20:21 14 снежня 2018\n11:58 27.09.2017 (абноўлена 16:20 27.09.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nБеларускія аграрыі ўжо сабралі больш за 480 тысяч тон бульбы, лідзіруе па ўборцы Мінская вобласць.\nМІНСК, 27 вер — Sputnik. Больш за палову плошчаў бульбы ўбрана ў Беларусі, паведамляецца ў аператыўнай зводцы Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання краіны.\nТак, па стане на раніцу 27 верасня ў рэспубліцы было прыбрана 50,1% плошчаў бульбы, што складае 15,3 тысячы гектараў. Сельгаспрадпрыемствы і фермеры накапалі 484,5 тысячы тон бульбы.\nУ разрэзе рэгіёнаў на першым месцы Мінская вобласць з ураджаем у 148,9 тысячы тон, больш за 80 тысяч тон бульбы ўжо атрымана ў Магілёўскай і Брэсцкай абласцях, менш за ўсё пакуль ураджай у пацярпелай сёлета ад халадоў і дажджоў Віцебскай вобласці.\nТаксама ў Беларусі ўбрана 27,7% плошчаў цукровых буракоў, ураджай на раніцу серады склаў больш за 1,2 мільёна тон.\nПаводле прагнозаў Мінсельгасхарча, сёлета ў Беларусі ўраджай бульбы павінен скласці каля 1,1 мільёна тон.\nНа пачатку лета, праз дажджы і халоднае надвор'е, беларускія навукоўцы-бульбаводы адзначалі, што з ураджаем бульбы могуць быць праблемы, паколькі ідзе развіццё розных захворванняў гэтай сельгаскультуры. Аднак ужо ў сярэдзіне лета Мінсельгасхарч і віцэ-прэм'ер Беларусі Міхаіл Русы абверглі гэтую інфармацыю, заявіўшы, што бульбы сёлета хопіць і беларусам, і тым, хто купляе беларускую бульбу праз экспарт.


Вячаславу Касінераву - 15 сутак арышту і затрыманне ў межах крымінальнай справы\nВячаславу Касінераву - 15 сутак арышту і затрыманне ў межах крымінальнай справы Дакумент Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/86185 2017 2017-03-13T13:51:00+0300 2017-03-13T13:51:00+0300 2017-03-14T17:26:54+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/kasinerau.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСупрацоўнікі міліцыі Ахметаў і Стагарняк сведчаць, што пазналі Касінерава па вачах, пры тым, што на вуліцыі было цёмна. Пастанова - 15 сутак.\nТаксама сёння Касінераву выдалі пастанову аб затрыманні па непасрэдна ўзніклым падазрэнні па артыкуле 339 Крымінальнага кодэкса РБ (Хуліганства). Актывіста могуць затрымаць да трох сутак, каб прад'явіць абвінавачванне.\nСупрацоўнікі міліцыі сцвярджаюць, што Касінераў з анархістамі з групы «Чорная ружа» 12 сакавіка правёў дзерзкую акцыю «супраць міліцэйскага бязмежжа». Каля цэнтральнага будынку Міністэрства ўнутраных спраў актывісты накінулі пятлю на шыю помніку паліцэйскаму гарадавому, які нядаўна там узвялі.\n13.03.2017 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


Насельніцтва Балгарыі 7,4 мільёна жыхароў пераважна ўрбанізавана і, збольшага, сканцэнтравана ў адміністрацыйных цэнтрах 28-мі абласцей. Большасць камерцыйных і культурных мерапрыемстваў краіны праходзяць у сталіцы і найбуйнейшым горадзе Сафіі, насельніцтва якой перавышае 1,2 мільёна чалавек. Балгарыя мае сухапутныя межы з Румыніяй на поўначы, Турцыяй і Грэцыяй на поўдні, а таксама Сербіяй і Македоніяй на захадзе. На ўсходзе краіна абмываецца Чорным морам.\nБалгарыя знаходзіцца ў Паўднёвай Еўропе на ўзбярэжжы Чорнага мора, ва ўсходняй частцы Балканскай паўвострава. З поўначы мяжуе з Румыніяй, на захадзе з Сербіяй і Македоніяй, а на поўдні з Грэцыяй і Турцыяй. Сталіцай краіны з'яўляецца Сафія (1,1 млн чалавек), іншымі буйнымі гарадамі з'яўляюцца Плоўдзіў, Варна, Бургас, Русэ, Стара-Загора, Плевен і Враца.\nАгульная мяжа складае 1808 км, даўжыня ўзбярэжжа 379 км. Працягласць межаў з суседнімі краінамі складае: Румынія — 608 км, Грэцыя — 494 км, Сербія — 318 км, Турцыя — 240 км, Македонія — 148 км.\nБольшая российская · Брокгауза и Ефрона · Военная Сытина · Еврейская Брокгауза и Ефрона · Малый Брокгауза и Ефрона · Britannica (11-th) · Britannica (12-th) · Britannica (анлайн) · Catholic (1907—13) · Швейцарскі гістарычны\nУзята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Балгарыя&oldid=3349648"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:23, 5 красавіка 2019.


Як зрабіць вірусную кругавую дыяграму Spotify, каб убачыць свае лепшыя музычныя жанры, выканаўцаў - techking.by\nБольшасць з нас ведае пра Spotify Wrapped, функцыю агляду кампаніі на канец года, якая падкрэслівае лепшыя песні, выканаўцы і жанры, якія вы слухалі ў мінулым годзе. У той час як да Spotify Wrapped 2022 яшчэ некалькі месяцаў, у сацыяльных сетках з’явілася новая тэндэнцыя, і карыстальнікі падзяліліся кругавой дыяграмай вашых галоўных жанраў і выканаўцаў Spotify. У гэтым артыкуле мы разгледзім, як вы можаце стварыць кругавую дыяграму Spotify і ўбачыць свае галоўныя музычныя жанры і выканаўцаў.\nПраверце кругавую дыяграму Spotify (2022)\n1. Наведайце вэб-сайт Spotify Pie на Github тут і націсніце зялёную кнопку «Увайсці ў Spotify», каб увайсці ў свой уліковы запіс Spotify.\n2. Калі з’явіцца экран ўваходу ў сістэму, увядзіце імя карыстальніка і пароль Spotify і націсніце кнопку «Увайсці», каб увайсці ў свой уліковы запіс.\n3. Калі вы атрымаеце запыт на дазвол, націсніце кнопку «Згаджаюся», каб працягнуць. Гэта патрабуецца для таго, каб служба атрымлівала доступ да вашай актыўнасці праслухоўвання Spotify. Вы можаце наведаць старонку падключаных прыкладанняў Spotify, каб пазней адклікаць гэты дазвол.\n4. Spotify Pie цяпер будзе ствараць кругавую дыяграму, у якой будуць паказаны вашы лепшыя музычныя жанры разам з лепшымі выканаўцамі гэтых жанраў. Пракрутка вэб-сайта ўніз паказвае спіс вашых лепшых выканаўцаў у розных жанрах. Вы можаце праверыць маю кругавую дыяграму прама тут:\nЯ паспрабаваў Spotify Pie на сваім акаўнце, і мне спадабалася прадстаўленне маіх любімых жанраў. Тым не менш, я думаю, што было б выдатна, калі б на вэб-сайце быў уласны спосаб абмену дыяграмамі. На дадзены момант вам трэба будзе зрабіць скрыншот, каб падзяліцца сваёй статыстыкай. Калі не лічыць гэтыя нязначныя нязручнасці, Spotify Pie – гэта зручны інструмент для пошуку любімых выканаўцаў і жанраў і абмену імі з сябрамі.\nПраверце гэта: Адпраўляйце прамыя відэа- і тэкставыя паведамленні ўсім\nГлядзіце статыстыку Spotify у кругавой дыяграме\nТакім чынам, гэта крокі, якія вам трэба выканаць, каб убачыць і падзяліцца сваёй кругавой дыяграмай Spotify. Нягледзячы на тое, што гэта выдатны спосаб візуалізаваць вашу актыўнасць праслухоўвання на Spotify, гэта не адзіны выхад. На самай справе, вы можаце азнаёміцца з нашым спісам з падрабязнасцямі васьмі спосабаў праверкі статыстыкі Spotify. І каб атрымаць яшчэ такія парады, не забудзьцеся зірнуць на нашы лепшыя парады і рэкамендацыі Spotify.\nЯк праглядзець цэнтр апавяшчэнняў на iPhone і iPad\nЯк выкарыстоўваць некалькі профіляў карыстальнікаў у Microsoft Edge\nЯк уключыць новы блакіроўшчык Crapware ў Microsoft Edge


ТАЯ, ШТО ПАЛАНІЛА СЭРЦА ВАЯРА\nБірута, дачка Гедыміна і жонка Давыда Горадзенскага\nІшоў 1299-ы год. У віленскім палацы князя Гедыміна сьвята. Сёньня адзначаецца паўналецьце ягонай улюбёнай дачкі Біруты. У палацы поўна гасьцей. Запрошаныя ня толькі самыя блізкія ды родныя. Прыехалі ў Вільню на сьвяткаваньне і больш далёкія ды не такія значныя. Усе стаяць ля дзьвярэй, адкуль неўзабаве павінна выйсці тая, у чый гонар і сабраліся зараз усе гэтыя людзі. Госьці ціха перамаўляюцца паміж сабою, адчуваецца нейкае хваляваньне, нібы гэта кожнага зь іх, а не Біруту, будуць зараз віншаваць.\nІ вось нарэшце яна зьявілася ў дзьвярох побач са сваім знакамітым бацькам. Гедымін нікому не перадаручыў такі прыемны свой абавязак: прайсьці побач з дачкою ў такі ўрачысты дзеля яе дзень. Сёньня Бірута прыгожая, як ніколі, хоць яна і заўсёды зьдзіўляла ўсіх, хто меў магчымасьць яе бачыць, сваёй прыгажосьцю і пяшчотнасьцю. Аднак зараз яе маладосьць, прыгажосьць ды цнатлівасьць выклікалі ўсеагульны ўздых захапленьня. Бірута поруч са сваім бацькам ідзе да месца, дзе яна павінна будзе сядзець за ўрачыстым сталом. Ідзе, асьцярожна пераступаючы маленькімі ножкамі ў аксамітных чаравічках, пашытых лепшым майстрам менавіта дзеля гэтага дня. Бірута трошкі хвалюецца, разумее, што сёньня яна - у цэнтры ўсеагульнай увагі. Яна не павінна зганьбіць ні сваю ўласную рэпутацыю, ні, тым больш, ніводным словам, ніводным рухам не павінна нашкодзіць свайму вялікаму бацьку. Шмат разоў дзяўчына рэпетавала гэтую цырымонію разам са сваімі шматлікімі нянькамі. Вывучыла ўсё да апошняга кроку. Але ўсё-ж хвалявалася. Раптам нешта нядобрае здарыцца зь яе адзеньнем, ці яна спатыкнецца аб які-небудзь каменьчык на падлозе!\nАле ўсё адбылося так, як было патрэбна. Пасьля прамоваў ды віншаваньняў усе паселі вакол велізарнага стала. Урачыстая вячэра ў гонар князёўны пачалася. Бірута сядзела за сталом вельмі сьціпла: ня мела сьмеласьці напачатку нават вочы падняць ад свае талеркі, адчувала, што на яе скіраваныя ці ня ўсе позіркі прысутных. Шчокі гарэлі, і ад гэтага Бірута яшчэ больш папрыгажэла.\nІ раптам яна адчула, што нехта занадта ўважліва ўглядаецца ў яе твар. Князёўна ня вытрымала і зірнула на таго, хто быў такім нахабным. І ледзь стрымалася, каб не паказаць свайго ўражаньня ад таго, што яна ўбачыла. Ці больш дакладна, ад таго, каго яна ўбачыла. Проста насупраць яе сядзеў хлопец, зусім малады, хіба трошкі старэйшы за яе. Ен не адрываў свайго позірку ад твару князёўны, але гэты ягоны ўтрапёны позірк не раздражняў дзяўчыну. Хучэй, наадварот, калі-б побач не было столькі людзей, столькі ўважлівых староньніх вачэй, яна-б таксама не адводзіла позірку ад прыгожага, мужнага твару незнаёмца. Але побач было столькі народу, што Бірута зрабіла над сабою намаганьне і зноў апусціла вочы ў талерку.\nМаладога ваяра, што ня мог адарваць сваіх вачэй ад юнай князёўны, звалі Давыдам. Праз некалькі гадоў імя яго, вядомае ў гісторыі як Давыд Горадзенскі, будзе грымець па ўсіх абшарах Вялікага Княства Літоўскага і далёка за яго межамі. Князь Давыд быў сынам Нальшанскага князя Доўманта, таго самага, што, помсьцячы за жонку, забіў Міндоўга. Доўмант пасьля гібелі Міндоўга вымушаны быў уцякаць у Пскоў. Там ён ажаніўся з унучкаю Аляксандра Неўскага Марыяй. Ад шлюбу Доўманта і Марыі нарадзіўся сын Давыд. Княжыч яшчэ ў дзяцінстве паказаў, што зь яго можа атрымацца нядрэнны ваяр, што пасьля і спраўдзілася насамрэч. Усё дзяцінства хлопца прайшло ў Пскове. І невядома, якім чынам склаўся-б ягоны лёс, але ў Пскове нечакана надарылася велізная бяда: пачаўся мор. Ен скасіў амаль цэлы горад. Нябожчыкаў фактычна не было каму хаваць. Гэты мор забраў і бацькоў Давыда: князя Доўманта і княгіню Марыю. Перад сьмерцю бацькі завяшчалі сыну вярнуцца ў Вялікае Княства Літоўскае.\nТакім чынам, сямнаццацігадовы Давыд патрапляе на радзіму свайго бацькі. За гэты час тут адбыліся вялікія зьмены, і Нальшанскае княства ўжо належала князю Гедыміну. Да яго і зьвярнуўся юны Давыд па дапамогу. Было нешта прыцягальнае ў асобе маладога князя, што Гедымін ня толькі пакінуў яго пры сваім двары, але і вельмі хутка даверыў сваё войска. Давыд праз вельмі непрацяглы час стаў фактычна другім чалавекам у княстве пасьля самога Гедыміна.\nВось таму і быў запрошаны Давыд на сьвяткаваньне паўналецьця князёўны Біруты. Любімая дачка князя Гедыміна адразу паланіла сэрца юнага ваяра. Праз некаторы час закаханыя ўступілі ў шлюб. Гэты шлюб вітала ўся сям`я вялікага князя Гедыміна, і гэты шлюб вітала ўся дзяржава. Гэта быў вельмі рэдкі выпадак, калі шлюб у такой сям`і быў вітаны як палітычная ўдача і як шлюб па каханьню.\nГедымін і ўся ягоная сям`я ў гэты час яшчэ былі паганцамі. Бірута перад сваім шлюбам павінна была першаю прыняць хрысьціянства і памяняць сваё імя на хрысьціянскае. Але закаханаму Давыду гэтак спадабалася імя сваёй нарачонай, што ён угаварыў яе не мяняць яго. Неўзабаве маладая сям`я пакідае Вільню і пераяжджае ў Горадню. Гедымін прызначае свайго зяця горадзенскім кашталянам.\nГэта быў час неспакою. Вялікае Княства Літоўскае ўмацоўвалася, і гэта не давала спакою яго ворагам. Таму ваяваць прыходзілася часта. І гэта быў зорны час для Давыда як для палкаводца. Бірута чакала мужа з паходаў, хвалявалася, як і патрэбна было сапраўднай вернай жонцы. У гэты час на Горадню некалькі разоў нападаюць крыжацкія войскі. У 1305-м годзе горад пасьпяхова вытрымлівае аблогу крыжакоў пад кіраўніцтвам Конрада Ліхтэнхагена з Брандэнбургу. Праз два гады на Горадню напаў Эберхард фон Вірненбург з Круляўца. Абодва разы горад выстаяў, дзякуючы ваярскаму таленту свайго кашталяна Давыда. Падчас абедзьвюх аблогаў Горадні Бірута стаяла на сьценах замку побач са сваім мужам і гэтым надавала мужнасьці яго ваярам. Дзеля сваёй княгіні, якую ўсе любілі, давыдавыя ваяры гатовыя былі толькі перамагчы.\nПаходы зьмяняліся паходамі. Давыд ніколі не хаваўся за сьпіны сваіх падначаленых. Гэта быў сьмелы, рашучы палкаводзец і яму надзвычай шанцавала. Каханьне да Біруты, відаць, абараняла і ахоўвала сьмелага ваяра ў бясконцых баёх. Кожны раз, выпраўляючы мужа ў чарговы паход, Бірута шаптала яму: "Я буду чакаць!" І Давыд, па-просту, ня меў права загінуць. Ен павінен быў перамагчы й вярнуцца ў свой шчасьлівы дом.\nБірута была незвычайнаю жанчынаю. Князёўна, дачка вялікага князя Гедыміна, жонка таленавітага палкаводца, яна заставалася вельмі добраю, спагадліваю жанчынаю, якую любілі ўсе: і бацька, і муж, і дзеці, і яе ўласныя чалядніцы, і нават ваяры, што падпарадкоўваліся яе мужу. Гэта было ўвасабленьне сапраўднай жаноцкасьці, хоць у тыя часы гэта было неяк нават і не прынята.\nДавыд і Бірута не маглі наталіцца сваім шчасьцем. Праходзілі гады за гадамі, яны сталелі, але каханьне іх не зьмяншалася, а толькі ўмацоўвалася. Яны адносіліся адзін да аднаго, нібы толькі ўчора пабраліся шлюбам. Набліжаныя жартавалі, што Давыд раніцою сьпяшаецца расправіцца ў баі з крыжакамі, каб вечарам быць дома з жонкаю і дзецьмі. І гэта было вельмі падобным да праўды, бо тыя бітвы, якімі ён кіраваў, сканчаліся амаль вокаімгненна. Давыд і Бірута нібы адчувалі, што шчасьце іх будзе такім нядоўгім.\nКалі ў добрай і памяркоўнай Біруты не было ворагаў, дык у Давыда іх было зашмат. Крыжакі, якія атрымлівалі ад яго паразу за паразай, проста марылі расправіцца са знакамітым вялікакняскім палкаводцам. Пакуль што мары іх не збываліся, бо Давыд заўсёды апярэджваў крыжакоў. Ен руйнаваў іхныя пляны, чым уводзіў проста ў лютасьць і жах. Расправіцца з Давыдам у баі было немагчыма: ён быў настолькі сьмелым ды прадбачлівым, што проста спаралізоўваў крыжакоў. Калі перамога не прыходзіць у праўдзівым баі, тады заўсёды зьвяртаюцца да нейкай хітрасьці, плятуць інтрыгі. Так было і з Давыдам Горадзенскім.\nНастае 1324-ы год. Давыд у чарговым паходзе. Тры рыцары з Тэўтонскага ордэну, дамовіўшыся, таемна праводзяць у ваколіцы Горадні атрад, які складаўся з шасьцісот чалавек. Яны ноччу, хаваючыся, бяруць у аблогу ўвесь горад. Гэта зрабіць не так цяжка: усё войска ў паходзе разам з Давыдам, на абарону горада пакінуты невялікі атрад. Відавочна, што і гэты, зусім нешматлікі атрад, адолеў бы крыжакоў, бо кожны з давыдавых ваяроў быў варты дзесятка ворагаў, але на іх напалі зьнянацку, нібы драпежнікі. Атрад быў перабіты. Крыжакі ўвайшлі ў горад. Ім патрэбны быў палац Давыда, дзе ў гэты час знаходзілася Бірута з малодшымі дзецьмі. Двое старэйшых у гэты час гасьцявалі ў Вільні ў дзядулі Гедыміна. Гэта іх і выратавала. У палацы, акрамя Біруты і дзяцей, былі некалькі ахоўнікаў ды слугі. Усяго трыццаць восем чалавек. І гэтыя трыццаць восем чалавек супрацьстаялі шасьцістам крыжакам некалькі гадзін запар. Яны біліся за сваю княгіню як ільвы. Але сілы былі няроўнымі. І вось дзьверы ў пакой, дзе хаваліся княгіня і дзеці, з грукатам расчыніліся. Некалькі крыжакоў, пераскокваючы праз цела апошняга княжацкага ахоўніка, уварваліся ў спачывальню Біруты. І яны вымушаныя былі працягваць бой, бо іх зь мячом сустрэла сама тоненькая, слабая княгіня і яе дзеці. Дзеці, і нават самы малодшы сын, якому зусім нядаўна споўнілася толькі шэсьць гадоў, акружылі маці й былі гатовыя біцца да канца. Жонка і дзеці Давыда Горадзенскага загінулі ў баі. Акрамя крыжакоў у палацы не засталося ніводнага жывога чалавека.\nКрыжакі абрабавалі палац і падпалілі яго. Але адзін з рыцараў, уражаны сьмеласьцю і вернасьцю Біруты, загадаў спачатку вынесьці з палацу яе цела і целы яе дзяцей.\nКалі Давыду паведамілі, што Бірута і дзеці забітыя, ён ужо вяртаўся з паходу дамоў. Стомлены конь, нібы адчуваючы, што ў гаспадара здарылася бяда, нёсься нібы вецер. За Давыдам ледзь пасьпявала ўсё ягонае войска. І вось роднае папялішча. Давыд ня верыць сваім вачам. На сырой зямлі ляжыць яго Бірута, побач - чацьвёра дзяцей. На твары Біруты спакой: яна да апошняй хвіліны заставалася вернай свайму Давыду.\nДавыд нахіліўся над роднымі целамі, пацалаваў усіх па чарзе. Паправіў скрываўленую кашульку на малодшым. Яго ваяры стаялі трошкі воддаль. Яны маўчалі. Кожны зь іх быў гатовы помсьціць за сваю княгіню да апошняй кроплі ўласнай крыві. Цішыня стаяла такая, што ажно зьвінела ў вушох. І раптам ад жудаснага крыку здрыганулася паветра, а напалоханыя коні захрыпелі. Гэта быў крык не чалавека, а параненага зьвера. Давыд ускочыў на свайго каня і паімчаў. Ен імчаў на новую бітву.\nЗараз імя Давыда Горадзенскага наводзіла на крыжакоў проста містычны жах. Паходы яго пачасьціліся, і ён амаль нікога ня браў у палон. Крыжакі гінулі тысячамі. Кіраўніцтва тэўтонскага ордэну, супраць якога найчасьцей і хадзіў з паходамі Давыд, ня ведала, якім чынам расправіцца зь непераможным ваяром. Яго ня брала ні дзіда, ні меч. Забіць у бітве Давыда Горадзенскага было немагчыма: ён зусім не дбаў пра ўласнае жыцьцё, але сьмерць ня брала яго. Прыйшлося зноў зьвярнуцца да падману, да хітрасьці.\nДавыдава войска разам з палякамі й псковічамі пайшло паходам супраць крыжакоў на Брандэнбург. Пераможна яны дайшлі ажно да Франкфурта-на-Одэры. І вось тут чорная здрада пасялілася сярод шэрагаў супольнага войска. На адпачынку да Давыда нечакана падыходзіць польскі рыцар Анджэй Гост. Князь не прадчувае ніякае бяды, бо Анджэю ён цалкам давярае. Давыд ня ведае, што Госта ужо падкупілі крыжакі. Не падазраюць нічога дрэннага і ягоныя ахоўнікі. Яны й не заўважылі, як Гост нанёс нажом удар у сьпіну Давыду. Убачылі толькі, як той упаў пад ногі свайго вернага каня.\nУвесь шлях ад Франкфурта-на-Одэры да самой Горадні ваяры Давыда несьлі цела свайго князя на шчытах. Кожны зь іх лічыў за гонар хоць некалькі хвілін пранесьці цела свайго князя. Пахавалі Давыда Горадзенскага на ўзвышшы каля Нёмана недалёка ад Каложскае царквы. Ен знайшоў апошні прытулак побач з жонкаю Бірутаю. Яны зноў былі разам. На гэты раз навекі.


Беларускі Партызан : Затрыманы Міхаіл Сітнік - адзін з кіраўнікоў будаўнічай кампаніі «ІмабіленІнвест»\nЗатрыманы Міхаіл Сітнік - адзін з кіраўнікоў будаўнічай кампаніі «ІмабіленІнвест»\nЗатрыманы - тата спявачкі Ксеніі Сітнік, адзін з кіраўнікоў кампаніі «ІмабіленІнвест», якая будавала ФАК на скрыжаванні сталічных вуліц Рафіева і Бялецкага ў Малінаўцы.\nПра гэта TUT.BY распавялі некалькі не звязаных паміж сабой крыніц. А ў ДФР КДК паведамілі падрабязнасці крымінальнай справы ў дачыненні да службовых асобаў «ІмабіленІнвест».\nПа словах суразмоўцаў, на мінулым тыдні праваахоўнікі затрымалі Міхаіла Сітніка. Ён з'яўляецца адным з кіраўнікоў кампаніі «ІмабіленІнвест», але больш вядомы як бацька пераможцы дзіцячага «Еўрабачання» 2005 года Ксеніі Сітнік. У кастрычніку пісалі, што на яго з-за двайных продажаў памяшканняў пакрыўдзіліся партнёры па будаўніцтве спартыўна-аздараўленчага комплексу ў Малінаўцы.\nАдзін мабільнік Сітнік зараз недаступны, другі — не адказвае. Недаступны таксама і тэлефон Таццяны Троцкай — яго кампаньёна па кампаніі «ІмабіленІнвест».\nНамеснік начальніка аддзела Дэпартамента фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржкантролю Юрый Кардымон распавёў, што дэпартаментам выяўлены факты крадзяжоў шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі службовымі асобамі ТАА «ІмабіленІнвест» пры будаўніцтве і рэалізацыі нежылых памяшканняў у складзе будуецца Фізкультурна-аздараўленчага комплексу на скрыжаванні вуліц Рафіева - Бялецкага ў Мінску.\n— Разам з тым праведзеная фінансавай міліцыяй праверка паказала, што службовымі асобамі ТАА «ІмабіленІнвест» адны і тыя ж будуюцца ў ФАК нежылыя памяшканні фактычна прадаваліся па некалькі разоў розным асобам. Усяго ТАА «ІмабіленІнвест» было заключана дагавораў на рэалізацыю нежылых памяшканняў ФАКа агульнай плошчай 7,3 тысячы квадратных метраў пры тым, што яго праектная плошча склала не шматлікім больш за 5 тысяч квадратных метраў.\nДэпартаментам распачатыя крымінальныя справы па частцы 4 артыкула 210 (Крадзеж шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі) КК РБ. Шкода па іх склала каля 900 тысяч рублёў (450 тысяч даляраў). Гэта тыя грошы, якія кампанія атрымала за паўторную рэалізацыю памяшканняў ФАКа.\n- Падазраванымі па крымінальных справах прызнана два чалавекі, якія з'яўляліся службовымі асобамі ТАА «ІмабіленІнвест». У дачыненні да аднаго з іх прыменена мера стрымання ў выглядзе заключэння пад варту.\nУ працэсе будаўніцтва для рэалізацыі праекта кампанія на дагаворнай аснове дапамозе заключэння інвестыцыйных дагавораў, папярэдніх дагавораў куплі-продажу і дамоў пазыкі прыцягвала грашовыя сродкі фізічных і юрыдычных асоб, якія мелі намер набыць у Фоке нежылыя памяшканні.\nЗараз па ўказаных фактах праводзяцца неабходныя следчыя дзеянні і аператыўна-вышуковыя мерапрыемствы, накіраваныя на выяўленне і дакументаванне іншых эпізодаў супрацьпраўнай дзейнасці падазраваных.


Майстар-класы па сцэнічнаму маўленню\nТрохдзённыя майстар-класы па сцэнічнаму маўленню праходзяць ў сценах нашага тэатра. З аўторка па чацвер людзі “гаворачых” прафесій могуць удасканаліць ўменне хутка, выразна вымаўляць тэксты і правільна ставіць лагічныя націскі пад кіраўніцтвам санкт-пецярбургскага выкладчыка. Такой унікальнай магчымасцю адпрацаваць тэхніку маўлення на практыцы вырашылі скарыстацца артысты гродзенскіх тэатраў і студэнты тэатральных студый. Марына Смірнова, вядомы на ўсю Расію педагог, у Гродне дае майстар-клас ўпершыню.\nТры дні ў фармаце напружанага інтэнсіву ўдзельнікі зіогуць асвоіць асновы дыкцыі і артыкуляцыі, фанацыйнага дыхання і голасавядзення, працавалі з рэзанаторнай сістэмай. Марына Смірнова дала вектар для будучага развіцця кожнаму наведвальніку майстар-класаў. Паводле яе меркавання, без жывога практычнага матэрыяла сцэнічнага маўлення, без працяглых заняткаў артыкуляцыйнай размінкай праца артыста губляе сэнс, становіцца бруднай.\nНагадаем, Марына Смірнова – прафесар кафедры сцэнічнага маўлення Расійскага дзяржаўнага інстытута сцэнічных мастацтваў, трэнер па тэхніцы маўлення на тэлеканалах і радыёстанцыях Санкт-Пецярбурга. У прафесіі – больш за 25 гадоў. Праз яе ўрокі прайшлі дзясяткі будучых артыстаў і рэжысёраў як драматычнага тэатра, так і тэатра лялек, эстрады, а таксама шэраг тэлерадыёвядучых. У прафесійных колах выкладчык вядома дзякуючы навуковым артыкулам, манаграфіям, дысертацыі. А папулярнасць у шырокага кола чытачоў Марына Смірнова заваявала кнігамі “Скорагаворкі ў маўленчым трэнінгу”, “Што патрэбна ведаць пра вершы” і “Трэнінг дыкцыі тэлерадыёвядучага”.\nНашы спектаклі ў Ваўкавыску\nЗноў у дарогу.\nІ зноў аб прыемным!\n“Загадкавыя варыяцыі” у Гродна\nТрэйлер да “Камедыі…”


Лёс не шкадаваў, але яна не скардзілася — Хойники. Хойнiцкiя навiны. Новости Хойник. Районная газета\n17.01.2020 17.01.2020 Хойнiцкiя Навiны465Комментарии on Лёс не шкадаваў, але яна не скардзілася\nНеяк так атрымліваецца, што самымі моцнымі духам па жыцці аказваюцца тыя, на чыю долю выпадае шмат выпрабаванняў. Але такія людзі не скардзяцца, не схіляюць галавы, а пераадольваюць усе перашкоды.\nАдна з такіх не зломленых цяжкасцямі і турботамі – жыхарка н.п. Паселічы Марыя Аляксееўна Пінчук. Расказаў нам аб яе жыцці сын Васілій, які з далёкага Магадану прыехаў да маці на юбілей. Дарэчы, далучаемся да віншаванняў. Паважаная Марыя Аляксееўна, здароўя Вам моцнага.\nНарадзілася Марыя 13 студзеня 1930 года ў н.п. Звяняцкае. У сям’і было 10 дзяцей. Маці з бацькам, Малання Ульянаўна і Аляксей Карпавіч Бандарэнкі, працавалі ад зары да зары, бацька вельмі добрым трактарыстам быў, дзяцей выхоўвалі, марылі аб лепшым будучым для іх. Усе планы парушыла вайна. Бацька і старэйшы брат Віктар амаль у першыя дні былі прызваны ў армію, ды ў хуткім часе і загінулі.\nМаці «паднімала» дзяцей сама. Марыя, як адна са старэйшых, пасля вайны не ў школу пайшла, а працаваць. А працаваць давялося многа. Час такі быў, нікога не шкадаваў, маладыя дзяўчаты выконвалі такую работу, якую зараз, пэўна, не кожны мужчына выканае.\nАднак маладосць брала сваё: не паспеўшы адпачыць, беглі на вячоркі, пелі песні пад гармонь, знаёміліся, стваралі сем’і. Так Марыя звязала свой лёс з Аляксандрам Пінчуком з гэтай жа вёскі. Шэсць сыноў нарадзілася ў сям’і. Аднак выпрабаванні не заканчваліся. Захварэў сямігадовы сын, выратаваць не ўдалося. Мужа не стала ў 77-м годзе. Яшчэ адзін сын загінуў у Афганістане. З-за аварыі на ЧАЭС прыйшлося пакінуць радзіму і пераехаць у Акцябрскі раён. Аднак настальгія цягнула на радзіму, і гадоў 7 таму Марыя Аляксееўна вярнулася, пасялілася ў Паселічах. На жаль, за гэты час яшчэ дзвух сыноў не стала. Аднак, 13 унукаў і 15 праўнукаў – галоўны здабытак ветэрана працы 90-гадовай Марыі Аляксееўны Пінчук. І, нягледзячы ні на што, узгадваюцца ёй толькі добрыя моманты.\nГанна КАЛІНІНА, юнкар.\nФота Алега ЗУБКА.\n75 лет – 75 историй. История шестьдесят третья. Наш хойникский дед Талаш


Радыё Марыя - Адказы святароў на пытанні\nАдказы святароў на пытанні\nАпублікавана 01 Ліпень 2020\nКс. Віктар Ханько і кс. Станіслаў Вашкевіч адказваюць на наступныя пытанні :\n1. Як Касцёл Каталіцкі ствіцца да родаў на даму?\nЦі не ідуць бацькі на грэх, адмаўляючыся ад родаў у раддоме, а значыць ад медычнай дапамогі? У Беларусі медыкам афіцыйна забаронена прымаць дамашнія роды. Атрымліваецца, бацькі, якія на такое ідуць, яшчэ і намаўляюць грашыць? Калі сямейная пара ідзе на дамашнія роды свядома, ім трэба з гэтага спавядацца?\n2. Часта сустракаюцца каталіцкія сужэнствы, якія не распавядаюць аб тым, што чакаюць дзіця. Маўляў, каб не сурочылі, чым менш ведаюць людзі, тым лепш пройдзе цяжарнасць. Ці не парушае такое стаўленне Божыя запаведзі?\n3. Як хрысціаніну трэба ставіцца да міфалогіі, ці можна дзецям рассказваць міфы як казкі на нач, ці не будзе духоўнай шкоды, калі мы, напрыклад, пойдзем у Атлант-М набываць аўтамабіль, ці набудзем стул з назвай Алімп.


Сайт "Слава героям БДУ" распрацаваны студэнтамі факультэта сацыякультурных камунікацый БДУ. Асноўным лейтматывам запуску праекта стаў дэвіз "Каб памяталі!", і адрасавана гэта інтэрнэт-навіна моладзі ўніверсітэта.\nТэматычныя старонкі сайта распавядаюць пра першыя дні вайны, пра ўклад жыцця БДУ ў гады эвакуацыі на падмаскоўную станцыю Сходня, пра герояў-добраахвотнікаў, якія сышлі на фронт проста з аўдыторыі, а таксама пра паваенны этап аднаўлення ВНУ.\nЧорна-белы дызайн сайта забяспечвае якасны малюнак васьмі змястоўных рубрык: "Героі БДУ", "Вайна ў слайдах", "Мы і Перамога", "Музей Вялікай Айчыннай вайны", "БДУ падчас Вялікай Айчыннай вайны", "Ваенныя плакаты", "Ваенныя песні" і "Горад-герой Мінск і Брэсцкая крэпасць".\nПасродкам візуальнага шэрагу наведвальнікі сайта ўбачаць 12 Герояў Савецкага Саюза – былых супрацоўнікаў і студэнтаў БДУ, разбураныя ў 1941 годзе і адноўленыя ў 1945 навучальныя карпусы БДУ, архіўныя фатаграфіі даваеннага Мінска, экспазіцыі абноўленага Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. На сайце размешчаны таксама адказы бліц-апытання студэнтаў БДУ, звязанага з трагічнымі падзеямі ваеннага мінулага.\nМяркуецца, што сайт у далейшым будзе ўдасканальвацца і абнаўляцца новымі візуальнымі і інфармацыйнымі матэрыяламі. Напрыклад, тут будуць размешаны сучасныя фатаграфіі пра імпрэзу ў БДУ 70-годдзі Вялікай Перамогі і Дня Незалежнасці Беларусі.\nУ суботу 21 чэрвеня 1941 года ў БДУ была запланавана навуковая сесія, прымеркаваная да 20-годдзя ўніверсітэта. Да гэтай падзеі падрыхтавалі вялікую выставу навукова-адукацыйных дасягненняў ВНУ. Але галоўная частка імпрэзы і пасяджэнне Вучонага савета павінны былі адбыцца 29 чэрвеня… Сёння ўжо вядома, што менавіта 29 чэрвеня 1941 года Мінск быў акупаваны фашыстамі. У будынку фізічнага факультэта (цяпер – рэктарат) абгрунтаваліся нямецкія сувязісты чыгуначных войскаў, у біялагічным корпусе – камендатура горада і вобласці, а ў медыцынскім корпусе – гестапа.\nУ маі 1943 года Савет народных камісараў прыняў рашэнне аднавіць працу БДУ на новым месцы – на станцыі Сходня недалёка ад Масквы. Маскоўскі ўніверсітэт і іншыя ВНУ краіны падзяліліся з БДУ неабходнымі для вучобы матэрыяламі і ў кастрычніку 1943 года амаль 300 беларускіх студэнтаў прыступілі да заняткаў.


Як усталяваць Ambiance / Radiance ў LMDE | З Linux\nЯк усталяваць Ambiance / Radiance ў LMDE\nАляксандр (ён жа KZKG ^ Гаара) | | Знешні выгляд / персаналізацыя, Падручнікі / Дапаможнікі / Парады\nУ сховішчах Debian / LMDE ёсць некаторыя тэмы Gtk і вельмі цікавы і прыемны набор абразкоў, але недастаткова прывабны на мой густ.\nТэма па змаўчанні ў LMDE, Манетны двор-Х, Я лічу гэта чароўным, але час ад часу гэта добра мяняць і Асяроддзе / Ззянне тэмы Gtk якія прыходзяць па змаўчанні ў Ubuntu, яны сапраўды прыгожыя.\nІдэя складаецца ў тым, каб пайсці ад гэтага:\nальбо да гэтага:\nПершае, што нам трэба зрабіць, гэта змяніць параметр у параметрах Synaptic так што ў якасці асноўнага сховішча ён прымае файл Тэставанне Debian і не тое што LMDE. Гэта неабходна, таму што пры ўсталёўцы дэбютантка з тэмамі Ubuntu, у нас будзе памылка залежнасці, таму што рухавік Gtk de Мурын усталяваны занадта стары.\nМы адкрываем Synaptic »Налады» Налады і ва ўкладцы размеркавання мы выбіраем Тэставанне.\nГэта будзе сапраўдным толькі ў тым выпадку, калі ў іх сховішча настроена так, як я растлумачыў у спасылку. Ну, мы абнаўляем пакеты з дапамогай Synaptic калі мы гэтага яшчэ не зрабілі, і ўсталюйце gtk2-рухавікі-мурына.\nПазней мы загружаем 3 файлы ў фармаце дэбютантка, якія ўтрымліваюць: Ubuntu Mono Icon Theme, Тэма значка чалавецтва Ubuntu і Тэмы Ubuntu Gtk, усё гэта неабходна для правільнай ўстаноўкі. Мы змяшчаем іх у адну тэчку, адкрываем тэрмінал і выконваем:\nІх трэба ўсталёўваць без праблем.\nЦяпер мы можам выбраць новыя тэмы ў Меню »Прыкладанні» Налады »Знешні выгляд, але пакеты, да якіх вы належыце, будуць адлюстроўвацца няправільна Гном3, таму мы ўжываем падказку, якую я паказваў Гэты артыкул.\n1 Узламаць Ambiance.\n2 Узламаць ззянне.\nГэтага будзе больш чым дастаткова 😀\nПоўны шлях да артыкула: З Linux » Знешні выгляд / персаналізацыя » Як усталяваць Ambiance / Radiance ў LMDE\nВялікі дзякуй, гэта выдатна атрымалася 😀 !!!, гэты новы вобраз сапраўды выглядае вельмі крута для маёй каманды\nЛюбы допіс на гэтую тэму (настройка) вельмі ўдзячны ...\nЯ рады, што гэта спрацавала для вас. Хаця на самой справе перад публікацыяй артыкула я паспрабаваў, каб не было памылак.\nДзякуй, што завіталі\nВялікі ўклад! Я выкарыстоўваю яго на Debian, і ён выдатна працуе. Вялікі дзякуй 🙂\nМы рады, што ён вам паслужыў 😀\nРасклад Ubuntu 12.04 ужо прыняты.\nЯк змяніць пошукавую машыну ў адрасным радку Firefox


Погляд на марожанае: каму можна і нават трэбаПогляд на марожанае: каму можна і нават трэба\nСлушна — Харчаванне — Карысныя прадукты — Салодкі холад на кончыку языка. 5 прычын з’есці марожанае зараз\nДавайце я паспрабую адгадаць, пра што вы цяпер марыце? Пра марожанае! Што растае ў роце салодкім задавальненнем, падбадзёрлівым халадком разліваецца па ўсім целе. Калі за акном спякота, марожанае ўяўляецца тым самым жаданым аазісам у гарачай пустыні. Хочацца прыпасці вуснамі да жыватворнай прахалоды і спыніць час. Але і ў дождж, калі цяпло яшчэ не выветрылася з будынкаў, яно таксама станецца чаканым ласункам.\n5 прычын з’есці марожанае:\n1. Класічнае марожанае гатуецца з сумесі натуральнага малака, вяршкоў, згушчанага ці сухога малака, сметанковага масла, цукру, вады, стабілізатараў-эмульгатараў (агар-агар, жэлацін, гуаравая камедзь і інш.) і розных смакавых ды водарных дадаткаў (какава, арэхі, разынкі, ванілін і інш.). З улікам таго, што ў аснове малако, прысмак, па сутнасці, мае ўсе яго якасці. У порцыі марожанага – каля 100 каштоўных для арганізма рэчываў: амінакіслоты, бялкі, вугляводы, вітаміны і мінералы , а таксама важныя для метабалізму ферменты. 100 г прадукту на 15% папаўняе сутачную патрэбу чалавека ў кальцыі. Акрамя таго, марожанае – ідэальны варыянт сумясціць прыемнае з карысным, калі вы абыякава ставіцеся да малака як самастойнага напою.\nРадзіма марожанага – Старажытны Кітай. Яшчэ ў 3000 годзе да нашай эры на стол прыносілі фруктовыя сокі, змешаныя са снегам ці лёдам. У Еўропе марожанае з'явілася дзякуючы знакамітаму падарожніку XI стагоддзя Марку Пола. Вялікімі аматарамі салодкага былі Кацярына Медычы, Ганна Аўстрыйская, Напалеон Банапарт... Рэцэпты прыгатавання марожанага захоўваліся ў найвялікшым сакрэце. За выдаванне таямніцы яго прыгатавання палацавым кулінарам пагражала смяротнае пакаранне.\n2. Марожанае – выдатны спосаб зняць стомленасць і пазбавіцца ад дрэннага настрою. Сакрэт у тым, што ў ледзяным ласунку змяшчаецца амінакіслата L-трыптафан, якая ўдзельнічае ва ўтварэнні сератаніну – гармону радасці. Паступленне ў арганізм L-трыптафану станоўча ўздзейнічае на нервовую сістэму і дапамагае змагацца з бяссонніцай. Так што калі дзень выдаўся цяжкім, стомленасць і дрэнны настрой забіраюць сілы, падтрымайце сябе порцыяй марожанага – і жыццё зноў зайграе ўсімі фарбамі.\nУ ЗША ліпень афіцыйна абвешчаны нацыянальным месяцам марожанага.\n3. Рэгулярна песціць сябе порцыяй пламбіру ці эскімо на палачцы не толькі прыемна, але і карысна для здароўя. Калі есці марожанае правільна – не спяшаючыся, маленькімі кавалачкамі, гэта дазволіць трэніраваць мясцовы імунітэт. Танзіліты, ангіны, ларынгіты будуць вас абыходзіць. Акрамя гэтага, марожанае ў цэлым добра ўплывае на ўмацаванне імунітэту, нармалізацыю артэрыяльнага ціску, умацоўвае касцявую тканку і прадухіляе ўтварэнне камянёў у нырках. А яшчэ яно валодае лёгкім абязбольвальным эфектам. Нездарма атарыналарынголагі рэкамендуюць есці злёгку падталае марожанае пацыентам пасля выдалення міндалін: па-першае, гэта зніжае непрыемныя болевыя адчуванні ў горле; па-другое, дзякуючы сваёй кансістэнцыі салодкае не траўмуе слізістую абалонку ротаглоткі і рану.\nМарожанае мае кроваспыняльныя ўласцівасці. Напрыклад, каб прыпыніць насавы крывацёк, можна з'есці некалькі лыжак ледзянога марожанага. Нізкая тэмпература паўплывае на звужэнне сасудаў, і кроў перастане ісці.\n4. Марожанае – не той прадукт, ад якога варта адмовіцца людзям, якія старанна сочаць за ўласнай вагой. Шарбет, фруктовы лёд ці садавінна-ягаднае марожанае маюць мінімум калорый, затое задавальненне ад іх з’ядання мала з чым параўнаецца. Аддаючы перавагу класічнаму малочнаму прадукту, звяртайце ўвагу на склад: максімум натуральных інгрэдыентаў – і порцыя-другая пламбіру не пашкодзяць вашай асінай таліі.\nРэкардсменамі па з’яданні марожанага з'яўляюцца амерыканцы: ажно 15 кілаграмаў за год на чалавека!\n5. Марожанае — гэта смачны і падбадзёрлівы прысмак, выдатная і карысная альтэрнатыва салодкаму, чароўны дэсерт, які выступае заключным акордам сямейнага абеду ці вячэры.\nЯк прыгатаваць сапраўдны пламбір па-хатняму?\nТым, хто прызвычаіўся давяраць толькі сабе, прапануем прыгатаваць самы сапраўдны пламбір самастойна.\nвяршкі 33% – 300 г;\nяечны жаўток – 3 шт.;\nмалако – 0,5 шклянкі.\nРэгуляваць салодкасць і тлустасць марожанага можна за кошт цукру, паклаўшы яго крыху больш ці менш, і малака з рознай колькасцю тлушчу.\nМалако давесці да кіпення, астудзіць. Дадаць 3 яечныя жаўткі і цукар, змяшаць. Затым на вадзяной лазні на невялікім агні, бесперапынна памешваючы, давесці масу да стану згушчонкі і пакінуць «адпачыць».\nУ асобным посудзе ўзбіць вяршкі да стану ўстойлівых пікаў. Затым асцярожна дадаць іх у малочную масу, перамяшаць да аднастайнасці. Калі ўсё будзе гатовае, разліць будучы пламбір у формачкі і адправіць у лядоўню для застывання.\nМарожанае – пальчыкі абліжаш!\nТым, хто не любіць лішняй валтузні на кухні, можна проста змяшаць у міксеры 0,5 шклянкі малака, 100 г натуральнага ёгурта, 50-80 г цукру, дадаць любыя свежыя ці замарожаныя ягады, разліць па формачках і — на холад. Ласунак атрымаецца – што трэба!\nА што думаюць пра марожанае нашы эксперты?\nМарожанае як прадукт, зроблены на аснове малака, безумоўна, можа прысутнічаць у рацыёне і дзяцей, і дарослых. Адзінае, абавязкова варта звяртаць увагу на яго склад. Чым больш у марожаным натуральных інгрэдыентаў, менш цукру і тлушчу, тым карысці ад яго будзе больш. Зусім адмаўляцца ад ласунку не мае сэнсу, але і харчавацца адным марожаным таксама не варта. Усё добра ў меру.\n44 0 108


Маленькая девочка с большим сердцем. Пятиклассница отвоевала у собак котенка и вылечила его — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nМне б хацелася распавесці вам адну гісторыю, якая здарылася, як цяпер памятаю, 16 лютага. Я вярталася з працы дадому па вуліцы Юбілейнай. У той дзень надвор’е, у цэлым, не цешыла, а пад вечар мароз стаў мацнець яшчэ больш, пранізлівы вецер штурхаў у спіну, прымушаючы бегчы, не азіраючыся…\nЯк раптам ззаду злосна загыркалі. Я павярнулася і ўбачыла зграю раз’юшаных сабак-бадзяг, якія ўчапіліся ў нейкі пухнаты плямісты камячок. Страшны ашчэр сабак нагадваў, што мне лепш адысці далей. Інстынктыўна адступіўшы на пару крокаў, я спынілася ля машыны, якая стаяла побач з пад’ездам, і застыла на месцы: страх цалкам паралізаваў маю волю. Волю чалавека, які ўпершыню ў жыцці адчуў сябе баязліўцам.\nСабакі зводзілі рахункі з кацянём. Яны падкідвалі яго, яно падала, і яны зноў яго бязлітасна шпурлялі. Я не ведаю, чым бы скончылася гэтая страшная карціна, калі б не маленькая дзяўчынка, якая выбегла з пад’езда. Усё адбылося імгненна: яна вырвала ў сабак пакутніка, прыціснула да грудзей яго дрыготкае скрываўленае цельца і, апусціўшы галаву, моўчкі прайшла міма мяне… “Не данясе”, — падумала я, ледзь разгледзеўшы ці не адзіную прыкмету тлеючага ў кацяняці жыцця — адкрытыя вочкі, поўныя слёз. Але яна данесла…\nПрайшоў роўна месяц, як у жыцці трохмаснай кошачкі Муські, выкінутай на вуліцу сваімі ранейшымі гаспадарамі, з’явілася Паліна Шаўчэнка, вучаніца 5 “А” класа СШ № 5, якая акружыла яе сваёй любоўю і клопатам. Хатняя жывёла не толькі выжыла, але праз месяц пасля таго нападу ўжо бегала і скакала.\n— Згадзіцеся, яна ў нас прыгажуня? Ой, каб Вы бачылі, якая яна была! Хвост у ледзяшах, а ў вачах слёзы. Ёй сабакі пракусілі носік, падрапалі вочкі. Два тыдні нічога не ела, толькі піла. Палінка разводзіла цукар у вадзе і адпойвала яе з піпеткі, а яшчэ закапвала лекі. А пасля, акурат на мой дзень нараджэння, наша «кіцунька» зрабіла мне падарунак — з’ела першы кавалачак мяска, — замілоўваецца бабуля.\n— Паліна, а ты ні на імгненне не сумнявалася, што бабуля дазволіць узяць кацяня?\n— Я больш з-за дзядулі перажывала. У нас на дачы часам па сем-восем катоў збіраюцца, і ён іх падкормлівае. Я неаднойчы прасіла ўзяць хоць аднаго ў кватэру, але дзед не дазваляў. Але на гэты раз у яго, відаць, не хапіла сіл мне адмовіць. А зараз не нарадуецца…\nПухнатая прыгажуня. Па-першае, добра выхаваная. Па-другое, не патрабавальная ў ежы: любіць і хлеб, і бульбу. Па-трэцяе, вельмі гуллівая. Прычым гэтае няспыннае жаданне гуляць з усімі ў Муські прачынаецца тады, калі ва ўсіх дамачадцаў ужо зліпаюцца вочы. Як толькі набліжаецца ноч, кошачка пачынае падкідваць сваю любімую цацку, званочак, нібы дае ўсім зразумець: уставайце, лежабокі. Праўда, і выспацца яна дае, і ўмее зняць як фізічны, так і душэўны боль.\n— Вось ужо два гады прайшло, як у Паліны памерла мама, увесь гэты час унучка не магла спаць адна ў сваім пакоі. І толькі кошачка дапамагла ёй перажыць трагедыю. Муська так любіць спаць з ёю, — дзеліцца сваім болем Ганна Сцяпанаўна.\n— Жывёлы ўсе адчуваюць, — дадае следам дзяўчынка. — Вы ведаеце, у нас на дачы жыве яшчэ адзін мой пухнаты сябар — мамін сабака па мянушцы Умка. Дык вось, калі мама цяжка хварэла, ён, нібы прадчуваючы бяду, жаласліва выў. А пасля яе смерці некалькі разоў уцякаў да яе на могілкі, у Слабудку. Умка вельмі чуйны. Можа таму, у той лютаўскі вечар я і не спалохалася сабак. Сэрца, вядома ж, калацілася, але я вінаваціла не іх, а людзей, якія выкінулі небарак на вуліцу…\n… Я з зачараваннем слухала дзяўчынку і думала пра Бога, які такі вялікі, што месціць у сабе цэлы сусвет, і ў той жа час такі маленькі, што месціцца ў сэрцы адной пружанскай дзяўчынкі. А можа, гэта сэрца ў яе такое вялікае? Як вы думаеце, сябры?\nПредыдущая записьШерешевцы обратились к депутату с личными и коллективными вопросами\nСледующая записьЧасовых дел мастер Антонина Дыба: «Очень грустно от мысли, что на мое место никто не придет…»


На думку С. Ціханоўскай, патрэбныя канкрэтныя міжнародныя крокі па беларускім пытанні - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nСвятлана Ціханоўская выступіла на слуханнях Камісіі па правах чалавека Кангрэса ЗША.\nСвятлана Ціханоўская выступае на слуханнях перад Кангрэсам ЗШАScreenshot z Youtube.com\nЛідарка беларускай апазіцыі заклікала склікаць міжнародную канферэнцыю па Беларусі, узмацніць ізаляцыю Лукашэнкі ды санкцыі супраць беларускіх праўладных бізнэсоўцаў.\n- Мы хочам прыцягнуць да беларускага крызісу ўвагу ўсяго свету. Важная не толькі міжнародная салідарнасць, але і канкрэтныя дзеянні. ЗША – як лідар вольнага свету, павінны ўзмацніць ізаляцыю рэжыму Лукашэнкі ды каардынаваць меры ўздзеяння з боку міжнароднай супольнасці. Салідарнасць з Беларуссю – адзіны шлях да перамен.\nКангрэсмены падтрымалі дадзеныя ініцыятывы. Апроч таго, прагучала прапанова пашырыць амерыканскія санкцыі.\nПамагаты дзяржсакратара Дэвід Крамер назваў канкрэтныя імёны: Віктар Шэйман, Аляксей Алексін, Аляксандр Зайцаў, Мікалай Верабей, Аляксандр Машэнскі, Уладзімір Пефціеў.\nЁн выказаў меркаванне, што за падтрымку беларускага рэжыму варта ўвесці абмежаванні і ў дачыненні да расійскіх прадпрыемстваў (ВТБ, ВЭБ, Газпрам, Раснафта, Уралкалій, Ашчадбанк), бізнесменаў (Гуцарыеў, Грэф) і прапагандыстаў.


Плошча Пераменаў. Год пасля смерці Рамана Бандарэнкі\nРоўна год таму, 12 лістапада 2020 года, у рэанімацыі шпіталю хуткай дапамогі ў Менску памёр 31-гадовы Раман Бандарэнка, на якога напярэдадні на плошчы Пераменаў напалі сілавікі. Belsat.eu узгадвае гісторыю супраціву пратэставага двара і паказвае, як ён выглядае цяпер.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар. Плошча Пераменаў. Менск, Беларусь. 15 лістапада 2020 года. Фота: ТК / Белсат\nПлошча Пераменаў – гэта сімвалічная назва двара паміж некалькімі шматпавярховікамі на вуліцах Смаргоўскі тракт і Чарвякова. Сваю назву двор атрымаў праз тое, што неўзабаве пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года там з’явіўся мурал з выявай «дыджэяў пераменаў» Уладзіслава Сакалоўскага і Кірыла Галанава, якія праславіліся праз тое, што напярэдадні выбараў падчас праўладнага мерапрыемства уключылі песню Віктара Цоя «Пераменаў». Ужо пасля смерці Рамана Бандарэнкі з’явілася інфармацыя, што, імаверна, менавіта ён і быў аўтарам графіці.\nСледчыя «ByPol» агучылі імёны меркаваных забойцаў Рамана Бандарэнкі\nНа фоне масавага пратэставага руху ў Беларусі жыхары вакольных дамоў аб’ядналіся, пачалі сябраваць, ладзіць дваровыя канцэрты і іншыя імпрэзы. Плошча Пераменаў стала адным з сімвалаў пратэсту, самаарганізацыі ды салідарнасці беларусаў.\nНовыя акалічнасці забойства Бандарэнкі ад ByPol: хлопец не быў п’яны, а вынікі судовай экспертызы згубілі\nЦягам верасня-кастрычніка камунальныя службы пад наглядам міліцыі рэгулярна знішчалі славутае графіці. Аднак яно кожны раз аднаўлялася на старым месцы. Адным з мясцовых жыхароў, якія спрабавалі адстаяць мурал, быў Сцяпан Латыпаў. 15 верасня ён быў затрыманы ГУБАЗіКам. Яго збівалі і катавалі, а ў СІЗА кінулі ў «прэс-хату». Латыпава звінавацілі ў «арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак» (арт. 342) і «супраціве міліцыі» (арт. 363). Падчас суду ён здзейсніў спробу самагубства, але застаўся жывы. Суд пакараў палітвязня 8,5 гадамі калоніі.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар. Плошча Пераменаў, якая пераўтварылася ў народны мемарыял. Менск, Беларусь. 13 лістапада 2020 года. Фота: TК / Белсат\nНа плошчу Пераменаў ладзіла рэйды групоўка Наталлі Эйсмант – прэс-сакратаркі Лукашэнкі, якая разам з набліжанымі да рэжыму асобамі па начах пад прыкрыццём сілавікоў знішчалі пратэставую сімволіку. 11 лістапада 31-гадовы Раман Бандарэнка выйшаў ва двор, каб разабрацца ў тым, што адбываецца, і высветліць, навошта невядомыя людзі зразаюць бел-чырвона-белыя стужкі. Паводле відавочцаў, падчас слоўнай перапалкі адзін з людзей у масцы звярнуўся да Бандарэнкі: «Ты чаго борзы такі?» Бандарэнку адштурхнулі, да яго падбеглі людзі ў цывільным, скруцілі і завалаклі ў мікрааўтобус, які, імаверна, належаў СОБРу. Менавіта байцы СОБРу, паводле «ByPol», нанеслі Бандарэнку смяротныя траўмы. Яго даставілі ў Цэнтральны РУУС ужо ў непрытомным стане, адтуль Рамана забрала «хуткая». 12 лістапада 2020 года ў рэанімацыі шпіталю хуткай дапамогі ў Менску ён памёр.\nЗабойства Рамана Бандарэнкі выклікала хвалю абурэння ў беларускім грамадстве. Пасля таго, як стала вядома пра ягоную смерць, на месцы трагедыі сабраліся тысячы людзей, каб ушанаваць памяць Рамана. На наступны дзень акцыі памяці прайшлі па ўсёй краіне. На плошчы Пераменаў паўстаў народны мемарыял, але праз тры дні, 15 лістапада, ён быў знішчаны сілавікамі. Стрым з жорсткага разгону падчас акцыі памяці Рамана Бандарэнкі і разбурэння сілавікамі народнага мемарыялу вялі журналісткі «Белсату» Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова. За гэта нашых каляжанак арыштавалі і пакаралі двума гадамі пазбаўлення волі.\nПасля 15 лістапада актыўнасць жыхароў плошчы Пераменаў рэзка знізілася. Тэрыторыю стала рэгулярна патруляваць міліцыя. За любую праяву салідарнасці пераследавалі. Вядомы выпадак, калі мянчук атрымаў 13 содняў арышту за тое, што проста прынёс дзве гваздзікі на плошчу Пераменаў.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар. Плошча Пераменаў. Менск, Беларусь. 13 лістапада 2020 году. Фота: TК / Белсат\nУ наступныя месяцы людзі некалькі разоў выходзілі ўшанаваць памяць Бандарэнкі хвілінай маўчання, таксама перыядычна адбываліся пераклічкі жыхароў дамоў. Але з часам і гэтая актыўнасць спынілася. Бліжэй да сакавіку 2021 году сілавікі знялі пастаяннае назіранне сілавікоў за пратэставым дваром.\nЗа забойства Рамана Бандарэнкі нікога не прыцягнулі да адказнасці. Крымінальная справа па факце смерці Бандарэнкі была ўзбуджаная толькі 18 лютага 2021 года – больш чым праз чатыры месяцы пасля ягонай смерці. Аднак у Генпракуратуры адразу заявілі, што сілавікі да смерці Бандарэнкі дачынення не маюць. У рэальнасці ніякіх следчых дзеянняў не праводзілася. У верасні 2021 году Генпракуратура прыпыніла расследаванне крымінальнай справы «з прычыны нявысветленасці асобы, якая падлягае прыцягненню ў якасці абвінавачанага».\nТэгі: дыджэі пераменаў Кацярына Андрэева плошча Пераменаў пратэсты беларусаў Раман Бандарэнка Сцяпан Латыпаў


Адзінаццацікласнікі Ліцэя БДУ Аляксей Гарлач і Стасіс Чучурка сталі сярэбранымі прызёрамі на 45-й Міжнароднай фізічнай алімпіядзе, якая завяршылася 20 ліпеня ў Астане (Казахстан). Яшчэ два беларускія школьнікі ўдастоеныя ўзнагароды такой жа вартасці. Гэта мінчанін Антон Хвалюк з гімназіі № 29 і Ілья Перапечка з гімназіі № 3 г. Салігорска. Выхаванец Магілёўскага дзяржаўнага абласнога ліцэя № 3 узнагароджаны пахвальным водгукам. Такім чынам, усе члены беларускай зборнай паказалі на міжнароднай алімпіядзе высокі ўзровень падрыхтаванасці і ведаў. Кіраўнікамі каманды выступілі загадчык кафедры фізікі Ліцэя БДУ Леанід Марковіч і магістрант фізічнага факультэта ВНУ Мікіта Лапо.\nХлопцы змагаліся ў двух турах: тэарэтычным і эксперыментальным. Асабліва падкрэслім, што ўпершыню за ўсю 45-гадовую гісторыю алімпіяды заданне для другога тура распрацавалі супрацоўнікі фізічнага факультэта БДУ загадчык кафедры агульнай фізікі Анатоль Слабадзянюк і загадчык навучальнай лабараторыі Мікалай Казлоўскі. Абсталяванне для рашэння эксперыментальнай задачы вырабілі на Навукова-вытворчым рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве «Актыў БДУ».\nУсяго ў спаборніцтве прынялі ўдзел каля 400 школьнікаў з 86 краін. У 2015 годзе алімпіяду плануюць правесці ў Індыі.


Мікалай Аўтуховіч прапануе стварыць “арганізацыю па рэальнай абароне вязняў” – Свабоду палітвязьням!\nМікалай Аўтуховіч прапануе стварыць “арганізацыю па рэальнай абароне вязняў”\n26.11.2015 Апублікавана ў Навіны\nВаўкавыскі прадпрымальнік і былы палітвязень Мікалай Аўтуховіч мяркуе, што сёння ў краіне проста неабходна структура, якая б рэальна займалася абаронай правоў вязняў.\n“Улады па сутнасці развалілі “Платформу”, якая займалася гэтымі пытаннямі, – кажа Мікалай Аўтуховіч. – Тыя, хто там застаўся, альбо працуюць на ўладу, альбо я наогул не разумею, чаму яны так працуюць. Але ж праблема нікуды не знікала. Я маю кантакты з некаторымі калоніямі і ведаю, што там сітуацыя яшчэ горшая, чым была раней”.\nПа словах Аўтуховіча, патрэбна незалежная арганізацыя, якая будзе сачыць за тым, што адбываецца за кратамі і інфармаваць пра гэта грамадскасць.\n“Мы паспрабуем зарэгістраваць гэтую структуру, – дадае ён. – У выпадку, калі дазволяць легальную дзейнасць, будзем праводзіць маніторынг сітуацыі ў калоніях, і я гатовы аддаць усе кантакты, што маю. Дарэчы, калі я выйшаў на волю ў 2008 годзе, то прапанаваў апазіцыйнай супольнасці падумаць пра стварэнне міжнароднай незалежнай камісіі, якая б разглядала і аналізавала рашэнні беларускіх судоў. У каментарыях некаторыя тады здзекліва пісалі: “Не хапала яшчэ, каб таксіст указваў, што трэба рабіць”. Я не звяртаю ўвагу на розныя падначкі, але, як чалавек, які прайшоў праз турэмную школу, ведаю адно: немагчыма абараніць вязняў, калі не будзе кантролю за сітуацыяй”.\nБылы палітвязень адзначае, што некаторыя палітыкі ўжо падтрымалі гэтую ініцыятыву, а пачаць справу вырашылі даручыць Галіне Гарачка – назіральніцы, якая не ўстала з месца і не падала руку Лукашэнку, калі той галасаваў на выбарчым участку.\n“Самае галоўнае – каб было не фантомнае існаванне, а рэальная праца, – кажа Мікалай Аўтуховіч. – Трэба зрабіць так, каб усе людзі ў калоніях мелі тэлефон даверу, на які чалавек мог бы патэлефанаваць і распавесці пра сваю сітуацыю”.


03/10/2018 Сельская праўда Міліцыя 0\nУжо не першы год прафесійнае спаборніцтва пад такой назвай праводзіцца ў Беларусі. Сёлетняя асаблівасць конкурсу ў тым, што ён ладзіўся напярэдадні важнай юбілейнай даты — 100-годдзя крымінальнага вышуку. Прыемна адзначыць: упершыню ў ліку лепшых у краіне — прадстаўнік Брэстчыны, удвая прыемней, што служыць ён у Жабінкаўскім РАУС.\nКРЫХУ ПРА ГЕРОЯ. Пасля Якаўчыцкай адзінаццацігодкі Эдуард Лінік (на здымку) паступіў у Акадэмію МУС. Першае месца службы — у Ганцавічах. Праз год, у 2012-м, вярнуўся ў Жабінку, дзе стаў оперупаўнаважаным (а з лета мінулага года — старшым оперупаўнаважаным) аддзялення крымінальнага вышуку раённага аддзела ўнутраных спраў. Сёлета 1 ліпеня Эдуарду Анатольевічу прысвоена чарговае спецыяльнае званне — маёр міліцыі.\nКонкурс прафесійнага майстэрства, у якім ён паспяхова браў удзел, праходзіў у тры этапы. На кожным патрабавалася праявіць свае веды ў заканадаўстве ды ўменні ў фізічнай і агнявой падрыхтоўцы.\nСтартавала спаборніцтва на раённым узроўні 16 жніўня. Затым праз тыдзень (ужо на абласным этапе) давялося высвятляць, хто ж лепшы з прадстаўнікоў усіх раёнаў Брэстчыны. Лінік стаў тады другім, уступіўшы першае месца маёру міліцыі Арцёму Мацясу, які прадстаўляў баранавіцкія органы ўнутраных спраў на транспарце.\nПаміж 18 і 20 верасня ў сталіцы ладзіўся фінал рэспубліканскага агляду-конкурсу “Лепшы супрацоўнік крымінальнага вышуку”. Усяго сабралася, каб вызначыць, хто з іх найлепшы, 20 удзельнікаў — прадстаўнікі ўсіх абласцей краіны і горада Мінска.\nУ першы дзень канкурсантаў чакала тэсціраванне на веданне нарматыўна-прававых актаў, рэгламентуючых службовую дзейнасць крымінальнага вышуку. 19 верасня патрабавалася ўжо выканаць нарматывы па фізпадрыхтоўцы і стральбе з пісталета. Нарэшце, у чацвер 20-га чысла адбылося доўгачаканае падвядзенне вынікаў.\nКаб захаваць напружанасць ды павышаны інтарэс, імёны пераможцы і прызёраў захоўваліся ў сакрэце літаральна да апошняга імгнення. Да ўдзельнікаў звярнуўся з прамоваю старшыня камісіі, начальнік Галоўнага ўпраўлення крымінальнага вышуку Анатоль Саковіч. У музеі Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Анатоль Іванавіч уручыў найлепшым заслужаныя ўзнагароды.\n— Было, канечне, крыху хвалююча, — згадвае Эдуард Лінік, — пакуль па свае ўзнагароды ўзнімаліся прадстаўнікі Гомельскай і Магілёўскай абласцей, якія занялі два першыя пераможныя месцы. У гэты час пра свой поспех нават і не здагадваўся.\nТаму вельмі прыемнай неспадзяванасцю для Эдуарда Анатольевіча стаў момант, калі прагучала ягонае прозвішча. Так, адчуваў, што выступіў няблага, ды лічыў: заняў у спісе ўдзельнікаў радок, размешчаны дзесьці ў сярэдзіне. Аказалася, падведзеныя вынікі ўзнялі старшага оперупаўнаважанага з Жабінкі на “бронзавае” месца!\n— Было надзвычай прыемна атрымаць з рук кіраўніка крымінальнага вышуку краіны адразу два дыпломы, — распавядае Эдуард Анатольевіч. — Першы — за “бронзу” ў раздзеле “Спецыяльная падрыхтоўка”, другі — зноў жа, за трэцяе агульнае месца ў спаборніцтве.\nАкрамя таго, былі выдадзены пасведчанне да нагруднага знака “За прафесійныя поспехі”, памятны гадзіннік, вымпел “Крымінальны вышук. 100 гадоў” ды кніга, створаная да названай значнай даты, што будзе адзначацца ў Рэспубліцы Беларусь\nДарэчы, для самога Эдуарда Лініка ўзнагарода стала падарункам і да ўласнага юбілею: 23 верасня маёр міліцыі, супрацоўнік крымінальнага вышуку адсвяткаваў свой трыццаты дзень нараджэння.


"Жэстачайшая" праўда пра рэктара БрДУ | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\n“Жэстачайшая” праўда пра рэктара БрДУ\nНядаўна на старонках ВБ з’явілася інтэрв’ю з рэктарам БрДУ імя А. С. Пушкіна. З яго вынікае, што М. Э. Часноўскі лічыць “свой” універсітэт ледзь не лепшым у краіне. Не гледзячы на гэта студэнты і выкладчыкі з гэтым цалкам не згодны.\nАдной з прычын ўзнікнення артыкула з’явілася тое, што першы прарэктар БрДУ імя А. С. Пушкіна Канстанцін Красоўскі публічна, на вучоным савеце выказаў сваю нязгоду з палітыкай кіраўніцтва ВНУ і падаў у адстаўку.\nКанстанцін Красоўскі катэгарычна быў супраць публікацыі сваёй прамовы і нават вытрымкі з яе. Але Мечыслаў Эдвардавіч змог пракаментаваць выступ Красоўскага на вучоным савеце, аб чым пазней, напэўна, пашкадаваў:\n– Я паважаю рашэнне Канстанціна Канстанцінавіча, але не лічу яго разумным. Хутчэй, яно прадыктавана эмоцыямі, а эмоцыі, як вядома, далёка не лепшы дарадца ў падобных сітуацыях.\nІ пасля прачытання гэтага, на сайт ВБ пачалі паступаць каментарыі, дзе студэнты і былыя студэнты, выкладчыкі і былыя выкладчыкі і тыя людзі, чый лёс якім-небудзь чынам быў звязаны з гэтай навучальнай установай, распавялі ўсю праўду пра рэктара і універсітэт:\n– Гэта жах, а не універсітэт. Часноўскі ператварыў яго ў ПТУ. Некаторымі факультэтамі кіруюць людзі, якія не маюць ніякіх да іх адносін і нават профільнай вышэйшай адукацыі (затое блізкія да сям’і рэктара). Прыклады такіх таварышаў ўсім вядомыя – на слыху. А вось прыстойных і разумных выкладчыкаў выціскаюць з універсітэта, ствараючы невыносныя ўмовы. На іх месца прыходзяць бездары, якія не могуць звязаць двух слоў, “плаваюць” на ўласных лекцыях, але дагаджаюць перад рэктаратам , – таму і застаюцца, – піша Ігар.\n– Рэктар Берасцейскага дзяржаўнага універсітэта – не тое што не спрыяе пашырэнню светапогляду студэнтаў і атрымання новага вопыту, удзелу ў міжнародных праграмах, а ўсяляк перашкаджае.\nЯк у маім выпадку, забараняў з дэканам філалагічнага факультэта мне ўдзельнічаць у студэнцкай праграме “Work & Travel”, якая прадугледжвала моўную практыку ў ЗША на працягу лета. “Што ты там забылася ў Амерыцы гэтай? Чаго едзеш туды?” – пыталіся ў 2 галасы “кіраўнік” універсітэта і дэкан філфака, свята упэўненыя ў тым, што ангельскай мове нідзе лепш немагчыма навучыцца, акрамя як у Берасцейскім універсітэце. І ўсяляк спрабавалі пакараць мяне за непадпарадкаванне і паездку ў Амерыку насуперак наказу нікуды не ехаць.\nУ выпадку з маёй аднагрупніца, разумнай і вельмі рознабаковай дзяўчынай, якая прайшла адбор для паўгадавой стажыроўкі ў адным з еўрапейскіх універсітэтаў, вышэйназваныя 2 чалавека проста -проста не падпісалі пагадненне.\nЯк у выпадку са шматлікімі іншымі ініцыятыўнымі маладымі людзьмі, якія цікавяцца чымсці, якія шукаюць сябе, але не атрымліваюць падтрымкі, стымулявання, а натыкаюцца на незлічоныя перашкоды. І не ўсім хапае магчымасці і сіл працягнуць самастойна пачаты шлях.\nХтосці ў выніку ціску з боку такіх людзей проста здаецца і губляе ініцыятыву. Хтосці потым бясконца шкадуе аб выпушчанай магчымасці набыць нейкія новыя навыкі, веды і вопыт і пра тое, што пайшоў вучыцца менавіта ў гэты універсітэт, дзе твая ініцыятыва каральная і твой працэс развіцця і станаўлення ўсяляк тармозяць, а то і проста перарываюць.\nРэктарам не можа быць чалавек, навязваюць разам са сваім вакол набліжаных дэвіз “Сядзіце ціха і не высоўвайцеся нікуды!” – кажа яшчэ нядаўняя студэнтка філфака, Кацярына.\n– Так, гэта ўсё праўда. І па якой прычыне па праграмах абмену ездзяць толькі дзеці дэканаў, выкладчыкаў і прарэктараў, усё па-сапраўднаму? З іншага боку, да нас таксама прыязджаюць студэнты па абмене … З Таджыкістана … Далёка гэтага універсітэту да еўрапейскага. Спадзяюся, што ў вельмі хуткім часе адміністрацыя універсітэта зменіцца і да кіравання прыйдуць па-сапраўднаму творчыя асобы – дадаў VP.\n– У пушкінскім універсітэце галоўная праблема ў тым, што кадры расклаліся, гэта значыць, рэктар сваёй палітыкай прывёў да таго, што дэканы моўчкі прызнаюць статус-кво і згаджаюцца з ім. Больш за тое, мяркуюць, што так яно і трэба, яно і ў радасць ім. Мяне любяць менавіта так і слава богу. Парадуемся за іх, – так адкаментаваў дадзеную сітуацыю адзін з чытачоў ВБ.\n– А што Вы хочаце ад дэканаў? Яны такія ж людзі як усе ў гэтай краіне. І калі большасць вакол “маўчыць і далей, мудра разважаючы, што жыць-то трэба” і зміраюцца з становішчам у краіне, то чаму Вы вырашылі, што дэканы будуць чымсьці адрознівацца ад усяго беларускага народа? ВНУ – гэта краіна ў мініяцюры. І досвед і паводзіны набытые ў звычайнай жыцця ў Беларусі ўсё пераносяць і на свае працоўныя месцы – працягнуў Л.І.\n– А лепшага ў нашай краіне чакаць не даводзіцца, калі ўсе кіраўнікі зверху данізу прызначаюцца ў абмен на асабістую адданасць, прафесіяналізм нікому не патрэбны. Разумным і прыстойным няма выбару, яны не вытрымліваюць і сыходзяць або становяцца такімі ж ад безвыходнасці, застаюцца бездары, якім важны не вынік а месца. Так яны і кіруюць гэтым хаасам, бачны парадак толькі звонку, а ўсярэдзіне няма ні адзінства , ні павагі, ні сяброўства. Так лягчэй захоўваць сваё месца і ўладу. Выраджаецца не толькі навука і культура, выраджаецца нацыя. Людзей ставяць перад сур’ёзным выбарам ці працуеш і маўчыш, ці забудзься пра кар’еру і нават працу. Большасць выбірае першае і апускае краіну ў вялікую прорву, – піша былы студэнт.\n– Мабыць Прэзідэнт, назначаючы Мечыслава Эдвардавіч, кіраваўся яго нацыянальнасцю: каб дагадзіць палякам, яго супляменнікам, якія цяпер таго ж прэзідэнта з брудам змешваюць, як і заўсёды ўсіх беларусаў, а не дзелавымі якасцямі, – мяркуе Мікалай.\nАле ёсць і така людзі якіх дадзеная сітуацыя цалкам задавальняе:\n– Вельмі добры ВНУ. Можна атрымаць “скарынку” аб вышэйшай адукацыі кожнаму, хто пажадае, зыходзячы з прахадных балаў. Гэта ж “крута”, – маючы жаданне і грошы, але не маючы інтэлекту, быць з вышэйшай адукацыяй.\nНекаторым ўсё роўна. Што адбываецца за сценамі ВНУ:\n– Што тут крытыкаваць нейкага рэктара! Новы будзе ці стары, мясцовы ці дасланы – аніякай прынцыповай розьніцы!\nБольшасць лічыць, што «рэктар і рэктарат ў цэлым абавязаны падаць у адстаўку»:\n– Часноўскага патрэбна было звальняць яшчэ чатыры-пяць гадоў таму, калі “БК” напісаў пра зімовы ледніковы перыяд у універсітэце: студэнты і выкладчыкі мерзлі без ацяплення і сядзелі ў аўдыторыі ў шапках і куртках, а Часноўскі раптам пабудаваў сабе вялізную кватэру, – абураецца Алена.\n– Часноўскі абавязаны ў самы кароткі тэрмін пакінуць сваё месца працы, патлумачыўшы гэта простай прычынай: не справіўся са службовымі паўнамоцтвамі. Лічу, што яго месца павінен заняць першы памочнік Генадзь Іванчын, – дадаў Кароўеў.\nНекаторыя прапаноўвалі «адправіць усю гэтую перапіску поштай у рэзідэнцыю А.Г. Лукашэнка”.\nПасля з’яўлення некалькіх дзесяткаў каментарыяў рэдакцыя ВБ спыніла дыскусію на сайце. Таму, калі Вам ёсць яшчэ што-небудзь дадаць – калі ласка. Наш сайт спрыяе гэтаму.\nБрДУ ВНУ Красоўскі рэктар Часноўскі\nЯк і навошта весці блог?\nКіруй сваім жыццём\n29/11/2011 at 18:27\nНу нарэшце і ўсю карысную інфу пра рэктара ў адным месцы сабралі)) Крута\nУ адным з каментароў прагучала прапанова новым рэктарам зрабіць Іванчына. Можа гэта і правільна, увесь рэктарат не зменіш цалкам, а вось такая перабудова можа быць карыснай. Іванчын – дзяцька не дрэнны\n29/11/2011 at 22:30\nАле ён у “Белай Русі”\n29/11/2011 at 23:02\nГэта не самае страшнае. Мала хто з рэктарату ці тыя, хто каля яго не запятнаў сябе гэтым. Пры нашай уладзе жаданага кіраўніцтва ва ўніверы не будзе і на бліжэйшы час, проста патрэбен адэкватны чалавек\n29/11/2011 at 23:15\nда у нас в стране полным полно таких ректоров!!!\nдаже в БрГТУ ,когда летом строй отряды были после 3 го курса,а строй отряды обязательны только после 4го!!\nректор сам лично сказал ,если кто не пойдет в строй отряд,того исключат!!!\nмой одногруппник единственный не пошел стротряд и его вызвал сам ректор к себе и спросил:\nну что отчисляем тебя?\nвсе экзамины сдал?(а он студент очень умный,все давно сдал)\nдаже отчислить тебя не за что….\nего не отчислили ,но просто узнали какой говнистый ректор\nну что тут скажешь,просто денюшки так то за студентов(стройотрядников) в универ шли и не малые!!!


Аліна Талай заняла 3-е месца ў фінальным забегу ЧС-2015 па лёгкай атлетыцы ў бар'ерным спрынце | Навіны Беларусі | Падзеі ў Беларусі | Belarus.by\nАліна Талай заняла 3-е месца ў фінальным забегу ЧС-2015 па лёгкай атлетыцы ў бар'ерным спрынце\n28 жніўня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларуская спартсменка Аліна Талай заняла 3-е месца ў фінальным забегу на дыстанцыі 100 м з бар'ерамі чэмпіянату свету-2015, які праходзіць у Пекіне (Кітай), паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nРэзультат прадстаўніцы Беларусі, які прынёс ёй бронзавую ўзнагароду чэмпіянату свету, складае 12,66 сек. Аліна Талай абнавіла нацыянальны рэкорд Беларусі на гэтай дыстанцыі. Званне чэмпіёнкі свету і залатую ўзнагароду заваявала бягуха з Ямайкі Даніэль Уільямс, пераможны час якой складае 12,57 сек. Дзве сотыя секунды пераможцы ўступіла нямецкая спартсменка Сіндзі Роледэр (12,59 сек), якая разам з Алінай Талай стала адной з сенсацый бягучага чэмпіянату свету.\nШто датычыцца беларускай удзельніцы фіналу бар'ернага спрынту, то яе бег атрымаўся даволі лёгкім. Яна не дапусціла затрымкі на старце і адразу ўвайшла ў групу лідараў, выступаючы на другой дарожцы. На другой палавіне дыстанцыі беларуску сталі абыходзіць дзве саперніцы. Уладальніцы лепшага часу па выніках паўфінальнага этапу спаборніцтваў Даніэле Уільямс лепш за астатніх удаўся фінішны спурт, і яна на імгненне апярэдзіла прызёраў. Для вызначэння іх падагульняючых месц спатрэбіўся фотафініш.\nНа шляху да ўзнагароды Аліна Талай паляпшала свой рэзультат у забегах розных стадый. Так, у першым крузе яна прабегла каронную дыстанцыю за 12,87 сек, у паўфінале паўтарыла асабістае на той момант дасягненне (12,70 сек). У фінале яна стала медалісткай, абнавіўшы дасягненне і рэкорд краіны. Беларуска апярэдзіла такіх выдатных спартсменак, як амерыканак Брыяну Ролінс (12,67 сек; 4-е месца) і Шэрыку Нэлвіс (13,06 сек; 8), брытанку Тыфані Портэр (12,68 сек; 5).\nБронза Аліны Талай стала першай узнагародай спартсменаў зборнай Беларусі на планетарным форуме ў Пекіне. Ураджэнка Оршы за час прафесійнай кар'еры была чэмпіёнкай (2011 год) і бронзавым прызёрам (2009) чэмпіянатаў Еўропы па лёгкай атлетыцы сярод моладзі да 23 гадоў у бегу на 100 м з бар'ерамі. На гэтай жа дыстанцыі яна станавілася сярэбраным прызёрам чэмпіянату Еўропы-2012. Таксама Аліна Талай выйгравала золата ЧС-2015, серабро ЧЕ-2013 і бронзу ЧС-2012 у памяшканнях на дыстанцыі 60 м з бар'ерамі. Спартсменка з'яўляецца дзеючай чэмпіёнкай Беларусі на дыстанцыі 100 м з бар'ерамі.


15.12.2021 / 08:58\nУ Беларусі затрыманыя некалькі мясцовых топ-менеджараў буйных міжнародных кампаній. Улады помсцяць нелаяльнаму бізнесу і калектыўнаму Захаду? DW сабрала меркаванні экспертаў.\nПрэс-сакратар аператара мабільнай сувязі А1 Мікалай Брэдзелеў\nНекалькі беларускіх супрацоўнікаў буйных міжнародных кампаній затрыманыя ў Беларусі за апошнія дні. На мінулым тыдні — прэс-сакратар аператара мабільнай сувязі А1 (уваходзіць у А1 Telekom Austria Group) Мікалай Брэдзелеў, дырэктар па маркетынгу і продажы аўтамабіляў «Хёндэ АўтаГрад» (афіцыйны дылер Hyundai у Беларусі) Сяргей Бабашкоў і галоўны бізнес-аналітык IT-кампаніі EPAM Дзяніс Насура.\nУ праўладных Telegram-каналах зʼявіліся іх так званыя «пакаянныя» відэазвароты, якія, па ўсёй верагоднасці, зробленыя пад прымусам, і ў якіх затрыманыя паведамляюць, што былі падпісаныя на прызнаныя ў краіне экстрэмісцкімі рэсурсы, называюць памер сваіх заробкаў, а Брэдзелеў і Бабашкоў расказваюць падрабязнасці асабістага жыцця.\nБрэдзелеву далі 15 сутак адміністрацыйнага арышту за непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі, Насуру — 13 сутак за распаўсюджванне экстрэмісцкіх матэрыялаў.\nУ панядзелак, 13 снежня, стала вядома аб затрыманні венчурнага інвестара, дырэктара ІТ-кампаніі Aivitam Дзмітрыя Досава. Сілавікі таксама запісалі з ім аналагічнае відэа і распаўсюдзілі яго. Чаму беларускія ўлады атакуюць супрацоўнікаў міжнародных кампаній, і да чаго гэта можа прывесці?\nУлады ў Мінску хочуць пакараць нелаяльны буйны бізнэс?\n«Прапагандысцкая кампанія, якая суправаджае затрыманне менеджара А1, выглядае як атака на саму кампанію, яе абвінавачваюць у зліве звестак, у дапамозе пратэстам, ці, як гэта называе ўлада, «тэрарызму»», — адзначае беларускі палітычны аналітык Арцём Шрайбман.\nНа яго думку, такім чынам улады жадаюць пакараць бізнэс, які мог дазволіць сабе нелаяльнасць, і заходнія краіны, з якіх ён прыйшоў на беларускі рынак.\n«Дацягнуцца да заходніх урадаў Мінск няздольны, але можа дацягнуцца да бізнэсу. Улады шматкроць пагражалі, што ў адказ на эканамічныя санкцыі будуць атакаваць заходнія кампаніі», — дадае Шрайбман.\nУ сваю чаргу, дырэктар Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі Андрэй Ягораў лічыць, што\nзатрыманне топ-менеджараў міжнародных кампаній — гэта сігнал бізнэсу: вы павінны сядзець ціха і ні ў якім разе не мець ніякіх сувязяў з палітыкай.\n«Не думаю, што гэта наўпрост звязана з санкцыямі, хаця ўлады яны нервуюць. У стане гэтай нервовасці робяцца дзеянні рэпрэсіўнага характару ў стылі «бамбіць Валожын». Пераследуюцца міжнародныя кампаніі. Улады паказваюць, што ніхто не зʼяўляецца недатыкальным, у тым ліку з менеджменту буйных кампаній. Усе, хто так ці інакш падтрымліваў або сімпатызаваў пратэстам, будуць пакараныя», — тлумачыць Ягораў.\nЗатрыманні ўдараць па інвестыцыйным клімаце ў Беларусі\nЭксперт упэўнены, што такія дзеянні ўдараць па інвестыцыйным клімаце ў краіне. Акрамя таго, кампаніі будуць больш актыўна перадыслакаваць сваіх супрацоўнікаў і выводзіць актывы з Беларусі.\n«Гэта падрывае беларускую эканоміку, але не яна цяпер цікавіць улады, а іх устойлівасць у сярэднетэрміновай перспектыве. Яны лічаць, што бізнэс можа мець дачыненне да падтрымкі агульнага дэмакратычнага руху ў Беларусі, і пасылаюць выразны сігнал, што ў перспектыве не будуць дапускаць перацякання капіталу з бізнэс-сектара ў грамадзянскі», — мяркуе Ягораў.\nНа думку ж Арцёма Шрайбмана, пакуль цяжка сказаць, якія менавіта кампаніі могуць пацярпець, захочуць сысці з Беларусі, будуць выціснутыя з краіны ці нацыяналізаваныя: «Наконт кампаніі А1 — сумняваюся, што яна добраахвотна пакіне Беларусь. Гэта можа здарыцца, калі тут створаць невыносныя ўмовы для працы, ці ёй будзе пагражаць поўная нацыяналізацыя».


Хлеборобы СПК «Маяк-Заполье» получили лучшую в районе и вторую в области урожайность зерновых - Сельскохозяйственный производственный кооператив (СПК) «МАЯК-Заполье»\nЗладжана і ў добрым тэмпе працягваецца ўборачная кампанія зерневых і зернебабовых культур на палях СВК “ Маяк-Заполле”. На днях маякоўцы пераступілі экватар жніва. Літаральна з першых дзён уборкі аграрыі сельгаспрадпрыемства паказваюць лепшую на Карэліччыне ўраджайнасць зерневых, якая на раніцу 29 чэрвеня склала 75,1 ц/га. На Гродзеншчыне маякоўцы сталі другімі, саступаючы толькі перадавіку вобласці – СВК “Свіслач” Гродзенскага раёна, дзе ўраджайнасць зерневых на ўзроўні 85,5 ц/га.\nПавольна рухаюцца па полі магутныя камбайны, падымаючы слупы пылу і пакідаючы пасля сябе валкі саломы. Сыплецца з бункераў жалезных волатаў у кузавы аўтамабіляў залатое збожжа. Машыны імчаць на зернесушыльны комплекс. Цэлая каманда працаўнікоў задзейнічана ў гэтым ланцужку, ад прафесіяналізму і старання якіх залежыць агульны каравай Карэліччыны.\nНа першым вытворчым участку СВК “Маяк-Заполле” на ўборцы гароху працуюць два “Палессі” і два “ Лексіёны”. Зразумела, падчас гарачай пары кожная хвіліна на вагу золата. Аднак усё ж такі ўдалося пазнаёміцца з экіпажам “КЗС-1218” у складзе камбайнера Мікалая Мазура і памочніка Сяргея Рабко, які на ўчарашні дзень намалаціў 735,1 тону залатых зярнят.\nНепадалёк у поўнай гатоўнасці чакае сваёй чаргі вадзіцель на адвозцы зерня Уладзімір Трафімчык, стаж працы якога ў “Маяку” вымяраецца дзесяцігоддзямі.\n– Адвожу зерне ад камбайнаў як на першым, так і на другім вытворчым участку, – дзеліцца Уладзімір Трафімчык, які на аўтамабілі “ГАЗ-53” за дзень перавозіць у сярэднім 50-60 тон збожжа. – Безумоўна, нялёгка працаваць падчас спякоты. Кандыцыянера, зразумела, у маёй машыне няма. Аднак я ўжо столькі кіламетраў наездзіў, што ўмовы надвор’я мяне не палохаюць.\nЗернесушыльны комплекс у агр. Краснае – тое месца, дзе на свае вочы можна пабачыць збожжавае багацце СВК “ Маяк-Заполле”. Менавіта тут зерне ачышчаецца і дасушваецца да неабходнай вільготнасці. На зернесушылцы СЗК-10 працуюць Аляксандр Жук і Арцём Чужаўка, якія па стане на 30 чэрвеня дапрацавалі 520,5 тон зерня.\nПрацоўны дзень пачынаецца дзесьці ў палове сёмага раніцы, а заканчваецца у гадзіну-дзве ночы, – адзначае Арцём Чужаўка. У суботу і нядзелю такі ж самы графік. Штодзень дапрацоўваем каля 120 тон насеннага зерня. Жніво – адказная пара для ўсіх, калі кожны павінен адчуваць свой унёсак у агульную справу. Толькі тады вынік будзе радаваць.\nБезумоўна, уплывовыя карэктывы ў ход жніва ўносіць надвор’е.\nПасля дажджу на некаторы час уборка на тым ці іншым участку прыпыняецца, чакаем, пакуль колас абсохне. У такім выпадку камбайны накіроўваюцца на іншае поле , – расказвае намеснік упраўляючага ўчастка №1 Сяргей Калбаска. Сёлетнім ураджаем задаволены. Але, каб яго атрымаць, аграрыі гаспадаркі прыклалі шмат намаганняў і ў неабходныя тэхналагічныя тэрміны правялі сяўбу, падкормкі і хімапрацоўкі зерневых культур. Менавіта ад строгага выканання тэхналогіі ў большай ступені і залежыць канчатковы ўраджайны вынік.\nНепадалёк у поўнай гатоўнасці чакае сваёй чаргі вадзіцель на адвозцы зерня Уладзімір Трафімчык, стаж працы якога ў “ Маяку” вымяраецца дзесяцігоддзямі.\nАдвожу зерне ад камбайнаў як на першым, так і на другім вытворчым участку, – дзеліцца Уладзімір Трафімчык, які на аўтамабілі “ГАЗ-53” за дзень перавозіць у сярэднім 50-60 тон збожжа. Безумоўна, нялёгка працаваць падчас спякоты. Кандыцыянера, зразумела, у маёй машыне няма. Аднак я ўжо столькі кіламетраў наездзіў, што ўмовы надвор’я мяне не палохаюць.\nПрацоўны дзень пачынаецца дзесьці ў палове сёмага раніцы, а заканчваецца у гадзіну-дзве ночы, адзначае Арцём Чужаўка. У суботу і нядзелю такі ж самы графік. Штодзень дапрацоўваем каля 120 тон насеннага зерня. Жніво – адказная пара для ўсіх, калі кожны павінен адчуваць свой унёсак у агульную справу. Толькі тады вынік будзе радаваць.\nПасля дажджу на некаторы час уборка на тым ці іншым участку прыпыняецца, чакаем, пакуль колас абсохне. У такім выпадку камбайны накіроўваюцца на іншае поле , расказвае намеснік упраўляючага ўчастка №1 Сяргей Калбаска. – Сёлетнім ураджаем задаволены. Але, каб яго атрымаць, аграрыі гаспадаркі прыклалі шмат намаганняў і ў неабходныя тэхналагічныя тэрміны правялі сяўбу, падкормкі і хімапрацоўкі зерневых культур. Менавіта ад строгага выканання тэхналогіі ў большай ступені і залежыць канчатковы ўраджайны вынік.


Кузьма Чорны. Жалезны крык\nУ цемені ночы ўперлася ў чорнае неба маса камення і жалеза, раскінула пры зямлі і ўскінула ўвыш роўнабліскучыя сонцы і загула роўна-крыкліва. Шырокімі формамі цяжка прыпала да зямлі, грузна яе прыдавіла, урасла ў яе нерухома... І заліла ноч пахам гарэлага вуголля і бензіну.\nЗдалёк дзівосным сваімі абрысамі здаецца гэтае месца: светлая выспа на цёмнай зямлі, грымучы горад зблізку — стаяць нерухома высокія сцены, за імі ходзіць-выплывае шырокі гул, нешта настойчывае кіпіць і рвецца ў гарачых трубах...\nЗ правага боку, дзе асвечаныя сцены гранічаць з ноччу, выткнуў горад у палявую цемень тры круглыя вочы некага хітра-шыпучага, жывога. Яно дыхае цяжка гарачаю парай і раз-поразу хрыпла крычыць, для нечай прадасцярогі. Доўга і роўна выцягнулася яго цела, нізкае, чорна-блішчастае. Здаецца, уздымаюцца ад нецярплівага подыху яго абкураныя грудзі, нешта ў іх калоціцца, мокра клякоча, вырываецца. А тры круглыя вочы не міргаюць — глядзяць у густую ноч, як бы рыхтуючыся рынуцца ў яе і разагнаць яе слупамі свайго роўнага свету...\nНоч хітра падышла палямі к гораду, прысунула бліжэй чорныя кучы кустоў, больш згусцілася, як бы задаўшыся мэтаю не пусціць у сябе жалезнага пасланца горада. Адгранічылася яна ад бензінна-вугольнага паху вострым пахам палявой сырасці, прэлага лісця, гнілога дзерава. «Тут мае абшары»,— гаворыць яе дзікая ціш. І ўсё там здаецца вечна-сонным, нежывым, ахвачаным адвечным тленнем, баязлівасцю ўсяго жывога, непрыціхшага... І глухнуць там, у кустах, стогны начное птушкі і плач панурых ваўкоў...\nАд магутнага крыку раптоўна страсянулася ноч. Жоўты слуп пара ўскінуўся ўгору над трыма круглымі вачыма. Крык вырваўся з жалезнага горла, стукнуўся ў каменныя сцены і пабег над соннымі кустамі; некалькі разоў празычэў у далёкім лесе, слабым для таго, каб не прыняць яго ў сябе. Радасным звонам абазваўся жалезнаму крыку дрот на слупах, ахвачаны ноччу ў пустым полі, а поле сцішыла воўчы плач і птушыныя стогны. Толькі заплакала нешта ціхім, слізкім плачам за кустамі ў балоце...\nАбкураныя грудзі дыхнулі глыбока, і жалезнае, доўгае цела рынулася з горада ў цёмнае поле. Свет вачэй разагнаў цемень ночы на дарозе, рассунуў кусты. Грануў жалезны марш шыбкага ходу:\nТа-та-тах, та-та-тах! — застукала знізу.\nДзі-гі-дзі! — заспявала зверху звонам жалеза.\nПых-пых! — шырока-часта задыхалі жалезныя грудзі...\nГрымела звонка і суха паветра вакол, енчыла ноч баязлівай слабасцю. Цягнік рэзаў прастору грудзьмі і крыкам...\nТам, далёка ў палях, туліліся да зямлі поччу нізкія хаты. Заплаканыя вокны іх асунуліся да прызбаў з кастрыцы, жоўкла перад імі ў сырасці асенняй ночы млявая крапіва. У хатах пад парванымі кажушкамі спалі ціхамірныя людзі. За гнілымі сцянамі збоку — іх адвечныя таварышы ў палявым жыцці, каравыя ціхія конікі. Хаты, агарнутыя ноччу, маўчалі ў тумане — драмалі так, як і поле вакол іх, і дзікія кучы дрэў...\nЖалезны крык цягніка дакаціўся сюды ў поўнач, гулка і моцна. Абазваліся ціхенька, баязліва абуджаныя хатнія птушкі пад вокнамі на кастрыцы, конікі бяздоннасцю вачэй пастараліся ўглядзецца ў цемень хлявоў, прыбліжаныя крыкам старыя хаты яшчэ больш, здаецца, прыгнуліся гарбамі саломы да зямлі. І толькі ў ціхіх, сонных людзей, хто пачуў жалезны крык, закалацілася ў сэрцы нешта свежае, непадобнае да таго, што бывае пры лірніцкім, аднатонным скрыпе калёс. Гэта новае ў сэрцы сонных людзей з’явілася на момант ад жалезнага крыку, несвядома, раптоўна і востра, як подых свежага паветра ў пограб. Рэдкая з’ява быў тут жалезны крык. У гэтым шэрым кутку, у царстве ціхіх скрыпаў дзерава, плаксівых песень ветру, ціхіх людскіх крыкаў на пакорных коней чуўся ён толькі раз у тры дні, кожны раз у поўнач.\nІ кожны раз абуджваў ён людскія пачуцці — ніяк не маглі звыкнуцца тут з ім людзі.\nНад белаватай плямай вады зменшыўся ход цягніка. На балотных выспах-куп’ях ціха шапталася сухая асака, жаўцела ў белаватым ад вады і чырвоным ад паравіка адсвеце шчаціна скалечанага касою чароту. Расступіўся густы іх вялікі адвечны лес-пушча — даў дарогу грымучай жалезнай машыне. А там ізноў шырокае поле, скованае начным туманам, укрытае па мокраму ржышчу цеменню ночы.\nЦіха і цёмна...\nГучна і светла...\nЗ жалезным громам і крыкам імчаўся цягнік па дзікай зямлі.\nНа паравіку, абапёршыся локцямі на гразкі, запацеўшы жалезны выступ, стаяў машыніст — чалавек чорны і маўклівы, пакрыты тонкім пластам мокрай сажы і мутнага поту. Уся яго буйная, акруглая фігура выяўляла сабою цвёрдую ўпэўненасць у сваёй сіле, веру ў патрэбнасць і вернасць свае справы. Сухімі кручкаватымі пальцамі ён час ад часу браўся за вісячы шнурок, і паравік хрыпла крычаў. Тады машыніст высоўваўся збоку паравіка на двор галавою і грудзьмі, асвечаны чырвоным бляскам, пільна ўглядаўся наперад. І ў яго шырокіх вачах свяцілася жаданне саскочыць з свайго цеснага месца на паравіку і моцна пабегчы між блішчастых рэек, далёка пакінуўшы за сабою скоры цягнік. Крык паравіка жыў ва ўсёй яго істоце, громам і стукам быў повен усякі рух яго мускулаў. Для яго ўвесь свет быў ахвачаны жалезнымі зыкамі, і часта не трэба было, а ён застаўляў крычаць паравік.\nЗбоку ў яго, радам, мітусіўся высокі, тонкі і вёрткі чалавек з шырокай лапатай у руках. Раз-поразу абварочваўся ён назад, набіраў на лапату вуголля і размашыста кідаў у рот машыны, у якім суха гуло і свістала гарачынёю. Вузкія, хітрыя вочы яго весела, насмешліва бегалі па баках, і здавалася, што хоча ён пагаварыць з кім-небудзь ды не адважыцца зачапіць задумёнага машыніста...\nНекалькі разоў засаб крыкнуў паравік. І тады адтуль, дзе качагар браў лапатай вуголле, ссунуўся зверху худы і шчуплы чалавек, з тварам зеленаватага колеру, абросшым рэдкімі, мяккімі валасамі.\n— Ты што? — сказаў яму радасна качагар.\n— Не магу,— адказаў ціхі, вялы і слязлівы голас,— нашто ты крычыш так часта, без патрэбы?\nМаўкліва і сурова глянуў вакол машыніст.\n— А што, хіба нявесела ад крыку?\nГэта качагар насмешліва і пільна пазіраў у вочы чалавеку.\n— Прыпыні машыну, я злезу, калі так,— сказаў той і стаяў, сагнуўшыся, успёршыся на палку, з клункамі за плячыма.\nУзяў яго качагар за дзесяць вёрст ад горада, на раз’ездзе: папрасіўся пад’ехаць «вёрст сорак».\nІ цяпер стаіць ён, сутулы, мізэрны, на паравіку. Каменем падаюць словы яго:\n— Не крычы, стой, дай злезу...\n— Ды куды табе трэба і адкуль ты ідзеш?\n— Ніадкуль і нікуды — хаджу я па зямлі, гляджу і шукаю.\n— А чаго шукаеш?\n— А нашто яна табе?\n— Каб жыць... Не магу я жыць у шуму і крыку. Усюды жалеза, людзі як жалезныя. Гіне цішыня, радчэй стаў чуцён ціхі царкоўны звон, людзі рвуцца да шуму...\n— Дык ты воўк, ідзі ў лес, там табе будзе ціха, адзін там будзеш.\n— Няма і там цішыні: прыйдуць у лес людзі ды папытаюць — хто ты такі?\n— Дык жыві ў людзях, калі так.\n— Не магу; людзі другімі робяцца. Прападае іх цішыня. Даўней людзі былі слязлівыя, мяккія, а цяпер — іншыя. Ахвацілі яны сабою ўсё, працягнулі лапу сваю на ўсю зямлю. І няма дзе супачыць ад людзей.\n— Хэ-хэ! А ты хіба не чалавек?!\nПлаксівы чалавек больш яшчэ сагнуўся, мацней прыціснуўся да чорнай сцяны. Загаварыў, як бы сам сабе, ціха, задумёна:\n— Пайду я куды-небудзь у глухую мясціну, пашукаю там людзей ціхіх, а калі не знайду — адзін, разам з птушкамі, дажыву свой век...\n— Эй, ты, слухай!..— гэта машыніст раптоўна абярнуўся тварам да чалавечка.— На чым ты цяпер едзеш? Ты ведаеш, на чым стаіш ты?! Слухай! Усе вагоны за намі, платформы ўкрыты, напоўнены машынамі. Вязём мы іх з вялікага горада ў ціхія куткі, дзе людзі жывуць з птушкамі. Усе гэтыя машыны грымучыя, крыклівыя, з большым яшчэ крыкам, як гэтая наша, якая імчыць нас. І не знойдзеш ты нават месца такога, куды б не працягнула гэтая наша машына свае сілы. Так што дарэмна ты шукаеш... Людзі сталі «жалезнымі» душою, ды затое моцнымі ў жыцці. Во, бачыш?!\nМашыніст рвануў на сабе брызентавую сарочку і агаліў грудзі і жывот. Там быў шырокі чырванаваты рубец, крывы і тонкі, як вяроўка. Прыліп ён з правага боку да цела машыніста.\n— Во, бачыш?! Даўней, калі панавалі такія, як ты, ціхія людзі, калі не імчаліся так, як мы цяпер на машыне, а хадзілі, як ты, з палкаю, як мурашкі, прапаў бы я, са сваёю гэтаю хваробаю. На шчасце маё радзіўся я ў цяперашні век машын. І два месяцы таму назад «машынны» чалавек — вучоны чалавек, разрэзаў быў мне вось тут цела і перайначыў там нешта. І я вось здароў і ганю цяпер сваю машыну. Чалавек — сам машына і знае сябе. І калі адна трубка ў сярэдзіне папсуецца — можна яе паправіць. А ты што?! А ты прападзеш ціха, як звер у лесе, як птушка ў полі, ад самай маленькай прычыны... Зямля жалезным, машынным крыкам гаворыць, што ёсць чалавек на ёй!..\nЧалавечак яшчэ больш прыціснуўся да чорнай сцяны. Уся яго істота выяўляла ўжо баязлівую, маўклівую пакорнасць. Барада яго апусцілася ўніз, і вочы пацямнелі.\n— Ды ты хто такі раней быў?\n— Таксама хадзіў.\nМашыніст шыбчэй пусціў паравік, нервова рвануў шнурок...\nДоўга ў палявым змроку зычэла гулкае рэха.\nЗямля — як зялёнае мора, роўна-шырокая дарога — як роўная жалезная істужка, перарэзаўшая зямлю.\nПоле ўсё ўкрыта макратою ад растаўшага першага інею. Смяецца жоўтай ад сонца ўхмылкай дарога, звонкая ад дрыжачых рэек.\nУ дзіч сініх паплавоў урэзалася яна.\nБягуць яны насустрач збітаю сінню сваёй атавы, зліваюцца ў бясконцы абшар рэдкімі сухімі былінкамі, струхлеўшымі на ветры сухімі конскімі касцьмі.\nПахне ветрам, кружацца далёка чорныя кроплі варон, плачуць купіны шумам травы...\nАсвечаныя ранішнім сонцам — за паравіком нізкія платформы. Яны ўзнімаюцца ўгору сваім цяжкім грузам. Іх груз — жалезныя машыны. Бясформеннымі масамі ўзнімаюцца пераблытаныя калёсы, тоўстыя прэнты. Ззяюць чорнымі, расчыненымі дзіркамі; кожная дзірка — рот машыны.\nБлішчыць груз платформ пад сонцам белым срэбрам абгладжанай сталі, адлівае зеленню высахшай фарбы.\nЗ платформ у бакі навіслі і тырчаць нейкія трубы. Іх многа. Некалькі іх роўна ўзнялося вышэй тоўстага коміна паравіка, цягнуцца стройна ўвыш, як бы хочучы падняцца верхнім канцом вышэй чорна-густога дыму, пажоўклага ад сонца...\nДзень прыйшоў ціхі і светлы. І ад яго свету і цішыні як бы стаў раўнейшым, больш рытмічным грымуча-жалезны марш бешанага хору цягніка.\nСпявалі калёсы радасную песню вялікага імкнення, цяжка ад жалезнай натугі дыхаў-соп паравік, клекатала, рвалася нешта ў ім. Свістам гаварыла нешта тонкае, поўнае дзікага захаплення, і жалезны машынны груз усімі сваімі, самымі маленькімі, шрубкамі і кручкамі зычэў ад шыбкага руху. Уся жалезная маса грымела, цяжарам сваім імчалася.\nРадасная песня была ў жалезным громе...\nЗ сілаю, шыбчэй наперад, па дзікай і пустой, роўнай палявым выглядам, зямлі!..\nНа момант цягнік прыпыніў бег каля жоўтай, маленькай будыніны пры дарозе. А з другога боку шурпаціўся пад сонцам каравы плот-частакол, за ім куча раскіданых у беспарадку, шэранькіх хатак. Хаткі панура, як бы кагадзе ўцешаныя ад плачу, пазіралі мокрымі вокнамі на сонца.\nНа частаколе тырчыць угору пагнутым сашніком дзеравяная саха, пад частаколам іржавее маленькі, крывы, старасвецкі плужок.\nКаля хат, гатовы да адходу, трашчыць новенькі, блішчасты аўтамабіль. Каля яго поўна людзей. Яны, гэтыя людзі, павольныя ў руху, нязграбныя ў сваёй грубой адзежы. Яны тупаюцца на адным месцы, прыглядаюцца, сагнуўшыся.\nНа аўтамабілі таксама стаяць кучаю людзі.\nЦераз плечы іх абвіліся жоўтыя трубы, блішчастаю меддзю адзначыліся ад гнілой саломы на зямлі каля хат.\nІ хвацілі людзі трубамі мелодыю зычную, радасную, светлую.\nЯна змяніла грымучы марш цягніка; і было ў яе рытмічных пералівах нешта агульнае з гэтым маршам, нешта такое ж радасна-моцнае, поўнае захаплення.\nТолькі не крычала яна аб сваёй сіле, не глушыла сабою ўсяго... Ёю былі поўны хаты і платы, людзі — пры ёй і паводдаль. Светлымі ўхмылкамі пакрыліся ад яе твары нязграбных людзей каля аўтамабіля. І машыніст, высунуўшы голаў з свайго цеснага месца, затрос у такт ёй плячыма.\nЗ музыкаю пакаціўся аўтамабіль ад хат, а людзі падышлі бліжэй да цягніка.\nЁн стаяў вышэй хат — жалеза, радам з саломай.\nВось падышоў адзін нізкі, худы, шчуплы. Ногі яго ў вялікіх лапцях, мякінаю абсыпаны вострыя плечы. Ён лахматы, нязграбна падпяразаны, запылены. Паправіў ён на сваім частаколе саху, каб не ўпала, і пайшоў разам з усімі да цягніковага грузу.\nГэта галасы былі пры платформах.\nГэта каравыя пальцы шчупалі калёсы і прэнты машын.\nГэта вочы ўглядаліся ў зялёнае жалеза.\nРукі тузалі вялікі трактар на пярэдняй платформе. Бляск яго вялікіх і вострых сашнікоў укрыўся людскімі рукамі.\nІ здаецца, саха на плоце і прымітыўны плужок пад ім сталі для людзей непрыкметнымі, зліліся зусім з саломай і зямлёю.\nІ больш, як ад меднай мелодыі, асвяціліся радасным захапленнем твары людзей ад нябачаных, вялікіх машын-плугоў.\n— Вось яно!..\n— Зняць бы яго сюды ды прайсці па нашай зямлі!..\n— А то, эх ты!..\n— Гэта ў вас што за музыка была з аўтамабілем? Голас у машыніста гулкі — прывык ён да вечнага шуму машын.\n— Гэта ў нас шэфы былі з горада — два дні, з музыкаю.\nГолас у каравага чалавечка ціхі, прывыкшы да шэпту травы і саломы...\n— Шэфы!..— загулі больш галасы, — Шэфы з гора-ада!\nА тонкі і высокі качагар, у сярэдзіне свае будкі, гаварыў з плаксівым чалавечкам-пасажырам.\n— Дык што, бачыш?! — гаварыў качагар.— Дзень прыйшоў, і людзі рады. А ты што і як?..\n— Радасць на зямлі ў іншым; для мяне яна ў цішыні. Чалавек павінен быць ціхім і пакорным, калі хоча быць радасным ціхаю радасцю. Былі даўней людзі такія, ішлі людзі ад людзей, у пустыя месцы, а гэта другое на зямлі. Шэрыя вунь хаты, ціхія, а каля іх бешаная музыка, і людзі рады ёй. Дзе мне знайсці цішыню дзікай травы?\n— Ды ты даўней чым займаўся?\n— Таксама хадзіў па зямлі.\n— А чым жыў?\n— Людзі давалі.\n— Дык жа людзі, чым больш адракаліся ад твае гэтае дзікае цішыні, тым больш мелі. І ты гэтым жыў, а не разумееш!..\nЦіхі чалавечак не слухаў, раптоўна, сагнуўшыся, пайшоў з паравіка. Спусціўся ён уніз і згінуў наперадзе.\nЗагулі яшчэ раз галасы, і людзі раптам адхвацілі рукі ад жалезнага грузу платформ.\n— Шэфы,— дагадаўся машыніст на хаду машыны. Ён зноў напоўніўся нястрыманым імкненнем імчацца.\nЛюдзі асталіся ззаду...\nІ сталася так, што той, каравы і шчуплы, узняў рукі ўгору і пабег за цягніком. Машыніст непакойна агледзеўся. Нешта чорнае, маленькае асталося ззаду на дарозе, абкружанае людзьмі. Тады машыніст спыніў ход цягніка і, саскочыўшы, пабег па дарозе.\n— Сам кінуўся! — шурпаціўся голас у кучы людзей...\nРазрэзанае напалам калёсамі ляжала ўпоперак на дарозе цела чалавека-пасажыра. І цяпер толькі машыніст, нагнуўшыся, добра разгледзеў яго.\nБыло яно тонкае, худое. На белабрысым твары яго вызначалася нешта такое, што гаварыла:\n— Тое, што было, творанае некім невядома калі, мінулася,— было яно прывычнае, спакойнае і роднае. Тое, што прыйшло — чужое, незразумелае. Патрабуе яно ўласнага актыўнага ўдзелу, і яно чужое... Вакол — жах існавання...\nІ быў роспач у шырока расплюшчаных, шкляных вачах перарэзанага чалавека.\nНабегшыя людзі адцягнулі яго ўбок ад дарогі, да мокрых кустоў.\nІшлі з лапатамі за плячыма на працу рабочыя. Яны бачылі высокі цягнік з грузам, застыўшы на месцы, збоку, каля кустоў — кучку людзей і падышлі бліжэй. Зышліся і яшчэ людзі.\nІ многія пазналі разрэзанага чалавечка.\nСказалі машыністу, што ён даўней многа раз праходзіў тут, ідучы «на пакланенне» і збіраючы па вёсках «на свечку».\nІ чамусь то ніхто не пашкадаваў яго. Як бы чужым сабе ўсе адчувалі яго.\nЯго адцяглі яшчэ бліжэй да ядлаўцовага куста і кінулі. Уехаў ён худым затылкам у выскубленую жывёлай траву, перамешаную з дробным мохам. У сваёй постаці захаваў ён адзнакі натугі — пальцы былі сціснуты ў кулакі, ніжняя губа была глыбока пракушана зубамі.\nЗ-за пазухі ў яго вылез, павешаны на шнурку на шыю, жоўты мяшэчак, з надпісам: «Святыя мошчы». Ногі яго, у вострых ботах, шырока раскінуліся наскамі ў бакі, пакудлачанае калёсамі ватовае паліто падцягнулася ўверх, і было такое ўражанне, як бы і нежывы хоча ён усхваціцца і рынуцца куды-небудзь ад людзей...\nЛюдзі ж ад яго сталі неўзабаве знікаць і спешна зноў падыходзіць да прыпыненага цягніка. Зноў каравыя рукі з любасцю пагладжвалі і абмацвалі вялізны, чатырохлямешны трактар на пярэдняй платформе. А на задняй філасофскі-маўчліва высілася тоўстая дынама.\nІ так было, пакуль цягнік не аглушыў крыкам асеннюю раніцу і зноў не пабег па блішчастых рэйках, поўны сваім вечным імкненнем — імчацца.\nВось там, пры самай дарозе, стаяць вясёлыя людзі, глядзяць на цягнік і чагосьці смяюцца. Яны ў момант азіраюць груз цягніка і раўняюць з тым, што самі маюць. А паводдаль ад іх, па шырокаму, чорнаму полю, коціцца на шырачэзных калёсах трактар. Вернецца набок пад ім шырокімі плітамі цвёрды дзірван, узлятаюць вырваныя карэнні даўнейшага лесу, трашчаць пад вострымі сашнікамі.\nАдзін чалавек сядзіць на трактары, а другія, многа, стаяць пры дарозе і смяюцца.\nА на той бок дарогі, за плотам з мокрых прутоў, цягне маленькі плужок дробненькі конік. Шэранькі чалавечак грудзьмі ўзлёг на плуг, уехаў з натугі лапцямі ў кепска пакорпаную раллю, цяжка дастае адтуль ногі, нехаця валачэцца ззаду. Ён утомлены, спацеўшы. І відаць, як трудна яму карпаць сваю зямлю.\nІ здаецца ён тут фантастычнаю істотаю, папаўшаю сюды выпадкова.\nПад ім — пакорпанае поле, куды конік яго губіць апошнюю сілу.\n— Но, но!..— як стогн, каменем падае голас яго.\nВясёлы свісток перабівае яго голас па другі бок дарогі. Поле там роўна абложана плітамі раллі. Чалавек горда ездзіць на сваёй машыне.\nМашыніст з паравіка дагадваецца, што гэта кажуць вясёлыя людзі на раллі.\nІ той каравы чалавечак абварочваецца на грукат цягніка і з любасцю, з агнём у вачах глядзіць на яго шыбкі бег...\nШто хвіліна — то новы кавалак зямлі перад вачыма.\nІ раптоўна буйная вясёласць ахватвае машыніста. Яны ўдвох з качагарам мятусяцца ў нейкай нецярплівасці ў сваім чорным кутку, самі такія ж чорныя, закураныя.\nНекалькі раз засаб тузае машыніст шнурок.\nНекалькі раз засаб захлёбваецца зямля ў жалезным крыку.\nІ раптоўна вынырнуў з бакавой дарогі аўтамабіль.\nЗ хвіліну ён, разам з паравіком, імчаўся ў адну дарогу збоку.\nІ ўлавіў машыніст вухам абрывак мелодыі, на хаду яшчэ больш жывой музыкі.\nЯна — шыбкая, як ход машыны.\nРадасная — як імкненне імчацца.\nНа момант яна злілася з маршам бегу цяжкага цягніка і заскакала ў вушах, над зямлёю.\nІ ў машыніста яна доўга жыла.\nСпявала ўсё нутро машыніста:\nІ яшчэ і яшчэ, усё больш і больш тузаў ён за сігнальны шнурок...\nНа глухім паўстанку, дзе павінна была астацца цяжкая дынама, што была на задняй платформе, сабралася многа людзей. Прыйшлі яны сустракаць сваю, выпісаную з далёкага горада, машыну доўгачаканую.\nЯны рознакалёрныя. Тут і сяляне пазіраюць на адчэпленую платформу, тут і нейкія чысценькія спрытныя людзі. З любасцю глядзяць, нагладжваюць халодна-гладкае жалеза.\nМашыніст, ужо супакоены, выйшаў да людзей.\n— А ўсё ж такі?\nМашыніст ухмылкай прыцягнуў да сябе бліжэй людзей.\n— Бач, махіну якую вам прывёз. Многа вас ёю асвяціцца думае?\n— Шэсць вёсак і станцыя.\nПробуюць гучнасць жалеза нанешта; падыходзіць кожны...\nПлакала раз восень імглістымі слязьмі, галасіў над мокраю зямлёю нудна вецер. Разляглася шэрасць макраты па пустым полі.\nКрайняя хата асунулася да зямлі гнілою саломай і так нудна пазірала на гразь вуліцы, як нудна спявалі калёсы драбін...\nУ хаце вілі ў кутках густое павуценне павукі, тараканы шушукаліся па сценках.\nІ было ўсё тут ціха, зусім спакойна. Усе шумы і стукі былі павольныя, размераныя і баязлівыя. І так жа ціха гаварылі тут людзі...\nНа пасцелі, пры сцяне ляжаў худы чалавек.\nХвароба падняла яго твар уверх, зрабіла яго вострым, расцягпула шырака вочы, сіненькімі жылкамі пераблытала лоб.\nКожны дзень падыходзіў да яго хлопчык некалькі раз, кожны дзень выслухваў яго — хворага бацьку — па некалькі раз і ішоў рабіць на двор тое, што сказаў і што навучыў бацька.\nПрыходзілі да яго ў цёмную хату людзі, ціха шапталіся, прыносілі з сабою, здаецца, яшчэ больш цішыні.\nКівалі яны галовамі, плакалі, бяссільныя зрабіць што-небудзь.\nІ было жудасна хлопчыку глядзець у шырока расплюшчаныя, застыўшыя вочы хворага бацькі.\nДоўгімі начамі лезла вільгаць праз шчыліны ў хату, варушылася нешта над хатай ціхае.\nА ночы былі доўгія, бясконцныя і, як усё заўсёды тут, ціхія.\nІ ў гэтай цішыні доўгі час, паволі ўміраў тут чалавек. У яго свядомасці ўкаранілася за жыццё і за хваробу рахманая пакорнасць, як бы ўпэўненасць, што гэтак трэба, што чалавек слабы, каб перамагчы адвечную цішыню, нерухомасць жыцця...\nІ пачала гэтая ціхая пакорнасць уваходзіць у хлопчыка.\nІ неяўмеўся ніхто, неяўмелася нічога, каб ажывіць людзей, каб зняць з уміраючага чалавека зусім лёгкую, зусім простую хваробу...\nАхвачаныя цішынёю жыцця, людзі былі беспарадныя, як дзеці.\nКончыўся чалавек ад лёгкай хваробы, паступова з’ела яна яго.\nГэта ж успомніў машыніст сваё дзяцінства, на малым паўстанку, пры адчэпленай машыне.\nСтаіць вось мізэрны чалавечак, худы, абарваны, напамінаючы машыністу даўно памёршага бацьку. Стаіць ён і абмацвае рукамі машыну, радасна смяецца.\nМашына шумная, грымучая.\nПачынаюць гусці машынамі глухія куткі, шэранькія людзі парушылі імі цішыню сваіх дзён.\nІ дні іх бягуць, уздымаюць сваіх людзей вышэй.\nАдтуль пачынаюць бачыць людзі зямлю ўсю, розныя прычыны ўсяго...\nАдышоўся машыніст задуменна ад адчэпленай дынамы, раптам з’явілася ў яго пачуццях і думках:\n«Эх ты, зямля чалавечая!\nЗакрычы ты ўся, загрукай жалезам машын!\nЗагрымі гулам жалезнага імкнення чалавека!..\nГ-гэй, адыходзь далей, г-гэ-э-эй!..»\nЖалезны крык на момант аглушыў ціхі паўстанак, рвануўся, аж страсянуў жалезнае горла, перабег цераз поле і раскаціўся там многімі рэхамі.\nПрацягнуў каменны горад жалезную руку нізенькім, далёкім хаткам пры дарозе. Сціснула жалезная рука саломеную руку. І вырастае ў прыдарожных хатах жалезная страха.\nПачынаюць зычэць жалезным звонам прыдарожныя хаты.\nІ ад звону смяюцца людзі...\n...Самая апошняя на дарозе, глухая станцыя прыняла ўвесь груз цягніка. Азелянілася яна фарбаваным жалезам, напоўнілася людзьмі запыленымі, мякіннымі.\nЖалезнымі тварамі машыны маўкліва-філасофскі пазіралі на мокрую зямлю і на людзей, як бы думаючы цвёрдую думу моцна, навекі ўрасці тут у глебу...\nПоле перарэзана рэйкамі, як нажом. Жоўтая сцежка ўецца на ўзгорку да лесу. Па сцежцы гуляюць дзікія птушкі, крычаць па-асенняму. Трасуцца па сцежцы скрыпучыя драбіны, у паветры над імі калышацца кудлатая галава і жоўтыя рагі дзеравяных віл, раз-поразу фыркае конь, трасе вострым задам. Худыя рэбры яго зрэзаны пугаю, а голас у кудлатага чалавека сухі, траскучы, як скрып сухога дзерава на беразе лесу ў буру:\nІ здавалася, што ўся зямля чула яго.\nАпошнюю працу канчаюць людзі на полі. Уздзіраюць астачы ржышча, так нечага карпаюцца па адным пры шырокіх, апусцеўшых за восень ад травы, межах, купчастых ад густога палыну і быльніку... Глядзяць на свае межы і ківаюць галовамі:\n— Чым ты ўздзярэш іх?!\nВось злез там, каля лесу, кудлаты чалавек з свайго скрыпучага воза і корпае нешта ў зямлі сваімі дзеравянымі віламі. І думаецца:\n«Чаму не адзет ён яшчэ ў звярыную шкуру?»\nІ чуцён шум апошняе працы на полі:\nГаласы на коней.\nСухі, ціхенькі стук пугаўя аб дзерава.\nШурпатае шушуканне дзеравяных віл з сухою мяжою...\nА на ўзгорку дымяць у каламутнае неба коміны ранішнім дымам. Дым і туман клубкамі ходзіць каля платоў, і скардзяцца ў ім недзе на нешта гусі...\nЗ-за павароту рэек каля лесу выскачыла нешта вялікае, шырока-крыклівае.\nІ ўзняло яно ўгору голаў чалавека з віламі пры мяжы, і ўсіх на полі заставіла кінуць пугі.\nГлядзяць яны ўсе да лесу, і ў вачах іх поўна радасці, новым бляскам поўны яны на сваіх тварах.\nІдзе да іх нешта новае, зычнае...\nКачагар бачыць з свайго месца чалавека з жоўтымі віламі пры самай дарозе і ківае яму галавою.\nЧалавек глядзіць і смяецца...\nМашыніст рвануў шнурок, і жалезны крык страсянуў туманнае поле.