«Грымата» святкуе|Слоним | Слонимский вестник\nКалектыву народнага ансамбля народнай музыкі і песні “Грымата” прысуджана спецыяльная прэмія Прэзідэнта РБ дзеячам культуры і мастацтва “За ўклад у развіцце міжнародных культурных сувязей Рэспублікі Беларусь” за творчую працу па ўмацаванні міжнародных культурных сувязей і папулярызацыю беларускага музычнага мастацтва.\nНа VII абласным фестывалі “Зайграйце музыкі” (г. Ліда, 2011) калектыў стаў лаўрэатам I ступені ў намінацыі “Ансамбль народнай музыкі і песні”.\nУ 2012 у г. Паставы праходзіў ХIV Міжнародны фестываль народнай музыкі і песні “Звіняць цымбалы і гармонік”, на якім ансамбль атрымаў Дыплом лаўрэата III ступені, а таксама Дыплом у намінацыі “Інструментальны жанр.”\nЗа шматгадовую паспяховую творчую дзейнасць А.В. Шэронава ўзнагароджана Ганаровай граматай раённага Савета дэпутатаў. Ганаровай граматай аблвыканкама адзначаны калектыў ансамбля народнай музыкі і песні “Грымата”. Падзячнае пісьмо Гродзенскага аблвыканкама атрымалі Ірына Бурсевіч і Андрэй Бальчунас. Але Баравік уручана Падзячнае пісьмо Слонімскага райвыканкама.\nУпершыню яны “грымнулі” дваццаць пяць гадоў таму, і за гэты час “Грымата” так ні на хвіліну не сцішылася, а “грукаціць” далёка за межамі нашага раёна і рэспублікі.\nТаленавітыя кастровіцкія прыпевачніцы – сяброўкі Аляксандра Ягаўдзік і Вольга Якімец – напэўна, не маглі і ўявіць, што іх, па сучаснаму кажучы, праект будзе мець такую будучыню. За некалькі гадоў да дня нараджэння “Грыматы”, спявачкі паспяхова гастраліравалі па раёну і выступалі на гарадскіх святах. Пазней да іх далучылася Раіса Кіслая, дуэт ператварыўся ў ансамбль. Новыя магчымасці для творчасці калектыў атрымаў, калі цудоўныя галасы спявачак загучалі пад акампанемент гарманістаў Юрыя Генюша і Валерыя Праўдзіка. Аднойчы таленавітая кампанія вярталася дадому пасля паспяховага выступлення на адным з канцэртаў. Моцны дождж біў у вокны аўтобуса, нібыта сама прырода адгукнулася стыхіяй на ўсплеск энергіі, якую стварылі на сцэне музыканты. “Ну, мы сёння і грымнулі”, – пажартавала Вольга Якімец. Так і з’явілася назва калектыву.\nДзякуючы ініцыятыве Віктара Башко, стварыць ансамбль народнай музыкі і песні пры раённым Доме культура, самадзейны калектыў перайшоў на новую ступень. Ідэю падтрымаў Мікалай Адамчык, які і ўзначаліў ансамбль. З 1998 года “Грыматой” кіруе Валянціна Шэронава, якая выступае ў калектыве амаль з самага пачатку яго творчага шляху. Ансамбль вызначаецца стабільнай пленнай дзейнасцю, высокім мастацкім узроўнем канцэртных праграм і выканальніцкага майстэрства, захаваннем рэгіянальных музычных і пеўчых асаблівасцей. У 2000 годзе за прапаганду беларускай песні ансамблю народнай музыкі і песні “Грымата” прысвоена ганаровае званне “народны”. Слонімскі калектыў – жаданы госць на канцэртах і мерапрыемствах самага высокага ўзроўню. А галоўнае, “Грымату” любяць гледачы. Дарэчы, поспех ёй быў прадказаны загадзя. Творчаму развіццю ансамбля спрыяла культурнае беларускае грамадскае таварыства ў Польшы, якое ўзначальваў Ян Сычэўскі. Калі “Грымата” першы раз адправілася на гастролі ў гэтую краіну, ім давялося ўбачыць цуд прыроды. Дарогу перасякла вясёлка. Здавалася, яна была так блізка, што можна было дакрануцца да яе рукой. І аўтобус з нашымі артыстамі ўехаў як раз у вясёлку. Раіса Кіслая сказала, што калектыў чакае вялікая будычыня. Сёння ў саставе “Грыматы” 14 чалавек: Валянціна Шэронава, Андрэй Бальчунас, Мікалай Лугін, Таццяна Цвікевіч, Вера Тачоная, Лідзія Персіянцава, Мікалай Адамчык, Ірына Бурсевіч, Таццяна Пяцько, Паліна Мішчанка, Марына Зінчанка, Людміла Петрашкевіч, Ала Баравік, Іван Ружыцкі. Нягледзячы на вопыт, прафесіяналізм, выдатнае адчуванне адзін аднаго на сцэне, удзельнікі “Грыматы” сур’езна рыхтаваліся да святкавання свайго 25-годдзя, якое адбылося ў мінулыя выхадныя на сцэне Цэнтра культуры і адпачынку. Кожную нядзелю збіраліся на рэпетыцыі. Самае цяжкае – выбраць з велізарнага рэпертуару творы, якія будуць гучаць на свяце. Вырашылі аддзякаваць паклоннікаў песнямі з апошняга, трэцяга, альбома “Грыматы”. Як толькі артысты з’явіліся на сцэне, стала зразумела, яны не толькі ведаюць як падарыць гледачам асалоду, яны шчыра хочуць гэта зрабіць. Энергія лілася са сцэны ў залу і вярталася назад апладысментамі. Хацелася лавіць кожную нотку і адначасова ўскочыць з крэсла і кінуцца ў танец. Сваю справу зрабілі магія беларускай песні і прафесіяналізм артыстаў.\nМнога шчаслівых хвілін могуць успомніць удзельнікі творчага калектыву. Але была ў іх жыцці вельмі цяжкая страта: у маладым узросце пакінула гэты свет салістка ансамбля Таццяна Яфімовіч, якая дзесяць гадоў спявала ў “Грымаце”. На канцэрце адну з песень –“Ой, закувалась сіва зазуля” – артысты прысвяцілі сваёй сяброўцы Таццяне Яфімовіч.\nЗа 25 гадоў, зразумела, “Грымата” змянілася – вырас рэпертуар і прафесіяналізм, у калектыў прыйшлі новыя ўдзельнікі. Але ёсць і тое, што засталося ад самых першых дзён: любоў да сцэны і гледача, павага і цярпенне да калег.


Тут і цяпер, 17-11-2011 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2011-11-17\nДнямі ўзнікла нагода прыгадаць адразу пра два “народныя сходы”: афіцыёзны і апазіцыйны. У абодвух выпадках кантэкст быў правальны. Шмат што відавочна. 12 лістапада ў Беларусі не адбылася другая частка абвешчанага шэрагам апазіцыйных актывістаў Народнага сходу. Фармальна можна запярэчыць: там-сям людзі сабраліся. Але, на жаль, зусім не ў той колькасці, каб мерапрыемства набыло агульнанацыянальны маштаб, як гэта анансавалі арганізатары. Можна зразумець логіку тых, хто заклікае да несанкцыянаванага мерапрыемства ў цэнтры Мінска ці дазволенага — на плошчы Бангалор. Але рабіць несанкцыянаваны сход на перыферыі сталіцы... Арганізатары спрабавалі патлумачыць, што, згодна з заканадаўствам, дазвол ад улад на народны сход не патрэбен. Аднак было відавочна, што гэтая юрыдычная зачэпка не спрацуе, і праваахоўныя органы будуць кваліфікаваць гэтую падзею як несанкцыянаваную акцыю.


Голас з Украіны: «Януковіч – злодзей і вар’ят»\nУплывовы ўкраінскі публіцыст, рэдактар парталу «Історична правда» Вахтанг Кіпіяні ставіць дыягназ Януковічу і тлумачыць, чаму ўкраінцы хочуць «майдануць» прэзідэнта.\nЮрась Высоцкі: Што аб’яднала людзей, якія стаяць на Майдане? Хто яны?\nВахтанг Кіпіяні: Украінцы – складаная нацыя. Ёсць шмат рэчаў, якія нас дзеляць. На жаль, ёсць палітыкі, якія хочуць расцягнуць народ па розных кутах, ціснуць на эмацыянальныя мазалі. Напрыклад, пытанне расейскае мовы, хоць рэальна ёй нічога ва Украіне не пагражае. І вось Майдан – гэта антытэзіс, проціяддзе ад палітыкі расколу нацыі. На Майдане стаяць людзі, якія размаўляюць на розных мовах, ёсць прадстаўнікамі розных палітычных плыняў – ад лібералаў да анархістаў, належаць да розных канфесіяў. Украіна – шматканфесійная: у нас тры праваслаўныя царквы, дзве каталіцкія, не кажучы пра стараабрадцаў і сотні пратэстанцкіх намінацыяў. На плошчы стаяць і працаўнікі, і іхныя працадаўцы. Людзі, якія рэпрэзентоўваюць і вялікі, і сярэдні, і малы бізнес. Усе яны патрабуюць празрыстых правілаў гульні, нармальных заробкаў, якія не выдаюцца ў канвертах.\nЮ.В.: Я бачыў, як прадпрымальнікі са Львова прывезлі з паўтоны сала на Майдан. Чаму бізнес падтрымлівае гэты пратэст?\nВ.К.: Яны хочуць нармальнае падатковае заканадаўства, якое дазволіць плаціць заробак афіцыйна. Сённяшняя палітыка змушае 90 % прыватнага сектару хаваць рэальны памер заробкаў і ператварае бізнесоўцаў у злачынцаў. Бізнес хавае заробкі, а значыць, і падаткі. У выніку бюджэт пусты. Замест рэформаў улады «душаць» тых, хто не сыходзіць у цень. З іх выціскаюць апошнія сокі. Па вялікім рахунку, гэты Майдан – за здаровы сэнс.\nЮ.В.: Майданаўцы патрабуюць адставак чыноўнікаў розных узроўняў. На вашую думку, гэта прынясе рэальныя змены ў палітычную сістэму Украіны?\nВ.К.: Украінскія ўлады не маюць ніякіх каштоўнасцяў. Януковічу трэба неабмежаваная ўлада і шмат грошай. У яго няма жадання ўвайсці ў гісторыю Украіны ў якасці палітыка, які прынёс свайму народу нешта карыснае. У нас ёсць палітыкі, у якіх такое жаданне ёсць, праўда, яны ніяк не ўплываюць на лёс краіны. Галоўнае, што цяпер трэба Украіне, дык гэта замяніць палітыкаў без каштоўнасцяў на палітыкаў з каштоўнасцямі. Самае галоўнае – каб гэтыя каштоўнасці не дзялілі грамадства. Тут на Майдане радыкальныя нацыяналістычныя палітыкі паводзяць сябе, як кажуць у нас ва Украіне, «лагідно», вельмі добразычліва. Яны падкрэсліваюць, што мы адзіны народ, хоць, насамрэч, рабіць гэта вельмі цяжка. Мы прызвычаіліся жыць у чорна-белай сістэме каардынатаў. А вось на такіх Майданах ствараецца нацыя, якая аб’ядноўваецца «за», а не «супраць». Калі б мы хацелі раздзяліцца, то тут адразу ўзніклі б тысячы майданаў. Вельмі лёгка сказаць: католікі асобна, праваслаўныя ідуць налева, а Галічына ўвогуле сама па сабе.\nЮ.В.: Калегі-журналісты кажуць, што на Майдане – палова Львова. У горадзе няма людзей. Ці праўда, што ўкраінскую еўрарэвалюцыю робіць Заходняя Украіна?\nВ.К.: Ну, не ўсе тут з Заходняй Украіны. Але актыўны клас, крэатыўны клас, студэнты, прадпрымальнікі – яны тут. Тут першая лінія абароны іхных грамадзянскіх і палітычных правоў і прафесійных інтарэсаў. Паверце мне, калі б не Кіеў і кіеўцы, то гэты Майдан і не сабраўся б. Няма ніякіх праблемаў прывезці 50 тысяч асобаў з Заходняе Украіны. Але ў такім разе сталіца будзе па-за гэтым працэсам. Урэшце першымі на плошчу выйшлі кіеўскія студэнты. Яшчэ некалькі месяцаў таму на апазіцыйныя мітынгі выходзілі па 100 чалавек. Людзей нічога не кранала.\nЮ.В.: А цяпер украінцаў заставілі ні з чым і еўрапейскія спадзяванні ператварыліся ў адзін вялікі «аблом»?\nВ.К.: Так. Ідэя Еўропы і была менавіта ў падмурку гэтага пратэсту. Ідэя далучэння да нармальнай, прававой, грамадзянскай, цывілізаванай прасторы аб’яднала больш людзей, чымся якая-небудзь палітычная платформа. Прасцей кажучы, Еўропа – гэта ўсё добрае супраць усяго дрэннага.\nЮ.В.: Але ў Еўропе таксама нясоладка жывецца. Еўрамайдан – гэта рацыянальны выбар ці ідэалізм?\nВ.К.: Зразумела, што ў Еўропе шмат розных праблемаў. Але мы разумеем, што ў параўнанні з нашымі праблемамі еўрапейскія клопаты – «дзіцячы садок». Калі я размаўляю з калегамі з Еўропы і яны прыводзяць мне прыклады карупцыі, я проста рагачу. У нас міністр энергетыкі – герой Украіны – крадзе $ 200 млн, набываючы ў неіснуючай латвійскай кампаніі нафтавыя вышкі. І пры гэтым ён застаецца пры ўладзе. І ўсе пра гэта ведаюць. Абсалютна ўсе. У Еўропе такога чыноўніка проста парвалі б на кавалкі. А ў нас ён герой Украіны.\nЮ.В.: Еўразвяз ігнаруе просьбы Януковіча дапамагчы з грашыма. У Вільні падчас саміту ён жаліўся Ангеле Мэркель, што ва Украіне цяжкае становішча.\nВ.К.: І слушна робіць, што не дае. Януковіч і Азараў – злодзеі. Самыя натуральныя злодзеі, а злодзеям грошай не даюць. Тое, што Януковіч там просіць € 160 млрд, каб палегчыць працэс збліжэння Украіны з ЕЗ – гэта ўсё лухта. Ім нельга даваць грошы. Грошы можна даваць толькі ўраду, да якога ёсць давер грамадства. І Азараў, і Януковіч ужо нацягнулі на сябе «ярлыкі падбрушша» Пуціна. Яны «пракалоліся». Ім не давяраюць. Яны няздольныя заключаць дамовы як унутры краіны, гэтак і па-за яе межамі. Бо яны проста непрафесійныя бяздарнасці. Іхныя галоўныя матывы – трымацца за свае крэслы, накрасці грошай і працягнуць час свайго валадарання.\nЮ.В.: Што прынясе Еўропа ўкраінскаму бізнесу?\nВ.К.: Агромністыя рынкі збыту. І калі цяпер цукеркі «Roshen» (кампанія належыць алігарху Пятру Парашэнку) прадаюцца, умоўна кажучы, толькі ў Расеі, то пры ўмове, што будзе зроблена шмат працы, яны трапяць і на еўрапейскі рынак. Цукеркі, дарэчы, высокай якасці, і іх будуць набываць і ў ЕЗ.\nЮ.В.: Украінская апазіцыя выглядае даволі слаба за сталом перамоваў. Чаму гэтак?\nВ.К.: Галоўная мэта Януковіча – каб нічога не змянялася. З такім перамоўнікам вельмі цяжка размаўляць. Апазіцыя не цісне на яго, не патрабуе ад яго адстаўкі, бо Януковіч зараз адзіны дырыжор улады. Калі патрабаваць ягонага арышту, а такія патрабаванні гучаць тут на Майдане, то ён проста выйдзе, скончыць перамовы і ў яго проста «знясе дах», што мы ўжо бачылі 11 снежня, калі спрабавалі зачысціць Майдан. Нагадаю, што тады ў Кіеве былі прадстаўнікі ЕЗ. Цяпер улады паказваюць толькі мускулы, яны яшчэ нават і не спрабавалі біцца.\nЮ.В.: Кажуць, што Януковіч паводзіць сябе як параноік, што ён ізаляваўся нават ад сваіх дарадцаў.\nВ.К.: Тое, што ён звар’яцеў, – гэта факт. Я гэта кажу не як медык, а як грамадзянін. Тое, што ён робіць, – шаленства. Ён паводзіцца гэтак, нібыта не збіраецца тут жыць. Ён столькі ўжо накраў… І баіцца не таго, што ўсё гэта можна згубіць. Ён баіцца за гэта сесці ў турму.


Somelace (2шт/лот)бліскучыя ніткі вышыўкі ружовы~шэры кветкавым venise шыць сукенка карункі аплікацыя вышыўка lace18021209 купіць - Адзенне Шыцце І Тканіна > ElementyDepo.news\nХатняя старонка Адзенне Шыцце І Тканіна Somelace (2шт/лот)бліскучыя ніткі вышыўкі ружовы~шэры кветкавым venise шыць сукенка карункі аплікацыя вышыўка lace18021209\nSomelace (2шт/лот)бліскучыя ніткі вышыўкі ружовы~шэры кветкавым venise шыць сукенка карункі аплікацыя вышыўка lace18021209\nТэгі: Аплікацыя Вышыўка, карункавая вышыўка, вышыўка аплікацыя, Танныя аплікацыя вышыўка, Высокая якасць карункі аплікацыя вышыўка, Кітай пастаўшчыкі аплікацыя вышыўка.\n1.Змяшаны заказ сардэчна запрашаем ,кожны дызайн кнопкі обьем Moq 2.Калі ласка, пакажыце вашыя асабістыя патрабаванні, такія як колеру, пакеты, значэнне дэкларацыі і г. д., на паведамленне, калі вы плаціце нам. 3. Мы адпраўляем пункт праз EMS,слуп кіта,ePacket, кампанія DHL, КБС, FedEx, TNT або Ганконг паведамленне. 4. Дастаўка,. Выбіраючы як ваша патрабаванне. Калі ласка, праверце дастаўкі & ўпакоўваючы спіс для дэталяў. б. Для дыспетчарызацыі плаўна і хутка. Мы можам грузіць дэталі праз іншы кур'ера. Рашэнне з нас з'яўляецца канчатковым. 5. Час дастаўкі:). Для таго каб забяспечыць вас атрымаеце ваш заказ з падаткам на імпарт, мы аб'явім яго як "падарунак" з больш нізкім значэннем. б). Гэта больш нізкая кошт не адлюстроўвае поўнае цану вы аплацілі або рынак прадукту і не могуць прымяняцца да краін з рознымі правіламі тарыфу. з). Любы імпартных збораў або збораў ускладаецца на пакупніка. Адценне: мы робім наша самае лепшае для таго каб прыняць photoes ў дакладны колер матэрыяльны аб'ект, але там будуць яшчэ некаторыя малюсенькія колер цені.Малюсенькія колер цені, прымае матэрыяльны прадмет як стандарт. Вяртанне палітыкі: толькі дэфектны прадукт будзе прапанаваны абмен. Дэфектныя прадукты павінны быць вернутыя на працягу 30 дзен з даты вы размясцілі свой заказ. Гэта можа заняць да 7 рабочых дзен, каб апрацоўваць ваша вяртанне пасля таго як мы атрымліваем ваш прадукт.Пакупнік нясе адказнасць за ўсе далейшыя зборы дастаўкі. Зваротная сувязь 1. Калі ласка, пацвердзіце атрыманне прадуктаў пасля вас атрымаў іх. 2. Калі вы маеце любы пытанне для прадуктаў вы атрымалі, калі ласка, звяжыцеся з намі па часе і мы паспрабуем наша самае лепшае, каб вырашыць праблемы і зрабіць задавальняюцца вас. 3. Калі ласка, дайце нам станоўчай зваротнай сувязі. Мы будзем ўдзячныя вам, калі вы можаце даць нам пяць STARSof падрабязныя рэйтынгі прадаўца. Калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні і думаю, што нашы прадукты і паслугі не каштуе пяць зорак, ацаніце, калі ласка, звяжыцеся з намі, перш чым вы ацанілі нас. Дзякую вас так шмат для вашага супрацоўніцтва. Пра Нас 1.Нічога аб прадукце, оптам, кошт, дастаўка або статусу замовы, калі ласка, звяжыцеся з намі. 2.Калі ласка, заўсёды ўключаюць пункт#, імя карыстальніка і адрас электроннай пошты ў вашай электроннай пошце. 3. Наш час адказу : на працягу 8-10 гадзін.\nФірменнае Найменне : somelace\nМытня ваша ўласная вышыўка патч жалеза на/шыць на/Vecro на вышытыя патчы для адзення, калі ласка, не плаціць, перш чым цытата\nМытня ваша ўласная вышыўка патч жалеза на/шыць на/Vecro на вышытыя патчы для адзення Перад цытатай, калі ласка, не плаціць,дзякуй!!!! Гэта спасылка для выраблены на заказ латы вышыўкі для адзення. Вам трэба\nФранцыя французская сцяг краіны Еўрасаюза адзення патч ЗРАБІ САМ кветачка вышытыя патчы прас на тканіны значок для аплікацыі на тканіны\nАсаблівасці: 100% Новы. Супер прыгожы і вытанчаны вышытыя патч. Лепшы выбар для упрыгожваць вашыя джынсы, сумкі, курткі і кашулі на швейнай або прасавальнай. Не толькі можа быць патч, але таксама можа\nPatchfan Грэмліны мультыплікацыйны персанаж Гизмо вышытыя прас шыць на патч\n1. Брэнд: Patchfan 2.Patchfan Грэмліны, фільм персанаж Гизмо вышытыя прас шыць на патч 1. ДАСТАЎКА ПА ЎСІМ СВЕЦЕ. (За выключэннем некаторых краін і АПА/FPE) 2. Заказы апрацоўваюцца своечасовае пасля пацверджання аплаты. 3.\nСэрца кветка вышытая вінтажны вялікі малюнак Аплікацыя вырабы куртка футболка ўпрыгожванне паліто патчы швейныя аксэсуары\nПамер матылі(прыбл вол ): 19*21см колер : як паказана на малюнку гэты спіс прызначаны для 2шт . Больш у запасе ------------------------------------------------------------------ гэты надзвычайны дызайн кавалак мае вельмі мяккая рука feel, ідэальна падыходзіць\nЗавод Прамыя продажу сцягі Злучанага Каралеўства , Вялікабрытаніі,Вялікабрытанія сцяг, значок\n1 Камплект Зялёны Карычневы Каўнер Бліскавак Вышытыя Карункі Венецыя Кветкавы Аплікацыя Аздабленне Карункамі Каўнер Дэкальтэ Шыццё\n1 Камплект Зялёны Карычневы Каўнер Бліскавак Вышытыя Карункі Венецыя Кветкавы Аплікацыя Аздабленне Карункамі Каўнер Дэкальтэ Шыццё Матэрыялы: Вышыўка Выпадак: гадавіна, захоп, падарунак, вянчанне вырабы Пол:


Да стагоддзя БДУ прымеркаваны дакументальны праект «Памяць і слава» | zviazda.by\nДа стагоддзя БДУ прымеркаваны дакументальны праект «Памяць і слава»\nЁн раскажа пра вядомых навукоўцаў і педагогаў універсітэта. Асноўны акцэнт будзе зроблены на месцах іх спачынку. Гэта абумоўлена важнасцю захавання памяці, вяртання забытых імёнаў і перадачы пра іх інфармацыі будучым пакаленням.\nЗ’яўленню фільма папярэднічала маштабная работа па пошуку і добраўпарадкаванні надмагілляў прафесарска-выкладчыцкага саставу і дзеячаў навукі БДУ. На працягу года валанцёры гістарычнага факультэта вызначалі месцы іх пахаванняў на Вайсковых, Маскоўскім і Кальварыйскіх могілках у Мінску. Кожнаму некропалю прысвечана адна з 20-хвілінных серый. У чацвёртым выпуску запланаваны паказ мемарыяльных дошак, устаноўленых у месцах пражывання і працы вядомых навукоўцаў універсітэта.\nНа дадзены момант даступная трансляцыя першай серыі «Вайсковыя могілкі». Вядучы праекта чацвёртакурснік Юрый Тамковіч знаёміць з 15 цікавымі біяграфіямі прадстаўнікоў навукі, мастацтва, палітыкі, якія працавалі ў розныя гады ў БДУ. Сярод іх гісторык і адзін з заснавальнікаў БДУ Усевалад Ігнатоўскі, рэктар універсітэта ў 1938-1946 гадах Парфен Савіцкі, эканаміст Абрам Лур’е, пісьменнік Якуб Колас, мастак Якаў Кругер, батанік Мікалай Гайдукоў і іншыя. Гледачы ўбачаць унікальныя архіўныя дакументы і фатаграфіі. Сярод іх пасведчанне Усевалада Ігнатоўскага, прафсаюзны білет Абрама Лур’е, ліст студэнта Мікалая Раманоўскага (Кузьма Чорны) і іншыя.\nВыпускі дакументальнага фільма будуць размешчаны на афіцыйным канале гістарычнага факультэта ў YouTube.\nІніцыятыва і рэалізацыя ідэі па стварэнні фільма належыць студэнтам і выкладчыкам гэтага факультэта.\n3458 У стылі класічных раманаў, але са смартфонамі: як прайшоў навагодні баль у Вялікім тэатры\n3446 Лукашэнка: За кожным дасягненнем стаяць працавітыя і сумленныя людзі, якія жывуць і працуюць на карысць роднай краіны і народа. Гэта і ёсць патрыятызм\n3383 Кацярына Хадасевіч-Лісавая: Інвестыцыі ў дзіцячую літаратуру не меней важныя, чым укладанні ў іншыя віды дзейнасці…\n3334 Слухаць сняжынкі, сачыць за ростам травы. Янка Сіпакоў не любіў тусовак і лічыў адзіным багаццем кнігі\n2855 Калі маці як дзіця, або Як пасябраваць з самымі роднымі людзьмі, якія на старасці гадоў сталі асаблівымі


Галоўная ➠ Розны ➠ Айчынныя ауто усё яшчэ едуць у Хабарауск\nАпублікавана 14.03.2016 16:37\nПадчас свайго нядаўняга візіту ў наш горад расійскі прэм'ер-міністр Уладзімір Пуцін пацвердзіў намеры ўрада зрабіць аўтамабілі даступнымі кожнаму Далёкаўсходнік.\nНагадаем, вясной гэтага года ўрад сур'ёзна заклапацілася праблемамі айчыннага аўтапрама.\nАсаблівае месца ва ўрадавых планах займаюць жыхары Далёкага Усходу, бо павышэнне дзяржпошлін на параўнальна недарагія японскія аўтамабілі балюча ўдарыла па кішэнях далёкаўсходнікаў.\nУрадавая праграма прадугледжвала пастаўку іншамарак айчыннай зборкі, а таксама аўтамабіляў расійскай вытворчасці на Далёкі Ўсход як кампенсацыю і альтэрнатыву японскім «Таёта» і «Нісанаў». А каб прыбываюць з заходніх рэгіёнаў краіны аўтамабілі не здаваліся такімі дарагімі, было прапанавана купляць іх па ільготных коштах на крэдыт, які выдаюць тры банкі - «Ашчадбанк», «Знешгандальбанк» і «Россельхозбанк».\nПры гэтым, як патлумачылі ў «Ашчадбанку», крэдыт прадастаўляецца на тры гады, стаўка рэфінансавання складае 2/3 ад усёй сумы, гэта значыць практычна 8 працэнтаў за купляемы аўтамабіль аплачвае дзяржава. Не ўсе жыхары Далёкага Усходу з энтузіязмам успрынялі перспектыву перасесці з звыклых «японак»\nна айчынную «Ладу» або сабраны ў Расеі «Форд», аднак аўтадылеры адзначаюць, што попыт на льготныя аўто ў хабаровчан ўсё ж ёсць.\n- З пачатку дзеяння праграмы ў Хабараўск нашай кампаніяй было прывезена больш за 50 аўтамабіляў розных марак, з якіх 15 мы ўжо прадалі менавіта па праграме льготнага аўтакрэдытавання, - распавёў "Камсамолцы" менеджэр ААТ «СпецАВТОцентр Хабараўск-ВАЗ» Антон Ваулін. - Мы расцэньваем гэта як вельмі добры вынік.\nУсяго на Далёкі Ўсход было перавезена ўжо 808 аўтамабіляў. Везці аўтамабілі праз усю краіну дзяржава таксама дапамагае - згодна з праграмай чыгуначнай дастаўкі машын у рэгіён, на рэалізацыю якой ўрад выдзеліў два мільярды рублёў. Быў зацверджаны і пералік аўтамабіляў, перавозкай якіх заняліся РЖД.\nУ гэты спіс трапілі машыны расійскай зборкі, такія, як «Лада», «Форд», «УАЗ», «Ніва» і яшчэ шэраг іншых аўтамабіляў, прычым найбольшая колькасць машын прыпадае на долю вытворцы «АВТОВАЗ».\nЯкі пабываў у Хабараўску прэм'ер-міністр пагадзіўся падоўжыць праграму субсідавання чыгуначнай дастаўкі машын у рэгіён. Пры гэтым на Далёкім Усходзе таксама плануецца развіваць уласную аўтамабілебудаванне. Грошы на стварэнне автопроизводственных магутнасцяў выдзеліць «Знешэканамбанк».\nМіхаіл Малышаў, Комсомольская правда


Культура - Сутнаснае для культуры\nПра жанр сімфоніі і сімфанізм: у агні ці ў цяпле?\n— Сімфонія як жанр, на маю думку, ужо дасягнула свайго найвышэйшага развіцця. Пасля Брукнера і Малера зварот да гэтага жанру ў Еўропе зніжаецца. Амаль не піша сімфоній Стравінскі, у Шонберга яны камерныя, а гэта штосьці зусім іншае. Сярод найбольш значных кампазітараў адважыўся працягнуць жанр хіба Шастаковіч, але на тое яго скіравалі пэўныя абставіны — існаванне ў краіне рэжыму ўціску. Узнікла сітуацыя, блізкая да той, што прывяла да сімфоній Бетховена. Ён жа насамрэч быў найтонкім лірыкам, але ягоныя сімфоніі (і знакамітая 9-я ў тым ліку) — рэакцыя на эпоху напалеонаўскіх войнаў, аточаную бедамі ды няшчасцямі. Тое ж і ў Шастаковіча: асэнсаванне сталінскай эпохі, фашызму прывяло яго да жанру, дзе ўсе гэтыя думкі можна выявіць найбольш поўна і шматгранна, у рамках буйнога шматчасткавага цыкла. У таго ж Пракоф’ева сімфанізм пераважна апавядальны, у Шастаковіча ж — сапраўдны працяг брукнераўскіх і малераўскіх дасягненняў. Не дзіва, што ўсе кампазітары таго часу адразу падпадалі пад ягоны ўплыў.\nА што ж я? Мае бацькі перажылі тыя навалы ХХ стагоддзя, я ж нарадзіўся ў іншы час. І хаця пра ўсё тое ведаю, не перажыў гэта ў сваім жыцці, застаўся гэткай “няпужанай птушкай”. Значыць, трэба жанр сімфоніі паварочваць у нейкі іншы бок, адводзячы яго ад ранейшага экспрэсіянізму. Бо экспрэсіянізм — гэта музыка ў агні. Калі ж замест тых вогнішчаў — бы ў цёплай прыбіральні, значыць, і ў самім жанры трэба рабіць усё іначай. Ну, якое можа быць у ім скерца? Які фінал? У тагачасных савецкіх сімфоніях звычайна было шмат кульмінацый, але пераважваў аптымістычны настрой. Трагізм, вядома, сустракаўся, але ён быў нейкім падазроным, бо надта многа сумаваць было нельга, трэба было абавязкова прыйсці да высновы, што ўсё цудоўна. І я зразумеў, што гатовы напісаць коду ўсёй еўрапейскай сімфоніі, назваўшы яе постсімфоніяй. Трэба было адмовіцца ад абвяшчэння ўсіх тых ісцін, ашчадна ставіцца да кульмінацый — гэта было выйсце.\nПра авангард: што выкапаць рыдлёўкай?\n— Сам тэрмін “авангард” — даволі падазроны. Вельмі часта атрымліваецца, што хтосьці бяжыць наперад не таму, што хочацца бегчы, а таму, што даганяюць і трэба адарвацца ад пагоні. Насамрэч авангард — гэта рызыка. Яго можна параўнаць з тым, як хтосьці праходзіць па тонкім лёдзе, робячы першую сцяжынку. Гэтаму чалавеку штосьці неадкладна было патрэбна на тым беразе — і ён рызыкнуў. А за ім пайшлі натоўпы — і гэта ўжо не авангард, а, як я называю, “акадэмізацыя авангарду”. Авангардыст павінен увесь час ісці наперад, шукаць новыя шляхі. Калі ж той ці іншы шлях пракладзены — пра які ж гаворым авангард? Заслуга авангардыстаў у тым, што яны вынаходзілі новыя метады. Але калі той метад знойдзены, часам атрымліваецца, што ён падмяняе саму сутнасць. Гэта прыблізна тое ж самае, як вынаходніцтва рыдлёўкі. Рыдлёўка вынайдзена — і патрэбна яна для таго, каб ёй штосьці выкапаць. Але, бывае, капаеш-капаеш, а там нічога няма. А рыдлёўка ёсць! І ў яе ёсць свой “аўтар”. Сучасныя музычныя творы часам нагадваюць тую ж рыдлёўку: яна ёсць, а каб ёй штосьці выкапаць, рукі не даходзяць. Але ў якасці вучэбнага працэсу, засваення тэхнік пісьма — гэта неабходна. Тыя ж класікі таксама ўмелі ганяць гукі туды-сюды (і гукі, што важна, не супраціўляліся, лёталі), бо знайшлі адпаведны метад, спосаб ператварыць музыку ў нейкія агульныя катэгорыі. Гэта прыблізна тое ж, што даць стадыёну магчымасць адрэагаваць на забіты гол: усе кудысьці пабеглі, закрычалі, потым усё сціхла. І атрымліваецца нейкая музычная форма — адбітак рэальных жыццёвых працэсаў. Авангард, такім чынам, пачаў даследаваць не семантыку, а самі музычныя працэсы. Але галоўны ягоны ўнёсак — ён навучыў людзей слухаць свет, як тую ж музыку. Мне як музыканту не трэба, каб на скрыпцы Страдывары перадавалі ўсялякія шоргаты, якія я магу пачуць у жыцці: усё гэта можна знайсці і на вуліцы — і куды ў большай колькасці. Авангард прывёў да змены музычнай мовы — як я зараз перастаў бы выказвацца закончанымі фразамі, сказамі, а пачаў бы “гуляцца” асобнымі словамі і нават літарамі. У паэзіі, дарэчы, усё гэта было, але не замяніла сабой усю літаратуру. Так і ў музыцы. На мой погляд, яна сёння павінна вярнуцца да нармальнай уласцівай ёй мовы. Вось я зараз кажу на “састарэлай” мове Пушкіна. Ці ж гэта значыць, што яе трэба адкінуць? Так, яна развіваецца, узнікаюць новыя словаўтварэнні, сыходзяць нейкія старыя. Але іншай мовы няма! Музычная мова, вядома, таксама змяняецца, але не так хутка, як нам, можа, таго хацелася б.\nПра творчы працэс: напісанае ці сутнаснае?\n— Калі ў мяне пытаюць, што вы, маўляў, зараз пішаце, я звычайна губляюся. Бо я музыку не пішу, я яе найперш слухаю. І ў працэсе работы над новым творам быццам увесь ператвараюся ў гэткае вялізнае вуха, якое ўлоўлівае самыя тонкія матэрыі. Бывае, музыка напісана на паперы: гладка, роўна, прыгожа. А бывае — можа, і не так гладка, але яна не напісана ў прамым значэнні гэтага слова, а быццам “утатуіравана” ў памяць. А памяць прымае далёка не ўсё — толькі тое, што значна, сутнасна. І тое сутнаснае часта выглядае беднавата ў параўнанні з напісаным. Але яно сутнаснае! Напісанае хутка забываецца, а сутнаснае, пры ўсёй яго магчымай беднаце і сціпласці, можа на стагоддзі пасяліцца ў нацыянальнай культуры. Так што я не пішу — я намагаюся пачуць. У гэтым сэнсе цяперашні агульнапрыняты падзел на кампазітараў і выканаўцаў прынцыпова няслушны. Кампазітар і ёсць насамрэч выканаўца таго музычнага тэксту, які ён уловіць, прабіраючыся з цемры сваёй падсвядомасці да святла.\nПра музыку і слова: навошта крычаць?\n— Музыка і слова спрадвек былі чымсьці адзіным, еднасным. Невыпадкова ў пэўныя часы ў Кітаі вакальныя творы называлі “матывам” на той ці іншы верш. Дый у музычным сінтаксісе многія азначэнні пазычаны з літаратурнай мовы: сказ, фраза. Але ў ХХ стагоддзі з’явіліся новыя магчымасці прачытаць вершы: не толькі “з трыбуны”, уголас, але і sotto voce — не проста “ўпаўголас”, але ў пэўным тэмбры, дыяпазоне. І праспяваць гэтак жа! Вакалісты ж звычайна любяць “крычаць” — быццам баяцца, што іначай ім скажуць: маўляў, няма голасу. А можна ж іначай! Філарманічныя спевы я называю філарманічнай хлуснёй. Ці можна гэтак “крычаць” тыя ж песні Шуберта? У свой час яны спяваліся проста ў пакоі — гэта было хатняе музіцыраванне.\nЗ вакальнымі творамі звязана яшчэ адна праблема — мелодыі. Мелодыя — самае каштоўнае ў музыцы. Але і штосьці самае “неабароненае”, на першы погляд, нават кволае: яе звычайна не адразу ўлоўліваюць, калі яна з’яўляецца. Але ж яна аказваецца і самай жывучай! Бо калі ты вяртаешся да таго ж тэксту, яна адразу выяўляецца, усплывае ў памяці. Таму актуалізацыя гэткіх “ціхіх спеваў” заключаецца ў наступным: у вакальным творы словы і музыка павінны зліцца ў адну непаўторную інтанацыю, якую не зблытаеш, запомніш. І мне захацелася напісаць “Ціхія песні”…\nСлухаючы Валянціна Сільвестрава і згадваючы папраўдзе срэбраныя гукі многіх яго “ціхіх” твораў, я раптам падумала, што ўсё гэта — яшчэ і музычнае ўвасабленне ягонага прозвішча. Ну, а калі ўжо столькі “срэбра”, дык і выказванні кампазітара будуць адпаведнымі — не менш як залатымі.


У райвыканкаме: Праблемы вырашаюцца комплексна – Кобрин. Кобрынскi веснiк. Кобринский вестник. Районная газета\n05/04/2011 219 admin Комментариев нет\nЧарговае пасяджэнне райвыканкама, якое адбылося нядаўна, пачалося з падпісання пагаднення паміж райвыканкамам, раённым аб’яднаннем наймальнікаў і прафсаюзным аб’яднаннем. Як адзначыў старшыня райвыканкама Мікалай Кенда, пагадненне павінна быць абавязковым для выканання ўсімі вышэйназванымі структурамі. Яго галоўная накіраванасць – абарона інтарэсаў чалавека працы.\nУ пасяджэнні райвыканкама прынялі ўдзел намеснік пракурора Брэсцкай вобласці Міхаіл Дворак, начальнік УДАІ упраўлення ўнутраных спраў Брэсцкага аблвыканкама, начальнік аддзела па назіральна-выканаўчай дзейнасці УУС Брэсцкага аблвыканкама Сяргей Лабаеў і першы намеснік начальніка ўстановы “Брэсцкае абласное ўпраўленне Міністэрства па НС Рэспублікі” Беларусь Алег Лашко.\nЗ дакладам па першаму пытанню парадку дня – аб рэалізацыі мерапрыемстваў па выкананні Дзяржаўнай мэтавай праграмы развіцця пладаводства і аб мерах па далейшым забеспячэнні спажыўцоў гародніннай прадукцыяй айчыннай вытворчасці – выступіў намеснік старшыні райвыканкама Алег Гангала. Ён адзначыў, што ў раёне ажыццяўляўся паступовы пераход галіны на інтэнсіўныя тэхналогіі шляхам стварэння буйнатаварнага агародніцтва на базе дзвюх гаспадарак. Рэалізацыя мерапрыемстваў Праграмы дазволіла павялічыць вытворчасць агародніны з 3599 тон у 2006-м да 4055 тон у мінулым годзе.\nУ той жа час вытворчасць зялёнага гарошку па паказчыках мінулага года вырасла да 674 тон – што ніжэй штогадовага запланаванага ўзроўню. Нягледзячы на тое, што за гады рэалізацыі Праграмы была ўдасканалена тэхналогія вытворчасці цыбулі, у СВК “Батчы” заданне па яе вытворчасці было выканана толькі ў 2009-м годзе (187,5%). За астатнія гады гэты паказчык не перавышаў 95%. Для забеспячэння захавання сабранага ўраджаю гародніны ў СВК “Батчы” было пабудавана сховішча ёмістасцю 2050 тон. Аднак загрузка яго ў поўнай меры не ажыццяўляецца. У сувязі з гэтым было вырашана прызнаць работу СВК “Батчы” па вытворчасці гародніны недастатковай.\nАб ходзе выканання рэгіянальнай праграмы павышэння бяспекі дарожнага руху на тэрыторыі раёна на 2009-2011 гады – выступіў начальнік АДАІ Кобрынскага РАУС Сяргей Бычкоўскі. Бяспека дарожнага руху – задача першачарговая. На высокім узроўні знаходзіцца інфармацыйна-прапагандысцкая дзейнасць. Сумесна з дарожнымі прадпрыемствамі супрацоўнікамі ДАІ было праведзена абследаванне аўтамабільных дарог – па выніку якога выдадзена 52 прадпісанні і 42 вусныя паведамленні, 21 асоба прыцягнута да адміністрацыйнай адказнасці.\nПа выніках аналізу дарожна-транспартных здарэнняў былі выяўлены так званыя “гарачыя кропкі” – месцы, дзе здарэнні як бы канцэнтруюцца. Сумесна з КУШВП ЖКГ “Кобрынская ЖКГ” гэтыя месцы ўключаны ў план мерапрыемстваў, які рэалізаваны пры правядзенні рэканструкцыі вулічна-дарожнай сеткі. Як вынік – за мінулы год на гэтых месцах здарэнняў з траўматызмам не адбылося. На жаль, вострай праблемай застаецца выпуск на лінію транспартных сродкаў з няспраўнасцямі і допуск вадзіцеляў да работы ў стане алкагольнага ап’янення. Старшыня райвыканкама Мікалай Кенда звярнуў асаблівую ўвагу на сітуацыю з бяспекай дарожнага руху ў сельскай мясцовасці.\nАб ходзе выканання Дзяржаўнай праграмы па барацьбе са злачыннасцю і карупцыяй на 2010-2012 гады і рэалізацыі паўнамоцтваў назіральнай камісіі пры райвыканкаме ў аказанні дапамогі асобам, якія маюць судзімасць, у рэабілітацыі, а таксама ў працоўным і бытавым уладкаванні прысутным паведаміў начальнік Кобрынскага РАУС Максім Субота. Ён адзначыў, што сёння асаблівая ўвага ўдзяляецца прафілактыцы грамадска небяспечных дзеянняў супраць жыцця і здароўя – а таксама рэцыдыўнай, падлеткавай злачыннасці і карупцыі. Усё гэта дазволіла змяніць сітуацыю ў лепшы бок – колькасць зафіксаваных злачынстваў у параўнанні з першым кварталам 2010 года скарацілася больш чым на 40%. Стабільна ніжэйшым за абласны паказчык застаецца і каэфіцыент злачыннасці на 10 тысяч насельніцтва. Асноўную ж масу злачынстваў на Кобрыншчыне, як і раней, складаюць крадзяжы.\nЗ пытаннямі аб гатоўнасці суб’ектаў гаспадарання раёна да вясенне-летняга пажаранебяспечнага перыяду і аб стане ўзроўню супрацьпажарнай абароны выбуховапажаранебяспечных аб’ектаў на тэрыторыі раёна выступіў начальнік Кобрынскага РАНС Леанід Панасюк. Ён паведаміў, што за мінулы год на тэрыторыі раёна адбыўся 31 пажар у экасістэмах – што на 16 пажараў менш, чым у 2009 годзе. На пасяджэнні быў зацверджаны план асноўных мерапрыемстваў па падрыхтоўцы да пажаранебяспечнага сезона і супрацьпажарнай абароне лясоў, тарфяных масіваў і сельскагаспадарчыў угоддзяў на 2011 год.\n← Фітнэс – стан душы\n«Медальный» салют →


12:05 26.04.2021 (абноўлена 11:24 26.04.2021)\nВыбух на 4-ым энергаблоку атамнай станцыі ў Чарнобылі адбыўся 26 красавіка 1986 года. У атмасферу трапілі тоны радыёактыўнага пылу. Пажар пасля выбуху бушаваў на станцыі яшчэ 10 дзён. Увесь гэты час у навакольнае асяроддзе таксама траплялі небяспечныя элементы.\nРаёны каля АЭС эвакуіравалі ў пачатку траўня таго ж года. Вакол станцыі ўсталявалі 30-кіламетровую зону адчужэння. Так беларусам за мінулае стагоддзе прыйшлося хаваць свае вёскі двойчы. Спачатку ў вайну, калі акупанты спалілі амаль 10 тысяч населеных пунктаў, а потым і ў 86-м - калі сотню вёсак накрыла атрутнае радыёактыўнае воблака.\nЗамест квітнеючага краю на поўдні Беларусі ўтварылася мёртвая тэрыторыя, якую ў 88-м ператварылі ў Палескі дзяржаўны радыяцыйна-экалагічны запаведнік.\nЯго плошча складае больш за 200 тысяч гектараў. Тэрыторыя падзелена на эксперыментальную і тую самую, запаведную, дзе забаронена якая-небудзь дзейнасць чалавека.\nТут сканцэнтравана каля траціны радыеактыўнага цэзію, які выпаў на тэрыторыю Беларусі, больш за 70% стронцыю і амаль 100% плутонію. Але самы каварны і небяспечны вораг - амерыцый, з кожным годам яго актыўнасць толькі ўзрастае.\nЯк распавёў Sputnik загадчык радыеэкалагічнага маніторынгу запаведніка Юрый Марчанка, канцэнтрацыя амерыцыя будзе расці ў адчужанай зоне да 2059 года. І гэты элемент яшчэ доўга будзе даваць дозавую нагрузку.\n"Ён з'яўляецца наймацнейшым канцэрагенам, альфа-выпраменьвальнікам, таму для чалавека ён уяўляе велізарную небяспеку", - адзначыў суразмоўца.\nТаму ў супрацоўнікаў запаведніка толькі адзін варыянт - навучыцца з радыяцыяй жыць. Трэцюю частку тэрыторыі, найменш заражаную, сталі патроху асвойваць: нарыхтоўваюць драўніну, разводзяць свіней, коней, ёсць і пчальнік.\nА ў запаведных лясах за 35 гадоў без чалавека распладзіліся ваўкі, казулі і зубры. Кажуць, прыйшоў і мядзведзь.\n"Мядзведзь больш паўночныя раёны любіць, у пачатку мы бачылі сляды яго, а потым сустрэліся з ім. Варта адзначыць, што на тэрыторыю запаведніка была ў 1996 годзе завезена папуляцыя зуброў. І сёння іх ужо 186 асобін. З 2007 года ў нас з'явілася коні Пржэвальскага. І ў іх тут добрая кармавая база", - распавядае Юрый Марчанка.\nНаогул радыяцыя спарадзіла мноства недарэчных здагадак. Маўляў, на заражаных тэрыторыях вакол станцыі насяляюць двухгаловыя ваўкі, а ў вадаёмах плаваюць жудаснага выгляду рыбы метровага памеру, а вожыкі зусім аблыселі - ці то ад апраменьвання, ці то ад геннай мутацыі. І гэта самыя бяскрыўдныя чуткі, якія не маюць нічога агульнага з рэчаіснасцю.\nКаб неяк развеяць падобнага роду міфы, з 2018 года ў Палескі радыяцыйна-экалагічны запаведнік пачалі вадзіць экскурсіі. І людзі паехалі.\nТэрыторыя адчужэння прыцягвае турыстаў не горш, чым які-небудзь люксавы курорт. Толькі ў 2019 годзе запаведнік прыняў каля тысячы гасцей з 30 краін. У 2020-м планы турыстаў разбурыла пандэмія. Але ў гэтым годзе тут спадзяюцца на аднаўленне турпаездак. Як-ніяк, для дзяржустановы гэта хоць нейкі дадатковы прыбытак.\nаварыя, Чарнобыльская АЭС, рэактар, Выбух, ЧАЭС, зона адчужэння


У Гомелі стварылі асобную чаргу для жадаючых трапіць у беларускамоўны садок | Новы Час\n— Разам з Цэнтрам рэгіянальнага развіцця ГДФ мы даслалі звароты з ў аддзел адукацыі, спорту і турызму, у якіх патрабавалі адкрыць беларускамоўны садок. Нядаўна мы атрымалі адказ, у якім чыноўнікі растлумачылі, што ў наступным годзе будуць створаныя дзве дадатковыя беларускамоўныя групы ў асобных садках, а таксама будзе весціся ўлік бацькоў, якія хочуць навучаць сваіх дзяцей па-беларуску. Па стане на 31 кастрычніка на гэтым уліку ўжо ёсць адно дзіця, — распавяла старшыня Гомельскага аддзялення ТБМ Алеся Аўласевіч.\nНаступным важным крокам, які варта зрабіць, актывісты лічаць патрабаванне ствараць падобныя чэргі і для тых, хто жадае, каб яго дзіця пайшло ў беларускамоўны клас ці школу. Таксама ТБМаўцы разам з ГДФ плануюць распачаць кампанію па заахвочванні і інфармаванні бацькоў аб магчымасці запісацца ў чаргу ў беларускамоўны садок.\n— Калі вы маладыя бацькі з Гомеля і вы жадаеце аддаць дзіця ў беларускамоўны садок — вам неабходна прыйсці ў Гарвыканкам і запісацца ў гэтую чаргу. Прычым зрабіць гэта могуць не толькі тыя, хто толькі жадае аддаць дзіця ў садок, а нават тыя, чые дзеці ўжо наведваюць рускамоўныя садкі, — патлумачыла Алеся Аўласевіч.


Без билета - Мая краіна Беларусь. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nBelsat Music Live №1. Vuraj і «Палац» (відэа) !OUT: «Не хачу, каб маю музыку слухалі ўсе». Тры новыя трэкі ад Five-Storey Ensemble «Хапун, пратакол, начоўка ў міліцыі — гэта беларуская наша традыцыя» КАТАЛЁГ ВЫКАНАЎЦАЎ / Без билета/ Мая краіна Беларусь 2028 / 2 22.04.2016 «Такая Беларусь у нашай памяці і ў нашых снах» (відэа)\nГурт «Без билета» запісаў новую вэрсію свайго неўміручага гіта «Мая краіна Беларусь» і зьняў на яго кліп. Відэа музыкі прадстаўляць не інакш як альтэрнатыўнай візытоўкай нашай краіны. Гэтая кампазыцыя ўпершыню выйшла на дэбютным альбоме каманды — «На неба» (2001) і з тых часоў безь яе не абыходзіцца ніводзін канцэрт. За гэты час «Мая краіна Беларусь» стала клясыкаю, пра што сьведчыць апытаньне Tuzin.fm «100 найвялікшых беларускіх песень». Цяпер музыкі вырашылі перазапісаць гэтую кампазыцыю. «Новая аранжыроўка адпавядае нашым уяўленьням пра XXI стагодзьдзе. Тру-вэрсія вельмі прыгожая, але закарцела абнаўленьня. Праз 15 гадоў. А яшчэ мы гэтай песеньцы павінны былі кліп, бо ў свой час менавіта яна вынесла нас на паверхню. Таму зноў жа праз 15 гадоў мы яго зьнялі!» — сказаў з нагоды прэм’еры на Tuzin.fm лідэр «Без билета» Віталік Артыст. Вырашана было зрабіць кліп у жанры прыгожай, але трохі змрочнай утопіі ў жанры фэнтэзі. У той жа час аўтарам роліку, хацелася зьняць прыгожа і проста. «Мы паказалі Беларусь менавіта такой, якой яна ёсьць у нашай памяці, якой мы яе бачым у снах, калі знаходзімся далёка», — тлумачыць Віталік. У роліку ён увасобіў сваю даўнюю ідэю пра дзікія плямёны, якія маглі бы жыць на нашых землях пасьля нашай цывілізацыі. Яны маюць звышздольнасьці, але пры гэтым цэняць усё тое ж — агонь, паветра, ваду, зямлю і, вядома ж, любоў і каханьне.\nКліп зьняла студыя «Красный баян» на чале з рэжысэркай Тацянай Кушнер. Мастаком па касьцюмах і грымэрам выступіла тэатральная рэжысэрка Кацярына Аверкава. Без билета — Мая краіна Беларусь (рэжысэр — Тацяна Кушнер). Зьмяшчаецца са згоды выканаўцы.\nТэгi: Без Билета, Віталік Артыст, Тацяна Кушнер Твитнуть\nTanin Jazz. Невыносная лёгкасьць быцьця (аўдыёпрэм’ера!)\t2638 / 0\t15.09.2014\tBosaeSonca выканалі самую рамантычную тэму «Песьняроў» (аўдыёпрэм’ера!)\t3214 / 4\t10.09.2014\tГанна Крамэр: «Кантры можа быць беларускім» (аўдыё)\t1190 / 0\t24.09.2016\tПесьня-споведзь ад Ilo&Friends (аўдыё)\t1801 / 0\t17.03.2016\tКАМЕНТАРЫ: Liam Sobak / адказаць\nВыснова: маючы такія рэсурсы, здаецца, можна было пайсці на шмат далей, але артысты спыніліся недзе пасярэдзіне... У любым выпадку гэты кліп бадай адзін з самых якасных у гэтым бязлікім відэачаце. Ва ўсялякім разе ёсць жаданне даглядзець яго да канца. КАМЕНТАВАЦЬ


Бураты ў змаганьні супраць Масквы | НАРОДНАЯ ПЕРАМОГА\nПрасоўваньне “русского мира” на землі буратаў у сучаснай расейскай гісторыяграфіі падаецца як мірнае зьбіраньне ардынскіх земляў. Бураты, маўляў, зусім не аказвалі супраціву і радасна падносілі ясак землепраходцам з Масковіі.\nНа самой справе, бураты сустракалі каланізатараў стрэламі і дзідамі на працягу ўсяго 17 стагоддзя. З-за малалікасьці бурцкіх плямёнаў гэтыя бітвы ня мелі грандыёзных маштабаў, што і дазваляе расейскай прапагандзе сьцьвярджаць пра мірны характар экспансіі ў Забайкальлі.\nУ 17 стагоддзі колькасьць буратаў, паводле розных ацэнак, была ад 25 да 70 тысячаў чалавек. Зусім ня шмат для вялізных прастораў Усходней Сібіры і Забайкальля, дзе пражываў гэты народ. З-за невялікай шчыльнасьці насельніцтва бураты фізычна не маглі сабраць вялікія атрады, таму гісторыя супрацьстаяньня буратаў і маскавітаў ня ведае буйнамаштабных бітваў. Тым ня менш, бітваў было шмат, і каланізацыю Бураціі мірнай нельга назваць.\nУпершыню “браты” (так яны называлі буратаў) у дакумантах Маскоўскага царства згадваюцца ў 1609 годзе. Атрад маскавітаў выйшаў з Томскага астрогу для збору ясака, і адкрыў, што частка плямёнаў адмаўляецца аддаваць футры ў казну гасудараву, аргумэнтуючы тым, што ўсё ўжо сплочана бурацкім князям. Можна сабе ўявіць выраз твараў маскоўскіх служылых людзей, агаломшаных такім нахабным таптаньнем “духоўных скрэпаў” і асноваў царскай каланіяльнай палітыкі. Слугі гасударавы чухалі рэпы, але экспэдыцыі ўглыб Бураціі не былі падрыхтаваны.\nПрасоўваньне Масковіі ўглыб зямлі Сібірскай зьдзяйсьнялася паводле аднаго сцэнару. Спачатку будаваліся апірышчныя крэпасьці (астрогі). Потым у іх зьбіраліся матар’яльныя і людскія рэсурсы. З астрогаў зьдзяйсьняліся набегі і выправы на навакольныя народы.\nПершапачаткова галоўным цэнтрам экспансіі ў Бурацію быў Янісейскі астрог, пабудаваны ў 1618 годзе. Адсюль у пошуках футраў і срэбра, па Ангары, выпраўляліся атрады людзей гасударавых у землі “братоў”. Першыя вылазкі зьдзейсьнілі ў 1620 годзе атрады Фірсава і Цюменцава, але яны ня здолелі пранікнуць у землі буратаў.\nЛіхі пачатак. У 1623 годзе ў землі Бураціі выправілася экспэдыцыя Дубенскага, якая да мэты не дайшла. Але затое прыгледзела ўтульнае месьцейка для будаўніцтва астрога ў Красным Яры. Праект пабудовы астрога быў пададзены гасудару ваяводай Якавам Хрыпуновым, і атрымаў высачэйшае адабрэньне. У 1628 годзе быў пабудаваны Краснаярскі астрог, які стаўся важным плацдармам маскоўскай экспансіі ў бурацкія землі.\nУ 1626 годзе ў паход выпраўляецца новы атрад каланізатараў начале з Максімам Пярфільевым. І гэтая выправа завяршаецца няўдала – атрад вяртаецца дахаты, павярнуўшы назад усяго толькі ў трох днях падарожжа ад бурацкай зямлі. Вяртаецца з распаленымі ад сквапнасьці вачыма і расповедамі пра вялізныя багацьці Бураціі. У наступным годзе Пярфільеў са служывымі зноў выпраўляецца за футрамі “да браткоў”. Гэтым разам ён дайшоў да земляў буратаў, і быў разгромлены кааліцыяй бурацкіх і эвэнкійскіх князёў Іргінея, Мукацея і Балкея. Недабіткі атрада каланізатараў вяртаюцца ў Енісейскі астрог, каб у 1629 годзе паўтарыць заваёўную выправу. Гэтым разам выправай кіруе асабіста янісейскі ваявода стольнік Якаў Хрыпуноў, якога спураваджае Пярфільеў. Мэта экспэдыцыі – ясак і срэбныя руднікі бурацкага князя Окуня.\nАтрад Хрыпунова выйшаў з Янісейскага астрогу, другі атрад з Краснаярскай крэпасьці. Рухаючыся па Ангары, каланізатары дабраліся да вусьця Акі. Выправа ня стала для заваёўнікаў прыемным шпацырам. Адбылося некалькі бітваў з буратамі Каля 1630 года грэшная душа Хрыпунова пакінула тленнае цела.\nКіраўніцтва экспэдыцыяй ўзяў на сябе Пярфільеў. Нягледзячы на супраціў мясцовага насельніцтва нападаючыя здолелі сабраць ясак і аб’явіць царскімі падданымі некалькі заходніх бурацкіх улусаў. Для зьдзяйсьненьня кантролю над (пасьля некалькіх бітваў) “дабраахвотна адышоўшымі пад гасудараву руку” бурацкімі землямі М. Пярфільеў будуе Брацкі астрог.\nУ 1631 годзе Максім Пярфільеў і Пётр Бэкетаў зьдзяйсьняюць новую выправу на “браткоў”, аднак, без значных вынікаў.\nУ 1634 годзе князь Кагоня, нібыта скораны Пярфільевым у 1629 годзе, зьнішчае атрад Васіля Дунаева, які прыйшоў быў у Брацкі астрог па ясак. Замест ясака Дунаеў знайшоў сваю сьмерць, астрог быў спалены і разбураны.\nУ наступным годзе на вогнішча Брацкага астрога прышоў карніцкі атрад сотніка Мікалая Рудакоўскага. Атрад зьдзейсьніў шэраг нападаў на бурацкія стаянкі, абрабаваў іх (“сабраў ясак”), захапіў закладнікаў (аманатаў) і пабудаваў новы Брацкі астрог, разьмешчаны далей па Ацэ.\nВаладараньне маскавітаў над буратамі было даволі хісткім. Так, пераемнік Рудакоўскага – Васіль Чарамнін – у 1637 годзе паднёс бурацкай шляхце падарункі “ад гасудара”, а атрыманыя ў адказ дары залічыў як сплату ясака. Але ў наступным годзе, на патрабаваньне сплаціць ясак ён атрымаў рашучую адмову. Бураты толькі пабілі зборшчыкаў ясака, але ніводзін з рэкэціраў не загінуў.\nУ 1639 годзе выправілася новая карніцкая экспэдыцыя, з пагромамі, рабункамі, захопам закладнікаў. У выніку “праяўленай мужнасьці і гераізму” карнікам удалося сабраць два саракі сабалёў.\nСупрацьстаяньне каланізатараў і карэннага насельніцтва нарастала. Для працягу апэрацыі па “дабраахвотнаму ўваходжаньню” буратаў у Маскоўскае царства зь Якуцкага астрогу ўзімку 1641 года ў вярхоўі ракі Лены выправіўся Васіль Уласьеў начале буйнога атрада.\nПершы ўдар быў нанесены па ўлусу князя двух родаў эхірытаў Шаптухэя (Чапчугэя). Бураты не схілілі галовы перад захопнікамі. Бой доўжыўся цэлы дзень, загінулі трыццаць буратаў разам са сваім князем, які адхіліў усе варожыя прапановы здацца, і быў спалены жыўцом. Маскавіты захапілі ў палон 28 жанчын і дзяцей. У закладніках сэнсу не было, таму ўсіх “пабілі з пішчаляў” (расстралялі).\nПасьля паразы Уласьеў аддаў загад адыходзіць. Падчас адступленьня атрад заатакавалі бурацкія ваяры начале з братам забітага Шаптухэя Куржумам. Атака была адбіта. Куржум панёс паразу, прысягнуў на вернасьць цару, сплаціў ясак і аддаў свайго сына ў закладнікі.\nУ тым жа 1611 годзе Мартын Васільеў пабудаваў Верхаленскі астрог, які стаў новым важным фарпостам экспансіі маскавітаў.\nУ 1643 годзе атрад Курбата Іванова зьдзяйсьняе рэйд на выспу Альхон, рабуе бурацкія ўлусы. У выніку выправы Іванова бураты вымушаны былі зьняць аблогу Верхаленскага астрога, якая доўжылася больш з агод.\nКур’ёзна, што расейскія “гісторыкі” называюць Курбата Іванова “першаадкрывальнікам Байкала”. На думку імпэрскіх прапагандыстаў, да Іванова ніхто з карэннага насельніцтва, што жыло ў навакольлі возера шмат стагоддзяў, не заўважаў Байкал!\nУ 1644 годзе на рацэ Баргузін бураты разграмілі атрад захопнікаў пад камандваньнем С. Серабракова. У тым жа годзе зь Янісейскага астрога па Ангары выпраўляецца вялікі атрад Васіля Калесьнікава. Яны будуюць астрожак у вусьці ракі Восы, потым рухаюцца на Баргузін. Але сустрэўшы на Селензе значныя сілы буратаў, Калесьнікаў са таварышы пасьпяшаліся рэціравацца. У 1646 годзе яны будуюць у нізінах Верхняй Ангары астрог.\nУ тым жа годзе бураты паспрабавалі захапіць Верхаленскі астрог. У адказ на паўстаньне ангарскіх буратаў выпраўляеца карніцкая экспэдыцыя Максіма Пярфільева.\nУ 1648 годзе буратамі зьнішчаны астрог на рацэ Воса. Але на рацэ Баргуза каланізатары будуюць новы астрог.\nУ 1650 годзе бурацкія плямёны, якіх кантраляваў ваявода Брацкага астрога, адмовіліся плаціць ясак. Увесну 1651 года адбылася няўдалая спроба штурма Брацка, бураты спустошылі нівы каланізатараў і пасьля паразы адступілі.\nУ 1652 годзе Пётр Бэкетаў ўзначаліў карніцкую экспэдыцыю ў раён спустошанага Восінскага астрога. У выніку былі забіты сотні буратаў, сабраны ясак, пабудаваны Ірген астрог, аб’ясачаны тунгускія плямёны.\nУ тым жа годзе Іван Пахабаў са служылімі людзьмі заклаў зімоўе Іркут (цяпер горад Іркуцк).\nУ 1654 годзе сын баярксі Дзімітры Фірсаў пабудаваў Баланганскі астрог, дзе ў хуткім часе стаў начальнікам Пахабаў. Жорсткасьць і сквапнасьць Пахабава справакавалі абурэньне мясцовага насельніцтва. Бураты перабілі зборшчыкаў ясака і адкачавалі ў бок Манголіі. У Баланганску засталіся адны каланізатары.\nУ тым жа годзе бураты разбурылі Удзінскі астрог.\nУ 1655 годзе князь тунгусаў Ганцімур пад ціксам гвалту выплаціў маскавітам ясак, але потым тунгусы зьнішчылі апірышча каланізатараў – Ірген астрог.\nМіж тым Іван Пахабаў, які кіраваў у Балангінскім астрогу, перайшоў ад збору ясака да набегаў на карэннае насельніцтва. Акрамя рабункаў і падпалаў, ён заняўся рабагандлем.\nДзейнасьць Пахабава выклікала супраціў мясцовага насельніцтва. Расправіўшыся са боршчыкамі ясака, уінгінскія і акінскія бураты ў 1659 годзе перасяліліся ў Манголію.\nУ 1661 годзе князі Эхэй і Буурай адабралі быдла ў каланізатараў і адкачавалі ў Манголію. У тым жа годзе брат Пахабава – Якаў, стварае з Іркуцкага зімоўніка астрог.\nУ 1693 годзе ў змаганьне з маскавітамі ўступілі хандагоры (бурацкі субэтнас) на чале з князям Багатэям. Вайна доўжылася пяць гадоў. Хандагоры разграмілі цэлы шэраг астрогаў каланізатараў (буйнейшыя – Бельскі і Туркінскі). Удзельнікі вызвольнага руху жорстка расправіліся з калабарацыяністамі.\nСупраціў захопнікам адбываўся і ў іншых раёнах Бураціі. У 1695 годзе адбыўся масавы зыход буратаў ад гвалту начальніка Баласангінскага астрога Хрыстафора Кафтырова.\nУ 1696 годзе мясцовыя бураты паспрабавалі захапіць Іркуцкі астрог.\nНа пачатку 18 ст. супраціў буратаў пайшоў на спад. У 1727 годзе Расейская імпэрыя і Кітай падпісалі Бурынскую дамову, якая рэгулявала пытаньне мяжы і забараняла буратам перакрочваць яе. Уступленьне дамовы ў сілу ў 1728 годзе лічыцца годам падпарадкаваньня Бураціі Расейскай імпэрыі.\nНацыянальна-вызвольны рух у ХХ стагоддзі\nДа рэвалюцыі 1905 года асноўнай формай бурацкага супраціву была падача прашэньняў цару аб адмене законаў, якія ліквідавалі традыцыйныя інстытуцыі мясцовага самакіраваньня і забіралі зямлю ў карэннага насельніцтва.\nУ 1905 годзе бурацкая эліта пачынае склікаць зьезды. Галоўным патрабаваньнем было стварэньне ворганаў мясцовага самакіраваньня, разьвіцьцё нацыянальнай адукацыі і культуры, супрацьдзеяньне сталыпінскай аграрнай рэформе. У пытаньні самакіраваньня думкі падзяліліся. Прыхільнікі панмангалізма выступалі за адраджэньне традыцыйных формаў – сьцяпных думаў, а сацыялісты – прапанавалі ствараць земствы паводле расейскага ўзору.\nНовым этапам становіцца Лютаўская рэвалюцыя 1905 года. Ужо з 6 сакавіка 1917 года ў Чыце ўзьнікае бурацкі камітэт. У красавіку 17-га ІІІ агульнабурацкі зьезд стварыў вярхоўную выканаўчую ўладу – Цэнтральны Бурацкі нацыянальны камітэт з рэзыдэнцыяй у Чыце. Актыўна адраджаецца нацыянальнае самакіраваньне на месцах. Удзельнікі бурацкага вызвольнага руху не прынялі камуністычную дыктатуру, падтрымлівалі белы рух.\nАднак, сярод бурацкай эліты ўзмацнялася разуменьне таго, што і белыя і чырвоныя расейцы – адным імпэрыялістычным сьветам памазаны. Сярод найбольш прагрэсіўнай часткі бурацкага народа расло разуменьне неабходнасьці стварэньня незалежнай дзяржавы на аснове палітычнага і культурнага адзінства мангольскіх народаў.\nУ 1920 годзе частка буратаў у спадзяваньні на стварэньне нацыянальнай аўтаноміі пайшла на супрацоўніцтва з камуністычным рэжымам марыянэтачнай Далёкаўсходней рэспублікі (ДВР). Камуністы – як д’ябал, заўжды падмануць. Бальшавікі пайшлі на стварэньне бурацкай аўтаноміі, але не ўсур’ёз і не надоўга.\n26 верасьня 1937 года адзіную Бурат-Манголію расчлянілі на пяць частак, паміж рознымі адміністрацыйнымі адзінкамі. Ад Бурат-Мангольскай АССР адкроілі траціну тэрыторыі і каля паловы насельніцтва. У 1996 годзе Кангрэс бурацкага народа пастанавіў адзначаць 26 верасьня як “чорны дзень” у гісторыі бурацкага народа.\nАле аднымі тэрытарыяльнымі рэформамі сталіністы не абмежаваліся. Пад маскай барацьбы з “панмангалізмам” у 1938 годзе былі зьнішчаны кіраўнікі Бурат-Манголіі, творчая інтэлігенцыя, ламы і шэраговыя працоўныя. У якасьці “ворагаў народа” было асуджана каля 20 тысяч чалавек, зь іх асуджана да пакараньня сьмерцю – 6 тысяч. Камуністычны тэрор цалкам спаралізаваў нацыянальны рух.\nТолькі ў другой палове 80-х гадоў, падчас “перабудовы”, пачаўся новы этап нацыянальнага адраджэньня. Створаныя ў тыя гады арганізацыі палітаб’яднаньне “Гэсэр”, Народны фронт, Бурат-Мангольская народная партыя, Рух нацыянальнага адзінства “Нэгэдэн” і інш. ставілі сваёй мэтай узьяднаньне ўсіх бурацкіх тэрыторый, адраджэньне мовы і культуры, разьвіцьцё аўтаноміі і самакіраваньня рэгіёна.\nАле паступова ўлада ў сучаснай РФ, якая складаецца з былой камуністычнай намэнклатуры і супрацоўнікаў КГБ, зьвяла на нішто ўсе спадзяваньні, народжаныя “перабудовай”. У наш час людзі, якія актыўна выступаюць за культурнае адраджэньне Бураціі, падзьвяргаюцца перасьледу.\nУлетку 2013 года з-за перасьледу вымушаны быў шукаць палітычнага прытулку ў ЗША доктар гістарычных навук Уладзімір Хамутаеў. Галоўнай прычынай перасьледу навукоўца ў РФ стала ягоная кніга “Уваходжаньне Бураціі ў склад Расеі: гісторыя, права, палітыка”. У ёй на аснове багатага дакумэнтальнага матар’ялу абвяргаецца міф пра дабраахвотнае далучэньне Бураціі да Рсаеі. Матар’ялы з гэтай кнігі былі выкарыстаны для дадзенага артыкула.\nІдуць працэсы расейскай асіміляцыі бурацкага народа. Як зазначыў Ул. Хамутаеў, Бурація стала “маўклівай калоніяй Расеі”.\nАкупацыя Расея Расейскія акупанты Масковія Буратыя Бураты


Правілы покера Тэхаскі Холдэн - флоп - Уключыце | Texas holdem poker\nСетка для запыту "правілаў покера" Вы знойдзеце дзвесце вынікі. Палова з іх уяўляе добра і падрабязна апісаны texash асновах Холдэн покер. Ну, проста - у дэталях. Тым не менш, не ва ўсіх ёсць жа завала, што ў добры дзень, каб выдаткаваць паўгадзіны жыцця і засяродзіцца на набыццё столькі ведаў, некаторыя хочуць ведаць толькі асновы. Я прыйшоў сюды па мне - я паспрабую прадставіць вам правілы гульні ў покер ў найбольш простым і сціснутым выглядзе, так што вы пасля 5 хвілін чытання больш быць у стане, каб пачаць гульню і ведаць, па меншай меры, асноўную 80%. Першы - важны скарачэнне. Кажучы "Poker" Пераважная большасць мы маем на ўвазе сучасную варыяцыю Texas Hold'em No Limit. Ёсць і іншыя варыянты покера, але для яснасці (напрыклад 5 карт абраны, або Texas Limit Holdem.) - Мы не будзем змагацца з імі тут.\nА цяпер некаторыя факты: - У покер вы можаце гуляць ад 2 да 10 чалавек адначасова. Гуляючы поўны калоду карт (52) і гульню прымяняе традыцыйныя лічбы стаж (самае слабое з'яўляецца 2 наймацнейшых як колеру не маюць значэння -. Atrefl мае роўна сілу як Atrefl -. Гуляючы з чыпаў Гульцы перад гульнёй яны згодныя з тым, што кошт кожнай манеты Магчымая. ёсць 2 выгляду гульні -. фризаут або ребай-першае, гэта той, у якім гульцы атрымліваюць аднолькавую колькасць фішак ў пачатку Калі гулец губляе ўсё (напрыклад, кожны 100.) - падае у другой -. гульцы купіць любую колькасць фішак Акрамя таго, калі вы губляеце ўсё. - можа зноў купляць іх першы спосаб гульні, як правіла, выкарыстоўваецца ў турнірах (так што кожны мае роўныя шанцы), другі -. у тыповай гульні грошай (наяўнымі.) - Перад гульнёй рашучасці заваяваць мінімальную вышыню - малы блайнды і вялікі блайнды (. жалюзі) прыклад, калі ў кожнага гульца ёсць 200 фішак, малы блайнды можа быць 1, і вялікая 2 Гэта дзяленне звязана з тым, што ў якасці стандарту для камфортнай гульні, лічыцца, што гульцы ў пачатку павінна быць не менш за 100 жалюзі - гэта гульня не сканчаецца занадта хутка.\nПадрыхтоўка да гульні.\nДылер. Адзін чалавек з'яўляецца дылерам (дылер) ясна паказвае, як правіла, ляжыць побач з пунктам з літарай D. Што рука зменіцца да дылера і будзе чалавек, які сядзіць бліжэй за ўсё да злева ад папярэдняга (гэта значыць, у адпаведнасці з прынцыпам па гадзінны стрэлцы). Малы блайнды, вялікі блайнды (жалюзі). Гулец, які сядзіць злева ад дылера перад гульнёй павінен паставіць у рондаль зададзенага значэння малы блайнды (напрыклад 1.) І іншы злева - вялікі блайнды (напрыклад, 2). Дзякуй кожнай руцэ ў пачатку ўжо выйграць некаторы базавую стаўку (усяго 3), які варта гуляць. Мы аддаём карты для ўсіх гульцоў (пачынаючы з таго, хто заплаціў малы блайнды). Кожны гулец атрымлівае 2 карты. Ён толькі бачыць іх і не можа паказаць іншых праціўнікаў.\nНаша мэта, каб мець лепшую руку карт з усімі гульцамі. Сістэма створыць 2 карты, якія мы атрымалі плюс выбраныя намі 3 з 5 агульных карт, якія на дадзены момант знаходзіцца на стале. Наша сістэма будзе таму заўсёды складаюцца з 5 карт, але не мае ніякіх абавязацельстваў перад колькі карт павінна быць у руцэ, і колькі з табліцы. Мы можам выбраць 2 ад рукі 3 з табліцы, але таксама, каб выйграць толькі адну руку і 4 з табліцы. Вы нават можаце выбраць 5 з табліцы, але затым у лепшым выпадку мы можам толькі зрабіць рэмікс (таму што праціўнік таксама можа быць абраны). Ёсць 9 прынцыповыя схемы, якія мы пастараемся стварыць: = Як K = караля, Q = Каралёва, J = Jack, 10 = дзесяць\nРэйтынг сістэмы ад слабых да моцных. Прадстаўлены па схеме: назву, апісанне, напрыклад.\nСтарэйшая карта (High Card) любой гулец не ў стане арганізаваць сістэму. Вызначае самую высокую пакарання, такім чынам яны павінны гульцоў. (Старэйшая карта ў Холдеме плоская), напрыклад. AJ765 лепш, чым DJ765, і J9654 лепш, чым 87542 (карты ў розныя колеру). Dtrefl Jtrefl 6trefl 5trefl 2trefl\nПары (One Pair) Пара, ці дзве карты аднаго годнасці, у той час як астатнія тры карты розныя. Самая высокая пара выйграе. Atrefl Atrefl 2trefl 6trefl Jtrefl\nДзве пары (дзве пары) Так што карта сістэма, якая складаецца з двух пар карт аднаго годнасці, пятая карта адрозніваецца ад іншых. Яны выйграюць, вядома, двух вышэйшых пару. Ktrefl Ktrefl 2trefl 2trefl Atrefl\nTrifecta (Тройка) сістэмы, якая складаецца з трох аднолькавых карт, напрыклад. AAA74, 888KJ. У straciu трое выйграе гэты з вышэйшымі картамі. 9trefl 9trefl 9trefl Ttrefl 2trefl\nПрамой (Straight) Пяць паслядоўных карт розных колераў, напрыклад. KDJT9 або 76543rd У дадзенай кампазіцыі, Туз можа быць самай старэйшай (AKDJT) або замяніць нумар адзін (A2345). Прама выйграе з самай старэйшай картай. 7trefl 8trefl 9trefl 10trefl Jtrefl\nКолер (Flush) Пяць карт адной масці, калі два гульца маюць колер, які выйграе з вышэйшай карты, калі старэйшая карта вырашае, што яна з'яўляецца агульным другі, трэці або больш за тое, напрыклад. AKJ53 колер лепш, чым AK753 (колер У гэтым варыянце ажыццяўлення, вырашальная перавага J 7). У Холдэн кветак не маюць значэння, таму што гэта не магчыма, што два гульца былі два розных колеру. Atrefl Ktrefl 10trefl 2trefl 6trefl\nПоўны (Full House) сістэма, якая складаецца з трох (тры з той жа карце) і пара (дзве карты аднаго рангу). Чым вышэй яна поўная мацней тры, напрыклад. JJJA б'е 999AA, калі два гульца маюць аднолькавыя тры, якія вырашае пару, напрыклад. AAAQQ лепш, чым AAA77. Atrefl Atrefl Atrefl 10trefl 10trefl\nКарэ (карэ) сістэмы чатырох аднолькавых карт, выйграе гэты вагон, які быў складзены з больш высокіх карт. Калі абодва гульца маюць аднолькавыя карэ, кикер вызначае, якія адну бакавую карту (9999K вышэй, чым 99994) 2trefl 2trefl 2trefl 2trefl Atrefl\nПокер (Straight Flush) Так прама ў колеры, не абавязкова туз. У сітуацыі, у якой два гульца назапашанага покер перамог з вышэйшымі картамі, напрыклад. 98765 колер лепш, чым 76543 у колеры, хоць абодва гульца маюць у покер. 6trefl 7trefl 8trefl 9trefl 10trefl\nВы памятаеце іх? Не зусім. У правілы Холден Тэхас, што карты кажуць самі за сябе. Такім чынам, калі вы паказаць вашы 2 карты ў канцы гульні, дылер (або іншыя гульцы) вымушаныя выбіраць з іх самы моцны магчыма сістэма. Нават калі вы прапусцілі яго. Варта, аднак, ведаць сістэм, таму што толькі ведаючы, як у вас моцная рука, вы будзеце ў стане зрабіць стаўку яго адпаведным чынам. У канцы запіскі - варта адзначыць, што прынятая схема захаваць Дзяўчыну не як Dtrefli але як Qtrefli (каралева), і дзесяткі не як 10trefli, але як Ttrefli (гэта)\nГульня уласна, на префлопе\nПершы круг гандлю сканчаецца, калі ўсе гульцы скінулі, калі або правераны. Тады яны вучаць першыя 3 агульныя карты ці флоп.\nВыкажам здагадку, што на стале з'явіліся 10trefl карты Jtrefl 7trefl. Што цяпер? Зноў жа, пачынаецца круг гандлю. На гэты раз, першы гулец, які сядзіць на пазіцыі малога блайнды (першы злева ад дылера). Калі малы блайнды скінуў да - рашэнне пераходзіць да наступнага гульцу злева і г.д. Выкажам здагадку, што маленькі і вялікі блайнды spasowały раней, так што вы будзеце пачаў. Якія Вашы варыянты? 1 Пачакайце. Пакуль ніхто не падняў, вы можаце "праверыць бясплатна", ці проста пачакаць і даць рашэнне да наступнага гульцу злева. 2 ўладар. Гэтак жа, як і ў папярэднім прыкладзе - калі вы думаеце, ваша карта добрая, вы можаце паспрачацца. 3 Fold. Тэарэтычна вы можаце, але таму што чаканне пакуль не варта вам нічога - там ніякага сэнсу патрэбным.\nНа стале ўжо 10trefl карты Jtrefl 7trefl. А бо ёсць яшчэ Qtrefl. Што цяпер? Гэтак жа, як на флоп пачынаецца з той жа фазе аўкцыёну. Усё тое ж самае. Калі вы трымаеце не менш за 2 гульцоў праверыць - Мармур 5 і апошняя карта. Рака.\nНа стале ўжо 10trefl карты Jtrefl 7trefl Dtrefl. А бо ёсць яшчэ 9trefl. Што цяпер? У апошні раз гульцы стаўкі. Калі хто падымае, а астатняе будзе скласці - канчатковыя перамог, якія заваявалі і не павінны паказаць картку. Аднак, калі даказана, - абодва гульца паказваюць карты. Перамагае, хто стварыў моцную сістэму.\nНаогул, ёсць два шляхі, каб выйграць: Першы падману, званыя бляфуе. Звярніце ўвагу, што калі вы біць праціўніка, каб гуляць на павінны зрабіць столькі, колькі вы паднялі. Там заўсёды будзе хацець зрабіць яго і скласці. Калі ўсё пасуюць, вы выйграяце аўтаматычна, таму няма таго, што карта у вас было. Другі спосаб прыйсці да канца боку (ракі) і лайнера карты маюць лепшую руку. Абодва метаду могуць быць выкарыстаны напераменку, вядома бляфуе нясе большы рызыка няўдачы, таму што гэта можа адбыцца пасля таго, як, што ваш апанент будзе мець вельмі моцную руку, і мы будзем правяраць ў канцы вымушаны паказаць нашы слабыя карты.\nТак у двух словах хуткага вучыць асноўныя прынцыпы покера, з якім вы можаце пайсці далей і пачаць гульню. Дэталі (таму што гэта крыху больш) - лепш асвоілі на практыцы. Акрамя таго, як толькі я запрашаю вас прачытаць тэкставыя правілы Vademecum - http://www.pokertexasholdem.pl/pokertexasholdem.pl/vademecum-zasad,62.html, які паказвае правілы гульні ў покер ўжо больш падрабязна. Лепшы Вучэбная практыка, аднак, Спампаваць яго на цвёрдым любы з покер-румов, рэкламуемых на сцягах на гэтым сайце. Вы не павінны нічога плаціць (гэта было б вар'яцтвам) - кожны з іх мае ў гульню "для задавальнення" гульнявыя грошы. Паспрабуйце ў гэтым выпадку пасля вы ўжо ведаеце правілы на памяць, і вы будзеце ў стане мець справу з больш складанымі пытаннямі, напрыклад, як тактыкі.


20 жнівень 2021, 12:29\nАсацыяцыя беларускага бізнэсу за мяжой узьнікла ў Варшаве. Яе ініцыятары — былыя чальцы Народнага антыкрызіснага кіраўніцтва Яўген Буры і Мікалай Пракоф’еў. Прэзыдэнт ABBA Буры працаваў раней у дзяржаўным сакратарыяце Савету бясьпекі Беларусі дарадцам у пытаньнях эканамічнай бясьпекі і ў прыватным бізнэсе. Ягоны намесьнік Пракоф’еў спэцыялізуецца ў міжнародным бізнэсе і кіраваў у Беларусі прыватнай кампаніяй.\n«Гэта асацыяцыя беларускага бізнэсу, які ў сілу розных прычын быў вымушаны пакінуць нашу родную краіну, у тым ліку не жадаючы працаваць на карысьць рэжыму. — расказвае Буры. — Наша галоўная місія — згуртаваць, аб’яднаць і падтрымаць прадстаўнікоў беларускага бізнэсу, дзе б ён не знаходзіўся. І цяпер, калі рэжым спрабуе зьнішчыць прадпрымальнікаў як клясу, а бізнэс разглядаецца выключна як інструмэнт фінансаваньня незаконнай улады, абʼяднаньне бізнэсу неабходнае як ніколі».\nКолькі бізнэсоўцаў і бізнэсаў выехала зь Беларусі за апошні год, падлічыць вельмі складана. Большая частка зь іх выяжджалі ня толькі па бізнэс-візах, але і па іншых, у тым ліку гуманітарных. Толькі ў Польшчы колькасьць фірмаў, зарэгістраваных беларусамі, з 9 жніўня 2020 году вырасла на 25%.\nПа словах Бурага, ABBA — гэта некамэрцыйны праект. Ён рэалізоўваецца камандай эканамістаў і бізнэсоўцаў, якія самі прайшлі праз рэпрэсіі, вымушаныя былі пакінуць Беларусь і страцілі бізнэс.\n«Ні ў кога ў камандзе няма намеру і нават думак узбагачацца за кошт такіх жа пацярпелых ад рэжыму людзей, як мы самі. Гэты праект цалкам незалежны і самастойны, але мы гатовыя і будзем супрацоўнічаць з усімі, хто падзяляе нашыя каштоўнасьці, гатовы дапамагаць, быць мэнтарам, партнэрам або валянтэрам», — гаворыць прэзыдэнт ABBA Яўген Буры.\nАсацыяцыя ня будзе падтрымліваць бізнэс у выглядзе прамога фінансаваньня. Гаворка ідзе аб дапамозе ў адкрыцьці бізнэсу ў іншай краіне, неабходнай адукацыі, кансультацыі, дасьледаваньняў рынку, пошуку фондаў, праграмаў іншых краін.\nУ якасьці экспэртаў будуць выступаць партнэры асацыяцыі, якія знаходзяцца і працуюць там, дзе вядзецца бізнэс зь беларускімі каранямі. ABBA ужо актыўна працуе з дыяспарамі. Таксама асацыяцыя будзе прыцягваць увагу палітыкаў і чыноўнікаў тых краін, дзе знаходзяцца беларускія бізнэсоўцы, каб пры патрэбе адстойваць іх інтарэсы.\n«Акрамя таго, АВВА плянуе запусьціць адукацыйны праект для спрашчэньня адаптацыі і старту новых праектаў. Ён уключае асновы вядзеньня бізнэсу ў краіне знаходжаньня, легалізацыя, вывучэньне моў, працоўнае, падатковае заканадаўства, усё неабходнае для перазапуску бізнэсу. І, атрымаўшы на курсах такія веды, бізнэсмэн ужо сам становіцца экспэртам і зможа дапамагчы іншым беларусам сваімі ведамі і досьведам».\nНіякіх палітычны мэтаў арганізацыя сабе ня ставіць, але для больш пасьпяховай рэалізацыі сваіх задач, паводле Бурага, зьбіраецца супрацоўнічаць з ініцыятывамі, якія ўжо даказалі, што яны здольныя на канкрэтныя дзеяньні.\n«Мы плянуем ажыцьцяўляць шчыльнае ўзаемадзеяньне з Офісам Сьвятланы Ціханоўскай для адстойваньня інтарэсаў беларускага бізнэсу на самым высокім узроўні. Мы ўжо атрымліваем неабходную падтрымку і вельмі ўдзячныя за разуменьне неабходнасьці стварэньня падобных ініцыятыў. У сваю чаргу мы як Асацыяцыя будзем даваць зваротную сувязь, інфармаваць аб праблемах бізнэсу, прапаноўваць рашэньні, рыхтаваць прапановы для правядзеньня неабходных рэформаў у новай Беларусі, паколькі менавіта пацярпелы бізнэс ведае, што і як трэба мяняць. І гэта, спадзяюся, будзе вельмі эфэктыўнае супрацоўніцтва». — расказаў прэзыдэнт ABBA Яўген Буры.\n27 і 28 жніўня Асацыяцыя беларускага бізнэсу за мяжой правядзе ў Кіеве Форум «Бізнэс-Беларусь: Вучыць. Дапамагаць. Ахоўваць». Гэта бясплатная падзея для прадпрымальнікаў зь Беларусі, якія ўжо вывезьлі свой бізнэс з краіны або неўзабаве гэта зробяць.


“Быць шчырым у Беларусі можна хіба што на ўласнай кухні. І тое ня з кожным”\n11 травень 2005, 21:51\nЦі гатовае беларускае грамадзтва да сур’ёзных палітычных зьменаў у сваёй краіне? Якім чынам гэтыя зьмены могуць адбыцца? Чаму ўлада ўпэненая, што ёй удасца спыніць імкненьне людзей да дэмакратычных пераўтварэньняў? На гэтыя пытаньні спрабуюць адказаць у сваіх лістах на “Свабоду” многія нашы слухачы. Адзін з допісаў на гэтую тэму даслаў Павал Гайдук зь Менску. Слухач піша:\n“За мяжой вырашылі, што ў Беларусі насьпела рэвалюцыя. Вось і ваша радыё паведамляе пра гэта: апошнім часам многія сур’ёзныя палітыкі з розных краін зрабілі заявы, што Беларусь ня можа больш заставацца “апошняй дыктатурай Эўропы”. Але дзе вы ў Беларусі бачыце гэтую гатовасьць да рэвалюцыі? Газэты, радыё, тэлебачаньне запоўнены ўрачыстымі сьвяточнымі маршамі ды зводкамі пра пастаянны рост вытворчасьці і дабрабыту насельніцтва. Апазыцыя сядзіць як мыш пад венікам. На яе акцыі нават у Менску выходзіць ад некалькіх соцень да адной-дзьвюх тысяч чалавек.\nНу, ёсьць незадаволеныя. Але ж такія былі і пры Брэжневу. Зьбіраліся на кухнях ды скардзіліся адзін аднаму на жыцьцё: на адсутнасьць свабоды ды на дэфіцыт каўбасы і джынсаў. Сёньня ў Беларусі фактычна тое ж: шчырым можна быць хіба што на ўласнай кухні, і тое ня з кожным. А падставаў для скаргаў у параўнаньні з брэжнеўскім часам стала менш: каўбасы і джынсаў хапае. Хоць, праўда, беспрацоўе зьявілася ды бясплатнага жыльля больш не дачакаесься”.\nУлада, спадар Гайдук, зрабіла ўласныя высновы з каляровых рэвалюцыяў, што адбыліся ў суседзяў (і ня толькі ў суседзяў). У Кіеве ніхто не баіцца выйсьці на Майдан і выказаць сваё стаўленьне да палітыкі ўладаў. У Менску за гэта ў лепшым выпадку можна атрымаць міліцэйскай дубінкай па галаве, у горшым — трапіць на 15 сутак у турэмную камэру ў кампанію з бамжамі; альбо страціць працу ці месца ва ўнівэрсытэце; альбо быць асуджаным на выплату астранамічнага паводле беларускіх мерак грашовага штрафу, які пазбавіць тваю сям’ю кавалка хлеба.\nУ Кіеве, Тбілісі і Бішкеку апазыцыя нават ва ўмовах аўтарытарных рэжымаў мела шмат магчымасьцяў для легальнай дзейнасьці: у яе была парлямэнцкая трыбуна, шмат друкаваных выданьняў. Яна магла даносіць сваю пазыцыю праз шматлікія грамадзкія арганізацыі. У сёньняшняй Беларусі такіх магчымасьцяў ужо альбо зусім няма (як, напрыклад, няма апазыцыі ў Палаце прадстаўнікоў), альбо яны звужаныя да мінімальнага ўзроўню (і гэты ўзровень увесь час зьніжаецца і імкнецца да нуля). І ўсё ж гэта зусім не азначае, што ў людзей задушылі імкненьне да свабоды і дэмакратыі. Улада проста з сілай зачыніла накрыўку катла, які паказваў прыкметы кіпеньня. Ці доўга ёй удасца ўтрымліваць гэтую накрыўку? І якімі могуць быць наступствы, калі утрымаць яе ня ўдасца? Гэтыя пытаньні надзвычай актуальныя для сёньняшняй Беларусі.\nАдразу некалькі лістоў даслаў нам апошнім часам наш даўні сябар Павал Сац зь вёскі Асавая Маларыцкага раёну. Абурае спадара Саца тое, што ўлада абвясьціла, нібы калгасы ўмацоўваюцца і ледзь не квітнеюць. Ён з гэтай нагоды піша:\n“У большасьці вёсак няма ўжо каму тыя калгасы ўмацоўваць — адны пазьяжджалі, другія пастарэлі, а трэція сьпіліся. Калі трактарыстаў і шафёраў так-сяк знайсьці можна, дык простых паляводаў проста няма. А каму палоць тыя буракі, пасьвіць быдла, працаваць на зернетаку? Клічуць пэнсіянэраў — а якія зь іх работнікі? Хварэюць, стамляюцца… А астатнія вясковыя жыхары — у асноўным п’яніцы, а то і алькаголікі. Ім бы толькі выпіць. З такімі далёка не заедзеш. Прытым, п’юць амаль усе — і шафёры, і трактарысты, і рабочыя. Калгасы цяпер называюць на новы лад: СПК, гэта значыць па-расейску “сельскохозяйственный производственный кооператив”. А народ расшыфроўвае па-іншаму: “скора памруць калгасы” — вось вам і СПК. Да таго ідзе, бо амаль усе яны на ладан дыхаюць”.\nНапэўна, спадар Сац, вы ўсё ж перабольшваеце. Ёсьць жа ў кожным раёне і ўзорна-паказальныя калгасы, дзе і людзей нібыта хапае, і новую тэхніку купляюць, і гаспадарку някепска вядуць. Але такіх — меншасьць. А прыкладна ў паловы справы ідуць менавіта так, як вы апісалі ў сваім лісьце. Улада гэта бачыць, разумее, што ўсё можа скончыцца поўным заняпадам калгаснай сыстэмы. А выйсьце прапануе такое ж, як прапаноўвала Палітбюро ЦК КПСС у 1980 годзе: памятаеце славутую брэжнеўскую Харчовую праграму? Сэнс яе быў у тым, каб любымі спосабамі прывязаць чалавека да калгасу, утрымаць у вёсцы. Гэтак жа спрабуюць людзей утрымаць і цяпер. У прыватнасьці, ёсьць жорсткае патрабаваньне Аляксандра Лукашэнкі аб будаўніцтве ў кожным калгасе жыльля за кошт бюджэту. І такое жыльлё, сапраўды, будуюць, выдаткоўваючы на гэта немалыя дзяржаўныя грошы. І вельмі зьдзіўляюцца, што ў шэрагу выпадку на новыя дамы няма ахвотнікаў-навасёлаў. Хоць чаму зьдзіўляцца, калі заробку ў тым калгасе не хапае нават на тое, каб аплаціць камунальныя паслугі?\nНастаўнік-пэнсіянэр Алесь Ляскоўскі зь вёскі Сугакі Ваўкавыскага раёну ў сваім лісьце на “Свабоду” зьвяртаецца да праблемы закрытага два гады таму ўладамі Беларускага гуманітарнага ліцэю імя Якуба Коласа — адзінай у краіне цалкам беларускамоўнай навучальнай установы. З нагоды ліквідацыі ліцэю было шмат пратэстаў, але слухач лічыць, што гэтага недастаткова. Ён піша:\n“Вельмі хацелася б, каб справа не абмежавалася спачуваньнямі, каб нарэшце былі ўжытыя дзейсныя практычныя меры, накіраваныя на вырашэньне гэтай вельмі важнай для будучыні Беларусі праблемы. Ці ж не парадокс: на Беларусі ў зародку, пад корань вынішчаецца ўсё беларускае: і мова, і асьвета, і культура, і гістарычная сымболіка. Нягледзячы на неймаверны прэсінг уладаў, ліцэй усё ж працягвае сваю дзейнасьць нават у невыносных умовах. Парасткі маладой беларускай дэмакратыі настолькі жывучыя, што прабіваюцца нават праз аўтарытарны асфальт.\nА ці не маглі б урады дэмакратычных краінаў, розныя дабрачынныя фонды, дыяспара, а таксама неабыякавыя грамадзяне Беларусі сабраць грошы ды набыць ліцэю будынак за межамі Беларусі — напрыклад, у Беластоку, Вільні ці ў якім-небудзь іншым месцы. Зь міру па нітцы — і голы ў сьвітцы. А для беларускай нацыі гэта стала б першай ластаўкай, стымулам да пераменаў, канкрэтным, сапраўды дзейсным крокам у справе дэмакратызацыі Беларусі”.\nНастаўнік-пэнсіянэр Алесь Ляскоўскі таксама выказаў гатовасьць у выпадку, калі гэтая ініцыятыва будзе прызнана слушнай ды знойдзе падтрымку сярод грамадзкасьці, пералічыць на новы будынак ліцэю сваю месячную пэнсію — 200 тысяч беларускіх рублёў. Вялікі дзякуй вам, Алесь Іванавіч, што так блізка да сэрца бераце чужыя беды і цяжкасьці. Беларускі ліцэй, нягледзячы на неспрыяльныя ўмовы і адсутнасьць пастаяннага памяшканьня, дзейнічае, і дзейнічае ў Беларусі, у Менску. Намеру падавацца ў эміграцыю ў ліцэістаў няма — так што ідэя пра будынак за мяжой пакуль не актуальная. А ўвогуле, Алесь Іванавіч, думаю, мы з вамі яшчэ станем сьведкамі таго, як ліцэй вернецца ў свой стары будынак у цэнтры Менску.\nЛіст ад Івана Скуцэні зь вёскі Працавічы Слуцкага раёну. Разам зь лістом слухач даслаў матэрыялы судовай цяжбы за кватэру ў Салігорску. Спрэчку вядуць сын Івана Сямёнавіча Мікалай і былая жонка Мікалая з дачкой. Гісторыя, увогуле, банальная: сям’я распалася, жонка, забраўшы дачку, вымушаная была зьехаць з кватэры. Але на нерухомасьць прэтэндуе. Іван Сямёнавіч лічыць, што прэтэндуе незаконна, бо кватэру ў свой час атрымліваў ён з жонкай (ужо нябожчыцай). Між тым, суды (і раённы, і абласны) сталі на бок маладой маці і прызналі яе права на частку кватэры. Іван Скуцэня лічыць, што яго і сына пакрыўдзілі. У сваім лісьце на “Свабоду” ён піша:\n“Я шэсьць разоў зьвяртаўся з пратэстам да Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі — ніякага выніку. Ён толькі па тэлевізары гаворыць прыгожыя словы пра справядлівасьць ды клопат аб простых людзях. Хто абяцаў калёным жалезам выпальваць кумаўство? Хто казаў, што дзяржаўны чыноўнік павінен быць крыштальна чыстым? Хто даваў указаньне пракуратуры ўзмацніць нагляд за выкананьнем законаў? Ён, Лукашэнка. А ў сапраўднасьці праўды нідзе не даб’есься. Вакол адны жулікі, і яны што хочуць, тое і робяць. Але настане час — скончыцца гэты падман”.\nВядома, спадар Скуцэня, непрыемна ўсьведамляць, што суд стаў не на ваш бок, што ўласнасьцю давядзецца дзяліцца з чалавекам, якога вы лічыце ўжо чужым. Гэта вельмі тыповая сытуацыя для Беларусі, дзе распадаецца кожны другі шлюб. І такое ж тыповае рашэньне суду, які ня дужа паглыбляецца ў гісторыю набыцьця ўласнасьці, а проста дзеліць яе паміж былымі мужам і жонкай. Падобных канфліктаў можна было б пазьбегнуць, калі б маладыя, уступаючы ў шлюб, падпісвалі шлюбны кантракт, дзе загадзя агаворваліся б умовы магчымага разводу. Такая практыка распаўсюджаная на Захадзе. Апошнім часам пераймаюць яе і ў Беларусі.\nШто да вашага выпадку, то ня толькі ж былой вашай нявестцы дастанецца доля гэтай кватэры, але і сямігадовай унучцы, якая, калі меркаваць па матэрыялах справы, туляецца з маці па чужых кутках. І ўжо дзеля аднаго гэтага, магчыма, варта зьмірыцца з судовым рашэньнем.


«Ня маю права на памылку, бо еду адна»\n06 верасень 2019, 09:00\n34-гадовая Кацярына Дубаневіч больш за год знаходзіцца ў кругасьветным падарожжы. Яна праехала на матацыкле Эўразію, Аўстралію, Паўночную Амэрыку, наперадзе — Паўднёвая Амэрыка і Афрыка. У Беларусь Кацярына плянуе вярнуцца ўвесну 2020 году. Пра выклікі, небясьпекі і адметнасьці «кругасьветнага падарожжа» Кацярына распавяла Свабодзе, знаходзячыся ў Коста-Рыцы, пазычыўшы сім-карту ў мясцовай байкеркі.\nКацярына Дубаневіч падарожнічае на беласьнежным 16-гадовым BMW F650GS. Імя матацыкла — Генры Snow White. Яе хэштэг — #катякатит. Асноўная ідэя падарожжа — няма нічога немагчымага.\nТрэба праехаць ня менш за 40 000 кілямэтраў, бо гэта працягласьць экватара.\nУ маршруце павінна быць шэсьць кантынэнтаў, на кожным трэба праехаць ня менш за 1000 кілямэтраў.\nУ маршруце падарожжа павінны быць дзьве кропкі-антаганісты. Калі іх злучыць дыяганальлю, яны будуць на максымальнай аддаленасьці адна ад адной.\nДвайное перасячэньне экватара і перасячэньне ўсіх мэрыдыянаў.\nБесьперапыннасьць. Вяртацца дадому для адпачынку непрымальна.\n— Дакладней, мяне пакаталі ў полі. Гэта быў матацыкл клясу Эндура. Было вельмі страшна, але адначасна весела і здорава. З гэтага ўсё і пачалося — я стала пакупаць кнігі пра матацыклы, вывучаць усё гэта больш глыбока. Так атрымалася, што пасьля Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўнівэрсытэту паводле разьмеркаваньня я трапіла на матацыклетна-веласіпедны завод «Мотавела» на практыку і два гады адпрацоўкі. Я — маркетоляг-эканаміст, займалася ад дэбіт-крэдыту да арганізацыі выставаў. 7 гадоў адпрацавала на «Мотавела», і думаю, што вельмі шмат прыўнесла ў марку і разьвіцьцё прадпрыемства. Усёй душой любіла гэты брэнд.\n— Ішла мэтанакіравана крок за крокам. Канчатковае рашэньне прыйшло падчас вялікага падарожжа ў 2017 годзе, калі я езьдзіла на выспу Шыкатан Малой Курыльскай грады. Там знаходзіцца мыс, які называецца Край сьвету. Стоячы на ім зразумела, што, напэўна, я гатова. «Кругасьветка» — гэта як Эвэрэст для ўсіх падарожнікаў. Калі вярнулася дадому, абмеркавала ўсё з мужам, і мы вырашылі, што можна паспрабаваць. Падрыхтоўка да падарожжа заняла год. Я рабіла прышчэпкі, прахадзіла курс першай мэдычнай дапамогі, спэцыяльны курс кіраваньня матацыклам, рыхтавала візы, пакупала загадзя квіткі, рабіла мытныя дакумэнты для матацыкла, копіі ўсіх дакумэнтаў, фотаздымкаў.\n— Даехала да Масквы. Там быў невялікі форс-мажор, прыйшлося пяць дзён чакаць экіпіроўку, якая прыйшла поштай, і мытня не хацела аддаваць. У мяне быў вельмі шчыльны графік, паколькі 15 верасьня адыходзіў паром з Ўладзівастоку ў Аўстралію для майго матацыкла. І толькі 23 жніўня мне ўдалося выехаць з Масквы. Менш чым за месяц я праехала пятнаццаць з паловай тысяч кілямэтраў праз Расею, Казахстан, Таджыкістан, Узбэкістан, Кіргізстан. Даехала да Ўладзівастоку, выдраіла матацыкл зубнымі шчоткамі (патрабаваньне да чысьціні, якое выстаўляе Аўстралія) і адправіла матацыкл у Мэльбурн, а сама ўляцела ў Японію, дзе купіла ровар. Справа ў тым, што наша пасьведчаньне кіроўцы нядзейнае ў Японіі, туды нельга прывезьці матацыкл, таму я праехала праз горы ад Токіо да Кіёта на ровары. Гэта больш чым 500 кілямэтраў.\n— Была асобная гісторыя, таму што яго закрылі на карантын, апрацоўвалі ад жучкоў. Гэта заняло вельмі шмат часу, у выніку ў мяне заставалася ня так часу для самой паездкі па Аўстраліі. Давялося зрабіць невялікі круг праз самы гарачы цэнтар кантынэнту. Тэмпэратура была плюс 50 градусаў. Сухасьць была такая, што пальцы пераўтвараліся ў «каўбаскі», скура трэскалася з кроўю. Было вельмі цяжка. Абсалютна дзікія ўмовы, вакол толькі жывёлы. Можна некалькі гадзінаў ехаць і не сустрэць ніводнай машыны. Адчуваньне, што ты фактычна першаадкрывальніца.\nКацярына мае з забой турыстычнае абсталяваньне, зь якім можна некаторы час прыжыць без цывілізацыі.\nФінансаваньне — самая праблемная частка. У дарозе я знаходжу мясцовыя падпрацоўкі. Была прыбіральшчыцай, перакладчыцай, на будоўлі працавала, дамы фарбавала, выкарыстоўвала любую магчымасьць, каб працягваць дарогу. На маім сайце ёсьць сыстэма donation, і сябры, чытачы, родныя могуць празь яе мне дапамагаць фінансава. Наўзамен я прысылаю паштоўку зь любой краіны, у якой знаходжуся ў дадзены момант. Канечне, муж падтрымлівае.\nЯ імкнуся заўсёды мінімалізаваць усе затраты, не расходую грошы на забаўляльныя паркі, выбіраю бясплатныя славутасьці. У бясьпечных краінах начую ў намёце, паколькі гэта бясплатна. Цяпер больш жыву ў хостэлах, але гэта невялікія затраты, 5-7 даляраў за ноч. Часта людзі запрашаюць мяне ў госьці. Цяпер я жыву ў Лэйдзі. Яна таксама байкерка, езьдзіць на BMW. Мы пазнаёміліся празь клюб BMW у Лацінскай Амэрыцы. Чальцы клюбу таксама дапамагалі мне ў Гандурасе, Гватэмале і Мэксыцы зь плянаваньнем маршруту, пошукам запчастак, тэхабслугоўваньнем і ўсім астатнім.\n— Кіраваньне матацыклам адрозьніваецца ад кіраваньня аўтамабілем, паколькі ты больш засяроджваесься, больш задзейнічаныя цягліцы і ўсё цела. Ты мусіш быць цалкам сканцэнтраваная на дарозе, і калі крытычныя дні ці проста дрэнны настрой, гэта складана зрабіць. Я сябе настройваю на тое, што трэба рухацца наперад. Калі што, прымаю Но-Шпу.\nЗь гігіенай праблемаў вялікіх няма. Большасьць краінаў максымальна цывілізаваныя, і заўсёды можна недзе на запраўцы прывесьці сябе ў парадак, прыняць душ. Крыху імкнуся падтрымліваць жаноцкасьць. Першыя некалькі месяцаў падарожжа я рабіла ўсе фотаздымкі ў экіпіроўцы, у шаломе, і муж сказаў: «Ты выглядаеш як матацыкліст, а ты ж дзяўчына ў першую чаргу».\n— У матацыкле ўсталяваныя UCB раз’ём, таму я ўсё магу рабіць на хаду. Складана было ў Японіі, калі ехала на ровары. Я начавала не ў гатэлях і хостэлах, а ў асноўным у намёце Трэба было нешта прыдумляць, і я знайшла ня вельмі стандартнае рашэньне. Японія знакамітая сваімі «разумнымі» прыбіральнямі, у якіх шмат кнопак і розных эфэктаў, можна музыку ўключаць. У любым, нават самым малым японскім гарадку ў грамадзкай прыбіральні заўсёды ёсьць магчымасьць падзарадзіць тэлефон і кампутар. На некаторы час я пакідала там усе свае дэвайсы. Сядзела ўнутры, чытала кніжкі, і праблема вырашалася.\n— Сустракаеш новых людзей, якія раяць нешта паглядзець, у выніку застаесься на некалькі дзён у пэўным месцы. У цэлым я рухаюся ў бок Паўднёвай Амэрыкі. 17 верасьня карабель адвязе мяне з Панамы ў Калюмбію. Паміж імі існуе так званы разрыў Дарʼена. Гэта 80 кілямэтраў непраходных балоцістых джунгляў з наркатрафікам, індзейцамі і ды іншым «хараством». За ўсю гісторыю толькі некалькі аўтамабільных экіпажаў змаглі там праехаць і некалькі чалавек пешшу. На матацыклах, магчыма, і былі выпадкі, але я пра іх ня ведаю. Рызыкаваць ня хочацца, таму лепей на караблі пераадолець гэтыя 80 кілямэтраў.\nКрадзяжы для мяне — паўсядзённасьць. Цяпер я еду па бедным краінам, і там гэта здараецца часта. Я ўсё звонку прыбрала з матацыкла, але ўсё роўна нешта крадуць. Нядаўна скралі рознакаляровы капялюш, плюшавую цацку, торбачку, некалькі каністраў. Ня самыя каштоўныя рэчы, але бяруць усё, што бачаць. Стараюся ўсё закрываць унутры ў алюмініевай скрыні матацыкла.


Дашкольныя таленты-музыканты — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nПрылаўкі дзіцячых магазінаў запоўнены разнастайнымі цацкамі, у тым ліку і музычнымі.\nЯны прыцягваюць увагу дзяцей сваім незвычайным выглядам, гукамі. Узяўшы ў рукі музычную цацку, дзеці пачынаюць уяўляць сябе артыстамі на сцэне, імкнуцца да самавыяўлення праз пластыку, міміку.\nХлопчыкаў і дзяўчынак на музычных занятках у дашкольным цэнтры развіцця дзіцяці № 2 горада Дзятлава вельмі захапляе інструментальная творчасць. Пачынаючы з двух гадоў выхаванцаў знаёмім з шумавымі і бязгучнымі інструментамі. Кожны новы інструмент з’яўляецца да дзяцей на заняткі ў вобразе незвычайнага персанажа. Так, званочак прадстаўляем у вобразе непаседы, у якога язычок спявае і днём, і ноччу, пакуль яго не спыніць далонькай, яго вушка ўпрыгожана яркай стужачкай, і трымаць званочак трэба так, каб яна не развязалася. Пасля такіх знаёмстваў дзеці беражліва ставяцца да музычных інструментаў, правільна іх трымаюць, акуратна кладуць на месца.\nІгра на музычных інструментах дазваляе развіваць у выхаванцаў і спецыяльныя музычныя здольнасці, такія як рытм, слых, памяць і ўяўленне. Дзеці вучацца пазнаваць у тэмбры інструмента, гукі навакольнага свету. Так, шумавыя скрыначкі нагадваюць гук падаючых каменьчыкаў, цэлафанавыя камячкі – шолах лісця.\nЗ дзецьмі 3-6 гадоў прыдумваем займальныя казкі-гучалкі, гісторыі-шумелкі, дзе інструменты з’яўляюцца галоўнымі героямі.\nМузычныя інструменты, якія выдаюць гук толькі адной вышыні (званочкі, свісткі, дудкі) дапамагаюць адлюстроўваць гук ветру або кропель дажджу. Інструменты з дыятанічным або храматычным гукарадам (металафон, ксілафон, трыола) дапамагаюць “намаляваць” ручаёк, вясёлку, прамень сонейка. Такім чынам, у працэсе гульняў мы з дзецьмі рознымі гукамі “малюем” карціны “Вясна”, “Раніца”, “Лясная палянка”. Гэта вельмі захапляе іх, развівае ўспрыманне і творчыя здольнасці.\nХлопчыкі і дзяўчынкі слухаюць музыку гукаў і ў паўсядзённым жыцці. На сайце нашай установы ў рубрыцы “Музычная гасцёўня” бацькам прапануем цікавыя творчыя заданні, якія яны разам з дзецьмі могуць выканаць дома.\nНавучаючы ігры на дзіцячых музычных інструментах выкарыстоўваем сінтэз метадаў “каляровай” сістэмы і сістэмы гульні па слыху, што дае добрыя вынікі.\n“Каляровая” сістэма прадстаўлена ў выглядзе картак-мадэляў, дзе замест нот намаляваныя кругі пэўнага колеру і памеру. На клавішах ксілафона, металафона, фартэпіяна нанесеныя адпаведныя кругі.\nДзеці 4-6 гадоў з задавальненнем гуляюць па каляровай схеме, добра спраўляюцца з нескладанымі папеўкамі і песенькамі. Гэта развівае ў іх увагу, мысленне, арыенціроўку, самакантроль, уменне засяроджвацца і выконваць канкрэтнае заданне да канца.\nЯркім вынікам працы з дзіцячымі музычнымі інструментамі з’яўляецца арганізацыя аркестра. Праца ў аркестры патрабуе ад выхаванцаў засяроджанасці, уседлівасці, умення слухаць сябе ў ансамблі. Сваю творчасць выхаванцы дэманструюць на забаўках, ранішніках і святах.\nСмела заклікаем бацькоў: купляйце музычныя цацкі і рабіце іх дома разам з дзецьмі. Гэта разнастаіць дзіцячыя гульні, раскрые творчы патэнцыял дзіцяці.\nА можа ў вашай сям’і расце будучы музыкант?\nмузычны кіраўнік ДЦРД № 2 г. Дзятлава


Бразілія ў цяперашні час уваходзіць у лік 20 самых эфектыўных краін з пункту гледжання эканомікі ў сувязі з іх выдатнымі вынікамі арыентаванага вышэйшай адукацыі навучання. Там не так ужо шмат моўны бар'ер, так як большасць курсы прапаноўваюцца ў партугальскай мове.Бразілія мае 50 дзяржаўных і 80 прыватных універсітэтаўГэта стан мае шмат універсітэтаў і каледжаў распаўсюдзілася па ўсім рэгіёне. Лічыцца, каб мець больш чым 100 універсітэтаў у гэтай галіне. У іх ёсць мноства праграм для ўсіх жадаючых прасоўваць сваю адукацыю. Федэральны універсітэт Рыу-Грандзі-ду-Сул з'яўляецца ключавым установай тут.Універсітэты для бакалаўраў Бразілія. Знайсці ўсю інфармацыю аб школах прапануюць бакалаўраў%%%% COUNTRY_ARTICLE Бразілія тут.


Апублікавана 16.06.2011 11:35\nУ час правядзення рамонтна-будаўнічых работ, даволі часта сустракаецца сітуацыя, калі бетонныя сцены або перакрыцці неабходна ачысціць ад старой тынкоўкі, каб дамагчыся надзейнасці і даўгавечнасці новага пласта аздаблення.\nПадрабязней:Як пазбавіцца ад старой тынкоўкі\nАпублікавана 30.05.2011 17:49\nАконная рама ПВХ гэта не толькі годная замена які прыйшоў у непрыдатнасць аконным блокам з дрэва, але і добрая абарона ад пылу, марозу і шуму. Пры куплі аконнай рамы неабходна звяртаць увагу на яе тэхнічныя характарыстыкі і матэрыял з якога яна выраблена, бо калі рама будзе даваць магчымасць трапляць у пакой марознага паветры, то пасля года эксплуатацыі акно страціць свой знешні аблічча і зменіць форму.\nПадрабязней:Як выбраць аконную раму пвх\nАпублікавана 21.12.2010 18:15\nЯк даўней, так і ў сучаснае час драўляныя вокны лічацца аптымальным з варыянтаў. Драўляныя аконныя канструкцыі выдатна глядзяцца і непераборлівыя ў сыходзе.\nПадрабязней:Перавагі драўляных вокнаў\nЯк дакладна вырабіць замер акна\nАпублікавана 26.02.2010 11:12\nПерад тым як вырабляць самастойную ўстаноўку вокны, неабходна з дакладнасцю вызначыць памеры аконнага праёму, а таксама яго канфігурацыю. Менавіта ад правільнасці дадзеных замераў, залежыць прастата ўстаноўкі новага акна і яго зручная далейшая эксплуатацыя.\nПадрабязней:Як дакладна вырабіць замер акна\nАпублікавана 24.02.2010 15:20\nДом, зроблены з натуральных матэрыялаў, будзе выдатным варыянтам для гаспадара, якая хоча ўмацаваць здароўе. Дрэва ў будаўніцтве будынкаў карыстаецца вялікай папулярнасць зараз сапраўды гэтак жа, як і дзесяцігоддзі таму.\nПадрабязней:Хаты з прафіляванага бруса і іх асаблівасці\nАпублікавана 15.02.2010 12:07\nКолькі б ні спрачаліся прыхільнікі ўсяго натуральнага, факт у наяўнасці: вялікая частка сучаснага еўрапейскага рынку належыць пластыкавым, а не драўляным вокнам.\nПадрабязней:У цішыні ля акна...


Як жыве адзіная школа коннага спорту ў Мінскай вобласці | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » Як жыве адзіная школа коннага спорту ў Мінскай вобласці\nСёлета дзіцяча-юначай спартыўнай школе прафсаюзаў коннага спорту імя Дзяменцьева споўнілася 35 гадоў. Установа ўнікальная ўжо хоць бы тым, што гэта адзіная спартыўная школа па конным спорце ў Мінскай вобласці, якая размясцілася ў вёсцы Зазер'е Пухавіцкага раёна. За нядоўгую гісторыю ў сценах ДЮСШ вырасла 124 майстры спорту і прыблізна столькі ж кандыдатаў у майстры спорту. Сёння тут трэніруецца 62 дзіцяці не толькі з Зазер'я, але і з навакольных вёсак. Многія прыязджаюць і з Мінска.\nДа свайго юбілею школа атрымала выдатны падарунак — капітальны рамонт. Ён пачаўся паўтара года таму. За гэты час адбыліся прыемныя змены: былі адрамантаваныя і ўцепленыя канюшні, а таксама адміністрацыйныя будынкі, цалкам змянілі манеж, замянілі стары дах і вокны, усталявалі трыбуну для гледачоў. Дзецям і трэнерам стала камфортна тут працаваць не толькі ў цёплы час года, калі заняткі можна праводзіць на вуліцы.\nЗазірнуўшы ў школу коннага спорту ў абед, мы трапілі ў самы разгар трэніровак — цяпер настаўнікі рыхтуюць сваіх вучняў да дзіцячых рэспубліканскіх спаборніцтваў. Хтосьці адпрацоўвае тэхніку выездкі ў манежы, хтосьці яшчэ толькі рыхтуе коней да трэніроўкі, а 9-гадовы Кірыл Ляўчонак назірае за трэніроўкай сястры з трыбуны, таму што яго заняткі ўжо скончыліся. «Я прыйшоў у гэтую школу проста таму, што мне падабаюцца коні, займаюся амаль год, — расказвае хлопчык. — Ужо ўмею скакаць галопам і рыссю, рабіць важныя рухі на кані — навучыцца гэтаму было няпроста. Мне яшчэ трэба будзе працаваць над тым, каб упэўнена трымацца ў сядле». Кірыл са сваёй сястрой Машай прыязджаюць на трэніроўкі ў Зазер'е з суседняй вёскі Седча, шлях да школы яны звычайна пераадольваюць на роварах. Пакуль Маша разам з іх любімым канём Эмай адпрацоўвае рухі, Кірыл захоплена апавядае, як праводзіць час на канюшні, і дзеліцца сваёй марай — стаць ветэрынарам. «Дарэчы, наш старэйшы брат таксама займаецца конным спортам тут ужо гадоў 10, цяпер яму 18, і ён часта прывозіць дадому кубкі і медалі са спаборніцтваў».\nНабор дзяцей у групы пачатковай падрыхтоўкі трэнеры школы пачынаюць ва ўзросце ад 9 да 12 гадоў. З кожным годам тэхналогіі развіваюцца ўсё хутчэй, таму прыцягнуць дзяцей да коннага спорту становіцца ўсё больш складана, адзначае трэнер Ганна Тушынская. «Я вырасла ў гэтай школе, упершыню села на каня ў шасцігадовым узросце і выдатна памятаю, якія натоўпы дзяцей тады былі ў канюшні. Цяпер са скрыпам магу набраць 10-11 чалавек, з іх застанецца ў спорце дзесьці адно дзіця. Калі два, гэта ўжо шчасце для трэнера». Ганна Уладзіміраўна кажа, што на першых трэніроўках складана зразумець, ці ёсць у дзіцяці схільнасць да коннага спорту, — гэта выяўляецца з часам. Першапачаткова галоўнае, каб былі здароўе і любоў да жывёл. «Часам бацькі прыводзяць дзіця са словамі: «Ён хворы на конны спорт». Але адна справа зайсці ў канюшню і проста пагладзіць коніка, а іншая сесці на яго, навучыцца даглядаць і працаваць у манежы, выконваючы патрабаванні трэнера. Часта такая хвароба хутка праходзіць».\nЯк ні дзіўна, большасць дзяцей, якія тут займаюцца, не з Зазер'я, яны прыязджаюць з суседніх вёсак альбо з Мінска. Таксама ў мясцовай ДЮСШ займаюцца дзеці з Асіповіч, Дружнага, Свіслачы, Рудзенска і Міханавіч. «Часта тыя дзеці, якія не праходзяць адбор у Ратамцы, прыязджаюць да нас, а мы рады кожнаму», — тлумачыць дырэктар школы Алена Шаўчэнка.\nДабрацца з Мінска да Зазер'я можна маршруткай, але ў зімовы час у іх раскладзе бываюць збоі, таму часта каму-небудзь з бацькоў даводзіцца прывозіць на ўласнай машыне адразу некалькі дзяцей, але іх гэта не пужае. «Я ваджу сюды сваю дачку ўжо пяты год, — расказвае Іна Воўчак. — Без коней яна ўжо нікуды, таму мы пяць разоў на тыдзень на канюшні. Была б магчымасць займацца больш, прыязджалі б і часцей. Вельмі задаволеныя, што ў школе нарэшце зрабілі рамонт, дах, таму што раней дзеці займаліся толькі на вуліцы. Ну, як займаліся: проста прыходзілі і крочылі, таму што па гразі асабліва не пагарцуеш. Цяпер чакаем папаўнення коней, каб была магчымасць удзельнічаць у спаборніцтвах».\nДырэктар школы расказвае, што перш чым пасадзіць дзіцяці на каня, трэнеры вучаць правільным зносінам з жывёлай: «надзяваць аброць, сядло, чысціць, потым паціху займацца на кордзе».\nДарэчы, з трэнерскімі кадрамі ў Зазер'і праблем няма, тут працуюць шэсць настаўнікаў, некаторыя — выхаванцы гэтай жа школы. «Усе трэнеры мясцовыя, нават тыя, хто раней лічыўся прыезджы, цяпер абзавёўся жыллём бліжэй да канюшні. Гэтая работа зацягвае — нездарма ж кажуць, што былых коннікаў не бывае», — кажа Ганна Тушынская, дадаючы, што не ўяўляе сваё жыццё без гэтых жывёл.\nПапулярнасць коннага спорту ў краіне расце, таму з'яўляецца і больш спаборніцтваў для дзяцей, але ў школы ёсць адна вялікая праблема, не сказаць пра якую проста немагчыма. Сёння ў Зазер'і 27 коней, але, каб дзеці паказвалі добры вынік і падвышалі свой узровень, патрэбныя новыя коні — маладыя. «Лічыцца, што спартыўны конь павінен «сыходзіць на пенсію» ў 15 гадоў, — тлумачыць Ганна Уладзіміраўна. — А ў нас вы можаце ўбачыць жывёл па 22-23 гады. Вядома, што яны не могуць скакаць патрэбныя метры ў канкуры, напрыклад. Таму нашы дзеці не заўсёды займаюць высокія месцы на рэспубліканскіх спаборніцтвах. Пажадана, каб штогод у школе з'яўлялася па два-тры новыя кані. Каго прасіць аб гэтым, мы ўжо не ведаем», — са шкадаваннем адзначае трэнер.\nСёння ўтрыманне аднаго каня абыходзіцца школе ў 1700—2000 долараў у год. За станам іх здароўя пастаянна сочаць трэнеры і ветэрынарны ўрач. Дарэчы, працаваць з дзецьмі жывёла можа не адразу пасля куплі, а толькі з шасці гадоў, пасля таго як да заняткаў яе падрыхтуюць трэнеры. Зарабляць платнымі паслугамі школе ў Зазер'і складана, віной усяму не вельмі блізкае ад сталіцы размяшчэнне. Ідэю іпатэрапіі дырэктар школы не падтрымлівае. «Для таго каб займацца лячэннем з дапамогай коней, патрэбныя адмыслова падрыхтаваныя жывёлы і спецыялісты з медыцынскай адукацыяй, — тлумачыць Алена Шаўчэнка. — Я супраць таго, каб проста зарабляць на гэтым грошы».\nМінск — Зазер'е — Мінск\nЗагаловак у газеце: На канюшню пяць разоў на тыдзень\n1712 Што будуць рабіць з пустым жыллём у Віцебскай вобласці


Жыллё, паркоўкі і святочная ёлка. Анатоль Сівак правёў прамую лінію | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Жыллё, паркоўкі і святочная ёлка. Анатоль Сівак правёў прамую лінію\nЖыллё, паркоўкі і святочная ёлка. Анатоль Сівак правёў прамую лінію\nПадчас прамой лініі старшыні Мінгарвыканкама Анатоля СІВАКА былі падняты такія пытанні, як завяршэнне будаўніцтва праблемных жылых дамоў ТАА «Тамбаз», абмежаванне паркоўкі старонняга транспарту ў дварах, будаўніцтва новых аб'ектаў, перадае БелТА.\nАдразу тры званкі паступілі на прамую лінію з пытаннямі аб дамах, забудоўшчыкам па якім выступала ТАА «Тамбаз». Іх зараз будзе дабудоўваць УКБ Савецкага раёна, механізм вызначаны ўказам Прэзідэнта. Але людзі асцерагаюцца, што не змогуць даплаціць неабходную суму за свае кватэры, і цікавяцца, як быць у такой сітуацыі і як будуць забяспечаны інтарэсы тых, хто не атрымае страхавыя ўзносы. Анатоль Сівак запэўніў, што сітуацыя з «Тамбазам» знаходзіцца на кантролі ў Мінгарвыканкаме. Па гэтай тэме плануецца правесці нараду. Пасля яго арганізуюць сустрэчу з ініцыятыўнай групай трымальнікаў аблігацый.\nПытанне ад жыхаркі Мінска датычылася паркоўкі ў двары. Не сакрэт, што ў сталіцы гэтая праблема асабліва актуальная. Жанчына паведаміла, што ў іх двары на вуліцы Леніна паркуюцца ўсе, каму шкада аддаваць грошы за паркоўку ў цэнтры. У выніку самім жыхарам няма дзе ставіць машыны, а экстранныя і камунальныя службы не заўсёды могуць праехаць. Старшыня Мінгарвыканкама заўважыў, што з паркоўкай у дварах у горадзе сапраўды ёсць праблема. І яна патрабуе комплекснага вырашэння. Проста ўсталяваць шлагбаум не заўсёды дастаткова. — Мы дапаможам вам вырашыць праблему, і на вашым прыкладзе паспрабуем выбудаваць механізм дзеянняў у аналагічных сітуацыях для ўсяго горада, — сказаў Анатоль Сівак.\nНекалькі зваротаў датычыліся планаў па будаўніцтве новых аб'ектаў. Гараджанка з вуліцы Рафіева расказала, што на іх вуліцы на месцы яблыневага саду прапануецца пабудаваць гандлёва-забаўляльны цэнтр, а жыхары просяць захаваць зялёную зону. Старшыня Мінгарвыканкама паабяцаў асабіста выехаць на месца і разабрацца ў сітуацыі. Ён таксама звярнуў увагу на тое, што неабходна ў цэлым прааналізаваць патрэбнасць горада ў гандлёва-забаўляльных цэнтрах. Як паказвае практыка, з прычыны фінансавых цяжкасцяў інвестараў некаторыя з іх не дабудоўваюцца гадамі. Пустуюць плошчы і ў тых аб'ектах, якія ўжо функцыянуюць.\nЖыхарка дома, размешчанага па вуліцы Герасіменкі паблізу кальцавой аўтадарогі, паскардзілася на шум ад машын. Нядаўна побач пабудавалі аўтазапраўку, жыхарам паабяцалі ў перспектыве вырашыць праблему: усталяваць шумаахоўны экран і замяніць вокны ў кватэрах на шуманепранікальныя. Але распрацоўка праектна-каштарыснай дакументацыі запланавана толькі на 2020 год.\n— Паскорым гэты працэс і дадаткова паглядзім, наколькі эфектыўны прапанаваныя мерапрыемствы, — адзначыў Анатоль Сівак.\nТаксама мінчане прасілі ўдзяліць увагу азеляненню тэрыторый. У адказ Анатоль Сівак падзяліўся планамі высаджваць у горадзе больш зялёных насаджэнняў.\n— У вясновы і восеньскі перыяды будзем дастаўляць саджанцы і прапаноўваць мясцовым жыхарам прыняць удзел у пасадках. Бо калі чалавек нешта робіць сваімі рукамі, у яго стаўленне іншае, — мяркуе ён.\nГучалі прапановы ўсталёўваць на Кастрычніцкай плошчы жывую елку замест штучнай, зрабіць званкі з мабільнага тэлефона ў службу 115 (кантакт-цэнтр ЖКГ) бясплатнымі, падымаліся пытанні капітальнага рамонту жылля, добраўпарадкавання прыдамавой тэрыторыі і іншыя.\nУсяго падчас прамой лініі прынята амаль паўсотні званкоў.\nХуткасны трамвай звяжа Сухарава з цэнтрам сталіцы\nПрэзідэнт прызначыў старшынёй Мінгарвыканкама Анатоля Сівака\nНа дарогі пусцяць прыватніка\nАнатоль Сівак, міністр транспарту і камунікацый\n9594 Лукашэнка: Пасля пандэміі свет будзе іншым. Другое пытанне, дзе наша будзе месца ў гэтым свеце\n3361 У Мінскай вобласці ствараюцца чатыры тэрытарыяльныя цэнтры спецыялізаванай медыцынскай дапамогі\n917 Пацыентаў з COVID-19 вельмi аператыўна шпiталiзуюць пасля пацвярджэння дыягназу\n779 У Беларусі зафіксавана 562 выпадкі каранавіруса\n755 У Беларусі — 700 выпадкаў заражэння каранавірусам\n645 Намеснік міністра аховы здароўя Алена Богдан: Сітуацыя з каранавірусам застаецца кантраляванай\n635 «Рэальнае жыццё нi ў якi нават самы дасканалы закон не ўмесцiш». Як дзейнічае Вярхоўны суд?\n556 У Беларусі каранавірус быў знойдзены ў 300 чалавек\n521 У Беларусі пацверджана 440 выпадкаў каранавіруса\n512 Свiслач алiмпiйская