Лепшыя пабы ў Дубліне 2015/2016\nУключыце уяўленняў чытача Атрымаць сапраўдны смак Ірландыі ў лепшых пабаў Дубліна\nДля большасці Dubliners, паб цэнтры ірландскага грамадства. Кожны выпадак мае месца тут, будзь то вясёлыя або сумныя, кулінарныя або алкаголю паліве, літаратурных або спартыўных, бізнесу або для задавальнення, сям'ёй або сябрамі. І не важна, дзе вы ідзяце ў Дубліне, Вы знойдзеце публічны дом, два ці тры на кожнай вуліцы. Як Джэймс Джойс пісаў у сваім класічным Уліс раман, "добрая галаваломка будзе перасякаць без праходжання Дублін паб".\nАдзін з лепшых аспектаў жыцця паб Dublin тое, што гэта культура адкрыта для ўсіх, мясцовых жыхароў і гасцей горада. Запрашаюцца ўсе жадаючыя паспрабаваць абаянне, "CRAIC" (весялосць ў гэльская), музыка, напоі і размова. З'яўляецеся Ці Вы пасля ціхай пінту, бар рок-музыка, кактэйлі, традыцыйная музыка і танцы, ежу або просты прыгарадных бар (вядомы як "мясцовыя"), вы знойдзеце яго прама праз Дублін.Вядома, для класічных і найбольш дакладны ірландскі паб вопыт, вы хочаце застацца ў баку ад шматлікіх сучасных Дубліна бараў і пайсці на старэйшага, утульней установы. Там вы зможаце знайсці лепшае піва, лепш і лепш атмасферу размовы. А яшчэ лепш, узяць выхадны ад звычайнага экскурсійнага і адзін напой у шэраг розных пабах. Такім чынам, вы будзеце выпрабоўваць самае лепшае, што Дублін паб культуры можа прапанаваць. Гэта можна зрабіць, не выходзячы з ваколіц Графтон-стрыт, ажыўленых гандлёвых вобласці Дубліна.Пачынаючы з зялёнай Святога Стэфана, папулярны парк горада, вы знойдзеце свой шлях да Pub Пятра-малюсенькія стварэння на Джонсана месца, якое мае вялікі тоўсты, калі Вы можаце прыстасаваць сябе ў дзверы! Серкл назад да Графтон-стрыт і вы патрапіце ў Neary's-другі класічны месца з ўтульнай чырвоны інтэр'ер, які мае заднюю дзверы, якая злучае з этапа дзверы весялосці тэатра ў Дубліне. Прыходзьце пасля гульні і акцёраў вы толькі што бачылі будзе ў бары ўжо!На бліжэйшых Поўдзень-Эн-стрыт вы патрапіце ў Kehoe's-кавернозных стары бар, дзе можна лёгка заблудзіцца, і дзе вы ўбачыце аматараў спорту пітной на вуліцу пасля вялікай матч. Праз дарогу Вы знойдзеце McDaids, дзе напоі добрыя, але стаяў з'яўляецца абавязковым, і Брусэль, дом-н-рол ірландскай рок, дзе вы можаце дазволіць вуха вас паміж двума склепе бара з рэзка кантрасных музычных стыляў. Трохі далей уніз Герцаг-вядомых падножку ў сярэдзіне вобласці Графтон-стрыт у Дзюка-стрыт. Дэйві Бернс, вядомы як месца ў двух з кнігі Джэймса Джойса, знаходзіцца на той жа вуліцы.Калі вы працягнеце ўніз вы патрапіце ў O'Donoghues на Суффолк-стрыт, раней вядомай як рэч Моте і адзін з airiest драўляныя горада пабаў. Вышэй вы патрапілі О'нейллс-вялікіх і вітаючы зялёны паб, які займае цэлы кут Суффолк-стрыт. Да цяперашняга часу вы наведалі многія з лепшых пабаў Дубліна, і гэта нават не дасягненне Темпл Бар-горад культурнай і начны жыцця раёна.Унутры гэтага культурнага квартале вы знойдзеце дзесяткі бараў, уключаючы палаца бар, дзе заўсёды ёсць вялікі традыцыйны наверх сесіі музыкі; Олд Dubliner, прыемны цёплы бар што часта прапускае з выгляду, і Темпл Бар сябе, што з'яўляецца лепшым месцам для знайсці іншых наведвальнікаў, каб аб'яднацца з. Выберыце які паб'е ваша ўяўленне, каб акругліць ўвечары, перш чым прымаць у некалькіх хвілінах хады на ваш госць ложак шчаслівым, ведаючы, што вы бачылі і зрабіць лепш круты горад пітной Еўропы.\nDubiln пабы Фотаздымкі\nКалі лепш за ўсё ехацьда Dubiln пабыЛепшае час года для наведвання пабаў Дубліна ў вясной, восенню і зімой, таму што летам натоўпу не сапсуе ціхай пінта ва ўтульных драўляных бар, і няма лепшага падставы для зніжэння для пітва, чым некаторыя непагодлівае надвор'е!Семдзесят восем розных авіякампаній з розных краін свету рэйсы ў аэрапорце Дубліна, галоўны цэнтр аэрапорта краіны. Праверце онлайн браніраванне рухавікоў для танных здзелак. Як дабрацца да горада з аэрапорта прама, з вылучаным Aircoach аўтобусаў прамыя пераклады ў гарады і галоўныя гатэлі за $ 18 Вяртанне. Звычайныя аўтобусаў Дублін Аўтобус горадзе яшчэ танней, але там не можа быць любое месца для багажу.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаУсе месцы, якія згадваюцца ў гэтым артыкуле, на працягу гатовыя хвілінах хады адзін ад аднаго на паўднёвым цэнтры Дубліна. Тым не менш, вы павінны будзеце апранацца цёплая, асабліва пры наведванні ў зімовы перыяд.Лепшы напой мець, вядома, Guinness, але Ёсць шмат іншых вядомых ірландскіх напояў можна паспрабаваць таксама. Спытайце бармэна за саветамі і вы заўсёды будзеце атрымліваць дружалюбны адказ.Калі вы выявілі позна і маюць патрэбу ў транспарце дадому, аўтобус Nite спасылка курсіруе ад цэнтра горада з большасцю іншых раёнаў у пятніцу і суботу. Білет каштуе US $ 7.50 (вы можаце купіць білет перадаплаты або аплаты наяўнымі на борце). Ёсць таксама шмат таксі, але пазбегнуць чэргаў афіцыйных таксі, як гартаць для таксі, як правіла, значна хутчэй.\nРаботы па канадскіх студэнтаў у 2002 годзе, гэтая экскурсія сцвярджае, што атрымліваў прэміі за свае рюксаком-дружалюбны стыль. Яна ўключае ў сябе пяць-стоп падарожжа вакол адны з лепшых пабаў сталіцы, з чатырма стрэламі ўключаныя, а таксама ўваход у клуб пасля гэтага. Квіткі на 15 даляраў ЗША, з 10% скідкай для браніравання онлайн. Прыватныя туры для груп.\nУжо працуе на працягу 21 гадоў, Дублін Літаратурны Pub Crawl з'яўляецца самай вядомай і аўтарытэтнай тур у сваім родзе. Два суб'ектаў вас на 135-хвілінны тур у тым ліку шмат вельмі старых і самых вядомых месцаў горада Дублін паўднёвым п'е. Многія з іх былі як пісьмовых, так і пра наведвальных некаторыя з самых вядомых кніжнікаў Ірландыі, такіх, як Оскар Уайльд, Джэймс Джойс, Джордж Бернард Шоу і Сэмюэл Бэкет. Квіткі на 21 даляраў ЗША.\nГэта 150-хвілінны тур прысвечаны яшчэ адзін ключавы аспект жыцця паб Dublin: традыцыйная музыка. Пад кіраўніцтвам прафесійных музыкаў, тур, Вы з Оліверам Санкт-Темпл Бар Джон Gogarty вакол некаторых з больш музычная пітной плямы ў цэнтры горада, з вялікай колькасцю гісторыі і singsongs на гэтым шляху. Працуе ўначы ў 7:30 вечара з красавіка па кастрычнік, і ў чацвер-субота з лістапада па сакавік. Квіткі ЗША $ 18 ці $ 15 для студэнтаў.\nГэта яркі, сучасны рэстаран прапануе еўрапейскіх кафэ-стылі меню па разумных коштах. Гэта таксама ў двух кроках ад вядомых бараў, як Дэйві Бернс, McDaids і Брусэлі. Іх трох страў ранняга абеду птушкі для ЗША $ 28 на чалавека ад 05/07 вечара.\nДля здаровых перакусіць, чаму б не паспрабаваць wholefood і вегетарыянскія стравы ў гэты рэстаран, некалькі хат з Міжнароднай калегіі адвакатаў. Страва з выбарам з двух салат каля 17 даляраў.\nВядомы як бар наведваюць Леапольда Блюма, галоўнага героя з "Уліса" Джэймсам Джойсам, гэта Gastropub прапануе стравы з морапрадуктаў у ціхім, драўляныя атмасферу. Для класічнае спалучэнне, паспрабуйце паўтузіна вустрыц Рок за $ 18 з добрым пінта Гінэса.\nРазмешчаны ў самым цэнтры начнога жыцця раёна Темпл Бар, гэта інтэрнат не для кожнага, хто занепакоены шуму позняй ночы. Аднак, гэта таксама адзін з самых танных у горадзе, з інтэрната ложка, пачынаючы з 15 даляраў ЗША за ноч.\nВы не знойдзеце месца для пражывання любой бліжэй да старадаўніх плям пітной вакол Графтон-стрыт, галоўнага гандлёвага раёна Дубліна, чым Westbury Hotel. Загваздка ў тым, што гэта цудоўны пяцізоркавы гатэль, дзе для гасцей, грошы павінны быць не аб'ектам. Цэны пачынаюцца ад $ 250 за ноч, павялічыўшыся да $ 1150 за прэзідэнцкі люкс.\nСхаваная за шматпавярховыя аўтастаянкі, ён можа прыняць вас момант, каб знайсці гэты трох-зоркавы буцік-гатэль, але яго становішча, тым не менш выдатна падыходзіць для хады і ад усіх лепшых бараў. Двухмесныя нумары пачынаюцца ад 150 даляраў ЗША за ноч.\nПошук звыш 900000 прапаноў ад больш за 30 гандляроў. Кніга праз Expedia, Travelocity, Hotels.com, Booking.com, гатэляў і вэб-сайты папулярных гасцінічных сетак. Temple Bar кватэры\nТолькі ў двух хвілінах хады ад Ірландскай фондавай біржы, Rockarchive галерэя і Button Factory, і ў некалькіх хвілінах хады Банк Ірландыі і Цэнтр мастацтваў Olympia ... 0 міль\nОлівер Сэнт-Джон Гогарти Кватэры пентхаус\nКватэры Олівер Сэнт-Джон Gogarty S пентхаус ідэальна размешчаны для дзелавых людзей і турыстаў, якія прыехалі ў Дублін. Олівер Сэнт-Джон Gogarty S ... 0 міль\nСтварэнне імгненных локшына рамэн дома не надта цікава, але наведаць Momofuku Андо Імгненнае Ramen музей у Асацы, Японія і зрабіць іх возьме на зусім іншы вопыт. Тут Вы атрымліваеце стаць часткай імгненнага плячэй працэс прыняцця, справа ад нуля. Гук цікава? Ну вось вы самі сабе кухары, праектаванне новых любімая локшына і эксперыментаваць з рознымі густамі. Momofuku Андо Імгненнае Ramen музеі прадстаўлена шырокая калекцыя імгненны плячэй прадаюцца на працягу стагоддзяў. З ўпаковачныя матэрыялы тыпу імгненнага локшына, усё на дысплеі. Хаця ...3708 міль.\n4 дні Кальцо Кэры, Лімэрык, скалах, Голуэй і Коннемара Rail Tour\nСыходзячы ад Дубліна Х'юстан станцыі, вы будзеце лавіць цягнік у скарынку, а затым адправіцца на аўтобусе да знакамітай Замак Бларни. Вы будзеце затым перадаць ...0.22 міль via Dublin.\nГлендалох і Avoca Аднадзённая паездка з Дубліна\nСерыя BBC Ballykissangel быў зняты ў выдатнай вёсцы авок, і ў вас будзе час, каб праверыць знаёмыя месцы, такія як ...0.22 міль via Dublin.\nБясплатны ўваход у 27 з верхняй наведвальнік Дублін славутасці ў: Ёсць 27 атракцыёнаў даступныя на вашым Дублін Pass, таму, чым больш вы бачыце, чым больш вы ...\nDubiln пабы Відэа\nГістарычны пабах Дубліна\nДублін паб жыцця і веды: Вусная гісторыя\nТемпл Бар - Dublins Культурны квартал - Tascq.ie\nМинипивоварни у Краіне Гінэса - NYTimes.com (book)\nЖадаеце дыскусіі з п'яце? - NYTimes.com (newspaper)\nДублін Travel Guide - NYTimes.com (newspaper)\nТам у morer чым добрыя часы і Guinness ў Дубліне - Chron.com (newspaper)\nНіжэй прыводзяцца самыя апошнія каментарыі зробленыя на Twitter для "dubiln пабаў":


Канвертаваць Нікарагуанскі Кордоба абросіць (NIO) і Steems (STEEM) : Калькулятар абменнага курсу\nНікарагуанскі Кордоба Ора (NIO) і Steem (STEEM) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Нікарагуанскі Кордоба Ора і Steem пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Нікарагуанскі Кордоба Ора. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Steem валюты па змаўчанні. Націсніце на Steems або Нікарагуанскі Кордоба абросіць канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nНікарагуанскі Кордоба Ора гэта валюта, у Нікарагуа (Н.І., NIC). The Steem гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал NIO можа быць запісаная C$. Сімвал STEEM можа быць запісаная STEEM. Нікарагуанскі Кордоба Ора дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Нікарагуанскі Кордоба Ора Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Steem Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. NIO каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. STEEM каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


Наш рэстаран прапануе свае паслугі па арганізацыі комплексных абедаў, банкетаў, вяселляў, карпаратыўных вечарынак. Ўмяшчальнасць залы да 250 чалавек. Аказваем дапамогу ў арганізацыі забаўляльнай праграмы для вашага мерапрыемствы.\nАдрас сайту: http://restoran-agat.by\nМы прапануем ўвесь спектр спадарожных тавараў і паслуг звязаных з купляй і ўсталёўкай вокнаў і балконных рам, аздабленнем адхонаў, гарантыйным і паслягарантыйным абслугоўваннем. Кампанія "БелГрупВокны" больш за 7 гадоў працуе на рынку Мінска ...\nАдрас сайту: http://belgruppokna.by\nБудаўнічая хімія Soma Fix\nБудаўнічая хімія Soma Fix, пена будаўнічая Soma Fix, мантажная пена, секундныя клеі, індустрыяльныя спрэі і спецыяльнае мантажнае абсталяванне - усё гэта вы знойдзеце ў прадстаўніцтве Soma Fix ў Беларусі. Якасць прадукцыі на практыцы праверана кліентамі і...\nАдрас сайту: http://somafix.by\nХуткая дастаўка піцы па Мінску. Pizzeria Italiana - смачная піца, добрыя цэны. Таксама ажыццяўляем дастаўку сушы, бургераў і абедаў дадому і на офіс па горадзе Мінску.\nАдрас сайту: http://www.pizzanadom.by\nФінэксперт -Бухгалтарскія паслугі ў Мінску\nМы можам ужыццяўляць : вядзенне бухгалтарскага ўліку , аднаўленне бухгалтарскага ўліку і іншыя розныя паслугі ў гэтай сферы дзейнасці. Кожныя паўсталыя пытанні, злучаныя з бухгалтэрыяй і падаткаабкладаннем , мы вырашым у найкароткія тэрміны! Кошт бухгалта...\nАдрас сайту: http://finexpert.by\nIП Вахнiн I.П.\nПаслугі па ўборцы кватэр і памяшканняў у Мінску. Аператыўна і якасна. Магчымасць замовы праз сайт.\nАдрас сайту: http://www.problesk.by\nнтэрнэт-крама для дзяцей і іх бацькоў. У нас вы можаце знайсці розныя дзіцячыя цацкі. Напрыклад канструктары, развіваючыя лялькі i інтэрактыўныя цацкі, машынкі на радыёкіраванні.\nАдрас сайту: http://kidz.by\nВытворчае унітарнае прадпрыемства "МЭР" займаецца вытворчасцю электратэхнічнай прадукцыі і з'яўляецца дыстрыбутарам буйных прадпрыемстваў Расіі, Украіны і іншых краін свету. УП «МЭР» прапануе найшырокі асартымент вырабаў і абсталявання, а мен...\nАдрас сайту: http://www.mer.by\nТАА «Ланэці». Мэбля для дома і офіса пад заказ у Мінску\nВырабляем па індывідуальнай замове мэблю для пярэдніх пакояў,кухняў, дзіцячых пакояў, гардеробных, гандлёвых і офісных памяшканняў, шафы-купэ, камоды. Выконваем мантаж і ўстаноўку мэблі. Распрацуем дызайн інтэр'еру ў сучасным праграмным забеспячэнні, пры...\nАдрас сайту: http://lanetti.by


У Італіі супрацоўнікаў без COVID-пашпартоў будуць адхіляць ад работы\n13 кастрычніка 2021, 16:00\nФота Corriere della Sera\n13 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У Італіі з 15 кастрычніка супрацоўнікі прыватнага і дзяржаўнага сектараў для доступу на рабочае месца абавязаны мець Green Pass ("зялёны пашпарт") або адмоўны ПЛР-тэст, зроблены за апошнія 48 гадзін, піша газета Corriere della Sera.\nЯк адзначае выданне, праверкі павінны праводзіцца штодзень і пажадана за межамі памяшканняў у пачатку рабочага дня. У выпадку выбарачных праверак не менш як 20 працэнтаў прысутнага персаналу павінны ўдзельнічаць у праверцы.\nУ выпадку адмовы работніка прадаставіць COVID-пашпарт пасля 15 кастрычніка, работадавец павінен адхіліць супрацоўніка ад работы без захавання зарплаты. Тым, хто прадоўжыць працаваць без Green Pass, пагражае штраф у памеры ад 600 да 1500 еўра. Работадавец у выпадку парушэння ўказа можа быць аштрафаваны на суму ад 400 да 1000 еўра.\nПрацаваць аддалена па-ранейшаму можна без COVID-пашпарта.-0-


Абураныя беларусы болей не маўчаць – у краіне з’яўляецца надзея на лепшае - Альтэрнатыва\nАкцыi » Абураныя беларусы болей не маўчаць – у краіне з’яўляецца надзея на лепшае\nPosted By: admin 1 Comment палітыка, прэс-служба\nМаршы пратэсту ў беларускай сталіцы і абласных гарадах краіны яскрава дэманструюць – грамадства не толькі выступае за адмену скандальнага дэкрэта №3, а ўвогуле стамілася жыць па-старой прыгоннай сацыяльна-эканамічнай мадэлі.\nНа вуліцы смела выйшлі не толькі беспрацоўныя, але і людзі розных узростаў ды сацыяльных статусаў.\nПершы Марш абураных беларусаў адбыўся 17 лютага ў цэнтры Мінску – нягледзячы на адсутнасць дазволу гарадскіх уладаў на яго правядзенне, на галоўную плошчу сталіцы выйшла некалькі тысяч чалавек. Выйшлі смела і рашуча. Удзельнікі акцыі выступілі супраць прэзідэнцкага дэкрэту №3 на падатак для так званых дармаедаў, а таксама супраць эканамічнай палітыкі ўлады. Арганізатарамі мерапрыемства сталі апазіцыйныя палітыкі Мікалай Статкевіч, Уладзімір Някляеў, Вячаслаў Сіўчык, грамадскі актывіст Яўген Афнагель ды іншыя.\nПраз дзень, 19 лютага акцыі абураных беларусаў прайшлі ў 5 абласных гарадах – Віцебску, Магілёве, Брэсце, Гомелі і Гродне. Найбольш масавай акцыя была ў Гомелі – на галоўныя вуліцы выйшла каля 2 тысяч чалавек. “Нет декрету номер три – Лукашенко уходи!” – такім стаў асноўны лозунг пратэстоўцаў. У натоўпе луналі бел-чырвона-белыя сцягі, ніхто не выкарыстоўваў афіцыйную дзяржаўную сімволіку. Акцыі ў беларускіх рэгіёнах праходзілі ў тым духу, што і ў Мінску – людзі рашуча выказвалі сваю незадаволенасць эканамічнай сітуацыяй і агульнай несправядлівасцю ў краіне. Варта адзначыць, міліцыя ў правядзенні акцый не замінала.\nПаводле публікацый незалежных СМІ, асноўная частка ўдзельнікаў маршаў упершыню выйшла на такі вулічны пратэст. Відавочна, многія беларусы не толькі разумеюць правал эканамічнай мадэлі дзеючай улады, але і ўжо гатовыя выходзіць на вулічныя акцыі пратэсту. Людзьмі звацца!\nЦі пойдуць цяпер улады на саступкі, у першую чаргу, адмяніўшы антыканстытуцыйны дэкрэт №3, стане ясна ў бліжэйшыя дні. Як мяркуюць многія эксперты, гэта было б мудрым рашэннем – і авечкі былі б сытыя і ваўкі цэлыя, бо невядома да чаго можа прывесці народны пратэст у наступным месяцы.\n“Альтэрнатыва” шчыра вітае грамадскую актыўнасць у абароне і адстойванні сваіх правоў у фармаце мірных вулічных акцый і разам з тым заклікае ўсіх беларусаў да агульнай салідарнасці і кансалідацыі для канчатковай перамогі над беззаконнем і аўтарытарызмам на Беларусі! У сваю чаргу нашае грамадскае аб’яднанне працягне пашыраць сярод грамадства тэрыторыю дэмакратычных каштоўнасцей і свабоды, ладзіць новыя акцыі і кампаніі па інфармаванні грамадства незалежнай інфармацыяй!\nOne thought on “Абураныя беларусы болей не маўчаць – у краіне з’яўляецца надзея на лепшае”\n24.02.2017 у 11:01\nЯ таксама быў на тым маршу.\nАле гэта быў не марш, а клаўнада.


АФГАНСКІ ДЗЁНЬНІК: ЯК ВЫЖЫВАЮЦЬ АФГАНЦЫ\nМінула два тыдні, як мы жылі ў Афганістане. Разам з карэспандэнтамі некалькіх замежных тэлеканалаў здымалі дом недалёка ад лініі фронту. Ужо прызвычаіліся да сьціплых афганскіх умоваў – спалі, елі і працавалі на падлозе, ня вельмі моцна наракалі на тое, што ежай была выключна бараніна з рысам. Стрэлы і выбухі зь лініі фронту таксама нас даўно не пужалі. За два тыдні ўжо некалькі разоў псавалася ўся наша тэхніка, бо не вытрымлівала выпрабаваньня афганскім пылам.\nІ неяк удзень на ганку нашага дому зьявіўся італійскі апэратар. Адразу бачна – толькі што прыляцеў у Афганістан. У руках ён трымаў зламаную камэру. “Прабачце, хлопцы”, – пачулі мы. – “у мяне праблема – камэра, як бачыце, зламалася. Ці не падкажыце, дзе тут бліжэйшы сэрвіс-цэнтар Соні?”\nПотым добрых пяць хвілінаў ён глядзеў на тое, як мы пакутуем ад сьмеху. Зрэшты нехта сабраў усю моц і з сур’ёзным тварам патлумачыў, што бліжэйшы фірмовы сэрвіс фірмы Sony можна знайсьці хіба толькі ў Індыі, кілямэтраў за 600-700 ад тае вёскі, дзе мы маем шчасьце жыць.\nПраз пару дзён і той італіец зразумеў, якое дзікунскае пытаньне ён задаваў. Да Афганістану немагчыма падыходзіць з патрабаваньнямі як да заходняй цывілізацыі. Гэта нават не іншая краіна, гэта іншая плянэта. Тутака няма ніякіх сэрвісаў Sony, няма дарогаў, казіно, публічных дамоў і нават рэстарацый у нашым разуменьні гэтага слова. Тут дзеці, калі бачаць замежніка, імкнуцца дакрануцца да яго, бо не вераць уласным вачам. “Ты для іх нават не іншаземец,” – сказаў мне неяк сябра, які быў у Афганістане ня першы раз, – “ты для іх – як істота з іншага сьвету”.\nІ, сапраўды, чалавека, які апрануты у штосьці адрознае ад афганскае нацыянальнага адзеньня і мае сьветлую скуру, тут апошні раз бачылі гадоў, здаецца, 13 таму, калі па дарозе на Саланг адыходзілі апошнія савецкія танкі. З таго часу вырасла цэлае пакаленьне.\nДарэчы, што да афганскае адзежы. Тая шапка, прыплюснутая, нібыта блін, якую носяць у Паўночным Афганістане, называецца беларускім словам “пакуль”. Гэта бадай адзінае, што ёсьць агульнага паміж намі ды афганцамі. Праўда, існуе яшчэ і бульба. Але яна не выглядае тут натуральна. Клімат ня той, заўжды суха, і таму бульбу прывозяць з Пакістану. Прывозяць мала, і таму на рынку прадаюць амаль як дэлікатэс. Дзьве ці тры бульбінкі каштуюць як кіляграм рысу. Не кожны можа сабе дазволіць гэту раскошу.\nПадаецца, характарыстыкай узроўню жыцьця ў краіне могуць быць нават лёзунгі, пад якімі да ўлады прыходзяць рэвалюцыянэры. Першага траўня 1950 году ў Кабуле ўбачыла сьвет газэта “Ангар”. Нур Мухамад Таракі – той самы, што праз колькі год стане адным зь лідараў сацыялістычнага перавароту, надрукуе у ёй свой артыкул. У якасьці загалоўка ён паставіць пытаньне: “Жаданьні народа. Чаго мы хочам?”. І у тэксце сам дае адказ: “Хлеба, адзеньня, жытла”. Праз пэўны час тая фраза стане лёзунгам Народна-дэмакратычнай партыі Афганістану, якая стане на чале сацыялістычных пераўтварэньняў. Параўнайце з лёзунгам вялікай французкай рэвалюцыі – свабода, роўнасьць, братэрства. Знакавая розьніца.\nДарэчы, мінула ўжо больш як 50 гадоў з таго часу, як Мухамад Таракі напісаў той артыкул, а хлеба ў Афганістане болей не стала. Безумоўна, ёсьць у краіне і заможныя людзі. Бо зарабіць грошы можна і на вайне. Гэтыя людзі ходзіць есьці ў мясцовыя рэстарацыі, калі іх можна так назваць. Уявіце сабе памяшканьне, дзе на падлозе накіданыя старыя кілімы. На іх удзень ядуць, а ў начы на тых жа месцах людзі спяць – бо рэстарацыя ператвараецца ў танны гатэль. Тут ня варта прасіць меню. Яно вельмі простае. Я і зараз узгадаю яго без напругі – бараніна звараная, бараніна смажаная, катлеты з бараніны і рыс. Кажаце, дрэннае меню? Памыляецеся.\nУ галечы тут жыве ня меней як 90 адсоткаў насельніцтва. Гэта ня дзівіць, калі ўзгадаць, што вайна тут доўжыцца ўжо каля трох дзесяцігодзьдзяў. І таму, калі замежныя журналісты пачалі скардзіцца, што ня могуць тры тыдні запар есьці толькі бараніну з рысам, нам нават упікнулі – бо ў большасьці афганскіх сям’яў мяса ядуць толькі па вялікіх сьвятах. Звычайная ежа – гэта рыс з морквай, цыбуляй ды бабамі.\nБольшасьць сем’яў вядзе натуральную гаспадарку. А грошы на нешта іншае апрача ежы ў яе зьяўляюцца празь невялічкі, але прыбытковы бізнэс, на які дзяржава “заплюшчвае вочы”. Я маю на ўвазе вырошчваньне опіюмнага маку. Ня ёсьць таямніцай, што менавіта з Афганістану шмат наркотыкаў трапляюць у Эўропу ды Амэрыку. Менавіта продаж опіюмнага маку дазваляе шмат каму зь сялянаў карміць сваіх дзяцей. Летась талібы дэкляравалі, што яны забаранілі вырошчваць мак на ўсёй падкантрольнай ім тэрыторыі. Хлусілі. Спэцыялісты сьцвярджаюць, што асноўныя шляхі наркотыкаў па-ранейшаму ідуць празь мяжу з Туркмэністанам, якую талібы кантралявалі цалкам. І новая улада наўрад ці пойдзе ў гэтай справе далей за пустыя дэклярацыі, бо галодны селянін – зьява вельмі небяспечная для спакою ў дзяржаве.\nА ў кожнага селяніна яшчэ і вялікая сям’я, самае малое – 8-10 дзяцей. І, дарэчы, нікому тут ня прыйдзе ў галаву думка скарыстоўваць сродкі кантрацэпцыі. Знаёмая ангельская журналістка неяк была надта ўзрушаная сваім назіраньнем – маўляў у кожнай краме на самым бачным месцы прадаюцца прэзэрватывы. Мы не паверылі і пайшлі упэўніцца. І ўжо каля першай крамы прыйшло расчараваньне. То аказаліся невялічкія пакецікі з танным шампунам. Бізнэс з продажам прэзэрватываў тут, безумоўна, збанкрутаваў бы. Бо і рэлігія нядобра ставіцца, і хто ж будзе карміць у старасьці, як ня ўласныя дзеці.\nШто яшчэ да нараджэньня дзяцей, у адрозьненьні ад шмат якіх іншых краінаў, ніхто ў Афганістане не шкадуе, калі ў сям’і народзіцца шмат дзяўчынак. Чаму так адбываецца? Пра гэта – у наступнай праграме.


Як яно сюды папала?\nСпампаваць 164.76 Kb.\nДата канвертавання 05.07.2016\nПамер 164.76 Kb.\nВясною, як зачынаў ажываць свет, выбілася з зямлі тоненькая, чырванаватая травінка. Гэта добрае, яснае сонейка выклікала яе да жыцця. Беднае зернетка, з якога вырасла травінка, згубіла ўжо ўсякую надзею ўбачыць калі-небудзь белы свет: так было цёмна яму ў зямлі пад снегам, так холадна і маркотна. I ўсё ж такі дачакалася. I цікавая з яго вырасла травінка. Танюсенькая ножка, а на ёй угары, на два пальцы ад зямлі, выплелася з яшчэ болей тоненькіх, зялёных нітачак-травінак прыгожая каробачка; на самым версе гэтай каробачкі сядзела цёмная шапачка. I ні адна матка не магла так прыгожа ўбраць сваё дзіця, як убрала сонейка гэтую травінку. Маладая раслінка стаяла пры лесе ў полі. Стары лес закрываў яе ад паўночных вятроў і даваў ёй цяпло і зацішак. Яна была такая маленькая, такая нязначная, што ніхто нават не пазіраў на яе і не цешыўся ёю, нягледзячы на тое, што гэтае маленькае стварэнне выяўляла сабою асобны кут жыцця, разумна і замыславата зроблены. Па самай зямлі, праўда, поўзалі яшчэ меншыя мурашачкі, але яны былі надта заняты сваёю працаю, і ім не было калі думаць, разважаць, даходзіць канцоў і пачаткаў. Яны клапаціліся, бегалі, як перакупшчыкі-гандляры на кірмашы, паварушваючы сваімі вусамі, і бралі ад жыцця тое, што можна ўзяць. Апроч таго, яны і па натуры сваёй былі мурашкі-практыкі. Дык ніхто, кажу, не заўважаў маладой травінкі. Па праўдзе сказаць, з першага погляду трудна было пазнаць, што гэта за штука, і толькі прывычнае вока магло пазнаць, што гэтая раслінка стане з часамі дрэвам, тым заўсёды зялёным дрэвам, што завецца хвояю.\nНа гэтае пытанне можа адказаць адзін толькі вецер. Але вецер ужо ўсім вядомы непаседа, і ў яго так многа работы, што трудна ўтрымаць у памяці такую рэч, як занесенае па дарозе і кінутае нейкае насенне. А вясна тым часам рабіла сваё. Маленькая хвойка не ведала, на\nшто пазіраць, каго слухаць, чым цешыцца, а ёй хацелася паслухаць і аб чым шумеў лес, і што гаварыла між сабою трава, і чаго так радасна трашчалі на ўсе лады палявыя конікі. Сярод гэтай супольнай песні вясне і жыццю адзін голас найбольш крануў сэрца маладой хвойкі. Якая прыгожая песня лілася ў небе!..\nДзылін! Дзылін! Дзылін! Млею, млею, млею! Вясна! Вясна! Вясна! Ідзі, малы! Ідзі, стары! Віншуй вясну! Віншуй вясну!\nУсе гэтыя гукі ішлі з глыбіні праўдзівай душы. I столькі ў іх было ласкі, просьбы, радасці і нейкай патайной жальбы, што кожны іх слухаў, слухаў толькі іх. Другая частка песні была спакайнейшая, але самы спеў яшчэ мацней хапаў за сэрца. Аб чым спяваў жаваранак, снуючы высока ў паветры над лесам? Маладая хвойка была ўся захоплена гэтай песняй. Ёй хацелася убачыць самога песняра. Яна падымала сваю галоўку так, што шапачка яе скінулася і зялёныя голачкі разышліся, пачалі раскрывацца, як бы смяяліся, пачуўшы такую прыгожую песню. Прыбегшы з-за ўзгорка, ціхі веснавы ветрык не мог утрымацца, каб не пацалаваць маладую хвойку. А яна ад радасці задрыжала ўся...\nI што ёсць на свеце мілей за цябе, пара маладога жыцця, калі душа яшчэ нявінная і чыстая, як ранішняя майская роска?\nТак зачынала жыццё маладая хвойка, так сустракала яна кожную новую яго з'яву. А кожны дзень, кожны момант непрыметна аддалялі яе галоўку ад зямлі і адкрывалі ёй новыя з'явы і малюнкі навакольнага свету.\nМаладая хвойка мела ўжо добрых гадоў дванаццаць і была ўжо даволі высокім дрэвам з купчастаю верхавінаю, калі радзіўся на свет Юрка.\nЮрка зачынае добра памятаць сябе з таго часу, як пахавалі яго маму, а да гэтага ён яшчэ мала цяміў. Ён помніць, як яна ляжала з закрытымі вачамі, як плакалі ў хаце яго цёткі і бабка і як панеслі яе ў царкву. А дзе яна дзелася потым, Юрка тады не знаў. Пасля ён часта пытаўся ў цёткі Тарэсы, дзе дзелася мама, чаму яе няма. Яго перш цешылі, казалі, што мама пайшла далёка-далё-ка, што яна скора вернецца з гасцінцам і што ёй будзе надта цяжка, калі Юрка будзе плакаць.\nЮрка слухаў пільна, зазіраў цётцы ў вочы — праўду яна кажа ці хлусіць, і распытваў пра далечыню, куды пайшла мама, і які яна можа прынесці гасцінец. У Юркі такім парадкам злажылася ў галаве ўяўленне аб тым, дзе яго мама. А яна была далёка, аж за тым узгоркам, дзе пачынаўся лес і дзе крыжаваліся дарогі. Але дні ішлі, а мамы ўсё не было. Юрка нават колькі разоў збіраўся ісці на ўзгорак, на спатканне маме, але што-небудзь за-мінала. Так і не ведаў Юрка напэўна, куды пайшла яго мама.\nЧасамі ўночы Юрка прачынаўся, холадна было яму. Старая дзяружка, пад якою ён спаў, з'язджала. Плача беднае дзіця здушаным плачам, і страшна яму.\n— Чаго ты скавычаш там? — сярдзіта пытае абуджаны бацька.\nЮрка заціхаў, але затрыманыя слёзы капалі яму на сэрца, асядалі на дно душы, і вобраз мамы ўставаў тады перад ім. Цяпер прыпаміналіся яе словы:\n— Не дурэй, Юрачка, будзь добрым хлопчыкам, бо я памру і табе будзе горка, горка, сынок.\n— А як ты памрэш, мама?\n— А вось лягу, зяхну разоў два, заплюшчу вочы, душа вылеціць, і я памру.\nI мама клалася на палок, плюшчыла вочы і ляжала нерухома. Юрка, раскрыўшы роцік, пазіраў сваімі сінімі, як васількі, вочкамі, поўнымі страху і трывогі. Потым ён браў маму за руку, будзіў яе. Мама не варушылася. Хлопчык пачынаў плакаць, хапаўся за яе руку сваімі ручкамі, карабкаўся на палок.\n— Мама! Мама! Не трэба гэтак, — гаварыў ён, цалуючы яе. Маці расплюшчвала вочы, брала на рукі хлопчыка і моцна-моцна цалавала яго.\n— А ты любіш маму?\n— Люблю, — гаварыў Юрка і клаў сваю галоўку ёй на грудзі.\n— Мілае ты маё дзіцятка, мой харошы хлопчык! — I мама цяжка ўздыхала, вочы яе туманіліся слязьмі, сухі кашаль рваў ёй грудзі. Але Юрка нічога тады не разумеў. Ласка маці супакойвала яго, і яму было добра.\n...Гэты дзень Юрка памятае ясна. Пайшоў ён да цёткі Тарэсы. Яна любіла свайго пляменніка.\n— Хадзі, дзеткі, сюды, — паклікала яго цётка ў камору. Юрка важна пайшоў за цёткаю, цвёрда ступаючы па халоднай гліпянай зямлі босымі, чорнымі ножкамі.\n— На, выпі малачка, каток! — Юрка сеў на парозе, скінуў шапку, узяў у адну руку кубак з малаком, у другую гамёлку хлеба і пачаў сілкавацца. Цётка стаяла недалёка і пазірала на яго. Выпіўшы кубак малака і палажыўшы на парог недаедзены кусок хлеба, Юрка насунуў на галаву шапку і сабраўся ісці на вуліцу.\n— А ў цябе, Юрачка, зноў будзе мама. Юрка павярнуў да цёткі галаву і сказаў:\n— Няма ў мяне мамы.\n— Ну, то будзе, дурненькі ты!\nЮрка дапытліва зірнуў цётцы ў вочы.\n— Тая самая? — спытаў ён.\nТакога пытання цётка не чакала і не ведала, што сказаць хлопчыку.\n— Не трэба мне другой мамы, — гаварыў тым часам Юрка, пералазячы парог, каб выйсці на двор.\nЦётка пакруціла сама сабе галавою, потым пахіліла яе і паднесла хвартух да вачэй: ёй шкада было хлопца.\nЮрка чуў, што яго бацька жэніцца, але ён не думаў над гэтым: ён ніяк не кеміў, што гэта за штука такая «жаніцьба»? У самы дзень вяселля, калі маладыя сядзелі за сталом, бацька паклікаў яго, наліў яму чарку гарэлкі.\n— На, хлабысні, Юрка!\nЮрка ўзяў чарку, пакаштаваў і пачаў смакаваць, пазіраючы то на таго, то на другога. Госці смяяліся.\n— Горкая і смярдзючая, — сказаў урэшце Юрка і паставіў чарку.\n— Ну, — гаварыў далей бацька, — пакажы, дзе твая мама?\n— Няма мамы, — сказаў, не думаючы многа, Юрка.\n— Вось твая мама, — зноў сказаў бацька, паказваючы на маладую.\n— Гэта Параска Дзяцел, а не мама, — адказаў Юрка, назваўшы мачыху па мянушцы.\nМачыха ад сораму пачырванела, а бацька закруціў Юрку за вуха.\n--Трэба мамаю зваць, а не Параскаю, вашанё ты. За што пакараў яго бацька? Юрка так і неведаў, адно толькі , ён пачуў, што яго пакрыўдзілі.\nПазнаёміліся яны вясною. Юрка цэлы дзень, як злодзей, туляўся па зараслях за сялом, па густых лозах на беразе рэчкі, але ўсюды даймаў яго страх, не даваў нідзе яму супакою. Каб ён гэта ведаў наўперад, то ніколі не зрабіў бы так. Лепш бы залез у агарод да Сымоніхі і нашчыпаў бы там цыбулі, а не шворыўся б дома ў варывеньцы, дзе ён няўмысля абярнуў збан малака, шукаючы сабе пажытку. Такога страху не зазнаваў Юрка ні разу за ўсё сваё жыццё, як у той момант, калі павярнуў гэты збан. Але, як сумыслу, усё так зрабілася. Здаецца, і не крануў збана, а ён упаў з палічкі і разбіўся на дробненькія чарапочкі. Юрка так перапужаўся, што не мог варухнуцца, як бы акамянеў. I толькі потым, прыйшоўшы да памяці, кінуўся ўцякаць з дому, куды глядзяць вочы. Не дай Божа, каб застала яго мачыха!.. А мо было б і лепш. Аддубасіла б за адным разам і канец. Або мала ўшчувала яго мачыха? Ці не яго гэта плач напаўняў двор бадай не кожны дзень? Ці не ён, зняважаны і пакрыўджаны, сашчаміўшы зубы, ляжаў на цвёрдай пасцельцы, уткнуўшыся тварам у саламяную падушку, каб спыніць крык болю і ўтрымаць слёзы? Ці не яго гэта грудзі паліліся агнём жаласці і нявыказанай жальбы? А што будзе цяпер? Як вывернешся з гэтага ліха? Чым болей разважаў Юрка, тым болей даходзіў да пераканання, што не варта было ўцякаць з дому. I хто бачыў, што гэта ён скінуў збан? Чаму б не мог зрабіць гэтага самага і кот, шэры іх кот — памаўза? Ускінуў бы бяду на ката, і канцы з канцамі. А цяпер позна. Дадому варочацца, як ні круці, нельга. Доўга снаваўся Юрка па палях, пераходзячы з аднаго хмызняку да другога, аж покі не выйшаў на ўзгорак, дзе расла маладая хвойка. I трэба сказаць праўду: харошае тут месцейка! Гэта і ёсць той узгорак, за які пайшла яго мама... Ах, як тут прыгожа! А сонейка як добранька і прыветна грэе тут! Увесь узгорачак жаўцеў чысценькім пясочкам, нагрэтым сонейкам. Не так далёка адгэтуль стаіць іх сяло. Царква весела выглядае сваімі высокімі вежамі з зялёнага вянка стройных ліпак і купчастых бярэзін... А самае важнае тое, што адгэтуль можна бачыць усё, што робіцца навокала. Унь там хтось арэ, павольна ідучы за сошкаю; там ходзяць авечкі і чуваць, як клічуць сабак пастухі. Самога ж Юркі не відаць. Каб яшчэ лепш разгледзець усю ваколіцу, Юрка ўзлез на хвойку. Ох, якая высачыня! Каб яшчэ падлез столькі, то можа і гэтыя хмаркі шараваліся б аб яго галаву. А як далёка ўсё відаць! Сяло зусім блізютка, нават можна пералічыць усе калодзежы. Юрка прымайстраваўся на хвойцы, сеўшы на тым месцы, дзе галоўны камель яе дзяліўся ўгары на тры роўныя камлюкі. Ад гэтых камлюкоў ішлі болей тонкія сукі, ад сукоў — галінкі, і так яны гожа разрасталіся, у такім ішлі парадку, такую слаўную выпляталі верхавіну, што каб і хацеў прыдумаць такую, то не прыдумаў бы.\nЮрка залюбаваўся малюнкамі, якія адкрываліся яму адгэтуль. Памаленьку ён супакоіўся; страх і трывога дзіцячага сэрца заціхалі. Ён пазіраў на зялёныя пагоркі, на маладыя ўсходы ярыны. Над ім рассцілалася сіняе неба. Па небе плылі такія слаўныя хмаркі. Адкуль яны ўзяліся? Куды ідуць? Ці ёсць у іх дзе прытулак на свеце? Ветрык перастаў падыхаць, у паветры зрабілася ціха і парна. А з-за берагоў зямлі, дзе неба як бы апускалася на зямлю, усплывалі ўсё новыя і новыя хмаркі. Юрка пазіраў на іх і сам сабе ўсміхаўся. Сярод гэтых хмарак была адна хмурынка. Юрку здавалася, што гэта не хмарка, а нейкі святы стаў на небе і моліцца. Ці не прарок гэта, святы Ілья? Юрка бачыў на абразах прарока Ілью, і чуў, што гэта ён пасылае дождж, гром і маланкі... Не, што ні кажы, а тут добра! I як гэта ён не ведаў такой прыўдалай хвойкі і гэтага мілага пагорка!\nАле на што ні зірні, усё цікавіць і радуе душу Юркі. Вось праляцеў беленькі матылёк, як чыстая сняжынка, блішчучы на сонцы сваімі крыльцамі; а вось снуюць малюсенечкія матылёчкі, чырвоненькія, сіненькія, жоўценькія, ўсё роўна, як збіраюцца на баль — так прыгожа ўсе ўбраны! Палявыя конікі трашчалі, як бы ігралі ім, самі мігацелі ў паветры, высака падскокваючы, і чыр-ванелі сваімі крыллямі. А ў лесе, выбраўшы высокую старую хвою, сядзеў дзесь недалёка дрозд і спяваў. Але гэты ягамосць дазваляў сабе ўжо лішняе: Юрку пачулася, што дрозд насміхаўся з яго бяды, высвістваючы:\nАдкуль, малы? 3 сяла? А што зрабіў? Збан разбіў! Ага! Дадуць! Дадуць! 3ладзюга-а-а-а-а!\nЮрка нават зірнуў у той бок, дзе сядзеў дрозд, так ясна выкладаў, шэльма, усю Юркаву правіннасць. Юрка цяжка ўздыхнуў і глыбока задумаўся. Аціхшае крыху гора зноў абудзілася ў ім.\nУ полі пачынала цямнець. Пастухі даўно пагналі ўжо статкі дадому, і апошні гаспадар пакінуў сваю палоску. Птушкі сціхлі, нават дрозд перастаў пацвельвацца з Юркі. I страшна стала яму аднаму. А тут яшчэ і есці зажадалася моцна. I што тут рабіць? Няўжо начаваць? Аднак чым болей разважаў Юрка, тым часцей паглядаў ён на сяло. I ўрэшце Юрку асвяціла думка — пайсці да цёткі Тарэсы і там заначаваць. Сяло было не так далёка, і Юрка жыва патрапаў туды. Толькі ўжо на самай вуліцы ён спыніўся і пайшоў загуменнямі.\n— Ну, ты ўжо вячэраў? — спытала цётка Юрку.\n— Не, — адказаў Юрка і зірнуў на стол.\n— Чаму ж ты не вячэраў?\nЮрка стаяў і маўчаў, спусціўшы вочы.\n— А абедаў жа ты? — дапытвалася цётка. — Можа ты і не абедаў?\n— I не абедаў?!\nТут цётка ўтаропілася на Юрку і колькі моманту не спускала з яго сваіх вачэй.\n— Я не быў дома.\n— А дзе ж ты быў? Юрка нічога не гаварыў.\n— Можа білі цябе?\n— Не, але, мусіць, будуць біць.\nЮрка здзіўляў цётку ўсё болей і болей. У канцы яна не вытрывала і засмяялася.\n— Ці не ўдраў ты якую штуку?\nЮрка стаў пазіраць у другі бок, а потым сказаў:\n— Цётка, як цётцы здаецца — ці можна за раз з'есці бохан хлеба?\nГэтым пытаннем Юрка пабіў усё цётчына следства, і яна зараз жа дастала з печы чыгунчык.\nКрапіва з шчаўем, першая новая веснавая страва, была вельмі смачная, і Юрка аплятаў яе з ахвотаю, моцна сёрбаючы і шморгаючы носам. Едучы, Юрка сказаў, што ён дадому не пойдзе.\n— Не, Юрачка, так няможна. Дома не ведаюць, дзе ты, і будуць трывожыцца.\n— А мяне біць будуць.\n— Ну, не бойся: я пайду з табою. Пасядзі крыху, покі я ўхаджуся.\nЦётка пыніла ў хаце, канчаючы свой працавіты жаночы дзень, і зрэдку перакідалася словам з хлопцам.\nЗ'еўшы з паўмісы крапівы, Юрка зусім павесялеў. Гэтая страва нібы ўпаіла Юрку, як віно, і развязала яму язык, хоць ён і без таго не зазнаваў вялікага ўціску ад Юркі.\n— Ну, цяпер прызнайся, што ты зрабіў? — спытала цётка.\n— Збан абярнуў з малаком.\n— Нашто ж было лезці ў шкоду?\n— Я шукаў асушка — есці хацелася.\nАле ўсё гэта цянер ужо не займала Юрку, і думкі яго былі зусім у другім баку; па той прычыне ён і сказаў:\n— Ось, як буду гаспадаром, то няіменна пастаўлю хату на тым узгорку, дзе расце хвойка, а цётка прыйдзеш да мяне ў госці... і мама, можа, прыйдзе, — змяніўшы тон і пазіраючы кудысь углыб, гаварыў як бы сам сабе Юрка. — Цётка! Мама ж памерла?\n— Што, дзеткі? — не дачула цётка.\n— Мама памерла?\n— Памерла, каток, — уздыхнуўшы, сказала яна.\n— Але ж яна ўстане?\n— Устане... як затрубіць анёл у трубы.\n— А нашто ён будзе трубіць?\n— Будзе склікаць усіх памершых на страшны суд.\n— Які — страшны суд?\n— Як будзе скончаны свет, тады Бог усіх пачне судзіць.\n— А мяне Бог будзе судзіць? — з трывогай спытаў Юрка, успомніўшы пра збан малака.\n— I цябе будзе, і ўсіх.\n— А я ўцяку!\n— Ад Бога, дзеткі, не ўцячэш.\n— Ну, то схаваюся.\n— I не схаваешся. Бог так зробіць, што ні рукою, ні нагою не зварухнеш.\n— Ый! — не даваў Юрка веры. — А вось я вазьму і буду варушыць во гэтак.\nТут Юрка стаў на адной назе, а другою пачаў махаць туды і сюды, паказваючы, што ён — хоць ты што — а будзе-такі рабіць, як яму зажадаецца. А каб яшчэ болып цётка пераканалася, што Божы суд для яго не страшны, Юрка сказаў:\n— А я скажу Богу, што кот абярнуў збан... а што? — і Юрка кінуў на цётку погляд пераможцы.\nЦётка са скрухаю паківала галавою.\n— Які ж ты, Юрачка, бязбожнік! А які ж ты дурненькі! Ці ж гэта можна так гаварыць? Кленч і гавары пацеры, перапрасі Бога, каб дараваў табе грэх, а то пакарае.\nЦётка паставіла Юрку на калені, і ўдваіх перапрасілі яны Бога.\n— Ну, цяпер хадзем дадому.\nСэрца Юркі моцна зашчымела, калі цётка сказала яму пра дом. Яму цяпер хацелася, каб яго ўчынак судзілі не бацька з мачыхаю, а Бог на страшным судзе: Бога ён перапрасіў, і Бог, напэўна, не асудзіць Юрку за пабіты збан, дый калі яшчэ будзе той страшны суд.\nУжо добра змяркалася, калі Юрка з цёткаю ўзышлі на двор. Юрка крэпка ўчапіўся ручкаю за цётчыну спадніцу і пераступіў парог бацькавай хаты.\n— Добры вечар! — сказала цётка.\n— Ты дзе цягаешся, злодзей? — спытаў бацька Юрку.\n— Не крычы ты на яго, Сёмка: ён і так увесь калоціцца, як асіна.\n— Калоціцца! — падхаціла мачыха. — Нябось, ведае, калі калаціцца... Ці табе есці няма чаго, што ты ўсюды ўлезеш? — звярнулася мачыха да Юркі. — Ну, скажы, — не даю табе есці? Хлеба шкадую? Чаго ж маўчыш?\n— А што ён табе будзе казаць? — зноў заступілася цётка. — Вядома, дзіця. Зажадаецца есці, ну пойдзе шворыцца. Але ён больш не будзе рабіць гэтага... Не будзеш, Юрка, лазіць дзе не трэба? — спытала цётка. Юрка зразу пачуў, што галоўнае ўжо мінулася, і настолькі асмеліўся, што выпусціў цётчыну спадніцу і цвёрда прамовіў:\n— Ну, вось бачыце: хлопец сам кажа, што не будзе шкодзіць.\nАдным словам, цётка рабіла ўсё, што ад яе залежала, каб толькі пагадзіць бацькоў з Юркам, і дадому пайшла толькі тады, калі добра пераканалася, што галоўная іх злосць прайшла. Праўда, мачыха яшчэ доўга бубніла і гразіла Юрку, што яшчэ пападзе яго ў свае рукі і надоўга адбярэ ахвоту варочаць збаны; гаварыла, які дрэнны хлопец Юрка, што не ўмее цаніць сваю мачыху, а яна глядзіць яго нават больш, як сваю ўласную маленькую Дароту: і абмывае яго, і абшывае, і корміць, і глядзць, і сочыць, і немаведама чаго толькі не робіць для яго. Каб не яна, то Юрку даўно б заелі вошы. Юрка маўчаў і толькі дзівіўся, слухаючы, як многа клапоціцца аб ім мачыха, і вушам сваім не верыў ён. Няўжо ён такі дрэнны? Ох, ты ох! Яго так любяць, так яго глядзяць, а ён збаны варочае. Але калі яго любяць, то з якой жа радасці трашчыць яго чуб? Чаго ж па яго галаве, як па Гаману, лупіць рука мачыхі? А што сказаць пра... Э, ды што гаварыць, лепш не ўспамінаць аб гэтым. Юрка толькі пачухаўся і пашыбаваў у свой куточак. Развярнуўшы свой берлажок, ён скарцаваўся, прытуліў галаву да каленцаў і скора заснуў. Нацягаўшыся і набедаваўшыся за дзень, Юрка спаў крэпка, але гэта не пашкодзіла яму прысніць такія дзівоты, што каб апісаў, то выйшла б цэлая кніжка. I чаго толькі яму не снілася! Бачыў ён сваю мілую горку і хвойку на гэтай горцы. Там ён стаяў, а вакол было так хорашанька, так добранька, што нічога не хацелася, ні аб чым не думалася, толькі душа радавалася, і ў сэрцы штось спявала. Высока над лесам стаяла сонейка. Неба над ім было зацягнута чорнымі, угары купчастымі з чырвонымі краямі, хмарамі. Знізу гэтыя чорныя хмары падпіраліся чырвонымі велізарнымі слупамі. У адным месцы хмары расступаліся, і праз іх быў відзён як бы глыбокі калодзеж; дно яго было сіняе-сіняе, а берагі былі вылажаны вяночкам, сплеценым з вясёлкі, і праз гэтыя варотцы сталі выходзіць людзі. Валілі і валілі яны без канца, адкуль толькі браліся! I ўсе спускаліся на зямлю. Зямлі не відаць было за імі... Ах, гэта страшны суд! Унь анёл трубіць у залатую трубу, і сам Бог сыходзіць на зямлю. Які ж ён старэнькі, сівенькі! А што ж гэта там чарнее ад сяла? Юрка стаў прыглядацца. Гэта яго мачыха тарабаніць збан, той самы збан ад малака, што Юрка няўмысля разбіў. Але цяпер гэты збан зрабіўся такі вялікі, што сваімі венцамі ўпіраўся ў хмары. Страшна стала Юрку, і ён пачаў азірацца, куды 6 тут шмаргануць, бо, відаць, кепскія выходзілі жарты. Хацеў Юрка пабегчы, ног не можа аддзерці ад зямлі, як бы іх хто прымураваў. Юрка прыхіліўся да хвойкі і абняў яе адною рукою.\n— Не бойся! — шэпча яму хвойка.\nЗірнуў Юрка — гэта не хвойка, а яго мама. I так яна ласкава пазірае на хлопчыка, што ўсе страхі яго разлятаюцца, як летні туман, і радасна яму. Тым часам мачыха падышла зусім блізка і скардзіцца Богу на распуства Юркі.\nI вось узяў Бог Юрку за рукі і кінуў яго ўгару. Лецючы, Юрка сцяміў усё: гэта Бог кідае яго ў збан, каб пераважыць увесь яго грэх. Калі Юрка сам вылезе са збана, то ён нявінны. Доўга ляціць Юрка на дно, але яму лёгка, ён толькі скарэй хоча апыніцца на дне, каб пачаць апраўдвацца. Чуць-чуць крануўся Юрка дна і пачаў уздымацца ўгару. Ляціць ён плытка, лёгка, роўна. Вось ён наверсе. Але Юрка не зразу спускаецца на зямлю. Ён сумыслу затрымаўся і пачаў паказваць Богу ўсялякія штукі, стоячы на венцах збана, куляўся, станавіўся дубка, скакаў на адной назе. А Бог пазіраў і смяяўся, і ўсе смяяліся і радаваліся, што Юрка нявінны. А мачыха яго пачарнела і стала знікаць.\nДзяціныя леты Юркі былі нярадасныя і непрытульныя: іх не сагравала ласка мацеры. I ў сям'і другіх дзетак, равеснікаў сваіх, не мог ён знайсці той радасці, тых супольных інтарэсаў, таго жывога цэменту, што яднае іх дзяцінае кола. I не адзін раз, бывала, у нядзельку вечарам, калі бацькі вернуцца з рынку і накупляюць сваім дзеткам і абновак і ўсялякіх гасцінцаў, з зайздрасцю пазіраў Юрка на радасць сваіх таварышаў, стоячы збоку ад іх, бо і дзеці дзеляцца гасцінцамі толькі з тымі, ад каго самі могуць атрымаць гасцінцы. Па той прычыне Юрка перастаў кампанаваць са сваімі таварышамі і мусіў забаўляцца сам сабою. Але і пагуляць беднаму хлопчыку не было калі: трэба было няньчыць малую Дароту, а кожную забаўку, гульню прыходзілася купляць цаною папіханак і штурханцоў. Юрка рос закіданым хлопчыкам. А калі і выпадалі светлыя мінуціны ў яго жыцці, то за іх ён павінен сказаць «дзякуй» сваёй цётцы Тарэсе. Праўда, цётка была бедная, у самой неставала хлеба, але ўсё ж яна рабіла штоколечы, каб даць хоць якую палёгку свайму пляменніку. 3-за яго яна пасварылася з мачыхаю Юркі і з братам сваім, яго бацькам, і перастала заходзіць да іх у хату. У святыя дні, бывала, цётка клікала Юрку і ішла з ім у лес збіраць розныя травы і зёлкі — цётка была крыху лекаркай. Гэтыя зборы былі для Юркі праўдзівым святам. Покі зойдуць у лес, то нагаворацца яны досыць. А Юрку многае цікавіла. Цётка тлумачыла, наколькі дазваляў ёй розум, розныя з'явы навакольнага свету і не раз гаварыла Юрку:\n— Вырасцеш, Бог дасць, будзеш няіменна вучоным, сама меншае — настаўнікам будзеш.\nУ лесе цётка гаварыла, для якой надобы належыць якая зёлка, ад якой хваробы ці запалення якога памагае тая ці другая трава, і пазнаёміла Юрку з рознымі краскамі: пералётнікам, гарлянкай, румянкам, чаборам, мацердушкай, са смалудамі, якімі даўней карміліся людзі, з дзягілем і з многімі другімі раслінамі. А забаляць ногі, сядуць на беразе крынічкі супачыць і крыху пасілка-вацца. Цётка Тарэса была для Юркі тою заступаю, за плячыма якой Юрка чуў грунт пад нагамі. Апроч таго, у Юркі быў свой асобны свет, які знаходзіўся ў ім самім. То быў свет вобразаў, мараў і ўсялякіх думак, свет, дзе ён быў поўным гаспадаром. Любіў таксама Юрка развагу з самім сабою, забраўшыся ў такое месца, дзе яго не маглі патрывожыць. Такім месцам была цяпер горка, а хвойка сталася яго найлепшай сяброўкаю. Як той злодзей, выкрадаўся Юрка з дому, хаваючыся ад мачыхі і ад людзей, ціхенька сунуўся разорамі паміж аўсоў або ячмянёў на поле, а адтуль да сваёй улюбёнай горкі і друга — хвойкі. Залезе часамі на хвойку і сядзіць цэлымі гадзінамі, разважае. Хвойка, здавалася яму, шумела весялей; гэта яна, напэўна, гаворыць яму сваёю моваю. Юрка ніяк не мог забыць, што яму прыснілася, — таго, як з хвойкі сталася мама. Вобраз мамы, добрай, нена-гляднай мамы, не адступаўся ад Юркі. Ён, сам не ведаючы чаму, чуў нейкі страх, і нейкае салодкае заміранне ахоплівала яго душу. Юрка пачынаў прыслухоўвацца да шуму хвойкі. У гэтую няўцямную людзям мову ўкладаў Юрка свае думкі, сваё сэрца і душу і прымаў іх ад хваінкі не як творы ўласнай фантазіі, а як праўдзівую мову дрэўца і здзіўляўся. А потым сам пачынаў расказваць розныя апавяданні. А каб яшчэ больш усцешыць сваю сяброўку, Юрка паказваў, як бляюць авечкі, як спявае певень, адным словам, знаёміў хвойку з гутаркаю ўсялякіх жывёлін.\n— Не, цётачка, я не ачуняю.\n— Смейся, каточак; паляжыш і, дасць Бог, устанеш. Пакажы сваю галоўку.\nЮрка павярнуўся на спіну, а цётка палажыла руку на яго лоб.\n— Ёсць агонь, але нічога, гарбузянятка ты маё, качанчык ты мой бедненькі, ачуняеш.\nЦётка Тарэса прысела каля хворага і з ласкаю маці старалася разважыць яго, прагнаць нядобрыя думкі. Але Юрка быў зусім спакойны і ўпэўнены, што ўжо не ачуняе. Цётка, слухаючы гаворку малога пляменніка і бачачы яго пакорнасць смерці, разбівалася ад жалю. А можа яму і лепш смерць, чым такая сірочая доля?\n— Няўжо ж ты, саколік, не хочаш жыць, калі гаворыш усё, што не ачуняеш? — спытала цётка.\n— Мяне сягоння мама клікала да сябе, — сказаў з нейкай таемнасцю ў голасе Юрка, — і жыць я не хачу, толькі ведаеш, цётка, мне шкада цябе!\nЦётка нахілілася над Юркам і стала цалаваць яго, а слёзы бобам паліліся на твар хлопчыка.\n— Цётка! Ты плачаш? Ты мяне шкадуеш?\n— Не гавары ты, золатка маё, пра смерць, не думай пра яе: не міне яна нікога з нас. Табе яшчэ жыць трэба, дурненькі ты!\n— А хіба ж я там не буду жыць?\n— Будзеш, будзеш, ягадка мая! — цешыла цётка хлопчыка. — Але і на гэтым свеце трэба пажыць яшчэ, прайсці сваю дарогу, што прызначана табе... Ось я табе зелейка напарыла — таго самага, што мы з табою, помніш, збіралі ў бярозавым лесе.\nВочкі ў Юркі павесялелі, на губах заблукала ўсмешка: яму прыемна было ўспомніць, як яны хадзілі з цёткаю збіраць травы і зёлкі.\nЮрка ахвотна ўзяў з рук цёткі гарнушак і напіўся.\n— Ось паглядзіш, здаровенькі будзеш, — любоўна сказала цётка.\nЮрка з уроды быў хірлявы хлопчык, а нядаўна ён прастудзіўся і заняпаў. Догляду не было ніякага, калі не лічыць таго, што калі-нікалі забяжыць да яго цётка і палечыць сваімі зёлкамі. Юрка дзень за днём гас, як тая куравая газоўка, якой бракуе газы. На першых часах хваробы яму было цяжка. Покі былі сілы падымаць ногі, ён соваўся хоць на дварэ. Смуціўся моцна хлопчык спачатку і аб сваёй хвойцы: каб меў крыллі, здаецца, паляцеў бы туды ўжываць тое свежае, чыстае і здаровае паветра, якога так неставала тут. Бывала, як меў яшчэ крыху сілы, усцягнецца, бедны, падыдзе да акна. На вуліцы гулялі дзеці, здаровыя, вясёлыя. Толькі Юрка, як пасынак, пазіраў з душнай і цеснай хаты. Што адчувала тады гэта закінутае дзіця?\n— Ведаёш, цётка, каго мне яшчэ шкада?\n— Каго, рыбка?\n— Мне шкада хвойкі... Я памру, а яна будзе стаяць адна там, і другі хто-небудзь будзе слухаць яе гоман-гутарку...\n— Ссеклі, служка, тую хвойку, тыдзень, як ссеклі! — гаротна прамовіла цётка.\n— Ссеклі, ссеклі? — узрушана запытаў Юрка. Хлопчык змоўк. Потым узяў ён цётчыну руку і доўга-доўга трымаў яе, прылажыўшы да губ, і гарачыя слёзы паліліся на яе. Праз колькі мінуцін Юрка пачаў гаварыць з агню. Успаміналася тут і мама, і цётка, і хвойка, нават пра збан штось сказаў хлопчык. Крыху счакаўшы, ён супакоіўся і больш не ачынаўся. За сялом на пагорку прыбавілася яшчэ адна магілка. Гэта пахавалі маленькага Юрку. Над яго магілкаю стаіць крыж. Яго паставіла цётка Тарэса.\n: biblio -> 5-9 -> literature -> bel\nbel -> У гасцях у вечнасці Мора Герадота\nbel -> Век Вадаліва (Аповесць)\nbel -> Зямля пад белымі крыламі\nbel -> Бутэвіч Анатоль у гасцях у вечнасці\nbel -> Ад роду — да народу (3 кнігі «Я» скарочана )\nbel -> Бутэвіч Анатоль у гасцях у вечнасці Каложская царква\nbel -> 3 мячом і крыжам\nbel -> Мы — ад евы I адама


Сіноптыкі распавялі, колькі яшчэ будзе трымацца пахаладанне і ісці дажджы\nНяўстойлівае надвор'е захаваецца ў Беларусі да сярэдзіны наступнага тыдня.\nПра гэта паведаміла галоўны сіноптык Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Святлана Рыбакова.\n«На гэтым тыдні ў Беларусі пад уплывам франтальных раздзелаў трымалася няўстойлівае з дажджамі надвор'е. Тэмпературны фон па-ранейшаму высокі, ён перавышае кліматычную норму на 5—9 градусаў», — адзначыла Святлана Рыбакова.\nУ пятніцу, 15 красавіка, умовы надвор'я ў Беларусі будуць вызначацца уплывам вобласці павышанага ціску, якая сфарміравана у вільготнай халоднай паветранай масе. Будзе пераважна без ападкаў, толькі месцамі па ўсходзе краіны пройдуць кароткачасовыя дажджы, раніцай па Віцебскай вобласці магчымы мокры снег. Ноччу і раніцай у асобных раёнах слабы туман. Тэмпература паветра ўначы — ад 1 да 7 градусаў цяпла, пры праясненнях да мінус 2, днём будзе 8—14 са знакам плюс.\nУ суботу, 16 красавіка, ноччу на большай частцы краіны захаваецца ўплыў вобласці павышанага ціску, днём надвор'е абумовіць малаактыўны атмасферны фронт, які перамяшчаецца з Заходняй Еўропы. Ноччу па паўднёвым захадзе краіны, днём месцамі па краіне пройдуць кароткачасовыя дажджы, у асобных раёнах не выключаны навальніцы.\nНоччу і раніцай месцамі туман. Тэмпература паветра ўначы — мінус 3 — плюс 3 градусы, удзень — 8—15 цяпла; па паўднёвым захадзе будзе некалькі цяплей: ноччу — ад 4 да 6 вышэй за нуль, днём — да 19 цяпла.\nУ нядзелю, 17 красавіка, надвор'е ў краіне будуць вызначаць атмасферныя франты, якія перамяшчаюцца з Заходняй Еўропы. Кароткачасовыя дажджы будуць адзначацца ў многіх раёнах краіны, месцамі з навальніцамі.\nТэмпература паветра ноччу — плюс 3—10, днём — ад 10 да 17 цяпла, па паўднёвым усходзе — да 21 вышэй за нуль.\n«На пачатку наступнага тыдня ў Беларусі пад уплывам атмасферных франтоў і паветраных мас з Балтыкі захаваецца няўстойлівае надвор'е», - распавяла Святлана Рыбакова.\nУ панядзелак, 18 красавіка, на большай частцы тэрыторыі пройдуць дажджы, месцамі навальніцы.\nТэмпература паветра ноччу — плюс 1-8, днём — ад 8 да 15 градусаў цяпла.\nУ аўторак і сераду, 19 і 20 красавіка, кароткачасовыя дажджы чакаюцца месцамі па краіне, днём магчымы навальніцы.\nТэмпература паветра ўначы складзе ад 1 да 6 градусаў цяпла, у ноч на сераду пры праясненнях — да мінус 2 градусаў, днём будзе 6-13 градусаў цяпла.


Глядзі ў вакно | Гарадзенская вясна\nНапэўна гэта помпавыя стрэльбы, ці яшчэ якія там. Гэта ўжо не важна. Стрэльба ёсць стрэльба. Па закону жанру яна нават на сцяне раз у год страляе сама. А тут у руках людзей у камуфляжы, і здаецца людзей моцна збянтэжаных і нават напалоханых. Тут яна сапраўды можа бабахнуць. Напэўна для гэтага ім і далі ў рукі зброю, тым, з выгляду збянтэжаным і напалоханым…\nЛюдзі ідуць у цэнтры сваіх гародоў і ў Лідзе, і ў Свіслачы, і ў Наваградку, Карэлічах, Ваўкавыску, Слоніме, Іўі, і ў іншых населеных кропках Гарадзеншчыны малюнак падобны. І не толькі так на Гарадзеншчыне. Так па ўсёй Беларусі.\nУ Мінску па вуліцах ужо рухаюцца сотні тысяч людзей. Там тое самае. Спецтэхніка. Пагрозлівыя крыкі ў узмацняльнік пра тое, што акцыя незаконная і ўдзельнікі будуць прыцягнутыя да адказнасці. Сілавікі з шчытамі і дубінамі перакрываюць дарогі. Вадамёты. Сірэны. Мігалкі… Восень. Кастрычнік. Залатое і чырвонае лісце разносіць вецер. Ён, вецер, купаецца і ў бела-чырвона-белых сцягах, якія лунаюць над усёй калонай пратэстоўцаў. Ад пачатку і да канца калоны лунаюць сцягі. І “Пагоня”. Яна нібыта паказвае шлях. І выгукі “Верым, можам, пераможам!” як пярун разразаюць паветра. І неўміручае, светлае і сцвярджальнае “Жыве Беларусь!!!”…\nУжо трэці месяц запар я пачынаю свае фелетоны падобным апісаннем. Але гэта не дэжавю. Гэта сённяшняя беларуская рэальнасць. Кожную нядзелю людзі выходзяць на вуліцы і ідуць мірным шэсцем, каб чарговы раз задэклараваць сваё цвёрдае рашэнне дамагчыся перамен у сваёй краіне.\nПраўда робіцца на вуліцы. Праўда і гісторыя. Беларуская гісторыя, якую робіць беларускі народ. І не толькі ў нядзелю. У суботу выходзяць жанчыны, у панядзелак пенсіянеры, у аўторак студэнты… І так усе колы грамадства. Спарцмены, інваліды, цяжарныя, рабочыя, усялякія… Каб у беларускім тыдні было сто дзён, то і тады на кожны дзень знайшлося б каму выйсці. І ўсе як бы паказваюць, як бы прапаноўваюць, маўляў, гляньце на нас, мы мірныя, мы за мірныя змены, ну калі да вас ужо дойдзе!\nЛюдзі паўсюдна вывешваюць нацыянальную беларускую сімволіку. Улады загадваюць камунальшчыкам яе здзіраць. Сілавікі кантралююць гэты працэс. Часамі ён выглядае так камічна і недарэчна, што нічым яго нельга растлумачыць. У Смаргоньскім раёне жыхары павесілі сцяг на самае высокае дрэва. Як ім гэта ўдалося сказаць цяжка. Бо за цэлы дзень камунальшчыкі выкарыстоўваючы навейшую тэхніку так і не змаглі яго зняць. А можа не хацелі. Толькі імітавалі працу. І тады ўлады загадалі спілаваць дрэва…\nА на адной з сценаў уначы жыхары наклеілі бела-чырвона-белыя сцягі. Зранку сілавікі прывялі камунальшчыкаў каб іх аддзёрці ад сцен. Але як толькі сцягі былі здзёртыя, на сцяне пад імі усе ўбачылі надпісы “Лукашэнка сыходзь”. Сілавікі так напалохаліся, што зноў закрылі іх бела-чырвона-белымі сцягамі. І пільнавалі іх так пакуль камунальшчыкі не схадзілі за фарбай. А тыя не надта спяшаліся. Так і стаялі яны ў ганаровай варце перад нацыянальнымі сімваламі.\n“Сядзяць на даху высокага дома дзве беларускія дзяўчынкі. Адна дзяўчынка добрая, а другая дзяўчынка злая. І абедзьве кідаюцца ў мінакоў камянямі. Злая дзяўчынка папала камянямі па трох чалавеках. А добрая па пяцёх. Добрая патрапіла ў двух чалавек больш. Гэта таму, што дабро заўсёды перамагае зло”.\nПра сапраўдныя прычыны адмены праўладнага сходу гавораць не шмат, але высновы зводзяцца пракладна да аднаго. Патэнцыйныя ўдзельнікі таго сходу маглі падмануць і не прыйсці, хтосьці прыйсці, адзначыцца і ўцячы, а хтосьці мог і далучыцца да калоны пратэстоўцаў з бела-чырвона-белымі сцягамі. А можа і ўсе далучыліся б. Бо ў Беларусі апазіцыйна настроеныя людзі былі заўсёды. Цяжка ім было. Ахвяравалі сабой. Супраць іх лёгка было выступаць на праўладных акцыях. А вось зараз апазіцыйна настроенымі сталі ўсе. Ці амаль усе. Тут ужо супраць ветру пляваць не зусім зручна.\n– У іх вопратка бала палітычных колераў.\nІ гэта ўжо не анекдоты. Тут цэлыя сцэнарыі для будучых камедый гатовыя, героі якіх зацямняць і бравага салдата Швейка, і Астапа Бендэра, і Осціна Паўэрса, і Доктара Зло разам узятых.\nІ ўсё было б так смешна, каб не было так сумна. Апрануты ў незразумелыя даспехі сілавік з балаклавай на галаве і з стрэльбай у руках на сённяшні дзень адцясняе жартаўлівыя сцэнарыі. Зараз ён сам і сцэнарый, і выканаўца, толькі далёка не камічнай ролі. І толькі моцная вытрымка мірных пратэстоўцаў, якой захапляецца ўвесь свет, не дазваляюць яму нарабіць яшчэ большай шкоды. Семдзесят восем дзён запар, дванаццаць тыдняў, беларускі народ паказвае зайздросную і неверагодную вытрымку і вартасць. І незвычайную палітычную спеласць. І самадастатковасць. Вось гэта важна, што старадаўні народ зноў адчуў сябе самадастатковым. Ён спадзяецца выключна на сябе.\nНу а заканчываць фельетон, нажаль, прыходзіцца як і іншыя цягам апошніх месяцаў. Трэба, нажаль, заканчваць інфармацыяй пра тое, што ў Мінску зачынілі дванаццаць станцый метро, адключылі інтэрнет, перакрылі горад, вывелі на вуліцы сілавікоў і спецтэхніку, і ўсё каб перашкодзіць мірным пратэстоўцам рэалізаваць сваё Канстутыцыйнае права на мірныя сходы і свабоду выказванняў. Іх закідалі светлашумавымі гранатамі і абстралялі гумовымі кулямі… На іх напалі, іх хапалі, арыштоўвалі… І гэта не дэжавю. Гэта сённяшняя беларуская рэальнасць.\nАле людзі ўсядно выходзяць.\n29.10.2020 Тэгі: Віктар Сазонаў, Гародня, Блог


Матэрыял для новай кнігі “Лепей” Рыгора Барадуліна збіраў і апрацоўваў беларускі журналіст і блогер Глеб Лабадзенка. У выніку атрымалася больш чым кніга – цэлы кейс з рукапісамі вершаў, эксклюзіўнымі фотакарткамі (амаль усе – раней нідзе не друкаваліся) і дыскам з аўдыякнігай, вершы для якога агучвала народная артыстка Беларусі Зінаіда Бандарэнка.\n– Самае неверагоднае ў гэтай кнізе тое, што са 103 вершаў толькі 20 – за 1952–1991 гады. Усе астатнія – гэта вершы мінулых 20 год, а каля трыццаці з іх напісаныя за апошнія два-тры гады. А гэта вельмі важны момант: дзядзька Рыгор працягвае пісаць вершы, і гэта не проста паэт, якія “застаўся ў вечнасці”, ды ўсё на тым. Апошнія вершы ў кнізе былі напісаныя спецыяльна для гэтага выдання. Проста неверагодныя, ад якіх дах зносіць! – расказвае Глеб.\nАпроч малюнкаў, калі дэталёва разглядаць кніжку, можна заўважыць эпіграмы, цытаты з нейкіх размоў (напрыклад, з Васілём Быкавым), нумары тэлефонаў ды нейкія думкі, якія паэт хутка занатаваў на старонках нататнікаў. Тут можна знайсці адзін белы верш, што для Барадуліна – вялікая рэдкасць.\n– Вершы для дыску чытала народная артыстка Беларусі Зінаіда Бандарэнка. На маю думку, гэта ўвогуле самае лепшае, што магло здарыцца. Гэта чалавек аднаго пакалення з Барадуліным, і яна чытае вершы так, як сам паэт звык чуць іх цягам жыцця. І менавіта так іх раней чыталі на канцэртах ці па радыё. Ёсць на дыску і яшчэ адна цікавостка: справа ў тым, што адзін верш чытае сам Барадулін. Але не з пачатку, а з сярэдзіны. Таму, каб гэта знайсці, прыйдзецца паслухаць дыск цалкам.\nУсе 23 фотакарткі для выдання ўзятыя са старой валізы, да якой шмат год у доме Барадуліных ніхто не дакранаўся. Менавіта з ёй народны паэт некалі прыехаў паступаць у Мінск з Ушаччыны. Зверху – унікальная маленькая картка з прызнаннем у каханні будучай жонцы Валянціне Міхайлаўне.\n– Здавалася б, цэнзура была толькі за савецкім часам, а выявілася, што нават у незалежнай Беларусі рэдактары дазваляюць сабе ўступаць у "суаўтарства" з паэтам. І гэта пры тым, што змяняючы нават коску, трэба раіцца з аўтарам, бо сэнс можа змяніцца. Цяпер друк рукапісаў дазваляе перадаць вершы ў іх першасным варыянце, такімі, якімі яны былі створаныя.\n– Цяпер ён напаўняецца інфармацыяй, але хочацца, каб да гэтага далучаліся іншыя людзі: магчыма, у вас ёсць нейкае відэа, фотаздымкі з Барадуліным, ці вы можаце дапамагчы ў алічбоўцы кніг, якіх пакуль няма ў Сеціве, – расказвае Глеб Лабадзенка. – Вядома, на сайце будуць і вершы, асабліва тыя, якіх няма ў кніжках ці часопісах. Канешне, я мог бы зрабіць гэта сам, але тыя рэчы, што робяцца талакой, маюць зусім іншую энергетыку.\nАпроч сям’і паэта, у кніжным наборы сустракаюцца фотаздымкі толькі двух іншых людзей – Васіля Быкава і Уладзіміра Караткевіча. Гэта таксама надзвычай блізкія людзі ў жыцці Барадуліна.\nВыдаваўся зборнік талакой – уласных сродкаў на яго выданне не было, таму колькасць накладу ў асноўным складалася з папярэдніх замоў на кнігу праз уласны сайт журналіста. Аднак пэўная доля кніг друкавалася "на запас", таму купіць незвычайны зборнік у бліжэйшы час зможа любы ахвочы. Прэзентацыя кнігі "Лепей" пройдзе ў гэту сераду, 11 снежня, у кнігарні "Кніжны салон" (Мінск, вул. Калініна, 5) ад 17.00 да 19.00. Там можна будзе набыць новую кнігу Рыгора Барадуліна.\nАўтар публікацыі: Ксенія Ельяшэвіч.\nПредставлена новая книга Бородулина “Вушацкі словазбор”\nИздан новый сборник поэзии Рыгора Бородулина “Анима”\nВышел сборник поэзии Рыгора Бородулина “Халодная памяць вады”\nВышла книга избранной поэзии Рыгора Бородулина “Перакуленае/Опрокинутое”\nПрезентация новой книги Рыгора Бородулина “Навошта”\nПрезентация книги Рыгора Бородулина “Послал бы тебе душу…”\nУ “Акадэмкнізе” – галасы У. Караткевіча, Л. Геніюш і Р. Барадуліна\nРыгор Бородулин издал книгу детских стихов


Саграваючы адзінокія сэрцы - Кировская районная газета\nНа абласным конкурсе на званне “Лепшы па прафесіі” сярод сацыяльных работнікаў прадстаўніца нашага раёна Н.І.Ждановіч заняла ганаровае 2-е месца (на здымку).\nНастасся Іванаўна стала пераможцай конкурсу невыпадкова: за трынаццаць гадоў, на працягу якіх яна працуе сацыяльным работнікам, жанчына здолела заваяваць аўтарытэт і павагу кіраўніцтва раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, калег, а самае галоўнае — любоў сваіх падапечных. Зараз у яе на абслугоўванні 9 адзінокапражываючых сталых жыхароў а/г Любонічы, а таксама састарэлая жанчына з дачкой-інвалідам з дзяцінства. Да іх Настасся Іванаўна згодна рабочага графіка павінна наведвацца два-тры разы на тыдні, каб выканаць неабходнае кола абавязкаў: прыбраць у доме, а зараз, зімой, расчысціць снег у двары, зрабіць аплату за камунальныя і іншыя паслугі, купіць прадукты і г.д. Але звычайна так ніколі не бывае — падапечныя чакаюць яе заўсёды і з нецярпеннем, і Настасся Іванаўна, не лічачыся з уласным часам, ідзе да іх з задавальненнем. Састарэлыя людзі ўспрымаюць яе як роднага чалавека, а яна не можа пакінуць іх нават у свой выхадны. Часам здараецца так, што камусьці з падапечных тэрмінова патрабуецца купіць лякарствы ці расчысціць ад снегу дарожкі, і тады жанчына абавязкова прыйдзе ім на выручку. А таму ў адрас Настассі Іванаўны пастаянна гучаць словы ўдзячнасці не толькі ад тых, каго яна абслугоўвае, але і ад іх дзяцей, што жывуць у іншых населеных пунктах і не могуць часта прыязджаць у родны дом. Але, калі наведваюць сваіх бацькоў, то сустракаюцца з Настассяй Іванаўнай, абмяркоўваюць з ёй розныя пытанні. Нядаўна ў раённы цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва прыйшло пісьмо ад дачкі адной з падапечных Н.І.Ждановіч, якая пражывае ў г.Мінску. “Мы даўно разляцеліся з роднага дома і клічам маці жыць да сябе, — піша жанчына ў сваім пісьме.— Толькі ехаць да нас яна не згаджаецца, бо задаволена тым, як яе даглядае сацыяльны работнік Н.І.Ждановіч. Гэта добрай душы чалавек, спагадлівая і шчырая жанчына. Дзякуй ёй за яе старанныя адносіны да нашай маці”.\n— Зразумела, словы ўдзячнасці трэба заслужыць. І вельмі прыемна, калі яны выказваюцца ад душы,— адзначаыла ў размове Н.І.Ждановіч. — А я ў сваю чаргу ўдзячна мужу, які па дарозе на работу абавязкова зайдзе да маіх бабуль і дзядуляў, прынясе вады з калодзежа, наносіць дроў, расчысціць ад снегу дарожкі, а таксама дапамагае мне ўпраўляцца з хатняй гаспадаркай, якая ў нас значная.\nАле не думайце, што мне не застаецца работы…\nКалі Настасся Іванаўна загаварыла пра свайго мужа, то ў голасе пачулася пяшчота, вочы свяціліся радасцю. Пазнаёмілася з Зігмундам, калі разам з яго сястрой вучылася ў прафтэхвучылішчы ў г.Маладзечна. Малады хлопец прыехаў да сястры на дзень нараджэння, там жа была і Насця. Пасля заканчэння навучальнай установы яна працавала зборшчыкам мікрасхем на заводзе “Інтэграл” у г.Мінску. У хуткім часе маладыя пажаніліся, і дзяўчына паехала за мужам у г.Вільнюс. Там нарадзілася старэйшая дачка Яўгенія, якая зараз вучыцца ў МДУ імя А.А.Куляшова, набывае спецыяльнасць сацыяльнага работніка. Менавіта дачка дапамагла маці тэарэтычна падрыхтавацца да ўдзелу ў абласным конкурсе.\nДваццаць гадоў назад сям’я Ждановічаў пераехала жыць на радзіму Настассі Іванаўны ў Любонічы. Мясцовая гаспадарка, куды муж з жонкай пайшлі на працу, выдзеліла ім катэдж. У Любонічах нарадзілася малодшая дачка Вераніка, якая зараз вучыцца на дызайнера ў Магілёўскім дзяржаўным каледжы мастацтваў. У сям’і пануюць лад і згода, узаемаразуменне і спагада, любоў і пяшчота. Няхай і ў далейшым у іх ладзяцца справы, радуюць поспехі, нязменнай застаецца павага людзей!\n← “Навагодні кубак Кіраўшчыны-2011”: нашы — чэмпіёны!\nНа галоўнай ёлцы краіны… →\nО регистрации инициативных групп по выдвижению кандидатов в депутаты местных Советов депутатов 28 созыва\n19.12.2017 19.12.2017 Газета Кiравец Комментариев нет\nКіраўчане прымалі ўдзел у абласным конкурсе аператараў па штучным асемяненні\n03.11.2017 Газета Кiравец Комментариев нет


Праз эканамічнае супрацоўніцтва - да палітычнага саюза - Брянская областная научная универсальная библиотека им. Ф. И. Тютчева\nПраз эканамічнае супрацоўніцтва - да палітычнага саюза\nЖдановіч М. Праз эканамічнае супрацоўніцтва - да палітычнага саюза / Мікола Ждановіч // Гомельская праўда.- 2000.- 23 лістапада.- С. 1.\nЗнаходжанне дэлегацыі Бранскай вобласці на Гомельшчыне.\nНельга не заўважыць, якое вялікае значэнне надаецца ў нашай краіне развіццю міжрэгіянальных сувязей, у першую чаргу з рэгіёнамі блізкай суседкі - Расіі. Кантакты Гомельскай і Бранскай абласцей, афіцыйна-прававая аснова якіх была замацавана ў 1997 годзе падпісаным двухбаковым пагадненнем аб супрацоуніцтве, служаць таму яскравым пацвярджэннем. Каля 186 працэнтаў склаў сёлета рост экспартна-імпартных аперацый паміж абласцямі, прычым Гомельшчына ў гэтых знешнегандлёвых стасунках выглядае найбольш прывабна. Доля экспарту ў Расію ў 5-6 разоў перавышае імпартную велічыню, а яго рост сёлета склаў у натуральным выражэнні каля 37 мільёнаў долараў.\nПа прызнанню кіраўніка афіцыйнай дэлегацыі Бранскай вооласці, главы абласной адміністрацыі Юрыя Лодкіна, існуючы дыспарытэт, якім беларускія партнёры могуць па праву ганарыцца, тлумачыцца больш стабільнай работай прамысловасці Гомельшчыны, а таксама вялікім інтарэсам расіян да высакаякасных і даступных па цане беларускіх тавараў. Названая дэлегацыя 21 лістапада знаходзіліся ў нашай вобласці.\nЦёплым і гасцінным было вітанне расіян на беларускай зямлі, наладжанае на пераходзе "Селішча", што ў Добрушскім раёне. Затым у зале гомельскага грамадска-культурнага цэнтра адбылася ўзаемазацікаўленая сустрэча гасцей з прадстаунікамі выканаўчай улады вобласці і горада Гомеля, кіраўнікамі буйнейшых прамысловых прадпрыемстваў і арганізацый Гомельшчыны. Аб сацыяльна-эканамічным развіцці вобласці і абласнога цэнтра (а ў апошнія гады па важнейшых паказчыках яно адрозніваецца станоўчай дынамікай партнёраў па супрацоўніцтву) праінфармавалі першы намеснік старшыні аблвыканкама Сяргей Сідорскі і мэр Гомеля Аляксандр Якабсон.\n- Нас не можа не задавальняць, - адзначыў прадстаўнік абласной "вертыкалі" , - што нашы сувязі з суседзямі пашыраюцца, што гаспадарнікі Гомельшчыны і Браншчыны робяць упэўненыя крокі па развіццю эканамічнага супрацоўніцтва.\nГэтую думку падтрымаў і губернатар Бранскай вобласці.\n- Падводзячы вынікі дзейнасці нашай уладнай каманды за чатырохгадовы перыяд пасля выбараў, - падкрэсліў Юрый Лодкін, - мы адзначаем, што ў нашай вобласці таксама створана добрая эканамічная аснова для далейшага плённага супрацоўніцтва з Гомельшчынай, Беларуссю ў цэлым.\nПаколькі нашы расійскія суседзі разглядаюць Беларусь (Гомельшчыну ў прыватнасці) як асноўнага партнёра ў далейшым эканамічным супрацоуніцтве, нельга не парадавацца станоўчым пераменам на Браншчыне. Бо формула, акрэсленая падчас візіту да нас дэлегацыі Бранскай вобласці, праз эканамічнае супрацоўніцтва да палітычнага саюза - гэта актуальная праграма дзеянняў для абодвух бакоў. Тым больш, што добрыя прыклады ўзаемавыгадных стасункаў маюцца. У Гандлёвым доме, адкрытым у Бранску, прадаюцца беларускія тавары, пашыраюць узаемныя кантакты транспартнікі дзвюх абласцей, нямала добрых напрацовак па рамонту і абнаўленню рухомага саставу пасажырскага аўтатранспарту ў створанага тры гады назад на базе Гомельскага і Бранскага аўтарамзаводаў сумеснага прадпрыемства "Гомель-Бранск-аўтарамонт". Удзельнікі сустрэчы, пабываўшы ў цэхах гомельскага аўтарамзавода, пераканаліся: калектыў АРЗ з усёй адказнасцю ставіцца да выканання ўзятых абавязацельстваў.\nМногае робіцца па развіццю міжрэгіянальных сувязяў і ў адкрытым акцыянерным таварыстве "Гомельдрэў", якое таксама наведалі члены бранскай дэлегацыі.\nУ ходзе кантактаў нарадзілася нямала добрых ідэй. Прапанавана, напрыклад, у рамках гандлёвых стасункаў прадпрыняць захады па адкрыццю спецыялізаваных магазінаў па продажы дзяцькаўскага хрусталю ў Гомелі, а добрушскага фарфору - ў Бранску. Кіраўнік дэлегацыі паабяцаў вырашыць і праблему ўплаты экалагічнага падатку для транспартных сродкаў Гомельшчыны на пераходах Бранскай вобласці.\n- Але простыя адносіны па прынцыпу "купі - прадай" нас сёння ўжо не задавальняюць, - адзначыў на прэс-канферэнцыі, што адбылася на аўтарамонтным заводзе, Юрый Лодкін. - Больш перспектыўным бачыцца шлях інтэграцыі прамысловых, транспартных і іншых галін нашых абласцей, па якім мы і будзем крочыць, развіваючы далейшае супрацоўніцтва з Гомельшчынай.\nУчора дэлегацыя Браншчыны прыбыла ў Мінск, дзе адбыліся сустрэчы з кіраўнікамі рэспублікі, падпісаны Дагавор аб дружбе і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Бранскай вобласцю.


Канвертаваць Тайская бат (THB) і Vertcoins (VTC) : Калькулятар абменнага курсу\nТайская бат (THB) і Vertcoin (VTC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Тайская бат і Vertcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Тайская бат. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Vertcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Vertcoins або Тайская бат канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nТайская бат гэта валюта, у Тайланд (TH, THA). The Vertcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Тайская бат таксама вядомы як Бат, і Берагавыя бат. Сімвал THB можа быць запісаная Bht, і Bt. Сімвал VTC можа быць запісаная VTC. Тайская бат дзеліцца на 100 stang. Абменнага курсу Тайская бат Апошняе абнаўленне 16 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Vertcoin Апошняе абнаўленне 17 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. THB каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. VTC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Неверагодны глыбокі рэльеф прыгожай складанай тынкоўкі ў спалучэнні з аб'ёмным прыгожым фактурным Дамаскам проста не зможа пакінуць абыякавым аматараў шпалернай класікі. У гэтай калекцыі мы працавалі над эфектам «ўжыўлення» матыву ў фон, вензель нібы высечаны ў камні. Для ўзмацнення ўражанні мы зрабілі акцэнт на багатую палітру дэкаратыўных эфектаў.У каларыстыцы мы робім стаўку на цудоўны фісташкавы, горды тэракот, вытанчаны графіт, вытанчаны чорна-белы, унівэрсальны ванільны і наш любімы кава з малаком. Шпалеры выкананы ў тэхніцы гарачага ціснення, п-р 1,06 * 10,05м. Глядзець відэа