Былая школа імя Элізы Ажэшкі ў Мількаўшчыне\nУ былой школе ў Мількаўшчыне, якую зачынілі тры гады таму, на радзіме пісьменьніцы Элізы Ажэшкі ў Гарадзенскім раёне, былая настаўніца Тацяна Савянкова ператварыла школьны музэй вядомай пісьменьніцы ў літаратурна-краязнаўчы. Тут пануе беларуская культура.\nБазавую школу імя Элізы Ажэшкі ў Мількаўшчыне зачынілі з прычыны малакамплектнасьці тры гады таму. Дзетак цяпер возяць у школу ў Скідзель, некаторыя ходзяць у суседнюю вёску Каменку. Але хоць школы і няма, засталіся гурткі для мясцовых дзетак. А зь невялічкага музэйнага пакоя ў гонар Элізы Ажэшкі вырас цэлы літаратурна-краязнаўчы музэй.\nТацяна Савянкова, якая стварыла музэй і надалей апякуецца ім, распавядае, што будынак былой школы стаіць з 1947 году. Праўда, цяпер у клясах замест партаў — музэйныя экспанаты. Паводле яе, местачкоўцы называюць музэй па старой звычцы — «імя Элізы Ажэшкі». А шостага чэрвеня рыхтуюцца, як і штогод, адзначыць дзень народзін пісьменьніцы.\nСтваральніца і захавальніца Літаратурна-краязнаўчага музэю ў Мількаўшчыне Тацяна Савянкова\nЛёгка ўявіць, як у пакоях паабапал калідора месьціліся клясы. Але для музэя яны ня менш зручныя. Да таго ж тут цікавыя калярытныя печы.\nЗаходзім у былы кабінэт беларускай мовы. Спадарыня Тацяна распавядае:\n— А цяпер тут — «Сьвет побыту колішняга сялянства». Экспанаты зьбіралі ўсёй грамадой па навакольных вёсках. Вось і стол дубовы нам дзядок мясцовы падараваў. А тут і кросны, і прасьці можна. Калаўроты, розныя глякі, збанкі, нават масла зьбіць можна. Усе гэтыя экспанаты дзейныя, і мы час ад часу такія рэчы практыкуем. Мы імкнуліся ахапіць усе бакі вясковага жыцьця.\nСьвет побыту колішняга сялянства\nА вось мы ў іншай клясе. Спадарыня Тацяна распавядае, што экспазыцыя прысьвечаная гісторыі самой школы ў Мількаўшчыне.\nЭкспанаты пра гісторыю школы ў Мількавічах\n— Вось у мяне тут сабраныя і запісаныя ўсе выпускі, пачынаючы з 1947 году. Дарэчы, школа дзейнічала сьпярша як пачатковая, потым стала сямігадовай, пазьней — васьмігадовай, і нават адзін час была сярэдняй. Што цікава, увесь час навучаньне вялося ў школе толькі па-беларуску.\nСпадарыня Тацяна падыходзіць да паліцаў і здымае падручнік беларускай мовы выданьня 1961 году. Побач стаяць падручнікі па фізыцы, матэматыцы, хіміі — усе на беларускай мове.\nСамай знакамітай выпускніцай сваёй школы спадарыня Тацяна лічыць Любоў Русілку.\n— Яна стала ганаровай настаўніцай Беларусі, але самае каштоўнае ўсё ж — яе вершы, якія вельмі кранаюць, бо шмат піша менавіта пра нашы родныя мясьціны. Яна вельмі захаплялася творчасьцю Ажэшкі. І, дарэчы, пасьля вайны, калі дом Ажэшкі перарабілі пад кватэры калгасьнікам, сямʼя Любы жыла менавіта ў гэтым доме.\nА вось у былым кабінэце замежных моваў, дзе выкладаліся расейская, нямецкая і польская, зрабілі «Літаратурную гасьцёўню». Тут экспанаты, зьвязаныя з творчасьцю Элізы Ажэшкі, а таксама зь літаратурай Гарадзеншчыны.\nЭкспанаты, зьвязаныя з творчасьцю Ажэшкі і літаратурай Гарадзеншчыны\nТацяна Савянкова кажа, што розных выданьняў тут шмат і кожны ахвотны можа прыйсьці, сесьці і пачытаць. Дзеці па ўспамінах людзей намалявалі плян маёнтку Ажэшкаў. Тут і рэфэраты школьнікаў пра жыцьцё і творчасьць пісьменьніцы.\n— Вы не ўяўляеце, як школьнікі ганарыліся яе асобай, як імкнуліся знайсьці хоць якія зьвесткі пра яе жыцьцё, запісвалі старых людзей — усё гэта тут. Як цікава людзі пра яе ўзгадваюць: якая яна была даступная, простая, яшчэ ў дзяцінстве гуляла зь мясцовымі дзецьмі. Яна пачала пісаць пра простых сялянаў. Бачыла маленькую хатку, якая прасела ў зямлю, і хацела зазірнуць туды і пабачыць, як у ёй жывуць людзі. Яна вельмі шанавала людзей і ставілася да іх па-людзку. І вось гэта ў нас людзі памятаюць дагэтуль і перадаюць з пакаленьня ў пакаленьне.\nПакуль мы аглядаем музэй, прыйшла экскурсія школьнікаў. Сяміклясьнікі са Скідзельскай школы трымаюцца разьняволена, відаць, што тут не ўпершыню. Пра Элізу Ажэшку расказваюць больш, чым можна прачытаць у Вікіпэдыі. Распавядаюць пра ейны дом, адчуваецца, што чыталі творы.\nЦікаўлюся: чыёй пісьменьніцай яны лічаць Ажэшку — беларускай ці польскай? Большасьць голасна крычаць, што яна беларуская, бо тут жыла і пісала пра мясцовых людзей.\nШкольнікі са скідзельскай школы на экскурсіі\nА вось Алесь кажа, што яна належыць абодвум народам і абедзьвюм культурам і дзяліць яе нельга, бо яна сама гэтага ніколі б не хацела.\nСпадарыня Тацяна распавядае, што экскурсіяў прыяжджае шмат, прычым як беларускіх, так і з Польшчы. Павага і любоў да Элізы Ажэшкі, паводле спадарыні Тацяны, непадробная.\nНа месцы былой сядзібы — толькі старыя прысады і нанова збудаваны пры савецкай уладзе дом, у якім цяпер ніхто не жыве. Побач памятны камень з надпісам, што тут стаяў маёнтак Паўлоўскіх — гэта дзявочае прозьвішча Элізы Ажэшкі. Але мясцовая бабуля, якая побач палола гарод, сказала мне, што маёнтак насамрэч стаяў трохі воддаль.\nПамятны знак на месцы сядзібы Ажэшкі\n— Тут была некалі калгасная кантора, але цяпер ніхто не жыве. Сюды прыяжджаюць часта турысты — і нашыя зь Беларусі, і з Польшчы. Вельмі шануюць Ажэшку ў нас людзі — добрая яна была, усім дапамагала. І ў нашай вёсцы, і пазьней — у Горадні калі жыла, вельмі людзкая была Эліза Ажэшка...\nСтарыя прысады, якія памятаюць Элізу Ажэшку\nШостага чэрвеня ў музэі Ажэшкі ў Мількаўшчыне штогод адзначаюць гадавіну яе нараджэньня.


У сталічнай гімназіі №23 прайшоў урок правільнага харчавання | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адукацыя » У сталічнай гімназіі №23 прайшоў урок правільнага харчавання\nЯго правяла фуд-коўч і аўтар праекта «Маміна ежа» Ксенія Вяцкая.\nУ маім маленстве дзеці звычайна прасілі ў бацькоў купіць што-небудзь салодзенькае. Таму вельмі здзівілася, калі днямі ў краме пачула плач школьніка, які адмаўляўся ісці дадому без... сасісак.\n— Я сваім дзецям ніколі не купляю сасіскі, — рэагуе на маю рэпліку Ксенія Вяцкая. — У іх складзе таксама ёсць цукар і мноства іншых таксічных рэчываў. Больш за тое, сасіскі не даюць дзіцячаму арганізму нічога карыснага, толькі забіваюць страўнік, як папера, і выклікаюць прывыканне...\nПасля гэтых слоў фуд-коўч просіць дзевяцікласнікаў пералічыць свае любімыя прадукты, якія змяшчаюць цукар. «Булачкі, цукеркі, газіроўка...» У гэты момант Ксенія дастае з заплечніка шалі, чарку, цукар і паўлітровую бутэльку папулярнага сярод моладзі газіраванага напітку. І прапануе правесці эксперымент. Дапамагчы выклікаецца малады чалавек з апошняй парты. Ксенія просіць яго прачытаць на этыкетцы склад напітку. Шляхам нескладаных падлікаў высвятляем, што ў адной бутэльцы на 500 мл змяшчаецца ажно 50 (!) грамаў цукру.\nКаб наглядна ўявіць, колькі гэта, Ксенія прапануе свайму памочніку адсыпаць у чарку 50 грамаў цукру. Для дакладнасці карыстаюцца шалямі. Потым такі ж эксперымент правялі з маленькім пачкам дзіцячага соку. Аказваецца ў яго складзе ажно 20 грамаў цукру. І гэта пры тым, што сутачная норма для дарослага чалавека — усяго толькі 6 грамаў.\n— Таму наталіць смагу старайцеся чыстай вадой, а не цукрам, — раіць Ксенія і робіць некалькі глыткоў вады з бутэлечкі, якую заўсёды носіць з сабой.\n— А я як піў газіроўку, так і буду піць, бо яна мне вельмі падабаецца, — данеслася з апошняй парты.\nКсенія не разгубілася і прапанавала заўзятаму аматару шкоднага напітку новы эксперымент.\n— Выпіць 50 грамаў цукру ў выглядзе газіроўкі можа кожны, а вось паспрабуй з'есці яго ўсухамятку.\n— Лёгка, — з гэтымі словамі хлопец узяў чарку з цукрам. Але праз секунду выплюнуў яго ў сметніцу.\n— Мы ўжываем вельмі шмат «схаванага» цукру, — працягвае ўрок фуд-коўч. — І не задумваемся, што ён траўмуе гены. Праз гадоў дзесяць вам скажа ваш маленькі сын: «Ты піў газіроўку, а цяпер у мяне дрэнныя зубы». З-за злоўжывання цукрам з'яўляецца не толькі карыес, але і прышчы, гастрыт, язва, псуецца шкілет...\nПадобныя дабрачынныя ўрокі Ксенія праводзіць для школьнікаў з задавальненнем.\n— Прыходзячы да першакласнікаў, я, магчыма, ужо выхоўваю жонку сваім дзецям (усміхаецца). У мяне два сыны і, можа быць, будуць яшчэ. Дзеці — наша будучыня. І хочацца, каб яны былі здаровымі і прыгожымі, а не хадзілі з чорнымі зубамі. Лічу, што ў школах, акрамя звычайных, павінны праходзіць і такія «ўрокі жыцця». Дзецям падабаецца, калі да іх прыходзяць цікавыя людзі, штосьці расказваюць у нефармальных абставінах. Не ва ўсіх бацькі вядуць здаровы лад жыцця, сартуюць смецце, купляюць толькі карысныя прадукты. А дзецям жа аднекуль трэба браць прыклад. Калі я сказала дзевяцікласнікам, што лепш не набываць малако і сокі з пластыкавымі трубачкамі, бо пластык раскладаецца больш за 100 гадоў, яны не паверылі. Даказвалі, што ўсяго адзін-два. Таму я параіла іх класнаму кіраўніку на наступны нефармальны ўрок запрасіць эколага.\nУ канцы сустрэчы дзевяцікласнікаў хвалявала адно пытанне: а чым можна замяніць булачкі ды шакаладныя батончыкі?\n— Замест батончыка з пальмавым алеем ці глазураванага сырка з'ешце лепш яблык — гэта будзе ў сто разоў здаравей. Шкодны фаст-фуд можна замяніць карыснымі маркоўнымі палачкамі ці зробленымі дома бургерамі з фаршу з бараніны. Цудоўная альтэрнатыва ласункам таксама сушаная ці запечаная ў духоўцы садавіна, — параіла Ксенія. І прапанавала дзецям па чарзе дома штосьці выпякаць і на вялікім перапынку частаваць аднакласнікаў смакатой. — Дамашняя выпечка больш карысная, чым крамная, у якую, каб працягнуць тэрмін захоўвання, дадаюць розныя хімічныя рэчывы.\nТоп-5 «здаровых» ссабоек, якія падыдуць, як дзецям, так і дарослым\n1) Навучыцеся рабіць разнастайныя салаты з агародніны: печаныя бурак ды морква, запраўленыя праванскімі травамі; сыры бурак з апельсінамі і пятрушкай; брокалі і яблыкі...\n2) Кавалак дзікай рыбы, прыгатаванай на пары.\n3) Крэм-суп з любой агародніны.\n4) Сырнікі ці запяканка.\n5) Печаная садавіна: яблыкі, грушы.\nПарады бацькам ад Ксеніі Вяцкай:\nЧаста чую ад мам фразу: «Маё дзіця гэта не есць». Менавіта з яе пачынаецца маніпуляцыя ежай. Сучасныя бацькі ўзносяць сваіх крывіначак на п'едэстал, дагаджаюць ва ўсім. Хоць меркаванне мамы і таты для дзяцей павінна быць аўтарытэтным. Да трох гадоў трэба прывіваць здаровы лад жыцця, тлумачыць, што карысна, што не. І, вядома, самім паказваць прыклад. У мяне з дзецьмі спрацоўвае візуальная частка лікбезу. Як толькі пачынаецца «фу, мы гэта не хочам есці», у нас з мужам ёсць нарыхтаваныя карцінкі карыесу. Раю паглядзець усёй сям'ёй фільм «Цукар». Акрамя таго, у інтэрнэце ёсць мноства займальных адукацыйных дзіцячых фільмаў пра шкоду таго ж самага цукру ці глютэну. Нават самыя вялізныя нехачухі, калі пазбавіць іх магчымасці перакусваць абы-чым, праз два-тры дні рэальна згаладаюцца і з задавальненнем будуць уплятаць булён.\nРаю бацькам не ігнараваць субпрадукты, набываць мяса на касцях. З іх атрымліваецца шыкоўны, карысны булён. Выварка з касцей, коснага мозгу — гэта асноўнае пажыўнае рэчыва для арганізма, які расце. Але большасць дарослых чамусьці аддаюць перавагу курыным грудкам, вырашчаным на гармонах. І пры гэтым многія яшчэ ўмудраюцца некалькі разоў зліваць навар, каб было не так тлуста.\nЯ ўсё дома гатую на косных булёнах. І, як маці, вельмі рада, што кожную раніцу мае дзеці перад тым, як ісці ў садок, просяць некалькі яго лыжачак. Я шчаслівая, бо яны абароненыя. Мне здаецца, я, дзякуючы булёну, дапамагла сваім дзецям быць больш здаровымі.\nАдбіць цягу падлеткаў да фаст-фуду — так званай смеццевай ежы — няпроста, але рэальна.\nУ мяне часта тусуюцца дзеці сястры — школьнікі. Дык вось я заўважыла: галоўнае, каб у доме была ежа і прыгожая абгортка для яе. Калі я ў стылёвы тэрма-кубак наліваю суп-пюрэ, яны з задавальненнем ідуць з ім па горадзе і яго папіваюць. Замест таго, каб есці чыпсы. Тым больш зараз у модзе здаровае харчаванне, і нават падлеткаў можна пераканаць, што гэта крута. Прапануйце сваёй дачцэ: «Пайшлі разам выберам ланчбокс з тваімі любімымі персанажамі. Абклей яго налепкамі і можаш сама складаць усё, што табе падабаецца». Калі ў доме ёсць здаровая ежа, то дзіця яе і пакладзе. А калі адны сасіскі, паўфабрыкаты ды булачкі, дык дзіця, вядома, прыхопіць з сабой менавіта іх, бо гэта прасцей.\nДобра, каб дзеці ўдзельнічалі не толькі ў сумесных гатоўках, але і ў закупцы прадуктаў. Разам хадзіце па крамах, чытайце этыкеткі і прымайце рашэнне: што браць, а без чаго можна і абысціся, бо гэта шкодна.\nАдмоўцеся ад крамнага кетчупу (маянэзу і іншых соусаў). Набывайце звычайную таматную пасту. Дадавайце ў яе соль, спецыі і трошкі гарачай вады — атрымаецца кетчуп.\nНе раю набываць прамысловыя ёгурты. Бо ў іх няма сэнсу. Жывыя бактэрыі не могуць захоўвацца тыднямі. Пачніце гатаваць сапраўдныя жывыя ёгурты самастойна. Гэта не складана. Асабіста я аддаю перавагу фермерскім малочным прадуктам. Зараз лёгка можна знайсці ў інтэрнэце дастаўку хатняга малака, вяршкоў і ўжо самастойна пры дапамозе сухой бактэрыяльнай закваскі рабіць ёгурт. Так, з непрывычкі ўсё гэта здаецца шалёна складаным. Але як падумаю, наколькі складанейшы шлях у кучы выкінутых мною слоічкаў ад ёгурту, — мой выбар на карысць такой дастаўкі тут жа становіцца відавочным. Ды і навошта мне есці ёгурт з адной сумнеўнай бактэрыяй, калі я магу зрабіць ажно з дзевятнаццаццю?\nНа сваіх кансультацыях я звычайна раздаю мамачкам спіс. Там шмат відаў мяса, гародніны, круп, мукі... Жанчыны прызнаюцца, што большасць з гэтых прадуктаў яны нават не каштавалі. Таму раю ўсім разнастаіць рацыён сваёй сям'і, у ліку іншага дадаць у яго перапёлак, лівер, хатнія сыры, расткі пшаніцы, сельдэрэй, пастарнак, маш, сачавіцу, нут... Прычым для гэтага не патрэбна шмат грошай.\nЗагаловак у газеце: Фірменны булён замест фаст-фуду\nАпублікавана Антон (госць) на чцв, 03/29/2018 - 12:38\n2190 Як прайшло закрыццё «Славянскага базару-2019»\n893 Гісторыя захоўваецца ў дробязях. Як правільна рэстаўраваць могілкі?\n745 Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»\n739 На «Славянскім базары» абмеркавалі стан беларускай культуры на сучасным этапе\n709 Таісія Павалій: 55 — самы смак!


03.06.2019 / 16:52\nЗ'явіўся трэйлер фільма «Купала» — і ён сапраўды класны ВІДЭА як вам? 15\nНа YouTube-канале «Беларусьфільма» з'явіўся трэйлер фільма «Купала» — самага маштабнага праекта нацыянальнай кінастудыі за апошнія гады.\nРэжысёрам «Купалы» з'яўляецца Уладзімір Янкоўскі. Фільм здымаўся ў Беларусі, Расіі і Літве. Прэм'ера фільма ў шырокім пракаце адбудзецца не раней за 2020 год. Галоўную ролю Купалы сыграў латышскі акцёр з беларускімі каранямі Мікалай Шастак.\n03.06.2019 / 17:02\nНу малюнак якасны. Пабачым які фільм. І нешта я не пабачыў нітку беларусчыны, штосці усё размазанае.\nЗвычайна, з трэйлераў нічога не зразумела, падобную нарэзку можна зрабіць як з лайна, так і з шэдэвра - галоўнае каб па-за кадрам была дынамічная музыка ды замагільны голас. Так што фільм яшчэ трэба пабачыць, а пасля ўжо казаць, што "класна". Але тое, што замест ўра-партызанаў узяліся за сапраўды важную для нацыі тэму - ўжо вялікі прагрэс.\n03.06.2019 / 17:35


03.09.2013 - Кировская районная газета\nСучасная адукацыя. Новыя кантэксты. Новыя рашэнні»\nМенавіта такой была тэма сёлетняй раённай канферэнцыі педагогаў, якая традыцыйна праходзіць напрыканцы жніўня. Гэта адно з галоўных мерапрыемстваў, на якім\nІ зноў званок паклікаў на ўрок!\nУрачыста і святочна ва ўстановах адукацыі раёна адзначылі ўчора пачатак новага навучальнага года. Усяго за парты ва ўстановах адукацыі раёна\nУзнёсла, маляўніча, з мноствам цікавых падзей, мерапрыемстваў і сустрэч прайшоў на Магілёўшчыне — у горадзе Быхаве — юбілейны, XX Дзень


ДЗЕДАВІЦА - МАРЦІН\n11 лістапада Марцін. "У католікаў і лютэранаў Марцін лічыўся прысвяткам млынароў", -- зафіксавана фалькларыстамі (Васілевіч, 1998). Акрамя таго маюцца яшчэ прыкметы аб надвор'і: "З Мацінавага дня пачынаецца зіма" (Паўлюкоўскі, 1934; БК, 1957), "Калі на Марціна будзе вада (дождж ці разводдзе), то на Каляды будзе лёд" (Берман, 1870), або "Калі на Марціна (у лістападзе) дождж, то будзе мокрае лета" (Шэйн, 1902).\nНаступная згадка звязвае прысвятак са старадаўнім татэмам нашых продкаў: "На Марціна мядзведзь кладзецца ў бярлогу і пачынае смактаць лапу. На Стрэчанне пераварочваецца і смокча другую лапу. На Дабравешчанне выходзіць з бярлогі" (Слупскі, 1892). Падобныя падані існуюць і ў іншых народаў, але не абавязкова звязаны з Марцінам.\nНапрыклад, з Андрэем і іншымі днямі, звязанымі з сонцастаяннем. Дзень Марціна ў Італіі -- канец вясны і пачатак зімы. Моладзь ходзіць з хату ў хату, частуецца, дэгустуе маладое віно. Французы гавораць: «Калі зіма ідзе сваім шляхам, яна пачынаецца на дзень святога Марціна» (КЗ, 1973. С. 33). У народаў Пірэнейскага паўвострава Марцін – апякун вінаграднага збору, пералётных птушак.\nУ народаў Бельгіі і Нідэрландаў дзень Марціна і Мікалая (6 снежня) больш папулярнае свята, чым Раство і Новы год. Гэта тлумачыцца тым, што на хрысціянскія святы былі перанесены даўнія язычніцкія традыцыі бога Водана. У Бельгіі і ў Нідэрландах святы Марцін (епіскап Турскі, апякун Галіі з ІУ ст.) вельмі папулярны.\nЯго імя носяць самыя даўнія святыні, вёскі, плаціны, масты. Факельныя шэсці, кастры, забавы, песні – складнікі вялікага свята. Асаблівае свята для дзяцей. Для іх існуе звычай «дзень тузання карзін» (Schuddekorfsdag), з якіх высыпаюцца салодкія пачастункі. Галоўная рытуальная страва – падсмажаны гусь. Народная прыкмета сцвярджае, што ў дзень Марціна бядняк рэжа сваю свінню. У Бельгіі ходзіць да дзяцей Марцін са слугой, разносіць падарункі ў мяшку, а для непаслухмяных – розгі (с. 69–71).\nФранцузы лічаць дзень святога Мартэна апошнім асеннім святам, да якога заканчвалі малацьбу, наймалі работнікаў, разлічваліся з гаспадарамі, а таксама абаронцам п'яніц і падманутых мужоў. На свята спрабавалі новае і старае віно (КЗ, 1978. С. 36). У скандынаваў, германцаў і інш. дзень Марціна – пачатак зімы. Праваслаўныя сербы гавораць: «Святы Мрта – снег за врата» (24 ліст.) (с. 235).\nПа царкоўнаму календару дзень пахавання (у 400 г.) Мартына, епіскапа Турскага, які быў кананізаваны святым у У ст. У Германію яго культ прыйшоў з Францыі ў УІІІ-ХІ ст. і з цягам часу ў пратэстанскіх раёнах аб святым забыліся і святкаванне перамясцілася на 10 чэрвеня, дзень нараджэння Марціна Лютэра.\nНямецкія этнографы (КЗ, 1978. С. 139) адзначаюць перавагу свецкіх, дахрысціянскіх элементаў свята над царкоўнымі. Важнае значэнне ў абрадах надаецца кастрам, якія затым былі заменены шэсцямі дзяцей з «факеламі». Асноўная рытуальная страва – гусь. Марцін лічыцца апекуном жаўнераў, сукнаробаў, альпійскіх пастухоў, свойскіх птушак і жывёл. Народы Швейцарыі на Марціна звычайна праводзлі агульнавясковае свята шэсця пастухоў са статкам.\nДаследчыкі знаходзяць у традыцыях храмавых святаў чэхаў і славакаў Асвячэнняў (Posviceni), па-даўняму Годаў (Hody), рэшткі язычніцкага аграрнага культу, на якія смажылі гусей і качак, рыхтавалі печыва і пітво. Згодна ўказу 1767 г. аўстрыйскага імператара пастанаўлялася адзначаць храмавыя святы ў адзін час на Гаўла або Марціна (с. 193).\nУ лужычан гэта свята дзяцей, якія ходзяць па хатах збіраючы падарункі, што пакінуў ім Мрцін (с. 199). Звычаёвасць народаў Брытанскіх астравоў на дзень Марціна, звязана з загатоўкай мяса быка, падказвае даследчыкам аб наяўнасці слядоў язычніцкага ахвяравання багам (с. 84–85). У скандынаўскіх народаў нярэдка ў дні Марціна злучаюцца святы – ураджаю і жывёлагадоўлі. Існуе легенда, што нібы святы Марцін схаваўся ў амбары, а гусь яго выдаў, таму неабходна скруціць гусю шыю і з'есці (КЗ, 1973. С. 103).\nДзень Марціна ў Фінляндыі, Эстоніі і Інгерманландыі адзначаецца 10 лістапада. На гэты дзень прыходзіцца смерць папы Марціна (655) і дзень нараджэння Марціна Лютэра (1483), але звычаі тут звязаны з Марцінам-епіскапам, які ўсталёўваў хрысціянства сярод галаў у ІУ ст., заснаваў на Захадзе першы манастыр і нібы аддаў палову свайго плашча жабраку.\nТаму ў гэты дзень хадзілі маскарадныя працэсіі старцаў, якія спявалі песні і збіралі падаянне (с. 125). У развітых звычаях, легендах, казках альпійскіх пастухоў Аўстрыі, якія лічаць святога сваім апекуном, даследчыкі знаходзяць многія рэшткі язычніцтва і бачаць у Марціне замяняльніка нейкага боства. Аб гэтым таксама сведчаць маскарадныя пераапрананні, звычаі «Спусціць воўка (Wolfablassen), «Паездка касмандля» (Kacmandlfahrt) і інш. (с. 163).\nУ італьянцаў, як і ў беларусаў ёсць згадка ў прымаўках аб млынах. Яны гаварылі, што да Усіх Святых зерне для палёў, пасля Марціна на млын нясі (Ярмолаў, 1901. С. 525). У Мінскай губерні некалі гаварылі: «Марцінаў гусь на вадзе – Божа Нараджэнне на лядзе». Даслоўнае знаходзілі ў палякаў: «Marsinowa des po wodzie – Boze Narodzenie po Lodzie».\nТрохі падобныя прымаўкі на гэты конт маюцца і ў рускіх: «Если на Мартынов день гусь выйдет на лёд, то будет ешё плавать на воде» (с. 532). Таксама ў Германіі і Францыі рытуальнай стравай у гэты дзень была гусь.


Выстава Уладзіслава Цыдзіка «Бачу Беларусь такой» адкрылася ў Барысаве | Газета ЕДИНСТВО\nДомой Борисов — культурная столица Беларуси-2021 Выстава Уладзіслава Цыдзіка «Бачу Беларусь такой» адкрылася ў Барысаве\nВыстава Уладзіслава Цыдзіка «Бачу Беларусь такой» адкрылася ў Барысаве\nСёння ў Цэнтральнай раённай бібліятэцы імя І.Х. Каладзеева, а дакладней у галерэі “Праменад”, размешчанай на другім паверсе будынка, адбылося адкрыцце цудоўнай фотавыставы Уладзіслава Цыдзіка «Бачу Беларусь такой», а таксама прэзентацыя кніг «Бачу Беларусь такой», «Мая Радзіма» і «Зачараваны Беларуссю». У іх сабраныя творы сучасных беларускіх паэтаў і празаікаў і фотаілюстрацыі майстра.\nУладзіслаў Цыдзік пачынаў працоўны шлях галоўным аграномам сельгасарганізацыі, працаваў у раённым упраўленні сельскай гаспадаркі, быў начальнікам упраўлення Мінсельгасхарча, старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Мінскай вобласці. Быў абраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь пятага склікання. З’яўляецца аўтарам і сааўтарам 30 кніг і брашур.\n— Фатаграфіяй я захапіўся ў дзяцінстве, у класе пятым, — расказвае фотамастак. — З таго часу фотаапарат з рук і не выпускаю. Маёй самай любімай «мадэллю» заўсёды была наша прырода, і сёння я рады падзяліцца з вамі сваёй творчасцю, сваім бачаннем роднай зямлі.\nДарэчы, першая выстава работ Уладзіслава Станіслававіча адбылася ў холе Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Ён прызнаецца, што вельмі хваляваўся перад яе адкрыццём. Але дарэмна: фотаработы былі высока ацэнены, і выстава пачала змяняць лакацыі: ад залы ў Нацыянальнай бібліятэцы да музея гісторыі беларускай культуры, пабывала яна і за межамі нашай краіны…\nФотавыстава — гэта своеасаблівае прызнанне майстра ў любові да роднай зямлі. У яго аб’ектыў трапляюць не толькі фігуры і асобы. Уладзіслаў Цыдзік бачыць у прыродзе, розных аб’ектах і людзях тое галоўнае, істотнае, што дапамагае прадставіць нашу краіну ва ўсіх колерах і фарбах.\nНа адкрыццё выставы разам з Уладзіславам Цыдзікам прыехалі савецкі, беларускі і расійскі музыкант і кампазітар, заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР, народны артыст Беларусі Эдуард Ханок, член Саюзаў пісьменнікаў Расіі і Беларусі Андрэй Скарынкін, заслужаны журналіст Беларускага Саюза журналістаў, член Саюзаў пісьменнікаў Беларусі і Расіі першы намеснік старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі Алена Стэльмах.\n— Ужо выдадзена 4 кнігі з маімі працамі: «Зачараваныя Беларуссю», «Бачу Беларусь такой», «Малая Радзіма», «Прырода Беларусі», іх складальнікам выступіла Алена Стэльмах , — зазначыў Уладзіслаў Цыдзік. — За кожным маім здымкам, апублікаваным у кніжках, прадстаўленых на выставе, — свая гісторыя, сваё імгненне ў жыцці. Вось баравік падымае бервяно, або божая кароўка паўзе па тонкай былінцы… Памятаю, дзе і пры якіх абставінах зроблена кожнае фота!\nДарэчы, у кнізе «Бачу Беларусь такой» аўтар здымкаў разам з 65 беларускімі паэтамі выказвае свае шчырыя пачуцці да роднай зямлі. Кніга, як распавяла Алена Стэльмах, пабачыла свет у 2018 годзе ў выдавецкім доме «Звязда» і была выдадзена на трох мовах: беларускай, англійскай і рускай. У ёй паказаны разнастайныя куткі нашай краіны. Яна стала своеасаблівым працягам тэмы, распачатай у фотаальбоме “Зачараваны Беларуссю”.\n— У нас сёння вельмі хвалюючы дзень, — расказала Алена Анатольеўна. — Мы ведалі, што нас чакаюць у культурнай сталіцы Беларусі 2021 года. Мы рады цёпламу прыёму. Нашаму праекту ўжо пяць гадоў. І досыць часта бывае так, што натхненне нейкай працай, кнігай праходзіць, пакідае. Але цікавасць да гэтага праекта не толькі не згасла, а стала яшчэ большая. Вы змаглі ўбачыць на выставе, наколькі маляўнічая наша краіна. Прапануем пераканаецца і ў тым, што не толькі фотамайстар, але і майстры словы могуць перадаць любоў і прыгажосць роднай зямлі!\nНапрыканцы сустрэчы сваёй творчасцю з удзельнікамі і наведвальнікамі выставы падзяліліся Андрэй Скарынкін і Эдуард Ханок. Яны прыгадалі розныя цікавыя выпадкі з жыцця, спявалі, чыталі вершы.\nУдзельнікі выставы з задавальненнем падпявалі Эдуарду Сяменавічу ўлюбёныя хіты «Малиновка”, “Завіруха”, “Песенка первоклассника” і іншыя.\nА вам цікава даведацца, якой бачыць нашу краіну Уладзіслаў Цыдзік скрозь аб’ектыў свайго фотаапарата? Тады абавязкова наведайце выставу «Бачу Беларусь такой”!\nВольга ЦЫБУЛЬКА, фота Юрыя АБРОСЬКІНА


Молодечненская газета - Франтавыя песні ўгадвалі з некалькіх нот\nУ час мерапрыемства. "Маладзечанская газета"\nЁн прайшоў у цэнтральнай раённай бібліятэцы імя Максіма Багдановіча і сабраў актыўных чытачоў, удзельнікаў кніжнага клуба «Гурман». Былі тут прадстаўнікі розных пакаленняў, бацькам некаторых з іх давялося прайсці дарогамі вайны.\n— Мой тата Віктар Ціханкоў ваяваў на Курскай дузе. На ўсё жыццё запомніла верш, які ён часта паўтараў: «Не колокольчик над дугой – снарядов свист над головой. Поля зеленые, луга – вот это Курская дуга», — дзеліцца ўспамінамі Наталя Гойдзіна, былы інжынер радыёзавода «Спадарожнік».\nЯна, дарэчы, родам з Урала, з Чэлябінска. Многія яе сваякі працавалі на Чэлябінскім трактарным заводзе, дзе ў час вайны збіралі легендарныя танкі Т-34.\nУ адным з тураў конкурсу трэба было адгадаць песню па гісторыі яе стварэння. Напрыклад, словы «Зямлянкі» — гэта вершаванае пісьмо паэта Аляксея Сурыкава сваёй жонцы Софіі, якое натхніла кампазітара Канстанціна Лістова на цудоўную мелодыю. У песні «Цёмная ноч» — свая легенда. Яе першым выканаўцам стаў Марк Бернэс. Пры запісе пласцінкі была пашкоджана першая матрыца: работніца завода заліла яе слязьмі. Гэты твор, дарэчы, вельмі любіў Чарлі Чаплін. Яшчэ адзін шэдэўр — «Выпадковы вальс» — нарадзіўся пры выпадковай сустрэчы на фронце, калі паэт Яўгеній Далматоўскі прачытаў свой верш «Танцы да раніцы» кампазітару Марку Фрадкіну…\nУдзельнікі чатырох каманд амаль беспамылкова адгадвалі песні не толькі па іх гісторыях, але і па фрагментах кадраў з вядомых кінафільмаў, фотаздымках помнікаў, устаноўленых у іх гонар. У Дагестане, напрыклад, ёсць помнік песні «Жураўлі» на словы Расула Гамзатава. У балгарскім горадзе Плоўдзіве ўсе ведаюць манумент рускаму салдату Алёшу, памятаюць словы песні: «Стоит над горою Алёша, в Болгарии русский солдат…». А ў Растоўскай вобласці ёсць помнік песні «Давай закурым».\nУспаміналі таксама творы беларускіх кампазітараў і паэтаў — «Памяць сэрца», «Ой, бярозы ды сосны», «Пісьмо з сорак пятага» і многія іншыя. Прыгадвалі песні, прысвечаныя прадстаўнікам асобных відаў войск і прафесій – маракам, дэсантнікам, кулямётчыкам, вадзіцелям. У адным з самых складаных заданняў трэба было адгадаць песню ўсяго па некалькіх нотах, якія прайграваў на фартэпіяна музыкант Авянір Дудко. Але і з ім чытачы справіліся. Пераможцай стала каманда пад трэцім нумарам, у якой была старшыня раённага савета ветэранаў Станіслава Зубкова.\n— Дзякуй бібліятэкарам за такое цікавае і пазнавальнае мерапрыемства! – сказала Станіслава Уладзіміраўна. — Многія песні, якія сёння гучалі, наша пакаленне памятае з маладосці. Радасна ўсведамляць, што і сёння яны не забытыя.\nДругие материалы в этой категории: « «На вайне мы не подзвігі здзяйснялі, а проста абаранялі Радзіму» Пётр Крупчанка: «Калі спяваю пра вайну, успамінаю сваіх бацькоў» »


Дом дзяцінства часцей за ўсё ў сне атаясамліваецца з самім мройнікаў яго думкамі, пачуццямі, здароўем. З'яўленне такога месца часцяком паказвае на хуткія перамены. Да чаго дакладна сніцца знаёмы вобраз, падкажа мудры соннік.\nКалі і як тлумачыць?\nНе падайце духам!\nПрыснілася, як наведалі дом дзяцінства? Чакайце прыемных вестак. Лепш за ўсё бачыць роднае жыллё ўтульным і светлым. Гэта азначае, што вас чакае працяглы перыяд дабрабыту.\nПерш чым перайсці да дэталёвага аналізу і атрымаць поўнае тлумачэнне сну, неабходна ўразумець, што практычна ўсе будынкі выступаюць толькі фонам для асноўнага дзеяння і не нясуць асаблівай сэнсавай нагрузкі.\nАле калі бацькаву хату з'яўляецца ў сне занадта часта, то адлюстроўвае асабістыя ўспаміны, шкадавання аб мінулым, страчаных шанцах.\nГорш за ўсё калі жыллё часта паўстае ў змрочным, занядбаным і нават злавесным выглядзе. Соннік лічыць, што ўсе беды бяруць пачатак менавіта ў даўніх падзеях.\nДа чаго сніцца стары дом дзяцінства? Калі ён светлы і ўтульны, то чакайце ад жыцця толькі дабра. Калі нежылы і закінуты, то забудзьцеся пра свае надзеі і чаканні.\nПрысніўся які развальваецца на вачах стары домік? Набліжаецца перыяд скандалаў, безграшоўя, хвароб, страт.\nЎ сне здарылася даведацца, што ваш стары дом будуць зносіць? Соннік перакананы: легкадумнасць стане прычынай бяды.\nДа чаго сніцца, калі ў ночы вярнуліся туды, дзе пражылі ўсё маладосць? Наяве трапіце ў цяжкую сітуацыю, але соннік упэўнены: атрымаеце падтрымку ад родных і здолееце пераадолець усе перашкоды.\nБачыць дом дзяцінства пустым і знежывелым ў марах азначае, што аднойчы вам прыйдзецца адказаць за ўсе здзейсненыя ў жыцці памылкі і злыя намеры.\nПрыснілася, што не змаглі знайсці свайго жылля? Перастанеце давяраць навакольным. Калі ў сне ўсвядомілі, што сталі бяздомным, то паляжаце духам празь буйных няўдач.\nДа чаго сніцца, калі добраахвотна і назаўжды пакінулі дом дзяцінства? Соннік мяркуе, што трапіце ў вельмі неспрыяльныя ўмовы і на сабе спазнаеце людскую злосць і падступства.\nЎ сне вярнуліся ў месца, дзе прайшло дзяцінства і сустрэлі там памерлых родзічаў? Соннік раіць насцярожыцца: у рэальным свеце вам пагражае нейкая небяспека. Але калі вы схаваліся ў доміку, у якім жылі ў маладыя гады, то паспяхова яе пазбегнеце.\nПрыснілася, як з радасцю і задавальненнем наведвалі дом дзяцінства, у якім жылі калісьці? Соннік гарантуе доўгі дабрабыт і выдатныя навіны.\nЎ сне душа тлумача сноў часцей за ўсё рвецца ў знаёмыя мясціны. Таму тлумачэнне падобных бачанняў не мае асаблівага сэнсу, калі толькі вы не знайшлі нешта дзіўнае.\nПамяшканне затоплена - вялікая небяспека.\nУнутры з'явіўся крыніца - радасць, суцяшэнне.\nЗ жылля выцякае рака - багацце, дабрабыт.\nБудынак гарыць - беднасць, бяда.\nПравальваецца ў яму - хвароба, смерць, расстанне.\nДобра бачыць дом свайго дзяцінства трывалым, прыгожым і гасцінным. Гэта значыць, што вам прыгатаваны перыяд хвацкага здароўя, дабрабыту, шчасця. Прысніліся пакрытыя расколінамі сцены? Вам свядома шкодзяць навакольныя, магчыма, з дапамогай магіі.\nУ сне з даху ўпала чарапіца? Соннік прарочыць: набліжаюцца добрыя жыццёвыя змены. Да чаго сніцца, калі вы самі вырашылі зламаць будынак? У рэальнасці рыхтуйцеся да пераезду.\nДа чаго сніцца капітальны рамонт жылля? Соннік рэкамендуе сустракаць гасцей здалёк і прыгатавацца да істотных марнаванняў.\nПрыснілася, што задумалі грандыёзны рамонт і нават паклікалі на дапамогу суседзяў і сваякоў? Каб прыняць правільнае рашэнне, трэба будзе прааналізаваць ўсю мінулую жыццё. Гэты ж сюжэт у сне абяцае даўгалецце і шчасце.\nPrevious Previous Post: ЧЫМ важны НОЧНОЙ СОН\nNext Next Post: пачутыя ва СНЕ ІМЯ ЧАЛАВЕКА


ДУЖА БЫЎ У СМАК КАРАСЮ КАНЬЯК\n«У аднаго жыхара Пінска рабілі вобыск з нагоды зніклых будматэрыялаў і нечакана натыкнуліся на калекцыю элітных замежных каньякоў. 67 літраў напояў не мелі акцызных марак нашай краіны. Спіртавы напой вылілі ў ліўнёвую каналізацыю, дзе каньяк змяшаўся з дажджавой вадой і паімчаў у Піну».\nБiзнесоўца за каршэнь\nПільна вобыск цэлы дзень\nАбшманалі так і сяк —\nАж трымцела хата.\nБыў там знойдзены каньяк —\nСтаў ён канфіскатам.\nА каньяк элітны той —\nБез акцызных марак.\nБізнесоўцу за напой\nНадавалі ў карак.\nЛя ракі мясцовы люд\nСмягла зглытваў сліну,\nБо каньяк, нібыта бруд,\nВыплеснулі ў Піну.\n...У затоцы, там дзе гразь,\nТам, дзе дух балотны,\nЗ карасіхай жыў карась\nВечарком «на праменад»\nПлыў карась да Піны.\nТам яды не дужа шмат,\nДы нямашка й ціны.\nНібы душ, для карася\nВыплывала рыба ўся\nАд гразі адмыцца.\nІ не знаў карась бяды...\nАле ён аднойчы\nСербануў глыток вады —\nСтукнуў хмель у галаву\nІ дурман салодкі.\nСтаў карась наш на плыву\nПрыставаць да плоткі.\nЗа плыўнік схапіў ярша,\nЛез нахабна ў бойку.\nАсмялела так душа,\nШто і сом пабоку.\nА затым на ўсю раку\nАбвясціў ён горда:\n— Паплыву і шчупаку\nЯ начышчу морду!\nІ паплыў жа сапраўды...\nА шчупак таксама\nСербануў ужо вады,\nБыццам бы «сто грамаў».\nХоць і якасны каньяк —\nЗгледзеў карася шчупак.\n— Во, плыве закуска!\nАпетыт спатоліў свой.\nСтала ў рэчцы ціха.\nАдначасна ж удавой\nБудзе ўрокам для кагось\nВось што значыць алкаголь,\nХай сабе й каньячны!\nГалаву схіляю ўніз —\nЦісне думак хмара:\nА ці ж той каньяк «закіс»\nБез акцызных марак?\nПэўна, штосьці ў нас не так,\nКалі рыба п’е каньяк,\nА народ — «чарніла».


Хроніка крызісу: 21 — 27 чэрвеня - 27 Июня 2009 - Вольны Мазыр!\nГалоўная » 2009 » Чэрвень » 27 » Хроніка крызісу: 21 — 27 чэрвеня\nТыдзень для аграпрамысловага комплексу пачаўся ў мірных умовах — двухтыднёвая беларуска-расейская малочная вайна скончылася падпісаньнем пагадненьня паміж зацікаўленымі ведамствамі.\n23 чэрвеня “Роспотребнадзор” даў дазвол на ўвоз блізу трох сотняў найменьняў малочнай прадукцыі зь Беларусі. Гэта амаль у пяць разоў меней, чым пастаўлялася да так званай “малочнай вайны”. Між тым кіраўнік ведамства папярэдзіў: у Расеі рыхтуюцца новыя тэхнічныя рэглямэнты на мяса і птушку, і калі беларускі бок зноў будзе рабіць выгляд, што нічога ня ведаў, канфліктаў не пазьбегнуць.\nГалоўны дзяржаўны санітарны лекар Расеі Генадзь Анішчанка канстатаваў: калі беларускія вытворцы хочуць прадаваць свае прадукты ў Расеі, то павінны выконваць расейскія законы. Пасьля падпісанага 17 чэрвеня “малочнага замірэньня” чыноўнік заявіў: расейскае заканадаўства мадэрнізуецца, рыхтуюцца аналягічныя тэхрэглямэнты на мяса і мясапрадукты, сокі і г.д.\nКалі расейскі рынак у экспарце беларускага малака займаў 93%, то мясныя пастаўкі залежаць ад Расеі на 100%. І калі пачнуцца праблемы з адсутнасьцю сэртыфікацыі мясных прадуктаў зь Беларусі, то, як лічыць экспэрт у аграрнай галіне Іван Нікітчанка, сцэнар харчовага канфлікту можа цалкам паўтарыцца:\n“Канечне, тым больш што на Захад увогуле няма дарогі нашай мясной прадукцыі. Так што пэрспэктывы будуць цьмяныя. Але нашы ня будуць гатовыя з адной простай прычыны — паводле якасьці прадукцыі. Што ў нас зараз ёсьць натуральнае? Калі малако стаіць месяц — дык што гэта за малако? Калі сок ня кісьне гадамі — які ж ён натуральны? Кансэрванты. Ці каўбаса: мяса пасьля таго, як у краме “вылежала” свой тэрмін, адпраўляюць на завод у Дражню, дзе зь яго робяць каўбасу. Дабаўкі, кансэрванты, спэцыі — і кідаюць назад на прылаўкі”.\nНа пачатку чэрвеня віцэ-прэм’ер расейскага ўраду Віктар Зубкоў заявіў: да 2012 году Расея цалкам забясьпечыць насельніцтва сьвінінай і мясам птушкі. Дзеля захаваньня канкурэнцыі цалкам абмяжоўваць імпарт ня варта, але патрабаваньні да якасьці завознай прадукцыі падвысяцца, што і будзе адлюстравана ў новым рэглямэнце.\nМіністэрства сельскай гаспадаркі Расеі распрацоўвае нормы тэхрэглямэнтаў адносна забароны на перапрацоўку замарожанага мяса. Такім чынам, паводле ведамства, можна істотна падвысіць якасьць мясной прадукцыі, а таксама зрабіць, каб пакупнік бачыў, зь якой сыравіны прадукцыя вырабленая. Прыняцьце тэхрэглямэнту дазволіць абмежаваць імпарт мяса другога гатунку, якое выкарыстоўваецца як сыравіна для вытворчасьці каўбасаў і сасісак.\nПаводле афіцыйнай статыстыкі, цягам году на кожнага жыхара надойваюць малака ў сярэднім:\nу Беларусі 608 кіляграмаў,\nу Расеі — 226,\nва Ўкраіне — 264.\nУ 2008-м прадпрыемствы Мінсельгасхарчу экспартавалі 2,6 мільёна тон малочных прадуктаў. Пастаўкі былі ў 28 краінаў, на Расею прыпала больш за 93% экспарту. Зьмяніць экспартны кірунак за кароткі час наўрад ці рэальна.\nНа Віцебшчыне ад малочнай вайны з Расеяй пацярпелі перадусім жыхары памежных рэгіёнаў, дзе малако здавалі не беларускім, а расейскім перапрацоўшчыкам. Спадарыня Людміла, жыхарка вёскі Ляды Дубровенскага раёну, кажа, што ў “даваенны” час прыватныя прадпрымальнікі з Расеі зьбіралі ў беларусаў малако проста на мяжы:\n“Раней масава вазілі, бо гэта было выгадна! Бо і разьлік адразу на месцы, і кошты вышэйшыя за малако. Там вось, дзе беларуская мытня была і дзе расейская мытня, дык паміж імі вольная прастора, і вось проста на гэтай паласе і малако зьбіралі, і прадавалі тавары. Тавары ж расейскія таньнейшыя за нашы, таму куплялі людзі і цукеркі, і рыбу, і макарону — крама прадуктовая туды выяжджала і гандлявала. А зараз мы здаём малако ў саўгасе — на Дубровенскі малочны завод”.\nНа тутэйшым малаказаводзе за малако разьлічваюцца не адразу, а раз на 10 дзён. Бывае, што разьлікі затрымліваюць. Каб зацікавіць жыхароў здаваць малако менавіта ў Беларусі, кіраўніцтва саўгасу “Прыдняпроўскі” прапануе сялянам ільготы. Уладальнікам кароў бясплатна прывозяць сена, калі яны здаюць пэўную колькасьць малака. Але вяскоўцы чакаюць: вось-вось “бізнэс” адновіцца, і на мяжу зноў прыедуць расейскія зборшчыкі. Тады частку малака можна будзе здаваць саўгасу, каб ня страціць “ільготнае” сена, а частку — прадаваць за жывыя грошы.\nЖыхары заходняй Віцебшчыны кантакту з расейскім замежжам ня маюць, таму хваляваліся, што ад супрацьстаяньня пацярпяць мясцовыя перапрацоўчыя прадпрыемствы, якія пастаўляюць прадукцыю на экспарт. Глыбоцкі малочна-кансэрвавы камбінат, які вырабляе згушчонку, ад закупаў малака не адмаўляўся, але мясцовая жыхарка спадарыня Галіна кажа: вяскоўцы цяпер сталі больш абачлівыя. Нехта хацеў набыць яшчэ адну карову, цяпер жа вагаецца: ці ня ўкласьці грошы ў штосьці больш надзейнае?\nТым часам Міністэрства сельскай гаспадаркі й харчаваньня распаўсюдзіла сьпісы гандлёвых і перапрацоўчых прадпрыемстваў, якія больш як месяц не разьлічваюцца за атрыманыя раней малако і мяса. Такіх зараз амаль паўтысячы. Прычым у апошнюю чаргу атрымліваюць даўгі вяскоўцы. Гэта ці не найгоршы вынік малочнай вайны Расеі й Беларусі.\nМалочны канфлікт з Расеяй змушае беларускія прадпрыемствы арыентавацца на рынкі іншых краінаў. Так, гомельскае малако можа трапіць за мяжу пад іншым брэндам. У абласным цэнтры з удзелам таварыстваў “Жытомірскі маслазавод” і “Гомельмясамалпрам” стварылі сумеснае прадпрыемства “Беларуска-ўкраінская кампанія”. Расказвае намесьнік генэральнага дырэктара “Гомельмясамалпраму” Генадзь Раманенка:\n“Зараз яно ў стадыі афармленьня. Патрэбна рэгістрацыя ў вэтэрынарнай службе Ўкраіны. У нас там два прадпрыемствы: з Жытомірскім маслазаводам — адно, другое — зь фірмай у Чарняхове, гэта горад-спадарожнік Жытоміра. Увогуле, замяніць усходні напрамак цяжка, дый, выглядае, ня трэба, бо яны нашы партнэры, і мы будзем зь імі працаваць. А альтэрнатыўныя рынкі шукаць трэба, і мы гэтым займаемся”.\nУ Гомельскім аблвыканкаме ладзілася нарада з удзелам прадстаўнікоў малакаперапрацоўчай вытворчасьці Палтаўскай вобласьці, каб стварыць СП на базе малочных камбінатаў у Калінкавічах і Рагачове. Паводле зьвестак рэгіянальнага аблсельгасхарчу, гомельскія вытворцы рыхтуюць буйную партыю канцэнтраванага малака, якое будзе пастаўлена паўднёвым суседзям.\nНаколькі пэрспэктыўным выглядае пашырэньне экспарту беларускай малочнай прадукцыі ва Ўкраіну? Гаворыць прадстаўнік “Украінскага клюбу аграрнага бізнэсу” Ўладзімер Лапаў:\n“На ўкраінскім рынку малочнай прадукцыі прадстаўлены як украінскі, так і замежны бізнэс. Украіна таксама зьяўляецца экспартэрам малочнай прадукцыі. І тут той выпадак, калі беларуская прадукцыя будзе мець невялікія шанцы на ўкраінскім рынку. Хутчэй за ўсё, трэба змагацца за іншыя рынкі збыту. І Ўкраіна, і Беларусь намагаюцца выйсьці на эўрапейскі рынак. Украінскі рынак для беларускай прадукцыі можа быць хіба толькі часовым. Стратэгічна мы свой рынак будзем забясьпечваць самі”.\nСуразмоўца кажа, што беларускае масла займела пэўную долю ўкраінскага рынку. Праўда, там масла фасуецца і трапляе ў гандлёвую сетку пад маркай украінскіх фірмаў:\n“У дадзеным выпадку — як з маслам, так і зь іншымі прадуктамі — размова можа ісьці пра наладжваньне каапэратыўных стасункаў. У прынцыпе, на ўкраінскі рынак, калі браць розьнічны альбо дылерскі гандаль, выйсьці ня так проста. Там жорсткія ўмовы, існуе вялікая растэрміноўка плацяжоў, рэкляма сваёй прадукцыі й г.д. Выйсьці на гэты рынак са сваімі гандлёвымі маркамі складана. А на ўзроўні каапэратыўных стасункаў гэта зрабіць лягчэй”.\nСкарачэньне экспарту прымушае ўлады Беларусі шукаць фінансавыя рэзэрвы ў іншых галінах. Паводле ўказу Аляксандра Лукашэнкі на 15% падвышаныя стаўкі акцызаў на алькаголь і тытунь. Чыноўнікі запэўніваюць: ужо сёлета ўдасца дадаткова прыцягнуць у бюджэт 85 мільярдаў рублёў.\nВытворцы мацаваных напояў на Магілёўшчыне лічаць, што павелічэньне ставак акцызаў на алькаголь не прынясе адчувальнай выгады. Сытуацыю тлумачыць прадстаўніца Бабруйскага заводу напояў:\n“Можа выявіцца, што цану на гарэлку трэба павялічваць на 15%, да прыкладу, а на віно — толькі на 10%. То бок аўтаматычна цана віна павінна павялічыцца дакладна на такі ж працэнт. Калі мы адпускалі віно па 1700 рублёў, то трэба тэрмінова павялічваць яго цану на 15%, інакш прадпрыемства будзе несьці страты ў такім жа памеры”.\nАд павелічэньня ставак акцызаў ня будуць мець лішняга прыбытку й гандляры, лічыць супрацоўніца аднаго з гандлёвых цэнтраў Бабруйску:\n“Акцызы ж — яны ідуць у даход дзяржавы, а ня нашаму канкрэтна прадпрыемству. Пакупнікамі ж павелічэньне ўспрымаецца нэгатыўна”.\nЭкспэрты лічаць, што ў адказ на падвышэньне коштаў на мацаваныя напоі актывізуюцца самагоншчыкі.\nЦі ня выкліча павелічэньне акцызаў зьмяншэньня попыту на цыгарэты? Памочнік генэральнага дырэктара гарадзенскай тытунёвай фабрыкі Дзьмітры Чугай трымаецца такой думкі:\n“Ва ўсякім разе, цяпер сэзон — лета, калі людзі больш паляць. Павелічэньне акцызу, канечне, на цане крыху адаб’ецца, але нязначна. Мы разьлічваем, што попыт на нашы цыгарэты ня зьнізіцца. Ёсьць два шляхі падвышэньня акцызу: мы ўсё за кошт свайго прыбытку кампэнсуем, а цэны застаюцца на месцы, або кампэнсуем акцыз коштам падвышэньня цаны на цыгарэты”.\nСёньня эканамісты фабрыкі падлічваюць, як лепей кампэнсаваць падвышэньне акцызаў:\n“Дапусьцім, сёлета нашы канкурэнты і імпартэры падымалі цэны чатыры разы на свае цыгарэты. Мы паднялі толькі адзін раз, і гэты рост склаў 0,9 працэнта. Астатняе мы кампэнсавалі за кошт свайго прыбытку”.\nЯк лічыць адзін з гарадзенскіх нарколягаў, разам з падвышэньнем акцызаў трэба паляпшаць якасьць гарэлачных вырабаў. А ці можа падаражэньне паўплываць на сытуацыю з п’янствам? У Польшчы алькаголь каштуе дорага, але аматараў “зялёнага зьмею” там не бракуе:\n“П’яніцы ёсьць паўсюдна: і ў Японіі, і ў Амэрыцы, і ў Нямеччыне. Але ж вы разумееце: справа ня ў тым, што яны існуюць, а ў іхняй колькасьці. Калі будзе абмежаваны доступ у нейкай ступені, то й дзякуй Богу. Калі ня будзе хапаць якой тысячы на бутэльку, то, можа, чалавек гэты і ня вып’е яе”.\nКіраўнік аналітычнага цэнтру “Стратэгія” Леанід Заіка лічыць, што ад павелічэньня акцызаў попыт на алькаголь і тытунь ня зьменшыцца:\nЗмагацца з крызісам беларусам даводзіцца ў надзвычай неспрыяльных умовах надвор’я. Першы летні месяц спэцыялісты небеспадстаўна называюць анамальным. Колькасьць ападкаў за чэрвень перавысіла ўсе рэкорды ад пачатку мэтэаралягічных назіраньняў у Беларусі. Навальніцы, трапічныя ліўні, шквалісты вецер — ледзьве не штодзённая прыкмета чэрвеня.\nЦі не найбольш ад стыхіі пакутуюць сяляне. Нарыхтоўка сена практычна сарваная. Траву немагчыма ня тое што сушыць, а нават скасіць. Фэрмэр Міхаіл Шруб мае багаты досьвед працы на палетках пры любым надвор’і. Ягоную гаспадарку ў Жыткавіцкім раёне Гомельшчыны Міністэрства сельскай гаспадаркі неаднаразова прызнавала найлепшай у краіне. Але цяпер спадар Шруб займаецца тым, што адпампоўвае ваду з залітых палёў:\n“Вельмі шмат дажджоў, вільгаці, немагчыма апрацаваць культуры, буяе пустазельле. Праблемы, бо гэта фактычна экстрэмальныя ўмовы. Быў моцны лівень, дык сёньня па палях ваду спускаем. Таму насамрэч справы ня вельмі добрыя. Страты будуць, натуральна, асабліва для збожжавых. Для бульбы будуць праблемы, перадусім на нізінных участках. З кукурузай паніжаныя ўчасткі стаяць у вадзе. Катастрофы няма, але, канечне, непрыемнасьці існуюць. Усё будзе залежаць ад таго, як доўга гэта працягнецца”.\nПрагнозы сыноптыкаў на бліжэйшую пэрспэктыву несуцяшальныя. Да канца чэрвеня дажджы з навальніцамі ня спыняцца. Каб утаймаваць прыроду, падобна, давядзецца зьвяртацца да Аляксандра Лукашэнкі. Шмат хто памятае выказваньне Лукашэнкі на зары ягонага прэзыдэнцтва: “Вы прасілі дождж — я даў вам дождж”. Цяпер дажджу ўжо зашмат, кран можна было б і перакрыць.\nПраглядаў: 455 | Дадаў: Karnic | Рэйтынг: 0.0/0 | - Оценить - Отлично Хорошо Неплохо Плохо Ужасно


Кітай Персаналізаваная пляжная сумка для друку шнуроўкі заплечнік заплечнік завода і вытворцы | Суннан\nПерсаналізаваная заплечнік-заплечнік "Пляжная сумка"\nСумкі-шнуркі дазваляюць лёгка атрымаць доступ да вашых прадметаў з хуткім і простым нацягваннем выцяжкі.\nНумар мадэлі: SN-B1104\nКолер: Аранжавы альбо індывідуальны\nМатэрыял: 210D поліэстэр\nПамер: 45 * 34см\nЛагатып: Падганяць лагатып\nНазва прадукту Персаналізаваная заплечнік-заплечнік "Пляжная сумка"\nНумар мадэлі SN-B1104\nМатэрыял 210D поліэстэр\nКолер Фіялетавы альбо індывідуальны\nПамер 45 * 34см\nВыкарыстанне Клуб, кемпінг, паходы, падарожжы і г.д.\nГэта маляўнічае сумка на завязкумае магутную падвойную шнурок для камфорту і партатыўнасці. Расслабленае, шырокае зашпілька на завязцы дазваляе лёгка ўстаўляць і захоўваць абутак, адзенне, кнігі, дробную электроніку і любыя аксэсуары. Падыходзіць для мужчын і жанчын у любых мерапрыемствах у памяшканні / на адкрытым паветры.\nШнурок заплечнік: Зашпілька на завязцы ўверсе гэтага чынч-сумка забяспечвае хуткі і просты доступ да інтэр'еру для захоўвання вашага рыштунку.\nІдэальна Size: Памеры 45 * 34 см, досыць вялікія для пераноскі розных прадметаў, такіх як адзенне і абутак для гімнастыкі, экіпіроўка для плавання, спартыўныя рушнікі, кнігі, штодзённыя запасы.\nТрываласць і камфорт：Выраблены з водатрывалых высакаякасных поліэфірных тканін 210D, трывалыя і вытрымліваюць штодзённае зношванне. Тоўстыя шнуркі прадухіляюць ўкапванне ў плечы і дапамагаюць паменшыць нагрузку на плечы.\nСТРАЦЬ МАШЫНУ: Мыццё можа быць абавязковым для любога радка з завязкамі. Нашысумка на завязкуs можна сціраць у машыне, рэкамендуйце мяккае мыйны сродак і павесьце насуха!\nШМАТ. ПРАПАНОВА: Максімальна скарыстайцеся нашымі заплечнікамі Drawstring. Ідэальна падыходзіць для вечарынак у карысць сумкі, спартыўныя залы, рэкламныя падарункі, карпаратыўныя мерапрыемствы і многае іншае!\nПрыміце OEM і ODM: Нашы сумкі cinch - гэта поліэстэр на 100% 210d і гатовы да любой трафарэтнай друку, вышыўкі альбо мастацкага ўпрыгожвання. Сардэчна запрашаем да нас для налады ўласных канструкцый.\n* Калі вы яго адчуеце, будзе адчувацца пах, але праз некаторы час ён знікне.\n* Калі ласка, дазвольце невялікую розніцу ў колеры ад паказанага малюнка з-за асвятлення падчас здымкі.\n* Калі ласка, дазвольце памылку вымярэння 1-2 см з-за памеру, вымеранага ўручную.\nПапярэдняя: Аптовы высокаякасны камуфляжны трывалы паляўнічы спартыўны заплечнік\nДалей: Аптэчныя шкарпэткі для ёгі на батуце супраць слізгацення OEM\nсумка для завязкі камуфляжу\nнестандартныя сумкі на шнурках\nсумка на завязку


28 люты 2017, 10:33\nАмэрыканскі сэнатар Марка Рубіё\nАмэрыканскі сэнатар Марка Рубіё прапанаваў назваць вуліцу насупраць амбасады Расеі ў Вашынгтоне імем забітага апазыцыянэра Барыса Нямцова. Падрыхтаваны ім законапраект апублікаваны на афіцыйным сайце сэнатара.\nРубіё падкрэсьліў, што вуліца Барыса Нямцова павінна пастаянна нагадваць «рэжыму Пуціна і народу Расеі» пра тое, што «галасы абаронцаў свабоды нельга абарваць».\nБольш за 15 тысяч масквічоў прыйшлі на шэсьце памяці Барыса Нямцова\nНапярэдадні Дзяржаўны дэпартамэнт ЗША заклікаў урад Расеі дамагчыся правасудзьдзя для тых, хто нясе адказнасьць за забойства Барыса Нямцова. Амбасадар ЗША ў Расеі Джон Тэфт наведаў месца забойства апазыцыянэра на Вялікім Маскварэцкім мосьце і ўсклаў кветкі да арганізаванага там народнага мэмарыялу.\nБарыс Нямцоў быў застрэлены 27 лютага 2015 году недалёка ад Крамля. У мінулыя нядзелю і панядзелак у многіх гарадах Расеі прайшлі акцыі, прысьвечаныя памяці апазыцыйнага палітыка. Суд у справе аб забойстве Нямцова працягваецца.\n«Пуцін — гэта вайна!», – марш Нямцова ў Маскве. Жывая трансьляцыя


Янов.BY Информационный портал - Мікалай Шыкалай: «У Моталі – па-мотальску»\nКалі я прыняў камбінат у 1980 годзе, на ім працавала 55 чалавек. А да моманту сыходу на прадпрыемстве было 250 чалавек. Дырэктарам я адпрацаваў 37 гадоў.\nМоталь – гэта сапраўды радзіма. Я яго люблю. Паважаю людзей, сваіх землякоў. Ды і яны мяне як аблупленага ведаюць – і моцныя мае бакі, і недахопы.\nЗаўсёды хацелася, каб у маталян была работа, зарплата і адукацыя. Гэта тыя тры кіты, на якіх будзе базіравацца ўстойлівае развіццё любога рэгіёна. Будзе ў людзей адукацыя – можна бу-дзе знайсці патрэбнага спецыяліста. Патрэбен табе тэхнолаг – вось ён, калі ласка. Патрэбен інжынер альбо механік – тое ж самае. У Моталі было якраз так. Можна было знайсці патрэбнага спецыяліста, не прыцягваючы нікога збоку.\nСамо жыццё прымушала заўсёды выпускаць прадукцыю якасную. Не дай бог, які-небудзь зрыў – і табе могуць прама дадому патэлефанаваць, выказаць прэтэнзію: што ты там глупствам займаешся, распусціў калектыў і да т. п.\nУспамінаю этапы расшырэння вытворчасці. Спачатку ў тры разы павялічыў магутнасць рыбнага цэха. Затым на чарзе – каўбасны, халадзільны, бойня, пякарня. Усюды праводзіў рэканструкцыю. Дэфіцыт быў ценем савецкай эканомікі, прадуктаў не хапала. Іх выпуск трэба было павялічваць, павялічваць і павялічваць. А пашырэнне вытворчасці – гэта ў выніку і прадукцыя, і працоўныя месцы, і добрыя падаткі дзяржаве.\nХлеб, каўбаса і партыйны білет\nЯ пасля школы пайшоў працаваць у каўбасны цэх. Бацька мой там адпрацаваў дваццаць гадоў і мяне туды сасватаў. Прабыў я там месяцы тры і неяк страціў цікавасць. Работа была складаная, цяжкая для маладога хлопца. Акрамя таго, былі дрэнныя бытавыя ўмовы, нават душа не было. Бывала, прыйдзеш дадому, маці нагрэе ваду ў чайніку, абальешся – і спаць. Таму я вырашыў перайсці ў пякарню, хоць такое рашэнне і выклікала ў іншых здзіўленне: усе хочуць патрапіць на працу ў мясны, а ты сам сыходзіш...\nПасля пераходу я адразу паступіў у Баранавіцкі тэхналагічны тэхнікум. Пасля заканчэння вучобы хутка, дзесьці месяцы праз чатыры, быў прызначаны загадчыкам пякарні. Але да гэтага паспеў папрацаваць экспедытарам па развозе хлеба. Гэта таксама вялікая школа. Ездзіў па вёсках, вывучаў попыт, магчымасці, колькі хлеба трэба вёскам.\nДырэктарам пякарні я быў сем гадоў. Паказчыкі ўсе выконваліся, сталі з’яўляцца ў нас пераходныя сцягі за поспехі ў працы, заўважылі мяне абласныя ўлады. І тады вырашылі зрабіць дырэктарам філіяла «Кааппрам» Іванаўскага раённага спажывецкага таварыства. Натуральна, не абышлося без партыйных органаў, але і па гэтай лініі ніякіх пытанняў не было. У партыі я быў з 1972 года. Дагэтуль партыйны білет захаваўся. Гэта не толькі гісторыя, але і частка жыцця. Я лічу, што сумленныя працаўнікі былі гонарам партыі, і гэтую старонку мінулага не трэба ні забываць, ні вырываць.\nДзеці – у Моталі. Унукі – у Мінску, Маскве і Варшаве\nУ мяне двое дзяцей: дачка і сын. Абодва засталіся ў Моталі. Дачка скончыла педагагічную ВНУ ў Брэсце, працавала ў першай Мотальскай школе, выкладала рускую мову. Сын скончыў мяса-малочны тэхнікум у Пінску, потым інстытут народнай гаспадаркі ў Мінску. Працуе ў Драгічынскім раёне, але жыве ў Моталі. З чатырох унукаў трое яшчэ атрымліваюць вышэйшую адукацыю. Адна ўнучка ўжо скончыла БДУ, працуе ў Мінску. Адзін унук – у Маскве, заканчвае магістратуру. Яшчэ адзін унук, гэта ўжо сын дачкі, вучыцца ў эканамічным ўніверсітэце. Ну і яшчэ адна ўнучка ў Варшаве вывучае эканоміку міжнародных адносін у філіяле Ліверпульскага ўніверсітэта. Заняткі ідуць на англійскай мове. Экзамены здаюць пісьмова і адпраўляюць на праверку ў Вялікабрытанію. Так што хутка спадзяюся ўбачыць усіх унукаў з дыпломамі.\nЦі вернуцца яны ў Моталь? На першы погляд здаецца, што яны будуць мець перспектывы далёка ад сваёй малой радзімы. Але, як жыццё складзецца, ніхто не ведае. Думаю, што некаторыя вернуцца.\nВельмі хутка пасля прыходу на пасаду дырэктара я даў сабе ўстаноўку: каб прадпрыемства працавала, каб самому адбыцца як кіраўніку, трэба пастаянна клапаціцца аб павелічэнні вытворчасці. Заўсёды адсочвалі кан’юнктуру, шукалі найболей рэнтабельныя варыянты вырабу прадукцыі.\nУ нас былі пабудаваныя сталярны цэх, станцыя тэхабслугоўвання, майстэрня, дзе выраблялі цвікі. У той час, калі развальвалася сістэма грамад-\nскага харчавання, мне перадалі мотальскае кафэ. У ім на той момант працавалі тры ці чатыры чалавекі. Я давёў колькасць працаўнікоў да дваццаці: мы цалкам аднавілі яго працу, адкрылі кандытарскі цэх, сталі вырабляць розныя паўфабрыкаты. Ну і, вядома, хачу ўспомніць цяпліцу, якую пабудавалі, каб заўсёды мець зеляніну, свежыя агуркі і памідоры.\nТаму ў мяне ніколі не было пытанняў па выкананні плану. Акрамя таго, я заўсёды адчуваў паважлівае стаўленне да сябе як з боку ўлады, так і простых працаўнікоў. Многія сёння ліхім словам успамінаюць 90-я гады мінулага стагоддзя. Я так не скажу. У той час татальнага недахопу ўсяго наша прадукцыя разыходзілася вельмі хутка. Дзесьці толькі каля 2000 года адбылося насычэнне рынку, і мы сталі адчуваць хоць нейкую канкурэнцыю. Некаторае паніжэнне аб’ёмаў вытворчасці адбылося, аднак не было ніводнага месяца, каб мы спрацавалі ў страту. А далей мы зноў сталі шукаць свабодныя нішы на рынку і зноў пайшлі ўверх.\nЯшчэ адзін момант, пра які хачу згадаць, – гэта адзінства ў разуменні мэт і задач і кіраўніцтва, і працаўнікоў. Вядома, патрабаванні з боку кіраўніцтва былі, але пры гэтым людзі самі разумелі неабходнасць добрасумленнага стаўлення да працы.\nПякарня ў мяне працавала кругласутачна. Грамадскае харчаванне – амаль кругласутачна. Субота да абеду ў мяне заўсёды была працоўнай. Таму што ў суботу з раніцы адпускалі прадукцыю на выхадныя дні. А гэта, акрамя вытворчай неабходнасці, мела яшчэ і псіхалагічны момант: людзі, у якіх ёсць і сем’і, і гаспадаркі, бачаць, што не толькі яны аддаюць сябе працы, а і кіраўнік разам з імі.\nНе буду скромнічаць, шмат у чым менавіта наша прадукцыя паспрыяла раскрутцы брэнда «Мотальскія прысмакі». Цяпер «Прысмакі» – вядомы фестываль, на які едуць госці з розных краін. Мы, вядома ж, рыхтуемся да яго. Прадаём на фестывалі каля паўтары тоны нашай прадукцыі. Лічу ўдалай саму ідэю такога кулінарнага свята. Яно патрэбна людзям. Увесь час толькі працаваць не будзеш, хочацца адпачынку і забаў. Тым больш мястэчку, сялу, вёсцы, якія яшчэ меней распешчаныя ў плане адпачынку, чым раённы горад. Але я зго-\nдзен з пераводам «Прысмакаў» у фармат адзін раз у два гады. Кожны год – гэта ўжо замнога, а праз год – тое, што трэба.\nМоталь учора і сёння\nКанешне, сёння Моталь ужо не той, якім быў раней. Раней тут жылі выключна мясцовыя. Доўгі час маталяне жаніліся толькі з маталянкамі. Аднак з 1960-х гадоў гэта традыцыя стала размывацца. Маталяне сталі вучыцца, а пасля вучобы ехалі да месца размеркавання. Сёння гэтая ж тэндэнцыя захоўваецца. Я неяк аналізаваў сітуацыю з нашай моладдзю і ўбачыў, што пасля школы дома не застаецца ніхто. Усе працягваюць вучобу, хто дзе, ад універсітэтаў да вучылішчаў. Потым хтосьці не вяртаецца, хтосьці стварае сем’і і прывозіць у Моталь свае паловы. У выніку сёння каля трыццаці працэнтаў жыхароў – прыез-джыя. Але ўсе яны асіміліруюцца, усіх маталяне перарабляюць на свой капыл, і пачынаюць яны жыць традыцыйным мотальскім укладам.\nМаё прадпрыемства рабіла ўсё, каб было добра роднаму Моталю. Стараліся яго ўпарадкаваць. Прымалі ўдзел ў многіх пачынаннях – ад стварэння музея да будаўніцтва царквы.\nПакінуў добрую спадчыну\nЯ перадаў справу галоўнаму інжынеру, які таксама, як і я, аддаў шмат гадоў прадпрыемству, ведае вытворчасць. Ён справіўся. Тым болей што каманда ёсць, людзі падабраны, кожны знаходзіцца на сваім месцы. Вядома, розныя пытанні будуць заўсёды, але кампетэнтны кіраўнік павінен умець знайсці выйсце з любога становішча.\nДля мяне адным з найгалоўнейшых прынцыпаў заўсёды быў такі: ставіць перад людзьмі выканальныя задачы. Вывучаць людзей, ведаць або мець меркаванне, якія ў іх магчымасці. Патрабаваць, але не забываць, што перад табой людзі. Часам ёсць неабходнасць кагосьці палаяць, на кагосьці можна, наадварот, уздзейнічаць добрым словам, пахваліць, тады ён зробіць… А трэцяму не трэба ні вымова, ні хвала – ён і так разумее, што і як рабіць. Бо зарабляюць ад выпрацоўкі: чым больш зрабіў, тым лепш зарплата.\nЛічу, што пакінуў камбінат у добрым стане. Але ўжо трэба было сыходзіць. Усё ж такі апошнія восем гадоў я кіраваў ім, знаходзячыся на пенсіі. Можна было б, вядома, і далей працягваць, але я думаю, што хтосьці можа выказваць і рэалізоўваць ідэі больш крэатыўныя і сучасныя. Я рэальна ацэньваю сябе і бачу, што стаў ужо меней актыўным.\nСвае планы я выканаў.


Заснавальніка гомельскіх «Моцных навін» Пятра Кузняцова ўжо паўгода надглядаюць на мяжы «аж да трусоў»\nЗаснавальніка гомельскіх «Моцных навін» Пятра Кузняцова ўжо паўгода надглядаюць на мяжы «аж да трусоў» 3\nЗаснавальнік папулярнага гомельскага сайта «Моцныя навіны» Пятро Кузняцоў паскардзіўся, што апошнія паўгода ён, яго родныя і знаёмыя маюць стабільныя праблемы з праходжаннем мяжы.\n«Гэта пачалося яшчэ ў мінулым сакавіку, напярэдадні Дня Волі. Тады быў паглыблены надгляд, потым яшчэ раз. Але праз нейкі час усё спынілася. Сёлета ў сакавіку, калі вярталіся кампаніяй з Варшавы, то зноў адбыўся паглыблены надгляд», — расказвае Пятро Кузняцоў.\n«Потым тое самае паўтарылася ў красавіку, у маі, у жніўні, і вось цяпер жонка вярталася з Кіева, яе таксама надгледзелі. Праз гэта нават цягнік спазніўся ў Гомель на паўгадзіны. Гэта так званы паглыблены надгляд, таму правяраюць абсалютна ўсё. Калі ты на машыне, то машыну заганяюць у спецыяльны бокс. Калі з аўто, то гэта можа займаць па 2—3 гадзіны, калі без, то да паўгадзіны», — дзеліцца спадар Кузняцоў.\nЁн кажа, што калі вёў палітычную дзейнасць, то надгляды адбываліся, але былі хутчэй перыядычнымі, чым сістэматычнымі. «У чым сэнс цяпер так правяраць, калі я ўжо не займаюся палітыкай. Ні пра якія базы памежнікі не кажуць. Апошні раз маёй жонцы сказалі: «Ну, вы самі можаце здагадацца».\nСайт «Моцныя навіны» з’яўляецца самым папулярным рэгіянальным інтэрнэт-рэсурсам.\nда и сайт абсолютно вегетарианский..\n12.09.2019 / 18:25\nЕсли постоянно досматривают до трусов, то это говорит о том, что у КГБ просто нет своих стукачей в его окружении.\n12.09.2019 / 21:07\nдаведка, ещё как вариант, такие досмотры могут говорить об нетрадиционной ориентации гэбни)


У хітраспляценнях роднасных адносін нялёгка разабрацца, таму нядзіўна, што часам людзі няправільна разумеюць значэнне слоў "зводны брат", "зводная сястра", блытаючы іх з адзінакроўнымі або единоутробными братамі і сёстрамі.\nРодныя або сваякоў\nУ аснове ўласцівасці знаходзіцца шлюбны саюз паміж мужчынам і жанчынай, які вядзе да ўзнікнення адносін абодвух мужа і жонкі са сваякамі адзін аднаго, гэтак жа як і паміж самімі сваякамі мужа і жонкі. Гэтыя адносіны называюцца уласцівасцю і спыняюцца, як правіла, з скасаваннем самога шлюбу.\nПаўторны шлюб кожнага з былых мужоў спараджае чарговую хвалю уласцівых адносін. У іх ужо ўступаюць і дзеці ад першага шлюбу. Менавіта тады ў іх могуць з'явіцца зводныя браты і сёстры.\nТак што значыць "зводны брат"? У слоўніку Ушакова размешчаны артыкул "Зводны». Згодна з ёй, зводны брат - гэта сын айчыма або мачахі, такое ж тлумачэнне даецца і выразу «зводная сястра». Зводныя дзеці - гэта дзеці ад папярэдніх шлюбаў мужчыны і жанчыны, якія ўступілі паміж сабой у другі шлюб. Яны не з'яўляюцца роднымі, а толькі "звесткі" ў агульную сям'ю. Інакш будзе сказаць: у зводных сясцёр і братоў няма агульных бацькоў, іх звязваюць адносіны ў сям'і, але не біялагічнае сваяцтва.\nЎ ізноў адукаванай сям'і можа з'явіцца сумесны дзіця мужа і жонкі або нават некалькі. З дзецьмі ад папярэдніх шлюбаў у які з'явіўся дзіцяці будзе адзін агульны бацька, такія браты і сёстры называюцца неполнородные. Сярод іх ёсць падзел: тыя, хто маюць агульнага бацькі, называюцца адзінакроўнымі, а тыя, у каго агульная маці, - единоутробными. Неполнородные браты і сёстры ставяцца да крэўных сваякоў, юрыдычна яны прыроўненыя ў правах да полнородные.\nУ жыцці дзіцяці, які быў адзіным малым у сям'і, раптам з'яўляюцца зводная сястра ці зводны брат. Гэта карэнным чынам змяняе яго жыццё і патрабуе змяніць многія звычкі. У першую чаргу праблема звязаная з абмежаваннем асабістай прасторы. Адасобіцца зараз можна толькі пры закрыцці дзверы на замок. Могуць узнікаць трэння з-за карыстання ваннай, калі хто-небудзь з дзяцей праводзіць там шмат часу. Зараз няма нічога, што цалкам належала б камусьці аднаму з дзяцей. Прыходзіцца дзяліцца цацкамі, кампутарам, тэлефонам. Паміж зводнымі дзецьмі нярэдка ўзнікае суперніцтва з-за любові і ўвагі сваіх бацькоў.\nЧасцяком выступоўцы на пярэдні план праблемы закрываюць тое станоўчае, што ўносіць у жыццё дзіцяці зводная сястра ці зводны брат. Гэта, да прыкладу, магчымасць мець побач з сабой таго, з кім можна пагуляць, што нашмат цікавей, чым быць увесь час аднаму. Хатняя праца таксама цяпер дзеліцца на большую колькасць членаў сям'і. А колькі шанцаў для зносін! Калі зводныя браты або сёстры ўсё ж такі знаходзяць агульную мову, то яны могуць балбатаць ночы напралёт.\nДапамагчы зводным братам і сёстрам знайсці паразуменне павінны бацькі. Толькі іх правільнае паводзіны, невычэрпнае цярпенне, уменне прадбачыць і выключыць негатыўныя моманты дапамогуць дзецям перайсці ад крыўд і сварак да зносін і гульняў. Праз час зводныя дзеці пачынаюць добра ладзіць адзін з адным, адносіны паміж імі становяцца сяброўскімі. Дарэчы, агульнае дзяцінства хутчэй аб'ядноўвае зводных братоў і сясцёр, людзям дарослым значна складаней стаць блізкімі людзьмі. Так што зводны брат - гэта не сваяк, а сваяк, але ён можа стаць лепшым сябрам.\nАдвага - гэта што? Ці патрэбна доблесць ў сучасным грамадстве?\nРэлігійны і нацыянальны склад Францыі: асаблівасці, статыстычныя паказчыкі ў працэнтах\nМузей Імператарскага фарфоравага завода ў Санкт-Пецярбургу\nВенера - багіня кахання\nПрымусовае фемінізацыі мужчын\nІслам: культура, архітэктура, літаратура, традыцыі\nСамыя запатрабаваныя прафесіі бліжэйшага будучага\nЦі можна замарозіць лісічкі на зіму?\n«Укантакце»: чалавек і яго пошук\nТакія розныя кампліменты для мужчыны\nЧаму мужчына не хоча ажаніцца і як гэта перажыць\nСалера стеблевой: карысныя ўласцівасці, каларыйнасць, рэцэпты прыгатавання\nКітайскае яблык - дрэва і ласунак


Легендарны балет "Жызэль" вяртаецца на сцэну Беларускага музычнага тэатра\n26 красавіка 2019, 15:24\n26 красавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Балет Адольфа Адана "Жызэль" вяртаецца на сцэну Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра. Прэм'ера спектакля адбудзецца 27 чэрвеня, паведаміла карэспандэнту БЕЛТА начальнік службы маркетынгу БДАМТ Вольга Гудожнікава.\n"Балет быў у рэпертуары нашага тэатра ў 80-я гады. Цяпер вырашылі зноў яго паставіць у новых дэкарацыях і касцюмах. Харэаграфія будзе класічная, яе ставіць балетмайстар-пастаноўшчык народная артыстка Беларусі Кацярына Фадзеева, - расказала Вольга Гудожнікава. - Над спектаклем таксама працуюць дырыжор-пастаноўшчык Мікалай Макарэвіч, мастак-пастаноўшчык Ілья Падкапаеў і трупа класічнага балета тэатра".\n"Жызэль" упершыню ўбачыла свет 28 чэрвеня 1841 года. Прэм'ера балета мела ашаламляльны поспех і захопленыя водгукі крытыкаў. Тэатр Ле-Пелецье ў Парыжы на працягу цэлага месяца даваў толькі "Жызэль". Цікава, што музыка балета, якая прынесла свайму аўтару сусветнае прызнанне, была напісана Адольфам Аданам усяго за дзесяць дзён. У пачатку XX стагоддзя заходняе балетнае мастацтва практычна прыйшло ў заняпад, і некалі славуты балет захаваўся толькі дзякуючы рускай сцэне. Менавіта версія Марыуса Пеціпа, якую паспяхова выканалі ў 1910 годзе ў час "Рускіх сезонаў за мяжой", змагла зноў абудзіць цікавасць да "Жызэлі" на яе радзіме.\nСярод арыгінальных пастановак гэтага спектакля вылучаецца работа шведскага харэографа Матса Эка 1982 года. У яго версіі першы акт практычна не адыходзіць ад першапачатковай версіі, вось толькі галоўная гераіня не памірае, а пачынае буяніць, і жыхары яе спрабуюць супакоіць. Жызэль трапляе ў псіхіятрычную лячэбніцу і ў выніку ратуе свайго каханага зусім не ад віліс, а ад раз'юшаных пацыентаў.\n"А вось якую версію балета "Жызэль" прапануе наш тэатр, гледачы даведаюцца на яго прэм'еры", - сказала Вольга Гудожнікава.-0-


Шаленства – шырока вядомае інфекцыйнае захворванне, якое паводле ўзроўню пагрозы для жыцця можна прыраўняць да такіх небяспечным паталогій, як слупняк, вірус імунадэфіцыту чалавека, анкалогія. Чалавеку вірус часцей за ўсё перадаецца ў выніку ўкусу хворага гадаванца. Сярод бадзяжных жывёл вельмі распаўсюджана шаленства. У котак яно сустракаецца часцей, чым у сабак.\nЯкім жа чынам праяўляецца хвароба ў пухнатых улюбёнцаў? Як выявіць праблему? Магчыма паспяховае лячэнне гадаванца ад небяспечнай інфекцыі? Чым пагражае чалавеку кантакт з хворым жывёлам? Што рабіць у мэтах прафілактыкі шаленства? Адказы на гэтыя і іншыя пытанні хацелася б разгледзець далей у нашай артыкуле.\nШаленства – смяротны хвароба віруснай прыроды, узбуджальнік якога здольны паражаць арганізм млекакормячых, у тым ліку котак. Наступствам заражэння становіцца развіццё спецыфічнага энцэфаліту. Вірус шаленства можа захоўваць жыццяздольнасць у трупах загінулых жывёл на працягу тыдняў. Інфекцыя руйнуецца пры ўздзеянні тэмпературы больш за 100 абС. Замарожваньне не аказвае дэструктыўнага ўздзеяння на вірус. У той жа час зараза можа быць знішчана дзякуючы ўздзеянню фармаліну, шчолачы і фенолов.\nГалоўнымі распаўсюджвальнікамі віруса шаленства выступаюць пераважна дзікія жывёлы. Часцей за ўсе развіццю захворвання падвяргаюцца лісы, лятучыя мышы, ваўкі, вожыкі, яноты, розныя грызуны. Аднак у гарадскіх умовах асноўнымі пераносчыкамі інфекцыі становяцца вулічныя кошкі і сабакі.\nШаленства у котак і сабак развіваецца паводле наступнага прынцыпу. Хатні ўлюбёнец инфицируется вірусам праз укус вандроўнага небудзь дзікага жывёлы. Да такога зыходу прыводзіць таксама кантакт са сліной заражанага істоты. Часам шаленства ў котак выяўляецца пасля паглынання хворых грызуноў, паглынання разнастайнай падалі.\nАпынуўшыся ў арганізме здаровага жывёльнага, вірусны ўзбуджальнік дзівіць нервовыя валакна. Пры гэтым інфекцыя не трапляе ў крывацёк, што тлумачыць невысокую хуткасць інкубацыі захворвання. Мэтай віруса выступае планамернае прасоўванне да галаўнога мозгу. Затым інфекцыя дзівіць залозы, якія адказваюць за выпрацоўку сліны. Далей адбываецца актыўны размнажэнне віруса ў цялесных вадкасцях кошкі. У ходзе такога інкубацыйнага перыяду гадаванец не ўяўляе небяспекі для навакольных, з'яўляючыся часова не заразным.\nШаленства ў котак, як правіла, дае аб сабе ведаць па праходжанні тыдні з моманту заражэння. У асобных выпадках працэс інкубацыі віруса ў арганізме жывёлы займае доўгія месяцы. Многае тут залежыць ад таго, наколькі далёка ад галаўнога мозгу мае ўчастак на целе гадаванца, які стаў варотамі для пранікнення інфекцыі.\nКласічная форма шаленства\nЯк выяўляецца шаленства ў котак, калі захворванне развіваецца ў класічнай форме? Паражэнне арганізма віруснай інфекцыяй развіваецца ў некалькі стадый. Спачатку адзначаецца павышэнне тэмпературы цела жывёлы. Гадаванец пакутуе ад гіперчувствітельності падчас дотыку. Дыскамфорт у жывёльнага выклікае шум і святло. Затым назіраецца ўзнікненне эфекту скажонага апетыту. Неадэкватнасць паводзін выяўляецца ў імкненні паглынаць неядомыя рэчы. Котка становіцца палахлівай, хаваецца ад гаспадара. Як правіла, падобныя змены назіраюцца на працягу некалькіх сутак.\nДалей надыходзіць стадыя ўзбуджэння. Першыя прыкметы шаленства ў кошкі змяняюцца залішняй агрэсіўнасцю, помрачением свядомасці, стратай арыентацыі ў прасторы. На фоне названых праблем развіваецца параліч цягліц, ўзнікаюць сутаргавыя стану. Гадаванец адчувае цяжкасці падчас глытання ежы і вылучае з рота багацце сліны. Падобныя з'явы суправаджаюцца частымі спаражненнямі, перарывістым дыханнем. Развіццё такой сімптаматыкі дасягае апагею прыкладна на 5-6-ы дзень пасля інфікавання.\nЗаключнай стадыяй шаленства ў котак, калі захворванне працякае ў класічнай форме, становіцца наступ дэпрэсіўных з'яў. На змену падвышанай узбудлівасці прыходзіць глыбокая стомленасць. Жывёла практычна не адказвае на знешнія раздражняльнікі. У канчатковым выніку надыходзіць лятальны зыход у выніку адмовы лёгкіх і заняпаду дзейнасці сардэчнай мышцы.\nЗахворванне развіваецца ў жывёл у прадстаўленай форме вельмі рэдка. У такім выпадку хвароба мае млявапраяўны характар. Як выяўляецца атыповая форма шаленства ў котак? Першымі прыкметамі становяцца засмучэнні працы органаў страўнікава-кішачнага гасцінца. Па гэтай прычыне гаспадары гадаванца могуць прыняць інфекцыю за звычайнае харчовае атручванне.\nПастаянная дыярэя і пазывы да рвоты паступова схуднеюць арганізм коткі. У спаражненнямі ўзнікаюць згусткі крыві. Жывёла губляе цікавасць да асяродку і становіцца млявым. Вышэйпаказаныя сімптомы і прыкметы шаленства ў кошкі перарастаюць у атрафію цягліц. Гадаванец губляе здольнасць не толькі да перамяшчэння, але і паглынання ежы.\nКалі захворванне працякае ў лёгкай форме, котка не адчувае істотных неўралагічных праблем, характэрных для вышэйзгаданых клінічных выпадкаў. Адзінае, што можа патурбаваць гаспадара гадаванца, – залішняе імкненне жывёльнага да цеснага кантакту, а таксама дакучлівае праява ласкі. Такое неадэкватныя паводзіны гадаванца абумоўлена паступовым паразай нервовых тканін мозгу.\nПершы прыкмета шаленства ў коткі ў дадзеным выпадку – развіццё паралічу ніжняй сківіцы, што прыводзіць да багатаму вылучэнню сліны з ротавай паражніны. Знешне ўсё выглядае, як быццам гадаванец пастаянна спрабуе пазбавіцца ад старонняга прадмета, які захрас у горле. У чым небяспека сімптому? Шаленства ад кошкі можа перадацца чалавеку. Бо ўладальнікі жывёлы нярэдка імкнуцца дапамагчы ўлюбёнцу вызваліцца ад меркаванага аб'екта ў роце. Такім чынам, адбываецца ўкус, і вірусная інфекцыя знаходзіць новага гаспадара.\nПерадача віруса ад жывёльнага да чалавека\nЯкую нясе небяспеку для чалавека шаленства ў котак? Сімптомы заражэння характарызуюцца наступным:\nІнфікаваны гаспадар хворага жывёльнага пачынае пакутаваць ад свербу і адзначае ў сябе моцнае пачырваненне скуры ў вобласці ўкусу.\nНазіраецца пагаршэнне агульнага самаадчування, развіваюцца ліхаманкавыя стану.\nВыяўляюцца неўралагічныя прыкметы, у прыватнасці залішняя бестурботнасць у паводзінах небудзь палахлівасць.\nЯк і ў жывёлы, інтэнсіўна вылучаецца сліна, даюць аб сабе ведаць засмучэнні дыхання.\nУзнікаюць бачання, галюцынацыі, прыступы неабгрунтаванай агрэсіі.\nВышэйпаказаныя прыкметы шаленства пасля ўкусу кошкі перарастаюць у параліч цягліц.\nПры адсутнасці своечасовай дыягностыкі і адэкватнага лячэння ўсе заканчваецца смяротным зыходам.\nШто рабіць, калі ўкусіла хворая кошка?\nКаб прадухіліць заражэнне на шаленства пры кантакце з інфікаваным жывёлам, чалавеку неабходна неадкладна обеззаразить рану і звярнуцца за дапамогай да медыкаў. Далейшую тактыку вызначае лекар. Выяўленне віруса да з'яўлення першых сімптомаў выглядае складанай задачай. Таму пацярпеламу прызначаюць курс антыбіетыкаў у выглядзе ін'екцый. Таксама ў арганізм чалавека ўводзяцца імунаглабуліны, якія запавольваюць актыўнасць бялковых структур віруснай інфекцыі.\nПершачарговыя дзеянні пры падазрэнні на заражэнне жывёльнага\nЗаўважыўшы сімптомы і прыкметы шаленства ў кошкі, гаспадар абавязаны неадкладна засцерагчы гадаванца ад навакольных. Каб жывёла нікога не искусало і не оцарапало, рэкамендуецца зачыніць яго ў асобным памяшканні.\nДалей неабходна выклікаць ветэрынара. Пажадана апісаць лекара першыя прыкметы, як выяўлялася шаленства ў кошкі. Рабіць канчатковыя высновы аб характары праблемы самастойна не варта. Бо на справе непрыемнасць можа заключацца ў наяўнасці ў гадаванца іншых захворванняў, якія можна паспяхова ліквідаваць. Напрыклад, шаленства мае некаторыя падобныя сімптомы з такімі хваробамі, як:\nУ некаторых выпадках праблема можа заключацца ў авітамінозе. Нярэдка ў жывёл сапраўды захрасаюць іншародныя прадметы ў глотцы, якія складана ўбачыць гаспадару гадаванца. У той жа час уяўляе рэальную небяспеку для чалавека сімптом шаленства ў кошкі, калі назіраецца параліч ніжняй сківіцы. Часцяком з'яўленне прыкметы сведчыць менавіта аб інфікаванні арганізма гадаванца небяспечным вірусам.\nВыклікаючы ветэрынара, гаспадар жывёлы павінен ўсведамляць, што лекар будзе абавязаны адразу ж пайсці на даволі радыкальныя дзеянні. Ведаючы першыя прыкметы, як выяўляецца шаленства ў котак, медык змесціць гадаванца ў каранцін. Аналізы на выяўленне віруса ў такой сітуацыі не праводзяцца. Бо ўзнікае высокі рызыка інфікавання лабарантаў. У зняволенні жывёліна правядзе каля месяца. Калі котка не загіне, а сімптомы, характэрныя для віруснай інфекцыі, пачнуць адступаць, лекар зможа прыступіць да дыягностыкі, накіраванай на ўсталяванне іншых прычын ўзнікнення праблемы.\nУ нашы дні даступныя метады даследавання, якія даюць магчымасць выявіць інфекцыю шаленства ў хворага жывёлы. Аднак большасць вядомых рашэнняў не дазваляюць гарантавана пацвердзіць або абвергнуць дыягназ. Таму пры падазрэнні на інфікаванне вірусам ветэрынары аддаюць перавагу адмаўляцца ад спецыяльных тэстаў.\nДакладнае заключэньне можна зрабіць толькі пасля гібелі хворага гадаванца. У дадзеных мэтах звяртаюцца да даследавання тканін мозгу на прадмет наяўнасці віруса. Пры шаленстве ў клетках выяўляюцца спецыфічныя цяля, якіх не павінна мецца ў мозгу здаровай кошкі. Калі здагадка аказваецца верным, жывёла ў абавязковым парадку падвяргаюць крэмацыі. Бо інфекцыя здольная заставацца актыўнай у мёртвых тканінах на працягу доўгага часу.\nВось мы і высветлілі, ці можа кошка захварэць на шаленства і якімі шляхамі адбываецца інфікаванне. Зараз давайце разбярэмся, як прадухіліцьузнікненне праблемы? Аптымальным прафілактычным рашэннем выглядае вакцынацыя хатняга ўлюбёнца. Гаспадару жывёлы неабавязкова марнавацца на выкананне прышчэпкі. Адпаведная ін'екцыя можа быць зроблена ў дзяржаўнай ветэрынарнай клініцы бясплатна. Вакцынацыя жывёл ад шаленства ўваходзіць у абавязковую праграму на ўсёй тэрыторыі нашай краіны. Згодна з дзеючым заканадаўствам, з гадаванцамі, якіх не зробленая прышчэпка, забараняецца падарожнічаць, выязджаць за мяжу. Больш за тое, такіх котак недапушчальна разводзіць і прыцягваць да ўдзелу ў выставах.\nДа прафілактычнай вакцынацыі супраць шаленства звычайна звяртаюцца, калі ўзрост кацянят складае не больш за 3 месяцаў. Дарослым гадаванцам неабходна штогод рабіць ін'екцыі. Перад працэдурай арганізм жывёльнага пазбаўляюць ад паразітаў, выкарыстоўваючы моцнадзейныя сродкі супраць гельмінтаў. Прышчэпкі ад шаленства не рэкамендуецца рабіць аслабленым, цяжарным небудзь хворым коткам.\nІншым прафілактычным рашэннем выступае змест гадаванца ў поўнай ізаляцыі ад знешняга свету. Зрэшты, цалкам выключыць верагоднасць выпадковага кантакту хатняга ўлюбёнца з іншымі жывёламі немагчыма. Рана ці позна котка ўсё роўна выбяжыць на лесвічную пляцоўку небудзь апынецца на вуліцы.\nці Існуе лячэнне ад шаленства?\nДа жаль, да гэтага часу невядомыя эфектыўныя рашэнні для знішчэння смяротнай віруснай інфекцыі ў арганізме котак, іншых хатніх улюбёнцаў. Пры наяўнасці ярка выяўленых сімптомаў хворыя на шаленства жывёлы абавязкова усыпляются. Трупы такіх гадаванцаў спальваюць.\nГаспадарам, якія разбіраюцца, як выяўляецца шаленства ў котак і наколькі небяспечная інфекцыя, не рэкамендуецца пярэчыць вышэйпаказаным мерам. У прыватнасці, не варта спрабаваць супакоіць агрэсіўная жывёла і ўсталёўваць з ім любыя кантакты. Калі прыкметы захворвання ўжо маюць выражаны характар, гадаванцы рэдка праяўляюць адэкватнае паводзіны. Часцяком інфікаваныя кошкі становяцца некантралюемымі. Таму адзіным выхадам выглядае ўсыпленне жывёл.\nШаленства ўяўляе рэальную пагрозу як для хатніх улюбёнцаў, так і іх гаспадароў. Згодна з сумнай статыстыцы, штогод вірусная інфекцыя забівае больш за 50 000 чалавек па ўсім свеце. Улічваючы сказанае, не варта ігнараваць першыя прыкметы развіцця захворвання ў кошкі. Таксама не рэкамендуецца адмаўляцца ад вакцынацыі жывёлы. Бо заражэнне на шаленства адбываецца значна часцей, чым гэта прадугледжвае большасць людзей. Ўспышкі інфекцыі рэгулярна рэгіструюцца ў буйных мегаполісах. Пры гэтым адсутнасць кантакту хатняй коткі з бадзяжнымі жывёламі не гарантуе абсалютную бяспеку гадаванцу.\nЦацка для кошкі – зрабіць самастойна або купіць?\nУсе каты любяць гуляць, а іх гаспадары могуць выдаткаваць доўгія гадзіны, забаўляючыся з імі і назіраючы за іх паводзінамі. Каб даць гадаванцам магчымасць забаўляцца, не трэба марнаваць велізарныя грошы. Мала таго, котка будзе рад...


“Начная аБЛОГа” – 5 верасьня\n05 верасень 2007, 21:10\nВа ўласным дзёньніку блогер zelanton разьмясьціў сканы старонак кнігі «Шклоўшчына літаратурная», выдадзенай сёлета «Мастацкай літаратурай». Адзін з разьдзелаў кнігі прысьвечаны Аляксандру Лукашэнку. Там мы па-расейску можам прачытаць наступнае: «Напярэдадні Новага году Прэзыдэнт прыляцеў з падарункамі. Апрануты проста: у сьветлы спартовы касьцюм, на руках рукавічкі — маці заўсёды добра вязала. Землякі выйшлі насустрач. «А цяпер я хачу наведаць сваю радзіму», — сказаў госьць і пехам, па сьняжку, скіраваўся на хутары. Без аховы, адзін — па вёсцы, праз пераезд, зімовае поле... Прайшоў сьцяжынкамі дзяцінства».\nУ камэнтарах да гэтага можна прачытаць наступнае. as_pushkin_by: “Дайце мне гэтага афтара! І сьценку!”\npetra_leleka: “Заклінаю! Ну скажыце ж нарэшце, што гэта было!? (у сына ў падручніках пакуль не знайшла, дзякаваць Богу! Цьфу, цьфу, цьфу)”.\nfishka_by: “М-да, Ленін нэрвова паліць...”\nБрэсцкі блогер Валерый Цапкоў прадставіў сёньня ва ўласным дзёньніку фотаздымкі каробак з запалкамі, на этыкетках якіх надрукаваны партрэты Лябедзькі, Калякіна, Шэймана, Мальцава.\nВалерый адзначыў: “Пасьля зьмены гаспадароў на мясцовай запалкавай фабрыцы мэнэджэры крануліся розумам. Жарсьць прыбытку спачатку штурхнула іх друкаваць на этыкетках партрэты лідэраў апазыцыйных партый. Пасьля крытыкі "зьверху" яны пачалі друкаваць партрэты гэнэралаў-сілавікоў. Куды коціцца сьвет?”\nКамэнтары наступныя: uryst – “Вы жартуеце? Ня можа быць. Гэта табе не "беражыце лес". Але, паколькі ў гэтым сьвеце ўсё здараецца, Валера, заклінаю, купіце мне ўпакоўку-дзьве на памяць. І з гэнэраламі”.\ndmitry_belorus: “Вы ім падкажыце ідэю друкаваць партрэты простых грамадзян за грошы. Напэўна знойдзецца шмат ахвочых пахваліцца такім "імянным" карабком”.\nvsevolod_volkov: “Серыі "Падпальшчыкі стабільнасьці" і "Палымяныя забеларусы".\nr_a_t__k_i_n_g: “Шэйман хутчэй за ўсё ня будзе гарэць. А ад Лябедзькі будуць толькі іскры”.\nСайт Беларускі блогінг паведаміў: колькі часу таму беларускі будаўнічы партал Stroiportal.by абвінаваціў рэсурс Belbud.biz у крадзяжы. Stroiportal.by сьцьвярджае, што канкурэнты скапіявалі базу кліентаў праекту і зьмясьцілі на ўласным сайце. Супрацоўнікі парталу падалі заяву ў міліцыю. Цягам месяца супрацоўнікі аддзелу эканамічных злачынстваў Цэнтральнага раёну вывучалі справу і склалі пратакол паводле артыкулу 9.21 Адміністратыўнага кодэксу — "Парушэньне аўтарскіх правоў". У выніку суд Цэнтральнага раёну Менску пастанавіў спагнаць з уладальніка сайту www.belbud.biz, дырэктара ТАА "Гарантинвестстрой" Святланы Высоцкай у даход дзяржавы суму ў памеры 20 базавых велічынь”.\nА вось на неафіцыйным сайце Мар''інай Горкі вы можаце спампаваць фанаграму першага гімну гораду аўтарства Ігара Лучанка на верш Барыса Брусьнікава, засьпяваць яго, запісаўшы на магнітафон, і потым параўнаць вынік з варыянтам гімну ў выкананьні Віктара Вуячыча.


Служба бясьпекі - Радыё Свабода. Навіны Беларусі || Белорусская служба Радио Свобода. Новости Беларуси\n11:00, 21 ліпень 2020\nШто рабіць, калі заблякуюць Telegram ці зусім адключаць інтэрнэт\nТакое можа адбыцца «пры пагрозе нацыянальнай бясьпецы», казаў першы намесьнік міністра ўнутраных спраў.\n10:00, 19 сьнежань 2018\nСтандартны новы смартфон 2018 году мае падвойную асноўную камэру і дысплэй «ад краю да краю, але з выразам зьверху». Што будзе ў 2019-м? Ёсьць тры прычыны, каб радавацца, і адна — каб насьцярожыцца.\n11:00, 23 ліпень 2018\nЗь невядомых прычын мы адчуваем сябе ў бясьпецы ў інтэрнэце. Хіба некаторыя баяцца «ляпнуць лішняга» ў сацсетках, толькі адзінкі напраўду турбуюцца пра сваю бясьпеку.\n15:35, 03 травень 2018\nПаводле Вакульчыка, тэлефон «складаецца з трох частак: мікрафон, крыптамодуль і працэсар». Магчыма, у экрана няма алеафобнага пакрыцьця (або яно даволі кепскае) — а гэта небясьпечна.\n15:55, 31 студзень 2018\nПасьля скаргі акаўнт не абавязкова выдаліцца — усё залежыць ад мадэратараў Facebook, якія будуць спраўджваць, ці не фальшывая сама скарга на фальшывую старонку.\n17:30, 26 студзень 2018\nМіністэрства інфармацыі Беларусі заблякавала 24 студзеня доступ зь Беларусі да сайту выданьня «Хартыя-97». 14 лістапада мінулага году быў заблякаваны доступ да сайту выданьня «Беларускі партызан».\n16:40, 15 сьнежань 2017\n08:00, 02 лістапад 2017\nЗвычайна старонкі застаюцца закінутымі, але іх могуць узламаць і рассылаць ад імя памерлага спам. Старонкі могуць выдаліць уручную родзічы карыстальніка — нават калі ня ведаюць паролю. У некаторых сацсетках можна стварыць «мэмарыяльныя» старонкі.\n13:05, 15 сакавік 2017\nМатэрыял Свабоды да прэзыдэнцкіх выбараў-2015 можа спатрэбіцца падчас «Маршаў недармаедаў».\n22:12, 04 сьнежань 2016\nУ Беларусі пачалі блякаваць Tor. Што рабіць\nКаб абысьці блякаваньне, трэба проста кіравацца інструкцыямі, што дае сам Tor. Пакуль ні ў каго не атрымлівалася заблякаваць Tor цалкам.\n19:00, 22 ліпень 2016\nБольшасьць сэрвісаў дазваляе паглядзець, калі і адкуль заходзілі ў вашыя акаўнты. Праверце, ці не заходзяць у іх непажаданыя госьці!\n18:47, 09 кастрычнік 2015\nЯк падчас выбараў не застацца бяз сувязі і навінаў\nЗвычайна падчас прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі блякуюць сайты, назіральнікам перашкаджаюць працаваць, за ўдзельнікамі масавых акцыяў сочаць, ім пагражаюць, іх арыштоўваюць. Шэраг рэкамэндацый на 10–11 кастрычніка.\n09:11, 07 кастрычнік 2015\nПры жаданьні шкодную праграму можна падхапіць і на iPhone, і на старэнькую «званілку». Немагчыма выбраць «правільны» ці «найбольш абаронены» смартфон, але можна правільна і бясьпечна ім карыстацца.\n08:31, 02 кастрычнік 2015\nСлужба бясьпекі. Tor: зброя свабоды, наркарынак, сховішча дзіцячага порна?\nМногія чулі, што трапіць на заблякаваны сайт можна праз Tor — хітрую праграму, што адчыняе ўсе дзьверы ў інтэрнэце. Значна менш людзей ведаюць, што за Tor хаваецца зусім іншы таемны інтэрнэт, недасяжны звычайным карыстальнікам.\n14:35, 22 верасень 2015\nПасьля ўчорашніх праблемаў у працы Skype шмат хто задаўся пытаньнем, які з мэсэнджэраў больш стабільны. Прыкметна радзей узьнікала пытаньне, які зь іх больш бясьпечны.\n19:53, 17 верасень 2015\nЗь невядомых прычын мы адчуваем сябе ў бясьпецы ў інтэрнэце. Хіба некаторыя баяцца “ляпнуць лішняга” ў сацсетках, толькі адзінкі напраўду турбуюцца пра сваю бясьпеку.


Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Навука » Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі?\n«Ніякіх мудрагелістых формул, занудных дзядзечкаў і сумных тлумачэнняў! Толькі навука, толькі Ньютан і толькі хардкор! Такое нельга прапусціць! Вас чакае хвацкі кактэйль з музеяў навукі, майстар-класаў і навуковых шоу! Насычаная анімацыйная праграма і шмат сюрпрызаў. Шмат эксперыментаў, тлумачэнне складаных рэчаў простай і цікавай мовай. Калі яшчэ вы зможаце баспакарана капаць на тэрыторыі Батанічнага сада? Хай будзе з вамі Мікалай Капернік!» — вось так ярка і нестандартна заклікалі на Фестываль навукі ў Цэнтральны батанічны сад маладыя навукоўцы з Нацыянальнай акадэміі навук.\nАле такім смелым заявам трэба было адпавядаць. Сумненні, канешне, былі: а ці зможа зацікавіць навуковы ўік-энд гараджан? Для беларускай сталіцы — гэта быў першы падобны вопыт. Аднак хлопцы і дзяўчаты з Савета маладых вучоных Нацыянальнай акадэміі навук рызыкнулі — і не прайгралі. Свята атрымалася на славу, а некаторых яго юных удзельнікаў бацькі ўвогуле не маглі «за вушы» выцягнуць з Батанічнага сада...\n— Вадкі азот — вельмі небяспечнае рэчыва, якое захоўваецца ў спецыяльных ёмістасцях. Яго тэмпература складае мінус 196 градусаў. За секунду ён можа ператварыць любы прадмет у лёд. Падніміце рукі тыя, хто глядзеў фільм «Тэрмінатар-2», дзе злога робата аблілі вадкім азотам, той за тры секунды ператварыўся ў лядзяш і рассыпаўся. Як думаеце, гэта праўда ці выдумка? — цікавіўся ў дзіцячай аўдыторыі аніматар музея навукі «Квантум» Дзмітрый ШКАЛЕНАК.\nНа пляцоўцы, дзе праходзіла «Мега Азот шоу», не было дзе ўпасці яблыку.\n— А што будзе з маім указальным пальцам, каля я яго на тры секунды засуну ў вадкі азот? — цікавіўся вядучы шоу ў аўдыторыі.— Так, ён ператворыцца ў лядзяш, і калі па ім шчоўкнуць, ён рассыплецца. Хочаце пакажу? Вы сур'ёзна? Вам мяне зусім не шкада? Ну, калі патрабуеце відовішча, налью паболей вадкага азоту, а слабанервовым лепш заплюшчыць вочы. Раз, два тры... Не, ведаеце, нешта я пагарачыўся, а мы ж з вамі толькі распачалі... Калі зараз пазбаўлюся пальца, больш нічога вам не змагу паказаць.\nЗ залы нясецца: «Слабак!»\n— Ну тады давайце замарозім пальцы тым, хто больш за іншых хацеў гэта ўбачыць. Ці ёсць смельчакі? Давайце возьмем тату, якога не шкада. Якой рукой можаце ахвяраваць: правай ці левай? Ну, што скажаце? Цудам выжылі? А як вы думаеце, што будзе, калі вадкі азот трапіць у мой страўнік? Ён пачне награвацца, я пачну раздувацца і, як шарык, лопну. Паказаць? Тады я стану бліжэй, каб лопнуць проста на вас... Можаце паапладзіраваць: было вельмі холадна!\nДалей «прафесар» засыпае кукурузныя палачкі ў міску, прыпраўляе «пяшчотным, духмяным» вадкім азотам і запрашае пачаставацца. Пачастунку на ўсіх ахвотных не хапае. Дзеці ў захапленні!\n— Для наступнага вопыту мне патрабуюцца дзве чароўныя памочніцы. Ці ведаеце, як з дапамогай вадкага азоту ператварыць кветкі ў пыл? Дастаткова замарозіць у ім бутоны і сціснуць іх. Вы замарожваеце ружы, становіцеся з двух бакоў ад мяне і са словамі «Астудзіся, прафесар» з усяго размаху разбіваеце іх аб маю галаву. І ні ў якім разе мяне не шкадуйце!\nЯшчэ напярэдадні мерапрыемства яго арганізатары казалі, што ім хацелася б, каб чалавек, які выйдзе з фестывалю, потым яшчэ доўга «гугліў» у інтэрнэце інфармацыю, якая яго зацікавіла, і заставаўся прывязаным да таго, што пачуў. Можна не сумнявацца, што ўсе, хто пакінулі зону навуковых шоу, дзе акрамя музея навукі «Квантум» ладзілі доследы таксама студэнты фізічнага факультэта БДУ, а хімічныя доследы — аніматары навукова-пазнавальнага шоу Xіmіkіds, — яшчэ доўга знаходзіліся пад уражаннем і шукалі ўбачанаму тлумачэнне. Эфектыўныя дэманстрацыі доследаў з ператварэннямі, палётамі і выбухамі нікога не пакінулі абыякавымі.\nАртэфакт — у падарунак\nУ створанай штучна археалагічнай зоне ва ўсіх ахвотных была магчымасць стаць датычнымі да раскопак.\n— Пытанні, якія найбольш часта мне задавалі дзеці, гэта «Ці цяжка быць археолагам? Ці цікава?», «Што вы адчулі, калі знайшлі свой першы артэфакт?» і «Ці можна мне ўзяць на памяць маю знаходку?», — усміхаецца малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі НАН Святлана ВЕЛЕНТ-ШЧЭРБАЧ. — Я сама ўдзельнічаю ў раскопках з 2004 года, гэта значыць, са студэнцкіх гадоў, за гэты час брала ўдзел амаль ва ўсіх экспедыцыях, што праводзіліся на тэрыторыі Заходняй, Паўднёвай і Усходняй Беларусі, выязджала таксама ў рамках абмену ў Расію, Польшчу і Швецыю. І хачу сказаць, што гэта вельмі цікавая, але разам з тым вельмі складаная фізічная праца, бо капаць даводзіцца літаральна па міліметры, часта пры складаных умовах надвор'я. Калі трэба, то працуеш і пад дажджом, і пры мінусавой тэмпературы. Затое калі знаходзіш нешта насамрэч цікавае, то гэта акупляе ўсе твае і фізічныя, і маральныя выдаткі.\nКаштоўнасць кожнага знойдзенага гасцямі Фестывалю навукі чарапка і адшчэпа суправаджалася тлумачэннем спецыяліста: да якога перыяду адносіцца знаходка, якое мела прызначэнне і гэтак далей. Побач з зонай раскопак юным археолагам прапаноўвалася сабраць знойдзеныя чарапкі, каб аднавіць прадмет (цэлая форма дае максімум інфармацыі пра посуд, які выкарыстоўваў старажытны чалавек), і школьнікі з задавальненнем збіралі «гістарычныя пазлы».\n«Навука не ў сабе»\nНе сумавалі і аматары падводных глыбінь. Для іх на фестываль прыехаў сапраўдны музей-акіян. Унутры аўтобуса знайшлося месца акварыумам з марскімі насельнікамі, макетам караблёў і падводных лодак, а таксама зоне, прысвечанай Антарктыдзе, і экспанатам, якія беларускія даследчыкі прывезлі адтуль.\nГосці — Усерасійскі фестываль NAUKA 0+ — прывезлі купальны кінатэатр, дзе ўвесь дзень дэманстраваліся фільмы пра навуку і космас, а таксама экспазіцыю «Сунгір», прысвечаную адной з самых старажытных стаянак чалавека.\nУ Робазоне, якую арганізавалі Аб'яднаны інстытут праблем інфарматыкі, адукацыйны цэнтр ПВТ, Школа лічбавых тэхналогій і школа робататэхнікі «Стэмлаб», можна было не толькі сабраць робата, але і паўдзельнічаць у спаборніцтвах па міні-сумо, а таксама ў ралі па зададзенай траекторыі.\nДарослых, безумоўна, цікавілі лекцыйныя зоны, дзе адразу на некалькіх сцэнах папулярныя ў Мінску лекторыі — «Навука не ў сабе», «Масаракш», «15х4» і «TEDxYOUTH» — прадстаўлялі ўласныя блокі навукова-папулярных лекцый. Тут можна было даведацца пра тое, што аб'ядноўвае чалавечы мозг і швейцарскі нож, чаму кіты аказаліся парнакапытнымі, як шум кіруе намі і што з гэтым рабіць, пра магічныя ўласцівасці бурштыну, сакрэты з жыцця пчол, ці можа нанесці шкоду шклянка малака, чаму страх абмяжоўвае чалавечае развіццё і іншыя не менш цікавыя рэчы. Пры адборы тэм і выступоўцаў арганізатары стараліся прытрымлівацца двух крытэрыяў: даступнасць выкладання матэрыялу і тэма, якая можа зацікавіць многіх. Адметна, што сярод слухачоў было вельмі шмат маладых людзей, якія актыўна задавалі пытанні «лектарам»...\nНашы сляды на вадзе...\nАле бадай што самай папулярнай аказалася Касмічная зона. Тут можна было паглядзець у тэлескоп і паспрабаваць прафесію касманаўта «на смак». Расійскія партнёры даставілі ў Мінск некалькі скрынак сапраўднай касмічнай ежы і спецыяльныя пакеты для яе падагрэву. У асартыменце былі боршч, бульбяное пюрэ з мясам, крэм-суп і тварог у цюбіку. У гэтай жа зоне былі арганізаваны майстар-класы ад Мінскага планетарыя, фотавыстаўка і дэманстрацыя стартапа «Айкумена». Размова ідзе пра распрацоўку супрацоўнікаў Акадэміі навук, якая дазваляе адчуць сябе касмічным падарожнікам. Камп'ютарны сімулятар заснаваны на дакладнай мадэлі Сонечнай сістэмы, дзе ўсе планеты і спадарожнікі рухаюцца па законах нябеснай механікі. Віртуальным касмічным апаратам можна кіраваць: прытарможваць, разганяць яго, пераходзіць на іншую арбіту. Ён прыводзіцца ў рух з дапамогай двух джойсцікаў. Большасць фотавыяў Сусвету — рэальныя, яны былі зроблены касмічнымі апаратамі. Але штосьці, накшталт атмасферных эфектаў, было дамалявана...\nСапраўдныя аншлагі назіраліся падчас выступленняў вядомых папулярызатараў астраноміі Віктара Малышчыца, аўтара фантастычных фотавыяў начнога неба, і Зялёнага ката — расійскага касмаблогера Віталя Ягорава.\nА самымі доўгачаканымі гасцямі сталі касманаўты — Герой Расійскай Федэрацыі, лётчык-касманаўт, доктар юрыдычных навук, прафесар Юрый БАТУРЫН і першы венгерскі касманаўт, Герой Савецкага Саюза і Венгерскай Народнай Рэспублікі, кандыдат тэхнічных навук Берталан ФАРКАШ. Іх літаральна засыпалі шматлікімі пытаннямі. Чаму касманаўтаў называюць не па імёнах, а па пазыўных? Якія эксперыменты праводзяцца ў космасе? Што адчувае касманаўт, калі адрываецца ад Зямлі? Ці хварэюць яны? Якія прыродныя з'явы назіралі з космасу? Ці змяняецца ўспрыманне свету пасля вяртання на родную планету? Ці ёсць у гасцей касмічная мара?\n— Я ніколі не хацеў быць касманаўтам і нават лётчыкам, — прызнаўся Берталан Фаркаш. — Думаў стаць інжынерам ці футбалістам. Хто любіць футбол? Падніміце рукі... Мяркую, што вы таксама зможаце калі-небудзь стаць касманаўтамі... Калі мне споўнілася 16 гадоў, адзін мой сябар сказаў: «Давай лётаць!» Так я стаў лётчыкам-знішчальнікам, закончыў авіяцыйнае вучылішча ў Савецкім Саюзе, а ў 1978 годзе па праграме «Інтэркосмас» быў адабраны для падрыхтоўкі да пілатуемага палёту. З 40 лётчыкаў узялі толькі дваіх. Мы рыхтаваліся ў Зорным гарадку. Я знаходзіўся ў космасе на станцыі «Салют-6», якая важыла 36 тон, а вага Міжнароднай касмічнай станцыі — больш як 400 тон, яна займае плошчу футбольнага поля. Японцы, кітайцы, карэйцы, немцы стаяць у чарзе ў Зорны гарадок, каб падрыхтавацца і паляцець у космас. Я б так сама хацеў зноў туды адправіцца, параўнаць адчуванні ад палётаў на розных караблях, але, мяркую, што ў 69 гадоў станавіцца ў чаргу ўжо позна...\nНа жаль, калі я быў на станцыі, ніхто звонку мне ў ілюмінатар не пастукаў са словамі: «Прывітанне, Бэрці! Мы яшчэ не бачыліся з табой, давай пазнаёмімся...»\nЮрый Батурын параўнаў адчуванні пры выхадзе на арбіту з моцным выспяткам пад зад, таму што калі адчэпліваецца трэцяя ступень ракеты, спрацоўвае спружынны штурхач, які знаходзіцца пад ложаментам касманаўта, і той адчувае гэта фізічнае ўздзеянне менавіта як удар.\n— З космасу можна ўбачыць вецер, які нясе пясок, — запэўнівае Юрый Батурын. — Калі буйны карабель выходзіць з порта, як вы думаеце, колькі часу захоўваецца на вадзе след ад яго? Не паверыце, некалькі дзён. Ты робіш за суткі 16 віткоў вакол Зямлі і бачыш, што карабля ўжо няма, а след на вадзе захоўваецца. Вось такая ўнікальная памяць вады! А навальніцы — увогуле фантастычнае відовішча. Мне давялося назіраць гарызантальныя маланкі, якія развіваюцца над усім кантынентам. Прыгадалася міфалогія, быццам бы багі страляюць маланкамі адзін у аднаго. Назіраў я і паўночнае ззянне «Аўрора»... Увогуле тое, што бачыў, можна назваць касмічным імпрэсіянізмам.\nГалоўнае пытанне, якое заўсёды цікавіць, — навошта мы лятаем у космас? Яго задаюць адзін аднаму нават касманаўты. Я лічу, што ў космас трэба лятаць для вырашэння дзвюх задач — абарончых і навуковых, але паколькі Міжнародная касмічная станцыя зараз агульная, і ўсе дамовіліся не праводзіць на ёй ваенных эксперыментаў, то застаецца адно — навука. Толькі ў мікрагравітацыі можна правесці эксперыменты, якія немагчымыя на Зямлі. Але еўрапейскія касманаўты на ўсё глядзяць крыху па-іншаму. Ім важна адкрываць новыя сусветы і прасторы, і яны лічаць гэту задачу не менш важнай за навуку...\nЮрый Батурын падкрэслівае, што толькі калі глядзіш на нашу планету зверху, разумееш, наколькі яна безабаронная. І на ёй нельга не толькі ваяваць, а нават сварыцца. Берталан Фаркаш дабаўляе: кожны крок па асваенні Сусвету павінен быць дакладна прадуманы і ўзважаны. Трэба думаць, што можа даць нам ён, а што мы можам прапанаваць яму?\nАндрэй ІВАНЕЦ, старшыня Савета маладых вучоных НАН Беларусі, доктар хімічных навук:\n— Папулярызацыя навукі ў сучасным грамадстве ператвараецца ў індустрыю. І мы падтрымліваем гэтую тэндэнцыю. Спадзяюся, нам удалося ўсім даказаць, што навука — гэта і займальна, і перспектыўна. Па афіцыйных звестках, у дзень правядзення фестывалю ў Цэнтральны батанічны сад было прададзена шэсць тысяч білетаў. Але арганізаваныя групы школьнікаў, акадэмічная супольнасць, льготныя катэгорыі грамадзян білеты не набывалі. На будучы год маем намер Фестываль навукі паўтарыць, магчыма, толькі адкарэктуем тэрміны яго правядзення — пасунем на канец мая — пачатак чэрвеня, каб развесці яго ў часе са святам горада. У кастрычніку нашы маладыя навукоўцы адправяцца ў Маскву, на Усерасійскі фестываль NAUKA 0+ (яны былі нашымі гасцямі). Магчыма, што-небудзь падгледзім і пазычым. Усё ж такі ў Маскве гэты фестываль праводзіцца больш як дзесяць гадоў. Спадзяюся, што і мы на месцы стаяць не будзем. Ідэй шмат, будзем думаць, як іх увасобіць...\nЗагаловак у газеце: Ньютан, Капернік і хардкор\nМузей навукі “Квантум”\n2080 Настаўніца беларускай мовы і літаратуры: Жыць, каб... не бурыць!


21 жнівень 2015, 19:34\nУладзімера Беражкова абвінавачваюць у крадзяжы значна меншай сумы, 1 мільярд рублёў не фігіруе ў справе. Адвакатка затрыманага генэральнага мэнэджара ХК «Дынама» (Менск) абвяргае інфармацыю Сьледчага камітэту.\nСёньня раніцай на сайце Следчага камітэту зьявілася інфармацыя пра памер крадзяжу Уладзімера Беражкова. Паводле яе, праз злоўжываньне службовымі паўнамоцтвамі Уладзімер атрымаў ня менш за 1 мільярд рублёў. Гэтую інфармацыю, аднак, абавяргае Вольга Стэчман — адвакатка Беражкова.\n«Абвінавачаньне ў крадзяжы 1 мільярду рублёў Уладзімерам Беражковым афіцыйна не прад’яўлена, — расказала Стэчман сайту „Прэсболу“. — У сапраўднасьці яго абвінавачваюць у крадзяжы значна меншай сумы — меншай у разы, на парадак. Пры гэтым у якасьці абвінавачанага мой падабаронны не дапытваўся, правы яму ў гэтым статусе не растлумачаныя. Інфармацыя пра тое, што Сьледчы Камітэт мае дадзеныя аб крадзяжы 1 мільярда рублёў, павінна знаходзіць адлюстраваньне ў працэсуальных дакумэнтах, а не на сайце Сьледчага Камітэту Рэспублікі Беларусь. Бок абароны разглядае падобныя заявы як прыкмету неаб’ектыўнага, аднабаковага расьследаваньня дадзенай крымінальнай справы, якое праводзіцца без уліку ўсіх фактараў, і як фактар ціску на грамадскую думку».\nПа словах Стэчман, інфармацыя Беражкова пра тое, што адбывалася ў клюбе, настолькі ўразіла сьледчага, што ён не запісаў яе ў пратакол допыту. І па выніках допыту, пратакол ня быў зроблены. Адпаведна, ён ня быў падпісаны ні Беражковым, ні адвакаткай.\nТакім чынам, маюцца грубыя парушэнні з боку Сьледчага Камітэту нормаў крымінальна-працэсуальнага Кодэксу, пра якія на сайце Сьледчага камітэту ня згадваецца.\n«Такім чынам, маюцца грубыя парушэнні з боку Сьледчага Камітэту нормаў крымінальна-працэсуальнага Кодэксу, пра якія на сайце Сьледчага камітэту ня згадваецца. А прозьвішчы асоб, якія маюць дачыненьне да дзейнасьці клюбу, якія Беражкоў агучыў на допыце 19 жніўня, цяпер нідзе не фігуруюць у матэрыялах справы».\nНагадаем, неўзабаве пасьля Беражкова таксама быў затрыманы адзін з кіраўнікоў ужо футбольнага «Дынама» Ўладзімер Япрынцаў.