Палітыка, 23 травень 2017\nаўторак 23 травень 2017\n21:38, 23 травень 2017\nТрамп просіць у Кангрэсу 1,6 мільярда на будаўніцтва сьцяны на мяжы з Мэксыкай\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп просіць у Кангрэсу 1,6 мільярда даляраў на фінансаваньне будаўніцтва сьцяны на мяжы з Мэксыкай. Гэтая сума значна ніжэй кошту ўсяго праекту, з крытыкай якога выступалі як дэмакраты, так і некаторыя рэспубліканцы-кансэрватары.\n20:25, 23 травень 2017\nМіклаш Харасьці: «Урад Беларусі вярнуўся да палітыкі шырокамаштабных рэпрэсіяў»\nАдмысловы дакладчык ААН для Беларусі адзначае «хуткае і рэзкае пагаршэньне» сытуацыі з правамі чалавека ў краіне. Праваабарончы цэнтар «Вясна» таксама канстатуе пераход ад «мяккіх» практык штрафаў да жорсткіх гвалтоўных захадаў дзеля спыненьня масавых пратэстаў.\n17:43, 23 травень 2017\nСтаршыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Беларусі Лідзія Ярмошына сказала Свабодзе, што дэпутаты Палаты прадстаўнікоў не пасьпеюць на веснавой сэсіі прыняць зьмены і дапаўненьні ў Выбарчы кодэкс.\n16:08, 23 травень 2017\nПольская армія зможа самастойна абараніць краіну толькі праз 12 гадоў\nПраз 12 гадоў Узброеныя сілы Польшчы будуць у стане самастойна абараніць краіну. Пра гэта заявіў міністар абароны Антоні Мацярэвіч, сёньня прадставіў Канцэпцыю абароны Рэспублікі Польшча.\n16:02, 23 травень 2017\nКампанію за ўшанаваньне Генадзя Карпенкі, які быў мэрам Маладэчна ў першыя гады незалежнасьці, пачынаюць актывісты хрысьціянскай дэмакратыі. Іх падтрымалі і хочуць супрацоўнічаць удзельнікі «маршу недармаедаў», які праходзіў у Маладэчне сёлета ў сакавіку.\n12:33, 23 травень 2017\nТрамп абяцаў Абасу прыкласьці ўсе намаганьні для дасягненьня міру ў рэгіёне\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп на сустрэчы ў Бэтлееме з кіраўніком Палестынскай аўтаноміі Махмудам Абасам паабяцаў прыкласьці ўсе намаганьні для дасягненьня міру на Блізкім Усходзе.\n09:17, 23 травень 2017\nГэта будзе першая сустрэча прэзыдэнтаў Францыі і Расеі пасьля таго, як Макрон заступіў на пасаду кіраўніка дзяржавы.\n08:34, 23 травень 2017\nПрэм’ер Вялікай Брытаніі назвала выбух у Манчэстэры «жахлівым тэрарыстычным актам»\nПрэм’ер-міністарка Вялікай Брытаніі Тэрэза Мэй назвала выбух мінулай ноччу ў Манчэстэры «жахлівым тэрарыстычным актам». У сваім выступе 23 траўня яна паведаміла, што ўлада працуе над вывучэньнем дэталяў інцыдэнту.\n07:30, 23 травень 2017\nРасстрэлы сьвятароў — на абразах у горадзенскім праваслаўным храме\nУ Пакроўскім катэдральным саборы ў Горадні дзесяць незвычайных абразоў. На іх — сцэны забойстваў прадстаўнікамі савецкай улады праваслаўных сьвятароў.\nДля шпацыру Трампа па Ерусаліме зачынілі ўвесь стары горад. ФОТА\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп стаў першым дзейным кіраўніком амэрыканскай адміністрацыі, які наведаў рэлігійныя сьвятыні Старога горада Ерусаліма — Храм Магілы Гасподняй і Сьцяну Плачу.\n17:58, 22 травень 2017\nПасьля рэгістрацыі колькасьць ахвотных далучыцца да «Гавары праўду» павялічылася\nРэгістрацыя грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» стала штуршком для далучэньня да яе новых актывістаў, сказаў сёньня Свабодзе адзін зь лідэраў кампаніі Андрэй Дзьмітрыеў.\n17:43, 22 травень 2017\n16:35, 22 травень 2017\nАляксандар Лукашэнка даручыў старшыні Сьледчага камітэту Івану Наскевічу асабіста разабрацца з уварваньнем апэратыўных службаў у дом новага старшыні Аршанскага райвыканкаму Леаніда Пянькоўскага.\n16:00, 22 травень 2017\nАндрэйчанка паедзе на цырымонію інаўгурацыі Леніна Марэны\nЯк паведамляе прэсавая служба Палаты прадстаўнікоў, старшыня ніжняй палаты Ўладзімер Андрэйчанка возьме ўдзел у інаўгурацыі новага прэзыдэнта Эквадору Леніна Марэны. Цырымонія заплянаваная на 24 траўня.\n14:54, 22 травень 2017\nМаккейн заявіў, што Лаўрову ня месца ў Белым доме\nАмэрыканскі сэнатар-рэспубліканец Джон Маккейн у інтэрвію тэлеканалу FoxNews заявіў, што міністру замежных спраў Расеі Сяргею Лаўрову ня месца ў Авальным кабінэце Белага дому.\n14:50, 22 травень 2017\nГенпракуратура Расеі не знайшла прыкметаў канфлікту інтарэсаў з боку кіраўніка «Рассельгаснагляду» Сяргея Данкверта, які ўвёў абмежаваньні на пастаўкі прадукцыі з шэрагу прадпрыемстваў Беларусі.\n14:39, 22 травень 2017\nБарацьба за мяжу: на Валыні патрабуюць перагляду дэмаркацыйнай лініі зь Берасьцейшчынай\nСпыненыя летась працы ў рамках дэмаркацыі беларуска-ўкраінскай мяжы між Валынскай ды Берасьцейскай вобласьцю дагэтуль не адноўленыя.\n14:16, 22 травень 2017\nМіністар замежных справаў Эстоніі запытаецца ў Менску пра «справу патрыётаў»\nМіністар замежных справаў Эстоніі паінфармаваны пра справу «Белага легіёну» і зьбіраецца ў часе візыту ў Беларусь узьняць пытаньне з правамі чалавека ў Беларусі.\n12:44, 22 травень 2017\nУкраінцы паедуць у Эўропу бязь візаў праз 20 дзён\nУ Афіцыйным часопісе Эўрапейскага зьвязу 22 траўня апублікаваны заканадаўчы акт, якім для грамадзян Украіны ад 11 чэрвеня ўводзіцца бязьвізавы рэжым.\n12:18, 22 травень 2017\nКіраўнік Белага дому раней заяўляў пра гатоўнасьць стаць пасярэднікам у перамовах аб міры паміж Ізраілем і палестынцамі.\n11:43, 22 травень 2017\nРаскамнагляд пагражае гарадзенскаму сайту блякаваньнем\nГарадзенскі сайт s13.ru атрымаў паведамленьне ад Раскамнагляду аб блякаваньні ў сувязі з тым, што артыкул на сайце «Гэта быў загад. Як у Сырыі загінуў расейскі вайсковец, ураджэнец Горадні», зьмяшчае заклікі да масавых беспарадкаў, ажыцьцяўленьня экстрэмісцкай дзейнасьці.\n10:36, 22 травень 2017\n65 % апытаных лічаць, што Беларусь павінна быць незалежнай, але ў саюзе з Расеяй\nЗа саюз з Эўразьвязам выказваюцца 14% апытаных.\n09:49, 22 травень 2017\n3000 вайскоўцаў і 5000 карабіньераў — Сыцылія рыхтуецца да саміту «Вялікай сямёркі»\nУ сыцылійскай Таарміне, дзе 26-27 траўня пройдзе саміт G7, прымаюць узмоцненыя захады бясьпекі.\n08:48, 22 травень 2017\nПрэзыдэнт ЗША заклікаў мусульман да адзінства ў барацьбе супраць тэрарызму\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп у нядзелю заклікаў мусульманскі сьвет аб’яднацца ў барацьбе супраць тэрарызму, заявіўшы дзясяткам лідэраў мусульманскіх краінаў, якія ўдзельнічаюць у рэгіянальным саміце ў Эр-Рыядзе, што гаворка ідзе «пра бітву дабра і зла».\n22:12, 21 травень 2017\nУ Будапэшце зноў прайшоў шматтысячны марш пратэсту\nУ Будапэшце тысячы чалавек узялі ўдзел у дэманстрацыі пратэсту супраць палітыкі кіроўнай нацыяналістычнай партыі «Фідэс».\n21:51, 21 травень 2017\nУ Эр-Рыядзе абвешчана аб стварэньні кантынгенту барацьбы з тэрарызмам\nНа саміце арабскіх і мусульманскіх краінаў, у якім удзельнічае прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп, абвешчана аб стварэньні вайсковага кантынгенту для падтрымкі барацьбы з тэрарыстамі ў Іраку і Сырыі. Пра гэта гаворыцца ў заключным дакумэнце, прынятым па выніках міжнароднай сустрэчы ў Эр-Рыядзе.\n21:04, 21 травень 2017\nЯкім чынам крымінальная справа «Белага легіёну» можа паўплываць на адносіны Беларусі з Захадам? Ці сапраўды афіцыйны Менск актыўна спрабуе ўлагодзіць адносіны з Захадам, якія істотна пагоршыліся пасьля сакавіцкіх арыштаў?\n20:23, 21 травень 2017\nПуцін нанясе незаплянаваны візыт у Францыю — «Коммерсант»\nПрэзыдэнт Расеі Ўладзімір Пуцін нанясе 29 траўня незаплянаваны візыт у Францыю. Як піша газэта «Коммерсант» са спасылкай на інфармаваныя крыніцы ў Парыжы і Маскве, гэта дасьць яму магчымасьць асабіста пазнаёміцца з Эманюэлем Макронам — новым прэзыдэнтам Францыі.\n18:17, 21 травень 2017\nТрамп: Блізкі Ўсход ня можа чакаць, пакуль Амэрыка прыйдзе і выкараніць тэрарызм. Відэа выступу Трампа зь перакладам\nПрэзыдэнт Злучаных Штатаў Дональд Трамп заявіў, што ЗША імкнуцца да стварэньня «кааліцыі нацыяў» на Блізкім Усходзе з мэтай «выкараненьня экстрэмізму». Пра гэта ён заявіў, зьвяртаючыся да прадстаўнікоў ісламскіх краінаў у Эр-Рыядзе.\n17:42, 21 травень 2017\n16:30, 21 травень 2017\nТрамп сустракаецца з кіраўнікамі арабскіх краін Пэрсыдзкай затокі\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп правёў у нядзелю 21 траўня перамовы ў Эр-Рыядзе зь лідэрамі краін, якія ўваходзяць у Раду супрацоўніцтва арабскіх дзяржаваў Пэрсыдзкай затокі.\n14:20, 21 травень 2017\nРасейска-беларускае вайскова-тэхнічнае супрацоўніцтва (ВТС) разьвіваецца дынамічна, усе заяўкі беларускага боку разглядаюцца, паведаміў у нядзелю журналістам кіраўнік Фэдэральнай службы вайскова-тэхнічнага супрацоўніцтва Дзьмітрый Шугаеў.\n13:25, 21 травень 2017\nУ Літве пачаліся вучэньні NATO\nВучэньні камунікацыйных груп NATO «Трывалы кобальт» (Steadfast Cobalt), у якіх прымуць удзел каля тысячы вайскоўцаў альянсу з 25 краінаў, пройдуць у Літве з 21 траўня па 2 чэрвеня.\n12:40, 21 травень 2017\nПрынамсі 20 аўганскіх паліцыянтаў загінулі ў нядзелю раніцай у выніку штурму талібамі некалькіх кантрольна-прапускных пунктаў у нестабільнай паўднёвай правінцыі Забуль. Таксама прынамсі 15 чалавек атрымалі раненьні.\n12:17, 21 травень 2017\nТып ракеты, накірунак і працягласьць палёту не ўдакладняюцца, паведамляе паўднёвакарэйскае агенцтва Yonhap са спасылкай на інфармацыю Генштаба краіны.\n11:52, 21 травень 2017\nБрытанскі прэмʼер-міністар Тэрэза Мэй лічыць, што Брусэль павінен выплаціць Вялікай Брытаніі «мільярды фунтаў» за акцыі краіны ў Эўрапейскім інвэстыцыйным банку, паведамляе газэта Telegraph.\n20:52, 20 травень 2017\nАглядаючы экспазыцыю Milex, Віктар Лукашэнка зьвярнуў асаблівую ўвагу на сыстэмы залпавага агню «Палянэз»\nВіктар Лукашэнка абышоў экспазыцыі беларускіх прадпрыемстваў абароннага сэктару эканомікі, на якіх дэманструюцца іх навінкі.\n17:35, 20 травень 2017\nТрамп атрымаў найвышэйшую ўзнагароду Савудаўскай Арабіі і дамовіўся аб зборцы амэрыканскіх верталётаў Blackhawk\nУзнагароду Трампу ўручыў цяперашні кароль Салман.\n17:28, 20 травень 2017\nАктывіста «Задзіночаньня беларускіх студэнтаў» зьнялі зь цягніка па дарозе ў Вільню\nІнцыдэнт адбыўся на пункце пропуску «Гудагай».\n16:03, 20 травень 2017\n14:59, 20 травень 2017\nМэркель: Замірэньня на Данбасе няма. Менскія дамоўленасьці не выконваюцца\nМэркель падкрэсьліла, што на перамовах у Бэрліне пойдзе гаворка пра магчымасьць новай сустрэчы ў «нармандзкім фармаце»\n10:38, 20 травень 2017\nЭкс-кіраўнік ФБР выступіць на адкрытых слуханьнях у Сэнаце\nЗвольнены прэзыдэнтам ЗША Дональдам Трампам з пасады дырэктара ФБР Джэймс Коўмі пагадзіўся даць паказаньні на адкрытых слуханьнях у сэнацкім камітэце па справах выведкі. Слуханьні пройдуць прыканцы траўня.\n10:32, 20 травень 2017\nХасан Рухані лідзіруе на прэзыдэнцкіх выбарах у Іране\nДзейны прэзыдэнт Ірана Хасан Рухані лідзіруе на выбарах кіраўніка краіны, якія прайшлі 19 траўня, паведамілі ў міністэрстве ўнутраных спраў.\n10:06, 20 травень 2017


15 студзень 2010, 14:33\nІмя чыноўніка не называецца. Да прызначэньня на пасаду ён кіраваў Бабруйскім камбінатам жалезабэтонных вырабаў. Паводле пракуратуры, ён злоўжываў службовым становішчам, даваў і атрымліваў хабар. Калі ім зацікавіліся сілавыя структуры, яго нечакана прызначылі намесьнікам старшыні гарвыканкаму.\nСтраты ад дзейнасьці былога прамыслоўца й чыноўніка ацэньваюцца прыкладна ў адзін мільён даляраў і адзін мільярд рублёў. Камбінат, якім ён кіраваў, цяпер у заняпадзе. На паседжаньні аблвыканкаму, прысьвечаным барацьбе з карупцыяй у 2009 годзе, за свайго намесьніка адказваў старшыня Бабруйскага гарвыканкаму Дзьмітры Бонахаў.\n“А што я, старшыня выканкаму, магу ведаць, дзе й што ён крадзе”, цытуюць афіцыйныя крыніцы апраўдаваньні Бонахава.\nСтаршыня аблвыканкаму Пётар Руднік загадаў праверыць на датычнасьць да карупцыйнай дзейнасьці былога дырэктара камбіната ўсё цяперашняе яго кіраўніцтва:\n“З улікам меркаваньня сілавых структураў, падкрэсьліваю”.\nІмя зьніклага чыноўніка – Сяргей Валяваты. Ён курыраваў будаўніцтва лядовага палацу ў Бабруйску. Зьнік напярэдадні яго адкрыцьця ў 2008 годзе.\n“Вельмі ўражвае кар’ерны рост Сяргея Валяватага. На пачатку 2000-х гадоў ён быў простым настаўнікам у школе Бабруйскага раёну. Нечакана стаў памочнікам дэпутата Палаты прадстаўнікоў Марыі Вінакуравай. Празь некалькі год узначаліў будаўнічы трэст. Гэтае прадпрыемства стала прыбытковым. Што да абвінавачваньняў, то я асабіста ня веру ў тое, што іх ён мог рабіць адзін бяз “прыкрыцьця зьверху”, мяркуе былы дэпутат бабруйскага гарсавету Аляксандар Чыгір.\nЯк вынікае з выступу на паседжаньні пракурора Магілёўскай вобласьці Эдуарда Сянькевіча, прызначэньне бабруйскага карупцыянэра-прамыслоўца на чыноўніцкую пасаду – не адзіны ў рэгіёне выпадак:\n“Ня створана ў поўнай меры сыстэма першаснага кантролю за фактамі каруцыйных паводзінаў патэнцыйна рызыкоўных суб’ектаў кіроўнай дзейнасьці. Ні ўва ўсіх выпадках забясьпечваецца апэратыўнае адхіленьне такіх асобаў ад займаных пасадаў”.\nАкрамя вядомых грамадзтву карупцыйных спраў, якія завяршыліся арыштам чыноўнікаў (кіраўніка магілёўскага цэнтру падтрымкі прадпрымальніцтва й кіраўніка бабруйскай інспэкцыі аховы навакольнага асяродзьдзя ды дэпутата аблсавету) ёсьць і невядомыя. Клімавіцкі раённы суд цяпер разглядае крымінальную справу, распачатую паводле фактаў махінацыяў з разьмеркаваньнем кватэраў. Сярод абвінавачаных фігуруюць кіраўнікі сацыяльных службаў Магілёўшчыны.\nЗа мінулы год страты ад карупцыйных злачынстваў у рэгіёне ацэньваюцца ў адзін мільярд васемсот тысяч рублёў. З іх вернута 370 мільёнаў. Акрамя таго, арыштавана маёмасьці карупцыянэраў на адзін мільярд восемдзесят адзін мільён. Самыя карумпаваныя галіны – гандаль, прамысловасьць, сельскае гаспадарка, мэдыцына й адукацыя.


"Падарожжы Свабоды" -- Дубрава (фота)\n27 ліпень 2006, 19:54\nВіталь Сямашка, Маладэчанскі раён Новая перадача сэрыі “Падарожжы Свабоды” (Эфір 25 ліпеня).\nСапраўдную летнюю вандроўку паабяцала мне яшчэ колькі часу таму даўняя знаёмка – абаяльная сп. Лія Салавей, вядомая фальклярыстка, дасьледчыца старажытнай міталёгіі й магіі. Не, нічога мітычнага з намі ў Дубраве, што на Маладэчаншчыне, ня здарылася. Але каб убачыць адпаведныя назове паселішча векапомныя волаты-дрэвы, прыйшлося караскацца па зарослых учэпістай расьліннасьцю, пакручастых схілах старажытнага гарадзішча. Назіраючы, зь якой радасьцю мая суразмоўніца падлічвае на шляху маладыя дубкі, пытаю, ці давялося хоць у маладосьці пагуляць у чыстых, шчырых дубровах – нябожчык-муж сп. Ліі быў карэнным дубраўчанінам.\n(Салавей: ) “Не, чыстых не было, але трапляліся спасярод лесу. А на пагорках яны пашыраюцца. Гэтаму спрыяюць сойкі: разносяць жалуды, хаваюць. Праз пэўную колькасьць гадоў узыходзяць дубочкі маладыя, і паціху запаноўваць нават. Такая ўзгоркавая перасечаная мясцовасьць вабіць да сябе са старажытных часоў: з гары ж далёка бачна. Да таго ж, падрыхтавацца лацьвей, калі ворагі падступаюць. А ў нізе лягчэй схавацца, як надзеі на перамогу няма”…\nГеаграфічнае становішча Дубравы выключнае: 14 вуліц невялікага паўтысячнага мястэчка за паўсотні кілямэтраў ад Менску агінаюць аж тры чыгуначныя станцыі. Сп. Лія згадвае…\n(Салавей: ) “Калі была прыватная ўласнасьць на зямлю, за польскім часам, – змагаліся за кожны яе лапік. Таму што не хапала. Між тым, лепшыя сучасныя ўраджаі дараўноўваюцца да таго, што здабывалі сяляне на сваіх дзялках”…\nЗа савецкім часам у саўгасе “Дубрава” здавалі штогод больш за тысячу тон ялавічыны ды па 150 – сьвініны. Дзейнічаў сьпіртзавод, што вытвараў за дзень 300 дэкалітраў высокаякаснага, як тут казалі, аптэчнага сьпірту. Тут жа была й вялізная плянтацыя хмелю. З пачаткам перабудовы мястэчка зьведала вытворчы, а ўсьлед і валютны бум – спамінае экс-дырэктар саўгасу 72-гадовы Андрэй Казіміравіч Буры.\n(Буры: ) “Здавалі мы для аптэк гэты сьпірт, перапрацоўвалі праз “Крышталь” на рэтыфікат, і ў нас з 85-га году зьявілася валюта – дзякуючы сувязям з ГДР, Фінляндыяй, Польшчай. Купілі мы тады ў Нямеччыне шэсьць бульбазьбіральных камбайнаў. Вы ўяўляеце: на 5-6 чалавек рабочых – камбайн. Мелі па 3–4 га за дзень?! Нармальна зараблялі – 200, 300, 500. Крыху даражэйшы рубель быў за даляр. Стратнай гаспадарка не была ані дня. Вось моладзь мы акурат гэтым і трымалі – ніхто не паверыць”… (Апошнюю фразу сп. Буры сказаў, бадай, ужо як цяперашні стараста Дубравы.)\nКолькасьць навучэнцаў тутэйшай сярэдняй школы перавальвала за тым часам, дарэчы, за 600. Цяпер не дацягвае й да сотні. Дый выпускнікі надоўга не затрымліваюцца. У гэтым я пераканаўся ў часе сустрэчы з 16-гадовай Вольгай Зянчук, якая марыць зьехаць вучыцца ў Менск на цырульніцу, ды 14-гадовай Марынай Карук.\n(Зянчук: ) “Калі заставацца ў Дубраве, дык толькі ісьці ў калгас працаваць альбо ў краму. А так трактарысты, на фэрмах даяркі працуюць – рана-рана ўстаеш, позна-позна прыходзіш – за 300 тысяч”.\n(Карук: ) “Я заўтра паеду ў Менск падаваць уступныя дакумэнты ў гандлёвы каледж на бухгалтара. Вяртацца ў Дубраву таксама не хачу”…\nАбвал пачаўся калі, паводле прынятай практыкі, былы саўгас-мільянэр далучылі – “дзеля падмацаваньня” – да стратнай дагэтуль Менскай птушкафабрыкі. І, як той казаў, плакалі грошыкі. Пра вынікі ўсяе тае эпапеі сп. Буры гаворыць коратка, увачавідкі пазмрачнеўшы.\n(Буры: ) “Мы лічыліся за аддзяленьне, а цэнтар Аляхновічы (там кіраўніцтва) адказваў за фінансы. Усё “даходзіла” – кароўнікі, абсталяваньне. Скаціны таксама рэзка паменела”…\nДарэчы, жывёльны двор зьбяднеў ад 4 600 галоў да 600-сот. 5 гадоў прастойвае ўжо й сьпіртзавод, які, пасьля зьмены гаспадара, выпаў з вытворчага аб’яднаньня “Крышталь”: з прычыны падаражэньня паліва падскочыў сабекошт сьпірту. Будынак старажытнага бровару – а менавіта ў гэтай якасьці завод паўстаў роўна стагодзьдзе таму – лічыцца тут за архітэктурную каштоўнасьць. Ля яго мы й сустрэлі экс-дырэктара, а цяпер вартаўніка сп. Струка. Аркадзь Іванавіч штодня старанна абыходзіць тэрыторыю.\n(Струк: ) “Тут абсталяваньне, маторы, будынкі. У “Крышталю” інтарэсу да гэтага няма. У іх ёсьць сваё аб’яднаньне спіртзаводаў. Таму патрэбы ў пуску нашага аніякай. З Расеі прыяжджалі, з трох кампаній, купіць – папросту як будынак. А што зь ім рабіць? “Вырабляць кармавыя дрожжы, – казаў адзін. – А завод, раз незапатрабаваны, прадаць”…\nСа сп. Ліяй Салавей схадзілі на могілкі ў Дубраве. Помнікі тут адмысловыя: цэмэнтовыя сілуэты дубкоў – розных памераў і канфігурацый. А пад імі – грыбкі.\nСпадарожніца мая ўздыхае…\n(Салавей: ) “Пусьцее вёска. Ідзём, ідзём – людзей няма, на вуліцах неяк маркотна. Толькі крумкачы крычаць. Фэрма паблізу – спажыву чуюць”…\nНастрой нам нечакана прыўзьняў 16-гадовы Паша, што басанож тупаў насустрач. Разгаварыліся. Працуе падвозчыкам кармоў цялятам.\n(Паша: ) “Рублёў 150 даюць. Думаю застацца тут працаваць вэтлекарам – буду падаваць дакумэнты на адукацыю. У Дубраве мне ўсё падабаецца – прырода, клімат, лес самы лепшы. Ёсьць яшчэ цэлыя лясы дубоў – вепрукі дзікія ходзяць у першародных мясьцінах”…\n(Карэспандэнт: ) “Дык што – Дубрава мае пэрспэктыву, ці памірае?”\nДа нашага гурту далучаецца карэнная дубраўчанка, школьная гардэробшчыца, сп. Браніслава Барадак.\n(Барадак: ) “Не, яшчэ маладыя людзі жывуць. А во Бярэзінка цячэ”…\n(Карэспандэнт: ) “Ну, Бярэзінка дык памірае, без сумневу (сьмяюся)”…\n(Барадак: ) “Але хоць колькі вады ёсьць заўжды, бо дрэвамі абсаджана – не перасыхае. Як летам, дык хораша: зелёнае ўсё. Яблык многа. Нехта возьме – не прападаюць”…\nСа спадарыняй Браніславай уваходзім у двухпавярховы будынак сярэдняй школы. На пытаньне, які занятак цяпер вынаходзяць сабе вучні, завуч Ала Мікалаеўна Зяневіч разважае…\n(Зяневіч: ) “З раніцы, а сёмай, сядаюць на ровары – і за 5 км едуць на кірмашык. Вязуць малако на Пралескі: там дачнікі раскупляюць у іх па тысячы за літар, па 3 тысячы тварог. Яйкі таксама прадаюць”…\nДачнікі фактычна падтрымліваюць жыцьцяздольнасьць мясцовай крамы – радуецца загадчыца сп. Аляксандра Шалаева.\n(Шалаева: ) “У выхадныя дні па 100 чалавек прыходзіць дачнікаў, пакуль лета”…\nЁсьць і адваротны бок мэдалю. Прывабныя мясьціны з параўнальна невялікімі коштамі на кватэры – ад 4-ох да 12-ці тысяч даляраў – падахвоцілі некаторых крымінальных менскіх рыэлтараў пасяляць падманутых імі бамжоў ды алькаголікаў менавіта ў Дубраве. Спусьціўшы з малатка, як прынята казаць, свае менскія кватэры, лайдакі назаляюць усім, ствараючы безьліч праблем і жыхарам, і вядомаму ўжо старасту Бураму, які толькі пры мне налічыў 11 такіх сямей.\n(Буры: ) “Па-першае, яны нідзе не працуюць, п’янствам займаюцца. У пад’езды хоць не заходзь, і дзьверы выламаны. Да таго ж, нерэгулярна плацяць за камунальныя паслугі. Людзі скардзяцца, а мы ня можам нават што-небудзь адключыць. Яны што хочуць, тое й робяць. А ў нас няма правоў паставіць іх на месца”…\nСп. Буры паабяцаў нам, аднак, разабрацца з сытуацыяй, у якой аказалася ў Дубраве асоба выбітная, з арэолам лёсавага драматызму, – 78-гадовая мастачка Аўгенія Мікалаеўна Васілеўская. 14 намаляваных ёю ікон упрыгожваюць сьцены мясцовых касьцёлу й царквы. Прадзед сп. Аўгеніі – сябра й паплечнік Кастуся Каліноўскага – быў асуджаны царскімі расейскімі ўладамі на 10 год турмы. Нас жа сустрэла звычайная з выгляду вясковая бабулька, якая тут жа замітусілася…\n(Сп.Аўгенія: ) “Вой-вой-вой… Я ў такой вопратцы!”\nСвой радавод сп. Аўгенія памятае да трэцяга калена.\n(Сп. Аўгенія: ) “Васілеўскія былі багатыя людзі. Калі мая маці замуж сабралася, Сталін Заходнюю Беларусь аддаў Польшчы. І бацька застаўся тут, а хата ягоная там. Яму было сорамна жабраваць перад багатай абраньніцай. Дык цёмнай ноччу перапоўз празь мяжу паўз калючы дрот. Маці плакала, бо адчувала, што апошні раз бачыць свайго сына. Але далі яму з дому шмат залатых манэт, і за гэтыя грошы бацька мой купіў 4 га зямлі. А я на пяску, на гары гэтай усё жыцьцё жыла, бедная”…\nЛёс сп. Аўгеніі насамрэч бядотны. Завочна скончыла ў савецкія часы Маскоўскі ўнівэрсытэт мастацтваў і…\n(Сп.Аўгенія: ) “Дык ведаеце, трэба ехаць дыплём атрымоўваць – ні капейкі грошай. Кінулася ў выканкам. Дык далі даведкі, і тады па пошце даслалі”…\nЕйны муж – франтавік зь цяжкімі кантузіямі – неаднаразова пагражаў жыцьцю яе й ейнага сына.\n(Сп. Аўгенія: ) “Муж пасьля кожнай чаркі губляў памяць. А ён працаваў участковым. Калі, бывала, нападпітку прыходзіць, а я трымаю дзіцятка гэта маленькае… Яму ж усе здаваліся фашыстамі. Дык бярэ ножык, каб дзіця гэтае забіць”…\n(Карэспандэнт: ) “А чаму ня бралі грошай за карціны?”\n(Сп. Аўгенія: ) “А як жа возьмеш? У клюбе – ніхто ня дасьць, у школе – не. У царкве, касьцеле хацелі даць. Але гэта для храму сьвятога – нельга браць”…\nУ часе нашага прыходу напаткала сп. Васілеўскую, якая хварэе на хранічны нэўроз, чарговая бяда.\n(Сп. Аўгенія: ) “Я вас буду прасіць: дайце мне якую даведачку, бо шкодная фэльшарка ў мэдпункце. Я ж вэтэран працы – вунь мэдалі. А давялося ісьці плакаць у мэдпункт: чаму мне лекаў нельга дахаты прывезьці?! Я, ня могучы, з хворымі нагамі, па рэцэпт пайшла. А яна мне кажа: “Едзьце ў Маладэчна!” Я ж не даеду, не куплю лекаў. Дайце мне паперу, як гэта быць!”\n…Далей сп. Салавей прапануе зайсьці ў школьны краязнаўчы музэй. Ягоная дырэктарка й настаўніца сп. Наталя Харук у часе агляду сотні экспанатаў расказвае легенду паходжаньня старажытнага гарадзішча, вакол якога ўтварылася Дубрава.\n(Харук: ) “Стаяла там царква, але на нейкае сьвята людзі так правінаваціліся, што разам зь імі яна правалілася пад зямлю. І мне бабка расказвала, што нейкая там адтуліна была. Калі кідалі хлеба, людзі адтуль сьпявалі, калі каменьчык – плакалі”…\n(Карэспандэнт: ) “А цяпер у Дубраве, паводле легенды, сьпяваюць ці плачуць?”\n(Харук: ) “Усяляк бывае. Шмат працы, але знаходзіцца й энтузіязм у людзей”…\n(Карэспандэнт: ) “Я нядаўна гаварыў з вашымі выпускнікамі. Дык яны сапраўды без усялякага плачу пакідаюць Дубраву”…\n(Харук: ) “Ой”… (уздыхае)\n(Карэспандэнт: ) “А чаму не гаворыце, што вашу школу скончыў Станіслаў Багданкевіч?”\n(Харук: ) “Так, мы яго запрашалі на вечар сустрэчы. Але, пры ягонай пасадзе, шмат працы”…\n(Карэспандэнт: ) “Гэта пры якой пасадзе?”\n(Харук: ) “Пры цяперашняй (сьмяецца)”…\nПаводле афыцыйных дадзеных, 93% дубравічан на апошніх выбарах прагаласавалі за Аляксандра Лукашэнку. І ўсё-ткі сустрэча зь вясковай бібліятэкаркай – нібыта, сьвядомай беларускамоўнай жанчынай – уразіла.\n(Бібліятэкарка: ) “Беларуская “Свабода”?.. Не, я ня буду з вамі гаварыць”…\nСа сп. Ліяй Салавей у чаканьні цягніка аналізуем пачутае ды пабачанае ў часе вандроўкі.\n(Салавей: ) “Я думаю, гэта тыповае становішча – у Дуброве, як і ва ўсіх сельскіх паселішчах”…\n(Карэспандэнт: ) “Моладзь бяжыць. Беларускамоўная жанчына адмаўляецца гаварыць з Радыё Свабода…\n(Салавей: ) “На жаль. Адчуваецца, што гаспадарка беларуская патрабуе карэнных новых перабудоў. Вось завод спыніўся – трэба прыстасоўвацца да жыцьця, каб на прадукцыю быў попыт”…\n(Карэспандэнт: ) “А яго замест гэтага продаюць расейцам”…\n(Салавей: ) “Так, самая дурная справа – прадаць гістарычны архітэктурны помнік чужынцам, якія невядома што зь ім зробяць. Але і ўзнаўляць старое – як ажыўляць памерлага. Трэба даваць прэрагатывы прыватнай дзейнасьці. Мы пачулі гэта й ад экс-старшыні. Дык ён жа й цяпер бы працаваў. Патрэбны такія людзі-наватары, якія не лянуюцца, думаюць, даюць людзям зарабіць і добра жыць! Хлопчык-вэтлекар… Каб жа сыстэма яго падтрымала! Каб такіх хлопчыкаў-дубочкаў было больш, і каб яны, як дубовы гай, узьняліся з-пад ляснога покрыва. І Дуброва тады будзе жыць”.


Віктар Сямашка: беларускі андэграўнд 70-х і інтуітыўныя імправізацыі — Generation.by\nВіктар Сямашка: беларускі андэграўнд 70-х і інтуітыўныя імправізацыі\nМаякоўскі колісь заўважыў, што хімік, які ведае толькі хімію, і хімію ведае дрэнна.\nВіктар Сямашка — журналіст, славуты радыёперадачай пра беларускую музыку «Новая зямля». І флейтыст авангарднага гурта «Князь Мышкін». А яшчэ выдаў кнігу вершаў «Марыя S».\nВіктар Сямашка на канцэрце. Фота Кацярыны Безмацерных для Generation.bY.\nБеларускія гіпі 70-х\n«Новая зямля», аўтарскі праект Сямашкі, выходзіць на радыё Unistar шточацьвер у 21.00. І кожны выпуск непаўторны, пра беларускіх бардаў, альбо пра фольк, альбо пра андэграўнд. За тры гады жыцьця перадачы больш за 120 выпускаў выйшла! Віктар атрымлівае лісты з Нью-Ёрка, Варшавы і розных беларускіх гарадоў. Аўдыторыя ў перадачы надзвычай стракатая і зьменлівая — ад старых мэляманаў да студэнтаў — бо кожны новы выпуск непадобны да папярэдняга.\nУнікальны цыкль «Беларускі андэграўнд 60-х — 70-х» выходзіў у эфір напачатку 2008 года. Колісь на месцы цяперашняга Палаца Рэспублікі у Менску тусаваліся каляровыя бітнікі і гіпі. І менавіта ў беларускай сталіцы прайшоў першы ў Саюзе фэстываль біт-ансамбляў. Бунтарскія запісы The Doors, The Rolling Stones, The Animals дасягалі ў тыя часы і Менску. А асабліва натхнёныя стваралі ўласную музыку.\n«Каб сабраць запісы, узяць інтэрвію ў удзельнікаў, было паўтары гады працы. Спачатку я пазнаёміўся зь Яўгенам Канавалавым — напрыканцы 60-х — 70-х ён быў афіцыйна прызнаны лепшым гітарыстам сярод маладых музыкаў. Адзін з першых пачаў граць блюз, рок-н-рол, хард-рок у Беларусі. У яго шмат старых запісаў захавалася. А потым я хадзіў ад чалавека да чалавека, пытаўся. Гэтую музыку, дарэчы, можна спампаваць на «Тузіне гітоў», а ў краме ў Акадэміі навук ёсьць кружэлка-самвыдат.»\nУ Віктара вельмі мілагучнае вымаўленьне па-беларуску. Як распавядае, вучыў самастойна:\n«Гэта частка самаадукацыі, самаразьвіцьця. З беларускай мовай я знаёмы зь дзяцінства. Ня ўсе памятаюць, але калісьці і БТ было на беларускай мове. Мая маці выкладала у Акадэміі мастацтваў, а там усе падчас адраджэньня і пазьней гутарылі па-беларуску. Шмат дапамог інтэрнэт, сайт «размаўляй са мной па-беларуску». Але я шмат яшчэ памылак раблю.»\nМузыка як духоўны акт\nІ ўсё ж першаснае для Віктара Сямашкі не журналістыка. Першаснае — заняткі музыкай. Колісь Віктар граў у «Нагуалі», цяпер застаўся гурт «Князь Мышкін», які завецца гуртом інтуітыўнай імправізацыі. Кожны канцэрт, сьцьвярджае Віктар, як нейкі духоўны акт. Бо галоўнае ў інтуітыўнай імправізацыі — самавыказваньне і свабода:\n«Ты канцэнтруесься і пачынаеш выдаваць цуды нават для сябе! У поп-музыцы можна пайсьці на кампраміс, а тут, у інтуітыўнай імправізацыі, найменшы кампраміс. Галоўнае — самавыказваньне, самавыяўленьне, свабода. Зараз разам са Зьмітром Падбярэскім робім кампазыцыю паводле паэмы Янкі Купалы «На куцьцю». У свой час гэты твор быў забаронены. Зьміцер яго прачытаў, а мы запісалі музыку. Будуць уставачкі такія — недзе пад словамі, недзе між словамі. Выкарыстоўвалі флейту, дуду, клярнэт, гітару.»\nА што да тэндэнцыяў у беларускай музыцы наагул, якія маеце назіраньні?\n«Зараз музыкам, на мой погляд, цікава знаходзіць нейкія новыя гучаньні, новыя гармоніі, адыходзіць ад надакучлівых драйвовых гітар. Мне б хацелася, каб людзі ішлі на экпэрымэнты. Я граў у «Нагуаль», цяпер — у «Князь Мышкін». Цяжка знайсьці гурты падобныя. Ну, і застою зараз у беларускай музыцы не адчуваецца, як тое было калісьці.»\nЁсьць у Віктара выдадзены зборнік вершаў «Марыя S». Ды прызнаньня ён як у паэзіі, так і ў музыцы ня дужа прагне. Анатацыю на кніжку пісаў сам Рыгор Барадулін, але выдаў яе Віктар, толькі каб адну дзяўчыну ўразіць.\n«Мая кніжка выйшла накладам усяго 500 асобнікаў, і палова зь іх у мяне дома ляжыць. Выдаў, каб уразіць адну дзяўчыну. Я зразумеў, што мой галоўны цэнзар — пан Бог», — прызнаецца музыка-журналіст. Дома ляжыць шмат запісанай музыкі, але пускаць яе ў сьвет, па Віктару, зусім неабавязкова.\nВось такі ёсьць на сьвеце Віктар Сямашка. Імправізуе на флейце. Сабраў унікальную калекцыю беларускага андэграўнду. Аздабляе радыё Unistar адзіным беларускамоўным праектам у этэры.\nлюдзі,\tВіктар Сямашка,\tмузыка,\tКнязь Мышкін,\tНагуаль\nКацярына Безмацерных 17:20, 10/04/2008 | Артыкулы |\nIn 0.1419 seconds.


Партыя БНФ: Улады зрабілі стаўку на рэпрэсіі - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНе маючы ідэй, дзе ўзяць грошай на падтрымку эканамічнай стабільнасці, беларускія ўлады зрабілі стаўку на жорсткія рэпрэсіі. Пра гэта заявіў старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч, выступаючы 13 траўня ў Менску на сойме арганізацыі.\nПаводле яго слоў, асноўным лейтматывам апошніх месяцаў стала ўзмацненне рэпрэсій, у тым ліку арыштаў актывістаў. У прыватнасці, фігурантам справы „Белага легіёну” было прад’яўлена абвінавачанне ў падрыхтоўцы да ўдзелу ў масавых беспарадках. Акрамя таго, дадаў палітык, шырока выкарыстоўваўся адміністрацыйны пераслед у выглядзе арыштаў і штрафаў.\n„Сітуацыя ў Беларусі вярнулася ў стан некалькіх гадоў таму, калі ў краіне былі палітвязні і фактычна была немагчыма вулічная актыўнасць. Прэсінг на беларускае грамадства ідзе вельмі жорсткі. Патлумачыць гэта можна толькі страхам уладаў страціць кантроль над сітуацыяй у краіне на фоне незадаволенасці беларусаў сваім эканамічным становішчам „, – сказаў Янукевіч.\nПалітык лічыць, што ўзровень дамоўленасцей Аляксандра Лукашэнкі з кіраўніцтвам Расеі цяпер недастатковы, каб нават на кароткі перыяд вырашыць эканамічныя праблемы Беларусі. Таму, адзначыў, восенню ўлады могуць быць вымушаны пайсці на чарговыя непапулярныя рашэнні ў эканоміцы.\nЯнукевіч таксама лічыць, што палітыка беларускіх уладаў нясе небяспеку не толькі ў кантэксце збяднення беларусаў, але і пагражае незалежнасці краіны. „Чым больш слабым будзе беларускае грамадства, тым лягчэй Расеі будзе рэалізаваць у Беларусі свае імперскія амбіцыі”, – падкрэсліў ён.\nАдной з пагроз незалежнасці Беларусі Янукевіч назваў правядзенне беларуска-расейскіх вучэнняў „Захад-2017” на тэрыторыі Беларусі і Расеі ў верасні гэтага года.


Заклятыя скарбы » Ваўкалак\nІшоў я па лесе. А насустрач мне чалавек. 3 твару — страшыдла, а не чалавек. Касавокі, крывароты, згорблены. У мяне па спіне ажно мурашкі сыпанулі. I няма як убок звярнуць, бо навокал такі гушчар — не прадзярэшся. Сышліся мы. Слова за слова — разгаманіліся. Не вытрываў я і пытаюся:\n— Што за хвароба, чалавеча, цябе так знявечыла?\nА ён мне кажа:\nПраз тыдзень паехаў я ў лес па дровы. Наклаў цэлы воз, як пацягнуць каню. Пачаў мой конь па дарозе прыставаць. Мусіў я распрэгчы яго і пусціць на траву-мураву. Аж раптам так мне зрабілася на сэрцы нудна, што не выказаць словамі. I чамусьці закарцела абавязкова праз хамут пралезці. Як пралез я праз хамут — так у ваўка і абярнуўся. Тры гады бегаў адзін, а на чацвёрты ваўкі мяне ў зграю сваю прынялі.\nАднойчы загадаў нам апостал Юры з’есці рабага каня. Беглі мы за тым канём сто вёрст. Другіх не чапалі. Нарэшце з’елі рабага каняку. Цэлы тыдзень пасля есці не хацелі. А калі прагаладаліся, паслалі мяне ваўкі зарэзаць авечку. Схапіў я авечку, хацеў у лес валачы, а тут пастух аб’явіўся.\n— Ты чаму авечку крадзеш? — пытаецца.\nЯк скамянеў я — не магу варухнуца з месца. Куды ні гляну — усюды глыбокія ямы. Ваўкі крычаць мне:\n— Кідай авечку! Уцякай!\nА мне няма куды ўцякаць. Пастух тым часам бліжэй падышоў і загадаў:\n— Кінь авечку.\nКінуў я жывёліну, а пастух сперазаў мяне пугай дванаццаць разоў. I толькі ён гэта зрабіў — аб’ехала з мяне воўчая шкура. Зрабіўся я зноў чалавекам, але такім вось брыдкім і страхатлівым.


Дзеля паляпшэння якасных паказчыкаў - Кировская районная газета\nЯк паведамляла раённая газета, СГФ “Чыгірынка” прысу-джана 1-е месца па выніках абласнога спаборніцтва ў 2014 годзе сярод сельскагаспадарчых і іншых арганізацый (іх філіялаў) па вытворчасці і продажу дзяржаве малака.\nЖурналісты “раёнкі” добра ведаюць, што развіццю жывёлагадоўчай галіны ў сельгасарганізацыі надаюць першачарговую ўвагу. Не раз пераканаліся ў гэтым, наведваючы тутэйшыя малочнатаварныя фермы, гутарачы з кіраўніцтвам, спецыялістамі, работнікамі жывёлагадоўчых аб’ектаў. І, безумоўна, ведаючы паказчыкі, якія маюцца на рахунку сельгасфіліяла.\nЗ мэтай нарошчвання пагалоўя грамадскага статка, павелічэння вытворчасці і паляпшэння якасці малака поўнасцю рэканструяваны хлявы Нямкоўскай і Чыгірынскай малочнатаварных ферм, пабудавана сучасная МТФ у в.Колбава, дзе вытворчасць якаснага малака ажыццяўляецца па новых тэхналогіях. Гэтыя захады прадпрымаюцца па ініцыятыве і пры актыўнай падтрымцы галаўнога прадпрыемства на чале з Аляксандрам Несцеравым і яго намеснікам па сельскай гаспадарцы Аляксандрам Саханенкам, якія перакананы, што ўкладанне немалых сродкаў у мадэрнізацыю, будаўніцтва новых аб’ектаў — гэта ў канчатковым выніку клопат аб людзях, паляпшэнні іх дабрабыту і якасці жыцця.\nУ тым, што ў сельгасарганізацыі ладзяцца справы ў жывёлагадоўлі, значная заслуга ўсяго калектыву. Як падкрэсліў у размове падчас нашага нядаўняга наведвання сельгасфіліяла яго дырэктар Ігар Кузняцоў, усе ў іх працуюць старанна, да выканання сваіх абавязкаў ставяцца з адказнасцю. І механізатары, і жывёлаводы разумеюць, што ад вынікаў іх працы залежаць і дабрабыт гаспадаркі, і іх уласны. Трэба адзначыць, што сярэднямесячная заработная плата па гаспадарцы за студзень-красавік складае 5 млн. 642 тыс. руб., а ў аператараў машыннага даення — ад 6,5 да 7,5 млн. руб. (адна з самых высокіх сярод іншых сельгасарганізацый раёна). Немалую долю ў прыведзеных лічбах складаюць усемагчымыя даплаты: за якасныя паказчыкі, высокую прадукцыйнасць працы, строгае захоўванне тэхналагічных патрабаванняў.\nЗараз дойны статак у СГФ складае 700 кароў, ён сфарміраваны ў асноўным са сваіх цялушак, размешчаны на дзвюх малочнатаварных фермах: “Колбава” і “Чыгірынка”. Вы-творчыя паказчыкі на абедзвюх амаль аднолькавыя. Надой на карову ў гэтыя дні складае ў сярэднім па 16,3 кг малака ў суткі. Штодня на прыёмныя пункты паступае звыш 11 тон якаснай прадукцыі пры таварнасці 95,5%. Пераважная большасць малака прадаецца гатункам “экстра”.\n—Дзякуючы наладжанаму камп’ютарнаму суправаджэнню вытворчасці прадукцыі, ёсць магчымасць пастаянна кантраляваць якасць малака кожнай жывёліны, — адзначыла пры размове галоўны заатэхнік Любоў Корзун. — Калі здараецца змяншэнне паказчыкаў пэўнай каровы, адразу ж прымаюцца канкрэтныя меры.\nРэнтабельнасць вытворчасці малака за 5 месяцаў склала 15,3%.\nЗ адказнасцю ў гаспадарцы ставяцца да нарыхтоўкі кармоў, надаючы асаблівую ўвагу іх якасці. Бо перакананы: чым карову накорміш — тое і атрымаеш. У запасе — не распачатая сіласная яма на 1000 т, 300 т якаснага сена. Зараз на корм жывёле выкарыстоўваецца і зялёная маса.\nЗначную ўвагу надаюць племянной рабоце. Тут лічаць, што 100-працэнтнае штучнае асемяненне дае магчымасць у далейшым атрымліваць высокапрадуктыўных кароў.\nЗ адказнасцю ставяцца жывёлаводы да атрымання здаровага маладняку, яго вырошчвання і захаванасці. Пасля расцёлу аператары машыннага даення на працягу месяца самі выпайваюць цялятак. Затым іх перадаюць на дарошчванне на МТФ “Чыгірынка”, дзе даглядчыкамі працуюць Тамара і Аляксандр Гаўрылавы. Дарэчы, у маі месяцы сярэднясутачныя прывагі кожнага гадаванца па іх групе склалі 800 г.\nЯк заўважыла Любоў Корзун, каб пазбегнуць хвароб і захаваць высокую прадуктыўнасць кароў, трэба строга захоў-ваць усе тэхналагічныя патрабаванні: забяспечваць правільнае і збалансаванае кармленне, своечасова праводзіць усе ветэрынарныя апрацоўкі.\nКіраўніцтва гаспадаркі важным момантам лічыць стварэнне неабходных умоў як на працоўных месцах, так і ў вырашэнні бытавых умоў. На фермах усе працэсы механізаваны, у хлявах устаноўлены і пастаянна працуюць вентылятары, абсталяваны пакоі для адпачынку, маюцца неабходныя бытавыя прыборы. У кожнага жывёлавода ёсць магчымасць прыняць душ, памыць спецвопратку ў пральнай машыне.\nСпыняцца на дасягнутым у сельгасарганізацыі не збіраюцца: тут стараюцца адшукваць новыя рэзервы і ўкараняць іх у практыку, бо ўпэўнены, што новыя тэхналогіі – шлях у будучыню.\n← Финал кубка мира\n21.08.2017 22.08.2017 Газета Кiравец Комментариев нет


Кіеў — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: Кіеў :\n«Суржык + трасянка = тражык»: як украінскі інжынер-канструктар заснаваў белразмоўны клуб у Кіеве\n«Скампанавалі «суржык» і «трасянку» ды атрымалі «тражык». У Кіеве ўжо 5 гадоў дзейнічае клуб аматараў беларускай мовы. Зацікаўленыя ды ахвочыя сустракаюцца раз на два тыдні для вывучэння ды паляпшэння ўзроўню беларускай мовы праз жывое стасаванне.\nмова, людзі, Украіна, Кіеў, актывізм\nВуліцы Кіева праз год пасля\nЮля Сакалоўская распавядае фотаздымкамі пра тое, што адчуваеш на вуліцах Кіева роўна праз год пасля пачатку гістарычных пераменаў, якімі Украіна змяніла не толькі сябе, але і свет вакол.\nКіеў, Украіна, актывізм\nровар, людзі, Вільня, Масква, Варшава, Кіеў, Рыга\nВінтажныя рэтра-заезды на роварах\nХіпсцеры пачатку стагоддзя селі на ровары і адправіліся катацца па цэнтры сіці. Атрымалася падзея ў стылі Tweed Run — «цвідавая прагулка». Запачаткаваная тры гады таму ў Лондане традыцыя дабралася і да нашых даўготаў, вызваліўшы для аматараў усяго вінтажнага вялікі прастор для самарэалізацыі. Generation.by вырашыў не адставаць ад модных тэндэнцый канца сезону.\nровар, Кіеў, людзі, хіпсцеры\nМенск — самая небясьпечная сталіца Эўропы\nКалі не ўлічваць Маскву, Менск можна назваць найменш бясьпечнай сталіцай эўрапейскага кантынэнту. Такую выснову робяць складальнікі рэйтынгу ўзроўню асабістай бясьпекі гарадоў сьвету, апублікаваным амэрыканскай кампаніяй Mercer. Паводле той жа кампаніі, Менск ня самы лепшы горад для жыцьця — у сьпісе гарадоў найлепшых для жыцьця ён заняў 182-е месца з 221-о магчымага.\nМенск, лічбы, рэйтынгі, здарэньні, Вільня, Масква, Варшава, Рыга, Кіеў, Вена\nМаскевіч трапіў у вір украінскіх скандалаў\nБеларускі міністар адукацыі Сяргей Маскевіч трапіў у самую гушчу студэнцкіх пратэстаў у Кіеве, зьвязаных з правядзеньнем там міжнароднай адукацыйнай канфэрэнцыі. Акрамя беларускага міністра адукацыі ўдзел у ёй узялі кіраўнікі профільных міністэрстваў болей за 40 эўрапейскіх краін.\nСяргей Маскевіч, пратэсты, Дзьмітры Табачнік, студэнты, Кіеў\nСтудэнтаў запрашаюць у Кіеў на Акадэмію лідэрства\n«Студэнцкая Рада» запрашае ўзяць удзел у адукацыйнай праграме «Акадэмія студэнцкага лідэрства», што пройдзе ў Кіеве 7–9 траўня.\nстудэнты, навучаньне, Кіеў, Студэнцкая Рада\nIn 0.2218 seconds.


Апошняе абнаўленьне: 12 красавік 2013, 18:30\nКіраўнік краіны Аляксандар Лукашэнка зрабіў новыя прызначэньні ў КДБ, Памежным і Сьледчым камітэтах, а таксама ў МУС.\nПершым намесьнікам КДБ па контравыведнай дзейнасьці стаў генэрал-маёр Ігар Сергіенка, а генэрал-маёр Ігар Бусько прызначаны намесьнікам старшыні КДБ па кадравым забесьпячэньні і арганізацыйнай працы. Абодва гэтыя чыноўнікі ўваходзяць у сьпіс асобаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю Эўразьвязу. Раней Ігар Бусько быў кіраўніком КДБ Берасьцейскай вобласьці, а Ігар Сергіенка — кіраўніком КДБ Магілёўскай вобласьці. Яны трапілі пад візавыя санкцыі 31 студзеня 2011 году.\nНачальнікам упраўленьня КДБ па Берасьцейскай вобласьці прызначаны Вячаслаў Язерскі, а начальнікам УКДБ па Магілёўскай вобласьці — Аляксандар Невяроўскі.\nЛукашэнка прызначыў Ігара Буткевіча першым намесьнікам старшыні Дзяржаўнага памежнага камітэту — начальнікам галоўнага апэратыўнага кіраваньня. Ён замяніў на гэтай пасадзе Аляксея Загародняга, які быў прызначаны пасьля «мядзьвежага дэсанту», але пратрымаўся на сваёй пасадзе каля 8 месяцаў.\nТаксама кадравыя прызначэньні адбыліся ў іншых сілавых органах.\n50-гадовы Ігар Сергіенка зьмяніў на пасадзе першага намесьніка старшыні КДБ Віктара Вягеру, які, таксама як і Сергіенка, пэўны час працаваў у Гарадзенскай вобласьці.\nПаводле журналіста Андрэя Пачобута, «з гарадзенскай пляцоўкі вельмі лёгка пайсьці наверх». Калі на пасадзе кіраўніка КДБ Гарадзенскай вобласьці быў Сергіенка, там шукалі экстрэмізм у кнігах «Лісты зь лесу» Паўла Севярынца і «Выпадковы прэзыдэнт» Сьвятланы Калінкінай і Паўла Шарамета. А таксама на старонках газэты польскай меншасьці «Глос з-над Немна». Таксама вядомыя прыклады, калі журналістам давалі папярэджаньні. Да прыкладу, Яну Роману — за тое, што ён нібыта неаднаразова падаваў замежным СМІ «няпэўную і тэндэнцыйную інфармацыю» пра сытуацыю ў Беларусі.\nКіруючы КДБ Магілёўскай вобласьці, Ігар Сергіенка ў інтэрвію газэце «Вячэрні Магілёў» абгрунтоўваў пашырэньне паўнамоцтваў спэцслужбаў тым, што нібыта праваахоўныя органы ў Эўропе «валодаюць больш шырокімі і жорсткімі паўнамоцтвамі, чым беларускія». Ён скончыў гістарычны факультэт БДУ і Акадэмію кіраваньня пры прэзыдэнце, паходзіць зь вёскі Сталіца Шаркоўшчынскага раёну. У час, калі Сергіенка кіраваў КДБ Магілёўскай вобласьці, некаторыя апазыцыйныя актывісты былі пастаўленыя на прафіляктычны ўлік. Гэта Алег Аксёнаў, Зьміцер Салаўёў, Тацяна Шамбалава.\nПалітвязень Павал Севярынец кажа, што «Лісты зь лесу» адбіралі ў людзей, якія перасякалі мяжу.\n«Мы пісалі лісты, каб канфіскаваную кнігу вярталі. Казалі,што яна знаходзіцца на літаратуразнаўчай экспэртызе, шукаюць злачынства. Некалькі месяцаў яе канфіскоўвалі. Але справа, як нечакана ўзьнікла, так і заціхла.Тое, што КДБ цікавілася і адбірала кнігі — гэта факт. Тады я якраз выйшаў пасьля першай „хіміі“, мы пачалі ствараць БХД. Відаць, каб запалохаць ці не даць разгарнуцца, прэзэнтацыі гэтай кнігі зрывалі, а потым і саму кнігу пачалі трыбушыць».


Канвертаваць Гвінейскую франкаў (GNF) і Augurs (REP) : Калькулятар абменнага курсу\nГвінейскую франк (GNF) і Augur (REP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Гвінейскую франк і Augur пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Гвінейскую франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Augur валюты па змаўчанні. Націсніце на Augurs або Гвінейскую франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГвінейскую франк гэта валюта, у Гвінея (Г.М., GIN). The Augur гэта валюта, у ні ў адной краіне. Гвінейскую франк таксама вядомы як Франк Guineen. Сімвал GNF можа быць запісаная FG. Сімвал REP можа быць запісаная REP. Абменнага курсу Гвінейскую франк Апошняе абнаўленне 22 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Augur Апошняе абнаўленне 22 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. GNF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. REP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


У Брэсце адбыўся пікет супраць адмены дзіцячых ільготаў\nhttp://spring96.org/be/news/22105 2008 2008-06-02T18:26:46+0300 2008-06-02T18:26:46+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПікет быў арганізаваны мясцовай кааліцыяй аб'яднаных дэмсіл (АДС) і праходзіў з 16.00 да 17.00 на брэсцкім стадыёне "Лакаматыў". Яго мэтай было прыцягнуць увагу грамадскасці да праблемы адмены ільготаў для дзяцей, якія згубілі сілу пасля прыняцця ў 2007 годзе закона "Аб дзяржаўных сацыяльных ільготах, правах і гарантыях для асобных катэгорый грамадзян". У рамках акцыі быў усталяваны тэматычны інфармацыйны стэнд, на якім можна было азнаёміцца з праблемай.\nЯк лічыць старшыня абласной арганізацыі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Ігар Маслоўскі, "пікет выканаў сваю задачу". Разам з тым у інтэрв'ю БелаПАН ён адзначыў, што акцыя мела б значна большы грамадскі рэзананс, калі б праводзілася ў людным месцы, а не ў сектары прыватных забудоў, дзе яна была дазволена гарвыканкамам.\nПа словах І. Маслоўскага, пікет з'яўляецца часткай праграмы абласной кааліцыі АДС па абароне сацыяльных правоў грамадзян, рэалізацыя якой будзе працягнутая.\n02.06.2008 Тэгі: акцыі, грамадства


Жлобіншчына заўсёды была багатай на літаратурныя таленты. Тут нарадзіліся, жылі, тварылі, працягваюць плённа працаваць на літаратурнай ніве нямала тых, хто пакінуў прыкметны след у беларускай літаратуры, у тым ліку і рускамоўнай.\nБажанаў Мікалай Данілавіч (02.05.1899-13.01.1985) - пісьменнік, член Саюза пісьменнікаў СССР. Нарадзіўся ў Жлобіне. Закончыў Кіеўскі інстытут народнай гаспадаркі, працаваў інжынерам-эканамістам. У 30-я гады актыўна друкаваўся ў газетах. Цікавіўся мастацтвам, музыкай, жыццём славутых музыкантаў, што яскрава праявілася ў яго кнізе “Рахманінаў” (1962 год, выдавецтва “ Маладая гвардыя”). У 1966 годзе гэты твор выйшаў другім, дапоўненым і выпраўленым выданнем. А ў 1971 годзе ўбачыла свет яшчэ адна мастацкая біяграфія М.Д. Бажанава, у гэты раз пра другога рускага кампазітара – С.І. Танеева. Кніга, як і папярэдняя, таксама выйшла ў серыі “ ЖЗЛ”.\nЖыццё М.Д. Бажанава прайшло на Украіне, дзе ён і памёр.\nГовар Геннадзь Васільевіч (23.03.1945) - пісьменнік, мастак, вынаходнік. Нарадзіўся ў г.Жлобіне. З 1949 года жыве і працуе ў горадзе Гомелі. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі, Беларускага саюза мастакоў і Міжнароднага Саюза пісьменнікаў і майстроў мастацтваў. Лаурэат прэмій: Мітрафана Доўнар-Запольскага, Ежы Гедройца, Бояна, лаурэат абласной літаратурнай прэміі імя А.П.Капусціна. З'яўляецца аўтарам кніг паэзіі "Мае абпаленыя крылы", "Незамглёная ўсмешка", "Мой нечаканы вершапад", "Князь возера", "Ты мяне пацалавала", "Акунёўская бітва", "Мо і так" і інш.\nДобін Рыгор Ізраілевіч - яўрэйскі пісьменнік, родам з Карпілаўкі, што на ўскраіне Жлобіна. У літаратуру ўвайшоў у 20 –х гадах, аўтар кніг пра яўрэйскае жыццё “У Амура”, “На пасеке” і іншых. У перакладзе на рускую мову ў 1977 годзе выйшаў яго зборнік апавяданняў “Рассказы” ( захоўваецца ў фондах Жлобінскага гісторыка – краязнаўчага музея). Жыў пісьменнік у Маскве, на пачатку 90 –х гадоў выехаў на пастаяннае жыхарства ў Ізраіль, ужо тады быў цяжка хворым. Больш падрабязна пра пісьменніка можна прачытаць у кнізе Аляксандра Капусціна “Добрым сэрцам чалавечым” Жлобін, 1993), у артыкуле “З верай у пераможнасць жыцця” ( “Новы дзень”, 3.09. 1994).\nХведар Жычка (20.03. 1927 –25.07.2007) – таленавіты беларускі паэт. Нарадзіўся ў пасёлку Марс (цяпер не існуе) Жлобінскага раёна ў сялянскай сям’і. У розныя гады працаваў ў “ Чырвонай змене”, “Піянеры Беларусі”, “ Бярозцы”, быў галоўным рэдактарам “ Літаратура і мастацтва”, старшым рэдактарам выдавецтва “ Мастацкая літаратура”. Зараз на пенсіі, жыве ў Мінску. Аўтар шматлікіх паэтычных зборнікаў: “ Стой на вахце, сэрца” (1961), “ Абеліск” (1973), “ Абрус” ( 1985), “ Святога вечара чакаю” (1995) і іншых. Напісаў таксама некалькі аповесцей для дзяцей: “ Каштанавы “ Масквіч” (1959), “ Дзень будзе ясны” (1981) і іншыя. У 1977 годзе выдаў зборнік гумарэсак “Спагадлівыя людзі”. Шырока вядомы і як перакладчык, з’яўляецца лаўрэатам Літаратурнай прэміі імя Віцезслава Нэзвала за пераклады і прапаганду чэшскай і славацкай паэзіі. Узнагароджаны Дыпломам і медалем Славацкага літаратурнага фонду.\nКадзетава-Арэстава Валянціна Мікалаеўна (17.04.1951). Нарадзілася ў в. Мікалаеўка Добрушскага раёна. Вучылася ў Ніўскай васьмігодцы, Церахоўскай СШ. Скончыла Мінскі педагагічны інстытут імя Горкага (цяпер універсітэт імя М.Танка).\nПразаік. Піша на беларускай мове. Аўтар кніг прозы «Ад кахання не паміраюць» (1996), «Ля трох пуцявін» (1998), «Шкляная зорка» (2008). За апошнюю кнігу ў верасні 2009 года ў Смаргоні ўручаны дыплом II ступені рэспубліканскага літаратурнага конкурсу на лепшую кнігу года ў галіне прозы. Заслугоўвае ўвагі аповесць «Тэст на першае каханне», якую можна рэкамендаваць для пазакласнага чытання для старшакласнікаў (Зб. «Шкляная зорка», часопіс «Маладосць», № 8 за 2007 год). У 2012 годзе ў бібліятэчцы «Нёмана» пад рубрыкай «Новая жаночая проза» «Песочное время», дзе Валенціна Кадзетава — адна з аўтараў. Па двух апавяданнях – «Ліст» і «Праверка» – знятыя караткаметражныя фільмы.выйшла рускамоўная кніга\nПублікавалася ў «Гомельскай праўдзе», «ЛіМе», «Маладосці», «Полымі», «Беларусі», «Нёмане» і інш.. Пра творчасць В. Кадзетавай станоўча адгукаліся ў крытычных артыкулах У. Саламаха, Г. Далідовіч, А. Казлоў, В. Казько і некаторыя інш.\nУ СПБ з 1999 года.\nКапусцін Аляксандр Пятровіч ( 12.02.1924 – 16.10.1996) - беларускі пісьменнік старэйшага пакалення. Ганаровы грамадзянін Жлобіна. Нарадзіўся ў вёсцы Старая Рудня Жлобінскага раёна ў сялянскай сям’і. Скончыў гістарычны факультэт Гомельскага настаўніцкага інстытута імя В. Чкалава. Вышэйшыя юрыдычныя курсы ў Маскве, член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Працаваў загадчыкам аддзела “ Гомельскай праўды”, адказным сакратаром і намеснікам рэдактара штотыдневіка “ Літаратуры і мастацтва” . Аўтар шматлікіх кніг апавяданняў і аповесцяў: “ Суд ідзе” ( 1959), “ Суд вырашыў” (1975), “ Покліч сэрца”(1976), “ Саленая раса” (1988), “ Старая Рудня” (1990) і іншых. Шмат увагі ў сваёй творчасці ўдзяляў гераічнай гісторыі Жлобіншчыны, яе людзям, часта друкаваўся.\nКапчык Пятрусь Міхайлавіч – журналіст, публіцыст, педагог. Нарадзіўся ў 1944 годзе ў Жлобіне. Працаваў у кніжным гандлі, вучыўся ў БДУ на факультэце журналісткі, які за палітычнае вольнадумства не ўдалося скончыць. Але дыплом аб вышэйшай адукацыі (“чырвоны”) наш зямляк усе – такі атрымаў, ды толькі ўжо ў Махачкале ў мясцовым універсітэце на філалагічным факультэце. Працаваў у “Кулябской правде” ( Таджыкістан), з 1983 года жыве на Украіне ( г.Ізязслаў), дзе настаўнічае ў адной з мясцовых школ. Выдатна ведае і лічыць роднымі для сябе беларускую, рускую. украінскую і польскую мовы. Шмат друкаваўся ў розных выданнях былога Савецкага Саюза. З’яўляецца аўтарам шматлікіх мастацкіх твораў (апавяданняў, гумарэсак) на беларускай мове. Шмат выступае з публіцыстычнымі артыкуламі па праблемах развіцця беларускай культуры, мовы ў такіх выданнях, як “Чырвоная змена”, “Настаўніцкая газета”, “Вожык”, “Звязда” і іншых.\nКуртаніч (Мешчаракова) Вольга (06.03.1963) – беларуская паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Беларусі . Нарадзілася ў 1963 годзе ў Качканары Свярдлоўскай вобласці. Аднак усё дзяцінства і юнацтва, станаўленне як асобы і паэтэсы адбылося на гістарычнай радзіме. У пяцігадовым узросце разам з бацькамі пераехалі ў г. Жлобін. Тут закончыла сярэднюю школу і ў 1980 годзе паступіла ў Гомельскі дзяржаўны універсітэт. Пасля заканчэння ВНУ некаторы час працавала ў шматтыражнай газеце Жлобінскай фабрыкі штучнага футра, затым – у гарадскім Доме культуры.\nЗ 1990 года жыве ў Мінску, дзе да 1993 года працавала ў выдавецтве "Мастацкая літаратура". Наступныя пяць гадоў была супрацоўнікам Нацыянальнай Белтэлерадыёкампаніі, прайшла шлях ад рэдактара радыёстанцыі “Сталіца” да мадэратара пяцігадзінных прамых эфіраў на другім канале беларускага радыё. З 1997 года працавала журналістам рэспубліканскага штотыднёвіка “7 дней”, намеснікам рэдактара газеты “Літаратура і мастацтва”, у іншых СМІ.\nЧлен Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1990 года.\nВершы друкаваліся ў зборніку “Тутэйшыя” (Мінск: “Мастацкая літаратура”, 1989), падборкі вершаў у часопісах “Маладосць” (№9 за 1994; № 3 за 1998), “Неман” ( №3 за 1997), “Полацак” (№3 за 1992 – Кліўленд, ЗША) і іншых. Празаічныя творы друкаваліся ў часопісе “Маладосць” – апавяданні “Пакіньце яго плакаць” (№1, 1994), “У прымрак самоты, у звабны адчай…” (№ 10, 1996); у часопісе “Першацвет” – “Казка пра сяржанта Міхасёва” (№ 6, 1997); у часопісе “Крыніца” – “Па вузкай дарозе ў цесную браму” (№9, 1997) і інш. Пераклады – А.Стригалев “В саду вселенной”.\nВыдадзеныя кнігі: “Птушыным шляхам” (Мінск: “Мастацкая літаратура”, 1990); “Начное сонца” (Мінск: “Мастацкая літаратура”, 1994); “В блистании строк…” (Мінск: “Беларускі кнігазбор”, 2001); “Валавуд” (Мінск: “Беларускі кнігазбор”, 2002), “Залюстрэчча для Алісы” (Мінск: “Беларускі кнігазбор”, 2003).\nЛуд Павел Канстанцінавіч (28.01.1951) - жлобінскі паэт. Нарадзіўся ў 1951 годзе ў в.Дрэбск Лунінецкага района Брэсцкай вобласці. Там жа скончыў школу. Пасля службы ў Савецкай Арміі скончыў вучылішча чыгуначнікаў ў г.Гомель. Працаваў машыністам магістральных цеплавозаў лакаматыўнага дэпо ў Жлобіне. Друкуецца на старонках раённай газеты "Новы дзень" Верш "Молитва" пакладзена на музыку акцёрам тэатра "Христофор" Анатолем Длускім. Музыку на вершы П.К.Луда пісалі і мясцовыя кампазітары А.Пілюга і В.Міхальцоў. Дзе песні на яго вершы былі запісаны на беларускім тэлебачанні кампазітарам Алегам Елісеенковым. Творы былі выкананы А.Саладухай, А.Скрараходам.\nЛупсякоў Мікола ( Мікалай) Радзівонавіч (04.03.1919 – 12.02.1972) – вядомы беларускі пісьменнік, удзельнік Вялікай айчыннай вайны. Хаця і нарадзіўся ў Маскве, але дзяцінства яго і большасць гадоў сталага жыцця прайшлі на сапраўднай радзіме – вёсцы Папаратнае і мястэчку Стрэшын Жлобінскага раёна, дзе аўтар і чэрпаў матэрыялы для многіх сваіх твораў, якія сталі класікай беларускай літаратуры. Сярод шматлікіх кніг Міколы Лупсякова назавём зборнікі апавяданняў “ Першая атака” (1946 год),” Мост” (1947), “ У вераб’іную ноч” (1958), “ На берагах Дняпра” (1966) і іншыя. Пасля смерці пісьменніка выйшлі зборнікі яго апавяданняў “ Міхалаў дуб” (1974), “ Дняпроўская чайка” (1988).\nМарушкевіч Мікалай Цімафеевіч (1924 - 1994) - вядомы беларускі журналіст, публіцыст і арганізатар айчыннай прэсы. Нарадзіўся ў вёсцы Саланое Жлобінскага раёна. У розныя гады працаваў у Жлобінскай райгазеце, "Чырвонай змене”, “Сельскай газеце”, узначальваў Беларускае телеграфнае агенства (Бел Та). Яго жыццевы і творчы шлях адзначаны ордэнам Кастрычніцкай рэвалюцыі, ордэнамі Айчыннай вайны 1 і 2 ступеняў, двумя ордэнамі “Знак Пашаны”, медалямі. Мікалаю Марушкевічу было прысуджана званне “ Заслужаны дзеяч культуры БССР”.\nРагаўцоў Васіль Іванавіч (04.01.1952 - сакавік 2016) – беларускі паэт. Нарадзіўся ў 1952 годзе ў Стрэшыне Жлобінскага раёна. Скончыў Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут па спецыяльнасці «Беларуская мова і літаратура» (1973). Вершы друкаваліся ў часопісах “ Полымя”, “ Маладосць”, “ Роднае слова”, “Першацвет”, газетах “Літаратура і мастацтва”, “Чырвоная змена”. У 1995 годзе ўбачыў свет яго першы паэтычны зборнік “Сутонне” ( у серыі “Бібліятэка часопіса “Маладосць”). Аўтар 6 паэтычных зборнікаў, многіх кніг і артыкулаў па праблемах мовазнаўства (больш 220 навуковых прац), меў навуковую ступень кандыдата філалагічных навук. Жыў ў Магілёве, дзе ў мясцовым педінстытуце ўзначальваў кафедру беларускай мовы.\nВядомы вучоны і літаратар, В.Рагаўцоў быў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2002). У 2014 годзе атрымаў званне Заслужанага работніка адукацыі Рэспублікі Беларусь. Лаурэат літаратурнай прэміі імя Васіля Хомчанкі Магілеўскага абласнога аддзялення грамадскага аб’яднання «Союз писателей Беларуси» (2008) за зборнік вершаў для дзяцей дашкольнага і школьнага ўзросту (2007).\nРынейскі Іосіф Мікалаевіч (08.06.1928) – нарадзіўся ў в. Замен – Рыння Жлобінскага раёна. У 1951 годзе быў прызваны ў рады Савецкай арміі, з якой звязаў усё сваё жыцце. Пасля дэмабілізацыі у 1975 годзе пераехаў на пастаяннае месца жыцця ў г. Жлобіне, дзе працаваў старшыней БООР .\nВершы І. М. Рынейскага друкаваліся газетах “Савецкі Сахалін”, “Сувораўскі націск”, “На страже Родины”, “Знамя труда”, “Новае жыцце”, “Камсамольская праўда”. З'яўляецца аўтарам кніг "Память сердца", "Край наш цветущий".\nСасна Ірына Цітаўна (22.05.1938) - жлобінская паэтэсса. Нарадзілася ў 1938 годзе на Чачэршчыне.. У 1960 годзе скончыла Гомельскі педынстытут. Шмат гадоў працавала выхавальнікам, настаўнікам, завучыць Пірэвіцкай школы-інтэрната. Выкладала і ў Пірэвіцкай сярэдняй школе, працавала сацыяльным педагогам. Яна выхоўвае ў маладога пакалення любоў да роднай зямлі, да гісторыі свайго народа, яго традыцый і культуры. Ірына Цітаўна працягвала працаваць кіраўніком гуртка "Спадчына" ў Пірэвіцкай школе. Сёння яна знаходзіцца на заслужаным адпачынаку.\nСмірнова Марыя Сямёнаўна (05.02.1944) - жлобінская паэтэсса. Нарадзілася ў 1944 годзе ў горадзе Пржэвальск (Кыргызтан). З 1951 года жыве ў Жлобіне. Скончыла сярэднюю школу №5, Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт. Працавала настаўніцай сярэдняй школы №10 г. Жлобіна. З 1964 года супрацоўнічае з газетай "Новы дзень", пачынае пісаць вершы. У 1993 годзе выйшаў яе першы зборнік вершаў "След на зямлі", у які ўвайшлі лепшыя вершы 30-гадовай творчай дзейнасці. У 2012 годзе - другі зборнік "Хачу спяваць табе, зямля". У 2018 годзе - трэці зборнік "Песнь малой родине моей".\nСодаль Уладзімір Ільіч (13.09.1937 - 15.04.2015) – гісторык беларускай літаратуры філолаг, буйнейшы даследчык жыцця і творчасці беларускага паэта – дэмакрата Францішка Багушэвіча (1840 – 1900). Нарадзіўся ў вёсцы Мормаль Жлобінскага раёна. У даведніку “ Беларускія пісьменнікі” ( апошняе выданне 1994 года) запісана- гэта імя не з’яўляецца членам Саюза пісьменнікаў Беларусі” . Але гэта не перашкодзіла яму стаць аўтарам шматлікіх кніг па гісторыі беларускай літаратуры, шматлікіх артыкулаў, пераважным чынам, у газетах “ Наша слова”, “ Голас Радзімы”, “Літаратура і мастацтва” , часопісе “ Роднае слова”. З кніг пісьменніка- даследчыка выдзелім “ Кушлянскі кут” (1990), “ Сцежкамі Мацея Бурачка”(1991), “Тут бачу свой край” ( 1994) і іншыя.\nФедасеенка Уладзімір Канстанцінавіч (22.04.1926 - 03.01.2018) - беларускі празаік, член Саюза пісьменнікаў Беларусі, аўтар раманаў “ Дубовая града”(1965), “Віхры на скрыжаваннях” ( 1970), “ Пасля смерчу”(1975), « Мутныя росы» (1999). Нарадзіўся Уладзімір Канстанцінавіч 22.04.1926 года ў пасёлку Бор Жлобінскага раёна ў сялянскай сям’і. Працаваў у розных газетах і часопісах, у тым ліку старшым рэдактарам у рэдакцыі часопіса “ Беларусь”. Кавалер ордэнаў Айчыннай вайны 2 ступені, Чырвонай Зоркі. Тэма Вялікай Айчыннай вайны з’яўляецца асноўнай у яго творчасці, творы пісьменніка ў многім аўтабіяграфічныя. Пахаваны на Паўночных могілках горада Мінска.\nЧавускі Міхась (Майсей) Моталевіч (25.12.1904 – 01.07.1984) – беларускі пісьменнік, сатырык. Нарадзіўся ў вёсцы Шапілава ( цяпер в. Майскае) Жлобінскага раёна ў сям’і шаўца. Працаваў у газетах,у тым ліку і знакамітай газеце – плакаце “ Раздавім фашысцкую гадзіну” ( 1941—43 гг.). Быў галоўным рэдактарам часопіса “Вожык”. Аўтар зборнікаў апавяданняў, фельетонаў, аднаактовак і сцэнак “Крытычны момант” (1954), “Індык на курорце” (1960), “Рука руку мые” (1964), “Чаму ж не смяяцца?” ( 1969), “Стрэляны Вераб’еў” (1976), дакументальнай аповесці “Фарбамі гневу” ( 1975; 1978).\nШавыркін Міхаіл Мікалаевіч (15.09.1947 - ліпень 2016) – беларускі публіцыст, выступаў па праблемах развіцця беларускай мовы, культуры, педагогікі. Нарадзіўся ў в. Дзяніскавічы Майскага сельсавета Жлобінскага раёна. Беларускі журналіст, педагог. Узнагароджаны значком "Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь" (1996). Скончыў БДУ (1970), Мінскую ВПШ (1976). З 1965 г. працаваў у раённай газеце "Камуніст", з 1972 г. - навуковым, старшым навуковым рэдактарам выдавецтва "Беларуская Энцыклапедыя", з 1983 г. рэдактар аддзела часопіса "Народная асвета", з 1987 -2006 гг. працаваў галоўным рэдактарам часопіса "Роднае слова".\nШадукаева Людміла Барысаўна (27.06.1950) – нарадзілася ў г.Бабруйску Магілёўскай вобласці. У 1970 – 1975 гадах вучылася ў Ульянаўскім педагагічным інстытуце на філалагічным факультэце. Працавала карэспандэнтам, а далей загадчыцай аддзелам пісем у гарадской газеце “Гарачы ключ” ў Краснадарскім краі, потым карэспандэнтам у газетах у Бабруйску і Данецку. З 1984 года працавала ў газеце “Металург” БМЗ . Друкавалася ў гарадскіх газетах “Гарачы ключ” , “Камуніст”, “Новы дзень”, у краевых газетах “Савецкія Кубаны”, “Камсамолец Кубані”, ў рэспубліканскіх "Савецкая Беларусія”, “Знамя юнасці”. З'яўляецца членам Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2006 года. З'яўляецца аўтарам кніг "Стальная песня" і "Провинциальный блюз".\nЯцук Мацвей Сямёнавіч (1911—1987) – жлобінскі паэт, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, па прафесіі будаўнік. Друкаваўся ў газетах, аўтар паэтычных зборнікаў на рускай мове “Поющий камень” (Мн., 1968), «Мои координаты» (Мн., 1971).


Маргарита Гайдаржи 21/04/2018\nАднойчы ў стражытнай Грэцыі цар Кіпра Пігмаліён высек скульптуру жанчыны – Галатэю. І такім прыгожым было яго тварэнне, што Пігмаліён закахаўся – дарыў ёй падарункі, апранаў у прыгожыя ўборы, але камень заставаўся каменем. Тады Афрадыта, багіня кахання, кранутая пачуццямі кіпрыянскага цара, ажывіла мармуровую жанчыну…\nАднойчы ў амаль што сучаснай Англіі прафесар фанетыкі Генры Хіггінс пайшоў у заклад з палкоўнікам Пікерынгам, што зможа зрабіць з кветачніцы-гандляркі самую сапраўдную герцагіню – навучыць яе правільна размаўляць, апранацца, весці сябе ў грамадстве. І выіграў…\nСваё бачанне вядомейшай п’сы “Пігмаліён” прадэманстраваў 14 красавіка Рускі драматычны тэатр Літвы на сцэне Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэтра. Паставіла твор Бернарда Шоу малады літоўскі рэжысёр Лінда Урбона, выхаванка Тбіліскага універсітэта тэатра і кіно імя Шота Руставэлі.\nНезвычайнасць класічнай літаратуры змяшчаецца ў тым, што кожны там бачыць, што яму блізка, таму пастаноўкі адной і той жа кнігі адрозніваюцца кардынальна. Адны ў “Пігмаліёне” бачаць сацыяльную праблематыку, другія – дэмакратычны дух, хтосьці – карысць адукацыі, Лінда Урбона вылучыла гісторыю кахання Элізы Дуліттл і Генры Хіггінса. Таму і прафесара іграе не пяцідзесяцігадовы акцёр, як гэта водзіцца, а малады Вячаслаў Лук’янаў.\nП’еса пачынаецца вельмі дынамічна – цудоўная ігра акцёраў, англійскі гумар, інтрыга ператварэння кветачніцы ў герцагіню прысутнічае адразу.\nІлюзіі прысутнасці дапамагаюць вельмі рэалістычныя дэкарацыі (мастачка – Ніно Кіціа) і спакойная, ледзь заўважная музыка, якая дапамагае адчуць душэўны стан герояў (кампазітар – Фаустас Латэнас). Таксама цікавай задумкай стала размяшчэнне на сцэне манументальнага памеру частак тварэння стражытнагрэчаскага Пігмаліёна, ствараючы кантраст паміж вялікасцю мармуровай Галатэі і героямі. Такі філасофскі ход падкрэсліў вялікасць антычнай культуры і тое, што амаль усё мастацтва будуецца менавіта на ёй. Юліана Валодзька (Эліза) цудоўна перадае няправільны дыялект гаворкі сваёй гераіні, яе рухі, паводзіны – усё ў дзясятку. Сцэна на прыёме ў доме маці прафесара, дзе кветачніца сутыкаецца з астатнімі гасцямі, бліскуча паказвае кантраст двух слаёў насельніцтва – арыстакратыі і мяшчанства, а таксама смешнае імкненне “залатой” моладзі быць моднымі: каб хоць неяк апраўдаць недарэчнасці, якія гаворыць Эліза, Хігінс кажа, што яна проста ўжывае сучасныя выразы маўлення, што раіць рабіць і астатнім. Ён і сам смяецца з грамадства, да якога належыць. У пастаноўцы Хігінс атрымаўся даволі непрыемным чалавекам: гаворыць не вельмі прыстойныя словы, паводзіць сябе эгаістычна, пастаянна лаецца, ходзіць з рукамі ў кішэнях і звініць манетамі. Ну, прама скажам, не мужчына-мара. Але Эліза насамрэч у яго закахалася і з той нахабнай і вульгарнай гандляркі ператварылася ў сапраўдную ледзі. Заклад прафесар фанетыкі выйграў, але зусім не заўважыў, што кветачніца – гэта не кубак, не скакавы конь, які прыйшоў першым да фінішу, а дзяўчына. Вельмі кранальна перадае пачуцці Элізы сцэна, калі яна абдымае пантофлі свайго каханага – найвысшая ступень адданасці.\nВось такая верная Эліза Хігінсу не падабаецца (мужчыны!). А пачынае кахаць ён сваю “Галатэю”, толькі калі яна яго астаўляе, становіцца самастойнай і не хоча заўважаць прафесара. І трэба сказаць, даволі непрыены характар Хігінса, перакананага халасцяка, пачынае змяняцца. Дажыўшы да сарака гадоў ён толькі зараз пачынае разумець, што такое каханне і сяброўства.\nДык хто каго высек з мармуру: Генры Хіггінс Элізу Дуліттл ці наадварот? Усе мы трошкі пігаліёны і галатэі. Ствараем адзін адно.\nФота — Д. Матвеяў\nБеларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатрБернард ШоуПігмаліён\nБиблионочь как средство от бессонницы


Птушкі вяртаюцца на Мальту | BirdWatch.by\n28.08.2009 - 12:00 | Harrier\nГэты сезон гнездавання птушак стаў выключным для Мальты. Пра гэта паведамляе новая справаздача арганізацыі BirdLife Malta.\nДзевяць рэдкіх відаў птушак (якія ёсць звычайнымі для іншых краін рэгіёну) павялічылі сваё распаўсюджанне на Мальтыйскіх астравах у параўнанні з мінулым годам. Яшчэ чатыры віды, якіх не адзначалі на гнездаванні ў 2008г., зарэгістраваны на гнездаванні сёлета.\nНайбольш цікавымі ўяўляюцца 2 гняздуючыя пары сокала-пустальгі, адзначаныя ўпершыню за апошнія 15 год, а таксама зусім новы від для Мальты - бледны свіргуль (Apus pallidus). Ўпершыню за апошнія амаль 100 год зноў адзначана на гнездаванні горная пліска. А звычайная зязюля ў якасці гняздуючай птушкі зарэгістраваная на востраве толькі ў чацвёрты раз.\nBirdLife лічыць галоўнай заслугай у з’яўленні новых для Мальты гняздуючых відаў забарону на вясновае паляванне, якой сёлета споўнілася 2 гады. Менавіта адсутнасць або значнае змяншэнне турбавання птушак чалавекам у пачатку гнездавога сезону з’явілася асноўнай прычынай магчымасці гэтых цікавых назіранняў.\n“І хаця браканьерскі адстрэл птушак усё яшчэ шырока распаўсюджаны пад час вясновай міграцыі галоўным чынам на поўдні вострава, аднак параўнаць інтэнсіўнасць адстрэлу птушак раней і цяпер немагчыма. Але новай праблемай стала нелегальнае паляванне на птушак пасля адкрыцця легальнага палявання на дзікіх трусікаў, якое пачынаецца 1 чэрвеня”. – сказаў д-р Андрэ Рэйнэ (Dr Andre Raine) з BirdLife Malta.\nКанстанцін Крэйзэр (Konstantin Kreiser), менэджэр еўрапейскага аддзялення BirdLife па палітыцы Еўразвязу так пракаментаваў справаздачу: ”Прыемна ведаць, што гэтыя птушкі вяртаюцца на Мальту, таму што ў большасці іншых краін гэтыя віды не належаць да рэдкіх. Гэта вялікі BirdLife і Дырэктывы ЕЗ па дзікіх птушках, якую Мальта ў рэшце была прымушана выконваць”.\nНа здымку Дзьмітрыя Якубовіча – звычайная зязюля


Па 14 капеек за літр: як робяць бярозавы сок у беларускай правінцыі - 13.04.2018, Sputnik Беларусь\nПа 14 капеек за літр: як робяць бярозавы сок у беларускай правінцыі\nКарэспандэнт Sputnik пагуляў сярод бяроз, абгорнутых пакетамі, зазірнуў на завод і прасачыў шлях бярозавага соку з лесу на крамную паліцу. 13.04.2018, Sputnik Беларусь\nрэпартаж, у беларусі, грамадства, беларусь, старыя дарогі\n13:59 13.04.2018 (абноўлена: 22:17 13.04.2018)\n© Sputnik Сергей ЛескетьБярозавы сок\nКарэспандэнт Sputnik пагуляў сярод бяроз, абгорнутых пакетамі, зазірнуў на завод і прасачыў шлях бярозавага соку з лесу на крамную паліцу.\nБярозавы сок у мястэчку Старыя Дарогі вырабляюць ужо не адзін дзясятак гадоў. Менавіта тут размешчана багатая на бярозы лясная гаспадарка і плодаагароднінны завод, які забяспечвае напоем не толькі Беларусь, але і іншыя краіны. Sputnik даведаўся, як робяць бярозавы сок у беларускай правінцыі.\nСок даюць амаль 5 тысяч бяроз\nПерад трапленнем на крамны прылавак старадарожскі бярозавы сок праходзіць доўгі шлях. Адпраўны пункт — мясцовая лясная гаспадарка.\nСёння сок збіраюць з амаль пяці тысяч бяроз на асаблівых лясных участках. Выбіраюць прыдатныя: тыя, якія праз пяць гадоў плануецца ссекчы, абсалютна здаровыя і са ствалом не меней за дваццаць сантыметраў у дыяметры.\n© Sputnik Валерия БерекчиянБярозку выбіраюць прыдатную - здаровую і са ствалом не меней за дваццаць сантыметраў у дыяметры\nБярозку выбіраюць прыдатную - здаровую і са ствалом не меней за дваццаць сантыметраў у дыяметры\n"Задзейнічаем бярозы далей ад палёў з іх угнаеннямі і дарог, каб прадукт атрымліваўся экалагічна чыстым", — распавёў вядучы інжынер па лесанарыхтоўках і перапрацоўцы Пётр Чыж, праводзячы нас па адным з участкаў.\nВакол — бярозы з прывязанымі да іх дваццацілітровыми цэлафанавымі мяшкамі. Позняй раніцай не сустрэць ніводнага пустога: за суткі з кожнага дрэва збіраецца ад 10 да 30 літраў.\n"Хоць нешта за ноч ды нацякло. Глядзіце, вось тут амаль поўны мяшок, добрая бяроза", — адзначыў адзін з супрацоўнікаў мясцовай лясной брыгады.\nУ мяшкі сок трапляе з невялікіх адтулін па спецыяльных "латках". Цікавімся, ці не пакутуе дрэва. "Усякае раненне шкодна, як і маленькі парэз на пальцы. Таму і задзейнічаюцца бярозы, якія неўзабаве плануецца высечы", — прызнаўся Пётр Чыж.\n© Sputnik Валерия БерекчиянВядучы інжынер па лесанарыхтоўках і перапрацоўцы Пётр Чыж\nВядучы інжынер па лесанарыхтоўках і перапрацоўцы Пётр Чыж\nСённяшняй прахалодзе ў лясгасе рады: падсочкі ажыццяўляюць вясной — да набракання пупышак. Як толькі з'явяцца першыя маладыя лісточкі, рух соку спыніцца.\n"Аптымальная тэмпература — каля сямі градусаў цяпла. Калі плюс дваццаць пратрымаецца больш трох дзён, пачнецца закісанне. Тады прыйдзецца дэзінфікаваць адтуліны, латкі і мяшкі, каб сок ішоў чыстым", — распавёў інжынер.\nАмаль 400 тон за сезон\nЗа мінулыя дзесяць дзён Старадарожскі лясгас нарыхтаваў ужо 127 тон бярозавага соку. Праца кіпіць: па заданні на сезон трэба ўдвая больш. У сярэднім сок здабываюць на працягу месяца — так было ў мінулым годзе. Тады спрыяла надвор'е, успамінаюць супрацоўнікі: першую партыю здалі ўжо ў пачатку сакавіка, а нарыхтаваць змаглі ўдвая больш за запланаванае: 380 тон.\n© Sputnik Валерия БерекчиянУсім жадаючым дазволена нарыхтоўваць бярозавы сок самастойна і бясплатна\nУсім жадаючым дазволена нарыхтоўваць бярозавы сок самастойна і бясплатна\nАд дрэва да дрэва свежы сок збірае трактар у велізарную бочку, потым яго адвозяць на мясцовы перапрацоўчы завод.\nНарыхтоўкай соку ў Старадарожскім лясгасе займаецца шэсць брыгад па тры-чатыры чалавекі. Некаторыя з іх сустракаюць гасцей у невялікага вогнішча побач з пад'язной дарогай.\n"Я ў лясніцтве 26-ы год працую, з іх 22 — сок збіраю. Самае складанае — мяшкі правільна падвязваць, інакш сок можа міма цекчы. Ніхто не любіць гэтую працу рабіць, але яна ж важная такая! Прыходзіцца мне", — распавёў супрацоўнік брыгады Уладзімір Герасімовіч, зліваючы ў бочку сок з амаль поўнага мяшка.\n© Sputnik Валерия БерекчиянСупрацоўнік брыгады Уладзімір Герасімовіч займаецца зборам соку ў лясніцтве ўжо 22 гады\nСупрацоўнік брыгады Уладзімір Герасімовіч займаецца зборам соку ў лясніцтве ўжо 22 гады\nДля мясцовых жыхароў участкі нарыхтоўкі — лакацыі для дадатковага заробку: часам іх наймаюць, калі патрабуецца дапамога, праўда, за невялікую, паводле слоў Пятра Чыжа, плату.\nАтрымаць "сваю" бярозу можа любы ахвотны\nВыпадкі незаконнага спуску, распавядае ён, здараюцца вельмі рэдка. Незаконная здабыча бярозавіку караецца штрафам (да 50 базавых велічынь — каля 600 долараў). Да таго ж, за гаспадаркай сочаць лясная ахова і дзяржінспекцыя аховы жывёльнага і расліннага свету пры прэзідэнце.\nКупіць свежы бярозавы сок можна ў любым лясніцтве раёна па 14 капеек за літр: напрыклад, за ўчора мясцовым жыхарам прадалі цэлую тону. Асноўная ж маса штодня з'язджае на завод.\n© Sputnik Валерия БерекчиянСок збіраюць з амаль пяці тысяч бяроз на асаблівых лясных участках\nСок збіраюць з амаль пяці тысяч бяроз на асаблівых лясных участках\nНекаторыя з мясцовых бяроз выкарыстоўваюцца звычайнымі грамадзянамі: ім дазволена нарыхтоўваць бярозавы сок самастойна і бясплатна. Лясны білет у гаспадарцы выпісваюць усім жадаючым, інструктуюць іх і "замацоўваюць" за імі прыдатныя дрэвы.\n"Па тры-пяць бяроз на сям'ю. А калі сканчаецца тэрмін нарыхтоўкі, абавязваем закрыць "ранку" і "здаць" бярозы па ўсіх правілах. Чорнага рынку, мабыць, няма: ён можа з'явіцца, калі дазваляць нарыхтоўку соку індывідуальным прадпрымальнікам. Але яны да нас не звяртаюцца, хаця прадаставіць участак па запыце мы абавязаныя і ім таксама", — падзяліўся Пётр Чыж.\n© Sputnik Валерия БерекчиянНарыхтоўкай соку ў Старадарожскім лясгасе займаецца шэсць брыгад па тры-чатыры чалавекі\nНарыхтоўкай соку ў Старадарожскім лясгасе займаецца шэсць брыгад па тры-чатыры чалавекі\nПатрабаванні мясцовага завода да якасці пастаўляецца соку — высокія (у прыватнасці, таму, што прадукт вязуць за мяжу), ды і пастаўшчыкоў хапае, распавёў ён.\n"У першых партыях у нас быў недахоп цвёрдых рэчываў, завод браць не хацеў, цяпер усё ў парадку. Пастаўшчыкоў у іх шмат, нават у чарзе стаяць: не паспяваюць увесь перапрацоўваць", — распавёў вядучы інжынер па лесанарыхтоўках і перапрацоўцы.\n© Sputnik Валерия БерекчиянНа заводзе вырабляюць не толькі чысты бярозавы сок, але і змешваюць яго з іншымі сокамі\nНа заводзе вырабляюць не толькі чысты бярозавы сок, але і змешваюць яго з іншымі сокамі\nСок едзе ў Нарвегію, Англію і не толькі\nПрайшоўшы не адно аддзяленне Старадарожскага пладовагароднінавага завода, сок трапляе ў шкляныя бутэлькі з этыкеткай "Стадар", якія можна сустрэць на крамных паліцах па ўсёй краіне.\nПа словах начальніка аддзела збыту Ягора Дубоўка, завод працаваў даўно, аднак у 2012 годзе яго вырашана было знеслі. Пабудавалі нанова і аснасцілі лініяй, якая дазволіла яму спецыялізавацца на сокавай прадукцыі.\n© Sputnik Валерия БерекчиянТрактар збірае свежы сок у цыстэрну\nТрактар збірае свежы сок у цыстэрну\n"Аб'ёмы вытворчасці заўсёды розныя: сезон на сезон не падобны. У мінулым годзе нарыхтавалі каля 1200 тон, а ў гэтым нават прагназаваць не можам: паглядзіце ў акно, хіба адгадаеш?" — задумаўся ён.\nЗ агульнага аб'ёму вырабленага тут бярозавіку беларусы выпіваюць толькі 15% — астатняе з'язджае ў Расію, Польшчу, Германію, Нарвегію і Англію. "Калі не браць у разлік вялікія гарады, многія беларусы робяць бярозавы сок самі", — растлумачыў ён.\n© Sputnik Валерия БерекчиянБутэлькі праходзяць папярэднюю апрацоўку парай\nБутэлькі праходзяць папярэднюю апрацоўку парай\nСок з усіх бліжэйшых лясгасаў прыбывае да заводу ў машынах. Вытворчая лабараторыя адбірае ўзоры, вызначае нармаваныя паказчыкі і вырашае, ці прыдатны ён для вытворчасці.\nНа тэрыторыі завода не надта шматлюдна, але вельмі шумна: за самую складаную працу ў кожным аддзяленні адказваюць машыны, якія працуюць, вядома, пад кантролем людзей.\n© Sputnik Валерия БерекчиянЗа самую складаную працу ў кожным аддзяленні завода адказваюць машыны, якія працуюць пад кантролем людзей\nЗа самую складаную працу ў кожным аддзяленні завода адказваюць машыны, якія працуюць пад кантролем людзей\n"Аб'ёмы вялікія, так што на разліў у бутэлькі мы адпраўляем толькі частку соку, астатняе пасля кароткачасовай высокатэмпературнай стэрылізацыі змяшчаем у асептычныя мяшкі па 220 кілаграмаў для далейшага захоўвання ў якасці паўфабрыката. Кансерванты мы ў сок не дадаем, а пасля гэтага працэсу ён можа захоўвацца два гады. Так яго атрымоўваецца выкарыстоўваць не ў сезон", — распавяла начальнік цэха Дар'я Ценікава.\n© Sputnik Валерия БерекчиянСупрацоўнікі грузяць разліты сок у адмысловыя сеткі і змяшчаюць у стэрылізатары\nСупрацоўнікі грузяць разліты сок у адмысловыя сеткі і змяшчаюць у стэрылізатары\nСок, які вырашана разліць, перш за ўсё фільтруюць. У аддзяленні прыгатавання ў яго дадаецца цытрынавая кіслата і — пры неабходнасці — цукар або іншы сок. Сок праходзіць дэаэратар (апарат для выдалення паветра) і паступае на фасаванне.\nМашына для фасоўкі разлівае сок па бутэльках, якія да гэтага часу таксама паспяваюць прайсці папярэднюю апрацоўку. Апарат закручвае на іх вечкі, пасля чаго супрацоўнікі грузяць разліты сок у адмысловыя сеткі і змяшчаюць у стэрылізатары. Далей іх застаецца толькі прамаркіраваць: абгарнуць у этыкетку, нанесці дату на корак, прыляпіць кантрольны знак і адправіць на склад.\n© Sputnik Валерия БерекчиянАб"ёмы вытворчасці заўсёды розныя; летась нарыхтавалі каля 1200 тон\nАб"ёмы вытворчасці заўсёды розныя; летась нарыхтавалі каля 1200 тон\nБярозавы сок тут прапануюць не толькі ў чыстым выглядзе, але і змешваюць з іншымі сокамі: яблычным, гранатавым, чарнічным, ёсць нават напой з мятай і хлебным водарам. Апошні, па словах Дубоўка, асабліва ацанілі немцы, якія нядаўна прыязджалі на завод.


Будзьма беларусамі! » «Каб не трапляць туды, куды мы трапілі, і пабудаваць лепшае жыцце, мы павінны станавіцца грамадзянамі». Мікола Папека — пра жыццё, творчасць і пчалярства\n02.08.2021 | Грамадства\nКалі гаворка пра Міколу Папеку, жыхара вескі Лінова Пружанскага раёна, то абавязкова у звязку з азначэннямі — паэт і пчаляр. А з нядаўняга часу да гэтых характарыстык дадалася яшчэ адна — «карагоднік». Многія ведаюць: ен быў у складзе 4-й дзясяткі па сумнавядомай крымінальнай «карагодна-вадаметнай справе», якой ужо вынеслі прысуд.\nНа Брэстчыне гэта асоба даволі вядомая: аўтар адметных вершаў на беларускай мове, заснавальнік Мядовай прэміі, вялікі аматар беларускай мовы і краязнаўца. А, галоўнае, чалавек, які ў свеце скажонай маралі захаваў унутраную свабоду ды не згубіў спрадвечнага разумення паняццяў «дабро» і «зло». Падчас размовы папрасілі яго крышачку расказаць пра сябе, бо яго прыклад для кагосьці можа стаць пэўнай падтрымкай.\n«Сярод начы будзеш прачынацца, таму што прыдзе адно слова...»\nСпачатку працаваў пчаляром у Ліноўскім лясніцтве Пружанскага лясгасу, а потым пайшоў на вольныя хлябы, зарабляючы на жыцце пчалярствам. Зараз працуе ва ўласнай гаспадарцы. І калі падчас следства па «карагодна-вадаметнай справе» яго назвалі «часова беспрацоўным», вельмі абразіўся ды адказаў на тое: «Я маю пасаду: ПАЭТ, а дакладней, гаспадар-прысядзібнік, пчаляр і паэт. Ні беспрацоўным, ні дармаедам сабе не лічу».\nЦяга да зямлі, па яго словах, абумоўлена, перш за ўсе, тым, што з дзяцінства жыў у сельскай мясцовасці і быў звыклы да працы. Кажа, што чалавека інтэлектуальнай працы ўбачыў упершыню, калі ў іх хаце кватэравала настаўніца. Ен быў яшчэ малым, і яму было вельмі цікава, як гэта чалавек працуе, седзячы за сталом, а не корпаючыся ў хляве. Потым звычка да сялянскай працы перайшла ва ўсведамленне, што так патрэбна быць. «Гэта як грэчаскі герой Антэй, які паміраў, калі яго адрывалі ад зямлі, а калі дакранаўся да зямлі, ажываў», — гэтай аналогіяй ен вызначае не толькі свае асабістае стаўленне да Зямлі. Па сутнасці гэта — вобраз народа: калі адарваць нацыю ад зямлі, нацыя памрэ.\nПасля заканчэння школы, у 1979 г., з прафесійным выбарам асабліва не вагаўся: пайшоў вучыцца ў Смілавіцкі зоаветэрынарны тэхнікум, каб атрымаць прафесію тэхніка-пчаляра. Потым працягнуў вучобу ў Украінскай сельскагаспадарчай акадэміі (Кіеў) на зоаінжэнерным факультэце у групе пчаляроў. Так што спадар Мікола — прафесійны пчаляр, які мае ў гэтай сферы вышэйшую адукацыю.\nЦяга да паэзіі таксама з юнацтва, калі ен пачаў пісаць першыя вершаваныя нататкі. Спанукала да іх напісання перш за ўсе, як сам кажа, нараджэнне ў адпаведных бацькоў: «Я дзякую жыццевай драме, што ў адной партрэтнай раме звеў бацьку з маці лес...» Але на тое паўплывалі не толькі бацькі, але і адчуванне адзіноты, якое яму прыйшлося зведаць пасля таго, як сям’я пераехала ў Маладзечанскі раен. Дзеці смяяліся з яго паляшуцкай мовы. Адчуваючы ізаляванасць ад аднагодкаў, юнак знайшоў суцяшэнне ў паэзіі. «У такія моманты, — гаворыць Мікола, — паэзія стукалася сама, варта было яе толькі паклікаць, і яна прыходзіла».\nТрапіўшы пад чары паэзіі, Мікола старанна вырошчваў з сябе паэта, чытаючы і асэнсоўваючы творчасць іншых. Але, паэзія — гэта вынаходніцтва. І калі ты жадаеш стаць паэтам, то павінны вынайсці нешта свае, свой почырк, сваю форму. Гэтакія пошукі — крапатлівая, насамрэч, справа, гэта шмат бяссонных начэй: «Сярод ночы будзеш прачынацца, таму што прыдзе адно слова, без якога, калі ты яго не запішаш, усе разваліцца, і потым ты гэта слова не вернеш...» Урэшце, атрымалася. З’явіліся публікацыі ў перыядычных выданнях, у тым ліку ў рэспубліканскім штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва». У 1999 г. у Брэсце выйшаў паэтычны зборнік «Чарнавікі», адзначаны прэміей Таварыства вольных літаратараў.\nРасейскія знаўцы паэзіі сцвярджалі: паэзія есць толькі там, дзе паэт выцягвае «СОМа» (па расейску), што значыць «смысл, образ і музыка». У вершы павінны быць сэнс, вобраз і гучанне. Калі ўсе гэта ўвасабляе верш, тады гэта паэзія. Калі адзін з кампанентаў адсутнічае, тады адсутнічае і паэзія. Верш будзе, а паэзіі — не.\nВершы Міколы Папекі, маючы кантэкстам нейкую думку, сюжэт або малюнак, гучаць выразна і завершана, але яны не заўседы маюць рыфму. «А паэзія не заўжды і не абавязкова павінна быць рыфмаванай», — тлумачыць іх аўтар. Гармонія ў іх забяспечваецца рытмам, пульсуючым, як сэрца. Па словах Міколы Папекі, «многія мастакі былі цікавыя менавіта тады, калі яны толькі вучыліся, спрачаліся, пабойваліся, церабіліся, праломваліся, пранікалі, а гэта тое, чаго ў дасведчаных мастакоў, для якіх мастацтва становіцца рамяством, не хапае». Гэтая заўвага крыху дапамагла зразумець прыроду творчасці паэта. Няўпэўненасць ды знянацкае адкрыцце — вось што, аказваецца, патрэбна паэту, каб ствараць нешта вартае.\n«Мядовую прэмію, акрамя нас, ніхто не прыдумаў»\nНехта сказаў: «Здаецца, калі б не ведаў, што Мікола Папека пчаляр, то здагадаўся б па ягоных вершах, бо у іх фігуруе вобраз пчалы». Пчалярства стала для яго справай, якая не толькі дапамагае зарабляць на жыцце, але і прыносіць яму натхненне. «Не толькі прадукты пчалярства (восак, мед, пыльца, пярга, праполюс, гемагінаты розныя, медавуха, пчаліны водар) маюць карысць для чалавека, нават, гучанне пчалы перадае рытмы чалавеку, а паэзія — гэта рытмы» — разважае Мікола Папека. — Лёс пчалы перагукаецца з лёсам чалавека. Нават, у беларусаў прынята гаварыць, што памірае толькі тры істоты на зямлі: чалавек, бусел і пчала, усе астатнія — здыхаюць».\nЗахапленне пчоламі таксама — з дзяцінства. Калі памер дзед, выдатны пчаляр, бабуля 17 гадоў сама трымала пчальнік. Тады, будучы хлапчуком, ен увесь час лазіў у тыя вуллі. Потым, калі ен яшчэ вучыўся ў школе, бацькі па яго просьбе купілі тры вуліка. І з таго моманту хлопец ужо амаль самастойна акунуўся ў гэту справу. Пасля школы абраў прафесію пчаляра. Думаў яшчэ тады: вось будзе добрая праца — летам буду займацца пчаламі, а зімой можна будзе чытаць кнігі.\nМед пчаляра і паэта Міколы Папекі смакавалі многія творчыя людзі Беларусі. У 2001 годзе ен заснаваў арыгінальную, «салодкую» Мядовую прэмію — пуд, 16 кг або вядро меду, якім ен вырашыў «падсалоджваць» творчую дзейнасць літаратараў.\n«У свой час я пазнаеміўся з інтэлектуаламі берасцейшчыны Міколам Пракаповічам, Алесем Каско і іншымі літаратарамі. І ў многіх у галаве вітала ідэя заснаваць прэмію, каб неяк адзначаць дзейнасць літаратараў. Вось я і падумаў: а чаму не зрабіць? Гэта цікава, карысна і патрэбна. Прэмію я ўручаў часцей за ўсе у Пружанскім палацыку. А таксама у Косава і Берасці. З гэтай нагоды збіралася адпаведная публіка, усе праходзіла ўрачыста. Першую прэмію я аддаў свайму сябру Алесю Каско. Бывала, што прэмію я прызначаў сам ад сабе таму, хто (ды чыя творчасць) мне спадабаецца. Бывала, нехта падскажа. Часта я абапіраўся на меркаванні таго ж Алеся Каска ці Міколы Пракаповіча. Часам нагодай да ўзнагароды быў юбілей. На самой справе не заўжды прэмія давалася менавіта лепшаму пісменніку ці паэту. Украінскую паэтку Ніну Горык я ўзнагародзіў за працу па перакладах на ўкраінскую мову нашых берасцейскіх паэтаў. Мы, у сваю чаргу, перакладалі ўкраінцаў на беларускую мову. Гэтыя кнігі былі выдадзеныя. Таксама я даваў прэмію Леаніду Галубовічу за тое, што ен апекваўся двумя берасцейскімі паэтамі. Гэта Васіль Гадулька і Мікола Купрэеў. Ведаеце, Беларусь — не самая спрыяльная краіна для дабычы меду. Меду значна больш у Расіі, ва Украіне і іншых краінах. Але, Мядовую прэмію, акрамя нас, ніхто не прыдумаў».\n«Страціць мову вельмі легка, а вярнуць яе цяжка»\nУ разрад яго захапленняў уваходзіць і перакладанне з польскай мовы творчай спадчыны нашага земляка пісьменніка і публіцыста XIX ст. Юзафа Ігнацыя Крашэўскага. Пераклаў на беларускую мову цалкам яго ідылію «Веска». Гэта быў паэтычны пераклад. А пасля — аповесць «Чэрча Магіла», твор, які да яго яшчэ не перакладаўся.\n«Для таго, каб развіваць беларускую мову, каб яна жыла, патрэбна некаму перакладаць. Многія лепш за мяне ведаюць мовы, але яны не перакладаюць. А мне гэта цікава, нават, для практыкавання розуму, як некаторым цікава разгадваць красворды. А мяне красворды не цікавяць, мяне цікавяць сэнсы, вобразы, думкі. Да таго ж, я незадаволены перакладамі расейскіх паэтаў. Хачу адзначыць дапамогу жонкі і Міколы Аляхновіча ў перакладзе аповесці "Чэрча Магіла". У гэтай аповесці згадваюцца падзеі, якія адбываліся ў весцы Доўгае, што на тэрыторыі сучаснага Пружанскага раену. Кніга вельмі цікавая, па сучаснаму злабадзенная. Таксама пра суды, нелюдства... Кніга ў мяне ляжала гады тры, ну а выдаць яе вырашыў толькі селета, таму што вісела пагроза, што не паспею гэта зрабіць. Было ўжо проста шкада працы...», — распавеў спадар Мікола пра кнігу Ю. Крашэўскага ў яго перакладзе, якая толькі-толькі выйшла з друку.\nАмаль усё жыццё Мікола Папека гаворыць па беларуску. «Быў адзін момант, калі я выйшаў са школы і мова ў мяне выляцела, таму што тады ў мяне яшчэ не было выразнай нацыянальнай свядомасці, — дзеліцца ўспамінамі ен. — Амаль у адно імгненне вылецела. Ужо праз месяц мы спрабавалі размаўляць па беларуску, і смяяліся над сабой, нагэтулькі яна выляцела. А сапраўдная свядомасць да мяне прыйшла падчас вучобы ў Украінскай сельскагаспадарчай акадэміі. Беларускую мову я вярнуў цераз украінскую. Менавіта там я зразумеў, што страціць мову вельмі легка, а вярнуць яе цяжка, ды ўсвядоміў, што патрэбна беларуская мова, інакш мы не будзем народам. А калі мы не будзем народам, не будзем вольным гаспадаром у сваей хаце, то гаспадаром будзе нехта іншы, і ен будзе наводзіць тут свой парадак...». Падчас судовага працэсу па «карагодна-вадаметнай справе» спадар Мікола прынцыпова і цверда настойваў на тым, каб яго судзілі на беларускай мове.\n«На судзе мне было вельмі складана даводзіць неабходнасць выканання Закона аб мовах, — распавядае ен. — Яны даказвалі, быццам бы я ведаю расейскую мову, і таму яны не будуць весці працэс па-беларуску. Суддзя даў мне абразлівы несуразны адказ, што «оснований ознакомить Вас с Вашим делом на белорусском языке не имеется», нават, не спаслаўшыся на адпаведны артыкул крымінальнага кодэкса ці Канстытуцыі. Дзяржабвінаваўцы даказвалі, што ў нас можна весці справы на двух мовах. На гэта я ім адказваў: «Ну і добра, ну так і вядзіце на двух мовах, я не супраць, калі ласка, я — толькі "за". Мяне павінны былі спытаць, ці хачу я па—русску, але мяне ніхто не пытаў. Але я казаў, што хачу па-беларуску. Я жыву ў Беларусі, я — беларус, я увесь час карыстаюся беларускай мовай. Калі ласка, па-беларуску, бо закон патрабуе гэта. Чаму я павінны маўчаць, калі гаворка ідзе пра законныя рэчы? Я ім казаў: "Вы знішчаеце мову, а потым гаворыце, што беларускай мовай не карыстаюцца". Мяне ігнаравалі і па сутнасці парушылі усе мае правы. Я ім казаў, што мяне няма за што судзіць, ды яшчэ судзіць беларуса чужой мовай!».\n«Мы павінны станавіцца грамадзянамі»\nНельга было не запытацца ў спадара Міколы і аб тым, што будзе з яго пчальнікам (а гэта каля 100 вулляў), калі ен, адпаведна судовага выраку, вымушаны будзе накіравацца на два гады на так званую «хімію». Гэтае пытанне яму задаюць многія.\n«Па сутнасці пчальнік без мяне будзе знішчаны. Немагчыма загнаць кабанчыка ў хлеў і не глядзець яго месяц-два. Моль паесць рамкі, пчала параіцца, патрутнявеюць вулікі. Мало што мяне дачакаецца. Жонка мяне на пчальніку не заменіць. Гэта вельмі цяжкая і мутарная праца, адказная і нялегкая. А яны ж адсылаюць падалей ад хаты. Ужо караць, дык караць. Канешне, вельмі цяжка, што ў 60 гадоў цябе адарвуць ад хаты і ад пчальніка. Калі караюць за грамадзянскую пазіцыю, і караюць так, каб яшчэ падалей ад хаты, каб яшчэ і блізкія пацярпелі, падумалі, як да цябе прыехаць, як нешта перадаць, як пабачыць — гэта катаванні».\nМікола Папека упэўнены: «Каб не трапляць туды, куды мы трапілі, і пабудаваць лепшае жыцце, мы павінны станавіцца грамадзянамі». Быць грамадзянамі, а значыць людзьмі, якія здольны фарміраваць і захоўваць у сябе ўнутраную свабоду, скіроўваючы яе так, як загадвае сумленне.\n«Свабода — як агонь, у руках Праметэя — святая мэта, у руках Герастрата — вялікая страта...» — вось гэтак нагадаў спадар Мікола аб тым, што свабоду можна скарыстаць як на добрае, так і на злое. Але калі ты жывеш у згодзе з сумленнем, то, нават, за кратамі, здольны застацца свабодным, а калі ідзеш на здзелку з ім, то і на свабодзе станеш вязнем. Выбар за кожным.


Прэзентацыя Белай кнігі па міжкультурным дыялогу ў Мінску | Новы Час\nПрэзентацыя Белай кнігі па міжкультурным дыялогу ў Мінску\n28 чэрвеня ў Мінску ў Галерэі Міхаіла Савіцкага адбылася прэзентацыя Белай кнігі па міжкультурнаму дыялогу “Жыць разам ў роўнай годнасці”, выдадзенай Міністэрствам культуры\nБеларусі па дамоўленасці з Саветам Еўропы.\nКніга — падрыхтаваны ў Інстытуце культуры Беларусі пераклад на беларускую мову выдання, зацверджанага міністрамі замежных спраў краін-удезьніц Савета Еўропы на 118 сесіі Камітэта міністраў у Страсбургу 7 траўня 2008 года.\nУ выданні прадстаўлены асноўныя праблемы і ключавыя паняцці міжкультурнага дыялогу, яго канцэптуальныя рамкі і палітычныя падыходы для развіцця, разуменне культурнай разнастайнасці, а таксама рэкамендацыі і палітычныя арыенціры для будучых дзеянняў.\nУ прадмове да Белай кнігі генеральнага сакратара Савета Еўропы Тэры Дэвіса гаворыцца, што выданне з’яўляецца вынікам нялёгкай, але рашучай працы, і больш за ўсё — дыялогу. Кніга была падрыхтаваная пасля маштабных і працяглых кансультацый з прадстаўнікамі дзяржаў, супольнасцяў грамадзян, вернікаў і мігрантаў, а таксама мясцовых і рэгіянальных улад.\n“Міжкультурны дыялог неабходны ў наш час. Ва ўмовах усё больш разнастайнага і небяспечнага свету, нам неабходна размаўляць, не зважаючы на этнічныя, рэлігійныя, моўныя і нацыянальныя раздзяляльныя лініі для забеспячэння сацыяльнай згуртаванасці і пераадолення канфліктаў.\nАсноўная ідэя Белай кнігі у тым, што міжкультурны дыялог немагчымы без выразнай спасылкі на ўніверсальныя каштоўнасці — дэмакратыю, правы чалавека і вяршэнства закону.\nБелая кніга атрымала шырокую падтрымку, але яе высновы і рэкамендацыі павінны быць ператвораныя ў жыццё і кантралявацца праз дыялог з усімі зацікаўленымі бакамі. Міжкультурны дыялог з’яўляецца “работай у кірунку прагрэсу” — новым крокам на шляху да новай сацыяльнай і культурнай мадэлі адаптацыі да Еўропы і свету, якія аднолькава хутка змяняюцца”, — адзначае спадар Дэвіс.\nУ прадмове міністра культуры Беларусі Барыса Святлова звяртаецца ўвага на тое, што выданне Белай кнігі на нацыянальнай мове азначае далучэнне Беларусі да еўрапейскіх каштоўнасцей і прынцыпаў, якія з’яўляюцца асновай для стабільнага існавання і развіцця грамадства.\nУ прэзентацыі кнігі ўдзельнічалі спецыяльны саветнік генсакратара Савета Еўропы Ульрых Буньес, прадстаўнікі міністэрстваў культуры, замежных спраў і адукацыі, а таксама праваслаўнай і рыма-каталіцкай дэнамінацый хрысціянства.\nЖыць разам ў роўнай годнасці\nВа Украіне прапалі без вестак больш за 16 тысяч чалавек, з іх 2 тысячы дзеці, зніклыя з бацькамі\nСавет Еўропы: у Расіі занадта шмат пракурораў і мала адвакатаў