Die Welt: Будучыня Ізраіля залежыць ад таго, хто пойдзе на саступкі першым - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 11 жнiўня 2020, aўторак, 13:15\nDie Welt: Будучыня Ізраіля залежыць ад таго, хто пойдзе на саступкі першым\nМагчымыя тры сцэнары.\n«Прэм'ер-міністру Ізраіля Нетаньяху даводзіцца турбавацца за сваю пасаду: пасля парламенцкіх выбараў паміж ім і ягоным канкурэнтам Бені Ганцам намячаецца гонка з мінімальнай розніцай паміж апанентамі. Магчымыя тры сцэнары», - мяркуе журналіст нямецкага выдання Die Welt Гіл Ярон (пераклад - inopressa.ru).\n«Упершыню з моманту заснавання ізраільскай дзяржавы ў штаб-кватэры ніводнай з партый не прагучала радасць - з поўнай на тое падставай. Ізраільскія выбаршчыкі, у значна большым аб'ёме, чым чакалася, якія выкарыстоўвалі на паўторных парламенцкіх выбарах сваё выбарчае права, зноў забяспечылі краіне вельмі заблытаную патавую сітуацыю», - адзначае аўтар артыкула.\n«Ні права-кансерватыўны, рэлігійны лагер пад кіраўніцтвам прэм'ера Беньяміна Нетаньяху, ні левая апазіцыя, якую ўзначальвае былы кіраўнік генштаба Бені Ганц, не атрымалі парламенцкай большасці: для перамогі трэба 61 з 120 месцаў у Кнэсеце. Паводле першых паведамленняў, кааліцыя Нетаньяху атрымала толькі максімум 56 месцаў, саюз Ганца - максімум 54 месцы», - паведамляе выданне.\nАсноўная адказнасць за тое, што Нетаньяху не атрымаў большасці, ляжыць на яго былым хаўрусніку Авігдоры Лібермане, мяркуе Ярон. Былому міністру абароны ўдалося атрымаць выгаду з усеагульнай незадаволенасці насельніцтва ростам улады рабінаў і радыкальных партый. Паводле першых прагнозаў, выбаршчыкі зрабілі партыю Лібермана чацвёртай у велічыні ў Кнэсеце. «Без яго ні Нетаньяху, ні Ганц не змогуць атрымаць ад прэзідэнта мандат на фармаванне ўрада. У перадвыбарнай кампаніі Ліберман паставіў дакладную ўмова сваёй згоды: ён аддасць свой голас толькі палітыку, які сфармуе свецкі ўрад нацыянальнага адзінства».\n«Але гэта ставіць Лібермана перад дылемай: калі Ганц і Нетаньяху сапраўды аб'яднаюцца, яны атрымаюць неабходную большасць у парламенце і без Лібермана. (...) Ганц і Нетаньяху залежныя ад Лібермана, але толькі датуль, пакуль яны не знайшлі агульную мову. Гэта дае ім магчымасць ціснуць на шэрага кардынала. Яны могуць пагражаць яму, ігнараваць яго - каб у выніку ўсё ж схіліць яго на свой бок. Абодва будуць спрабаваць пераканаць яго, каб адставіць у бок свайго буйнога апанента (...)», - гаворыцца ў артыкуле.\n«Сам Ліберман пасля выбараў заклікаў да фармавання вялікай кааліцыі. У аўторак вечарам ён патрабаваў стварэння «шырокага ліберальнага ўрада нацыянальнага адзінства», які, на ягоную думку, павінен складацца з ягонай уласнай партыі, партыі «Лікуд» Нетаньяху і хаўруса Ганца».\n«Нетаньяху вядомы сваімі паспяховымі спробамі расколваць партыі сваіх палітычных канкурэнтаў, - прадаўжае выданне. - Ён неаднаразова знаходзіў у іх слабыя месцы ў асобе палітыкаў, якіх ён прыводзіў у сваю кааліцыю з дапамогай вялікіх узнагарод. На гэты раз яму давялося б знайсці пецярых перабежчыкаў, тады ў яго была б жаданая большасць. Гэта, хоць і цяжка, але не немагчыма, асабліва калі ўлічыць, што вялікая частка найбуйнейшай апазіцыйнай партыі «бела-блакітных» складаецца з былых чальцоў партыі «Лікуд» Нетаньяху. Яны пакінулі «Лікуд» перш за ўсё праз незадаволенасць прэм'ерам, аднак у мінулым такая незадаволенасць часта забывалася, дзякуючы прапанове высокай пасады, - паказвае Ярон.\n«Але такія сілы адначасова могуць дапамагчы і Бені Ганцу ліквідаваць Нетаньяху. У прынцыпе ягоная партыя больш чым гатовая сфармаваць вялікую кааліцыю з партыяй «Лікуд» - толькі пры адной умове: за гэта «Лікуд» павінна прыбраць з пасады Нетаньяху, якога ўжо праз некалькі тыдняў могуць абвінаваціць у карупцыі паводле трох спраў. (...) Падчас перадвыбарчай кампаніі апазіцыя неаднаразова сцвярджала, што кіраўніцтва «Лікуд» гатовае ў выпадку паразы на выбарах адмовіцца ад Нетаньяху. Пытанне цяпер палягае ў тым, ці дастаткова вялікія правалы Нетаньяху і рост незадаволенасць у «Лікуд» для таго, каб ажыццявіць пераварот».\n«Вядома, існуюць і іншыя магчымасці: Ганц мог бы адмовіцца ад свайго патрабавання звяржэння партыяй «Лікуд» Нетаньяху, каб пазбавіць Ізраіль ад хаосу. Нетаньяху мог бы добраахвотна сысці ў адстаўку ці падпарадкавацца Ганцу. Аднак пакуль гэтыя сцэнары здаюцца вельмі малаімавернымі, бо яны супярэчаць інтарэсам Ганца і Нетаньяху», - мяркуе аўтар артыкула.\n«Таму будучыня Ізраіля, верагодна, будзе залежаць ад таго, хто першым пойдзе на саступкі: ці будзе гэта Ліберман, які захоча вярнуцца да свайго былога боса? Апазіцыйныя палітыкі, якія захочуць скарыстацца ўнікальным выпадкам, каб паслужыць ва ўрадзе Нетаньяху? Ці ж чальцы «Лікуд», якія стаміліся ад свайго старшыні і захочуць у выніку самі ўзначальваць сваю партыю? Найбліжэйшыя тыдні будуць у Ізраілі напружанымі і поўнымі сюрпрызаў», - рэзюмуе Die Welt.\n10.08 В Беларуси продолжаются массовые акции протеста (Онлайн) 267,243\n10.08 Массовые акции протеста в Беларуси (Онлайн) 184,117\n6.08 Мядзведзеў папярэдзіў Лукашэнку пра смутныя наступствы 148,711\n8.08 У Менску выкрылі фальсіфікатараў выбараў і запісалі іхнюю размову 133,394\n9.08 Відэафакт: Чальцы выбарчай камісіі ў Менску па лесвіцы вылазяць з акна з пакетамі 122,148\n9.08 Данные независимых экзитполов: Тихановская — 72,1%, Лукашенко — 13,7%. Опрошены 85 500 человек 92,294\n6.08 Прыхільнікі перамен перапоўнілі Кіеўскі сквер (Відэа, анлайн) 86,583


Google Analytics: Не запісвайце націск пад даменам як адмову | Martech Zone\nПятніца, Чэрвень 13, 2014 Пятніца, Чэрвень 13, 2014 Douglas Karr\nМногія з нашых кліентаў з'яўляюцца пастаўшчыкамі праграмнага забеспячэння і маюць як вэб-сайт, так і сайт прыкладанняў. Мы раім, каб яны часта знаходзіліся асобна, бо вы хочаце лёгкасць і гнуткасць сістэмы кіравання кантэнтам для вашага сайта, але не хочаце, каб вас стрымлівалі кантроль версій, бяспека і іншыя праблемы з вашым дадаткам. Аднак гэта выклікае праблемы, калі гаворка ідзе пра Google Analytics, калі вы працуеце з двума асобнымі ўліковымі запісамі - адзін у брашуры (www.yourdomain.com) і яшчэ адзін на паддамене (app.yourdomain.com). У вас можа быць нават служба падтрымкі па іншым паддамене (support.yourdomain.com).\nВашы карыстальнікі часта наведваюць вашу хатнюю старонку, а потым націскаюць на спасылку для ўваходу ў праграму альбо на спасылку падтрымкі ... гэта лічыцца адскокам і перакошвае ваш аналітыка. Для кампаній з вялікай базай карыстальнікаў гэта часта можа выклікаць больш адскокаў, чым рэальныя наведванні іх сайта, які іх цікавіць. Зразумела, агульны ўліковы запіс Google Analytics і ўключэнне субдамена могуць пазбавіць вас гэтай праблемы. Аднак многія кампаніі не жадаюць змешваць аналітыка паміж сайтам брашуры і праграмным забеспячэннем у якасці платформы паслуг.\nАдказ можа быць даволі простым - проста адсочвайце падзею па спасылках меню, якія накіроўваюць трафік на гэтыя субдамены. Адскок - гэта калі наведвальнік трапляе на ваш сайт і не мае з ім ніякага ўзаемадзеяння. Падзея на самай справе - гэта ўзаемадзеянне. Такім чынам, калі наведвальнік прыходзіць на ваш сайт, ён націскае на спасылку, якая прыводзіць да падзеі не падскокваў.\nадсочванне падзей лёгка рэалізаваць. У тэкст прывязкі вы проста дадаеце падзею, якую хочаце адсачыць.\nКалі вы карыстаецеся WordPress, для гэтага ёсць выдатны убудова - Адсочванне меню GA Nav, які дазваляе ўсталяваць адсочванне падзей у вашым меню, альбо вы можаце націснуць поле, каб наогул зрабіць яго неўзаемадзеяннем.\nКлючавыя словы: адскоквацьадсочванне падзейGoogle AnalyticsсубдоментракевентWordPress убудова\n14 чэрвеня 2014 г. у 8:58 раніцы\nЯшчэ адзін выдатны пост Дуг !! Дзякуй за абмен ..\n15 чэрвеня 2014 г. у 9:56 раніцы


Пад час нядаўняга наведваньня гістарычна-культурнага парку ў Лошыцы кіраўнікі гораду выказалі меркаваньне наконт магчымасьці адкрыцьця ў былым маёнтку пункту грамадзкага харчаваньня. Выратуе гэта гістарычную мясьціну або канчаткова зьнішчыць яе?\nСтылізаваныя пад даўніну рэстарацыі, што працуюць пад дахамі гістарычных будынкаў, — даволі звычайная ў Эўропе зьява. У Беларусі нешта аналягічнае не прыжылося, бадай, толькі таму, што большасьць старых збудаваньняў зьнішчаныя войнамі або камуністычнай безгаспадарчасьцю.\nЛошыцкі маёнтак знакамітага на мяжы XIX і XX стагодзьдзяў, і як сьцьвярджаюць гісторыкі, самага экзатычнага менскага памешчыка пана Любанскага — адная з рэдкіх у Менску мясьцінаў, што захавалі першапачатковае аблічча. Які лёс чакае маёнтак у выпадку рэалізацыі, так бы мовіць, “харчовага” праекту Менскага гарадзкога выканкаму, прагназуе намесьнік дырэктара садова-паркавае гаспадаркі “Лошыца” Яўген Церахаў…\n(Церахаў: ) “Рэч у тым, што гэта, так бы мовіць, палка з двума канцамі – гэтая рэстарацыя. З аднаго боку, гэта можа ператварыцца ў звычайную выпівалаўку нашую. Можа быць і іншая рэстарацыя, дзе будзе зьбірацца нашая інтэлігенцыя, дзе ўсё будзе зробленае культурна, як было ў гэтых панскіх салёнах. Можа быць і вельмі нешта адмоўнае, і нешта вельмі станоўчае. І сам факт, што гэта прапаноўваецца і можа стварыцца, можа павярнуцца ў любы бок”.\n(Карэспандэнт: ) “Спадар Церахаў, а якія менавіта Вы бачыце першачарговыя захады ў пытаньні аднаўленьня панскага фальварку?”\n(Церахаў: ) “На мой погляд, тут трэба спачатку рабіць музэіфікацыя гэтага комплексу, пачынаць работу сацыяльнага выкарыстаньня парку і як працяг музэіфікацыі парку – можна думаць пра арганізацыю розных формаў харчаваньня. Усё будзе залежыць ад таго, што будзе пакладзена ў галаву ўгла. Ці аднаўленьне культурнага асяродку і рэстаўрацыя вось культуры харчаваньня ў Беларусі, ці атрыманьне прыбытку. Ад гэтага залежыць справа”.\nАдзіны капітальны рамонт маёнтка быў зроблены пад час вайны немцамі, калі будынак быў выбраны для лецішча гаўляйтэра Кубэ. З тае пары ніякіх рэстаўрацыяў не было. Да нядаўняга часу шматлікія пабудовы выкарыстоўваліся пад жытло і, як сьцьвярджаюць жыхары суседніх шматпавярховак, менавіта гэтыя, у большасьці сваёй ня вельмі ахайныя кватаранты давялі памяшканьні да жахлівага стану.\nПакуль пэрспэктывы занядбанага комплексу па-ранейшаму неакрэсьленыя, паркавая гаспадарка нясе страты. Цягам 98–99-га гадоў шэраг пабудоваў на тэрыторыі Лошыцкага парку, якія па нейкіх невядомых прычынах ня трапілі ў рысу аховы ў якасьці помнікаў гісторыі, былі зьнішчаныя або перапрафіляваныя. Згарэлі стайня і сьвіран, прададзена камэрсантам кузьня, бульдозэрам зруйнаваны шэраг дробных, як запісана ў адпаведным акце — “функцыянальна нямэтазгодных аб’ектаў”. Не лепшым чынам адбіваецца суседзтва са шматлікімі фірмамі, якія месьцяцца побач і якіх не цікавяць гістарычныя карані Лошыцы…


Марцін Сайдзік: Канчатковай дамовы адносна абмену палоннымі не дасягнулі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМарцін Сайдзік: Канчатковай дамовы адносна абмену палоннымі не дасягнулі\nБакі канфлікту на паўднёвым усходзе Украіны пакуль не вызначылі дату пераднавагодняга абмену палоннымі, паведаміў журналістам спецыяльны прадстаўнік дзейнага старшыні АБСЕ Марцін Сайдзік 5 снежня па выніках чарговага раўнда перамоў у Менску трохбаковай кантактнай групы па ўрэгуляванні сітуацыі на Данбасе.\n„Сёння рабочая група па гуманітарных пытаннях абмеркавала некаторыя тэхнічныя пытанні. Бакі яшчэ не вызначылі дату абмену, аднак абавязаліся зрабіць яго да навагодніх і калядных свят”, — сказаў Сайдзік. Нагадаем, на папярэднім пасяджэнні кантактнай групы 29 лістапада прадстаўнікі бакоў пацвердзілі свой намер ажыццявіць абмен палоннымі да канца 2017 года.\nДыпламат адзначыў, што, паводле дадзеных Спецыяльнай маніторынгавай місіі (СММ) АБСЕ, у апошні час колькасць парушэнняў рэжыму спынення агню на паўднёвым усходзе Украіны застаецца на высокім узроўні. „Таму сёння, як і на мінулым пасяджэнні, пытанні бяспекі цывільнага насельніцтва ў зоне канфлікту і захавання рэжыму спынення агню зноў былі аднымі з прыярытэтных для кантактнай групы і яе рабочай групы”, — падкрэсліў Сайдзік. Паводле яго слоў, удзельнікі перамоў у чарговы раз падкрэслілі неабходнасць няўхільнага захавання рэжыму спынення агню, што асабліва важна ў непасрэднай блізкасці ад ключавых аб’ектаў цывільнай інфраструктуры.\nПасол праінфармаваў, што на сустрэчы рабочай групы па пытаннях бяспекі былі пацверджаны гарантыі бяспекі падчас правядзення рамонтных работ драўляных канструкцый падыходу да моста ў пункце пропуску Станіцы Луганскай 9 і 10 снежня. Для забеспячэння зручнасці і хуткасці рамонтных работ пункт пропуску ў Станіцы Луганскай у гэтыя дні будзе закрыты. З мэтай арганізацыі бяспекі насельніцтва рабочая група адзначыла „праведзеную працу па ачышчэнні ад расліннасці і па размініраванні ва ўсіх пунктах пропуску, уключаючы Залатое”. Сайдзік паведаміў, што гэтыя работы будуць завершаны да 20 снежня. Акрамя таго, падгрупа абмеркавала пытанні, звязаныя з развядзеннем сіл і сродкаў і адводам цяжкага ўзбраення.\nЭканамічная рабочая група працягнула абмеркаванне пытання пагашэння запазычанасці за пастаўленую ваду і заключэння кантрактаў на будучыя пастаўкі вады на Данбасе. Паводле слоў прадстаўніка АБСЕ, падгрупа таксама прасунулася ў распрацоўцы магчымых працэдур для пагашэння запазычанасці былым супрацоўнікам Украінскай чыгункі ў асобных раёнах Данецкай і Луганскай абласцей.\nПадгрупа па палітычных пытаннях, заявіў Сайдзік, працягнула абмеркаванне пытанняў, звязаных з вызначэннем мадальнасцяў так званай формулы Штайнмаера аб асаблівым статусе рэгіёну і яе будучай імплементацыі.\nАпошняе ў 2017 годзе пасяджэнне кантактнай групы запланавана на 20 снежня.\nЗ чаго пачалася вайна на Данбасе?


Публікацыі па тэме «карбалевіч» | Новы Час\nВалерый Карбалевіч: узяць штурмам нейкі ўрадавы будынак яшчэ не азначае ўзяць уладу\nВядомы беларускі палітолаг параўнаў палітычныя падзеі ў Беларусі і ЗША і прыйшоў да пэўных высноваў.\nКарбалевіч: у Лукашэнкі няма ніякага плану — ён проста хоча пратрымацца да канца тэрміну\nЛукашэнка не ведае, у чым павінна заключацца канстытуцыйная рэформа і ці патрэбна яна наогул, лічыць палітолаг і аўтар кнігі «Лукашэнка. Палітычны партрэт» Валерый Карбалевіч.\nВядомы беларускі журналіст і палітолаг — пра сэнс Усебеларускага народнага сходу, дата якога была прызначаная сёння.\nЛукашэнка збяжыць у Расію? А куды збіраюцца бегчы міліцэйскія генералы і шараговыя амапаўцы?\nУ інтэрв'ю прапагандыстам з блізкага замежжа Аляксандр Лукашэнка заявіў, што можа сысці са сваёй пасады, калі ў краіне будзе «спакойная ціхая абстаноўка».\nПалітолаг: «Сам факт сустрэчы ў Брэсце кажа аб тым, што з рэйтынгам у Лукашэнкі сапраўды праблема»\nКіраўнік дзяржавы ў міралюбных танах пагутарыў з актывістамі ў Брэсце. Да чаго б гэта?\nЛукашэнка непакоіцца, каб услед за эканамічнымі моладзь не захацела і палітычных перамен\nВалер Карбалевіч каментуе Радыё Свабода навагодні выступ Аляксандра Лукашэнкі.\nШто стаіць за зменай кіраўніцтва адміністрацыі Лукашэнкі?\nАд пасады вызвалены Аляксандр Косінец і ягоны першы намеснік Канстанцін Мартынецкі — абодва з фармулёўкай «пераход на іншае месца працы». Пра тое, што азначаюць кадравыя перастаноўкі, разважае палітолаг Валеры Карбалевіч.\nВалер Карбалевіч: Меншая колькасць адмоваў прэтэндэнтам у кандыдаты тлумачыцца проста\nБольш ліберальным, старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына назвала працэс рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты падчас сёлетняй парламенцкай кампаніі.\nЛукашэнка хоча пераканаць Брусель у гатоўнасці да дэмакратычных выбараў\nЦі пойдзе Лукашэнка на дэмакратызацыю выбараў дзеля зняцця санкцый? Эксперты адзначаюць, што ўлады могуць паставіць празрыстыя скрыні і аб'явіць гэта велізарным дасягненнем у лібералізацыі выбарчага заканадаўства.\nПалітолаг: У 2016 годзе апазіцыя наўрад ці будзе ўяўляць рэальную пагрозу для ўлады\nРазвіццё ўнутрыпалітычнай сітуацыі ў Беларусі ў 2016 годзе будзе залежаць ад таго, ці будзе ўлада бачыць пагрозу для сябе з боку апазіцыі. Такое меркаванне выказаў у прагнозным каментары БелаПАН палітолаг Валер Карбалевіч.\nБеларусь — расколатая нацыя\nПалітолаг Валер Карбалевіч прааналізаваў вынікі снежаньскага апытання НІСЭПД.\nХоць прэзідэнцкая кампанія і прыцягвае ўвагу грамадскасці і экспертаў, але запраграмаваны вынік робіць яе не вельмі цікавай. Больш важная і змястоўная тэма — што будзе пасля выбараў? Чаго варта чакаць? Якія змены і павароты будуць адбывацца на нашых вачах?\nПалітолаг: сітуацыя з подпісамі за Цярэшчанку падобная на балаган\nМеркаванне Валерыя Карбалевіча\nКошт аўтарытарнай стабільнасці\nДзяржаўны дэпартамент ЗША адмяніў санкцыі ў дачыненні да “Беларуснафты”, якія дзейнічалі ад 29 сакавіка 2011 года. Чаму гэта адбылося? Ці пойдзе на адмену санкцый ЕС? Пра гэта разважае палітолаг Валерый Карбалевіч.\nВалера Карбалевіча затрымалі ля амбасады\n11 красавіка міліцыянты затрымалі аўтара Радыё Свабода, палітолага Валера Карбалевіча, які накіроўваўся на сустрэчу ў нямецкую амбасаду.


Урок мужнасці і патрыятызму\n20/02/2018 Сельская праўда Памяць 0\nУ піянерскай дружыне “Рамантыкі” першай гарадской школы прайшоў урок мужнасці і патрыятызму “Юныя бязвусыя героі”, прысвечаны Дню юнага героя-антыфашыста. Гэта дзень памяці хлопчыкаў і дзяўчынак, якія загінулі за сваю Радзіму, яе свабоду і незалежнасць. Яны мелі кароткае жыццё, але сталі прыкладам для многіх іншых.\nГорка і балюча ўсведамляць, што і зараз у свеце неспакойна. У розных кропках планеты ўзнікаюць міжнацыянальныя канфлікты і войны, здзяйсняюцца акты тэрарызму. Іх ахвярамі становяцца дзясяткі тысяч мірных жыхароў, сярод якіх і дзеці. Ламаюцца лёсы, знішчаюцца матэрыяльныя, культурныя і духоўныя каштоўнасці.\nУ той дзень піянеры ўстановы ўспомнілі юных герояў, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, тых, каго апаліла яе полымя, хто застаўся навечна маладым, застаўся жыць у песнях, вершах і нашай памяці. Піянеры сёмых класаў школы расказалі пяцікласнікам пра гісторыю ўзнікнення гэтага памятнага дня, пра юных герояў, якія аддалі сваё жыццё ў барацьбе з ворагамі ў гады ваеннага ліхалецця.\nВялікая Айчынная стала цяжкім выпрабаваннем для савецкіх людзей, яна прайшла праз лёсы кожнай сям’і, дакранулася сваім подыхам да ўсіх – ад малога да вялікага.\nПамяці юных хлопчыкаў і дзяўчынак усіх краін, хто змагаўся і паміраў за свабоду, роўнасць і шчасце людзей, быў прысвечаны ўрок мужнасці.


https://spring96.org/be/news/95275 2019 2019-11-27T15:28:27+0300 2019-11-27T15:28:27+0300 2019-11-27T15:38:20+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/shabynia_lupach.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВяскоўцы напісалі заявы, што не будуць удзельнічаць у сёлетніх парламенцкіх выбарах, бо кіраўніцтва вобласці і раёна не рэагуе на даўнюю транспартную праблему. “Белсат” зняў пра гэта сюжэт. А журналістаў Алену Шабуню і Зміцера Лупача за гэты сюжэт будуць судзіць. Пра гэта паведамляецца на сайце БАЖ.\nЗа сюжэт, у якім быў акцэнт на тэме выбараў, райаддзел міліцыі Віцебскага раёна распачаў адміністрацыйныя справы паводле артыкула 22.9 КаАП супраць Алены Шабуні і Зміцера Лупача. Судовы працэс мае адбыцца 12 снежня.\nМіліцыянты так спяшаліся перадаць справы ў суд, што нават не апыталі Алену Шабуню: яна цяпер знаходзіцца ў ад’ездзе і прапанавала, каб яе апыталі ў пастарунку пасля 3 снежня.\n27.11.2019 Тэгі: суды, свабода слова


Завітайце ў бібліятэку! — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n24.11.2009 55 admin 0 Comment\n— Сяргей Адамавіч, Вы — адзіны загадчык бібліятэкі ў раёне — мужчына. Што сталася першаасновай Вашага выбару прафесіі?\n— Канешне ж, любоў да кнігі. Ад жадання данесці друкаванае духоўнае багацце сваім землякам.\n— А што сабой уяўляе сучасная бібліятэка?\n— Бібліятэка, на маю думку, галоўны інфармацыйны цэнтр на вёсцы. Хільчыцкая бібліятэка абслугоўвае больш за 350 чытачоў населенага пункта. Бібліятэка працуе ў накірунку патрыятычнага выхавання моладзі, любові да Радзімы, роднага кутка. Бібліятэка — своеасаблівая скарбніца культуры і гісторыі вёскі.\n— І, зразумела, гісторыі самой установы. Зрабіце, калі ласка, для нашых чытачоў невялікі экскурс…\n— За васьмідзесяцігадовы перыяд наша вясковая бібліятэка прайшла ў сваім развіцці ад хаты-чытальні да сучаснай установы, якая займае памяшканне ва ўтульным будынку сельскага Дома культуры. Я дазволю сабе нагадаць успаміны пайшоўшых з жыцця жыхароў нашай вёскі Карпа Данілавіча Птушка і Васіля Іванавіча Вашкова. Яны з пачатку дваццатых гадоў нашага стагоддзя хадзілі на пагранічную заставу за кнігамі і часопісамі. У той час наша вёска знаходзілася на мяжы з Заходняй Беларуссю. Кніга ў Хільчыцах была, такім чынам, паважаным сябрам. А свой пачатак бібліятэка ўзяла ў 1929 годзе, калі быў арганізаваны мясцовы калгас, адкрыта школа з сямігадовым навучаннем. На базе школкі і была створана бібліятэка, якую ўзначаліў малады настаўнік Уладзімір Герасімаў.\n— А які быў кніжны фонд на той час?\n— Зразумела, небагаты. У асноўным часопісы, газеты і розныя вучэбныя дапаможнікі. А вось мастацкіх кніг было вельмі мала. Хаця ж кніжны фонд штогод крыху папаўняўся, і чытачоў у бібліятэкі было нямала. Але з здарылася вайна, і ўсё было знішчана. Пасля Перамогі бібліятэка аднавіла працу на базе школы, а ў 1952 годзе была пераведзена ў звычайную вясковую хату. На працягу двух гадоў бібліятэчнай працай тады займаўся тутэйшы хлопец Адам Фёдаравіч Шруб. Затым бібліятэка “пераехала” у іншую хату члена калгаса, і ёй кіраваў Сяргей Рыгоравіч Белка з Любавіч.\n— І так працягвалася доўга, маю на ўвазе, з хаты ў хату?\n— Не. Зразумела, пасля вайны цяжка было не толькі з размяшчэннем бібліятэкі, людзям трэба было будаваць жыллё. Але ў 1956 годзе было прынята рашэнне аб пераводзе бібліятэкі ў кантору калгаса імя Малінкова. Яе ўзначаліла тураўлянка Галіна Канстанцінаўна Бруй.\n— А калі, нарэшце, бібліятэка “разгарнула” плечы?\n— Знакавым сапраўды стаў люты 1960 года, калі бібліятэка атрымала асобны будынак і тут стаў працаваць апантаны, улюбёны ў сваю працу чалавек – Адам Андрэеевіч Птушка. Кніжны фонд падчас яго працы складаў звыш трох тысяч экземпляраў. Чвэрць стагоддзя аддаў сваёй справе Адам Андрэевіч, за гэты перыяд фонды абнаўляліся неаднаразова. А калі прыйшоў яго час пайсці на заслужаны адпачынак, то колькасць кніг у ёй узрасла да 7000 асобнікаў. На два гады бібліятэку прымала Аляксандра Фёдараўна Шруб.\n— Як Вы распавялі, мужчыны-бібліятэкары — у Хільчыцах добрая традыцыя. І Вы яе з гонарам нясеце таксама нямала…\n— Я працую ў бібліятэцы з моманту заканчэння Магілёўскага бібліятэчнага тэхнікума імя А.С. Пушкіна. Гэта быў далёкі 1987-ы год.\n— Ці не шкадуеце, што абралі такі шлях?\n— Ніводнага дня. Сваю справу я люблю, і люблю сваіх чытачоў…\n— Вы падкрэслілі, што бібліятэка — інфармацыйны цэнтр. Але, мабыць, цікавасць наведвальнікаў выклікае не толькі шматлікая літаратура, але і мерапрыемствы, якія ладзяцца тут? Падзяліцеся: чым зацікаўліваеце сваіх наведвальнікаў?\n— Шмат чым. Сёлетні год вельмі, напрыклад, адметны. Да 65-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў выдатна прайшло масавае мерапрыемства “ Навекі слава тым, хто ў полі ратным палеглі…” Мы арганізавалі цікавае мерапрыемства ў Жыткавіцкай дзіцячай бібліятэцы. Нямала рабілася ў накірунку патрыятычнага выхавання моладзі. Так, да дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў правялі памятную сустрэчу “Слава подзвігу, слава героям”. Ладзілі выставу малюнкаў сумесна з мастацкім аддзяленнем Верасніцкай дзіцячай школы мастацтваў. Арганізоўвалі і выставу “Братэрскі саюз” сумесна з мясцовым сельскім клубам. Цікава прайшоў конкурс чытальнікаў, удзел у якім бралі юныя члены літаратурнага аб’яднання “Натхненне”, якое працуе пры бібліятэцы і вучні аддзялення школы мастацтваў. Увогуле, хачу падкрэсліць, што бібліятэка заўсёды працуе сумесна з клубнай установай. Сумесна мы нядаўна правялі вечар-аповед “Навекі паранены вайной…”, удзел у якім браў ветэран Вялікай Айчыннай Мікалай Фёдаравіч Шруб. У верасні была праведзена сустрэча з паэтам-земляком Паўлам Шрубам, Тыдзень здароўя. І зараз праводзім шматлікія акцыі, штомесячна арганізоўваем інфармацыйныя гадзіны. І ў далейшым наша бібліятэка будзе працаваць на карысць людзей усіх узростаў, дапамагаць маладым набываць карысныя веды.\n— Са святам Вас, з юбілеем!\n— Дзякуй. Але я лічу юбілей бібліятэкі святам для ўсіх жыхароў вёскі. І галоўнае, радуюся, калі папаўняецца кніжны фонд, калі чытачоў становіцца больш. У такія моманты адчуваеш сябе шчаслівым чалавекам, які хоць нечым дапамог другому.\nГутарыў М. МІКАЛАЕЎ.\n← Крыніца жыцця Івана Шылава\n«Диана» взяла серебро →


Касцюшка – герой Вейшнорыі. Талер з партрэтам змагара рыхтуюць да выпуску\n24 студзеня 2018, 18:08\nСувенірныя манеты з партрэтам знакамітага дзеяча хутка паявяцца на свет. Герой Беларусі, Польшчы, Злучаных Штатаў і Літвы, ганаровы грамадзянін Францыі Тадэвуш Касцюшка ўпрыгожыць сувенірны вейшнорскі талер. На аверсе манеты будзе размешчаны партрэт, на рэверсе – мапа і сімвалы фэйкавай краіны. Плануецца адчаканіць 150 асобнікаў.\n«Афіцыйным эмітэнтам» манет называюць Банк Вейшнорыі. Насамрэч іх вырабам займаецца майстар-аматар Валер Сіманаў з Дзяржынска. Раней ён ужо прадстаўляў талеры з выявамі “трох сталіц” Вейшнорыі ды “імянныя” манеты з серыі “113 гарадоў”.\nЧытайце яшчэ: Гродзенскі рубель і вейшнорскія талеры пабачылі свет. Чытачы Hrodna.life могуць атрымаць іх за рэпост\nЧытайце яшчэ: Вейшнорскі талер прайшоў тэставанне\nЯк і раней, манеты будуць мець ахоўна-дэкаратыўнае пакрыццё, насечку па рабры і кант па выступе акружнасці. Дыяметр талера – 32 мм, вага — 13,2−13,4 грама. Манета будзе выкарыстоўвацца выключна як сувенір.\nАдной з самых экзатычных і дарагіх з’яўляецца залатая манета 2010 года эмітаваная Востравам Ніўэ. На аверсе двухдоларавай манеты партрэт Елізаветы ІІ, на рэверсе – Тадэвуш Касцюшка.\nНацбанк фэйкавай Вейшнорыі выпусціў у абарачэнне манеты\n21 лістапада 2017, 09:32\nВейшнорыя “адрэстаўравала” гродзенскі Стары замак і змясціла яго на свой талер\n26 верасня 2017, 14:31\n6 верасня 2017, 21:24


“Я ганаруся прафесіяй настаўніка” - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nПапулярызацыі прафесіі настаўніка спрыяў праведзены ў гомельскай сярэдняй школе № 13 тыдзень “Я ганаруся прафесіяй настаўніка”.\nДзецям, чые маці працуюць настаўнікамі альбо выхавальнікамі, было прапанавана напісаць сачыненне “Мая мама — настаўнік”. Рыхтуючыся да сачынення, вучні даведаліся, што паўплывала на выбар прафесіі бацькоў, у якіх навучальных установах яны яе атрымалі. Шмат сіл і часу адбірае педагагічная дзейнасць, няпроста працаваць з вучнямі і іх бацькамі. Але дзеці настаўнікаў бачаць, што іх маці-настаўніцы верныя прафесіі, іх любяць вучні, паважаюць калегі, памятаюць выпускнікі. Дзеці лічаць, што настаўнік — самая важная і адказная прафесія на зямлі, бо настаўнік ідзе побач з вучнем, кожны дзень перадае свае веды, аддае часцінку свайго сэрца.\nУ межах тыдня каля стэндаў па гісторыі школы прайшлі гутаркі аб педагагічных дынастыях Бірман, Катляровых, Блашкевічаў, Васільевых. Сёння за школьнымі партамі сядзяць унукі і праўнукі настаўнікаў з педагагічных дынастый. “У маёй сям’і пяць пакаленняў настаўнікаў. Гэта стала вырашальным пры выбары прафесіі маёй мамай”, — піша ў сваім творы вучань 5 класа Мікіта Васільеў. У дамашнім архіве сям’і Васільевых захоўваюцца матэрыялы аб усіх прадстаўніках педагагічнай дынастыі, складзена дрэва “Педагагічная дынастыя Васільевых”. Першым настаўнікам у сям’і быў прапрадзед Іван Аляксеевіч Аляксееў, які яшчэ ў далёкія гады працаваў настаўнікам славеснасці ў гімназіі. Настаўніцай пачатковых класаў стала яго дачка Марыя Іванаўна Борын. А ўслед за ёй прафесію настаўніка выбралі тры яе дачкі — Таццяна Аляксандраўна, Аэліта Міхайлаўна, Тамара Міхайлаўна. Настаўніцай матэматыкі працавала дачка Аэліты Міхайлаўны Алена Львоўна. Зараз у школе працуе настаўніцай пачатковых класаў Вольга Аляксандраўна — маці Мікіты. Агульны педагагічны стаж дынастыі — 150 гадоў. Асаблівасць яе прадстаўнікоў у тым, што амаль усе яны вучыліся ці працавалі ў сярэдняй школе № 13 Гомеля.\nГанарыцца сваёй бабуляй пяцікласнік Андрэй Блашкевіч. Яго бабулю Святлану Адамаўну Блашкевіч ведае і любіць не адно пакаленне выпускнікоў школы. Тут яна пачынала настаўніцай, затым працавала намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце. У апошнія гады педагагічнай дзейнасці яна ўзначальвала калектыў школы — была дырэктарам. І зараз Святлана Адамаўна неабыякавая да жыцця школы, заўсёды дапамагае мудрай парадай. Гаворачы ў сваім сачыненні пра бабулю і дзядулю (ён таксама настаўнік), пра тату, які выкладае фізічную культуру, і дзядзьку, які працуе трэнерам, Андрэй Блашкевіч прызнаецца, што хоча працягнуць настаўніцкую дынастыю.\nЦікава і тое, што больш за 30 працэнтаў педагагічнага калектыву сярэдняй школы № 13 складаюць выпускнікі школы. Іх выбар прафесіі быў не выпадковы. Іх настаўнікамі былі выдатныя педагогі: В.Д.Катляроў, Т.А.Катлярова, Р.А.Чуяшкова, Л.Л.Зелкіна, Г.З.Азімава, М.М.Захарчанка, С.І.Банько, Л.С.Каваленка, А.С.Ціўкін, Р.Л.Ціўкіна, К.І.Вішнеўская, Н.Г.Раманцова, Н.М.Белаконева, А.Т.Чуяшкова і многія іншыя.\nНа класных гадзінах “Настаўнік — прафесія на ўсе часы”, “Настаўнік — майстар, чарадзей, творца і проста верны сябар дзяцей” вучні змаглі пашырыць уяўленне аб працы настаўніка, пазнаёміцца з тонкасцямі нялёгкай прафесіі. Некаторыя старшакласнікі ўжо прызналіся, што выбралі прафесію настаўніка і цяпер цвёрда ідуць да пастаўленай мэты. Дарэчы, у іх была магчымасць паспрабаваць сябе ў ролі дублёраў-педагогаў падчас правядзення дня самакіравання напярэдадні Дня настаўніка. Пасля хлапчукі і дзяўчынкі дзяліліся сваімі ўражаннямі і прызналіся, што прафесія настаўніка патрабуе шмат цярпення і разумення.\nВа ўсе часы прафесія настаўніка лічылася самай патрэбнай і высакароднай. Без настаўніка няма ўрача, інжынера, паэта, рабочага. Настаўнік — гэта значна больш, чым прафесія. Настаўнік — гэта стан душы і жаданне перадаваць свой вопыт іншым людзям.\nнамеснік дырэктара па вучэбнай рабоце сярэдняй школы № 13 Гомеля.\nадукацыя вучань дзеці педагог прафесія настаўніка сярэдняя школа № 13\nЗ тегами: адукацыя вучань дзеці педагог прафесія настаўніка сярэдняя школа № 13\nПапярэдняя: З Расіі — з перамогай\nНаступная: Майстроў беларускіх дзівосы


09:28 25.07.2020 (абноўлена 16:00 24.07.2020)\nПадача дакументаў у ВНУ Беларусі стартуе 25 ліпеня, а адным з галоўных дакументаў, нароўні з сертыфікатамі ЦТ і атэстатам, з'яўляецца меддаведка пра стан здароўя.\nПры паступленні ў вышэйшыя навучальныя ўстановы Беларусі абітурыенты павінны падаваць у прыёмныя камісіі медыцынскія даведкі, якія спецыяльна афармляюцца на працягу лета.\nДля атрымання даведкі вам трэба папрасіць у паліклініцы накіраванне формы 1 здр/у-10.\nБольшасці абітурыентаў для паступлення неабходна здаць:\nТаксама ўрач можа прызначыць і іншыя абследаванні. Аналізы для даведкі неабходна здаваць раніцай, удзень можна прайсці ўсіх урачоў - як правіла, гэта займае зусім крыху часу.\nАкрамя таго, у рамках падрыхтоўкі даведкі для паступлення ў ВНУ неабходна прайсці агляд у артапеда (хірурга), неўролага, афтальмолага, отарыналарынголага, стаматолага і, для дзяўчат, гінеколага. Агляд урачоў таксама можа быць дадаткова назначаны тэрапеўтам.\nУ дарослых паліклініках для падрыхтоўкі даведкі вылучаюць асобныя гадзіны на працягу дня - іх можна даведацца ў рэгістратуры. Перш за ўсё для атрымання даведкі ў дарослай паліклініцы неабходна ісці ў даўрачэбны кабінет, у дзіцячай - да падлеткавага ўрача або ўчастковага тэрапеўта.\nУ даведцы для паступлення ў ВНУ павінны быць наступныя пункты:\nНайменне ўстановы аховы здароўя\nПячатка і подпіс насупраць заключэння кожнага ўрача\nУсе жаданыя праграмы (групы спецыяльнасцяў) у графе "Прыдатны для навучання..."\nДата выдачы дакумента\nШтамп і подпіс галоўнага ўрача або яго намесніка\nАбавязкова варта праверыць, каб у даведцы было ўсё неабходнае: тады ў прыёмнай камісіі вы не сутыкнецеся з праблемамі. Таксама вы можаце вывучыць прыклад даведкі ў адпаведнай пастанове Мінадукацыі.


Усім вядома: вуліцы, дамы, гарады і вёскі, а таксама розныя прыродныя аб'екты маюць свае назвы. Аднак далёка не кожны ведае, што іх даследаваннем займаецца такая дысцыпліна, як тапаніміка. Гэта навука, якая вывучае геаграфічныя назвы з усімі іх асаблівасцямі.\nУ кола інтарэсаў гэтай галіне веды ўваходзяць такія аспекты, як гісторыя ўзнікнення і пераўтварэнні, прычыны змены, варыянты напісання, перакладу і вымаўлення, міфы і легенды, звязаныя з тым ці іншым «імем». Тапаніміка здаецца другараднай навукай толькі на першы погляд. Многія гістарычныя дадзеныя аб розных народы і плямёны, першапачаткова засялялі канкрэтную тэрыторыю, становяцца зразумелыя пасля даследавання пакінутых імі назваў. Зрэшты, працэс гэты двухбаковы: некаторыя загадкі тапанімікі немагчыма зразумець без вывучэння гісторыі і культуры, звязаных з імі і часта вызначаюць асаблівасці імёнаў тых ці іншых аб'ектаў.\nВажнасць аб'ектаў тапанімікі і іх вывучэння лёгка зразумець, калі звярнуцца да карт. Без геаграфічных назваў яны становяцца бескарысныя. Без іх таксама вельмі цяжка арыентавацца на мясцовасці, асабліва на незнаёмай. Фраза: «дойдзем да шэрага дома, павярні налева і прайдзі яшчэ пяць метраў на поўнач", - шмат у каго можа выклікаць здзіўленне. А па назвах вуліц арыентавацца прывыклі амаль усе. Свет без тапонімаў (так абазначаюцца аб'екты гэтай навукі) быў бы зусім іншым, таксама як і без іх вывучэння.\nСказанае добра ілюструе адна гістарычная легенда. Генрых Шліман, адзін з заснавальнікаў палявой археалогіі, паставіў перад сабой задачу адшукаць руіны старажытнай Троі, горада, які быў апісаны Гамерам, і тым самым даказаць яе існаванне. Падчас пошукаў падыходнага для раскопак месца ён звярнуў увагу на ўзгорак Гиссарлык, які знаходзіцца ў Турцыі. Яго назва прыкладна перакладаецца як «месца руінаў». Гэта заахвоціла археолага пачаць свае пошукі менавіта тут. Як вядома, Шліман не памыліўся: пад тоўстым пластом зямлі руіны былі знойдзеныя.\nТапаніміка - гэта навука, якая вывучае геаграфічныя назвы з усіх бакоў. Вядома, яна выкарыстоўвае дадзеныя самых розных дысцыплін. Разуменне паходжання, значэння слова, яго сэнсавай нагрузкі для карэннага насельніцтва, а таксама якія стаяць за ім падзей ўзнікае ў выніку сінтэзу дадзеных гісторыі, геаграфіі і лінгвістыкі. Калі вярнуцца да прыкладу са Шлімана, усе гэтыя аспекты ў ім выдатна паказаны. Гістарычная «даведка» і дадзеныя аб геаграфічным месцазнаходжанні былі ўзятыя археолагам у Гамера і з іншых крыніц. Пераклад назвы ўзгорка (уклад лінгвістыкі) таксама сыграў значную ролю ў пошуках.\nМногія загадкі тапанімікі можна растлумачыць пры ўмове разумення агульных прынцыпаў пабудовы назвы. Разгледзім некаторыя з іх.\nГістарычная тапаніміка ведае нямала выпадкаў, калі ў якасці назвы мясцовасці выкарыстоўваўся тэрмін, які пазначае яе геаграфічныя асаблівасці. Падобных прыкладаў на карце мноства. Гэта і архіпелаг Палаў ў Акіяніі ( «Палаў» у перакладзе з микронезийского азначае «выспы»), і амерыканская пустыня Атакама ( «пустыня» у перакладзе з індзейскага). Нярэдка назву аб'екта утвараецца шляхам далучэння да падобнага тэрміну нейкага эпітэта. Тут таксама маса прыкладаў: горы Серра-Дорада ў Партугаліі ( «залатая гара»), рака Парана ў Індыі ( «вялікая рака»), Мауна-Кеа на Гаваях ( «белая гара») і гэтак далей.\nНекаторыя тапонімы пераносяцца з аднаго аб'екта на іншы. Распаўсюджаны прыклад гэтага - назвы гарадоў і рэк. У многіх выпадках цяжка зразумець, які аб'ект паслужыў крыніцай «імя». Найробі, Масква, Лилонгве, Ла-Плата - усё гэта адначасова назвы рэк і гарадоў.\nГісторыя тапанімікі поўная і прыкладаў, калі назвы змяняліся з цягам часу. Досыць часта гэта станавілася вынікам прыходу на мясцовасць новых плямёнаў, заваёўнікаў або вымушаных перасяленцаў. Свядомасць чалавека ўладкована такім чынам, што ўсе незнаёмае яно спрабуе зрабіць больш зразумелым для сябе. Так адбываецца і з іншамоўнымі тапонімы. Новыя жыхары бяруць геаграфічная назва, з якім часта сутыкаюцца, і пераўтвораць на свой манер. Так, старажытныя грэкі пераасэнсавалі берберскае «Адрар», што азначае «гара», у Атлас (у перакладзе з грэцкага «апорны»). Новы тапонім арганічна ўвайшоў у міфалагічную сістэму Антычнасці.\nБывае, што назва працяглага геаграфічнага аб'екта неаднолькава ў розных яго частках. Не рэдкасць гэта для рэк. Падобныя загадкі тапанімікі лёгка вытлумачальныя: галоўная прычына змены ракой назвы, як правіла, крыецца ў пераўтварэннях характару яе плыні. Бахр-эль-Гара ( «рака гор») - імя Ніла ў тым месцы, дзе ён голасна зрываецца з горных вяршыняў на Усходне-суданская раўніну.\nАкрамя таго, розныя народы, якія пражываюць на берагах адной ракі, даюць ёй свае назвы. Для Ніла гэта Эль-Бахр, дадзенае арабамі, копцкай Еаро, Кіпра і Ткуцири - на мове бунага і Бары адпаведна.\nТапаніміка словы часта сутыкаецца з няправільнай інтэрпрэтацыяй тых ці іншых назваў, звязанай з адсутнасцю пэўных спазнанняў у вобласці іх этымалогіі (паходжання). Гэты працэс падобны пераасэнсаваньня новымі пасяленцамі іншамоўных тэрмінаў, пра які гаварылася вышэй. Вражского завулак ў Маскве, на думку многіх, быў сведкам некаторых сутыкненняў з непрыяцелем. Назва звязваецца са словам "вораг". Аднак гэта меркаванне памылковае: «Вражского» значыць «крутых». Менавіта такі сэнс насіла гэтае слова аж да XVIII стагоддзя.\nНямала і прыкладаў, калі тапонімы распавядалі гісторыкам пра мінулае. Назвы часта адлюстроўваюць побыт і асаблівасці насельніцтва. Па іх можна меркаваць аб пераважным выглядзе дзейнасці на канкрэтнай тэрыторыі або яе прыналежнасці, напрыклад, да ўчастка князёў або памешчыкаў. Часам жа абазначэння мясцовасці звязаныя з прыроднымі і кліматычнымі асаблівасцямі, якія былі характэрныя для яе некаторы час таму. Загадкі тапанімікі ж нярэдка ўзнікаюць у тым выпадку, калі няма інфармацыі аб мінулым месцы і цяжка супаставіць «імя» і пазначаную ім тэрыторыю.\nКласіфікацыя праектаў. Паняцце і класіфікацыя праектаў\nУгарны газ: формула і ўласцівасці\nЦі з'яўляецца нашым продкам чалавек прамаходзячы?\nЧым палавое размнажэнне адрозніваецца ад бясполага. Асаблівасці размнажэння\nНяпоўнае дамінаванне - гэта вынік ўзаемадзеяння алеляў аднаго гена\nЯк выканаць лінгвістычны аналіз тэксту\nРазрадзіўся акумулятар: як прыкурыць машыну?\nКанцэпт bmw gina - моцныя ўражанні\nЕўра 1992 года па футболе: вынікі\nСалата з куры з ананасам: смачная класіка\nЯк адрозніць кітайскі "айфона" ад арыгінала. Як адрозніць падробку iPhone 5S\nСоннік: да чаго сніцца застолле\nЯк схаваць тэчку на працоўным стале (Віндовс 7)\nРасклад Таро на сітуацыю для пачаткоўцаў\nЗагрузнік аперацыйнай сістэмы GRUB: налада, апісанне. Ўстаноўка і аднаўленне GRUB\nНасельніцтва Уладзіміра: мінулае і сучаснасць\nСістэма АРІП "Разлік": падлучэнне і магчымасці


Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб'ём — 12 аркушаў, якія сабраны ў адзін сшытак. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя на верхнім боку аркуша ўверсе справа. Выданне ўпрыгожана гравюрай «Плач Ераміі» (тытульны ліст), 2 застаўкамі і 8 ініцыяламі. Перад асноўным тэкстам змешчана застаўка, на якой выяўлены шчыт з зацьменнем сонца, вакол якога аголеныя сірэны з рыбінымі хвастамі. Малая застаўка перад пасляслоўем мае выгляд калоны з акантавым лісцем.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Плач_Ераміі_(Скарына)&oldid=3794164"


Прарочыца Дэвора, народны дэпутат\n04 кастрычнік 2016, 11:51\nІлюстрацыя да Кнігі Судзьдзяў. Гюстаў Дорэ\n1. Бібліятэрапія для беларускіх выбараў\nВой, ну, канечне, гэта кагнітыўны дысананс! Дэмакратычна выбранага парлямэнту дваццаць гадоў як не было, так і не паўстала, а дэпутаты-дэмакраты (ды яшчэ, нібыта дэмакратычным шляхам абраныя), дзівіся — ёсьць.\nКаб змагчы гэты дысананс, можна, натуральна, ухіліцца ў грэх кансьпіралёгіі, абвінаваціўшы ўсю лібэральную зборню ў татальным запрадажніцтве. Або паспрабаваць прыкрыцца эўрапейскім досьведам, які перш-лепш прыгадае ангельскую гісторыю, дзе галоўная інтрыга палягала ў тым, які выбрык у дачыненьні да манархіі выкіне парлямэнт (і які галавакрутны захад зробіць у адказ сувэрэн). Аднак дазвольце сёньня прыкласьці да беларускіх электаральных ран бібліятэрапію, своеасаблівы гатунак інтэлектуальнага аўтатрэнінгу, чыю асноўную мантру сфармуляваў яшчэ меркаваны аўтар Кнігі Эклезіяста, цар Салямон:\n"Што было, тое і будзе; што рабілася, тое і рабіцьмецца, і нічога новага пад сонцам няма. Бывае такое, пра што людзі кажуць: "Дзівіся, вось гэта новае"; але яно ўжо было спрадвеку, да нас." (Экл. 1:9, 10, пераклад Васіля Сёмухі).\nАдгарнуўшы біблійную Кнігу Судзьдзяў, можна пабачыць, што ў гісторыі чалавецтва ўжо быў момант, калі на першы плян выйшлі парлямэнтарыі, якія дзейнічалі без парлямэнту.\n2. «У тыя дні, калі кіравалі судзьдзі»\nПершыя народныя абраньнікі ў гісторыі чалавецтва зьявіліся пасьля ўварваньня габрэйскага народу ў абяцаную зямлю. Мэты, пастаўленыя вялікімі стырнавымі, Майсеем і Ісусам Навінам, дасягнутыя. Народ выведзены з эгіпэцкай няволі і шчасьліва прыведзены на ханаанскае прывольле. Але для каго забраны край, а для каго — родныя палястыны. Выбухае процістаяньне з ханаанцамі, народамі, якія засялілі зямлю ў адсутнасьць сыноў Ізраілю. Сярод ханаанцаў самыя шматлікія — філістымляне.\nПеравага на баку ханаанскіх народаў. Яны захавалі за сабой большасьць гарадоў; габрэі ж атабарыліся ў палях і пячорах. Па-другое, ханаанцы маюць перавагу ў ваенных тэхналёгіях: валодаюць тагачаснымі танкамі, калясьніцамі, і сакрэтам апрацоўкі жалеза.\nГабрэйскі народ, цяпер ня злучаны адзінай мэтай і сутыкнуўшыся з працяглым супрацьстаяньнем, раскалоўся на калены і кланы, якія дзейнічаюць хутчэй як вайсковыя хаўрусьнікі, чым як адзінае войска. Улада разгрупаваная. Дзеля каардынацыі дзеяньняў паміж каленамі і пакліканы судзьдзі, якіх адначасова магло быць некалькі.\nАбіраліся судзьдзі заўжды на пэўны тэрмін — падчас крызісу, заступаючы на своеасаблівую дэпутацкую сэсію. Па заканчэньні крызісу судзьдзяў распускаюць па дамах.\nСудзьдзі не займаюцца заканатворчасьцю. Народ ужо атрымаў Майсееву канстытуцыю на гары Сінай — дух і літару закону сьвятарская каста трымае на жэстачайшым кантролі. Сьвецкім судзьдзям застаецца кіраваньне і каардынацыя дзеяньняў агульным войскам, а таксама разьвязваньне цяжбаў паміж людзьмі або каленамі.\nБіблія замоўчвае, як дакладна абраны народ абіраў сваіх дэпутатаў, але вядома, што судзьдзі вылучаліся з асяродзьдзя кланавых павадыроў, падтрымліваліся арыстакратыяй і абавязкова зацьвярджаліся Валадаром Валадароў праз сваіх моўцаў на зямлі.\nЯк старазапаветныя дэпутаты заваёўвалі прыхільнасьць Ягвэ і трымалі галасы выбарнікаў? Бадай, самыя вядомыя судзьдзі — зарочнік Самсон і прарочыца Дэвора — прапануюць дзьве адрозныя стратэгіі, нават інструкцыі, як паводзіцца дэпутату ў адсутнасьць парлямэнту.\nСамсон. Ілюстрацыя са Скарынаўскай Бібліі\n3. Судзьдзя Самсон\nСудзьдзя Самсон — бунтар, пазасыстэмны герой. Сваволіць, парушае правілы палітычнага змаганьня. Не ўступае ў кланавыя хаўрусы. Выпраўляецца куды лічыць належным — нават завітвае па прыватных справах у філістымскія гарады. Выглядае як лічыць належным — напрыклад, трымаецца зароку ніколі ня стрыгчыся.\nДля Самсона ўсе выклікі — пэрсанальныя, нават вайна. Калі яму не дазволілі ажаніцца з пэўнай жанчынай, разгортвае цэлую ваенную кампанію аргумэнтам «Як яны са мной зрабілі, так і я зрабіў зь імі» (Судз. 15:11), то бок, «Мама, яны першыя пачалі!» Самсон атрымаў свой мандат пры дапамозе асьлюковай сківіцы, якой забіў у бойцы тысячу ворагаў. Чалавек дзікага нораву — уласнаруч задраў ільва і завязаў разам хвасты трыццаці лісам (ён — яўна не прадстаўнік партыі зялёных!) Вонкавых прыстойнасьцяў не трымаецца — насуперак усім законам і табу абірае сабе жонак і каханак сярод іншаземак (так, ён — вораг філістымлянаў, але ж не філістымлянак).\nГэтая непасрэднасьць, спантаннасьць і некіраванасьць шмат каму не даспадобы, а тлумачы нават пагаворваюць, што і Вярхоўны не ў захапленьні. Але ўражвае эфэктыўнасьць Самсона ў вайсковых апэрацыях — і яго трымаюць судзьдзём цэлых дваццаць гадоў.\nДэвора пад пальмай. Ілюстрацыя Джэймса Цісо\n4. Судзьдзя Дэвора\nПрарочыца Дэвора — поўная процілегласьць Самсону. Яна — функцыянэрка, добра абазнаная ў законах вялікай палітыкі. Бо што робіць дасьведчаны палітык, калі перад ягонай краінай узьнікае сьмяротная небясьпека? Вядома, бярэ ўвесь цяжар адказнасьці і ўзвальвае яго на плечы калегаў па партыі! Калі на габрэяў ідзе ханаанскі военачальнік Сісора, Дэвора, выклікаўшы да сябе пад выславёную пальму калегу, судзьдзю Барака, загадае апошняму імем Госпада аднаасобна ўзначаліць войска. Загадваць ад свайго імя не насьмельваецца, бо Барак роўны ёй паводле званьня.\nАле судзьдзя Барак таксама ня пальцам роблены. Паміж ім і судзьдзёй Дэворай адбываецца моўны двубой, — можа быць, першая занатаваная звадка аднапартыйцаў. Мова Бібліі абрывістая, поўная пякучых недагаворанасьцяў, але нават праз тысячагодзьдзі ў паўзах паміж словаў да нас далятае засяроджанае сапеньне і павойкваньне — гэта Дэвора і Барак перакідваюцца службовым абавязкам, не раўнуючы, гарачай бульбінай:\n«Барак сказаў ёй: калі ты пойдзеш са мною, пайду, а калі ня пойдзеш са мною, не пайду. Яна сказала: пайсьці пайду з табою, толькі не табе ўжо будзе слава на шляху гэтым, куды ты ідзеш, а ў рукі жанчыне аддасьць Госпад Сісору». (Судз. 3:9)\nУ апошняй фразе Дэвора прадбачліва намякае, што ў спрэс мужчынскім сьвеце жанчына на чале войска-пераможцы — падзея неардынарная, заўважная, і плады перамогі дастануцца хутчэй за ўсё ёй.\nТак і сталася. Барак, можа, і стаяў на чале войска, і першы ўварваўся ў варожы горад ды ўбачыў труп Сісоры, але ў вяках будуць памятаць Дэвору і яе слаўную перамогу. Судзьдзя ж Барак застаецца паўзабытым дэпутатам ад партыі «Адзіны Ізраіль».\nА можа гэта і не прадказаньне было, а цьвярозы разьлік, і Дэвора перагуляла б Барака пры любым раскладзе? Бо калі б сталася параза, дык хто ў патрыярхальным грамадзтве стаў бы вініць у ваенным правале жанчыну?\n5. «Я Госпаду сьпяваю, я граю Богу...»\nУвесь пяты разьдзел кнігі Судзьдзяў — ваяўнічы гімн, укладзены Дэворай з нагоды перамогі над ханаанцамі. Гэта панарамная кінакарціна з гарой варожых трупаў і зіхценьнем дасьпехаў пераможніцы. Гімн, расквечаны ўсімі фарбамі ўсходняга славаслоўя, можа падасца сэрэнадай самазакаханага паўліна, ці дакладней, самазакаханай павы. Аднак гэта на першы пагляд. Пакрысе ў маляўнічых арабэсках угадваецца пісьменна складзеная праграма. Зь цягам песьні Дэвора не забываецца адвесіць лёстак свайму паплечніку Бараку (мімаходны рэвэранс у бок кіроўнай партыі), потым выславіць вычын кенэянкі Яіль, якая малатком і калком ад намёта адважна забіла военачальніка Сісору (Увага! Жаночыя галасы). Заканчвае Дэвора абавязковым хваласьпевам на адрас Ягвэ, падкрэсьліўшы сваю асабістую ляяльнасьць да Ягонай вярхоўнай волі. Карацей кажучы, гэтая праклямацыя можа азначаць толькі адно: прарочыца Дэвора зазьбіралася на другі тэрмін.\nПавал Касьцюкевіч, перакладчык ізраільскай літаратуры\nЗямля калючкі і васілька\nІ швец, і жнец, і гаманец\nКалі дысыдэнты былі прэзыдэнтамі\nНашы людзі ў Ерусаліме\n«Жыроўка» для Адама і Евы\nПартызаны, партызаны, ханаанскія сыны


Мерапрыемства па прафілактыцы цяжкіх гвалтоўных злачынстваў прайшло ў РАУС | Белыничи. Зара над Друццю\n01.08.2018 49 Зара над Друццю Комментариев нет\nМерапрыемства па прафілактыцы цяжкіх гвалтоўных злачынстваў, у тым ліку і ў бытавой сферы, прайшло днямі ў РАУС.\nУдзел у ім прынялі грамадзяне, якія пастаўлены на ўлік у ААПП, крымінальна-выканаўчую інспекцыю за цяжкія злачынствы супраць жыцця і здароўя, у тым ліку прэвентыўнай накіраванасці. Сабраліся ў актавай зале РАУС і члены сем’яў, дзеці ў якіх знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы.\nПадчас мерапрыемства перад прысутнымі выступілі супрацоўнікі РАУС. Іх словы былі накіраваны на тое, каб паўздзейнічаць на свядомасць людзей, заклікаць іх не ўжываць алкаголь, бо менавіта ён часта становіцца прычынай цяжкіх злачынстваў, ламае лёсы не толькі сваіх ахвяр, але і іх дзяцей і блізкіх.\nНачальнік аддзела занятасці насельніцтва і сацыяльнай абароны ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Уладзімір ВЯРШЫЛА прапанаваў незанятым грамадзянам вакансіі ў сферы сельскай гаспадаркі, рабочыя спецыяльнасці, а таксама адзначыў, што зараз набіраюцца слухачы курсаў для аператараў кацельняў, якія працуюць на цвёрдым паліве.\n– У 50 сем’ях у сацыяльна небяспечным становішчы зараз знаходзіцца 103 дзіця, – адзначыла намеснік старшыні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама Таццяна МЯКШЫНА. – За першае паўгоддзе на ўлік за правапарушэнні непаўналетнія не пастаўлены, але ў камісіі на разглядзе знаходзяцца 4 справы аб крадзяжах. Вялікую ролю ў гэтым адыгрывае недагляд бацькоў, з-за чаго дзеці прадастаўлены самі сабе.\nВыязное судовае пасяджэнне правяла старшыня суда раёна Валянціна ПАЎЛАВА. Разгляду падлягалі тры справы: 2 грамадзянскія аб накіраванні ў лячэбна-працоўны прафілакторый і адна крымінальная. Такі адкрыты суд прайшоў з мэтай дэманстрацыі наступстваў, якія чакаюць грамадзян пры злоўжыванні імі алкаголем і за супрацьпраўныя, антымаральныя паводзіны ў дачыненні да сваіх родных. Перад прысутнымі выступіў таксама намеснік пракурора раёна Дзяніс КАТКАВЕЦ.\n– Калі п’янства, дробныя хуліганствы і крадзяжы, амаральныя ўчынкі і іншыя правапарушэнні адбываюцца адно за адным – гэта патрабуе тэрміновага іх прыпынення і абавязковай прафілактыкі ў групах павышанай рызыкі, – падкрэсліў ён.\nСтаршы інспектар ІНіП РАНС Юрый МАРОЗАЎ нагадаў прысутным аб неабходнасці выканання правіл пажарнай бяспекі, заклікаў іх ліквідаваць парушэнні да пачатку ацяпляльнага сезону.\nПражыць адно жыццё – выратаваць дзясяткі →


Цяпер канчаткова: Губарэвіч па-за выбарчай гонкай | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Новости политики Беларуси: факты, события, люди\nСёння, 28 кастрычніка, Мінгарсуд разгледзеў скаргу старшыні руху «За Свабоду» Юрыя Губарэвіча на нерэгістрацыю яго ў якасці кандыдата ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў на той подставе, што ў ягоных падпісных лістах было 33,5% несапраўдных подпісаў. Гэта была апошняя інстанцыя.\nСудовы працэс адсочваў назіральнік кампаніі "Праваабаронцы за свабодныя выбары" Аляксей Лойка.\nСправу разглядала суддзя В. Рамашэўская. На суд з'явіўся старшыня Мінгарвыбаркама Шаўцоў.\nНа пачатку паседжання Юрый Губарэвіч заявіў хадайніцтва аб тым, каб дзве яго скаргі (ён вылучаўся двума спосабамі: зборам подпісаў і ад «Руху за Свабоду») разглядаліся ў двух асобных пасяджэннях. Старшыня Мінгарвыбаркама запярэчыў ў сувязі з тым, што Губарэвіч падаў дзве скаргі на адно рашэнне Мінгарвыбаркама. Яго падтрымала прокурорка Трацякова. Суддзя адмовіла ў задавальненні хадайніцтва.\nГубарэвіч прасіў перанесці паседжанне, каб ён мог пайсці па адрасах і сабраць доказы, што гэтыя людзі ставілі свой подпіс. Старшыня Мінгарвыбаркама Шаўцоў запярэчыў, яго падтрымала прокурорка. У задавальненні хадайніцтва адмоўлена ў сувязі з тым, што скарга была пададзеная 24 кастрычніка — у Губарэвіча было дастаткова часу сабраць доказы.\nУ якасці зацікаўленай асобы прыцягнулі да ўдзелу ў справе старшыні АВК па Мінскай-Усходняй выбарчай акрузе №107 Юлію Ляшкова.\nГубарэвіч у судзе казаў, што ў рашэнні АВК не ўтрымлівае інфармацыі аб тым, як сябрамі АВК адбіраліся падпісныя лісты для праверкі.\nУ рашэнні АВК было ўказана, што 14 подпісаў былі ўзятыя ў доме па вул. Гамарніка, 28. Выбарчая камісія паведаміла, што не паказаны корпус 2, таму подпісы несапраўдныя. Губарэвіч звярнуўся ў ЖКГ, дзе яму далі выпіску, што такога дома — 28 корпус 2 не існуе. Прокурорка заявіла, што гэтая паперка не адпавядае патрабаванням адноснасці і дапушчальнасці доказаў, так як няма ніякага суправаджальнага ліста аб тым якая службовая асоба выдала гэтую даведку. Суддзя падтрымала пракурорку. Такая ж сітуацыя з подпісамі па вуліцы Сурганава. Гэта 50% подпісаў закліканых Савецкім РУУС несапраўднымі. Астатнюю частку подпісаў Губарэвічу фізічна было немагчыма аспрэчыць, бо яму не далі магчымасць азнаёміцца ў Мінгарвыбаркаме з матэрыяламі праверкі міліцыі.\nЮрыю Губарэвічу было адмоўлена ў задавальненні скаргі на нерэгістрацыю яго ў якасці кандыдата ў дэпутаты на той падставе, што ў яго падпісных лістах было 33,5% несапраўдных подпісаў.\nТаксама 28 кастрычніка абскардзіў нерэгістрацыю ў якасці кандыдата Ігар Кібальчыч па Мінскай-Коласаўскай акрузе №106. Яму таксама было адмоўлена ў задавальненні скаргі. Па ягоным подпісам таксама былі пытанні: няправільна паказаныя адрасы, пашпартныя дадзеныя і даты нараджэння.


Саветы паводзілі сябе ўпэўнена, ім спадабалася наступаць і гнаць перад сабой слабыя фінскія часткі. Фіны ўбачылі вялікія вогнішчы за лесам. Цэлы полк чырвоных грэўся каля агню. Пастарункаў не было бачна. Сілуэты жаўнераў і афіцэраў выразна вырысоўваліся на фоне вогнішчаў – як на мішэнях. Палкоўнік Паяры стрэліў першым, за ім адкрылі агонь 140 ягоных жаўнераў. Саветаў яны засталі зьнянацку. Потым ніхто з фінаў ня мог успомніць, каб пачуліся стрэлы ў адказ. Праз 3-4 хвіліны страляніны ўсё было скончана. Трупы ляжалі каля вогнішчаў вялікімі кучамі. Фіны скочылі на лыжы і пачалі адступаць зігзагамі. Ззаду разыгралася вогненная навальніца. Выбухі і стрэлы зьліліся ў бесперапынны гул. Потым аказалася, што са сраху на працягу дзьвюх гадзінаў адзін савецкі батальён абстрэльваў другі савецкі батальён. Ніхто не перасьледваў фінаў. Удзельнікі рэйда мелі толькі аднаго параненага. “Спроба пяра” аказалася вельмі ўдалай. Саветы былі настолькі агаломшаны зьнішчэньнем свайго палка, што на наступныя два дні – 9 і 10 сьнежня – спынілі агульны наступ у гэтым сэктары.\nНа адным з участкаў фінскай абароны жаўнеры аслабілі ўвагу і не выставілі пастарункі. Тут знаходзіліся тылавыя і мэдычныя часткі, а таксама штабная рота. Уноч на 11 сьнежня расейскі батальён нечакана ўдарыў па іх з лесу, і фіны пабеглі па сьнезе прэч. Але за імі ніхто не пабег сьледам. Чырвонаармейцы знайшлі сярод трафэяў вялікую палявую кухню з гарачым кілбасным супам.\nЗгаладнелыя людзі накінуліся на ежу, якой многія зь іх не каштавалі за ўсё жыцьцё. Непадалёк ад месца бою выпадкова знаходзіўся энэргічны палкоўнік Паяры. Ён спыніў уцякаючых жаўнераў, сшыхтаваў усіх гэтых павароў, інтэндантаў і мэдыкаў ды павёў іх у контратаку. Вакол палявой кухні адбыўся люты рукапашны бой. Многія саветы засталіся ляжаць на сьнезе з кавалкамі кілбасы ў руках. Газэты напісалі пра “кілбасную вайну” з “вызваліцелямі”.\n20 сьнежня на золку ў раёне Эглэерві саветы зрабілі спробу прарыву фронта. 9 савецкіх танкаў уварваліся на пазыцыі фінскай артылерыйскай батарэі і пачалі душыць гарматы “Бафор” – найвялікшую каштоўнасьць фінскай арміі. Батарэю і фактычна ўсю армейскую групоўку выратаваў адзін чалавек. Капрал Мутка падарваў з дапамогай выбуховага камплекту першы танк. Потым ён вярнуўся да апошняй ацалелай гарматы, падбіў танк, які замыкаў калёну, і пачаў дакладнымі стрэламі падбіваць танк за танкам. З ацалелых танкаў выскачылі экіпажы і пабеглі прэч. У рукі фінаў дасталося шэсьць непашкоджаных танкаў.\nДа 23 сьнежня фіны бесперапынна атакавалі савецкія часткі і адкінулі іх да ракі Айтаёкі. “Трыюмфальнае шэсьце вызваліцеляў” было сарвана і на гэтым участку фронту. У прапорцыях да колькасьці ўдзельнікаў баёў войскі генэрала Талвэлы мелі самыя высокія страты з усяе фінскай арміі за час вайны: траціна афіцэраў і жаўнераў забітымі і параненымі – 630 забітых і 1320 параненых. На сьнежных прасторах Талваерві засталіся ляжаць 5000 забітых савецкіх, 600 патрапілі ў палон. Фіны зьнішчылі ўсе бранетанкавыя сілы наступаючых – 59 танкаў і бранемашын.\nКола – фінскія Фэрмапілы\nНа поўночны ўсход ад Талваерві знаходзіўся яшчэ адзін сэктар фінскай абароны, які ўславіў жаўнераў групоўкі палкоўніка Талвэлы. У першыя дні вайны тут таксама адбываліся драматычныя сцэны няроўнага бою з магутнай маскоўскай ардой. Фіны на поўніцу выкарысталі бронецягнік, узброены кулямётамі і гарматамі, які зьяўляўся ў самых небясьпечных месцах і граміў расейскія калёны. Фіны адступалі, зьнішчаючы ўсё – фэрмы, фабрыкі, гаспадарчыя і жылыя пабудовы. 3 сьнежня Манэргейм аддаў загад на контрнаступ на гэтым участку. На падрыхтоўку да гэтай апэрацыі сьмяротна стомленыя, абмарожаныя жаўнеры палкоўніка Тэйцінэна мелі ўсяго пяць гадзін. Да таго ж многія зь іх ня мелі зброі і ваявалі з вінтоўкамі і кулямётамі, захопленымі ў папярэднія дні ў савецкіх вайскоўцаў. Камандзёр пачаў шыхтаваць часткі, але не пераставаў тэлефанаваць у генштаб, спрабуючы пераканаць маршала ў немагчымасьці выканаць задачу. Яму адказваў дзяжурны афіцэр, які тлумачыў, што маршал сьпіць, і яго нельга абуджаць, ня маючы нейкіх катастрафічных зьвестак.\nПершая савецкая атака вызначыла стэрэатып дзеяньняў на наступныя месяцы баёў. Саветы пайшлі ў наступ шчыльнай танкавай калёнай, за якой бегла пяхота. Фіны адразу ж падбілі тры танкі і пачалі зьнішчаць пяхоту. Астатнія танкі павярнулі назад, за імі пачалі адступаць і пехацінцы. І так паўтаралася па некалькі разоў штодня: лабавая атака (“грудью, товарішчі!”), некалькі падбітых танкаў, скошаныя кулямётным агнём натоўпы пяхоты і адступленьне… Фіны ўявіць сябе не маглі, як можна дзейнічаць так тупа і бесчалавечна, не лічачыся з жыцьцямі сваіх людзей.\nКалі 13 сакавіка настаў момант спыненьня агню, з фінскіх траншэяў падняліся некалькі сотняў чалавек у брудных масхалатах. Яны сутаргава сьціскалі ў руках зброю, услухоўваліся ў аглушальную цішыню і ня верылі, што ўсё скончылася…\nМадэль “motti” была дастаткова простай. Праводзілася выведка, якая вызначала месцазнаходжаньне, рытм і накірунак руху калёны праціўніка. Потым канцэнтраванымі сіламі наносіўся ўдар па ар’ергардзе, каб абарваць камунікацыі калёны з тылам. Ударам па авангарддзе калёна спынялася, потым атачалася з усіх бакоў. Выведка высьветляла найбольш слабыя месцы ў доўгай калёне. Штурмавыя атрады наносілі ўдары ў гэтыя месцы і рассякалі калёну на некалькі фрагмэнтаў. Потым фіны атачалі гэтыя фрагмэнты і пачыналася іх мэтадычнае зьнішчэньне. Хаўрусьнікам атакуючых быў мароз і голад…\nМанэргейм, выхаваны ў царскай ваеннай традыцыі, быў вельмі ўражаны рэпрэсіямі 1936-39 гг., у ходзе якіх бальшавікі ліквідавалі значную частку прафэсійных камандных кадраў усіх узроўняў. Некаторых з ахвяраў сталінскіх забойстваў ён ведаў асабіста. Маршал і ягоныя падначаленыя лічылі вулічнай шпаной савецкіх камандзёраў, якія зрабілі імклівыя кар’еры на месцах, што вызваліліся пасьля расстрэлаў прафэсійных вайскоўцаў. Яны ведалі, што над кожным савецкім камандзёрам стаіць палітрук, без згоды якога ня можа быць прынятае аніводнае рашэньне. Камандзёры ўсіх узроўняў баяліся праўляць ініцыятыву, дзейнічаць паводле абставінаў, каб не нарвацца на расстрэл. Гэта мела для Чырвонай арміі самыя трагічныя наступствы.\nГрупоўка генэрала Хэглунда зьдзейсьніла 11 пасьпяховых апэрацый “motti” на поўнач ад Ладажскага возера. Свае перамогі ў гэтым стылі мелі таксама войскі, што змагаліся ў Запаляр’і. У сьнежні і на пачатку студзеня на фронце адбываліся напружаныя баі. Фінскія часткі рабілі атакі на савецкія часткі і пазыцыі, шукаючы магчымасьці атачыць іх. З 11 студзеня 1940 года пачаліся лакальныя “motti”. Атрад палкоўніка Аўці прарваў савецкую абарону каля вёсак Кайрыноя і Уома. У “катлах” апынуліся савецкія пяхотныя батальёны і танкавыя часткі (200 адзінак бранетэхнікі). Савецкія ўпарта абараняліся. Але ўжо праз колькі дзён у іх не было ніякай ежы, акрамя конскага мяса. У вялікім “катле” (50 кв. км) каля Кітэлі была заціснута цэлая 168-я дывізія генэрала Бондарава. Фіны ўтварылі малыя мабільныя групы, якія падрыхтаваліся да ліквідацыі савецкіх спробаў прысьці на паратунак аточаным часткам. З 20 студзеня вельмі сапсавалася надвор’е, дзьмуў моцны вецер, снег засьцінаў вочы.


Ідэя апраўдвае сродкі - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nПонедельник, 29.05.2017 08:45. Рубрика: Грамадства Просмотров: 697\nМышанка. Я іду па ваенным гарадку, архітэктурны ансамбль якога пранізаны духам даўніны. Магчыма, менавіта таму мне падабаецца так сюды прыязджаць. Дом культуры. Харэаграфічны ансамбль “Задорынкі” філіяла Петрыкаўскай дзіцячай школы мастацтваў у Мышанцы, які існуе 4 гады, неаднойчы быў адзначаны на розных рэспубліканскіх і раённых конкурсах. Гэтыя перамогі – заслуга кіраўніка ансамбля Ірыны Супруненка. З такой добрай нагоды я і завітала да яе ў клас харэаграфіі, каб пазнаёміцца бліжэй.\nІрына Супруненка нарадзілася ў Жыткавічах. Лёс яе склаўся так, што пасля заканчэння Мазырскага музычнага вучылішча 22 гады працавала педагогам па класе домры ў Мышанскай школе мастацтваў.\n– Усё маё жыццё было звязана з музыкай, – успамінае Ірына Анатольеўна. – На жаль, домра – не самы папулярны музычны інструмент сярод дзяцей: яны без вялікага жадання авалодвалі тэхнікай ігры. Таму ў мяне неаднойчы мільгала думка перайсці ў танцы.\nУ 1999 годдзе была залічана ў Мазырскі філіял універсітэта культуры. У тыя часы на працягу 7 гадоў падыгрывала на фартэпіяна кіраўніку харэаграфіі Надзеі Васькіў. Стварыць свой танцавальны калектыў? Чаму б не? Надзея Леанідаўна пайшла на заслужаны адпачынак. Месца харэографа засталося свабодным.\nЗ 2013 года працую тут у якасці педагога-харэографа. Падабаецца мне, дзецям, бацькам і, спадзяюся, гледачам. Хачу сказаць вялікі дзякуй бацькам. Як толькі быў створаны калектыў, акрамя народных касцюмаў больш нічога не было. З іх фінансавай падтрымкай мы змаглі пашыць прыгожае адзенне для выступленняў, набыць абутак.\nДазволю сабе пералічыць некаторыя перамогі ансамбля “Задорынкі”. На абласным конкурсе “Карагод сяброў” адзначаны Дыпломам III ступені ў намінацыі “Народны танец”. 1 красавіка прынялі ўдзел у адкрытым конкурсе “Феерыя мастацтваў” у горадзе Беразіне Мінскай вобласці. Калектыў прадставіў 3 танцы. За кампазіцыю “Вышытая кашуля” ансамбль узнагароджаны Дыпломам II ступені і памятнай статуэткай. Юным танцорам уручаны Дыплом удзельніка і падарунак. Акрамя гэтага, напярэдадні Дня жанчын Ірына Супруненка была адзначана падарункам райвыканкама за працавітасць.\n– Па душы мне бліжэй народныя танцы, стыль джаз-мадэрн, напрыклад, не зусім зразумелы, – працягвае Ірына Анатольеўна. – Вось толькі дзецям хочацца чагосьці сучаснага. Таму падбіраю адпаведную фанаграму. Пры дапамозе інтэрнэта асвойваю праграмы для рэдагавання музыкі, пазычаю ў калег нейкія ідэі. Будучыя касцюмы абмяркоўваем са швачкай.\nЦі адчуваю ў танцах самарэалізацыю? Канечне, гэта так. Калі і ёсць якія складанасці, дык гэта толькі тычыцца вольнага часу, які патрэбен нам для адшліфоўкі танцавальных па.\nНекаторым гледачам, якія хочуць бачыць кожны раз новы танец, цяжка растлумачыць: калі конкурс у красавіку, то ў снежні мы пачынаем падрыхтоўку да яго. Усе рухі дзецям трэба давесці да аўтаматызму. На сёння ў нас 20 нумароў, з якімі можам выступаць. Склад танцавальнага калектыву змяніўся ў мінулым годзе, але праграмму мы хутка засвоілі.\n23 мая адбыўся справаздачны канцэрт “Задорынак”. У канцэрце прынялі ўдзел 35 вучняў з рознымі стылямі танца.\n– Атрымалася насычаная канцэртная праграма, – канстатуе харэограф. – Яе разнастаілі навучэнцы музычнага аддзялення Карына Царык, Вікторыя Стральчэня і Вольга Дашкевіч, педагогі Алена Сухапарава і Людміла Малмыга.\nПерад канцэртам гледачы маглі ацаніць працы юных мастакоў настаўніка Наталлі Марынінай. За актыўны ўдзел у жыцці калектыву і дапамогу ў арганізацыі паездак на фестывалі і конкурсы хачу падзякаваць начальніку аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Вользе Усціновіч-Насека.\nГод быў досыць прадукцыйны. Планаў у нашага калектыву шмат, ёсць цікавыя творчыя задумкі. Сваім дзецям пажадаю поспехаў!\nШто такое восень?\nМова музыкі інтэрнацыянальная\n« Не высыхаюць слёзы болю\nБлаготворительный концерт к Дню защиты детей выйдет в телеэфир 3 июня »


Артыфакт з Радзівілаўскага палаца - Женский журнал\nЛюдиПсихологияСексДетскаяРубрика АрхивЗдоровьеМодаКрасотаДомКухняДосуг Рубрика Архив\nДзяўчынка, якая марыла пра Парыж...\nЧасопісы, ды яшчэ мастацкія, не часта трапляюць у вясковыя хаты. Але Надзі, якую суседзі заўжды лічылі дзівачкай, бо тая малявала ў любую вольную хвіліну ўсё, што пабачыць, пашчасціла. Часопіс, які патрапіў ёй ў рукі, быў яркім і цікавым. І пісалася ў ім пра такіх жа дзівакоў, як яна сама, але дзівакоў прызнаных. Пра вядомых французскіх мастакоў. І ўяўлялася вясковай дзяўчынцы, што часопіс гэты – сапраўднае запрашэнне ў Францыю, у Парыж, на Манмартр.\nАртыфакт з Радзівілаўскага палаца\nБольшасць мастацкіх каштоўнасцяў, наяўнасцю якіх у мінулым так славілася Беларусь, страчана назаўжды. Што загінула пад час шматлікіх войнаў, паўстанняў, рэвалюцый, што знішчана пры «барацьбе з рэлігіяй як опіўмам для народу», а што і трапіла ў рукі шматлікіх захопнікаў ды «вызваліцеляў» з усходу ды захаду.\nЗ роду абаронцаў праваслаўя\nУ 1641 годзе, 370 гадоў таму, памерла княгіня Раіна Агінская, у дзявоцтве Валовіч, фундатарка, падзвіжніца праваслаўя, жанчына добрая і літасцівая. Яна нарадзілася ў цяжкі, неталерантны час, калі многія дзеля ўласных выгод і спакою здраджвалі веры бацькоў, іх мове і традыцыям. Аднак знайшла ў сабе моцы не патрапіць у шэрагі такіх людзей, i засталася ў гісторыі дзякуючы сваёй непахіснасці.\nСімвалам беларускага Палесся са старажытных часоў лічыцца вуж з залатой каронай на галаве. Шэраг народных паданняў звязвае з’яўленне гэтага сімвала з імем прыўкраснай жанчыны, што жыла ў ХVІ стагоддзі, той, што калісці валодала гэтымі землямі. Палесскі вуж – гэта злёгку змененая выява яе родавага гербу – гербу сямейства уладароў Мілана герцагаў Сфорца. А жанчыну звалі Бона.\nСалдат з Трэптаў-парка\nБез сумнення, ва ўсім свеце вядомы помнік савецкаму салдату-вызваліцелю, які размешчаны ў берлінскім Трэптаў-парку. Ён лічыцца адначасова і сімвалам перамогі Савецкай арміі над фашызмам, і сімвалам высакароднасці. Чалавечнасці вызваліцеляў. Так, гэта сімвал. Аднак гэта і помнік канкрэтнаму чалавеку. Таму самаму, які аддаў сваё жыццё, ратуючы нямецкую дзяўчынку на вуліцы Энгельштрассэ.\nУ 1021 годзе, 990 гадоў таму, полацкі князь Брачыслаў здзейсніў пераможны паход на Ноўгарад, вотчыну вялікага князя кіеўскага Яраслава Мудрага. Вынікам стала сутыкненне князёў на рацэ Судамір і наступнае замірэнне іх, падзел старажытнарускіх земляў і падпісанне дамовы аб узаемадапамозе.\nАннуся і Багуслаў. Каханне стагоддзя\nХVІІ стагоддзе… Яно, магчыма, было самым суровым і бязлітасным для Беларусі. Сто гадоў бясконцых войн: са шведамі, з туркамі, з маскавітамі. Смуты, казачыя бунты, салдацкія канфедэрацыі, шляхетныя рокашы, «дамовыя» войны магнатаў… Людзі звыкліся без жаху глядзець смерці ў твар. Мужчыны гадамі елі і спалі, не здымаючы даспехаў і не развітваючыся са зброяй. Было шмат жорсткасцяў. Але людзі ўсё роўна заставаліся людзьмі. І расцвітала паміж сражэннямі і кароткімі перамір’ямі каханне. І калі воін вяртаўся з вайны жывым, ніхто не сумняваўся, што ўратавала яго Яна, тая, якая кахала, чакала і верыла.\nВострая брама і яе святыня\nУ колішняй сталіцы Вялікага княства Літоўскага, жамойцкага і рускага, а ў наш час стольным горадзе Літвы Вільнюсе захавалася мноства гісторыка-культурных помнікаў. Адным з найбольш вядомых з’яўляецца Вострая брама – адзіная ацалелая з тых пяці варот, якія былі пабудаваны ў 1503–1522 гадах. Менавіта тут знаходзіцца капліца з цудатворным абразам Маці Божай Астрабрамскай. Гэты абраз лічыцца агульнашануемым для хрысціян каталіцкай і праваслаўнай канфесій. І зачастую Вострую браму вернікі называюць проста Святымі варотамі.\nСільфіда з мужчынскім характарам\n8 студзеня 1891 года, 120 гадоў назад, у Мінску ў сям’і танцоўшчыка і прыватнага антрэпрэнёра Томаша Ніжынскага нарадзілася трэцяе дзіця, дачка Браніслава, тая, якой суджана было ўвайсці ў гісторыю як выдатная балерына і сусветна вядомы балетмайстар.\nГорліца, якая пакахала вераб’я\nПраслаўлены суайчыннік, палкаводзец, генерал, ганаровы грамадзянін Францыі, нацыянальны герой Польшчы, Беларусі i Злучаных Штатаў Амерыкі, Андрэй Тадэвуш Касцюшка сыходзіў з жыцця халастым і бяздзетным. Хаця лёс падараваў яму сапраўднае каханне. І ён заўжды марыў пра сямейнае шчасце.\nДва сумных слова «не суджана» напоўнілі сумам не толькі яго жыццё, але і жыццё прыгожай, пяшчотнай і самаадданай Людвікі Сасноўскай, якая адказала яму ўзаемнасцю.\nФрэска Кіеўскай Сафіі\nЧатыры жаночыя постаці ў царградскіх убраннях… Чатыры прыўкрасныя кіеўскія князёўны… Чатыры ўнучкі Рагнеды, дочкі Яраслава Мудрага… Фрэска гэтая, нягледзячы на гады, выпрабаванні, войны, збераглася на сцяне найвялікшага храма Старажытнай Русі – Кіеўскай Сафіі, каб спыняць наш погляд, выклікаць замілаванне і сведчыць. Перш за ўсё пра тое, што славутыя прыгажуні ХІ стагоддзя сапраўды былі прыгожымі, што з-за іх сапраўды можна было губляць розум, кідаць да іх ног усё, што маеш, і здабываць дзеля іх царствы.\nНа першы погляд гэты партрэт не ўяўляе нічога асаблівага. Паясная выява маладога карнэта Аляксандрава. Хай сабе і ўзнагароджанага Георгіеўскім крыжам. Ці ж мала выяў прадстаўнікоў войск Расійскай імперыі захоўваюцца ў шматлікіх музеях і прыватных зборах? Між тым асоба, знешнасць якой захаваў для нас невядомы мастак, унікальная. Бо гэты карнэт – жанчына. Тая самая славутая Надзея Дурава, якая стала правобразам галоўнай гераіні вядомага савецкага кінафільма «Гусарская баллада» – Шурачкі Азаравай.\nПрыкладна 880 гадоў назад на тураўскай зямлі нарадзіўся святы Кірыл, епіскап Тураўскі.\nХлопчык з’явіўся на свет у багатай сям’і. Пра тое распавядае «Жыціе Кірыла Тураўскага», помнік пісьменнасці канца ХII альбо пачатку ХIII стагоддзя. Бацькі паклапаціліся пра тое, каб сын іхні атрымаў шырокі доступ да кніжнай навукі. І, не задумваючыся, аддавалі грошы свае на такія дарагія ў тыя часы кнігі.\nГэтая жанчына была адной з самых яркіх і цікавых асоб XIV–XV стагоддзяў, часу, які вядомы беларускі паэт эпохі Адраджэння Мікалай Гусоўскі назваў «Часам Вітаўта». Гісторыя захавала вобраз вялікай княгіні літоўскай Анны. Святаслаўны, другой Вітаўтавай жонкі, светлым і чыстым.\n6 5 4 3 2 1 \tРазмещение рекламы на сайтеПроизводство сайта - Студия КомпасИспользование материалов с сайта возможно только при условии размещения активной ссылки на сайт.


BarCamp у Эрфурце вітае - Адукацыя\nКанферэнцыя пройдзе 24-25 кастрычніка ў Эрфурце.\n“Моладзь і медыі” – адна з буйнейшых адкрытых канферэнцый для стваральнікаў медыяў, рэдактараў, маркетолагаў, мэнаджараў, дызайнераў і педагогаў. Удзельнікі баркэмпу абмяркуюць трэнды, тэхналогіі, новыя веды і погляды.\nПраца канферэнцыі пройдзе ў адкрытых групах. То бок кожны, хто цікавіцца аднолькавай тэмай, – праграміст, рэдактар, маркетынг-мэнаджар альбо машынабудаўнік – можа прыйсці ў групу, паслухаць і абмеркаваць даклад.\nУдзел у мерапрыемстве бясплатны. Акрамя гэтага, кожны атрымае бясплатны сняданак, абед, гарачыя і халодныя напоі. Усе астатнія выдаткі кожны забяспечвае самастойна.\nКаб стаць удзельнікам баркэмпу, неабходна прайсці рэгістрацыю па спасылцы.\nПадрабязнасці можна адшукаць тут.


Мёдэ заўважае, што ва ўмовах школы адрозьненьні ў пасьпяховасьці вучняў спараджаюць тэндэнцыю да дапасаваньня. Выдатныя навучынцы аднае клясы маюць паніжэньне пасьпяховасьці, у той час як у меней разьвітых вучняў пасьпяховасьць значна узрастае.\nУ 50-ых гадох ХХ стагодзьдзя былі апублікаваныя дасьледваньні Саламона Аха, у якіх ён выказаў думку, што на канфармізм асобы вялікі ўплыў маюць іншыя чальцы супольнасьці. З далейшых дасьледваньняў вынікала, што некаторыя асобы маюць моцную, трывалую схільнасьць да падпарадкаваньня аўтарытэтам. Ахарактарызаваныя як аўтарытарнымі асобамі-экстравэртамі, у адрозьнненьні ад інтравэртных нонканфармістаў, якія не паддаюцца на лёгкі ўплыў аўтарытэтаў.\nРух 68-ых пратэставаў, да прыкладу, супраць, па іх меркаваньню, пануючага ў грамадстве 50-ых канфармізму, які між іншым ўвасобіўся ў строгай форме вопраткі, а таксама ў масмэдыя, якія прапаноўвалі грамадству меркаваньні ў агульным\nрэчышчы, імкнуліся да спрашчэньня і абагульненьня.\nСаступленьне. На гэтым узроўні існуе выразны канфлікт між перакананьнямі асобы і ціскам групы, у выніку чаго індывід падпарадкоўваеццца групе, саступае. Падпарадкаваньне групе існуе толькі у тым выпадку, калі група фізычна кантралюе індывіда, у выпадку ж зьнікненьня групы, ён хутка вяртаецца да сваіх перакананьяў. Матывам такога канфармізму, як бачна, зьяўляецца пагроза пакараньня, фізычнай расправы супольнасьці з індывідам.\nІдэнтыфікацыя. Індывіды мусяць быць падобнымі альбо да якой-небудзь групы, або да пэўнай асобы (у такім разе асоба ідэнтыфікуе сябе з гэтай групай). На прыклад ад мяне залежыць, каб мяне ацэньвалі як інтэлегентную асобу, таму я мушу трымаць і паводзіць сябе так, як я ўяўляю гэтую асобу. Ідэнтыфікацыя зьяўляецца больш глыбокай праяваю канфармізму, дапасаваньне да групы праяўляецца нават пры фізычным няйснаваньні групы.\nІнтэрналізацыя. Найглябейшая форма канфірмізму, калі індывід прымае пэўныя нормы і каштоўнасьці за ўласныя. Інтарналізаваная асоба захоўвае сваю адданасьць нормам групы, нават калі тая перастае існаваць і мяняе свае каштоўнасьці.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Канфармізм&oldid=1541701»\nАпошняе рэдагаваньне ў 20:36 8 сакавіка 2013\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 8 сакавіка 2013 году ў 20:36.


Нашыя дзеткі : Кім хацеў стаць маленькі Зайчык\n— А можа, ён стане клоўнам у цырку. — прапанаваў татуля. — Тады ён будзе насіць клоўнскі касцюм і вырабляць розныя смешныя штукі, каб весяліць дзетак.\n— Я думаю, наш брацік стане пілотам. — сказала маленькая сястрычка. — Ён будзе лётаць высока ў небе на самалёце, а потым, калі надакучыць, будзе скакаць уніз з парашутам.\n— Можа, яму варта стаць пажарнікам? — прапанавала старэнькая цётухна Зайчыха. — Тады ён бы выязджаў на пажары на вялізнай машыне з лесвіцай. А які б ён быў адважны!\nСтарэнькаму дзядзечку Зайцу хацелася, каб Зайчык стаў машыністам магутнага цягніка.\n— Перад адпраўленнем ён бы званіў у званочак, а праязджаючы праз цёмны тунэль, гудзеў бы ў гудок. Вось так: Ту-ту! — паказаў старэнькі дзядзечка Заяц.\nАле маленькі Зайчык не хацеў быць ні пілотам, ні пажарнікам, ні машыністам магутнага цягніка. Ён сядзеў на падлозе і з разумным выглядам хрумкаў морквачку, бо выдатна ведаў, кім стане.\nСтарэнькі дзядулька Зай абураўся:\n— Ну хіба вы не бачыце! Любому зайцу ясна, што перад намі будучы дрэсіроўшчык ільвоў!\nАле бабулька Зайчыха пярэчыла яму:\n— Я думаю, наш унучак стане паштальёнам і будзе прыносіць у кожны дом толькі добрыя навіны.\nСтрыечнаму браціку, вядомаму ласуну, хацелася, каб Зайчык працаваў у цукеркавай краме.\n— Ён бы рабіў каляровыя ледзяшы з усмешкамі і раздаваў усім добрым дзеткам. — марыў стрыечны брацік-ласун.\nАле маленькі Зайчык не хацеў быць ні дрэсіроўшчыкам, ні паштальёнам, таксама ён не збіраўся працаваць у цукеркавай краме. Зайчык трос бразготкай і ўсміхаўся, бо даўно вырашыў, кім хоча стаць.\nМаленькая стрыечная сястрычка сказала:\n— Ах, як добра было б, каб Зайчык стаў доктарам. Ён бы мог заляпіць пластырам нават самую маленькую драпінку.\n— Ні ў якім разе. — не пагадзілася цётачка Зайчыха. — Я ўпэўненая, што наш малы стане ратавальнікам на пляжы. Ён будзе дапамагаць тым, хто не ўмее плаваць.\n— Ну што ты такое кажаш! — абурыўся дзядзечка Заяц. — Наш пляменнік стане фермерам і будзе ездзіць на файным чырвоным трактары.\nАле маленькі Зайчык не хацеў быць ні доктарам, ні ратавальнікам, ні фермерам на файным чырвоным трактары. Ён падскокваў на татулевым калене і смяяўся. Як думаеце, кім ён стане?\nМаленькі Зайчык стане татам Зайцам! Так, так, і ў яго будзе шмат маленькіх дзетак-зайчанятаў!\nКалі яны захочуць есці, ён пакорміць іх морквай. А калі ім захочацца пагуляць ў даганянкі, пабегае за імі. Ён будзе дарыць ім падарункі на дзень народзінаў і чытаць казкі перад сном. Ён таксама будзе ўкладваць іх увечары ў ложачкі і падтыкаць коўдру.\nВось кім стане маленькі Зайчык, калі вырасце. Ён стане татам Зайцам.\nПераклад з ангельскай Kotka\njulcik, 7.02.10 0:01\nДададзена: 2.04.11 20:34 Загаловак паведамлення:\nОоо, цудоўна, так кранальна, хачу яшчэ!


Салаўіныя вечары з "Аховай птушак Бацькаўшчыны" Салаўіныя вечары з "Аховай птушак Бацькаўшчыны"\nСалаўіныя вечары з «Аховай птушак Бацькаўшчыны»\nНавіна арганізацыі ад 19 мая 2014 года\nвыходныя з АПБ салаўіныя вечары\n17 і 18 мая «Ахова птушак Бацькаўшчыны» зладзіла дзве экскурсіі ў межах традыцыйнай акцыі «Салаўіныя вечары».\nПершая экскурсія адбылася 17 мая ў лесе ля Сцяпянскага вадасховішча нягледзячы на зменлівае надвор’е. Экскурсаводам у гэты дзень быў арнітолаг, супрацоўнік АПБ па прыродаахоўных пытаннях Сямён Левы.\nСамыя апантаныя аматары птушак не спужаліся дажджу, і не дарэмна – птушкі спявалі з усіх бакоў. Вось яна, сапраўдная ўзнагарода ўсім, хто дайшоў у той дзень на экскурсію. Каля 35-ці ўдзельнікаў пачулі не толькі салаўя, але і пабачылі вялікага голуба, качак-крыжанак, вялікага дзятла, дразда-спявуна і іншых птушак. Дзякуючы выдатнаму экскурсаводу, слухачы былі вельмі зацікаўленыя, задавалі шмат пытанняў, намагаліся навучыцца адрозніваць птушак.\nДругая экскурсія прайшла 18 мая. У гэты цёплы сонечны вечар у Севастопальскім парку сабраліся каля 80-ці чалавек! Экскурсаводам выступіў старшыня "Аховы птушак Бацькаўшчыны" Аляксандр Вінчэўскі, які захапляльна распавядаў цікавосткі як пра салаўя, так і пра іншых птушак, дзяліўся птушынымі гісторыямі і адказваў на шматлікія пытанні дапытлівых слухачоў. Удзельнікам пашанцавала пачуць трох розных салаўёў. Але першы салавей спяваў так разнастайна, гучна і прыгожа, што пакінуў асаблівае незабыўнае адчуванне сапраўднага птушынага канцэрту. За цікавымі размовамі пра птушыны свет парка час праляцеў незаўважна — больш за дзве гадзіны доўжылася экскурсія.\nСпадзяемся, што ў гэтыя выходныя ўсе, хто прыйшоў на нашы экскурсіі даведаліся шмат чаго новага і атрымалі сапраўдную асалоду ад птушыных спеваў. Вялікі дзякуй усім за цёплую сяброўскую атмасферу, павагу і ўважлівасць. Шчыра запрашаем удзельнічаць і надалей у мерапрыемствах і акцыях АПБ!\nА вы ўжо чулі салаўя ў гэтым годзе? Калі не, то гэта легка выправіць пры дапамозе "Салаўінай карты", на якой мінчане ўжо адзначылі каля 98-мі кропак, дзе спявае салавей у Мінску! Проста зазірніце на старонку, знайдзіце зручнае для вас "салаўінае" месца ў горадзе і адпраўляйцеся насустрач чароўным спевам. Жадаем, каб кожнаму пашансавала пачуць гэтай вясной аднаго з самых цудоўных выканаўцаў птушынай песні!\nАўтары фота: Наталля Мінчук-Сычова, Ганна Трафімчук.


Навіны Клічаўшчыны – Новости Кличевщины\n«Другое дыханне» малога бізнесу\nПакуль адны трывожацца з-за эканамічнага крызісу, другія пачынаюць свой бізнес. Так, у раёне з пачатку года (па стане на 23 красавіка) сваю справу адкрылі 15 індывідуальных прадпрымальнікаў. Большасць з іх – жыхары Клічава. Але малы бізнес развіваецца і ў сельскай мясцовасці. У прыватнасці, у аграгарадку Доўгае адкрыта індывідуальнае прадпрымальніцтва ў сферы рознічнага гандлю, у Старым Востраве – рамонту машын і\nабсталявання, у Дзмітраўцы і вёсцы Паплавы – у сферы лесанарыхтовак. Дарэчы, у Клічаве ў гэтым годзе з’явіліся і новыя камерцыйныя арганізацыі: ААТ «ІРЭЛЕКА» (рэстаранная дзейнасць) і ААТ «Дазіметр БАЙ» (неспецыялізаваны оптавы гандаль).\nУ сажалцы «Буднеўская» «прапісаўся» лінь\nРыбаводства – адзін з дадатковых вектараў развіцця ААТ «Нясята-АГРА». У сваёй сажалцы «Буднеўская» пло шчай 13 гектараў сельгаспрадпрыемства разводзіць карпа еўрапейскага, таўсталобіка, белага амура. Водзяцца тут таксама шчупакі і карасі. А нядаўна ў вадаём засялілі малька ліня, якога набылі ў рыбаводчай гаспадарцы «Свіслач» Асіповіцкага раёна. Вядома, да таварнай рыбы яму расці і расці!\nЗатое ладную вагу ўжо «нагуляла» рыба іншых відаў. Аматарам рыбнай лоўлі застаецца пачакаць, пакуль скончыцца яе нераст.\nУ ААТ «Нясята-АГРА» абяцаюць адкрыць сезон аматарскай лоўлі рыбы на платнай аснове з 1 чэрвеня.\nТэрмінал – у аўталаўцы!\n96 сельскіх населеных пунктаў Клічаўшчыны абслугоўвае раённае спажывецкае таварыства. Для гэтай мэты задзейнічана тры аўталаўкі. Працуюць яны ад клічаўскіх магазінаў «Універсам», «Ольса», «Цэнтральны». Гандлёвае абслугоўванне вяскоўцаў вя дзецца згодна з зацверджаным графікам. Звычайна магазін на колах бывае ў кожнай вёсачцы 2-3 разы на тыдзень, і пакупнікам прапануецца даволі вялікі пералік прадуктаў харчавання.\nЁсць у прадаўцоў аўтамагазінаў і кніга папярэдніх заявак. Заказаў – атрымаў з дастаўкай на дом! Хтосьці пастаянна заказвае камбікорм, збожжа для скаціны, хтосьці – будаўнічыя матэрыялы або складаную бытавую тэхніку.\nДля зручнасці пакупнікоў, а ў сезон сярод іх шмат дачнікаў, у аўтамагазінах будуць устаноўлены тэрміналы для разліку банкаўскай картачкай. Літаральна ўчора новае абсталяванне ўстаноўлена ў першы аўтамагазін, які працуе ад магазіна «Універсам».\nPrevious Previous post: Профсоюзы и белорусы перечислили в фонд по страхованию медиков более Br800 тыс.\nNext Next post: Не жалейте времени для добра…


Андрэй Дзмітрыеў: Дасягненне нейтралітэту павінна стаць галоўнай мэтай замежнай палітыкі Беларусі — Гавары Праўду\nАндрэй Дзмітрыеў: Дасягненне нейтралітэту павінна стаць галоўнай мэтай замежнай палітыкі Беларусі\nУ наступныя 10 год Беларусі трэба выбудаваць замежную і ўнутраную палітыку такім чынам, каб да 2025-га стаць нейтральнай краінай. Далучэнне да любога з бакоў, ЕС або РФ — гэта параза Беларусі.\nПра гэта я казаў падчас дыскусіі, праведзенай «Belarus security blog-ам».\nНепрыемнай навіной для многіх чытачоў незалежных СМІ на мінулым тыдні сталі дадзеныя даследавання лабараторыі Андрэя Вардамацкага аб геапалітычных прыхільнасцях беларусаў: 70% аддаюць перавагу РФ, а ЕС падтрымлівае абсалютная меншасць за апошнія 25 гадоў — 15%. Нават не ўвесь дэмакратычны электарат, які складае прыкладна 25%, падтрымлівае праеўрапейскі кірунак.\nКанец падыходу 90-х: «З чырвонымі або з белымі?». Беларускі адказ — «Барані сваё»\nІ ўсё ж у гэтым апытанні ёсць вялікая хіба. Яно ставіць беларусаў перад выбарам ЕС ці Расея, нібы трэцяга не дадзена. Такі падыход з’яўляецца прамой спадчынай сітуацыі, калі пасля развалу СССР, адзіным цэнтрам застаўся ЕС. З тых часоў мінула 25 гадоў. Сітуацыя кардынальна змянілася. І справа тут не толькі ва Украіне і бежанцах. Проста беларусы ўсё больш разумеюць, што з улікам гісторыі, палітыкі, эканомікі, выбар аднаго з бакоў непазбежна вядзе да страт. Мы гэта неаднаразова чулі, калі збіралі подпісы падчас «Народнага рэферэндуму», дзе якраз ёсць пытанне пра нейтралітэт і шмат хто менавіта з-за пакідаў нам свой подпіс. Ваенны нейтралітэт стаў галоўнай замежнапалітычнай пазіцыяй нашага кандыдата ў прэзідэнты Таццяны Караткевіч і таксама мы чулі шмат падтрымкі ад шараговых беларусаў.\nНапэўна, гэта разумелі і аўтары нашай Канстытуцыі, якія асобным артыкулам запісалі ў ёй пункт аб імкненні да нейтралітэту. Што ж, прыйшоў час пачаць імкнуцца па-сапраўднаму, то бок фарміраваць палітыку такім чынам, каб ваенны нейтралітэт ў сярэднетэрміновай перспектыве стаў магчымым.\nХто выйграе ад ваеннага нейтралітэту Беларусі?\nСамо словазлучэнне «ваенны нейтралітэт» наўрад ці зразумела кожнаму, але вось свае выгоды ад такой палітыкі атрымаюць многія, як унутры, так і па-за краіны.\nПа-першае, нейтралітэт азначае павелічэнне вайсковых выдаткаў. Гэта значыць, лепшае фінансаванне арміі, тэхнічнае перааснашчэнне, мадэрнізацыя вайсковай адукацыі і вайсковай дактрыны. Усё гэта падыме прэстыж вайскоўца.\nПа-другое, ваенны нейтралітэт дасць магчымасць прыцягваць больш фінансавых патокаў, развівацца банкаўскай сферы, створыць новыя ўмовы для балансу інтарэсаў эканамічных гульцоў. Больш за тое, за наш ваенны нейтралітэт нам будуць плаціць тыя, хто ў ім будзе зацікаўлены, — Расія, ЕС, ЗША, Кітай. Як у свой час заплацілі за вывад ядзернай зброі. Таксама менавіта такая наша пазіцыя зробіць магчымым стварэнне розных эканамічных рэгіянальных супольнасцяў і бязвізавай прасторы з ЕС. Усе гэта павялічыць паступленні ў бюджэт Беларусі.\nПа-трэцяе, ваенны нейтралітэт ўмацуе Мінск як перамоўную пляцоўку па складаных пытаннях, а іх у рэгіёне будзе яшчэ шмат. Гэта будзе прамым укладам у нашу незалежнасць і бяспеку.\nРасія нас не адпусціць\nСамым галоўным контраргументам з’яўляецца тое, што Расея ніколі не «адпусціць» Беларусь. Сёння так і ёсць, не спрачаюся. Але праз 10 гадоў, што для гісторыі і палітыкі тэрмін не такі і вялікі, гэта будзе магчыма, калі да гэтага рыхтавацца. Дый не варта пераацэньваць сваю значнасць.\nШто сёння робіць Расея? Стварае дублюючыя нашым прамысловыя вытворчасці і ваенныя аб’екты на сваёй тэрыторыі, размяшчае ў нашых межах ваенныя базы, планамерна ўзмацняе сваю сельскую гаспадарку, памяншаючы залежнасць ад паставак нашага аграсектара. Праз 10 гадоў, калі вайсковыя аб’екты на нашай тэрыторыі стануць канчаткова не патрэбны, сітуацыя ва Украіне прыйдзе да свайго балансу, дый сама Расея істотна зменіцца з прычыны эканамічнага крызісу — рашэнне па ваенным нэўтралітэце Беларусі, з захаваннем супрацоўніцтва ў ваенна-прамысловай сферы, стане магчымым.\n5 крокаў да нейтралітэту\nСфарміраваць разуменне важнасці і выгод беларускага ваеннага нейтралітэту ў Маскве, Вашынгтоне, Пекіне, Бруселі. Гэта часткова ўжо адбываецца ў межах той палітыкі, якую стаў праводзіць беларускі МЗС у сувязі з Украінай. Гаворка цяпер ідзе аб кулуарных перамовах, канферэнцыях, а таксама аб вяртанні ў Мінск офіса АБСЕ. У 90-х Мінск стаў пляцоўкай па перамовах па Нагорным Карабаху, у 2015-м — па Украіне. Абедзве тэмы будуць актуальныя яшчэ доўга, і да іх дададуцца іншыя. Важна зафіксаваць сваю палітыку як нейтральную і мірную ў адносінах да гэтых канфліктаў. Мінск сапраўды можа стаць мірнай пляцоўкай, бо дыпламатычнага ўзмацнення Беларусі ў сілу яе памераў, геаграфічнага знаходжання і эканомікі не будуць баяцца іншыя краіны. Трэба ўжо сёння дакладна і адназначна заявіць, Беларусь не імкнецца стаць сябрам ЕС, не будзе сябрам НАТО, але і ўзмацняць і развіваць на сваёй тэрыторыі прысутнасць войскаў краін АДКБ мы не плануем. Адмова ад размяшчэння расійскай базы з’яўляецца добрым прыкладам.\nНарошчваць эканамічную і энергетычную незалежнасць. Гаворка ідзе аб выхадзе на новыя рынкі, стварэнні эканамічных стымулаў для развіцця новай прамысловасці і сектараў ў эканоміцы, павелічэнні долі малога і сярэдняга бізнесу ў ВУП. У энергетыцы, неабходна паслядоўна павялічваць альтэрнатыўныя крыніцы, не завязаныя на Расею і энергазберажэнне на прадпрыемствах.\nФарміраваць нацыянальную самасвядомасць. Нейтралітэт немагчымы без усведамлення грамадствам каштоўнасці сваёй дзяржавы, гісторыі, культуры, незалежнасці, і, што самае галоўнае, важнасці нацыянальнага адзінства. Не на аснове прасоўвання адзіна-правільнай пункту гледжання, а на аснове грамадскага дыялогу. Калі кожнаму грамадзяніну тут ёсць месца, таму ён разумее — гэта яго краіна.\nСтварыць тэрытарыяльную абарону. Сёння ў Беларусі яна пакуль носіць фармальна-бутафорскі характар. Раздалі пагоны кіраўнікам абласцей, паціснулі рукі, і да пабачэння. Трэба вызначыцца, як будзе пабудавана абарона ў нашай краіне і пачаць гэты працэс, уключаючы адукацыю насельніцтва, стварэнне запасаў харчавання і амуніцыі, і гэтак далей.\nРазвіваць рэгіянальнае супрацоўніцтва. Беларусь павінна быць максімальна інтэгравана ў эканамічнае супрацоўніцтва ў сваім рэгіёне і на ўсход, і на захад (Вышаградская група, Усходняе партнёрства), і на поўнач і на поўдзень. Менавіта рэальная эканамічная шматвектарнасць у рэгіёне дазволяць нам павялічыць колькасць зацікаўленых бакоў у нашым ваенным нейтралітэце.\nУ 2014-м годзе Міністэрства эканомікі прыняло «Стратэгію 2030». Дакумент, які апісвае, якой павінна быць Беларусь праз 15 гадоў. У самім тэксце мноства спрэчнага, але менавіта так трэба планаваць будучыню краіны, абапіраючыся на доўгатэрміновае бачанне. У гэтай стратэгіі няма важнага элемента — замежнапалітычнага і ваеннага. Фарміраванне палітыкі дасягнення ваеннага нейтралітэту можа кампенсаваць гэты недахоп.\nЗапрашаю ўсіх, хто падзяляе наш пункт гледжання і гатовы працаваць над дэталёвай праграмай, пісаць мне асабіста на мэйл a.dmitriev@zapraudu.info\nТеги: Андрей Дмитриев, Беларусь, Вооруженные силы, национальная безопасность, нейтральный статус, обороноспособность


місіі | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: місіі\nБеларускі салезіянскі святар Сяргей Гоман родам з Дзятлава. Ужо дваццаць гадоў ён служыць у Афрыцы. Раз на два гады айцец прыязджае на Радзіму. “Каталіцкі Веснік” сустрэўся з місіянерам і паразмаўляў з ім пра жыццё і місію на афрыканскім кантыненце. – Айцец Сяргей, як распачалося Ваша служэнне ў Афрыцы? – Яшчэ будучы семінарыстам, я ніколі не хацеў ехаць менавіта ў Афрыку. ...\nПальмовая нядзеля ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы, дзе служыць кс. Анджэй Ганчар\nПальмовая нядзеля, ці нядзеля Мукі Пана, адзначаецца самым урачыстым чынам ва ўсім свеце. Яна нагадвае пра ўезд Езуса ў Ерузалем, каб там памерці і ўваскрэснуць, а таксама распачынае святкаванне пасхальнай таямніцы. Падобным чынам гэты дзень праходзіць і ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы, дзе ў дыяцэзіi Буар ужо некалькі месяцаў служыць на місіях святар Гродзенскай дыяцэзіі кс. Анджэй Ганчар. Па словах святара, на ...\n“Усё ў Хрысце нагадвае нам, што свет, у якім жывём, і яго патрэба ў збаўленні нам не чужыя, і кліча нас адчуваць сябе актыўнай часткай гэтай місіі”, — напісаў Папа ў пасланні на 95-ты Сусветны дзень місій. Дакумент пад назвай “Мы не можам маўчаць пра тое, што бачылі і чулі” (Дз 4, 20), быў падпісаны папам Францішкам 6 студзеня 2021 ...\nРадыё Марыя распачынае цыкл перадач прысвечанных місійнаму касцёлу ў свеце. Пра касцёл у Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы і асаблівасці жыцця ў Афрыцы распавядае кс. Кшыштаф Мікалайчык.\nПапа Францішак аб’явіў месяц кастрычнік місійным. Пантыфік заахвоціў усіх вернікаў Каталіцкага Кaсцёла да матэрыяльнай і малітоўнай падтрымкі місіянераў і тых, хто ахвотна далучаецца да місійнай дзейнасці. Кожны год моладзь Гродна збіраецца напрыканцы кастрычніка ў рэктаральным касцёле Звеставання Найсвяцейшай Панне Марыі (пабрыгіцкі) на сумесны Ружанец. У мінулыя гады моладзь Гродзенскай дыяцэзіі збіралася ў касцёлах і злучалася праз Skypе, молячыся на ружанцы. ...


Hyundai lantra - Агляды лепшых аўтамабіляў\n03-01-2018 Легкавыя аўтамабілі\nПершае пакаленне Lantra з'явілася ў Еўропе ў 1990 годзе.\nЗ лістапада 1992 года лінейка сілавых агрэгатаў папоўнілася 16-затамкавымі рухавікамі працоўным аб'ёмам 1,6 л / 114 л.с.и 1,8 л / 128 л.з. Абодва з двума размеркавальнымі валамі. Выдатак бензіну ў абодвух рухавікоў у горадзе аднолькавы - 10,8 літра на 100 км. Максімальная хуткасць 193 і 196 км / гадзіну адпаведна. У якасці опцыі прапаноўвалася КП "аўтамат".\nУ 1993 годзе Lantra падвергнулі мадэрнізацыі.\nДругое пакаленне Lantra з элегантным кузавам, які набыў плыўныя лініі, пабачыла свет у 1995 годзе. Аблічча аўтамабіля не адрозніваецца эфектнымі, але пры ўсёй сваёй правільнасці і лаканічнасці глядзіцца даволі парадыст. Кузаў выкананы дыхтоўна, надзейна і добра абаронены ад карозіі двухбаковай ацынкоўкай і нядрэнным лакафарбавым пакрыццём.\nІнтэр'ер з'яўляецца працягам экстэр'ера. Салон у цэлым прасторны і зручны, у ім таксама цяжка знайсці хоць адзін востры кут, як і ў абрысе кузава. Эрганоміка добрая, усе органы кіравання пад рукой. Прыборная панэль, як і ўвесь салон аўтамабіля, выкананая ў круглявай манеры.\nЗа пасіўную бяспеку адказваюць ахоўныя брусы ў дзвярах і дзве паветраных падушкі.\nПраз паўтара года мадэль стала выпускацца з кузавам універсал і называлася Lantra Station. Калі седан падае свайму ўладальніку сціплы багажны адсек ў 390 літраў, то Station падаваў у распараджэнне 360/1260 літраў карыснага аб'ёму.\nБамперы на ўсіх мадыфікацыях афарбаваны ў колер кузава.\nСілавыя агрэгаты дасталіся ў спадчыну ад першага пакалення Lantra. Трансмісія прапаноўвалася пяціступеністая механічная або чатырохступеністы "аўтамат".\nРулявое кіраванне рэечнае, з гідраўзмацняльнікам. Дзякуючы наяўнасці ўзмацняльніка, кіраваць аўтамабілем лёгка і зручна - як на дарозе, так і на паркоўцы.\nПадвеска спераду і ззаду незалежная, са стабілізатарамі папярочнай устойлівасці: McPherson і шматрычагавая адпаведна.\nТормазы спераду - дыскавыя, вентыляваныя; ззаду - барабанныя або дыскавыя. Цалкам надзейныя і інфарматыўныя ў пераважнай большасці дарожных сітуацый.\nНаогул жа Hyundai Lantra другога пакалення існуе ў шасці мадыфікацыях, адукаваных рознымі спалучэннямі двух тыпаў кузаваў - седан і ўніверсал, трох рухавікоў аб'ёмам 1.6, 1.8 і 2.0 літра (гэты магутны 139-моцны рухавік афіцыйнымі шляхамі ў Расею не пастаўляюцца), а таксама двух варыянтаў трансмісіі - механічнай і аўтаматычнай. Існуе яшчэ і чацвёрты рухавік, 1,5-літровы, які выпускаецца з 1996 года, але за межамі ўнутранага рынку Карэі ён не вядомы. На экспарт Lantra паступала ў двух камплектацыя GL і GLS. Адрозненні паміж імі назіраліся не толькі ў колерах і матэрыялах аздаблення салона. Так, напрыклад, GLS абсталёўвалася поўным электрапакетам, разнастайнасцю рэгуляванняў кіроўчага сядзення, рэгулёўкай кута нахілу рулявой калонкі плюс ABS. Таксама на седанах камплектацыі GLS складваецца спінка задняга сядзення, у той час як на GL яна замацавана "намёртва".\nВарта адзначыць выдатную обзорность, як у седана, так і ўніверсала. Ніякія стойкі агляду не перашкаджаюць. Недаступных погляду зон у люстэркаў няма.\nЁсць у Lantra і свая адметная рыса - гэта пярэдняя частка без якой-небудзь фальшрадиаторной рашоткі.\nУ 1998 годзе ў ходзе мадэрнізацыі быў праведзены фэйслифтинг, які складаўся ў змене формы оптыкі, бампераў і капота. Ўздоўж борта прайшоў храмаваны молдынгі, на вечку багажніка з'явіўся невялікі спойлер, корпуса люстэркаў сталі больш абцякальнымі. У выніку прынятых мер каэфіцыент аэрадынамічнага супраціву аўтамабіля панізіўся да значэння 0,32. Бамперы сталі вырабляцца з высокатрывалага пластыка TPO. У камплектацыі Special аўтамабіль абсталюецца легкосплавнымі дыскамі, таніраваным шклом і электрычнай антэнай.\nВосенню 2000 года вытворчасць Lantra была закрытая.


Вёска Байкі: гісторыя аднаго жыцця — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nВёска Байкі: гісторыя аднаго жыцця\nУ некалі шумных і шматлюдных Байках, што непадалёку ад Ружан, сёння прыезджых сустракаюць пустыя вясковыя вулачкі. Аказалася нават складана знайсці, у каго спытаць пра дом, дзе пражывае былая партызанка Любоў Іванаўна Баран. Але, даехаўшы да брацкага пахавання, якое нагадвае пра трагічную старонку гісторыі вёскі, нарэшце трапляем па належным адрасе.\nНа хаце, дзе жыве пенсіянерка, вісяць дзве шыльды. Адна з надпісам: «У гэтым доме нарадзіўся Ціхан Баран, які паўтарыў подзвіг Івана Сусаніна», другая сведчыць, што тут у гады вайны працавала падпольная друкарня.\nАповед пра сваё жыццё, пра лёс сваякоў Любоў Іванаўна пачынае са шматзначнага: «Чаго толькі не давялося прайсці ў жыцці…» Нялёгкія ўспаміны, навеяныя чарговым жыццёвым рубяжом — 90-годдзем, вяртаюць пажылую жанчыну ў 1940-я гады.\n— Нас у бацькоў было трое, але вайну перажыла толькі я, — расказвае Любоў Іванаўна. — Старэйшая сястра Ніна загінула ў партызанах, малодшая Нюра пазбегла нямецкай турмы, але не выратавалася, калі немцы палілі сяло. А мне жыццё дасталося нялёгкай цаной…\nЯк вядома, у гады нямецкай акупацыі на Ружаншчыне актыўнае супраціўленне захопнікам аказвалі народныя мсціўцы. Тут былі ўсе ўмовы для партызанскага руху: дрымучыя лясы, непраходныя балоты, а галоўнае — адчайна смелыя людзі.\nЛюбоў Іванаўна была сувязной партызанскай брыгады імя Панамарэнкі. У 1943 годзе жанчыну ў ліку некалькіх дзясяткаў мясцовых жыхароў арыштавалі: спачатку трымалі ў Ваўкавыскай турме, затым адправілі ў Беласток, адкуль яна трапіла ў Равенсбрук. Жанчына прайшла сапраўдны ад, якім аказаўся жаночы канцэнтрацыйны лагер, па дванаццаць гадзін стаяла за такарным станком.\nПраз лагерныя выпрабаванні прайшлі і яе бацькі.\nГаспадыня знаёміць нас з людзьмі, што бязмоўна глядзяць з чорна-белых партрэтаў на сцяне. На большасці фотаздымкаў — сваякі мужа.\n— З сям‘і Баранаў таксама мала хто выжыў, — гаворыць пенсіянерка. — Васіль загінуў у партызанах, пахаваны ў Гута-Міхаліне, Уладзімір не вярнуўся з фронту, застаўся ляжаць у чэхаславацкай зямлі, Ціхана застрэлілі немцы, з абедзвюма сёстрамі мужа жорстка расправіліся карнікі падчас знішчэння Байкоў. З шасці дзяцей у бацькоў застаўся толькі мой Павел, які пасля вызвалення Беларусі трапіў на Дальнеўсходні фронт.\nУ Байках сям’я Баранаў легендарная. Іх дом быў цэнтральным вузлом для партызанаў, тут жа размяшчалася падпольная друкарня, рэшткі якой захаваліся і да сённяшняга дня. Уся сям’я — ад малых да старых — трымала сувязь з партызанамі, а 12-гадовы Ціхан увайшоў у гісторыю Вялікай Айчыннай вайны як «піянер-герой».\nГэта было ў студзені 1944 года. Зразумеўшы, што Байкі — апорная база партызан, немцы вырашылі знішчыць вёску. Трагедыю Байкоў нярэдка параўноўваюць з Хатынскай. У той зімовы дзень усіх 957 жыхароў вёскі расстралялі, а вёску спалілі. Ціхана Барана не забілі: спадзяваліся, што перапалоханы падлетак пакажа дарогу да партызан. Але хлопчык прывёў карнікаў у багно, адкуль тыя выбрацца ўжо не змаглі. Так хлопчык адпомсціў фашыстам — за бацькоў, сясцёр, братоў, за вёску.\n— Не ведаю, праўда ці не, але гаварылі, што там загінулі каля двухсот немцаў. Канкрэтнае месца гібелі самога хлопчыка не вядома, — кажа Любоў Іванаўна.\nМагчыма, гэтая гісторыя ніколі не стала б вядомай, калі б не знойдзены пасля вайны дзённік нямецкага афіцэра. Маючы на ўвазе байкоўскага хлопчыка Ціхана Барана, ён напісаў: «Мы ніколі не пераможам рускіх, таму што нават дзеці ў іх змагаюцца, як героі».\nУ 1945 годзе, калі Любоў Іванаўна вярнулася дамоў, на месцы роднай вёскі яе чакала папялішча. Калі даведалася, якая трагедыя здарылася ў Байках, зразумела: канцлагер для яе самой, яе бацькоў, бацькоў Ціхана аказаўся выратаваннем.\n— Вось як у жыцці бывае: думалі, што нас адправілі на верную смерць. А ўсё абярнулася наадварот: дзякуючы зняволенню мы выжылі, — кажа састарэлая жанчына.\nЖыццё пачыналі з чыстай старонкі: працавалі, будаваліся. На месцы спаленай хаты Баранаў была ўзведзена новая. У ёй і пражылі большую палову жыцця Любоў Іванаўна і Павел Максімавіч. Жанчына працавала ў паляводстве. А Павел Баран стаў першым старшынёй калгаса ў Байках, уздымаў сельскую гаспадарку ў Бярэзніцы, Юндзілах.\nСёння Любоў Іванаўна — адзіная сведка Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы і апошняя галінка ў радавым дрэве сям’і Баран. Вось ужо больш дваццаці гадоў жанчына жыве адна: муж памёр, а дзетак Бог не даў. Праўда, далёкая сваячка з Ружан не дае пенсіянерцы бавіць дні ў адзіноце, дапамагае па гаспадарцы.\nБыццам старонкі кніжкі гартае, расказвае юбілярка сваю біяграфію, насычаную рознымі падзеямі — прыемнымі і не вельмі. Госці — старшыня прафкама работнікаў АПК І.І.Ярома і намеснік старшыні раённага савета ветэранаў М.Р.Чарвяк, якія прыехалі ад усяго сэрца павіншаваць Любоў Іванаўну Баран з днём нараджэння, — пасля пачутага толькі здзіўляюцца мужнасці і стойкасці людзей яе пакалення: прайшоўшы праз такія выпрабаванні, яны не згубілі галоўнага — чалавечнасці і бадзёрасці духу.\nПредыдущая записьПриглашаем принять участие в новом конкурсе инициатив\nСледующая записьЗабыць немагчыма — толькі памятаць!