Уладзімер Арлоў: “Веру ў моладзь, а значыць – веру ў Беларусь”\n11 верасень 2006, 12:37\nУладзімер Арлоў, Менск Уладзімер Арлоў, ўдзельнік перадачы "У што я веру..."\nВеру ў нашу моладзь.\nВеру ў яе – сонечную, адукаваную, па-добраму зацятую.\nВеру ў яе – адкрытую сьвету і адданую Беларусі.\nВеру ў маладых, якія пад бел-чырвона-белым сьцягам выходзяць бараніць свае правы ў краіне, дзе нязгодныя апынаюцца за кратамі або бясьсьледна зьнікаюць.\nВеру ў юнакоў і дзяўчат, што ў сакавіку 2006-га стварылі выспу свабоды на пляцы, названым імі ў гонар Каліноўскага.\nВеру ў сваіх сыноў Рамана і Багдана, якія гавораць са мной на адной мове і якія ня зьехалі за мяжу, хоць не па чутках ведаюць, што такое спэцназ і турэмная камэра.\nВеру ў Паўла Севярынца, зь якім нядаўна на яго лясной катарзе піў гарбату за сталом, дзе ляжалі Біблія, том Васіля Быкава і пачаты рукапіс новай кнігі.\nВеру ў ягонага сябра Сяргея Бахуна, які ўзяў днямі шлюб з маладой удавою забітага тэлеапэратара Сьвятланай Завадзкай, натхніўшы мяне на вясельлі на тост пра сям’ю як шэдэўр прыроды.\nВеру ў маладыя сем’і, якія разумеюць, што гэтая унівэрсальная шэдэўральнасьць у нас мае адну асаблівасьць: сёньня ці не найперш ад яе, беларускае сям’і, залежыць само існаваньне краіны.\nВеру ў школьнікаў і студэнтаў, што часам чытаюць мае кнігі і прысылаюць на сустрэчах пытаньні пра тое, ці трэба сучаснаму маладзёну-падпольшчыку ведаць гісторыю Беларусі, і пра тое, як загаварыць па-беларуску і выхаваць беларусамі дзяцей.\nВеру ў сваіх маладых чытачоў, а таму трымаю дадзенае пасьля рэфэрэндуму 1995 году слова не адмаўляцца ні ад воднага запрашэньня спаткацца зь імі.\nВеру ў маладых калегаў- літаратараў, якія насуперак афіцыйнай антыбеларушчыне ствараюць па-беларуску таленавітыя вершы й апавяданьні.\nВеру, што наша моладзь – галоўны герой змаганьня за нашу будучыню.\nВеру ў моладзь, а значыць – веру ў Беларусь.\nНарадзіўся 25 жніўня 1953 года ў Полацку. Скончыў гістарычны факультэт БДУ. Працаваў выкладчыкам гісторыі, журналістам, рэдактарам выдавецтва "Мастацкая літаратура", адкуль у 1997 годзе быў звольнены з фармулёўкай “за выпуск исторической и другой сомнительной литературы”.\nПершыя літаратурныя творы былі зьмешчаныя у студэнцкіх самавыдавецкіх альманахах "Блакітны ліхтар" і "Мілавіца". Аўтар трыццаці кніг прозы і паэзіі. За ўклад у распрацоўку тэмы гістарычнага мінулага Беларусі ў 1990 годзе ўзнагароджаны медалём Францыска Скарыны. Лаурэат Літаратурнай прэміі імя Францішка Багушэвіча Беларускага ПЭH-цэнтра. Творы Уладзімера Арлова перакладзеныя больш чым на дваццаць моў сьвету.\nГл. таксама: Новую перадачу "У што я веру" адкрывае Івонка Сурвіла “У што я веру”: Мікалай Цімафееў Сьвятлана Длатоўская: "Я веру ў сям''ю..."


Справу разглядае суддзя Наталля Траццякова. Паводле абвінаваўцы, уначы з 9 на 10 лютага Таццяна Туравец перашкаджала законнай дзейнасці супрацоўнікаў міліцыі, а менавіта – правесці ператрус у яе доме. Жанчына нібыта чыніла актыўны супраціў, хапала іх рукамі, выпіхвала з дому, пагражала фізічнай расправай, абражала. Дзеянні Туравец у дачыненні да пацярпелых Сергіенкі, Старчанкі, Філіпенкі, Шутава пракуратура палічыла наўмыснымі. Міліцыянты вымушаныя былі ўжыць у дачыненні да яе фізічную сілу і надзець на рукі кайданкі.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « 10 і 20 сутак арышту – прысуды за лампадкі ля храму ў Дзень чарнобыльскай трагедыі\tПраз няяўку сведкаў разгляд справы Таццяны Туравец перанеслі »


Развіваем навыкі правільнага і беглага чытання - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nМногія сучасныя дзеці не толькі не любяць, але і не ўмеюць чытаць. Гэта вельмі дрэнна, бо чытанне дапамагае асвойваць іншыя дысцыпліны, пазнаваць навакольны свет, строіць адносіны і г.д. Валоданне чытацкімі навыкамі — адна з асноўных умоў вучэбнай паспяховасці школьнікаў.\nЯкія практыкаванні запаляць у дзіцячых вачах дапытлівы і ўстойлівы агеньчык цікавасці да чытання? Як вучыць без прымусу? Адказаць на гэтыя пытанні няпроста.\nПрааналізаваўшы дынаміку беглага чытання ў вучняў папярэдняга выпуску, я пераканалася, што не ўсе з іх чытаюць бегла і правільна. Хуткасць чытання з пераходам у старшыя класы ў некаторых дзяцей не павялічваецца, а змяншаецца. З якой жа хуткасцю павінны чытаць малодшыя школьнікі?\nВучні, якія слаба чытаюць, у сярэдніх, а затым і ў старшых класах будуць калі не тануць, то захлынацца ў патоку інфармацыі. Такія дзеці асуджаны на непаспяховасць. Ім не дапамогуць добрыя настаўнікі, пакуль яны не навучацца элементарнаму — чытаць. Спадзявацца, што з часам бегласць чытання прыйдзе сама, не варта. Першакласнікі знаходзяцца ў вельмі спрыяльным узросце, калі можна дабіцца аптымальнай хуткасці. Яны маюць невычэрпны рэзерв для павышэння тэхнікі чытання.\nМногія бацькі імкнуцца дапамагчы дзецям навучыцца чытаць. За аснову, як правіла, бяруць буквар ці азбуку. Жаданне бацькоў зразумелае і пахвальнае, але вельмі важна пры навучанні чытанню не дапусціць памылак, якія давядзецца потым выпраўляць перавучваннем.\nДля фарміравання ў вучняў навыку правільнага і беглага чытання я распрацавала сістэму практыкаванняў, якія дапамагаюць ліквідаваць прычыны, што тармозяць развіццё і ўдасканаленне чытання. Гэтыя практыкаванні я выкарыстоўваю паслядоўна і паэтапна з 1 класа.\nСпачатку падбіраю практыкаванні, абапіраючыся на методыкі У.М.Зайцава і І.Т.Федарэнкі. Звяртаюся да тэкстаў зрокавых дыктовак і трэніровачных практыкаванняў для развіцця аператыўнай памяці. Акрамя таго, выкарыстоўваю лікавыя табліцы Шультэ (яны ўяўляюць сабой выпадкова размешчаныя лічбы, якія трэба знайсці па парадку).\nПачынаючы з урокаў навучання пісьму, шырока прымяняю практыкаванні на пастаноўку дыхання і фарміраванне правільнай паставы. Выкананне такіх практыкаванняў дапамагае дзецям навучыцца расходаваць паветра пры вымаўленні слова ці фразы, нячутна дабіраць яго ў час паўзы, дыхаць пры чытанні лёгка і натуральна. Праводжу іх у гульнявой форме — у выглядзе маўленчых размінак перад чытаннем ці падчас фізкультхвілінак.\nУ 1 класе арганізоўваю гэтую работу франтальна, а ў наступных класах — індывідуальна (толькі з тымі дзецьмі, якім падобныя гульні неабходны), да ўрока ці ў яго пачатку. Гульнявыя практыкаванні вельмі падабаюцца вучням і прыносяць ім вялікую карысць.\nПраводжу таксама практыкаванні для правільнай артыкуляцыі. Яны звязаны з развіццём маўленчага апарату і асабліва карысныя для першакласнікаў.\nУменне выразна вымаўляць гукі і іх спалучэнні дасягаецца падчас работы са скорагаворкамі. Методыка работы з імі вядомая — ад асобнага, выразнага прагаворвання да максімальна выразнага, хуткага. Рэкамендую вылучаць у запісе каляровай крэйдай літары, якія абазначаюць гукі і над якімі трэба будзе працаваць. Лічу карысным пачаць работу з аднаго радка скорагаворкі і на кожных занятках дадаваць новы.\nВялікую ўвагу ўдзяляю развіццю зрокавай памяці і ўвагі вучняў. Гэта выпрацоўвае беглае чытанне і павялічвае яго хуткасць. Такую работу праводжу па-рознаму. Паказваю дзецям карціну ці ілюстрацыю, якую яны павінны запомніць за хвіліну: што на ёй намалявана, з якога твора ці казкі ўзята? Часта праводжу гульню “Знайдзі лішняе слова”.\nНа другім этапе работы па фарміраванні правільнага і беглага чытання вельмі дапамагае праграма па хуткачытанні, створаная настаўнікам інфарматыкі А.М.Касабуцкім. Так, сказы запісваюцца не на дошцы ці аркушы паперы (як прадугледжвае методыка І.Т.Федарэнкі і І.Г.Пальчанкі), а паказваюцца на экране камп’ютара строга вызначаны час. Пасля заканчэння часу сказ рассыпаецца на часткі, да іх дадаюцца лішнія. Дзеці збіраюць сказ з неабходных частак. Пасля заканчэння часу сказ знікае, і яго трэба ўпісаць у поле формы. Каб сказы не запаміналіся, я падрыхтавала шмат іх варыянтаў.\nПраграма ўключае 5 узроўняў складанасці. Першы ўзровень — для вельмі слабых вучняў. Другі ўзровень заснаваны на методыцы Федарэнкі-Пальчанкі. Трэці — пяты — павышанай складанасці. На кожным наступным узроўні час паказу сказаў змяншаецца прыкладна ў два разы. Пры трох няправільных адказах праграма вяртае вучня да работы са сказамі з меншай колькасцю літар. Праграма можа працаваць у рэжыме трэніроўкі хуткасці чытання ці трэніроўкі ўвагі.\nКаб добра чытаць, трэба чытаць шмат. Але нават дзеці, якія добра чытаюць, не заўсёды захапляюцца кнігамі. Дзеці будуць чытаць шмат тады, калі ў іх з’явіцца цікавасць, таму імкнуся ўсяляк зацікавіць вучняў, прыцягнуць іх увагу да кнігі.\nЧытанне — адзін з асноўных спосабаў атрымання інфармацыі. Яно адкрывае вялікія магчымасці для разумовага, эстэтычнага і маўленчага развіцця вучняў. Калі дзеці пачынаюць з цікавасцю чытаць, іх чытанне становіцца беглым і асэнсаваным, прыметна павышаецца паспяховасць па рускай мове і матэматыцы.\nПрыведзеную сістэму практыкаванняў можна выкарыстоўваць у класе без абмежавання па колькасці вучняў і ўзроўні іх навучанасці.\nвучань Малагарадзішчанскі дзіцячы сад — сярэдняя школа паспяховасць чытацкія навыкі\nЗ тегами: вучань Малагарадзішчанскі дзіцячы сад — сярэдняя школа паспяховасць чытацкія навыкі\nПапярэдняя: Вучым самастойнай пазнавальнай дзейнасці\nНаступная: Лабараторыя здаровага харчавання “ШкольнікАМ”


15 беларускіх «Нотр-Дамаў», разбураных камуністамі | Tip.by\nУ савецкія часы бальшавікі зьнішчылі сотні беларускіх сьвятыняў.\nДзясяткі былі падарваныя або разбураныя, хоць перажылі войны і пажары, сотні — наўмысна занядбаныя. Бальшавікі не шкадавалі ні праваслаўных цэркваў, ні каталіцкіх касьцёлаў, ні сынагог, ні мячэцяў, ня кажучы пра рэпрэсаваньне сьвятароў розных канфэсіяў, пiша «Радыё Свабода».\nРуіны Фары Вітаўта пасьля падрыву ў 1961 годзе\nБудынак перажыў шмат пажараў, але ўрэшце яго падарвалі. Гэта адбылося ў лістападзе 1961 году на загад Гарадзенскага гарадзкога савету дэпутатаў. У часы незалежнай Беларусі гарадзенцы ня раз заклікалі аднавіць Фару Вітаўта.\nБудынак Харальнай сынагогі ў Менску, 1942 год\nНайбольш вядомы ў Беларусі прыклад перабудовы — Харальная сынагога ў Менску, збудаваная ў 1906 годзе. У 1923 годзе яе пераабсталявалі ў габрэйскі тэатар, затым у кінатэатар, пасьля Другой усясьветнай вайны радыкальна перабудавалі і разьмясьцілі там Расейскі драматычны тэатар імя Максіма Горкага.\nПаволі ідзе рэстаўрацыя частак Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў, збудаванага ў другой палове XVII стагодзьдзя. У часы Расейскай імпэрыі яго перарабілі пад казармы, у міжваеннай Польшчы ён стаў жорсткай турмой, а ў БССР яго часткова разабралі на цэглу.\nАле ад большасьці зьнішчаных камуністамі храмаў засталіся хіба падмуркі ды ўспаміны — як ад Фары Вітаўта.\nКасьцёл Сьвятога Тамаша Аквінскага ў 1943 годзе\nРэканструкцыя выгляду фасаду касьцёлу\nЗаснаваны ў 1640-х, мураваны касьцёл збудаваны ў 1716–31 гадах, зьнішчаны ў межах «упарадкаваньня і рэканструкцыі» гораду ў 1956 годзе.\nЗаснаваны ў 1643 годзе, мураваныя царква і манастыр збудаваныя ў 1756–63 гадах, зносіліся цягам дзесяці гадоў пасьля 1949-га.\nКак выглядел Минск на довоенных фильмах


Каля КДБ прайшла акцыя салідарнасці з палітвязнямі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНекалькі актывістаў затрыманыя ўвечары 31 сакавіка ў Менску каля будынка Камітэта дзяржаўнай бяспекі пры спробе правесці несанкцыянаваную акцыю салідарнасці з затрыманымі па справе аб падрыхтоўцы масавых беспарадкаў.\nПрыкладна ў 19.00 каля КДБ затрымалі сустаршыню аргкамітэта па стварэнні партыі „Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Паўла Севярынца і літаратара Анатоля Кудласевіча. Яны прыйшлі да будынка КДБ за пяць хвілін да гэтага.\nКудласевіч перш паспеў сказаць журналістам, што збіраецца ўзяць удзел у мірнай акцыі — запаліць свечкі і прадэманстраваць партрэты фігурантаў справы аб масавых беспарадках у знак салідарнасці з імі. „Лепшых сыноў Беларусі захопліваюць і шыюць ім крымінальныя справы”, — растлумачыў ён.\nКудласевіч паведаміў, што з адным з фігурантаў гэтай справы, маладафронтаўцам Арцёмам Леўчанкам, ён пазнаёміўся падчас шматдзённай акцыі па абароне Курапатаў, якая прайшла ў канцы лютага — пачатку сакавіка гэтага года. „Ён стаў мне як сын, я збіраюся паслаць яму сваю кнігу”, — сказаў ён. Адказваючы на пытанне, ці не баіцца сам быць затрыманым, Кудласевіч адказаў, што дваіх яго дзядоў ссылалі на 25 гадоў у Сібір і дзеянняў сілавікоў ён не баіцца.\nУ сваю чаргу Павел Севярынец адзначыў, што таксама прыйшоў на акцыю салідарнасці з „незаконна захопленымі” людзьмі, якія праходзяць па гэтай справе. „Прайшло 10 дзён пасля іх затрымання, яны не вызваленыя, а значыць, захопленыя. Мы выходзім сказаць „Свабоду палітвязням!”, выступіць супраць беззаконня”, — сказаў палітык.\nУ момант, калі Севярынец размаўляў з журналістамі, яго пачалі затрымліваць супрацоўнікі АМАПа ў форме. Ён паспеў паказаць некалькі партрэтаў арыштаваных:\n– Палітвязняў ужо каля 30-ці чалавек, і мы выходзім сказаць: “Свабоду палітвязням!”, мы выходзім выказаць свой пратэст супраць гэтага беззаконня. Зараз мы яшчэ трошачкі пачакаем пакуль падыдуць тыя людзі, якія не баяцца. Кіраўніцтва менскай міліцыі ўжо на месцы, ахоўваюць цытадэль беззаконня. Напэўна кагосьці яны гэтым напалохалі, але дзякуй усім тым, хто прыйшоў. Свабоду палітвязням!\nЗ удзельнікаў акцыі ля будынка КДБ на той момант заставалася вядомая апазіцыянерка Ніна Багінская. Спярша затрымаць яе не спрабавалі, толькі невядомы ў цывільным адзенні выхапіў у яе плакат са словамі салідарнасці. Прыкладна ў 19.10 да будынка таксама падышла жанчына, якая паспела перадаць Багінскай плакаты „Вярніце Ваню тату Аляксея Абрамава” і „Дзе Аляксей Абрамаў?”. У гэты момант супрацоўнікі АМАПа затрымалі гэтую жанчыну разам з Багінскай.\nКаля будынку КДБ дзяжурыла шмат супрацоўнікаў міліцыі ў цывільным, у тым ліку начальнік менскага АМАПа Дзмітрый Балаба і начальнік ГУУС Менгарвыканкама Аляксандр Барсукоў.\nМіліцыя не давала людзям затрымлівацца каля будынка КДБ. Так, у адной дзяўчыны супрацоўнікі АМАПа праверылі пашпарт і сказалі ёй, што „тут цяпер стаяць нельга”. Яна распавяла журналістам, што прыйшла выказаць салідарнасць са сваім сябрам Іванам Кавальчуком, які праходзіць па справе аб падрыхтоўцы масавых беспарадкаў. „Яму 25 гадоў, ён студэнт-архітэктар. У яго знайшлі марганцоўку і берцы, шыюць сувязь з „Белым легіёнам”, кажуць, што ён злачынец, а не патрыёт. Я прыйшла яго сюды падтрымаць, таму што больш я нічога зрабіць не магу”, — адзначыла сяброўка Кавальчука.\nУ яшчэ адной дзяўчыны, якая стаяла каля КДБ, пашпарта не аказалася, супрацоўнікі АМАПа хацелі правесці яе ў апорны пункт міліцыі, але яна адмовілася. Затрымліваць яе не сталі.\nУ маладога чалавека, які знаходзіўся там, міліцыянеры праверылі змесціва заплечніка. Пашпарта ў яго таксама не было. У сітуацыю ўмяшаўся Дзмітрый Балаба, ён удакладніў у хлопца мэту яго знаходжання ў гэтым месцы і сказаў: „Калі вы проста шпацыруеце, ідзіце і шпацыруйце, любуйцеся”. Малады чалавек, аднак, нікуды не пайшоў, але затрыманы не быў і пасля адышоў разам з журналістамі.\nУ 19.37 ад будынка КДБ усе разышліся.\nЯк паведамлялася, 21—22 сакавіка стала вядома пра шматлікія затрыманні грамадзян у межах распачатай крымінальнай справы аб падрыхтоўцы да масавых беспарадкаў (ч. 3 арт. 293 КК). Усе затрыманыя — больш за 25 чалавек — узятыя пад варту і змешчаныя ў СІЗА КДБ і СІЗА № 1 Менска.\nНа гэты момант дакладна не вядома, каму і якія выстаўленыя абвінавачанні. Сітуацыя павінна была праясніцца 31 сакавіка, калі заканчваецца 10 дзён з моманту затрымання першых фігурантаў справы. Ім павінны афіцыйна выставіць абвінавачанне ці адпусціць.


У 8-м класе ў раздзеле «Апрацоўка драўніны» вы атрымаеце звесткі пра заганы драўніны. Выконваючы патрабаванні па ахове працы і эканомна расходуючы матэрыялы, навучыцеся стругаць і шліфаваць вонкавыя цыліндрычныя паверхні, а таксама тачыць драўніну на такарным станку. У раздзеле «Апрацоўка металаў» прыведзены матэрыял пра віды сталі і сартавога пракату. Вы на ву чыцеся збі раць дэталі з металаў на заклёпках. Будзеце тачыць дэталі з метал... Болей »\nУ гэтым годзе ў раздзеле «Апрацоўка драўніны» вы вывучыце асноўныя віды ручной і механічнай апрацоўкі драўніны. Навучыцеся тачыць вонкавыя фасонныя паверхні, апрацоўваць драўніну ў працэсе грунтавання, фарбавання і паліравання, выконваючы патрабаванні па ахове працы і эканомна расходуючы матэрыялы. Болей »\nгазета для рабочых\nадзін з работнікау завода звярнуўся у суд, каб спагнаць з адміністрацыі кампенсацыю за прастой (праца па 4 гадзіны). Як вядома, кіраўніцтва завода ніяк не хацела прызнаваць перавод на 4-гадзінную працоўную змену вымушаным прастоем не па віне работніка (па законе, ў такім выпадку работніку павінны выплочваць кампенсацыю ў памеры не меней за 2/3 тарыфнай стаўкі). Болей »\nгазэта для рабочых\nВынікі мінулага году. Першы год крызісу моцна адбіўся на ўсёй эканоміцы Беларусі і на нашым заводзе ў прыватнасці. Калі назваць усе праявы крызісу на шклозаводзе “Нёман” адным словам, то гэта будзе “скарачэнне”. Скарачэнне аб’ёмаў вытворчасці. У выніку таго, што падчас крызісу пакупнікам не да шкляных і крышталёвых вырабаў, прадукцыя завода пачала кепска рэалізоўвацца. А праца на склад - вельмі неэфектыўная эканамічна, бо не толькі не д... Болей »\nЧарговыя абяцанкі. Міністар фінансаў Андрэй Харкавец падчас размовы з журналістамі паведаміў, што Аляксандар Лукашэнка паставіў задачу ў 2010 годзе давесці сярэдні заробак у сферы вытворчасці да 500 долараў, а ў бюджэтнай сферы - да 420. Як адзначаюць незалежныя эканамісты, гэта чарговая папулісцкая заява ўладаў, бо ў наступным годзе стартуе прэзыдэнцкая выбарчая кампанія. Каб узняць заробкі да такога ўзроўню, патрэбны рост валавага ўну... Болей »\nСправы завадзкія. Мінулы месяц і пачатак гэтага былі багатыя на навіны і падзеі, якія датычацца нашага завода. Зробім невялікі агляд. Загады - незаконныя? Лідская міжраённая інспекцыя працы прызнала, што загады кіраўніцтва завода аб няпоўным працоўным дні парушаюць заканадаўства Беларусі. А калі загады незаконныя, то яны павінны быць адмененыя, таму ёсць магчымасць атрымаць кампенсацыю за вымушаны прастой не па віне работніка. Карысная ... Болей »


Адменена пастанова аб неўзгадненні душпастырскай дзейнасці трох святароў з Польшчы. Інфармацыю аб гэтым курыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі атрымала з Аддзела па справах рэлігій і нацыянальнасцяў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь 14 ліпеня. Такім чынам святары а. Раман Шульц OP — пробашч парафіі Св. Казіміра ў Магілёве, канвентуальны францішканін а. Лех Баханэк OFM Conv — пробашч парафіі Св. Міхала Арханёла ў Івянцы More »\nУ Вільні 22 мая была ўсталяваная мемарыяльная шыльда ў гонар каталіцкага святара і паэта Казіміра Сваяка. Шыльда ўсталявана ў старым горадзе на будынку дома па адрасе Дзіджоі 17 (Didžioji g. 17). Урачыстае адкрыццё мемарыяльнай шыльды адбудзецца 19 чэрвеня ў 12.00 пасля набажэнства ў беларускім касцёле св. Барталамея з удзелам духавенства Літвы і Беларусі, паведамляе katolik-gomel.by. Скульптар шыльды — Ігар Засімовіч. More »\nУ пастаўскай парафіі Езуса Міласэрнага 23 красавіка біскуп Алег Буткевіч асвяціў крыж, які размешчы на зямлі, адведзенай пад будаўніцтва новага касцёла. Іерарх, звяртаючыся да вернікаў, адзначыў, што пачатак кожнай справы нялёгкі і наперадзе шмат цяжкасцяў, але калі ўсім кіруе Бог, то ніхто не перашкодзіць. More »\nБудынак раённага цэнтра культуры ва Уздзе (Мінская вобласць) выставіў на аўкцыён аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Уздзенскага райвыканкама. «Двухпавярховы будынак раённага цэнтра культуры з двума прыбудовамі і двума навесамі, агульная плошча 980,9 кв.м, 1798 года пабудовы, падмурак бутавы, сцены і перагародкі бярвеністыя, перакрыцці (паддашкавыя і міжпавярховыя) драўляныя, дах шыферны па драўляных кроквах. Прына... More »\n20 лютага канцлер Віцебскай дыяцэзіі кс. Адам Дынак паведаміў, што ў красавіку 2016 года распачынаецца пастырская візітацыя парафій. Біскуп Алег Буткевіч наведае кожную супольнасць католікаў. Таксама гэта нагода для кіраўніка дыяцэзіі паглыбіць кантакты з душпастырамі, вернікамі і рознымі малітоўнымі і апостальскімі супольнасцямі, якія існуюць у парафіях. More »\nКсёндз Чэслаў Курэчка з парафіі Найсвяцейшай Тройцы ў вёсцы Росіца Верхнядзвінскага раёна атрымаў узнагароду Прэзідэнта Беларусі “за важкі ўклад у захаванне міжканфесійнага міру і нацыянальнай згоды”, а таксама “за ўдзел у духоўна-асветніцкай дзейнасці краіны і прапагандзе здаровага ладу жыцця”. More »\nПад дэвізам “Спявайце надзею, якая ў вас”, у Рыме праходзіць 40-ы Міжнародны кангрэс “Pueri Cantores”. Ён працягнецца да 1 студзеня 2016 г. Больш за 6 тыс. маладых харыстаў з усяго свету пажадалі такім чынам адзначыць пачатак Юбілейнага Года Міласэрнасці. Праграма кангрэса прадугледжвае, у прыватнасці, праход праз Святыя Дзверы ў ватыканскай базыліцы. Таксама маладыя выканаўцы возьмуць удзел у набажэнствах у рымскіх ... More »\nБіскуп Алег выказаў прысутным словы падзякі за ўдзел у спатканні і павіншаваў з надыходзячым Святам Божага Нараджэння: “Дзяліцца можам тым, што маем у сваім сэрцы. Гэтае Божае Нараджэнне, можа прыгожыя словы, але гэта ёсць праўда. Жадаю, каб гэтае Нараджэнне адбылося ў вашым сэрцы, тое ўцелаўленне Хрыста, каб Ягоныя думкі і ўчынкі, сталі нашымі думкамі і ўчынкамі. І каб тая радасць, пра якую кажам, пасялілася ў вашых сэрцах, нягледзячы ... More »\n13 лістапада 2015 года Святы Айцец прызначыў арцыбіскупа Клаўдыё Гуджэроці Апостальскім Нунцыем ва Украіне, паведамляе Ватыканскае радыё. Да гэтага часу, на працягу амаль чатырох з паловай гадоў, іерарх выконваў дыпламатычную місію ў Беларусі. У Каталіцкім Касцёле ў Беларусі за апошнія гады адбылося шмат станоўчых падзей і станоўчых змен. Сярод найбольш прыкметных – прызначэнне чатырох новых біскупаў, візіт у краіну Дзяржаўнага Сакратар... More »\n4 кастрычніка 2015 г. у ватыканскай базыліцы ўрачыстай Эўхарыстыяй адкрылася XIV Генеральная Асамблея Сінода Біскупаў на тэму: “Пакліканне і місія сям’і ў Касцёле і сучасным свеце”. Папа Францішак, які ўзначаліў св. Імшу, заклікаў Касцёл да абвяшчэння “Евангелля сям’і” у праўдзе і любові. Пантыфік адзначыў, што сучасны чалавек перажывае драму глыбокай адзіноты. І гаворка ідзе не толькі пра ўдаўцоў або людзей, ... More »


Ігар БАРЫСАЎ: «Ва ўсёй сям’і ўзялі тэсты, цяпер сядзім на самаізаляцыі…» | Народная Воля\nІгар БАРЫСАЎ: «Ва ўсёй сям’і ўзялі тэсты, цяпер сядзім на самаізаляцыі…»\nЖонка старшыні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Алена Барысава захварэла на каранавірус.\n“Народная Воля” пацікавілася ў Ігара і Алены Барысавых падрабязнасцямі.\n– Ігар, як ваша здароўе?\n– Маё нармальна, а вось жонка хварэе. Пачалося з таго, што спачатку яна перастала адчуваць пахі. Дні праз тры-чатыры пачала крыху панікаваць, звярнулася ў паліклініку, там узялі тэст. І праз два дні пацвердзілася, што ў яе каранавірус. Недзе праз дзень падвысілася тэмпература, але не надта крытычна. Яшчэ ў жонкі насмарк, аднак іншых сімптомаў няма. Доктар да нас прыходзіла, паслухала жонку, сказала, што з лёгкімі ўсё нармальна.\n– Праблем з дыханнем няма?\n– А дзеці? У школу ходзяць?\n– Не. Інфармацыю амаль адразу пераслалі ў дзіцячую паліклініку, адтуль прыехалі ўзяць у дзяцей тэсты. Яны таксама на самаізаляцыі.\nІ я падпісаў афіцыйныя паперкі, што сыходжу на самаізаляцыю як кантакт першага ўзроўню. Так што тэсты мы здалі ўсёй сям’ёй.\n– Для вас гэта, калі не памыляюся, ужо другі тэст на каранавірус. Першы раз здавалі, калі вярталіся з падарожжа па Амерыцы?\n– Не, што вы! Тады па прылёце ў Мінск у аэрапорце ў мяне нават пашпарт не праверылі, бо я з Масквы ляцеў. Ні пра якія тэсты ўвогуле гаворкі не было!\n– Бачу, вы аптымістычна трымаецеся, не падаеце духам…\n– Ну так. Адзінае, канешне, не надта прыемна адчуваць сябе скаваным, бо нельга выходзіць з дома ад двух да трох тыдняў – у залежнасці ад таго, што пакажуць тэсты.\n– Быццам жа скарацілі тэрміны каранціну?\n– Самаізаляцыя – два тыдні, а 10 дзён – гэта новая норма для тых, хто вяртаецца з краін з неспрыяльным эпідэміялагічным становішчам.\n– Але вы на бальнічным?\n– Так, даюць на 21 дзень па каранавірусе, наколькі я разумею…\nЖыццё часова нібыта пастаўлена на паўзу. У краму і аптэку хадзіць можна, а больш – нікуды. І перыядычна міліцыя будзе правяраць, як мы выконваем рэжым самаізаляцыі.\n– Хвароба – такая штука, якая можа ў любы момант парушыць твае планы.\n– Так, хвароба і смерць прыходзяць тады, калі іх чакаеш менш за ўсё. Але ўсё будзе добра, прарвёмся, я перакананы!\n«Здаецца, я разумею, чаму ў нашай краіне расце колькасць захворванняў на COVID-19…»\n– Тэмпература ў мяне была ўвесь час невялікая, каля 37,1, – распавяла Алена Барысава “Народнай Волі”. – Адзінае што – першыя дні адчувала слабасць, нават падумала: відаць, было шмат працы і я проста моцна стамілася. І пахі зніклі. Але зараз яны ўжо паціху вяртаюцца.\n– Бачу, што многія людзі неяк расслабіліся, быццам каранавіруса не існуе: і ў магазіны ходзяць без масак, на акцыі пратэсту таксама… Вы захоўвалі меры бяспекі?\n– Канешне! Я месцы агульнага карыстання наведвала толькі ў масцы. Ну хіба толькі ў сцяпянскім лесе гуляла з дзецьмі без маскі. У мяне ёсць антысептык-спрэй – ён таксама ўвесь час са мной. І на працы мы апрацоўвалі антысептыкам ручкі дзвярэй, рукі мылі – гэта абавязкова!\n– Адным словам, адкуль заляцеў да вас гэты вірус – незразумела?\n– Так. І я з верасня не хадзіла на мірныя дэманстрацыі, таму сама здзіўляюся, дзе магла падчапіць хваробу. І нават па магазінах Ігар часцей за мяне ходзіць, я вельмі рэдка.\n– Тэст вам рабілі які? Па крыві?\n– Не, бралі мазок з носа. Кроў дактары рэкамендуюць здаваць на дзясяты-трынаццаты дзень пасля таго, як хвароба ўжо праявілася. Бо раней ён можа проста не паказаць дакладны вынік.\nДарэчы, з сімптомаў у мяне акрамя насмарку толькі голас крыху змяніўся.\n– Я чую: крыху сіпаты… Антыбіётыкі вам прызначылі ці якія іншыя лекі рэкамендавалі?\n– Антыгістамінныя прэпараты, бо быў невялікі ацёк носа і горла. “Сінупрэт” яшчэ, і сказалі піць вялікую колькасць вады.\nДнямі доктар нават вечарам прыбегла мяне паслухаць, каб ускладненні раптам на лёгкія не пайшлі.\n– На камп’ютарную тамаграфію не накіроўвалі?\n– На самай справе няма падстаў для КТ, бо ў мяне каранавірус працякае ў форме лёгкай прастуды. У мяне раней была пнеўманія без кашлю, таму я добра ведаю, як тады баліць, якія сімптомы, – зараз нічога такога няма.\n– Лічбы па каранавірусе, канешне, у краіне растуць…\n– І я, здаецца, разумею, чаму так адбываецца. Напрыклад, я сваіх дзяцей яшчэ на мінулым тыдні ізалявала, калі ў мяне толькі з’явіліся падазрэнні на COVID-19. У школу не пусціла.\nНа нашу 14-ю паліклініку прыходзіцца да 70 чалавек у дзень з падазрэннем на каранавірус – гэта тыя людзі, да якіх выязджае кавідная брыгада. І справа ў тым, што, пакуль я чакаю выніку тэста на каранавірус, мае дзеці і ўсе члены сям’і (і я таксама!) можам хадзіць і бываць дзе заўгодна! Ніякай забароны няма. Я нават тэлефанавала загадчыцы дзіцячай паліклінікі з гэтым пытаннем. Яна сказала: няма падстаў не пускаць дзяцей у школу. Дык а з маральнага боку: як я аднаго дзіцёнка павяду ў дзіцячы садок, а другую – у школу, калі ў мяне ёсць адпаведныя сімптомы і небеспадстаўнае падазрэнне на каранавірус?!\nБольш за тое: папярэджанне аб самаізаляцыі падпісала толькі я, а мае дзеці ўсё роўна могуць хадзіць у садок і школу. Але ж яны жывуць са мной у адной кватэры, мы кантактуем. Мне падаецца, што калі ёсць падставы, калі ўзялі мазкі, то правільна было б пасядзець на ізаляцыі да атрымання вынікаў тэста ўсёй сям’і. І мы, дарэчы, так і зрабілі. Але ж нехта не сябруе з галавой і працягвае наведваць грамадскія месцы. Я і ў паліклініцы пра гэта сказала, і мне – быццам як выключэнне – далі даведку для школы і садка.\nЛюдзі самі разносяць гэтую інфекцыю, і без масак шмат хто ходзіць. Вось таму ў нас і растуць штодзень лічбы па каранавірусе.\n– Алена, здароўя вам і ўсёй вашай сям’і!


Аўтакемпінг «Нарач» | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nТЫЯ, хто лічыць, што адпачываць у аўтакемпінгу «Нарач» можна толькі летам, памыляюцца. Тут рады прыняць турыстаў круглы год. І для гэтага створаны ўсе ўмовы. Прычым даволі камфортныя.\nАўтакемпінг належыць Нацыянальнаму парку «Нарачанскі». 1 верасня 2012 года была здадзена ў эксплуатацыю гасцініца «Нарач».\n— Хто шукае цішыню і спакой, знойдзе менавіта тут. Лепшага месца, каб адпачыць ад гарадскога шуму і мітусні, не знойдзеш. Больш таго, у нас працуюць шчырыя, добразычлівыя людзі, — зазначае старшы адміністратар гасцініцы Ірына Купрэвіч.\n— Што сабой сёння ўяўляе ваша база адпачынку? — цікаўлюся ў вядучага інжынера, выконваючага абавязкі начальніка аўтакемпінга Яўгена Гампера.\n— Гэта двухпавярховая гасцініца, аднапавярховы модуль эканом-класа, два летнія домікі з усімі выгодамі і 20 стаянак. Акрамя таго, за намі замацавана база адпачынку «Пронькі». Гаспадарка ладная, — адказвае ён.\nЯўген Анатольевіч згадзіўся паказаць нам гасцініцу, пазнаёміць з умовамі пражывання. Забягаючы наперад, скажу — усё цудоўна. У гасцініцы 12 аднапакаёвых двухмесных нумароў і адзін трохпакаёвы чатырохмесны класа «Lux». У кожным нумары сучасная мэбля, тэлевізар, санвузел, душ. Драўляная абліцоўка сцен надае пакоям своеасаблівую прыгажосць, нестандартнасць і ўтульнасць. У нумарах на другім паверсе адметная столь, што таксама прыцягвае ўвагу. Словам, умовы для адпачынку выдатныя. — Хто адпачываў у нас летам, той амаль на кожныя выхадныя зноў імкнецца сюды прыехаць. Многія адразу цікавяцца, ці свабодны люкс. Ён карыстаецца попытам, — расказвае Яўген Анатольевіч. — Усяго гасцініца разлічана на 28 чалавек. Але ў аднапакаёвых нумарах ёсць канапа, якую пры неабходнасці можна раскласці, і тады ўмяшчальнасць павялічваецца да 40 чалавек.\n— А колькі ўсяго адпачываючых адначасова можа прыняць аўтакемпінг? — пытаюся.\n— Гасцініца — 40 чалавек, модуль — 39, два гасцявыя катэджы — па 4 асноўныя і два дадатковыя месцы кожны. Гэта без уліку палатачнікаў. А колькі палатак на турыстычных стаянках, раз на раз не прыходзіцца. Можа на стаянку прыехаць адна машына, а іншы раз прыязджае кампанія на 5 аўтамашынах, — чую ў адказ. — Усяго дваццаць стаянак.\nСуразмоўца расказаў, што катэджы аднапавярховыя. У іх — кухня-сталовая, электрапліта, посуд, тэлевізар, халадзільнік, дзве двухмесныя спальні і дадатковае месца — раскладная канапа. Акрамя гэтага, ёсць санвузел, душ, падведзена гарачая вада. Побач з катэджамі прадугледжана паркоўка для аўтамабіляў, пабудавана альтанка, абсталявана вогнішча, ёсць мангал. Размешчаны катэджы ў лесе, непадалёку ад возера.\nНа турыстычных стаянках — таксама альтанкі, абсталяваны вогнішчы. Сюды пастаянна завозяцца дровы. Ёсць кантэйнеры для смецця. Модуль уключае два двухмесныя, дзевяць трохмесных і адзін чатырохмесны нумары, у якіх ёсць халадзільнікі. У двухмесных — устаноўлены тэлевізары.\nУ гасцініцы працуе кафэ на 48 месцаў, бар. Свая кухня. Цудоўны балкон. Таму не толькі можна адпачываць, але і ладзіць розныя карпаратыўныя мерапрыемствы.\n— А ў нас рэгулярна заказваюць кафэ для правядзення вяселляў, юбілеяў, іншых мерапрыемстваў. Летам ніколі не пустуе і тэраса, — зазначае Яўген Анатольевіч.\nУ нумарах цёпла і ўтульна. З размовы даведаўся, што ёсць свая кацельня, якая працуе на дрывах. Устаноўлены тры катлы, два працуюць, адзін у рэзерве.\n— Катлы вельмі эканамічныя. За месяц летам расходуем 15 кубоў дроў, даём гарачую ваду, зімой — да 30 кубоў. Катлы магілёўскага завода. Ніколькі не шкадуем, што іх набылі. Па цане за тры катлы заплацілі столькі, колькі давялося б выкласці за адзін чэшскай вытворчасці, — кажа выконваючы абавязкі начальніка аўтакемпінга. — А на перспектыву ёсць задума пабудаваць лазню, зараз праект знаходзіцца на ўзгадненні.\n— Тэрыторыя, бачна, не малая, але паўсюдна чысціня. Хто яе падтрымлівае? — цікаўлюся.\n— Сапраўды тэрыторыя ладная — 33 гектары. Летам бяром сезонных работнікаў, у зімовы час абавязкі па ўборцы тэрыторыі ўскладаем на вартаўнікоў. Для іх закуплена спецыяльная тэхніка, — адказвае Яўген Анатольевіч.\nКалектыў аўтакемпінга невялікі — 16 чалавек, дружны і зладжаны. Таму начальніку і выдзеліць кагосьці асобна складана.\n— Усе працуюць добра, — кажа ён. — Але хачу адзначыць старшага адміністратара гасцініцы Ірыну Купрэвіч, адміністратараў Маю Цыцорыну, Аксану Шышко, пакаёўку Валянціну Чарапок, качагараў Аляксандра Шабана, Аркадзія Багуцкага.\nНа здымку: адміністратар гасцініцы аўтакемпінга «Нарач» Мая Цыцорына.\n24 снежня 2014. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Курорт


На главную / Архив новостей / Статья "Сібіу: некалькі акцэнтаў ІІІ Еўрапейскай Экуменічнай Асамблеі"\nАднак, як выявілася ўжо ў Сібіу, на Асамблею прыехала яшчэ і група праваслаўных беларусаў. Сярод гэтай групы была спн. Кацярына Пастухова, якая выступіла перад удзельнікамі з асабістым сьведчаньнем-разважаньнем на ўрывак з Евангельля ад сьвятога Лукі, што распавядае пра Перамяненьне Госпада нашага Ісуса Хрыста. “Перамяненьне не зьяўляецца індывідуальным актам. Хрыстос падымаецца на гару не адзін, але з вучнямі,– дзялілася сваімі разважаньнямі спн. Кацярына.– Перамяненьне адбываецца толькі тады, калі кожны з нас усьведамляе, што ён/яна – частка чагосьці большага… Перамяненьне – гэта вечная Еўхарыстыя, магчыма яна толькі тады, калі мы ёсьць разам”.


Дзень роднай мовы, Хатынь, радавое дрэва і дзяўчына-трактарыст | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Дзень роднай мовы, Хатынь, радавое дрэва і дзяўчына-трактарыст\n«Дык давайце ж яе адкрываць — для саміх сябе!»\nМне, лічу, вельмі пашчасціла: я вучылася ў беларускамоўнай школе, у далёкія 1990-я на беларускай жа мове праводзіла ўрокі, і сэрца маё радавалася, бо тады, як мне здавалася, ледзь не ўсе размаўлялі па-беларуску.\nЦяпер з гэтым куды больш складана. З месяц таму мне, напрыклад, давялося даказваць (прычым людзям адукаваным), што дзень роднай мовы прыдумалі зусім не беларусы, што свята — міжнароднае, што за лёс сваёй мовы так ці інакш перажываюць усе, апроч хіба людзей з туманнага Альбіёна...\nЦі трэба нам?\nПачну з таго, што наш Рэспубліканскі цэнтр турызму, краязнаўства і экскурсій дзяцей і моладзі (я працую ў Бабруйскім гарадскім...) часта ладзіць розныя конкурсы. «Натхнёныя водарам Радзімы» — так называлася заданне для тых, хто ў летніх вандроўках звяртае ўвагу на ўсё беларускае. Але ж перш чым некуды адправіцца, я спытала ў дзяцей, што такое водар? І пачула ад некага: «Хлеб»...\nТрохі пазней мы з імі рушылі туды, дзе ён расце. Жылі на ўскрайку вёскі Мілое, што на чыгуначнай лініі Асіповічы — Магілёў, вандравалі па нашай Магілёўшчыне: бачылі прыгожы чарнічнік ва Усакіне, партызанскія зямлянкі, вялікую брацкую магілу... Бачылі, як працуе шклозавод у Ялізаве, пешкі пахадзілі па самім Магілёве, падзівіліся даляглядамі, пагулялі ў парку сярод скульптур, а ў манастыры нас пакармілі смачным абедам...\nУ астатнія дні бегалі басанож па траве, збіралі чарніцы, купа-ліся ў лясным азярку, плялі вянкі, на Купалле хадзілі па начным лесе і спявалі каля вогнішча — праўда, больш Цоя і Высоцкага.\nА яшчэ летась праводзіўся конкурс да 90-годдзя Караткевіча, і мы рызыкнулі паставіць казку «Чортаў скарб». У мае любімыя 1990-я ў спектаклі бралі ўдзел усе вучні класа. Мы тады «распладзілі» столькі розных фальклорных нячысцікаў... Ну як у тых жа Гогаля ці Яна Баршчэўскага! А ў канцы казкі, разагнаўшы чарцей, ледзь не хорам грымнулі «Чаму ж мне ня пець?».\nТады дзеці рабілі ўсё хутка і лёгка.\nНа гэты раз — не хацелі нават здымацца! Прычым тыя, хто вядзе блогі ці стрымы ў «Інстаграме»! Аднак казку мы паставілі і нават Гран-пры атрымалі. Адкрывайце на «Ютубе» спасылку і глядзіце.\nШчыра кажу: здатных на любы конкурс ці алімпіяду ў школе знайсці лёгка. Мы ж, у цэнтры турызму, працуем з тымі, хто прыйдзе. Для таго, каб гэтыя дзеці адчулі сябе беларусамі, мала звазіць іх у тыя ж Дудуткі. Трэба даць ім паслухаць жывую беларускую мову, сапраўдную народную гаворку.\nГэта атрымалася ў палескай вёсцы Снядзін. Мы трапілі туды на пароме праз Прыпяць, жылі ў палатках у двары школы, за пяць кіламетраў хадзілі на раскоп да нашых археалагінь Валянціны Вяргей і Алёны Касюк.\nРабота была нялёгкай, паліла сонца. Праз кожныя 45 хвілін мы купаліся ў возеры з празрыстай вадой. Тое ж (вадаёмаў на Палессі шмат) рабілі па дарозе туды і назад, а па вечарах хадзілі да месцічаў. І не толькі па яйкі, малако... Там было сапраўднае Палессе. Мне стала цікава, а як жа спяваюць? Каб паслухаць, давялося адшукаць і запрасіць да нас палешукоў.\nЯны малайцы — не адмовілі. Прыйшлі чатыры бабулі і два дзяды з кіёчкамі-кавенькамі, а як сталі спяваць, дзеці пакідалі ўсё, бо ў іх былі такія галасы і такія песні...\nТут у нашай кампаніі знайшліся аж два аматары фальклору, Юля і Максім. Убачыўшы гасцей, яны адразу пабеглі па дыктафоны, а потым распачаўся сапраўдны батл: то палешукі пяюць, то студэнты...\nА да ўсяго над лагерам закружылі буслы. Вось гэта было відовішча! Адзін хлапец, неверагодны балбатун (пазней я бачыла яго на «Ютубе» ў стэндапах), прызнаўся: «Я ўпершыню адчуў, што ёсць такая не адкрытая пакуль для нас краіна пад назвай Беларусь.\nДык давайце ж яе адкрываць — для саміх сябе ды для дзяцей!\n«Яны жылі і ваявалі дзеля нас... Дзеля міру»\nКім былі мае продкі? Над гэтым пытаннем задумваецца, мусіць, кожны? Вось і я падышла да бабулі, папрасіла расказаць. Яна, вядома ж, згадзілася — прынесла альбом з фотаздымкамі. Мы разам разгарнулі яго і ўбачылі мужчыну з доўгімі вусамі, у прыгожым пінжаку... Гэта быў мой прапрадзед Канстанцін. На іншай старонцы — яго сын, мой прадзед Міхаіл. Як высветлілася, цікавыя асобы!\nПрапрадзед па бацькоўскай лініі нарадзіўся на Палессі ў 1886 годзе, марыў, як многія ў той час, «купіць зямлю, прыдбаць свой кут, каб з панскіх выпутацца пут...»\nДзеля гэтага прапрадзед ездзіў на заробкі ў Амерыку і, вярнуўшыся адтуль, сапраўды купіў зямлю, коней — узяўся гаспадарыць. Ён, мусіць, вельмі захапіўся, бо жаніўся досыць позна, толькі ў 35 гадоў. За жонку ўзяў прыгожую і працавітую Ганну.\nЯны сталі шчыраваць разам і, дзякуючы гэтаму, праз нейкі час прапрадзед купіў яшчэ два дамы. Свой першы ён ахвяраваў царкве Барыса і Глеба, што знаходзіцца ў пасёлку Лунін Лунінецкага раёна...\nЗдавалася, што стваральнае жыццё будзе працягвацца далей, аднак пачалася Другая сусветная вайна, і ў 1942 годзе мой прапрадзед Канстанцін загінуў, удавой засталася яго жонка, сіротамі — чацвёра дзяцей.\nСтарэйшы з іх, мой прадзед Міхаіл, нарадзіўся ў 1922 годзе, скончыў восем класаў, марыў вучыцца далей, але вайна і смерць бацькі паламалі ўсе яго планы. У 1943-м Міхаіла прызвалі на вайну і, мяркуючы па ўзнагародах, якія захоўваюцца ў сям'і, ваяваў ён вельмі мужна, удзельнічаў у вызваленні Варшавы і проста жудаснай, па яго ўспамінах, бітве за Берлін.\nПасля заканчэння вайны прадзеду прапаноўвалі прадоўжыць службу ў Германіі, але ён — як некалі бацька з Амерыкі — вярнуўся на радзіму, аднаўляў тут разбураную вайной гаспадарку, жаніўся, выгадаваў дзвюх дачок — Ніну і Таццяну. Менавіта яны праз гады расказалі мне пра нашых продкаў.\n...Ёсць такая прыказка: «У добрым родзе ўсе ў згодзе». Дык гэта пра нас, нашу вялікую дружную сям'ю. Я ганаруся яе сапраўднасцю і мінулым. У Год гістарычнай памяці кожны, як мне здаецца, павінен даведацца пра жыццё сваіх папярэднікаў, пра лёсы тых, хто ліў пот і кроў за сваю Радзіму. Я пытаюся ў сябе: «Дзеля чаго ці каго яны рызыкавалі, а то і ахвяравалі сваім жыццём?» І, паслухаўшы расказы маіх бабуль і дзядуль, разумею: дзеля нас, дзяцей, дзеля будучыні!\nЛізавета ЖЫЛАЧ, вучаніца 11 «А» класа гімназіі № 174\n«На Расоншчыне вёскі жылі...»\nНе адно дзесяцігоддзе выпісваю «Звязду», не адно дзесяцігоддзе з нецярпеннем, можна сказаць, чакаю і чытаю любімыя рубрыкі. Сярод іх «...Народ на провадзе!», «Нефармат», «Хто каго?» і, вядома ж, «Неасабісты суб'ектыў».\nНядаўні артыкул «Цяжкім шляхам» закрануў асабліва, бо я таксама быў у Хатыні і таксама доўга перажываў (ды што там, па-ранейшаму перажываю!) трагедыю, якая адбылася ў гэтай вёсцы ў сакавіку 1943-га...\nАле ж помнік там не толькі Хатыні — усім беларускім вёскам, якія спалілі разам з людзьмі... Нейкія з іх адроджаны, нейкія — не, бо там (нават уявіць немагчыма!) не засталося людзей: не было каму адраджаць...\nТым не менш мы, людзі Беларусі, па-ранейшаму заставаліся памяркоўнымі і добразычлівымі. Шмат гадоў, баючыся некага пакрыўдзіць ці напружыць адносіны, мы стараліся не закранаць балючую тэму генацыду. А пра яго ж трэба гаварыць, нават крычаць на ўвесь свет, каб праўда — няхай жудасная і трагічная — хоць толькі цяпер, але дайшла-такі да кожнага чалавека на зямлі!..\nТак, Хатынь — гэта сімвал, помнік-мемарыял. Там, на могілках спаленых вёсак, ёсць назвы і нашых, расонскіх...\nНе ведаю, як іншым, а мне гэтая рана будзе балець пажыццёва.\nТам дзе вёска была,\nЖалем ныючым вее:\nБыццам птах без крыла,\nА імёны — крычаць,\nЯк і там, у Хатыні!..\nБоль нічым не суняць,\nБо ляжаць тут святыя!\nІх ніяк не вярнуць\nЗ незямной далячыні,\nМожна толькі пачуць\nСа званамі Хатыні...\nЧас не вылічыць страт\nТакіх вёсак, мой брат,\nУ раёне 109!\nРыба шукае, дзе глыбей, а чалавек — дзе лепей\nМаю аднавяскоўку Таццяну Яроцкую з дзяцінства цягнула да тэхнікі, да ўсяго, што можна было разабраць сабраць, падкруціць. У старэйшых класах яна проста «захварэла» на... трактар. І не дзіва было б, калі б расла у сям'і трактарыстаў, а то...\nБацькі дзяўчыны працавалі ў гандлі, мелі траіх дзяцей, праўда, займаліся імі мала. Таму Таццяна, прачытаўшы аб'яву, што на Мінскі трактарны завод патрабуюцца рабочыя, з'ехала туды. Працавала, спачатку жыла ў інтэрнаце, сумавала. Досыць часта прыязджала дамоў і бачыла, як пакрысе разбураецца радавое гняздо. З часам яе бацькі і сястра памерлі, брат з'ехаў: недагледжаная хата цёмнымі вокнамі глядзела на белы свет, і...\nХоць у сталым узросце, але Таццяна адважылася — вярнулася на бацькоўскую сядзібу. Два гады спатрэбілася ёй на тое, каб давесці ўсё да толку. Затое цяпер...\nНі гарачыня, ні холад, ні трывожныя папярэджанні сіноптыкаў не могуць утрымаць яе дома: яна ідзе на рэчку — і, як многія іншыя сябры па захапленні, лічыць, што галоўнае ў рыбалцы зусім не ўлоў, а працэс. Чыстае паветра, чароўны птушыны спеў, адпачынак...\nЯк вынік — ніякіх хвароб.


20 кастрычнік 2009, 19:00\nСёньня на Паўночных могілках Менску пахавалі Барыса Стральцова — знакавую асобу для многіх пакаленьняў журналістаў. Прафэсар, доктар фiлялягiчных навук, аўтар дзясяткаў арыгінальных кніг i падручнiкаў, Барыс Васільевіч застаўся ў памяці колішніх студэнтаў і калегаў-выкладчыкаў чалавекам інтэлігентным і адданым сваёй справе. У рознастылёвых сродках масавай інфармацыі ў Беларусі і за яе межамі працуюць, без перабольшаньня, тысячы ягоных вучняў.\nУ будынку факультэта журналістыкі Белдзяржуніверсытэту на вуліцы Кальварыйскай у Менску, пераназванага пасьля навасельля ў Інстытут журналістыкі, у фае ўсталяваны партрэт Барыс Стральцова. Тут жа — жывыя кветкі; на аркушах калегі і студэнты пішуць добрыя словы пра легенду журфаку.\nСтаршы выкладчык катэдры пэрыядычнага друку Ігар Чарткоў амаль 10 гадоў адпрацаваў побач з Барысам Васільевічам. Ён кажа, што розьніца ў 40 гадоў паміж імі была чыста ўмоўнай:\nВельмі кампанейскі, бесканфліктны, але разам з тым — патрабавальны да ведаў ...\n“Вельмі адукаваны, вельмі шчыры, вельмі самакрытычны. Чалавек, які заўсёды можа прыйсьці на дапамогу. Асабліва маладым спэцыялістам, якія толькі-толькі прыходзяць і пачынаюць шлях у пэдагагічнай дзейнасьці, у журналістыцы. Вельмі кампанейскі, бесканфліктны, але разам з тым — патрабавальны да ведаў. Ніколі ад яго не пачуў падвышанага тону. Выдатны навуковец, выдаў шмат літаратуры — арыгінальнай, нашай беларускай школы журналістыкі, якая заўсёды была ў якасьці апанэнта да той жа піцерскай ці маскоўскай школы. Ён увогуле адзін са стваральнікаў беларускай школы журналістыкі. Перадусім вядомая ягоная тэорыя жанраў, дзе ён распрацаваў нормы, паводле якіх трэба ствараць журналісцкі твор. Вельмі добры нарысіст, пісьменьнік. Увогуле чалавек разнаплянавы, улюблены ў сваю працу, і, канечне ж, ён быў улюблены ў жыцьцё”.\nВыкладчыцкай справе Барыс Стральцоў аддаў роўна чатыры дзясяткі гадоў жыцьця, упершыню зьявіўшыся на журфаку БДУ ў 1969 годзе. Увогуле факультэт журналістыкі заўсёды быў адным з самых нешматлікіх ва ўнівэрсытэце, таму супрацоўнікі ўсіх катэдраў блізка ведалі адзін аднаго, разам зьбіраліся на абмеркаваньне надзённых пытаньняў. Узгадвае былая выкладчыца катэдры тэлебачаньня і радыёвяшчаньня БДУ Людміла Шылава:\nуся сучасная беларуская журналістыка ў аснове сваёй мае падручнікі Барыса Васільевіча Стральцова ...\n“Я калі пачынала, яго на факультэце яшчэ не было, ён прыйшоў крыху пазьней, на мяжы 1960—70-х. Зьявіўся ў нас асьпірантам, гэткі — як сказаць — праставаты. Ну, як усе газэтчыкі. Але потым стаў вельмі грунтоўным, тэарэтыкам, распрацоўнікам новых мэтодык. Увогуле аказаўся чалавек вельмі глыбокай унутранай культуры. Ніколі ні з кім не задзіраўся, адзінае, што ў свой час крыху выпіваў — можа, толькі такая загана. Але вельмі многія спрэчныя рэчы на факультэце згладжваў, што мне заўсёды падабалася. З жанчынамі, трэба сказаць, надзвычай добра ладзіў, аказваў знакі ўвагі, жанчын вельмі паважаў. Жонка ў яго, дарэчы, нашмат раней памерла… Ну, і сказаць, што быў толькі практык, таксама нельга, паколькі ён вельмі моцна вырас і ў тэарэтычным сэнсе. Што тут казаць? Канечне, адзін з найбольш значных людзей у журналістыцы; вельмі цікавы, добры літаратар, выкладчык добрасумленны. Амаль уся сучасная беларуская журналістыка ў аснове сваёй мае падручнікі Барыса Васільевіча Стральцова”.\nАпошнім часам Барыс Стральцоў выкладаў журналістыку ў недзяржаўным Інстытуце парлямэнтарызму і прадпрымальніцтва — для 83-гадовага адмыслоўца графік працы тут быў гнутчэйшы і не такі шчыльны, як у БДУ. А ўвогуле працоўную біяграфію пачынаў журналістам — больш за 20 гадоў адпрацаваў у газэтах “Савецкая Радзіма”, “Чырвоная змена”, “Звязда”.\nНатуральна, што росквіт пэдагагічнага таленту Стральцова прыпаў на савецкі час. Цяпер ягоныя мэтодыкі шмат у чым састарэлі і наўрад ці актуальныя ў дзейнасьці сучаснага журналіста. Але, як кажа колішні студэнт Барыса Стральцова, а цяпер незалежны журналіст Аляксандар Коктыш, асобныя элемэнты занатаваных лекцый будуць запатрабаваныя яшчэ доўга:\nягоныя лекцыі амаль што не прагульвалі, на іх асабліва не пазяхалі ...\n“Як былы студэнт Стральцова, як калега па “Звяздзе”, хоць разам працаваць і не ўдалося, магу сказаць: ягоныя лекцыі амаль што не прагульвалі, на іх асабліва не пазяхалі, а самога выкладчыка не ўзнагароджвалі крыўднымі мянушкамі. Была зацікаўленасьць на фоне агульнай шэрасьці і, што называецца, дубовых падыходаў да адукацыі. Стральцоў жа ўспрымаўся нечым новым, нават мадэрновым у журналістыцы. Не сказаў бы, што былі нейкія рэвалюцыйныя прарывы, асабліва з гледзішча сёньняшняга дня, але было, па-першае, цікава, па-другое, карысна, а па-трэцяе, у нейкім выглядзе ўсё гэта захавалася. Канечне, нельга сказаць, што выпрацаваную 40, 20 гадоў таму школу журналістыкі Стральцова мы як эстафэтную палачку нясем і далей. Але падыходы, якія заключаюцца ў пэўнай шчырасьці журналісцкай — калі ўжо пісаць, дык ад душы, калі камэнтары, то дасьціпныя, жывыя і ў тэму, — то бок элемэнты шчырай стральцоўскай школы — захаваліся”.\nНарадзіўся 1 сакавіка 1926 году ў вёсцы Хутар Быхаўскага раёну. Вучыўся на філялягічным факультэце БДУ, падчас навучаньня працаваў у газэце “Чырвоная змена”. Потым перайшоў у “Звязду”, дзе выконваў абавязкі літсупрацоўніка, загадчыка аддзела літаратуры і мастацтва. Пры канцы 1969-га ўзначаліў катэдру тэорыі і практыкі савецкай журналістыкі БДУ. У 1978-м абараніў доктарскую дысэртацыю, а праз год атрымаў званьне прафэсара. Асноўныя падручнікі і манаграфіі — своеасаблівыя настольныя кнігі будучых журналістаў, іх назвы памятныя шмат каму: “Публіцыстыка. Жанры. Майстэрства”, “Асновы публіцыстыкі. Жанры”, “Творчыя мэтады ў журналістыцы” і г.д.


Глазаўскі сельсавет — Вікіпедыя\nГла́заўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Глазаўка.\nПасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна. 1 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Марозавіцкага сельсавета.\nНа момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: вёскі Глазаўка, Жытанежжа, Іванаўка, пасёлкі Васільеўка, Дзікава, Новы Свет, Чарняцін і Чырвоны Сцяг.\nУ склад Глазаўскага сельсавета ўваходзілі населеныя пункты, якія цяпер не існуюць: да 1969 года — пасёлак Мікольск, да 1976 года — пасёлак Чыстае, да 1997 года — пасёлак Клянок, да 2005 года — пасёлак Макаўе.\nНасельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 868 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы, 2,6 % — рускія, 0,6 % — украінцы.\nГлазаўскі сельсавет у картатэцы Фондавага каталога дзяржаўных архіваў Рэспублікі Беларусь\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Глазаўскі_сельсавет&oldid=3774612"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:17, 15 студзеня 2021.


Гарачыя туры з адпачынкам на моры - 2020\nГарачыя туры з адпачынкам на моры – 2020\nПрапануем вам у гэтым годзе выгадныя па кошту туры з адпачынкам на моры з выездам або вылетам з Мінска. У нас вы зможаце выбраць і замовіць камбінаваныя туры – ад сонечнай Італіі і загадкавай Харватыі, да старажытнага Ізраіля і таямнічай Мальты, і душэўнай Грузіі. Адно з пераваг нашага цэнтра заключаецца ў тым, што мы прапануем асартымент экскурсійных тураў + адпачынак на моры, разлічаных на падарожнікаў рознага ўзросту. Заўсёды даем вольны час.\nВылучыце тур і зарэгіструйцеся анлайн:\nАмаль за 10 гадоў існавання PILIGRYMKA.BY мы паказалі вам Ізраіль, Італію, Партугалію, Іспанію, Францыю, Бельгію, Галандыю, Германію, Мальту, Аўстрыю, Чэхію, Славакію, Венгрыю, Боснію і Герцагавіну, Харватыю, Польшчу, Скандынавію, Прыбалтыку… і нават Кенію i Мексiку.\nЗ намі можа падарожнічаць кожны, незалежна ад канфесійнай прыналежнасці ці светапогляду, з адзіным жаданнем – адкрываць нанова свет і знаёміцца з новымі людзьмі. Бо кожны з нас з’яўляецца непаўторным дарам для іншага.


Гарадзенскія каталікі правялі акцыю пратэсту перад аблвыканкамам\n24 лістапад 2006, 17:14\nСяргей Астраўцоў, Горадня Раніцай каля ста вернікаў прыйшлі да Гарадзенскага аблвыканкаму. Яны запатрабавалі ад уладаў дазволу на будаваньне новага касьцёлу — у занёманскай частцы гораду, на вуліцы Рэпіна. Некалькіх вернікаў на чале са сьвятаром прыняў старшыня аблвыканкаму Ўладзімер Саўчанка.\nСярод вернікаў, якія прыйшлі да аблвыканкаму, быў Аляксандар Шэмет. Сабраныя пачалі маліцца пад вокнамі аблвыканкаму. Адзін вернік патлумачыў, што каталіцкай грамадзе даўно патрэбны свой храм у раёне, называным Аўгустоўкай, — там раней была загарадная сядзіба апошняга караля.\n(Спадар: ) “Нам не даюць дазволу пабудаваць касьцёл ужо дзесяць гадоў. Таму людзі з парафіі прыйшлі перадаць пэтыцыю ўладам, што з 1 сьнежня будзе абвешчаная галадоўка”.\nПарафія даўно зарэгістраваная, у ёй восем тысяч чалавек, а набажэнствы адбываюцца ў капліцы. Гаворыць адна з прыхаджанак:\n(Спадарыня: ) “Там так цесна, што людзі трацяць прытомнасьць, а старым людзям куды яшчэ ісьці маліцца? А людзей зьбіраецца вельмі многа на імшу”.\nСтаршыня аблвыканкаму Ўладзімер Саўчанка паабяцаў задаволіць патрабаваньне вернікаў. Аднак каталікі гавораць, што калі не атрымаюць пісьмовага дазволу на будаўніцтва касьцёлу, пачнуць з 1 сьнежня галадаць. Ужо склалі папярэдні сьпіс галадоўнікаў.


Культура - Асірацелыя "ўспаміны...": не стала апошняга жыхара вёскі Стойлы\nНа адным з апошніх здымкаў Мікалай Тарасюк — у створаным ім музеі. / Фота Кастуся АНТАНОВІЧА\nНародны скульптар вырабіў не толькі сотні драўляных фігурак, якія ўтвараюць мудрагелістыя сюжэты ды кампазіцыі, — ён стаў аўтарам уласнага свету, дзе лялькі такія самыя жывыя, як людзі. І гэты свет называецца вельмі проста: вёска Стойлы. Тая звычайная вёска, якую сёння не знойдзеш на геаграфічных картах. Некалькі дзесяцігоддзяў яна працягвала жыць толькі дзякуючы “апошняму з магікан” — знакамітаму далёка за межамі Беларусі творцу, які меў мноства магчымасцей змяніць прапіску, але ніводнай з іх прынцыпова не скарыстаўся. Ні выгоды, ні нягоды не прымусілі яго перапусціць гэты свой патрыятызм.\nНе толькі творчасць, але і ўсё жыццё разбяра было досведам служэння Радзіме. Радзіме — у тым вузкім, і менавіта таму канкрэтным сэнсе слова, дзякуючы якому пафасныя ідэі становяцца чыёсьці надзённай рэальнасцю. І таму наша задача — захаваць памяць пра гэтага сапраўднага героя Беларусі. Гутарка нават не пра помнік або мемарыяльную шыльду, але перадусім — пра зберажэнне саматужнага музея, створанага геніем інсітнага мастацтва на вясковым падворку. Бо толькі так мы можам прадоўжыць справу яго жыцця ды зберагчы вёску Стойлы. Няма сумневу, што ад яе лёсу залежыць гісторыя і соцень іншых беларускіх вёсак, якія сёння таксама апынуліся на мяжы паміж быццём і нябытам…


Што такое Падрыхтоўчы год?\nПадрыхтоўчае год гэта праграма, прызначаная для падрыхтоўкі вучняў да іх першага года вышэйшай адукацыі. Падрыхтоўчыя праграмы год часта складаюцца з моўных курсаў для тых, хто не з'яўляюцца носьбітамі мовы ў мове навучання. Першасны курсы Бакалаўрыят ўзроўню таксама могуць быць уключаны ў падрыхтоўчым года. Падрыхтоўчае год адрозніваецца ад года заснавання ў курсах, неабходных і мэты даследавання.\nЯкія перавагі прыняцця Падрыхтоўчы год?\nПадрыхтоўчае год можа дапамагчы забяспечыць плаўны пераход у вышэйшай адукацыі ад сярэдняй школы. Студэнты, якія вырашылі вучыцца за мяжой таксама знайсці моўныя курсы ў падрыхтоўчы год выгадна, не толькі праз працягласць іх нястомныя даследаванняў, але і ў сваёй кар'еры. Падрыхтоўчае год можа дапамагчы закласці аснову для бакалаўрыяту дыплома, ступені праграма малодшага або бакалаўра.\nШто мы вывучаем у Падрыхтоўчай года?\nСтудэнты ў асноўным праходзяць курсы на мове навучання пры іх падрыхтоўчай года. Моўныя курсы ў падрыхтоўчым года інтэнсіўныя і накіравана на садзейнічанне бегласць ў мове да кропкі, дзе навуковае даследаванне можа быць паспяхова праведзенай. Моўныя курсы Падрыхтоўчы год даступныя на англійскай, чэшскай мове, французская, нямецкая, іспанскі, кітайскі, японскі і больш. Курсы Падрыхтоўчыя годзе моўныя ахопліваць не толькі чытаць, пісаць, гаварыць і слухаць на вывучаемай мове, але і гісторыю і культуру.\nЯкія паляпшэння кар'еры вы можаце чакаць з Падрыхтоўчай года?\nАдкрываючы дзверы ў вучобу, падрыхтоўчы год таксама стварае магчымасць для значнага паляпшэння кар'еры.Будзь студэнт нядаўні выпускнік сярэдняй школы, ці хто вяртаўся вучыцца пасля перыяду працы, падрыхтоўчыя год можа дапамагчы забяспечыць поспех у пэўную праграму. Выпускнікі праграм навучання, якія правялі падрыхтоўчы год, магчыма, будзе лягчэй увайсці ў працоўную сілу з больш высокім узроўнем даверу - не толькі ў іх моўнай здольнасці, але і ў іх разуменні прадмета яны вучыліся.\nКолькі каштуе ўзяць Падрыхтоўчы год?\nКошт прымаючы падрыхтоўчы год можа значна вар'іравацца ў залежнасці ад школы, краіны і пры ўмове, праведзенай. Падрыхтоўчае год могуць быць параўнальныя па кошце да аднаго года ступень праграмы, ці гэта можа каштаваць менш. Лепш за ўсё звярнуцца ў школу ці універсітэт, які прапануе падрыхтоўчы гадовую праграму для атрымання дадатковай інфармацыі аб выдатках. Прыёмнае аддзяленне ў школе таксама могуць быць у стане даць інфармацыю аб фінансавай дапамогі ў форме стыпендый, калі такія маюцца.\nНавошта прымаць Падрыхтоўчы Год Інтэрнэце?\nПадрыхтоўчае год онлайн гэта магчымасць для тых, хто, каб завяршыць гэтае патрабаванне без істотнага наладзіць свой расклад. Дзяржава-оф-арт-электроннага навучання тэхналогіі прапаноўваюцца ў падрыхтоўчых год онлайн-курсы дапамагае прынесці ў клас да студэнту. Падрыхтоўчы год онлайн студэнты атрымліваюць усё тыя ж перавагі, што тыя, хто наведвае курсы на тэрыторыі кампуса, у той час як вялікі выйгрыш ад больш гнуткім графіку класа. Зараз падрыхтоўчыя праграмы год аднолькава жа строгім, як на кампусе тых, і ў выніку крэдытных гадзін ацэньваюцца аднолькава.\nКаб даведацца больш аб падрыхтоўчых праграм годзе, як онлайн, так і на тэрыторыі кампуса, падрабязней на гэтым сайце. Вы можаце атрымаць дадатковую інфармацыю аб любых праграм, якія вас цікавяць дапамогай зручнай вэб-форму на старонцы дэталі праграмы.\nУсе (10099) Preparatory Year (93) Foundation Year (195) курс (3113) Certificate (968) Summer course (580) Diploma (1350) Associate Degree (821) A-levels (38) Undergraduate Pathway (319)\n93 знойдзеных вынікаў Filter\nPathway , вядома , каб атрымаць доступ універсітэт у Іспаніі: EBAU / UNED 1\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 1 год July 2019 Іспанія Barcelona\nПадрыхтоўка да іспытаў Курс для універсітэта доступу. (Selectividad ЮНЕД) [+]\nГэта курс адрасаваны студэнтам, якія скончылі навучанне ў гімназіі за мяжу і хочуць атрымаць доступ да дзяржаўных або прыватным універсітэтам у Іспаніі, незалежна ад іх нацыянальнасці. Студэнты будуць падрыхтаваны для атрымання найлепшых вынікаў на ўступных іспытах.\nВеды і навыкі, набытыя раней у сярэдняй школе адукацыі будуць прыняты ў якасці адпраўной кропкі, прымаючы пад увагу, што могуць адрознівацца ў залежнасці ад краіны. Студэнты будуць працаваць на тэарэтычных і практычных аспектаў у класе, з асаблівым упорам на экзамен практыцы для таго, каб паспяхова завяршыць свае экзамены. Нашы выкладчыкі з'яўляюцца кваліфікаванымі спецыялістамі ў розных прадметах, якія мы прапануем. Акрамя таго, Academia Guiu мае больш чым 120 - гадовы досвед працы ў сферы адукацыі , і гэта з'яўляецца залогам поспеху.... [-]\nПапярэдняя праграма каледжа пашыраны курс\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне Вочна-завочна October 2019 Аўстрыя Vienna\nУ цяперашні час праграмы папярэдняга каледжа распрацавана як падрыхтоўчы курс працягласці чатыры семестра для замежных студэнтаў, якія маюць намер прыняць ўступны іспыт для УАС Technikum Wien або ўстаць на курсе навучання ў Аўстрыі. PCP падоўжаны распрацаваны спецыяльна для студэнтаў, якія маюць мала ці ўвогуле ні навыкаў нямецкай мовы.\nУ цяперашні час праграмы папярэдняга каледжа распрацавана як падрыхтоўчы курс працягласці чатыры семестра для замежных студэнтаў , якія маюць намер прыняць ўступны іспыт для УАС Technikum Wien або ўстаць на курсе навучання ў Аўстрыі. PCP былы распрацаваны спецыяльна для студэнтаў , якія маюць мала ці наогул ні навыкаў на нямецкай мове.\nПерспектыўныя міжнародныя студэнты наведваюць інтэнсіўныя курсынямецкіанглійскаяматэматыкафізікаІнфарматыкаэлектратэхнікабіялогія... [-]\nуніверсітэт, праграма падрыхтоўкі (Лусес акадэмія)\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне September 2019 Злучаныя Штаты Амерыкі Harrison Mount Pleasant\nMid Michigan Community College (MMCC) 's Лусес Акадэмія з'яўляецца цікавай і унікальная праграма распрацавана, каб дапамагчы замежным студэнтам пераход у амерыканскі каледж акадэмічнай жыцця, пераадоленне разрыву паміж традыцыйнымі праграмамі ESL і рэгулярнага навучальнага класа. Усе курсы Лусес Акадэміі прымаюцца на крэдыт каледжа, змешваць міжнародныя і ўнутраныя студэнтаў, і маюць тыя ж вынікі навучання як рэгулярных раздзелаў адных і тых жа курсаў. Розніца заключаецца ў тым, што курсы Лусес вучаць спецыяльна навучаным выкладчыкаў, якія робяць ўтрыманне больш даступным для не-носьбітамі англійскай мовы. Лусес Акадэмія MMCC з'яўляецца ідэальным месцам для тых, хто не хоча прыехаць у Амерыку, проста вучыцца ў ESL курсах, але які таксама не можа быць цалкам гатовы для рэгулярнага курса каледжа. Калі гэта вы, вы знойдзеце Лусес Акадэмія MMCC з'яўляецца месцам для пераходу да амерыканскай студэнцкай акадэмічнай жыцця. [+]\nMid Michigan Community College: Лусес Акадэмія (Лусес = Вывучэнне і разуменне кантэнту для пашырэння магчымасцяў поспеху!) Апісанне\nMid Michigan Community College (MMCC) 's Лусес Акадэмія з'яўляецца цікавай і унікальная праграма распрацавана, каб дапамагчы замежным студэнтам пераход у амерыканскі каледж акадэмічнай жыцця, пераадоленне разрыву паміж традыцыйнымі праграмамі ESL і рэгулярнага навучальнага класа. Усе курсы Лусес Акадэміі прымаюцца на крэдыт каледжа, змешваць міжнародныя і ўнутраныя студэнтаў, і маюць тыя ж вынікі навучання як рэгулярных раздзелаў адных і тых жа курсаў. Розніца заключаецца ў тым, што курсы Лусес вучаць спецыяльна навучаным выкладчыкаў, якія робяць ўтрыманне больш даступным для не-носьбітамі англійскай мовы. Лусес Акадэмія MMCC з'яўляецца ідэальным месцам для тых, хто не хоча прыехаць у Амерыку, проста вучыцца ў ESL курсах, але які таксама не можа быць цалкам гатовы для рэгулярнага курса каледжа. Калі гэта вы, вы знойдзеце Лусес Акадэмія MMCC з'яўляецца месцам для пераходу да амерыканскай студэнцкай акадэмічнай жыцця.... [-]\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 3 месяца October 2019 Германія Bad Honnef\nIUBH быў прызнаны лепшым нямецкі універсітэт для развіцця кар'еры, акрэдытыў пахваліў IUBH's паслядоўны, заснаваны на фактах падыход да інтэграцыі зваротнай сувязі на ўсіх узроўнях, з мэтай павышэння IUBH выпускнікоў перспектывы кар'ернага росту. [+]\n«Дбайная падрыхтоўка складае 50% поспеху ў жыцці» - нямецкая прымаўка\nIUBH быў прызнаны лепшым нямецкі універсітэт для развіцця кар'еры, акрэдытыў пахваліў IUBH's паслядоўны, заснаваны на фактах падыход да інтэграцыі зваротнай сувязі на ўсіх узроўнях, з мэтай павышэння IUBH выпускнікоў перспектывы кар'ернага росту.\nАпошнія даследаванні IUBH паказалі, што студэнт і выпускнік поспех шмат у чым залежыць ад навыкаў зносін у навуковым і дзелавым англійскай мове, будучы інтэграваны ў міжнароднае супольнасці і навыкі навучання. Поспех на нямецкім рынку працы высока вызначаецца добрым веданнем нямецкай мовы.... [-]\nЛетняя школа ў галіне прадпрымальніцтва\nВа ўніверсітэце Вочна-завочна 2 тыдняў Open Enrollment Швейцарыя Lugano\nЗ намі вы атрымаеце унікальную магчымасць атрымаць практычны вопыт у свеце прадпрымальніцтва на аснове навучання на ўласным вопыце падыходзе. Праграма мае працягласць 2 тыдні, і яна заснавана на навучанне ў працэсе работы падыходзе. Гэта азначае, што вы будзеце працаваць у міжнародных камандах на рэальных бізнес-праекце. У канцы нашай праграмы вы будзеце ўзнагароджаны 3 ECTS, якія могуць быць прызнаныя універсітэтамі, як частка вашай ступені бакалаўра. У вас таксама ёсць дзіўная магчымасць папоўніць сваё майстэрства, удзельнічаючы ва пазашкольных падзеях, такія як: Уважлівасць, Мальта Прыгоды і дадатковыя заняткі па дзелавому ангельскай. Мальта з'яўляецца лепшым месцам для вас, каб пачаць будаваць для сваёй будучыні шляху кар'еры: гэта бяспечна, сонечнае, і гэта англійская гаворачая краіна. [+]\nНа працягу двух тыдняў у прадпрымальніцтве, вы будзеце настаўніцтва трэнераў, а не прафесара. Вы будзеце працаваць разам у супрацоўніцтве з падзелам прасторы замест класных пакояў і вы будзеце быць аспрэчаныя як сапраўдныя прадпрымальнікі.\nВы павінны будзеце выкарыстоўваць ваша меркаваньне, adquired веды, рабіць назірання і ўсталяваць разуменне патрэбаў рынку, для якіх у вас будзе распрацоўваць рашэнне прадукту. Разам з вашай камандай вы будзеце вывучаць бізнес-патэнцыял вашых ідэй і іх шанцы на поспех.... [-]\nВа ўніверсітэце Вочна-завочна 1 - 60 тыдняў January 2019 Аўстралія Sydney Кітай Shanghai + 2 more\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 1 - 52 тыдняў Open Enrollment Іспанія Madrid\nУ Language College Native мы імкнемся даць вам лепшыя магчымасці для вывучэння іспанскай мовы і максымізаваць ваш патэнцыял Ці вы вучыцца далей сваю кар'еру, каб развіваць свой уласны асабісты набор навыкаў або падарожнічаць іспана-размаўлялым свеце з упэўненасцю. [+]\nІспанскі інтэнсіўны курс 20h\nУ Language College Native мы імкнемся даць вам лепшыя магчымасці для вывучэння іспанскай мовы і максымізаваць ваш патэнцыял Ці вы вучыцца далей сваю кар'еру, каб развіваць свой уласны асабісты набор навыкаў або падарожнічаць іспана-размаўлялым свеце з упэўненасцю.\nНаш інтэнсіўны курс распрацаваны для тых, хто сапраўды якая прытрымліваецца вывучыць іспанскую мову і пагрузіцца ў іспанскай жыцця. Вы не толькі будзеце вывучаць іспанскую мову, калі не будзе жыць па-іспанску... [-]\nПадрыхтоўка да іспыту IELTS\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне Вочна-завочна August 2019 Велікабрытанія Bournemouth\nМы прапануем падрыхтоўку да іспытаў Cambridge IELTS і курс, каб дапамагчы студэнтам поўнасцю раскрыць свой патэнцыял і прымяніць для універсітэцкага курсу па свайму выбару. Амаль усе універсітэты англамоўных краін патрабуюць замежных студэнтаў, каб мець IETLS, мы забяспечваем без напружання, асяроддзя навучання, каб дапамагчы студэнтам прайсці курс і здаць экзамен. [+]\nМы прапануем падрыхтоўку да іспытаў Cambridge IELTS і курс, каб дапамагчы студэнтам поўнасцю раскрыць свой патэнцыял і прымяніць для універсітэцкага курсу па свайму выбару. Амаль усе універсітэты англамоўных краін патрабуюць замежных студэнтаў, каб мець IELTS, мы забяспечваем без напружання, асяроддзя навучання, каб дапамагчы студэнтам прайсці курс і здаць экзамен.\nIELTS расшыфроўваецца як Міжнародная сістэма тэставання ангельскай. Пры правядзенні гэтага курса, ёсць два модуля, якія, як тэст на чытанне студэнтаў, лісты, аўдыраваньня і гутарковай мовы.... [-]\nКурсы падрыхтоўкі да універсітэту\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне September 2019 Велікабрытанія Oxford\nCarfax прадастаўляе шырокі спектр курсаў для навучэнцаў, якія прэтэндуюць на брытанскія і амерыканскія ўніверсітэты, а таксама тых, хто шукае ўваход у вядучай сусветныя універсітэты ў іншых месцах. [+]\nCarfax прадастаўляе шырокі спектр курсаў для навучэнцаў, якія прэтэндуюць на брытанскія і амерыканскія ўніверсітэты, а таксама тых, хто шукае ўваход у вядучай сусветныя універсітэты ў іншых месцах.\nНекаторыя вучні праводзяць адзін-да-два гады ў каледжы, падрыхтоўцы да набору A-Levels або іншых кваліфікацый, а таксама курсы па канкрэтных стандартызаваным тэстаў (ці, у выпадку тых, хто паступае ў амерыканскія ўніверсітэты, Advanced Placement (AP) і СБ), у той час як іншыя далучаюцца на выхадныя, вячэрнія або святочныя курсы.... [-]\nФонд англійскай мовы\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 8 - 16 тыдняў March 2019 Кітай Dalian\nЖыме праграма фонду дапаможа студэнтам падрыхтавацца і прайсці праз пераход гладка для будучых даследаванняў ва універсітэце. Гэтая праграма была старанна распрацавана, і яна заснавана на якія рыхтуюць студэнтах, якія маюць патрэбу ў дадатковай падтрымцы, каб палепшыць свае шанцы на поспех у адукацыі. Такім чынам, жым забяспечыць аўтаматычныя сертыфікаты студэнтаў, калі яны праходзяць усе кампаненты і кваліфікаваць іх ўводзіць праграмы ступені рэжыму. [+]\nЖыме праграма фонду дапаможа студэнтам падрыхтавацца і прайсці праз пераход гладка для будучых даследаванняў ва універсітэце. Гэтая праграма была старанна распрацавана, і яна заснавана на якія рыхтуюць студэнтах, якія маюць патрэбу ў дадатковай падтрымцы, каб палепшыць свае шанцы на поспех у адукацыі. Такім чынам, жым забяспечыць аўтаматычныя сертыфікаты студэнтаў, калі яны праходзяць усе кампаненты і кваліфікаваць іх ўводзіць праграмы ступені рэжыму.... [-]\nПрактыкум Прыём Каледж\nВа ўніверсітэце 7 дні July 2019 Злучаныя Штаты Амерыкі Northampton\nГэты тыднёвы семінар Прыём каледж прызначаны для павышэння сярэдняй школы малодшых і старэйшых, каб даць перспектыўных маладых жанчын, як вам лепшыя практыкі, кіраўніцтва і лепшых саветаў для паспяховай навігацыі па прыкладной працэс каледжа. Вашы выкладчыкі з'яўляюцца прафесійнымі супрацоўнікамі шпіталізацыі Сміта, а таксама наведванне прыёму супрацоўнікаў з іншых топ-рэйтынгу каледжаў і універсітэтаў. [+]\nЛіпеня 22-28, 2018\nКалі вы пачынаеце думаць пра ўжыванне ў каледж, ёсць выразныя спосабы, каб зрабіць вашыя прыкладання-і сам-вылучацца. Вывучыце апошнія ідэі і інсайдэрскія веды ад прыёму прафесіяналаў аб тым, як дамагчыся поспеху ў працэсе прымянення.\nГэты тыднёвы семінар Прыём каледж прызначаны для павышэння сярэдняй школы малодшых і старэйшых, каб даць перспектыўных маладых жанчын, як вам лепшыя практыкі, кіраўніцтва і лепшых саветаў для паспяховай навігацыі па прыкладной працэс каледжа. Вашы выкладчыкі з'яўляюцца прафесійнымі супрацоўнікамі шпіталізацыі Сміта, а таксама наведванне прыёму супрацоўнікаў з іншых топ-рэйтынгу каледжаў і універсітэтаў.... [-]\nВа ўніверсітэце Open Enrollment Велікабрытанія Eastbourne\nТут у LTC Истборн, мы прапануем курсы, каб дапамагчы экзаменацыйныя прэпаратаў. Курсы ўключаюць у сябе Агульны курс англійскай мовы Падрыхтоўка да IELTS і Cambridge First Падрыхтоўка да іспытаў (FCE). [+]\nТут у LTC Истборн, мы прапануем курсы, каб дапамагчы экзаменацыйныя прэпаратаў. Курсы ўключаюць у сябе:\nАгульны англійская Падрыхтоўка да IELTSCambridge First Падрыхтоўка да іспытаў (FCE)\nНіжэй для атрымання дадатковай інфармацыі аб нашых курсах па падрыхтоўцы да іспыту.\nАгульны курс англійскай мовы IELTS Падрыхтоўка да іспытаў\nГэты экзамен курс падрыхтоўкі прызначаны для студэнтаў паміж Intermediate (B1) і ўзроўнямі Advanced (C1).... [-]\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне September 2019 Расія Grozny\nШто тычыцца адукацыі замежных студэнтаў складаецца з двух этапаў у Расіі, да паступлення ва ўніверсітэты ўсіх міжнародныя кандыдаты павінны ўзяць курс рускай мовы. Гэты курс ўключае ў сябе гутарковую Расію і ўводны курс асноўных прадметаў на рускай мове. Курс гутарковага рускай мовы для пачаткоўцаў. У студэнтах першага семестра вывучэнне фанетыкі, граматыка і гутарковы слоўнікавы запас. [+]\nАб падрыхтоўчым аддзяленні\nChSPU вітае замежныя студэнты і падрыхтоўчае аддзяленне для замежных студэнтаў былі створаны для іх у 2015 годзе.\nШто тычыцца адукацыі замежных студэнтаў складаецца з двух этапаў у Расіі, да паступлення ва ўніверсітэты ўсіх міжнародныя кандыдаты павінны ўзяць курс рускай мовы. Гэты курс ўключае ў сябе гутарковую Расію і ўводны курс асноўных прадметаў на рускай мове. Курс гутарковага рускай мовы для пачаткоўцаў. У студэнтах першага семестра вывучэнне фанетыкі, граматыка і гутарковы слоўнікавы запас.... [-]\nPre-Master ў мастацтве\nВа ўніверсітэце 1 семестр August 2019 Велікабрытанія Cambridge\nКалі вы міжнародны студэнт з мастацтвам [+]\nКалі вы міжнародны студэнт з мастацтвам\nТворчыя індустрыі Pathway\nДля студэнтаў, якія скончылі ступень у не-Art\nТворчыя індустрыі Pathway Прыклады *мода Promotionінавацыйны менеджментКіраванне Дызайн МодаСтратэгічны маркетынг модыFashion Retail ManagementКіраванне праектавання і культурыМода Візуальны мэрчэндайзінгмастацтваМода Прадпрымальніцтва і інавацыіПсіхалогія для спецыялістаў модыПаслугі Вопыт дызайн і інавацыіApplied Imagination ў творчых галінахмода Культурамода Curationкурыраваннекансервацыямода Ф'ючэрсКультура, Крытыка і CurationСродкі масавай інфармацыі, камунікацыі і Critical практыкарэкламавыдавецкаясувязі з грамадскасцюМода Media Production... [-]\nПадрыхтоўка да DELF і DALF экзамен\nАфіцыйныя дыпломы Міністэрства адукацыі прызнаныя ва ўсім свеце, DELF і DALF рэкамендуюцца, калі вы хочаце, каб засведчыць свой узровень на французскай мове. [+]\nўмовы:Сапраўды для курсаў аж да 2018/12/31 Націсніце на малюнак , каб атрымаць імгненны онлайн каштарыс і замовіць прама зараз!\nАфіцыйныя дыпломы Міністэрства адукацыі прызнаныя ва ўсім свеце, DELF і DALF рэкамендуюцца, калі вы хочаце, каб засведчыць свой узровень на французскай мове.\n28 урокаў па 45 хвілін на тыдзень (21hours): 20 урокаў французскага генерала 2 адкрытых семінараў па 45 хвілін 6 урокаў падрыхтоўкі да іспыту.... [-]


“Назад нам не было дарогі” — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n22.04.2016 postawy320Комментариев нет\nХваля чарнобыльскай бяды ў верасні 1986 года “прыбіла” ў вёску Навасёлкі-1 ураджэнцаў Нараўлянскага раёна Гомельскай вобласці Антаніну і Мікалая Рагавец. Мінула амаль 30 гадоў, толькі тыя падзеі, жыццё да аварыі не забыліся. Успамінаць балюча і цяпер, але і выкрасліць з памяці немагчыма.\nВёска Вуглы ў Нараўлянскім раёне ў 80-ыя гады налічвала больш за 500 двароў. Працавалі дзіцячы садок, школа, амбулаторыя, магазін, іншыя аб’екты сацыяльнай сферы. Было шмат моладзі. У клубе кожныя выхадныя ладзіліся танцы, розныя мерапрыемствы. Коля Рагавец іграў на гітары, кіраваў вакальна-інструментальным ансамблем. Ён быў марай кожнай дзяўчыны. А выбраў весялушку Тоню. І вырашылі маладыя паспрабаваць гарадскога жыцця — пераехалі ў Мазыр. Мікалай уладкаваўся ў рачны порт, Тоня закончыла бухгалтарскую школу, нарадзіла сыночка. Жылі на здымнай кватэры.\nСястра Тоні абуладкавалася ў Кіеўскай вобласці, у гарадку Палескае, які хуткімі тэмпамі разрастаўся. Стала клікаць да сябе і іх. Заманіла перспектыва атрымаць жыллё. Мікалай пайшоў працаваць на ПМК меліярацыйных сістэм, Антаніна — на швейную фабрыку, на склад гатовай прадукцыі, сына вадзілі ў дзіцячы садок. Потым нарадзілася дачушка. Сям’і прадаставілі інтэрнат, а праз пэўны час павінна была падысці чарга і на кватэру.\n— Мы былі вельмі шчаслівыя, — расказвала Антаніна Пятроўна. — Падабаліся і работа, і сам гарадок. Ладзілі з суседзямі па інтэрнаце, завялі новых сяброў. Жыццё віравала, мы будавалі планы. Мне ў той час было 26, мужу 30 — самы росквіт. Купілі матацыкл, на якім за 25 кіламетраў у выхадныя ездзілі да мамы.\nУ час бяды\n— Паехалі і ў пятніцу, 25 красавіка 1986 года, — працягвала А. П. Рагавец. — Якраз быў час садзіць бульбу. У суботу шчыра папрацавалі. Надвор’е цудоўнае: сонечнае, цёплае, навокал у квецені вішні, слівы. Так хораша правялі выхадныя! Прыбегла ўсхваляваная суседка: “На Чарнобыльскай станцыі пажар!” Я супакоіла: “Патушаць”. А вярнуліся ў Палескае — і агарнуў жах. На вуліцах разгорнуты палявыя кухні, шмат ваенных у распіратарах. Людзі перагаворваюцца: у Прыпяці (за 25 кіламетраў ад Палескага) вуліцы і дамы да першага паверха мыюць нейкай пенай — радыяцыя. А дзе тая радыяцыя і якая яна? Нідзе ж не бачна і не чутна. Дзеці гуляюць у пясочніцы, мамы з каляскамі, падлеткі купляюць марожанае і пірожныя, якімі гандлявалі на вуліцы з адкрытых латкоў. Толькі верталёты, якія бесперапынна ляталі ў бок Прыпяці, трывожылі. Пазней улады парэкамендавалі не выводзіць дзяцей на вуліцу, герметычна закрываць вокны, у пакоях часцей рабіць вільготную ўборку.\nНа наступныя выхадныя гараджане выйшлі на першамайскую дэманстрацыю. А пасля яе Рагаўцы зноў накіраваліся ў Вуглы. Туды прыехала Тоніна сястра з Масквы. Яе муж працаваў у аддзеле міліцыі. Яна рашуча настаяла на тым, каб забраць пляменнікаў да сябе. Праз некалькі дзён дзеці на новым месцы захварэлі, і Тоня была вымушана ўзяць водпуск і памчала ў Маскву. А калі вярнулася праз пару тыдняў у Палескае, не магла прывыкнуць да цішыні, якая тут панавала. Вуліцы апусцелі, не чувалася дзіцячых галасоў, не бачна было маладых мам — усіх адправілі на Чорнае мора. Для Антаніны і яе дзяцей таксама былі гатовы дакументы.\n— 4 мая было прынята рашэнне Урада аб адсяленні насельніцтва з 30-кіламетровай зоны вакол ЧАЭС, — працягвала ўспамінаць жанчына. — У Беларусі ў першую чаргу з Брагінскага, Хойніцкага і Нараўлянскага раёнаў. Пачалося адсяленне і з нашых родных Вуглоў. Найперш вывозілі дзяцей. Мая малодшая сястра заканчвала сярэднюю школу. Выпускных экзаменаў не здавалі — выдалі атэстаты і адправілі ў лагер у Рагачоўскім раёне. Ніколі не забыць той вялікай і сумнай калоны аўтобусаў, якая расцягнулася на ўсю вясковую вуліцу. Збіраліся ў спешным парадку. Людзям тлумачылі, што адсяленне — мера часовая. З сабой можна было ўзяць толькі дакументы і асабістыя рэчы першай неабходнасці. Развітваліся і плакалі. Затым вяскоўцаў прымусілі збываць жывёлу. Не перадаць, які шок перажылі людзі, адпраўляючы на забой кароў, свіней. А потым і самім сказалі выязджаць у Жлобінскі раён. Агароды пасадзілі, але ні палоць, ні ўбіраць не давялося. Высялялі па 50 двароў. На новым месцы для перасяленцаў былі пастаўлены шчытавыя домікі. Як жа цяжка было пакідаць абжытае месца і ўсё нажытае, да чаго прыраслі душой. Галасілі на ўсё наваколле. Хіба толькі на вайну так праводзілі. Кампенсацыі за новы дом, у якім бацькі паспелі пажыць гадоў шэсць, атрымалі 11 тысяч рублёў. Паклалі на ашчадную кніжку, але праз некалькі гадоў грошы абясцэніліся да капеек.\nАнтаніна з дзецьмі паехала на Чорнае мора, далучылася да тых, з кім жыла ў Палескім. У санаторыі было камфортна, кармілі чатыры разы ў дзень. Але ні мора, ні сонца, ні навакольная прыгажосць не радавалі дарослых. Што будзе далей? — не пакідала думка ні днём, ні ноччу. Мікалай Міхайлавіч тым часам пачаў шукаць бяспечнае ад радыяцыі месца, куды б можна было перабрацца. Падаўся ў Падмаскоўе, бліжэй да жончынай сястры. А там у адной з гаспадарак яму сказалі: “Не распаўсюджвайце ў нас радыяцыю. Едзьце туды, адкуль прыехалі!” Стрыечная сястра з Нараўлянскага раёна выехала да свекрыві ў вёску Ляхаўшчына на Пастаўшчыне. Параіла папрасіцца ў калгас імя Суворава.\nУ канцы лета падчас адпачынку на Чорным моры Антаніна атрымала ад мужа тэлеграму: “Нас прымаюць у Віцебскай вобласці”. Так Рагаўцы трапілі ў Навасёлкі-1. Пачаць жыццё з чыстага ліста дапамог тагачасны старшыня Алег Адольфавіч Валодзька. Спачатку засяліліся ў аднапакаёўку, потым выдзелілі 3-пакаёвую кватэру. Сын пайшоў у першы клас, дачушка — у дзіцячы садок. Мікалаю Міхайлавічу даверылі трактар, Антаніна Пятроўна асвоіла швейную справу і працавала ў швейным цэху па пашыве куртак і дублёнак.\n— Два месяцы я горка плакала, — расказвала. — Усё было чужое, навокал незнаёмыя людзі. Мяне цягнула ў Палескае. А муж сказаў: “Колькі б ты, Тоня, ні галасіла, а назад дарогі няма. Падумай пра дзяцей!” Праз некаторы час і Палескае сталі рассяляць. Пераводзілі ў іншыя месцы арганізацыі з працоўнымі калектывамі. Сястра трапіла ў Харкаўскую вобласць, кума — у Хмяльніцкую. Напісалі нам, каб ехалі ў Палескае па дакументы аб статусе перасяленцаў. Але зноў пераадольваць 800 кіламетраў дарогі і чарговы душэўны боль не захацелі. Рабілі ўсё для таго, каб хутчэй прыжыцца на новым месцы. Стараліся дзеля дзяцей.\nПалягчэла, калі ў Навасёлкі прыехаў аднавясковец Віктар Скуратоўскі (хаты іх бацькоў у Вуглах стаялі праз дарогу). І тут сталі жыць у адной шматпавярхоўцы. Пазней Скуратоўскія перасяліліся ў асобны дом. 17 гадоў таму Рагаўцы таксама памянялі кватэру на дом побач са сваімі землякамі. Часта ўспамінаюць маленькую радзіму, аднавяскоўцаў. І гэтыя ўспаміны вярэдзяць душу.\nВуглы пасля адсялення пазарасталі пустазеллем, хмызняком, дрэвамі. Апошні раз, калі Рагаўцы ездзілі туды на Радаўніцу, сваёй хаты не адшукалі. А так хацелася прытуліцца да дзвярэй, за якімі прайшлі шчаслівыя дзяцінства і маладосць. Усё разламана, разбіта, раскрышана. Няма ні дома, ні сада, ні вёскі. Захаваліся толькі паўразбураны будынак двухпавярховай школы ды могілкі, дзе на Радаўніцу сустракаюцца землякі. А яшчэ засталася памяць.\n— Заплюшчу вочы — і бачу падзеі 30-гадовай даўнасці, — гаварыла А. П. Рагавец. — А як часта сняцца родныя Вуглы! Бацькоў сваіх са Жлобінскага раёна я забрала да сябе. У таты былі ампутаваны абедзве нагі, у мамы — адна. Напэўна, перажыванні не прайшлі бясследна. Яны памерлі адно за другім праз 40 дзён і апошні спачын знайшлі на навасёлкаўскіх могілках. Выраслі сын і дачка, маем пецярых унукаў. Да канца сваіх дзён будзем удзячны Алегу Адольфавічу Валодзьку за яго спагаду, чуласць. Дзякуй за падтрымку Юрыю Францішкавічу Шымчыку. У Навасёлках добрыя людзі. Многія дапамагалі нам адаптавацца.\nРагаўцы завялі гаспадарку і руплівай працай адганялі сум па мінулым. Трымалі карову, свіней. Антаніна Пятроўна па стане здароўя вымушана была памяняць работу — са швейнага цэха перайшла ў бухгалтэрыю, дзе працуе па сённяшні дзень. Мікалай Міхайлавіч у 55 гадоў атрымаў права на льготную пенсію, але яшчэ тры гады не пакідаў трактар. Цяпер адпачывае, даглядае дом, трусоў, качак. Летам бавіцца з унукамі.\n— 30 гадоў мінула як адзін дзень, — казала Антаніна Пятроўна. — Нябачная вайна ў адно імгненне пакалечыла і перайначыла лёсы тысяч людзей, разбурыла іх уклад жыцця. Тады ніхто не мог сабе ўявіць, наколькі далёка разнясецца рэха аварыі. Чытала кнігу Святланы Алексіевіч пра Чарнобыль — і плакала. Многае я бачыла на свае вочы, падобныя трагедыі здарыліся з нашымі знаёмымі. Сёння я шчаслівая, што хаджу па зямлі, цешуся дзецьмі і ўнукамі. Але тыя выпрабаванні, якія выпалі нам, не забываюцца. А колькі людзей заўчасна адышлі ў свет іншы! Аварыя раздзяліла жыццё на “да” і “пасля”. Нам не вярнуць дачарнобыльскі час. Ратуюць аптымізм і надзея. Без іх было б яшчэ цяжэй.\nФота Уладзіміра Сыза.


01 травень 2018, 13:17\nДэпутат Вярхоўнай Рады Ўкраіны Мустафа Наем быў учора моцна зьбіты ў цэнтры Кіеву. Ён быў дастаўлены ў шпіталь, дзе яму зрабілі апэрацыю. Пра гэта ў Facebook паведаміў брат дэпутата Масі Наем.\n«У Мустафы страсеньне мазгоў. Пачаліся болі ў сьпіне. Апэрацыя прайшла, колюць абязбольвальнае », — напісаў Масі Наем.\nПаводле яго слоў, разам з адвакатам да пяці гадзінаў раніцы Мустафа даваў паказаньні паліцыі.\nПаліцыя Кіеве 30 красавіка пачала разьбіральніцтва з прычыны канфлікту, у якім пацярпеў дэпутат ад «Блёку Пятра Парашэнкі» Мустафа Наем. Паліцыя разглядае інцыдэнт як хуліганства. Трох удзельнікаў канфлікту даставілі ва ўпраўленьне паліцыі, аднак мужчыну, які ўдарыў Наема, шукаюць.\nПа дадзеных паліцыі, Наем рухаўся ва ўласным аўтамабілі ў кірунку Бесарабскай плошчы. На дарозе яго падрэзаў «Мэрсэдэс», пачаўся канфлікт.\n«У гэты момант да іх падʼехаў аўтамабіль BMW. У ходзе канфлікту адзін зь незнаёмцаў ударыў народнага дэпутата ў твар. Зламысьнікі зь месца здарэньня схаваліся. Для вышуку аўтамабіляў праваахоўнікі ўвялі плян „перахоп“, і неўзабаве „Мэрсэдэс“ знайшлі, а непадалёк затрымалі трох чалавек, якія прымалі ўдзел у канфлікце, іх даставілі ва ўпраўленьне паліцыі », — распавялі праваахоўнікі.\nУвечары пра канфлікт паведаміў і Наем. Ён адзначыў, што знаходзіцца пасьля інцыдэнту ў шпіталі. Таксама палітык папрасіў «не ствараць ажыятаж», падкрэсьліўшы, што сытуацыя не тычыцца яго дэпутацкіх паўнамоцтваў.


У артыкуле распавядаецца пра тое, фаварытызм - што такое? Фаварыты - усім вядома слова. Тут тлумачыцца яго паходжанне, прыводзяцца яго сінонімы і прыклады выкарыстання.\nУсе хоць раз, але чулі гэтае слова, і часцей за ўсё яно асацыюецца альбо з эпохай прыдворных інтрыг, альбо са спортам. Па сутнасці, ўжываць яго можна ў розных сітуацыях, не абмяжоўваючыся пералічанымі прыкладамі. Мы разбяром яго паходжанне, пераклад, сінонімы і самыя частыя абставіны ужывання. Так што такое фаварыты?\nЯк і вельмі вялікая колькасць слоў, яно прыйшло да нас з іншых моў і змяшчае ў сабе як італьянскія, так і лацінскія карані. На італьянскай яно гучыць як favorito, а на лацінскай - favor. Пераклад аднолькавы - «добразычлівасць». Прасцей кажучы, фаварытам называюць тое ці іншае твар, якое карыстаецца чыёй-то пратэкцыяй, добразычлівасцю або жа папулярнасцю ў рамках нейкіх спаборніцтваў або асобна ўзятага грамадства. Так што такое фаварыты больш простай мовай?\nЗгодна з энцыклапедыі, такая рэч, як фаварытызм - гэта з'ява, якое існавала раней пры манархавых палацах, пры якіх асобна ўзятая асобу магла карыстацца добразычлівасцю манарха, ён мог узвысіць яе. Альбо ж гэта магла быць цэлая група асоб, а не адзін чалавек.\nДля падобнай з'явы вельмі характэрныя афіцыйная або неафіцыйная перадача некаторых правоў і абавязкаў кіраўніка, іх дэлегаванне. Таксама гісторыя ведае выпадкі, калі фаварыты карысталіся абсалютна ўсімі паўнамоцтвамі манарха, прычым у абыход устаноўленых правілаў, законаў або традыцый. Так што цяпер мы ведаем, што такое фаварыты.\nАле ў чым крыюцца прычыны падобнай з'явы? Чаму манарх ня кіруе сам, а перадае частку абавязкаў іншай асобе?\nСправа не толькі ў асаблівай прыхільнасці і размяшчэнні. Фаварыт неабавязкова павінен быць адзін, бо, па сутнасці, фаварытызм дапамагае засяродзіць уладу у коле найбольш блізкіх сяброў і прыдворных, у якіх кіраўнік упэўнены.\nНапэўна, найбольш яркім прыкладам гэтай з'явы можа лічыцца гісторыя Кацярыны Другой і яе 11 фаварытаў, у ліку якіх самым «галоўным» і вядомым быў граф Арлоў. Падлічана, што толькі кошт афіцыйных падарункаў гэтай групе асоб склала 92 млн рублёў! Гэта нечуваная сума, якая ў некалькі разоў пераўзыходзіла гадавы бюджэт краіны той эпохі. Не кажучы ўжо пра такія падарунках, як тытулы, маёнткі і прыгонныя.\nСінонім слова "фаварыт"\nСінонімы гэтага слова наступныя:\nАднак меркаванне аб тым, што фаварыты абавязкова складаліся ў інтымнай блізкасці з кіраўнікамі, памылкова. Так, такія выпадкі бывалі, але яны зусім не абавязковыя. Па большым рахунку такія плёткі распаўсюджваюцца аўтарамі псеўдагістарычны кніг і іншых твораў.\nУ спорце таксама можна пачуць гэтае слова. Ўжываецца яно да тых ўдзельнікам спаборніцтваў, у якіх больш за ўсё патэнцыйных шанцаў на перамогу. Таксама так могуць называць не толькі спартсменаў-людзей, але і жывёл. Да прыкладу, коней на скачках.\nТак што мы разабралі значэнне слова "фаварыт", перавод яго, найбольш частыя выпадкі ўжывання.\nЯкія бываюць прыстаўкі: значэнне і правапіс\nМарс ў жанчыны у Скарпіёне: гараскоп, сумяшчальнасць\nТэнге - сучасныя грошы Казахстана\nСістэма маркетынгавай інфармацыі\nСімптомы пнеўманіі ў дарослага чалавека\nПа якіх прычынах з'яўляецца белае вылучэнне і сверб у жанчын?


«Пагражалі, што забяруць дзіця», — трактарыст-блогер з Хойнікаў папрасіў палітычнага прытулку ў Латвіі\n09 студзень 2021, 12:05\nCям'я палітуцекачоў Васільковых ў Латвіі: Яўген, Ксенія і Тацяна. Лягер для ўцекачоў.\nМэханізатар Яўген Васількоў з Хойніцкага раёну пасьля перасьледу ўладаў зь сям'ёй зьехаў з Беларусі.\nТрактарыст-блогер Яўген Васількоў распавёў Свабодзе пра прычыны свайго ад’езду ў Латвію. Там ён папрасіў палітычнага прытулку.\nЗьяжджаць з Беларусі ён не хацеў.\n«Але ў мяне не было выбару... Міліцыя склала пратакол за экстрэмізм. Пагражалі мне за тое, што я здымаю ролікі пра бардак у Хойніцкім раёне. Міліцыянты сказалі, што праз такую дзейнасьць у нас могуць забраць дзіця, якое мы ўсынавілі, бо яна сірата, і ёй няма яшчэ і пяці гадоў», — распавёў Яўген Васількоў.\nУ Латвіі ён атрымаў падтрымку — і ад уладаў, і ад беларускай дыяспары.\n«Умовы тут нармальныя, не прападзём, я думаю. Тут, у Латвіі, сустрэўся з такімі людзьмі, ня тое, што я трактарыст, а рэжысэры, спартоўцы, адвакаты, людзі, якія зьехалі з дзецьмі... Спадзяюся, што змагу вярнуцца дахаты, хоць так бачу, што ўсё зацягнулася», — дадаў Яўген.\nТацьцяна Васількова, жонка трактарыста і блогера з Хойнікаў Яўгена Васількова каля суду. 3 жніўня 2020 году.\nУвосень 2020 году Яўген Васількоў праз палітыку адсядзеў «суткі», страціў працу. Пасьля выбараў ён удзельнічаў у акцыях пратэсту ў Хойніках.\nУ сьнежні 2020 году на Яўгена Васількова міліцыя склала пратакол за «экстрэмізм». Так міліцыя расцаніла перадрук матэрыялаў на канале «Хойнікі для жыцьця» з тэлеграм-каналу, які ў Беларусі афіцыйна прызналі экстрэмісцкім.\nЯўген Васількоў жыў у вёсцы Віць Хойніцкага раёну, працаваў трактарыстам. Шырокую грамадзкасьць ён набыў пасьля роліку, у якім разважаў пра несумленныя выбары з пункту погляду вяскоўца. 3 жніўня яго затрымала міліцыя за «непадпарадкаваньне».\nЯўген атрымаў па рашэньні суду 10 дзён арышту. Гэты арышт выклікаў рэзананс. Людзі пачалі акцыю дапамогі сям’і трактарыста — пералічвалі грошы, перадавалі рэчы для дзяцей.\nПазьней Яўген страціў працу. Ён удзельнічаў у акцыях пратэсту ў Хойніках, вёў youtube-каналы «Хронікі мэханізатара» і «Хойнікі для жыцьця».\nУ апошніх роліках аўтар блогаў засяродзіўся на безгаспадарчасьці і гібеючых вёсках у Хойніцкім раёне.\n«Так з рукамі ў мазуце і забралі». У Хойніках асудзілі трактарыста-блогера Яўгена Васількова


Каляндар турыстычных падзей на 2019 год падрыхтаваны ў Беларусі | Навiны рэспублiкi | Белорусская версия\nКаляндар турыстычных падзей на 2019 год падрыхтаваны ў Беларусі. Спіс самых значных мерапрыемстваў у сферы турызму, запланаваных у Беларусі сёлета, склаў Дэпартамент па турызму Мінспорту разам з абласнымі выканкамамі і Мінскім гарвыканкамам.\nУ яго ўвайшло больш за 90 падзей-спартыўныя, музычныя, гастранамічныя і кінафестывалі, тэатральныя форумы, рыцарскія турніры і многае іншае.\nАдной з галоўных падзей года для турыстаў стануць II Еўрапейскія гульні, якія Беларусь будзе прымаць з 21 па 30 чэрвеня.\nУ Мінск замежных гасцей таксама паклічуць на мерапрыемствы летняга музычна-турыстычнага сезона ў Верхнім горадзе, музейнае шоу, праект "Мінскі джаз", Міжнародны фестываль гістарычнай рэканструкцыі, кінафестываль" Лістапад", Калядны оперны форум.\nУ рэгіёнах таксама арганізуюць мерапрыемствы, якія будуць цікавыя турыстам. Напрыклад, музей-запаведнік " Нясвіж "запрашае на музычна-тэатралізаваныя квэсты "Таямніцы і загадкі князёў Радзівілаў". У Віцебску пройдуць Шагалаўскія чытанні, у Лепелі арганізуюць фестываль беларускай міфалогіі "У госці ды Лепельскага Цмока". Аматарам воднага турызму будзе прапанавана паўдзельнічаць у "Мотальскай рэгаце" ў Брэсцкай вобласці. Магічнае шоу абяцаюць на фэсце фокуснікаў у Гродне.


Апублікавана 26.12.2016 10:07\nНа вуліцах сучаснага горада ўсё часцей можна сустрэць людзей з заплечнікамі, якія вельмі зручныя, ёмістыя, практычныя. Сёння разнастайныя вырабы цікавага дызайну і афармлення можна сустрэць у людзей рознага ўзросту.\nАпублікавана 09.12.2016 11:16\nКамфартабельны ўчастак ўласнага дома або дачы не можа абысціся без дарожак. Матэрыялы для іх можна знайсці розныя: ад звычайнага каменя да асфальту. Аднак не ўсе яны могуць адказваць патрэбам.\nАпублікавана 07.12.2016 18:17\nПаветрана-пузырчатая плёнка – сучасны матэрыял, які выкарыстоўваюць для ўпакоўкі разнастайнай прадукцыі. Дзякуючы сваім унікальным уласцівасцям, плёнка выдатна засцерагае тавар ад механічных пашкоджанняў падчас транспарціроўкі і іншых маніпуляцый з грузам.\nАпублікавана 05.12.2016 15:36\nКамфортная і ўтульная абстаноўка ў доме забяспечвае стварэнне выдатнага настрою уладальнікаў, што аказвае станоўчы ўплыў на самаадчуванне і здароўе. Таму афармленні інтэр'еру варта надаць асаблівую ўвагу.\nАпублікавана 30.11.2016 15:43\nНапэўна, кожны чалавек, які адважыўся на подзвіг – зрабіць рамонт сваімі рукамі рана ці позна прыходзіць да пытання – як наляпіць шпалеры самому. Прычым вельмі пажадана, каб яны не адваліліся на наступны дзень, не пажоўклі праз пару гадоў, ды і наогул, не глядзеліся як аплікацыя дзіцяці малодшага школьнага ўзросту, толькі ў вялікім памеры.\nАпублікавана 29.11.2016 20:01\nТакелажныя паслугі звязаныя з пагрузкай, разгрузкай і перамяшчэннем разнастайных грузаў. Працы выконваюць вопытныя кваліфікаваныя спецыялісты, якія змогуць транспартаваць любыя віды тавараў.\nАпублікавана 29.11.2016 13:13\nДосыць часта велізарныя страты цяпла ў памяшканні адбываюцца па прычыне дрэннага ўцяплення падлогі. Таму варта правільна выбраць цеплаізаляцыйны матэрыял, каб стварыць камфортную атмасферу ў доме.\nПадчас пераезду прафесійныя грузчыкі выканаюць усе самыя складаныя працы, якія значна палегчаць працэс і змогуць зэканоміць час і нервы заказчыкаў. Сёння створаны кампаніі, якія прадастаўляюць паслугі дасведчанага персаналу, здольнага выканаць усе работы на высокім узроўні прафесіяналізму.\nЯк правільна выбраць клей для кладкі керамаграніту\nАсаблівасці афарбоўвання столі


Чатыры гады пасля Майдана | Новы Час\nСёння ва Украіне адзначаецца Дзень Герояў Нябеснай сотні. Пасля Майдану прайшло чатыры гады. Ці дастаткова, каб асэнсаваць тыя падзеі? Што за гэты час змянілася ва Украіне, і галоўнае — ці варта было ахвяраваць дзеля гэтага жыццём і здароўем?\nФота Яфрэма Лукацкага, АР\nПра гэта «НЧ» гутарыць з галоўным рэдактарам часопіса «Український тиждень» Дмітром Крапівенкам.\n— Пасля Майдана, як змянілася Украіна?\n— Змянілася ўсё ці, збольшага, многае. Ёсць відавочныя рэчы: змянілася ўлада, змяніўся геапалітычны курс краіны, мы жывём зараз у іншым дыскурсе — у сувязі з вайной. Ад глабальных зменаў мы прыйшлі і да больш лакальных: «бязвіз» з Еўропай, рэформа адукацыі, медыцыны, паліцыі і шмат іншых рэформаў, пра якія зараз кажуць нашыя палітыкі. Гэтыя рэформы ў рознай ступені рэалізацыі, але так ці інакш — змены пачаліся. За чатыры гады яны закранулі практычна ўсе сферы жыцця.\nЯ прыхільнік таго, што ўсе гэтыя змены павінны былі адбыцца, у мяне няма ніякіх сантыментаў, што гэта было не трэба альбо «таго не варта». Пытанне толькі ў кошце гэтых пераўтварэнняў. З кепскага — нам не ўдалося пазбегнуць вайны і крыві. Аднак, гэта вайна не ўнутраная, не грамадзянская. Яна выкліканая інтэрвенцыяй Расіі.\nЗ добрага я скажу толькі пра адну рэч, самую важную, на мой погляд. Ніводная краіна былога сацыялістычнага лагера альбо пост-СССР, якая выйшла з пад апякунства Расіі, у гістарычнай перспектыве пра гэта не пашкадавала. І краіны Усходняй Еўропы, і краіны Балтыі прайшлі шлях рознай ступені паспяховасці. Аднак, я ўпэўнены, што ў масе сваёй грамадзяне гэтых краін не шкадуюць пра тое, што выйшлі са сферы ўплыву Расіі. А гэта прадвызначае і ўсе астатнія рэчы: і геапалітычныя, і эканамічныя, і сацыяльныя, і гэтак далей.\nКалі вайна — галоўны мінус, то галоўны плюс — новы геапалітычны, праеўрапейскі, празаходні курс Украіны. Гэта шлях на бліжэйшыя гады, і я не бачу падстаў, каб казаць, што краіна ў нейкай агляднай будучыні з гэтага курсу збочыць. Шлях будзе складаным — ён і зараз няпросты, — але ў цэлым ён слушны і прывядзе да поспеху.\n— У грамадстве няма шкадаванняў наконт гэтага выбару?\n— Заўсёды складана казаць за цэлую краіну (смяецца). Так, у нас ёсць пэўны працэнт грамадзянаў, сярод якіх моцныя імперскія сантыменты. Гэтае пытанне хутчэй псіхалагічнае і ментальнае, чым рацыянальнае. Але, як бы цынічна гэта не гучала б, з-за вайны колькасць такіх людзей імкліва скарачаецца. Гэта людзі, у асноўным сталага веку, якія на ўзроўні эмацыйным, сентыментальна прывязаныя да мінулага, і ім што ні кажы, што ні зрабі — «Раней было лепш». Пэўна, таму, што яны былі маладзейшыя.\nКанешне, казаць пра тое, што ў нас у краіне ніхто не шкадуе пра мінулае, будзе няправільна. Але гэтыя людзі не ў мэйнстрыме, і яны ёсць і ў іншых названых мною краінах, — «неграмадзяне» ў Латвіі і Эстоніі, людзі, якія галасуюць за Камуністычную партыю Чэхіі… У гэтым плане мы не вельмі моцна адрозніваемся ад тых еўрапейскіх краін. Іншая справа, што мы вырваліся з-пад апякунства Расіі, але прайсці вялікі шлях нам яшчэ належыць. Сённяшняя сітуацыя шмат каго яшчэ не натхняе, бо не так відавочныя перавагі — яны, збольшага, у будучыні. Таму ў нас такі… стрыманы аптымізм.\nФота Максіма Дондзюка, Медуза\n— Шмат хто кажа, што вынік Майдана — вайна. З іншага боку, была інфармацыя, што медалі «За вызваленне Крыма» былі адлітыя, калі Майдана яшчэ і ў праекце не было. У прынцыпе, вайны можна было пазбегнуць?\n— Я думаю, што можна было пазбегнуць калі не вайны, дык такой колькасці ахвяраў. Што тычыцца Крыма, то там непасрэдныя ахвяры — адзін украінскі вайсковец і адзін крымскі татарын. Яны загінулі ў ходзе дзеянняў па анексіі паўвострава. Ці маглі мы пазбегнуць анексіі Крыма? Зараз я думаю, што не. Мы неяк падлічылі нашы магчымасці на той момант — на люты-сакавік 2014 года. І прыйшлі да высновы, што з ваеннага пункту гледжання анексіі Крыма мы супрацьстаяць не маглі — крыві было б толькі больш.\nА вось што тычыцца Данбаса… Калі б тады, у сакавіку 2014 года, удалося правесці эфектыўную паліцэйскую аперацыю і закрыць мяжу з Расіяй — вайны ў поўным разуменні гэтага слова ўдалося б пазбегнуць. Тут былі шанцы.\nЗараз відавочна, што абапірацца на мясцовы апарат МУС, СБУ, Нацгвардыі было немагчыма — там, як і ў Крыме была вялікая колькасць людзей, якія здрадзілі прысязе ці бяздзейнічалі. Але ёсць прыклад Харкава, калі сіламі МУС сепаратысты былі проста выкінутыя з гарсавета і аблсавета. Узялі будынкі пад ахову, і сепаратысцкі мяцеж у Харкаве быў знішчаны.\nТрэба было больш рашуча дзейнічаць у Данецкай, Луганскай абласцях і больш рашуча перакрываць мяжу, бо сепаратысцкія «хуліганы», «цітушкі», як мы іх называем, ехалі да нас электрычкамі з Белгарада, Растова і гэтак далей.\nМяцеж можна было лакалізаваць. Досвед Харкава, Запарожжа, Нікалаева, Херсона, Дняпра паказаў, што гэта было магчыма. Але МУС і войска былі дэмаралізаваныя. І мала было людзей, гатовых узяць на сябе адказнасць за гвалт, рашэнне, дзеянне. Але ахвяр у выпадку рашучых дзеянняў у параўнанні з тым, што пачалося ў красавіку-маі, было б непараўнальна менш. Гэтая мяккацеласць тады адыграла дастаткова жудасную ролю. У адзін момант не захацелі дзейнічаць жорстка… А гэта было б апраўдана ў параўнанні з тым, што здарылася праз месяц-другі.\nФота Сяргея Супінскага, AFP\n— Ва Украіне зараз часцяком можна пачуць галасы, што існуючая ўлада «здрадзіла ідэалам Майдана». Ці сапраўды ёсць, як у вас кажуць, «зрада»?\n— Давайце спачатку ўзгадаем, якія былі патрабаванні Майдана. Зрынуць Януковіча? Зрынулі. Перазапусціць уладу? Перазапусцілі. Выбары прайшлі дэмакратычна, прызнаныя ўсім светам, каго людзі абралі — таго абралі. Парашэнка можа шмат каму не падабацца, але ён — законна абраны прэзідэнт, які ўладу не ўзурпаваў. Януковіч таксама быў абраны законна, але пасля ён пачаў узурпацыю улады — падмінаў пад сябе тыя паўнамоцтвы, якія яму Канстытуцыяй не надаваліся.\nАсацыяцыя з ЕС — адпраўная кропка Еўрамайдана — падпісаная. І мы нават прасоўваемся па шляху еўрапейскай інтэграцыі. Таму казаць пра тое, што ўлада не выканала патрабаванні Майдана, нельга. Канешне, зрынанне Януковіча — гэта заслуга самога Майдана. Але асацыяцыя з ЕС — гэта ўжо заслуга ўлады, якая была абраная пасля яго.\nЯ лічу, што належным чынам незадаволены самы вялікі запыт грамадства — запыт на справядлівасць. Калі мы вернемся да Майдана, то пакаранне людзей, якія нясуць адказнасць за расстрэлы ў Кіеве, — адна з самых топавых тэмаў. Судовыя працэсы ідуць рознай ступені інтэнсіўнасці, але ў цэлым грамадства лічыць, што ўлада робіць недастаткова, каб належным чынам гэтыя справы расследаваць.\nНаш мем — антыкарупцыя. Майдан у вялікай ступені быў супраць карупцыі. Казаць, што за чатыры гады мы пераадолелі карупцыю, было б ужо зусім няправільна. Яна стала не такой відавочнай, не такой нахабнай, яна займела іншыя формы, але карупцыйныя факты маюць месца.\nТаму, з аднаго боку, уладу не любяць традыцыйна, а з іншага — па меркаванні многіх людзей, яна робіць недастаткова. Робіць тое, але недастаткова. А ўжо чаму — у кожнага знаходзяцца свае тлумачэнні.\nІ, канешне, да гэтага дадаюцца матэрыяльныя і сацыяльна-эканамічныя пункты, хаця Майдан не быў сацыяльным пратэстам: ніхто не выходзіў туды дзеля таго, каб у два разы вырас заробак, ствараліся новыя працоўныя месцы... Еўраінтэграцыя прадугледжвае гэта, але ў больш аддаленай перспектыве. Зразумела, калі растуць тарыфы, калі абясцэньваецца нацыянальная валюта, гэта ўсё ўладзе з рук не сыходзіць і рэйтынгаў ёй не дадае...\nФота Сяргея Далжэнка,_EPA\n— А можа, чаканні ад Майдана былі завышаныя?\n— Афіцыйныя патрабаванні Майдана можна звесці да двух: далоў Януковіча і даеш еўрапейскі выбар. Гэтыя базавыя патрабаванні выкананы. А што тычыцца справядлівасці, гэта такая штука, якую не памацаеш, кожны разумее яе па-свойму. У аднаго справядлівасць — каб суды абаранялі права ўласнасці і правы чалавека, а ў іншага — каб у мяне ў каморы было проса не менш, чым у суседа. Ёсць і такія людзі, і яны, пэўна, больш расчараваныя ўладай, чым тыя, у каго не было такіх чаканняў ад Майдана.\n— І ўсё ж: ці варты быў Майдан ахвяр, «нябеснай сотні»?\n— Для мяне адказ адназначны: гэта было варта і гэта было не дарма. Таму што, хай і гучыць пафасна, гэта — цана свабоды. Калі кажаш пра такія рэчы, шкадаваць мне, напрыклад, не даводзіцца. Пра тое, што мы пачалі Майдан, мы ў ім удзельнічалі, мы яго падтрымлівалі — я ані на секунду за гэты час не сумняваюся. Калі вярнуцца на машыне часу на чатыры гады таму, я рабіў бы ўсё тое ж самае — без шкадаванняў.\n"Калі б тады, у сакавіку 2014 года, удалося правесці эфектыўную паліцэйскую аперацыю і закрыць мяжу з Расіяй — вайны ў поўным разуменні гэтага слова ўдалося б пазбегнуць. Тут былі шанцы."\n- Вельмі спрэчнае зацвярджэнне. Расейцы б іх расстралялі прама са сваёй тэрыторыі, альбо завялі войскі, як пад Савур-Магілай ды пад Ілавайскам.