Тля на парэчак - як змагацца прэпаратамі, народнымі сродкамі\nШто рабіць, калі з'явілася тля\nБіялагічныя і механічныя спосабы\nПрафілактычныя меры і рэкамендацыі\nЧасцей за ўсё тля атакуе кусты чорных і чырвоных парэчак, тым самым зніжаючы надзеі дачнікаў на добры ўраджай. Існуе маса метадаў, як змагацца з тлей на парэчках з дапамогай народных, біялагічных, хімічных сродкаў апрацоўкі.\nЯкі метад барацьбы з тлей на парэчках выбраць, і што сапраўды дапаможа пазбавіцца ад шкоднага казуркі?\nШкоднік пачынае адкладаць лічынкі яшчэ ўвосень, а ўжо вясной на расліне з'яўляюцца карычневыя, зялёныя, чорныя казуркі пачынаюць актыўна размнажацца, сілкуючыся сокам маладых кустоў.\nІснуе маса метадаў, як змагацца з тлей на парэчках з дапамогай народных, біялагічных, хімічных сродкаў апрацоўкі\nНа лісточках з'яўляюцца грудкі чырванаватага колеру (так выяўляецца галловая тля на парэчках);\nНа галінках шмат мурашак;\nНа расліне прыкметныя дробныя бялёсыя абрыўкі - гэта кавалачкі скуры, сбрасываемые тлей;\nРасліна пакрываецца липковатой вадкасцю (паддзю), што выпрацоўваецца тлей. Менавіта гэтая вадкасць і прыцягвае мурашак;\nлісцікі скручваюцца, засыхают, перакрыўляюцца, не паспяваюць раскрыцца бутоны, плён не спеюць.\nЗвярніце ўвагу! Галловая тля на чырвонай парэчцы не толькі тармозіць рост расліны, але і слабее яго, робячы уразлівым для бактэрый, вірусаў і грыбкоў.\nАдным з галоўных прыкмет з'яўлення тлі на парэчках з'яўляюцца полчышчы мурашак, бегаюць па хмызняку. Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, яны не змагаюцца з тлей, а, насупраць, спрыяюць яе рассяленню. Мурашы любяць ласавацца расой, якую выпрацоўвае тля. А каб казурка выпрацоўвала больш цукрыстай субстанцыі, мурашы пераносяць яе на іншыя расліны.\nТаму ў першую чаргу, трэба пазбавіцца ад мурашак - знайсці мурашнік, які абавязкова размешчаны дзесьці паблізу ад парэчак і знішчыць яго.\nПік актыўнасці насякомых прыпадае на чэрвень, а на працягу лета нараджаецца некалькі пакаленняў тлі. Калі рассяліць калоніі перастае хапаць харчавання на адным кусце, з'яўляюцца крылатыя разнавіднасці тлі, якія пачынаюць пералятаць на суседнія расліны. Таму пачынаць змагацца з казуркамі трэба ўжо ранняй вясной.\nПры з'яўленні тлі спачатку трэба вызначыцца з метадам барацьбы супраць шкодніка.\nКалі вы выбіраеце народныя метады супраць тлі на парэчках, то трэба набрацца цярпення, так як гэта патрабуе неаднаразовага прымянення, затое будзе эканамічна выгадна і экалагічна бяспечна.\nХімічныя прэпараты дапамогуць пазбавіцца ад тлі за адны раз і надоўга абароняць расліны ад паўторнага нашэсця. Але такія сродкі небяспечныя, хоць, калі выразна прытрымлівацца інструкцыі, яны не нашкодзяць расліне і будучым плёну.\nДля прафілактыкі выкарыстоўваюць біялагічныя меры прафілактыкі барацьбы з тлей - такі спосаб хоць і не на 100% uberezhet шкоднік, але дапаможа пазбегнуць масавага паражэння тлей.\nБарацьба з тлей народнымі сродкамі будзе эфектыўная ў тым выпадку, калі калоніі шкоднікаў яшчэ не разрасліся і ступень паразы нязначная.\nЯк пазбавіцца ад тлі на парэчках хатнімі метадамі:\nвадкае мыла (ці сродак для мыцця посуду). Дзве вялікія лыжкі сродкі размяшаць у шклянцы вады. Выкарыстоўваць субстанцыю варта адразу пасля падрыхтоўкі, опрыскивая хмызнякі штодня.\nчысціня. свежую бацвінне (3-4 кг) або сухую траву (1 кг) заліць літрам вады і пакінуць настойвацца на 1,5 сутак. выкарыстоўваць адразу, папярэдне працадзіўшы.\nсода кальцыніраваная. Сталовую лыжку масы растварыць у літры вады, дадаць трохі вадкага мыла. Апырскваць штодня да поўнага знішчэння шкоднікаў.\nСталовую лыжку масы растварыць у літры вады, дадаць трохі вадкага мыла\nдзьмухавец. 200 грам каранёў і 400 грам лісця расліны заліць 10 літрамі цёплай вады. Праз дзве гадзіны гатовым настоем можна апрацоўваць кусты.\nдраўняная попел. Пару шклянак попелу растварыць у трох літрах гарачай вады і дадаць лыжку гаспадарчага або любога вадкага мыла.\nтытунь (махорка). У літры вады развесці 100 г тытунёвага пылу. Змясціць сумесь на пліту і патрымаць гадзіну на павольным агні. Гатовае сродак астудзіць і развесці вадой: 300 мл тытунёвай сумесі на вядро вады. Уліць субстанцыю ў пульверызатар і апырскваць парэчку раз у два дні.\nЗвярніце ўвагу! Для ўзмацнення эфекту тытунёвую сумесь можна змяшаць з драўнянай попелам. Апырскванне праводзіцца сродкам у прапорцыі: 400 г кожнага рэчыва на 10 літраў вады.\nрэпчаты лук. 200 грам шалупіны заліць гарачай вадой і настаяць 4-5 дзён.\nнашатырны спірт. У вядры вады развесці дзве вялікія лыжкі нашатыру. Дадаць чайную лыжку пральнага парашка. Нашатырны спірт ад тлі на парэчках трэба выкарыстоўваць раз у 14 дзён.\nбацвінне бульбы. Пасекчы дробна бульбоўнік і заліць вадой (у аднолькавай прапорцыі). Двое сутак сумесі трэба даць настаяцца, пасля чаго можна прыступаць да апырсквання.\nпякучы перац. Струкі перцу здрабніць і заліць вадой у прапорцыі 1:10. Пракіпяціць сумесь хвілін трыццаць на сярэднім агні і пакінуць на пару сутак. Процеженный настой развесці ў вадзе (на літр вады 100 мл сумесі).\nважна! Апырскванне лепш праводзіць у яснае надвор'е, вечарам. Калі прайшоў дождж, апрацоўку трэба паўтарыць.\nвоцат. Рэзкі пах адпуджвае шкоднікаў, а воцатным растворам можна здзяйсняць апырскванне нават калі на кусце ўжо з'явіліся ягады. Для падрыхтоўкі раствора трэба развесці ў літры халоднай валы 200 грам звычайнага воцату, дадаць яшчэ 9 літраў вады і прыкладна 100 грам нацёртага на тарцы гаспадарчага мыла. Выкарыстоўваць адразу пасля ўжывання, адзін раз у 1-2 тыдня.\nбацвінне тамата. Таматавую сухую бацвінне (2 кг) і свежую бацвінне (4 кг) здрабніць і заліць дзесяццю літрамі вады. Пракіпяціць на сярэднім агні паўгадзіны. Астудзіць і перад апырскваннем развесці вадой (165), дадаўшы трохі цёртага гаспадарчага мыла.\nНастойка з лука і часныку. Здрабніць кілаграм зялёнага часныку або лука і заліць 10-літровым вядром вады. даць настаяцца 5-6 гадзін, пасля чаго можна прыступаць да апырсквання.\nЗдрабніць кілаграм зялёнага часныку або лука і заліць 10-літровым вядром вады\nКока-кола. Напой знішчае шкоднікаў за кошт араматызатараў, смакавых дабавак і соды, якія ўваходзяць у яго склад. Напоем апрацоўваюць парэчку ў якасці прафілактыкі ад тлі. Пачынаць апырскванне можна ўжо пачынаючы з траўня, паўтараючы працэдуру кожныя 5-7 дзён.\nАпырскваць парэчку народнымі сродкамі трэба часта. Апрацоўку расліны трэба пачынаць з ніжняга лісця, таму што шкоднікі звычайна жывуць менавіта на гэтай частцы хмызняку.\nПраводзіцца апырскванне з дапамогай пульверызатара, пры гэтым неабходна выкарыстоўваць ахоўныя сродкі (гумовыя пальчаткі, маскіраваць) для абароны органаў дыхання і скуры ад шкодных рэчываў.\nХімічныя сродкі супраць тлі трэба ўжываць толькі ў выпадку, калі аб'ём паразы шкоднікамі занадта вялікі і народныя метады не даюць ніякіх вынікаў.\nЛепшыя хімікаты ад тлі:\nАпырскванне хімічнымі сродкамі кустоў парэчкі можа быць бяспечным толькі пры строгім захаванні інструкцыі вытворцы прэпарата. Пры гэтым улічваецца працягласць дзеяння - калі прэпарат эфектыўны на працягу 2-3 тыдняў, то на стадыі бутанізацыі яго ўжо лепш не выкарыстоўваць, каб не нашкодзіць ўраджаю.\nУ гэтым выпадку лепш ужываць біяпрэпараты, актыўнымі кампанентамі якіх выступаюць прадукты жыццядзейнасці грыбоў, бактэрый і іншых микоорганизмов. Да такіх сродкаў ставіцца бордосского вадкасць, медны купарвас, Биотлин з TLI, Танрек, Фитоверм.\nПраводзіць апырскванне хімікатамі трэба, прытрымліваючыся наступных правілаў:\nПершую апрацоўку праводзяць у перыяд распускання нырак (вясной).\nДругое апырскванне лепш рабіць ужо пры квітнеючым хмызняку.\nТрэцяя апрацоўка праходзіць адразу пасля цвіцення.\nАпошні раз апырскваць кусты трэба пасля збору ўраджаю (у якасці прафілактычнага сродкі).\nважна! Дасведчаныя дачнікі і садоўнікі рэкамендуюць пасля першага апырсквання хімікатамі, наступныя апрацоўкі вырабляць народнымі метадамі.\nШтогод прэпараты ад тлі трэба мяняць, т.к. шкоднік з часам выпрацоўвае імунітэт супраць ядаў.\nПасля пачатку красавання, а таксама пасля завязкі ягад хімічныя прэпараты і некаторыя народныя сродкі ўжываць небяспечна, таму некаторыя садоўнікі аддаюць перавагу выдаляць шкоднікаў механічным спосабам:\nАбразаюць і затым спальваюць пашкоджаныя тлей лісце і верхавіны уцёкаў;\nЦіснуць шкоднікаў рукамі (папярэдне надзеўшы гумовыя пальчаткі);\nЗмываюць тлю моцным напорам вады з шланга;\nАбрываюць заражаныя ныркі ранняй восенню (пакуль яны не распусціліся).\nДарослых асобін выявіць лёгка - часцей за ўсё яны групуюцца на ніжняй частцы лісця або ўцёках. Пры вялікай колькасці шкоднікаў сабраць іх і знішчыць рукамі будзе складана, у гэтым выпадку лепш з дапамогай секатар пазбавіцца цалкам ад галінкі.\nНекаторыя садоўнікі аддаюць перавагу выдаляць шкоднікаў механічным спосабам\nГэтыя меры сапраўды прыносяць вынікі, але іх адрознівае працаёмкасць і неабходнасць пастаянна паўтараць апрацоўку. Кожны дзень трэба ўважліва аглядаць кожны лісцік і галінку, каб не прапусціць, калі з лічынак з'явяцца новыя шкоднікі.\nМногія дачнікі прыцягваюць на свой участак прыродных ворагаў тлі: божых каровак, уховерток, zlatoglazok. жукоў, якія ядуць шкоднікаў, можна прыцягнуць на ўчастак, высадзіўшы на ім расліны: календулу, аксаміткі, настурку, кроп, таматы.\nЗвярніце ўвагу! Калі на лісціках парэчак з'явіліся златоглазки або божая кароўка, то не варта выкарыстоўваць для апрацоўкі кустоў хімікаты. Лепш опрыскать расліны настоямі травы, каб не спудзіць карысных насякомых.\nДапамогуць знішчыць шкоднікаў дробныя птушкі, якіх можна прывабіць у сад, усталяваўшы ў ім кармушкі і паілкі.\nУ кожнага садоўніка існуюць свае правераныя метады барацьбы з тлей. Можна перакаштаваць некалькі розных сродкаў, каб знайсці аптымальны варыянт. Але агульныя прынцыпы барацьбы з шкоднікам зводзяцца да наступнага:\nАпрацоўваць кусты трэба ў пэўны час: першая апрацоўка вырабляецца вясной, а наступныя - у залежнасці ад цвіцення хмызняку.\nАпырскваць кусты варта ў сухую і зацішнае надвор'е, пажадана пад вечар.\nАпрацоўцы варта падвяргаць не толькі хмызняк, але і глебу каля яго.\nНастоі травы і іншыя народныя сродкі можна не ўліваць у пульверызатар. Дастаткова акунуць галінкі расліны ў прыгатаваны раствор - галінкі парэчак добра хіліцца і іх можна старанна абмыць ў вядры, не рызыкуючы абламаць.\nАбавязкова варта пачынаць апырскванне з ніжніх галінак куста - каб сродак дасягнула нізу расліны, трэба накіроўваць распыляльнік ўнутр куста.\nКалі шкоднік перайшоў са парэчак на суседнія хмызнякі і дрэвы, ня варта марнаваць час на механічныя і народныя сродкі. Без хімікатаў у гэтым выпадку не абысціся.\nЗ'яўлення тлі на ўчастку прасцей пазбегнуць, забяспечваючы правільны сыход за раслінамі. Бо моцныя і здаровыя хмызнякі і дрэвы ўстойлівыя да шкоднікаў, і казуркі пазбягаюць іх, аддаючы перавагу больш лёгкую здабычу.\nЗ'яўлення тлі на ўчастку прасцей пазбегнуць, забяспечваючы правільны сыход за раслінамі\nШто рабіць, каб не дапусціць тлю на парэчку:\nСвоечасова падкормліваць і паліваць кусты прэпаратамі з нізкім утрыманнем азоту.\nПасадзіць каля парэчак расліны з моцным пахам, адпалохваючым шкодніка: часнык, мяту, пятрушку, базілік, koriandr, лук.\nВыдаляць пустазелле - праводзіць штогадовую абрэзку, выдаляючы сухія, старыя, пашкоджаныя, хворыя галінкі і прыкаранёвую параснік.\nПерад высадкай апрацоўваць саджанцы і зямлю пад кустамі растворам нашатырнага спірту (на падлогу літра валы 3-5 кропель).\nЧысціць ствол ад адпластавалася кары (у ёй могуць быць яйкі тлі).\nзьнішчаць мурашак, пасяліліся каля кустоў. Гэта можна зрабіць з дапамогай звычайнага кіпеню - абліць вядром мурашнік.\nУвосень глебу каля кустоў варта рыхліць, вясной праводзіць пабел ствалоў хмызняку.\nПрыцягваць на ўчастак прыродных ворагаў тлі: дробных птушак і насякомых.\nУсе гэтыя меры дазволяць прадухіліць з'яўлення шкодніка на садовым участку. але, калі ўсё ж нашэсця насякомых не ўдалося пазбегнуць, лепш пачаць з механічных і народных метадаў барацьбы з імі, і толькі пасля звяртацца да шкодных інсектыцыдаў.\nСпадабалася гэтая артыкул - “Як змагацца з тлей на парэчках – эфектыўныя спосабы супраць шкодніка”? Падзяліцеся з сябрамі і ацэніце запіс:\nкапіраванне старонкі 1 у 1 забаронена. Перапісванне поўнасцю або часткова, старонкі “Як змагацца з тлей на парэчках – эфектыўныя спосабы супраць шкодніка”, - вітаецца, толькі з актыўнай спасылкай на крыніцу © 2022


Catholic.by - Рэліквіі святога Піо ўнеслі ў гродзенскую парафію\n24.09.2020 13:07 Тэкст і фота: Ян Раманчук / Catholic.by\n23 верасня ў парафіі святога айца Піо з П’етрэльчыны ў Гродне падчас адпустовай урачыстасці адбылося ўнясенне рэліквій святога Піо.\nЦэлебрацыю Эўхарыстыі ўзначаліў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч. Гамілію прамовіў канцлер Гродзенскай курыі кс. Аляксандр Мацкевіч.\nУ ёй парафіяне маглі пачуць, як айцец Піо ўразіў увесь свет сваім незвычайным жыццём і гарачай верай.\nПа словах святара, ён быў спаведнікам, якому Бог удзяліў ласку пранікаць у сумленне людзей, а калі ён цэлебраваў Імшу, усе ведалі, што на алтары на самой справе здзяйсняецца вялікая таямніца веры.\nКсёндз Аляксандр Мацкевіч дадаў, што Піо з П’етрэльчыны быў стыгматыкам, чалавекам пастаяннай малітвы, шанавальнікам Маці Божай і няма на зямлі месца, дзе б не чулі пра такога вялікага святога, як ён.\nНа заканчэнне Імшы біскуп благаславіў вернікаў рэліквіямі святога.\nПробашч парафіі кс. Артур Малафей падзякаваў усім прысутным за ўдзел, а айцам рэдэмптарыстам, гаспадарам капліцы, дзе адбылася гэтая ўрачыстасць, — за магчымасць для маладой парафіі збірацца на Эўхарыстыю.\nТаксама парафіяне выказалі віншаванні біскупу Кашкевічу ў яго дзень нараджэння.\nАбноўлена 24.09.2020 14:02\n#Піо з П'етрэльчыны (6)\n#Біскуп Аляксандр Кашкевіч (218)\n#Святыя і благаслаўлёныя (477)\n#Гродзенская дыяцэзія (1154)


2 калектывы маюць званне «узорны»\nНародны клуб народных майстроў і самадзейных мастакоў “Святліца” Міёрскага раённага Дома культуры\nНародны тэатр мініяцюр “Свае хлопцы” Міёрскага раённага Дома культуры\nНародны тэатр Міёрскага раённага Дома культуры\nЭстрадная студыя"Зараніца" Міёрскага раеннага Дома культуры\nНародны клуб ветеранаў вайны і працы «Чырвоны гваздзік» Дзісненскага гарадскога Цэнтра культуры\nАнсамбль народнай песні “Мёрыца” Д УА “Міёрская дзіцячая школа мастацтваў”\nНародны фальклорны гурт “Язынка” Язненскага сельскага Дома культуры\nУзорны тэатр авангарднай моды Міёрскага раённага Дома культуры\nУзорны аркестра баянаў і акардыенаў ГУА “Міёрская дзіцячая школа макстацтваў”\nВакальна-харэаграфічны гурт “Азярніцы” унітарнага прадпрыемства жыллева-камунальнай гаспадарскі Міерскага раена. Вакальна-харэаграфічны\nАдразу праявіў сябе таленавітым, выбітным, майстравым. І ў нежн і 2013 года калектыву было прысвоена званне “народны”\n- народная эстрадная студыя “Зараніца” Міёрскага РДК\n- народны клуб ветэранаў «Чырвоны гваздзік» Дзісненскага ГЦК;\n- ансамбль народнай песні “Мёрыца” ГУА «Міёрская ДШМ”.;\n- народны фальклорны гурт “Мурашы” філіяла “Дзіцячы\nсанаторый “Расінка” ААТ “Белаграздраўніца” Міёрскага раёна.\n- народны фальклорны гурт “Іставіца” Істаўскага сельскага клуба\n- вакальна-харэаграфічны гурт “Азярніцы” унітарнага прадпрыемства жыллева-камунальнай гаспадарскі Міерскага раена.\n2 калектывы маюць званне «узорны» :\nНародны клуб народных майстроў і самадзейных мастакоў пад кіраўніцтвам Батарчук Алены Эдвардаўны вядзе працу па зберажэнню і развіццю народных традыцыйных рамёстваў Міёршчыны. Кіраўніцтвам клуба ажыццяўляецца работа па распрацоўцы сувенірнай прадукцыі з утрыманнем Міёрскай сімволікі, а так-сама распрацоўка узораў сувенірных вырабаў па вызначаных звычаях, абрадах, святах.\nС піс удзельнікаў клуба налічвае 20 майстроў з іх: 3 майстра саломапляцення, 4 майстра вышыўкі, 3 майстра жывапісу, 2 майстра керамікі, 3 майстра роспісу, 1 майстар ласкутнага шыцця, 1 майстар бісерапляцення, 1 майстар разьбы па дрэву, 1 майстар інкрустацыі саломкай, 1 майстар шыцця.\nНародны клуб мастроў “Святліца” з’яўляецца пастаянным удзельнікам раёных і абласных свят, фестываляў, выстаў і кірмашоў.\nНязменным кіраўніком тэатра з’яўляецца Борская Вольга Аляксандраўна. У 1992 годзе тэатр атрымаў званне народны, ён удзельнік многіх мерапрыемстваў, правадзімых у раёне.\nС клад удзельнікаў тэатра састаўляе педагогі, медработнікі, будаўнікі, работнікі выканаўчай улады і іншыя.\nТворчая праца тэатра мініяцюр неаднаразова асвятлялася ў абласных і мясцовых перыядычных выданнях. Удзельнікі калектыву поўныя новымі ідэямі, планамі і знаходзяцца ў пастаянным творчым пошуку.\nАкцёры тэатра з’яўляюцца пастаяннымі ўдзельнікамі многіх раённых і абласных святаў, прадстаўленняў, канцэртаў, якія праводзяцца як ў РДК, так і за яго межамі.\nЗ удзельнікамі тэатра праводзяцца заняткі па акцерскім майстэрстве, сцэнічнай мове, пластыцы, грыму, гісторыі тэатру, праводзіцца прагляд відэаспектакляў.\nЭ страдная студыя "Зараніца" была створана на базе Міёрскага РДК восенню 1986 года. Да 2012 года кіраўніком яе з'яўляўся Аляксееў С. Р. У 2009 годзе эстрадная студыя атрымала званне “народны аматарскі калектыў” за дасягнутыя поспехі ў развіцці аматарскай мастацкай творчасці, высокі мастацкі ўзровень, актыўную канцэртную дзейнасць. З 2012 года кіраўніком эстрадная студыя "Зараніца" становіцца Бунта І.В.\nАсноўнай мэтай дзейнасці студыі з'яўляецца прафесійная дапамога ў росце і развіцці найбольш адораным вакалістам раёна незалежна ад узроставай катэгорыі, прапаганда айчыннай і замежнай музычнай культуры сярод насельніцтва шляхам канцэртнай дзейнасці і ўдзелу ў аглядах і конкурсах.\nСярод галоўных задач працы студыі - навучэнне граматнаму падыходу ў рабоце з вакалам, заняткі тэорыяй музыкі, акцёрскім майстэрствам, харэаграфіяй, гісторыяй сучаснага музычнага мастацтва.\nЗ першых дзён дзейнасці з'явіліся лідэры, якія і да цяперашняга дня з'яўляюцца гонарам студыі. Лаўрэатам амаль усіх дзіцячых конкурсаў і тэлефестываляў перыяду 1989 - 1996 гадоў стаў Андрэй Баравік. Маленькай дзяўчынкай прыйшла ў студыю Леся Кодуш з г.п. Дзісна, і за 6 гадоў заняткаў у студыі стала лаўрэатам тэлефестываляў "Усе мы родам з дзяцінства", "Халі-хало" і "Зорная ростань". Зараз яна ў ліку зорак беларускай эстрады, з'яўляецца ўдзельніцай дуэта Леся Кодуш - Слава Нагорны, а таксама займаецца сольнай кар'ерай. Яшчэ адна вядомая беларуская спявачка Марына Філіпава, прайшоўшы аналагічны шлях развіцця, у дадзены момант з'яўляецца салісткай мюзікла І. Алейнікава "Прарок".\nТакія выканаўцы, як Сяргей Філіпаў, Валянціна Пундзіс, Тамара Якімёнак, Андрэй Капусцін, Кацярына Чарвінская, Анастасія Філіпава сталі лаўрэатамі фэстаў "Беларусь - мая песня", "Свята нацыянальных культур", "Браслаўскія зарніцы", "Песні юнацтва нашых бацькоў", “На зямлі святой Сафіі”.\nЮ ныя таленты студыі за гады дзейнасці прынялі ўдзел, сталі лаўрэатамі і дыпламантамі ў такіх вядомых фэстах эстраднай творчасці, як "Халі-хало", "Дзінь - Дзвінь пралескі", "Усе мы родам з дзяцінства", "Спяваем з аркестрам", "Сузор'е надзей", "Песня для Еўрабачання", "Песні юнацтва нашых бацькоў", "Славянскі кірмаш", фестываль катальцкай песні “Зорка Бетліему”, міжнародны фестываль “Двіна – Дзвіна - Даўгава”, фестываль “Жураўлі і журавіны Міёрскага краю”, міжнародны фестываль “Нацыянальных культур”, другі адкрыты абласны конкурс маладых выканаўцаў на народных інструментах “Залатая ліра Палесся”.\nПрактычна не адно раеннае мерапрыемства не абыходзіцца без удзелу эстраднай студыі “Зараніца”.\nНародны клуб ветеранаў вайны і працы\n«Чырвоны гваздзік» Дзісненскага гарадскога Цэнтра культуры\nДля арганізацыі змястоўнага вольнага часу, развіцця творчых, вакальных здольнасцяў, для людзей састарэлага узросту на базе Дзісненскага гарадскога Цэнтра культуры вядзе сваю дзейнасць народнае аматарскае аб'яднанне ветеранаў вайны і працы «Чырвоны гваздзік».\nКлуб ветэранаў вайны «Чырвоны гваздзік» створаны у 1989 годзе на базе Дзісненскага Гарадскога дома культуры. Узначальвае гэты клуб ветэран вайны, паэт, творчы душой чалавек, Дзямешка Генадзь Паўлавіч 1918 года нараджэння. У 2015 годдзе аб”яднання наведвалi 16 чалавек. Усе удельнiкi т ворчыя людзi: вакальныя выканауцы, выканаўцы на музычных інструментах, народныя ўмельцы, кампазiтары, паэты, пісьменнікі.\nЗаняткі ў клубе «Чырвоны гваздзік» праводзяцца па розных творчым напрамках. Гэта харавое, ансамблевае і сольны спеў, дэкламацыя вершаў і канферанс. Рэпертуар калектыву заснаваны на патрыятычных песнях і песнях аб сваёй малай Радзіме. Кіруе мастацкай творчасцю удзельнікаў клуба Аляксей Антонавiч Астукевiч.\nУ клубе рэгулярна праводзяцца «агеньчыкі», прысвечаныя розным святам і памятным датам. Для членаў клуба праводзіліся вячоркі прысвечанныя дням імянінніка, бяседы за круглым сталом для гутарак запрашаліся работнікі горсавета г. Дзісна, кіраўнікі прадпрыемстваў, дзецi i молодзь, творчыя людзi горада з iншых творчых аб’яднанняў. Цікава праходзяць творчыя сустрэчы, на якіх самадзейныя спевакі i музыканты, паэты і мастакі, знаёмяць гледачоў са сваёй творчасцю. Такія сустрэчы маюць два станоўчых моманту, з аднаго боку творчыя людзі могуць самавыявіцца, расказаць пра тое, чым яны займаюцца, з другога боку гледачы бачаць, што ўзрост не перашкода творчасці.\nУ дзельнікі аб”яднання ветеранаў вайны і працы «Чырвоны гваздзік» пастаянна ўдзельнічаюць у гарадскіх святочных мерапрыемствах і канцэртах, выязджаюць з творчымі канцэртамі, сустракаюцца з дзецьмі і падлеткамі, наведваюць з падарункамі і віншаваннямі, вершамi і песнямi «Аддзяленне кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў» г. Дзiсна.\nКожны год вэтэраны прымаюць удзел у смотры мастацкай самадзейнасці, дзе штогод адзначаюца высокiм, творчым выкананнем. У чэрвені 2015 года народны аматарскi клуб ветеранаў вайны і працы «Чырвоны гваздзік» прыняў удзел у здымках тэлеперадачы Культура Віцебшчыны.\nМатэрыялы аб дзейнасці аб'яднання, яго членах і поспехах клуба «Чырвоны гваздзік» неаднаразова публікавала на сваіх старонках раённая газета «Мiёрскія навіны.\nД УА “Міёрская дзіцячая школа мастацтваў”\nАнсамбль музыкі і песні “Мёрыца” заснаваны ў 1992 годзе. З верасня 2015 года ім кіруе Маляўка Дзіяна Генадзьеўна. Ансамбль мае вакальную групу і акампаніруючую. Таму на канцэртах “Мёрыцы” глядач можа пачуць як вакальныя творы у музычным саправаджэнні, так і інструментальныя п’есы рознага характару. Усяго ансамбль налічвае 14 чалавек (5 – вакальная група, 9 – аркестровая).\nУ рэпертуар ансамбля ўваходзіць не толькі беларуская музыка, але таксама і руская і польская. Выконваюцца народныя і аўтарскія творы, а, таксама, музыка іншых краін.\nАсноўныя мэты і задачы калектыва:\nЎ мерапрыемствах прымае удзел не толькі увсе каллектыў, але і вакальная, інструментальная группы па асобку.\nФальклорны гурт “Язынка” створаны ў 1986 годзе на базе Язненскага СДК і зараз дзейнічае на базе гэтай установы культуры. Мастацкім кіраўніком з яўляецца дырэктар Язненскага СДК Бервячонак Ларыса Генадзеўна, з 1 снежня 2014 года музычным кіраўніком калектыва прызначаны выкладчык Язненскай музычнай школы Карпаў Міхаіл Пятровіч.\nФ альклорны гурт наведваюць: 15 чалавек, з іх – 3 пенсіянеры, 12 чалавек працуючых. Каб захаваць беларускую народную спадчыну удзельнікі гурта займаюцца адраджэннем аутэнтычнага фальклора, беларускіх народных абрадаў, звычаяў сваёй мясцовасці, у сваім рэпертуары выкарыстоўваюць беларускія народныя песні, танцы, гульні.\nЗ 2011 года калектыў Іставіца атрымаў званне “народны” аматарскі фальклорны калектыў. У склад “народнага” калектыву ўваходзіць 10 жанчын рознага ўзросту ад 55 да 89 год. Калектыў ставіць перад сабой асноўную задачу захаваць і зберагчы спадчыну. Вядзецца праца з носьбітамі фальклора: запіс даўнейшых песен, вывучэнне народных танцаў – рухі ў танцах, пераходы. Песні перадаюцца вусным шляхам, носьбітамі - спявачкамі.\nПры выкананні песень перадаецца аўтэнтычная манера выканання і абрадавых песен, і народных, сямейна-бытавых. Праз песні, якія спявае фальклорны гурт “Іставіца” раскрываюцца чароўнасць і багацце нашай спеўнай прыгожай мовы. Рэпертуар народнага калектыву багаты - гэта і песні восеньскія, зімовыя, летнія, валачобныя, ніўныя, вясельныя, жартоўныя, прыпеўкі і інш.\nН ародны фальклорны калектыў “Іставіца” нягледзячы на паважаны ўзрост удзельніц раённым, У 2015 годзе калектыў сустракаўся з рэдактарам газеты “Віцебскія весці”, прымаў удзел у тэлепраекце “Існасць” удзел у тэлепраекце “Наперад, у мінулае”.\nКіраўніком калектыву вядзецца пастаянная работа па падбору і абнаўленню рэпертуара. У Істаўскім СК маецца фанатэка абрадавых песен, відэазапіс выступленняў калектыву на некаторых мерапрыемствах.\nМоладзь, якая жыве ў вёсцы пераймае некаторыя звычаі нашых дзядоў: удзел у калядах, спеў песен, віншаванні, удзел у “Валачобніках”, народным свяце “Купалле”. У калектыве пануе атмасфера удзячлівасці, добразычлівасці, павагі.\nУзорны тэатр авангарднай моды існуе са студзеня 1997 года. Галоўнай мэтай тэатра з’яўляецца эстэтычнае выхаванне моладзі. Асноўная задача тэатра – арганізацыя вольнага часу падлеткаў, знаемства з гісторыей адзення, правядзенне вечароў адпачынку для ўдзельнікаў тэатра, стварэнне і паказ калекцый, касцюмаў для тэатральных пастановак.\nУ жніўні 2003 года тэатр атрымаў званне “узорнага”. З верасня 2013 года рэжысёрам узорнага тэатра авангарднай моды з’яўляецца Яроменак Святлана Барысаўна.\nТэатр авангарднай моды вядзе актыўную творчую працу. Калектыў прымае ўдзел у гульневых праграмах клуба выхаднога дня “Субяседнік”. Рэжысёр тэатра з’яўляецца сцэнарыстам і вядучым праграм, а ўдзельнікі тэатра ўпрыгожваюць мерапрыемства касцюмамі.\nУ ліпені 2015 года за высокі мастацкі ўзровень, папулярызацыю нацыянальных культурных традыцый, актыўную канцэртную і выставачную дзейнасць калектыў тэатра падцвердзіў званне “узорнага аматарскага калектыва”.\nУдзельнікам тэатра падабаецца насычанае і цікавае жыцце. Майструючы і дэманструючы ўбранні, прымаючы ўдзел у розных меропрыемствах яны наталяюцца светам прыгожага.\nУзорны аркестра баянаў і акардыенаў\nГУА “Міёрская дзіцячая школа макстацтваў”\nЗаснаваны дзіцячы аркестр народных інструментаў быў ў сярэдзіне 70-х гадоў. Першым кіраўніком і дырыжорам быў Н.Р. Даўгалёў. У пачатку 90-х музычная школа атрымлівае статус дзіцячай школы мастацтваў. Лаўцу І. У., прапанавана стварыць аркестр баянаў-акардэёнаў. Першы склад аркестра быў 15 чалавек. На сёння колькасны склад аркестра - 40 вучняў.\nА ркестр неаднаразова выязджаў на фестываль народнай музыкі “Звіняць цымбалы і гармонік” у г. Паставы, паспяхова выступаў на ІІ і ІІІ абласным конкурсе аркестровых калектываў, атрымаўшы дыпломы І і II ступені.\nАркестр выступае на канцэртных пляцоўках горада і школ, удзельнічае ў конкурсе-агляду аркестровых калектываў у рамках другога Ўсебеларускага фестывалю мастацтваў “Беларусь – мая песня” 12 лютага 2005 года. У гэтым годзе канчаткова фарміруецца колькасны склад аркестру. Ён папаўняецца выкладчыкамі ілюстратарамі Каськевіч Ж.В., Бунта І.В., Адзінец В.Р., Матэленак С.В., Блажевiч А.К.\nУ 2013 годзе аркестр атрымау дыплом I ступенi на V абласным конкурсе аркестровых калектываў.\nФ альклорны гурт “Мурашы” быў створаны ў 1998 годзе на базе дзіцячага санаторыя “Расінка”. Ініцыятарам яго стварэння была Войтава Людміла Чаславаўна, якая па сённяшні дзень з’яўляецца кіраўніком калектыва. Гурт з пачатку яго існавання і да сённяшніх дзён складаецца з работнікаў санаторыя, якія з вялікім задавальненнем і жаданнем прымаюць удзел у рэпетыцыях і выступленнях. Людзі розных прафессій, рознага ўзросту аб’яднаны адной агульнай справай – адраджэнне і падтрымка нацыянальных традыцый развіцця культуры. Фальклорны гурт “Мурашы” у сваей працы грунтуецца на цеснай сувязі з носьбітамі аўтэнтычнага фальклора, якія пражываюць на тэрыторыі Перабродскага сельсавета Міёрскага раёна. Рэпертуар калектыву вялікі і разнастайны. Гурт акрамя народнага накірунку мае разнастайны тэматычны і жанравы характар. Удзельнікі калектыва творча падыходзяць да пастаноўкі праграм, уносяць у іх сваё творчае бачанне тэмы, свае мясцовыя матэрыялы, каб праграмы набывалі мясцовае адценне, захоўвалі мясцовыя асаблівасці і каларыт. Штогод гурт “Мурашы” са шматлікім калектывам самадзейных артыстаў з дзіцячага санаторыя “Расінка”з’яўляецца несумненным лідарам раёнага агляду – конкурсу мастацкай самадзейнасці ў раёне.\nВакальна-харэаграфічны гурт “Азярніцы” унітарнага прадпрыемства жыллева-камунальнай гаспадарскі Міерскага раена.\nВакальна-харэаграфічны гурт "Азярніцы" ўтварыўся ў 2009-м, а ўпершыню на раённай пляцоўцы выступіў ў сакавіку 2010-га ў аглядзе мастацкай самадейнасці. Адразу праявіў сябе таленавітым, выбітным, майстравым. І ў нежні 2013 года калектыву было прысвоена званне “народны” У складзе замацавалася 20 пастаяльцаў з таленавітым кіраўніком Сяргеем Аляксеевым. З верасня 2013г. мастацкі кіраўнік - малады і ініцыятыўны Ігар Бунта. Творчыя камунгасаўцы сведчаць, што ў Ігара Віктаравіча праца спорыцца, займацца з ім - адно задавальненне. Танцавальныя кампазіцыі ставіць Аляксандра Катышава.\nУ арсенале гурта багата песень (каля 100) і танцаў (больш за дзясятак). Вядучыя кірункі: у вакале - па-сучаснаму апрацаваны народны фальклор. З пастановак спачатку прызвычаіліся да народных, а потым сталі ў іх уплятаць цяперашнія элементы. З гэтага нарадзіліся сучасныя танцы.\nА яшчэ здзіўляюць сваімі ўбраннямі, якіх у жаночай групы 4 камплекты: чорныя спадніцы і белыя піджакі, бела-блакітныя нацыянальныя касцюмы, бела-чырвоныя розных відаў. У мужчын два гарнітуры - чорныя і белыя з чырвонай вышыўкай, а таксама сінія камізэлькі, чырвоныя кашулі. У танцораў - ваенная форма, універсальная і бела-чорная.\n"Азярніцы" заўсёды атрымліваюць шмат перамог у раённым аглядзе мастацкай самадзейнасці, а ў вобласці паміж камунгасаўцаў іх калектыў першы са званнем “народны”, таму не дзіўна, што між сваіх былі заўсёды ў лідарах, зараз іх проста запрашаюць для, так бы мовіць, майстар-класаў. Ніводнае маштабнае мерапрыемства ў раёне не абыходзіцца без "Азярніц". Пастаяльцы яны і на свяце горада, экалагічным фестывалі.


Жонка Він Дызеля і яго дзеці\nЗорка фільма «Фарсажу 5» і «Тры ікса» - акцёр, вядомы міру пад псеўданімам Він Дызель, на самай справе носіць імя Марк Сынклэрам Вінсэнт.\nМарк нарадзіўся ў Нью-Ёрку 18 ліпеня ў 1967 годзе. Разам з будучым акцёрам на свет з'явіўся брат-блізнюк Пол, зусім на яго не падобны. Іх сям'я жыла вельмі сціпла. Свайго бацькі Марк і Пол не бачылі ні разу ў жыцці. Напэўна таму, калі Він Дызеля, амерыканца па матчынай лініі, пытаюцца пра яго нацыянальнасці, ён толькі аджартоўваецца і перакладае тэму.\nЦярністы шлях да славы\nНа выбар прафесіі Він Дызеля істотна паўплываў яго айчым Ірвін, які быў выкладчыкам па акцёрскаму майстэрству і часта вадзіў дзяцей у тэатр. Там у трохгадовага хлопчыка і паўстаў цікавасць да акцёрскай прафесіі.\nПершы акцёрскі вопыт Він атрымаў у 7 гадоў, калі, прабраўшыся за кулісы тэатра разам з сябрамі, каб пагуляць з рэквізітам, быў «застуканы» рэжысёрам, які разгледзеў у маленькім падшыванцам творчы патэнцыял. За сваю першую тэатральную ролю юны акцёр атрымаў 20 даляраў.\nНа брутальны, запамінальны вобраз і замяніў імя псеўданім паўплывала праца Дызеля выкідалай ў клубе. Займаючы гэтак характэрную пасаду, хлопец стаў сталым наведнікам спартзалы і пагаліўся нагала.\nТолькі 1995 годзе, пасля таго як Він Дызель сыграў ролю ў знятым ім жа фільме, яго кар'ера акцёра пайшла ў гару. Ён стаў часта з'яўляцца на экранах, але глабальную сусветную вядомасць і многомилионные ганарары Він атрымаў пасля здымкі ў фільме «Фарсаж».\nРаманы Віна Дызеля\nШматлікіх прыхільніц Він Дызеля напэўна хвалюе яго асабістае жыццё. Да расчаравання многіх дзяўчат свету, ужо досыць доўгі час акцёр ідзе па жыцці рука аб руку са сваёй выдатнай спадарожніцай Палома Хіменэс. Любімая жонка Він Дызеля нарадзіла свайму любімаму траіх дзяцей. Зараз яны моцная, дружная сям'я.\nАднак, як і любы які купаецца ў промнях славы мужчына, Він мае досыць вялікі вопыт на любоўным фронце. Брутальны мачо з гарой цягліц заўсёды карыстаўся папулярнасцю ў прыгожага полу.\nЗ-за нелюбові акцёра распаўсюджвацца пра сваё асабістае жыццё многія яго раннія раманы застаюцца таямніцай, але частка прыгод мужчыны ўсё ж сталі здабыткам грамадскасці, дзякуючы пранырлівай прэсы.\nВарта заўважыць, што Дызель заўсёды аддаваў перавагу паспяховым мадэлям і акторкам. У яго былых пасы лічацца мадэлі з вокладкі часопіса Playboy за 1997 Лайла Робертс і за 2000 год Цыцкастая Саммер Алтис, усім вядомая актрыса Кармэн Электра, лідэр гурта Pussycat Dolls Кайа Джонс, актрыса Мішэль Рубен, актрыса і мадэль Шанэль Раян, вядомая мадэль Азія Арженто , Марыя Меноус, васемнаццацігадовая чэская мадэль Паўла Харбкова, якая расталася з акцёрам, не вытрымае яго пастаянных ад'ездаў і здрад, і Мішэль Радрыгес, якая здымалася з Віном ў «Фарсаж».\nСустрэча Віна Дызеля з Палома Хіменэс\nПазнаёміліся Він і Палома на адной з шумных свецкіх вечарынак. Дзяўчына адразу прыцягнула ўвагу ласыя на прыгожых жанчын мужчыны. Высокая усмешлівая красуня з грывай чорных валасоў спачатку не праявіла да героя «Фарсажа» ніякай цікавасці, чым распаліць цікавасць Дызеля. І акцёр, першапачаткова разьлічвае правесьці з мадэллю толькі ноч, а потым пакінуць пра яе прыемныя ўспаміны, без памяці закахаўся ў непрыступную Хименс.\nАб бурным рамане маладых людзей ведалі адзінкі. На працягу шасці гадоў пару ні разу не заснялі журналісты, закаханыя не з'яўляліся разам на шматлікіх мерапрыемствах і прэм'ерах фільмаў.\nАб пакрытых таямніцай адносінах стала вядома толькі калі ў 2008 годзе, у прэсу трапіла навіна, што бацька дзіцяці, народжанага мадэллю Палома Хіменэс, -Вин Дызель. Жонка, фота якой з дзіцем на руках у абдымках Дызеля абляцела інтэрнэт, нарэшце абвясціла грамадскасці аб сваёй сувязі з акцёрам. Таемнае стала відавочным.\nЖонка Він Дызеля: біяграфія\nМексіканка Карла Палома Хіменэс Денагустин нарадзілася 22 жніўня 1983 года, правяла дзяцінства ў роднай краіне побач з Акапулька.\nЗ узростам звычайная мексіканская девчушка стала яркай даўганогай дзяўчынай. Выдатная стройная фігура, вытанчаныя рысы асобы, пульхныя вусны, смуглявая скура і капа цёмных валасоў зрабілі яе паспяховай мадэллю.\nПалома валодае моцным незалежным характарам, яна прывыкла ўсё дамагацца сама, не выкарыстоўваючы ўплыў і папулярнасць бойфрэндаў, чым і заваявала не аднаго мужчыну.\nГрамадзянская жонка Він Дызеля знялася ў фільме, дзе згуляла саму сябе.\nЯшчэ адзін факт, які казаў пра нестандартным сьветапоглядзе мадэлі, - гэта яе нежаданне узаконьваць стаўленне з бацькам сваіх дзяцей.\nДарэчы, нарадзіўшы траіх дзяцей, Хіменэс не пакінула кар'еру мадэлі, мене чым праз месяц пасля нараджэння дзіцяці вярнуўшы свайго цела былую форму.\nВін Дызель, жонка і дзеці\nДзякуючы Палома Хіменэс Він Дызель стаў клапатлівым бацькам траіх дзяцей.\nСтарэйшая дачка Ханія Райлі нарадзілася ў 2008 годзе ў красавіку, шчаслівы бацька сам перарэзаў малой пупавіну. У сваім інтэрв'ю ён сказаў, што вельмі шкадуе, што яго не пусцілі непасрэдна на роды.\nМаленькая Ханія стараецца ва ўсім пераймаць свайму папочке, штодня яна адціскаецца, выклікаючы замілаванне ва ўсяго шчаслівага сямейства.\nДругім, у 2010 годзе, жонка Він Дызеля нарадзіла сына Вінцэнта Сінклера. Шчаслівы бацька стаў яшчэ больш шчаслівым. Ён не перастае гаварыць у інтэрв'ю пра сваіх любімых дзецях.\nЗусім нядаўна, 16 Травень 2015 года, сям'я павялічылася на аднаго маленькага чалавечка, на свет з'явілася малодшая дачка Паўліна.\nДзяўчынка атрымала гэтак незвычайнае імя ў гонар загінулага ў аўтакатастрофе сябра і калегі Він Дызеля Пола Уокера.\nСам акцёр кажа, што не разглядаў з каханай іншага варыянту імя, так як адчуваў прысутнасць мёртвага сябра і хацеў увекавечыць яго імя ў сваёй сям'і.\nЖонка Він Дызеля кажа, што пасля нараджэння дзяцей каханы стаў іншым чалавекам, праводзіць шмат часу з сям'ёй, якой аддае прыярытэт перад працай.\nОперная спявачка Ганна Нетребко: біяграфія, кар'ера і сям'я\nГітара акустычная Martinez FAW-702: апісанне, характарыстыкі і водгукі\nЧаму не шанцуе ў каханні? Што рабіць?\nАдпачынак у Чачні: асаблівасці, гатэлі, паслугі і водгукі турыстаў\nВучымся правільна мыць галаву яйкам\nГарэлка «Бялуга» (вытворца - Марыінскі лікёра-гарэлачны завод): характарыстыкі, водгукі\nСродак "Глобал" ад прусакоў: склад, інструкцыя па ўжыванні\nУсё пра траве чабор: карысныя ўласцівасці і супрацьпаказанні\nСтрахаванне жылля: канструктар бяспекі\nТры асноўныя версіі таго, што адбываецца з людзьмі пасля смерці\nХазары - хто гэта? Хазары, печанегі і полаўцы


«Капітанская дачка»- старонка 2 з 10- Аляксандр Пушкін\n- На заезны двор. Гасподзь дапамог, натыкнуліся прама на плот. выходзь, пане, хутчэй так абаграванне.\nЯ выйшаў з буды. Буран яшчэ працягваўся, хоць з меншай сілаю. Было так цёмна, што хоць вока выкалі. Гаспадар сустрэў нас каля брамы, трымаючы ліхтар пад крысом, і ўвёў мяне ў святліцу, цесную, але даволі чыстую; лучына асвятляла яе. На сцяне вісела вінтоўка і высокая казацкая шапка.\nгаспадар, родам яицкий казак, здаваўся мужык гадоў шасцідзесяці, яшчэ свежы і бадзёры. Савельич унёс за мною куфэрак, папрасіў вагню, каб рыхтаваць гарбату, які ніколі так не здаваўся мне патрэбен. Гаспадар пайшоў клапаціцца.\n- Дзе ж важаты? - спытаў я ў Савельича.\n«Тут, ваша благароддзе », - адказваў мне голас зверху. Я зірнуў на палаткі і ўбачыў чорную бараду і два бліскучыя вочы. «Што, брат, змёрз?»-« Як ня прозябнуть ў адным худзенькай армяку! Я мяркую, што гэта быў народжаны, ды што граху таіць? заклаў вечОр у целовальника: мароз здаўся не вялікі ». У гэтую хвіліну гаспадар увайшоў з кіпячым самаварам; я прапанаваў важатаму нашаму чашку чаю; мужык злез з палацяў. Быў з выгляду, падалася мне выдатная: ён быў гадоў сарака, росту сярэдняга, хударлявы і шыракаплечы. У чорнай барадзе яго паказвалася сівізной; жывыя вялікія вочы так і бегалі. Твар яго мела выраз даволі прыемнае, але круцельскае. Воласа былі обстрижены ў гурток; на ім быў абарваны світы і татарскія шаравары. Я паднёс яму кубак чаю; ён паспытаў і паморшчыўся. «Ваша благароддзе, зрабіце мне такую ласку, - дысплей podnesti келіх віна; чай не наша казацкае пітво ». Я з ахвотай выканаў яго жаданне. Гаспадар выняў з ставца штоф і шклянку, падышоў да яго і, зірнуўшы яму ў твар: «уваскрашэнне, - сказаў ён, - зноў ты ў нашым краі! Адколы бог прынёс?»Важаты мой міргнуў значна і адказваў прымаўкі: «У агарод лётаў, канопляў дзёўб; шпурнула бабуля каменьчыкам - ды міма. ну, а што вашыя?»\n- Так што нашы! - адказваў гаспадар, працягваючы іншасказальна размова. - Сталі было да вячэрні тэлефанаваць, ды пападдзя не загадае: поп у гасцях, чэрці на цвінтары. - «Silent, дзядзька, - запярэчыў мой валацуга, - будзе дожджык, будуць і грыбкі; а будуць грыбкі, будзе і кузаў. А зараз (тут ён міргнуў зноў) затыкні сякеру за спіну: ляснічы ходзіць. ваша благароддзе! за ваша здароўе!»- Пры гэтых словах ён узяў шклянку, перахрысціўся і выпіў адным духам. Потым пакланіўся мне і вярнуўся на палаткі.\nЯ нічога не мог тады зразумець з гэтага зладзейскага размовы; але пасля ўжо здагадаўся, што справа ішла пра справы Яицкого войскі, у той час толькі што ўціхамірвання пасля бунту 1772 года. Савельич слухаў з выглядам вялікага незадавальнення. Ён паглядаў з падазрэннем то на гаспадара, то на важатага. заезны двор, або, па-тамтэйшаму, умет, знаходзіўся ў баку, у стэпе, далей, чым калі-небудзь сферы, і вельмі быў падобны на разбойническую прыстань. Але рабіць было няма чаго. Нельга было і падумаць аб працягу шляху. Неспакой Савельича вельмі мяне пацяшала. Між тым я размясціўся начаваць і лёг на лаву. Савельич рашыўся выбрацца на печ; гаспадар лёг на падлозе. Хутка ўся хата захрапла, і я заснуў як забіты.\nПрачнуўшыся ранкам даволі позна, я ўбачыў, што бура сціхла. сонца ззяла. Снег ляжаў асляпляльнай заслонаю на неабсяжнай стэпе. Коні былі ўжо запрэжаны. Я расплаціўся з гаспадаром, які ўзяў з нас такую ўмераны плату, што нават Савельич з ім не заспрачаўся і не стаў таргавацца па сваім звычаі, і ўчорашнія падазрэнні згладзіліся зусім з галавы яго. Я паклікаў важатага, дзякаваў за аказаную дапамагчы і загадаў Савельичу даць яму паловаю на гарэлку. Савельич нахмурыўся. «Паловаю на гарэлку! - сказаў ён, - за што гэта? для гэтага, што ты ж дазволіў падвезці яго да карчмы? воля твая, пане: няма ў нас лішніх паловаю. Усякаму даваць на гарэлку, так самому хутка прыйдзецца галадаць ». Я не мог спрачацца з Савельичем. грошы, На маю абяцаньню, знаходзіліся ў поўным яго распараджэнні. Мне было прыкра аднак жа, што не мог аддзячыць чалавека, выручыў мяне, калі не з бяды, дык, прынамсі, з вельмі непрыемнага становішча. «Добра, - сказаў я стрымана;- калі не хочаш даць паловаю, то вымі яму што-небудзь з майго сукенкі. Ён апрануты занадта лёгка. Дай яму мой заячы кажух ».\n- Памілуй, бацюшка Пётр Андреич! - сказаў Савельич. - Навошта яму твой заячы кажух? Ён яго прап'е, сабака, у першым карчме.\n- Гэта, старинушка, ужо ці не твая туга, - сказаў мой валацуга, - прапіць я, або няма. Яго благароддзе мне даруе футра са свайго пляча: яго на тое панская воля, а тваё халопы справа не спрачацца і слухацца.\n- Бога ты не баішся, разбойнік! - адказваў яму Савельич злосным голасам. - Ты бачыш, што дзіця яшчэ не разумее, а ты і рады яго абабраць, прастаты яго дзеля. Zachem Tebe Барскі tulupčik? Ты і ня нацягнеш яго на свае окаянные плечища.\n- Прашу не разумнічаць, - сказаў я свайму дзядзьку;- зараз нясі сюды кажух.\n- Госпадзе Ўладару! - прастагнаў мой Савельич. - Zayaçiy роднай noveşenkiy! і дабро б каму, а то п'яніцы оголелому!\nАднак заячы кажух з'явіўся. Мужычок тут жа стаў яго прымерваць. На самой справе, пералік, з якога паспеў і я вырасці, быў трошкі для яго вузкі. Аднак ён так-сяк ўмудрыўся і надзеў яго, распор па швах. Савельич ледзь не завыў, услышав, як ніткі затрашчалі. Валацуга быў надзвычай задаволены маім падарункам. Ён праводзіў мяне да буды і сказаў з нізкім паклонам: «Дзякуй, ваша благароддзе! Наградзі вас бог за вашую цноту. Век не забуду вашых ласкаў ». - Ён пайшоў у свой бок, а я адправіўся далей, не звяртаючы ўвагі на прыкрасць Савельича, і хутка забыўся пра ўчорашняй віхуры, аб сваім важатыя і пра заечым кажусе.\nПрыехаўшы ў Оренбург, я прама з'явіўся да генерала. Я ўбачыў мужчыну росту высокага, але ўжо згорбленага стараста. Доўгія валасы яго былі зусім белыя. Стары полинялый мундзір нагадваў ваяра часоў Ганны Іаанаўны, а ў яго прамовы моцна адгукаўся нямецкі вымову. Я падаў яму ліст ад бацюшкі. Пры імя яго ён зірнуў на мяне хутка: «Поже мой! - сказаў ён. - Do Tavno, здаецца, Андрэй Пятровіч быў еше тваіх гадоў, а цяпер вось уш які ў яго молотец! брат, рамкі, рамкі!»- Ён распячатаў пісьмо і пачаў чытаць яго напаўголасу, робячы свае заўвагі. «" Міласэрны васпан Андрэй Карлавіч *, спадзяюся, што ваша правасхадзіцельства "... Гэта што за серемонии? FUJ, як яму не софестно! вядома: дысцыпліна перша справу, але ці так пішуць да старога камрад?.. "Ваша правасхадзіцельства не забылася" ... гм ... "і ... калі ... нябожчыкам фельдмаршалам Мін ... паходзе ... таксама і ... Каролинку" ... Эху, Bruder! так ён еше памятае старыя нашы свавольстваў? "Зараз аб справе ... Да вас майго валацугу" ... гм ... "трымаць у яжовых рукавіцах" ... Што такое ешовы рукавіц? Гэта павінна быць руская прымаўка ... Што такое "дершать ў ешовых рукавіцах"?»- паўтарыў ён, звяртаючыся да мяне.\n- Гэта значыць, - адказваў я яму з выглядам як мага больш нявінным, - абыходзіцца ласкава, не надта строга, даваць пабольш волі, трымаць у вожыкавых рукавіцах.\n«Гм, разумею ... "і не даваць яму волі" няма, відаць ешовы рукавіцы значыць не тое ... "Пры сем ... яго пашпарт" ... Дзе ж ён? А, вось ... "адпісаць у Сямёнаўскі" ... Добра, добра: усё будзе зроблена ... "Дазволіш без чыноў абняць сябе і ... старым таварышам і сябрам" - a! нарэшце здагадаўся ... і іншае і іншае ... Ну, бацюшка, - сказаў ён, прачытаўшы пісьмо і адклаўшы ў бок мой пашпарт, - усё будзе зроблена: ты будзеш афіцэрам пераведзены ў *** полк *, і каб табе часу не губляць, то заўтра ж едзь у Белогорск крэпасць, дзе ты будзеш у камандзе капітана Міронава, добрага і сумленнага чалавека. Там ты будзеш на службе сапраўднай, навучышся дысцыпліне. У Арэнбурзе рабіць табе няма чаго; рассейванне шкодна маладому чалавеку. А сёння міласьці просім: папалуднаваць у мяне ».\n«Час ад часу не лягчэй! - падумаў я пра сябе, - да чаго паслужыла мне то, што яшчэ ў чэраве маці я быў ужо гвардыі сяржантам! Куды гэта мяне завяло? У *** полк і ў глухую крэпасць на мяжу кіргіз-кайсацких стэпаў!..»Я паабедаў у Андрэя Карловіча, ўтрох з яго старым ад'ютантам. Строгая нямецкая эканомія панавала за яго сталом, і я думаю, што страх бачыць часам лішняга госцю за сваёю халастога бяседзе быў збольшага прычынаю паспешнага выдалення майго ў гарнізон. На другі дзень я развітаўся з генералам і адправіўся да месца майго прызначэння.\nМы ў фартэцыі жывем,\nХлеб ямо і ваду п'ём;\nА як лютыя ворагі\nПрыйдуць да нас на пірагі,\nЗадамо гасцям гулянку:\nЗарад карцеччу гармату.\nстарадаўнія людзі, мой бацюшка.\nБелогорск крэпасць знаходзілася ў сарака вёрст ад Арэнбурга. Дарога ішла па крутым беразе Яика. Рака яшчэ не замярзала, і яе свінцовыя хвалі сумна чарнелі ў аднастайных берагах, пакрытых белым снегам. За імі распасціраліся кіргізскія стэпы. Я пагрузіўся ў разважанні, Большую частку сумныя. Гарнізонная жыццё мала мела для мяне прывабнасці. Я ўяўляў сабе капітана Міронава, маёй будучыні начальніка, і ўяўляў яго строгім, злосным старым, не дасведчаным нічога, акрамя сваёй службы, і гатовым за ўсякую пусцяковіну саджаць мяне пад арышт на хлеб і на ваду. Між тым пачало змяркацца. Мы ехалі даволі хутка. «Ці з'яўляецца гэта далёка замкі?»- спытаў я ў свайго фурмана. «Не далёка, - адказваў ён. - Вунь ужо бачная ». - Я глядзеў ва ўсе бакі, чакаючы ўбачыць грозныя бастыёны, вежы і вал; але нічога не бачыў, акрамя вёсачкі, акружанай з бярвення плотам. З аднаго боку стаялі тры ці чатыры сьціртаю сена, напаўзавеянай снегам; з другога скрывілася млын, з лубачнымі крыламі, ляніва апушчанымі. «Дзе ж крэпасць?»- спытаў я са здзіўленнем. «Ды вось яна», - адказваў фурман, паказваючы на вёсачку, і з гэтым словам мы ў яе заехалі. Ля варот ўбачыў я старую чыгунную гармату; вуліцы былі цесныя і крывыя; хаты нізкія і большай часткай пакрытыя саломаю. Я загадаў ехаць да кашталяна, і праз хвіліну буда спынілася перад драўляным дамком, збудаваным на высокім месцы, блізу драўлянай жа царквы.\nНіхто не сустрэў мяне. Я пайшоў у сенцы і адчыніў дзверы ў пярэднюю. стары інвалід, седзячы на стале, нашывалі сінюю лату на локаць зялёнага мундзіра. Я загадаў яму далажыць пра мяне. «Увайдзі, бацюшка, - адказваў інвалід - нашы хаты ». Я ўвайшоў у чысценькую пакойчык, прыбраную па-старадаўняму. У кутку стаяў шафа з посудам; на сцяне вісеў дыплом афіцэрскі за шклом і ў рамцы; каля яго красаваліся лубочныя карцінкі, якія прадстаўляюць ўзяцце Кистрина і Ачакава *, таксама выбар нявесты і пахаваньне ката. У акна сядзела бабулька ў ватоўцы і з хусткай на галаве. Яна размотваць ніткі, якія трымаў, распялив на руках, крывой дзядок у афіцэрскім мундзіры. «Што вам заўгодна, бацюшка?»- спытала яна, працягваючы свой занятак. Я адказваў, што прыехаў на службу і зьявіўся па абавязку свайму да спадара капітану, і з гэтым словам звярнуўся было да Крываў дзядку, прымаючы яго за каменданта; але гаспадыня перапыніла затверженную мною прамову. «Івана Кузміч дома няма, - сказала яна;- ён пайшоў у госці да бацькі Гарасіма; да всё равно, бацюшка, я яго гаспадыня. Прашу шанаваць. Сядай, бацюшка ». Яна сказала так дзеўку і загадала ёй паклікаць ўрадніка. Дзядок сваім адзінокім вокам пазіраў на мяне з цікаўнасцю. «Смею спытаць, - сказаў ён - вы ў якім палку мелі ласку служыць?»Я задаволіў яго цікаўнасці. «А смею спытаць, - працягваў ён, - навошта мелі ласку вы перайсці з гвардыі ў гарнізон?»Я адказваў, што такая была воля начальства. «Чаятельно, за непрыстойныя гвардыі афіцэру ўчынкі », - працягваў нястомны вопрошатель. «Годзе хлусіць дробязі, - сказала яму капитанша;- ты бачыш, малады чалавек з дарогі стаміўся; яму не да цябе ... (трымай-ка рукі прамей ...). А ты, мой бацюшка, - працягвала яна, звяртаючыся да мяне, - не бядуй, што цябе ўпеклі ў наш глухмень. Не ты першы, ня ты апошні. сцерпіцца, злюбіцца. Швабрин Аляксей Іванавіч вось ужо пяты год як да нас пераведзены за смертазабойства. Бог ведае, які грэх яго паблытаў; ён, Там вы ідзяце см, паехаў за горад з адным паручнікам, Каб vzyali з мячамі soboyu, ды і ну сябар у сябра пырять; а Аляксей Іванавіч і закалоў паручніка, ды яшчэ пры двух сведках! Што загадаеш рабіць? На грэх майстра няма ».\nУ гэты момант вярнуўся ураднік, малады і станісты казак. «Максімыч! - сказала яму капитанша. - Адвядзі г. афіцэру кватэру, Для pochishte ». - "Слухаю, Васіліса Ягораўна, - адказваў ураднік. - Ці не змясціць Ці яго благароддзе да Івана Паляжаева?»-« Хлусіш, Максімыч, - сказала капитанша;- у Паляжаева і так цесна; ён жа мне кум і памятае, што мы яго начальнікі. завядзі г. афіцэра ... як ваша імя і імя па бацьку, мой бацюшка? Пётр ANDREIĆ?.. Otvedi Пятра ANDREIĆ да насеннаму Body. ён, махляр, конь сваю пусціў да мяне ў агарод. ну, што, Максімыч, ці ўсё шчасна?»\n- Усё, слава богу, ціха, - адказваў казак;- толькі капрал Прохараў пабіўся ў лазні з Усцінаў Негулиной за хеўру гарачай вады.\n- Іван Игнатьич! - сказала капитанша крывым дзядку. - разбярыцеся Прохарава з Усцінаў, хто мае рацыю, хто вінаваты. Ды абодвух і пакарай. ну, Максімыч, ідзі сабе з богам. Пётр ANDREIĆ, Максімыч завядзе вас на вашу кватэру.\nЯ адкланяўся. Ураднік прывёў мяне ў хату, якая стаяла на высокім беразе ракі, на самым краі крэпасці. Палова хаты занятая была сям'ёй Сямёна Кузавы, іншую адвялі мне. Яна складалася з адной святліцы, даволі ахайнай, падзеленай напалам перагародкай. Савельич стаў у ёй распараджацца; я стаў глядзець у вузенькую акенца. Перада мною распасціралася сумная стэп. Накасяк стаяла некалькі хатак; па вуліцы блукала некалькі курэй. старая, стоячы на ганку з карытам, клікала свіней, якія адказвалі ёй прыязным рохканнем. І вось у якім баку асуджаны я быў праводзіць маю маладосць! Туга ўзяла мяне; я адышоў ад акна і лёг спаць без вячэры, нягледзячы на ўмаўленьня Савельича, які паўтараў са скрухай: «Госпадзе Ўладару! нічога не ёсць і не выбіраюць! Што скажа пані, калі дзіця занеможет?»\nНа другі дзень я толькі што стаў апранацца, як дзверы адчыніліся, і да мяне ўвайшоў малады афіцэр невысокага росту, з тварам смуглявым і хвацка непрыгожым, але надзвычай жывым. "Прабачце мяне, - сказаў ён мне па-французску, - што я без цырымоніі прыходжу з вамі пазнаёміцца. Учора даведаўся я аб вашым прыездзе; жаданне ўбачыць нарэшце чалавечы твар так авалодала мною, што я не вытрымаў. Вы гэта зразумееце, калі пражывеце тут яшчэ некалькі часу ». - Я здагадаўся, што гэта быў афіцэр, выпісаны з гвардыі за паядынак. Мы адразу пазнаёміліся. Швабрин быў вельмі не дурны. Гутарка яго быў остер і занимателен. Ён з вялікай вясёлай апісаў мне сямейства каменданта, яго грамадства і край, куды завяла мяне лёс. Я смяяўся ад чыстага сэрца, як увайшоў да мяне той самы інвалід, які чыніў мундзір ў пярэдняй каменданта, і ад імя Васілісы Ягораўны паклікаў мяне да іх абедаць. Швабра падахвоціўся ісці са мною разам.\nПадыходзячы да каменданцкай дому, мы ўбачылі на пляцоўцы чалавек дваццаць старэнькіх інвалідаў з доўгімі косамі і ў трохкутных капялюшах. Яны выбудаваны былі стойцы смірна. Наперадзе стаяў камендант, стары бадзёры і высокага росту, у каўпаку і ў китайчатом халаце. Uvidya нас, ён да нас падышоў, сказаў мне некалькі ласкавых слоў і стаў зноў камандаваць. Мы спыніліся было глядзець на вучэнне; але ён прасіў нас ісці да Васілісе Ягораўне, абяцаючы быць ўслед за намі. «А тут, - дадаў ён, - няма чаго вам глядзець ».\nВасіліса Ягораўна прыняла нас папросту і гасцінна і абышлася са мною як бы й век была знаёмая. Інвалід і Палашка накрывалі стол. «Што гэта мой Іван Кузміч сёння так завучыць! - сказала комендантша. - Палашка, пакліч пана абедаць. Ды дзе ж Маша?"- Тут увайшла дзяўчына гадоў осьмнадцатом, круглатвары, rumyanaya, з светла-русымі валасамі, гладка зачэсаны за вушы, якія ў ёй так і гарэлі. З першага погляду яна не вельмі мне спадабалася. Я глядзеў на яе з прадузятасцю: Швабрин апісаў мне Машу, капітанскую дачка, дасканалай дурочка. Мар'я Іванаўна села ў кут і пачала шыць. Між тым падалі капуста. Васіліса Ягораўна, не бачачы мужа, другі раз паслала за ім Палашка. «Скажы пану: госці-дэ чакаюць, капуста простынут; слава богу, ученье не сыдзе; паспее накрычаць ». - Капітан неўзабаве ўвайшоў, які суправаджаецца крывым дзядком. "Што гэта, мой бацюшка? - сказала яму жонка. - стравы даўным-даўно пададзена, а цябе не дозовешься ». - «А чуеш ты, Васіліса Ягораўна, - адказваў Іван Кузміч, - я быў заняты службай: солдатушек вучыў ». - «І, поўна! - запярэчыла капитанша. - Толькі слава, што салдат вучыш: ні ім служба не даецца, ні ты ў ёй толку не зведаеш. Сядзеў бы дома ды богу маліўся; так было б лепш. дарагія госці, міласьці просім за стол ».\nМы селі абедаць. Васіліса Ягораўна не сціхала ні на хвіліну і абсыпала мяне пытаннямі: хто мае бацькі, жывыя яны, дзе жывуць і якое іх стан? Ён пачуў, што ў бацюшкі трыста душ сялян, «Ці лёгка! - сказала яна, - бо ёсць жа на свеце багатыя людзі! І ў ЗША, мой бацюшка, усяго-то душ адна дзеўка Палашка, што слава Богу, жывем памаленьку. адна бяда: Маша; девка на выданье, а какое у ёй пасаг? часты грэбень, ды венік, Gold Body (свабодны бог!), з чым у лазню схадзіць. добра, калі знойдзецца добры чалавек; а то сядзі сабе ў дзеўках векавечнай нявестаю ». - Я зірнуў на Марью Іванаўну; яна ўся пачырванела, і нават слёзы капнуў на яе талерку. Мне было шкада яе, і я спяшаўся перамяніць размова. "Я чуў, - сказаў я досыць недарэчы, - што на вашу крэпасць збіраюцца напасці башкирцы ». - «Хто, бацюшка, ты зрабіў ласку гэта чуць?»- спытаў Іван Кузміч. «Мне так казалі ў Арэнбурзе», - адказваў я. «Дробязь! - сказаў камендант. - У нас даўно нічога не чуваць. Башкирцы - народ напалоханы, і kirgiztsы prouchenы. Нябось на нас не сунуцца; а насунуць, так я такую задам пострах, што гадоў на дзесяць суцішыць ». - «І вам не страшна, - працягваў я, звяртаючыся да капитанше, - заставацца ў крэпасці, схільнай такім небяспекам?»-« Звычка, мой бацюшка, - адказвала яна. - Таму гадоў дваццаць як нас з палка перавялі сюды, і не дай божа, як я баялася праклятых гэтых Нехрысці! як завижу, бывала, рысьи шапкі, ды як заслышу іх віск, верыш Ці, бацька мой, сэрца так і замрэ! А цяпер так прывыкла, што і з месца не крану, як прыйдуць нам сказаць, што злодзеі каля крэпасці гойсаюць ».\n- Васіліса Ягораўна прехрабрая дама, - заўважыў важна Швабрин. - Іван Кузміч можа гэта засведчыць.\n- Так, чуеш ты, - сказаў Іван Кузміч;- баба-то ні з баязлівых.\n- А Мар'я Іванаўна? - спытаў я, - гэтак тое самае смела, як і вы?\n- Адважная Ці Маша? - адказвала яе маці. - Няма, Маша баязліўка. Да гэтага часу не можа чуць стрэлу з стрэльбы: так і затрымціць. А як таму два гады Іван Кузміч выдумаў ў мае імяніны паліць з нашай гарматы, так яна, мая галубка, ледзь са страху на той свет не адправілася. З тых часоў ужо і ня палим з праклятай гарматы.\nМы ўсталі з-за стала. Капітан з капитаншею адправіліся спаць; а я пайшоў да Швабрину, з якім і правёў цэлы вечар.\n- У абраным, і стань жа ў позитуру.\nпаглядзіш, пракалю як я тваю постаць!*\nПрайшло некалькі тыдняў, і жыцьцё маё ў Белогорск крэпасці зрабілася для мяне не толькі ніштаваты, але нават і прыемна. У доме каменданта быў я прыняты як родны. Муж і жонка былі людзі самыя шаноўныя. Іван Кузьміч, які выйшаў у афіцэры з салдацкіх дзяцей, быў чалавек неадукаваны і просты, але самы сумленны і добры. Жонка яго ім кіравала, што ўзгоднена з яго бестурботнасці. Васіліса Ягораўна і на справы службы глядзела, як на свае гаспадарскія, і кіравала моцаю так дакладна, як і сваім домком. Мар'я Іванаўна хутка перастала са мною ужо баяцца. мы пазнаёміліся. Я ў ёй знайшоў разважную і адчувальную дзяўчыну. Незаўважным чынам я прывязаўся да добрага сямейства, нават да Івана Игнатьичу, крывым Гарнізон паручнік, пра які Швабрин выдумаў, быццам бы ён быў у недазваляльнай сувязі з Васіліса Ягораўна, што не мела і цені праўдападабенства; але Швабрин пра тое не вельмі хваляваўся.\nЯ быў выраблены ў афіцэры. Служба мяне не абцяжарвала. У богасцеражонай крэпасці не было ні аглядаў, ні вучэнняў, ні варты. Камендант па ўласнай ахвоце вучыў часам сваіх салдат; але яшчэ не мог дамагчыся, каб усе яны ведалі, якая бок правая, якая левая, хоць многія з іх, каб у тым не памыліцца, перад кожным абаротам клалі на сябе знак крыжа. У Швабрина было некалькі французскіх кніг. Я стаў чытаць, і ўва мне абудзілася паляванне да літаратуры. Па раніцах я чытаў, практыкаваўся ў перакладах, а часам і ў сачыненні вершаў. Абедаў амаль заўсёды ў каменданта, дзе звычайна праводзіў рэшту дня і куды ўвечары часам з'яўляўся бацька Герасім з жонкаю Акулін Памфиловной, першаю вестовщицею ва ўсім околодке. З А. И.Швабриным, зразумела, бачыўся я кожны дзень; але час ад часу гутарка яго рабілася для мяне менш прыемна. Заўсёдныя жарты яго наконт сям'і каменданта мне вельмі не падабаліся, асабліва з'едлівыя заўвагі пра Мар'ю Іванаўне. Іншага грамадства ў крэпасці не было, але я іншага і не жадаў.\nНягледзячы на прадказанні, башкирцы не абураліся. Спакой валадарыла вакол нашай крэпасці. Але свет быў перапынены незапным междуусобием.\nЯ ўжо казаў, што я займаўся літаратурай. досведы мае, для тагачаснага часу, былі ладна, і Аляксандр Пятровіч Сумароков, некалькі гадоў пасля, вельмі іх выхваляцца. Аднойчы атрымалася мне напісаць песеньку, якой быў я задаволены. вядома, што выдумшчыкі часам, пад выглядам патрабаванні саветаў, шукаюць прыхільнага слухача. Такім чынам, перапісаў маю песеньку, я панёс яе да Швабрину, які адзін ва ўсёй крэпасці мог ацаніць творы паэтаў. Пасля маленькага прадмовы выняў я з кішэні свой сшытак і прачытаў яму наступныя вершыкі:\nДумка любоўная вынішчаючы,*\nТщусь выдатную забыць,\nЗнішчылі мой супакой.\n- Як ты гэта знаходзіш? - спытаў я Швабрина, чакаючы пахвалы, як даніны, мне абавязкова следуемой. Але і на вялікую мой жаль, швабра, звычайна паблажлівы, рашуча аб'явіў, што песня мая нядобрая.\n- Чаму так? - спытаў я яго, хаваючы сваю прыкрасць.\n- Таму, - адказваў ён, - што такія вершы вартыя настаўніка майго, Васіль Кирилыча Тредьяковского, і вельмі нагадваюць мне яго любоўныя куплетцы.\nТут ён узяў ад мяне сшытак і пачаў неміласэрна разбіраць кожны верш і кожнае слова, здзекуючыся з мяне самым колкім чынам. Я не вытрымаў, вырваў з рук ягоных маю сшытак і сказаў, што ўжо зроду ня пакажу яму сваіх твораў. Швабрин пасмяяўся i з гэтай пагрозай. «Паглядзім, - сказаў ён, - не адмаўляешся Ці ты сваё слова: вершапісцаў патрэбен слухач, як Івану Кузміч графінчык гарэлкі перад абедам. А хто гэтая Маша, перад якой тлумачыцца ў пяшчотнай страсці і ў любоўнай пошасці? Ужо не Мар'я ль Іванаўна?»\n- Не твая справа, - адказваў я пахмура, - хто б ні была гэтая Маша. Я не патрабую ні твайго меркавання, ні тваіх здагадак.


Лидары незалежнага прафсаюзнага руху: Нам абвешчаная вайна... - Белорусский Конгресс Демократических Профсоюзов (БКДП\nЛидары незалежнага прафсаюзнага руху: Нам абвешчаная вайна…\nЗімін: «Мэтанакіраваны накат на зьнішчэньне апанэнтаў»\nСтаршыня Беларускага незалежнага прафсаюзу Мікалай Зімін заявіў у інтэрвію Свабодзе, што адміністрацыя «Беларуськалія» распачала арганізаваны наступ на іх арганізацыю.\n«Звыш 600 чалавек знаходзіліся ў двух суполках, — кажа суразмоўца. — Але пасьля ўсіх рэарганізацый адміністрацыя выставіла ўльтыматум: або вы ў НПГ, або ў „Белхімпрафсаюзе“. Такая катэгарычнасьць прывяла да таго, што вось гэтыя 600 чалавек сышлі адусюль — і зь Незалежнага прафсаюзу, і з афіцыйнага. Па сутнасьці, многія проста пакінулі прафсаюзныя шэрагі. І калі прыкінуць гэтых людзей і яшчэ 400 чалавек у „Раммантажбудзе“ — наймальнік сам зьбіраў заявы пра выхад з НПГ — будзе 1000 з гакам».\nПа словах Мікалая Зіміна, як «правільна» сябе паводзіць у цяперашняй сытуацыі, дэманструе ўласным прыкладам кіраўніцтва «Беларуськалія» — пасьля гендырэктара Івана Галаватага масава пераходзяць у дзяржаўныя прафсаюзы іншыя прадстаўнікі адміністрацыі.\n«Па сутнасьці, нам абвешчаная вайна, — кажа Мікалай Зімін. — Спачатку дэманстратыўна ўступіў у „Белхімпрафсаюз“ дырэктар, потым стаў туды заганяць сваіх адміністратараў, зь Незалежнага прафсаюзу пачалі выціскаць нашых ІТРаўцаў. Накат на зьнішчэньне апанэнтаў. Наперадзе выбары, Лукашэнка сам прагаварыўся, што трэба зрабіць так, каб людзям нават не было неабходнасьці выбіраць, ніякай альтэрнатывы. Схема, мяркуючы па ўсім, ажыцьцяўляецца — зачыстка па ўсім фронце».\nБКДП: «Афіцыйныя суполкі рэгіструюць, незалежныя вынішчаюць»\nЯк удакладняе лідэр Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў (БКДП) Аляксандар Ярашук, ад пачатку году адміністрацыя прадпрыемства «Беларуськалій» рознымі спосабамі прымусіла пакінуць Незалежны прафсаюз гарнякоў (НПГ), які ўваходзіць у склад Беларускага незалежнага прафсаюзу (БНП), каля 1000 чальцоў з агульных 4000.\nЦіск пачаўся 2 гады таму, калі было прынятае рашэньне вывесьці зь «Беларуськалія» па аўтсорсінгу (перадача на падставе дамовы пэўных функцый вытворчай дзейнасьці іншай арганізацыі ў гэтай жа галіне. — РС) дапаможныя вытворчасьці.\nУ структуры трэсту «Раммантажбуд» да нядаўняга часу працавалі чатыры сотні сябраў Незалежнага прафсаюзу гарнякоў. Але была ўтвораная юрыдычная асоба, якая атрымала статус даччынага прадпрыемства. Наймальнік заявіў пра неабходнасьць стварэньня новай пярвічнай арганізацыі.\n«Паколькі Беларусь — адзіная краіна на постсавецкай прасторы, якая патрабуе дазвольнага прынцыпу стварэньня прафсаюзаў, як сябра Нацыянальнай рады па працоўных і сацыяльных пытаньнях я патрабаваў, каб у генэральным пагадненьні з урадам было зафіксавана: пры структурных пераўтварэньнях арганізацыі рэгіструюцца аўтаматычна. Але калі афіцыйныя прафсаюзы зарэгістравалі, то нам знайшлі нагоду адмовіць», — патлумачыў Аляксандар Ярашук.\nПаводле ягоных слоў, за 20 апошніх гадоў улады не зарэгістравалі ніводнай суполкі незалежнага прафсаюзу. Фактычна і цяперашняя рэарганізацыя праведзеная з адной мэтай — каб ліквідаваць нежаданую прафсаюзную суполку, — лічыць Аляксандар Ярашук.\n«Мы падалі дакумэнты на рэгістрацыю, гэта фармальная працэдура. Але відавочна, што Салігорскі райвыканкам атрымаў загад на нэўтралізацыю. Нахабна сябе паводзілі: то ня сплачаныя пошліны, хоць ёсьць банкаўскія плацяжы, то не хапае дакумэнтаў, якіх — ня ведаюць. Урэшце гендырэктар, які яшчэ і чалец райвыканкаму, на запыт сябраў прафсаюзу адносна рэгістрацыі адказаў наступнае: ня бачу неабходнасьці мець яшчэ адну арганізацыю, працаўнікі і так абароненыя калектыўнай дамовай».\n«Беларуськалій»: «Прыватныя прафсаюзы добраахвотныя»\nПаводле інфармацыі лідэра БКДП, у Салігорску была кіраўніца прэзыдэнцкай адміністрацыі Натальля Качанава, якая мела сустрэчу з гендырэктарам прадпрыемства Іванам Галаватым. Прафсаюз пасьля гэтага зарэгістравалі, але вынік аказаўся супрацьлеглы — зь Незалежнага прафсаюзу пачаўся масавы выхад гарнякоў.\n«Падобна, улада прыняла рашэньне ўзяць рэванш і паставіла задачу зьнішчыць Незалежны прафсаюз гарнякоў, — кажа Аляксандар Ярашук. — Узяты на ўзбраеньне самы брыдкі спосаб барацьбы зь незалежнымі структурамі — людзей праўдамі і няпраўдамі прымушаюць выходзіць з НПГ і ўступаць у дзяржаўныя прафсаюзы. Дарэчы, гендырэктар „Беларуськалія“ сам стаў чальцом афіцыйнага „Белхімпрафсаюзу“, цягнучы туды і сваіх падначаленых».\nНамесьнік генэральнага дырэктара «Беларуськалія» па працы са СМІ Вадзім Шмак у размове са Свабодай абверг інфармацыю, што адміністрацыя прадпрыемства чыніць ціск на прафсаюз гарнякоў.\n«Я нічога ня ведаю, няма такой інфармацыі. Прыватныя прафсаюзы ў нас добраахвотныя», — сказаў афіцыйны прадстаўнік «Беларуськалія» Вадзім Шмак.\nЯрашук: «Будзем скардзіцца ў Міжнародную арганізацыю працы»\nАляксандар Ярашук сказаў Свабодзе, што сумесна з прафсаюзным актывам распрацаваны плян дзеяньняў, які будзе агучаны 11 красавіка на паседжаньні рады БКДП. Пра сытуацыю зь незалежнымі прафсаюзамі ў Беларусі будзе праінфармаванае кіраўніцтва Міжнароднай арганізацыі працы (МАП).\n«Канечне, выклік сур’ёзны, даўно такога не было, — кажа ён. — Хоць, безумоўна, нешта падобнае чакалася ў любы момант, мы ж ведаем, у якой краіне жывём. Таму зьбіраемся адказваць асымэтрычна, але адэкватна. Думаю, так проста ім гэта з рук ня сыдзе, праўда на нашым баку. Будзем прымаць на радзе адмысловую заяву, пойдзе інфармацыя і ў адпаведны камітэт па свабодзе аб’яднаньняў Міжнароднай арганізацыі працы і непасрэдна на імя гендырэктара МАП».\nАпроч апэляцыі да міжнародных інстанцый, прафсаюзныя актывісты пакідаюць за сабой права паскардзіцца на адміністрацыю «Беларуськалія» ў пракуратуру.


Дасье ў карыкатурах: Грамадзянская вайна ў ЗША 2.0 | Новы Час\nДасье ў карыкатурах: Грамадзянская вайна ў ЗША 2.0\nЁсць усе падставы меркаваць, што прэзідэнцкая кампанія, якая зараз стартуе за акіянам, пройдзе ў атмасферы блізкай па градусу напружанасці да адкрытага грамадзянскага канфлікту. Як заўжды, не абышлося без Дональда Трампа.\nУсё пачалося з ліпеньскіх твітаў Трампа, накіраваных супраць чатырох маладых сябровак Дэмпартыі, якія былі ўпершыню абраны ў Кангрэс у лістападзе мінулага года. Трамп напісаў, што тыя ненавідзяць Амерыку, а самі прыехалі з бедных краін, куды ім варта вымесціся. Прэзідент адразу ж трапіў пад шквал крытыкі за расісцкія каментары, а шматлікія карыкатурысты прыняліся высмейваць той момант, што тры з чатырох адрасатак прэзідэнцкага паслання нарадзіліся ў ЗША. «Я тутэйшая», — кажа Трампу адна з дэмакратак на карыкатуры выдання Willmigton Star News.\nАдначасова ў грамадстве пачаўся іранічны флэшмоб па пошуку таго, хто па логіцы Трампа павінен пакінуць краіну. Сярод кандыдатаў на дэпартацыю апынулася і статуя Свабоды — сімвал ЗША, якая, як вядома, з'яўляецца падарункам французскай рэспублікі. На карыкатуры выдання Evveret Herald фанаты Трампа прапануюць статуі адправіцца туды, адкуль яна прыехала.\nСмех смехам, а на самай справе пасля абрання на пасаду прэзідэнта Дональда Трампа па ўсёй краіне пачасціліся паведамленні аб злачынствах на глебе ксенафобіі. Спіс інцыдэнтаў шырокі: ад нападаў з прычыненнем цялесных пашкоджанняў да размалёўвання расісцкімі графіці сінагог і пагроз на адрас мігрантаў. Многія звязваюць гэта з тым, што Трамп адкрыта фліртуе з праварадыкальнай публікай. Нядзіўна, што апошнія пачуваюцца беспакаранымі. Графічна гэты працэс прадстаўлены на малюнку выдання Buffalo Tribune. Мастак намаляваў як Трамп нібы тых рыбак падкормлівае актывістаў расісцкай групоўкі Ку-Клус-Клан.\nСамае цікавае, што Трамп насуперак крытыцы працягвае гнуць сваю лінію. У адказ на крытыку за свае твіты ён заклікаў да забароны мясцовай антыфашысцкай арганізацыі і назваў нацыстаў «вельмі прыемнымі людзьмі». У гэтым плане прэса не выключае, што Трамп падчас кампаніі будзе адкрыта распальваць расавую варожасць намагаючыся актывізаваць правы сегмент свайго электарату. Прычым такі прыём сапраўды працуе: папулярнасць Трампf сярод членаў Рэспубліканскай партыі пасля апісанага скандалу вырасла на 5 пунктаў і склала 72%. Феномен электарату Трампа даўно цікавіць карыкатурыстаў. Так, на малюнку выдання Maiami Herald прыхільніка прэзідэнта здзіўляе прапанова суразмоўцы «пачытаць».\nМіж іншым, 3 жніўня ў горадзе Эль-Паса на мяжы ЗША і Мексікі падчас страляніны ў гандлёвым цэнтры загінулі дваццаць чалавек. Паведамляецца, што падазраваны прытрымліваецца неанацысцкіх поглядаў. Перад гэтым ён выклаў у сеціва свой маніфест, накіраваны супраць імігрантаў. Аўтар таксама заявіў, што згодзен з пазіцыяй Трампа па пытаннях іміграцыі, што дало падставы апазіцыі казаць аб асабістай адказнасці прэзідэнта за трагедыю. На іх думку, трампаўская рыторыка нянавісці падчас кампаніі 2020-га можа справакаваць шмат падобных інцыдэнтаў, якія ў выніку могуць сарваць выбары і выклікаць хаос.\nТакога ж меркавання прытрымліваецца і мастак рэсурсу Cagle cartoons. Ён адлюстраваў Трампа ў выгляде Джэка Рыппера — героя вядомай чорнай камедыі «Доктар Стрэйнджлав, або Як я перастаў баяцца і палюбіў бомбу» (рэж. Стэнлі Кубрык). У фільме Рыппер на глебе антыкамуністычнай параноі, у абыход вышэйшага камандавання ЗША вярхом на атамнай бомбе адпраўляецца ў напрамку СССР, правакуючы планетарны апакаліпсіс. На малюнку апакаліпсіс арганізуе Трамп, седзячы на фугасе пад назвай «нянавісць», што ляціць у бок ЗША.


«Сардэчны» пераслед жыхароў Новай Баравой: 200 базавых і 77 «сутак» на васьмёра\nhttps://spring96.org/be/news/103093 2021 2021-04-24T14:14:30+0300 2021-04-24T14:14:30+0300 2021-04-26T09:50:57+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/baravaya_2021.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nпад'езд аднаго з дамоў у Новай Баравой\n21-23 красавіка ў "пратэстным" пасёлку Новая Баравая прайшлі затрыманні жыхароў у іх уласных кватэрах. Блогеру Антону Матольку чытачы даслалі відэа, на якім невядомыя з сякерай, кувалдай і бензарэзам ходзяць па пад'ездах дамоў. Затрымання праходзілі ўвечары каля 20:00-22:00. У дамах праходзілі ператрусы/агляды, а на жыхароў склалі пратаколы па арт. 24.23 КаАП – удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве або пікетаванні. На судзе нашым валанцёрам і валанцёркам стала вядомая прычына «хапуна» – сардэчкі на вокнах. Менавіта такая фармуліроўка гучала нават і ў пастановах на агляды.\nСправы васьмі жыхароў «НБ» разглядалі ў судзе Мінскага раёна. «Вясна назірае» распавядае, як судзілі затрыманых за «сардэчкі».\n32-гадовага праграміста Сямёна Корабава затрымалі дома ўвечары 21 красавіка падчас "рэйду" ў Новай Баравой. На наступны дзень ягоную справу разглядзеў суддзя Вадзім Казей. Згодна пратаколу па арт. 24.23 КаАП, Сямён «правёў пікетаванне з мэтай публічнага выказвання грамадска-палітычных інтарэсаў, шляхам размяшчэння на вокнах дзесяць чырвоных сардэчак, чым наўмысна парушыў закон аб масавых мерапрыемствах».\nМужчына на судзе растлумачыў, што сардэчкі вывесіў у пачатку сакавіка для ўпрыгожвання, каб радаваць астатніх жыхароў двара, а не для выказвання пратэсту. Але суддзя Казей не паверыў яму і ацаніў гэта "правапарушэнне" у 10 сутак адміністрацыйнага арышту.\n39-гадовага Аляксандра Геранскага таксама абвінавацілі ў пікетаванні, толькі на гэты раз – трыма белымі сардэчкамі. Затрымалі мужчыну дома каля 21:40 21 красавіка. Аляксандр распавёў на судзе, што сардэчкі вывесіў восьмага сакавіка, каб парадаваць жонку і астатніх жанчын двара. Суддзя Анжаліка Казлова пацікавілася, кім была арганізаваная гэтая акцыя "Павіншуйце жанчын" і што наогул пазначае і сімвалізуе белае сардэчка. Гэтак жа суддзя ўдакладняла, якіх колераў віселі сардэчкі ў суседзяў і здзівілася, што Аляксандр не звяртаў на гэта ўвагу.\n- І што, Вы самі выразалі гэтыя сардэчкі?\n- Дык а Вы не звярталі ўвагу, што на вокнах іншых кватэр вісяць сардэчкі чырвонага колеру, якія разам з Вашымі белымі ўтвараюць спалучэнне ў выглядзе БЧБ-сцяга? Вы не заўважалі гэта паўтара месяца?\n- Не, я не бачыў.\n- Дык Вы вырашылі такім спосабам сваю жонку павіншаваць, ці ўсё ж такі іншых жанчын?\n- Сваю і іншых.\nУ матэрыялах справы гэтак жа маецца інфармацыя аб "паведамленні, што магчыма жыхары дома з'яўляюцца ўдзельнікамі тг-чата, задача якога – дэстабілізацыя сітуацыі ў краіне". Але што гэта за паведамленне і ад каго – невядома.\n- Навошта Вы размясцілі сардэчкі чырвонага колеру?\n- Вывесіў на дзень святога Валянціна.\n- Не, Вы мне растлумачыце, навошта трэба было вывешваць гэта на вокны? Ладна чырвоныя сардэчкі, але белыя лісты пад імі навошта? Гэта да якога свята Вы іх вывесілі?\n- Я не магу адказаць на гэтае пытанне.\n- А Вам вядома, што пратэстны рух, які пачаўся яшчэ нават раней за жнівень і праходзіць да гэтага часу, сімвалам абралі БЧБ-сцяг і любую іншую сімволіку ў гэтых колерах?\nСуддзя Казлова зноў распытвала, ці ведае Гатоўскі аб тым, што "яго чырвоныя сардэчкі разам з белымі ў суседзяў утваралі БЧБ-сцяг". Таксама яна вельмі нервова даведвалася, чаму "ледзь не ў кожным акне раёна Новай Баравой вісяць гэтыя то белыя, то чырвоныя сардэчкі".\nУ рапарце ўчастковага Бараўлянскага РУУСа Міхалевіча сказана, што паведамленне аб вывешаным 25 сакавіка БЧБ-сцягу паступіла ад супрацоўнікаў АМАПа. Важна адзначыць, што дома ў яго шукалі БЧБ-сардэчкі, як і ў астатніх затрыманых у той дзень, але ў пратаколе агляду сказана, што "быў знойдзены БЧБ-сцяг, ліст з выявай Пагоні, але ніякіх БЧБ-сардэчак знойдзена не было".\nСуддзя Колабаў пацікавіўся, ці меў намер Павел выказаць свой палітычны настрой такім чынам. Хлопец адказаў, што "меў намер выказаць толькі сваю любоў усім грамадзянам". Антон Колабаў не прасякнуўся да дадзенай заявы і пакараў Паўла 10-сутачным арыштам.\nДа 28-гадовага Арцёма Шклярыка 22 красавіка таксама прыйшлі супрацоўнікі міліцыі. Прычына ўсё тая ж – белыя сардэчкі. Іх у яго на акне вісела пяць. Арцём, як і ўсе, вырашыў проста ўпрыгожыць свае вокны, але па пратаколу па арт. 24.23 КаАП ён зрабіў гэта для выказвання сваіх палітычных настрояў. Па рашэнні суддзі Антона Колабава Арцём будзе адбываць 10-сутачны арышт.\n24.04.2021 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, грамадства, ціск, свабода мірных сходаў


Як прайшоў танцавальны флэшмоб супраць гвалту. ВІДЭА\n14 люты 2020, 23:12\nУжо пяць гадоў ва ўсім сьвеце 14 лютага жанчыны выходзяць на вуліцу і танцуюць супраць гвалту. Такім чынам яны паказваюць іншым, што трэба змагацца з хатнім гвалтам. Сёлета танцавальны флэшмоб супраць гвалту над жанчынамі One Billion Rising зладзілі ў гандлёвым цэнтры «Сталіца». Упершыню за пяць гадоў акцыю дазволілі правесьці ў грамадзкім месцы.\nМіжнародная акцыя One Billion Rising праводзіцца кожнага 14 лютага ад 2012 году. Дзень сьвятога Валянціна выбралі, бо «каханьне не павінна раніць», а арганізатары адзначаюць, што больш як 600 мільёнаў жанчын цяпер жывуць у краінах, дзе хатні гвалт ня лічыцца злачынствам. Да танцаў за сьвет бяз гвалту далучыліся жанчыны больш як з 200 краін. У розныя гады арганізатарамі флэшмобу ў Беларусі былі розныя фэмінісцкія арганізацыі і ініцыятывы, сярод якіх ГА «Радзіслава» і сацыяльна-спартыўны праект «Здольная».\nУ Беларусі флэшмоб прайшоў пяты раз. І толькі цяпер арганізатаркі — сёлета гэта «Цэнтар па прасоўваньні правоў жанчын — Яе правы» — змаглі атрымаць дазвол на танцы ў публічным месцы. Летась флэшмоб плянавалі правесьці ў ГЦ «Dana Mall», але міліцыя не дазволіла.\nМіліцыя забараніла танцы супраць гвалту, пакуль ня будзе дазволу Менгарвыканкаму


Парламент Малдовы прызначае новы ўрад - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 27 лiстапада 2020, Пятніца, 2:47\nПарламент Малдовы прызначае новы ўрад\nЯго ўзначаліў былы дарадца Дадона.\nКандыдат у прэм'ер-міністры Малдовы Іён Кіку, які быў дарадцам у эканамічных пытаннях прэзідэнта Ігара Дадона, выступіў з прамовай на пасяджэнні парламента. Незадоўга да гэтага парламенцкі юрыдычны камітэт зацвердзіў прадстаўлены спіс новага ўрада.\nПра гэта паведамляе «Еўрапейская праўда» са спасылкай на TV8.\nНа пасаду міністра замежных спраў Кіку вылучыў кандыдатуру замежнапалітычнага дарадцы Дадона Аўрэлію Чакая, а ў праграме ўрада прадугледжанае «ўзмацненне супрацоўніцтва з Еўрапейскім Звязам, стратэгічнае партнёрства з ЗША і Расейскай Федэрацыяй, а таксама паглыбленне дружалюбных стасункаў з суседнімі дзяржавамі».\nУсяго ў праграме ўрада прадугледжаныя некалькі дзеянняў, якія будуць мець як неадкладны характар, так і доўгатэрміновы.\nНапрыклад, Кіку абяцае «выпраўленне памылак, дапушчаных у рэформе правасуддзя, і пакарання тых, хто абясцэніў банкаўскую сістэму, і тых, каму бракавала штата Кішынёўскага міжнароднага аэрапорта».\nУ праграме таксама пазначанае «неадкладнае выпраўленне закона аб бюджэце на 2019 год, каб мець магчымасць выплачваць заробкі некалькім катэгорыям бюджэтнікаў».\nЁн адзначыў, што рэформы юстыцыі і пракуратуры з'яўляюцца прыярытэтнымі кірункамі для ўрада, як і рэформа Вышэйшай судовай палаты і працэдуры прызначэння суддзяў. Усё трэба гарманізаваць у адпаведнасці з рэкамендацыямі Венецыянскай камісіі, мяркуе палітык.\nПасля дэпутаты прагаласуюць за прапанаваны Іёнам Кіку Кабінет міністраў, пытанні да кандыдата ў прэм'еры ўжо пачаліся.\nІён Кіку са снежня 2018 года быў міністрам фінансаў ва ўрадзе Дэмакратычнай партыі. Пасля змены ўлады ў чэрвені 2019 Дадон прызначыў яго сваім дарадцам у эканамічных пытаннях.\nРаней прарасейская Партыя сацыялістаў Малдовы (ПСРМ) наважыла сфармаваць урад меншасці пасля таго, як праеўрапейскі ўрад Санду быў адпраўлены ў адстаўку.\n22.11 Апазнаная большасць удзельнікаў банды Эйсмант-Баскава 129,661\n20.11 Расшыфроўка размоў бандытаў з атачэння Лукашэнкі 117,545\n23.11 Праваслаўны арцыбіскуп адлучыў Лукашэнку ад царквы і аддаў яго анафеме 95,826\n21.11 «Ъ»: Перад Лаўровым пастаўленая задача вярнуць да розуму Лукашэнку 81,099\n20.11 Выкрыццё АЗГ Лукашэнкі: Эйсмант і Баскаў абмяркоўваюць праз тэлефон напад на беларусаў 80,206


Надзея Каткавец: Жартую, што, калі пайду на пенсію, мабыць, перавучуся і буду экскурсаводам\nЛукашенко: Россия не пропускает казахстанскую нефть в Беларусь124\n16 ноября 2012 в 11:45\nВось ужо больш чым паўгода прайшло, як Надзея Каткавец узначаліла Дэпартамент аграпрамысловай палітыкі Еўразійскай эканамічнай камісіі ў Маскве. За гэты час дала інтэрв'ю ўжо некалькім беларускім газетам (у тым ліку і "Звяздзе"), бо лічыць зносіны з журналістамі часткай сваёй працы. Калегі ж любяць экс-намесніка міністра сельскай гаспадаркі Беларусі за тое, што яна, акрамя "перасушанай" інфармацыі і лішку лічбаў, заўсёды знойдзе "жывое" слова і трапнае параўнанне... І з пачуццём гумару (якое, як прызналася сама Надзея Мікалаеўна, дапамагае наладжваць дзелавыя сувязі) у гэтай жанчыны-кіраўніка ўсё ў парадку.\n"Чакайце. Буду праз гадзіну", — на поўным сур'ёзе адказвае на мой тэлефонны званок Надзея Каткавец... і праз секунду з'яўляецца з усмешкай у дзвярах гасціннага беларускага пасольства ў Маскве, дзе мы і пагутарылі за кубачкам кавы.\nПра ломку, заторы і наднацыянальныя інтарэсы\n— Надзея Мікалаеўна, ці страшна вам было мяняць працу, месца жыхарства?\n— Тое, чым я займалася апошнія два гады на пасадзе першага намесніка міністра сельскай гаспадаркі і харчавання (у складзе працоўнай групы ад Беларусі ўдзельнічала ў выпрацоўцы пагаднення ў рамках Адзінай эканамічнай прасторы. — Аўт.), плаўна перацякло ў цяперашнюю працу. Нескладана было ўнікнуць у задачы, якія стаяць перад дэпартаментам, бо яны выцякаюць з задач Мытнага саюза і ўжо прынятага пагаднення. Таму перамены прайшлі спакойна, у мяне не было абсалютна ніякай ломкі. Што датычыцца пераезду, то, натуральна, Мінск і Масква — усё ж такі розныя гарады. Але я ўжо паспела прызвычаіцца да затораў на маскоўскіх дарогах. Калі трэба хутчэй вырашыць пытанне — карыстаюся грамадскім транспартам. Мама захварэла, таму кожныя выхадныя лятаю дадому ў Мінск. І, каб не губляць час у дарозе, да аэрапорта дабіраюся на электрацягніку.\n— Любіце лятаць?\n— Не магу сказаць, што люблю. Але не баюся.\n— А чаго баіцеся?\n— (Задумваецца). Не ведаю. Не магу сказаць, што ёсць нешта такое відавочнае, чаго я баялася б. Не баюся вечарам прайсціся па горадзе. Спакойна застаюся адна ў кватэры...\n— Не адчуваеце сябе адзінокай у чужым горадзе?\n— З такім інтэнсіўным графікам жыцця і працы практычна не маю на гэта часу. А калі якая вольная хвіліна і з'яўляецца, тут жа знаходжу, чым сябе заняць. Дрэнна, што мы сустрэліся не ў мяне дома. Я б вам паказала, якія прыгожыя дываны мяне навучылі выбіваць (не вышываць, хоць вышываць я таксама ўмею) іголкай на тканіне. Мне дапамагае сяброўка: яна малюе контур карціны, а я затым па гэтым контуры наношу ніткі. Нядаўна аформіла ў рамку вялікую карціну з пальмамі, цяпер выбіваю лебедзяў.\n— Ці цяжка было пераарыентавацца з нацыянальных інтарэсаў на наднацыянальныя?\n— Не. Амаль 9 гадоў я прапрацавала намеснікам і першым намеснікам міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі. За гэты час папоўніўся не толькі мой багаж ведаў, але і багаж знаёмстваў. У любы момант магу патэлефанаваць былым калегам, намеснікам міністра, калі трэба — выйсці і на міністра па рашэнні нейкага вельмі важнага пытання. Ведаю міністраў, намеснікаў міністраў, начальнікаў галоўных упраўленняў, дырэктараў дэпартаментаў Казахстана і Расіі. Калі ўзнікае неабходнасць, тэлефаную ім, каб пракансультавацца з імі. І ніколькі не саромеюся гэтага. Я вельмі кантактны чалавек, лёгка знаходжу агульную мову з людзьмі. Гэта якасць дапамагае мне і на новай пасадзе.\n— А як часта цяпер даводзіцца ездзіць у камандзіроўкі?\n— Камандзіровак, вядома ж, ніхто не адмяняў. Па-мойму, нельга, седзячы ў кабінеце, зразумець, што ўсё, што ты робіш, правільна. Больш глыбока ўнікнуць у сутнасць справы лягчэй на месцы. Мы ў дэпартаменце распрацоўваем прававыя нормы, якія пасля будуць прымяняцца на месцах. Таму трэба выязджаць туды, размаўляць з бізнэсменамі, прадстаўнікамі грамадскіх арганізацый. За 6 месяцаў я толькі ў Астане была ўжо двойчы. Вельмі важна, каб наша работа не ішла ў разрэз з той палітыкай, якая вядзецца краінамі-ўдзельніцамі Мытнага саюза. Наадварот, яна павінна аб'яднаць і памножыць той патэнцыял, які мае кожная з трох краін.\nПадчас Еўразійскага форуму агароднікаў\nПра стараннасць, агуркі і дастойную зарплату\n— Што са зробленага на мінулай пасадзе — асаблівая нагода для гонару?\n— У міністэрстве я, вядома, не арала, не сеяла і не даіла. Мы з калегамі распрацоўвалі неабходныя дакументы па субсідзіраванні сельскай гаспадаркі, па прыцягненні інвестыцый у сельскагаспадарчую вытворчасць... Імкнуліся стварыць максімальна камфортныя ўмовы для сельскагаспадарчых арганізацый. Думаю, што гэта ў нас атрымлівалася. Прынамсі, я старалася максімальна. Да сваёй працы заўсёды ставілася вельмі адказна. Курыравала ў міністэрстве такія сур'ёзныя кірункі як эканоміка, фінансы, знешнеэканамічная дзейнасць. Прыемна было назіраць, як з года ў год павялічваецца колькасць гаспадарак, якія эфектыўна працуюць.\n— А якую задачу перад сабой ставіце цяпер?\n— Выпрацаваць праект пагаднення пра ўзгодненую аграпрамысловую палітыку краін-удзельніц Мытнага саюза. Так, навошта сёння ў Беларусі вырошчваць цвёрдыя гатункі пшаніцы? Яны апрыёры не вырастуць, бо глеба і ўмовы надвор'я для гэтай культуры не падыходзяць, чаго не скажаш пра Казахстан. Ці вытворчасць каніны... Гэта наогул нацыянальны прыярытэт нашых казахскіх партнёраў. Затое ў Столінскім раёне перавытворчасць з агуркамі. Такая ж сітуацыя з гароднінай і ў Падмаскоўі. А ў тым жа Казахстане такой прадукцыі не хапае. Усё гэта трэба ўлічыць і звесці ў адзіным пагадненні. Чым больш эфектыўна будзе выкарыстоўвацца патэнцыял Мытнага саюза па ўсіх кірунках, тым больш упэўнена мы будзем адчуваць сябе ў сусветнай эканамічнай прасторы. Пераканана, што калі будзем працаваць разам, то зможам не толькі забяспечваць сельгаспрадукцыяй па прымальных цэнах сваё насельніцтва, але і выступаць адзіным магутным пастаўшчыком сельгаспрадуктаў на сусветныя рынкі, усталёўваць сусветныя цэны.\n— Як чалавек, які шмат гадоў адпрацаваў у сельскай гаспадарцы, якой вы бачыце будучыню беларускай вёскі?\n— Усё менш і менш людзей хоча жыць у вёсцы, працаваць у сельскай гаспадарцы. Праблема гэтая характэрна не толькі для нашай з вамі радзімы. Але Беларусь у гэтым плане рухаецца ў правільным кірунку: на мой погляд, нічога лепшага, нічога разумнейшага за аграгарадкі нельга было прыдумаць. Бо населены пункт без добрых дарог, сувязі, без крам, без культурных устаноў, школ не мае будучыні. Будучыня ж АПК, на мой погляд, за сельгасарганізацыямі, якія і далей павінны працягваць узбуйняцца, за прагрэсіўнымі тэхналогіямі і сур'ёзна абучанымі маладымі кадрамі. А яны сёння патрабуюць не толькі дастойнай зарплаты, але і камфортных умоў жыцця. Гэта правільна. Жанчына ў вёсцы павінна мець магчымасць і ў кіно схадзіць, і манікюр зрабіць, і прычоску... А не быць, прабачце за параўнанне, "ламавіком".\nПра Ясельду, вялікую гаспадарку і Івана Грознага\n— Сябе вы адчуваеце вясковай жанчынай або гараджанкай?\n— Адназначна, вясковай. Я нарадзілася і вырасла ў вёсцы. Большую частку свядомага жыцця адпрацавала ў сельскай мясцовасці: эканамістам, бухгалтарам, старшынёй гаспадарак. І толькі апошні час я ўмоўна гарадскі жыхар. Бо і лад жыцця, і праблемы, і працоўныя моманты — усё адназначна звязана з вёскай. Мая мама жыве пад Мінскам, у вёсцы Атоліна. І я, хоць і маю кватэру ў Мінску, усё роўна на выхадныя прыязджаю менавіта туды. Часта бываем мы і ў бацькоўскім доме ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Там такая цудоўная прырода! Побач з вёскай два возеры з чыстай вадой. На адным з іх дагэтуль жывуць лебедзі. Недалёка лес, рака Ясельда.\n— Раскажыце пра сваіх бацькоў.\n— Тата памёр 6 гадоў таму. Маме 76 гадоў сёлета споўнілася.\n— Бацькі ўсё жыццё прысвяцілі сельскай гаспадарцы?\n— Так, мама працавала ў калгасе даяркай, тата — жывёлаводам на ферме. І дома ў нас, колькі сябе памятаю, была вялікая гаспадарка. Мы з братам змалку дапамагалі бацькам. І сёння, калі прыязджаю па выхадных, з задавальненнем дапамагаю маме садзіць і капаць бульбу. Яна дагэтуль трымае і парася, і курэй, бо па-іншаму ўжо не можа.\n— Кім хацелі стаць у дзяцінстве і якую ролю бацькі адыгралі ў вашым выбары?\n— Мне вельмі падабаецца гісторыя. У любым праяўленні: і музеі, і фільмы, і кнігі. У мяне і цяпер каля ложка на тумбачцы ляжыць кніжка пра Івана Грознага. Жартую, што, калі пайду на пенсію, мабыць, перавучуся і буду экскурсаводам музея Вялікай Айчыннай вайны (усміхаецца). І паступаць пасля школы хацела на гістфак Брэсцкага педінстытута. Але дзякуючы аднаму моманту маё жыццё выруліла ў зусім іншым кірунку. Калі я заканчвала 10 клас, да нас у школу прыехаў выкладчык з Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. І агітаваў паступаць у Горкі. Такім чынам я разам з яшчэ трыма аднакласнікамі апынулася ў сельгасакадэміі. Бацькі тут мне не ўказвалі. Гэта было выключна маё рашэнне. І яно аказалася правільным. Цяпер ні аб чым не шкадую. Я вельмі люблю сваю работу.\n— Цяпер большасць вясковай моладзі прагне пераехаць у горад. Няўжо вас ніколі не пужала перспектыва застацца жыць і працаваць у вёсцы?\n— Штодзень па дарозе ў школу і са школы я праходзіла каля адміністрацыі мясцовага калгаса. У той час там галоўным эканамістам працавала Еўдакія Кандзярэшка. Я ішла і ўяўляла сябе ў ролі Еўдакіі Міхайлаўны. Тады я, вясковая дзяўчына, пра большае і марыць не магла (усміхаецца).\nПра піражкі, нявестак і мужчынскі характар\n— А ў кватэры ў вас ёсць любімае месца?\n— Так, кухня. Я люблю гатаваць.\n— І што лепш за ўсё атрымліваецца?\n— Калі часу мала, то раблю сырнікі, мучныя бліны. Рыбу можна вельмі хутка запячы ў духоўцы. А калі ёсць час, то я займаюся піражкамі. Мае дзеці вам могуць расказаць. Я замешваю шмат дражджавога цеста і начыняю яго тым, што ёсць пад рукамі. Сасіскамі, варанай каўбасой, тушанай капустай, варэннем, згушчонкай... Прыгожыя такія атрымліваюцца. Па вялікіх талерках іх раскладаю і, калі ласка, хто з чым любіць, частуйцеся. Таксама люблю даглядаць дэкаратыўныя кветкі. У мяне ў гарадской кватэры каля двух дзясяткаў вялікіх падлогавых вазонаў з імі.\n— Затое ўжо дарыць іх ёсць каму: наколькі я ведаю, у вас ажно чатыры сыны.\n— Тры сыны ў мяне жанатыя, яны ўжо атрымалі вышэйшую адукацыю. Малодшаму ж, Сяргею, 22. Ён студэнт Беларускага аграрна-тэхнічнага ўніверсітэта.\n— А прафесіі старэйшых сыноў звязаны з сельскай гаспадаркай?\n— Андрэй у мяне інжынер-землеўпарадчык. Ён жыве ў вёсцы Атоліна, вельмі шмат бабулі дапамагае. Разам яны ўпраўляюцца з хатняй гаспадаркай. Аляксей, як і я, эканаміст сельгасвытворчасці, працуе ў сельскагаспадарчай арганізацыі нашага інвестара з Германіі ў Смалявіцкім раёне. Віталь — інжынер-механік. Працуе ў Белаграсэрвісе. Сваёй працай задаволены больш за братоў. Сяргей, калі адвучыцца, таксама будзе інжынерам-механікам.\n— Лічыце сябе шчаслівым чалавекам?\n— (Не раздумваючы). Так.\n— Усё тое, што мяне акружае. Бытавыя ўмовы ў мяне добрыя. Мая праца мне падабаецца. Я з задавальненнем іду на працу. Калі прылятаю дадому, мяне заўсёды сустракаюць сыны, нявесткі, унукі. Сям'я ў мяне вялікая і дружная. Што яшчэ трэба для шчасця?\n— Вы добрая свякроў?\n— Калі ў сем'ях маіх дзяцей узнікае нейкае непаразуменне, я заўсёды на баку сваіх нявестак. І ўпэўнена, што гэта правільная пазіцыя.\n— А кіраўнік?\n— Лічу, што працоўная дысцыпліна пачынаецца з сябе. У мяне матэматычны склад розуму і мужчынскі склад характару. Ніколі не стану ў калектыве абмяркоўваць падначаленага негатыўна. Калі пра некага і гаворым, то толькі ў наступным плане: "У чалавека бяда — можа, яму трэба нечым дапамагчы".\n— Якое пытанне хацелі пачуць ад мяне?\n— Так адразу і не скажаш. Давайце дамовімся, што пройдзе нейкі час, і мы зноў сустрэнемся. Напрыклад, пасля Новага года.\nФота Ігара Козела і з асабістага архіва Надзеі Каткавец\nР.S. Аўтар выказвае падзяку супрацоўнікам Пасольства Беларусі ў Расіі за дапамогу ў арганізацыі інтэрв'ю.\nГубернатор и мэр Бреста проинспектировали важнейшие строительные объекты города\nМинск лоббирует отмену разрешений в ЕЭП\nПредставители российских регионов зачастили в Беларусь. С кем у Беларуси крепче дружба?


Барысаў: Курс на інфармацыйны голад\nhttp://spring96.org/be/news/35886 2010 2010-10-05T19:07:56+0300 2010-10-05T19:07:56+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/adzinstva.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАфіцыйныя крыніцы інфармацыі, якімі ў Барысаве з'яўляюцца сайт райвыканкама, сайт выканкамаўскай газэты «Адзiнства» і яе друкаваная версія, асвятляючы перадвыбарчую кампанію, працуюць не аператыўна і нават прадузята.\nНа афіцыйным сайце Барысаўскага райвыканкама ў спецыяльна адкрытай рубрыцы “Выбары Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь" з мясцовай інфармацыі можна выявіць толькі рашэнне выканкама "Аб вызначэнні месцаў на тэрыторыі Барысаўскага раёна, забароненых для правядзення пікетавання з мэтай збору подпісаў выбаршчыкаў па вылучэнню кандыдатаў у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь" ды рашэнне «Аб адукацыі Барысаўскай раённай камісіі па выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь». У апошнім указаны толькі імёны членаў камісіі, без указання месца працы і дакладнай назвы арганізацый, якія іх дэлегавалі. Рашэнні жа самой камісіі тут не публікуюцца. З аднаго боку, папракнуць выканкам не ў чым - гэта не яго рашэнні. З другога, калі ўжо заявілі выбарную рубрыку, публікацыя ў ёй інфармацыі ТВК цалкам лагічная.\nШто тычыцца вертыкальнай газеты і яе сайта, сітуацыя тут можа выклікаць толькі здзіўленне. Друкаваная версія газеты на мінулым тыдні надрукавала склад ТВК, таксама не паказаўшы, чым займаюцца і кім канкрэтна вылучаліся трапіўшыя ў камісію грамадзяне. І гэтым абмежавалася. Інтэрнэт-версія, якая мае магчымасць аператыўна публікаваць мясцовую інфармацыю аб выбарчай кампаніі, таксама не імкнецца «ашчасціць» жыхароў горада і раёна. Так, да гэтага часу чытачы сайта застаюцца ў недасведчанасці, хто стаў старшынёй, намеснікам старшыні і сакратаром Барысаўскай ТВК.\nНа сайце газеты адкрыта рубрыка «Выбары Прэзідэнта РБ», якая на сённяшні дзень налічвае 14 інфармацый. Акрамя складу камісіі і інфармацыі аб пачатку падрыхтоўкі да выбараў вайсковых частак, мясцовай інфармацыі тут не знайсці. Затое можна выявіць нататкі пад назвамі: «ЦВК зарэгістраваў ініцыятыўную групу па вылучэнні А. Лукашэнкі ў Прэзідэнты Беларусі» (пра тое, што ЦВК зарэгістраваў і яшчэ 16 ініцыятыўных груп - ні слова), «Ініцыятыўная група А.Г. Лукашэнкі будзе паводзіць сябе інтэлігентна і ветліва ў адносінах да канкурэнтаў »,« Выбаршчыкі актыўна ставяць подпісы ў спісах па вылучэнні А.Г. Лукашэнкі кандыдатам у прэзідэнты ». Ні ў адной з 14 публікацый, прысвечаных выбарам, не згадваюцца імёны ні аднаго з шаснаццаці патэнцыйных кандыдатаў на пасаду прэзідэнта. Ёсць толькі адзін - цяпер дзеючы.\nУ выніку, барысаўскім выбаршчыкам можна паспачуваць: іх наўмысна мардуюць інфармацыйным голадам афіцыйныя крыніцы інфармацыі.


Тварыць цуды напярэдадні Раства — Ігар Петрышэнка павіншаваў са святамі маленькіх барысаўчан | МЛЫН.BY\n15:42 24.12.2019 В Минской области, Регион\nТварыць цуды напярэдадні Раства — Ігар Петрышэнка павіншаваў са святамі маленькіх барысаўчан\nНапярэдадні Раства тэатралізаванай пляцоўкай для віншавання дзяцей у рамках акцыі «Нашы дзеці» стаў Барысаўскі спецыялізаваны дом дзіцяці. З навагоднімі віншаваннямі да іх завітаў намеснік прэм’ер-міністра Ігар Петрышэнка.\nУ Барысаўскім спецыялізаваным доме дзіцяці 64 выхаванцы, якія па розных абставінах не маюць сапраўднай сям’і. Самаму маленькаму ўсяго некалькі тыдняў, а самаму старэйшаму — чатыры гады. Але цуд падчас навагодніх святаў прыходзіць да кожнага з іх, незалежна ад узросту. Дзеля гэтага змянілі службовыя абавязкі на клопаты чараўніка намеснік прэм’ер-міністра Ігар Петрышэнка і старшыня Барысаўскага райвыканкама Генадзь Дзенгалёў.\nАкрамя самага галоўнага — пяшчоты і ўвагі (дарослыя разам з дзецьмі вадзілі карагоды, удзельнічалі ў конкурсах), госці падрыхтавалі для малых падарункі — наборы мяккіх цацак і прысмакаў кожнаму выхаванцу, а таксама ноўтбук — Дому дзіцяці.\nА маленькія артысты разам са сваімі выхавацелямі для гасцей стварылі сапраўдную казачную атмасферу.\n— З кожным годам ахоп дзіцячых устаноў акцыяй «Нашы дзеці» павялічваецца, сёлета мне захацелася наведаць самых маленькіх. Аддаць ім частачку цяпла. У доме дзіцяці дзеці робяць свае першыя крокі, вымаўляюць свае першыя словы, і вельмі важна, каб тут яны адчувалі сябе як у сапраўднай сям’і. Дэманструючы ім сваю ўвагу, хочацца, каб самыя маленькія адчулі нашу любоў і абарону, — адзначыў у размове з журналістамі Ігар Петрышэнка.\nПаводле слоў дырэктара Барысаўскага спецыялізаванага дома дзіцяці Святланы Дзятко, многія выхаванцы вяртаюцца ў родныя сем’і, іншых усынаўляюць альбо адпраўляюць у дзіцячыя дамы сямейнага тыпу. Таму нават у такім маленькім узросце ў сваiх лiстах да Дзядулі Мароза гэтыя дзеці пiшуць галоўнае жаданне — знайсці сямейнае шчасце. Бо ўсё ж, сапраўднае шчасце яны адчуваюць менавіта побач з бацькамі. І гэты Новы год 40 маленькіх выхаванцаў будуць сустракаць у сям’і.