Каму ў Палескім запаведніку замінае воўк?\nДата: 27.12.2016, 14:57\nНагодай для гэтага артыкула сталі частыя ў апошні час звароты ад навукоўцаў Палескага дзяржаўнага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка ў Мінпрыроды па дазволы на нібыта навуковы адстрэл ваўкоў. Але ў працэсе падрыхтоўкі матэрыяла карэспандэнту Зялёнага партала трапілі дакументы, якія ўзнімаюць значна большыя праблемы. Усе дадзеныя нашы крыніцы пагаджаліся даваць толькі на ўмовах ананімнасці.\n«Унесці прапановы па пашырэнні аб’ёмаў вытворчасці…»\nНа пасяджэнні навукова-тэхнічнага савета Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка ў сярэдзіне снежня ўдзельнікам прапанавалі абмеркаваць будаўніцтва вальераў для ўтрымання дзікіх жывёл. Навукоўцы здзівіліся, бо тэрыторыя запаведніка моцна забруджаная радыёнуклідамі і наведванне яе людзьмі, якія там не працуюць, аніякімі нарматывамі не прадугледжана, а як раз, наадварот, забаронена.\nТым не менш, як удалося даведацца карэспандэнту Зялёнага партала, менавітаразвіццё турызму бачаць перспектывай для спецыялізаванай прыродаахоўнай і навукова-даследчай установы чыноўнікі Дэпартамента па ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Беларусі, якому падпарадкоўваецца запаведнік. Але гэта яшчэ не ўсё. У зоне адчужэння, куды без асаблівага дазволу нельга заходзіць, адкуль забаронена вывезці нават бабульчын куфар, пакінуты пры эвакуацыі, плануюць нарошчваць аб’ёмы дрэваапрацоўкі з выпускам піламатэрыялаў, разводзіць буйную рагатую жывёлу, пчол, вырошчваць саджанцы дэкаратыўных дрэваў і кустоў для рэалізацыі. Чыноўнікі сваімі загадамі вырашылі адмяніць радыяцыю і накіраваць запаведнік на рэйкі самаакупнасці?\nУ распараджэнні карэспандэнта Зялёнага партала маецца цікавы дакумент — «План мерапрыемстваў па ўдасканаленні дзейнасці Палескага дзяржаўнага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка», які зацвердзіў начальнік Дэпартамента па ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС Аляксандр Ціток. Гэты чалавек прыйшоў сёлета на пасаду кіраўніка чарнобыльскага ведамства з Хойнік і, відаць, мае свае меркаванні наконт мэтаў існавання такой установы, як радыяцыйна-экалагічны запаведнік. І меркаванні гэтыя, як вынікае з апошніх кіраўнічых патрабаванняў чыноўніка, — прыраўняць навуковую ўстанову ў забруджанай зоне да звычайнага гаспадарчага суб’екта, ад якога магчыма нешта паймець.\nУ згаданым «Плане мерапрыемстваў па ўдасканаленні дзейнасці…» можна прачытаць такія пункты: «Правесці аналіз магчымасцяў нарошчвання аб’ёмаў вытворчасці таварнай прадукцыі, зыходзячы з тэхнічных характарыстык наяўных дрэваапрацоўчых станкоў і задзейнічанай колькасці працаўнікоў».\nЗаўважце: загадваюць зыходзіць не з узроўню радыяцыі ў мяркуемай сыравіне, а толькі з тэхнічных характарыстык станкоў і колькасці чалавек!\nНаступным пунктам ідзе ўказанне «унесці прапановы па пашырэнні аб’ёмаў вытворчасці, асартыменту выпускаемай прадукцыі, яе збыту». Куды збіраюцца збываць дошкі з драўніны, высечанай у адселенай зоне, невядома.\nПрыкладна такі ж пункт і пра развіццё пчалярства і пашырэнне рэалізацыі яго прадукцыі. Каму чарнобыльскага мёду з-за калючага дроту?\nДалей — болей: «Вывучыць і ўнесці прапановы па развіцці ў запаведніку вытворчасці буйной рагатай жывёлы мясных парод», а для гэтага «забяспечыць, пачынаючы з 2017 года, нарошчванне вытворчасці фуражнага збожжа ды іншых культур для забеспячэння патрэбы жывёлы з улікам павелічэння пагалоўя»!\nЯшчэ год таму ніхто ў запаведніку і ўявіць сабе не мог, што сёлета пачнецца такая карэнная ломка накірункаў дзейнасці навуковай установы. У праграме навукова-даследчых прац на 2016-2020 гады, якую зацвердзілі летась па ўзгадненні з ранейшым кіраўніком Дэпартамента па ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС, утрымліваюцца такія звесткі: «Чым больш часу праходзіць з моманту катастрофы на ЧАЭС, тым большую актуальнасць набываюць трансуранавыя элементы (ТУЭ) у сувязі з небяспекай іх пранікнення ў харчовы ланцуг. Перыяд паўраспаду альфа-выпраменьваючых ТУЭ складае ад 88 гадоў (238Pu) (плутонію-238. — Заўв. аўтара.) да 24110 (239Pu) гадоў. З-за росту актыўнасці 241Am (амерыцыю-241. — Заўв. аўтара.) за конт распаду 241Pu агульная альфа-актыўнасць трансуранавых элементаў чарнобыльскага паходжання не меншае, а працягвае ўзрастаць».\n«Максімальнае значэнне актыўнасці ТУЭ будзе дасягнута ў 2056 годзе, пры гэтым сумарная актыўнасць трансуранавых элементаў у 2,5 разы перавысіць першапачатковую і на 2/3 будзе абумоўлена актыўнасцю 241Am».\nГэта афіцыйныя словы навукоўцаў, якія ўсё сваё жыццё вывучаюць радыяцыйную экалогію ў самай бруднай на радыяцыю часцы свету.\n«Яны таксама сцвярджаюць: «Землі, якія ўвайшлі ў зону адчужэння, не могуць быць выкарыстаныя для гаспадарчай дзейнасці нават у аддаленай перспектыве з прычыны высокай шчыльнасці забруджвання даўгавечнымі радыёнуклідамі».\nАле што такое словы навукоўцаў у параўнанні з планамі чыноўнікаў? Іх не спыняе нават тое, што, паводле ўсё той жа праграмы навуковых даследаванняў, «для большасці сельскагаспадарчых прадуктаў харчавання ўстаноўлены рэспубліканскія дапушчальныя ўзроўні ўтрымання 137Cs [цэзій-137] і 90Sr [стронцый-90]. У той жа час узроўні ўтрымання трансуранавых элементаў у сельскагаспадарчай прадукцыі не нармуюцца і не кантралююцца».\nХаця разлік велічыні рызыкі здароўю чалавека, які спажывае прадукты харчавання, што змяшчаюць трансуранавыя элементы, у праграме даследавання навукоўцаў запаведніка пазначаны толькі на 2019 год.\n«Забяспечыць навуковае абгрунтаванне…»\nТым не менш у «Плане удасканалення дзейнасці…» навукоўцам ужо цяпер загадваюць: «Распрацаваць навуковыя праграмы (заданні) і забяспечыць суправаджэнне ўсіх відаў эксперыментальна-гаспадарчай дзейнасці запаведніка».\nРадыяцыйнае эксперыментаванне з пошукамі збыту — даволі цікавы падыход. Гэта пры тым, што праграма навукова-даследчых прац на бліжэйшыя 5 гадоў летась была распрацавана і зацверджана належным чынам. І ў гэтай праграме адназначна сказана, што і вытворчасць прадукцыі дрэваапрацоўкі, і сельгасвытворчасць у зоне дзейнасці ПДРЭЗ рызыкоўныя і іх уплыў на здароўе чалавека, асабліва датычна даўгавечных трансуранавых элементаў, практычна не вывучаны.\nАле навуковы аддзел Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка для чыноўнікаў Міністэрства па надзвычайных сітуацыях — звычайныя падначаленыя, якія, паводле звычкі сілавікоў, павінны, нягледзячы ні на што, выканаць загад. Вось толькі бяда ў тым, што ад загадаў, якія прыходзяць зверху, надта патыхае незаконнасцю.\nСёння забаронены нават вываз трупаў жывёл з тэрыторыі зоны адчужэння. А кіраўніцтва чарнобыльскага дэпартамента мяркуе разводзіць у радыяцыйным запаведніку выяздных коней і буйную рагатую жывёлу на мяса. Нават калі цягліцавыя тканкі (мяса) гэтай жывёлы здолеюць перад забоем ачысціцца прывезенымі кармамі, стронцый, які накопіцца за жыццё ў костках, будзе вынесены за межы зоны, і куды ён трапіць — невядома. Што ўжо казаць пра тыя самыя трансуранавыя элементы, уздзеянне якіх увогуле яшчэ не пачыналі належным чынам вывучаць?\nБачна, што чыноўнікі МНС увогуле не ўспрымаюць супрацоўнікаў навуковага аддзела ПДРЭЗ як даследчыкаў, якія выконваюць важныя навуковыя працы. Яны лічаць магчымым ім папросту загадваць. Напрыклад, задумалася кіраўнікам дэпартамента развіваць турызм у зоне адчужэння, яны напісалі даручэнне навуковаму аддзелу: «Забяспечыць навуковае абгрунтаванне вальернага ўтрымання дзікіх жывёл».\nА крыху далей яшчэ і «на мясцовасці пазначыць ўчасткі росту рэдкіх відаў раслін, якія маюць ахоўны статус. Падрыхтаваць адпаведныя стэнды. Распрацаваць маршруты, падабраць дэманстрацыйныя пляцоўкі».\nКажуць, мітусня з гэтым турызмам пачалася пасля візіту ў запаведнік высокага чына з міністэрства, які панаракаў, што, маўляў, «у вас тут і паглядзець няма чаго…» Невядома, хто з турыстаў паедзе ў Палескі радыяцыйна-экалагічны запаведнік, але калі ў будаўніцтва вальераў і дэманстрацыйных сцяжын будуць укладзеныя дзяржаўныя грошы, то патрэба ў такіх укладаннях выклікае вельмі шмат пытанняў. Асабліва кідаецца ў вочы, што на навуковым аддзеле, які ўжо некалькі гадоў запар скарачаецца, кіраўніцтва імкнецца сэканоміць, але мае намер укладаць грошы ў праекты, аддача ад якіх вельмі сумніўная.\nСёння ў запаведніку працуе некалькі навуковых супрацоўнікаў, якія жывуць у Мазыры, Гомелі, Мінску, а ў навуковую частку ПДРЭЗ, якая месціцца ў вёсцы Бабчын Хойніцкага раёна, прыязджаюць на двухтыднёвую вахту, каб не накопліваць вялікія дозы радыяцыі. Цяпер усё тым жа «Планам удасканалення…» прадугледжаны перанос навуковага корпуса з Бабчына ў Хойнікі і адмова ад вахтавага метада.\nПакінуўшы ў штаце навуковага адзела толькі тых, хто жыве ў Хойніках, дзе хіміку, біёлагу і эколагу іншага месца працы, акрамя запаведніка, папросту не знайсці, кіраўніцтва, імаверна, разлічвае пазбавіцца ад незгаворлівых і прынцыповых супрацоўнікаў, якія маюць магчымасць уладкавацца на іншую працу ў буйных навуковых цэнтрах. Гледзячы на патрабаванні да навукоўцаў, якім фактычна загадваюць пісаць антынавуковыя і нават антычалавечыя дакументы, падставы для гэтага робяцца зразумелымі. Ужо сёння многія супрацоўнікі навуковага аддзела ПДРЭЗ калі і пагаджаюцца адказаць на нейкае пытанне, то толькі на ўмовах ананімнасці. А справы ва ўстанове адбываюцца, як бачна, зусім не бяскрыўдныя.\nВаўчыны білет для ваўкоў\nМенавіта такім чынам, як сёння патрабуюць ад навукоўцаў запаведніка абгрунтоўваць вальеры і жывёлагадоўлю ў зоне, цэлае лета і восень на іх ціснулі з патрэбай адстрэлу ваўкоў. Увогуле ваўчыная тэма, з якой мы і пачалі вывучаць сітуацыю ў Палескім радыяцыйна-экалагічным запаведніку, вельмі яскрава ілюструе тое, кім лічаць мінскія чыноўнікі навукоўцаў установы.\nДыскусія аб тым, што ва ўсіх бедах паляўнічай і сельскай гаспадарак вінаваты воўк і што яго папуляцыю неабходна вынішчыць ледзьве не дарэшты, пачалася з падачы Міністэрства лясной гаспадаркі. Верагодна, што адным з яе натхняльнікаў з’яўляецца цяперашні дырэктар адзінага мінлясгасаўскага заказніка, былы кіраўнік прадпрыемства «Белдзяржпаляванне», які зусім нядаўна ў «Беларускай лясной газеце» апантана абвінавачваў ваўкоў ва ўсіх зямных грахах і выхваляўся, колькі ён іх забіў і колькі яшчэ мяркуе забіць. І ў агульнадзяржаўным дыскурсе воўк і сапраўды стаўся нейкай пачвараю, ад якой неабходна тэрмінова пазбаўляцца.\n[supullquote align=“right”] У воўчай скуры (Аўдыёгiсторыя)[/supullquote]\nМінлясгас праз Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя звярнуўся да розных зацікаўленых ведамстваў і аблвыканкамаў, каб тыя назбіралі на ваўка «кампрамат». Праўда, гэты «кампрамат» нічым не падмацаваўся. Аб тым, што ваўкі фатальна скарачаюць колькасць капытных паляўнічых жывёл, нападаюць на сельгасаб’екты і вясковыя падворкі і нават на людзей, падцвердзілі толькі ў Мінлясгасе і некаторых аблвыканкамах. Але ўсе, як адзін, у выразах тыпу «вядомыя выпадкі».\nАніводнага задакументаванага і доказнага факта падцверджання шкоды ваўка ніякае ведамства так і не прадставіла. Пры гэтым у аналітычнай запісцы паводле вынікаў вывучэння сітуацыі Мінпрыроды даводзіць, што цяпер, калі дадзеныя аб рэальнай колькасці ваўкоў вельмі няпэўныя, татальны адстрэл жывёл можа выклікаць вельмі неспадзяваныя наступствы. Скарачэнне папуляцыі ваўкоў да пэўнай рысы выкліча замяшчэнне ваўка здзічэлымі сабакамі, альбо гібрыдамі сабакі з ваўком.\nІ менавіта гэтыя жывёлы ўяўляюць значна большую пагрозу як чалавеку, так і сельскай гаспадарцы, і капытным паляўнічым.\nПаводле дадзеных Міністэрства аховы здароўя, выпадкі нападаў на людзей шалёных ваўкоў здараюцца на адзін-два парадкі радзей за частату нападаў шалёных лісаў і янотападобных сабакаў. У той жа час воўк разам з рыссю з’яўляюцца натуральнымі рэгулятарамі колькасці апошніх, прычым найчасцей ахвярамі шэрых драпежнікаў робяцца менавіта хворыя жывёлы. А гэта значна зніжае распаўсюджванне шалёнства.\nВарта сказаць, што Міністэрства па надзвычайных сітуацыях, відаць, спрабуючы апраўдацца за тое, у чым яго абвінавачвае Гомельскі аблвыканкам і лесагаспадарнікі, дастаткова абгрунтавана патлумачыла, што ваўкі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка не маюць дачынення да шкоды, якая інкрымінуецца гэтай жывёле. У ПДРЭЗ не была знішчана папуляцыя дзікоў, і таму там для ваўка дастатковая кармавая база. Яна сфармавала стабільную лакальную папуляцыю, якая практычна не выходзіць за межы запаведніка.\nТым не менш МНС, як сілавое ведамства, вырашыла далучыцца да агульнай істэрыі і паказаць, што яно таксама ў Палескім запаведніку страляе ваўкоў. Хаця на тэрыторыі ПДРЭЗ рэгуляванне колькасці жывёл дапушчальнае толькі ў дачыненні да чужародных відаў.\n27 чэрвеня МНС тэрмінова спускае ў ПДРЭЗ цыркуляр, якім даручае на пряцягу двух дзён прадставіць на ўзгадненне «дапрацаваную» праграму навукова-даследчых прац на 2016 год, уключыўшы ў яе мерапрыемствы па выйманню ваўка «ў навуковых мэтах». Прычым на пачатку гэтага ліста самі МНСаўцы пішуць, што гэта робіцца ў мэтах выканання даручэння міністра аб рэгуляванні колькасці ваўкоў ў запаведніку.\nПраграма навукова-даследчых прац ПДРЭЗ была зацверджаная яшчэ летась у снежні. І аніякіх даследаванняў ваўкоў праз іх выйманне з асяроддзя там не прадугледжвалася. І тут раптам міністэрства загадвае навукоўцам, што ў іх навуковыя цікавасці павінен увайсці і шэры драпежнік.\nПраз некалькі спробаў і парушэнняў рукамі найбольш залежных і лаяльных да кіраўніцтва супрацоўнікаў тады ўдалося зварганіць дастаткова няўцямнае абгрунтаванне выймання ваўкоў для нібыта навуковых мэтаў і дапоўніць гэтымі тэмамі праграму даследаванняў. Прасілі здабыць 10 асобін шляхам адстрэлу і капканамі, каб вывучыць наяўнасць радыёнуклідаў у органах і тканках жывёлін. Мінпрыроды, паводле існуючай працэдуры, дазвол мусіла ўзгадніць з НПЦ па біярэсурсах НАН Беларусі. А там у мэтазгоднасці такой навуковай цікаўнасці засумняваліся і дазволілі вынішчыць толькі 5 звяроў і без выкарыстання капканаў. Тады пачалася новая ваўтузня, новыя абгрунтаванні, яшчэ больш няпэўныя. І шляхам ціску і маніпуляцый (чамусьці ўзгадненні ад НПЦ па біярэсурсах складалі зусім не тыя людзі, якія звычайна там займаюцца такімі тэмамі) МНСу ўдалося «выбіць» яшчэ 5 асобін.\nКолькі ж ваўкоў у запаведніку?\nАдзін з асноўных адмыслоўцаў у вывучэнні біялогіі ваўка ў нашай краіне, доктар біялагічных навук, прафесар лабараторыі тэрыалогіі НПЦ па біярэсурсах НАН Беларусі Вадзім Сідаровіч лічыць, што сёння колькасць шэрых драпежнікаў у Палескім радыяцыйна-экалагічным запаведніку значна завышаная. Навуковец гаворыць, што маршрутны спосаб уліку, на які абапіраецца пры ацэнцы колькасці гэтага віду кіраўніцтва ўстановы, зусім не прыгодны для ўліку ваўкоў. Ён павялічвае падлічаную колькасць у 2, а то і ў 3 разы. Больш-менш дакладны спосаб ацэнкі, паводле словаў Вадзіма Сідаровіча, — аб’ездна-абыходны. Але ён дастаткова стратны і патрабуе ўдзелу сапраўды кваліфікаваных адмыслоўцаў. Самы ж надзейны спосаб уліку — з верталёта. Але гэта каштуе яшчэ большых грошай. Прафесар прыводзіць выпадак у тым самым ПДРЭЗ, калі ўстанова справаздачыла аб колькасці больш за 300 ваўкоў, а кантрольны падлік аб’ездна-абыходным спосабам, праведзены ў снежні 2010 года, паказаў наяўнасць усяго 91 звера ў 15 зграях.\nПаводле сёлетніх улікаў, якія вяліся маршрутным спосабам, запаведнік справаздачыць аб 240-250 ваўках. Але ці сапраўды там столькі жывёлін — невядома. І ці такія бяскрыўдныя аб’ёмы дазваляе адстраляць у запаведнай зоне Мінпрыроды?\nПрынамсі, за месяц штодзённых паляванняў брыгада, якая, дарэчы, карыстаецца паслугамі кіроўцы навуковага аддзела, з-за чаго навукоўцы пазбаўленыя магчымасці выезду ў поле, здолела забіць усяго 5 ваўкоў. Няўжо пры такой шчыльнасці, якую паказваюць кіраўнікі паводле ўлікаў, паляўнічым так цяжка знайсці жывёлін? А можа, іх там папросту столькі няма?\nДаследчыкі схіляюцца да таго, што адстрэл ваўкоў у Палескім радыяцыйна-экалагічным запаведніку — ні што іншае, як пралабіраваныя Мінлясгасам праз урад крокі па рэгуляванні ягонай колькасці.\n[supullquote align=“right”]<a href=“http://bahna.land/2016/12/19/ahota-u-nalibockaj-pushchy/" target=”blank”> Паляванне ў Налібоцкай пушчы: «Гэта сур’ёзны выклік усёй справе аховы прыроды ў Беларусі!»[/su_pullquote]\nНа працягу апошніх гадоў у Палескім радыяцыйна-экалагічным запаведніку ажыццяўляецца сумесны праект з універсітэтам штата Джорджыя (ЗША) «Ваўкі Чарнобыля. GPS-дазіметрыя». Падчас гэтага праекта звяроў адлоўліваюць, апранаюць на іх адмысловыя нашыйнікі, якія дазваляюць адсочваць месцазнаходжанне жывёлы і аўтаматычна перадае інфармацыю аб атрыманай і накопленай арганізмам дозе радыяцыі.\nКарэспандэнт Зялёнага партала пацікавіўся ў выканаўцы гэтага праекта, вядомага заолага Дзмітрыя Шамовіча аб тым, як паводзяць сябе «падкантрольныя» ваўкі. Вось што распавёў суразмоўца:\n— На першым этапе праекта, з кастрычніка 2014 па травень 2015 года, з 8 пазначаных нашыйнікамі ваўкоў тэрыторыю ПДРЭЗ пакідалі толькі два звяры. Абодва ў перыяд гону. Прычым дарослая самка, прарабіўшы лінейны маршрут каля 100 км ва ўсходнім напрамку, практычна тым жа шляхам вярнулася на сваю тэрыторыю ўнутры запаведніку праз тыдзень. Малады самец, які пражыў да перыяду гону (люты 2015 года) на абмежаваным участку ўнутры ПДРЭЗ, выйшаў з тэрыторыі запаведніка ў напрамку Украіны і адыйшоў ад яго межаў больш чым на 400 км, адкуль назад не вяртаўся да самага моманту аўтаматычнага адшпульвання нашыйніка.\nПры гэтым навуковец папросту не разумее, якія навуковыя дадзеныя можна здабыць з органаў і тканак забітага ў пэўным пункце звяра, які да таго мог прайсці за дзень дзясяткі кіламетраў па тэрыторыях з самым розным узроўнем забруджанасці, мог пасілкавацца, невядома, наколькі «чыстай» ці «бруднай» ежай, а мог і ачысціць страўнік. Паводле дадзеных праекта «GPS-дазіметрыя», розніца ва ўзроўнях атрыманай дозы апраменьвання рознымі ваўкамі можа адрознівацца ў дзесяткі разоў у залежнасці ад узроўню забруджвання тэрыторый, дзе пераважна жыла канкрэтная асобіна, сцвярджае Дзмітрый Шамовіч.\nНавука? Зніжэнне колькасці!\nТое, што так званае выйманне ваўкоў з асяроддзя ў навуковых мэтах, — гэта самае звычайнае зніжэнне іх колькасці, прызнае і само Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. У сваім адказе Мінпрыроды, дзе яно апраўдвалася за нібыта «рассяленне» шэрых драпежнікаў па суседніх з запаведнікам тэрыторыях, міністэрства так і піша: «МНС прынята рашэнне і праводзіцца праца па зніжэнні колькасці ваўкоў шляхам выймання ў навуковых мэтах».\nЯк кажуць, што і патрабавалася даказаць! Навукай тут і не пахне. На міністэрства націснулі, а яно цісне на падначаленых навукоўцаў, выкарыстоўваючы іх як інструмент для вырашэння задач, якія не маюць нічога агульнага з навукай.\nУ святле апошняй актыўнай дзейнасці кіраўніка Дэпартамента па ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС, які ўпісаў у памянёны вышэй «План удасканальвання дзейнасці…» і пункт пра абнаўленне зброі і прыладаў «для выймання дзікіх жывёлаў у навуковых мэтах», вельмі магчыма, што хутка гэтае «навуковае» выйманне будуць ажыццяўляць яшчэ і на камерцыйнай аснове, як гэта робяць іншыя ўстановы, што кіруюць асабліва ахоўнымі прыроднымі тэрыторыямі ў Беларусі. Ці ёсць у краіне сіла, якая здолее спыніць камерцыялізацыю экалогіі хаця б у зоне найбольшага на планеце радыяцыйнага забруджвання?


Барацьба за дамафон | zviazda.by\nХатняя старонка » З жыцця » Грамадства » Барацьба за дамафон\nБарацьба за дамафон\nУзнікае канкурэнцыя за права абслугоўвання запорна-перамоўнага абсталявання.\nУ рэдакцыю «Звязды» звярнуўся жыхар аднаго з дамоў па сталічнай вуліцы Герасіменкі. Ён распавёў, што знайшоў у сваёй паштовай скрынцы дзве ўлёткі. Адна з іх агітавала перазаключыць дамову на абслугоўванне дамафоннай сістэмы з УП «ЖРЭА Заводскага раёна», іншая заклікала да таго, каб працягваць супрацоўнічаць з прыватнай арганізацыяй. Абедзве ўлёткі ўтрымлівалі аргументы на карысць пэўнага боку. У сітуацыі разбіраўся карэспандэнт «Звязды».\nПра тое, што ўсе сталічныя пад'езды неабходна абсталяваць дамафонамі і кодавымі замкамі для таго, каб абмежаваць доступ у іх непажаданым людзям, пачалі гаварыць яшчэ ў канцы 1990-х гадоў. Неўзабаве запрацавала дзяржаўная праграма «Закрыты пад'езд» і на ўваходзе ў мінскія дамы стала ўсё больш з'яўляцца металічных дзвярэй. Праграма рэалізоўвалася сіламі шматлікіх недзяржаўных арганізацый. Сёння ж на сталічным рынку абслугоўвання дамафонных сістэм працуюць некалькі дзясяткаў індывідуальных прадпрымальнікаў і прыватных фірм. А нядаўна да іх далучыліся і дзяржаўныя арганізацыі — раённыя ЖРЭА. І канкурэнцыя за кліента абвастрылася.\nПрадстаўнік ЖРЭА: «Жыхары маюць права выбару абслуговай арганізацыі»\n— Да гэтага года ў нас дзейнічала спецыяльная дамова з усімі арганізацыямі, якія абслугоўваюць у раёне дамафонныя сістэмы, — расказаў «Звяздзе» намеснік дырэктара па эксплуатацыі жыллёвага фонду — кіраўнік службы заказчыка УП «ЖРЭА Заводскага раёна Мінска» Юрый Гур. — Сума за абслугоўванне запорна-перамоўнага абсталявання выстаўлялася ў агульныя плацежкі — так званыя «жыроўкі». Але ў студзені дамовы з прыватнымі арганізацыямі былі скасаваны. Зараз жа яны дасылаюць асобныя квітанцыі за свае паслугі. А вось калі дамафонная сістэма абслугоўваецца ЖРЭА, то плата за яе ўключаецца ў агульную жыроўку.\n— Ва ўлётцы, якая заклікае заключаць дамовы са ЖРЭА, сказана: «Паслугі па тэхнічным абслугоўванні дамафоннай сістэмы прадастаўляюцца без пасярэднікаў пры заключэнні індывідуальнага дагавора ўласнікам (наймальнікам) жылога памяшкання з УП «ЖРЭА Заводскага раёна горада Мінска». Ці так гэта насамрэч?\n— Якая арганізацыя будзе абслугоўваць канкрэтнае ўстройства, вырашаюць самі жыхары. На аказанне гэтай паслугі якіх-небудзь датацый дзяржава не выдзяляе. Таму яна адносіцца да дадатковых. Яе можа аказваць як ЖРЭА, так і прыватная арганізацыя. І калі жыхары згодныя на тое, каб іх дамафон абслугоўвала прыватная арганізацыя, гэта іх законнае права. Для гэтага патрэбна, каб большасць уласнікаў або наймальнікаў кватэр заключыла з арганізацыяй індывідуальныя дагаворы. І калі такіх дагавораў назбіралася больш за палову ад агульнай колькасці кватэр у пад'ездзе, пытанне абслугоўвання вырашаецца на карысць гэтай арганізацыі. Меншасць жа мусіць падпарадкавацца выбару большасці. Бо не існуе тэхнічнай магчымасці, каб у адным пад'ездзе адну і тую ж сістэму абслугоўвалі розныя фірмы.\n— У вышэйзгаданай улётцы ёсць адзін цікавы пункт. У ім заклікаюць, каб людзі цікавіліся дакументамі прадстаўнікоў прыватных фірм, якія абслугоўваюць дамафоны. Прывяду цытату: «Хто яны, адкуль, ці ёсць у іх дазвол і дакументы аказваць паслугі, тэхналагічныя карты, калькуляцыя выдаткаў, тэхнічны рэгламент на работы, тэхнічныя ўмовы». Асобна вылучаны дагавор на электрычнае забеспячэнне дадатковай сістэмы.\n— Ёсць прыватныя арганізацыі, якія сумленна працуюць не адзін год. Але нам вядома, што шмат прапаноў паступае ў апошні час ад індывідуальных прадпрымальнікаў, у якіх няма паўнавартаснай базы. Яны заключаюць дамовы з жыхарамі і пасля кудысьці знікаюць. Жыхары ж пасля тэлефануюць нам. А мы ў такім разе да дамафона ніякага дачынення не маем увогуле. Таму разгляд дакументаў — цалкам лагічны крок. Электраэнергія вылучана асобна, бо дамафонная сістэма яе пастаянна спажывае. І калі такую сістэму абслугоўвае прыватнік, ён уключае ў выніковую калькуляцыю тарыфаў выдаткі на электраэнергію.\nПрыватная арганізацыя: «Мы за добрасумленную канкурэнцыю»\nПа каментарый карэспандэнт «Звязды» звярнуўся да Сяргея КУЛІКА, дырэктара адной з прыватных фірм, якія займаюцца абслугоўваннем запорна-перамоўнага абсталявання.\n— Патлумачце, калі ласка, на які трохбаковы дагавор спасылаецца прадстаўнік ЖРЭА?\n— Гісторыя з дагаворамі, заключанымі паміж камерцыйнымі прадпрыемствамі, Цэнтрам інфармацыйных тэхналогій Мінгарвыканкама і раённымі ЖРЭА цягнецца ад 2007 года. Менавіта тады Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі загадала, каб усе прадпрыемствы, якія абслугоўваюць дамафонныя сістэмы, рабілі налічэнні за аказаныя паслугі праз адзіныя рахункі-паведамленні. Але ў студзені 2015 года трохбаковыя дагаворы скасавалі прадстаўнікі трох сталічных ЖРЭА — Заводскага, Кастрычніцкага і Першамайскага раёнаў. Да таго ж яшчэ ў 2013 годзе тэхніка-эканамічны савет Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі вырашыў адпаведнай пастановай пашырыць аб'ёмы аказання платных паслуг насельніцтву.\n— І цяпер пачалася «вайна ўлётак», якія агітуюць за заключэнне дамоў з рознымі арганізацыямі.\n— Мы ні ў якім разе не супраць канкурэнцыі, бо яна — рухавік прагрэсу. Галоўнае, каб яна была добрасумленнай. І вось тыя ўлёткі, аб якіх вы кажаце, нас засмучваюць, бо ў іх часам змяшчаецца інфармацыя, што нас ганіць. Пры гэтым на ўлётках ніякіх выхадных звестак не надрукавана.\n— Як, на ваш погляд, выйсці з гэтай няпростай сітуацыі?\n— Прыватныя арганізацыі, якія абслугоўваюць дамафонныя сістэмы ў горадзе, аб'ядналіся ў асацыяцыю «Бяспечны дом». Некалькі месяцаў таму яна накіравала ва ўпраўленне гарадской гаспадаркі Мінгарвыканкама план мерапрыемстваў, якія прадугледжваюць магчымасць стварэння аднолькавых умоў для канкурыруючых арганізацый датычна паслуг па абслугоўванні запорна-перамоўнага абсталявання. Без дыялогу «на роўных» ніякага канструктыўнага выніку не будзе.\n— У Заводскім раёне горада пабудавана мноства шматпад'ездных дамоў. Ці існуюць сітуацыі, калі дамафоны, усталяваныя ў розных пад'ездах, абслугоўваюць розныя фірмы?\n— Безумоўна. І гэта нармальна, бо так захацелі жыхары пад'езда. Гэта і ёсць сумленная канкурэнцыя.\nБарацьба «за кліента», як бачым, узрастае. Самае ж галоўнае, каб у гэтай барацьбе не пацярпелі самі спажыўцы. І пажадана, каб сэрвіс быў на належным узроўні, што, дарэчы, ад канкурэнцыі і патрабуецца.\nДзень адчыненых дзвярэй прайшоў у Ваеннай Акадэміі


Іван Ахлабысцін: Не магу не думаць пра кашалёк — я ж бацька сямейства! | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Іван Ахлабысцін: Не магу не думаць пра кашалёк — я ж бацька сямейства!\nНядаўна на вялікія экраны выйшла камедыя «Халоп». Адну з яркіх роляў у ёй выканаў Іван Ахлабысцін. Па сюжэце малады распешчаны хлопец Грыша (Мілаш Бікавіч) вядзе разгульнае жыццё, настолькі безадказнае, што ледзь не трапляе ў турму. Каб перавыхаваць сына, бацька-алігарх (Аляксандр Самойленка) і яго знаёмы-псіхолаг (Іван Ахлабысцін) адпраўляюцца ў закінутую вёску, дзе спрабуюць узнавіць атмасферу царскай Расіі 1860 года. У выніку падстаўной аварыі туды трапляе і сам Грыша, які становіцца халопам.\nІван Ахлабысцін быў на здымках у Беларусі, калі мы сустрэліся, каб абмеркаваць фільм. На час здымак акцёр пасяліўся ў загарадным катэджы недалёка ад Мінска.\nМы праходзім у дом, дзе нас звонкім брэхам сустракае ахоўніца пароды шы-тцу, якую гаспадар называе Глафірай. «Гэта Плюша, — папраўляе мужа Аксана Уладзіміраўна, а ў позірку папрок. — Жывёл нельга называць людскімі імёнамі!» Яна клапатліва налівае нам чай і частуе цукеркамі. Пакуль перакусваем, Ахлабысцін расказвае пра «Халопа»:\n— «Халоп» — гэта лёгкае навагодняе кіно. Гэта буф, які не патрабуе праўдападобнасці і наяўнасці сур'ёзных пытанняў. Калі здымаюць, напрыклад, дэтэктыў, фільму нельга дараваць нематываваную лухту. А ў буфе можа адбывацца што заўгодна.\n— У рэжысёра фільма Кліма Шыпенкі не так шмат камедый. Ці лёгка вам было здымацца?\n— У фільме моцная драматургічная аснова. Я, сам пабыўшы сцэнарыстам, у гэтым разбіраюся. Да таго ж над карцінай працаваў чалавек, якога я ведаю па «Інтэрнах». Ён не халтуршчык. Наогул, у кіно нельга напэўна сказаць, добра атрымаецца ці дрэнна, таму што гэта заўсёды містыка. Бывае, здымаешся — выдатны акцёрскі калектыў, добра працуюць цэхі, выдатная абстаноўка. А выходзіць глупства нейкае. А бывае, праз пень-калоду робяць — там недазнялі, там недаагучылі — а ў выніку добры фільм атрымліваецца.\n— Як вам працавалася з нашай зямлячкай Сашай Борціч?\n— Вельмі добра! Мне наогул шанцуе. Дзіўна казаць «нашы-вашы», калі такіх адрозненняў на рабоце не існуе. У нас залатое кам'юніці. Здымалі «Інтэрны» — палова грымёрнага цэха беларусы. Аператарскія групы, візажысты з «Беларусьфільма» часта змяняюцца з расійскімі, даючы адзін аднаму адпачынак. У нас адбываюцца пастаянны абмен, кругаварот і вытворчы булён.\n— «Халоп» для вас быў роляй для кашалька або для душы? І як часта вы згаджаецеся на ролі дзеля грошай?\n— Ласкай Божай у мяне атрымліваецца сумяшчаць. Я не магу не думаць пра кашалёк, таму што я бацька сямейства. Было б дзіўна, калі б я займаўся выключна самавыяўленнем. Але было б яшчэ больш дзіўна, калі б я прасіў толькі грошы, без якой-небудзь спробы самарэалізавацца. Заўсёды імкнуся знайсці здаровы кампраміс. Мабыць, у маёй біяграфіі няма праектаў толькі дзеля грошай. Як і няма праектаў толькі дзеля самавыяўлення, акрамя, хіба што, аднаго з першых — «Нагі».\n— Маглі б вы каго-небудзь са сваіх дзяцей у выхаваўчых мэтах адправіць у вёску ХІХ стагоддзя?\n— Лягчэй пабіць. Навошта грошы марнаваць? (Смяецца. — Аўт.) Узяў рэмень шырокі, каб не скалечыць, — і па ляжках. А гэты... цэлую вёску будаваў. У багатых свае дзівацтвы.\nДзіця — яно ж, як звярок, да пэўнага ўзросту. Караць часам трэба. У гэтым няма нічога дрэннага, калі не страчаная логіка пакарання, і яно разумее, за што атрымлівае. Але выхоўваць трэба незласліва. Хоць у мяне не такія дзеці. Бывае ўсякае, аднак мы ўмеем дамовіцца.\n— У фільме галоўны герой — распешчаны малады чалавек. Што вы думаеце пра сучасную моладзь, якая яна?\n— Добрая. Я мяркую па сваіх дзецях і іх кампаніі, па хлопцах, з якімі працую на пляцоўцы і якіх бачу на вуліцы. У нас моладзь адэкватная. Засталося нешта вельмі добрае, што было яшчэ ў часы СССР, але і з'явіўся пазітыўны еўрапейскі ўплыў, і гэта выдатная сумесь. Яны ў меру інтэлігентныя, таварыскія, адказныя, умеюць расстаўляць прыярытэты. Вядома, ёсць выключэнні з усяго, але, увогуле, яны ўмеюць пераадольваць складанасці і думаць пра наступствы. Задумваюцца аб прафесіі, а цяпер гэта складана. Ім максімальна ўскладнілі магчымасць атрымання вышэйшай адукацыі, ад гэтага тысячы праблем. Пры ўсім гэтым яны не агрэсіўныя. Як і ў кожным пакаленні, ёсць свае недахопы і мінусы. Але мне падабаецца наша моладзь.\n— Нарабіла шуму гісторыя з эратычнымі сцэнамі Крысціны Асмус у фільме «Тэкст». Ці ёсць усё ж мяжа ў кінематографе, якую нельга пераступаць?\n— Вядома, ёсць, я сам бы ў жыцці не дазволіў сваім дзецям здымацца ў такіх сцэнах. Калі б у мяне пыталіся, зразумела. І па задніцы б ім надаваў, калі б даведаўся, што падобнае адбывалася. Я не бачыў фільм! І не буду глядзець. Гэтыя сцэны — памылка. Бязглуздыя апраўданні, што там анучкі празрыстыя накладваюць і нічога не адбываецца, — гэта лухта сабачая.\nАле Крысціна мой сябар. А я істота слабая і часта неаб'ектыўная. Я буду абараняць яе, нават калі яна памыляецца. Таму што ведаю яе як наіўнага рамантыка: яна не распусная сама па сабе. Памятаю Крысціну па рабоце ў «Інтэрнах», і мне цяжка ўявіць, што яна стала амаральным чалавекам. Можа, яна ўзмужнела за гэты час, але дакладна засталася прыстойнай і сумленнай. Усе маюць права на памылку.\n— А як вы ставіцеся да фемінізму?\n— Я не разумею, навошта жанчынам змагацца за тое, каб, напрыклад, насіць цяжкія рэчы? Навошта наогул змагацца за нешта, калі мы іх абагаўляем? Жанчына — гаспадыня ўнутранага свету грамадства. Калі мужчына прыходзіць дадому, ён павінен падпарадкоўвацца ўстаноўкам і правілам жанчыны, таму што яна лепш ведае, як усё працуе ўнутры. Мужчына — гаспадар знешняга свету. Калі жанчына выходзіць туды, ёй лепш слухацца мужчыну, каб не патрапіць у пастку або няёмкую сітуацыю.\n— Што галоўнае ў шлюбе?\n— Яго разуменне. Усведамленне, што ёсць істота, якая стала часткай цябе. З цягам часу муж і жонка праходзяць усе стадыі. Ад сексуальнага партнёрства — праз сяброўства, прывыканне, прыціркі — да самага важнага моманту, калі ты ўжо не можаш аддзяліцца ад сваёй жанчыны. Да піку, да несыгранай ноты, калі ў слухачоў ад захаплення займае дух. Шлюб — гэта нота, якую ніхто не пачуў, але яна самая галоўная.\n— Як звычайна сустракаеце святы?\n— У нейкі момант я зразумеў, што мы перасталі атрымліваць задавальненне і захапленне ад свят. Ці то гэта ўзроставае, ці то нешта змянілася ў нас... Але мы не хацелі, каб так працягвалася, чараўніцтва трэба было вярнуць. Таму дамовіліся з нашымі сябрамі-святарамі слухаць на Новы год літургію. Кажуць, як год пачнеш, так і скончыш. А боская літургія — гэта самае важнае і велічнае, самае прыгожае, з чым можна ўсёй сям'ёй увайсці ў новы год. Таму 31 снежня да дзесяці-адзінаццаці мы прыходзім у храм, які наведваем ужо чвэрць стагоддзя. Збіраюцца нашы сябры, іх дзеці. Літургія заканчваецца а палове першай. Потым мы едзем дадому, а там усё як заўсёды: аліўе, фільм Эльдара Разанава, потым паездка да бацькоў...\nКалі мы пачалі сустракаць Новы год так, атрымалася вярнуць гэтае захапленне, свята стала не проста пярэстым, але і асэнсаваным. З тых часоў прытрымліваемся гэтай традыцыі, усё праходзіць аднолькава выдатна. Цяпер, праўда, звыклы ход трохі змяняецца: моладзь паволі пачынае зрушваць нас з вялікага пакоя на кухню. Гоняць нас глыбей у логава, у іх свая атмасфера. Але нам гэта вельмі падабаецца.\n2584 Новы від махлярства зарэгістраваны ў Беларусі


05 травень 2016, 07:30\nІлюстрацыйнае фота. Удзельнікі акцыі «За Наваросію», падчас шэсця ў Санкт-Пецярбургу ў Дзень народнага адзінства. 4 кастрычніка 2014 году\n— Былі неяк вялікія чэргі на мяжы, і я вырашыў паехаць праз «ЛНР». На іхні памежны пераход нас не пусьцілі. Не пусьцілі і прамым тэкстам папрасілі хабар. Калі б папрасілі грашыма, то яшчэ добра. А яны папрасілі 10-ю частку грузу аддаць ім. Я наагул стараюся не даваць хабару, а тут у такой сытуацыі, і яны ведалі, каму ідзе груз... Карацей, я адмовіўся і вярнуўся назад. А наагул людзям з «ЛНР» я дапамагаю, адзінае, што я не заяжджаю туды.\nА што тычыцца таго паста... У нас у суполцы раней было вельмі шмат палявых камандзіраў — быў Валодзя Новікаў, камандзір падразьдзяленьня «Троя», быў камандзір брыгады «Пятнашка» «Абхаз». Магчыма, гэта каго-небудзь зь іх быў пост, і мы проста яго разьмясьцілі ў суполцы. Але гэта пэўна ня мой асабісты пост.\nІгар Каляда (справа)\n— Наагул кажуць, што ў Беларусь шмат прыяжджае былых баевікоў...\n— Ну як... Невядомыя мне білі шкло ў машыне пад домам, запіскі пад дворнікамі пакідалі, мне пагражалі ў інтэрнэце. Хоць наўпрост да мяне ніхто не прыяжджаў.\n— Вінаватыя тыя людзі, якія ўзялі ў рукі зброю. Але канкрэтна сказаць не магу. Вы ж разумееце, што калі я расеец і езджу я з таго боку, то я па ўсіх сваіх паняцьцях павінен вінаваціць украінцаў і Парашэнку. Але я гэтага не скажу. На самой справе, калі на пачатку вайны я глядзеў на гэта з аднаго боку, то цяпер... Па лёгіцы, менавіта тыя людзі, у каго ў руках зброя, яны і вінаватыя. Карацей, сапраўды ня ведаю... Гэта складанае пытаньне.\nВедаеце, я неяк вывозіў сям’ю, якая жыве на ўкраінскім баку. Але воляю лёсаў — у іх там два дарослыя хлопцы, якіх павінны былі забраць у войска — яны прабраліся на тэрыторыю «ДНР». Яны прайшлі праз МДБ, іх адпусьцілі, і вось яны папрасілі іх вывезьці ў Беларусь — то бок жонка і муж, і двое хлопцаў. І вось я іх вёз да нейкіх сваякоў пад Менскам. І я вам скажу, што ў іх зусім іншы погляд на тое, што адбываецца, яны, наадварот, кажуць, як дрэнна на баку «ДНР»... Таму я кагосьці вінаваціць не магу.


XХІ Нядзеля звычайная 2015 - Парафія Св. Яна Евангеліста і Максімільяна Кольбэ ў Мінску\nXХІ Нядзеля звычайная 2015\n24 жніўня (панядзелак) : Свята Святога Барталамея, апостала\n26 жніўня (серада): Успамін Найсвяцейшай Панны Марыі Чэнстахоўскай\n27 жніўня (чацвер): Успамін Святой Монікі\n1. Хутка пачатак новага навучальнага і катэхетычнага года. З гэтай нагоды запрашаем студэнтаў, школьнікаў, бацькоў, настаўнікаў і выхавацелей ў наступную нядзелю на Святую Імшу ў 10.30, каб навучанне пачаць з Божым благаслаўленнем. Асвячэнне школьных прыладаў пасля кожнай святой Імшы. У закрыстыі можна запісаць дзяцей на катэхезу (катэхеза распачынаецца ў першым класе).\n2. Просім дзяцей і бацькоў пазнаёміцца з раскладам катэхезы на 2015/2016 навучальны год.\n3. Сёння распачынаем ’’Канікулы з Богам’’ для дзяцей і моладзі.\n4. На гэтым тыдні раняшняя Св. Імша будзе адпраўляцца ў 8.15.


Спампаваць 99.5 Kb.\nПамер 99.5 Kb.\nІванькова С.А., Машканская ДССШ\nМэта: паглыбіць і сістэматызаваць веды вучняў па пытаннях раздзела, паказаць ролю набытых ведаў пра прыслоўе ў практыцы маўленчых зносін, развіваць звязнае маўленне вучняў, выхоўваць любоў да роднага краю.\nПрымету дзеяння і стану,\nЯк з дзеясловам побач стану.\nА як з прыметнікам – то гэта\nНастаўнік. На працягу многіх урокаў мы вывучалі тэму “Прыслоўе”. Паўтаралі тое, што ведалі пра гэту часціну мовы, набывалі новыя веды, прымянялі іх на практыцы. Крок за крокам, паступова мы наблізіліся да сённяшняга ўрока, тэма якога гучыць так: “Падагульненне і сістэматызацыя вывучанага па раздзеле “Прыслоўе”.\nДавайце разам з вамі сфармулюем мэту нашага ўрока.\n(На экране з’яўляецца мэта ўрока, настаўнік яе зачытвае.)\n3. Знаёмства с рабочай карткай урока.\nНастўнік. У вас ёсць індывідуальная рабочая карта ўрока, пасля кожнага этапу ўрока трэба выстаўляць сабе пэўны бал.\nбал за заданне\nШкала пераводу: 40-39 балаў – 10; 38-36 – 9; 35-32 – 8; 31-28 – 7; 27-24 – 6;\n23-20 - 5\nНастаўнік. Давайце мы з вамі ўспомнім асноўныя пытанні, якія вывучалі на ўроках па тэме “Прыслоўе”. (Дэманструецца слайд з кластарам па тэме “Прыслоўе”)\nА зараз канкрэтна пагаворым па кожнаму пытанню. Першае – гэта “Прыслоўе як часціна мовы”.(На экране з’яўляецца слайд з адпаведнай назвай.)\nШто называецца прыслоўем?\nЦі спрагаецца, ці скланяецца прыслоўе?\nЯкую сінтаксічную ролю выконвае?\nНаступны слайд “Сэнсавыя разрады прыслоўяў”.\nПрывядзіце прыклады на кожны разрад прыслоўяў.\nСлайд “Ступені параўнання прыслоўяў”\nЯкія прыслоўі маюць ступені параўнання? Як яны ўтвараюцца?\nСлайд “Спосабы ўтварэння прыслоўяў”\nПрыслоўі ўтвараюцца з дапамогай:\n- прыставак доўга-надоўга\n- суфіксаў добры-добра\n- постфіксаў калі-калісьці\n- прыставак і суфіксаў дом-дадому\n- зліцця слоў штодзень\n- паўтору слоў даўным-даўно\nАд якіх часцін мовы ўтвараюцца прыслоўі?\nПры дапамозе чаго ўтвараюцца прыслоўі? Прывядзіце прыклады.\nСлайд “Правапіс прыслоўяў”\n(Ледзь)ледзь, (па)нямецку, (па)першае, (абы)як,(без)разбору, (на)памяць, (усё)роўна, (у)ахвоту, (на)што, (у)ночы, (до)сыць, (да)дому, (да)бяла, (у)двух.\nГудуць (не)сціхана на торфе турбіны.\nУ хаце было (не)светла, але і (не)цёмна\nУ дружбе і (не)крыўдна, і (не)цесна\nРаскрыйце дужкі і растлумачце правапіс прыслоўяў.\nСлайд “Сэнсава-граматычная роля ў маўленні”\nНастаўнік называе прыслоўі, а вучні запісваюць іх у табліцу ў залежнасці ад таго, да якога тыпу маўлення яны падыходзяць. (Табліца для запаўнення раздадзена кожнаму вучню.)\nАднойчы, раз-пораз, нечакана, даўным-даўно, раптам, затым, неўзабаве, спачатку\nСправа, злева, сям-там, надзвычай прыгожа, недалёка, здаля, побач, убаку, зверху\nНапрыклад, па-першае, бясспрэчна, безумоўна, увогуле, на жаль, надзіва, несумненна\nНастаўнік называе прыслоўі, а вучні запісваюць іх у табліцу ў залежнасці ад таго, да якога тыпу яны падыходзяць. (Табліца для запаўнення раздадзена кожнаму вучню)\nІІІ. Праца ў групах.\nНа экране з’яўляецца тэкст (ён жа раздадзены кожнаму вучню.)\nНашу Беларусь называюць зямлёю пад белымі крыламі. І гэта таму, што на ёй шмат буслоў – вялікіх белых птушак, што селяцца бліжэй да вясковых хат. Калі птушкі ў палёце, то іх шырока распластаныя крылы нібы накрываюць нашу зямлю.\nКожную восень буслы пакідаюць Беларусь. Яны ляцяць далёка, у цёплыя землі. Птушкам цяжка і нават страшна праносіцца над марскімі прасторамі, дзе вельмі глыбока. Адпачыць яны могуць толькі на скалах. Але кожнай вясною буслы вяртаюцца назад, на радзіму. Яны папраўляюць старыя гнёзды або будуюць новыя, выводзяць птушанят. Бусляняты падрастаюць, крылы іх мацнеюць. І восенню зноў сем’і збіраюцца ў вырай, каб новаю вясною вярнуцца туды, дзе ім добра і спакойна каля нашых людзей. (З сачынення вучня)\nЧаму нашу Беларусь называюць зямлёй пад белымі крыламі?\nЯк адчуваюць буслы сябе на радзіме?\nСлайд “Заданні да тэксту”\nгрупа. Падкрэсліць у тэксце прыслоўі.\nгрупа. Вызначыце разрады ўжытых у тэксце прыслоўяў.\nгрупа. Зрабіце марфемны разбор трох прыслоўяў з тэксту.\n2 група. Утварыце магчымыя формы ступеняў параўнання прыслоўя “страшна”.\nЗрабіце марфалагічны разбор аднаго прыслоўя са сказа.\nПтушкам цяжка і нават страшна праносіцца над марскімі прасторамі, дзе вельмі глыбока.\nПраца з загадкамі.\nНастаўнік. Наша зямля багата на фальклор і таму зараз мы звернемся да яго. Я буду загадваць загадкі, вы - адгадаваць і выконваць заданні.\n1) Што зімою камлём угору расце? (Ледзяшы)\nПрыслоўе угору разабярыце па саставе.\n2) Двойчы нараджаецца, адзін раз памірае. (Птушка)\nАд якой часціны мовы ўтварылася прыслоўе? (Ад лічэбніка двое)\n3) Чым я больш вярчуся, тым я больш таўсцею. (Верацяно)\nЯкая ступень параўнання прыслоўя? Якая форма? (Простая форма вышэйшай ступені параўнання)\n4) Зранку ходзіць на чатырох нагах, удзень – на дзвюх, а ўвечары – на трох. (Чалавек у розным узросце.)\nЯкім спосабам утвораны прыслоўі? (Прыставачна-суфіксальным)\n5) Спераду шыльцы, ззаду вільцы, наверсе чорнае сукно, падыспадам белае палатно. (Ластаўка)\nЯк можна назваць пары прыслоўяў? (Антонімы)\n6) Вечарам нараджаецца, ноч жыве, а раніцай памірае. (Раса)\nДа прыслоўяў падбярыце аднакаранёвыя прыслоўі. (Вечарам – увечары, пад вечар, надвячоркам, падвячоркам. Раніцай – зранку, пад раніцу.)\nВыкананне задання ( на слайдзе).\nСлайд “Утварыце прыслоўе”\nСвістаць, як салавей.\nСмяяцца, як дзіця.\nЗмагацца, як герой.\nКлапаціцца, як бацька .\nВыць, як воўк .\nХай будзе, як вы сказалі.\nГаварыць на беларускай мове .\nПрыбрацца, як у свята .\n- Як пішуцца названыя прыслоўі?\nАдказы. Па- салаўінаму, па-дзіцячы, па-геройску, па-бацькоўску, па-воўчы, па-вашаму, па-беларуску, па-святочнаму.\nНастаўнік. Прыказкі – гэта чароўны і мудры скарб, які вучыць нас дабрыні, справядлівасці, сяброўству, працавітасці, самаадданай любові да роднай краіны. Успомніце прыказкі, у якіх ўжываюцца прыслоўі.\nТак-сяк, накасяк, абы не па-людску.\nСёння зробіш – заўтра як знойдзеш.\nХто ўлетку цяньку шукае, той узімку галадае.\nРаней устанеш, больш зробіш.\nРыхтуй летам сані, а зімой калёсы.\nЗ добраю песняй жыць весялей.\nДэманстрацыя слайдаў з рэпрадукцыямі карцін.\nНастаўнік. Родныя сонца, хлеб і вада – тое, без чаго чалавек не можа існаваць, менавіта ўсё гэта выключная каштоўнасць для чалавека. Любоў да ўсяго роднага можна перадаць па-рознаму: словам, фарбамі. Зараз мы з вамі ўбачым, як можна выказаць пачуцці сродкамі жывапісу.\nДэманструюцца слайды з рэпрадукцыямі карцін беларускіх мастакоў Вітольда Бялыніцкага-Бірулі (“У пачатку вясны”, “Лодкі”,\n“Ранняя вясна”, “Зімовы сон”, “Восень” і інш), Валерыя Ляшкевіча (“Пералетныя”, “Чарнобыльскі звон”), Андрэя Смаляка (“Беларусь”, “Дзяцел”, “Пралескі” і інш.)\nІY. Праца пры камп’ютарах (ПМК “Школьны настаўнік”; вучэбны курс “Беларуская мова”; НВП “ІНІС-СОФТ”). Вучні выконваюць тэсты па тэме “Прыслоўе”.\nY. Творчая праца.\nДома вучні рыхтавалі міні-сачыненнне па рэпрадукцыі карціны В.Бялыніцкага-Бірулі “Ранняя вясна” з ужываннем прыслоўяў.\nДэманструецца слайд з рэпрадукцыяй карціны В.Бялыніцкага-Бірулі “Ранняя вясна”.\nВучань коратка расказвае пра аўтара карціны.\nВітольд Бялыніцкі-Біруля – мастак-пейзажыст. Нарадзіўся 31 студзеня 1872 года ў вёсцы Крынкі Магілёўскай губерні. Вучыўся ў школе малявання ў Кіеве, затым у Маскоўскім вучылішчы мастацтваў. Званне акадэміка жывапісу мастак атрымаў у 1908 годзе за карціну “Дні ранняй вясны”. Бялыніцкі-Біруля працягваў у жывапісе традыцыі Левітана, аўтар мноства пейзажаў, у якіх адллюстраваў прыроду роднай Беларусі. Яго карціны-пейзажы ўяўляюць сабой лірычныя роздумы аўтара аб вечнасці прыроды.\nВучні зачытваюць свае сачыненні.\nYІ. Выстаўленне адзнак.\nНастаўнік. А цяпер у сваіх рабочых картках падлічыце свае балы і, выкарыстоўваючы шкалу пераводу, пастаўце сабе адзнаку, здайце мне карткі.\nСкласці сінквейн да аднаго са слоў: прыслоўе, урок.\nЗпісаць абранае слова.\nПадабраць два прыметнікі.\nПадабраць тры дзеясловы.\nСкласці сказ з чатырох слоў.\nПадабраць сінонім да слова.\nЗаслухоўваюцца складзеныя тэксты, настаўнік аналізуе іх.\nВабіць, вучыць, займае\nУрок прайшоў вельмі цікава\nНе скланяецца, не спрагаецца, не мае роду і ліку.\nПрыслоўе мае ступені параўнання.\nШто больш за ўсё спадабалася на ўроку?\nYІІ. Дамашняе заданне.\n3 узровень – пр. 232\n4 узровень – лінгвістычнае паведамленне па тэме “Прыслоўе”\n5 узровень – скласці 10 тэстаў на тэму “Прыслоўе”


“Святочнае кола”\nУ Смалявіцкім раёне 26 сакавіка 2017г. на базе Забалоцкага СДК адбыўся раённы фестываль фальклорнай творчасці “Святочнае кола”. Галоўная мэта фестывалю – папулярызацыя і прапаганда фальклору, захаванне і развіццё нацыянальнай спадчыны, выяўленне носьбітаў фальклору, удасканаленне выканальніцкага майстэрства.\nУдзельнікамі фестывалю сталі народныя і вядучыя самадзейныя фальклорныя калектывы раёна, асобныя выканаўцы, самабытныя ансамблі ўсіх відаў і жанраў фальклору. Таксама ўсе жадаючыя змаглі пазнаёміцца з выставай “Промыслы і рамёствы Смалявіччыны”.\nТворчыя калектывы прадставілі кола беларускіх святаў і абрадаў з народнага цыклу, таксамы на суд гледачоў былі прадстаўлены і сямейна-бытавыя абрады. На працягу дня жадаючыя пабывалі і на калядах, і масленічнымі блінамі пачаставаліся, і на заручыны трапілі.\nКалектывы-ўдзельнікі былі адзначаны дыпломамі фестывалю і каштоўнымі падарункамі.


Ці ўшануюць памяць расстраляных святароў? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЦі ўшануюць памяць расстраляных святароў?\nЦі атрымаецца калі-небудзь ушанаваць памяць расстраляных святароў у прыгарадным лесе ў Воршы, па Магілёўскай шашы?\nМесца расстрэлу і апошняга спачыну засмечана, тут збіраюцца аматары выпіць, а частку магіл святароў ужо раскапалі “чорныя капацелі” у пошуках нацельных крыжоў. Між ты зусім побач – новая царква і будуецца новы касцёл.\nЦі атрымаецца ў часы, калі рэжым захоўвае смяротнае пакаранне і шануе Сталіна, а ў Расеі з’явілася ікона “Святая Матрона і Сталін” ушанаваць памяць расстраляных? Ці дапамогуць сучасныя святары ўшанаваць памяць сваіх закатаваных папярэднікаў?\n„Расстрелян в Орше” – такая пазнака стаіць справах святароў часоў сталінізму. Расстрэльвалі ў прыгарадным лесе, ямы засыпалі насеннем травы, каб хутчэй знішчыць сляды…\nПраз перасыльную турму ў Оршы, якая месцілася ў будынках Езуіцкга калегіўму, прайшла незлічоная колькасць ахвяра савецкага рэжыму, сярод іх вельмі шмат праваслаўных і каталіцкіх святароў.\nВорша – буйны чыгуначны вузел, тут спыняліся цягнікі, якія везлі рэпрасаваных і з Усходу і з Захаду. Цяпер на месцы турмы адрэстаўраваны езуіцкі Калегіўм і гарадская плошча, тут ладзяць святы і канцэрты, гуляюць дзеці, нішто не нагадвае пра тыя часы, калі тут сталі доўгія чэргі сваякоў асуджаных і чулі з акенца: “10 лет без права переписки” (савецкі канцылярызм, якім замянялі слова «расстрэл).\nАле расстрэльвалі людзей не на тэрыторыі турмы, а ў прыгарадных лясах – на Кабыляцкай гары і па Магілёўскай шашы.\nУ 80-ыя гады 20 стагодддзя аршанкі даследчык Юры Копцік, які на той час працаваў карэспандэнтам газеты “Ленінскі прызыў” (цяпер “Аршанская газета”) сабраў унікальны матэрыял – выпадковых сведкаў расстрэлаў (дзеці, рабочыя, якія ішлі рана а працу, жанчыны, якія ішлі на кірмаш). Тады ж былі выяўлены і асноўныя месцы сталінскіх расстрэлаў- Кабыляцкая гара і Магілёўская шаша.\nНа сённяшні дзень актуальным стала ўшанаванне месца расстрэлу святароў па Магілёўскай шашы. У 20-30 гадах 20 стагоддзя ў межах тагачаснай Воршы (каля Магілёўскай шашы, цяпер мікрараён-3) адбываліся расстрэлы святароў. Гэтае месца ніяк не ўшанаванае дагэтуль, тут няма ніякага памятнага знаку.\nЮры Копцік паказваў мне зламаныя крыжы ў расстрэльным лесе. Калі не ведаць, што гэта крыж – пройдзеш побач і не заўважыш. Сваякі расстраляных яшчэ ў 30-ыя гады шукалі месцы расстрэлаў і ставілі крыжы. Юры Копіцк распавядае, што пасля ХХз’езду палясоўшчыкамі ў расстрэльных лясах працавалі былыя удзельнікі расстрэльных каманд, яны нішчылі крыжы – памяць пра ахвяраў.\nКолькасць галасоў: 245


Повар – не апошні чалавек у арміі! — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nПовар – не апошні чалавек у арміі!\n02.09.2013 21.08.2019 admin537Комментарии on Повар – не апошні чалавек у арміі!\nПавел НАГОРСКІ заўсёды лічыў кухню жаночай тэрыторыяй. Да службы ў арміі нават яечню згатаваць не ўмеў. І трэба ж было такому здарыцца, што менавіта яму выпала роля повара. Чатыры месяцы вывучаў сакрэты салдацкай кулінарыі ў аб’яднаным вучэбным цэнтры і, нечакана для сябе, палюбіў гэту справу.\nЗараз са сваім напарнікам ён штодня корміць сорак чалавек асабовага саставу. Акрамя гэтага, у абавязках повара – падтрымліваць належны санітарны стан кухні і сталовай. У іх дывізіёне няма ні магазіна, ні буфета, так што гатаваць неабходна смачна, каб салдаты не адчувалі голад. Дзяжурныя афіцэры таксама сталуюцца ў Паўла. Нараканняў на якасць ежы не было. Самыя любімыя стравы ў ваенных – макароны са смажанай каўбасой, гуляш з бульбяным пюрэ.\nПрадукты паступаюць на склад свежыя і своечасова. Павел размяркоўвае іх на порцыі, а потым галоўнае – не адыходзіцца ад пліты, каб нічога не падгарэла і «не збегла» з катлоў.\nЗбалансаванасці салдацкага харчавання надзяляецца асабліва пільная ўвага. У меню падлічаны ўсе калорыі, утрыманне вітамінаў, бялкоў і вугляводаў павінна адпавядаць прынятым нарматывам. «Гэта вельмі сур’ёзна і адказна, — гаворыць Павел. – Толькі ўявіце, якія памылкі можа дапусціць зенітчык, калі я выпадкова дрэнна спраўлюся са сваімі абавязкамі… Повар – не апошні чалавек у арміі!»


Сёння, 5 мая, заканчваецца прыём заявак да ўдзелу ў ФотаБатле, які пройдзе ў межах Фестываля моладзевай журналістыкі. У кожнага яшчэ ёсць магчымасць заявіць сваю каманду! Ужо праз тыдзень, 12 мая, фатографы-аматары з розных куткоў краіны паспрачаюцца за званне крэатыўных, смелых і знаходлівых. Але і зараз можна сказаць, што бітва за першае месца будзе цікавай і […]\nДа 7 мая прымаюцца артыкулы на конкурс маладых журналістаў\nМы працягнулі на тыдзень прыём прац у нацыянальны конкурс журналісцкіх матэрыялаў для маладых і пачынаючых аўтараў “Твой Стыль”. У спабор могуць быць прадстаўленыя як працы, апублікаваныя ў 2011-2012 гг., так і неапублікаваныя пакуль матэрыялы. У якасці галоўных прызоў пераможцам конкурсу будуць стажыроўкі ў рэдакцыях замежных СМІ, а таксама іншыя прэстыжныя ўзнагароды.\nУ III Фестываля моладзевай журналістыкі “Твой Стыль” шмат аднадумцаў не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі. З 2009 году расійскі асветніцкі партал yojo.ru расказвае пачынаючым аўтарам, дзе і як можна навучыцца майстэрству прафесіі, збірае лепшых экспертаў і прафесіяналаў ды абмяркоўвае каштоўнасці ў журналістыцы. Знаёмцеся, кіраўнік праекта і галоўны рэдактар партала yojo.ru Людміла Жукоўская. […]\nПапярэдняя старонка1...91011121314151617Наступная старонка


Шошын: У Беларусі аўты ў 2-3 разы даражэй, чым у Польшчы – усё з-за супрацы з Расеяй\nДоўга супраціўляўся, вагаўся ды паказваў, што мае цвёрдую руку. І гэтая рука не здрыганулася, каб падпісаць Мытны кодэкс Еўразійскага эканамічнага саюзу. Аляксандр Лукашэнка пагуляўся ў незалежнасць ды зрабіў тое, чаго ад яго чакала Масква.\nІншыя краіны ЕАЭС (Арменія, Казахстан, Кыргыстан ды Расея) падпісалі Мытны кодэкс яшчэ летась у снежні. А вось Аляксандр Лукашэнка тады зрабіў дэмарш ды на саміт не паехаў. І праз некалькі месяцаў подпіс кіраўнік усё ж паставіў. Зрабіў гэта яшчэ ўчора, а пра гэта паведамілі спачатку расейскія медыі. І толькі пазней пацвердзілі і ў адміністрацыі Лукашэнкі. Гэтаму рашэнню папярэднічала спатканне з Уладзімірам Пуціным, калі былі дасягнутыя паразуменні аб пастаўках нафты і газу ды чарговым крэдыце. У «Гарачым каментары» – журналіст выдання «Rzeczpospolita» Руслан Шошын.\nПадчас размовы госць «Белсату» прывёў просты прыклад, як на беларусах адбілася эканамічная інтэграцыя з Расеяй:\n«Забаранілі людзям набываць аўты за мяжой, на тэрыторыі ЕЗ, увялі нейкія неверагодныя мыты, сёння беларусы ездзіць на машынах 30- і 40-гадовай даўніны. Калі параўнаем рынак аўтаў у Беларусі ды ў Польшчы, то ў нашай краіне некаторыя машыны будуць у 2-3 разы даражэйшыя – гэта бярэцца з гэтай супрацы з Расеяй, з гэтага эканамічнага саюзу».\nТэгі: Руслан Шошын


ЖУК-ГЕРКУЛЕС - ЖУКІ - 2019\nФенаменальная сіла жукоў\nDynastes hercules: Відэа\nВідэа: Удивительные насекомые (Жук геркулес) (Чэрвень 2019).\nУ трапічных лясах лацінаамерыканскага кантынента сустракаецца адзін з найцікавейшых прадстаўнікоў пластинчатоусых - жук-геркулес. Такую назву казурка атрымала ў гонар старажытнагрэцкага міфічнага персанажа, вядомага сваёй надзвычайнай сілай. Геркулес лічыцца самым буйным жуком роду Dynastes і адным з найбольшых жукоў на планеце. Але галоўнае адрозненне дадзенага выгляду - здольнасць падымаць і пераносіць найцяжэйшы груз.\n1 Арэал рассялення\n2. 1 Варыяцыі расфарбоўкі\n3 Фенаменальная сіла жукоў\n5 Размнажэнне і развіццё\n5. 1 Барацьба за самку\n6 Dynastes hercules: Відэа\nЖукі-Геркулес - цепла- і вільгацелюбівыя жывёлы. Іх можна сустрэць у трапічных лясах на працягу вільготнага сезону ў наступных краінах:\nіншыя краіны Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі.\nДарослыя казуркі даволі буйныя. У сярэднім даўжыня цела самцоў складае 12-14 см, а максімальнае зафіксаванае значэнне - 17, 1 см. Размах крылаў пры гэтым дасягае 22 см. Самкі нашмат менш, яны вырастаюць да 8 см у даўжыню. Цела казуркі выслана рудымі варсінкамі.\nГалоўны атрыбут самцоў - вялікі, накіраваны наперад рог на галаве. На ім знаходзяцца некалькі зубцоў, характэрных для прадстаўнікоў роду Dynastes. Яшчэ адзін рог расце з переднеспинки жука. Другі рог вельмі буйны, дугападобны і таксама адпраўлены наперад.Поруч падставы рогі знаходзяцца два зубца, а на ніжняй частцы кончыка прыкметны густы слой рыжаватых валасінак. У самак жа рогі адсутнічаюць.\nДарослыя самкі жука-геркулеса маюць чорнае матавае цела. У самцоў галава і переднеспинка таксама чорныя, але бліскучыя. Расфарбоўка надкрыльях зменлівая і залежыць ад узроўню вільготнасці паветра. Энтамолаг сустракаліся наступныя афарбоўкі:\nблакітнавата-шэрая (вельмі рэдкая).\nЧасам сустракаюцца асобіны з рознай колькасцю цёмных круглых плям на целе, якія таксама адрозніваюцца за сваімі памерамі.\nЗмена афарбоўкі гэтых жукоў зрабіла іх важным аб'ектам для даследаванняў. Падчас вывучэння дадзенага феномену навукоўцам атрымалася вылучыць асаблівыя ферменты, якія здольныя мяняць колер панцыра ў залежнасці ад узроўню вільготнасці. Гэтыя рэчывы дапамагаюць жукам хутка адаптавацца да зменаў клімату. Даследчыкі выказалі здагадку, што прадстаўнікі выгляду геркулес могуць служыць выдатным індыкатарам ўзроўню вільготнасці падчас маніторынгу пэўнай экасістэмы.\nГеркулес славіцца не толькі сваімі памерамі і вялікімі рагамі. Гэты жук займае другое месца на п'едэстале сярод "цяжкаатлетаў". Дарослы самец здольны падняць і перанесці груз, вага якога перавышае яго ўласны ў 850 разоў. Для параўнання, чалавеку трэба было б падняць танк вагой каля 65 тон.\nЦікавы факт. У свеце сталі папулярнымі гладыятарскія баі сярод жукоў-Геркулес і іншых членістаногіх, такіх як амары і скарпіёны. У большасці выпадкаў перамагае люты геркулес.\nРацыён Геркулес складаецца пераважна з падгніўшых садавіны. Жук можа ласавацца адным і тым жа плёнам да тых часоў, пакуль не з'есць усю яго мякаць. Казурка знаходзіцца на зямлі амаль увесь час, але пры пэўных умовах можа залазіць на дрэвы, чапляючыся за кару доўгімі вострымі кіпцікамі. На дрэвах жукі хаваюцца ад драпежнікаў, а таксама шукаюць новае ласунак. Калі жук адчуе недахоп у ежы, ён будзе пералятаць ў пошуках іншага прыдатнага месца.\nУ жукоў-Геркулес нізкая працягласць жыцця, таму яны стараюцца адкласці як мага больш яек. Пасля спарвання самкі знаходзяць паглыблення ў гнілой драўніне і адкладаюць туды каля ста яек, з якіх праз месяц выходзяць лічынкі. Раннія лічынкі ядуць толькі дробныя драўняныя валокны, тады як больш развітыя асобіны здольныя харчавацца больш цвёрдымі часціцамі драўніны. Пераварваць абалоніну ім дапамагаюць сымбалічнай кішачныя бактэрыі.\nЛічынка шмат сілкуецца і перад акуклення важыць да 100 г і дасягае 18 см у даўжыню. Акукляецца казурка ў драўнянай калысцы, якая служыць яму заадно і сталовай. Калысцы мае яйцападобную форму, а яе ўнутраная сценка зроблена з прэсаванай глебы і злепленая ліпкім сакрэтам, выдзяляюцца самой лічынкай. Працягласць кожнай стадыі развіцця жука:\nяйка - 1-1, 5 месяца;\nлічынка - каля 2 гадоў;\nкуколка - 1, 5 месяца;\nдарослая асобіна - да 6 месяцаў.\nБарацьба за самку\nУ перыяд спарвання жукі-Геркулес становяцца вельмі агрэсіўнымі. Калі некалькі самцоў даглядаюць за адной самкай, сутычкі не пазбегнуць. Спінны і галаўны рог жука працуюць у тандэме, як клюшні.Яны здольныя схапіць праціўніка і здушваць яго з такой сілай, што пашкоджваецца трывалы хітынавы покрыва. Паядынак двух самцоў Геркулес адрозніваецца асаблівай жорсткасцю і, як правіла, мае смяротны зыход для аднаго з іх. Пераможца ж атрымлівае магчымасць апладніць самку і працягнуць свой род.


Канвертаваць Азербайджанскі манат (AZN) і Counterpartys (ZCP) : Калькулятар абменнага курсу\nАзербайджанскі манат (AZN) і Counterparty (ZCP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Азербайджанскі манат і Counterparty пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 30 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Азербайджанскі манат. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Counterparty валюты па змаўчанні. Націсніце на Counterpartys або Азербайджанскі манат канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАзербайджанскі манат гэта валюта, у Азербайджан (Арызона, АЗЕ). The Counterparty гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал ZCP можа быць запісаная ZCP. Азербайджанскі манат дзеліцца на 100 gopik. Абменнага курсу Азербайджанскі манат Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Counterparty Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. AZN каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. ZCP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


21 красавік 2014, 19:19\nПрадстаўнікі Маладога фронту сьцьвярджаюць, што польская амбасада адмовіла ім у візах нібыта з-за таго, што Малады фронт лічыць Сьцяпана Бандэру нацыянальным героем Украіны. Як у Польшчы ставяцца да асобы Сьцяпана Бандэры і ягонай дзейнасьці? Як увогуле варта ставіцца да нацыянальных герояў адной краіны, якія для іншай краіны такімі героямі зусім не зьяўляюцца? І як гістарычныя факты могуць уплываць на сёньняшнія адносіны паміж дзяржавамі? На гэтыя пытаньні адказвае актывіст Саюзу палякаў Беларусі, карэспандэнт Gazeta Wyborcza Андрэй Пачобут.\n— Значная частка ўкраінцаў лічыць Сьцяпана Бандэру нацыянальным героем, які змагаўся за незалежнасьць Украіны, у тым ліку і з тагачаснай польскай дзяржавай. Як у Польшчы ставяцца да Бандэры і ягонай дзейнасьці?\n— Перш за ўсё, асобу Бандэры згадваюць у Польшчы ў сувязі з падзеямі на Валыні ў 1943-44 гадах. Тады там адбылося тое, што ў польскай гісторыі называюць «Валынская разьня». Гэта была масавая акцыя Ўкраінскай паўстанскай арміі (УПА) супраць палякаў, якія жылі на Валыні.\nПаводле розных ацэнак, колькасьць палякаў — ахвяраў гэтай акцыі — складала ад 50 да 100 тысячаў. Гэтаму ў Польшчы даюць розныя вызначэньні — ад «этнічная чыстка» да «генацыд». Польскія вёскі атачаліся аддзеламі УПА, і тыя забівалі ўсіх жыхароў, ад дзяцей да дарослых. Польская Армія Краёвая ў тым рэгіёне была адносна слабай, не паўсюль прысутнічала, таму паўставалі мясцовыя атрады самаабароны, якія рабілі свае дзеяньні ў адказ супраць украінскага насельніцтва. Аднак сілы былі няроўныя, таму колькасьць ахвяраў значна большая ў палякаў.\nІ ў Польшчы гэтыя падзеі зьвязваюць менавіта з Бандэрам. Хаця, калі казаць пра факты, то на той момант ён не кіраваў УПА, знаходзіўся ў зьняволеньні ў немцаў. Але менавіта зь ягонай асобай палякі зьвязваюць гэтыя падзеі, і да яго моцна нэгатыўнае стаўленьне ў Польшчы.\n— Як увогуле варта ставіцца да нацыянальных герояў адной краіны, якія для іншай зусім такімі героямі не зьяўляюцца? Вось, напрыклад, для палякаў і беларусаў Сувораў зусім не станоўчая фігура ў гісторыі. Але для расейцаў ён уваходзіць у іканастас нацыянальных герояў. Тыя ж беларускія дзеячы 20-х і 30-х гадоў змагаліся супраць польскай дзяржавы і разам з тым супраць палянізацыі, закрыцьця беларускіх школаў, што якраз польская дзяржава тады і рабіла. Як ставіцца да такіх калізіяў, каб не псаваць міжнацыянальныя дачыненьні?\n— Кожны народ мае права ўшаноўваць сваіх нацыянальных герояў. Але зь іншага боку, варта трошкі разумець пачуцьці суседзяў. Я думаю, што пра любыя такія спрэчныя выпадкі павінны размаўляць гісторыкі, трэба весьці грамадзкі дыялёг. Дарэчы, паміж Украінай і Польшчай гэты дыялёг на тэму Валынскай разьні вядзецца даволі актыўна. Тут удзельнічалі і гісторыкі, і грамадзтва, і прэзыдэнты. Думаю, у тым ліку і дзякуючы дыялёгу польскае грамадзтва з сымпатыяй ставіцца да ўкраінцаў, яно відавочна на баку ўкраінцаў у сёньняшнім канфлікце.\nЦікава, што Расея цягам гэтага канфлікту спрабавала распаліць тэму валынскай разьні. Але гэта настолькі фальшыва гучыць з вуснаў расейцаў. Бо ў украінцаў адкрытыя архівы, у палякаў адкрытыя, іхнія гісторыкі сустракаюцца, дыскутуюць. А Расея, якая мае зачыненыя архівы, не аддае шэраг дакумэнтаў, якія тычацца перасьледу палякаў, раптам «занепакоілася». Выглядала гэта вельмі фальшыва і ня выклікала ніякай рэакцыі.\nТаму я думаю, перш за ўсё мусіць быць нармальны дыялёг. І разуменьне таго, што герой аднаго народу не абавязкова зьяўляецца героем для іншага народу. Такая была гісторыя, такія часы, і змаганьне ў 20-м стагодзьдзі паміж народамі часта было вельмі брутальным.\nМаладафронтаўцам адмовілі ў візе


Культура - Вы чулі, як спяваюць сонца і перліны?\nВыхаванцы Нацыянальнага цэнтра музычнага мастацтва імя У.Мулявіна працягваюць папаўняць скарбонку творчых перамог. 9-гадовая Ліза Мураўёва стала лаўрэатам у Македоніі, крыху раней 11гадовая Насця Кандаурава прывезла Другую прэмію з Балгарыі.\n- Я вельмі задаволена дзяўчатамі,- прызналася мастацкі кіраўнік цэнтра імя У.Мулявіна Святлана Стацэнка. - На конкурсе Насця аказалася ў сваёй намінацыі самай малодшай - там былі падлеткі да 14 гадоў. Але не разгубілася, спявала з настроем, несла ў залу "Сонца, радасць, прыгажосць" - менавіта так называўся гэты Міжнародны дзіцячы фестываль. І другое месца сярод прадстаўнікоў 11-ці краін свету - гэта папраўдзе вельмі значная перамога.\n- Пэўна, дапамог і рэпертуар. Песні вы стваралі менавіта для яе?\n- Рок-н-рол "Ой, хутчэй бы вырасці!" з маёй музыкай і словамі пісаўся не проста для Насці, а яшчэ і пра яе саму! Нават у аранжыроўцы былі выкарыстаны словы ейных мамы і таты, якія клічуць дачку дадому - вучыць урокі. А другой песняй сталася мая "Жняя" паводле Янкі Купалы - гэткі фолькмадэрн, які Насці таксама пасуе.\nАдметнымі кампазіцыямі скарыла публіку і журы таксама Ліза Мураўёва - на VIII Міжнародным фестывалі-конкурсе дзіцячай і юначай творчасці "Язерскі жэмчуг". Прынамсі, гэтая перамога ў дзяўчынкі - ужо 11-я па ліку.\n- Уся Македонія ёй падпявала! - узрушана распавяла маці юнай зорачкі. - Галаканцэрт адкрыцця трансліраваўся па Першым Нацыянальным канале Македоніі на некалькі краін. І калі Ліза выйшла з песняй Сяргея Білава "Белым-бела" - пра Беларусь, пра любоў да сваёй краіны, а ўся зала стала ёй падпяваць, я ледзь не заплакала... У конкурснай праграме яна выконвала дзве іншыя песні, але абедзве - беларускіх аўтараў: "Неба цераз край" Сяргея Калеснікава і "Хачу на Багамы" Святланы Стацэнка.\n- Гэта былі незабыўныя дзесяць дзён! - дадала Ліза. - Горад на беразе возера, горы, лес... Акрамя конкурсу, былі і канцэрты, і экскурсіі. Я пасябравала з дзяўчынкай з Румыніі. І хутка, думаю, сустрэнуся з ёй. Бо на тым конкурсе мяне запрасілі яшчэ на тры: у Румынію, Расію і зноў у Македонію.


25 студзень 2018, 11:30\nВыступаючы перад журналістамі перад ад’ездам у Швайцарыю на Сусьветны эканамічны форум у Давосе, Трамп паведаміў, што магчыма, нават дасьць паказаньні пад прысягай. Аднак папярэдне мае намер пракансультавацца са сваімі адвакатамі. Пры гэтым, прэзыдэнт ЗША яшчэ раз нагадаў, што зь яго боку, «не было ніякай змовы і ніякай перашкоды сьледзтву».\nПаводле дадзеных з атачэньня Мюлера, спэцпракурор хацеў бы пагутарыць з прэзыдэнтам ЗША аб яго рашэньні звольніць дырэктара ФБР Джэймса Комі, а таксама былога дарадцу па нацыянальнай бясьпецы Майкла Фліна. Адна з задач Мюлера — высьветліць, ці спрабаваў Трамп перашкодзіць правасудзьдзю, калі, паводле словаў Комі, папрасіў яго спыніць расьсьледаваньне кантактаў Фліна з расейскім амбасадарам у Вашынгтоне напярэдадні інаўгурацыі Трампа, а затым звольніў Комі, які ўзначальваў расьсьледаваньне ФБР па расейскай справе.\nНекалькі месяцаў таму Трамп казаў, што «на ўсе 100 адсоткаў» гатовы пагутарыць з камандай Мюлера, аднак пазьней выказваў сумненьне ў неабходнасьці такой гутаркі, падкрэсьліваючы, што «ніякай змовы не было». Масква неаднаразова адпрэчвала абвінавачваньні ва ўмяшаньні ва ўнутраную палітыку ЗША.\nРаней стала вядома, што ў рамках расьсьледаваньня аб магчымым умяшаньні Расеі ў амэрыканскія выбары былі дапытаныя высокапастаўленыя супрацоўнікі спэцслужбаў ЗША, у тым ліку кіраўнік ЦРУ Майк Пампэа, а таксама генэральны пракурор Джэф Сэшнс. Паводле амэрыканскіх тэлеканалаў, да канца студзеня спэцпракурор плянуе таксама пагутарыць з былым дарадцам Трампа Стывам Бэнанам.


Міёрскія навіны> Версія для друку> Парад ярких красок и слаженных движений. Фестиваль "Пионеры третьего тысячелетия" прошел в Миорах\nГалоўная > Моладзь > Парад яркіх фарбаў і зладжаных рухаў. Фестываль "Піянеры трэцяга тысячагоддзя" прайшоў у Міёрах\nПарад яркіх фарбаў і зладжаных рухаў. Фестываль "Піянеры трэцяга тысячагоддзя" прайшоў у Міёрах\n4-03-2020, 10:20. размясціў: gazeta\nРаённы фестываль «Піянеры трэцяга тысячагоддзя» прайшоў у лютым. Калі апісаць яго адным словам, найбольш падыдзе эпітэт – яркі. Такім яго зрабілі ўсмешкі, каляровыя сцягі, запамінальныя выступленні ўдзельнікаў.\nАрганізатары мерапрыемства – раённыя арганізацыя «БРПА» і Цэнтр дзяцей і моладзі. Удзельнікі – піянерскія дружыны школ горада і раёна. У пляцоўку для маршаў і танцаў на пэўны час ператварылася спартыўная зала СШ № 3 імя Я. Томкі.\nАдны на плац,\nа другім сцяг у рукі\nКаманды запаўняюць залу. Да пачатку творчага спаборніцтва застаецца хвілін пятнаццаць. Ёсць час асвоіцца на пляцоўцы і настроіцца на выступленне.\n– Такі фестываль праходзіць у нас упершыню. Удзельнічаюць дзевяць каманд. Выступяць у намінацыях «Плац-канцэрт» і «Сцяг-шоу». Першая – танцавальны нумар са сцягамі, стужкамі, палотнамі. Можна выкарыстоўваць нацыянальную сімволіку. Другая намінацыя мае на ўвазе наяўнасць элементаў страявой падрыхтоўкі, – расказвае старшыня раённай арганізацыі «БРПА» Аксана Няміра. – Такое спаборніцтва – сучасны накірунак у развіцці піянерскага руху. Гэта садзейнічае грамадзянска-патрыятычнаму выхаванню дзяцей і фарміруе пазітыўны імідж піянерскай арганізацыі.\nНа жараб’ёўцы камандзе з Новага Пагоста выпала выступаць другімі. Усяго ў гэтай намінацыі трое ўдзельнікаў. Яшчэ піянеры з СШ № 2 – самыя юныя канкурсанты і дзісненцы, гатовыя пазмагацца адразу ў дзвюх намінацыях.\n– Дзяўчаты, не забывайцеся ўсміхацца падчас танца, – нагадвае сваім выхаванкам харэограф з Дзісны Наталля Астукевіч. Яна не толькі развучыла з дзецьмі нумар са сцягамі і стужкамі, але і паклапацілася пра форму ўдзельнікаў. Белыя вадалазкі, зялёныя камізэлькі з выявай піянерскага агню, у дзяўчынак – чырвоныя спадніцы, у хлопчыкаў – белыя штаны з зялёнымі лампасамі, ва ўсіх – белыя пілоткі з беларускім арнаментам. Прыгожа, эстэтычна, з густам. «Плац-канцэрт» з дзісненскімі школьнікамі рэпеціравала настаўніца фізічнай культуры Святлана Гіржда.\nТры хвіліны і старанне,\nпамножанае ў разы\nНа нумар адводзіцца тры хвіліны. За гэты час трэба як мага найлепш паказаць усе тыя складнікі, па якіх ацэньваюць выступленне. Зладжанасць рухаў і знешні выгляд, эмацыянальнасць і дысцыплінаванасць, цэласнасць і арыгінальнасць кампазіцыі.\nЗа столікам журы – старшыня раённай арганізацыі «БРПА» Аксана Няміра, дырэктар раённага Цэнтра дзяцей і моладзі Валянціна Мітрафанава і яе калегі – метадыст Вераніка Шамінка, педагог-арганізатар Надзея Кухцінская, харэограф Наталля Граковіч, раённы ваенны камісар Сяргей Жабенак.\nПасля «Плац-канцэрта», дзе пераважалі стрыманасць і строгасць, фестываль засвяціўся яркімі колерамі «Сцяг-шоу». У гэтай намінацыі выступалі піянеры з СШ № 3 імя Я. Томкі, Завуццеўскай, Язненскай, Дзісненскай, Узмёнскай, Дворнасельскай і Павяцкай школ. Сем запамінальных нумароў, кожны з якіх па-свойму цікавы і адметны. На словах не перадаць. Іх трэба бачыць і адчуваць пазітыўную энергетыку.\nВынік перасягнуў чаканні\nПершыя ў намінацыі «Плац-канцэрт» – дзісненцы. На другім месцы каманда з Новага Пагоста, трэцяе прысудзілі піянерам з СШ № 2.\nНа трэцяй прыступцы п’едэстала ў «Сцяг-шоу» СШ № 3 імя Я. Томкі і Павяцкая школа, другое месца ў каманды з Завуцця. Першае падзялілі піянеры з Дзісны і Узмён.\nПераможцы прадставяць раён на абласным фестывалі, які адбудзецца ў красавіку.\nПадчас фестывалю падвялі вынікі раённага этапа рэспубліканскай піянерскай гульні «Добрадел». Першае месца прысудзілі дружыне Дзісненскай школы, другое падзялілі Узмёнская і Туркоўская.\nТаксама атрымалі ўзнагароды актыўныя ўдзельнікі раённага інтэрнэт-конкурсу «Мой лайк БРПА». Перамагла ў фотаспаборніцтве Насця Хахолка з Завуццеўскай школы. Граматамі за найлепшыя тэматычныя здымкі адзначаны Ульяна Янушкевіч з СШ № 3 імя Я. Томкі, Ульяна Волкава з Узмёнскай школы, Алена Мядзелец з Завуццеўскай, Крысціна Пяткевіч з Дзісненскай, Віка Гарбатава з Туркоўскай, Насця Карніцкая з Сіцькоўскай, а таксама атрад імя Марата Казея з Чапукоўскай школы.\nЧытайце поўнасцю ў № 18 раённай газеты, электронны варыянт тут.


Годнасці цагляных дамоў\nГалоўная ➠ Дома ➠ Годнасці цагляных дамоў\nАпублікавана 10.08.2010 17:04\nАдпаведныя і зразумелыя хвалы такога будаўнічага матэрыялу як цэгла. Цагліна - матэрыял цяжкі і адымае шмат часу, але калі паглядзець на гэта з іншага боку, вы можаце ўбачыць, як гэта выгадна, таму што ён можа быць выкарыстаны для будаўніцтва дамоў ўсіх формаў і памераў, каб стварыць унікальную лінію фасадаў, мудрагелістыя лініі рэльефу.\nУ якасці матэрыялу для будаўніцтва цэгла адкрывае бязмежныя магчымасці для дызайнераў і архітэктараў у стварэнні арыгінальнага выгляду збудаванні і інтэр'еру.\nМожна набыць www.tdmd.ru, якія будуць служыць доўга. Гледзячы на праект цагляных дамоў, ёсць пачуццё, што гэта на самай справе унікальны матэрыял, для якога няма межаў. Акрамя таго, у цяперашні час вытворцы выпускаюць шырокі асартымент прадукцыі ў розных колерах, формах, фактура і памерах. У дадатак да стандартнага цэглы, рынак прапануе шырокі дыяпазон погонажного цэглы незвычайнай формы. Пры дапамозе, якога можна рэалізаваць самыя цікавыя і смелыя дызайнерскія і архітэктурныя ідэі.\nАдным з найбольш значных асаблівасцяў цэглы лічыцца правільная геаметрыя, і тым лепш ацэнка, тым лепш выгляд дома. У адпаведнасці з ДАСТ для абліцавальнага цэглы, максімальна дапушчальнае адхіленне не павінна перавышаць 3:57 міліметраў. Цэгла вырабляецца з высакаякаснага сыравіны, з выкарыстаннем сучасных тэхналогій, усё гэта з'яўляецца гарантыяй выдатнага выніку ўзвядзення дома.\nЭксперты адзначаюць асаблівасці хаты з цэглы, як свабода архітэктурных планіровачных рашэнняў, экалагічных характарыстык, магчымасцяў фасадаў, зніжэнне энергаёмістай працы, за кошт структур цэглы і працяглы перыяд службы. Большасць буйных распрацоўшчыкаў без сарамлівасці даюць шматгадовую гарантыю на дом з цэглы.\nДом з цэглы часта называюць крэпасць, такія дамы лічацца вельмі надзейнымі. Нягледзячы на тое, што збудаванне хаты з цэглы - гэта клапотна і дорага, гэта кампенсуецца перавагамі такіх як ўстойлівасць да атмасферных уздзеянняў, ўстойлівасць да працэсаў карозіі, розных дэфармацый, экстрэмальныя тэмпературы. Добры цагляны дом мае ўласцівасць цеплавой інэрцыі, цэгла здольны захоўваць стабільную тэмпературу ўнутры збудаванні і забяспечвае спрыяльны мікраклімат у прасторы.\nДом з цэглы - гэта не проста будынак, гэта прэстыж і даўгавечнасць. Нягледзячы на з'яўленне сучасных тэхналогій будаўніцтва, і новых матэрыялаў, дом з цэглы па-ранейшаму на подыуме, ён стаў больш асабістым, сучасным, застаючыся надзейнай крэпасцю некалькі пакаленняў сям'і.\nПлот з профнастила\nСтол для вуліцы функцыянальны, лёгкі і зручны ў выкарыстанні


За апошнія тры гады дзяржава зрабіла вельмі шмат, каб аслабіць трэці сэктар\n02 ліпень 2004, 14:49\nАляксандар Уліцёнак, Менск Дзе больш сацыяльна актыўных людзей? Лічыцца, што ў сталіцы. Але статыстыка паказвае, што большасьць грамадзкіх арганізацыяў Беларусі – якраз на пэрыфэрыі, хоць разьмеркаваныя яны няроўна. Пра будні й пэрспэктывы некамэрцыйных структураў Беларусі і пойдзе размова.\nШто такое 2 тысячы грамадзкіх суполак на ўсю краіну? Тых, хто займаецца праваабарончай дзейнасьцю і апякуецца “братамі нашых меншымі”, клапоціцца пра старых і хворых СНІДам, аднаўляе імёны воінаў Вялікай Айчыннай і наладжвае сьвяты для кінутых дзяцей... Для параўнаньня: у адной Львоўскай вобласьці такіх суполак удвая больш, чым у шасьці беларускіх, у адным толькі Стакгольме — удзесяцёра больш, а ў Нямеччыне — у 125 разоў... Выходзіць, беларускі трэці сэктар — нешта малазначнае, шэрае? Ягоныя дасьледнікі так ня лічаць:\n(Мілінкевіч: ) “Наш трэці сэктар больш цікавы, чым у суседзяў. Гэта — адлюстраваньне нашай сытуацыі”.\nАсацыяцыя рэсурсавых цэнтраў, якой кіруе гарадзенец Аляксандар Мілінкевіч, завяршае падрыхтоўку аналітычнага агляду стану некамэрцыйных арганізацыяў краіны. Паводле дасьледаваньня, іхную спэцыфіку найперш вызначаюць надзвычай цяжкія ўмовы для ўдзелу ў сучасным бізнэсе і палітычным жыцьці. Калі ў Расеі і ва Ўкраіне актыўныя людзі пасьля развалу СССР заняліся прадпрымальніцтвам ці будаўніцтвам партыйнага жыцьця, дык у Беларусі найбольш прывабнай паступова сталася ніша якраз апалітычнага, некамэрцыйнага трэцяга сэктару.\n(Карнеенка: ) “Палітыка Лукашэнкі ніколі мне не падабалася, і ніколі я не магу яе падтрымаць. І гэтага ўжо дастаткова, каб патрапіць пад рэпрэсіі. Таму мы лічылі нямэтазгодным займацца прадпрымальніцкай дзейнасьцю, хаця напачатку ў нас была такая спроба. Памятаеце – “Гомель-РІА”? Гэта ўсё супала з пачаткам дзейнасьці прэзыдэнта Лукашэнкі. Было відавочна, чым тое скончыцца. Таму мы спынілі тую дзейнасьць і зьліквідавалі прадпрыемства “Гомель-РІА”.\nАднаго зь лідэраў трэцяга сэктару Гомельшчыны Віктара Карнеенку дапаўняе Аляксандар Мілінкевіч:\n(Мілінкевіч:) “Большасьць актыўных людзей, гэта натуральна, ідзе ў грамадзкія арганізацыі, якія вельмі разнастайныя, якія разьвіваюцца, нягледзячы на неспрыяльныя ўмовы. І таму канцэнтрацыя будучай дэмакратычнай Беларусі менавіта ў трэцім сэктары найбольшая. Асабліва гэта тычыцца невялікіх гарадкоў. Там палітычнае жыцьцё практычна не існуе. І чалавек, які хацеў бы штосьці зрабіць для сваёй краіны, апынаецца ў трэцім сэктары”.\nВось такая парадаксальная лёгіка жыцьця. Дзяржава не адразу зразумела яе, таму, лічыць спадар Мілінкевіч, грамадзкія некамэрцыйныя ініцыятывы даволі дынамічна разьвіваліся ажно да 2001 году. Яго падтрымлівае і актывістка выканаўчага бюро Асамблеі няўрадавых арганізацыяў Алёна Андрэева:\n(Андрэева: ) “На маю думку, вельмі пасьпяховай зьяўляецца Беларуская арганізацыя працоўных жанчын: яна мае 32 рэгіянальныя прадстаўніцтвы. Пасьпяховай можна назваць “Вясну”: хоць яе афіцыйна закрылі, аднак ніводная філія так і не спыніла сваёй дзейнасьці. З задавальненьнем назаву пасьпяховым і Незалежнае таварыства прававых дасьледаваньняў...”\nШто найперш прываблівае ініцыятыўных людзей з правінцыі? Тая сацыяльна-грамадзкая праблематыка, якая апынулася на пэрыфэрыі дзяржаўнай увагі, адказвае Аляксандар Мілінкевіч:\n(Мілінкевіч:) “Напрыклад, веданьне праўдзівай гісторыі, тое ж самае краязнаўства ці абарона мовы”.\nУ справе беларускай патрыётыкі гэтыя апантаныя людзі расплюшчылі сваім землякам вочы на раней схаваную гістарычную праўду: заснавалі шэраг музэяў, выдалі дзесяткі кніг і брашураў, знайшлі сродкі на помнікі выбітным асобам Бацькаўшчыны...\nПраўда, апошнім часам рабіць гэта ўсё цяжэй. Бо актыўную самастойнасьць прадстаўнікоў трэцяга сэктару вэртыкаль пачала атаясамліваць з апазыцыйнасьцю, палітычнай нелаяльнасьцю. Тыповы прыклад — дачыненьні жодзінскага гарвыканкаму зь мясцовай суполкай ТБМ. Спробу таварыства адстаяць адзіную ў 60-тысячным горадзе беларускамоўную клясу з двума вучнямі ўлада ўспрыняла як падрыўную ідэалягічную акцыю. Расказвае адзін зь лідэраў мясцовага трэцяга сэктару Аляксей Лапіцкі:\n(Лапіцкі: ) “Я нядаўна быў на сэсіі гарсавету. Давялося як старшыні ТБМ задаваць пытаньні кіраўніку аддзелу адукацыі Горыду. Наконт выкананьня праграмы міністэрства адукацыі па разьвіцьці беларускай мовы ў школах. Адказ быў абсалютна нечаканы. Ён паглядзеў у вакно і спакойна зрабіў мне пагрозу фактычна пры ўсіх. Ён сказаў: вось, маўляў, у вас ёсьць там кляса, у якой два чалавекі, але па законе патрэбна тры чалавекі. Таму трэба разгледзець пытаньне пра яе мэтазгоднасьць”.\nТакія пагрозы небеспадстаўныя: апошнім часам у рэгіёнах шмат фактаў непрыхаванага ціску на лідэраў і актывістаў грамадзкіх арганізацыяў. Далёка ня ўсе ва ўмовах сёньняшняй кантрактнай сыстэмы на працы, іншых формаў арганізаванага, так бы мовіць, “зацугляньня”, застаюцца прынцыпова вольнымі людзьмі з уласнымі ўяўленьнямі пра чалавечую і грамадзянскую годнасьць...\n(Лапіцкі: ) “Калі ідзе ўціск на людзей за іхную актыўнасьць, яны робяцца пасыўнымі. Альбо зыходзяць у цень, альбо хаваюцца на пэўны пэрыяд. Іх правакуе сытуацыя на такое...”\nАляксея Лапіцкага дапаўняе Алесь Язьвінскі, кіраўнік незарэгістраванай грамадзкай арганізацыі “Брама” зь Нясьвіжу:\n(Язьвінскі: ) “Людзі пачынаюць думаць, як выжыць: хто зьяжджае, хто нечым іншым пачынае займацца... Каму не ўдаецца прабіцца, кідае, махнуўшы рукой. Вось такія праблемы. Атрымліваецца, як недзе высунуўся, дык табе няма нідзе ходу”.\nГэта тым больш незразумела сябрам “Брамы”, што іхныя амбіцыі зусім далёкія ад палітыкі. Напрыклад, яны аказвалі дапамогу суполцы маладых інвалідаў і дзяцей-інвалідаў. Аднак пачулі пагрозьлівае: “Стоп!” Вэртыкальнікаў больш задавальняе сытуацыя, калі практычна ўсё робіцца пад іхным пільным кантролем. А як тое немагчыма з-за арганізацыйных ці фінансавых рэсурсаў, дык хай інваліды выкараскваюцца самі...\n(Язьвінскі: ) “Я ведаю асобных людзей, якія намагаюцца нешта рабіць. У Клецкім раёне ёсьць такія. Дык вось трэба дапамагчы ім. Магчыма, аб’яднаць. Вось наконт Капыля – хацелася б папрацаваць там. Але пакуль да гэтага часу гадоў за дзесяць нам не ўдалося там знайсьці ніводнага актывіста. Капыль –гэта нейкая чорная дзірка”.\nСпадара Язьвінскага дапаўняе старшыня закрытага ўладамі абласнога грамадзкага аб’яднаньня “Грамадзянскія ініцыятывы” Віктар Карнеенка:\n(Карнеенка:) “Супраць трэцяга сэктару вядзецца сыстэмная барацьба сёньняшняй улады. Дзяржава не зацікаўлена ў разьвіцьці грамадзкіх аб’яднаньняў...”\nПра тое, чаму так адбываецца, гаворыць старшыня гомельскага абласнога жаночага аб’яднаньня “Ініцыятыва” Галіна Скараход:\n(Скараход:) “Практыка, якая існуе ва ўсім сьвеце, практыка сацыяльнага партнэства паміж грамадзкімі арганізацыямі, дзяржаваю і прыватным бізнэсам, у нас не працуе. Яна і ня можа працаваць, таму што, па-першае, у нас няма ўмоваў для прыватнага бізнэсу. Па-другое, у нас не распрацаваны мэханізм падтрымкі гэтых арганізацыяў бізнэсам. Я дакладна ведаю, што ўсяго 0,01 доля адсотка зь бюджэту была адпушчана на падтрымку грамадзкіх арганізацыяў”.\nДарэчы, атрымалі тую дапамогу толькі піянэры, БРСМ і саветы вэтэранаў — арганізацыі, якія выконваюць выключна дзяржаўную палітычную замову. А тыя, хто занятыя сацыяльнымі праграмамі, мусяць самі клапаціцца пра неабходныя сродкі.\nДа таго ж, вэртыкальнікі пастаянна ствараюць усё новыя штучныя перашкоды для іхнай дзейнасьці. Так, абласны суд атрымаў пазоў управы юстыцыі на зьліквідаваньне жаночай арганізацыі спадарыні Скараход: ейны юрыдычны адрас знаходзіцца ў кватэры жылога дому...\nДарэчы, у апошні дзень сваёй працы Палата прадстаўнікоў прыняла ў першым чытаньні новы Закон аб грамадзкіх арганізацыях, які, паводле меркаваньня дэпутатаў Івана Пашкевіча, Вольгі Абрамавай ды іншых увогуле ёсьць замаскаванай спробай загнаць трэці сэктар у кут... Разважае гарадзенец Аляксандар Мілінкевіч:\n(Мілінкевіч:) “Сёньня адбываецца працэс дэлегалізацыі трэцяга сэктару. Тое, што закрывалі арганізацыі – гэта не працэс ліквідацыі, а пераход іх у іншае становішча. Сёньня зарэгістраваных арганізацыяў ужо ня тры тысячы, як было два гады таму, а дзьве тысячы дзьвесьце. А незарэгістраваных, па нашых ацэнках, больш за тры тысячы грамадзкіх ініцыятываў па ўсёй краіне”.\nПадчас дэбатаў вакол новага закону пра трэці сэктар Вольга Абрамава заўважыла, што ва ўсім цывілізаваным сьвеце для рэгістрацыі яго суполак прыняты элемэнтарны мэтад заяўкі, а не абстаўленая ўсемагчымымі абмежаваньнямі і ўскладненьнямі працэдура дазволу, як у беларускай дзяржаве...\n(Мілінкевіч:) “Дзяржава выдатна разумее, што ёй актыўнасьць грамадзкая не патрэбна. Людзі сацыяльна актыўныя — гэта шкодныя людзі. Патрэбна грамадзтва, якое цалкам падпарадкоўваецца выканаўчай уладзе. Таму не выпадковы гэты працэс велізарнага ціску на грамадзкі сэктар, які паказаў, што ён зьяўляецца ня толькі грамадзкай, але і палітычнай сілай, што натуральна ў гэтых умовах”.\nАле ў своеасаблівай грамадзянскай пустэльні вэртыкалі чуецца нейк няўтульна: на двары ўсё ж новы час, 21 стагодзьдзе. Тым больш што ў пэўны пэрыяд трэці сэктар амаль цалкам пераняў ініцыятыву ў стварэньні разнастайных суполак.\n(Мілінкевіч:) “Дзяржава, безумоўна, разумее, што каб рабіць выгляд дэмакратычнасьці, трэба, каб грамадзкі сэктар усё ж быў. Яна ідзе па шляху стварэньня псэўдаграмадзкіх арганізацыяў, якія стварае сама. У нашых умовах гэта натуральны працэс — разьбіць на сваіх і чужых. Адных трэба зьнішчаць, сваіх — падтрымліваць”.\nЗ Аляксандрам Мілінкевічам згаджаецца Алёна Андрэева з Асамблеі няўрадавых арганізацыяў:\n(Андрэева: ) “Варта адзначыць, што дзяржава спрабуе нібыта імітаваць дзейнасьць у той сфэры, дзе яна не працуе. Спрабуе забіць тое поле, дзе маглі б працаваць НДА. Такая атрымліваецца адгаворка: у нас ёсьць НДА, якая гэта робіць. Таму мы не будзем вас рэгістраваць, таму не акажам ніякай падтрымкі. Вы нам не патрэбны. У нас тут ёсьць нехта, і ён гэта будзе рабіць. Нягледзячы на тое, што гэтай працы сапраўды ня будзе зроблена...”\nНа думку Аляксея Лапіцкага з Жодзіна, гарвыканкам мэтанакіравана стварае сёньня штучныя — “умоўна недзяржаўныя” структуры, якія нібыта ёсьць вынікам грамадзянскай самадзейнасьці. А насамрэч?\n(Лапіцкі: ) “Фізычныя асобы ўтвараюць няўрадавую арганізацыю разам з супрацоўнікамі выканкамаў. І прэзэнтуюцца на грамадзкім, працуюць з грантадаўцамі. Яны прафэсійна, узгоднена, скаардынавана працуюць з уладаю па ўзьдзеяньні на актыўных людзей, у тым ліку на моладзь. І такім чынам іхная функцыя на полі няўрадавых арганізацыяў дваістая. Гэта біпалярныя структуры, якія маюць двайное фінансаваньне, двайное прызначэньне. Гэты фэномэн існуе, і яго трэба дасьледаваць”.\nТакім чынам, дзяржава спрабуе аслабіць трэці сэктар Беларусі ня толькі шляхам стварэньня зьнешніх перашкодаў, але й знутры. Аднак у кожнага мэдаля два бакі. Нават “біпалярныя”, так бы мовіць, суполкі насуперак задумцы “бацькоў-стваральнікаў” парадаксальным чынам спрыяюць разьвіцьцю неабыякавасьці, самастойнасьці ў сваіх шараговых сяброў, калі тыя працуюць над сацыяльнымі праграмамі... А выхаваньне тых, хто не баіцца “высоўвацца”, і ёсьць сутнасьцю намаганьняў трэцяга сэктару, які спакваля рыхтуе аснову разьвіцьця новай, грамадзянскай супольнасьці ў краіне.


Прыдзвінне-Пастаўскі раён-Гісторыя-Рэвалюцыйныя падзеі і ўстанаўленне савецкай улады\nгалоўная > прыдзвінскі край > пастаўскі раён > Гісторыя >\nРЭВАЛЮЦЫЙНЫЯ ПАДЗЕІ І ЎСТАНАЎЛЕННЕ САВЕЦКАЙ УЛАДЫ >\nУзброенае Кастрычніцкае паўстанне ў Петраградзе было прыязна сустрэта насельніцтвам Пастаў і салдатамі Пастаўскага гарнізона. Частка палкоў ужо 26 кастрычніка 1917 года правяла арышты штабоў, арганізавала перавыбары салдацкіх камітэтаў. Батарэі пачалі перамяшчацца да чыгуначнай станцыі, каб пры неабходнасці выступіць на падтрымку рэвалюцыі. У гэты час стыхійна і больш-менш арганізавана праходзілі мітынгі з удзелам меньшавікоў і эсэраў. У вёсках Андроны, Цёплыя, Васіліны, Чарэмушнікі Падзісённыя, Кураполле, Бароўкі агітацыю распачалі прыхільнікі шляхціца Дамброўскага, а ў іншых населеных пунктах – графа Пшаздзецкага.\nПрадстаўнікам бальшавікоў удалося арганізавана правесці шматлюдны мітынг у цэнтры Пастаў з мэтай падтрымкі ўлады Саветаў. Значны ўплыў на сітуацыю аказаў 2-гі армейскі з’езд салдацкіх дэпутатаў 3-й арміі.\nНа рэвалюцыйны настрой насельніцтва Пастаўшчыны ўплывала і тое, што вярталіся ў родны край многія сяляне, якія раней вымушана пакідалі яго і ехалі працаваць у Пецярбург, на шахты Данбаса і заводы Украіны. Там яны станавіліся рабочымі, пранікаліся пралетарскай ідэалогіяй. Вяртаючыся дадому, яны распаўсюджвалі пралетарскія ідэі сярод землякоў.\nДа сярэдзіны лістапада 1917 года ўся ўлада ў вайсковых частках Пастаўскага гарнізона і ў горадзе, а таксама па ўсёй лініі фронту 3-й арміі перайшла да Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта, які назначаў камісараў ва ўсе аддзелы штаба арміі, у тым ліку і ў Пастаўскую воласць. У канцы лістапада 1917 года адбыліся перавыбары Пастаўскага валаснога Савета, дзе да гэтага часу эсэры і меньшавікі мелі перавагу. У выніку бальшавікі атрымалі ў ім большасць месцаў.\nВаласны савет, у які ўваходзіла 16 мясцовых жыхароў, размяшчаўся ў фальварку Варапаева. У ліку першых ён распачаў дзейнасць па нацыяналізацыі панскай маёмасці. Для падтрымання парадку была ўтворана мясцовая міліцыя ў складзе 5 чалавек.\n18 лютага 1918 года пачаліся наступленні германскіх войскаў. 10-я армія, што рухалася ў напрамку Мінск – Смаленск, ліквідавала Савецкую ўладу ў Паставах. Была адноўлена валасная ўправа, адменены ўсе дэкрэты Савецкай улады, аднаўлялася памешчыцкая ўласнасць. Памешчыкам вярталіся землі, інвентар, маёнткі, лясныя ўгоддзі, што належалі ім раней. За любое непадпарадкаванне сялян жорстка каралі, і як вынік – пачаўся масавы адыход жыхароў з горада і воласці, а частка найбольш радыкальных – бралася за зброю. Восенню 1918 года ўзброеная барацьба ў тыле нямецкіх войскаў набыла масавы характар.\nУ такім стане Пастаўшчына сустрэла навіну аб лістападаўскай рэвалюцыі ў Германіі. Брэсцкае пагадненне было анулявана, і Чырвоная Армія ўступіла на акупіраваныя Германіяй землі. У другой палове лістапада 1918 года часці Чырвонай Арміі ўвайшлі ў Паставы. 15 снежня ў в. Андроны на мітынг сабраліся каля 4 тыс. грамадзян. Ініцыятыву спрабаваў захапіць прыхільнік Дамброўскага Давідовіч, але натоўп не даў яму слова крыкамі “Не патрэбны нам ні памешчыкі, ні прыставы, ні земскія начальнікі!”. На мітынгу быў выбраны рэвалюцыйны камітэт Пастаўскай воласці ў складзе Цімафея Собаля, Пятра Дзіковіча, Іосіфа Райчонка і інш.\nЗ 1919 па ліпень 1920 года і з 18 сакавіка 1921 па 1939 год Пастаўшчына была пад польскай уладай.\nУ верасні 1939 года тэрыторыя Пастаўшчыны ўвайшла ў склад БССР, пачала друкавацца мясцовая газета “Новы шлях”.\n15 студзеня 1940 года ў Вілейскай вобласці былі створаны Пастаўскі і Дунілавіцкі раёны.\nЗ устанаўленнем Савецкай улады, у 1940 годзе, частка сялян раёна аб’ядналася ў калектыўныя гаспадаркі. У раёне арганізавана 9 калгасаў і створана адна ініцыятыўная група. У калгасы аб’ядналіся 506 сялянскіх гаспадарак. У калгасах налічвалася 9 ферм буйной рагатай жывёлы. Для забеспячэння патрэб калектыўнай сельскай гаспадаркі былі створаны 2 МТС, у якіх налічвалася 15 трактароў, іншы складаны сельскагаспадарчы інвентар.\nНа 1 студзеня 1941 года ў Пастаўскім раёне было 59 992 жыхары.\n1. Касцень, А. Чым надзяліць селяніна / А. Касцень // Народнае слова. – 2002. – 16 сак. – С. 4–5.\n2. Молчун, Л. Начало коллективизации на Поставщине / Л. Молчун // Пастаўскі край. – 2004. – 25 лют. – С. 3.\n3. Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Пастаўскага раёна / рэдкал. : Г.К. Кісялёў [і інш.]. – Мн., 2001. – С. 131 – 200.\n■ЛЕГЕНДЫ І ПАДАННІ ■ ГарадЫ ВОБЛАСЦІ ■ ГЕРАЛЬДЫКА\n■ ПІСЬМЕннікі, паэты, літаратары ■ МАСТАКІ ■ ВЫДАТНЫЯ І ЗНАКАМІТЫЯ ЛЮДЗІ\n■ ГЕРОІ САВЕЦКАГА САЮЗА ■ ГЕРОІ САЦЫЯЛІСТЫЧНАЙ ПРАЦЫ\n■ Галоўная ■ Карта сайта\n© ГУ "Витебская областная библиотека им. В. И. Ленина", 2006 - 2009


Яшчэ некалькі дзесяцігоддзяў таму альтэрнатыўныя крыніцы энергіі ў прыватным сектары лічыліся чымсьці неверагодным. Хоць і сёння яны яшчэ не сталі масавымі, многія людзі ўжо задумваюцца аб магчымым набыцці і мантажы такой энергетычнай альтэрнатывы. У …\nУ гэтым артыкуле мы распавядзем, як пакрыць дах профнастилом, каб дах атрымалася моцнай і надзейнай. Пачнем з характарыстык, якія апісваюць гэты цудоўны дахавы матэрыял. ўласцівасці Добрая якасная дах - гэта заклад доўгай эксплуатацыі ўсёй …\nМеталадахоўка - практычнае і даступнае пакрыццё для даху з ацынкаванай сталі, якое імітуе рэльеф класічнай керамічнай чарапіцы. Яно валодае высокай устойлівасцю да карозіі, перападам тэмпературы і механічных пашкоджанняў. Дзякуючы выдатным …\nЦяжка ўявіць сабе дом без сцен, але прадставіць яго без даху проста немагчыма. Дах абараняе ўнутраныя памяшканні ад холаду, дажджу і снегу, дзякуючы ёй жыллё набывае прывабны, скончаны аблічча. Не апошняе месца сярод разнастайнасці варыянтаў займае …\nТэхналагічныя дахавыя канструкцыі з сучасных матэрыялаў валодаюць высокай герметычнасцю і доўгім тэрмінам эксплуатацыі. Яны адрозніваюцца ад меней дасканалых папярэдніц адсутнасцю зазораў, шчылін і адтулін, якія з'яўляліся не толькі прычынамі …\nУ залежнасці ад тыпу даху і даху, якой пакрыты верх будынка, выбіраецца той ці іншы выгляд снегозадержателей. Гэта датычыцца і дахаў, пакрыццё якіх адрозніваецца ад іншых дахавых матэрыялаў сваімі ніжэйшымі трывальнымі характарыстыкамі. Прапануем вам …\nСістэма альтанкі і яе месцазнаходжанне на прысядзібным участку залежыць толькі ад персанальных пераваг уладальнікаў і не рэгламентуецца практычна ніякімі нарматыўнымі актамі. Прыдумаць канструкцыю для яе можна любую, так трэба, каб яна стварала …\nСучасная дахавая канструкцыя не можа быць ідэальна плоскай, паколькі з яе паверхні ў любым выпадку павінны адводзіцца ападкі, выпадаючыя ў выглядзе снегу або дажджу. Вось чаму пры мантажы плоскіх дахаў абавязкова выкананне правілы так званай …\nДахавыя матэрыялы, замацаваныя на лачання кроквеннай сістэмы, падвяргаюцца значным ветравым і снеговым нагрузак. Пры выкарыстанні няправільнага ці няякаснага крапяжу дах можа дэфармавацца. Азбестацементавы ліст рэкамендуецца мацаваць, выкарыстоўваючы …\nМеталапрофіляў - найбольш практычнае, даступнае па цане, папулярнае дахавае пакрыццё, якое набываюць і мантуюць мільёны ўладальнікаў прыватных і дачных дамоў. Годнасць гэтага матэрыялу, што тэхналогія яго кладкі дазваляе выканаць работы сваімі …


рынак Гарюнай 2022\n/ рынак Гарюнай\nМіні гатэль побач з Крымскім рынкам, вуліца Стэпавая\nСпіс хостэлаў і гасцініц у Черёмушинского рынку - Водгукі, Кантакты, Цэны\nКампанія супрацоўнічае з гатэлямі ў Расіі толькі па прамых кантрактах, чым гарантуе найбольш выгадныя тарыфы для кліентаў.\nГатэль Royal Mansour, нядаўна які атрымаў узнагароду «Лепшы Гатэль Афрыкі» на думку чытачоў Condé Nast Traveler, адкрыў свае дзверы і чакае падарожнікаў з Расіі, для якіх з нядаўніх часоў афіцыйна адкрыты ўезд у Марока.\nУ «Горадзе охры» - Марракеше - круглы год свеціць сонца, а май выдатна падыходзіць для падарожжа, калі варта мяккая цёплае надвор'е без дажджоў і спёкі. У гатэлі Royal Mansour выконваюцца ўзмоцненыя меры і нормы па ахове здароўя гасцей і супрацоўнікаў гатэля, а сам гатэль з'яўляецца ціхім зялёным «аазісам» у самым цэнтры Маракеша за два крокі ад Медзіна і легендарнай плошчы Джемаа-эль-Фна. Прыехаць сюды - гэта таксама магчымасць адкрыць для сябе охровые колеру Маракеша, яго салодка-рэзкія водары, сады, рынкі, мастацкія галерэі і гістарычную спадчыну.\nУ Марракеше ёсць месцы, у якія не так проста патрапіць і доступ туды ёсць толькі ў гасцей Royal Mansour. Адно з такіх месцаў, схаванае ад старонніх вачэй за высокімі непрывабнымі жалезнымі аканіцамі ў цэнтры Медзіна, - дом аднаго з самых вядомых парфумераў Францыі - Сержа Лютанса. Толькі адзін гатэль мае права адправіць туды сваіх гасцей - Royal Mansour Marrakech. Дом Сержа Лютанса - гэта выкупленыя ім і аб'яднаныя ў адзіную прастору некалькі Рыяд (тыповых мараканскіх дамоў).\nАкрамя таго Royal Mansour прапануе эксклюзіўны доступ у Парк скульптур Дар-эль-Садака з рамантычным вячэрай пад кронай масіўных дрэў у асяроддзі 1001 свечкі.\nДзякуючы неверагодным магчымасцям Батлера Royal Mansour можна таксама наведаць дзіўныя месцы недалёка ад Маракеша - напрыклад, адправіцца ў пустыню Агафай на маленькай вінтажны машыне. Для тых, хто любіць спартыўныя актыўнасці, консьерж арганізуе паход у Атласкіх горы ці веласіпедны тур, падчас якога вы адкрыеце прыгажосць берберскіх вёсак і неверагодныя пейзажы Марока.\nА пасля актыўнага дня самы час адпачыць на асабістай тэрасе ўласнай Рыяд з выглядам на тэракотавыя сцены Маракеша або расслабіцца і зняць стрэс з дапамогай шматлікіх працэдур і традыцыйнага мараканскага хамам ў велізарным.\nПрафесійныя мерапрыемствы HotelCIO Exchange - пляцоўка па абмене вопытам сярод супрацоўнікаў ІТ службаў гатэляў, гасцінічных аператараў і кіраўнікоў кампаній.\nВядома, усе маскоўскія даху не ўбачыць і з самалёта, але нашы назіральныя пляцоўкі пацешаць любога. Самая высокая назіральная пляцоўка - Nebo360 ў Масква-Сіці. Самая знакамітая - на Астанкінскай вежы.\nпадыхаеш чыстым паветрам у Ізмайлаўскім парку, зрабіце прыгожыя фота ў Музеон, прайдзіцеся па алеях знакамітага Парку Горкага. Каломенскае, Кусково і Царіцыно - для тых, хто цікавіцца гісторыяй, а Крылатское парадуе спартсменаў.\nСпусьцецеся пад зямлю, каб прасачыць развіццё архітэктурных стыляў - ад канструктывізму Краснасельскі праз сталінскі ампір станцый Кальцавой галінкі да мінімалістычны станцыях пазнейшых гадоў.\nУмныетуристы. ф сэрвіс браніравання выгадных тураў онлайн, купля тураў онлайн з Масквы па ўсіх напрамках\nурортный гатэль Славянка, Анапа. Ранняе браніраванне. Цэны 2021 года\nТуры ў Сочы зімой 2022, цэны на адпачынак у Сочы усё ўключана ад 21625 руб., Пуцёўкі з пералётам з Масквы і іншых гарадоў Расіі\nАлупка адпачынак у Крыму\nГатэль Тэраса ў Алушце афіцыйны сайт, водгукі, апісанне\nVODAAPARTOTEL гасцініца ў Галубіцкай\nГасцявой дом Тры мора\nДобры гатэль у турцыі 4 зоркі першая лінія\nГатэль У Манастыра, 3\nГасцініцы на Мамайке ў Сочы забраніраваць лепшыя гатэлі ля мора\nЦі варта давяраць дзіцяці няні ў Турцыі\nМиниотель побач з Ісакіеўскага саборам ў СПб Купіць бізнэс за 1 000 000


Надрукавалі фота апазыцыянэраў – і не аблаялі\n07 кастрычнік 2010, 16:20\nГазэта Магілёўскага гарвыканкаму "Весьнік Магілёва" ў матэрыяле, прысьвечаным пачатку збору подпісаў у падтрымку патэнцыйных кандыдатаў на прэзыдэнцтва, за ілюстрацыю да яго выкарыстала фота ініцыятыўных груп апазыцыйных вылучэнцаў.\nНа здымку, разьмешчаным на другой старонцы выданьня, подпісы зьбіраюцца за Ўладзімера Някляева і Андрэя Саньнікава. Пра гэта кажа атрыбутыка і інфармацыйныя стэнды апазыцыянэраў.\nМатэрыял афіцыйнага выданьня пачынаецца словамі, што пераканаць людзей падпісацца няпроста. Далей ідзе спасылка на ўласнага карэспандэнта, які нібыта прастаяў дваццаць хвілінаў каля пікету, разьмешчанага каля цэнтральнага Дома быту, і за гэты час там падпісаўся толькі адзін чалавек. Чый гэта быў пікет, не паведамляецца.\nАд пятага кастрычніка на пляцоўцы перад Домам быту подпісы зьбіраюць ініцыятыўныя групы апазыцыйных вылучэнцаў, а за пяцьдзясят мэтраў ад іх разьмешчаны пікет "Белай Русі". Як паказваюць назіраньні, да пікета за Аляксандра Лукашэнку людзі падыходзяць рэдка, а вось каля апазыцыянэраў народу шмат. Пра гэта сьведчыць і фота.\nГазэта з фатаздымкам апазыцыянэраў выйшла 6 кастрычніка.