Паехала па размеркаванні і знайшла мужа | Новы Час\nДа размеркавання рыхтавалася загадзя\nНаташа марыла паступаць на журфак, калі яшчэ вучылася ў 9 класе. Тады дзяўчына напісала нататку пра КВЗ у сваю раённую рэчыцкую газету, дзе і пачала далей публікавацца. Але на журфаку спецыяльнасць Наташа абрала не зусім журналісцкую — «Літаратурная работа». Яна меркавала, што выбар падвоенай спецыяльнасці (філолага і журналіста) забяспечыць ёй большую жыццёвую стабільнасць.\nХутка прайшлі пяць гадоў вучобы ў Мінску. «Ці было для цябе размеркаванне нечаканасцю?» — пытаю я.\n«Я ведала, што ў нас будзе размеркаванне, і рыхтавалася да яго. Калі было папярэдняе размеркаванне, я так разгубілася, што тыкнула пальцам у тое, што першае трапілася. А трапіўся горад Чэрыкаў», — расказвае Наташа.\nАле калі яна ўжо дома паглядзела па мапе, дзе ж знаходзіцца гэты Чэрыкаў, аказалася, што гэта недзе ў Магілёўскай вобласці, прычым далёка не толькі ад Мінску, але і вельмі далёка ад роднай Рэчыцы. Таму да канчатковага размеркавання Наташа прыйшла больш падрыхтаванай і ўжо свядома абрала горад, які быў блізка да Рэчыцы, — Чачэрск. Туды нарэшце яна і паехала працаваць.\nМаладога спецыяліста зусім не чакалі\nМала хто з аднакурснікаў пазайздросціў Наташы: ехаць зусім адной некуды ў незнаёмы горад, у захалусную раёнку… Але, па словах дзяўчыны, яна ехала туды з энтузіязмам. А на цяжкасці Наташа настроіла сябе загадзя.\n«Я думала, што папрацую ў рэдакцыі, набяруся досведу ў розных відах дзейнасці. Як журналіст я адчувала сябе даволі ўпэўнена, але як стылістычны рэдактар я была зусім слабенькая», — распавядае Наташа.\nВось з такімі думкамі дзяўчына і прыехала ў Чачэрск, прыйшла ў рэдакцыю. Але яе чакаў сюрпрыз. Пра яе накіраванне ў рэдакцыі ніхто не ведаў. Маладога спецыяліста наўпрост не чакалі.\n«Адкуль? З БДУ? Першы раз чуем!» — такія былі першыя словы, якімі сустрэлі Наташу ў рэдакцыі.\nПакуль на патэнцыйным месцы працы высвятлялі, куды знікла заява на маладога спецыяліста, дзяўчына пайшла ў мясцовы райвыканкам, каб вырашаць праблемы з жыллём, бо, натуральна, што пра яго таксама ніхто не паклапаціўся.\nТрэба аддаць належнае мясцовым уладам. Ужо да вечара Наташы далі пакой у інтэрнаце, а на наступны дзень яе ўсё ж такі ўжо чакала праца стылістычнага рэдактара ў газеце «Чачэрскі веснік».\nЯ чула, што ў раёнках свежыя ідэі, якія сыходзяць ад маладых спецыялістаў, наўпрост ігнаруюцца, таму запытала, ці праўда гэта.\nНаташа не катэгарычна, але пагаджаецца: «Калі там ужо нешта ўстаялася, то гэта праблематычна не тое што змяніць, але нават парушыць. Як толькі я прыйшла ў рэдакцыю, то заўважыла, напрыклад, што ў газеце няправільна афармляецца ўскосная мова. Калі ў канцы сказа стаіць пытальнік, то сказ закрываецца двукоссем, а яны яшчэ ставілі пасля гэтага кропку. І мне прыйшлося казаць, што гэта няправільна. Мне ў адказ лямантуюць: «Мы ж заўжды так пісалі». Гэта, канечне, дробязі, але з іх і складаецца праца ў рэдакцыі».\nАле збольшага Наташы падабаецца і тое, што яна робіць, і тыя, з кім яна працуе. Яе працоўны дзень пачынаецца а 8.30, а заканчваецца а 17.30. Газета выходзіць па пятніцах, таму матэрыялы пачынаюць здавацца на вычытку ў аўторак. З аўторка па чацвер у Наташы — гарачыя дні, бо прыходзіцца сядзець і правіць тэксты, якія напісалі журналісты. А, як кажа дзяўчына, журналісты ў гэтай газеце жудасна непісьменныя.\nПа вечарах пасля працы Наташа старалася самаадукоўвацца. Чытала розныя даведнікі, новыя выданні. А яшчэ, пакуль жыла ў інтэрнаце, што-небудзь прыдумляла разам са сваёй суседкай па пакоі, якая, дарэчы, таксама працавала маладым спецыялістам.\nЗаробак у Наташы быў невялікі — 2 мільёны 300 тысяч. Грошы ішлі на тое, каб заплаціць за інтэрнат, купіць нешта паесці і набыць квіткі дадому, бо Наташа заўжды чакала пятніцы, каб паехаць да бацькоў.\nГрошай, каб набыць сабе рэчы, дзяўчыне не хапала, таму вопратку ёй заўжды набывала маці. Каб падзарабіць, Наташа не толькі рэдагавала тэксты, але вырашыла і сама напісаць колькі артыкулаў у газету. Але калі пабачыла свой разліковы, то зразумела, што гэта фактычна ніяк не адбіваецца на яе заробку. Ганарар за адзін матэрыял быў не больш за пяцьдзясят тысяч рублёў.\nТым не менш, Наташа не скардзіцца. Бо гэта адпрацоўка прынесла ёй, можна сказаць, асабістае шчасце.\nПрыйшла ў рэдакцыю і знайшла мужа\n«Наташа, падзяліся сакрэтам, як жа ў першы год адпрацоўкі ты выйшла замуж?» — цікаўлюся я.\n«Калі я прыйшла працаваць у рэдакцыю, усе маладыя супрацоўнікі былі ў адпачынках. І ў рэдакцыі засталіся толькі сталыя жанчыны, акрамя аднаго хлопца, Сяргея, які працаваў тэхнічным рэдактарам. Таму, можна сказаць, нам проста прыйшлося пачаць разам камунікаваць. І аказалася, што нам ёсць пра што паразмаўляць. Сяргей мне спадабаўся. Я, напэўна, яму таксама. Хутка мы ажаніліся».\nНа другім годзе адпрацоўкі, Наташа ўжо пайшла ў дэкрэтны адпачынак.\nСлухаеш гісторыю Наташы і пераконваешся, што законы чалавечых лёсаў ніхто не адмяняў. «Калі выходзіла замуж, было такое адчуванне, што толькі за мужам у Чачэрск я і прыехала», — кажа дзяўчына.\nНаташа не можа нічога кепскага сказаць ні пра кіраўніцтва рэдакцыі, ні пра калектыў, з якім давялося працаваць. Але прызналася шчыра, што працягваць працаваць там далей не хоча. Яна там не бачыць ніякіх перспектыў. Больш за тое, шмат ведаў, якія мела, па словах Наташы, яна наўпрост растраціла: «Калі раней, разглядаючы тэкст, я бачыла, якія фігуры там ужываюцца, то зараз мае навыкі пакрываюцца іржой. Раёнкам не патрэбны выпускнікі Інстытута журналістыкі БДУ са шматлікімі ведамі і ідэямі, ім патрэбны нехта папрасцей, рамеснікі».\nТаму ўжо вырашана дакладна, што сям’я ў Чачэрску не застанецца. Пасля выхаду з адпачынку па доглядзе за дзіцём Наташа будзе далей шукаць працу па спецыяльнасці ў іншых рэдакцыях. Калі нічога не знойдзецца, то дзяўчына не супраць крыху адыйсці ад працы стылістычнага рэдактара.\nПазбягаць размеркавання ці не пазбягаць…\n«Калі ёсць магчымасць не ехаць у глыбінку, то лепш, канечне, не ехаць, — раіць усім студэнтам Наташа. — Хаця, канечне, газета газеце розніца. Калі ты пры вучобе меў досвед хаця б нейкай падпрацоўкі ў Мінску, то, з’ехаўшы ў глыбінку, ты дакладна расчаруешся. Лепш пастарацца дзесьці замацавацца ў сталіцы. Сталіца — гэта перспектыва, магчымасці прафесійнага і асабістага росту, пашыранае кола сяброў і, прынамсі, заробак, які пераважае 2 300 000…»\nМагчыма, хтосьці не пагодзіцца з Наташай. Але мне чамусьці падаецца, што гісторыя Наташы — усё ж такі прыклад удалага размеркавання. Замест таго, каб два гады жыць «ад пятніцы да пятніцы» і хадзіць у мясцовы кінатэатр як у адзіны сродак аддушыны, дзяўчына вучыцца цяпер быць добрай жонкай і гаспадыняй. Сама Наташа так і прызнаецца: «Мне пашанцавала, што я сустрэла Сяргея».\nДый хто ведае, дзе хаваецца шчасце кожнага? А раптам, яно чакае цябе таксама дзесьці ў самым далёкім куточку Беларусі?\nТак-так, але чамусьці і сёння сядзіць у гэтым балоце, і дзіцяці ў мясцовы садок запісала, так кепска ў Чачэрску, але...І, відаць, працаўнік такі добры, што не зацанілі...


Усё рухі цела магчымыя ліць дзякуючы цягліцам. Без іх мы нават не маглі бы перажоўваць пішу, ды і кроў не здзяйсняла бы свой бег у арганізме.\nУ арганізме адрозніваюць тры асноўных тыпу цягліц. Першы - гэта поперечнополосатые цягліцы, якімі кіруе галаўны мозг. Разам з косткамі і сухажыллямі яны адказваюць за ўсе нашы рухі - ад усмешкі да прабежкі па ўсходах. Другі - гэта гладкія цягліцы, атрымалыя гэты назоў таму, што менавіта так яны выглядаюць пад мікраскопам. Яны адказваюць за міжвольныя рухі ўнутраных органаў, скажам, кішачніка і мачавой бурбалкі. І трэці - гэта сардэчная цягліца, з якой амаль цалкам складаецца сэрца.\nПапярочна-паласатыя цягліцы шырока размеркаваныя па ўсім нашым целе, нават у нованароджанага немаўля складаючы значную частку вагі - да 25%. Яны кіруюць рухамі самых розных частак шкілета - ад маленечкай стремянной цягліцы, якая рухае стремечко ў юсе, да вялікай ягадзічнай, якая ўтворыць ягадзіцу і камандуе тазасцегнавым суставам.\nЦягліцы мацуюцца да шкілета сухажыллямі. Блізкі да цэнтра цела канец сухажылля завуць месцам прымацавання цягліцы, і ён карацей сухажыллі на іншым канцы. Звычайна адным сухажыллем цягліца мацуецца да блізкага канца сустава, а іншым - да далёкага, дзякуючы чаму, скарачаючыся, яна прыводзіць яго ў рух.\nПапярочна-паласатую цягліцу можна прадставіць як шэраг сабраных разам пучкоў цягліцавых валокнаў. Найменшымі з іх - і галоўным працоўным элементам цягліцы - з'яўляюцца актиновые і миозиновые ніткі. Яны так тонкія, што ўбачыць іх можна толькі пад электронным мікраскопам, і складаюцца з бялку, які часам завуць скарачальным. Калі ўсе миозиновые ніткі слізгаюць уздоўж актиновых, даўжыня цягліцы скарачаецца.\nУсе гэтыя ніткі сабраныя ў пучкі, або миофибриллы. Паміж імі захоўваюцца запасы цягліцавага гаручага ў выглядзе гликогена і размешчаныя клеткавыя генератары энергіі, або мітахондрыі, у якіх згарае кісларод і якое паступіла з ежай гаручае, выпрацоўваючы энергію.\nМиофибриллы сабраныя ў буйнейшыя пучкі або цягліцавыя валокны. Гэта ўжо сапраўдныя цягліцавыя клеткі з ядром, размешчаным па вонкавым боку.\nЦягліцавыя валокны таксама сабраныя ў пучкі ў абалонцы з злучальнай тканіны, падобнай на ізаляцыю медных проводков у тоўстым кабелі. Невялікая цягліца можа складацца толькі з некалькіх пучкоў, тады як буйная - з шматлікіх сотняў. У такую жа кудзелістую абалонку падобна ізаляцыйнаму пакрыццю шматжыльнага кабеля складзеная і ўся цягліца. У гладкіх цягліцах мы не ўбачым гэтак па-геаметрычнаму спарадкаванай структуры нітак і валокнаў, але і яны скарачаюцца дзякуючы слізгаценню нітак. У той жа час, сардэчная цягліца выглядае пад мікраскопам гэтак жа, як папярочна-паласатая, з той розніцай, што асобныя пучкі валокнаў злучаныя ў ёй перамычкамі.\nАд маторных (кіраўнікоў рухамі) участкаў кары галаўнога мозгу нервы праходзяць па спінным мозгу і разветвляются на мноства кантралявалых цягліцы канчаткаў. Без падаваных нервам сігналаў цягліца губляе здольнасць скарачацца і паступова атрафуецца. Нервы "падлучаныя" да цягліцавых валокнаў у вызначаных участках іх паверхні. Электрычная сіла які паступае ў цягліцу нервовага імпульсу нікчэмная ў параўнанні з адбывалымі ў ёй электрычнымі зменамі, таму патрэбен узмацняльнік. Падача скарачальнага імпульсу адбываецца ў маторным канчатку, дзе рухальны нерв стыкуецца з цягліцавым валакном. Праходзілы па нерве электрычны імпульс вызваляе рэчыва ацэтылхалін, які прымушае цягліцу скарачацца.\nСлізгаценне миозиновых нітак па актиновым - гэта складаны працэс, падчас якога паміж імі бесперапынна ўтворыцца і распадаецца шэраг хімічных злучэнняў. Для гэтага патрэбна энергія, якая выпрацоўваецца пры згаранні ў мітахондрыі кіслароду і які паступіў з ежай гаручага. Энергія адкладаецца пра запас і перадаецца ў выглядзе рэчыва АТФ (аденозинтрифосфата), багатага фасфатамі. Скарачэнне цягліцы пачынаецца з прытоку кальцыя ў цягліцавыя клеткі па мностве микроканальцев, працякалых паміж миофибриллами.\nАкрамя таго, у цягліцы маюцца яшчэ дзве групы валокнаў. Адна рэгіструе сілу скарачэння, а іншая, змешчаная ўсярэдзіне сухажылляў, кіруе яе расцяжэннем. Гэтая ключавая для кіравання цягліцавай дзейнасцю інфармацыя перадаецца зваротна ў галаўны мозг.


Апазыцыя змагаецца за месцы ў акруговых выбарчых камісіях\n25 кастрычнік 2006, 05:26\nУладзімер Глод, Менск Сёньня ў Беларусі пачынаецца чарговы этап кампаніі па абраньню дэпутатаў мясцовых саветаў -- вылучэньне кандыдатаў у склад акруговых камісіяў. Яму папярэднічала фармаваньне тэрытарыяльных камісіяў, куды не патрапіў ніводзін са 120 кандыдатаў ад апазыцыі. Ці паўплываў "нулявы" вынік на імпэт апазыцыі?\nКіраўнікі партыйных выбарчых штабоў цьвердзяць, што яны будуць працягваць вылучэньне. Аднак урок, які яны атрымалі, вымушае зьмяніць тактыку. Прыкладам, Партыя камуністаў Беларуская раіць сваім прыхільнікам надалей вылучацца выключна праз збор подпісаў выбарнікаў, гаворыць сакратар ЦК ПКБ Аляксандар Пахлопка:\n(Пахлопка:) "Мы прынялі рашэньне, што цяпер будзем вылучацца праз збор подпісаў. Гэта фактычна тая ж самая агітацыя. Мы пакуль трымаемся. І будзем трымацца да апошняга".\nНамесьнік старшыні Партыі БНФ Віктар Івашкевіч адзначае, што дзеяньні ўладаў, якія паставілі заслон усім дэмакратычным кандыдатам, вымусілі партыю яшчэ раз абдумаць свае далейшыя пляны. Вырашана надалей засяродзіць увагу толькі на тых выбарчых камісіях, якія ахопяць акругі, дзе зьбіраюцца балятавацца ў дэпутаты прадстаўнікі Партыі БНФ:\n(Івашкевіч:) "Натуральна, нам няма сэнсу назіраць за акругамі, дзе будзе абірацца адзіны прадстаўнік ад улады".\nКіраўнік выбарчага штабу Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Мечыслаў Грыб гаворыць, што пасьля такога пралёту многія актывісты кажуць пра беспэрспэктыўнасьць усялякіх вылучэньняў. Цяпер стане значна цяжэй знайсьці жадаючых у склад выбарчых камісіяў, адзначае спадар Грыб. Ён тлумачыць гэта дзьвюма прычынамі:\n(Грыб: ) "Па-першае, цябе туды не прымуць. А па-другое, апазыцыя цябе засьвечвае, і гэта ідзе чалавеку не на карысьць, а на шкоду".\nА Анатоль Паўлаў -- кіраўнік выбарчага штабу Аб''яднанай грамадзянскай партыі цьвердзіць, што па-ранейшаму настройвае актыў на абавязковыя спробы вылучэньня:\n(Паўлаў: ) "Мы разумеем адсутнасьць пэрспэктываў у гэтага шляху. Але мы мусім яго прайсьці. Каб не даць магчымасьць уладам сказаць, што мы нікога не прапаноўвалі".


Гайнаўка (гміна) — Вікіпедыя\nГайна́ўка (польск.: Hajnówka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гайнаўцы. Плошча гміны складае 293,15 км². Станам на 2014 год у гміне Гайнаўка пражывалі 3942 чалавекі, шчыльнасць — 13,45 чал./км².\nГайнаўка на Вікісховішчы\nПа дадзеных перапісу 2002 года(польск.) бел., Гміна Гайнаўка — адна з гмін, дзе палякі складаюць менш за палову насельніцтва. Да палякаў аднеслі сябе 34,29% насельніцтва. У той жа час да беларускай нацыянальнасці залічылі сябе 65,47% насельніцтва гміны.\n↑ Wyniki Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2002 w zakresie deklarowanej narodowości oraz języka używanego w domu. Deklaracje narodowościowe w gminach w 2002 r.. Праверана 29 чэрвеня 2016.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Гайнаўка (гміна)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Гайнаўка_(гміна)&oldid=3267386"\nАпошнія змены 25 снежня 2018 а 14:08\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:08, 25 снежня 2018.


Водазабор у цэнтры канфлікту | Новы Час\nВодазабор у цэнтры канфлікту\nЖыхары сталіцы дамагліся сустрэчы з высокімі чыноўнікамі, каб крыху праясніць сітуацыю наконт Севастопальскага парку і свідравінаў пітной вады, што месцяцца ў ім.\nМясцовыя жыхары ўжо пятнаццаць гадоў бароняць парк ад спробаў яго забудаваць. Цяпер да канфлікту дадаўся і водны складнік — мінчане перажываюць, што чыноўнікі ўціхую хочуць закрыць свідравіны з артэзіянскай вадой, каб мець законныя падставы для асваення тэрыторыі ў цэнтры Мінска.\nЧыноўнікі Камітэта дзяржкантролю, Генпракуратуры, Мінскводаканалу, Белэнерга, санэпідэмслужбы прыехалі на сустрэчу з жыхарамі раёна, у якім знаходзіцца Севастопальскі парк. Абмяркоўваліся два галоўных пытання: колькі свідравін насамрэч месцяцца ў Севастопальскім парку і колькі з іх цяпер працуюць. Такое, здавалася б, простае пытанне паўстала з перапіскі з дзяржслубоўцамі, якія ў «сваіх паказаннях» рэгулярна блыталіся. Цяпер чыноўнікі запэўнілі, што ўсе дзевяць свідравін у працоўным стане, але тры не дзейнічаюць. Адна з іх адключаная ад энергазабеспячэння па прадпісанню Мінскэнерга, дзве выведзеныя ў рэзерв, бо іх магутнасць не запатрабаваная. Водаспажыванне ў Мінску зменшылася, пітной вады дастаткова.\nКіраўнік ініцыятывы «Еўрапейская перспектыва» Віктар Янчурэвіч дапамагае мясцовым жыхарам весці перапіску з чыноўнікамі наконт лёсу прылеглага парку. Ён гаворыць, што ў жыхароў Першамайскага раёна сталіцы многа нараканняў і на якасць пітной вады, якая ёсць артэзіянскай.\n«Вельмі шмат асадку, накіпу застаецца на чайніку пасля кіпячэння, а зверху ў кубку з гарбатай заўжды плавае невядомага паходжання плёнка», — дзеліцца ўражаннямі ад дэгустацыі артэзіянскай пітной вады Віктар. Але прадстаўнік санітарнай службы запэўніў, што вада адпавядае ўсім санітарным нормам. Жыхарам сталічнага мікрараёна патлумачылі, што вада паступае з артэзіянскіх свідравін на станцыю на Макаёнка, дзе змешваецца з вадой, якая пампуецца з падземнага водазабору Волма.\nУ сталіцы толькі Фрунзенскі, Маскоўскі і частка Цэнтральнага раёну забяспечваюцца вадою з адкрытых крыніц, астатнія — з падземных. Таму скардзіцца на якасць вады нагодаў быццам бы няма. Дарэчы, прадстаўнік Камітэта дзяржкантролю падчас сустрэчы заявіў, што будзе высвятляць, наколькі адрозніваецца сабекошт вады з мінскага водазабору і вады з Волмы. Ці ёсць логіка ў тым, што свідравіны ў самім горадзе прастойваюць, а ваду пампуюць за многа кіламетраў з Волмы.\nВіктар Янчурэвіч мяркуе, што ўся праўда наконт Севастопальскага парку і водазабору на яго тэрыторыі пакуль не вядомая. Таму пошукі ісціны будуць працягвацца. «Засталіся адкрытымі некаторыя пытанні. Свідравіна адключаная, але, паводле запісаў у дакументах, яна некаторы час здабывала ваду. Раней рэзервуар вады на тэрыторыі Севастопальскага парку пільна ахоўваўся, быў агароджаны высокім плотам. Зараз гэтага няма — прыбралі і плот, і ахову. А вакол свідравін і месца, дзе быў рэзервуар, паставілі дэкаратыўныя агароджы. Цяпер туды патрапіць можа кожны, адкрыць люк і нешта закінуць не складае цяжкасцяў. А прадстаўнік Мінскводаканала сказаў, што такую сістэму аховы прадугледжвае праект. У нас тры мэты: каб працавалі свідравіны, палепшылася якасць пітной вады і было ўрэшце прынятае рашэнне аб замацаванні за Севастопальскім паркам статусу, які б гарантаваў яго недатыкальнасць. Бо, калі паглядзець план развіцця горад, то на ім ёсць траса праз Севастопальскі парк. Асваенне гэтай тэрыторыі проста адкладзенае ў часе», — зазначае Янчурэвіч.


25 красавік 2016, 21:24\nБеларус, які застаўся ў Чарнобылі\nТрапіць на Чарнобыльскую АЭС цяпер значна цяжэй, чым у 1986 годзе, калі выбухнуў яе чацьвёрты энэргаблёк, альбо нават празь дзесяць гадоў пасьля катастрофы, калі Ўкраіна стала ўжо незалежнай.\nГрупа сяброў Беларускай асацыяцыі журналістаў найперш зрабіла замову ў Дзяржаўнай агенцыі Ўкраіны па кіраваньні зонай адчужэньня, запоўніла заяўкі на дазымэтрычны кантроль, заплаціла 2000 грыўняў за распрацоўку праграмы, а таксама па 620 грыўняў з чалавека за наведваньне і страхоўку — і выправілася ў дарогу.\nДзьве траціны семʼяў атамшчыкаў распаліся\nАд КПП «Дзіцяткі», што ў Іванкаўскім раёне Кіеўскай вобласьці, да ЧАЭС каля трох дзесяткаў кілямэтраў. Нас, журналістаў, правяралі тут амаль гэтаксама, як на любой мяжы. Толькі рабілі гэта не памежнікі, а ўкраінская паліцыя. Спраўджваў сьпіс, пашпарты і асобы таксама й прадстаўнік Дзяржаўнай агенцыі Ўкраіны па кіраваньні зонай адчужэньня Ўладзімер Вярбіцкі.\nНаперадзе — Чарнобыльская АЭС\n«Вы ж разумееце, што гэта ня просты абʼект, а ядзерны, — казаў Вярбіцкі. — Збройны канфлікт на ўсходзе Ўкраіны тым больш не дае падставаў расслабляцца. Зона вакол АЭС ахоўваецца па ўсім пэрымэтры. Існуе і супрацьпаветраная абарона станцыі».\nУладзімер Вярбіцкі — адзін з тых 600 тысяч ліквідатараў, якія стараліся зьнізіць радыеактыўныя выкіды з разбуранага рэактара чацьвёртага энэргаблёку, каб не было яшчэ горш. Бо і так пасьля выбуху рэактара ў атмасфэру, паводле ацэнак спэцыялістаў, на тэрыторыю Беларусі, Украіны і часткова Расеі было выкінута прыкладна 380 мільёнаў кюры радыеактыўных рэчываў, у тым ліку ізатопаў урану, плютонію, ёду-131, цэзію-137, стронцыю-90. Для параўнаньня: японская «Фукусіма-1» — гэта ўсяго толькі 5 адсоткаў радыяцыі ад чарнобыльскай. Да таго ж рэактар на японскай АЭС, дзякаваць Богу, не ўзрываўся.\nПакуль афармляем страхоўкі, высьвятляецца, што Вярбіцкі — родам зь беларускага Барысава. Яму 55. Ваяваў у Аўганістане ў спэцпадразьдзяленьні. Скончыў політэхнічны інстытут. Да аварыі працаваў у лябараторыі мэталаў, жыў з жонкай і сынам у горадзе атамшчыкаў — Прыпяці.\nСуразмоўца кажа, што пасьля выбуху і эвакуацыі з Прыпяці каля 70 адсоткаў семʼяў атамшчыкаў распаліся. Мужчыны, хто застаўся жывы і ня кінуў АЭС, працавалі ўвесь час па пятнаццаць дзён вахтавым мэтадам, ды яшчэ па тры дні праводзілі на рэабілітацыі — кіслародныя кактэйлі прымалі, розныя пратэктары, каб выводзіць радыяцыю з арганізму.\n«Зь семʼямі атамшчыкі бачыліся няшмат. Ня ўсіх гэта задавальняла, ад таго й разводы. У мяне самога жонка з сынам засталіся ў Маскве, а я вось тут, у Чарнобылі», — кажа Ўладзімер.\nПраз катастрофу Чарнобыль стаў, бадай, адным з самых вядомых гарадоў у сьвеце. Сумна вядомым. У 2006 годзе Амэрыканская некамэрцыйная навукова-дасьледчая арганізацыя «Інстытут Блэксьміта» апублікавала сьпіс самых забруджаных гарадоў сьвету, і Чарнобыль у ім апынуўся ў першай дзясятцы. Зразумела, з прычыны радыяцыі.\nУ летапісах 12 стагодзьдзя Чарнобыль згадваецца як самы паўднёвы горад Полацкага княства. Называўся ён тады Стрэжыў. Выглядае, сьцярог.\nПраз тры стагодзьдзі, калі гэтыя землі ўсё яшчэ кантраляваліся Вялікім Княствам Літоўскім, у Чарнобылі збудавалі добра ўмацаваны замак, адмежаваны ад паселішча глыбокім ровам. Роў, дарэчы, захаваўся дагэтуль.\nДаволі цікавы момант у гісторыі Чарнобыля адносіцца да другой паловы 18 стагодзьдзя: горад вызначыўся як галоўны цэнтар хасыдызму — рэлігійнай плыні ў юдаізьме, якая пашырылася сярод габрэйскага насельніцтва Падольля, Галіччыны, Валыні, а таксама Беларусі ды Літвы.\nУ 1936 годзе з гэтага правінцыйнага гарадка дэпартавалі ажно ў Казахстан усю польскую абшчыну.\nУ сямідзесятыя гады цяпер ужо мінулага стагодзьдзя за дзясятак кілямэтраў ад гораду, згодна з рашэньнем партыі і ўраду, сталі ўзводзіць атамную электрастанцыю імя Леніна з горадам-спадарожнікам Прыпяцьцю, а крыху пазьней — яшчэ сакрэтны абʼект «Чарнобыль-2»: высокачастотную радыёлякацыйную станцыю «Дуга-1», каб высочваць высотныя мішэні ў прыпалярных гарызонтах.\nЯк апавёў Уладзімер Вярбіцкі, да аварыі ў Чарнобылі жылі каля 13 тысяч чалавек. Цяпер тут засталіся толькі вахтавікі — тыя, хто працуе ва ўстановах ды прадпрыемствах Дзяржаўнага агенцтва Ўкраіны па кіраваньні зонай адчужэньня, ды яшчэ каля сямідзесяці самасёлаў, якія павярталіся сюды з эвакуацыі.\nСам інжынэр Вярбіцкі — каардынатар ратавальных службаў пры надзвычайных сытуацыях на ЧАЭС, а яшчэ ён мае права суправаджаць розныя дэлегацыі. Возіць іх на станцыю, у горад-прывід Прыпяць, паказвае, дзе могільнік «рудога» лесу, дзе пахавалі тэхніку будтрэсту, якая таксама атрымала «высокую дозу» ў першыя тыдні па аварыі. Машыны, розныя краны, бульдозэры, гелікоптэры «нахваталіся» столькі радыяцыі, што іх таксама давялося хаваць у зямлю, быццам нябожчыкаў.\nАбазнаны наш гід і ў цяперашніх парадках у зоне:\n«Горад у нас тут з асаблівым статусам: ніякай агітацыі, ніякіх мітынгаў. Хочаш браць удзел у палітычных кампаніях — выяжджай за зону і займайся агітацыяй».\nУ год аварыі ў Чарнобылі было поўна вайсковай тэхнікі, салдат і афіцэраў. Бачыў на ўласныя вочы. У штаб зазірнеш — генэралы ды палкоўнікі: тэлефануюць, распараджаюцца, крычаць.\nГорад, вядома, за трыццаць гадоў пасьля катастрофы зьмяніўся непазнавальна. Бальшыня ягонай тэрыторыі разам з пакінутымі дамамі спрэс зарасла розным чарнабыльлем уперамешку з кустоўем ды дрэвамі. І толькі ў цэнтры, пры галоўнай вуліцы, стаяць дагледжаныя шматпавярховікі, дзе жывуць рабочыя й спэцыялісты. Ёсьць крама, сталовая, розныя вытворчыя пабудовы. Людзі, якія тут жывуць, падтрымліваюць зону адчужэньня ў экалягічна бясьпечным стане, кантралююць радыяцыю на зямлі, у паветры і вадзе.\nУ апошнія гады спапулярызавала Чарнобыль сэрыя кампутарных гульняў «S.T.A.L.K.E.R.», дзе віртуальныя героі расслабляюцца ў бары з назовам «100 рэнтген».\nСтрашны ўрок ядзернай энэргетыкі\nЗ Чарнобылю інжынэр Вярбіцкі кіруе наш аўтобусік паўз закапаную вёску Капачы і «руды» лес на аглядную пляцоўку атамнай электрастанцыі, адкуль відаць чацьвёрты энэргаблёк, укрыты пасьля выбуху рэактара бэтонным «кажухом». Побач зь ім тры тысячы спэцыялістаў з усяго сьвету на грошы Эўразьвязу будуюць новы арачны саркафаг-2, які ўжо сёлета павінны нацягнуць на аварыйны энэргаблёк.\nПра былую вёску Капачы нагадвае толькі білборд\nВярбіцкі шануе атамную энэргетыку. Распавядае, што ў якасьці прычын катастрофы разглядаліся розныя вэрсіі — ад памылак пэрсаналу, канструкцыйных недапрацовак рэактара РБМК да дывэрсіі.\nІ дзеяньні апэратара помпаў Валера Хадэмчука, цела якога пасьля выбуху не знайшлі пад заваламі, у гэтым ланцугу прычынаў таксама аналізаваліся.\nМіж тым вядома, што незадоўга да катастрофы савецкія цэнтральныя газэты пісалі пра Чарнобыльскую АЭС як пра сузорʼе атамных рэактараў, датэрмінова пастаўленых на службу камуністычнаму грамадзтву. Спэцыялісты АЭС, у сваю чаргу, да розных «чырвоных датаў» імкнуліся «выціснуць» з рэактараў дадатковую электраэнэргію, плянавалі экспэрымэнты, не заўсёды зважаючы на бясьпеку.\nПаводле высноваў навукоўцаў, найбольш верагодная вэрсія катастрофы зьвязаная з «наяўнасьцю эфэкту рэактыўнасьці сыстэмы кіраваньня і абароны рэактара». Іншымі словамі, у актыўнай зоне ядзернага рэактара пачалася некантраляваная ланцуговая рэакцыя дзяленьня. Пры збоі сыстэмы ахаладжэньня ўранавыя стрыжні пачалі плавіцца, ператвараючы рэактар, па сутнасьці, у ядзерную бомбу.\nВось жа, разьвіты сацыялізм у былым СССР нібыта й быў, а адпаведнай сыстэмы ядзернага заканадаўства й належнага ўзроўню культуры ядзернай бясьпекі — не было. Таму й траплялі ў эксплюатацыю на АЭС недастаткова бясьпечныя энэргаблёкі.\nЦяпер мы маем вялізарныя тэрыторыі, заражаныя радыяцыяй, дзе нельга ні араць, ні сеяць. Маем эвакуацыю, паламаныя лёсы, эканамічны заняпад цэлых раёнаў. Тысячы людзей памерлі ад злаякасных пухлінаў і разбурэньня крывятворнай сыстэмы, выкліканых чарнобыльскай катастрофай. І канца-краю гэтаму не відаць ні сёньня, ні заўтра.\nКамуністычныя кіраўнікі былога Саюзу разам з падкантрольнымі СМІ наагул замоўчвалі катастрофу, калі веснавыя ветры разносілі радыяцыйны чарнобыльскі попел па ўсёй Эўропе.\nНа другія суткі пасьля выбуху ў Чарнобылі спэцыялісты швэдзкай атамнай электрастанцыі «Фарсмарке» зарэгістравалі высокі ўзровень радыяцыі ў паветры.\nРадыяцыйныя аблокі дасягнулі Нямеччыны, Англіі. Урэшце яны двойчы абляцелі Зямлю. Сусьветная супольнасьць запатрабавала тлумачэньняў.\nІ толькі пасьля гэтага Крэмль скупа паведаміў пра «аварыю» на Чарнобыльскай АЭС. Маўляў, адзін з рэактараў атрымаў пашкоджаньне. Прынятыя першачарговыя меры па ліквідацыі наступстваў аварыі. Пацярпелым аказваецца неабходная мэдычная дапамога. На месцы працуе ўрадавая камісія.\nПрывіды сярод лесу\nАд Чарнобыльскай АЭС наш шлях ляжыць у горад атамшчыкаў Прыпяць. Праз два кілямэтры дарогі — чарговы шлягбаўм КПП, праверка, і па прыкметнай пакуль яшчэ асфальтавай дарозе мы ўяжджаем у лес.\n«Гэта Прыпяць!» — разьвейвае сумневы Ўладзімер Вярбіцкі.\nПадарожнікі ўглядаюцца ў гушчар кустоўя і дрэў. У прагалінах, нібы прывіды, — шматпавярховікі з вокнамі бяз шыбаў.\n«Сыну быў год і адзін месяц, калі здарылася аварыя. Ён усё любіў поўзаць па віетнамскім дыване, які каштаваў тады як паўлегкавушкі. А тут эвакуацыя. Усё пакідалі. Сыну цяпер 31 год. Ён даўно жыве з жонкай, але дзяцей пакуль ня маюць. Радыяцыя, не радыяцыя — хто ж ведае. Сам я атрымаў пяць гранічна дапушчальных дозаў — агулам амаль 25 рэнтген. У дачыненьні да дзяцей гэтую дозу трэба павялічваць у пяць ці нават дзесяць разоў. Бо колькі тое дзіця важыць! Наагул, калі б радыяцыйны выкід наўпрост пайшоў на горад, то мы толькі тут мелі б пяцьдзясят тысяч інвалідаў», — кажа інжынэр Вярбіцкі.\nІ ня дзіва. З выбухам у паветра вылецела ледзь ня ўся табліца Мендзялеева. І гэтым «араматным букетам» ад савецкай ядзернай энэргетыкі надыхаліся найперш украінцы ды беларусы, якія жылі наўкола ЧАЭС — у Кіеўскай ды Жытомірскай абласьцях, а таксама ў Гомельскай вобласьці Беларусі.\nМэтраў празь дзьвесьце спыняемся на вялікай прагаліне, былой плошчы. Наперадзе за кустоўем бачыцца апусьцелы дом культуры энэргетыкаў. Справа ад яго — высокі гатэль «Прыпяць». Зьлева ўзвышаецца тэраса да рэстарацыі й крамы, парослая ладнымі бярозамі, таполямі ды розным кустоўем. За імі — высотны гмах з гербам СССР. На плоскім даху крыху ніжэйшага за яго жылога шматпавярховіка захаваўся ўзьнёслы лёзунг з абʼёмных літараў, звараных з мэталу: «Хай буде атом робітником, а не солдатом».\nТаго атама, дарэчы, хапіла ўсім: працаўнікам, салдатам, дзецям, бабулям і дзядулям. Пакладзены на зямлю дазымэтар паказвае дзе 25, а дзе й 50 мікрарэнтген. На сядзеньні заржавелай дзіцячай каруселі ён высьвеціў 80 мікрарэнтген. Гэта тая самая спадчына катастрофы, якая засталася і па сёньняшні дзень — радыяцыйнае атручэньне мясцовасьці. Нездарма ж выбух на ЧАЭС параўноўваюць зь ядзерным бамбардаваньнем Хірасімы й Нагасакі.\nУладзімер Вярбіцкі ўдакладняе, што Прыпяць, дакладней, тое, што ад яе засталося, мае нулявы кошт — за горад выплачана кампэнсацыя. На добры лад, яго варта было б пахаваць у могільніку, як любое радыеактыўнае сьмецьце. Але бракуе сродкаў. Таму любы гід папярэджвае шматлікіх наведнікаў, якія едуць сюды ледзь не з усяго сьвету, але найбольш з Эўропы:\n«Усярэдзіну пабудоваў не заходзіць: можа абваліцца і лесьвіца, і перакрыцьце — усё што заўгодна».\nЦяпер у Прыпяці выкарыстоўваюцца толькі два абʼекты — гаражы для «бруднай» тэхнікі ды пральня, дзе мыюць спэцвопратку для працаўнікоў зоны.\nУ Вярбіцкага, чалавека абазнанага ў шмат якіх справах, спрабуем высьветліць, якую сацыяльную абарону маюць украінцы — тыя, што пацярпелі ад аварыі на ЧАЭС. Не інваліды, а звычайныя ліквідатары і насельніцтва, якое жыве на заражаных тэрыторыях.\n«Да самага Кіева, — тлумачыць Вярбіцкі, — заражаныя тэрыторыі падзеленыя ў нас на чатыры зоны. І ў кожнай існуе даплата людзям на чыстыя прадукты. У больш забруджанай зоне яна, канечне, большая. Ліквідатараў ды іх дзяцей да 14-гадовага ўзросту рэгулярна абсьледуюць лекары ва Ўкраінскім цэнтры радыяцыйнай мэдыцыны. У зонах пражываньня існуюць ільготы для насельніцтва на аплату камунальных паслугаў, памер якіх вызначаюць мясцовыя ўлады. Ёсьць бясплатны праезд у грамадзкім транспарце. Як працаўнікі зоны мы маем дадатковы двухтыднёвы адпачынак і стоадсоткавую аплату лісткоў непрацаздольнасьці».\nУладзімер расказвае, што некаторых самасёлаў у зоне турысты ня толькі адукавалі, але й разбэсьцілі, везучы каньяк Hennessy, каўбасныя далікатэсы ды іншыя прадукты. Нават быль згадвае, падобную да анэкдота. Суседка кліча бабулю: «Падымайцеся, да вас са Швэцыі прыехалі».\nБабуля нясьпешна сьцягвае ногі з ложка, удакладняючы ўголас найперш для сябе: «А-а, вікінгі».\nПаводле суразмоўцы, вядуцца ў зоне і навуковыя дасьледаваньні флёры й фаўны — на заражаных землях сеюць сланечнік, саджаюць пладова-ягадныя культуры. Японцы вырошчвалі ў пакінутых парніках Прыпяці чыстыя гуркі. Дарагія, праўда, але без радыяцыі.\nВывучаюць у зоне і птушак, і мышэй. І, як заўважае суразмоўца, знаходзяць у тых жа мышэй зьмены ў крыві з-за радыяцыі і нават сьлепату.\n«У нас ёсьць разнастайны досьвед, каб падзяліцца зь Беларусьсю. Часам наведваюцца сюды беларускія журналісты, маладыя людзі з уласнай ініцыятывы. А вось кіраўнікі вашы беларускія, навукоўцы зь ліку мэдыкаў, па сутнасьці, да нас не прыяжджаюць», — кажа інжынэр Вярбіцкі.\nЁн змаўкае, і немата зноў апускаецца на Прыпяць. Але немата гэтая ўяўная. Яна насамрэч страляе — страляе мільярдамі фатонаў, нэўтронаў, асколкамі дзяленьня атамаў. А чуюць гэту страляніну хіба толькі дазымэтры.\nІ скрушная думка агортвае, калі глядзіш на гэты прывідны горад: а ці не такі ж лёс наканаваны нашым беларускім гарадам — Астраўцу, Ашмянам, Смургоням, побач зь якімі на мільярдныя крэдыты краіны-суседкі кіпіць будоўля атамнай электрастанцыі?\nДаведка. Паводле Белстату, у забруджанай зоне зь беларускага боку ЧАЭС знаходзіцца 2371 населены пункт, у тым ліку 28 гарадоў і пасёлкаў гарадзкога тыпу і 2343 сельскія паселішчы.\nКолькасьць насельніцтва, якое пражывае ў гэтых населеных пунктах, склала на пачатак 2016 году 1 млн 141 тыс. чалавек. Гэта 12 адсоткаў ад усяго насельніцтва Беларусі.\nЧАРНОБЫЛЬ. 30 гадоў пасьля катастрофы


У адказ на зробленыя прапановы па змене Канстытуцыі Беларусі ад Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі лідары Каардынацыйнай Рады заклікаюць беларусаў выходзіць з праўладных прафсаюзаў і ствараць незалежныя праз платформу https://profbel.online. Абвешчана Кампанія “Хопіць карміць Орду.”\nПра мэты кампаніі расказала сябра Прэзідыума КР Вольга Кавалькова:\n“За апошні тыдзень працоўныя, медыкі, студэнты заявілі пра сваё права на мірны пратэст – страйк. Улады адказалі тэрорам. АМАП на прадпрыемствах, вну. Звальненне нязгодных працоўных, адлічэнні студэнтаў.\nВа ўсім свеце права на страйк з’яўляецца неад’емным правам грамадзянаў, і арганізуюць страйкі, абараняюць правы студэнтаў, працоўных – прафсаюзы.\nАле ў Беларусі гэта не так. У праўладную Федэрацыю прафсаюзаў Беларусі ўваходзяць больш за 4 000 000 чалавек. Шмат якія людзі нават не ведаюць, што з іх зарплат кожны месяц адлічаюць 1 % на карысць Федэрацыі і больш за 12 000 000 $ ідзе прафсаюзным босам. Узначальвае гэты прафсаюз Міхаіл ОРДА. Замест таго каб абараняць правы працоўных, студэнтаў, медыкаў, настаўнікаў – ён быў кіраўніком перадвыбарчага штаба Лукашэнкі.\nА цяпер ад імя Федэрацыі прапанаваныя цынічныя праўкі ў канстытуцыю.\nНас пазбаўляюць права на страйк як спосаб выразу палітычнай пазіцыі.\nМы страцім права на гарантаваны штогадовы аплатны водпуск.\nЦынізм службоўцаў праўладнага прафсаюза зашкальвае.\nТаму мы пачынаем кампанію «Хопіць карміць арду!» на сайце https://profbel.online/ ці праз тэлеграм канал – https://t.me/profbelonline\nКожны можа даведацца, як выйсці з праўладнага прафсаюза і стварыць незалежны прафсаюз у сябе на прадпрыемстве, у ВНУ.\nХопіць карміць арду!”\nСусветная салідарнасць з працоўнымі!


Віртуальны музей Аркадзя Куляшова «Сэрдца, дзе ўсёй зямлі трывога…». 21.by\n21.02.2019 — Новости Общества | Голас Касцюкоушчыны\nАркадзь Куляшоў. 1974 г.\nСярод пісьменнікаў XX стагоддзя народны паэт Беларусі Аркадзь Куляшоў займае адметнае месца, а яго імя, несумненна, належыць да ліку самых вялікіх імёнаў у нацыянальнай літаратуры. Калі на гістарычнай карце беларускай паэзіі правесці прамую па самых высокіх вяршынях, то яна, па меркаванні паэта Ніла Гілевіча, пройдзе так: Багушэвіч – Багдановіч – Колас – Купала – Куляшоў.\nАркадзь Куляшоў – адзін з тых, хто вывеў беларускую паэзію, а, разам з тым, і ўсю літаратуру на міжнародны ўзровень – яшчэ пры жыцці паэта на беларускай, рускай і замежных мовах было выдадзена 93 яго кнігі.\nЁн выказаў свой час так, як гэта мог зрабіць толькі ён, паэт, якіх у кожны век з’яўляецца лічаныя адзінкі. Асабліва гэта відавочна стала на пачатку шасцідзясятых гадоў, калі паэзія А. Куляшова загучала сапраўды па-філасофску, закранаючы космас і мікракосмас жыцця чалавека. Яшчэ раней, у далёкім 1947 годзе, ім была напісана балада «Зямля», у якой Куляшоў выказаў адчуванні касманаўтаў (тады аўтар называў іх астраномамі) пасля звароту з міжпланетнага палёту. Гэтая праніклівасць уразіла і надта здзівіла беларускага касманаўта Пятра Клімука, калі ён даведаўся, што верш быў напісаны за паўтара дзесяцігоддзі да першага касмічнага палёту. Не без падстаў хваляваўся і непакоіўся паэт, раздумваючы і над шляхамі цывілізацыі. За 23 гады да чарнобыльскай катастрофы, яшчэ ў 1963 годзе, паэт папярэджваў аб небяспечнасці атама, выказваў свае хваляванні аб лёсе роднай рэчкі дзяцінства – Бесядзі: «нечысць вадародная даверлівых яе атруціць рыб». Тут ёсць над чым падумаць і ёсць чаму здзівіцца, і ўсё ж, напэўна, здзіўляцца не варта: вялікі паэт – заўсёды прарок.\nРоўна паўстагоддзя доўжыўся яго творчы шлях. Пяцьдзясят гадоў нястомнай, натхнёнай працы, і як вынік – амаль пяцьдзясят кніг паэзіі. У якім паэтычным жанры яго магутны талент рэалізаваўся найбольш моцна і поўна – сказаць цяжка. Можна ўпэўнена сцвярджаць, што ва ўсіх, да якіх ён звяртаўся. Лірычныя вершы Куляшова заўсёды выразныя эмацыянальна і глыбокія па думцы, а цыкл «Снапы», напісаны шаснаццацірадкоўямі – наогул адно з вышэйшых дасягненняў беларускай філасофскай лірыкі XX стагоддзя. Яго балады ўражваюць смеласцю задумы, вострым драматызмам сюжэта, дасканаласцю кампазіцыі, а паэмы складаюць велічны паэтычны эпас, у якім адлюстраваны ўсе важнейшыя этапы і паваротныя моманты ў гістарычным лёсе беларускага народа больш чым за сто гадоў. Пакуты людзей на імперыялістычнай вайне, гераізм грамадзянскай вайны, калектывізацыя, Вялікая Айчынная вайна, космас і думы пра будучыню – вось няпоўны пералік тых падзей нашага жыцця, да якіх дакранулася неспакойнае пяро Куляшова.\nТрэба адзначыць, што амаль ні адна з васямнаццаці паэм Куляшова сваёй жанрава-стылёвай характарыстыкай не паўтарае другую. Строга эпічная, класічнага ўзору паэма «Антон Шандабыла», рамантычна-ўзнёслая паэма-песня «У зялёнай дуброве», лірыка-публіцыстычная паэма-араторыя «Хлопцы апошняй вайны», гераічная паэма «Песня аб слаўным паходзе», народная паэма-трагедыя «Сцяг брыгады», паэма-казка «Прыгоды цымбал», паэма-легенда «Перамога», паэма-аповесць «Новае рэчышча», ліра-эпічная паэма «Толькі ўперад», вершаваная хроніка з дзвюх аповесцей «Грозная пушча», філасофская паэма «Цунамі», паэма-біяграфія «Далёка да акіяна», лірычная паэма-споведзь «Варшаўскі шлях». I нарэшце – гістарычная драма ў вершах «Хамуціус» пра лёс і подзвіг Кастуся Каліноўскага.\nБясспрэчна, паэту прыйшлося прайсці праз пэўныя кругі выпрабаванняў на сталасць і творчую самастойнасць, каб дасягнуць узроўню народнага паэта, каб яго творы былі ўключаны ў праграмы навучальных устаноў, перакладзены больш як на 33 мовы свету. Відавочна, што Аркадзя Куляшова з упэўненасцю можна назваць летапісцам вялікай эпохі, а яго лёс – лёсам цэлага пакалення, што пацвярджаў і сам пісьменнік:\nСёлета, шостага лютага, споўнілася 105 гадоў з дня нараджэння славутага сына Магілёўшчыны. Адзін мудрэц некалі сказаў: «I малая радзіма – таксама вялікая, бо яна адзіная». На працягу ўсяго свайго творчага шляху паэт быў верны глыбокаму пачуццю любові да роднай зямлі. І калі, як не ў Год малой радзімы, наспеў самы час аддаць належнае нашаму знакамітаму земляку, чый творчы набытак з’яўляецца гонарам і славай беларускай культуры.\nЗ нагоды ўшанавання памяці выдатнага паэта аддзел маркетынгу Магілёўскай абласной бібліятэкі стварыў унікальны інтэрнэт-праект – віртуальны музей Аркадзя Куляшова «Сэрца, дзе ўсёй зямлі трывога», прысвечаны яго жыццю, яго творчасці, яго спадчыне, яго следу ў беларускім і сусветным мастацтве.\nЭкслібрыс А. Куляшова мастака Я. Красоўскага. 1973 г.\nРэсурс складаецца з сямі вялікіх раздзелаў, матэрыялы якіх ахопліваюць розныя бакі шматграннай жыццёвай і творчай дзейнасці Аркадзя Куляшова, узнаўляюць малавядомыя факты і істотна дапаўняюць выкладзеную ў даведніках біяграфію. Шматлікія звесткі падмацаваны ўспамінамі родных, сяброў і калег па пяру, тэкстамі выступленняў А. Куляшова, інтэрв’ю, лістамі, архіўнымі матэрыяламі, фотаздымкамі і дакументальнымі кадрамі, а таксама тэматычнымі нататкамі аб асобных старонках жыцця: малая радзіма, сям’я, Вялікая Айчынная вайна.\nУ раздзеле «Творчасць» грунтоўна разглядаецца літаратурная спадчына паэта. Нагадаем, што паэту было ўсяго толькі шаснаццаць гадоў, калі выйшла яго першая кніга паэзіі, а ў васямнаццаць ён ужо з’яўляўся аўтарам трох вершаваных зборнікаў і вялікай (110 кніжных старонак!) драматызаванай паэмы «Аманал», крытычны разгляд якой зрабіў у спецыяльным артыкуле Якуб Колас. Беларуская паэзія не ведае, здаецца, другога такога ранняга і крутога творчага ўзыходу. Ужо ў дваццаць пяць гадоў Куляшоў піша вершы і паэмы, якія потым стануць хрэстаматыйнымі, стануць нашай паэтычнай класікай. Чаго толькі каштуе яго славутая паэма «Сцяг брыгады» – вялікае дасягненне ўсёй савецкай паэзіі ваеннага часу і наогул першая паэма пра вайну і на вайне, напісаная ў франтавых умовах 1942 года за сорак дзён і ў хуткім часе перакладзеная на рускую і дзясяткі моў іншых народаў. У няпоўных трыццаць – ён ужо знакаміты на ўвесь Савецкі Саюз і вядомы за межамі краіны, адзін з самых прызнаных і аўтарытэтных майстроў савецкай паэзіі.\nА аўтарытэт Куляшова і сапраўды быў агромністы і непахісны. Для яго сучаснікаў сама прысутнасць у літаратуры Куляшова значыла вельмі многа, даражылі яго думкай, яго скупою пахвалой і нават самым простым знакам увагі. Гэта быў аўтарытэт дасканалага майстра і мудрага настаўніка, аўтарытэт, які здабываецца ў жыцці далёка не кожным нават і з вельмі вядомых і прызнаных творцаў.\nНа старонках рэсурсу даецца поўны спіс яго кніг, прыводзяцца тэксты асобных вершаў і паэм, публіцыстычных артыкулаў, копіі рукапісаў і машынапісаў з аўтарскай праўкай, аўдыязапісы твораў у выкананні як самога аўтара, так і чытальнікаў, а таксама вялікая колькасць літаратурна-крытычных артыкулаў і рэцэнзій, што сведчыць аб тым, як цікавіліся яго творчасцю і як высока яе цанілі яшчэ пры жыцці паэта чытачы і крытыкі, калегі і пабрацімы – знакамітыя майстры шматнацыянальнай савецкай літаратуры. Дастаткова толькі ўспомніць артыкулы вялікага рускага паэта Аляксандра Твардоўскага.\nВывучаецца праца Куляшова ў галіне мастацкага перакладу, да якой ён ставіўся з такой жа адказнасцю, як і да ўласнага верша. Даследуюцца яго паэтычныя пераклады на беларускую мову вершаў С. Ясеніна, М. Лермантава, Р. Гамзатава, К. Куліева, вершаў і паэм А. Пушкіна, «Песня аб Гаяваце» Г. Лангфела, «Энеіда» I. Катлярэўскага, адзначаныя высокай культурай, натхнёнай дакладнасцю, а таксама Дзяржаўнай прэміяй БССР імя Я. Купалы ў 1971 годзе.\nЗ майстэрствам Куляшова-сцэнарыста знаёміць раздзел «Паэт у мастацтве» – працяглы час ён працаваў галоўным рэдактарам на кінастудыі «Беларусьфільм», з’яўляўся сааўтарам трох мастацкіх стужак, у якіх зняліся такія вядомыя акцёры, як Клара Лучко, Расціслаў Янкоўскі, Мікалай Яроменка (старшы), Наталля Кусцінская, гучаў голас Эдіты П’ехі, а фільм «Чырвонае лісце» ў 1958 годзе стаў лідэрам пракату – на працягу года карціну паглядзелі больш 33-х мільёнаў гледачоў.\nАкрамя прагляду фільмаў рэсурс дае магчымасць праслухаць і песні, напісаныя знакамітымі беларускімі кампазітарамі на вершы Куляшова, сярод якіх – усім вядомая песня Ігара Лучанка «Алеся», што ў выкананні ансамбля «Песняры» набыла шырокую свядомасць. У 1970-я гады песня была шлягерам – кожны дзень яе можна было пачуць па радыё. Але мала хто ведае, што ў яе аснову пакладзены верш «Бывай», напісаны Куляшовым у чатырнаццацігадовым узросце. Прататыпам вобраза Алесі была школьная сяброўка маладога паэта, шаснаццацігадовая дзяўчына, прыгожая і абаяльная – Карыткіна Аляксандра. Яна абудзіла ў падлетка пачуццё першага кахання, якое ён пранёс праз усё сваё жыццё.\nТрэба адзначыць, што інтэрнэт-рэсурс аказаўся такім маштабным па аб’ёму змешчанай у ім інфармацыі, што работа па напаўненні яго старонак яшчэ працягваецца. У хуткім часе для вучняў і настаўнікаў стане каштоўным раздзел «Куляшоў у школе», дзе ўжо прапанаваныя сцэнарыі святочных мерапрыемстваў будуць дапоўнены метадычнымі распрацоўкамі ўрокаў па творчасці паэта, а таксама літаратурнымі гульнямі і інтэрактыўнымі віктарынамі. Раздзел «У памяць», які змяшчае творы-прысвячэнні паэту, дапоўняць звесткі пра лаўрэатаў літаратурнай прэміі імя А. Куляшова, літаратурны музей на радзіме паэта – Касцюкоўшчыне і ўвекавечванне памяці паэта на ўзроўні рэспублікі.\nНа сённяшні дзень віртуальны музей Аркадзя Куляшова з’яўляецца адзіным праектам такога кшталту і маштабу ў Магілёўскай вобласці, ды і наогул у рэспубліцы, значнай падзеяй Года малой радзімы. Мы, яго землякі, перакананы, што як выдатны мастак слова і сапраўдны патрыёт сваёй краіны, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, якому давялося расказаць пра яе за кожнага загінуўшага жыхара Беларусі, Аркадзь Куляшоў заслугоўвае, каб напісанае ім было сабрана, даследавана і прадстаўлена грамадству як мага поўна.\nІдэя стварэння віртуальнага музея Аркадзя Куляшова абумоўлена яшчэ і тым, што да гэтага часу ў краіне не выдадзены навуковы каментаваны Збор твораў А. Куляшова. Яшчэ на пачатку 1980-х гадоў у Інстытуце літаратуры НАН Беларусі была распачата праца па яго падрыхтоўцы, але па незалежных ад Інстытута прычынах так і засталася не завершанай, як зрэшты засталася нерэалізаванай і другая спроба ажыццявіць даўно чаканы праект па выданні Збору твораў А. Куляшова ў 8 тамах, якую планавалася здзейсніць у 2014 годзе, да 100-годдзя паэта.\nМашынапіс верша «Я маці абавязаны калыскаю…» з аўтарскай праўкай.\nТакім чынам, наш праект, наш уклад ва ўвекавечванне памяці Аркадзя Куляшова – гэта яркае сведчанне павагі да свайго слыннага земляка ад усіх жыхароў Магілёўшчыны.\nЧас не ўладны над мастацтвам, нельга паставіць кропку ў летапісе жыцця Майстра і яго твораў. Паэзія Аркадзя Куляшова з гадамі не старэе, а набывае яшчэ большую моц, сілу і хараство, а таму яго дыялог з часам, з вечнасцю, з усёй неабсяжнасцю быцця працягваецца і ў дваццаць першым стагоддзі. Змяняюцца пакаленні, прыходзяць новыя даследчыкі, чытачы і прыхільнікі. Несумненна, куляшовазнаўства, пастаянна развіваючыся, заўсёды будзе «недапісанай старонкай» беларускай літаратуры, таму і віртуальны музей Аркадзя Куляшова будзе напаўняцца новымі матэрыяламі.\nПры стварэнні рэсурсу выкарыстаны вялікі пласт дакументаў з фонда ўстановы культуры «Магілёўская абласная бібліятэка імя У.І. Леніна», матэрыялы са свабодных крыніц інтэрнэт. Але ж першааснову склалі напрацоўкі, якія ствараліся ў бібліятэцы на працягу папярэдніх некалькіх гадоў: гэта грунтоўныя метадычныя рэкамендацыі з электронным дадаткам і біябібліяграфічны паказальнік, выдадзеныя да 100-годдзя паэта, а таксама карпатлівая пошукавая праца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва.\nСтваральнікі рэсурсу выказваюць шчырую падзяку дырэкцыям Беларускага дзяржаўнага архіва-музея літаратуры і мастацтва, Беларускага дзяржаўнага архіва кінафотафонадакументаў і Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь за дазвол выкарыстання ў праекце копій фондавых архіўных дакументаў.\nГалоўная старонка віртуальнага музея Аркадзя Куляшова.\nНаведаць віртуальны музей Аркадзя Куляшова і пазнаёміцца са спадчынай славутага сына Магілёўшчыны магчыма праз сайт Магілёўскай абласной бібліятэкі імя У.І. Леніна, спасылку на рэсурс можна знайсці і ў Вікіпедыі.\nІ жыцця вірунак майго…\nЦікавыя факты з жыцця Аркадзя Куляшова\nПаэт расцэньваў як знак лёсу, што нарадзіўся ў год пачатку Першай сусветнай вайны і ўсё жыццё насіў з сабой манетку 1914 года.\nПаводле слоў самаго А. Куляшова, ён памятаў свае вершаваныя спробы на рускай мове з чатырохгадовага ўзросту. Як толькі навучыўся пісаць – «не пераставаў чыркаць карандашом».\nПісаць пачаў на рускай мове. Тады іх мясцовасць яшчэ ўваходзіла ў склад РСФСР (да 1924 года). Быў час, калі ў яго назбіралася два сшыткі вершаў. Ён аб’яднаў іх назвай: «Собрание сочинений Кулешова несчастного».\nУ 1926 годзе ў Клімавіцкай акруговай газеце «Наш працаўнік» пад псеўданімам Аркадзь Дуда быў апублікаваны верш «Ты мой брат», які стаў літаратурным дэбютам дванаццацігадовага Куляшова.\nПершы ганарар атрымаў у чатырнаццаць гадоў. З першай кнігі «Росквіт зямлі» яе рэдактар Міхась Чарот зняў па нейкіх меркаваннях усю лірыку. Таму паэт паставіў падзагаловак «першая кніга» пад зборнікам «Па песню, па сонца!..», выдадзеным праз два гады…\nКалі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Куляшоў рваўся на фронт, але яго накіравалі на службу ў армейскую газету «Знамя Советов», дзе ён працаваў усю вайну ваенным карэспандэнтам. Па дарозе на фронт А. Куляшоў закапаў свой ненадрукаваны яшчэ пераклад паэмы «Яўгеній Анегін», які потым так і не знайшоўся. Адразу пасля вайны ён зрабіў новы пераклад паэмы А. Пушкіна.\n«Дзень на перадавой, вечар у дарозе, ноч у зямлянцы, дзе пры цьмяным святле газоўкі пісаліся вершы, нарысы, артыкулы, заметкі. А раніцою ўсё гэта ўжо чыталася ў палках і на батарэях», – так пісаў пра работу франтавога журналіста А. Куляшова рускі паэт А. Суркоў.\nТворы ваеннай пары А. Куляшова па сіле ўздзеяння на чытача лічацца наймацнейшымі з напісаных паэтамі-франтавікамі, бо грунтуюцца на канкрэтных рэаліях, асабістым ваенным вопыце. Вершы паэта на вайне сталі зброяй, яны натхнялі байцоў на подзвігі, станавіліся паходнымі песнямі салдат-франтавікоў, друкаваліся асобнымі лістоўкамі, закідваліся самалётамі ў тыл ворага, у партызанскія атрады.\nАркадзь Куляшоў ведаў, што з ворагам трэба змагацца ўсімі відамі зброі, а адным з важнейшых яе відаў з’яўляецца гумар. Так у газеце з’явілася каля 80 фельетонаў пад загалоўкам «Рассказ о том, как бьет врагов на фронте Алексей Петров», большасць з паловы якіх належыць пяру Аркадзя Куляшова. Калі воін праслаўляўся ў баі, яму гаварылі: «Малайчына! Дзейнічаў, як Пятроў». Асаблівы поспех на старонках газеты «Знамя Советов» меў і створаны Куляшовым гумарыстычны куток «Вралишер Тарабахтер» – пародыя на загаловак фашысцкай газеты «Фелькишер Беобахтер», які выкрываў фашысцкую хлусню аб становішчы на фронце.\nУ 1942 годзе Куляшоў напісаў паэму «Сцяг брыгады» – найбольш значны свой твор ваеннага часу і ўвогуле адзін з самых выдатных твораў усёй савецкай літаратуры гэтага перыяду. А. Твардоўскі назваў яе «народнай паэмай». За паэму ў 1946 годзе А. Куляшову прысуджана Дзяржаўная прэмія СССР першай ступені. Атрыманую прэмію паэт патраціў на пабудову новага дома бацькам у Хоцімску, замест спаленага фашыстамі.\nЗа вялікія заслугі перад Радзімай у гады Вялікай Айчыннай вайны Аркадзь Куляшоў узнагароджаны некалькімі медалямі, у тым ліку «За боевые заслуги» і «За отвагу».\nНародны паэт вёў актыўную грамадскую дзейнасць. Працяглы перыяд з’яўляўся старшынёй Беларускага камітэта абароны міру, удзельнічаў у Сусветнай канферэнцыі моладзі ў Лондане, у рабоце ХVI сесіі Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Ёрку.\nЗ 1947 па 1978 гады быў Дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 2–9 скліканняў, добрасумленна выконваў свае абавязкі слугі народа да канца жыцця, клапаціўся аб людзях, дапамагаў. Шмат намаганняў паклаў, каб пабудаваць школу ў Саматэвічах Касцюковіцкага раёна, памяшканне для бібліятэкі ў в. Трасціно Хоцімскага раёна.\nКуляшова вельмі любілі каты і сабакі, у маладосці ён браўся на спор падысці і пагладзіць самага злога сабаку. Дачка паэта Валянціна Аркадзьеўна гаварыла, што ва ўсіх жывых стварэнняў, што жылі ў іхняй хаце і на дачнай сядзібе, бацька карыстаўся асаблівым даверам. У 1949 годзе ў іх доме з’явілася вавёрка, якая кусала ўсіх, хто спрабаваў дакрануцца да яе, і ўрэшце прызнала толькі Куляшова. Вавёрка жыла ў яго кабінеце ў вялікай клетцы, што стаяла на падлозе каля адной з кніжных шафаў. У клетцы яна толькі спала, увесь астатні час праводзіла на свабодзе ў абсягу кабінета. Гаспадар любіў назіраць за вавёркай, але ніколі не спрабаваў дакрануцца да яе. Можа, якраз таму яна мела давер толькі да яго, ускокваючы са сваім арэхам на яго плячо, калі Куляшоў садзіўся за стол, каб пісаць, ці ўладкоўвалася ў яго на грудзях, калі паэт працаваў лежачы. На Нарачы ў іх жыў певень, які вельмі любіў сядзець на плячы паэта ці галаве – у такіх выпадках ён пераставаў нават варушыцца, каб выпадкова не скінуць птушку.\n4 лютага 1978 года ў Нясвіжы Аркадзь Куляшоў заўчасна памёр. З неафіцыйных крыніц вядома, што шостага лютага, у дзень нараджэння паэта, павінны былі аб’явіць у прэсе аб прысваенні А. Куляшову звання Герой Сацыялістычнай Працы. Але на пахаванні паэта П.М. Машэраў сказаў, маючы на ўвазе тую акалічнасць, што званне Героя Сацыялістычнай Працы пасмяротна не прысвойваецца…\nІмя Аркадзя Куляшова прысвоена Магілёўскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту, у якім праходзіць Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя «Куляшоўскія чытанні». З 1979 года ў Беларусі аўтарам лепшых мастацкіх твораў прысуджаецца літаратурная прэмія імя А. Куляшова. На радзіме паэта, у школе в. Новыя Саматэвічы, куды перасяліліся жыхары былых Саматэвіч пасля Чарнобыльскай аварыі, створаны літаратурны музей.\nвядучы рэдактар аддзела маркетынгу\nУК «Магілёўская абласная бібліятэка імя У.І.Леніна».\nЁсць у паэта свой аблог цалінны, Некрануты прастор для баразён, Дзе ён працуе з першае хвіліны І да апошніх вечаровых


Лукашэнка і Такаеў абмеркавалі саміт ЕАЭС, каранавірус і абмяняліся віншаваннямі з юбілеем Перамогі | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Прэзідэнт » Лукашэнка і Такаеў абмеркавалі саміт ЕАЭС, каранавірус і абмяняліся віншаваннямі з юбілеем Перамогі\nЛукашэнка і Такаеў абмеркавалі саміт ЕАЭС, каранавірус і абмяняліся віншаваннямі з юбілеем Перамогі\nТэлефонная размова Прэзідэнта Беларусі з Прэзідэнтам Казахстана адбылася сёння раніцай па ініцыятыве казахстанскага боку, паведамілі ў прэс-службе беларускага лідара.\nКасым-Жамарт Такаеў павіншаваў Аляксандра Лукашэнку з 75-годдзем Вялікай Перамогі і ад імя казахстанскага народа перадаў віншаванні беларусам, падкрэсліўшы, што паўтара мільёна жыхароў Казахстана былі ўдзельнікамі той вайны, і палова з іх не вярнуліся дадому. Свайго казахстанскага калегу з гэтым вялікім святам павіншаваў і Аляксандр Лукашэнка, перадаўшы самыя цёплыя пажаданні ўсім жыхарам Казахстана.\nЯшчэ адной важнай тэмай размовы стала падрыхтоўка чарговага пасяджэння Вышэйшага Еўразійскага эканамічнага савета. Кіраўнікі дзяржаў абмеркавалі падыходы і пытанні, якія тычацца яго арганізацыі. У прыватнасці, час і форму правядзення пасяджэння, а таксама дакументы, якія павінны будуць прымацца на ўзроўні кіраўнікоў дзяржаў. Кансультацыі па гэтых пытаннях працягнуцца, фармат і тэрміны, паводле дамоўленасцяў, будуць вызначаны ў найбліжэйшы час.\nБыла закранутая ў размове таксама тэма процідзеяння каранавіруснай інфекцыі. Як праінфармаваў Касым-Жамарт Такаеў, Казахстан змякчае каранцінныя меры і паступова здымае абмежаванні, уведзеныя раней у сувязі з распаўсюджваннем віруса. Кіраўнікі дзяржаў абмяняліся падрабязнай інфармацыяй, якая тычыцца стратэгіі і тактыкі лячэння ад COVID-19 у дзвюх краінах. Касым-Жамарт Такаеў падзякаваў Прэзідэнту Беларусі за дапамогу ў вяртанні на радзіму жыхароў Казахстана, словы падзякі за аналагічнае садзейнічанне выказаў казахстанскаму калегу і Аляксандр Лукашэнка.\nТаксама Прэзідэнт Беларусі папрасіў перадаць прывітанне, цёплыя пажаданні і віншаванне з 75-годдзем Перамогі ганароваму старшыні Еўразійскага эканамічнага савета Нурсултану Назарбаеву.\n1190 Павел КАЛАУР, старшыня праўлення Нацыянальнага банка\n962 Аляксандр Лукашэнка: Сітуацыя была ноччу напружаная


Краязнаўства і батаніка - Краязнаўчая газета\nГісторыя Агратурызм Краязнаўства і батаніка\nКраязнаўства і батаніка\n«Вэсна» і кветнік гарадчанак\nНельга ўявіць краявіды Давыд-Гарадка без Гарыні і без агародаў, усланых рознакаляровым дываном дэкаратыўных кветак. А яшчэ Гарадок вылучаецца неардынарным заняткам жыхароў – гэта продаж насення кветак і агародніны, які тут завецца вэсна.\nТак гістарычна склалася, што гараджане спрадвеку карміліся саматужнымі промысламі, у тым ліку і вырошчваннем насення, бо ў невялікім палескім гарадку амаль не было прамысловасці. Асабліва востра паўстала пытанне занятасці насельніцтва пасля таго, як у 1961 годзе горад страціў статус раённага цэнтра. Працы не стала, а жыць трэба. Тады і распачаўся масавы занятак, промысел – вырошчванне насення на продаж. Была зямелька каля хаты, былі працавітыя рукі і гандлёвая жылка, а галоўнае – дзеці, якіх трэба было падняць на ногі.\nШматвяковы занятак гандлярствам узбагаціў мясцовую лексіку лаканічнымі выразамі: «Лычко товар продае», «Лычко товар красіць», давыд-гарадоцкія мастакі прыдумалі рэкламныя дошчачкі-этыкеткі (цікеткі) з малюнкамі раслінаў і іх назвамі. Гэты самабытны жывапіс, народжаны жыццёвым клопатам, не мае аналагаў.Чытаць далей…\nI менавіта ў шасцідзясятыя гады на мясцовай глебе падрастала таленавітае пакаленне гарадчукоў. З цягам часу турботы і клопаты бацькоў пра хлеб надзённы знайшлі свой адбітак у творчасці маладых аўтараў, а самі назвы іх ранніх твораў глыбока сімвалічныя. Вобразна кажучы, густа ўзышло «Насенне» празаіка Уладзіміра Глушакова і яркімі краскамі заквітнела шматгранная творчасць Георгія Марчука – аўтара рамана «Кветкі правінцыі». Ад краявідаў родных мясцінаў, дзе «шольсія шафранна ззяе», дзе «цвіла мядовая меліса і сальвія ў Гарынь цякла…», чэрпае сваё натхненне паэт Леанід Дранько-Майсюк. Яго паэзія ўвабрала ў сябе шматколерную палітру фарбаў навакольных агародаў, агародчыкаў і кветнікаў, якія даглядаюць і песцяць руплівыя гарадчанкі. I не толькі даглядаюць, але і даюць раслінам мясцовыя назвы. Гэтыя назвы паэт акрэсліў трапным словазлучэннем – дыялектны кветнік.\nЯк толькі сыходзіў снег і сонейка прагравала зямельку, гарадчанкі пачыналі ўвіхацца на агародах, іх штодзённая праца, акрамя нядзелі ды святаў, доўжылася аж да замаразкаў. Перш-наперш уладжвалі кветнікі перад хатай: падрыхлівалі глебу, папраўлялі межы, а там-сям, дзе за зіму падмерзлі расліны, саджалі новую расаду. Неўзабаве раскрывала пупышкі прымула-першацвет, зацвіталі ружаватыя стакроткі і жоўты алісум, цікаўнымі вочкамі паглядалі навокал браткі, цягнуліся да сонейка нарцысы і цюльпаны, праклёўваліся блакітным колерам незабудкі.\nПаступова ўскопваліся грады, садзіліся высадкі буракоў і морквы, сеялася насенне гародніны і кветак, прычым засяваўся кожны кавалачак зямлі, бо «грэх, коб зэмэлька пустовала», прыгаворвалі старыя людзі.\nПасяўная заканчвалася ў маі. Нездарма ж тут бытуе прымаўка: «Май – то сажай, а юнь – на зэмлю плюнь». Не паспеюць засеяць грады, як пачыналася праполка. А тут ужо не драмі – пільнуй тое, з чаго хлеб ясі. Неабходна і зямельку падварушыць, паліць і падкарміць расліны, паставіць тычкі на высадкі і падвязаць іх.\nЦяпер няма тае паўнаводнай Гарыні, што спрадвеку бруіла пад вокнамі гарадчукоў. Рака змушана нясе свае воды па абводным канале, а старое рэчышча паступова мялее і звужвае свае берагі. Няма ўжо і тых агародаў, дзе пышна красавалі кветкі-краскі. Пасля распаду Саюза стала менш рынкаў збыту насення, і былыя кветнікі на дзедавых пляцах унукі засейваюць газоннай травой.\nАле кожнай вясной напамінам-дакорам прабіваюцца скрозь траву купкі незабудак і доўга-доўга глядзяць у бяздоннае блакітнае неба.\n(Цалкам артыкул чытайце ў №№ 15 – 16 “Краязнаўчай газеты”)\nНаступны артыкулПрадаўжальнікі слаўных традыцыяў


ЛЯЎРЭАТКА НОБЭЛЕЎСКАЙ ПРЭМІІ: СВАБОДУ ПАЭТУ НЯКЛЯЕВУ! 16.05.2011 - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nЛЯЎРЭАТКА НОБЭЛЕЎСКАЙ ПРЭМІІ: СВАБОДУ ПАЭТУ НЯКЛЯЕВУ! 16.05.2011\nposted May 17, 2011, 8:13 AM by Адміністратар Навін [ updated May 17, 2011, 8:16 AM ]\nПрыводзім зьмест ліста цалкам:\n“У сваёй прамове на судовых слуханьнях 6 траўня паэт Уладзімер Някляеў сказаў:\n“Я паэт. У мяне няма “юрыдычнага” мысьленьня. І ніхто ўжо нічога ня можа з гэтым зрабіць. Ёсьць рэчы нашмат важнейшыя, чым юрыспрудэнцыя ці палітыка. Сакральныя рэчы. Чалавек — больш чым проста юрыст або палітык.\nУсе мае сябры стаялі на Кастрычніцкай плошчы ў Менску. Я да гэтага часу стаю на Плошчы зь імі — Плошчы нашай будучыні”.\nМы зьвяртаемся да ўраду Беларусі й да Высокага суду вызваліць Уладзімера Някляева, даць яму волю пісаць і ствараць.\nЯму ёсьць чым папоўніць скарбніцу беларускай культуры.\nВіслава Шымборска (ляўрыятка прэміі Нобэля), Эгідзіюс Александравічус, Цімаці Гартан Эш, Адоніс, Джэйн Хіршфільд, Конрад Лой, Хаціф Джанабі, Андрэй Хадановіч, Вытурыс Яруціс, Яраслаў, Грынчышын, Мадлэйн Грывэ, Юлія Хартвіг, Ежы Ільг, Тэрэса Валас, Томаш Ружыцкі, Генрык Вазьнякоўскі, Рышард Крыніцкі, Кшыштаф Чыжэўскі, Алег Лышэха, Багдан Тоша, Марэк Залескі, Ірэна Грудзіньска-Грос і інш. (усяго каля сотні асобаў)


Суд разгледзіць скаргу заяўнікаў „Чарнобыльскага шляху” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСуд разгледзіць скаргу заяўнікаў „Чарнобыльскага шляху”\nСуд разгледзіць скаргу заяўнікаў „Чарнобыльскага шляху” на Менгарвыканкам 16 траўня. Заяўнікаў „Чарнобыльскага шляху” запрашаюць у суд Маскоўскага раёна Менска на разгляд іх скаргі адносна неабгрунтаванай змены маршрута шэсця, якое здзейсніў Менгарвыканкам. Пра гэта паведаміў адказны сакратар Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Дзяніс Садоўскі.\n„Ствараем прэцэдэнт, каб нас, заяўнікаў, лічылі за людзей і з намі размаўлялі,” – кажа палітык.\n– Мы маем права. Мы падавалі заяўку як грамадзяне. Яны павінны па-людску, па-чалавечы тлумачыць і абмяркоўваць з заяўнікамі, улічваючы інтарэсы заяўнікаў і тых людзей, якія плануюць прымаць удзел у акцыі. Мы праз суд гэта прадэманструем і засведчым ім.\nСупольную скаргу у суд падпісалі усе заяўнікі «Чарнобыльскага шляху».\n„Чарнобыльскі шлях — 2017”: Спыніць будаўніцтва Астравецкай АЭС\nПададзена заяўка на „Чарнобыльскі шлях” па новым маршруце\nНаталля Адамовіч: У Беларусі кіраўніцтва паводзіла так, нібыта нічога не абылося


Беларусь знаходзіцца на скрыжаванні дарог паміж Усходам і Захадам. І калі падарожжа вы неразрыўна звязваеце з аўтадарогай, то чаму б не адправіцца ў Беларусь на ўласным аўто. Якасць аўтамабільных трас вас прыемна здзівіць. А па дарозе вы зможаце палюбавацца маляўнічай прыродай.\nСетка дарог агульнага карыстання дасягае 51 547 км (32 219 міль), большую частку складаюць дарогі з цвёрдым пакрыццём.\nРух у Беларусі правабакi. Выкарыстоўваюцца дарожныя знакі і правілы дарожнага руху міжнароднага ўзору. Існуюць пэўныя патрабаванні да кіроўцаў, якія ўязджаюць на тэрыторыю Рэспублікі Беларусь.\nВажна ведаць, што з 2013 года ў краіне функцыянуе нацыянальная электронная сістэма платы за праезд па платных дарогах BelToll. Дадзеная тэхналогія дазваляе карыстальнікам дарогі аплачваць праезд без прыпынку транспартных сродкаў у пунктах збору аплаты.\nПлатнымі з'яўляюцца 1 189 км дарог краіны.\nТэрыторыю Беларусі перасякаюць два транс'еўрапейскіх транспартных калідора: нумар II (Захад – Усход) і нумар IX (Поўнач – Поўдзень) з адгалінаваннем ІХВ.\nАўтамабільная дарога М-1/Е30 Брэст – Мінск – мяжа Расійскай Федэрацыі з'яўляецца ўчасткам транс'еўрапейскага транспартнага калідора нумар II (Берлін – Варшава – Мінск – Масква – Ніжні Ноўгарад), які злучае Германію, Польшчу, Беларусь і Расію. Сёння аўтамабільная дарога М-1/Е30 па тэхнічных параметрах адказвае міжнародным стандартам, на ёй прымяняюцца самыя сучасныя тэхналогіі і сродкі арганізацыі дарожнага руху. Большай яе часткі нададзены статус дарогі для аўтамабіляў, а значыць, тут павялічана дазволеная максімальная хуткасць руху да 120 км/ч.\nАўтамабільная дарога М-8/Е95 мяжа Расійскай Федэрацыі – Віцебск –Гомель – мяжа Украіны перасякае тэрыторыю рэспублікі з поўначы на поўдзень, мае працягласць 456 км і з'яўляецца участкам транс'еўрапейскага транспартнага калідора нумар IX, які злучае Фінляндыю, Літву, Расію, Беларусь, Украіну, Малдову, Румынію, Балгарыю і Грэцыю.\nАдгалінаванне калідора ІХВ Гомель – Мінск – Вільнюс – Клайпеда забяспечвае выхад з абласцей Усходняй Украіны і Цэнтральнай Расіі да спецыялізаваных марскіх партоў Клайпеды, Вентспілса і Калінінграда.\nІншыя важныя у міжнародным дачыненні да аўтамабільныя магістралі:\nМ-3 Мінск – Віцебск\nМ-4 Мінск – Магілёў\nМ-5/Е 271 Мінск – Гомель\nМ-6/Е 28 Мінск – Гродна\nМ-7/Е 28 Мінск – Ашмяны – мяжа Літоўскай Рэспублікі\nМ-10 Граніца Расійскай Федэрацыі – Гомель – Кобрын\nМ-11/E 85 Мяжа Літоўскай Рэспублікі – Ліда – Слонім – Быцень\nМ-12/E 85 Кобрын – мяжа Украіны (Макраны).


Беларускі Партызан :: Беларускія спартоўцы не заваявалі ніводнага мэдаля\nБеларускія спартоўцы не заваявалі ніводнага мэдаля\nБез мэдалёў засталіся беларускія лёгкаатлеты на 16-м чэмпіянаце свету ў Лондане, які праходзіў 4-13 жніўня.\nНайлепшы вынік паказала Аліна Талай у бегу на 100 м з бар’ерамі — шостае месца.\nУ першай пяцёрцы мэдальнага заліку: ЗША (10 залатых, 11 сярэбраных, 9 бронзавых), Кенія (5, 2, 4), ПАР (3, 1, 2), Францыя (3, 0, 2), Кітай (2, 3, 2).\nЗа два дні да заканчэння спаборніцтваў старшыня Беларускай фэдэрацыі лёгкай атлетыкі, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Вадзім Дзевятоўскі напісаў у сацыяльнай сетцы «Фэйсбук»:\n«У першую чаргу хочацца папрасіць прабачэньня ва ўсіх заўзятараў айчыннай лёгкай атлетыкі за выступ нашай зборнай на гэтым найбуйнейшым лёгкаатлетычным спаборніцтве году. Ведаю, што расчаравалі і не апраўдалі чаканьняў. Да галоўнага старту мы падышлі з крыўднымі стратамі. Але нават з тымі атлетамі, якія прыехалі ў Лёндан, мы, зыходзячы з выніковых пратаколаў, здольныя былі змагацца за мэдалі чэмпіянату сьвету. Хоць адзін, але мы абавязаны былі браць у гэтыя дні. Сказаць, што атлеты, на якіх мы разьлічвалі, не змагаліся, я не магу. Але факт больш красамоўны за ўсе абставіны: мэдалёў няма... Мы бачым, дзе былі дапушчаныя памылкі, і ведаем, як у будучыні іх пазьбегнуць. Мы бачым, у чым у нас ёсьць рэзэрв. Высновы пасьля летняга сэзону будуць зробленыя самыя сур’ёзныя, і мы з патройнай энэргіяй пойдзем толькі наперад».\nНа папярэднім ЧС у Пэкіне (22-30 жніўня 2015 году) беларуская зборная заваявала два мэдалі: залаты (Марына Арзамасава ў бегу на 800 м) і бронзавы (Аліна Талай у бегу на 100 м з бар’ерамі). На ўсясветным першынстве 2013 году ў Маскве, як і цяпер, яна засталася без узнагарод.


Лукашэнка не зьбіраў падобнай нарады ўжо пяць гадоў. Хоць летась некалькі разоў яна стаяла ў прэзыдэнцкім графіку, але так і не была праведзеная. Бо сам кіраўнік дзяржавы адчувае, што гэткія формы працы з высокім чынавенствам ужо даўно не працуюць. Калі казаць пра ўласна эканамічны бок справы, то чыноўнікі ўжо даўно прызвычаіліся і адаптаваліся да грозных вокрыкаў, загадаў, і ўсё гэта мала ўплывае на рэальныя працэсы ў краіне. І з гледзішча піяру гэта не дае ўжо ранейшага эфэкту. Бо за 24 гады адзін і той жа спэктакль усім надакучыў, нават пры таленавітым акторы ў галоўнай ролі. Таму ўсё ператварылася ў сумны рытуал.\nТакой шчырай ацэнкі эканамічнай сытуацыі і самавыкрыцьця з вуснаў Лукашэнкі мы даўно ня чулі. Ён фактычна прызнаў, што шмат гадоў хітраваў, казаў, мякка кажучы, ня тое, што ёсьць насамрэч.\nІ вось нарэшце настаў момант ісьціны. Такой шчырай ацэнкі эканамічнай сытуацыі і самавыкрыцьця з вуснаў Лукашэнкі мы даўно ня чулі. Ён фактычна прызнаў, што шмат гадоў хітраваў, казаў, мякка кажучы, ня тое, што ёсьць насамрэч. Паводле БелТА, кіраўнік дзяржавы канстатаваў, што за сем гадоў усясьветны ВУП вырас на 25%, у той жа час рост ВУП Беларусі недацягнуў нават да 6%. Прычыны, якімі ўрад тлумачыць такую сытуацыю — фінансавы крызіс, каньюнктура — зьяўляюцца проста адгаворкамі. «Калі мы расьцём больш павольна, чым іншыя, значыць, мы адстаём. Адстаём ад сьвету ў разьвіцьці, тэхналёгіях і, вядома, узроўні жыцьця людзей». Гэтае прызнаньне дарагога каштуе. Аказваецца, Беларусь апошнія сем гадоў разьвівалася амаль у пяць разоў павольней, чым увесь сьвет. Гэта ўсё, што трэба ведаць пра беларускую сацыяльную мадэль.\nЗ выступу Лукашэнкі вынікае, што ўсе нібыта дасягненьні ў сацыяльна-эканамічнай сфэры, пра якія кожны дзень апавядаюць дзяржаўныя мэдыя — гэта фікцыя.\nУвесь 2017 год афіцыйныя асобы, уключна з самім Лукашэнкам, цьвердзілі пра «пазытыўную дынаміку» ў эканоміцы, рост валавых паказьнікаў. Але вось паводле сацыялягічных апытаньняў, праведзеных дзяржаўнымі службамі, палова жыхароў краіны лічыць, што летась сацыяльна-эканамічная сытуацыя працягвала пагаршацца, каля 40% апытаных зьмен не заўважылі. Гэта значыць, 90% насельніцтва ва ўпор ня бачаць гэтай «пазытыўнай дынамікі».\nДзяржаўныя мэдыя радасна паведамілі, што сярэдні заробак у сьнежні склаў 995 рублёў. То бок фактычна даручэньне Лукашэнкі аб заробку ў 1 тысячу рублёў выкананае. Але сам кіраўнік дзяржавы вельмі скептычна ставіцца да гэтага «дасягненьня»: «Вы ж літаральна выціснулі з прадпрыемстваў гэтую сярэднюю тысячу ў канцы году. Але дзьве траціны насельніцтва практычна гэтага заробку ня бачылі. У паловы — ніжэйшы за 650 рублёў. А 10% насельніцтва краіны змаглі зарабіць ня больш за трыста рублёў... Паводле маёй інфармацыі, дасягненьне і ўтрыманьне ў 2018 годзе заробку на ўзроўні тысячы рублёў не пацьвярджае ніводная з абласьцей». Плюс да ўсяго, «закрэдытаванасьць рэальнага сэктару расьце». Значыць, узялі крэдыты, каб выплаціць патрэбны заробак адзін месяц і выканаць заданьне Лукашэнкі.\nЯшчэ адна фікцыя. Урад і аблвыканкамы далі справаздачу аб выкананьні пляну ў стварэньні высокапрадукцыйных працоўных месцаў. Насамрэч такіх месцаў — прыкладна 5% ад створаных. «А мясцовыя выканкамы бачаць задачу — трымаць і не звальняць».\nЭканамічныя ўлады адрапартавалі аб скарачэньні замежнага доўгу. Лукашэнка канстатуе: дзяржаўны доўг расьце хутчэй, чым эканоміка. «Пагасілі $2,3 млрд, а ўзялі амаль $3,5 млрд».\nПадобная сытуацыя з інфляцыяй. Афіцыйна яна склала ў 2017 годзе 4,6%. Лукашэнка абвяргае: «Людзям усё роўна, якая ў нас у краіне сярэдняя інфляцыя. Яны робяць высновы па цэнах на тавары, якія купляюць кожны дзень. А там рост як мінімум на 8-10% за год. А калі паслугі сюды дадаць, то і больш».\nЗасталося даць адказ на пытаньне: хто ў гэтым вінаваты? Адказ відавочны, і большасьць беларусаў яго ведае.


Нацыянальны Акадэмічны Вялікі Тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь - Мастак-эпоха\nЯўген Чамадураў нарадзіўся 28 студзеня 1914 года ў горадзе Шуміха Курганскай вобласці. Творчы лёс Яўгена Рыгоравіча Чамадурава спачатку складаўся так жа, як лёс шматлікіх мастакоў яго пакалення. Таленавіты студэнт Кастрамскога прыватнага мастацкага вучылішча працягнуў мастацкую адукацыю, паступіўшы ў 1932 годзе ў Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры пры Усерасійскай Акадэміі мастацтваў. Яўген Чамадураў быў лепшым вучнем Яўгена Лансерэ і яму прадказвалі будучыню выбітнага гістарычнага жывапісца. Аднак галоўным яго захапленнем быў тэатр, асабліва опера. У гады вучобы Чамадураў працаваў у Пушкінскім тэатры, дзе ён рэстаўраваў дэкарацыі Аляксандра Галавіна да "Маскарада" Лермантава і аформіў па эскізах Пятрова-Водкіна спектакль "Вар'яцкі дзень, або Жаніцьба Фігаро" Бамаршэ. Пасля паспяховага заканчэння Акадэміі мастацтваў яго запрашалі на працу многія тэатры Ленінграда, кінастудыя "Ленфiльм".\nАле тут Чамадураў праявіў сябе як чалавек, які аддае перавагу пошуку ўласных рашэнняў, якія здаваліся стандартна думаючым асобам зусім неапраўданымі і незразумелымі. Замест жаданай многімі другой сталіцы, ён абраў драматычны тэатр у Душанбэ. Таксама як і значна пазней, ужо спелым майстрам, працуючы ў Маскве над афармленнем спектакля "Навальніца", ён цалкам адмовіўся ад ужо прынятых і дакладна адобраных мастсаветам эскізаў і перарабіў усе афармленне спектакля, кардынальна змяніўшы вобразны строй дэкарацыі. Уменне не ісці на нагоды, быць свабодным, адмовіцца ад дабрабыту, несупакоенасць на дасягнутым - гэтыя ва ўсе часы высокія і рэдкія якасці былі адметнай рысай Чамадурава-мастака і чалавека.\nУ Душанбэ Яўген Чамадураў пачаў працу ў 1938 году - спачатку ў Тэатры драмы, затым у Тэатры оперы і балета. Спектакль выходзіў за спектаклем, ставіліся як таджыкскія п'есы, так і п'есы класічнага рэпертуару, савецкіх і рускіх пісьменнікаў. Чамадураў шмат ездзіў па Сярэдняй Азіі, вывучаў літаратуру, легенды, рамёствы, архітэктуру. За сем гадоў працы ў Душанбэ Яўген Чамадураў аформіў шмат оперных і балетных спектакляў. У 1951 году Яўгена Рыгоравіча запрасілі на пасаду галоўнага мастака ў Маскоўскі тэатр драмы ім. В. Маякоўскага.\nУ 1959 годзе Яўген Рыгоравіч Чамадураў прыняў запрашэнне стаць галоўным мастаком Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета. Яўген Чамадураў працаваў у беларускім тэатры оперы і балета да 1976 года, у 1960-91 гадах таксама выкладаў у Мінскім тэатральна-мастацкім інстытуце.\nТворчасць Яўгена Чамадурава стала эпохай у гісторыі тэатра. Яўген Чамадураў з'яўляецца аўтарам сцэнаграфіі і касцюмаў у знакавых для тэатра спектаклях, такіх як "Арэстэя" С.Танеева, "Заручыны ў манастыры" С.Пракоф'ева, "Калючая ружа", "Калі ападае лісце", "Зорка Венера" Ю.Семянякі, "Ясны світанак" А.Туранкова, "Алеся" Е.Цікоцкага, "Андрэй Касценя" М.Аладава, "Мара", "Альпійская балада" Я.Глебава, "Святло і цені" Г.Вагнера; "Князь Ігар" А.Барадзіна, "Пікавая дама" і "Лебядзінае возера" П.Чайкоўскага, "Папялушка" С.Пракоф'ева і шматлікіх іншых.\nСпектаклі, якія ішлі на беларускай сцэне, мастак афармляў і ў іншых тэатрах. Але, будучы высокім прафесіяналам, ён ніколі не паўтараў дэкарацый і заўсёды нанова прыдумляў ўвесь спектакль, знаходзіў зусім новае сцэнаграфічнае рашэнне.\nЯго знакамітая "Аіда" была пастаўлена ў 1953 годзе, але не на беларускай сцэне. Бо ў той час мастак працаваў дарадцам міністэрства культуры Румыніі - ён, акрамя асноўнай працы, стварыў дэкарацыі да гэтай оперы Вердзі, прэм'ера якой адбылася ў толькі што адчыненым тэатры оперы і балета ў Бухарэсце. Тэхнічна аснашчаная сцэна дазволіла стварыць манументальны гераічны твор. Мастак шырока выкарыстаў у афармленні оперы "Аіда" жывапісна-аб'ёмныя дэкарацыі, аб'ёмную скульптуру, з дапамогай святла дамагаючыся шматпланавай сцэнічнай прасторы і пластычнай завершанасці глядзельных вобразаў. Глыбокі і складаны свет музыкі Дж. Вердзі Яўген Чамадураў ўвасобіў мовай мастацтва дэкаратара. Пасля як мастак-пастаноўшчык Яўген Чамадураў працаваў над «Аідай» у Чэлябінску і Казані.\nСтвараючы ў 2011 годзе новую сцэнічную версію оперы "Аіда", Вялікі тэатр Беларусі звярнуўся да творчай спадчыны Яўгена Чамадурава, пазнаёміўшы сучасную тэатральную аўдыторыю з творчасцю выдатнага тэатральнага мастака ХХ стагоддзя. Мастак-пастаноўшчык спектакля - галоўны мастак тэатра вучань Яўгена Чамадурава Аляксандр Касцючэнка.\n12 лютага вядучыя партыі ў спектаклі выканаюць:\nАіда - народная артыстка Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Ніна Шарубіна\nАмнерыс - заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь Аксана Якушэвіч\nРадамес - лаўрэат міжнароднага конкурсу, уладальнік медаля Францыска Скарыны Эдуард Мартынюк (Украіна)\nАманасра - народны артыст Беларусі Уладзімір Пятроў\nРамфіс - заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Алег Мельнікаў\nДырыжор - уладальнік медаля Францыска Скарыны Вячаслаў Чарнуха-Воліч


Жаночыя берэты ў сезон Восень-Зіма 2016: модныя тэндэнцыі, фота\nЯк і многія модныя жаночыя аксэсуары, бярэ прыйшоў да нас з мужчынскага гардэроба. Доўгі час ён быў часткай выключна ваеннага абмундзіравання, а таксама сімвалам доблесці і адвагі. Нашмат пазней бярэ аблюбавалі творчыя людзі, і ён стаў увасабленнем волі і натхнення. У канцы 60-х гэтыя галаўныя ўборы былі галоўнымі аксэсуарамі неардынарных асоб і трывала замацавалі свае пазіцыі не толькі на сусветных подыумах, але і ў жаночых сэрцах. Сёння ў гардэробе амаль кожнай жанчыны абавязкова можна знайсці бярэ. І ў гэтым няма нічога дзіўнага: ён ідэальна падыходзіць для любога тыпу асобы і практычна ніколі не выходзіць з моды. Вось і маючы адбыцца сезон Восень-Зіма 2015-2016 зноў парадуе нас рознымі варыянтамі гэтых галаўных убораў.\nЖаночыя берэты 2016: модныя мадэлі і фасоны\nКалі гаворка ідзе пра бераце, то ў свядомасць мімаволі ўсплывае вобраз класічнай мадэлі з «хвосцікам». Такі фасон асацыюецца з францужанкамі і шармам Парыжа, а таксама свабоднымі мастакамі і артыстамі. У маючым адбыцца сезоне класічны бярэ будзе адным з галоўных восеньскіх трэндаў. Яго можна было ўбачыць у калекцыях Peter Jensen, Ralph Lauren і Polo Ralph. Элегантны і просты крой стане выдатным аксэсуарам для стыльнага дзелавога ладу.\nМаладзёжны і гуллівы look дапамогуць стварыць аб'ёмныя вязаныя берэты яркіх расфарбовак. Стылісты рэкамендуюць насіць іх няшмат набок, а спалучаць з вузкімі джынсамі і швэдры-тунікі. Прыхільніцам мінімалізму варта прыгледзецца да бярэ ад Donna Karan. Стрыманы фасон, цёмныя адценні, ніякага дэкору - проста і з густам! Вельмі вытанчаныя мадэлі галаўных убораў прадстаўленыя ў калекцыі Badgley Mischka. Яны чымсьці нагадваюць модныя ў часы нашых бабуль капялюшыкі-таблеткі і глядзяцца вельмі міла. А вось экстравагантным асобам не ўдасца прайсці міма берэтаў ад Rodarte і John Galliano. Бліскучыя тканіны і арыгінальны дэкор літаральна зачароўваюць, таму павышаную ўвагу навакольных да вашай персоны проста забяспечана.\nМодныя колеру берэтаў Восень-Зіма 2015-2016\nШто да каляровай гамы, то ў маючым адбыцца сезоне асаблівай папулярнасцю будуць карыстацца простыя і стрыманыя колеру. Як можна ўбачыць на фота з паказаў, амаль усе вядомыя кутерье аддалі перавагу прыродным адценнях: шэраму, чорнаму, сіняга, карычневага. Выключэннем сталі мадэлі ад Rodarte і John Galliano. Гэтыя галаўныя ўборы, выкананыя з бліскучых тканін яркіх колераў: індыга, залатога, каралавага. Самі адценні хутчэй прыглушаныя, чым насычаныя, але за кошт зіхацення блёсток выгадна вылучаюцца на агульным «шэрым» фоне. Модны моладзевы бярэ-2016 абавязкова павінен быць у палоску, якая з'яўляецца галоўным трэндам вязаных галаўных убораў маючай адбыцца зімы. Не варта таксама забываць пра берэтах белай і бэжавай гамы. Яны заўсёды актуальныя, а ў спалучэнні са светлай верхняй вопраткай могуць стварыць нявінны і жаноцкі вобраз.\nВерхняя адзенне для поўных: віды і правілы выбару\nЯк жанчына павінна быць апранутая ў храме?\nЯк падабраць гальштук да кашулі\nМоднае жаночае ніжняе бялізну 2015: актуальныя тэндэнцыі\nВіншаванні закаханым у вершах і прозе - прыгожыя, кароткія і прышпільныя. Віншаванні для закаханых пар на 14 лютага і ў гадавіну знаёмства - малюнкі і смс\nSweet Autumn: восеньская калекцыя ўпрыгожванняў Pandora\nНародныя сродкі лячэння ног\nСемифредо з лаймом і манга\nЦімаці прыцягнуў Рамзана Кадырава да рэкламы сваіх бургеры, відэа\nПосныя бліны на вадзе: лепшыя рэцэпты прыгатавання бліноў\nВясельныя тарты - увасабляем смачныя фантазіі!\nАд чаго паўнеюць - адна з прычын\nЭкстрэмальная вяселле - для самых смелых пар


Huawei і еўрапейская прамысловасць: натуральныя партнёры - Рэпарцёр ЕС\nПа меры завяршэння бурнага 2020 года відавочна, што апошнія месяцы былі для нас усімі надзвычайнымі. Нягледзячы на тое, што канец тунэлю з масавымі прышчэпкамі мы пачынаем бачыць у хуткім часе па ўсім свеце, пандэмія працягвае моцна ўплываць на наша паўсядзённае жыццё, піша Сафі Батас, дырэктар па кібербяспецы Huawei EU.\nУ Huawei мы заканчваем гэты няпросты год паведамленнем, якое мае для мяне асаблівае значэнне: першы вытворчы завод Huawei за межамі Кітая будзе знаходзіцца ў Брумаце, побач з Страсбургам і Бадэн-Бадэнам. Тут, у франка-германскім памежным рэгіёне ў самым цэнтры Еўропы, Huawei стварае сотні якасных працоўных месцаў. Францыя - гэта краіна, у якой я нарадзіўся. Прыемна працаваць у кампаніі, якая выконвае свае мясцовыя абавязацельствы - такія абавязацельствы, як, напрыклад, выплата падатку ў краіне, у якой яна працуе. Як перакананы еўрапеец, правільнае рашэнне Huawei стратэгічна інвеставаць у Францыю - і сімвалічна ў месцы, размешчаным у некалькіх кіламетрах ад месца Еўрапейскага парламента ў Страсбургу.\nТут, у франка-германскім памежным рэгіёне ў самым цэнтры Еўропы, Huawei стварае сотні якасных працоўных месцаў.\nУ гадавіны Дэкларацыі Шумана мы рэгулярна ўспамінаем спадчыну айцоў-заснавальнікаў еўрапейскага праекта. Але гэтую высакародную спадчыну можна захаваць толькі ў тым выпадку, калі мы працягнем напаўняць гэтыя ідэалы жыццём. Гэта павінны быць не толькі словы, халодна перададзеныя непрыхільнай публіцы. Хутчэй за ўсё, яны павінны быць важнымі кожны дзень, адчувальнымі, эканамічна выгаднымі спосабамі.\nНевыпадкова Huawei абрала месца ў самым цэнтры Еўропы для свайго першага вытворчага завода за межамі Кітая. Як амбіцыйная ІКТ-кампанія, Huawei працуе на пярэднім краі камунікацыйных тэхналогій. Каб працягваць задаваць тэндэнцыі і стандарты, Huawei штогод укладвае 20 мільярдаў еўра ў уласныя даследаванні і распрацоўкі. Цяпер ЕС уключае Huawei у тройку сусветных інавацый разам з нашымі тэхналогіямі Google і Microsoft.\nЕўропа мае ключавое значэнне для Huawei у нашым імкненні працягваць фарміраванне Чацвёртай прамысловай рэвалюцыі і ўсіх захапляльных пераваг, якія гэтая трансфармацыя прапануе нам, людзям, тут, у Еўропе і ва ўсім свеце.\nКалі існуе блок, які ўсталёўвае правільныя стандарты ІКТ для ўсяго свету, мы лічым, што гэта Еўрапейскі Саюз.\nЧаму тады, вы можаце спытаць, Еўропа так важная для Huawei? Ну, а калі ёсць блок, які ўсталёўвае правільныя стандарты ІКТ для ўсяго свету, мы лічым, што гэта Еўрапейскі Саюз. GDPR рэвалюцыянізавала абарону дадзеных далёка за межамі ЕС. Гэта хутка становіцца сусветным стандартам у гэтай галіне. Падобным чынам Еўрапейскі Саюз цяпер прымае рашучыя крокі па рэгуляванні лічбавых рынкаў.\nHuawei - гэта сапраўды сусветная ІКТ-кампанія. Наш штаб-кватэра можа знаходзіцца ў Шэньчжэне, маладым, сучасным і прагрэсіўным высокатэхналагічным мегаполісе з субтрапічным кліматам, але наш гарызонт нашмат шырэйшы, чым проста Кітай. У Huawei мы ведаем, што Кітай можа стаць для нас самым важным рынкам з пункту гледжання простага аб'ёму. Аднак Еўропа - наш самы важны рынак з пункту гледжання сусветных стандартаў.\nСафі Батас, дырэктар па кібербяспецы, Huawei EU\nВось чаму ў кантэксце Закона аб лічбавых рынках Huawei падтрымлівае падыход Еўрапейскай камісіі да прынцыповага кіраўніцтва для забеспячэння канкурэнтаздольнасці і сумленнай канкурэнцыі на лічбавых рынках. Гэта смелы крок для абароны грамадзян ад драпежных бізнес-мадэляў, якія імкнуцца заблакаваць грамадзян і малы бізнес, скапіраваць альбо сакрушыць канкурэнтаў, адначасова наносячы шкоду еўрапейскай дэмакратыі і нашай сацыяльнай структуры.\nHuawei падзяляе тую ж мэту - абслугоўваць еўрапейскіх грамадзян. Мы хочам зрабіць гэта, забяспечваючы важныя лічбавыя тэхналогіі, такія як 5G, а таксама новыя тэхналогіі, такія як 6G і Інтэрнэт рэчаў, з перадавымі стандартамі даверу, бяспекі і прыватнасці.\nПаколькі мы паступова пакідаем пандэмію, у бліжэйшы час Еўропа сутыкнецца з цяжкай праблемай пераадолення эканамічных эфектаў бягучага запаволення. Больш чым калі-небудзь захаванне еўрапейскага ладу жыцця будзе азначаць рэфармаванне і адаптацыю да новых тэхналогій і лічбавізацыі. Еўропа павінна заставацца лепшым месцам на зямлі. Як пастаўшчык перадавых тэхналогій і адказная кампанія, якая выконвае самыя высокія стандарты кібербяспекі, Huawei з'яўляецца натуральным партнёрам для вядучых і новых кампаній Еўропы. На сёння і на заўтра.\nСОФІ БАТАС, дырэктар па кібербяспецы, HUAWEI ЕС\nПадобныя тэмы:euEuropeЕўрапейская камісіяЕўрапарламентЕўрапейскі СаюзHuaweiпрамысловасцьСафі Батассвет\nHuawei займае трэцяе месца ў Табліца інвестыцый у прамысловыя даследаванні і распрацоўкі ЕС у 2020 годзе. Гэта скачка ў два разы для Huawei у параўнанні з мінулым годам, калі кампанія заняла 5-е месца ў табліцы інвестыцый у прамысловыя даследаванні і распрацоўкі ЕС у 2019 годзе.\nІндустрыяльны табліца інвестыцый у даследаванні і распрацоўкі ЕС у 2020 годзе - публікацыя Еўрапейскай камісіі. Ён ранжыруе ўзроўні інвестыцый у даследаванні 2500 кампаній па ўсім свеце, якія складаюць 90% сусветных даследаванняў і распрацовак, якія фінансуюцца бізнесам. Справаздача была падрыхтавана Сумесным даследчым цэнтрам ЕС (JRC).\nАбрахам Лю, галоўны прадстаўнік Huawei пры інстытутах ЕС\n«ЕС пацвярджае, што Huawei цяпер уваходзіць у тройку найноўшых сусветных кампаній. Каб захаваць еўрапейскі лад жыцця для будучых пакаленняў, Еўропе трэба будзе выкарыстоўваць лепшыя тэхналогіі і інавацыі. Huawei гатовая аб'яднацца з Еўропай дзеля сумеснай светлай будучыні », - сказаў Абрахам Лю, галоўны прадстаўнік Huawei пры інстытутах ЕС.\nБольшая частка сусветных даследаванняў, якія Huawei праводзіць, праходзіць у Еўропе. Huawei стварыла свой першы даследчы цэнтр у Швецыі ў 2000 годзе. Сёння, дзякуючы шэрагу партнёрскіх адносін з больш чым 150 еўрапейскімі універсітэтамі, Huawei глыбока ўвайшла ў даследчую экасістэму ІКТ у Еўропе. Дзякуючы гэтай сумеснай даследчай дзейнасці, Huawei робіць Еўропу прыдатнай для лічбавай эпохі.\nHuawei лічыць, што міжнароднае супрацоўніцтва ў галіне навуковых даследаванняў умацоўвае канкурэнтаздольнасць ЕС і спрыяе змякчэнню кліматычных змен, тым самым стратэгічна падтрымліваючы Еўрапейскі зялёны курс.


Жыццё з садыстам: уся праўда аб бытавым гвалце - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Жыццё з садыстам: уся праўда аб бытавым гвалце\nГвалт у сям'і можа быць не толькі фізічнага характару, але і маральнае. Разумныя, прыгожыя жанчыны гадамі трываюць свайго мужа, які сістэматычна самасцвярджаецца за іх кошт. Прыкладаў такіх вельмі шмат. Вядомая спявачка Валерыя жыла з мужам, нарадзіла ад яго трох дзяцей. Праз гады грамадскасць была шакаваная яе прызнаннямі ў сістэматычным збіццё. Існуе некалькі асноўных прычын, якія прымушаюць расійскіх жанчын жыць з садыстам.\n1. Банальный страх. Разарваць заганны круг перашкаджае страх таго, што будзе яшчэ горш. Муж знойдзе спосаб адпомсціць. У расійскім менталітэце не прынята верыць у правасуддзе. Пайсці ў міліцыю і напісаць заяву на мужа-садыста выклікае проста жах. А калі ў жанчыны ёсць дзеці, то яго шаленства можа быць накіравана супраць іх.\n2. Сорам перад блізкімі і сябрамі. Некаторым жанчынам проста сорамна прызнацца ў тым, што ўласны муж над імі здзекуецца. Што падумаюць людзі - вось пытанне, які турбаваць іх. Ўласная бяспека ўжо не так важная, як публічныя плёткі і абмеркавання.\n3. Сацыяльна-бытавыя праблемы. Кватэрнае пытанне сапсаваў людзей. Жанчыне часцяком проста няма куды сысці ад садыста. А звярнуцца па дапамогу і вярнуцца ў кватэру да бязьлітасьніку нават небяспечна. Фінансавая залежнасць ад мужа таксама надасць ахвяру яшчэ больш комплексаў і перажыванняў.\n4. Б'е, значыць любіць. Боязь адзіноты прымушае жанчын трываць знявагі і пабоі. Статус разведзенай жанчыны да гэтага часу многія лічаць прыкметай няўдалай жыцця. Стэрэатып, які да гэтага часу не можа зжыць сябе.\nПрычын, па якіх жанчыны церпяць бытавы гвалт шмат. Але каб выйсці з хваравітай залежнасці ад садыста неабходна палюбіць сябе. Ўспомніць, што вы свабодная асоба. Заўсёды вельмі складана зрабіць крок да сваёй волі. Прычыны, якія трымаюць побач пачынаюць здавацца безвыходнасці. Аднак у чалавека заўсёды ёсць выбар. Цярпець і далей здзекі або пачаць рухацца наперад.\nПапярэдні Тэкст Сэксуальны алфавіт: першая літара G\nНаступная Артыкул Як навучыцца давяраць мужчыну


28 красавіка 2018Архіў...\nБДУ прыме ўдзел у XХII Міжнароднай спецыялізаванай выставе "СМІ ў Беларусі". Пройдзе яна з 3 па 5 мая ў Мінску (пр. Пераможцаў 14). Інфармацыйную дзейнасць універсітэта прэзентуюць факультэт журналістыкі і газета "Універсітэт". У прыватнасці, для абітурыентаў падрыхтаваны спецыялізаваны выпуск універсітэцкага выдання. Ён пазнаёміць будучых студэнтаў з факультэтамі і ўстановамі адукацыі БДУ, а таксама спецыяльнасцямі, па якіх ажыццяўляецца падрыхтоўка ў ВНУ.\nАкрамя таго, на стэндзе ўніверсітэта будуць прадстаўлены студэнцкія друкаваныя і электронныя СМІ, фотапрацы навучэнцаў, праекты "PR-кветка" і "Акадэмія PR", навучальная і навуковая літаратура выкладчыкаў факультэта журналістыкі. Таксама адбудзецца трансляцыя Студэнцкага тэлебачання БДУ.\nУ рамках экспазіцыі БДУ пройдзе прэзентацыя спецыяльнасцяў факультэтаў журналістыкі, павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі.\nУ завяршальны дзень выставы, 5 мая, будзе арганізаваны дыялог-дыскусія "Газеты – не памруць!", прысвечаны Дню друку. Мадэратарамі выступяць студэнты спецыяльнасці "Журналістыка (друкаваныя СМІ)", а для іх калегаў-першакурснікаў правядуць экскурсію "У пошуках месца практыкі" па выставачных пляцоўках.\nВыстава "СМI ў Беларусі" штогод збірае найбуйнейшыя айчынныя і замежныя медыя. Сёлета на ёй прадставяць каля 400 сродкаў масавай інфармацыі Беларусі, Расіі, Украіны, Казахстана, Латвіі, Літвы, Польшчы, Кітая, Турцыі і інш.\nУ рамках мерапрыемства 4 мая ўпершыню адбудзецца Дзень рэгіянальнай прэсы, пройдзе круглы стол, прысвечаны году малой радзімы ў Беларусі.\nАрганізатарам выставы выступіла Міністэрства інфармацыі Беларусі пры падтрымцы Міністэрства замежных спраў нашай краіны, Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, "Нацыянальнага выставачнага цэнтра "БелЭкспа".


Рынак лекаў канчаткова адрэгулявалі 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nЗ 1 верасня змяняецца парадак рэгістрацыі і абарачэння лекавых сродкаў у Расійскай Федэрацыі. Адпаведны закон прынялі на гэтым тыдні дэпутаты Дзяржаўнай Думы. Акрамя таго, быў таксама зацверджаны парадак збірання і памер дзяржаўных пошлін, што выплачваюцца кампаніямі за дзяржрэгістрацыю лекаў у Расіі.\nПраект дакумента быў распрацаваны урадам. Аднак, улічваючы даволі бурную дыскусію як у прафесійнай супольнасці, так і ў СМІ адносна асобных палажэнняў дадзенага дакумента, было палічана неабходным унесці ў яго некалькі дзясяткаў паправак.\nУ выніку атрымаўся Закон, які, па словах спікера Дзярждумы Барыса Грызлова павінен будзе вырабіць рэвалюцыю ў пытаннях абарачэння лекавых сродкаў. Неабходнасць такога роду змяненняў паўстала з-за таго, што дзеючай цяпер у РФ закон "Аб лекавых сродках" быў прыняты яшчэ ў 1998 годзе і на сённяшні дзень маральна састарэў.\nНовы закон фактычна ўводзіць дзяржаўнае рэгуляванне цэн на лекі, якія аднесены да катэгорыі жыццёва неабходных і найважнейшых (ЖНВЛС). Згодна з новай рэдакцыяй Закона, водзіцца наступная схема: гранічныя адпускныя цэны вытворцаў на гэтыя лекі будуць падлягаць дзяржаўнай рэгістрацыі.Прычым максімальныя рознічныя і аптовыя надбаўкі на гэтыя лекі будуць ўсталёўваць суб'екты РФ па адзінай для ўсіх рэгіёнаў методыцы.\nНайважнейшым і да гэтага часу не ўжываліся ў Расіі абмежаваннем стане тое, што лекі, якія ўваходзяць у спіс ЖНВЛС, наогул не будуць рэгістравацца, калі на іх не зафіксавана лімітавая адпускная цана.\nПаводле слоў Міністра аховы здароўя і сацыяльнага развіцця РФ Таццяны Голікавай, пад новыя патрабаванні падпадаюць больш за 5 тыс найменняў лекаў, гэта каля 40% тых прэпаратаў, якія зарэгістраваныя ў РФ. Як адзначае міністр, закон устанаўлівае жорсткае патрабаванне да тых, хто ажыццяўляе раздробны продаж такіх лекавых прэпаратаў, што кошт не можа быць вышэйшая за тую, якая складаецца ў выніку зарэгістраванай кошту вытворцы і той гандлёвай надбаўкі, якая на аснове методыкі ўсталяваная органам улады рэгіёну РФ. Больш за тое, органы ўлады рэгіёнаў РФ абавязаны ў даступнай сеткі размяшчаць інфармацыю аб кошце адпаведнага прэпарата, які ўваходзіць у пералік ЖНВЛС, каб любы ахвотны мог параўнаць цану ў аптэцы з коштам рэгістрацыі і пры неабходнасці звярнуцца ў Расспажыўнагляд.\nАцэньваючы цалкам абгрунтаваныя асцярогі адносна таго, што вытворцы пачнуць рэгістраваць моцна завышаныя цэны на свае лекі, эксперты прытрымліваюцца розных пунктаў гледжання. На думку адных, якая існуе методыка папросту не дазваляе гэтага зрабіць, і сярэдняя цана на прэпарат, з улікам усіх нюансаў, не можа быць значна павялічана. З іншага боку, існуюць сітуацыі, пры якіх рэгістрацыя цэны, зыходзячы з яе паказчыка на апошнія паўгода (як гэтага патрабуе закон), проста немагчымая - напрыклад, у тым выпадку, калі прэпарат на канкрэтным заводзе папросту не выпускаўся ... Як лічаць асобныя эксперты, існуе праблема ў тым, што ў выніку некаторыя ўдзельнікі фармацэўтычнага рынку могуць пакінуць гэты бізнэс, не здолеўшы прыстасавацца да новых умоў. На папаўненне ўзнік вакууму спатрэбіцца час. У выніку на час пераходнага перыяду і адаптацыі новага закона можа ўзнікнуць дэфіцыт лекаў (у тым ліку - з спісу ЖНВЛС), а некаторыя прэпараты, якія выпускаюцца толькі адной кампаніяй, могуць наогул назаўсёды пакінуць расійскі рынак.\nЯшчэ адным важным новаўвядзеннем стала замацаванне ў Законе нормы,згодна з якой медыцынскія ўстановы атрымалі права набываць лекавыя сродкі без дыстрыб'ютараў, наўпрост ад вытворцы. (Зрэшты, падобная практыка існавала і раней, аднак была звязана з дадатковымі бюракратычнымі працэдурамі і накладнымі выдаткамі, што для невялікіх раённых і сельскіх бальніц было нязручным). Заканадаўча дазволена даўняя праблема, звязаная з рэалізацыяй лекаў насельніцтву праз фельчарска-акушэрскія пункты (ФАПы) - нагадаем, што на працягу многіх гадоў гэта фармальна патрабавала атрымання фармацэўтычнай ліцэнзіі, што, зноў жа, выклікала вялізныя праблемы з-за слабай тэхнічнай аснашчанасці ФАПаў.\nЦяпер жа сельскім лекарам і фельчарам даецца права прадаваць лекі самім, што дазваляе істотна знізіць цэны на прэпараты для сельскіх жыхароў і робіць іх больш даступнымі фізічна.\nУ законе замацаваны канчатковыя тэрміны пераходу айчыннай фармацэўтычнай прамысловасці на міжнародныя стандарты якасці GMP. Канчатковы тэрмін абмежаваны 1 студзеня 2014 года. Пры гэтым ліцэнзіі, выдадзеныя да гэтага моманту, будуць дзейнічаць і пасля яго да заканчэння названых у іх тэрмінах,але толькі "пры ўмове адпаведнасці правілам арганізацыі вытворчасці і кантролю якасці лекавых сродкаў". Варта адзначыць, што спробы вырашыць гэтую праблему прадпрымаліся на ўзроўні ведамасных праграм і загадаў пачынаючы з 1998 года, аднак ні разу не былі даведзены да канца - але, зрэшты, гэтыя тэрміны ніколі яшчэ і не ўстанаўліваліся на такім высокім узроўні ...\nАдназначна ацэньваць гэты факт як станоўчы многія спецыялісты таксама не спяшаюцца. З аднаго боку, якасныя лекі - гэта добра (асабліва з улікам таго, што гэта павышае іх экспартны патэнцыял). З іншага - мадэрнізацыя вытворчасці непазбежна адбіцца на кошце прадукцыі. Да таго ж, нават нягледзячы на павелічэнне тэрміну пераходу на стандарт GMP на два гады (з 2012 да 2014), айчынныя прадпрыемствы, з якіх больш за 92% працуюць па-за GMP, будзе немагчыма мадэрнізаваць ў такія кароткія тэрміны. Відавочна, што без маштабнай дзяржаўнай падтрымкі, як фінансавай, так і палітычнай, мадэрнізаваць існуючыя фармацэўтычныя вытворчасці пад класічны стандарт GMP будзе вельмі складана. Пры гэтым фінансавы складнік ўсё ж больш важная, бо ў сярэднім выдаткі на навучанне персаналу і тэхнічнае пераўзбраенне толькі аднаго вытворчасці могуць скласці ад 5 да 20 млн. Даляраў.Нескладана палічыць, што гаворка ідзе пра сотні мільёнаў долараў інвестыцый. Вядома, некаторыя кампаніі ўсё-ткі паступова пераходзяць на GMP, але не цалкам, а сертыфікуем толькі частка вытворчасці. Аднак гэтыя шчыліны новы закон ужо перакрывае, таму трэба быць гатовым да таго, што адбудзецца наступнае: «пераход на GMP - вымыванне з рынку танных лекаў - паляпшэнне якасці больш дарагіх лекаў - рост коштаў на лекі».\nУ новым Законе таксама дэталёва прапісваюцца працэдуры клінічных даследаванняў і дзяржрэгістрацыі лекаў (максімальны тэрмін последнеей не будзе перавышаць 210 рабочых дзён).\nПрапануецца цалкам адмовіцца ад збірання платы за правядзенне экспертных работ на дагаворнай аснове, замяніўшы яе на дзяржпошліну па відах работ. (Не сакрэт, што пад выглядам розных аказання «экспертных паслуг» часцяком хаваліся карупцыйныя кармушкі для асобных прадпрымальных чыноўнікаў). Цікава, што, ледзь ці не ўпершыню ў гісторыі падобнага рэфармавання сістэмы аказання дзяржаўных паслуг, удалося дамагчыся з сур'ёзнага патаннення. Дэпутаты дамагліся значнага зніжэння базавай памеру дзяржпошліны за правядзенне дзяржрэгістрацыі ў параўнанні з першапачаткова прапанаванай планкай - з 670 тыс да 300 тыс рублёў.Пры гэтым вырашана адмовіцца ад працэнтных суадносін і зафіксаваць памеры дадзенай дзяржпошліны ў рублях. Акрамя таго, быў удакладнены памер дзяржпошлін за асобныя дзеянні ўпаўнаважанага органа.\nПа словах старшыні Камітэта Дзярждумы па ахове здароўя Вольгі Барзовай, дзяржрэгістрацыя упершыню які з'явіўся на тэрыторыі РФ лекавага прэпарата абыйдзецца ў 300 тыс рублёў. У гэтую суму ўваходзіць экспертыза дакументаў для атрымання дазволу на правядзенне клінічных даследаванняў лекавага прэпарата для медыцынскага прымянення і этычнай экспертызы, а таксама "правядзенне экспертызы якасці лекавага сродку і экспертызы, якая вызначае стаўленне чаканай карысці да магчымага рызыкі прымянення лекавага прэпарата. Праз 5 гадоў варта заплаціць 100 тыс за пацверджанне рэгістрацыі гэтага прэпарата. Далейшыя зборы могуць быць звязаныя, у тым ліку, са зменамі ў інструкцыі або складзе лекі.\nПравядзенне экспертызы якасці лекі і экспертызы, якая вызначае стаўленне чаканай карысці да магчымага рызыкі прымянення лекавага прэпарата, дазволенага для прымянення на тэрыторыі РФ звыш 20 гадоў, ацэнена ў 30 тыс рублёў.\nЭкспертыза лекавага прэпарата, у дачыненні да якога праведзены міжнародныя многоцентрового клінічныя даследаванні, частка з якіх праведзена на тэрыторыі РФ, будзе каштаваць 225 тыс рублёў.\nЗа дзяржрэгістрацыю лекаў для ветэрынарнага прымянення дзяржаўны збор складзе 150 тыс рублёў. За пацверджанне дзяржрэгістрацыі лекавага прэпарата для медыцынскага прымянення дзяржпошліна складзе 100 тыс рублёў, ветэрынарнага - 50 тыс.\nАкрамя таго, за ўнясенне змяненняў у інструкцыю па ўжыванні як медыцынскага, так і ветэрынарнага прэпарата трэба будзе выплаціць 50 тыс рублёў.\nДзяржрэгістрацыя ўнясення змяненняў у склад лекавага прэпарата для медыцынскага прымянення абыйдзецца ў 100 тыс руб. Кошт дазволу на правядзенне міжнароднага многоцентрового клінічнага даследаванні лекавага прэпарата для медыцынскага прымянення ацэненая ў 200 тыс руб.\nПа словах Вольгі Барзовай, закон не толькі мадэрнізуе праваадносіны удзельнікаў фармацэўтычнага рынку і стварае ўмовы для адраджэння айчыннай фармацэўтычнай прамысловасці, але мае і глыбокую сацыяльную накіраванасць.\nГлядзіце відэа: Senators, Ambassadors, Governors, Republican Nominee for Vice President (1950s Interviews)\n← Рак малочнай залозы вылечны\nУсміхайцеся. Гэта падаўжае вам жыццё! →\nЯк выхоўваць дзіця: палка або пернік? Навукоўцы дакапаліся да ісціны\nУ хворых на рак мозгу з'явілася новая надзея!


Плошча Якуба Коласа. “Мастак і горад. Казімір Малевіч” - МУЗЕЙ СУЧАСНАГА ВЫЯЎЛЕНЧАГА МАСТАЦТВА\n21-22 верасня Чэмпіянат па хуткаснай зборцы кубіка Рубіка.\nПлошча Якуба Коласа. “Мастак і горад. Казімір Малевіч”\n6 чэрвеня 2013 г. у 18.00 на плошчы Якуба Коласа адбудзецца АДКРЫЦЦЁ творчых праектаў “Мастак і горад. Казімір Малевіч”\n«Мы не ведаем, каму належыць колер: Зямлі, Марсe, Венеры, Сонцу або Месяцу. І ў тым ці ўся справа, што колер - гэта тое, без чаго ўвесь свет быў бы немагчымы? Не колеры бываюць сумнымі, манатоннымі або лядоўнямі, а аголеная форма сьляпца ... Колер - стваральнік прасторы! Прастора - вось ключавое слова ... »\nКазімір Малевіч «Аб колеры і святле»\nКазімір Малевіч - найбуйнейшы рэфарматар ў мастацтве, педагог, тэарэтык, філосаф, заснавальнік супрэматызму - кірунак ў абстрактным мастацтве. Ўвазе мінчан і гасцей горада прапануецца выстава 17 рэпрадукцый карцін Казіміра Малевіча, якія знаходзяцца ў Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі (Масква) і Дзяржаўным Рускім музеі (Санкт-Пецярбург), якія з 6 чэрвеня па 20 верасня ў рамках праекта “Мастак і горад” будуць прадстаўлены на плошчы Якуба Коласа.\nАдкрыццё выставы рэпрадукцый адбудзецца ў Мінску на плошчы Якуба Коласа 6 чэрвень 2013 г у 18.00. У адкрыцці прымуць удзел фестываль сучаснага мастацтва і авангарднай моды "Мамант" і беларускія творчыя калектывы.\nГалоўная мэта правядзення выставы рэпрадукцый Казіміра Малевіча - пазнаёміць жыхароў горада Мінска з работамі мастака, папулярызаваць творчасць Казіміра Малевіча на яго радзіме для ўсіх слаёў насельніцтва, у якіх няма магчымасці ўбачыць арыгіналы работ у расійскіх і замежных музеях. Рэпрадукцыі будуць размяшчацца ў адкрытай гарадской прасторы, прагляд рэпрадукцый будзе свабодным для ўсіх, даступным як днём, так і ўначы.\nУ рамках праекта “Мастак і горад. Казімір Малевіч” запланаваны яшчэ шэраг мерапрыемстваў, сярод якіх - арганізацыя дзіцячага пленэра ў Верхнім горадзе, выстава сучасных мастакоў “Малевіч. Свет формы”, якая будзе праходзіць у Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва з 30 мая па 15 чэрвеня, серыя творчых дакладаў і інш\nАрганізатары праекту “Мастак і горад. Казімір Малевіч” - Музей сучаснага выяўленчага мастацтва, Міжнародны сацыяльна-эканамічны фонд “Ідэя”, Упраўленне культуры Мінгарвыканкама.\nГенеральны партнёр праекта - Volkswagen.\nІнфармацыйны партнёр праекта - партал TUT.by, часопіс сапіенс.\nПартнёр у стварэнні экспазіцыі - Art шпалеры.