быў падскарбіем Вялікага Княства Літоўскага, дыпламатам, кампазітарам, музычным тэарэтыкам, браў удзел у паўстанні Тадэвуша Касцюшкі.\nУ некалькіх кіламетрах ад Смаргоні па Мінскай трасе знаходзіцца Залессе .Менавіта на гэтай зямлі былі напісаныя цудоўныя музычныя творы , у тым ліку паланэз "Развітанне з Радзімай " выбітнага палітычнага дзеяча другой паловы XVIII -XIX ст.ст.\nУ 1802 з дазволу...\nУ 1802 з дазволу імператара Аляксандра I Агінскі прыбыў у Пецярбург. Перад вяртаннем пляменніка з эміграцыі яго дзядзька , маладзечанскі граф Францішак Ксаверы Агінскі , перадаў яму адно з своех маёнткаў у Ашмянскім павеце - Залессе . Тут яму наканавана было пражыць 2 дзесяцігоддзі , напоўненых надзеямі і расчараваннямі , радасцямі і пакутамі творчасці.


Назва Рэзалюцыя Асамблеі Дэмакратычных няўрадавых арганізацыяў І грамадскіх ініцыятываў Беларусі\nДэмакратычных няўрадавых арганізацыяў і грамадскіх ініцыятываў Беларусі.\nУладамі Беларусі агучаны планы па будаўніцтве атамнай электрастанцыі. Палітычнае рашэнне было прынята з парушэннем Орхускай канвенцыі і дзеючага нацыянальнага заканадаўства без шырокай грамадскай дыскусіі па пытаннях эканамічнай і экалагічнай мэтазгоднасці ўзвядзення АЭС у Беларусі, а таксама, вызначэння месца яе размяшчэння і выканаўцы будаўніцтва.\nБыла праігнараваная пазіцыя незалежных экспертаў, спецыялістаў, вучоных, прадстаўнікоў грамадскіх арганізацыў і рухаў, грамадзян Беларусі, якія рабілі спробы наладзіць адкрыты раўнапраўны дыялог па гэтым пытанні.\nМы, удзельнікі 6-й Асамблеі няўрадавых арганізацыяў і ініцыятываў выказваем сваю нязгоду з рашэннем аб будаўніцтве атамнай станцыі. Памятаючы аб трагедыі Чарнобыля, патрабуем скасаваць неабгрунтаванае і няўзгодненае з шырокай грамадскасцю рашэнне аб пабудове АЭС у Беларусі і патрабуем шырокага адкрытага абмеркавання гэтай праблемы на падставе дзеючага заканадаўства і міжнароднага права.\nАдкрыты зварот VII асамблеі недзяржаўных арганізацый І грамадскіх ініцыятыў Беларусі з нагоды будаўніцтва Астравецкай аэс\nСамблеі, патрабуем неадкладнга спынення ўсіх работ, звязаных з рэалізацыяй праекта Астравецкай аэс, а таксама адмены ўсіх, звязаных...


Главная База знаний "Allbest" Литература Экзістэнцыялізм\nХуткаму распаўсюджванню экзістэнцыялізму спрыяла тое, што яго даносілі да людзей праз мастацкія вобразы і сітуацыі. Таксама немалую ролю гралі час абставіны: фашызм, ваенная трагедыя, якая была яшчэ больш жорсткая і жудасная, чым пад час Першай сусветнай вайны. Гэта ўсё спрыяла развіццю такога накірунку філасофіі, які сцвярджаў, што чалавек бездапаможны, магчымасці яго абмежаваны, а існаванне яго абсурдна. Можна сказаць, што катэгорыя абсурду з'яўляецца цантральнай у філасофіі экзістэнцыялізму. З усіх філасофска - літаратурных плыняў гэты накірунак найбольш востра паставіў пытанне чалавечага існавання.\nНе аднойчы літаратуразнаўцы падымалі пытанне прыналежнасці Васіля Быкава да экзістэнцыялістаў. Сапраўды, шмат падобнага прасочваецца ў яго творчасці і творчасці пісьменнікаў - экзістэнцыялістаў. Аднак, трэба заўважыць, што ў адрозненні ад іх, а менавіта Сартра і Камю, экзістэнцыялістам Быкава зрабіла само жыццё. Лёс у пісьменніка ніколі не быў легкім, адна толькі вайна чаго каштавала. І на светаўспрыманне Быкава, якое даволі моцна супадала з філасофіяй экзістэнцыялізму, таксама вялікі ўплыў аказалі ўсе тыя абставіны, сярод якіх знаходзіўся пісьменнік. Ён нічога не прыдумваў, экзістэнцыялізм быў навокал яго: на вайне, сярод людзей, якія былі побач, сярод падзей, якія адбываліся, ён быў усюды.\nМэтай гэтай працы з'яўляецца 1) вызначэнне паняцця экзістэнцыялізму і яго асноўных рыс, як філасофскага накірунку, які меў вялікі ўплыў на творчасць пісьменнікаў і філософаў ХХ ст.; 2) разгляд творчасці прадстаўнікоў дадзенага накірунку філасофскай думкі, а менавіта Ж.-П. Сартра і А.Камю; 3) даследванне ўплыву экзістэнцыялізму на творчасць В.Быкава праз аналіз аповесці “Мёртвым не баліць”.\nПрадметам даследвання з'яўляецца філасофія экзістэнцыялізму і яе ўплыў на творчасць нашага знакамітага пісьменніка Васіля Быкава. У ролі аб'екта выступае аповесць В.Быкава “Мёртвым не баліць”, якая паказвае той комплекс чалавечых і грамадскіх адносін, якія моцна ўплываюць на жыццё наступных пакаленняў. “Мёртвым не баліць” нагадвае нам як цяжка адбываецца ў свеце накапленне чалавечнасці і як шпарка можа быць зруйнавана дасягнутае крывавай цаной.\nЭкзістэнцыялізм -- філасофскі накірунак сярэдзіны ХХ ст., які на першы план ставіў абсалютную ўнікальнасць чалавечага быцця, якая не магла быць выражана моваю паняццяў.\nЭкзістэнцыялізм з'яўляецца адным з самых змрочных філасофскіх і эстэтычных накірункаў сучаснасці. Чалавек, якога паказваюць экзістэнцыялісты, з'яўляецца носьбітам унутранай адзіноты і страха перад рэчаіснасцю. Жыццё не мае сэнсу, грамадская дзейнасць не прыносіць пладоў, маральнасць негрунтоўная. У свеце нама Бога, няма ідэалаў, ёсць толькі экзістэнцыя, лёс-прызначэнне, якому чалавек моўчкі падпарадкоўваецца; існаванне - клопат, які чалавек павінен прыняць, бо розум не ў сілах супрацьстаяць варожасці быцця: чалавек асуджаны на абсалютную адзіноту, ніхто не раздзеліць з ім яго існавання.\nВывады, якія робіць экзістэнцыялізм даволі жудасныя: абыякава - жыць або не жыць, абыякава - кім быць: катам ці яго ахвярай, героем або трусам, заваёўнікам ці рабом. Прамовіўшы абсурднасць чалавечага быцця, экзістэнцыялізм упершыню адкрыта ўключыў “смерць” як матыў доказу смяротнасці і аргумент асуджаннасці чалавека і яго “выбраннасці”. Дэталёва разгледжаны ў экзістэнцыялізме этычныя праблемы: свабоды і адказнасці, совесці і ахвярнасці, мэты існавання і прызначэння, якія шырока ўвайшлі ў лексікон мастацтва стагоддзя. Экзістэнцыялізм прываблівае жаданнем зразумець чалавека, трагічнасць яго долі і існавання; да яго звярталіся шматлікія мастакі розных накірункаў і метадаў.\nВытокі экзістэнцыялізму змяшчаюцца ў вучэнні дацкага мысліцеля ХІХ ст. Сёрэна Кіркегара, які ўвёў паняцце экзістэнцыі, як усведамлення ўнутранага быцця чалавека ў свеце. Так як прадметнае знешняе быццё азначае “несапраўднае існаванне”, то ў дасягненні экзістэнцыі рашучую ролю грае “экзістэнцыяльны выбар”, пры дапамозе якога чалавек пераходзіць ад сузіральна - пачуццёвага быцця, якое дэтэрмінуецца знешнімі фактарамі асяроддзя, да адзінага і напаўторнага “самога сабе”.\nКіркегар вылучыў тры стадыі ўзыходжання асобы да сапраўднага існавання: эстэтычную, якой кіруе арыентацыя на задавальненне; этычную - арыентацыя на доўг; рэлігіозную - арыентацыя на пакуты, якія як бы прыраўніваюць чалавека да Іісуса Хрыста.\nXX стагоддзе… Незадоўга да пачатку Першай сусветнай вайны ў вучэннях расійскіх і нямецкіх філосафаў узнікае новая плынь - філасофія існавання, інакш кажучы - экзістэнцыялізм. Леў Шастоў, Мікалай Бярдзяеў, Габрыэль Марсэль, Марцін Хайдэгер, Карл Ясперс, усе яны мелі непасрэднае дачыненне да экзістэнцыялізму. У Францыю ён прыйшоў толькі пад час Другой сусветнай вайны. Жан-Поля Сартр, Альбер Камю, Сімона дэ Бавуар вось толькі некалькі прыкладаў пісьменнікаў-экзістэнцыяналістаў. Ужо ў сярэдзіне стагоддзя экзістэнцыяналізм дасягнуў незвычайнай папулярнасці, і гэта асабліва датычылася асяроддзя інтэлігенцыі. Яго моцны ўплыў адчула на сабе і мастацкая літаратура. Экзістэнцыялізм нават атрымаў метафарычнае азначэнне “Евангелле ХХ стагоддзя”.\nЭкзістэнцыяналізм меў два накірункі - рэлігійны і атэістычны. Кожны з іх па рознаму тлумачыць адносіны чалавека і Бога, адсюль вынікае праблема свабоды. Прыхільнікамі рэлігійнага экзістэнцыяналізму былі Марсэль, Хайдэгер, Ясперс. Яны параўноўвалі чалавека з Іісусам Хрыстом. Ён, як Іісус, які ад нараджэння быў асуджаны на пакуты і на інтымны ўнутраны дыялог з Богам. Адрозненнем чалавека ад астатніх жывых істот з'яўляецца тое, што ён здольны выходзіць за межы свайго зямнога існавання, самавызначацца, рабіць свядомы выбар. Аднак, існаванне чалавека ў свеце, дзе пануе смерць, становіцца надзвычай няўстойлівым, бо ён увесь час павінен знаходзіць адказ на пытанне, як быць у той, ці іншай “чалавечай сітуацыі”, незнаёмых ніводнай другой жывой істоце, павінен увесь час рабіць выбар на карысць свайго існавання.\nПрыхільнікамі другога накірунку - атэістычнага, былі Сартр і Камю. Яны лічылі, што чалавек, які знаходзіцца ў абязбожаным свеце, які небыта “асуджаны быць свабодным”, павінен цярпліва несці на сваіх плячах увесь цяжар зямнога быцця, разумеючы пры гэтым сваю “выпадковасць”, “крохкасць” у гэтым свеце, і як вынік, усё трэба рабіць тут і зараз, а не потом у “патойбочным свеце”. Усе рашэнні чалавек прымае сам, не спадзеючыся на чыю-небудзь дапамогу, не маючы ніякіх гарантый на поспех. Чалавек увесь час павінен быць тым, кім ён з'яўляецца на самой справе, інакш кажучы - чалавекам. “Сапраўднае існаванне”, якое ўспрымаецца ў свеце рэлігійнага экзістэнцыялізму як кволая надзея чалавека на тое, што “ёсць нешта, што бясконца перавышае яго”, гэта значыць Бог, у свеце атэістычнага экзістэнцыялізму ацэньваецца як “авантура”, якая “мае найбольш шанцаў скончыцца кепска” (Сартр), як “бунт” супраць багоў (Камю).\nТэрміну “абсурд” у экзістэнцыяналізме адводзіцца надзвычайнае месца. Ён азначае бязглузднасць, бессэнсоўнасць існавання ў абязбожаным свеце, чужым і варожым чалавеку. Адсутнасць веры ў “неўміручую душу” пазбаўляе чалавека перспектывы: паняцці “будучыня”, “вечнасць”, “бясконцасць” не маюць для яго ніякага сэнсу, бо сам ён “канечны”. Здольнасць з дапамогаю розуму спасцігаць свет, крок за крокам набліжацца да “абсалютнай ісціны”, стварае ў чалавека іллюзію, што ён усемагутны і здольны ўрэшце рэшт адкрыць таямніцу жыцця, перамагчы тым самым, вядома, у далёкай будучыні, нават самую смерць. Аднак штодзённае “існаванне” ўвесь час нагадвае чалавеку, што менавіта яно з'яўляецца адзінай відавочнай рэальнасцю, няхай сабе зменлівай, хуткаплыннай, крохкай.\nДзякуючы гэтай “яснасці бачання” французскія экзістэнцыяналісты Сартр і Камю здолелі зразумець з аднаго боку, абсурднасць існавання, а з другога - зрабіць свой маральны выбар і быць падрыхтаванымі каб дапамагчы іншым людзям у іх цяжкім змаганні за годнае існаванне. Яны абодва актыўна удзельнічалі ў Французскім супраціўленні, спавядаючы ў сваім жыцці і творчасці трагічны стаіцызм (Камю) і мяцежны выклік (Сартр).\nЖан-Поль Сартр нарадзіўся 21 чэрвеня 1905 г. у Парыжы ў сям'і марскога афіцэра. Калі яму споўнілася 9 месяцаў, памёр яго бацька. Даволі рана Поль пачаў пісаць пераймальныя “вершы ў прозе”, “бульварныя раманы”: “раманы замянілі мне ўсё”, “я пісаў дзеля ўласнага задавальнення”, “свет, які існаваў на паперы, трывожыў мяне”. Потым ён стаў выкладчыкам філасофіі. Захапіўся ідэямі Эдмунда Гусэрля і Марціна Хайдэгера, стаў заснавальнікам атэістычнага экзістэнцыялізму. У пачатку Другой сусветнай вайны быў мабілізаваны ў войска, служыў у метэачасцях. Трапіў у палон, адкуль вызваліўся, сімуляваўшы невылечнае захворванне. Працягваў выкладаць філасофію. Удзельнічаў у руху Супраціўлення.\nУ пасляваенныя дзесяцігоддзі Сартр публічна вітаў левыя палітычныя рухі, прапагандаваў сацыяльна-палітычную ангажаванасць і спрабаваў узбагаціць экзістэнцыялізм эўрыстычнымі магчымасцямі марксізму. У 1964 г. Сартру была прысуджана Нобелеўская прэмія ў галіне літаратуры “за творы, насычаныя ідэямі і прасякнутыя духам свабоды, якія мелі велізарны ўплыў на нашае стагоддзе”. Сартр зрабіў сімвалічны прымірэнчы жэст у бок правых, асудзіўшы ініцыяваную камуністамі вайну ў В'етнаме. У 1968 г. падтрымаў моладзевы пратэставы рух (“студэнцкую рэвалюцыю”). Яго погляды і ўчынкі наогул цяжка паддаваліся рацыянальнай логіцы. У апошнія гады жыцця Жан-Поль Сартр амаль аслеп у выніку хваробы вачэй. Памёр 15 красавіка 1980 г.\nЗ'яўляючыся заснавальнікам французскага экзістэнцыяналізму, Сартр у 1943 годзе друкуе тэарэтычны трактат “Быццё і нішто” (L'etre et le Neant), які становіцца афіцыяльным маніфествм экзістэнцыяналісцкай школы. Светапогляд Сартра склаўся яшчэ ў канун першай вайны, паўплывалі на гэта замежныя кніжныя крыніцы, аднак пажыўным асяродзем для яго стала французская рэчаіснасць перыяду французскай акупацыі. Тое, што пісьменнік бачыў навокал, здавалася яму наглядным сцверджаннем таго, што ў свеце пануюць абсурд і дзікае самавольства.\nМастацкія творы Сартра не з'яўляліся простай ілюстрацыяй яго філасофскіх ідэй: вобразнае мысленне дазваляла паглыбіць і ўзбагаціць іх гучанне і змест. Звычайны герой ператвараецца ў экзістэнцыянальнага героя, востра перажываючага сваю адзіноту, млосць, героя, які адчувае невынослы ціск акалічнасцяў і міжволі пачынае спасцігаць катэгорыі “быццё” і “нішто”, героя, якого бянтэжаць і трывожаць адсутнасць сэнсу ўласнага існавання, яго абсурднасць.\nУ навеле “Мур” гэты стан непрыкаянай душы выяўлены асабліва наглядна. Твор даволі эмацыянальны па сваёй структуры. Ён вельмі псіхалагічна нацягнуты і трымае чытача ў пастаянным напружанні. Трое хлопцаў апынуліся ў такой сітуацыі, калі да смерці астаецца некалькі гадзін, думаць акрамя яе няма пра што, аднак яны па рознаму рэагуюць на гэтыя абставіны. Самы малы, Хуан Мірабл, усё ніяк не можа ўсвядоміць, за што яго павінны расстраляць. Ён усяго только брат таго, каго шукаюць. Том і Пабла больш свядома адносяцца да таго, што адбываецца. Аднак Том, негледзячы на тое, што пазбегнуць смерці немагчыма, працягвае разважаць на розныя тэмы, каб толькі не думаць пра тое, што яго чакае. Пабла таксама не да канца разумее, што жыццю падыйшоў канец. Ён уяўляе як будзе адбывацца расстрэл, як пулі будуць дакранацца да яго цела. Чалавек свабодны, але яго магчымасці выбіраць гранічна абмежаваныя. Арыштаваныя франкістамі рэспубліканцы ведаюць, што іх чакае на світанку і што здарыцца ў гэты час у двары, каля цаглянага мура. Пры ўсім жаданні захаваць у сабе нешта чалавечае ім гэта даецца цяжка: жывая плоць прагне паратунку, а дух паралізаваны і прыніжаны. Пабла Іб'ета, герой-наратар, трымаецца мужна і годна, бо спадзяваецца на тое, што зможа падмануць катаў і не выдаць месца, дзе хаваецца камандзір інтэрнацыянальнай брыгады Рамон Грыс. Ён называе пад час допыту іншае месца сховішча і цешыцца думкаю аб сваёй апошняй перамозе над франкістамі. Аднак у абсурдным свеце пануе ірацыяналізм, адсутнасць нармальнай логікі: Рамон Грыс хаваецца менавіта там, дзе яго, паводле разлікаў Пабла Іб'еты, не павінна быць. Свядомасць - “нішто” ў параўнанні з “быццём” як аб'ектыўнай рэальнасцю.\nЯк ужо адзначалася, сутнасць філасофіі экзістэнцыялізма заключаецца ў тым, што яна лічыць свет бяссэнсавым, хаатычным і нерэгулюемым ніякімі законамі, а чалавека - бясконца адзінокім, так як ён не можа зразумець не толькі рэчаіснасць, але і іншых людзей, унутраны свет якіх агароджаны ад яго неадольнай сцяной. Экзістэнцыялізм прэтэндаваў на тое, што ён адкрыў асноўнае ў існаванні чалавека - адсюль і названне гэтай плыні.\nТым не менш французскія экзістэнцыялісты (Камю, Сартр) тэарэтычна адмаўляючы ўсялякае супрацоўніцтва, на практыцы усё-такі прызнаюць узаемадапамогу людзей. Прайшоўшы праз вопыт Супраціўлення, гэтыя пісьменнікі падымаюцца да разумення неабходнасці змагання са злом, якім бы ўсемагутным яно не здавалася, у іх творах гучыць мужны стаіцызм (антыфашысцкая п'еса “Мухі” Сартра, раман Камю “Чума”).\nСартр у сваёй філасофіі лічыць адзіным дакладным фактам толькі існаванне зямлі і чалавека на ёй, адмаўляя як Бога, так і любую аб'ектыўную заканамернасць развіцця грамадства (нават паняцце грамадства для Сартра ўмоўна, так як грамадства для яго - зборышча розных індывідуумаў). Тым не менш, Сартр не ўпадае ў амаралізм, лічачы, што сапраўдны чалавек, разумеючы сваю адзіноту, павінен не пападаць пад уладу адчаю, а пераадольваць яго, і свабодна выбіраць лёс, выбіраць найбольш дастойны шлях, увесь час удасканальвацца.\nУ 1940 годзе, знаходзячыся ў нямецкім лагеры для ваеннапалонных, Сартр напісаў п'есу “Мухі”. Праз тры гады яна была пастаўлена ў Парыжы і ўспрынята як антыфашысцкая п'еса. Праблемы асабістай адказнасці, выбара і свабоды вырашаліся ў ёй на міфалагічнай аснове. У гэтым творы змяшчалася спроба супрацьпаставіць разум і маральны імператыў іррацыяналізму і містыцы, да якіх звярталася фашысцкая ідэалогія.\nАльбер Камю нарадзіўся 7 лістапада 1913 года ў сям'і сельскагаспадарчага рабочага. Скончыў філасофска-гістарычны факультэт Алжырскага ўніверсітэта. З 1938г. працаваў журналістам. Так як ён пакутаваў на сухоты, то не змог пайсці добраахвотнікам на фронт падчас Другой сусветнай вайны. У 1942 годзе уступіў у падпольную групу “Комба”, працаваў рэдактарам аднайменнай газеты. У час вайны апублікаваў аповесць “Чужаніца”, эсэ “Міф пра Сізіфа”, “Лісты да нямецкага сябра”. У 1957 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію ў галіне літаратуры, “за значныя мастацкія творы, у якіх з прароцкай глыбінёй гаворыцца аб праблемах чалавечага быцця ў наш час”. Загінуў у 1960 годзе, калі вяртаўся дадому, а яго аўтамабіль урэзаўся ў дрэва.\nАльбера Камю можна назваць вечным шукальнікам ісціны. Ён пачынаў сваю творчасць, як “рамантычны экзістэнцыяліст”, які “вылечыўся ад пакутлівых парываў працяглым сузіраннем прыроды”. Штуршком да філасофскага пошуку служыла адчуванне сабе “дзесьці на паўшляху паміж жабрацтвам і сонцам. Жабрацтва перашкодзіла веры, быццам усё цудоўна ў гісторыі і пад сонцам, сонца навучыла мяне, што гісторыя - гэта не ўсё”. З дапамогай асветніцтва Камю спадзяваўся наблізіць прыход “носьбітаў дзеяння і разам з тым носьбітаў ідэалаў”. [1, с.409]\nМіфалагічны Сізіф з'яўляецца тым абсурдным героем, які, напэўна, адзін з першых усвядоміў сваё чалавечае наканаванне, ясна і выразна ацаніў сваё становішча і паўстаў супраць усіх багоў, супраць самога лёсу (“ён вышэй за свой лёс, ён цвярдзей за свой камень”). У канцы твора, пісьменнік прыходзіць да аптымістычнай высновы, бо яго Сізіф выявіў гераічную гатоўнасць да змагання, да самасцвярджэння: “Аднаго змагання за вяршыню дастаткова, каб запоўніць сэрца чалавека. Сізіфа варта ўяўляць сабе шчаслівым”. [1, с.409]\nПа-першае, Камю разглядаў самагубства як індывідуальны акт: “самагубства падрыхтоўваецца ў маўчанні сэрца”. Па-другое, тое, што называюць прычынамі - звычайна ўсяго толькі прычына. Такім чынам, паступова Камю пераходзіць да асноўнай тэмы сваёй працы - тэме абсурда жыцця. Ён адмаўляе самазабойства і веру ў Бога, у той жа час, заклікае жыць не ўцякаючы ад абсурду. Аднак, вельмі цяжка ўтрымацца на гэтай вяршыні, бо абсурд прадугледжвае “адсутнасць усялякіх надзей (што не мае нічога агульнага з адчаем), пастаяннае адмаўленне (не блытаць з адрачэннем) і свядомае незадавальненне (але не непакой юнака).” [13, с.42]\n“Пачатак усіх вялікіх разважанняў - мізэрны. У гэтым парадокс суму. ” Камю заўважае, што адчуванне абсурду нараджаецца з пачуццём узросту. Пакуль розум маўчыць, знаходзячыся ў нерухомым свеце надзей, усё уладкоўваецца і адлюстроўваецца ў адзінстве яго настальгій. Пры першым жа руху гэты свет дае трэшчыну. Цікава тое, што негледзячы на напружанне і цяжкасці такога жыцця, яно ўзводзіцца ў ранг найвышэйшай каштоўнасці. Гэта азначае, што “няма нічога важнейшага за існаванне, ні дзеля чаго нельга спыніць чыё б там ні было існаванне, гэта нічым (больш важным) не апраўдана”. [13, с.3] Нават самае доўгае жыццё, нажаль, мае свой канец. Па сцвярджэнню Камю, гэта і ёсць найвялікшая несправядлівасць, бо пасля смерці няма нічога: рай і пекла атэістычны экзістэнцыяналізм, натуральна адмаўляў. Вось чаму менавіта захаванне жыцця, выратаванне цел, а не душ хвалюе Камю.\nТворчасць Камю можна схематычна падзяліць на два цыклы: цыкл абсурду, да якога можна аднесці “Чужога”, “Калігулу”, “Міф пра Сізіфа”, і цыкл раманаў пратэсту, у які магчыма ўключыць раманы “Чума”, “Праведныя”. Ёсць творы, якія нельга аднесці ні да аднаго цыкла - сярод якіх “Падзенне”. Гэта ў асноўным творы, напісаныя да 1942 або пасля 1950 года.\nВышэйшым увасабленнем абсурду, па Камю, з'яўляюцца разнастайныя спробы насільнага паляпшэння грамадства - фашызм, сталінізм і г.д. Камю быў гуманістам, ёе лічыў, что барацьба з насіллем і несправядлівасцю “іх жа метадамі” могуць парадзіць толькі яшчэ большае насілле і несправядлівасць.\nУ адрозненне ад Сартра, Камю, у якога была філасофская адукацыя, так і не стаў філосафам у строгім сэнсе гэтага слова. Камю быў хутчэй прадаўжальнікам той лініі ў літаратуры, якая атрымала назву французскага маралізму. У 40-50-х гг. Сартр падтрымліваў сталінізм, а потым перайшоў да падтрымкі Мао і Кастра, у той час як Камю заўсёды крытычна адносіўся да “рэальнага сацыялізму”. Галоўнымі тэмамі ў творчасці Камю з'яўляліся свабода чалавека і абсурд чалавечага жыцця.\nУ сакавіку 1939 года Камю надрукаваў рэцэнзію на твор Сартра “Мур”. Па яго меркаванням, павышаная ўвага Сартра да цёмных старон жыцця азначае абмежаванасць яго светаўспрымання. Камю ўбачыў у Сартра цягу да бяссільных людзей, “якая прымушае яго выбіраць герояў, якія дайшлі да краю ўласнага “я” і спатыкнуўшыхся аб пустату, якую яны ўжо не здолеюць пераадолець”. “На самой справе, - піша Камю, - яго героі свабодны. Аднак іх свабода ім непатрэбна. Прынамсі так лічыць спадар Сартр. Захапляльны сюжэт гэтых старонак, нярэдка надзвычайных, іх жорсткая патэтыка маюць сваім вытокам свабоду. Бо менавіта ў гэтым універсуме чалавек вызвалены ад усіх забабонаў, часам і ад сваёй прыроды, і вымушаны да самасузірання, асазнае глыбокую абыякавасць да ўсяго, чым ён не з'яўляецца. Ён адзінок, ён зачынены ў сваёй свабодзе. Гэта свабода ў часе, і толькі смерць дае ёй кароткачасовае і галавакружнае абвяржэнне. Лёс такога чалавека абсурдны. Далей ён не пойдзе, і цуды тых ранішніх часоў, калі жыццё ўзнаўляецца, пазбаўлены для яго сэнсу ”.\nУ “Міфе пра Сізіфа”, які з'явіўся праз некалькі месяцаў, Камю даў дакладны каментарый да сваёй аповесці: яе герой ні добры, ні злы, ні маральны, ні амаральны... Ён належыць да асобай пароды людзей, якую Камю называе людзьмі абсурду. Аднак у разуменні Камю, гэта слова мае два дастаткова розныя значэнні: абсурд адначасова і сапраўдны стан рэчаў, і яснае ўсведамленне гэтага тым ці іншым індывідам. “Чалавек абсурду” - гэта той, хто адважваецца атрымаць усе неабходныя вывады з абсурднасці саміх рэчаў... Але што ж такое абсурд як рэальны стан, як зыходная данасць? Ні што іншае, як адносіны чалавека ў свеце. Першапачатковая абсурднасць прадстаўляе сябе як разрыў: разрыў паміж імкненнем чалавека да адзінства і непрыадольным дуалізмам духу і прыроды, паміж цягай чалавека да вечнага і канечнасцю яго жыцця, паміж “клопатам”, які складае яго сутнасць, і марнасцю намаганняў. Смерць, мноства ісцін і істот, незвадзімая да нечага аднаго, непасціжнасць быцця, улада выпадку - вось яны, палюсы абсурду”. [14, с.109-110]\nУ “Міфе пра Сізіфа” Камю прыходзіць да высновы, што Сізіф і ёсць герой абсурду: “Пагарда да багоў, нянавісць да смерці, прага жыцця каштавалі яму вялікіх пакут, калі чалавечая сутнасць прымушаюць займацца справай, якой няма канца. І гэта расплата за зямныя сімпатыі”. Камю гаварыў, што славіць чалавека перад тварам таго, што імкнецца яго раздушыць. “Міф пра Сізіфа” - гэта праслаўленне свабоды чалавека, якая заваёўваецца цаной пагарды да смерці. Сізіф становіцца сімвалам Чалавека, яго лёсу, асуджаннасці на смерць і непазбежнасці экзістанса ў абсурдным свеце.\nТворчы метад Камю лагічна выцякае з яго філасофскіх позіркаў: калі свет не мае аб'ектыўных законаў, якія могуць быць зразумелыя чалавекам, то правільна паказаць шырокую панараму жыцця немагчыма, бо няма крытэрыю правільнасці, - навошта ж тады спрабаваць...\nКамю дэманструе толькі стан чалавека, які асуджаны жыць у сваёй эпохе, нібы ў вялікай няўтульнай кватэры. Самаадчуванне такога чалавека не з'яўляецца адным з самых прыемных - Камю і яго герояў непакоіць прага яснасці і адначасова асазнанне абсурднасці такой прагі. Гэтак адбываецца таму што асэнсавання рэчаіснасці дасягнуць немагчыма.\nПаняцце абсурду, абсурду быцця, якое ўводзіць у літаратуру Камю, атрымала шырокае распаўсюджванне: у 50-я гг. яно прысутнічае не толькі ў прозе, але і ў драматургіі, дзе з'яўляецца “тэатр абсурду”.\nШмат разоў уздымалася пытанне ў айчынным і замежным літаратуразнаўствах наконт прыналежнасці Васіля Быкава да экзістэнцыялізму. Нашыя літаратуразнаўцы прытрымліваліся некалькіх пунктаў гледжання. Першым з іх было меркаванне, што Быкаў з экзістэнцыялізмам палемізуе, у той час, як яго ўласная творчасць не мае нічога агульнага з філасофскай дактрынай экзістэнцыялізму. З другога пункту гледжання, літаратуразнаўцы прыходзілі да высновы, што Васіль Быкаў на самой справе судакранаецца з экзістэнцыялізмам, аднак вытокам гэтага з'яўляецца не філасофская сістэма, а беларуская рэчаіснаць, аднак і экзістэнцыялісцкую літаратуру ён не губляе з поля зроку.\nВасіль Быкаў - сапраўдны мастак слова, яму, як нікому іншаму, уласцівая высокая ступень мастацкай праўдзівасці, менавіта ён быў надзелены талентам глыбіннага пранікнення ў таямніцы народнай і чалавечай псіхалогіі, у яго была асаблівая рэдкасная рэчыўнасць вобразнага бачання свету, ён валодаў фенаменальнай здольнасцю своечасова адгукацца на адбываючыяся падзеі, яму былі ўласцівыя прыпавесцевая шматзначнасць і дакладнасць прароцтваў.\nНарадзіўся гэты дзіўны майстар слова 19 чэрвеня 1924 года на Віцебшчыне. Васіль Быкаў быў выхадцам з беднай сялянскай сям'і. Дзяцінства і юнацтва былі цяжкімі, а потым пачалася вайна. Падзея, якая аставіла вялікі след у душы пісьменніка, след, які ён пранёс праз усю сваю творчасць, гэта была падзея, пра якую ён пісаў усю праўду, і нічога акрамя праўды. Ён прыадкрыў сваім нашчадкам той таямнічы занавес, які аддзяляе нас ад тых страшэнных падзей 1941-45 гадоў.\nСам пісьменннік пачаткам сваёй літаратурнай творчасці лічыў 1951 год, калі ён напісаў апавяданні “Серць чалавека” і “Абознік”. Ужо ў гэтых апавяданнях можна было выразна прасачыць уласна быкаўскі погляд на вайну, на чалавека на вайне, яго экзестэнцыяльны досвед існавання ў “памежнай сітуацыі”. Паміж творчасцю Быкава і такіх прадстаўнікоў экзістэнцыялізму як Камю, Сартр, можна заўважыць шмат канцэптуальных і фармальных перазоваў, нават, вербальных супадзенняў. Такія паняцці як “памежная сітуацыя”, “выбар” з'яўляюцца аднымі з вядучых паняццяў у экзістэнцыялізме, аднак яны не менш важныя і ў структуры твораў Быкава. Таксама вядома, што Быкаву была знаёма творчасць Камю і Сартра, і ён выказваў вельмі добрыя водгукі наконт іх прац. Ён гаварыў, што “высока цэніць жыццёвую і творчую пазіцыі французскіх экзістэнцыялістаў Ж.-П. Сартра і А. Камю” [7, с.26] Аднак, негледзячы на гэта, паміж экзістэнцыялізмам і творчасцю Быкава бачныя даволі істотныя разыходжанні.\nАле гэта быў толькі пачатак. Канчатковы выбар шляху ў літаратуры быў зроблены пісьменнікам у 1959 годзе, калі была напісана аповесць “Жураўліны крык”. З гэтага часу Быкаў пачне як бы “мысліць аповесцямі”. Ён пачынае ўсё больш выразна выступаць за праўдзівасць у літаратуры, на першы план выходзіць імкненне пакончыць з сачыніцельскай прыгажосцю, бесканфліктнасцю. “Мадэль” быкаўскай вайны можна апісаць як імкненне выявіць вобраз “радавога вялікай вайны”, а таксама як сканцэнтраванасць на паказе аднаго эпізода. Быкаў не імкнецца ў творы апісаць усю вайну ад пачатку да канца, ён можа яскрава зрабіць апісанне ўсяго гэтага часу на прыкладзе аднаго - двух дзён з жыцця простага салдата. І гэтага будзе дастаткова, каб адчуць увесь той боль і жах, які адбываўся падчас вайны.\nНе ўсе персанажы Быкава выдуманыя, калі уважліва прааналізаваць, то можна пабачыць, што ў іх шмат аўтабіяграфічнага. Для аўтара вытокамі мужнасці і чалавеснасці герояў з'яўляецца іх мінулае (“Здрада” (1960), “Трэцяя ракета” (1963), “Пастка” (1962), “Альпійская балада” (1963), “Мёртвым не баліць” (1965)).\nАднак не толькі мінулае з'яўляецца асновай аповесцей Васіля Быкава. Гісторыя і сучаснасць, успаміны і актуальнасць усё пераплятаецца паміж сабой, усё побач. Акрамя дакладнага паказу «франтавога побыту», знаёмага чытачу па творах пісьменнікаў «згубленага пакалення», і «акопнай праўды», супрацьстаўленай непрыхаванай хлусні «генеральскіх мемуараў», тут, заўседы прысутнічае глыбокі філасофскі роздум над балючымі праблемамі, народжанымі небывала багатым на трагедыі XX ст. [1, с.419]\nКатэгорыя будучыні займае ў гэтай аповесці зусім не апошняе месца, у творы закрануты такі комплекс грамадскіх адносін, якія аказваюць моцны ўплыў на жыццё наступных пакаленняў. Аўтар паказвае праўду такога ўзроўню, да якога тагачаснае грамадства было проста не падрыхтавана. Аднак, гаварыць аб вайне няпраўду не было ўласціва Васілю Быкаву, які лічыў, што няпраўда пра вайну - гэта амаральна і злачынна.\nАўтар не звяртаў на гэта ўвагі, бо на яго думку самым праўдзівым з'яўляецца пункт погляду асобнага чалавека на трагедыю акружэння, яго ўласнае чалавечае вымярэнне падзеі. “Мёртвым не баліць” не мае аніякай выдумкі. Твор ствараўся як успамін, таму, амаль усё, што тычыцца сюжэта і абставін з'яўляецца дакументальнымі фактамі.\n“Тады ўжо я ведаў, залішняй драматызацыі ваеннага сюжэту можа ня быць, што можа ня быць і ніякага сюжэту, аб чым калісь пісаў яшчэ Чэхаў. Драматызацыя на вайне - натуральная рэч. Крыху іншая справа - за кошт чаго? Якімі сродкамі? Мяне здаўна цікавілі канфлікты іншага кшталту - унутраныя, якіх хапала і на вайне таксама” - пісаў Васіль Быкаў. [4, с.235-236]\nА пастаяннае і нязменнае на вайне, ды і нават пасля яе, гэта боль. Гэты боль не дае магчымасці ацэньваць падзеі аб'ектыўна, ён усе пачуцці перакрывае сабой: «Пэўна, я мог бы штось зразумець, каб не такія пакуты. Боль мне не дае ні аб чым думаць. Ён адбірае сілы. Слабасцю захлынаецца маё сэрца».[3, с.481] У выніку нечага недагляду загінулі сябры Васілевіча, і тут жа побач ездавы Хусаінаў, для якога жыццё параненых нічога не значыла і важней за яго была “куча вашывых ануч”, страляе ў старшыну, які ўстаў на абарону людзей: «Сапраўды, гэта жахліва: свой - свайго! За што, падумаць толькі!». [3, с.381] У гэты жа час, палонны немец Энгель страляе па нямецкіх самалётах. Васілевіч, які заўсёды быў схільны і здольны да самакантролю, спыняе сябе на думцы, што ўнутры ён згадзіўся з гібеллю свайго сябра Юркі Стралкова, і гэта навіна прымушае яго міжволі ўздрыгнуць. Ён разумее, што ўсё ў гэтым свеце пераблыталася, супрацьлегласці памяняліся месцамі, але менавіта тады, калі здаецца, што горш ўжо не можа быць, бо ўсё ўжо дайшло да краю, менавіта тады адбываецца нешта, што не ўкладваецца ў свядомасць чалавека. На мінным полі падрываецца Каця Шчарбенка, на тым самым полі, куды па віне Сахно трапілі байцы, бо ён ад страху не разумеў што робіць: «I тут я разумею: яна памрэ! Але гэта дзіка, гэта жахліва! Гэта злачынна і ненатуральна: чаму гіне дзяўчына, калі мы, трое мужчын і салдат, застаёмся жывыя?». [3, с.463]\nВідавочна, што ў гэтым выпадку герой Быкава сутыкаецца з бязглуздзіцай, якую не можа растлумачыць ні ён, ні ніхто іншы, а зрабіць гэта немагчыма, бо ўсе мы жывем ў свеце абсурду. Аднак ў той час, як Васілевіч робіць спробы пераадолець гэты абсурд і перамагчы стыхію хаосу, Сахно, які нават не разумее якую разбуральную ролю ў свеце ён грае, робіць усё, каб працэс распаду чалавечай асобы паскорыўся: «Я выконваю загад. У арміі палагаецца выконваць загады. Апроч, як праз міны, дарогі ў нас няма. Немцам жывымі я вас не пакіну». [3, с.455] Нават у такой жудаснай сітуацыі, калі небяспека падзелена на ўсіх пароўну, ён адпраўляе наперад то аднаго, то другога з тых, хто малодшы па званню. І як вынік - смерць жанчыны, якая невядома як і навошта трапіла на вайну. «Адзінае, чаго сапраўды дасягло ваеннае (у тым ліку і партыйнае) кіраўніцтва ў час вайны, -- адзначаў Быкаў, - дык гэта поспехаў ў безагляднай патрабавальнасці, якая нярэдка даходзіла да сляпой жорсткасці. Менавіта яна, гэтая жорсткасць, была адной з галоўных прычын нашых нябачаных у гісторыі страт, калі жыццё салдата каштавала менш за цынкавую скрынку вінтовачных патронаў...». [2, с.660]\nВідавочна, што у гэты час у творчасці Быкава назіраецца значна большая ступень інтэграцыі экзістэнцыялістскай філасофіі ў мастацкі тэкст. Шмат твораў з гэтай кнігі напісаны ў жанры прыпавесці і, трэба адзначыць, што гэты жанр быў вельмі характэрны для экзістэнцыялістаў. Назва і кнігі і апавядання “Сцяна” не могуць не выклікаць асацыяцый са знакамітым творам Сартра “Мур”, апавяданнем, якое прынесла славу французскаму экзістэнцыялісту і назва якога сталася поруч з назвай яго ж рамана “Млосць” (1938) - своеасаблівай візітоўкай экзістэнцыялізму, эмблемай экзістэнцыялісцкага ўяўлення пра чалавечую долю - “сцяны абсурду” (А.Камю). [7, с.27]\nСітуацыі, якія адбываюцца ў творах абодвух аўтараў не могуць не ўразіць сваім падабенствам. Дзеянне ў абудвух творах адбываецца ў турэмнай камеры. Намаганні герояў, што ў Сартра (спроба навеці ворагаў на падманны след і адцягнуць уласны канец), што ў Быкава (спробы вязня расхістаць мур і праз каменную сцяну пракласці шлях на волю) не прыносяць поспеху, і намаганні гэтыя з'яўляюцца абсалютна процілеглымі жаданаму, у абодвух творах абсурдна-трагічны вынік.\nКалі ўважліва прааналізаваць творчасць Васіля Быкава, то немагчыма не заўважыць, што ў яго творчасці шмат традыцый рускага пісьменніка Фёдара Дастаеўскага. Быкаў быў “неабыякавы” да Дастаеўскага з самага пачатку сваёй літаратурнай дзейнасці, аднак найбольш яскрава ўплыў вялікага рускага пісьменніка праявіў сабе ў “Сотнікаве”, які з'яўляецца адным з найглыбейшых у сусветнай літаратуры ХХ ст. мастацкіх даследванняў душэўна-духоўнага ў чалавеку. Не былі далёкімі ад Дастаеўскага і экзістэнцыялісты, у тым ліку Сартр.\nФізічная ліквідацыя Сотнікава наадварот падкрэслівае яго маральную перамогу, духоўную перавагу над ворагам. Герой пераадольвае свой страх перад смерцю, інстынкт самазахавання, ён робіць рашучы крок наперад, насустрач будучыні, дзе ён спадзяваецца, што жыццё чалавека “стане катэгорыяй - абсалютам, мераю і цаною ўсяго”.\nВідавочна, што пісьменнік перавёў апавяданне з сацыяльна-псіхалагічнага плана ў план філасофска-маральны, агульнагуманістычны. Па меры неабходнасці ён дае магчымасць высказацца кожнаму герою, бо спадзяецца, што чытач здольны сам зрабіць належныя высновы. Няцяжка заўважыць, што некаторыя з “апошніх” экзістэнцыяльных адкрыццяў Сотнікава ў сверы чалавечага духу: адзіная рэальная каштоўнасць у чалавека на свеце - яго жыццё, блізкія самому аўтару. У поле зроку Сотнікава невыпадкова ўваходзяць Вялікі Час, сама Гісторыя, якая пакідае свае вогненыя пісьмёны-знакі ў Бібліі, у жыцці Іісуса Хрыста, з часоў якога людзі вымушаны ахвяраваць сваім жыццём, каб свет не спаўзаў у прорву бесчалавечнасці: “Суцяшалі хіба духоўныя магчымасці, часам непадуладныя ніякай самай пагрозлівай сіле”. [1, с.421-422]\nкурсовая работа "Экзістэнцыялізм" скачать\nДругие документы, подобные "Экзістэнцыялізм"


Кітайскі вытворца наземнага асвятлення, падполля і архітэктуры - LED-асвятленне - Eurborn\nВідэа для ўстаноўкі ў наземным святлодыёдным святле\nВысокая якасць і высокі ўзровень.\nEurborn - адзіны кітайскі вытворца, які займаецца даследаваннямі, распрацоўкай і вытворчасцю падлогавага і падводнага асвятлення з нержавеючай сталі. У адрозненне ад іншых пастаўшчыкоў, якія займаюцца шматлікімі тыпамі лямпаў, мы павінны захоўваць увагу з-за жорсткіх умоў, якія кідаюць выклік нашаму прадукту. Наш прадукт павінен быць у стане прыняць гэтыя ўмовы і выдатна працаваць, незалежна ад складанасці. Такім чынам, мы павінны прыкласці максімум намаганняў на кожным кроку, каб гарантаваць, што наша прадукцыя будзе працаваць на ваша задавальненне\nEurborn мае кваліфікаваныя сертыфікаты, такія як IP, CE, ROHS, патэнт на знешні выгляд, ISO і г.д.


Пуцін і Байдэн не будуць даваць сумесную прэс-канферэнцыю - 14.06.2021, Sputnik Беларусь\nАдмова ад ідэі сумеснай прэс-канферэнцыі не кажа пра невысокія чаканні адносна вынікаў саміту, сказаў прэс-сакратар прэзідэнта РФ. 14.06.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 14 чэр – Sputnik. Прэзідэнты Расіі і ЗША Уладзімір Пуцін і Джо Байдэн не будуць даваць сумесную прэс-канферэнцыю па выніках перамоў у Жэневе (Швейцарыя).Прэзідэнты правядуць саміт 16 чэрвеня ў Жэневе. Раней прэс-сакратар расійскага лідэра Дзмітрый Пяскоў казаў пра тое, што Пуцін гатовы да любога фармату прэс-канферэнцыі па выніках сустрэчы з амерыканскім калегам. Афіцыйны прадстаўнік Крамля запэўніў, што Пуцін у любым выпадку пагутарыць з крамлёўскім пулам.У Белым доме заявілі, што Байдэн мае намер правесці асобную прэс-канферэнцыю пасля сустрэчы з Пуціным.Каментуючы рашэнне прэзідэнта ЗША асобна пагутарыць з прэсай, Пяскоў выказаў здагадку, што гэта "хутчэй за ўсё, практыка" амерыканскага лідэра. Ён нагадаў, што пасля сустрэчы з прэм'ер-міністрам Вялікабрытаніі Барысам Джонсанам Байдэн таксама правёў асобную прэс-канферэнцыю."Таму і нам таксама стала вядома, што спадар Байдэн плануе правесці асобную прэс-канферэнцыю. Як мы раней заяўлялі, прэзідэнт Пуцін па завяршэнні перамоў гэтак жа выйдзе асобна на зносіны з прэсай", - сказаў Пяскоў.Ён дадаў, што адсутнасць планаў правядзення сумеснай прэс-канферэнцыі не з'яўляецца сведчаннем невысокіх чаканняў ад гэтай сустрэчы.Чытайце таксама:\nнавіны , у свеце, палітыка, галоўнае, уладзімір пуцін, джо байдэн, прэс-канферэнцыя, саміт, прэзідэнт, расія\n© Sputnik / Владимир Трефилов / Перайсці ў фотабанкДзяржаўныя сцягі Расіі і ЗША\nАдмова ад ідэі сумеснай прэс-канферэнцыі не кажа пра невысокія чаканні адносна вынікаў саміту, сказаў прэс-сакратар прэзідэнта РФ.\nМІНСК, 14 чэр – Sputnik. Прэзідэнты Расіі і ЗША Уладзімір Пуцін і Джо Байдэн не будуць даваць сумесную прэс-канферэнцыю па выніках перамоў у Жэневе (Швейцарыя).\nПрэзідэнты правядуць саміт 16 чэрвеня ў Жэневе. Раней прэс-сакратар расійскага лідэра Дзмітрый Пяскоў казаў пра тое, што Пуцін гатовы да любога фармату прэс-канферэнцыі па выніках сустрэчы з амерыканскім калегам. Афіцыйны прадстаўнік Крамля запэўніў, што Пуцін у любым выпадку пагутарыць з крамлёўскім пулам.\nУ Белым доме заявілі, што Байдэн мае намер правесці асобную прэс-канферэнцыю пасля сустрэчы з Пуціным.\n26 красавіка, 10:46\nКаментуючы рашэнне прэзідэнта ЗША асобна пагутарыць з прэсай, Пяскоў выказаў здагадку, што гэта "хутчэй за ўсё, практыка" амерыканскага лідэра. Ён нагадаў, што пасля сустрэчы з прэм'ер-міністрам Вялікабрытаніі Барысам Джонсанам Байдэн таксама правёў асобную прэс-канферэнцыю.\n"Таму і нам таксама стала вядома, што спадар Байдэн плануе правесці асобную прэс-канферэнцыю. Як мы раней заяўлялі, прэзідэнт Пуцін па завяршэнні перамоў гэтак жа выйдзе асобна на зносіны з прэсай", - сказаў Пяскоў.\nЁн дадаў, што адсутнасць планаў правядзення сумеснай прэс-канферэнцыі не з'яўляецца сведчаннем невысокіх чаканняў ад гэтай сустрэчы.\nБайдэн: ЗША хочуць стабільных адносін з Расіяй і не шукаюць з ёй канфлікту


12 люты 2018, 16:14\nЯк паведамляюць чэскія выданьні Respekt і Aktualne, у студзені Зэман двойчы казаў пра лёс Нікуліна зь міністрам юстыцыі Чэхіі Робэртам Пеліканам. Менавіта міністар павінен прыняць канчатковае рашэньне аб экстрадыцыі Нікуліна — пасьля таго, як суды некалькіх інстанцый пастанавілі, што хакер можа быць выдадзены для крымінальнага перасьледу за мяжой.\nЧэская паліцыя арыштавала Яўгена Нікуліна ў Празе ў кастрычніку 2016 году. Затрыманьне адбылося на падставе ордэра Інтэрполу, выдадзенага па запыце Злучаных Штатаў. Адвакаты Нікуліна сьцьвярджаюць, што агенты ФБР спрабавалі дамагчыся ад яго прызнаньняў ва ўзломе рэсурсаў Дэмакратычнай партыі ЗША падчас прэзыдэнцкай кампаніі 2016 году. Неўзабаве пасьля яго арышту выдаць Нікуліна запатрабавала ад Чэхіі таксама Расея, дзе супраць хакера таксама распачалі крымінальную справу.\nЯк паведамляюць чэскія СМІ, тэма экстрадыцыі Нікуліна ўздымалася і на сустрэчы Зэмана з прэзыдэнтам Расеі Ўладзімірам Пуціным у Сочы восеньню мінулага году.\nМілаш Зэман, нядаўна пераабраны прэзыдэнтам на другі тэрмін, неаднаразова заяўляў аб неабходнасьці паляпшэньня адносін з Масквой і крытыкаваў уведзеныя супраць Расеі санкцыі.


Рабкоры, селькоры и юнкоры \nРабкоры, селькоры и юнкоры\nДнямі ў Ваенна-гістарычным музеі імя Дз.К. Удовікава адбылася сустрэча рэдактара газеты “Драгічынскі веснік” Генадзя Дзеюна з тымі, хто піша ў газету як пазаштатны карэспандэнт і ўдзельнікамі конкурса публікацый, прысвечаных 75-гадоваму юбілею Драгічынскага раёна.\nВынікі конкурса рэдакцыя “раёнкі” падвяла напярэдадні Дня друку. Круглы стол і віншаванне пераможцаў адбыліся ў музеі.\nПершае месца ў намінацыі “проза” атрымаў Мікалай Сянкевіч, выкладчык БрДУ імя А. Пушкіна, ураджэнец вёскі Асіпавічы, які даслаў на конкурс падборку літаратурных замалёвак аб родным краі. На другім месцы аказалася Алена Якоўчык з вёскі Пярковічы, а на трэцім Марыя Мінзер з Заверша.\nУ намінацыі “паэзія” месцы размеркаваліся наступным чынам:\nПершае заняў Іван Красоўскі з Хомска, другое – Валянціна Лакуц з Гнільца.\nУ мерапрыемстве ўдзельнічалі члены гуртка юнкораў з раённага Цэнтра дадатковай адукацыі, якія задавалі ўдзельнікам конкурсу шматлікія пытанні.\nПадвоздячы вынікі сустрэчы, рэдактар раёнкі Генадзь Дзеюн падзякаваў прысутных за супрацоўніцтва і паабяцаў, што такога роду конкурсы стануць рэгулярнымі і прысвячацца яны будуць самым разнастайным падзеям.


Гульня Дзяўчынкі анімэ. Гуляць онлайн бясплатна\nАнімэ Дзіцячыя одевалки для дзяўчынак Барбі одевалки Браткі одевалки Винкс Винкс биливикс Винкс і Браткі Винкс клуб Винкс одевалки Дзіцячыя одевалки для дзяўчынак Дора Зімовыя Гульні пра коней Лялькі Макіяж Модныя\nГульня Дзяўчынкі анімэ анлайн\nАпісанне гульні: Любіш гераінь анімэ, якія з'яўляюцца самымі вядомымі удзельнікамі мультыка пра Сейлор Мун?Успомні як выглядае кожная з іх і ствары непаўторны вобраз.\nЛюбіш гераінь анімэ, якія з'яўляюцца самымі вядомымі удзельнікамі мультыка пра Сейлор Мун?Успомні як выглядае кожная з іх і ствары непаўторны вобраз.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Дзяўчынкі анімэ ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Дзяўчынкі анімэ бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Дзяўчынкі анімэ і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


Тры сястры – адно прызванне: сямейная справа Тэрэсы Лісковіч, Міраславы Цярэшка і Людмілы Шлыковіч\nГлавная→Новости→Новости→Тры сястры – адно прызванне: сямейная справа Тэрэсы Лісковіч, Міраславы Цярэшка і Людмілы Шлыковіч\nТры сястры – адно прызванне: сямейная справа Тэрэсы Лісковіч, Міраславы Цярэшка і Людмілы Шлыковіч\n08:22 / 19.06.2021\nКалі партрэт урача-неўролага Астравецкай ЦРКБ, загадчыка аддзялення неўралогіі Людмілы Шлыковіч быў занесены на раённую Дошку гонару, аднымі з першых яе павіншавалі сёстры Тэрэса Лісковіч і Міраслава Цярэшка. Гэта і зразумела: хто, як не родны чалавек, парадуецца тваім поспехам, як сваім, і зможа ўспрыняць твой боль, як асабісты.\nА ў гэтым выпадку напрошваецца яшчэ адно параўнанне: хто, як не родныя сёстры, якія да таго ж – калегі, ведаюць, што стаіць за кожным поспехам і якім быў шлях да яго…\nРодам з Паракіцяў\nУ Паракіцях ва ўтульным драўляным «доміку вокнамі ў сад» ужо больш за 50 гадоў жывуць у любові і згодзе Рыгор Вікенцьевіч і Браніслава Іванаўна Малышкі. Звычайныя вяскоўцы – муж усё жыццё працаваў вадзіцелем, жонка – прыбіральшчыцай у школе, пазней – прадаўцом. Як і іх суседзі, жылі з працы, з мазаля: садзілі гароды, даглядалі жывёлу, гадавалі дзяцей. Рыгор Вікенцьевіч хораша іграў на акардэоне, яго часта запрашалі музыкантам на вяселлі.\nІ ўсё ж ёсць у іх адметнасць, якая вылучае Малышкаў – унутраная, прыроджаная інтэлігентнасць, якая не даецца з дыпломам аб вышэйшай адукацыі і якой уладальнікі тых самых дыпломаў, на жаль, часам не валодаюць.\nЯк і ўсе бацькі, марылі пра добрую долю для траіх дачок, хацелі, каб яны «выйшлі ў людзі». Тым больш, дзяўчаты вучыліся добра – спачатку ў Алясінскай васьмігодцы, а затым і ў Астравецкай сярэдняй школе.\nПрафесію дочкам бацькі не выбіралі, лічылі, што яны павінны зрабіць гэта самі. Але ўсяляк дапамагалі ім атрымаць адукацыю. І потым, калі выбар быў зроблены, на працягу пятнаццаці гадоў вучылі – спачатку Тэрэсу, затым Міру, Люсю, 3 гады – адразу дваіх.\nЗатое цяпер бацькі не хаваюць, што ганарацца дзецьмі: дочкі сталі не проста ўрачамі, а высакакласнымі спецыялістамі, прафесіяналамі. І калі былыя пацыенты дзякуюць ім за ўратаванае жыццё ці вернутае здароўе, часцінка той удзячнасці перакладваецца і на бацькоў, якія заўсёды, нават калі здараліся няўдачы, не раілі ім адмовіцца ад мары, выбраць што лягчэйшае і прасцейшае: яны заўсёды верылі сваім дзяўчынкам, падтрымлівалі іх, дапамагалі, чым маглі…\n– Неяк, я вучылася тады ў класе сёмым-восьмым, паглядзела фільм, не памятаю яго назву. Там дзяўчынка вырашыла стаць урачом, каб вылечыць маму, – расказвае Тэрэса Рыгораўна. – У той час у нашай матулі таксама ўзніклі праблемы са здароўем, і я вырашыла, што, як і тая дзяўчынка з кіно, стану доктарам…\nАле ўсё аказалася не так проста: з першага разу паступіць у медыцынскі інстытут не атрымалася. Вярнуўшыся дахаты, Тэрэса пайшла працаваць у калгас паляводам. Нароўні з дарослымі жанчынамі палола буракі, капала бульбу, выкідала гной, даіла кароў. Слухала кпіны. Але ад мары не адмовілася, не стала шукаць нешта больш лёгкае і прыземленае.\nІ медыцынскі інстытут скарыўся перад яе настойлівасцю і ўпартасцю…\nУ Астравец Тэрэса Рыгораўна вярнулася дыпламаваным урачом-тэрапеўтам – прыехала ўслед за мужам: Віктар Лісковіч, які закончыў інстытут на 2 гады раней, ужо працаваў тут акушэр-гінеколагам. Пажаніліся яны яшчэ студэнтамі, іх старэйшая дачка Ірына, пакуль бацькі атрымлівалі адукацыю, гадавалася ў бабулі з дзядулем.\nА спецыялізацыю маладому спецыялісту выбраў тагачасны галоўны ўрач Валянцін Ражко:\n– Будзеш кардыёлагам, – сказаў ён Тэрэсе, якая прыйшла на працу ў раённую бальніцу пасля заканчэння інтэрнатуры. – Накірунак новы, перспектыўны, цікавы.\nСпрачацца са старэйшымі яна не прывыкла – і паехала на курсы.\nТак наша зямлячка стала першым на Астравеччыне кардыёлагам. Доўга ўзначальвала кардыялагічнае аддзяленне.\nКалі ж мужа перавялі ў Гродна, як нітка за іголкай, паехала за ім.\n– У Астраўцы мы працавалі 14 гадоў, у Гродне – ужо 21, – гаворыць Тэрэса Рыгораўна, цяпер – загадчык інфарктнага аддзялення абласнога кардыялагічнага цэнтра. – Але колішняя астравецкая кардыялогія – доўгі пераход, прыступкі, лесвіца – і сёння часта сняцца…\nКалі Тэрэсу прывёў у прафесію кінафільм, то Міраславу – уласны боль. У восьмым класе яна трапіла ў бальніцу, яе аперыраваў светлай памяці Аляксандр Павалоцкі – тады дзяўчынка і зразумела, што таксама хоча насіць белы халат і пазбаўляць людзей ад болю і пакут.\nНе апошняе значэнне мела і тое, што старэйшая сястра ўжо вучылася ў медыцынскім інстытуце – значыць, будзе каму дапамагчы, падказаць, параіць. Усё ж мець падтрымку – зусім не тое, што апынуцца адной у незнаёмым горадзе.\nДругая сястра пайшла след у след за першай: у першы год паступіць не атрымалася. І таксама – калгас, паляводчая брыгада…\nАдзінае, у чым яна саступіла з пратаптанай сцежкі: на другі год падала дакументы не на лячэбны факультэт, як Тэрэса і сама ў першы раз, а на педыятрычны.\nІнтэрнатуру Міраслава праходзіла ў Гродне, у абласным цэнтры засталася і пасля заканчэння інстытута, стала працаваць участковым педыятрам.\n– А потым Тэрэса паехала ў Астравец, за ёй – Люся. А мне што ж, адной заставацца? Навошта мне гэты горад, калі сёстры, бацькі так далёка? І, адпрацаваўшы належныя 3 гады, я таксама вярнулася на радзіму, – расказвае загадчык педыятрычнага аддзялення раённай бальніцы Міраслава Цярэшка.\nЗагадчыкам аддзялення яе прызначылі даволі хутка – на ўчастку Міраслава Рыгораўна працавала няпоўныя 3 гады. І вось ужо амаль чвэрць стагоддзя яна ўзначальвае педыятрыю. Гадоў з 15, пакуль не з’явіўся неанатолаг, працавала з немаўлятамі яшчэ і ў радзільным.\n– Чамусьці лічыцца, што педыятрыя – гэта складана, не прэстыжна, цяжка, – гаворыць Міраслава Рыгораўна. – Я гэтай думкі не падзяляю. Цяжка? Магчыма. А дзе лёгка? Толькі мне лягчэй дамовіцца з маленькімі пацыентамі, чым з дарослымі: з дзецьмі заўсёды знаходжу агульную мову і паразуменне. Хоць у жыцці здаралася рознае, ні разу не пашкадавала, што выбрала менавіта гэтую спецыяльнасць. У дзяцей такая энергетыка, такі пазітыў, шчырасць, непасрэднасць, што побач з імі набіраешся сіл, душой маладзееш!\nМалодшая з Малышкаў, усеагульная любіміца Люся, у пяцігадовым узросце заяўляла, што будзе альбо прафесарам, альбо артысткай – не больш і не менш.\nЗ цягам часу мары памяняліся, але ў бок медыцыны яны не сягалі: старэйшыя сёстры ўжо вучыліся і, прыязджаючы дахаты, расказвалі, як цяжка ў медыцынскім, колькі ўсяго трэба зубрыць і здаваць.\n«Не, гэта не для мяне, – вырашыла Людміла. – Пайду ў гандлёва-эканамічны!»\n…Неяк у іх вясковую хату завітаў госць – паважаны і аўтарытэтны ў раёне чалавек. І між іншым пацікавіўся ў Рыгора Вікенцьевіча:\n– Малодшая куды паступаць збіраецца? У медыцыну пойдзе, як старэйшыя?\n– Ды не, – паціснуў плячыма бацька. – У гандаль хоча.\n– Яна? У гандаль?! – ускінуў бровы госць. – Не, нельга ёй у гандаль…\nІ гэтых слоў Людміле, без году выпускніцы, хапіла, каб «змяніць арыентацыю» і засесці за хімію і біялогію.\nДля паступлення ёй, залатой медалістцы, дастаткова было здаць адзін экзамен – але абавязкова на «пяцёрку». І яна зрабіла гэта!\n– Мабільнікаў тады не было, і мы з Мірай адразу ж пайшлі на пошту тэлефанаваць дахаты, каб паведаміць навіну, – успамінае Людміла Рыгораўна. – Як радаваўся тата! Мне здаецца, нават больш, чым я сама. Калі Міра не паступіла з першага разу, ён пасівеў. І за мяне моцна хваляваўся. А тут такі падарунак! Што нашым бацькам давялося перажыць, я зразумела толькі тады, калі ўласныя дзеці паступалі…\nСа спецыялізацыяй маладому спецыялісту дапамог вызначыцца зноў жа галоўны ўрач Астравецкай бальніцы, на гэты раз – Валянцін Тачоны.\n– Нам патрэбны эндакрынолаг і неўролаг. Выбірай…\nЛюдміла Рыгораўна прызнаецца, што тады чыста тэарэтычна ўяўляла сабе і адну, і другую спецыяльнасць – але інтуітыўна выбрала неўралогію. І ніколі не пашкадавала. За гэта – права зрабіць выбар, які стаў справай жыцця, – яна і сёння ўдзячна Валянціну Ігнатавічу.\nА яшчэ за тое, што з першага дня галоўны ўрач даверыў маладому спецыялісту аддзяленне. Неўралогія тады месцілася ў адным памяшканні з кардыялогіяй, якой загадвала Тэрэса Рыгораўна, – пра такую ўдачу, каб у першыя, самыя цяжкія дні работы, трапіць сястры пад крыло, можна было толькі марыць!\n– У нас розная спецыялізацыя – але ж шмат агульнага. Тэрэса падказвала, як правільна афармляць гісторыі, як падысці да цяжкага пацыента, ва ўсім падтрымлівала і дапамагала! – успамінае Людміла Шлыковіч.\nЗ 1995 года ўзначальвае яна неўралагічнае аддзяленне цэнтральнай раённай бальніцы, якое нядаўна набыло новы статус: стала рэсурсным цэнтрам па лячэнні пацыентаў з вострым парушэннем мазгавога кровазвароту ці падазрэннем на яго. Акрамя прэстыжу, ён дабавіў і шмат работы: сюды паступаюць пацыенты не толькі з нашага, але і суседніх раёнаў.\n– Калі адзін з неўролагаў у адпачынку, то дахаты можна і не ісці, – гаворыць загадчык аддзялення. – На мінулым тыдні, да прыкладу, мне даводзілася прыязджаць у бальніцу кожны вечар і амаль кожную ноч. А раніцай, што б ні здарылася, у палату да хворых урач павінен прыйсці з усмешкай і добрым настроем – гэта адна з умоў паспяховага лячэння… Так, цяжка, складана, праблематычна, але мне падабаецца мая работа, – прызнаецца Людміла Рыгораўна. – І няма большай радасці, калі хворы пасля інсульту ходзіць на сваіх нагах і размаўляе!\nАдно на ўсіх прызванне\nЯны заўсёды адчуваюць дапамогу, падтрымку адна адной, нават калі бачыцца даводзіцца не так часта, як хацелася б.\n– Ведаеце, у мяне няма сябровак, – прызнаецца Людміла Рыгораўна. – Яны мне не патрэбны: у мяне ёсць сёстры, да якіх, ведаю, заўсёды магу прыйсці з бядой і радасцю, звярнуцца за парадай ці дапамогай.\nА калі яшчэ і адно на ўсіх прызванне, то можна мець і асабістага ўрача па любой спецыяльнасці. Міраслава, да прыкладу, заўсёды на сувязі, калі хварэюць дзеці, – спачатку імчала на дапамогу да пляменніц, а цяпер – да іх малышоў. Тэрэса – галоўны доктар для бацькоў: з гадамі ў абодвух узніклі праблемы з сэрцам, і парады і назначэнні старэйшай дачкі яны выконваюць без пярэчанняў. Людміла вырашае ўсе неўралагічныя праблемы шматлікай радні.\nЯны ўжо маглі б адкрываць сямейную клініку: акушэр-гінеколаг не толькі Віктар Андрэевіч Лісковіч – зрэшты, цяпер ён хутчэй палітычны і дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, але і старэйшы зяць, і сват Лісковічаў. Іх дачка Ірына, як і Тэрэса Рыгораўна, стала кардыёлагам, Анастасія – дэрматолагам, яна ужо кандыдат медыцынскіх навук. Са спецыялізацыяй пакуль не вызначылася толькі Валерыя, малодшая дачка Людмілы Шлыковіч, – сёлета дзяўчына заканчвае першы курс таго ж Гродзенскага медыцынскага ўніверсітэта, які стаў альма-матар для шматлікіх урачоў з іх сям’і.\nІ можна не сумнявацца: з такімі моцнымі каранямі і крона будзе адпаведнай!


Крамяніца - старажытны храм і Крыжовая дарога - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМясцовасць Крамяніца ляжыць у 12 кіламетрах ад раённага цэнтру Зэльва крыху ўбаку ад асноўнай аўтамабільнай трасы. Падарожнік, які зверне з яе і трапіць у Крамяніцу, не расчаруецца, а будзе ўражаны хараством і дагледжанасцю мясціны. Даехаць сюды можна і чыгункай па лініі Ваўкавыск-Баранавічы, ад чыгуначнай станцыі Лябяды да Крамяніцы яшчэ 4 кіламетры.\nПершая згадка пра Крамяніцу датычыць другой паловы 16 стагоддзя, тады гэта быў двор Рачковічаў. Род Юндзілаў-Рачковічаў валодаў мясцовасцю амаль тры стагоддзі. Гістарычна маёнтак падзяляўся на дзве часткі: уласна Крамяніца і Крамяніца Старая (пазней Крамяніца Горная і Крамяніца Дольная). У 1617 годзе ў Крамяніцы Дольнай віцебскі кашталян Мікалай Вольскі заснаваў мураваны касьцёл Сьвятога Юр’я. Менавіта гэты храм ёсць асноўнай візітоўкай Крамяніцы. Касцёл абкружаны бутавай агароджай, а да яго вядзе брукаванка. Перад касцёлам, бліжэй да вёскі стаіць старая званіца другой паловы 18 стагоддзя. А непасрэдна перад храмам брама з анёламі ўгары.\nУ першай палове 17 стагоддзя ў Крамяніцы існаваў кляштар канонікаў латэранскіх, заснаваны Мікалаем Вольскім і ягонай жонкай, сюды былі запрошаны манахі з Кракава. Пры кляштары дзеілі шпіталь, Ружанцовае брацтва, бібліятэка. Аднак пасля лістападаўскага паўстання 1830-31 гадоў і яго здушэння кляштар быў скасаваны. Касцёл стаў парафіяльным, а пасля вызвольнага чыну 1863 году расейскія ўлады яго ўвогуле зачынілі. Кляштарны комплекс разбурылі ў 1940-ыя гады ўжо саветы.\nСёння касцёл перажывае свой другі росквіт. Тэрыторыя надзвычай дагледжана і ўпарадкавана, наўкола створана адмысловая Крыжовая дарога з адпаведнай колькасцю станцый. Асяродак па сваёй разгалінаванасці і „інфраструктуры” надзвычай відовішчны і саступае на Гарадзеншчыне, магчыма, толькі славутаму храму ў Гервятах. Шкада толькі, што парафіяльнае кіраўніцтва Крамяніцкага касцёлу абсалютна ігнаруе беларускую мову мясцовага насельніцтва. Уся касцельная аздоба і напісы выкананы выключна па-польску.\nПаблізу касцёлу на могілках на значным узвышшы можна пабачыць таксама старую капліцу 19-га стагоддзя.\nЕрусалім – горад, які даў пачатак свету\nПольшча скасавала забарону на палёты ў Беларусь


Хто дапаможа сем'ям з цяжкахворымі родзічамі. Тэрытарыяльныя цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва - Здаровыя людзі. Хто дапаможа сем'ям з цяжкахворымі родзічамі. Тэрытарыяльныя цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва - Здаровыя людзі.\nЗдаровыя людзі. — Кантралюй здароўе — Догляд цяжкахворых — Хто дапаможа сем’ям з цяжкахворымі родзічамі. Тэрытарыяльныя цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва\n76 0 136\nСем'ям, у якіх ёсць цяжкахворы родзіч, абавязкова трэба звярнуцца ў тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва (ТЦСАН). Сёння ў краіне дзейнічае 146 такіх устаноў. Яны прадастаўляюць паслугі сядзелкі па прымальных цэнах, дапамогу сацыяльных работнікаў на даму, сацыяльнае таксі. Тут вам раскажуць, якімі сродкамі рэабілітацыі могуць скарыстацца цяжкахворыя людзі і якую дапамогу ў іх набыцці аказвае дзяржава.\nПра асноўныя віды дапамогі распавяла дырэктар ТЦСАН Партызанскага раёна горада Мінска Алена Канаплёва.\nДапамога на даму\n– Аб'ём і пералік паслуг, якія аказваюць ТЦСАН, залежыць ад функцыянальнага класа самаабслугоўвання і перамяшчэння чалавека, што вызначаецца ўрачэбна-кансультацыйнай камісіяй. Цяжкахворыя ляжачыя людзі, якім, як правіла, ставяць 4-ы функцыянальны клас (ФК 4), маюць права на вялікі пералік паслуг, у тым ліку на паслугі сядзелкі. Яна можа прыходзіць на некалькі гадзін у дзень, а таксама аказваць дапамогу кругласутачна. Усё залежыць ад фінансавых магчымасцяў сям'і, а таксама магчымасцяў ТЦСАН. У Мінску, напрыклад, паслугі сядзелкі ў буднія дні каштуюць 2 рублі ў гадзіну ў працоўны час і 3,58 рубля – у начны (з 22.00 да 6.00).\nУ выхадныя і святочныя дні тарыф даражэй – 4,44 рубля за гадзіну. Пры кругласутачным доглядзе аплата працы сядзелкі складзе ў сярэднім 1500 рублёў у месяц. Зразумела, што не ўсім гэта па кішэні. Таму часцей за ўсё людзі робяць так: бяруць дапамогу сацыяльнага работніка, які, напрыклад, прыходзіць раніцай, гатуе ежу, ходзіць у краму, купляе лекі, а ў абедзенны час заказваюць паслугі сядзелкі на некалькі гадзін, альбо наадварот. Усё вырашаецца індывідуальна. У дагаворы можна прапісаць колькасць паслуг сацработніка на даму. Іх кошт у нашым цэнтры – 48 капеек у гадзіну. Калі пенсія чалавека не перавышае памер бюджэту пражытковага мінімуму (БПМ, на 4 снежня 2018 года складае 214,21 бел.руб.) і ў яго няма родных, дык паслугі прадастаўляюцца бясплатна. Калі памер пенсіі не перавышае 200% БПМ, тады чалавек аплачвае 60% гэтага кошту.\nПаслугі сядзелкі і сацыяльнага работніка прадастаўляюцца грамадзянам незалежна ад таго, пражываюць яны адны або сумесна з родзічамі. Але толькі ў тым выпадку, калі не аформлена дапамога па догляду цяжкахворага. А калі хто-небудзь з родзічаў або старонніх людзей гэтую дапамогу атрымлівае, сям'я губляе права на паслугі ТЦСАН. Такім чынам, цэнтры дапамагаюць сем'ям, дзе родныя працягваюць працаваць і маюць патрэбу ў дапамозе для сваіх хворых родзічаў.\nАддзяленні дзённага знаходжання\n– Каб чалавек не заставаўся ўвесь час дома, мог мець стасункі і развівацца, у ТЦСАН дзейнічаюць аддзяленні дзённага знаходжання для інвалідаў і пажылых грамадзян.\nСёння на базе аддзяленняў для пажылых некаторыя цэнтры могуць аказваць дапамогу сем'ям, дзе ў родных адзначаюцца кагнітыўныя парушэнні. Да прыкладу, у нашым цэнтры ў такія аддзяленні могуць прыходзіць людзі, старэйшыя за 70 гадоў з псіхічнымі расстройствамі і дэменцыяй лёгкай ступені выяўленасці (ФК 2-ФК 4). Нашы супрацоўнікі праводзяць з імі заняткі па прафілактыцы пагаршэння цячэння захворвання, працатэрапію, ажыццяўляюць дзённы нагляд.\nПаслугі ў перамяшчэнні\n– Інвалідам I і II гр. па зроку і з парушэннямі апорна-рухальнага апарату прадастаўляюцца паслугі памочніка па суправаджэнні. Ён можа дапамагчы чалавеку дайсці ад дома да патрэбнага месца, знайсці патрэбную інфармацыю і г.д.\nТаксама цэнтры прадастаўляюць паслугі сацыяльнага таксі. Гэта бясплатна для інвалідаў I гр., інвалідаў-калясачнікаў, дзяцей-інвалідаў да 18 гадоў, непрацуючых інвалідаў II гр., якія старэйшыя за 70 гадоў і чый памер пенсіі не перавышае 1,5 БПМ. Калі ж пенсія апошніх вышэй гэтага паказчыка, тады сацыяльнае таксі прадастаўляецца платна – 15% базавай велічыні (базавая велічыня на 4 снежня 2018 г. – 24,5 бел.руб.). Сацыяльнае таксі падвозіць людзей ва ўстановы аховы здароўя і рэабілітацыйныя цэнтры, аптэкі, крамы, службы быту, ва ўстановы адукацыі. Як правіла, колькасць такіх паездак абмежаваная. Без абмежаванняў сацыяльнае таксі падвозіць ва ўстановы аховы здароўя для правядзення гемадыялізу, а таксама ў аддзяленні дзённага знаходжання інвалідаў цэнтраў (для тых, хто пастаянна наведвае аддзяленні на ўмовах дагавора).\n– Заканадаўствам прадугледжана пакрыццё фактычных выдаткаў на набыццё падгузнікаў і ўралагічных пракладак для інвалідаў I гр., якія маюць заключэнне УКК аб неабходнасці такіх сродкаў гігіены. Для гэтага трэба звярнуцца ў службу «адно акно», а ТЦСАН ужо будзе займацца зборам дакументаў.\nТЦСАН таксама могуць аказваць матэрыяльную дапамогу з фонду сацыяльнай абароны. Любы непрацуючы пенсіянер, у тым ліку непрацуючыя інваліды I-III гр., якія трапілі ў складаную жыццёвую сітуацыю, могуць звярнуцца з заявай і ў адвольнай форме апісаць сутнасць праблемы. Да прыкладу, чалавек пратэзаваў каленны сустаў і выдаткаваў вялікую суму грошай, а яму яшчэ трэба аплачваць рэабілітацыю. У гэтым выпадку да заявы можна прыкласці эпікрызы, чэкі на лекі. На ўзроўні раёна цэнтр можа выдзяліць дапамогу ў памеры БПМ. Калі камісія палічыць, што гэтага мала, тады цэнтр можа напісаць хадайніцтва на большую суму. Такую дапамогу можна атрымаць адзін раз на год. Даход чалавека пры гэтым не мае значэння.\n– Пэўныя катэгорыі грамадзян забяспечваюцца тэхнічнымі сродкамі рэабілітацыі на льготнай аснове (Пастанова Савета Міністраў ад 11.12.2007 года № 1722). Гэта вялікі спіс: ад розных поручняў і хадунков да катэтараў, зондаў і апарата для штучнай вентыляцыі лёгкіх. Частку сродкаў рэабілітацыі грамадзяне атрымліваюць у тэрытарыяльных цэнтрах, частку – ва ўстановах аховы здароўя і на пратэзным заводзе. У гэтым пераліку, дарэчы, ёсць і супрацьпролежны вібруючы матрац, актуальны для ляжачых хворых. Да прыкладу, інвалід I гр. мае права атрымаць такі матрац за палову кошту (на 27.11.2018 г. гэта каля 150 бел.руб.).\n– Сёння ў сем'яў з'явілася магчымасць сацыяльнай перадышкі – родных на месяц можна змясціць у дамы-інтэрнаты, дзе за імі будзе забяспечаны нагляд і догляд. Гэта платная паслуга. У Мінску яе кошт складае каля 500 рублёў. ТЦСАН выступае пасрэднікам у працэсе афармлення, збірае дакументы, а мясцовыя ўлады ўжо прымаюць рашэнне аб выдзяленні пуцёўкі. На часовае пражыванне ў дамах-інтэрнатах могуць прэтэндаваць грамадзяне, якія маюць патрэбу ў пастаяннай пабочнай дапамозе і доглядзе (па заключэнні УКК).


Catholic.by - Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч адсвяткаваў імяніны\nМітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч адсвяткаваў імяніны\n29.10.2017 19:26 Фота: Святлана Лабковіч / Catholic.by\n28 кастрычніка ў мінскім архікатэдральным касцёле Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч узначаліў святую Імшу ў свята свв. Cымона і Юды Тадэвуша, Апосталаў. У гэты дзень іерарх адзначае свае імяніны.\nПавіншаваць Мітрапаліта сабраліся прадстаўнікі духавенства, кансэкраваныя асобы і вернікі.\n“Евангелле нагадвае нам аб тым, што Сымон і Юда Тадэвуш былі пакліканы Езусам, каб быць Яго апосталамі. Яны следавалі за сваім Настаўнікам і пазнавалі праўду аб Божым Валадарстве, каб потым, пасля Спаслання Святога Духа, яе абвяшчаць людзям розных народаў.\nТаямніца паклікання не завяршылася з апосталамі. І сёння Езус кліча, і прычым кліча пайменна. Гэты заклік з’яўляецца ключом да вырашэння праблем сучаснага свету і Касцёла, бо Езус хоча, каб мы былі сведкамі Яго Уваскрасення”, – сказаў у гаміліі арцыбіскуп Кандрусевіч.\n“Больш за 30 гадоў нашы святыя ахвярна служылі справе абвяшчэння Евангелля і збаўлення людзей, не баючыся пераследу і нават смерці. Што ім дапамагала ў гэтым? Адказ адзін – любоў да Езуса Хрыста, які збавіў чалавецтва, і адчуванне таго, што без пазнання Божай праўды людзі не дасягнуць вечнасці”, – дадаў іерарх.\n“Язычнікі змушалі св. Сымона скласці ахвяру богу сонца, а Юду Тадэвуша – богу месяца. Ці сёння мы, людзі XXI стагоддзя, можам сказаць, што молімся толькі сапраўднаму Богу? Як шмат часу і высілкаў мы прысвячаем далёкім ад Бога справам! У сучаснага чалавека ёсць свае багі сонца і месяца. Гэта абагаўленне багацця і амаральных задавальненняў. Гэта алкагольная і наркатычная залежнасці. Гэта практыка акультызму, якая распаўсюджваецца, і да т.п”, – звярнуў увагу Мітрапаліт.\nПа словах іерарха, апосталы Сымон і Юда Тадэвуш “прыкладам свайго жыцця і мучаніцкай смерці заклікаюць да таго, каб мы сваімі малітвамі і ўчынкамі складалі ахвяры сапраўднаму Богу”. “Кожны дзень мы павінны ахвяроўваць Яму кадзіла нашай малітвы і добрых учынкаў (…) павінны ўстрымацца ад усяго таго, што не даспадобы Богу”, – адзначыў арцыпастыр.\n“Езус сказаў сваім вучням, у тым ліку і свв. апосталам Сымону і Юду Тадэвушу: “Я выбраў вас і паслаў, каб вы прынеслі плён і каб ваш плён трываў”. Гэтыя ж самыя словы Ён кажа і нам.\nМоцаю сакрамэнту хросту мы ўсе ўключаны ў Хрыста і з’яўляемся Яго апосталамі. Таму і да нас адносяцца Яго словы: ідзіце і навучыце ўсе народы”, – падкрэсліў Мітрапаліт Кандрусевіч.\nПерад завяршэннем урачыстай святой Імшы свецкія вернікі, прадстаўнікі духавенства і кансэкраваных асоб склалі арцыпастыру свае пажаданні з нагоды дня яго нябеснага заступніка.\nАбноўлена 08.01.2018 14:47\n#Святыя і благаслаўлёныя (364)


Рэкламная гульня ад Беларусбанка\nРэкламная гульня «Прывілея на поспех»\nVisa і Беларусбанк рады паведаміць аб правядзенні новай рэкламнай гульні «Прывілея на поспех».\nРасплачвайцеся ў перыяд з 12.01.2018 па 28.02.2018 карткай Visa Gold або Visa Platinum Беларусбанка ў сетцы магазінаў Hunkemöller, Next, Mothercare, Mina на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь і атрымайце шанс выйграць падарачны сертыфікат на паслугі кампаніі ТАА «Першая турыстычная кампанія» на суму 10 000 BYN, а таксама білет у кіно ці фірмавы кубак (усяго разыгрываецца 551 прыз)!\nу перыяд з 12.01.2018 па 28.02.2018 неабходна здзейсніць безнаяўную аперацыю з выкарыстаннем карткі Visa Gold або Visa Platinum Беларусбанка ў любым магазіне (або магазінах) сеткі Hunkemöller, Next, Mothercare, Mina на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь на агульную суму аднаго або двух чэкаў не менш за 100 BYN;\nзапоўніце рэгістрацыйную форму на сайце гульні www.visa.com.by і захавайце чэкі.\nБольш падрабязна азнаёміцца з правіламі рэкламнай гульні можна тут.\nДадатковую інфармацыю аб умовах удзелу і правілах правядзення рэкламнай гульні можна атрымаць па тэлефоне «гарачай лініі» +375(17) 239-07-91 у перыяд з 12 студзеня 2018 па 28 сакавіка (лютага) 2018 года (уключна) з 09:00 да 21:00.


ГалоўнаяІнфармацыйныя рэсурсыЭлектронныя інфармацыйныя рэсурсыРэсурсы Нацыянальнай бібліятэкі БеларусіВіртуальныя праекты, выстаўкі і калекцыіВіртуальныя праекты бібліятэкіДзівосны свет Язэпа Драздовіча:\n“Прыйдзе час… Мяне яшчэ пашукаюць”\nЯзэп Драздовіч – адна з найбольш значных, самабытных і незвычайных асоб беларускай культуры і мастацтва. Творчы дыяпазон майстра настолькі разнастайны, што здаецца немагчымым аднесці яго да адзінай плыні, напрамку, стылю, віду дзейнасці: Язэп Нарцызавіч быў не толькі таленавітым мастаком і скульптарам, але і выдатным пісьменнікам, паэтам, настаўнікам, этнографам, фалькларыстам, філосафам, хірамантам, археолагам, тэатральным дзеячам, астраномам-аматарам і заснавальнікам беларускай тэарэтычнай астраноміі. Немагчыма зразумець, як гэты чалавек за свой нядоўгі, поўны цяжкасцей шлях здолеў ахапіць такую шматграннасць жыцця, спрыяць адраджэнню нацыянальнай культуры, спазнаць неверагоднае, адчыніць перад людзьмі дзверы будучыні і дазволіць ім марыць… Невыпадкова беларускі мастак, сучаснік Драздовіча Пётра Сергіевіч назваў творцу “нашым маленькім павятовым Леанарда да Вінчы”.\nЖыццё Язэпа Драздовіча праходзіла на фоне найскладанейшых гістарычных падзей – Першай сусветнай вайны, у якой ён прымаў самы непасрэдны ўдзел, рэвалюцыйных пераўтварэнняў, Другой сусветнай вайны. Больш за гэта, на долю мастака прыйшлося вельмі шмат цяжкасцей, звязаных са складанымі жыццёвымі ўмовамі, голадам і нястачай, чалавечым непаразуменнем і адзінотай.\nПры жыцці незвычайнае светаўспрыманне Драздовіча, вялікае захапленне космасам і планетамі не знайшло водгуку ў ягоных сяброў і сучаснікаў, што надало яму рэпутацыю дзіўнага і нават звар`яцелага мастака. Дагэтуль яшчэ ніхто на Беларусі і не марыў пра касмічныя вандроўкі, жыццё на іншых планетах, не думаў, з чаго складаюцца кольцы Сатурна і як выглядаюць сатурняне. Але такі лёс спасцігае многіх творцаў, навукоўцаў, геніяў, апярэдзіўшых свой час. Незразумелы людзьмі, Драздовіч паступова ператвараецца ў маргінала і самотнага чалавека, абраўшы шлях “вечнага вандроўніка” з бясконцымі падарожжамі па роднай зямлі. За гады вандровак, ён збіраў і запісваў фальклор, склаў дыялектычныя слоўнікі, займаўся археалогіяй, стварыў вялікую колькасць графічных замалёвак і маляваных дываноў.\nСёння ўжо нельга ўявіць Язэпа Драздовіча ў іншым абліччы, няйнакш як мудрацом, прарокам, які безупынна ідзе па дарогах Беларусі, абапіраючыся на кій і ствараючы такім чынам своеасаблівы архетыпічны вобраз, неад`емна звязаны са шляхам, рухам наперад. Так, на дарозе, у 1954 годзе і скончылася зямное вандраванне гэтага незвычайнага чалавека…\nДоўгі час пра жыццё і дзейнасць Язэпа Нарцызавіча Драздовіча, “дзядзькі Язэпа”, як яго называлі знаёмыя, не было добра вядома. Яго імя стала яркім адкрыццём у Беларусі ў 1984 годзе дзякуючы выхаду ў свет кнігі “Вечны вандроўнік” вядомага пісьменніка і навукоўца Арсеня Ліса.\nНа сённяшні дзень цікавасць да асобы Язэпа Драздовіча не змяншаецца. Праходзяць выстаўкі, пленэры і навуковыя канферэнцыі ў яго гонар, выдаюцца манаграфіі, прысвечаныя творчасці мастака, ствараюцца дакументальныя фільмы. Астранамічныя гіпотэзы і яго мары аб палётах у касмічную прастору цалкам увасобіліся і працягваюць сваё далейшае развіццё. Язэп Драздовіч верыў: “Прыйдзе час… Мяне яшчэ пашукаюць”. Прадказанні гэтага дзіўнага чалавека, несумненнага майстра і сапраўднага прарока здзейсніліся.\nЖывапісныя творы Язэпа Драздовіча прыцягваюць увагу стылёвай і тэматычнай разнастайнасцю. Пачуццё роднай гісторыі, глыбокае яе вывучэнне дало магчымасць мастаку напісаць карціны, прысвечаныя слаўнаму мінуламу Беларусі: “Усяслаў Полацкі сядзіць у порубе пад палатамі кіеўскага князя”, “Князь Усяслаў Чарадзей пад Гародняй”, “Пярсцёнак князя Усяслава Чарадзея”.\nІншыя работы ўвасабляюць загадкавыя сімвалісцкія, алегарычныя вобразы і фантастычныя краявіды, ставяць адвечныя пытанні дабра і зла, жыцця і смерці, людскога лёсу, будучыні краіны, адлюстроўваюць вобраз незалежнай Беларусі. Як адзначаў беларускі празаік Змітрок Бядуля: “…У Драздовіча ёсць свой стыль, самабытны і арыгінальны. Адчуваюцца ў яго творах багатая фантазія, містычнасць і сімволіка”.\nСярод жывапісных прац вылучаецца “трохаблічны аўтапартрэт”, на якім майстра выявіў тры ўласныя іпастасі, тры характэрныя рысы сваёй асобы: гэта Драздовіч-мастак, які паліць люльку і трымае пэндзаль у руцэ, Драздовіч-гісторык, што пільна ўзіраецца ў кнігу і Драздовіч-астраном, які задуменна разглядвае рукапіс з выявамі планет.\nГрафіка і акварэль\nТалент Язэпа Драздовіча яскрава выявіўся ў графічных серыях. Сярод якіх “Архітэктурныя замалёўкі і арнаменты”, “Дзісеншчына”, “Глыбокае”, “Гара Варганіха”, “Піншчына”, “Мірскі замак”, “Наваградак”, “Гальшанскі замак”, “Гальшанскае гарадзішча”, “Лідскі замак”, “Крэва”, “Троцкі замак” (Тракайскі), “Вільня”, “Прырода Беларусі”, ілюстрацыі да рамана “Гарадольская пушча” пра старадаўніх насельнікаў Полаччыны, напісанага самім Драздовічам, але так і не завершанага.\nНа Палессі, у камандзіроўцы ад Беларускага навуковага таварыства дзеля збору этнаграфічных матэрыялаў для Беларускага музея, Драздовіч замалёўваў узоры дойлідства, гаспадарчыя прылады, прадметы хатняга ўжытку, рабіў графічныя партрэты палешукоў у традыцыйных строях. Разам з тым занатоўваў і адметныя словы, асаблівасці маўлення палешукоў, запісваў народныя песні, прыказкі і прымаўкі. Гістарычнай дакладнасцю вызначаюцца створаныя майстрам вобразы полацкіх князёў Рагвалода, Усяслава, смаленскага князя Рамана Расціслававіча.\nПа выдатных графічных замалёўках Язэпа Драздовіча сучасныя беларусы могуць вывучаць краязнаўства, гістарычныя пабудовы і замкавую архітэктуру, прыроду і ландшафты асобных рэгіёнаў, бо кожны краявід майстра – гэта неад`емная частка нашай гісторыі, яе слаўнае мінулае.\nВёска Аўдзевічы на Палессі. 1927. З серыі “Піншчына”\nНе маючы ні фарбаў, ні палатна, мастак шмат займаўся разьбой па дрэве. Ён майстраваў адмысловыя кійкі з выявамі людзей і жывёл, куфэркі, табакеркі, вырэзваў фігуркі Маці Божай, святых, анёлаў. Рабіў і барэльефныя партрэты: выявы маці, братоў Баляслава, Кастуся, Стафана. Часам Драздовіч ператвараў у барэльеф уласныя ранейшыя малюнкі, пераносіў іх на дрэва. Гэтак паўсталі, напрыклад, драўляныя партрэты сяброў – беларускага культурнага і рэлігійнага дзеяча, пісьменніка і перакладчыка Янкі Пачопкі, кампазітара і фалькларыста Антона Грыневіча.\nПадарожнічаючы па роднай зямлі, ідучы ад хаты да хаты, Язэп Драздовіч перабіваўся выпадковымі заробкамі. Дзякуючы сялянам, асноўным яго заказчыкам, мастак за 10 гадоў вандраванняў стварыў дзясяткі насценных “дываноў-маляванак”, якія былі аздабленнем вясковых хат і адначасова выступалі ў якасці своеасаблівых абярэгаў. Захоўваючы традыцыю, Драздовіч заўсёды дадаваў ў гэты від народнага мастацтва нешта сваё, блізкае яму па духу, адметнае і непаўторнае, нават пачаў называць сам сябе “народна-сялянскім мастаком”. Хутка яго папулярнасць як майстра маляваных дываноў значна пашырылася. Амаль кожная гаспадыня хацела мець у сваёй хаце дыванок дзядзькі Язэпа.\nМастак адным з першых звярнуўся да вобраза Францыска Скарыны ў сваёй творчасці. Нездарма яго называюць заснавальнікам беларускага нацыянальнага гістарычнага мастацтва. Праз створаную серыю жывапісных і графічных работ паўстаюць найважнейшыя падзеі на жыццёвым шляху першадрукара: ад выпраўлення юнака з роднага Полацка ў вялікі свет у пошуках навукі да завяршэння яго выдавецкай дзейнасці.\nДрукарня Францыска Скарыны ў Вільні. 1940–1943. Палатно, алей\nКосмас Язэпа Драздовіча\n1930 год адкрывае найбольш цікавы перыяд творчасці Язэпа Драздовіча – “касмічны”. Вядома больш за 100 жывапісных і графічных твораў на касмічную тэматыку, якія складаюць тры вялікія цыклы: “Жыццё на Месяцы”, “Жыццё на Марсе” і “Жыццё на Сатурне”. Гэтая тэма стала беспрэцэдэнтнай для беларускага мастацтва, яшчэ ніхто з творцаў не звяртаўся да яе, асабліва ў тыя часы. Мастак, на аснове сваіх самнамбулічных сноў будуе цэлыя гарады на іншых планетах з незвычайнай архітэктурай, аркадамі, абсерваторыямі, стварае таямнічыя прыродныя ландшафты, малюе дзіўных жыхароў Сатурна, уважліва аглядаючых сваё жыллё выразнымі круглымі вачыма... Дарэчы, арыгінальны, змрочны, непадобны на іншыя нябесныя целы Сатурн, быў любімай планетай Драздовіча. Паводле меркаванняў мастацтвазнаўцы Н. Усавай, сам жанр “касмічнай” серыі вызначыць цяжка: “візіянерства”, “касмічны рэалізм”, “метафізічны жывапіс”, “сюррэалізм”, “жывапіснае фэнтэзі”?\nНекаторыя работы трывожныя і змрочныя, дзе жыхары Месяца – луняне (“луніды”) рыхтуюцца да войнаў, а марсіяне апрануты ва ўніформу. Інтуітыўна мастак прадчуваў набліжэнне вялікай катастрофы – Другой сусветнай вайны.\nКніжная спадчына мастака\nУ 1908 годзе Язэп Драздовіч знаёміцца з рэдактарамі віленскай газеты “Наша ніва”, атрымлівае першыя заказы на вокладкі для кніг, якія выпускаліся беларускім выдавецтвам. У пачатку 1910-х гадоў мастак афармляе ў стылі мадэрн “Першы беларускі каляндар “Нашай нівы”, зборнік вершаў “Курганная кветка” Канстанцыі Буйло, робіць мастацкае аздабленне кааператыўна-гаспадарчага часопіса “Самапомач”, часопіса “Вольны сцяг”, стварае малюнкі для лемантара (буквара), афармляе іншыя беларускія выданні.\nВажную старонку у жыцці мастака складае яго літаратурная творчасць: у 1923 годзе ў Вільні пад псеўданімам “Язэп Нарцызаў” выйшла першая кніжка Драздовіча з уласнай ілюстрацыяй на вокладцы. Гэта быў гумарыстычны твор з жыцця студэнтаў мастацкай вучэльні “Вялікая шышка”, які меўся быць першай часткай аповесці “Вар`ят без вар`яцтва”, але застаўся адзінай завершанай працай з гэтай задумы.\nСамае неверагоднае, самае цікавае і невядомае з ўсёй літаратурнай спадчыны Драздовіча – гэта яго астранамічныя даследаванні. У 1931 годзе ў Вільні за ўласныя грошы ён выдае невялічкім накладам “Нябесныя бегі” – першую кнігу па астраноміі на беларускай мове, якая да сённяшняга часу застаецца ўнікальным выданнем. Невыпадкова, маці Драздовіча Юзэфа неаднаразова казала сыну: “Вучыся і пазнай нябесныя бегі”. Асаблівую каштоўнасць кнізе надаюць астранамічныя лінарыты, створаныя мастаком.\nСёння Язэпа Нарцызавіча лічаць “беларускім Цыялкоўскім”, заснавальнікам беларускай тэарэтычнай астраноміі, бо працы яго, гіпотэзы, думкі, нягледзячы на адсутнасць адпаведнай адукацыі, насамрэч зацікавілі даследчыкаў у галіне астраноміі і касмалогіі. Больш за гэта, прадчуванні “небазнаўца” рэалізаваліся: усяго праз 5 гадоў пасля смерці Драздовіча Сяргей Каралёў запусціў першы штучны спадарожнік Зямлі, праз 7 гадоў паляцеў у космас Юрый Гагарын, а праз 15 – амерыканскі экіпаж Апалон-11 высадзіўся на Месяцы.\nЛітаратура пра Драздовіча\nЖыццё і творчасць Язэпа Драздовіча на сённяшні дзень дастаткова добра даследавана. Сярод літаратуры вылучаецца альбом-манаграфія “Язэп Драздовіч” са шматлікімі рэпрадукцыямі твораў мастака, нарыс А. Ліса “Вечны вандроўнік”, “Зямля і космас Язэпа Драздовіча” вядомага даследчыка творчасці майстра Ю. Малаша, “Генезис космических образов Язепа Дроздовича” Г. Горавай і іншыя. Адным з найбольш каштоўных і фундаментальных з`яўляецца выданне “Язэп Нарцызавіч Драздовіч. Праз церні да зорак”, якое ўключае ўспаміны, артыкулы, прысвячэнні, мастацкія творы майстра, а таксама яго “Дзённік” і факсімільнае выданне кнігі “Нябесныя бегі”.\nЯзэп Драздовіч (з правага боку) з маці і братамі Кастусём і Гаранімам. 1907\n1. Язэп Драздовіч. Неба і Зямля [аўтар сцэнарыя і рэжысёр І. Волах]\n2. Язэп Драздовіч. Летуценні [рэжысёр С. Агеенка]\n3. Я вас помню, а вы ўспамянеце, можа [над фільмам працавалі Я. Самсонаў, Л. Юрык]\n4. Выстаўка ў Мінску: карціны Язэпа Драздовіча [“Сусвет Язэпа Драздовіча”: выстаўка да 130-годдзя мастака ў Нацыянальным мастацкім музеі]\n5. Беларусь на далоньцы – Язэпа Драздовіча [праграма, прысвечаная творчасці Язэпа Драздовіча, у рамках дзіцячага сацыяльнага тэлепраекта “Беларусь на далоньцы”. Аўтар і рэжысёр В. Ткачэнка]\n6. Апошняя вандроўка Язэпа Драздовіча [фрагмент тэатральнага маналогу з жыцця і творчасці Язэпа Драздовіча]\n7. Макс Шчур. Вандроўнік Драздовіч [песня, прысвечаная Язэпу Драздовічу]


Навіны за Травень 2008\n29.05.2008 Яшчэ адна нерэгiстрацыя\nМiнiстэрства юстыцыi Рэспублiкi Беларусь адтэрмiнавала рашэнне аб рэгiстрацыi грамадскага аб'яднання "Цэнтр падтрымкi чарнобыльскiх iнiцыятыў", сярод заснавальнiкаў якога прыхiльнiкi ствараемага Аляксандрам Мiлiнкевiчам руху "За Свабоду".\n29.05.2008 Жыхары Менску пратэстуюць супраць свавольства ўладаў\n29.05.2008 Супрацоўнікі КДБ забралі ў сябра Партыі БНФ грошы\n28 траўня ў Менску супрацоўнікамі КДБ быў затрыманы старшыня брэсцкай абласной суполкі Партыі БНФ Зміцер Шыманскі. Актывіста даставілі ў Дэпартамент фінансавых расследаванняў.\n29.05.2008 У Гародні ліквідавалі абласную арганізацыю БНФ\nВярхоўны суд ліквідаваў Гарадзенскую абласную структуру грамадзкай арганізацыі БНФ “Адраджэньне”.\n28.05.2008 29 траўня - прэзентацыя кнігі "Прага вясны"\nВыйшла ў свет кніга “Прага вясны: Крымінальныя прысуды, вынесеныя ў 2007 годзе па палітычных матывах”, падрыхтаваная з удзелам беларускіх праваабаронцаў. У зборніку змешчаны публіцыстычныя артыкулы розных аўтараў, героямі твораў зьяўляюцца асобы, прыцягнутыя ў мінулым годзе да крымінальнай адказнасці за сваю грамадска-палітычную дзейнасць ці погляды.\n28.05.2008 Таварыста аховы помнікаў гісторыі і культуры выступіла з заявай\n28.05.2008 Amnesty International: “Беларусь застаецца несвабоднай краінай”\n28.05.2008 Апошні падсудны ў "справе 14-ці": Я вярнуся ў Беларусь\nЯк камэнтуюць вынікі "працэсу 14-ці" самі яго ўдзельнікі і праваабаронцы?\n28.05.2008 Вынесеныя новыя прысуды па працэсу 14-ці\n27 траўня судзьдзя Цэнтральнага раённага суду Менску Валеры Есьман вынес прысуд тром удзельнікам акцыі пратэсту прадпрымальнікаў, якая адбылася 10 студзеня: Міхаілу Субачу і Паўлу Вінаградаву - па 2 гады абмежаваньня волі без накіраваньня ў выпраўленчыя ўстановы, непаўнагадоваму Максіму Дашуку 1,5 году абмежаваньня волі без накіраваньня ў папраўчыя ўстановы.\n28.05.2008 Намесьніку Мілінкевіча закідаюць злачынствы, здзейсьненыя... у 6 гадоў\nНамесніка кіраўніка Руху «За Свабоду» Юрася Губарэвіча падазраюць у злачынствах, здзейсненых, калі палітыку было 6 год. У 2007 годзе ў сакавіку напярэдадні веснавых акцый пратэсту на хатні адрас Юрася Губарэвіча ў Белаазёрск завіталі супрацоўнікі міліцыі. Па словах маці палітыка, нечаканыя госці хацелі ўзяць тлумачэнні па справе серыйных згвалтаванняў у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці.\n28.05.2008 Эўропа зоймецца свабодай сумленьня ў Беларусі\nЭўрапейскі парлямэнт разгледзіць сытуацыю з выкананьнем у Беларусі права на свабоду сумленьня й веравызнаньня. Сёньня з Брусэлю ў Менск вярнуліся Аляксандар Мілінкевіч, Павал Севярынец і Алесь Лагвінец, якіх у сталіцы Эўрапейскага Зьвязу на вышэйшым узроўні прыняў прэзыдэнт Эўрапаплямэнту Ганс-Герт Пётэрынг. Падчас сустрэчы зь ім беларускія палітыкі перадалі ў Эўрапейскі парлямэнт пэтыцыю вернікаў і 50 тыс. подпісаў за адмену Закону аб свабодзе сумленьня.\n28.05.2008 Міністэрства замежных справаў у сераду афіцыйна адмовіла ў акрэдытацыі журналісту\n28.05.2008 Сяргея Парсюкевіча трымаюць разам з псыхічна хворым\n28.05.2008 Пракуратура вынесла папярэджаньне фірме, што будуе завод ў Дружным