25.09.2012 159 nneditor Комментариев нет\nАдпраўка ва Узброеныя Сілы Беларусі, іншыя войскі і воін-скія фарміраванні грамадзян, прызваных на тэрміновую ваенную службу і службу ў рэзерве, пачалася 15 ліпеня.\nУсяго для праходжання тэрміновай ваеннай службы на пасадах салдат і сяржантаў плануецца прызваць каля 10 тыс. чалавек і амаль 2 тыс. – для службы ў рэзерве.\nУрачыстыя провады новага папаўнення пройдуць у ваенных камісарыятах краіны. У Мінску мерапрыемствы, прысвечаныя пачатку адпраўкі ў войскі новага папаўнення, адбыліся 15 ліпеня на базе Мінскага гарадскога зборнага пункта. У гэты дзень амаль 300 чалавек, прызваных ваеннымі камісарыятамі Мінска, папоўнілі рады Узброеных Сілаў, іншых войскаў і воінскіх фарміраванняў.\n15 ліпеня верталёт МНС даставіў у беларускую сталіцу для перасадкі донарскае сэрца. У камандзе з кардыёлагамі выратавальнікі працуюць ужо другі раз: упершыню яны дапамагалі ўрачам у лютым бягучага года, калі дастаўлялі донарскі орган для першай у Беларусі перасадкі сэрца. Пазаўчора беларускія ўрачы правялі ўжо шостую аналагічную аперацыю.\nУрад лейбарыстаў адмяніў у Вялікабрытаніі пенсійны ўзрост, палічыўшы, што ён абмяжоўвае правы пажылых людзей.\nУ Вялікабрытаніі ўжо ў гэтым годзе будзе ліквідавана само паняцце пенсійнага ўзросту: людзі змогуць працаваць столькі, колькі яны самі палічаць неабходным, і пакуль будуць спраўляцца з усімі службовымі абавязкамі.\nІніцыятыву растлумачылі тым, што ў сучасным брытанскім грамадстве ўзрост чалавека практычна перастаў адчувацца з-за сацыяльных і працоўных зменаў, людзі захоўваюць актыўнасць да гранічнага веку і застаюцца запатрабаванымі нават на схіле сваіх гадоў.\nА летась упершыню ў краіне колькасць пенсіянераў перавысіла колькасць школьнікаў.\nПрэзідэнт Літвы Даля Грыбаўскайтэ адмовілася ад паловы зарплаты, якая належыць ёй як кіраўніку краіны, на карысць дзяржаўнай казны. Зарплата прэзідэнта Літвы складае каля 21 тысячы літаў (больш за 6 тысяч еўра).\nЯк заявіла Грыбаўскайтэ, ёй будзе хапаць паловы зарплаты і штомесячнай выхадной дапамогі, якая належыць ёй як былому камісару Еўрапейскай камісіі па бюджэце і фінансавым планаванні. Дарэчы, сума дапамогі пасля выплаты ўсіх падаткаў складае 7,9 тысячы еўра.\nСамалёт Ту-154 іранскай авіякампаніі Caspian Airlines, які пацярпеў крушэнне 15 ліпеня, загарэўся ў паветры пры заходзе на аварыйную пасадку, паведамляе іранскае агенцтва Fars.\nПаводле папярэдняй інфармацыі, экіпаж самалёта сутыкнуўся з тэхнічнымі непаладкамі. Усе пасажыры і члены экіпажа самалёта, які рухаўся з Тэгерана ў Ерэван, загінулі. Паведамляецца, што на борце знаходзіліся 153 пасажыры, у асноўным – іранцы, а таксама грамадзяне Арменіі і Грузіі.\n← ОБЕСПЕЧЕНИЕ РАБОТЫ БЕЛОРУССКИ ПРОМЫШЛЕННЫХ И СЕЛЬСКО ХОЗЯЙСТВЕННЫХ ПРЕДПРИЯТИЙ В СОВРЕМЕННЫХ УСЛОВИЯХ\n«Спасибо, что помните…» →


Будзьма беларусамі! » «Постпраўда, нягледзячы на яе выкрыцьцё, працягвае існаваць»\n21.04.2017 | Грамадства\n«Постпраўда, нягледзячы на яе выкрыцьцё, працягвае існаваць»\nУ амбасадзе Літвы прайшло чацьвёртае паседжаньне інтэлектуальнага клюбу нобэлеўскай ляўрэаткі Сьвятланы Алексіевіч. Тэма лекцыі — «Постпраўда».\nПостпраўда (рost-truth) стала словам 2016 году паводле вэрсіі Оксфардзкага слоўніка.\nГаспадыня імпрэзы Сьвятлана Алексіевіч прадставіла свайго госьця Аляксандра Марозава так:\n«Я заўсёды запрашаю ў свой інтэлектуальны клюб тых людзей, якіх я вельмі люблю. Я вельмі люблю Аляксандра Марозава, мне вельмі падабаецца, як ён фармулюе свае думкі, з задавальненьнем чытаю ягоныя штодзённыя філязофскія дзёньнікі на сайце Colta.ru Ён дзесьці сказаў, што экспэрты сёньня церпяць паразу. Але экспэртнае меркаваньне існуе сёньня ў сваёй асобнай рэальнасьці. І застаецца адно — застаецца запісваць, занатоўваць, фіксаваць асабістую эмоцыю, каб пакінуць асабістае ўяўленьне, што з намі было».\nГосьць клюбу — палітычны журналіст, аглядальнік, блогер Аляксандар Марозаў. Раней ён быў калюмністам выданьняў Forbes.ru, Сноб.ру, Colta.ru, Слон.ру (цяпер — Republic), аўтар газэты «Ведомости», часопіса The New Times. У 2011-2015 гг. быў шэф-рэдактарам «Русского журнала». У 2015-2016 гг. — супрацоўнік Deutsche Welle. Цяпер карэспандэнт часопісу Colta.ru ў краінах Балтыі.\n«Постпраўда — гэта спроба прадставіць нейкія фэйкі як дакладную інфармацыю»\nПерад пачаткам лекцыі галоўны рэдактар анлайн-газэты Аляксандар Старыкевіч коратка сфармуляваў сваё разуменьне тэрміну «постпраўда»:\n«Гэта цікавы фэномэн, калі для нас большае значэньне маюць нашы погляды, чым факты^; ці факты падбіраюцца пад тое, у што мы верым. Бо цяпер прапановы інфармацыі значна перавышаюць попыт на яе. Я думаю, што цяпер адна з карэнных праблем Беларусі ў тым, што людзі мала зважаюць на тое, што ёсьць насамрэч, а фармуюць уласны сьветапогляд з таго, што ім падабаецца, і з таго, што ня надта падабаецца. У залежнасьці ад таго, пад якія ўплывы яны падпадаюць».\nЭкспэрт у адукацыі і культуры Лібэральнага клюбу Вадзім Мажэйка выказаў такую думку:\n«Постпраўда — гэта цяпер моднае слова, але ж яно азначае тое, што мы даўно ведаем: гэта прапаганда, гэта спроба прадставіць нейкія фэйкі як дакладную інфармацыю, гэта маніпуляцыі інфармацыяй. І чалавеку непадрыхтаванаму вельмі цяжка адчуць тую грань, дзе рэальная інфармацыя, а дзе прапаганда. Таму мне здаецца, постпраўда — гэта тая тэма, пра якую варта размаўляць».\n«Постпраўда — гэта калі абвергнутыя факты працягваюць працаваць»\nСвабода прапануе фрагмэнты амаль трохгадзіннай лекцыі Аляксандра Маразова.\n«Існуе вузкае і шырокае разуменьне таго фэномэну, які называецца тэрмінам „постпраўда“. Вузкае значэньне сфармавалася на пачатку 2015 году і ўвосень 2016 году было выкладзена ў праграмным артыкуле — маецца на ўвазе наўмыснае выкарыстаньне палітыкамі заведама непраўдзівай інфармацыі, якая, быўшы ўжо абвергнутай, працягвае выкарыстоўвацца ўнутры палітычнай стратэгіі.\nІ таму, калі кажуць „постпраўда“ ў вузкім значэньні, маецца на ўвазе сытуацыя падчас брытанскага рэфэрэндуму „Брэксыт“. Калі лічба „350 мільёнаў эўра страчвае Брытанія штотыдзень на сваім сяброўстве ў Эўразьвязе“ ўжо была абвергнутая і эканамістамі, і палітыкамі, але пры гэтым тыя палітыкі, якія выступалі за выхад Брытаніі з Эўразьвязу, працягвалі выкарыстоўваць яе. Нягледзячы на тое, што лічба ўжо была абвергнутая.\nПостпраўду адрозьнівалі ад старых формаў дэзынфармацыі ці ад дыфамацыі, якія існавалі з часоў яшчэ Адама і Евы. Навізна сытуацыі ў тым, што постпраўда, нягледзячы на яе выкрыцьцё, працягвае існаваць далей».\n«Фактоід замест факту»\n«Зь сярэдзіны 2016 году слова „постпраўда“ стала ўжывацца больш маштабна, ахопліваючы ўвесь комплекс у сфэры камунікацый і мэдыя, куды трапляюць і шырокае выкарыстаньне ботаў і троляў у сеткавых зносінах, і новы спосаб выкарыстаньня відэа (у тым ліку і дыфамацыйнага відэа), туды трапляюць некаторыя формы сэмантычнай вайны, імкненьне мэтанакіравана напаўняць новым зьместам і сэнсам старыя паняцьці.\nТут закранутыя 3 рэчы. Першая (пра што найчасьцей пішуць мэдыяаналітыкі): мы знаходзімся ў той сытуацыі, калі сама дакладнасьць, аб’ектыўнасьць — тое, што раней называлася „фактамі“, — перасталі імі быць. Само слова фактоід (замест факт) было выкарыстана Норманам Мілерам яшчэ ў 1972 годзе пры напісаньні біяграфіі Мэрлін Манро. Уся яе біяграфія складаецца ня з фактаў, а з фактоідаў. Фактам зьяўляецца, паводле Мілера, ня тое, што было, а тое, што трапіла ў газэту і распаўсюдзілася. Фактоід мае некаторыя рысы праўдападобнасьці».\n«Паўсюль ідзе бескампрамісная барацьба за ўвагу»\nПад пагрозай знаходзіцца ня толькі фактычнасьць, лічыць Аляксандар Марозаў:\n«Мэдыя зьмяніліся за апошнія 10 гадоў і з прычыны пашырэньня аўдыторыі. І цяпер ўся мэдыядзейнасьць апісваецца як барацьба за ўвагу. Усе ўключаныя ў барацьбу за ўвагу. І паўсюль ідзе бескампрамісная барацьба. І гэтая бескампраміснасьць спарадзіла скарачэньне тэкстаў, новую сыстэму загалоўкаў, лідаў. І ўрэшце — іншую падачу матэрыялаў і жыцьця ў гэтых матэрыялах. І пакуль не відаць з гэтага ўсяго выйсьця. Барацьба за ўвагу працягваецца і будзе нарастаць далей».\n«Раней аўтарам быў кваліфікаваны чалавек, цяпер кожны стаў аўтарам»\nЗьмяніўся характар аўтарства — гэта трэці важны момант, на думку Аляксандра Марозава:\n«Яшчэ 30 гадоў таму аўтарам быў кваліфікаваны чалавек, які прысьвяціў вывучэньню адной праблемы 10 тысяч гадзін. І калі ён выказаўся, аўдыторыя верыла, што ён ведае значна больш, чым ведае аўдыторыя. Цяпер разьвіцьцё сацыяльных мэдыя стварыла сытуацыю, калі аўтар ведае ўсё. Цяпер 100 тысяч гледачоў глядзяць расейскага відэаблогера Вячаслава Мальцава, які распавядае пра палітыку, пра жыцьцё, і ягоная думка важнейшая за меркаваньне экспэрта, які 10 тысяч гадзін вывучаў паліталёгію ў Калюмбійскім унівэрсытэце і цудоўна ведае, як уладкаваная тая ці іншая палітычная сыстэма, у тым ліку і расейская. Цяпер кожны стаў аўтарам».\n«Крэмль маштабна і мэтанакіравана выкарыстоўвае магчымасьці постпраўды»\n«Першая выснова зробленая ў кніжцы Пітэра Памяранцава „Всё няпраўда, і ўсё магчыма“ („Nothing Is True and Everything Is Possible: The Surreal Heart of the New Russia“). Яе назва ўвайшла ў даклад Мюнхенскай канфэрэнцыі пра бясьпеку 2017 году. Даклад так і называўся: „Постпраўда. Постпарадак. Постзахад“. Разьдзел, прысьвечаны постпраўдзе, вельмі важны. Там узьнятая тэма, на якой канцэнтруе ўвагу Пітэр Памяранцаў: што ва ўсясьветнай палітыцы ўзьнік суб’ект (і гэта Крэмль), які ўпершыню так маштабна і мэтанакіравана выкарыстоўвае магчымасьці постпраўды менавіта для стварэньня пэўнага тыпу палітычнай дзеі — для маніпуляцый, расхістваньня сьвядомасьці, дасягненьня пэўных палітычных інтарэсаў.\nДругі бок праблемы ў тым, што, незалежна ад таго, дзейнічае так Крэмль ці не, паўстае пытаньне аб пазыцыі чалавека ў гэтым сьвеце. Калі меркаваць пра будучыню чалавека, перад тварам постпраўды чалавек будзе адступаць да сябе, яму няма на што будзе абаперціся ў якасьці праўды, ён будзе абапірацца на тое, што філёзафы называюць падзеяй.\nПрынцыпы, якія застануцца дакладна для існаваньня чалавека ўнутры новага „паўстаньня масаў“: дакладна гэта імкненьне мінімізаваць гвалт^; дакладна гэта прынцыпова ўважлівае стаўленьне да Другога зь вялікай літары і дакладна гэта імкненьне абараніць сябе ад залішніх формаў калектыўнасьці. Гэта дакладна тыя рэчы, ад якіх чалавек будзе адгароджваць сябе супраць недакладнага сьвету, супраць сьвету новай няпэўнасьці».\n«Цяпер мы перажываем другое „паўстаньне масаў“ — сеткавае»\nПасьля лекцыі разгарнулася вострая дыскусія, Аляксандар Марозаў адказаў прыкладна на тры дзясяткі пытаньняў гасьцей інтэлектуальнага клюбу — журналістаў, палітолягаў, філёзафаў, літаратараў.\nСьвятлана Алексіевіч запыталася, якое месца інтэлектуала ў гэтым сьвеце постпраўды?\nАляксандар Марозаў: «Яно зьмянілася, гэта факт. Відавочна, што доўгая мэрытакратыя („улада годных“), несумнеўная перавага высокаадукаваных людзей над людзьмі, якія не настолькі адукаваныя, будзе мяняцца. Як павінен працаваць калектыўны мозг? Ні ў кога няма адказу, як узьнікне новы цэнтар кіраваньня палётам.\nМы цяпер перажываем сеткавае „паўстаньне масаў“. Першае паўстаньне масаў было апісана ў 1929 годзе ў аднайменным эсэ Хасэ Артэгі-і-Гасэта. У значнай ступені кніга Оруэла была рэакцыяй на паўстаньне масаў. Для расейскага чытача „Сабачае сэрца“, напісанае ў 1925 годзе Міхаілам Булгакавым, таксама было водгукам на першае паўстаньне масаў.\nА цяпер сацыяльныя тэарэтыкі кажуць, што далейшае разьвіцьцё сетак прыводзіць да другога „паўстаньня масаў“. Прычым, калі паглядзець на мінулы досьвед, маса спачатку маларухомая, яна дрэнна мабілізуецца. Але потым маса заўсёды факусуецца. І ў гэтым заключаецца вялікая праблема і небясьпека: мільярды людзей атрымалі магчымасьць гаварыць усё, што хочуць! Першае паўстаньне масаў закончылася дрэнна, прывяло да цяжкіх наступстваў для Эўропы…»\n«Сеткавае „паўстаньне масаў“ — гэта паніжэньне цывілізацыі»\nНа думку Сьвятланы Алексіевіч, вось гэта новае сеткавае «паўстаньне масаў» — ня што іншае, як паніжэньне цывілізацыі:\n«Што б мы не ўзялі сёньня, размытае адчуваньне: што ёсьць добрыя вершы, што ёсьць дрэнныя^; што ёсьць добры фотаздымак, што дрэнны^; што ёсьць глыбокая ацэнка, а што неглыбокая. Як мне здаецца, гэтая шырокая маса разрывае думкі на кавалкі. Мне здаецца, што гэта вялікія цывілізацыйныя праблемы».\nАляксандар Марозаў пагаджаецца, што існуе крызыс даверу старым інстытутам, у тым ліку і палітычным, глябальным інстытутам:\n«Старыя мэдыя, газэты ўжо не ўспрымаюцца як крыніцы гарантаванай праўдзівай інфармацыі. Наадварот, людзі ўспрымаюць клясычныя мэдыя як інструмэнт вэрыфікацыі, то бок праверкі зьвестак. Атрымліваецца, што інфармацыю чалавек атрымлівае зь сетак, а калі ня верыць альбо сумняваецца, то ідзе паглядзець, што пра гэта напісана ў традыцыйных мэдыя. Вельмі няпростая сытуацыя».\n«Цяпер хлусьня — гэта забаўна; гэта тое, з чым трэба гуляцца»\nНа думку Аляксандра Марозава, самае вострае і каварнае пытаньне яму задаў амбасадар Літвы ў Беларусі: «Як вы думаеце, ці застанецца месца хлусьні у сьвеце постпраўды?»\n«Сама хлусьня ў гэтым сьвеце постпраўды становіцца прадметам псыхоляга-маніпулятыўнага выкарыстаньня. І мы пачынаем асьцерагацца гэтага моманту. З пункту гледжаньня палітычных мэтаў зразумела, што ёсьць праўда, што мана. Толькі для маральнага філёзафа, які імкнецца абаперціся на нейкія сыстэмы каштоўнасьцяў, мана адрозьніваецца ад праўды. Але нават з пункту гледжаньня матэматыка мана не зусім адрозьніваецца ад праўды. А з пункту гледжаньня палітычных мэтаў хлусьня можа быць прыемнай, вытанчанай, стройнай унутры любой камунікацыі такім чынам, што яна будзе працаваць.\nУ ХІХ, ХХ стагодзьдзях хлусьня ўспрымалася як выклік, на які трэба адказаць абавязкова, які трэба абвергнуць. А цяпер мы назіраем іншае стаўленьне: хлусьня — гэта забаўна, гэта тое, з чым трэба працаваць. Давайце далей яе падкідваюць ў паветры, разглядаць усе яе грані! І менавіта ў апошнія 7-8 гадоў на нашых вачах узьнікалі такія мэдыйныя групы ў Расеі, якія мэтанакіравана гуляюцца з хлусьнёй…\nРаней гэта дапускалася толькі ў літаратуры — гаварыць ад імя нэгатыўнага, нават брыдкага пэрсанажа. Дастаеўскі мог дазволіць сабе гаварыць ад імя чалавека з падпольля, падаючы яго не як нэгатыўную, а як праблемную ці драматычную асобу. Але цяпер мы знарок канструюем мярзотніка і пачынаем ад яго імя гаварыць важныя рэчы, маніпулюючы людзьмі. Гэта вельмі тонкая гульня. Я падзяляю вашу трывогу».\nІна Студзінская, Радыё Свабода\nАд «танку» гусітаў да рэвалюцыі рондаляў. Як у гісторыі ставілі на крэатыў і перамагалі\nМногія перамогі ў гісторыі даваліся не столькі ахвярнасцю і упарствам, колькі арыгінальнасцю і крэатывам. Дайджэст нечаканых і арыгінальных перамогаў у адным матэрыяле. Войны З 1420...\nДзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры запрашае на «Мову хаты»\nДзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры запрашае на літаратурна-этнаграфічную экспазіцыю «Мова хаты», каб добра і цёпла правесці час з сям’ёй, а таксама даведацца, як жылі нашы продкі і будавалі...\nПаўла Севярынца ўзнагародзілі літаратурнай прэміяй «Воін святла» імя Міхася Жызнеўскага\nСёння ў Кіеве ўручаецца штогадовая ўкраінска-беларуская літаратурная прэмія «Воін святла» імя Міхася Жызнеўскага. Сёлета лаўрэатам стаў пісьменнік і грамадскі дзеяч, сябра Саюзу беларускіх пісьменнікаў Павел...\nГранты на расследаванні аб злачынствах супраць журналістаў. І ў Беларусі таксама (заяўкі да 14 сакавіка)\nФонд «Справядлівасць для журналістаў» адкрывае набор заявак на атрыманне грантаў на расследванні ў 2021 годзе. Заяўкі на ажыццяўленне журналісцкіх расследаванняў злачынстваў супраць работнікаў СМІ...\n«Заўважыў, што зло ўжо навісла над табой і плюе табе ў твар. Тады немагчыма трымаць вочы заплюшчанымі»


— Калі я раней блукаўся ў гэтых месцах,— пачау расказваць Чунглі,— мне раз здарылася спусціцца ўніз у гэтым самым месцы. Паміж іншым, тут я знайшоў і самы вялікі кавалак золата. Ну, дык вось, калі я вам ігісаў ліст, я і прыпомніў гэтае месца. Пасля таго, як мяне сталі асабліва пільнаваць, я ўбачыў, што ўцячы будзе нялёгка, бадай-што немагчыма, галоўным чынам дзякуючы гэтаму сабаку,— штурхануў ён нагой мерцвяка,— тады я і надумаўся ўцячы тут. I вось, калі мы ішлі па сцежцы, я, нібы знянацку, з прадсмяротным крыкам зваліўся ў бяздонне. Паступова, трымаючыся за кусты, я спусціўся на пляцоўку і ўжо збіраўся спакойна злазіць далей, як бачу — ляціць за мной гэты падлюга. Ен, пракляты, сцяміў, што я зваліўся наўмысля, і нават рызыкнуў сваім жыццём, каб толькі перашкодзіць мне.\n— I добра зрабіў,— дадаў Хуньчжы.\n— Але застаюцца яшчэ другія,— шматзначна сказаў Качу.\n— Праўда, ёсць яшчэ Брук, я ко га таксама трэ было б знішчыць,— сказаў Чунглі,— але яго тут няма: ён застаўся абараняць катэр.\n— Я гатоў ісці на канец свету,— ускрыкнуў Хуньчжы,— каб толькі забіць гэтага звера. Ен нават горшы за Файлу.\n— Праўда,— згадзіўся Чунглі,— я таксама хацеў бы, але ён далека.\n— I гэтых добра было б перастраляць,— зноў сказаў Качу.\n— Ты, відаць, гатоў усіх перастраляць,— сказаў ён,— але можа здарыцца, што і цябе падстрэляць.\n— Ну, цяпер тут з-за каменя ці з вышыні легка было б застрэліць каго-небудзь з іх,— не спыняўся Качу.\n— Не, брат,— сказа ў Чунглі,— нягожа нам гэтым займацца. Усіх нялюбых людзей не перастраляеш. Ды і карысці з гэтага не будзе: усё роўна знойдуцца другія такія самыя. Досыць будзе, калі нам удасца зшшчыць самых шкодных.\nАле Качу ніяк не хацеў разумець: так легка, проста і, галоўнае, беспакарана можна было застрэліць некалькі ворагаў, а тут чагосьці шкадуюць іх.\nХуньчжы таксама згаджаўся з братам.\n— Я ад усяго сэрца жадаю ім усім загінуць тут,— казаў ён,— але займацца гэтым не хачу. I нядобра, і не варта.\nДзень тым часам скончыўся. Праўда, там, наверсе, было яшчэ светла, верхавіны гор яшчэ ззялі на сонцы, але тут, унізе, быў ужо змрок. I ўдзень і ўначы аднолькава ціха і бязлюдна было тут; толькі рака безупынна шумела ў цішыні.\n— Трэба кінуць гэтую падлу, каб не смярдзела,— сказаў Качу, узяў за ногі Файлу і павалок яго ў раку.\nНедалёка знайшлі яны прытульны куток пад скалою і спакойна пераначавалі. Назаўтра Чунглі павёў іх шукаць золата ў другое месца.\nЗалатая ліхаманка.— Жывы мярцвяк.— Небяспека для аўтарытэту Англіі.— Уцекакы ў пастцы.— Таемнае знікненне.— Каму радасць — Каму гора.\nГэта сведчыла, што ў гэтых мясцінах сапраўды ёсць золата. Але каб здабыць яго, трэ было б арганізаваць тут цэлае прадпрыемства, ста лае, з сотнямі рабочых, з машынамі, якія б прамывалі сотні тон пяску ў дзень. Так яно звычайна і робіцца ўсюды, і калі тона пяску дае пяць-шэсць грамаў золата, то прадпрыемства лічыцца прыбытковым.\nЛедзь толысі разлятуцца чуткі, што ў якой-небудзь мясцовасці знайшлі самародкі, туды пачынаюць збірацца людзі часам з усіх канцоў свету. Трацяць апошнюю сваю маёмасць, навыперадкі пруць адзін за адным, каб толькі першаму з'явіцца ў такі куток, дзе яшчэ ніхто не быў.


СХОД — платформа народных прадстаўнікоў\nНароднае Антыкрызіснае Упраўленне вітае запуск незалежнай платформы «Сход» — пляцоўкі, створанай для фарміравання сапраўднага народнага прадстаўніцтва і адкрытага дыялогу.\nВа ўмовах, калі нелегітымная ўлада рыхтуе свой «усебеларускі сход» наменклатуры і выдае за народных дэлегатаў сваіх жа прызначэнцаў, запуск «Сходу» — гэта вельмі важны крок да стварэння адкрытай і незалежнай альтэрнатывы псеўданародным зборышчам.\nДзякуючы гэтай ініцыятыве, у кожнага беларуса, незалежна ад палітычных поглядаў, з’явіўся зразумелы механізм для выбару рэальных прадстаўнікоў сваіх інтарэсаў. Ці прапановы сваёй уласнай кандыдатуры на гэтую ролю.\nПрацэдура вылучэння і выбараў дэлегатаў «Сходу», у адрозненне ад таго, што мы бачым на УНС, заснавана на заканадаўстве РБ аб мясцовых сходах і пабудавана паводле прынцыпаў празрыстасці і адкрытасці. Роўна як і далейшая праца абраных на «Сход» дэлегатаў — усе яго сесіі будуць праходзіць у рэжыме онлайн.\nСа свайго боку хочам дадаць: дэлегаты т.зв. УНС, якія выйдуць з яго складу і выкажуць жаданне далучыцца да «Сходу», змогуць пазбегнуць наступстваў удзелу ў ВНС, агучаных намі раней.\n«Сход» — гэта наш агульны шанец наблізіць Новую Беларусь, у якой органы ўлады ніколі не забываюць, хто з’яўляецца яе адзінай крыніцай.\nНароднае Антыкрызіснае Упраўленне/СХОД:


Аграрыі, акцёры, агітатары – NG-PRESS.BY\n27.04.2021 27.04.2021 - БРЭСТЧЫНА, Рэгiёны\nАгіттэатр “Аграрый” Маларыцкага дзяржаўнага прафесійнага ліцэя сельскагаспадарчай вытворчасці ўзнагароджаны дыпломам ІІ ступені на абласным этапе Рэспубліканскага фестывалю мастацкай творчасці навучэнскай і студэнцкай моладзі “АРТ-вакацыі-2021” у намінацыі “Тэатральны жанр/Тэатр мініяцюр”.\nУ сцэнцы “Салдаты на прывале” юнакі за сем хвілін па-майстэрску разыгралі адзін з эпізодаў Вялікай Айчыннай вайны.\nАгіттэатр створаны больш за 10 гадоў назад па ініцыятыве тагачаснага дырэктара Станіслава Ляшчука для прафагітацыйнай работы сярод старшакласнікаў раёна і вобласці. Сёння без “Аграрыя” не абыходзіцца ніводная прома-акцыя.\nЗа час існавання агіттэатра яго кіраўнікамі былі Уладзімір Галавій, Надзея Дзем’янюк, Вольга Жыльцова, Алена Палівода. Цяпер калектыў узначальвае педагог-арганізатар Вольга Аскарава.\n– У агіттэатры задзейнічаны 15 юнакоў, – расказвае кіраўнік. ‒ Заняткі праводзяцца два разы на тыдзень. Мы вучымся быць артыстамі: адпрацоўваем сцэнічнае маўленне і рухі, элементы акцёрскага майстэрства… Словам, вучымся адчуваць гледача. Імкнёмся, каб ён атрымаў пазітыўныя эмоцыі, каб яму было цікава, камфортна, пазнавальна. Творы для пастаноўкі адбіраем з улікам узроставых і індывідуальных асаблівасцей удзельнікаў агіттэатра. Часта самі пішам сцэнарыі. У любым выступленні абавязкова прысутнічае агітацыйная нагляднасць. Юнакі на сцэне не толькі чытаюць вершы, але і спяваюць, танцуюць, імправізуюць. “Аграрый” адыгрывае важную ролю ў развіцці творчага патэнцыялу, фарміраванні лідарскіх якасцей, жыццёвым самавызначэнні.\nАтрыманы дыплом ‒ не першая ўзнагарода, заваяваная “Аграрыем” на абласным узроўні. Агіттэатр натхнёна працуе над новымі пастаноўкамі, якія неўзабаве прадставіць гледачам.


21 чэрвеня – Дзень медыцынскага работніка — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n21.06.2020 21.06.2020 admin2764\nПаважаныя ўрачы і фельчары, медсёстры і прадстаўнікі малодшага медыцынскага персаналу, ветэраны сістэмы аховы здароўя Валожыншчыны і ўсе, хто прысвяціў жыццё высакароднай справе – клопату пра чалавека з першага дня яго жыцця!\nАд усёй душы віншуем вас з прафесійным святам – Днём медыцынскага работніка!\nЛячыць людзей – гэта заклік душы, асаблівае служэнне на карысць грамадства. Такую адказную і важную прафесію шануюць ва ўсім свеце. Быць медыкам – сапраўднае прызванне і найцяжэйшая праца. Вы суправаджае чалавека на працягу ўсяго жыцця, дапамагаеце пераадольваць хваробы, умацоўваць і падтрымліваць здароўе. Менавіта дзякуючы вам павышаецца якасць і працягласць жыцця кожнага з нас.\nШчыра дзякуем за ваш прафесіяналізм, за тое, што ў самыя цяжкія хвіліны, нягледзячы ні на якія цяжкасці, прыходзіце на дапамогу і ратуеце. Асабліва дзякуем за бязмежную самаахвярнасць у нястомнай барацьбе з пандэміяй каронавірусу.\nЖадаем моцнага здароўя, аптымізму, шчасця, поспеху, невычэрпнай энергіі і сіл для далейшага развіцця і росквіту ў неабходнай для ўсяго грамадства дзейнасці.\nПаважаныя цяперашнія і былыя супрацоўнікі Валожынскага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, а таксама калегі з медустаноў!\nПрыміце віншаванне з нагоды прафесійнага свята. Дзякуючы нашай працы ў грамадстве падтрымліваецца здаровы дух, будуюцца перспектыўныя планы, а кожны чалавек ведае, дзе можа атрымаць дапамогу. Зараз у нас складаны перыяд. Раім не губляць пільнасці, верыць у лепшае.\nЖадаем шчасця і любові, аптымізму, бадзёрасці і душэўнай раўнавагі. Няхай у дамах пануе згода, і гучыць дзіцячы смех.\nАдміністрацыя і прафкам Валожынскага РЦГіЭ\nПаважаных медыкаў Валожыншчыны ад усёй душы віншуем з прафесійным святам – Днём медыцынскіх работнікаў!\nКожны з вас прысвяціў сябе высакароднай справе – лячэнню людзей, якія пакутуюць ад розных хвароб. Вы дапамагаеце не толькі развітвацца з дыягназамі, але дорыце надзею і ўпэўненасць у заўтрашнім дні.\nВеды і ўменне, самаадданасць і чалавекалюбства робяць нашу прафесію адной з самых паважаемых у грамадстве. Сёння, калі ўвесь свет сутыкнуўся з пандэміяй, мы, незважаючы на пагрозы і цяжкасці, адзінай камандай уступілі ў барацьбу за жыццё і здароўе людзей. Нізкі вам паклон, медыкі Валожыншчыны!\nЖадаем атрымліваць радасць ад любімай справы. Няхай множацца прафесіяналізм і вопыт, а шчырыя словы ўдзячнасці ад выратаваных людзей прыносяць задавальненне і гонар. Будзьце здаровымі, паспяховымі, запатрабаванымі.\nЗ павагай – адміністрацыя і прафкам райбальніцы\nЗ моманту, калі пры райбальніцы распачаў работу часовы інфекцыйны шпіталь для лячэння хворых з каронавіруснай інфекцыяй, на перадавой барацьбы за жыццё людзей знаходзяцца ўрач-інфекцыяніст аддзялення № 3 Уладзімір ЛУШЧЫЦКІ, загадчык адзялення рэанімацыі Дзмітрый СТАРЫКЕВІЧ, урач-інфекцыяніст прыёмнага аддзялення Аляксей МАСКАЛЬЦАЎ.\nУ прафесіі яны адпаведна 24, 13 і 10 гадоў. Дмітрый Аляксеевіч – ураджэнец Валожыншчыны, Уладзімір Вадзімавіч прыехаў з Пінска, Аляксей Сяргеевіч – з Пухавіч. За час работы зрадніліся з калектывам ЦРБ, выраслі прафесійна, стварылі сем’і. Гэта адметныя асобы, якіх паважаюць за ўрачэбную дзейнасць і выключныя чалавечыя якасці.\nНягледзячы на вопыт, медыкі прызнаюцца: да сітуацыі, што стварыў ва ўсім свеце cоvid, маральна гатовымі не былі – да апошняга спадзяваліся, што эпідэмія не закране Беларусь. Тым не менш, вялі напружаную падрыхтоўку да сустрэчы з нябачным ворагам. Працаваць у шпіталі няпроста. Толькі пераходы з чыстай зоны ў брудную займаюць безліч часу. Каб поўнасцю быць гатовым да выхаду са шлюза ў аддзяленне, патрэбна каля 30 хвілін. А надзяваць і здымаць з сябе ахоўную вопратку неабходна некалькі разоў у дзень. Яны прывыклі. На дробязі не звяртаюць увагі. Гатовыя ў любы час ратаваць пацыентаў і вельмі радуюцца, калі рыхтуюць іх да выпіскі.\nМужныя людзі шчыра ўдзячны валанцёрам за дапамогу ў набыцці ахоўных, гігіенічных сродкаў і ўсім грамадзянам, якія падтрымліваюць медыкаў выкананнем правілаў бяспекі – носяць маскі, захоўваюць дыстанцыю, своечасова мыюць рукі, пазбягаюць людных месцаў.\nЗ нагоды прафесійнага свята Д. А. Старыкевіч адзначаны Падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, У. В. Лушчыцкі і А. С. Маскальцаў- Ганаровымі граматамі Мінаблвыканкама.


Ліга чэмпіёнаў. Зашмат разгромаў на стадыі 1/8 фіналу\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 21.02.2018\nАб'ектыў\t21.02.2018 Ліга чэмпіёнаў. Зашмат разгромаў на стадыі 1/8 фіналу\n<iframe class="tvp-video-embed" frameborder="no" scrolling="no" horizontalscrolling="no" verticalscrolling="no" width="640" height="360" src="https://www.tvp.pl/shared/details.php?copy_id=39174111&object_id=39174110&autoplay=false&is_muted=false&template=external-embed/video/iframe-video-embed.html"></iframe>\n«Баварыя», паздзекаваўшыся на «Альянц Арэне» з турэцкага «Бэшыкташу», далучылася да «Лівэрпулу» і «Манчэстэр Сіці», якія ўжо пасля першых матчаў выканалі задачу выхаду ў чвэрцьфінал.\n«Бэшыкташ» і пачаў сустрэчу нядрэнна, нават барацьбу нейкую навязваў, а потым на роўным месцы здарылася выдаленне Віды, якое ўсё і зламала гасцям. Яны па інерцыі яшчэ змагаліся, доўга ўпіраліся, аднак супрацьпаставіць нямецкай машыне нічога не здолелі. Дублі на рахунку Робэрта Левандоўскага і Томаса Мюлера, адзіны гол забіў Кінгслі Каман.\nУ другім супрацьстаянні яшчэ не ўсё зразумела: «Чэлсі» на сваім полі мірам – 1: 1 – разышоўся з «Барсэлонаю». У гэтай сустрэчы мы ўбачылі сутыкненне двух зусім розных філасофіяў: контратакавальны стыль лонданцаў і дамінантны футбол каталонцаў. На гол Ўільяна госці адказалі дакладным стрэлам Мэсі. На «Кам Ноў» «Чэлсі» задаволіць толькі перамога. У больш галявую нічыю па выніках матчу ў адказ верыцца з цяжкасцю. Cёння 1-8-ая працягнецца сустрэчамі «Сэвілля» – «Манчэстар Юнайтэд» і «Шахцёр» – «Рома».\nФота – Christian Kolbert/Kolbert Press/Reuters/Forum\n21.02.2018\tГлядзі выданне цалкам\nПерамагла на выбарах – і пачала атрымліваць пагрозы па тэлефоне\nУ справе Дня волі менскія ўлады да сёння маўчаць\n«Дзесяцімільённы народ не мае ўніверсітэту на сваёй мове»\nЭканаміст тлумачыць чаму ў Беларусі вырастуць цэны


2 Складанне: што такое шчасце\nСкладанне: што такое шчасце\nскладанне: «Што такое шчасце», напісанае вучнем дзясятага класа, прадстаўлена ніжэй. У ім можна азнаёміцца з прадстаўленнем падлетка пра шчасце.\nШто такое шчасце? Як яно выглядае? Як яго дамагчыся? Напэўна, кожны з нас хоць раз у жыцці задаваўся гэтым пытаннем. Мне здаецца, што адназначна адказаць на гэтае пытанне проста немагчыма. Я магу сказаць, што ёсць шчасце для мяне на дадзены момант. Але шчасце для кожнага сваё. І, больш за тое, для аднаго чалавека ў розны час шчасце рознае. Кожны па-свойму расстаўляе прыярытэты. А з узростам мы змяняемся, і нашы погляды на некаторыя рэчы таксама мяняюцца. Таму і шчасце мы можам бачыць у розным.\nДля кагосьці шчасце ў грошах, для кагосьці ў ацэнках. Хтосьці бачыць шчасцем свой поспех. А хто-то шчаслівы, калі катаецца на каруселях. Для чалавека, які хварэе, шчасце - падтрымка яго любімых людзей. А для яго родных і блізкіх, шчасце - бачыць яго здаровым.\nШто для мяне шчасце? Для мяне гэта выдатны настрой, усмешкі блізкіх, здароўе. Мне здаецца, што без натхнення на твары родных і блізкіх шчасце немагчыма. Шчасце - гэта бачыць сваіх любімых людзей кожны дзень, мець магчымасць у любы момант падысці і абняць, параіцца. Гэта шчасце ў глабальным сэнсе.\nА ў вузкім сэнсе я шчаслівы, калі шпацырую на свежым паветры. Я шчаслівы, калі задаюць мала хатняга задання і можна пабольш пагуляць.\nА яшчэ я шчаслівы ў свой Дзень нараджэння. Калі ўсе надаюць мне ўвагу, падаюць падарункі. Гэта таксама своеасаблівае шчасце.\nМне здаецца, з такіх дробязяў, менавіта з такіх момантаў і складваецца ўяўленне пра шчасце таго ці іншага чалавека.\nШчасце - гэта вельмі шматграннае з'ява. Бо, мноства розных рэчаў можа рабіць нас шчаслівымі.\nЯ лічу, што ў першую чаргу, шчасце - гэта гармонія. Калі ўсярэдзіне не бушуе ўраган запалу, перажыванняў. Калі табе спакойна і цяпло на душы. Гармонія ва ўсім. Калі ўсё добра ў школе, дома, са здароўем, з сябрамі. Калі можна параўнаць гэта з працэсам падрыхтоўкі, ну, напрыклад, торта. Усе гэтыя складнікі - гэта інгрэдыенты. Шчасце - гэта торт.\nДык вось, толькі пры ідэальным суадносінах, правільных прапорцыях, пры поўнай гармоніі ўсіх інгрэдыентаў торт атрымаецца смачным. Сапраўды гэтак жа і шчасце. Толькі пры раўнавазе ўсіх складнікаў атрымліваецца шчасце ў жыцці чалавека. Розніца толькі ў тым, што інгрэдыенты ў кожнага свае, таму і торт атрымліваецца розным на густ. А яшчэ важныя дзеянні самога пекара. Бо, калі мы проста пакладзем усе інгрэдыенты побач, торт сам па сабе не сьпячэ. Нездарма ж кажуць «Чалавек сам творца свайго шчасця». Мы і самі павінны прыкладаць немалыя намаганні, каб быць шчаслівымі.\nВось, напрыклад, я кажу, што для мяне шчасце - гэта поспех у школе, дома, з сябрамі. Але калі добра задумацца, то мы зразумеем, што ўсё гэта залежыць наўпрост ад мяне самога. Поспех у школе залежыць толькі ад мяне.\nКалі я буду добра вучыцца, у мяне будуць добрыя ацэнкі. Добрыя адносіны дома. Гэта таксама залежыць ад мяне. Не толькі ад мяне, вядома, але ў большай ступені. Калі я не буду грубіяніць бацькам, мы не будзем сварыцца.\nДобрыя адносіны з сябрамі зноў жа маіх рук справа. Калі я буду добрым, таварыскім, спагадным, то ў мяне будзе шмат добрых сяброў.


Ярмошына: Выбарчае заканадаўства зменім, калі зменіцца Канстытуцыя | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Ярмошына: Выбарчае заканадаўства зменім, калі зменіцца Канстытуцыя\nРэдакцыя Выбарчага кодэкса, у якой улічаныя рэкамендацыі АБСЕ, ужо паўтара года ляжыць на стале ў Аляксандра Лукашэнкі.\nСтаршыня Цэнтрвыбаркама Лідзія Ярмошына дала Еўрарадыё невялікае інтэрв’ю пра змены, якія чакаюць беларускае выбарчае заканадаўства. Яна тлумачыць, чаму Выбарчы кодэкс не ўдакладняецца з улікам рэкамендацый БДІПЧ АБСЕ, а таксама разважае, ці магчыма ў рэаліях беларускай выбарчай сістэмы вырасціць палітычную эліту.\nПрапановы па змене выбарчага заканадаўства паўтара года ляжаць у Лукашэнкі\nЕўрарадыё: Пасля мінулых і прэзідэнцкіх, і парламенцкіх выбараў Беларусь атрымала ад БДІПЧ АБСЕ шэраг рэкамендацый па змене выбарчага заканадаўства. Набліжаюцца чарговыя выбары дэпутатаў і прэзідэнта. Рэкамендацыі еўрапейскіх экспертаў будуць улічаныя, ці зноў у апошні момант мы пачуем пра тое, што “зрабіць гэта мы не паспяваем”?\nЛідзія Ярмошына: Як вы, магчыма, ведаеце, камісія, створаная пры Цэнтрвыбаркаме, распрацавала свае прапановы з улікам рэкамендацый АБСЕ і ўнесла іх на разгляд кіраўніку краіны яшчэ паўтара года таму. З таго часу ніякай падрыхтоўкі па ўнясенні змен у выбарчае заканадаўства не вядзецца. Кіраўнік краіны, выступаючы перад парламентам, сказаў пра мэтазгоднасць такога кшталту змен пасля таго, як будзе змененая Канстытуцыя. Бо тады ўжо будзе бачна, у які бок мяняць выбарчае заканадаўства.\nАле, хаця гэтая праца і не вядзецца, мы падчас кожнай выбарчай кампаніі ў той ці іншай ступені ўводзім прапановы АБСЕ, накіраваныя на адкрытасць і дэмакратызацыю выбарчага працэсу. І наступныя выбарчыя кампаніі таксама будуць адбывацца з удасканаленай практыкай. Мы заўжды ўлічваем той негатыў, які меў месца падчас правядзення кожных папярэдніх выбараў. І спрабуем шляхам тлумачэнняў і пастаноў ЦВК палепшыць правапрымяняльную практыку.\nЕўрарадыё: А калі гаворка пра змены ў Канстытуцыю не ідзе, то і казаць пра грунтоўныя змены ў выбарчым заканадаўства не даводзіцца?\nЛідзія Ярмошына: Думаю, так. Справа ў тым, што немэтазгодна мяняць закон, а потым зноў яго мяняць следам за Канстытуцыяй. Калі будзе мяняцца Канстытуцыя, дык будзе змененая ўся сістэма выбараў. Гэта прывядзе да карэннай рэформы выбарчага заканадаўства, а не толькі да нейкага яе паляпшэння на падставе прапаноў АБСЕ.\nУвесь свет ідзе па шляху стварэння палітычнай эліты, і нам нікуды ад гэтага не сысці\nЕўрарадыё: Наколькі верагодна, што бліжэйшыя прэзідэнцкія ці парламенцкія выбары сумесцяць з рэферэндумам па ўнясенні змен у Канстытуцыю?\nЛідзія Ярмошына: Ніякіх меркаванняў на гэты конт у мяне няма. Ніякай працы ў гэтым накірунку не вядзецца, прынамсі, у межах ЦВК. На дадзены момант гэтае пытанне не абмяркоўваецца і ў грамадстве, што заўжды папярэднічае зменам такога кшталту. Бліжэйшыя кампаніі пройдуць у адпаведнасці з дзеючай Канстытуцыяй і выбарчымі законамі. Хаця ўсё заўжды магчыма!\nЕўрарадыё: Але ж раней вы выступалі за змену нашай выбарчай сістэмы.\nЛідзія Ярмошына: Я лічу, што нашы партыі без змены існуючай выбарчай сістэмы не будуць развівацца так, як маглі б развівацца пры наяўнасці прапарцыйнай сістэмы — выбараў па партыйных спісах. Увесь свет ідзе па шляху стварэння палітычнай эліты, якая можа выхоўвацца толькі ў нетрах палітычных партый. І нам нікуды ад гэтага ўсё адно не сысці.\nЕўрарадыё: І партыі хочуць выбараў па партыйных спісах. Але, відаць, не хутка дачакаюцца?\nЛідзія Ярмошына: Не факт. Гэта пытанне з катэгорыі: “Над гэтым разважаюць…”\nЗаканадаўчай забароны на сумяшчэнне выбарчых кампаній няма\nЕўрарадыё: Наступныя прэзідэнцкія і парламенцкія выбары прыпадаюць на 2020 год. Ці будзе перанос адной з выбарчых кампаній на больш ранні тэрмін, і якой з іх?\nЛідзія Ярмошына: Тут я магу абапірацца толькі на пазіцыю кіраўніка краіны, які сказаў, што такія выбарчыя кампаніі сумяшчацца не павінны. І на падставе гэтага выказвання я раблю выснову, што яны не будуць сумешчаныя. Але і тут магу толькі паўтарыць: усё ў жыцці магчыма. Ніякай заканадаўчай забароны на такое сумяшчэнне выбарчых кампаній няма.\nЕўрарадыё: Калі раней пройдуць выбары дэпутатаў, дык час паўнамоцтваў гэтага складу парламенту будзе скарочаны?\nЛідзія Ярмошына: Вядома, час іх працы зменшыцца. Але забароны на такое скарачэнне няма. Калі мы праводзім датэрміновыя выбары прэзідэнта, скарачаючы такім чынам яго тэрмін, мы ж не кажам, што гэта з’яўляецца нейкім парушэннем Канстытуцыі. Заўжды трэба зыходзіць з палітычнай мэтазгоднасці і тых умоў, у якіх існуе грамадства.


В. Трыгубовіч: “Кніга Івонкі Сурвілы для многіх будзе адкрыцьцём”\n18 сакавік 2008, 02:06\nУ сядзібе Партыі БНФ адбылася прэзэнтацыя кнігі ўспамінаў старшыні Рады БНР Івонкі Сурвілы “Дарога. Стоўпцы. Капэнгаген. Парыж. Мадрыд. Атава. Менск”. Удзел у імпрэзе ўзялі людзі рознага веку, многія вядомыя ў краіне палітыкі, творцы і грамадзкія дзеячы.\nКарэспандэнтка: “Назавіцеся, калі ласка”.\nКарэспандэнтка: “Ці ўжо бачылі кнігу, што можаце пра яе сказаць?”\n“Толькі прагартаў, але мне было вельмі цікава. Тым больш што я сустракаўся з Івонкай Сурвілай. Гэта вельмі цікавы чалавек. І таму будзе вельмі цікава прачытаць яе ўспаміны. Бо ў яе вельмі багатае на падзеі жыцьцё, цесна зьвязаныя з гісторыяй Беларусі”.\nКарэспандэнтка: “Беларускі літаратар Яўген Гучок. Што можаце сказаць вы?”\n“Меў гонар займець гэтую кнігу. Цудоўная кніга і вельмі патрэбная. Каб паказаць, што наш дух жывы ня толькі тут, але й там. Там, магчыма, і больш праяўляецца. А адтуль нейкая энэргетыка будзе ісьці й да нас”.\nКарэспандэнтка: “Сьпявачка, бардэса Тацяна Беланогая. Ці вы ўжо знаёмая з кнігай, ці толькі цяпер першы раз узялі яе ў рукі?”\n“Толькі цяпер, але відаць, што мы толькі цяпер пачынаем выходзіць на такі ўзровень, што ў нас ёсьць і памяць, і гісторыя. І нельга ўжо будзе камусьці казаць, што ў вас нічога няма, што ўсё гэта прыдумана. І гэтая кніга ёсьць пацьверджаньнем – бярыце, чытайце”.\nКарэспандэнтка: “Спадарыня Валянціна Трыгубовіч – пра кнігу, пра вечарыну”.\n“Я вельмі радая, што адбылася гэтая вечарына. Са спадарыняй Сурвілай мы знаёмыя так даўно, што здаецца, усё жыцьцё. Гартаючы кнігу, я бачыла, што некаторыя рэчы яна падае вельмі сьцісла і далікатна. Напэўна, яна мяркуе, што яшчэ не надышоў той час, каб казаць пра іх больш адкрыта. Але для вельмі многіх людзей гэтая кніга стане адкрыцьцём асобы, адкрыцьцём таго факту, што Рада БНР жыве і працуе вельмі плённа”.\nКарэспандэнтка: “Намесьнік старшыні Партыі БНФ Аляксей Янукевіч. Што вы можаце сказаць пра кнігу і пра саму вечарыну”.\n“Кнігу я яшчэ толькі гартаў і скажу адразу, што мяне асабліва прывабілі здымкі. Яны вельмі рэдкія і для мяне надзвычай важкія. Бо гэта гісторыя ня толькі жыцьця спадарыні Сурвілы, але й гісторыя Беларусі. Вельмі радуюся, што гэтая кніга выйшла, вельмі радуюся, што атрымаў яе, і абавязкова буду чытаць. Рады самому факту выданьня гэтай кнігі і сёньняшняй вечарыне. Раней такога выданьня не было, а таму ўсіх таксама заахвочваю пачытаць”.\n“Дарога” вучыць будаваць беларускі дом”\nА.Лукашук: “Дарога” -- постмадэрнісцкая кніга”


Анлайн-канферэнцыя «ВРІ і грып: як абараніцца ад інфекцыі і пазбегнуць ускладненняў» пройдзе на парталах Здаровыя людзі і tut.by - Здоровые люди\nЦі можа бяссонніца быць ад... снатворнага? Тэст\nШукайце прычыну! Псіхатэрапеўт пра бяссонніцу і снатворныя сродкі + практыкаванні для сну\nМаленькія радасці жыцця\nЛячэнне і прафілактыка атапічнага дэрматыту\nМіністэрства аховы здароўя: «У 22 чалавек – адмоўныя тэсты на COVID-19, 59 застаюцца пад медыцынскім кантролем»\nАнлайн-канферэнцыя «ВРІ і грып: як абараніцца ад інфекцыі і пазбегнуць ускладненняў» пройдзе на парталах Здаровыя людзі і tut.by\n87 0 69\nСезон прастудных захворванняў і грыпу ў самым разгары. Насмарк, кашаль, тэмпература, ламота ва ўсім целе бураць усе планы, перашкаджаюць працы і адпачынку. Як зберагчы сябе і блізкіх ад хваробы? Як правільна лячыцца? А калі ўсё ж такі грып? Што рабіць? Ці заўсёды трэба прымаць антыбіётыкі? Супрацьвірусныя, імунастымулюючыя, супрацьгрыпозныя і супрацьзапаленчыя... Як не заблытацца ў гэтым багацці лекавых сродкаў і выбраць правільны? Якія прэпараты сапраўды дапамагаюць?\nПра гэта і многае іншае можна будзе спытацца падчас анлайн-канферэнцыі «ВРІ і грып: як абараніцца ад інфекцыі і пазбегнуць ускладненняў», якая пройдзе 19 лютага з 14.00 да 16.00 на інфармацыйных парталах «Здаровыя людзі» (24health.by) і tut.by. Нашы эксперты:\nгалоўны пазаштатны спецыяліст па дзіцячых інфекцыйных хваробах Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, загадчык кафедры дзіцячых інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, д.м.н., прафесар Раманава Аксана Мікалаеўна;\nдацэнт кафедры інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, к.м.н. Горбіч Юрый Леанідавіч;\nзагадчык 5-га аддзялення Гарадской дзіцячай інфекцыйнай бальніцы Мінска,к.м.н., дацэнт Кудзін Аляксандр Пятровіч.\nЗагадзя пытанні можна дасылаць на электронную пошту healthypeoplebel@gmail.com. У дзень правядзення анлайн-канферэнцыі пытанне можна будзе задаць на сайце, націснуўшы на банер "Прямая линия". Звяртаем Вашу ўвагу: неабходна папярэдняя рэгістрацыя на сайце.\nПаэзія Таццяны Сівец прагучыць на фестывалі Юрыя Башмета\nМой лепшы дзень-2018. Святлана Маслоўская\nФальклорны гурт HardWood выступіць у оперным тэатры\nУ гэтым сезоне беларусы хварэюць на грып і ВРІ радзей, чым у мінулым\nУсе артыкулы раздзела (306)\nПра сімптомы і меры прафілактыкі COVID-19


Правасвядомасць і правапарадак – катэгорыі непадзельныя | Белыничи. Зара над Друццю\n16.06.2020 31 Зара над Друццю\nМы з вамі жывём у вельмі дынамічны і складаны час. Час вялікіх перамен.\nГлабальная пераацэнка існуючых раней духоўных каштоўнасцей, адмова ад многіх этычных норм і прынцыпаў маралі не могуць не аказваць свой негатыўны ўплыў на стыль жыцця і паводзі-ны людзей. Наша рэспубліка, нягледзячы на ўсё сваё хараство, выдатныя традыцыі і душэўны народ, працягвае адчуваць гэту ўсёдазволенасць і бездухоўнасць не самым лепшым чынам. Значна ўзрасла колькасць лю-дзей, якія перасталі шанаваць сваіх продкаў. Культ грошай, асабліва для моладзі, стаў пераважным, часта ў незалежнасці ад крыніцы іх атрымання.\nУ грамадстве выяўляюцца такія формы прававога нігілізму, як наўмыснае парушэнне дзеючых законаў i iншых актаў, грубае парушэнне правоў чалавека на жыццё, гонар, маёмасць.\nНаўмысныя забойствы, а таксама цяжкія цялесныя пашко-джанні з’яўляюцца аднымі з найбольш небяспечных злачынстваў. Яны часцей за ўсё становяцца наступствамі бытавых канфліктаў паміж знаёмымі або людзьмі, звязанымі роднаснымі адносінамі.\nАналіз крымінальных спраў гэтай катэгорыі паказвае, што ў асноўным яны былі зроблены ў нецвярозым стане. У многіх выпадках аб’ектам злачынцаў становяцца менавіта жанчыны, а таксама пажылыя, бездапаможныя людзі.\nЗабойствы і прычыненне цяжкіх цялесных пашкоджанняў у побыце абумоўлены значным расслаеннем грамадства па эканамічных прыкметах, сацыяльным статусе, уласнай няўпэўненасцю ў заўтрашнім дні. П’янства, алкагалізм, гвалт і жорсткасць, якія несціханай плынню ліюцца з экранаў тэлебачання, старонак друкаванай прадукцыі і інтэрнэту, на падсвядомым узроўні фарміруюць у насельніцтва імкненне вырашаць падобным чынам і свае жыццёвыя праблемы, а таксама стаўленне да чалавечай годнасці і самаго жыцця як да нечага нязначнага.\nГэтыя і шэраг іншых фактараў спараджаюць праблему бытавой злачыннасці, бо нярэдка чалавек толькі дома, у сям’і, адчувае сваю сілу, беспакаранасць, дазваляе сабе расслабіцца і часта перастае кантраляваць уласныя дзеянні, даючы волю негатыўным пачуццям у адносінах да блізкіх. Многія жанчыны, становячыся ахвярамі гвалту ў сям’і, выклікаюць участковага інспектара міліцыі, каб ён злёгку напалохаў дэбашыра, бо прыцягненне яго да адміністрацыйнай адказнасці прывядзе да ўдару па іх сямейным бюджэце. Адчуваючы беспакаранасць, “кухонныя баксёры” працягваюць адточваць сваё “майстэрства” на жанчынах.\nНізкі маральны, культурны ўзровень выяўляецца не толькі ў п’янстве, але і ў нежаданні працаваць, выконваць абавязкі ў сям’і, г.зн., у тых фактарах, якія выклікаюць канфлікты ў побыце. Яны, у сваю чаргу, пад уплывам грэбавання мерамі адміністрацыйнага і грамадскага ўздзеяння перарастаюць у злачынствы.\nУ цэлым, узровень правасвядомасці, прававой культуры і выхавання застаецца невысокім. Пра гэта красамоўна сведчыць рост злачыннасці і іншых правапарушэнняў у рэгіёне.\nСупрацьстаяць гэтай негатыўнай праяве досыць складана. Нельга спадзявацца на тое, што поўную абарону грамадзян ад злачынных замахаў змогуць забяспечыць адны толькі прадстаўнікі праваахоўных органаў. Неабходна доўгая і ўпартая праца, накіраваная на рэанімацыю свядомасці людзей. Прычым, вынікі яе могуць з’явіцца далёка не адразу. Практычна, за гэты час сфарміруецца новае пакаленне, якое павінна будзе адкарэктаваць пэўныя маральныя ўстаноўкі і аздаравіць грамадства.\nПравасвядомасць грамадзян бесперапынна звязана з фарміраваннем дзяржаўнага прававога светапогляду, прафесійна-маральным выхаваннем, са станам злачыннасці. Сёння можна колькі заўгодна казаць аб неабходнасці прафілактыкі злачынстваў і правапарушэнняў, новых сродках і метадах яе ажыццяўлення, але ўсё гэта не прынясе дастатковых вынікаў да таго часу, пакуль належная ўвага не будзе нададзена прававому і маральнаму выхаванню падрастаючага пакалення.\nЗ ранняга дзяцінства неабходна закладваць у свядомасць чалавека правільныя ўяўленні аб сапраўдных каштоўнасцях, выхоўваць яго на прыкладах прыгожага і гуманнага. Пры гэтым неабходна ўлічваць, што дзеці не заўсёды правільна разумеюць і адрозніваюць добрае ад дрэннага. Так, напрыклад, вельмі часта ў малых адны паняцці падмяняюцца іншымі: “смеласць” звязана з гатоўнасцю кагосьці пабіць, “сумленне” – з нежаданнем назваць вінаватага ў правапарушэнні і г.д. Прычына такога стаўлення – няправільнае выхаванне бацькоў ці негатыўны ўплыў бліжэйшага акружэння. Дарослыя абавязаны разумець, што дзеці ў сваім жыцці часта кіруюцца менавіта іх прыкладам.\nКолькі разоў бацькі распавядалі падлеткам аб “дзедаўшчыне” ў войску? А вось жахамі, якія адбываюцца за калючым дротам, калі чалавек зробіць злачынства, чамусьці ніхто сваіх дзяцей не палохае. Пры гэтым у выпадках, калі дзіця робіць правапарушэнне, бацькі, як правіла, перакладаюць віну на іншых лю-дзей або на фатальны збег абставін.\nТаму неабходна праводзіць карэкціроўку маральных і прававых поглядаў не толькі ў падрастаючага пакалення, але і ў людзей, на якіх ускладзена іх выхаванне.\nНеабходна зразумець, што ніхто, акрамя нас саміх, не зможа змяніць жыццё, не зробіць яго лепшым. Усе мы павінны навучыцца ставіцца адзін да аднаго ўважліва, зразумець, што самае прыгожае ў свеце – гэта чалавек.\n← Крымінальны пульс


15 сьнежань 2008, 11:26\n20 сьнежня заканчваецца падпіска ў “Белпошце”. Пэрспэктыва набраць прыстойны наклад для многіх дзяржаўных выданьняў выглядае даволі праблематычнай.\nТаму, прынамсі, у вайсковых частках вярнуліся да прымусовай падпіскі на цэнтральны орган Міністэрства абароны – газэту “Во славу Родины”.\nУ батальёне радыёэлектроннай барацьбы, дзе служаць сотні вайскоўцаў, я сустрэўся са старшым лейтэнантам Андрэем – па зразумелых прычынах, прозьвішча ў эфіры не называю. Аднак, паводле ягонага сьведчаньня, большасьць службоўцаў з такім прымусам сутыкнулася ўпершыню.\nПраз два дні камандзір выклікае да сабе – “ніяк ня менш, чым на паўгода!”\n“Я размаўляў са старэйшымі афіцэрамі, дык яны кажуць, што “такога з савецкіх часоў не было”. Пры канцы месяца, калі грошай так сабе, 35 тысяч рублёў “вынь ды пакладзі” – загадана прынесьці камандзіру квіток на падпіску “Во славу Родины”. Чым пагражалі? “Загады не абмяркоўваюцца”. Я вырашыў перахітрыць – падпісацца на адзін месяц, гэта пяць тысяч з хвосьцікам. Праз два дні камандзір выклікае да сабе – “ніяк ня менш, чым на паўгода!” На “Белпошце” база дадзеных і адразу відаць, хто на колькі падпісаўся. Ня толькі афіцэраў, прапаршчыкаў, але кухараў, работнікаў кацельных – усіх прымусілі служыць “Во славу Родины”. Падпісаў сваю маці – можа, праграму перадач пачытае...”\nМой суразмоўца ня ўтойваў свае адносіны да зьместу выданьня.\n“Усё, што не датычыць перадруку з замежных газэт, гэта прапагандысцкі лісток – сумны, нецікавы, з дрэннай мовай, якой апісваецца быт афіцэраў, жаўнераў. Помню на расейскай мове:\n“Когда вы по городу тихо идёте – взгляните на небо, как мирно оно.\nВы можете спать совершенно спокойно – вас охраняют войска ПВО!»\nТакія вершы чытаць – апэтыт псаваць, гаворачы словамі прафэсара Прэабражэнскага...”\nТэлефаную ў рэдакцыю вайсковай газэты старшаму інспэктару па падпісцы, спадарыні Пцічкінай.\n“Усё ў нас з накладам у парадку! Па будням 27 тысяч, па суботах да 28 дабаўляецца. Распаўсюджваньне праз кіёскі ідзе больш слабенька, а падпісная кампанія, як патрабуецца. Натуральна, вайскоўцы яе будуць падпісваць...”\nШто тычыць практыкі прымусовай падпіскі, дык спадарыня Юлія кажа:\n“Асабіста я гэтага ня чула, а як на самой справе... Яе проста прапануюць. Атрымліваць альбо адмаўляцца – справа кожага...”\nЯ папрасіў пракамэнтаваць сытуацыю намесьніцу старшыні праўленьня Беларускай асацыяцыі журналістаў Тацяну Мельнічук. Дарэчы, у савецкія часы спадарыня Тацьцяна сама чатыры гады працавала ў вайсковай газэце “Ленинец”.\nЛічбы, на якія выходзіць вайсковая прэса, намаляваныя недзе ў пляне\n"Калі я працавала, сытуацыя не абмяркоўвалася – служывы ці вольнанаёмны павінен мець падпіску на вайсковую газэту. Газэткі для рэгіёнаў ці ў вучэльнях былі бясплатныя, за дзяржаўны кошт. Але старая практыка засталася. Лічбы, на якія выходзіць вайсковая прэса, намаляваныя недзе ў пляне. Камандзіры павінны частку лічбы выканаць. А тое, што чытачы-вайскоўцы крытыкуюць гэту газэту, то каб не абмяжоўвацца гэтым чытвом, павінны мець яшчэ нешта. Тое, што навязваюць, не абавязкова чытаць. Прыкра, што за грошы вайскоўцаў, якія атрымліваюць не надта багата ў нашай краіне, папаўняюцца бюджэты, робіцца дуты імідж. Калі б быў свабодны выбар, наклады такой прэсы былі б вельмі незайздросныя – вельмі нізкія...”


Што адбываецца на могілках ўначы на Дзяды — Generation.by\nШто адбываецца на могілках ўначы на Дзяды\nБеларусы сьвяткуюць Дзяды сёньня, 2 лістапада, а літоўцы за дзень да таго. Але адпачываюць да гэтага тры дні, за якія маюць нагоду выбрацца на самыя знакамітыя могілкі Вільні, каб паставіць там сьвечкі сваякам, вядомым ці зусім забытым асобам, пахаваным стагодзьдзі таму.\nВіленскія могілкі ўвечары 1 лістапада — гэта зорнае неба дагары нагамі. Сотні, а можа і тысячы маленькіх агеньчыкаў запаўняюць цемру пагоркаў, на якіх высяцца велічныя каменныя крыжы і анёлы, што ахоўваюць людзей іншых эпохаў і стагодзьдзяў.\nСярод гэтага мора на могілках Роса, што на поўдні Вільні недалёка ад чыгункі, агеньчыкамі падаюць сыгналы магілы вядомых беларусаў: Ядзьвігіна Ш., Уладзіслава Сыракомлі, братоў Антона і Івана Луцкевічаў. Пра апошніх, гледзячы па колькасьці сьвечак, памятаюць добра — ды й як можна забыцца на адных зь першых архітэктараў ідэі незалежнай Беларусі?\nМагілы іншых вядомых насельнікаў могілак Росы можна лёгка пазнаць па багацьцю сьвечак. А ля некаторых зь іх увечары ўвесь час нехта ёсьць як, напрыклад, ля помніка бадай самаму знакамітаму літоўскаму мастаку Мікалоюсу Чурлёнісу, стагодзьдзе з даты сьмерці якога сёлета адзначаюць.\nМогілкам Роса болей за два стагодзьдзі. Велічныя і троху ўжо занядбалыя помнікі ў мінулым багатым і моцным стаяць па суседзтву з, ад пачатку безыменнымі, пахаваньнямі памерлых ад эпідэмій і іншых людзкіх няшчасьцяў. Таму калісьці гэтае месца называлі сіроцкім, але з часам за ім захавалася болей паэтычнае — Роса — ад агульнага ў літоўскай і славянскіх мовах «раса».\nЦяпер па расе ўвечары гуляюць нават тыя, хто ня мае тут ніводнага сваяка. Але ўсё роўна ставіць сьвечкі на выпадковых забытых магілах. Бо Дзяды — час спытаць парады мудрых продкаў. І прыгадаць аб вечнасьці, што чакае ўсё жывое.\nВіленчукі кажуць, што калі сьвечкі дагараюць, на могілках зьбіраецца талака, каб прыбраць згарэлыя сьвечкі.\nВільня,\tгісторыя,\tталака,\tсьвяты\nАлесь Герасіменка 21:41, 02/11/2011 | Артыкулы |


ДЗЕДАВІЦА - МАСКА\nПятніца, 17.09.2021, 04:53\nІстотны элемент рытуальнага пераапранання. Найбольш шырока М. выкарыстоўвалася на Беларусі падчас калядак, а таксама ў валачобным абрадзе, што адпавядае агульна-еўрапейскай традыцыі прымеркавання рытуальнага пераапранання да зімы і вясны. М. у беларускай традыцыйнай культуры звычайна выступае як частка рытуальнага строю, вобраза.\nНайбольш папулярныя маскаваныя калядныя (шчадроўскія) персанажы – каза, мядзведзь, журавель, “кабыла”, ліса, “дзед”, “цыган”, “смерць”, “немец”; валачобныя – “дзед”, “цыган”. Персанажы – М. спарадычна прысутнічаюць у іншых каляндарных абрадах, рытуалах: мікольскія “цыганы”.\nВаджэнне “куста”, ляльнік, провады русалкі; а таксама ў гульнёвых формах, што спадарожнічалі вясельнай абраднасці – “цыган”, “ксёндз”, “доктар”, “стражнік” (“паліцэйскі”). М. і яе элементы меліся ў галоўных персанажаў пазаабрадавых гульняў: “Яшчур”, “Млын”, “Чорт2, “Смерць”, “Злыдні”, “Лось” ды інш.\nГрым выкарыстоўваўся ў народных тэытральных і тэатралізаваных відовішчах – выступленнях скамарохаў, інтэрмедыях, народнай драме. Арыгінальнай з’явай былі маскаваныя персанажы тэатралізаваных пастановак падчас шляхецкага пахавальнага рытуалу часоў барока. У параўнальна невялікай колькасці прадстаўлены М. хрысціянскіх асобаў – персанажаў містэрый, свята “трох каралёў”. Тыпы М., маскавання былі досыць разнастайнымі.\nГэта – аўтаномная М., якая магла існаваць асобна: М. з бяросты каляднага “дзеда”, маскі мядзведзя, лісы. Найбольш старажытная форма змянення твару – яго расфарбоўка: перш – наперш сажай (“цыган”, “мядзведзь”), часта ў спалучэнні са штучнай барадой. Асобна вылучаюцца сінтэтычныя маскаваныя персанажы, галава якіх цалкам выраблялася штучна – “каза”, “жораў”.\nТыпалагічна роднаснае маскаванню прыкрыванне твару разнастайнымі рэчамі – зелянінай у ваджэнні “куста”, “Яшчуры”, ляльніку ці рознакаляровымі стужкамі – “Шчодра”. Хаванне твару тут з’яўляецца часткай суцэльнага маскіравання фігуры, што набліжае гэтых персанажаў да лялек, якіх спальвалі, тапілі на Каляды, Купалле ці насілі па хатах на шчодры вечар.\nГенезіс М. адлюстроўвае розныя этапы дынамікі светапогляднай сістэмы грамадства. Магчыма, найбольш старажытныя М. тыя, што прадстаўляюць жывёлін. Па паходжанні яны звязаныя з татэмізмам, а таксама з паляўнічай магіяй, калі ў магічных мэтах імітавалі жывёлін. У дадзеным выпадку пераапрануты персанаж увасабляе непасрэдна жывёліну як сімвал дабрабыту, звышрэальных станоўчых якасцяў (у першуючаргу каза, мядзведзь).\nУ пазнейшы час жывёльныя персанажы перайшлі ў гульнёвую сферу – “кабыла” і яе продаж цыганам. Аб непасрэднасці гэтых персанажаў сведчыць удзел у абрадавых дзеяннях сапраўдных жывых жывёлін – у прыватнасці казы. Да архаічных, магчыма, архетыпічных праяў міфалагічнага мыслення належыць вобраз “дзеда”, які можа быць праявай архетыпу святарнага старца ці ўвасабленнем першапродка.\nДа глыбінных пластоў традыцыйнай культуры належаць і іншыя абрадавыя М. ці іх элементы – куст, ляля. Да больш позніх, тэатральна – карнавальных, належаць маскі цыгана, ксяндза, стражніка, доктара. Галоўная функцыя М. – прыкрыццё сапраўднага твару, аблічча, змена вонкавай, а таксама ўнутрана-вонкавай існасці.\nРазам з тым функцыі М. досыць розныя ў розныя эпохі. Абрадавыя М. звязаныя звычайна з магіяй плоднасці; некаторыя архаічныя персанажы (“Яшчур”) сімвалізавалі магутныя сілы прыроды, аб’ект ахвярапрынашэнняў. Актыўнае выкарыстанне М. на Каляды можа быць звязанае з дзвюма рэчамі. Гэта даўняя традыцыя пераўвасаблення (параўн. рымскія сатурналіі), звязаная са зменай фазы Сонца, а таксама актыўнасцю нячысцікаў.\nМагчыма, М. тут выконвае ахоўную функцыю (страшная М. пужае нячысцікаў ці, наадварот, робіць людзей “сваімі” для іх), яна бароніць чалавека ад нячысцікаў, а таксама выклікае персанажаў, спрыяльных для людзей.\nМАСКА – істотны элемент рытуальнага пераапрананьня. Найбольш шыро¬ка маска выкарыстоўвалася на Беларусі падчас калядак, а таксама ў валачобным абрадзе, што адпавядае агульна-еўрапейскай традыцыі прымеркаваньня рытуальнага пераапрананьня да зімы й вясны.\nМаска ў беларускай традыцыйнай культуры звычайна выступае як частка рытуальнага строю, вобраза. Найбольш папулярныя маскаваныя калядныя (шчадроўскія) персанажы — каза, мядзведзь, журавель, «кабыла», ліса, «дзед», «цыган», «смерць», «не¬мец»; валачобныя — «дзед», «цыган».


Чыстае поле або лес. Дзе будаваць дзіцячыя ўстановы? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Чыстае поле або лес. Дзе будаваць дзіцячыя ўстановы?\nЧыстае поле або лес. Дзе будаваць дзіцячыя ўстановы?\nЖыхары Бараўлянскага сельсавета ў свой час сталі заложнікамі сітуацыі. У апошнія гады тут будавалася многа шматкватэрных дамоў, выдзяляліся ўчасткі для індывідуальнай забудовы. Будаўнічыя фірмы не надта імкнуліся ўзводзіць сацыяльную інфраструктуру.\nУ выніку ўсё гэта прывяло да недахопу месцаў у дашкольных і школьных дзіцячых установах. Цяпер тут робяцца захады да выпраўлення сітуацыі. У 2019—2020 гадах плануецца пабудаваць комплекс «Дзіцячы сад — сярэдняя школа» ў вёсцы Бараўляны ў раёне вуліцы Жамчужнай за кошт сродкаў Мінгарвыканкама, для чаго неабходна высекчы 4,8 гектара лесу. Супраць такога рашэння выступае частка жыхароў, якія стварылі ініцыятыўную групу. Яны сцвярджаюць, што на гэтым участку растуць расліны, занесеныя ў Чырвоную кнігу, у прыватнасці лілея кудраватая, і патрабуюць перанесці будаўніцтва на пустое поле ў вёсцы Бараўляны. Але тут прадугледжана ўзвядзенне шматкватэрных дамоў для медыкаў і настаўнікаў — на чарзе на паляпшэнне жыллёвых умоў у сельсавеце стаіць каля чатырох тысяч спецыялістаў. Як сцвярджаюць праекціроўшчыкі і будаўнікі, у Бараўлянах і аграгарадку Лясны знайсці іншыя ўчасткі для будаўніцтва дзіцячых устаноў немагчыма па прычыне шчыльнасці забудовы.\nУ чарговым звароце ў рэдакцыю нашай газеты заяўнікі заклапочаны, што прадпрыемства «Марэна» ўзнавіла, на іх думку, незаконныя зямельныя работы ў лесапаркавай зоне. Яны патрабуюць перанакіраваць будаўніцтва комплексу «Дзіцячы сад — сярэдняя школа» на пустыр, у чыстае поле.\n— Размяшчэнне комплексу ў раёне вуліцы Жамчужнай адпавядае функцыянальнаму занаванню ўчастка, якое прадугледжана і зацверджана Генеральным планам развіцця вёскі Бараўляны і аграгарадка Лясны ў жніўні 2018 года, — адзначыла старшыня Бараўлянскага сельвыканкама Жанна Варабей. — Вясной на аб'екце праводзіліся інжынерна-геалагічныя разведвальныя работы, і ў Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя накіраваны дакументы на атрыманне дазволу на перасадку «чырванакніжнікаў».\nІ яшчэ адзін момант, які закранаюць заяўнікі, — нібыта работы вядуцца без узгаднення з зацікаўленымі арганізацыямі. Аднак, як запэўніла Жанна Варабей, усё ўзгоднена з адпаведнымі службамі: экалагічнымі, прыродаахоўнымі, лясгасам, ва ўстаноўленым законам парадку, з неабходнымі дазволамі. Таму падстаў для пераносу месца будаўніцтва няма.\nАле кола прэтэнзій часткі грамадзян з кожным разам павялічваецца. Напрыклад, яны незадаволеныя будаўніцтвам шматфункцыянальнага гандлёвага цэнтра. На іх думку, гэта прывядзе да транспартнага калапсу.\nДарэчы, па гэтым аб'екце прайшла працэдура грамадскага абмеркавання, у Доме культуры 12 сакавіка была арганізаваная прэзентацыя праекта з удзелам забудоўшчыкаў, спецыялістаў Мінскага райвыканкама, сельвыканкама, жыхароў. Праектанты і падрадчыкі адказалі на ўсе пытанні, што цікавілі людзей.\nТаварыства з абмежаванай адказнасцю «Знешэканомбуд», якое набыло зямельны ўчастак з аўкцыёну, распрацавала праектна-каштарысную дакументацыю. Яна ўзгоднена з усімі службамі, у тым ліку і з дарожнай аўтаінспекцыяй рэспубліканскага і абласнога падпарадкавання. Паколькі з аднаго боку аб'екта ідзе рэспубліканская аўтатраса М3 Мінск — Віцебск, з другога — абласная Н9037 Дубаўляны — Бараўляны — Каралёў Стан, для бяспекі пешаходаў і кіроўцаў на будучым аб'екце прадугледжаны заезд і выезд транспарту з розных бакоў, пешаходныя дарожкі, святлафор, больш за 200 месцаў для стаянкі транспарту. Кампанія плануе абсталяваць закрытыя комплекс або зону адпачынку для дзяцей. Акрамя таго, адкрыццё цэнтра дазволіць стварыць каля 200 новых рабочых месцаў, што будуць не лішнія для Бараўлян.\nЗагаловак у газеце: Чыстае поле або лес\nЦі ўдасца дамовіцца ўладам і жыхарам Бараўлянскага сельсавета?\n2436 Настаўніца беларускай мовы і літаратуры: Жыць, каб... не бурыць!\n589 Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?


Ёсць перспектыва — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nУладзімір Парфімовіч працуе інжынерам па эксплуатацыі ў машынна-трактарным парку ААТ «Радзіма Якуба Коласа». Выпускнік Беларускага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага ўніверсітэта прыйшоў на працу ў гаспадарку паўгода назад.\n– Гэтае таварыства выбраў сам, – расказвае Уладзімір, – бо хацелася ў свой раён, бліжэй да дому. І задаволены, бо калектыў спецыялістаў інжынернай службы ў нас малады. Працуюць у таварыстве і мае знаёмыя.\nМалады спецыяліст расказвае, што яго заўсёды вабіла тэхніка, таму і выбраў такую спецыяльнасць. І дадае, што ў свой час яго бацька таксама скончыў гэтую навучальную ўстанову.\nПражывае Уладзімір Парфімовіч у Новым Свержані, разам з бацькамі. Кожны дзень ездзіць на работу. Але гэта яго асабліва не турбуе, бо ёсць уласная аўтамашына, і ў калег таксама. Задаволены, што пераразмеркаваўся сюды, а практыку праходзіў у адной з гаспадарак Магілёўскай вобласці.\n– Мне падабаецца тут працаваць, бо і таварыства моцнае, і кіраўнік добра ведае інжынерную справу, – працягвае гаворку суразмоўца. – З ім можна абмеркаваць любую праблему. Дапамагаюць набірацца вопыту галоўны інжынер і загадчык майстэрань. Такім чынам увасабляю тэорыю на практыцы.\nУ абавязкі інжынера ўваходзіць, у асноўным, работа з гарантыйнай тэхнікай. Уладзімір Парфімовіч пільна сочыць за яе эксплуатацыяй і афармляе патрэбныя паперы. Калі ёсць неабходнасць, то ездзіць у розныя фірмы па запчасткі. У кіраўніцтва таварыства добрыя водгукі аб маладым спецыялісту. З даручэннямі Уладзімір спраўляецца, таму пастараюцца замацаваць яго ў гаспадарцы. Тым больш, што ёсць перспектыва кар’ернага росту.


Выбар паэзіі Янкі Купалы\nПатрэба мець падручную кнігу творчасьці Янкі Купалы — цэнтральнага й найбольшага пісьменьніка беларускай літаратуры нацыянальнага адраджэньня — моцна адчувалася зь першых дзён паявы масавай нацыянальна сьведамай беларускай эміграцыі. Зразу-ж пасьля апошняй сусьветнай вайны былі й паадзі-ночныя спробы зарадзіць гэтай пякучай патрэбе, спачатку сьціплымі рататарнымі, а пасьля й друкаванымі выданьнямі паасобных Купалавых твораў. Ды для пера... Болей »\nOtrzymane od Was listy utwierdzają nas w przekonaniu o słuszności idei propagowania wśród młodzieży prawosławnej pieśni naszych narodów. Redagując śpiewnik uwzględniliśmy, w miarę naszych możliwości, nadesłane uwagi i życzenia. Liczymy na dalszą współpracę nad treścią i formą śpiewnika. Bractwo Młodzieży Prawosławnej Болей »\nУ кнігу народнага паэта Беларусі Янкі Купалы ўвайшлі вершы і паэмы, якія даюць уяўленне аб асноўных этапах яго творчага шляху, аб ідэйным, тэматычным і жанравым багадці яго паэзіі, асаблівасцях мастацкага майстэрства. Болей »\n01 (158) 2009\nГэты нумар “Спадчыны” падрыхтаваны разам з грамадскай арганізацыяй “Дыярыуш”, якая паспрыяла напісанню матэрыялаў, прысвечаных нацыянальнай культуры як неад’емнай каштоўнасці свабоднага грамадства. Болей »\n161 (спецыяльны выпуск)\nСпадчына — ілюстраваны культурна-гістарычны часопіс. Выдаецца з 1970 года ў Мінску на беларускай мове. Да 1989 года выходзіў пад назвай "Помнікі гісторыі і культуры Беларусі". З 1991 да 2003 года выходзіў раз у 2 месяцы. Пасля пачаў выдавацца вельмі нерэгулярна. У 2004, 2005, 2007 і 2009 гадах не выйшла ніводнага нумара часопіса. У 2006 годзе — два нумара, у 2008 — адзін, у 2010 — адзін, у 2011 — два. Нумары за 2010 і 2011 гады з'яўлялі... Болей »\n01 (155) 2006\n* "Быў час, была эпоха". Падрыхтавала Аляксандра Гесь * З жыцьця і дзейнасьці кс. В. Гадлеўскага. Публікацыя Аляксандра Гесь, Уладзімер ляхоўскі * Бёр Крыстаф, Будучыня хрысьціянскай дэмакратыі ў Эўропе * Бохан Юрась, Драўляныя замкі Вялікага Княства Літоўскага ў XIV-XVI стст. * Вашкевіч Андрэй, Эвалюцыя Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі ў святле яе палітычных праграмаў (1917-1939). * Гліннік Вадзім, "...и бого... Болей »\n* Аркадзь Смоліч Незалежнасьць * Апяксандар Цьвікевіч. Вяпікае апрашчэньне ці вялікае ўдасканаленьне? * Генадзь Ластоўскі. Палітычнае разьвіцьцё Смаленшчыны ў першай палове ХІVст. * Я. Г. Узаемаадносіны Беларуска-Літоўскага Княжства з Чэхіяй 500 гадоў таму назад * Уладзімір Падгол. Стэрэатыпы палякаў у свядомасці беларусаў * Юрка Віцьбіч: Вяліжскае паўстаньне * Паўліна Мядзёлка. У выгнаньні * Патрыярх Ціхан і БНР * Вячаслаў Сьвятагор. П... Болей »\n* Альбіна Семянчук. Мацей Стрыйкоўскі ў Вялікім Княстве Літоўскім * А. Дзе-ка. Юрка Віцьбіч * Юрка Віцьбіч. «Усіх не расстраляеце» * Канцэрт, дадзены дзецьмі: 10-гадовай Камілаю і 9-гадовым Міраславам Марцінкевічамі * Янка Шутовіч. Успаміны пра Віленскую Беларускую Гімназію. Публікацыя Аляксандра Вабішчэвіча * Вінцэнт Грышкевіч. Ці існуе крызыс бе ларускага руху? * З успамінаў Янкі Шутовіча пра Віленскі беларускі музэй. Публікацыя Лявон... Болей »\n* Ігар Мартыненка. Практыка пракурорскага нагляду за выкананнем заканадаўства аб ахове гісторыка-культурнай спадчы ны * Алесь Смалянчук. Раман Скірмунт: шлях да Беларусі * Алег Трусаў. Агульныя тэндэнцыі ў гарадской матэрыяльнай культуры Вялікага Княства Літоўскага * Алена Глагоўская. Кар'еру пачынаў у Цеханаўцы * Альбін Стаповіч. Соймавыя прамовы і публіцыстыка * Андрэй Нікіцін. Першы Рурык — міт ці рэальнасьць? * Арсень Ліс. Заходняя ... Болей »\n* Вячаслаў Ракіцкі. Першы крок «Вяртаньня» * Мікалай Шкялёнак. Падзел гісторыі Беларусі на пэрыёды * Публіцыстыка з часоў БНР. Артыкулы Антона Луцкевіча * Пётра Крэчэўскі. Рагнеда * Валянцін Грыцкевіч. Беларуска-рускія перасяленні ў XIV—XVIII стст. * Алесь Белы. «Краіна вытокаў» * Мікола Нікалаеў. Кірылічнае кнігапісанне ў Вільні ў XV — першай палове XVI ст. * Вацлаў Пануцэвіч. Кс. Вінцэсь Гадлеўскі * Лісты С. Рак-Міхайлоўскага * Русско... Болей »


Кастусь Губарэвіч. Пра тыя гады\nПра тыя гады\nТолькі-толькі сышла з Беларусі крывавая аблога белапольскай акупацыі, і душа спакутаванага народа ўздыхнула шырока і вольна насустрач радасці свабоднага жыцця. Пачаўся ўсяго трэці год беларускай дзяржаўнасці, і трэба было яшчэ шырэй азірнуцца і паглядзець, што мы за народ, з якім набыткам уваходзім у дзяржаўную сям’ю братніх рэспублік. Што страцілі, што збераглі, з чым пойдзем далей?\nА збераглі свае песні, звычаі, традыцыі — душу, без якой няма народа. Пра багаты духоўны скарб яго склалі паданні, песні, паэмы Янка Купала, Якуб Колас, Цётка, Максім Багдановіч... Іх творы паклікалі да жыцця новыя парасткі літаратурнай моладзі, зарунела першае пакаленне паслярэвалюцыйных літаратараў. І, бадай, першым з іх заявіў пра сябе малады дукорскі настаўнік Васіль Гарбацэвіч, сёння — ветэран Айчыннай вайны, пісьменнік, заслужаны настаўнік БССР.\nЗ юнацтва ўлюбёны ў народную творчасць, ён піша п’есу «Вяселле», глыбока прасякнутую багатым беларускім вясельным фальклорам, для якога знайшоў надзвычай выразную сцэнічную форму. І сам па сабе беларускі вясельны абрад — дзівосны спектакль са сваёй завязкай, развіццём і кульмінацыяй. Але аўтар не абмежаваўся простай ілюстрацыяй яго ў дзейных асобах, а ўсё падначаліў драматургічнай задуме. У яе аснове тыповая для свайго часу жыццёвая сітуацыя, калі бацькі выдавалі часам дачку за багатага ды нялюбага. У аснове была драма чалавечага лёсу, і вясельны абрад з яго вясёлымі і сумнымі песнямі, музыкай ярка кантраставаў з душэўным станам дзяўчыны.\nГэта ўжо была не інсцэнізацыя абрада, а мастацкі драматургічны твор, які адразу зацікавіў адзіны на той час прафесіянальны тэатр — Беларускі дзяржаўны тэатр (сённяшні Купалаўскі). У 1921 годзе і пачала жыццё першая п’еса Васіля Гарбацэвіча.\nНа вачах Васіля Гарбацэвіча дымілася кроў шаснаццаці дукорскіх партызанаў-падпольшчыкаў, расстраляных белапалякамі. Як такое можна было забыць ці прапусціць міма сэрца?.. Ён піша драму — першую гераічную драму ў беларускай савецкай драматургіі — аб першых беларускіх партызанах. Гэта пасля ўжо будуць «Лясная быль» Чарота, «Хвоі гамоняць» Вольнага — на экране, «Дрыгва» Коласа — на сцэне, а пакуль — «Чырвоныя кветкі...» Гарбацэвіча. Першая запеўка вялікай, невычарпальнай тэмы беларускай літаратуры і мастацтва і па сённяшні дзень. Ды ці толькі па сённяшні?\nНе дзіва, што Беларускі дзяржаўны тэатр адразу ж уключыў «Чырвоныя кветкі Беларусі» ў свой рэпертуар, а часопіс «Полымя» — у чарговы нумар.\nПрафесіянальных тэатраў тады яшчэ было мала, і п’еса шырока пайшла ў драматычнай самадзейнасці, якая значна апераджала развіццё прафесіянальных тэатраў. Помню, з якім поспехам праходзіў гэты спектакль у пастаноўцы драмгуртка магілёўскага педтэхнікума (рэжысёрам быў сам В. Гарбацэвіч). Свайго тэатра ў Магілёве тады яшчэ не было, і спектакль неаднаразова паказвалі на сцэне гарадскога тэатра, на клубных сцэнах Магілёва і падшэфных вёсак.\nІ сучасная крытыка не забывае п’есу. У навуковых працах У. Няфёда, А. Сабалеўскага, Н. Перкіна, С. Пятровіча п’еса неаднойчы даследавалася і аналізавалася. А на сцэнах некаторых народных тэатраў «Чырвоныя кветкі...» не вянуць і па сённяшні дзень.\nУ 1930 годзе ў Белдзяржвыдавецтве асобным выданнем выйшла п’еса Васіля Гарбацэвіча «Песні нашых дзён». А пісалася ж, пэўна, у 1929 годзе. У першы год калектывізацыі. У самыя гарачыя дні вялікага пералому, калі ўсё яшчэ было так востра, супярэчліва... Нават сёння, калі прайшло больш чым паўвека, не кожнаму пісьменніку пад сілу ўзняцца над абсягам тых падзей і дзён, што ж хацець ад пісьменніка, які знаходзіўся ў самым віры іх... А Васіль Гарбацэвіч быў захоплены і паланёны тым вірам, пісаў па гарачым следзе падзей, пра тое, што сам перажыў і на свае вочы бачыў.\nКанечне, у віры падзей не ўсё відаць, але аўтар убачыў, як агалілася класавая прырода кулацтва, як цяжка было самому селяніну пераадолець псіхалагічны бар’ер аднаасобніка. А на першым этапе калектывізацыі гэты бар’ер быў, бадай, з самых цяжкіх — і аб гэтым п’еса. Яна ішла ў асноўным на самадзейнай сцэне, бо тагачасны прафесіянальны тэатр, як вядома, не адразу асмеліўся рашаць тэму калектывізацыі. Але ў беларускай драматургіі п’еса Васіля Гарбацэвіча таксама была першай ластаўкай на гэтую тэму.\nЗа што яшчэ можна падзякаваць аўтару зборніка, дык гэта за драматычны абразок «Яраслаўскі вечар». Ён дарагі не столькі, можа, як мастацкі твор, а як літаратурны дакумент пра Максіма Багдановіча. Жыццё Гарбацэвіча ў маладосці склалася так, што ў гады імперыялістычнай вайны ён апынуўся ў Яраслаўлі, дзе на тым часе жыў і вучыўся Максім Багдановіч. Яны пазнаёміліся, сустракаліся, успаміналі сваю Беларусь. Пра адну такую сустрэчу і літаратурны вечар з удзелам Багдановіча і напісаў Васіль Гарбацэвіч амаль з дакументальнай дакладнасцю гэты драматычны абразок.\nПісьменнік пісаў пра тое, што сам бачыў, перажыў. Вобразы яго твораў жывіліся рэальнай рэчаіснасцю у пэўнай меры роднай Дукоркі, лёсам яе людзей, блізкіх і дарагіх яму. Ён хацеў ведаць не толькі іх сённяшняе жыццё, а і як жылі іх бацькі, дзяды і прадзеды. Далёкая мінуўшчына Дукоркі. Яна не забылася. Даволі было зірнуць на мясціну ля парку, дзе калісьці ўзвышаўся палац дукорскага пана Лявона Ашторпа, каб народная памяць перагарнула самыя чорныя старонкі мясцовай гісторыі. Вывучаючы дакументы, успаміны, былі і паданні пра жорсткага, крывавага абшарніка, Васіль Гарбацэвіч надаў той гісторыі форму драматычнага твора, назваўшы яго «Максім Саравітан» па імю галоўнага героя п’есы, кіраўніка сялянскага паўстання.\nП’есы гэтага зборніка напісаны даўно. Яны належаць свайму часу, тагачаснай эстэтыцы, тагачаснаму ўзроўню беларускай драматургіі, калі мець на ўвазе не класікаў нашай літаратуры, а маладых драматургаў.\nП’есы Васіля Гарбацэвіча, як і п’есы Галубка, Васіля Шашалевіча і некаторых іншых драматургаў,— першыя старонкі маладой беларускай савецкай драматургіі. Нам, сённяшнім драматургам, нельга забываць, што і з чаго пачалося. Таму вельмі ашчадна і ўважліва трэба паставіцца да драматургічнай спадчыны 20-х гадоў і выдаць яе ці то асобнымі зборнікамі, ці анталогіяй. Пры захаванні яе тагачаснай адметнасці, хоць яна, можа, і не ва ўсім будзе адпавядаць нашым сённяшнім крытэрыям. Але гэта — наша гісторыя, і яе трэба шанаваць.


07.01.2017 / 11:41\nАўтарка бестселера «Гэта Беларусь, дзетка»: У Беларусі я знайшла каханне і натхненне 63\nКалі пасля заканчэння магістратуры ў Галандыі Маша Чаракова заявіла, што едзе ў Беларусь валанцёрыць, сябры сказалі: «Вар’ятка!». Але дзяўчына не прывыкла адступаць, таму спакавала валізку і накіравалася ў Мінск.\n«Я памятаю, як сышла з самалёта. У мяне было адчуванне, што я дома. Гэта немагчыма перадаць!», — захоплена прыгадвае Маша.\nКалі ёй было восем гадоў, сям’я вырашыла пераехаць з Беларусі ў Галандыю, у горад Утрэхт, што ў цэнтры краіны. Маша кажа, што ўсе іх сваякі разбегліся па свеце: хто рвануў у Амерыку, хто ў Германію. У Беларусі засталіся толькі сябры.\n«Мы з сястрой [у Машы ёсць сястра-блізнюк Ганна — НН] вельмі хацелі быць галандцамі. Нават з мамай не хацелі па-руску гаварыць, бо лічылі, што галандская мова — першая. Праз паўтара года па-галандску гаварылі як галандцы. Мы, маленькія дзяўчынкі, самі хадзілі ў бібліятэку і часам за тыдзень паспявалі прачытаць па дзесяць кніг. Ужо тады я любіла пісаць. Нядаўна мама адшукала 12 маіх дзённікаў. Вар’яцтва! Я ўзялася іх чытаць і так смяялася: «Я ненавіджу маю сястру! Я ненавіджу маю маму!». Калі табе 10-11 гадоў, ты ўсіх ненавідзіш. Мне трэба гэта чытаць, калі мой сын будзе ў такім узросце», — усміхаецца Маша.\nФота сясцёр 90-х гадоў. Ганна і Маша (справа).\nПасля пераезду ў Галандыю на радзіме сям’я бывала не часта, прыязджалі раз на год наведаць сяброў і бацькоў. Тады Машу Беларусь не асабліва цікавіла, паездкі былі экскурсіяй па родных, дарагіх яе маці месцах. Але быў перыяд, калі Маша зірнула на Беларусь іншымі вачыма.\n«Маім першым хлопцам, першым каханнем быў Зміцер з Мінска, мне тады было 15. Ён быў з сям’і маміных сяброў, і калі яны прыехалі ў Галандыю, мы са Змітром закахаліся. Нашы адносіны цягнуліся некалькі гадоў, і кожны мой прыезд у Мінск быў сцэнай кахання. Для Ані, маёй сястры, усё ўспрымалася крыху іначай, бо яна хадзіла за намі як хвосцік. Калі мы са Змітром разышліся, Мінск ужо не меў для мяне такога значэння», — распавядае дзяўчына.\nПасля магістратуры Маша вырашыла пажыць у «маміным горадзе» і прыехала ў Мінск валанцёрыць.\nПрыехала прасоўваць Галандыю, але вырашыла развіваць Беларусь\nМаша Чаракова: «У Галандыі клімат больш мяккі, чым у Беларусі, але там шмат дажджоў, тыднямі можа ліць. Гэта жахліва. Як па мне, то лепш -20 марозу і снег, чым дождж».\nАд валанцёрства Маша была не ў захапленні. Найперш таму, што яго ідэя была ў тым, каб прасоўваць Галандыю ў нашай краіне. Маша ж хацела развіваць Беларусь.\n«Калі я бачу нейкую праблему, то хачу яе вырашыць. У мяне былі ідэі, як дапамагчы інвалідам і іншым людзям, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы. Дагэтуль у Галандыі мы з сястрой стварылі арганізацыю, звязаную з сацыяльным прадпрымальніцтвам. Мы дапамагалі будаваць бізнэс, які не толькі прыносіць грошы, але і вырашае пэўныя праблемы грамадства. Я ўжо ведала, як гэта рабіць, і хацела стварыць штосьці падобнае тут», — распавядае Маша.\nПасля года валанцёрства дзяўчына вырашыла застацца ў Беларусі. Яна пазнаёмілася з сузаснавальнікам інтэрнэт-аўкцыёну «Мае Сэнс» Дзянісам Кандратовічам, з якім яны разам стварылі праграму SocStarter па развіцці сацыяльнага прадпрымальніцтва. У ёй узялі ўдзел 60 чалавек, з якіх шасцёра найлепшых прайшлі стажыроўку ў Галандыі.\nЦяпер Маша ўдзельнічае ў яшчэ адной падобнай праграме ў Беларусі — Biz4All. Пры падтрымцы Еўразвязу яе ажыццяўляюць адразу чатыры арганізацыі: ОДБ Брусэль (Бельгія), дзе Маша з'яўляецца кансультантам па пытаннях сацыяльнага прадпрымальніцтва, TNU Network University (Нідэрланды), беларускае моладзевае грамадскае аб’яднанне «Новыя твары» і згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». Праграма будзе цягнуцца дзевяць месяцаў, да ліпеня 2017 года. Ахвотных паўдзельнічаць назбіралася 500 чалавек, але адабралі толькі 133.\n«Гэта людзі, якія не проста сядзяць і гавораць, што эканамічны крызіс. Яны хочуць штосьці зрабіць, — адзначае Маша. — Пяць гадоў таму, калі мы толькі пачыналі развіваць сацыяльнае прадпрымальніцтва ў Беларусі, такіх людзей было вельмі мала, мы іх шукалі. Цяпер іх шмат».\n«Што такое Беларусь? Нейкі горад у Расіі?»\nНапрыканцы 2014 года Маша Чаракова і Марта Чарнова пачалі весці блог etobelarusdetka.com. Маша пісала нататкі пра беларусаў і жыццё ў Беларусі, а Марта ажыўляла іх цікавымі коміксамі. Хутка дзяўчаты зразумелі, што інтэрнэт-прасторы ім мала і перанеслі блог у кнігу, якая выйшла адразу на дзвюх мовах: беларускай і англійскай. Кніга атрымалася яркай, заўважнай і хутка трапіла ў топы самых прадавальных.\nКнігу перавыдавалі шэсць разоў, цягам года прадалі 20 тысяч экзэмпляраў. «Гэта Беларусь, дзетка» таксама выйшла на рускай і англійскай мовах і ў перакладзе на іспанскую, нямецкую і кітайскую.\n«Я бачыла, што ніхто не ведае пра Беларусь. Так было ў Галандыі, у Аўстраліі, дзе я вучылася год па абмене. У мяне пыталіся: «Што такое Беларусь? Нейкі горад у Расіі?» Мяне гэта злавала, я хацела штосьці з гэтым зрабіць, — прыгадвае Маша. — Потым я зразумела, што гэта праблема многіх беларусаў. Кожны раз, калі яны кудысьці едуць, ім даводзіцца тлумачыць, дзе знаходзіцца Беларусь, што гэта за краіна».\nВось тады Маша і вырашыла, што будзе пісаць блог. Яна разумела, што займае ўнікальную пазіцыю: быццам і не з Беларусі, але разумее, адчувае беларусаў. Якраз у гэты час яна сустрэла Марту, якая ўзялася маляваць да пастоў карцінкі.\n«Памятаю, як Марта прыехала да мяне ў Амстэрдам, і мы зайшлі ў кніжную краму. Я казала, што тут будзе ляжаць наша кніжка. Яна глядзела на мяне з сумневам, маўляў: «Ага, у гэтай Машы зноў нейкія шалёныя ідэі. І вось мы вырашылі друкаваць кнігу», — распавядае дзяўчына.\nЯ думала, нічога не атрымаецца, бо адной з умоў было, што кніга выйдзе па-англійску і па-беларуску. Не хацела па-руску, бо лічу, што беларуская мова вельмі важная для беларусаў, ёй трэба ганарыцца і яе нельга згубіць. Тым больш у нас і ў кнізе ідзе гаворка пра беларускую мову, для мяне было б дзіўна і няправільна, калі б кніга выйшла па-руску».\nУ выдавецтве «Харвест» ідэю ўхвалілі, і хутка кніга з’явілася на паліцах кнігарняў. Поспех натхніў дзяўчат напісаць яшчэ тры кнігі: гістарычную і дзве дзіцячыя. Плануецца, што ўсе яны выйдуць у 2017 годзе. У гістарычнай Маша хоча сабраць знакавыя падзеі ў гісторыі нашай краіны, што адбыліся да таго, як Беларусь стала часткай Савецкага Саюза. Цяпер яна штомесяц размаўляе па скайпе з вядомым беларускім гісторыкам, доктарам гістарычных навук Захарам Шыбекам, які эміграваў у Ізраіль. Маша занатоўвае пачутае, каб потым жыва і цікава пераказаць гэта ў новай кнізе.\nПаралельна Маша працуе над стварэннем гіда па Мінску, а летам плануе ладзіць туры па кнізе «Гэта Беларусь, дзетка».\n«Ужо два гады мы працуем амаль бясплатна, — адзначае дзяўчына. — Краўдфандынг нам штосьці аддаў, але ж мы павінны плаціць нашым менеджарам. Некаторыя кажуць, што, маўляў, мы сюды прыехалі, каб напісаць кнігу і разбагацець. Але гэта такое глупства! Кнігі — гэта бізнэс, які нічога не дае ў фінансавым плане, але шмат — у сацыяльным».\n«Беларусы — гэта вялікі сюрпрыз»\nМаша не можа сказаць адназначна, што яна беларуска. Не можа назваць сябе і галандкай.\n«Я люблю Беларусь, але калі я тут, то адчуваю, што не беларуска. Калі ў Галандыі, адчуваю, што не галандка», — прызнаецца яна.\nДзяўчына кажа, што ў Галандыі жыць лёгка, бо ўсё добра арганізавана. Гэта краіна, дзе амаль усё магчыма, бо калі штосьці прыдумаў, ажыццявіць гэта не складана. Але што тычыцца ментальнасці, то беларусы ёй бліжэйшыя.\nМаша Чаракова: «Галандцы глядзяць на ровар як на транспарт, гэта дае пэўную свабоду. Я залежу толькі ад майго ровара, з ім усё павінна быць «акей». У нас дома іх шэсць: звычайныя, спартыўны, мама-байк. Нават калі зіма і на дварэ -15 марозу, мы ўсё адно ездзім на ровары, па-іншаму не можам». На фота Маша з жаніхом Джорджам і іх сынам Наамам.\n«У галандцаў не гумар, а сарказм. Я не люблю крыўдзіць людзей і не бачу ў сарказме гумару. Беларусы любяць пасмяяцца з сябе, мне гэта падабаецца, я таксама такая. Тут сапраўдная дабрыня, сапраўдныя сябры, якія будуць шчыра дапамагаць. У Галандыі гэта нават не трэба, бо альбо дзяржава ўсё вырашае, альбо сям’я.\nГаландцы індывідуалісты, сябры ў іх як забава. Беларусы — гэта вялікі сюрпрыз. Вось ты думаеш: «Яна на мяне так глядзіць, мабыць, хоча забіць». А праз некаторы час вы самыя лепшыя сябры. Ты не можаш нічога сказаць пра беларусаў у першы момант, яны быццам закрытая кніга, якую трэба адкрываць. Гэта мне падабаецца», — разважае Маша.\nНа яе думку, беларусам не хапае ініцыятыўнасці, якая ёсць у галандцаў. Яна часта сутыкаецца з тым, што беларусы не гатовыя вырашаць праблемы, хоць і бачаць іх.\n«Сяброўка прыйдзе выгаварыцца, а я не магу яе проста слухаць, мне трэба адразу распрацоўваць план, як вырашыць яе праблему. І вырашыць не праз месяц, не праз год, а заўтра. Я ўжо пяць гадоў у Беларусі і разумею, з кім магу працаваць, хто думае, як я, а хто не. Мне цяпер лягчэй, бо раней я шмат энергіі аддавала на вырашэнне таго, што не магу вырашыць.\nЯ магу сто ідэй даць, як выправіць сітуацыю, але беларусы не хочуць яе выпраўляць! Вось мы ўбачылі праблему, што пра Беларусь не ведаюць, і напісалі кнігу. Убачылі, што турыстаў мала, а краіну трэба паказаць, і вырашылі ладзіць туры. Людзі кажуць: «Гэта таму, што яна замежніца, думае, што ўсё можа». Але гэта ўсе могуць! Гэта не таму, што я ўнікальная», — узрушаецца Маша.\nПра тое, як знайшла ў Беларусі каханне\nМаша з Джорджам.\nМенавіта ў Беларусі Маша зразумела, што Джордж, з якім яна сябравала дзесяць гадоў, для яе больш, чым проста сябар. Яны пазнаёміліся ў Галандыі, куды ён прыехаў са Швейцарыі вучыцца па абмене. Потым вярнуўся на Радзіму, але сяброўства захавалася, і яны часта наведвалі адно аднаго.\n«Калі я была ў Беларусі, ён вырашыў мяне наведаць, — распавядае Маша. — Хацела звесці яго з маёй сяброўкай, але, калі ён сышоў з самалёта, падумала: «Не, нікуды ты не пойдзеш». Ён быў тут усяго тры дні, але гэта было неймаверна. Потым цягам года мы сустракаліся кожныя два тыдні. Альбо я да яго ехала, альбо ён да мяне, альбо бачыліся ў Вільні. Гэта было вар’яцтва. Мы зразумелі, што так жыць нельга, і паўтара года таму вырашылі дзесьці асесці. У Мінск Джордж не хацеў з-за працы. Выбіралі паміж Амстэрдамам і Швейцарыяй. Я хацела ў Амстэрдам, гэта бліжэй да Беларусі. У нас нарадзіўся сын Наам, цяпер чакаем дзяўчынку».\nСыну Машы і Джорджа год і тры месяцы. Ён адначасова засвойвае чатыры мовы: нямецкую, англійскую, рускую і галандскую. Наам ужо паспеў пабываць у Беларусі, і Маша спадзяецца, што, калі ён вырасце, таксама будзе прыязджаць.\n«У Беларусі я знайшла і каханне, і натхненне, — прызнаецца Маша. — Калі я кажу пра Беларусь, то гэта заўсёды «ваў», гэта заўсёды энергія».\nЦяпер Маша бывае ў Беларусі штомесяц, прыязджае на тры-сем дзён і вяртаецца ў Амстэрдам да сына і мужа.\nНастасся Роўда, фота аўтара і з архіва Машы Чараковай\n07.01.2017 / 11:57\nУ мяне да яе толькі адно пытанне: дзе, ..., коска на вокладцы перад словам "дзетка"?\nDzielia çaho treba çytac tuju knihu ? Chacia b try punkty pieraliçycie.\n07.01.2017 / 12:01\nАднак каханне ейнае са Швайцарыі, а не з Беларусі. І жыць яна абрала з сям'ёй у Амстэрдаме, а не ў Менску. А ў Беларусь будзе туры ладзіць каб паглядзелі на запаведнік саўка ў якім сама яна жыць не хоча і не будзе.


Cholesterol OFF водгук → Обычное враньё? Тесты показывают правду!\nВопыт карыстальнікаў з Cholesterol OFF - гэта здаровая жыццё ў даследаваннях па- сапраўднаму паспяховым?\nКалі гаворка ідзе пра здароўе матэрыі, адзін непазбежна чытае аб Cholesterol OFF - чаму? Калі Вы ўпэўненыя , што водгукі, «чаму» выправіць ідэнтыфікаваны: Cholesterol OFF працуе належным чынам лёгка і па - сапраўднаму бяспечнымі. Незалежна ад таго, наколькі добра і падтрымліваюць брэнд у добрым здароўе, вы будзеце вучыцца ў гэтым блогу.\nВопыт , якія павінны Cholesterol OFF з'яўляецца\nCholesterol OFF складаецца з нейкіх - небудзь штучных інгрэдыентаў і быў пратэставаны вялікай колькасцю карыстальнікаў. У гэтым выпадку прадукт для сваіх вельмі нізкіх існуючых пабочных эфектаў, і добрыя адносіны паміж выдаткамі і выгадамі вядомыя ва ўсім свеце.\nАкрамя таго, поўная купля ананімная, без рэцэпту лекара і лёгка онлайн замест гэтага - вядома, выконваюцца ўсе стандарты бяспекі (шыфраванне SSL, абарона дадзеных і Ко).\nЯкія сітуацыі азначае, што вы дакладна не можаце выкарыстоўваць прэпарат?\nКалі наступнае адносіцца да Вас, я раю вызначана аб выкарыстанні прэпарата з:\nВы не атрымаеце да серыі Cholesterol OFF прымаць штодня.\nАрыгінальны тавар, хуткая дастаўка, лепшая цана: купляйце Cholesterol OFF тут.\nЯ мяркую, што вы апыняецеся ў кропках, пералічаных у любых абставінах. Яны гатовыя ліквідаваць вашу праблему і зрабіць што-то для яго. Гэты час, каб прыняць ваша справа ў атацы!\nАдна рэчы, вядома , зразумела: Cholesterol OFF можа быць , вы ўсё прадчуванне вялікі дапамогі!\nЧаму пераважная большасць кліентаў з Cholesterol OFF задаволены:\nЗгодна з нашай аналітычнай экспертызе Cholesterol OFF мы знаходзім ніякіх сумневаў: Разнастайнасць функцый робіць рашэнне купіць вельмі лёгкімі.\nнепразрыстыя працэдуры медыцынскай праверкі можна пазбегнуць\nДля бездакорнай сумяшчальнасці і прастаты апрацоўкі, цалкам арганічныя кампаненты або інгрэдыенты забяспечваюць\nВы не маюць патрэбы ў медыцынскай кансультацыі з лекарам, тым больш, што сродкі могуць быць атрыманы без рэцэпту і простага недарагога онлайн\nЗ нагоды дыскрэтнай онлайн-замовы ніхто не зразумее, некаторыя з вашых праблем\nПасля, апісаныя эфекты прадукту\nCholesterol OFF прадае , чаму менавіта так , вельмі добра , так як асобныя кампаненты працуюць пышна разам.\nШто натуральнае сродкам для эфектыўнага ўмацавання здароўя, такія як Cholesterol OFF зрабіў гэта так Адметным з'яўляецца тым фактам , што ён мае зносіны толькі з біялагічнымі функцыямі ў арганізме.\nАрганізм мае ў канчатковым рахунку, усё на складзе, каб палепшыць здароўе і гэта толькі аб давядзенні гэтых жа працэсаў у руху.\nПа дадзеным афіцыйнаму сайту вытворцы, узнікаюць асабліва тыя эфекты з:\nГэта тыя доследныя эфекты, якія магчымыя з прадуктам. Somatodrol варта выпрабаваць. Тым не менш, павінна быць ясна, што гэтыя дадзеныя могуць, як і варта было чакаць, у залежнасці ад карыстальніка выклікаюць больш цяжкія, ці нават слабым. Толькі адзін чалавек можа прынесці праверку бяспекі!\nЧаму Cholesterol OFF і што пра гэта?\nАдпаведна, мы бачым тут, што гэты выпадак адбыўся ў Cholesterol OFF для ўзбагачае прадукту з'яўляецца тое , што эфектыўныя працэсы цела робіць на перавагу.\nУ адрозненне ад прадуктаў некаторых канкурэнтаў у дзеянне Cholesterol OFF так разам з чалавечым арганізмам. Гэта абумоўлена таксама ў некаторай ступені, не адбываецца пабочных эфектаў.\nГэта займае пэўны час перад ужываннем звычайна, быў зададзены.\nЧалавек павінен сумленна сказаць, што гэта займае пэўны час, і дзіўнае пачуццё, каб пачаць прымаць сапраўды можа адбыцца.\nВодгукі карыстальнікаў аб Cholesterol OFF -Konsumenten таксама паказваюць , што пабочныя эфекты , як правіла , не адбываюцца.\nСтруктура , распрацаваная сумесь Cholesterol OFF формы трох асноўных кампанентаў: а таксама.\nСтымулюючае да практычнай праверкі на Cholesterol OFF з'яўляецца той факт , што вытворца выкарыстоўвае два добра вядомых прэпаратаў у якасці асновы: на аснове.\nАкрамя таго, тым мацней доза гэтых розных складнікаў энтузіязму. Вось некаторыя пункты не могуць угнацца.\nАле, як я калісьці something've пытае пра гэта, чаму атрымаў месца ў актыўнай матрыцы, я атрымаў некаторыя даследаванні да высновы, што рэчыва можа прымаць звязацца са здароўем, важную ролю.\nТакім чынам, што маё агульнае ўражанне заснавана на апрацаваных інгрэдыентаў прадукту?\nВырашыў, ураўнаважаная канцэнтрацыю кампанентаў і дапамагае з інгрэдыентамі, якія ў роўнай ступені стварае сваю ролю для эфектыўнага паляпшэння здароўя.\nЯкім чынам Cholesterol OFF выкарыстоўваць?\nУ тым выпадку, калі ўсё-ткі пераважае нявер'е аб тым, як выкарыстанне агента па сцэне ідзе, вельмі занепакоены: Гэта проста і магчыма для ўсіх.\nКаб пазбегнуць падробак, купляйце Cholesterol OFF тут.\nВам трэба, перш чым купіць, каб зрабіць якія-небудзь прадстаўлення пра ўплыў артыкула. Вы можаце дамовіцца аб тым, што вы ніколі не будзеце адчуваць сябе праблемамі пры атрыманні артыкула пад спосабам прынесці з працай або дома для выкарыстання.\nЯк лёгка выкарыстанне менавіта гэтага сродкі заканчваецца тэрмін, гэта правяраецца параўнаннем незлічоных справаздач карыстальнікаў.\nУ прымацаваным бюлетэні або на звязаным сайце ў дадзены момант у вас ёсць магчымасць ўсіх гэтых тэма для вывучэння, што важна ўстойлівая і эфектыўная ручка вакол цэнтра ..\nЯкія вынікі з Cholesterol OFF рэалістычныя?\nГэта Cholesterol OFF палепшыць ваша здароўе, з'яўляецца унікальным фактам\nНаколькі моцная эфектыўнасць і колькі часу праходзіць , пакуль яна не ўвойдзе? Гэта залежыць ад канкрэтных спажыўцоў - кожны чалавек рэагуе па-рознаму. Нават Manup варта праверыць.\nЯк хутка вынікі прыходзяць у? У ідэале вы павінны высветліць ўручную! Цалкам можа быць , што жаданыя эфекты Cholesterol OFF адчуваць пасля кароткага прамежку часу.\nНекаторыя людзі адчуваюць сябе адразу першыя вынікі. Кожны зараз і потым, але гэта можа быць інакш для таго, каб зарэгістраваць змены.\nШто вы нованароджаны чалавек можа хаваць больш наогул. Вы, верагодна, нават не ўбачыць ўплыў, але і для іншых людзей, даюць вам з сіняй ліслівасці.\nВодгукі аб Cholesterol OFF прааналізаваныя\nЯ раю вам вывучыць канкрэтна, як задаволены іншыя людзі з энергарэсурсамі. Меркаванні задаволеных кліентаў робяць ясную карціну аб эфектыўнасці.\nАцэньваючы ўсе клінічныя выпрабаванні, індывідуальны вопыт і савет , які я павінен быў вызначыць , наколькі эфектыўна ў стане Cholesterol OFF на самай справе:\nЗ Cholesterol OFF для паспяховага лячэння\nКалі вы паглядзіце на справаздачы, вы выявіце, што агент з'яўляецца эфектыўным. Нармальны ў любым выпадку, так як большасць іншых вытворцаў пастаянна рэйтынг бедных. І я даведаўся, і выпрабаванне, вядома, ужо не ведаю некалькі такіх артыкулаў.\nГэта сапраўды так, што жаданы для паляпшэння амаль усіх, хто спрабаваў прадукт падпісаны:\nШто я магу на падставе яго дакладу?\nЗ дбайнай кампіляцыі задаволеных кліентаў адчуваюць да тых эфектаў, якія гарантаваныя правайдэрам.\nнаш выснову, што паказваюць шмат прычын для агента, таму яно гарантаванае тэставае значэнне.\nСамы вялікі плюс: ён заўсёды можа і быць лёгка уключаны ў вашу паўсядзённае жыццё.\nЗ-за майго якое ўваходзіць пошуку і маіх уласных тэстаў з выкарыстаннем розных сродкаў з пункту гледжання «» Мая выснова: Гэта азначае, што біць канкурэнцыі унікальным.\nБольш не чакайце, каб не прапусціць гэтую прапанову для Cholesterol OFF.\nПа вялікім рахунку, Cholesterol OFF адпаведна выдатны падыход. Апошні аспект вы павінны абсалютна звярнуць увагу: купіць прадукт выключна з арыгінальнага крыніцы. У адваротным выпадку, гэта можа апынуцца дрэнна для вас.\nРэкамендацыі па куплі Cholesterol OFF\nЯ павінен яшчэ раз падкрэсліць , што вы ўважліва пры куплі Cholesterol OFF павінна быць, для таго , каб прадаць свае падробкі вялікай колькасці замежных аператараў , якія выкарыстоўваюць вядомыя жаданыя рэсурсы.\nУсе копіі, якія я купіў, прыйшлі з тут пералічаных крыніц, пералічаных. Мая рэкамендацыя заўсёды купляць прадукт толькі ад арыгінальнага вытворцы, так што вы можаце такім чынам, як выкарыстоўваць крыніцы ў спісе. У адрозненне ад Miracle, гэта робіць прыкметна больш прыдатным.\nЯк было паказана, набыццё з'яўляецца Cholesterol OFF толькі сапраўдныя пастаўшчыкі карыснай парадкаванне ад невядомых прадаўцоў у канчатковым выніку можа прывесці ў якіх - небудзь цверазіў эфектаў.\nУ інтэрнэт-краме сапраўдных вытворцаў агента аператара прапануе бесклапотнай, ненадакучлівым і не ў апошнюю чаргу надзейную працу.\nЗ інфармацыяй, сабранымі намі Інтэрнэт-адрас не можа ўзяць на сябе рызыку хадзячых мерцвякоў.\nМожна, вядома, павінна даць большы лік ў парадку, так што кожны можа зэканоміць грошы і прадухіляе пастаянныя Вызваленыя. Гэта звычайная практыка, як і доўгатэрміновае выкарыстанне ў ў перспективене.\nТут вы можаце знайсці найлепшую прапанову для Cholesterol OFF:


Апублікавана 02.11.2005 11:22\nЧасам падчас эксплуатацыі або ўстаноўкі новых міжпакаёвых дзвярэй адбываецца пашкоджанне шкла. Замена шкла ў міжпакаевых дзвярах вырабляецца таксама і ў выпадку абнаўлення дзвярэй, паколькі такім спосабам можна лёгка іх ўпрыгожыць і акультурыць.\nПадрабязней:Як самому замяніць шкло ў дзверы\nПадрабязней:Якая дзверы лепш за ўсё падыдзе для ваннай\nПадрабязней:Завесы для металічных дзвярэй разнавіднасці, асаблівасці і іх ўстаноўка\nПадрабязней:Металлопластіковые вокны ў адэсе дзе купіць і як выбраць\nАпублікавана 31.10.2005 13:04\nЁсць пэўная група забудоўшчыкаў, якія жадаюць мець арыгінальнае жыллё, але якія апынуліся не ў сілах выразна ўразумець сабе, чаго ж яны хочуць. Падыход, які выкарыстоўваецца аўтарам гэтага артыкула, можа палегчыць ім рашэнне такой задачы.\nПадрабязней:Катэдж на ўзгорку лінкольна\nАпублікавана 28.10.2005 14:02\nУ адрозненне ад ўваходных дзвярэй, міжпакаёвыя перагародкі адрозніваюцца большай пунктуальнасцю. І справа нават не ў тым, што матэрыялам не супадаюць. Тут адбіваецца іншы фактар: даводзіцца вырашаць пытанні занавання памяшкання.


10 правілаў дрэннага навучання - Адукацыя\nНагадаю, прайшоўшы нядаўна чарговы курс на Coursera, у мінулым артыкуле я дзялілася карыснымі парадамі пра тое, як эфектыўна вывучыць што заўгодна. Цяпер для тых, хто лепш успрымае інфармацыю ў стылі «Шкодных парадаў» Остэра — чытайце 10 правілаў дрэннага навучання з кніжкі Барбары Оклі.\nПасіўна перачытвай. Сядзі ды прабягайся вачыма па старонках. Ні ў якім выпадку не намагайся ўзгадваць асноўныя тэзісы прачытанага, раптам яшчэ нешта запомніш.\nВыдзялай усё запар. Падмані мозг, няхай яму здаецца, што ўсё выдзеленае — ўжо крэпка засела ў памяці, хаця насамрэч ты ўсяго водзіш рукою з маркерам ці алоўкам па тэксце.\nЧытай адказы на заданні. Ні за што не старайся рашыць задачу ці ўзгадаць паслядоўнасць самастойна, не напружвайся, а то яшчэ зразумееш ды запомніш навекі.\nПакідай вучобу на апошні дзень, яшчэ лепш — на ноч. Гэта як з марафонам, ты ж таксама да апошняга лянуешся, не трэніруешся, а потым устаеш зранку ды прабягаеш 42 кіламетры, праўда?\nПрактыкуйся на самых простых заданнях. Тут як у баскетболе — ты ж таксама трэніруеш толькі вядзенне мяча, каб навучыцца закідваць мяч у кошык з іншай паловы поля? Чаму б і з вучобай так не зрабіць!\nЗбірайся з сябрамі, каб разам падрыхтавацца і замест абмякроўвай апошнія плёткі ды серыялы. А калі яшчэ пакамунікаваць з сябрамі, блізкасць сесіі асабліва надае жывасці да тусоўкі!\nНіколі не чытай тэорыі перад рашэннем задачы. Ну вось збіраешся ты скочыць з парашутам — і што, няўжо пойдзеш спачатку да інструктара? Дык і з вучобай навошта!\nНі ў жыцці не выдавай выкладчыку і сябрам, што нешта незразумела. Ты ж не хочаш паказаць, што ты горш за астатніх? Вось і правільна, лепш захаваць імідж, чым нешта новае даведацца.\nАкружы сябе ўсімі відамі раздражняльнікаў. Уключы музыку, фільм, адчыні вокны, пазаві сяброў, размаўляй па тэлефоне і пішы паведамленні падчас вучобы. Толькі так можна загартавацца да рэальнага жыцця і нарасціць мазгавую мускулатуру!\nТолькі не высыпайся! Не давай мозгу расслабіцца і запхнуць веды глыбока ў памяць. Ты ж хочаш, каб усё было на паверхні, каб адказ можна было імгненна ўзяць з нядаўна засвоенага. А потым можна забыцца, як на страшны сон. Бо глыбокія веды ў нас час гугла і так нікому не патрэбныя.\nНу як, робіш усё як след? Плёну ў навучанні і добрага настрою! І падзяліся з намі сваімі лайфхакамі па эфектыўным навучанні, нам цікава!


Бахаі ў Беларусі Суполкi бахаi ў Беларусi\nВера Бахаі – афіцыйна прызнаная рэлігія ў Беларусі\nАтрымана пасведчанне аб дзяржаўнай рэгістрацыі\nРэлігійнае аб’яднанне бахаі ў Рэспубліцы Беларусь зарэгістравана Дзяржаўным камітэтам па справах рэлігій і нацыянальнасцей Рэспублікі Беларусь. Пасведчанне №131 ад 28 жніўня 2000г.\nСпрадвечная мара чалавецтва аб аб’яднанні ўсіх народаў у адну сям’ю нарэшце збываецца. Вера Бахаі уяўляе сабой прыклад жыццяздольнасці агульнапланетарнага грамадзтва, высокадухоўнага і справядлівага. Яна прадстаўляе сабой мадэль, па якой Бог запавядаў будаваць сваё жыццё сучаснаму чалавецтву. Тут няма хлусні, крывадушнасці, фанатызму, карупцыі і прыгнячэння. У гэтай веры ўвогуле няма духавенства, ні адзін чалавек у ёй не мае магчымасці прысабечыць уладу.\nВучэнне бахаі захоўваецца ў тым чыстым выглядзе, у якім Бог паслаў яго на Зямлю. Яно надзейна абаронена ад фальшавання і ітерпрэтавання і пагэтаму з’яўляецца суцэльным і маналітным. За ўсю сваю гісторыю Вера Бахаі не ведала ні воднага сур’ёзнага расколу.\nСуполкі бахаі ёсць амаль ва ўсіх кутках свету, у тым ліку і ў Беларусі. У нашай краіне бахаі жывуць больш чым у 45 гарадах і мястэчках, зарэгістраваныя ўладамі суполкі бахаі маюцца ва ўсіх абласных цэнтрах. Беларуская суполка бахаі аб’ядноўвае прадстаўнікоў самых розных нацыянальнасцяў, узростаў і прафесійных груповак. Сярод бахаі можна сустрэць і дактароў, і даярак, і пенсіянераў, і прадпрымальнікаў.\nГалоўны прынцып бахаі – адзінства. І з гэтай нагоды мы імкнемся да супрацоўніцтва з хрысціянамі, мусульманамі, іудзеямі дзеля нашай галоўнай мэты – паляпшэння жыцця грамадзтва і духоўнага удасканаляння кожнага асобнага чалавека.\nМы прызнаем, што ўсе богаяўленныя рэлігіі маюць права на развіццё, таму што ўсе яны вядуць чалавека да Бога і тым самым робяць ягонае жыццё па-сапраўднаму шчаслівым.\nМы выступаем за мірнае суседства ў Беларусі розных канфесій і рэлігійных груповак, якія дзейнічаюць у рамках закону.\nДзяржаўныя органы Беларусі разглядаюць Веру Бахаі як нетрадыцыйную рэлігію. У гэтым няма нічога дзіўнага: за саветамі вызнаваць яе было забаронена, суполкі бахаі Закаўказзя і Сярэдняй Азіі, што хутка павялічваліся, а таксама суполкі Масквы, Казані і Пецярбурга цярпелі цкаванні і да 1938 года былі ліквідаваныя.\nТым не менш, калі краіна атрымала незалежнасць, рух бахаі пачаў пашырацца, і ўжо ў 1992 годзе суполка бахаі ў Мінску атрымала афіцыйную рэгістрацыю (рэгістрацыйнае пасведчанне № 26, выдадзенае Мінскім гарвыканкамам 12 кастрычніка 1992 года).


Навасяд пра закон «Аб альтэрнатыўнай службе»: Галоўная спрэчка была вакол тэрміну «пацыфіст»\n10 лістапад 2014, 18:46\nПаводле ягоных слоў, распрацоўка законапраекту заняла ў яго і ягоных памочнікаў з моладзевай арганізацыі «Грамадзянскі форум» амаль два гады. Але тады правесьці яго праз парлямэнт не ўдалося:\n«Фактычна дагэтуль дэпутацкага законапраекту ў Палаце прадстаўнікоў наагул не было. Былі толькі з Саўміну і прэзыдэнцкай Адміністрацыі. Мы на той момант прайшлі ўсе працэдуры ўзгадненьня. На гэта спатрэбілася паўтара года. Мы вельмі доўга „бадаліся“ зь Міністэрствам абароны».\nБылы дэпутат кажа, што галоўная спрэчка была вакол тэрміну «пацыфіст»:\n«Мы настойвалі, каб у законе быў гэты тэрмін. Яны ж казалі, што гэта разьвядзе карупцыю — маўляў, немагчыма аргумэнтавана даказаць, што нехта ёсьць пацыфістам паводле глыбінных перакананьняў. І тады нібыта па даведкі аб пацыфізьме моладзь пойдзе ў розныя рэлігійныя сэкты. А мы казалі, што мы будуем грамадзянскую супольнасьць, а выбар моладзі заганяем у рэчышча веры. А гэта ж грамадзянскае паняцьце. І законы аб альтэрнатыўнай службе, якія зьявіліся ў пасьляваеннай Эўропе, у першую чаргу зьвязаныя не з рэлігійнымі перакананьнямі, а з грамадзянскай пазыцыяй».\nУладзімер Навасяд кажа: сыходзячы з Палаты прадстаўнікоў па заканчэньні тэрміну дэпутацтва, ён пакінуў там свой законапраект. Але паколькі далей ён ня быў дэпутатам, новы склад Палаты вырашыў не вяртацца да ягонага законапраекту.\n«Альтэрнатыўную службу падтрымліваю, але ўсе павінны быць здольнымі абараніць Айчыну...» — апытаньне ў Горадні