Беларускі Партызан :: Як зброя з Беларусі трапіла ў рукі сірыйскіх паўстанцаў?\nЯк зброя з Беларусі трапіла ў рукі сірыйскіх паўстанцаў?\nАмерыканцы прыязджаюць у Беларусь па супрацьтанкавыя комплексы і гранатамёты – ды веды, як карыстацца гэтай зброяй.\nРасследаванне «Белсату». Два гады таму Беларусь зарабіла больш за $ 100 млн, нечакана нарасціўшы экспарт у Балгарыю. Што праўда, беларусы пра гэта нічога не ведалі. Нашая краіна дагэтуль з Балгарыяй зброяй не гандлявала, а інфармацыі аб новых гешэфтах Нацыянальны статыстычны камітэт не падаў.\nЗ 2015 года сірыйскія паўстанцы ваююць з «Ісламскай дзяржавай» і Башарам Асадам з дапамогай беларускай зброі, якая трапляе да іх пры пасярэдніцтве Балгарыі і ЗША.\nПаводле Стакгольмскага міжнароднага інстытуту даследавання праблемаў міру SIPRI, у 2015-м Беларусь паставіла ў Балгарыю супрацьтанкавыя ракетныя комплексы «Конкурс» больш як на $ 100 млн. Гэта прыцягнула ўвагу Балканскага цэнтру журналісцкіх расследаваннях, і яны звязаліся з нашым тэлеканалам.\n«Ёсць судовыя справы, пацверджаныя справы аб беларускім узбраенні, якое купляў Пентагон і перасылаў у Сірыю», – кажа Лорэнс Марзук з Балканскай сеткі расследавальный журналістыкі.\nБалгарыя, буйны вытворца і экспарцёр зброі, вымушаная набываць зброю ў іншых краінах, бо не дае рады самастойна задаволіць попыт на яе.\n«Балгарыя не купляе гэтай зброі для ўласнага ўжытку. Гэтае ўзбраенне купляецца Пентагонам, які рээкспартуе яго ў іншыя месцы. Зброю перапакоўваюць у Балгарыі, і яна ідзе партнёрам Пентагону, пераважна ў Сірыі. Часткова – у Афганістан. Балгарскія заводы не даюць рады з замовамі Пентагону, таму зброя дакупаецца ў іншых месцах», – кажа шэф-рэдактар газеты «Биволъ» Атанас Чабанаў.\nУ афіцыйнай справаздачы міністэрства абароны Балгарыі гаворыцца, што пазалетась гэтая краіна закупіла ў Беларусі 240 антытанкавых ракетніцаў маркі ATGS, вядомую як «Конкурс». Гэтую справаздачу Сафія абнародавала, згодна са сваймі абавязаннямі ў межах міжнароднай дамовай аб гандлі зброяй, якую Менск не падпісваў. Што гэта за зброя?\n«Супрацьтанкавы ракетны комплекс ПТРК «Конкурс» гэта – дастаткова стары савецкі ракетны комплекс, але яго выпускалі ледзь не да сярэдзін 90-х гадоў», – кажа вайсковы аглядальнік Аляксандр Алесін.\nАпрача Беларусі гэтых мадэляў у Балгарыю пазалетась ніхто не пастаўляў. І ў тым жа годзе практычна тую ж колькасць гэтых самых ракетніцаў у Балгарыі закупілі Злучаныя Штаты і Саудаўская Аравія.\nАдмыслоўцы тлумачаць – для ўласных патрэбаў Вашынгтон і Эр-Рыяд гэтых комплексаў закупляць не маглі.\n«ЗША не выкарыстоўваюць савецкай зброі дзеля ўласнага ўзбраення, – кажа Лорэнс Марзук. – Саудаўцы – у падобнай сітуацыі. У іх адно з найлепш экіпаваных войскаў у свеце».\nНазваныя трансакцыі супалі ў часе з новаю праграмаю Вашынгтону дзеля падтрымання сірыйскай апазіцыі. Акурат у 2015-м Пентагон запусціў маштабную праграму ўзбройвання сірыйскай апазіцыі. Гэта стала вядома сёлета дзякуючы міжнароднаму Цэнтру расследавання карупцыі і арганізаванай злачыннасці (OCCRP).\n«Мы дасталі справаздачы ААН ды іншыя дакументы, якія паказваюць канчатковае прызначэнне ўзбраення. Але яны паказвалі на краіны-пасярэднікі, хаця было відавочна, што Саудаўская Аравія ці Турэччына не зацікаўленыя ў гэтай зброі, сабе яны стараюцца купляць заходнюю зброю. Аналіз маршрутаў грузавых самалётаў і караблёў дазволіў выявіць, што гэта былі маршруты праграмы CIA», – кажа дырэктар OCCRP Дру Саліван.\nПрычым, як выявіла згаданае расследаванне, гаворка вядзецца не пра фармаванне дэмакратычных узброеных сілаў Сірыі, як планавалася першапачаткова, а ўзбройванне ўжо дзейных груповак, якія ваююць супраць «Ісламскай дзяржавы».\nРэдактар OCCRP Ілля Лазоўскі кажа, што расследаванне выявіла схему імпарту старой савецкай зброі на $ 2,2 млрд, якую арганізаваў Пентагон – з краінаў Усходняй Еўропы ў Сірыю. Там яна паступае паўстанцам, якія змагаюцца з «Ісламскаю дзяржаваю».\nАдмыслоўцы адзначаюць, што танкавы парк «Ісламскай дзяржавы» абмежаваны адзінкамі, якія яны захапілі ў баях. Асноўныя ж танкавыя сілы, для змагання з якімі могуць спатрэбіцца беларускія ПТРК, – у войскаў Башара Асада і расейскага вайсковага кантынгенту.\n«Яны гэта не хавалі абсалютна. І гэта абсалютна легальная здзелка. Бо Амерыка ж не пастаўляе зброю ІД. Яны пастаўляюць яе паўстанцам антыасадаўскага накірунку. А паміж Вашынгтонам і Масквой ёсць дамоўленасць не чапаць гэтыя групы», – кажа Аляксандр Алесін.\nУлічваючы заблытаныя дачыненні паміж сірыйскімі паўстанцкімі групоўкамі, Вашынгтон мусіць разумець, што частка пастаўленай ім зброі можа ў нейкі момант быць павернутая супраць амерыканцаў ці іхных саюзнікаў. Таму стаіць задача закупляць для паўстанцаў такія ракетныя комплексы, якія б паспяхова знішчалі сірыйскія танкі, але не маглі б нанесці істотнай шкоды арміі ЗША ці іх саюзнікаў. Беларускія «Конкурсы», на думку адмыслоўцаў, – ідэальна для гэтага падыходзяць.\n«Для сучасных танкаў – «Абрамсаў», «Леапардаў» – ён ужо неэфектыўны, бо зʼявіліся новыя віды брані, у тым ліку, дынамічная, актыўная. Але ён, у вялікіх колькасцях ёсць у былых савецкіх рэспубліках, у тым ліку, у Беларусі, – кажа Алесін. – А вось у Сірыі тыя танкі, якія маюць старую савецкую браню – «Кантакт 1», «Кантакт 5» – яны, акурат, могуць быць падбітыя».\nУ 2015 годзе Пентагон праз розных напаўценевых пасярэднікаў завязаў супрацу і з афіцыйным Менскам.\n«ЗША вельмі ўхвальна паставілася да гэтага кроку, – дадае Аляксандр Алесін. – У свой час у амбасадзе ЗША яны казалі мне, што гэта ім ім трэба, каб трэнаваць узброеныя сілы паўстанцаў праамерыканскага, гэтак мовіць, кірунку».\nАкурат у гэты момант экспарт у Балгарыю беларускіх ракетніцаў і гранатамётаў і выбухнуў.\nШто вядома на сёння?\nУ 2015 годзе, калі Злучаныя Штаты вырашылі перайсці ад рыхтавання ўласных правераных сірыйскіх дэмакратычных войскаў да падтрымання любых груповак, што змагаюцца як з Асадам, гэтак і з «Ісламскаю дзяржаваю», Беларусь пры пасярэдніцтве Балгарыі пачала прадаваць ім супрацьтанкавыя ракетныя комплексы «Конкурс» на дзясяткі мільёнаў долараў штогод.\nДва гады таму непацверджаныя чуткі пра гэты гешэфт абнародаваў партал «BuzzFeed». Але дзякуючы супольнаму расследаванню «Белсату» і нашых партнёраў – міжнародных кансорцыумаў журналісцкіх расследаванняў – мы знайшлі дакументальныя пацверджанні гэтаму ў балгарскай урадавай статыстыцы і ў адмыслоўцаў, якім гэта афіцыйна пацвердзілі амерыканскія дыпламаты.\nКанчаткова сумневы ў гэтай галіне былі развеяныя дзякуючы сквапнасці аднаго з падраднікаў – кампаніі «Regulus Global», нанятай Пентагонам для набыцця і размеркавання зброі сярод тых груповак сірыйскай апазіцыі, што ваююць з «Ісламскаю дзяржаваю».\n«Вучэнні ў Беларусі прызначаныя на чацвер і пятніцу. У вашым распараджэнні – каля васьмі гадзінаў на дзень, будуць вучэбныя комплексы «Конкурс», – пісаў дырэктар гэтай фірмы Ўіл Самэрындайк 25 траўня 2015 года.\nЭлектронны ліст Уіла Самэрындайка з інфамацыяй пра трэнінгі амерыканскіх інструктараў у Беларусі ад 24 траўня 2015 года.\nДасылаючы сваіх інструктараў у Беларусь, Самэрындайк неаднаразова падкрэсліваў сваё патрабавання абсалютнай сакрэтнасці.\n«Вельмі-вельмі важна, каб гэтыя хлопцы, калі яны будуць у Балгарыі з аўторка да пятніцы, нікому не казалі, што яны былі ў Беларусі і трэнаваліся на «Конкурсе». Ніхто не ведае, што нашыя хлопцы будуць у Беларусі», – пісаў Самарэндайк 31 траўня 2015-га.\nЭлектронны ліст Уіла Самэрындайка ад 31 траўня 2015 года.\nГэтыя электронныя лісты, імаверна, і засталіся б тайнаю, калі б «Regulus Global» не вырашыла схітраваць. Замест таго, каб набыць новую зброю старых мадэляў, як патрабавала заданне, яны знайшлі балгарскія гранаты, вырабленыя яшчэ ў 80-х.\n«У Балгарыі здарыўся выбух адной такой гранаты, загінуў вайсковы інструктар, і ягоная сямʼя падала ў суд на працадаўцу, каб атрымаць кампенсацыю», – кажа Лорэнс Марзук.\nСуд вымусіў фірму абнародаваць усе датычныя дакументы.\nКопія пазову ў той суд паводле факту гібелі амерыканскага інструктара\nАдмыслоўцы не выключаюць, што гэтыя аперацыі могуць і не выклікаць незадавальнення Крамля, як можна было б меркаваць. На думку Аляксандра Алесіна, урад Уладзіміра Пуціна можа быць зацікаўлены не столькі ў перамозе свайго саюзніка Асада, колькі ў як мага даўжэйшым працягу баявых дзеянняў у Сірыі. Бо тамтэйшая вайна замінае пабудове даўно планаванага газаправоду ў Еўропу і, паводле ягонай інфармацыі, адкрывае магчымасці ценявых угодаў для фігураў, набліжаных да расійскага прэзідэнта.\n(Здымак з адкрытых крыніц)\nДата стварэння навіны 29.09.2017


Як ачысціць адзежу ад воўны - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Як ачысціць адзежу ад воўны\nСамым няхітрым прыстасаваннем для выдалення воўны жывёльнага з адзення і мяккай мэблі з'яўляюцца вашыя ж мокрыя рукі. Усё, што ад вас патрабуецца - гэта намачыць рукі і вадзіць імі па паверхні частымі паходзіў рухамі. Такім чынам, шарсцінкай скочваюцца ў камячкі, якія не ўяўляе складанасці сабраць з адзежы ці канапы. Замест рук можна ўжыць і вільготную губку для мыцця посуду. Проста намочыце яе і старанна праводзіце па забруджанай поўсцю паверхні да поўнага выдалення валасінак.\nВыдатна справіцца з поўсцю і шырокі скотч. Для гэтага неабходна адкруціць частка клейкай стужкі, якой бы хапіла, каб абагнуць гэты ж рулон, толькі з адваротнага боку. У выніку знешнюю паверхню рулона павінна пакрываць толькі ліпкая стужка. Далей проста катайце рулон па вопратцы так, каб на клейкую аснову наліпалі шэрсць, ворс, пыл і т. Д. Як толькі ліпкая стужка забрудзіцца, адрэжце яе, адкруціць новы фрагмент, замацуеце і паўторыце працэдуру.\nЛіквідацыю поўсці з адзення можна ажыццявіць за кошт закона электрастатычнага прыцягнення часціц. Для гэтага надзеньце гаспадарчыя гумовыя пальчаткі і пачніце вадзіць рукамі па ўчастках з наліплай поўсцю. Наэлектрызаваныя валасінкі і варсінкі адразу пачнуць «прыставаць» да гуме. Дарэчы, такім жа метадам можна выдаляць выпалі валасінкі і з самага гадаванца.\nЯшчэ адзін эфектыўны спосаб ачысціць ад поўсці любую паверхню - пыласос са адмысловай асадкай (турбощеткой) для выдалення воўны. На самай справе, дадзены спосаб зойме ў вас значна менш часу.\nІ, нарэшце, метад для тых, каму лянота важдацца з вадой, скотчам, пальчаткамі і, тым больш, пыласосам з яго шматлікімі асадкамі - шчотка для адзення. Гэта спецыяльнае прыстасаванне, створанае для хуткага і лёгкага ачышчэння тканін ад усякага роду часцінак (у тым ліку воўны).\nАкрамя таго, мае сэнс, набыць шчотку-масажор з частымі металічнымі зубчыкамі ці прагумаваную рукавіцу для выдалення якая выпала воўны. Калі вы возьмеце за правіла перыядычна вычэсваць гадаванца, выдаляючы выпалі валасінкі, праблем з поўсцю на вопратцы і мэблі стане значна менш.\nПапярэдні Тэкст Мастацтва заварваць чай\nНаступная Артыкул Як упрыгожваць дом


У Беларусі на гэтым тыдні захаваецца цёплае надвор'е — да +7 удзень | euroradio.fm\nГалоўная / У Беларусі на гэтым тыдні захаваецца цёплае надвор'е — да +7 удзень\nУ Беларусі на гэтым тыдні захаваецца цёплае надвор'е — да +7 удзень\nНе абыдзецца без кароткачасовых ападкаў.\nУ аўторак, 14 студзеня, у Беларусі чакаецца воблачнае з праясненнямі надвор'е, паведамляе Белгідрамет.\nУначы і зранку месцамі пройдуць невялікія ападкі — дождж, мокры снег. Удзень істотных ападкаў не прагназуецца. У асобных раёнах будзе слабы туман, уначы і зранку на асобных участках дарог — галалёдзіца. Вецер будзе паўднёва-заходні, паўднёвы ўмераны. Уначы тэрмометры пакажуць ад 3 градусаў марозу да 3 цяпла. Удзень чакаецца 0...+5.\nУ сераду, 15 студзеня, невялікія кароткачасовыя ападкі ў выглядзе дажджу і мокрага снегу пройдуць пераважна па поўначы краіны. Уначы і зранку месцамі будуць слабыя туман і галалёд, на асобных участках дарог галалёдзіца. Вецер чакаецца паўднёвы, паўднёва-заходні парывісты. Тэмпература паветра ўдзень прагназуецца ад нуля да 7 градусаў са знакам "плюс".\nУ чацвер, 16 студзеня, у асобных раёнах краіны прагназуюцца невялікія кароткачасовыя ападкі — пераважна дождж. Уначы і зранку месцамі будуць слабыя туман і галалёд. Вецер чакаецца паўднёва-заходні парывісты. Удзень будзе 1-6 вышэй за нуль.


Force Carriers | Інтэрв’ю: Павел Няхаеў (Pavel Ambiont / Nieviadomy Artyst)\nЯк вы прыйшлі да стварэння электроннай музыкі? І чаму менавіта гэты накірунак выбралі?\nЭлектронная музыка, таксама як кнігі ды мае юнацкія заняткі эксперыментальнай фатаграфіяй, сталі для мяне подыхам свабоды ў шэрай паўсядзённасці маленькага горада, дзе нічога ніколі не адбывалася. Сама гэтая музыка спалучае мноства розных культур, людзей і ідэй – і для мяне стала сілай, якая вяла па жыцці, знаёміла з сябрамі, прыводзіла да ведаў. У мяне няма музычнай адукацыі – я сацыёлаг і эканаміст-міжнароднік. Маёй сям’і, нажаль было не да музычнай школы, мы не маглі дазволіць пакупку інструментаў. Але тата з мамай заўсёды любілі музыку, куплялі шмат пласцінак. Тата ў маладосці граў у ВІА, паяў самаробныя гукавыя прылады, добра спяваў. Нажаль, бацькі рана рассталіся – інакш бы я больш паспеў пераняць ад бацькі.\nЯ пачаў актыўна цікавіцца музыкай дзесьці ў 1993. Збіраў касеты, дыскі, слухаў замежнае радыё пра музыку, якую ў нас было не знайсці, шукаў музычную прэсу. У даінтэрнэтныя часы з гэтым было складана. А калі маеш калекцыю добрай музыкі, то ёй хочацца падзяліцца. Так у 1998 мы з сябрамі пачалі рабіць вечарыны ў нашым горадзе – у Горках. Потым я дыджэіў і ў Віцебску, знаёміўся з музыкамі, дыджэямі і прамоўтарамі з іншых гарадоў Беларусі, ездзіў на рэйвы і канцэрты і за мяжу. У 1999 працаваў у Англіі і пабываў на выступах многіх любімых артыстаў, прывёз торбу пласцінак, CD, кніг і і музычных часопісаў.\nЗ 2003 я ствараю сваю музыку і з той пары не займаюся дыджэінгам. Выступаю са сваёй музыкай з 2008. У тым жа годзе запісаў сумесную кампазіцыю са знакамітым англійскім музыкам Робам Элісам (Pinch), а таксама пачаў выкладаць аўтарскі курс пра сучасную музычную культуру і гукавыя тэхналогіі. У 2010, дзякуючы падтрымцы фестывалю Unsound і некалькіх міжнародных культурных арганізацый, я першым з беларускіх электроншчыкаў выступіў у Нью-Йорку. У 2012 заснаваў інтэрнэт-лэйбл Force Carriers, каб дапамагчы выдаваць музыку іншых беларускіх артыстаў ды ладзіць музычныя падзеі.\nЗ аднаго боку, пра адсутнасць музычнай адукацыі я шкадую, з іншага, разумею, што яно б навязала мне шмат абмежаванняў і стэрэатыпаў пра тое “што можна і чаго нельга”. Многія выпускнікі музычных установаў добра ўмеюць выконваць чужыя творы, але не ўсе здольныя ствараць свае. Да таго ж, ані музычная школа, ані кансерваторыя, не далі б усіх тых актуальных ведаў, якія патрэбны сучаснаму музыку ці мультымедыя-артысту, які спалучае гук і выявы. Акустыка, тэхналогіі апрацоўкі гуку і графікі, веды найважнейшых інтэлектуальных, музычных і культурных рухаў апошніх стагоддзяў, Sound Studies, праца музычнай індустрыі, музычны мэнэджмэнт – усяму гэтаму прыйшлося вучыцца самастойна.\nНа шчасце, сёння існуе шмат вучэбных матэрыялаў – і падручнікі па музычнай тэорыі для “камп’ютарных музыкаў”, і відэа-ўрокі па праграмах і інструментаў. Я пастаянна працягваю вучыцца. Цяпер, напрыклад, праходжу курс па “крытычным слуханні для гукаінжынераў і прад’юсараў” на адукацыйнай платформе Futurelearn.\nЯк электронная музыка ўспрымаецца ў Беларусі?\nУвогуле, сёння “электронная музыка” не нейкі асобны фенамен. Лічбавыя тэхналогіі запісу і апрацоўкі гуку выкарыстоўвае і поп-музыка, і рок – і авангардна-акадэмічная. Немагчыма ўявіць сучаснае кіно, тэлебачанне, рэкламу без электроннага саўнд-дызайну і адпаведных тэхналогій. Ёсць мноства “гібрыдных” формаў і жанраў музыкі, што спалучаюць электроніку і акустыку. Электронная музыка – даўно не навінка і ў нас. На Беларусь яна прыйшла ў пачатку 90-х, хаця і раней можна было адшукаць нейкія запісы папулярных “мэтраў электронікі”і. З той пары электронныя гукі і рытмы заваявалі больш прасторы, прыхільнікаў. Цяпер у нас многа сваіх добрых музыкаў, праходзяць канцэрты, вечарыны і фэсты ў самых розных стылях – ад папулярнага транса і хаўса, да больш андэрграўндных накірункаў.\nАле, як і раней, акадэмічная музычная культура глядзіць на ўсю электронную музыку пагардліва. Існуе стэрэатып, што гэта выключна “музыка для ног” – танцавальна-забаўляльная. Летась я арганізоўваў канцэрт славутай украінскай кампазітаркі Алы Загайкевіч. Яна выкладае электронную, электраакустычную музыку ў Кіеўскай кансерваторыі, арганізуе фэсты і канцэрты, дзе выступаюць кампазітары з розных краін – і розных пакаленняў. Таму Ала вельмі здзівілася, што на Беларусі іншая сітуацыя – электронікі ў кансерваторыі няма, ды і ў філармоніі яе не пачуеш. Але, на шчасце, і ў нас ёсць маладыя кампазітары, якія аднолькава лёгка працуюць як з акадэмічнай і авангарднай музыкай, так і з эксперыментальнай электроннай – гэта Канстанцін Яськоў, Аляксандр Цурко, Вольга Падгайская ды іхныя аднадумцы.\nХто вашы куміры, стваральнікі электроннай музыкі?\nЯ люблю шмат рознай музыкі, далёка не толькі электроннай – у тым ліку сучасных “класікаў”, напрыклад, Генрыка Гурэцкага, Петэрыса Васкса. У 90-х вельмі любіў праекты FSOL, The Orb, Orbital. Але потым пераслухаў столькі рознай музыкі, што выдзеліць “куміраў” даўно немагчыма. Першыя гады майго ўласнага “гукаробства” адзначаны моцным уплывам “берлінскай школы” тэхна. Эстэтыка мінімалізма – выкарыстанне мінімуму гукавых сродкаў для максімальнага эфекту – блізкая і мне і да сёння. Але я не пурыст і не праводжу межаў паміж тэхна, электра, “класічным” дабстэпам, эмбіентам, танцавальнай музыкай ці медытатыўна-сузіральнай – усе гэтыя элементы можна знайсці ў маёй музыцы. Я пераважна працую ў камп’ютарных праграмах, праўда выкарыстоўваю не толькі сінтэзатары і драм-машыны, але і шумы, флейту. Маю некалькі кампазіцый, дзе выкарыстоўваецца голас – мае вершы па-беларуску спалучаюцца з электроннымі атмасферамі і “палявымі запісамі”.\nАдзначу, што я не займаюся эксперыментальнай музыкай – у сэнсе “эксперыменту дзеля эксперыменту”, бо часта такія спробы бываюць занадта тэхнічнымі, цікавымі толькі самому музыку. Мне важны рытм, жывы цялесна-эмацыйны рэзананс, атмасфера, часам яшчэ і расповед нейкай гісторыі.\nЦі ёсць рыначны патэнцыял электроннай музыкі ў Беларусі?\nПра эканамічны патэнцыял у працэсе стварэння музыкі не думаецца. Арыентуюся на тое, як гукавыя канструкцыі рэзануюць са мной, маімі творчымі ідэямі. Калі б я арыентаваўся на рынак і тое, чаго хочуць слухачы – прыйшлося б займацца больш папулярнай, камерцыйнай музыкай. Да таго ж, слухачам не заўсёды на самой справе трэба то, чаго яны, на іхную думку, хочуць.\nАле эканамічныя фактары вельмі важныя для любога сучаснага музыкі,ды ўвогуле для любога творчага чалавека, які не можа, напрыклад, разлічваць на дзяржаўную ці мецэнацкую падтрымку. Сучасная індустрыя музыкі (нават “падпольнай”, не мэйнстрымавай) працуе так, што артысты зарабляюць у асноўным не продажам запісаў, а канцэртамі, а таксама дзякуючы ліцэнзаванню музыкі для кіно, рэкламы, камп’ютарных гульняў і інш. У нашай жа краіне не прынята набываць музыку легальна. Раней такой магчымасці проста не было, цяпер няма такой звычкі – і неабходнасці, бо амаль любую музыку можна “спіраціць”, альбо знайсці легальныя бясплатныятрэкі і міксы. Плацяць за музыку пераважна калекцыянеры і дыджэі. Таму, электронныя музыкі, у тым ліку беларускія, могуць заробіць у асноўным выступамі.\nІ гэта праблема, бо клубам прасцей заплаціць дыджэю, які мае доступ да патэнцыйна неабмежаванага аб’ёму чужой музыкі і можа граць “у фармаце” канкрэтнага клуба, бара ці фестываля. Музыкі ж, якія граюць выключна свае творы, па-першае, менш прадказальныя, не будуць падладжвацца пад патрэбы кожнай установы, па-другое, проста не могуць ствараць бясконцы аб’ём заўсёды свежай музыкі, чаго патрабуе клубна-забаўляльная індустрыя. Менавіта таму многія замежныя музыкі вымушаныя станавіцца і дыджэямі.\nДобры рок-музыка, што спявае па-беларуску, а асабліва на рускай мове, будзе мець больш-менш гарантаваны попыт і ў сваёй краіне, і ў суседніх пост-савецкіх, а ў скрайнім выпадку можа падпрацаваць выкананнем кавераў. Лёс электронных музыкаў – быць адкрытым усяму свету, шукаць магчымасці замежных выступаў – бо і заробіць і завязаць трывалыя прафесійныя кантакты часцей за ўсё можна толькі там. На шчасце, сама электронная музыка дае такую свабоду, патрабуе быць “на сувязі з светам”.\nАле гэта значыць, што трэба займацца асабістым прамоўшанам па поўнай праграме – кантактаваць з клубамі, мэнэджарамі фестываляў, культурнымі фондамі. Трэба ведаць, каму, калі і як правільна падаваць інфармацыю пра сябе. Не кожны да гэтага гатовы, ды і канкурэнцыя ў краінах, дзе ўжо склаліся свае музычныя сцэны і рынкі, вельмі высокая. Таму пакуль толькі адзінкі могуць дазволіць “жыць музыкай” і зарабляць ёю – большасць сумяшчае музыку і штодзённую працу, звычайна ў іншых крэатыўных індустрыях (дызайне, IT і г.д.), час ад часу выступаючы на Беларусі і за мяжой.\nЧым адрозніваецца тэхналогія напісання электроннай музыкі і, напрыклад, класічнай?\nЗалежыць ад канкрэтнага тыпу музыкі і творчых метадаў стваральніка. “Напісанне” – не зусім тое слова. Запіс – больш правільна. Галоўнае адрозненне – стваральнік электроннай музыкі не заўсёды мае справу з нотамі – хутчэй з частотамі. Тэрмін “класічная музыка” усё ж мае прывязку да канкрэтнага гістарычнага перыяду, таму лепш буду казаць пра “акадэмічную” музыку. Кампазітар акадэмічнай музыкі мае справу з пэўнымі акустычнымі інструментамі, кожны з якіх мае свой дыяпазон. І тут існуюць не толькі законы музычнай тэорыі, але і “няпісаныя традыцыі” – як выкарыстоўваць розныя інструменты ў творы. Для электроннай музыкі выкарыстоўваюцца як камп’ютарныя праграмы, так і аналагавыя ды лічбавыя сінтэзатары, сэмплеры, драм-машыны, эфект-працэсары. Інфармацыя аб параметрах гуку фіксуецца не на нотнай паперы, а ў памяці камп’ютара ці музычнага інструмента. Але часам пішацца праграмны код – алгарытм, паводле якога праграма генеруе гук. Многія электронныя музыкі ўвогуле рэдка робяць запісы, аддаючы перавагу жывым імправізацыям.\nСучасныя акадэмічныя кампазітары вельмі часта пішуць музыку не на нотнай паперы, за фартэп’яна, а ў адмысловых праграмах, якія адразу дазваляюць даведацца, як мелодыя будзе гучаць у выкананні таго ці іншага інструменту, ды палягчае напісанне складаных партытур.\nКласічная музыка непадрыхтаванаму слухачу падаецца нуднай, а ці трэба рыхтавацца да слухання электроннай музыкі?\nЭлектронная музыка – занадта агульны тэрмін, які ахоплівае не толькі мноства разнастайных “музык”, а таксама гукавое мастацтва, якое знаходзіцца па-за межамі музыкі у вузкім “акадэмічным” разуменні. Электроніка – гэта акіян, у якім многія знойдуць штосьці для сябе – адным будзе дастаткова сёрфіць па паверхні, іншыя ж зацікавяцца тым, якія скарбы можна знайсці на глыбіні. Некаторыя плыні электроннай музыкі з’яюляюцца непасрэдным вынікам эксперыментаў і пошукаў кампазітараў і тэхнікаў-вынаходнікаў апошняга стагоддзя – таму непераадольнай мяжы паміж класікай, авангардам і электронікай проста няма. Калі ёсць цікаўнасць не толькі слухаць, але і чытаць – варта даведацца пра творчыя пошукі такіх кампазітараў як Эрык Саці, Эдгар Варэз, П’ер Шэфер, Яніс Ксенаксіс, Аліўе Месіян, Джон Кэйдж, Карл-Хайнц Штокхаўзэн, Стыў Райх, Філіп Глас. Без іх твораў, тэорый і эксперыментаў сучасная музыка была б іншай – не толькі акадэмічная ці авангардная, але і электронная і нават поп-музыка, якая, у сваю чаргу, шмат чаго бярэ з падпольнай ды эксперыментальнай музыкі.\nТое, што даследчыкі называюць “практыкамі слухання”, увесь час змяняюцца. Сёння мала хто мае такую раскошу – слухаць музыку ўважліва, па-меламанску – на добрых калонках, ці ў слухаўках – сузіраючы, як пераплятаюцца гукавыя карункі. Большасць музыкі цяпер спажываецца ў “фонавым рэжыме”, мабільна – дома пад час паўсядзённых справаў, ці мабільна – у плэеры\_тэлефоне ў дарозе, у руху. Але варта ведаць, што некаторыя жанры музыкі проста не створаныя для таго, каб іх слухаць на мабільніку ці ноўтбуку – бо тыя не перадаюць ўсіяго дыяпазону гукаў. Такую музыку варта слухаць ужывую, на канцэртах і рэйвах – бо гэта актыўны экспірыенс у некалькіх “вымярэннях” – не толькі слуханне, але і рух у гукавой плыні.\nУ кожнага твора ёсць свая канцэпцыя. Ці маглі б вы расказаць, які твор даўся лягчэй за ўсё, а які цяжэй?\nНе абавязкова кампазіцыі ствараецца паводле канцэпцыі. Часта яны вырастаюць, выкрышталізоўваюцца з нейкай канкрэтнай гукавой ідэі – рытму, мелодыі, ці цікавага, “смачнага” шуму – часам не заўважаеш, як з невялічай гукавой знаходкі вырастае цэлы трэк. Я звычайна не стаўлю задачу рэалізаваць нейкую канцэпцыю гукавымі сродкамі – інакш вынік можа быць сухім, нежыццяздольным. І назва, і інтэрпрэтацыя музыкі часцей за ўсё прыходзяць пасля, калі трэк завершаны. А канцэпцыі хутчэй працуюць ужо на ўзроўні альбомаў – тады я выбіраю трэкі і гукавыя фрагменты, якія працуюць на агульную ідэю. Слухачу ж пра гэта неабавязкова ведаць, варта пакідаць прастору для іншых інтэрпрэтацый.\nЦяжкасці ж звычайна маюць не канцэптуальны, а тэхнічны характар.\nДля адэкватнага развіцця любога музычнага накірунку патрэбна крытыка. Ці ёсць яна ў нашай краіне?\nСапраўды, для развіцця любой музычнай сцэны вельмі важная музычная крытыка і музычная журналістыка. Нажаль, у нас амаль няма журналістаў, якія спецыялізуюцца не толькі на электроніцы, але ўвогуле добра ведаюць сучасную музыку, арыентуюцца ў сучаснай музычнай культуры як такой. Любая музыка патрабуе добрага ведання кантэксту, гісторыі – і асобнай мовы для апісання, аналізу музыкі. Я заўсёды вельмі цікавіўся музычнай журналістыкай – яшчэ з тых часоў калі ў 90-х чытаў англійскія Melody Maker ды New Musical Express. І сама англамоўная традыцыя музычнай журналістыкі вельмі моцная, і моўныя сродкі апісання і аналізу музыкі распрацаваныя вельмі добра – а гэта важна, бо недастаткова напісаць “падабаецца\_не падабаецца”, ды параўнаць адзін гурт з іншым.\nДля любой краіны з развітай музычнай культурай і індустрыяй вельмі важны як “высокі” крытычны дыскурс вакол музычнага працэсу, так і паўсядзённы аналіз музычнай прадукцыі. Музычныя медыя – фільтр паміж слухачамі і бязмежным морам музыкі рознай якасці.\nХацелася б, каб у беларускую музычную журналістыку ды крытыку прыходзілі новыя кампетэнтныя людзі. Але разумею, наколькі гэта складаная і няўдзячная справа, бо пры амаль адсутным музычным рынку, крытыкі ды журналістыкі не заўсёды бачаць сэнс у сваёй працы.\nЦі бываюць фестывалі электроннай музыкі?\nТак, і не толькі за мяжой, але і ў нас. Праўда, зараз модна называць фестывалямі і проста вечарыны ці канцэрты, а сапраўды маштабныя ды прадстаўнічыя фэсты ўсё ж не такая частая справа, бо яны патрабуюць прафесійнай арганізатарскай працы і нямалых бюджэтаў. У выпадку камерцыйнай музыкі рэалізаваць такія праекты значна лягчэй, а больш “эксперыментальныя” фестывалі патрабуюць падтрымкі з боку культурных інстытуцый ды спонсараў.\nЗ цікавых, некамерцыйных культурна-музычных фэстаў Беларусі я раю наведаць ДАХ, які з 13 верасня 2016 да 13 студзеня 2017 праходзіць ў былой прасторы завода Гарызонт (вул.Куйбышава 22). Фэст дае магчымасць паслухаць дзясяткі беларускіх музыкаў, што працуюць у розных жанрах – ад авангарднай імправізацыі да разнастайнай электронікі, фольку ды паэтычна-музычных эксперыментаў.\nМы ж з сябрамі зараз рыхтуем наступны выпуск фестывалю электроннай і эксперыментальнай музыкі і лайв-відэа-перформансаў Mental Force, які плануем на вясну 2017(відэа-рэпорт пра фэст). Таксама я супрацоўнічаю з адукацыйным фэстам Artes Liberales, у межах якога мы штогод ладзім некалькі канцэртаў – у Галерэі сучаснага мастацтва “Ў” ці ў Мінскім Планетарыі.\nДзе можна пазнаёміцца з вашай творчасцю?\nБольшасць маёй музыкі можна паслухаць праз асабісты сайт – pavel-ambiont.com, альбо на маім лэйбле, які выдае і музыку іншых беларускіх тэхна-артыстаў – Force Carriers. Відэа-фрагменты выступаў лёгка адшукаць на Youtube. А час ад часу мяне можна паслухаць і ўжывую – на вечарынах і фэстах.


Шпалеры пад афарбоўку ў інтэр'еры: выбар і варыянты выкарыстання | Інтэр'Ерныя Штучкі\nКалі вы хочаце пафарбаваць сцены і захаваць ўтульнасць, шпалеры пад покраску- гэта тое, што вам трэба. Шпалеры валодаюць большай гукаізаляцыяй, да іх прыемней дакранацца, таму пакой, абклееная шпалерамі пад афарбоўку, успрымаецца як больш утульная, хатняя.\nЯшчэ адным плюсам шпалер пад афарбоўку з'яўляецца іх ахоўная функцыя (гіпсавая шпаклевка, якой выраўноўваюць сцены, вельмі далікатная і хутка крышыцца).\nШто трэба ведаць аб шпалерах пад афарбоўку ў інтэр'еры і якія магчымасці яны прадастаўляюць? У гэтым артыкуле мы распавядзем вам пра гэта.\nСамае галоўнае ў шпалерах пад афарбоўку - іх фактура.\nШто ж такое фактура шпалер пад афарбоўку? Гэта менавіта тыя выпукласці і баразёнкі, з дапамогай якіх утворыцца ўзор на шпалерах, ці не ўзор, а хаатычная абстракцыя, імітацыя расколін, грубай тынкоўкі.\nПры выбары шпалер пад афарбоўку, самае галоўнае, выбраць правільную фактуру\nКалі вы аддаеце перавагу правільнаму, матэматычна дакладным малюнку-фактуры, сцяна будзе вырабляць манатоннае ўражанне. Калі ж малюнак на шпалерах пад афарбоўку будзе непрадказальны і хаатычны, сцяна будзе выглядаць груба і неряшливо.Например, давайце параўнаем дзве выявы:\nНа першым фота намаляваныя шпалеры пад афарбоўку з хаатычным малюнкам, які імітуе як заўжды, пакамечаны паперу, а на другім - шпалеры з правільным, геаметрычным узорам. Калі абклеіць сцяну першымі шпалерамі пад афарбоўку, будзе стварацца ўражанне знарочыста нядбайнай сцены, багемна-расхрыстанай. Сцяна, абклееная шпалерамі пад афарбоўку з матэматычным узорам, будзе выглядаць строгай, расчерченным, манатоннай.\nКалі спыніцца на залатой сярэдзіне паміж гэтымі двума крайнасцямі, варта абраць шпалеры пад афарбоўку з хаатычным малюнкам але з больш дробнай фактурай. За кошт зігзагападобных выпукласцяў хаатычны малюнак ўспрымаецца гуманна, больш мякка.\nУ гэтым варыянце фактурность захоўваецца, але ўражанне грубай работы адсутнічае.\nНа фота ніжэй шпалеры пад афарбоўку з паўтаральным узорам, але за кошт выгнутых, круглявых ліній малюнка і складанай формы лісточкаў, кветачак яны не здаюцца манатонным і геаметрычнымі, як на ранняе прадстаўленых фота.\nНа такіх простых прыкладах можна пераканацца ў тым, што фактура шпалер пад афарбоўку мае вельмі вялікае значэнне.\nА цяпер параўнаем наступныя дзве выявы з прыкладамі шпалер пад афарбоўку:\nНа абодвух прыкладах паўтаральны ўзор. Але ўзор шпалер пад афарбоўку на першым фота выглядае больш манатонным, чым на другім фота. Гэты эфект таксама ствараецца з дапамогай формы элементаў і характару ліній малюнка.\nНа першым фота лініі, якія ўтвараюцца з дапамогай фактуры шпалер, з'яўляюцца прамымі, а на другім - складана выгнутыя. Таму шпалеры пад афарбоўку на другім фота бачацца больш цікавымі.\nНі адзін з малюнкаў і фактур шпалер пад афарбоўку не з'яўляецца лепш ці горш. І манатонны правільны ўзор, і хаатычны малюнак маюць свае плюсы. У сітуацыі з выбарам шпалер пад афарбоўку трэба выбіраць тое, што па душы.\nНа наступным фота шпалеры пад афарбоўку маюць правільны паўтаральны малюнак, які выглядае гуманна з-за сваёй круглявай формы элементаў і за конт не пралічваць ліній. Гэты ўзор можна назваць правільным, але не занудным.\nКалі вам па душы ўсё правільнае, паўтаральнае, строгае, выразнае - выбірайце шпалеры пад афарбоўку з фактурай з простых элементаў, якія ўтвараюць простыя лініі альбо нескладана пралічваць лініі.Не варта адмаўляць сабе ў камфортнай асяроддзі обитания.Фактура шпалер пад афарбоўку, здавалася б, дробязь - але жыццё складаецца з дробязяў.\nНаступны прыклад таксама ілюструе правільны ўзор шпалер пад покраску.С аднаго боку, ён надае сцяне манатонны выгляд, але відавочна, што гаспадары менавіта гэтага і дамагаліся - пра гэта мы судзімы па лямпе строгай геаметрычнай формы.\nАналагічны выпадак можна прасачыць на фота ніжэй - шпалеры пад афарбоўку маюць выразны паўтаральны малюнак, які мільгае з рознай перыядычнасцю.\nТворчага чалавека падобныя шпалеры могуць звесці з розуму, але гаспадары гэтага інтэр'еру хутчэй за ўсё вельмі задаволеныя - так як крэсла таксама падабрана строгай матэматычнай формы, строгі ўзор на падушках - усё паказвае на тое, што людзям патрабуецца менавіта такое, пралічыць, матэматычна прадказальнае атачэнне у сябе дома.\nВыбіраючы шпалеры пад афарбоўку для свайго інтэр'еру, падумайце аб гэтым.\nНа наступным фота шпалеры пад афарбоўку маюць хаатычную дробную фактуру.\nІнтэр'ер прадуманы да дробязяў і выкананы баланс паміж выгодай і строгасцю. Прымяняюцца кантрасныя колеру для аксесуараў і мэблі, многія прадметы маюць строгую геаметрычную форму. Канапка вычварнай формы і якія струменіліся мяккія шторы дадаюць малюнку выгоды.\nВажную ролю выконвае фон - згладжаная, прыемна хаатычная фактура шпалер пад афарбоўку і светлыя лёгкія тоны, у якія яны афарбаваны.\nНа наступным фота - шпалеры пад афарбоўку, якія імітуюць фактурную тынкоўку. Хаатычны малюнак не стварае грубага ўражанні, так як элементы малюнка прыкладна аднолькавыя па памеры і досыць дробныя.\nМожна зрабіць выснову, што калі пазбягаюць суседства буйных і дробных элементаў у фактуры шпалер пад афарбоўку, агульнае ўражанне будзе як ад згладжаны і роўнай фактуры.\nТакім чынам, не толькі складанасць малюнка і форма шпалер пад афарбоўку мае значэнне, але і памер малюнка.\nНапрыклад, на наступным фота шпалеры пад афарбоўку ствараюць імітацыю парэпаліся фарбы. Модны ў нулявыя гады глэм-фьюжн, калі дарагая прыгожая мэбля стаіць на фоне сцен з імітацыяй расколін, раг, бетонных сцен і іншых грубых паверхняў. Але цяпер мы гаворым не пра стыль, а пра фактуры.\nЯк мы бачым, імітуецца ня дробная павуцінка, а буйныя, доўгія расколіны. У выніку гэтая сцяна прыцягвае актыўную ўвагу, погляд чапляецца за расколіны на сцяне. Дробна фактурная сцяна, як на фота прадстаўленым вышэй, хутка выпадае з нашай увагі, а на буйных элементах погляд будзе захрасаць заўсёды.\nТакім чынам, чым буйней фактура шпалер пад афарбоўку, тым яна больш прыкметная. Працуе сапраўды такі ж эфект як малюнак на шпалерах ці буйныя прынт на вопратцы. Чым буйней патэрн, тым мацней ён прыцягвае да сябе ўвагу.\nІснуе яшчэ адна заканамернасць: чым мацней аб'ект прыцягвае ўвагу, тым бліжэй здаецца аб'ект. Нездарма адзенне з буйным малюнкам не рэкамендуецца жанчынам, якія мараць выглядаць зграбней. Нездарма шпалеры з буйным малюнкам не раяць ўжываць у маленькіх пакоях. Буйны малюнак на шпалерах набліжае сцяны.\nГэты фактар абавязкова трэба ўлічваць і, калі ваша пакой невялікая - выбірайце гладкія шпалеры або шпалеры пад афарбоўку з дробнай хаатычнай фактурай. Калі ж вам па душы паўтаральны патэрн, варта аддаць перавагу невялікаму памеру - у межах 10 см.\nЗапомніце яшчэ адзін момант: выяўленая фактура не любіць глянцавую фарбу\nНа наступных фота выдатна паказана, што на буйной фактуры шпалер пад афарбоўку глянцавая фарба глядзіцца як мінімум дзіўна. А полуматовая і Матавая фарба выдатна падыходзіць крупнофактурным шпалерам, глядзіцца арганічна.\nШпалеры пад афарбоўку могуць быць гладкімі і аднароднымі па фактуры, як на фота справа. Калі вам цяжка вызначыцца з выбарам фактуры шпалер пад афарбоўку, аддайце перавагу гладкай - у яе свае плюсы.\nПа-першае, гладкія шпалеры пад покаску значна лягчэй фарбаваць, у адрозненне ад шпалер з выяўленай фактурай.Калі вы ўмееце трымаць у руках пэндзаль, вы самастойна справіцеся з афарбоўкай сцен. Шпалеры пад афарбоўку могуць вытрымаць 5-6 перафарбоўванне, гэта значыць можна мяняць выгляд пакоя дзіцяці на працягу яго росту, не робячы паўнавартаснага рамонту.\nПа-другое, шпалеры пад афарбоўку з гладкай фактурай можна фарбаваць у розныя колеры, на сценах можна намаляваць які-небудзь узор. Фактурныя шпалеры пад афарбоўку такую магчымасць не даюць.\nЯк бачна па фота, гладкая фактура шпалер пад афарбоўку выдатна падыдзе людзям творчым, якія схільныя да разнастайнасці ў інтэр'еры.\nПеравагі шпалер пад афарбоўку\nУ параўнанні са звычайнымі шпалерамі, шпалеры пад афарбоўку маюць перавагу ў тым, што іх можна затонірованных менавіта ў той колер, які патрэбны інтэр'еру.\nАсабліва важна гэта ўмова тады, калі вы ўжываеце ў інтэр'еры складаныя колеру, напрыклад, як на фота ніжэй. Значна прасцей колеровать фарбу ў патрэбны колер, чым знайсці прыдатныя шпалеры.\nШпалеры пад афарбоўку незаменныя ў тых выпадках, калі колер сцен трэба падабраць пад тэкстыль або мэбля. На фота ніжэй сцены пафарбаваныя сапраўды ў такой жа колер, які мае канапу.\nНа фота ніжэй вы бачыце ўдалыя прыклады падбору колеру для шпалер пад афарбоўку.\nІнтэр'ер, які прадстаўлены на першым фота, паказвае, як аксэсуары дакладна супадаюць па колеры са шпалерамі. Вельмі стрыманае і адначасова нясумны рашэнне.\nА на другім фота можна паглядзець як колер адной сцяны падабраны пад колер ковролина.Задача зрабіць сцены аднаго колеру з падлогай - вельмі складаная, так як колер сцен і падлогі павінен у дакладнасці супадаць, ці ж моцна адрознівацца, але ніяк не проста быць падобным. Як бачна па фота, аўтарам інтэр'еру атрымалася колеровать сцены сапраўды ў тон ковролина, колеру ідэальна супадаюць.\nКалі вы хочаце падабраць шторы у тон сцен, лепш зрабіце наадварот - спачатку купіце тканіна для штор, а потым Колера фарбу і фарбуйце сцяны. Тое ж самае ставіцца не толькі да шторы, да ўсяго астатняга тэкстылю.\nНа фота ніжэй прадстаўлены ўдалы прыклад - сцены і шторы ў адным колеры.\nПадобнага эфекту практычна немагчыма дамагчыся, калі спачатку пафарбаваць сцены, а потым у тон фарбе падбіраць тканіну.\nШпалеры пад афарбоўку з 3Д-эфектам\nІснуюць шпалеры пад афарбоўку з так званым 3Д -эффектом, калі фактура шпалер паўтарае выступоўцы з сцяны паўсферы, як на фота ніжэй або любыя іншыя фігуры. Для экстравагантных, смелых інтэр'ераў -гэта выдатнае рашэнне, але нават у такіх выпадках лепш абклейваць шпалерамі не ўсю пакоя, а толькі адну сцяну.\nШпалеры пад афарбоўку адрозніваюцца таксама тэхнічным бокам: ці могуць быць флизелиновыми, стеклохолстом і г.д. З аднаго боку, гэта вялікага значэння не мае, у любым выпадку праз 10 гадоў шпалеры трэба будзе пераклейваць. А значыць, спакойна выбірайце шпалеры пад афарбоўку па кошту, а вось на добрую фарбу скупіцца ня варта, яна абараняе паверхню шпалер ад псуты, лягчэй наносіцца і захоўвае новы выгляд.\n← Характарыстыкі і асаблівасці мантажу падлогавай пліткі пад дрэва\nВыбіраем лепшую паркетную дошку для аздаблення хаты →


Макс Шчур: Аб’яднаньне з Усярусіяй | ЛітРАЖ\nсучасная беларуская проза, сатыра, беларуская літаратура XXI стагоддзя, беларуская мова, тарашкевіца\nЧастка трэцяя, разьдзел сёмы\nАдным з найлепшых сродкаў супраць змоў ёсьць любоў насельніцтва, бо змоўца заўсёды лічыць, што, забіўшы ўладара, ён задаволіць народ; калі ж ён ведае, што гэтым толькі разьюшыць людзей, то ў яго ніколі ня хопіць мужнасьці зьдзейсьніць сваю задуму, таму што на шляху змоўцы паўстаюць незьлічоныя перашкоды. Як паказвае досьвед, з усяго мноства арганізаваных змоў вельмі нямногія дасягнулі мэты. Прычына ў тым, што змоўцу патрэбная дапамога іншых, і каб зьвярнуцца да іх, ён павінен быць упэўнены ў іхнай незадаволенасьці ўладаром. Аднак, раскрываючы свае намеры незадаволенаму сваім становішчам чалавеку, ён гэтым самым дае яму шанс тое становішча палепшыць: выдаўшы змоўцу, такі чалавек атрымае ўсё, што хоча мець. Бачачы, з аднога боку, несумненны шанс дамагчыся свайго даносам на вас, а з другога прапанаваную вамі вельмі небясьпечную й сумнеўную альтэрнатыву, такі чалавек, каб усё-ткі ўступіць з вамі ў змову, мусіць быць або сапраўды вашым нечувана адданым сябрам, або закаранелым і неўтаймоўным ворагам уладара. Карацей кажучы, на баку змоўцы няма нічога, апрача боязі, зайздрасьці й жудаснай пэрспэктывы пакараньня; на баку ўладара стаіць веліч улады, законы, магутныя сябры й дзяржава, якія яго бароняць. Калі дадаць да гэтага прыхільнасьць насельніцтва, тады ўжо немагчыма сабе ўявіць, каб хтосьці быў настолькі неабачлівы, каб арганізаваць змову.\nЗ самай раніцы Геамэтрычна Правільная плошча рыхтавалася да сустрэчы з партыярхам Педафілам. У накірунку Плошчы Невызвольнасьці ўдоўж Рэтраградзкай шашы ўжо стаялі апранутыя ў кароткія, нягледзячы на мароз, спаднічкі два няроўныя шыхты тых самых дзяўчатак лёгкіх паводзінаў, якіх у начныя часы ільга было бачыць тут амаль у той самай вопратцы: адзіным істотным адрозьненьнем была цяперашняя адсутнасьць тлустага грыму на іхных тварах, якая зусім не ўпрыгожвала іхныя нясьвежыя абліччы. Толькі ўсьмешкі былі намаляваныя крыху больш выразна: здавалася нават, што ў некаторых зь іх куточкі вуснаў былі прымацаваныя матузкамі да вушэй.\nПасярэдзіне плошчы, пад самым помнікам Разваліцелям, буяў Фантан Вечных Сьлёз Радасьці, як быццам пралітых інфлянцкім народам з нагоды яго вызваленьня ад прыгнёту заходніх ордаў ордамі ўсходнімі. Муры будынкаў, якія ўтваралі ванітазападобны абрыс плошчы, былі высьцеленыя чырвонымі транспарантамі, за якімі было зусім не відаць вокнаў: дарма жыхары з плошчы цешыліся на дармовы выгляд на амфітэатар гісторыі. У сьнег вакол помніку Разваліцелям былі ўтыркнутыя штучныя кветкі, усюды быў панасыпаны пясок, каб партыярх Педафіл ня дай Божа не пасьлізнуўся й не разьбіў аб другарадзкі брук сваю сьветлую галаву, упрыгожаную трыма каронамі з пазалочаных церняў. Дзяржаўныя сьцягі Інфляччыны й Усярусіі, адрозныя між сабой толькі пасьлядоўнасьцю каляровых стужак і якасьцю матэрыяла, падштурхваліся даўгімі кіямі адмыслова прыстаўленых да іх жаўнераў, якія імітавалі вецер: сьцягі валтухаліся туды-сюды, быццам лялькі з анучаў, якіх спрабуюць прымусіць таньчыць ад радасьці, каб стварыць у гледачоў ілюзію сьвята.\nКалгасенка акурат прыехаў на месца правядзеньня ўрачыстасьцяў і зараз пільным вокам аглядаў арэну заплянаванай гістарычнай падзеі — афіцыйнай цырымоніі заключэньня Хуніі між Інфляччынай і Ўсярусіяй. На стрэхах захіленых транспарантамі вакольных будынкаў былі разьмешчаныя добра аплочаныя й яшчэ лепей адкормленыя снайпэры ў касьцюмах фантамасаў: у прыцэлы іхных даўгіх стрэльбаў ільга было разгледзець кожную больку на Калгасенкавым носе й кожную плямку на ягоным паліто. Калгасенка агледзеўся вакол, пералічыў снайпэраў і з палёгкай уздыхнуў: зь імі, што ні кажы, было спакайней. Ён зірнуў на гадзіньнік: незалежнай Інфляччыне заставалася яшчэ якая паўгадзіна жыцьця. Хутчэй бы ўжо, хутчэй! Як там, цікава, Мазгаўнюк? Пратрымаецца ці не? Ці здолее ўтаймаваць рэшту разьятраных дэманаў? Трэба, трэба было папрасіць Педзічку аб дапамозе — але ж гонар, спадарства, гонар...\nСкантраляваўшы стан бясьпекі, Калгасенка акінуў вокам натоўп, каб ацаніць ступень урачыстасьці ягонага выгляду й меру ягонай падрыхтаванасьці да адказнай ролі неабходнага тэлевізійнага фону ў тым відовішчы, якое неўзабаве пачне трансьлявацца па ўсіх трох каналах абедзьвюх краін. Твары статыстаў яго здавальнялі: у першых шэрагах былі збольшага маладыя людзі з выразам беспадстаўнага шчасьця ў абліччах — верагодна, іх альбо калгасіла ад какі, як і самога Гаспадара, альбо іх толькі што вызвалілі ад нейкага надзвычай складанага й непрыемнага іспыту. Трапляліся, праўда, і залішне заспаныя, а таксама залішне разумныя твары: Калгасенка па чарзе тыцнуў пальцам у кожны зь іх і загадаў сваім ахоўнікам, каб яны арганізавалі букет ягоных прыхільнікаў крыху больш рацыянальна.\nПасьля гэтага другі консул зьвярнуў увагу на наяўную сымболіку: з гушчара інфлянцкіх нацыянальных сьцягоў і ўсярускіх сяміканцовых крыжоў сям-там выглядалі партрэты ягоныя й ягонага брата, якія ён пазнаваў паводле чорнай стужкі ў ніжнім рагу, а таксама абразы з выявай партыярха Педафіла; некаторыя зь іх, палічыў Калгасенка, былі яўна намаляваныя нейкім нецьвярозым мастаком-абстракцыяністам. Акрамя таго, на вочы яму трапілася колькі партрэтаў, на якіх наогул быў выяўлены невядома хто: інфлянцкі кіраўнік падумаў, што гэта павінны быць выявы нейкіх невядомых яму партыярхавых сваякоў. Але гэта было б яшчэ не бяды — горш было, што ў некаторых партрэтаў, як падалося Калгасенку, бракавала вачэй, і скрозь дзіркі на іхным месцы было відаць усю Рэтраградзкую шашу ажно да самай плошчы Невызвольнасьці: здавалася, пустыя вочы партрэтаў жывуць, варочаюцца, падміргваюць і пазіраюць на Калгасенку зь нянавісьцю й дакорам. На ўсякі выпадак Калгасенка перажагнаўся, аднак гэта не дапамагло: у наступны момант ён заўважыў, што на адных плякатах бракуе літараў, а на другіх літары хаця і ўсе, але зусім іншыя, чым трэба, і стаяць яны там, дзе зусім не павінны быць. Па-над галовамі шчасных ДАДУПаўцаў ён здолеў разабраць надпісы накшталт:\nНЯХАЙ Ж... УСЯРУС... Я!\nі іншую падобную вульгаршчыну. «Штосьці тут ня так,» падумаў консул. Мала таго: убаку ад агульнай масы натоўпу, на ўскрайку ходніку, гурток бедна апранутых маладых людзей нездаровага выгляду трымаў плакат зь недарэчным і цалкам незразумелым яму надпісам\nБУДЗЬЦЕ ЛАБУДЫСТАМІ — ПАТРАБУЙЦЕ НЕПАТРЭБНАГА!\n«Ня варта было ўсё-ткі перабіраць з какай», падумаў Калгасенка, «цяпер вось мроіцца ўсялякая дрэнь». Ён зірнуў на твар разумнейшага з сваіх ахоўнікаў, і заўважыў, што на ім таксама зьявіўся выраз недаверу й непаразуменьня. Цяпер Калгасенка зьвярнуў увагу на тое, што некаторыя студэнты ў першых шэрагах таксама цішком гігікаюць, і на іхных тварах квітнеюць нястрымныя ўсьмешкі. Усё гэта консулу зусім не спадабалася.\nРазумнейшы, які ўмеў чытаць па-стараінфлянцку й адказваў за лагістычную падтрымку акцыі, неўзабаве ўцяміў, у чым прычына гэтага сьмеху, рэзкім крокам падыйшоў да Калгасенкі й зашаптаў яму штосьці на вуха. Толькі цяпер першы консул скеміў, што двухсэнсоўныя варыяцыі ў надпісах яму не прымроіліся.\n—Гэй, вы! Далбаёлупні! — закрычаў ён у мікрафон, забыўшыся, што той ужо ўключаны. Цікуны ў ачапленьні, якое аддзяляла натоўп ад красавіта размаляванага памосту, месцы сустрэчы двух канцоў братняга ланцугу, інстынктыўна зрабілі паварот «кругом» і аддалі свайму гаўнакамандуючаму салют. — Я вам кажу, вам! — Калгасенка відавочна зьвяртаўся да сонных яшчэ студыёзусаў. — Што гэта? Ану, прыбярыце гэтыя плякаты! Гэта скандал! Хто адказвае за дэманстрацыю арганізацыі? Я маю на ўвазе, за арганізацыю дэманстрацыі? Капуцыновіч? Перадайце яму, што ён болей ні за што не адказвае! Зусім разбэсьціліся!.. І прыбярыце з ускрайку плошчы вунь тых дурняў — яны што, ня ў нашай пясочніцы лепленыя, ці што?\nАднак шукаць і караць вінаватых, уласна, ужо не было калі, бо тут якраз на плошчы з-за рогу вуліцы Безыменнай зьявіўся доўгачаканы картэж зь сяміканцовымі крыжамі на дзьверцах і капотах непрастрэльных аўтамабіляў, на касках жаўнераў і бáках матацыклаў: уся працэсія нагадвала матарызаваны крыжовы ход. Адным махам уключыліся ўсе тэлевізійныя камэры, пражэктары й мазгі снайпэраў на стрэхах, на адзін міг запынілася дыханьне й біцьцё сэрцаў усіх прысутных на плошчы.\n—Пачынайце праграму! — шэптам закрычаў Калгасенка ў мікрафон, махаючы рукамі.\nЗнакаміты нязьменны дырыжор акадэмічнага аркестру тэатру Воперы й Батлейкі крылападобна ўзмахнуў рукамі, і натоўп перад сцэнай без дапамогі дынамікаў пачаў надзіва зладжана дэклямаваць інфлянцкі дзяржаўны гімн, у якім, як вядома, не было музыкі, затое былі пранікнёныя, палымяныя словы, якія зьляталі цяпер з задубелых вуснаў разам з парай:\n«Інфляччына! Мая айчына!\nШто сінявокая дзяўчына\nЛяжыш ты на шляху стагодзьдзяў\nЗ нагамі ўшыркі — хто ні пройдзе\nТабе пашану аддае —\nМы дзеці любыя твае!»\nГрымнулі фанфары: зь іхных пазалочаных жэрлаў палілася ў адмерзлыя вушы прысутных фанабэрыстая музыка ўсярускага гімну. Аўтакалёна спынілася каля сцэны: партыярх Педафіл (не бязь цяжкасьцяў, бо яму замінала нагадаванае за столькі год службы чэрава, на якім выпінаўся вялізны сяміканцовы крыж) вылез з машыны на чырвоную дывановую сьцежку, разасланую перад ім: тая вяла проста ў абдымкі да Калгасенкі. Інфлянцкі консул расхінуў рукі, нападабняючы голага чалавека на партыярхавым крыжы, і павольным крокам рушыў насустрач госьцю. Збоку магло падацца, што яны гуляюцца ў хованкі — першаму консулу не хапала толькі завязаных вачэй. Сутыкнуўшыся нарэшце пуп у нос з маленькім ад прыроды Педафілам, Калгасенка схіліўся і, як належыць, тройчы пацалаваў партыярха ў абодва вухі. Зазьзялі фотаполыскі, хтосьці працягнуў Калгасенку мікрафон, зь якім той адразу зрабіўся падобны да шоўмэна.\n—Вітаем нашага высокага госьця! — заякатаў Калгасенка так, што мікрафон ажно зафаніў, а Ўсярускі партыярх пачырванеў, як што ягоны сапраўдны рост наўрад-ці дазваляў стасаваць да яго прыметнік «высокі». Тэлевізійныя камэры адзінадушна зарэгістравалі ягоны твар у гэты момант — аднак пазьней гэты кадр быў выразаны з тэлевізійнага рэпартажу цэнзурай. — Мы вельмі ўдзячныя яму, што ён прыехаў да нас, каб падзяліць з намі нашую... — Калгасенка на момант задумаўся, што варта сказаць найперш: «радасьць» (ад падпісаньня Хуніі) альбо «жалобу» (з нагоды сьмерці першага консула), і вымушаны быў закашляцца.\n—Краіну? — падказаў яму хтосьці зь першага шэрагу.\n—Радасьць, — вырак Калгасенка, сувора азіраючыся навокал, каб вызначыць, хто гэта такі разумны. — Нам вядома, — працягваў ён як мага больш пагрозьлівым голасам, — што ворагі народа, прадстаўнікі якіх, як мы толькі што пераканаліся, прысутнічаюць і паміж намі... — тут ён зрабіў усеабдымны, неакрэсьлена шырокі жэст, які агарнуў усю плошчу, — а дакладней кажучы, паміж вамі... — рэха разносіла ягоныя знаёмыя ўсім вісклява-хрыпатыя інтанацыі на ўвесь горад, — плянавалі сарваць урачыстую цырымонію ўзьяднаньня нашых братніх народаў! Але іхныя планы, як заўсёды, праваліліся! Таму няхай цяпер ім будзе за гэта сорамна! Ганьба!\nПаслухмяны натоўп закрычаў «ганьба» — некаторыя, мабыць, палічылі, што гэты выкрык павінен быць адрасаваны самому Калгасенку альбо партыярху Педафілу, таму крычалі шчыра, ад усёй душы, так што цікунам нават прыйшлося гасіць іхны імпэт вадою з загадзя падрыхтаваных цэбараў і вадамётаў. Пасьля такога халоднага душу ДАДУПаўцы канчаткова прачнуліся й паныла прыціхлі. Надыйшоў час прывітальнай прамовы кіраўніка дзяржавы.\n—Дарагія суайчыньнікі! Суграмадзяне! Сябры! — зьвярнуўся да іх Калгасенка, але не пасьпеў ён пачаць, як яму зрабілася крыху мляўка, бо ў паветры выразна адчуўся амаль невыносны смурод: яму нёс яго цяпер проста ў твар вецер з боку плошчы Невызвольнасьці, дзе генерал Мазгаўнюк якраз пускаў у ход гаўнамёты. Аднак інфлянцкі консул аднекуль знайшоў у сабе сілу зрабіць выгляд, што нічога асаблівага не адбываецца. Усьміхнуўшыся партыярху Педафілу, ён супакоіў яго: «Не хвалюйцеся, Ваша Свацейшаства, у нас тут так заўсёды», — тым часам як студэнты, цікаўныя й ахова адчайна заціснулі сабе насы, і неўзабаве ўвесь натоўп пачаў кашляць, стагнаць, пляваць і ванітаваць, зусім не зьвяртаючы ўвагу на словы Калгасенкі, які, мужна сьцяўшы сківіцы, прамаўляў далей: — На працягу апошніх трох дзён у нашай краіне і ў нашай сталіцы адбыліся неверагодныя рэчы. Як станоўчага, так і ад... адваротнага пляну. Са станоўчых неверагодных рэчаў згадаю тое, што горад працуе: за гэты тыдзень ніхто яшчэ не памёр з голаду. Таксама ўдарылі маразы, з-за чаго на вуліцах нашай любімай сталіцы памерзла даволі шмат усялякіх нячысьцікаў і алкалакаў, што дапамагло пазбавіць наш родны горад гэтай набрыдзі, — Калгасенка зрабіў паўзу на аплядысмэнты, але ніхто не аплядаваў, акрамя партыярха Педафіла, які яго зусім ня слухаў і ня ведаў, чаму аплядуе. — Але ня ўсё так бязвоблачна, як здаецца шмат каму з вас. Пазаўчора, як вам усім вядома, самым ганебным чынам, невядома кім і пры якіх абставінах, быў забіты мой старэйшы брат і суўладар, першы консул Інфляччыны Абалдуй Гегемонавіч Калгасенка, сьветлая яму памяць, — пачуўшы імя нябожчыка, Педафіл перажагнаўся. — Ягоная справа не загіне й будзе вечна жыць у нашых сэрцах.\nАле гэтай трагедыі камусьці было відавочна мала! На наступны дзень у выніку добра падрыхтаванага кімсьці выбуху вадаводнай трубы па ўсім месьце нечакана зьнікла гарачая вада. Амаль адразу пасьля вады нечакана зьнік сын майго дарагога нябожчыка-брата, мой любы пляменьнік, курсант-выдатнік нашай славутай Мядзьвежай акадэміі, доктар крымінальных навук, безь пяці хвілінаў акадэмік Уладзюган Абалдуевіч Калгасенка. У сувязі з гэтым Гаспадар і ягоная, то бок мая, канцылярыя атрымалі даволі дзівацкага зьместу ананімны ліст, у якім яшчэ не спайманыя, але ўжо вядомыя нам тэрарысты патрабуюць ад нашай дзяржавы два міліёны пандэмонскіх талераў у дробных купюрах! — Натоўпам прабег здушаны стогн зайздрасьці. — Гэта ж колькі новых школ, дзіцячых садкоў, публічных бібліятэк і дамоў ільга пабудаваць на гэтыя грошы, га! Як выглядае, тэрарысты хочуць абрабаваць ня столькі мяне, колькі вас, дарагія суайчыньнікі! Але гэта яшчэ ня ўсё! Акрамя грошай, яны патрабуюць перадачы ўсёй паўнаты ўлады нейкаму самазванаму інфлянцкаму прынцу, а ў сапраўднасьці пандэмонскаму шпіёну, дывэрсанту й тэрарысту Міколу Пацукевічу, ён жа Нік Нэйм! Яны, мабыць, спадзяюцца, што гэта пацягне за сабой ідэйнае банкруцтва нашай дзяржавы, выдачу насельніцтву замежных пашпартоў, завядзеньне свабоды слова ды іншых падобных непатрэбных нам рэчаў.\nЯк бачыце, у бальшыні сваёй патрабаваньні тэрарыстаў ёсьць такімі ж сама абсурднымі, як і іхныя дзеяньні. Узяць, прыкладам, узгаданае патрабаваньне свабоды слова. Навошта, скажыце, патрабаваць тое, што ў нас даўно ўжо ёсьць? Доказам поўнай свабоды слова ў нашай краіне можа быць надпіс на любым паблізным плоце! Навошта тады патрабаваць такую лухту? Але й гэта яшчэ ня ўсё, дарагія суграмадзяне! Хтосьці, як я бачу, насамрэч зацікаўлены ў тым, каб скалануць падмуркі нашай маладой дэмакратыі! Гэтак, сёньня, а дзявятай гадзіне раніцы, кучка ўжо неаднаразова асуджаных хуліганаў-рэцыдывістаў арганізавала штосьці накшталт мітынгу пратэста, але я б сказаў — хутчэй нешта накшталт вайскова-спартовага гульбішча на плошчы Невызвольнасьці, з мэтай цалкам паралізаваць цэнтар места й сарваць правядзеньне афіцыйных урачыстасьцяў. Вы думаеце, што ўсё гэта — супадзеньне? Злая воля нейкага вар’ята, імя якому — гісторыя? Не, не і не! Нельга ня бачыць за ўсімі гэтымі падзеямі глыбокай прычыннай сувязі. Ня можа быць сумневу, што ўсе гэтыя злачынствы ёсьць часткай аднаго пляну, які павінен быў перашкодзіць зьяднаньню нашых брацкіх народаў у адзін народ, а нашых дзьвюх вялікіх дзяржаваў — у адну вялікую, ды што там, папросту агромністую сусьветную супэргіпэрдзяржаву.\n«Хто стаіць за гэтым плянам? Га?», пытаецеся вы ў Гаспадара? Калі так, Гаспадар вам адкажа шчыра: хто ж іншы, як не спэцслужбы нашага з Усярусіяй адвечнага ворага — Пандэмоніі? Хто скінуў цэглу на галаву нашага дарагога, любімага першага консула? Хто падтрымлівае тэрарыстычныя арганізацыі, такія як Лібэртынскае войска, чые сябры рэкрутуюцца з шэрагаў жапазіцыі? Хто пазбавіў нашае дарагое места вады, як у самыя горшыя часы вайны супраць гашыстаў, якіх я, дзякуй Богу, ня памятаю? Хто зрабіў так, што нашая краіна ледзь не апынулася на парозе хаосу й татальнага банкруцтва? Вы? Ці я? Ці, можа, генэрал Мазгаўнюк? Прабачце, але нават вожыку зразумела, што ўсе гэтыя падзеі былі толькі часткай арганізаванай пандэмонскімі спэцслужбамі змовы, мэтай якой было падарваць наш грамадзкі лад, нашую народна-дэмакратычную рэспубліку, наш Дуумвірат, а потым — аднавіць манархію!\nВы думаеце, Гаспадар жартуе? Дарма вы так думаеце! Пандэмонскія спэцслужбы зладзілі гэтую змову з намерам аднавіць Імпэрыю Заходзячага Сонца, якая на працягу стагодзьдзяў прыгнятала й эксплюатавала інфлянцкі народ! Аднак памяць аб пакутах нашага люду за прыгонам не зажыла яшчэ ў нашым сэрцы! Сонца Імпэрыі Заходзячага Сонца насамрэч зайшло, прычым вельмі даўно! Мы не дапусьцім аднаўленьня манархіі! Далоў тыранію! Жыве дэмакратыя!\nУсе рашуча зааплядавалі, і толькі партыярх Педафіл паглядзеў на Калгасенку зь недаверам.\n—Так, шаноўныя суграмадзяне! — працягваў Калгасенка. — На пасад адноўленай імпэрыі пандэмонскія спэцслужбы спадзяваліся пасадзіць унука ейнага апошняга імпэратара, Балабола Першага, які, як вядома, быў ворагам нашага народа й гашысцкім калабарантам! Аднак нашым мужным спэцслужбам на чале з генэралам Мазгаўнюком пашасьціла раскрыць гэтую змову й арыштаваць ейнага галоўнага героя — у двукосьсі, зразумела ж — пандэмонскага шпіёна Ніка Нэйма, ён жа Мікола Пацукевіч! Вы думаеце, я прыдумляю? Што я гэта ўсё прысьніў? Ну, тады зараз, у якасьці выключэньня, а таксама ў якасьці доказу поўнай свабоды слова ў нашай дэмакратычнай краіне, мы дамо гэтую свабоду самому арганізатару змовы, узурпатару інфлянцкага трону й пандэмонскаму шпіёну — Міколу Пацукевічу. Сустракайце!\nНатоўп выбухнуў натхнёнымі крыкамі — усе ўдзельнікі мітынгу насамрэч узрадаваліся магчымасьці ўбачыць жывога замежнага турыста, а тым больш шпіёна. Шэрагі Калгасенкавых ахоўнікаў на імгненьне рассунуліся, і на сцэну быў выштурхнуты Нік: ён выглядаў яшчэ больш змучана, чымся дзьве з паловай гадзіны таму і бадай зусім не разумеў нічога з таго, што адбывалася навокал. Магчыма, яму ўсё яшчэ здавалася, што ён сьпіць, таму што эсэсаўцы мусілі ўвесь час трымаць пандэмонскага супэрмэна пад рукі й тры разы даволі моцна штурхануць яго ў бок, пакуль дамагліся ад яго нейкай рэакцыі. Нарэшце да ягонага рота паднесьлі мікрафон, і інфлянцкі прынц з намогай пачаў паўтараць усё тое, што шаптаў яму на вуха агент СС, які стаяў за ягонай сьпінай:\n—Шаноўныя інфлянцкія людзі... Хачу папрасіць у вас прабачэньня за тое, што я плянаваў перашкодзіць вам... зьяднацца з братнім усярускім народам... і марыў зноў накінуць на вашыя працавітыя каркі... хамут імпэрскага прыгнёту... Абяцаю, што больш так ня буду... Прызнаюся ўва ўсіх зьдзейсьненых і нязьдзейсьненых мною злачынствах... Гэта я забіў кума другога консула... Гэта я падклаў пад трубу з вадой дынаміт... Гэта я аддаў загад узяць у закладнікі Ўладзюгана Калгасенку... Яшчэ ў раньнім дзяцінстве я загарэўся нянавісьцю да вашай краіны... Праз маё інфлянцкае паходжаньня ў Пандэмоніі ў мяне разьвіўся комплекс непаўнавартасьці... Дзеці ў дзіцячым садку кпілі зь мяне й паказвалі на мяне пальцамі... Таму я быў вымушаны перавесьціся ў спэцыяльную школу для разумова адсталых хуліганаў... дзе адбылося маё канчатковае фармаваньне як асобы... Усё сваё сьвядомае жыцьцё я хацеў сьцерці Інфляччыну з мапы сьвету... Спэцслужбы нашай краіны прапанавалі мне стаць іхным агентам у вашай краіне... З гэтай нагоды я пачаў ствараць сабе алібі навукоўца... Дзеля мяне пры Нюйсбурскім хунівярзіцеце была нават створаная ілжэнавука... аб імаверах, якіх насамрэч ніколі не існавала... Дастаткова зазірнуць у любую тутэйшую бібліятэку, каб у гэтым пераканацца... Пачала распрацоўвацца штучная стараінфлянцкая мова... Нашая катэдра стала адмысловым парніком, дзе буяла... нянавісьць да вас і да вашага законна абранага кіраўніцтва... Потым нашыя спэцслужбы забясьпечылі мяне фальшывымі... грашыма й дакумэнтамі... і я быў скінуты ў вашую краіну з самалёта... Парашут пры падзеньні не раскрыўся... таму адказнасьць за ўсе зьдзейсьненыя мной злачынствы... ільга прыпісаць мазгатрусу, які я перажыў... У прысутнасьці прадстаўнікоў інфлянцкага народу, кума першага консула й кума партыярха... хачу ўрачыста адрачыся ад усялякіх прэтэнзіяў на інфлянцкі пасад... Заяўляю гэта добраахвотна і з усёй... адказнасьцю, усьведамляючы непаўторнасьць гэтага гістарычнага моманту... Заклікаю вас... падтрымаць дамову аб Хуніі паміж Інфляччынай і Ўсярусіяй... Віншую кума першага консула й кума партыярха... з гістарычным узьяднаньнем іхных дзяржаў... Мне ўсё адно, што будзе далей... Я ведаю, што павінен памерці... Мне сказалі, што мяне павесяць... на добра бачным месцы... Толькі навошта было склікаць столькі людзей... Дзе шыбеніца? Нешта я яе ня бачу... Хіба мяне памілавалі... Навошта?\n—Прыбярыце яго! Выключце мікрафон! — засыкаў Калгасенка на ахову: апошніх словаў у напісаным Квазімоўскім тэксьце не было. Ніка зараз жа схапілі за рукі й пацягнулі кудысьці ўглыб памосту. Некаторыя ў натоўпе нерашуча зааплядавалі, іншыя пачалі дапытвацца ў цікуноў, калі будуць вешаць шпіёна. Цырымонія на некалькі сэкунд перапынілася. —Выбачайце, Ваша Свацейшаства, — усьміхнуўся Калгасенка партыярху Педафілу. — Накладачка атрымалася.\n—Колькі яшчэ будзе працягвацца гэтая камэдыя? — незадаволена прагугнявіў партыярх Педафіл.\n—Колькі трэба, столькі й будзе працягвацца,—прабуркатаў сам сабе пад нос Калгасенка, а ўголас сказаў: — Усё павінна быць у адпаведнасьці з рэглямэнтам, самі ж разумееце... Вы думаеце, так проста стварыць ілюзію легітымнасьці?\n—Дзе мая кніга? — змрочна пацікавіўся партыярх, не зьвяртаючы ўвагі на Калгасенкавы словы. Калгасенка зрабіў выгляд, што не пачуў ягонага пытаньня, і зноўку павярнуўся да мікрафону:\n—Шаноўная грамада! — узвысіў ён голас, жэстам заклікаючы натоўп да цярплівасьці й паслухмянасьці. — Надыходзіць гістарычны момант! Нашымі хаўрускімі ўсярусьнікамі... от, птамаць... усярускімі хаўрусьнікамі й намі... адначасова й незалежна адзін ад аднаго было прынятае гістарычнае рашэньне аб юрыдычнай ліквідацыі нашай краіны! Сёньня паміж мной і партыярхам Педафілам будзе падпісаная чарговая ў нашай гісторыі Хунія, але гэтым разам ужо, мля буду, апошняя! Сёньня, другога сьнежня гэтага года, Інфляччына як палітычнае ўтварэньне канчаткова перастае існаваць і сыходзіць на заслужаны вечны адпачынак! Гэты дзень, мае дарагія суайчыньнікі, увойдзе ў гісторыю нашай дарагой бацькаўшчыны як найвялікшае сьвята! Такое рашэньне, як вы разумееце, ёсьць у цяперашнім крытычным становішчы неабходным. Іншага выйсьця папросту няма!\nУ якасьці падарунку дарагія ўсярускія браты далі нам вялізны крэдыт у выглядзе двух батальёнаў спэцыяльных вайсковых аддзелаў! Неўзабаве яны белымі анёламі спусьцяцца на засьнежаныя стрэхі нашага гораду... Радуймася, сябры мае! Людзі ў белых халатах канчаткова вылечаць нас ад пачуцьця нацыянальнай фанабэрыі й надуманай адметнасьці! Больш ня будзе марных дэманстрацыяў і праліцьця крыві на вуліцах: дэманстрацыі ня будуць мець найменшага сэнсу! Больш ня будзе бясконцых і бясплённых нарадаў аб патрэбе стварэньня музыкі для дзяржаўнага гімну! Ня будзе дарагаёмістых і пакутлівых псэўдавыбараў псэўдакіраўніка псэўдадзяржавы! Братняя акупацыя назаўсёды вызваліць нас ад доўгіх стагодзьдзяў ганебнага існаваньня ў якасьці марыянэткавага дзяржаўнага ўтварэньня! Ура-а-а-а!\nНатоўп, дзіўным чынам, чамусьці ніяк не адрэагаваў на ягоны заклік. Клянучы ў думках кума Капуцыновіча й ягоную поўную няздольнасьць арганізаваць сваіх людзей, Калгасенка працягваў чытаць з падрыхтаванай Квазімоўскім паперкі:\n—З нагоды падпісаньня інфлянцка-ўсярускай Хуніі і ў сувязі з надыходам Новага году абвяшчаецца ўсеагульная гамністыя! Усе вязьні нашых астрогаў нястрогага рэжыму й лягероў працоўнага адпачынку атрымаюць у падарунак яшчэ адзін год адсідкі! — пачуўшы гэтыя словы, усе цікуны энэргічна зааплядавалі. — А цяпер, Ваша Свацейшаства, — працягваў вішчаць хрыпатым і ўжо сарваным голасам Калгасенка, які столькі не крычаў яшчэ ніколі ў жыцьці, нават на Мазгаўнюка, — вып’ем на брудэршафт! У якасьці праявы салідарнасьці з намі прысутны тут квет нашай моладзі зьпячатае гэты гістарычны акт пячаткай найбольш масавага ў гісторыі сьвету пацалунку, пасьля чаго будзе ўрачысты банкет, а ўвечары — салют і танцы! Жыве Хунія! Ура-а-а!..\nНа большае Калгасенку ўжо не хапіла: ён пахіліўся, схапіўся за сэрца, абапёрся аб хісткі мікрафон, матлянуўся зь ім у адзін бок, у другі — і грымнуўся ўніз са сцэны на аздобленыя рагамі каскі ахоўнікаў. Агульны крык жаху, цяпер ужо апошні, узьняўся па-над местам і разьдзёр, быццам рытуальны нож, вантробы зімовага дня: хмары разышліся, і зь іх на шчасны натоўп лінула няшчырае зімовае сонца.


Сеткавы маркетынг: добры ці дрэнны? | Каталіцкі Веснік\n«Неаднаразова ад веруючых людзей мне даводзілася чуць вострую крытыку адносна фірм, дзейнасць якіх заснавана на сеткавым маркетынгу. Яны лічаць, што карыстанне прадукцыяй гэтых вытворцаў вядзе да прамога ўздзеяння д’ябла на чалавека. Прыводзілі, здаецца, абсурдныя прыклады, нібы мыццё валасоў шампунем ад „Oriflame” можа прывесці да апантанасці. Хацелася б пачуць меркаванне святара на гэты конт». Таццяна, 22 гады\nНа пытанне адказае ксёндз Чэслаў Паўлюкевіч:\n– На маю думку, сярод вернікаў сустракаецца дзве катэгорый людзей: тыя, хто не верыць у існаванне злога духа (яны сцвярджаюць, што ёсць толькі адсутнасць дабра ці рассеянае зло), і тыя, хто паўсюль бачыць праявы нячыстага. Мне самому неаднаразова даводзілася сустракаць вернікаў, якія ва ўсіх сваіх праблемах вінавацяць д’ябла, каб зняць адказнасць з сябе. Але гэта дзве крайнасці – праўда дзесьці пасярэдзіне. Падобным чынам трэба разглядаць і вышэйзгаданую сітуацыю.\nХрысціянскія інтэрнэт-парталы, дзе можна сустрэць крытычны падыход да сеткавага маркетынгу, звычайна выказваюць наступнае меркаванне.\n“Сеткавы маркетынг уваходзіць у рамкі паняцця эканамічнай секты. Існуе памылковае меркаванне, нібы слова “секта” мае характар выключна рэлігійны, што можа ўсыпіць нашую пільнасць і падвергнуць уздзеянню тэрапеўтычных, адукацыйных ці эканамічных сект.\nАгульная ідэя сеткавага маркетынгу заключаецца ў тым, што ўсе пасярэднікі продажу карыстаюцца прадукцыяй адной фірмы. Таму заробкі дыстрыб’ютара ў большасці залежаць не ад продажу тавараў, але ад колькасці асобаў, якіх ён прывёў у гэты бізнэс.\nКаб завербаваць чалавека, прадстаўнікі фірм, якія дзейнічаюць у рамках сеткавага маркетынгу, выкарыстоўваюць розныя маніпуляцыйныя тэхнікі, пераконваючы асобу ў тым, што яна сама з’яўляецца гаспадаром свайго жыцця і з дапамогай сілы розуму можа дасягнуць неверагодных фінансавых вышынь. Пагружаючыся ў тэалогію поспеху і спажывальніцтва, чалавек не заўважае, як грошы становяцца для яго ідалам. У падобнай сістэме цяжка знайсці месца для Бога”.\nЯ ўспамінаю словы св. Пятра, які кажа: “Будзьце цвярозымі”. На маю думку, у прыведзеным пытанні цвяроза глядзець на сітуацыю значыць разумець, што злы дух не ўвойдзе ў жыццё чалавека праз тое, што той намыліўся шампунем.\nАле калі мы ведаем, што прадстаўнікі фірмы, прадукцыю якой мы хочам набыць, працуюць не паводле Божых запаведзяў, трэба задаць сабе пытанне, навошта нам купляць іх тавар?\nКалі, напрыклад, я ўпэўнены, што для прадстаўнікоў дадзенага прадпрыемства грошы з’яўляюцца ідалам, што гэтыя людзі “ідуць па галавах” дзеля таго, каб іх бізнес квітнеў, або сродкі, якія яны атрымліваюць ад продажу сваёй прадукцыі, ідуць на падтрымку антыхрысціянскіх ініцыятыў, я не стану іх кліентам. Бо інакш я буду ахвяраваць грошы шэфству, якое вызнае царства д’ябла. І, зразумела, у такім выпадку буду больш падвергнуты ўздзеянню злога духа.\nмаркетынг пытанне пытанне-адказ\t2017-07-30


Цёмнаскуры Патрык на Акрэсціна ў поўным няведанні пра свой лёс чакае дэпартацыі?\nhttps://spring96.org/be/news/70867 2014 2014-05-06T17:13:00+0300 2014-05-06T17:13:00+0300 2014-05-06T15:54:30+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/cip-akrescina.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЦёмнаскуры грамадзянін, верагодна жыхар адной з афрыканскіх краін, працяглы час знаходзіцца ў Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна. Пры гэтым ён не валодае ні рускай, ні англійскай мовамі, што пазбаўляе яго цалкам камунікатыўных сувязяў з адміністрацыяй ізалятара.\nПраваабаронцам пра гэта распавёў Максім Вінярскі, які днямі вызваліўся з-пад адміністрацыйнага арышту і прабыў у адной камеры з затрыманым 12 дзён.\nРаспавядае Максім Вінярскі: “З другога дня майго знаходжання ў ЦІПе, калі 23 красавіка мяне перавялі ў камеру-двойку №37 (на 2 чалавекі), тут сядзеў цёмнаскуры чалавек, імя ягонае Патрык. Прозвішча было цяжка зразумець, але пачынаецца яно на літару М. Ён зусім не размаўляе ні на рускай мове, ні па-англійску. Супрацоўнікі Цэнтра,звяртаючыся да яго,некалькі разоў прамаўлялі слова “Конга”, аднак невядома, ці гэта краіна ягонага жыхарства”.\nСа словаў Вінярскага таксама вядома, што Патрык адмаўляецца ад вячэры, а на абед бярэ толькі першую страву. Верагодна, затрыманы чакае дэпартацыі на радзіму, ці нейкіх даведак ад амбасады, аднак па-першае гэта даволі доўгі працэс, а па-другое, хутчэй за ўсё, амбасады ягонай краіны ў Беларусі не існуе.\nПрацягвае Максім Вінярскі: “2 траўня Патрык адмовіўся заходзіць у камеру пасля ранішняй паверкі. Яго паспрабавалі завесці з прымяненнем фізічнай сілы, ён пратэставаў і паўтараў слова “амбасада”. Пасля незразумелай слоўнай перапалкі, супрацоўнікі міліцыі павалілі яго ў калідоры на падлогу, амяне запхнулі ў камеру, каб не замінаў, і зачынілі дзверы, Далейшыя падзеі я назіраў праз шчыліну у вакенцы “кармушкі”. Патрыку закруцілі рукі за спіну і начапілі кайданкі. Затым ногі ззаду падсунулі пад рукі, атрымалася “ластаўка”. Патрык, прыціснуты да падлогі, пры гэтым крычаў “Расісто!”. Праз некаторы час яны адыйшлі, і Патрык стаў паволі вызваляць ногі. Тады яго зноў скруцілі і да канца сняданка ён ляжаў на калідоры. Затым яго досыць энергічна ўкінулі ў камеру”.\nГэты выпадак таксама засведчыў і Ілля Дабратвор, які ў той час адбываў арышт.\nНіводная змена ахоўнікаў у Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў з затрыманым нармальна гаварыць не магла, ды і не немервалася: ляжыць сабе ў камеры, ну і няхай ляжыць далей. З-за гэтай прычыны ён не можа патрапіць у душ, на прагулку, паколькі ня ведае, што ад яго патрабуюць. Я спрабаваў гаварыць з ім на англійскай мове, аднак безпаспяхова. Колькі часу ён там знаходзіцца – невядома”.\nМаксім Вінярскі таксама паведаміў, што пад час прагулак іншыя адміністрацыйна арыштаваныя казалі пра тое, што ў ЦІПе сядзіць нейкі спартсмен-замежнік, які нібыта парушыў міграцыйнае заканадаўства і з якога вымагаюць грошы, паколькі, маўляў, у Беларусі няма амбасады, якая б яму дапамагла. Таму з ім спрабуць дамовіцца шляхам шантажу: але ці дакладана гэта кажуць пра Патрыка – Вінярскі не ведае.\nУ дачыненні да Патрыка склалася дзікунская і парадаксальная сітуацыя, пры якой адсутнічаюць любыя камунікатыўныя стасункі паміж ім і супрацоўнікамі ЦІПа. І гэта адбываецца напярэдадні Чэмпіянату свету па хакеі! Цяжка нават уявіць, калі нейкі замежны балельшчык, што ня ведае ні рускай, ні англійскай мовы, раптам згубіць дакументы і патрапіць на Акрэсціна, паколькі адмысловага дэпартацыйнага цэнтру па ўтрыманні замежнікаў ў Беларусі дагэтуль няма. Ніяк, апороч як катаваннем, такую сітуацыю не назавеш.\nНамеснік старшыні Праваабарончага цэнтру “Вясна” Валянцін Стэфановіч каментуючы гэтую абсурдную сітуацыю адзначае наступнае:\n“Гэта не першая падобная сітуацыя, з якой сутыкаюцца беларускія праваабаронцы. Гісторыя, пра якую распавёў Вінярскі, набывае асаблівую актуальнасць у святле маючых адбыцца перамоваў МЗС Беларусі і Еўракамісіі па пагадненню аб спрашчэнні візавага рэжыму і рэадмісіі паміж ЕС і нашай краінай. Рэадмісія азначае, што пасля падпісання адпаведнага пагаднення ў Беларусь з тэрыторыі краінаў ЕС будуць перанакіроўваць нелегальных эмігрантаў, якія патрапілі туды праз тэрыторыю Беларусі для арганізацыі іхняй далейшай дэпартацыі на радзіму. У сувязі з гэтым мне падаецца важным пытанне стварэння адмысловых цэнтраў для ўтрымання такой катэгорыі грамадзян, якія б адпавядалі міжнародным стандартам і не прыводзілі да жорсткага і бесчалавечнага абыходжання з гэтымі людзьмі, якія ў большасці выпадкаў не здзяйснялі ніякіх злачынстваў у Беларусі. Важным з’яўляецца і пытанні падрыхтоўкі персаналу, які б валодаў замежнымі мовамі і мог растлумачыць падлягаючым дэпартацыі замежным грамадзянам адпаведныя прававыя працэдуры, іх правы і абавязкі. Магчыма, што некаторым з іх небяспечна вяртацца на радзіму і ім неабходна растлумачыць права на атрыманне прытулку ў Беларусі”.\nПраваабарончы цэнтр “Вясна” ў 2010 годзе сутыкаўся з падобнай сітуацыяй, калі высвятляў лёс галкіпера з Камеруна Гі Франсуа Тукама. Камерунец быў затрыманы 1 чэрвеня у аэрапорце "Мінск-2" па падазрэнні ў падробцы пашпарта. Дзякуючы актыўным дзеянням праваабаронцаў удалося знайсці ягоных блізкіх і паскорыць дэпартацыю на радзіму.\n06.05.2014 Тэгі: умовы ўтрыманьня, катаваньні, пенітэнцыярная сістэма, свабода перамяшчэньня


Адміністратыўня арышты ды буйныя штрафы. Сённяшні дзень стаў сапраўдным судовым канвеерам у шэрагу гарадоў Беларусі. Як мінімум дзясятак удзельнікаў акцыяў пратэстаў трапілі на содні. Двое працаўнікоў незалежных медыяў атрымалі буйныя штрафы. У той жа час з розных рэгіёнаў даходзяць звесткі пра ўсё новыя затрыманні, позвы ў суд і пагрозы.\nДзякуючы працы журналістаў «Белсату» гэтыя кадры хутка абеглі краіну і выклікалі рэакцыю за яе межамі. Масавыя затрыманні ўдзельнікаў пратэстаў асвятляла ў тым ліку Кацярына Андрэева. Разам з аператарам яе затрымалі ўчора ў Воршы.\nЖурналістаў караюць рублём\nСёння Аршанскі раённы суд разглядаў справу супраць журналісткі. За нібыта непадпарадкаванне міліцыі ды парушэнне Закону аб СМІ Кацярыну пакаралі штрафам 30 базавых велічыняў.\n«Сітуацыя жахлівая. Цягам учорашняга дня затрымалі больш журналістаў чымся за ўвесь мінулы год». – прызнаецца Алег Агееў, юрыст БАЖ.\n575 рублёў фінансавага пакарання прысудзілі журналістцы радыё «Свабода» Галіне Абакунчык. Яе абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаваным шэсці. Журналістка не прызнала віны ды заявіла, што выконвала рэдакцыйнае заданне.\nАктывістам сёння давалі суткі\nУ Воршы, Берасці і Бабруйску адміністратыўнымі арыштамі пакаралі як мінімум дзесяць актывістаў. Ад двух да пятнаццаці содняў правядуць за кратамі, між іншых, Павал Севярынец, Максім Лубінскі, Васіль Бераснеў, і Віктар Андрэеў.\nНекаторыя ўдзельнікі пратэстаў нават не паспелі выйсці з-за кратаў\nСуд Ленінскага раёну Берасця паўторна адправіў пад арышт грамадскіх актывістаў Андрэя Дзенюшкіна, Руслана Халікава і Дзмітрыя Леўчука. Паводле пратаколу, яны брыдкасловілі падчас вызвалення з папярэдняй 5-дзённай адседкі. Суд дакінуў яшчэ пяць содняў.\n«На пытанні, каб паказаць нейкія матэрыялы відэаназірання, нейкія доказы – ніхто з прадстаўнікоў улад не змог. Суддзя маўчаў, міліцыянты таксама», – распавяла сяброўка спадара Дзенюшкіна.\nЗаўтра ў Берасці судзяць блогераў Сяргея Пятрухіна і Дзмітрыя Гарбунова\n«Мяне адпусцілі да заўтрашняга суду, каб мы знайшлі адваката. Я думаю, што нас пасадзяць на 15 содняў, каб выбіць з гульні, каб нас не было ні 15-га, ні 25-га. Відавочна мы рабілі вельмі добрыя стрымы ды раззлавалі некага. Але гэта ўсё роўна надарэмна. Нашая возьме!», – з аптымізмам заявіў Сяргей Пятрухін.\nТаксама ўвечары 13-га сакавіка затрымалі і вядомага блогера Максіма Філіповіча.\nІнвалідаў караюць вялікімі штрафамі\nДнямі кіраўніка Менскай абласной арганізацыі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі пакаралі штрафам 50 базавых велічыняў за ўдзел у акцыі пратэсту ў Маладзечне. Сёння яшчэ столькі ж яму прысудзілі за Марш абураных беларусаў у Менску 17 лютага. Агулам – каля $ 1200.\n«Гэтымі штрафамі ўлады банкроцяць людзей, пазбаўляюць сродкаў на існаванне. Робяць гэта нават у дачыненні інвалідаў, такіх як я. Ганьба!», – абураецца Алесь Абрамовіч.\nЗ пятніцы да нядзелі Маршы абураных беларусаў прайшлі ў шэрагу гарадоў\nАкцыі выклікалі новую хвалю ціску і пераследу. Толькі цягам апошніх дзён міліцыя затрымала як мінімум паўсотні ўдзельнікаў пратэстаў. З пачатку сакавіка праз пастарункі прайшлі больш за 70 асобаў. Міліцыя ўручае ўсё новыя позвы. Суды працягнуцца бліжэйшымі днямі.\nЯн Бабіцкі, «Белсат», фота: Алена Сцяпанава\nТэгі: #янедармаед! #янетунеядец! акцыі пратэсту арышты дэкрэт №3 аб дармаедах дэкрэт аб дармаедах журналісты Белсату затрыманне затрыманні затрыманні журналістаў Марш дармаедаў Марш недармаедаў недармаеды падатак на дармаедства пратэст пратэсты рэпрэсіі рэпрэсіі журналістаў суд суды


Як загарнуць сэндвіч у васковую паперу | l-groop.com\nЯк загарнуць сэндвіч у васковую паперу\nЯк выкарыстоўваць васковую паперу, каб абгарнуць бутэрброд на абед. Гэты метад можа не адпавядаць бабулі ці гастраноме, але ён трымаецца разам, каб кінуць усе бутэрброды ў заплечнік і танней і значна зелянейшы, чым пластыкавыя пакеты!\nАдарвіце кавалак васковай паперы, які на 50% даўжэйшы, чым шырокі.\nПакладзеце сэндвіч у сярэдзіну паперы.\nЗбярыце гладкія (не рваныя) краю над бутэрбродам і выраўнавайце іх так, каб краю былі накіраваны ўверх.\nЗгарніце краю адзін ці два разы, пакуль яны не ляжаць роўна.\nПавярніце ўсю аперацыю на 90 градусаў і выстроіце разарваныя краю разам звернутымі ўверх (гэта нармальна, калі зморшчыны трохі нядбайныя, так што краю шырэй, чым сам сэндвіч).\nЗгарніце злучаныя краю ўніз такім жа чынам, як і першы край (шво трохі звісае).\nРасправіце раскочаны шво ўніз і падцягніце свабодныя бакі на абодвух канцах, каб зрабіць два кішэні, зафіксаваўшы абгортку. Запраўленыя кішэні сядзяць над самім сэндвічам.\nДля невялікіх бурыто адрывайце кавалак, карацейшы за шырокі, і пачніце спачатку з ірваных бакоў на вузкай баку. (Будзьце ўпэўненыя, і хай бурыто спачатку астыне, інакш ён будзе мець смак распаленага воску!)\nДля вялікіх бутэрбродаў адрывайце лішні ліст паперы і зрабіце першую зморшчыну на самай вузкай баку сэндвіча. Калі першы бок занадта кароткі, прытрымлівайце краю паперы на бутэрброд, пакуль вы сагніце доўгую бок.


У Брэсце праціўнікі будаўніцтва завода плануюць стварыць грамадскае аб'яднанне | Новы Час\nУ Брэсце праціўнікі будаўніцтва завода плануюць стварыць грамадскае аб'яднанне\nНа плошчы Леніна ў Брэсце ў нядзелю, 17 сакавіка, у чарговы раз сабраліся праціўнікі будаўніцтва акумулятарнага завода. Такія сустрэчы праходзяць на плошчы кожную нядзелю з 25 лютага 2018 года.\nПа ацэнцы праваабаронцы Уладзіміра Вялічкіна, сёння на плошчы знаходзілася каля 120 чалавек.\nУдзельнікі сустрэчы абмяркоўвалі заяву старшыні Брэсцкага аблвыканкама Анатоля Ліса 14 сакавіка на брыфінгу ў Брэсце аб тым, што прапрацоўваецца пытанне стварэння дзяржаўна-грамадскай групы экалагічнага кантролю за дзейнасцю акумулятарнага завода.\nАктывіст Дзмітрый Бекалюк назваў гэтую заяву «чыстай вады папулізмам», мэта якога — «знізіць напал пратэсту».\nПаводле яго слоў, чыноўнікі спасылаюцца на станоўчае заключэнне дзяржаўнай экалагічнай экспертызы і запэўніваюць, што «ўсё будзе добра». «Мы просім паказаць гэты дакумент, але яго да гэтага часу не далі грамадскасці, насуперак патрабаванню заканадаўства», — заявіў ён. Разам з тым, адзначыў актывіст, нацыянальная сістэма маніторынгу стану навакольнага асяроддзя у 2018 рэгулярна выяўляла перавышэнне выкідаў свінцу на прадпрыемстве па перапрацоўцы свінцова-кіслотных акумулятарных батарэй і вытворчасці марачнага свінцу і сплаваў «Белінвестторг-Сплаў» у Белаазёрску. Яно ўваходзіць у групу кампаній ПАК, у якую таксама ўваходзіць ТАА «АйПауэр», якая будуе пад Брэстам акумулятарны завод.\nУ сваю чаргу жыхарка Брэста Таццяна Фесікава адзначыла, што станоўча ставіцца да стварэння такой групы, паколькі, паводле яе слоў, гэта дасць магчымасць «хоць бы пабываць на гэтым заводзе і паглядзець яго». Яна нагадала, што цяпер актывістаў не пускаюць на прадпрыемства.\nФесікава таксама паведаміла, што ў планах актывістаў стварэнне ў Брэсце экалагічнага грамадскага аб'яднання, якое будзе займацца праблемай акумулятарнага завода і аналагічных прадпрыемстваў у Белаазёрску і Пінску.\nЯк заяўлялі ўдзельнікі сустрэчы, яны не вераць, што завод закрыюць нават у тым выпадку, калі будуць пацверджанні перавышэнняў шкодных выкідаў. Тым не менш, праціўнікі заявілі, што ўсё адно працягнуць дамагацца закрыцця гэтага небяспечнага для навакольнага асяроддзя і здароўя людзей прадпрыемства.\nПрыкладна ў 12.40 прысутныя пакінулі плошчу і зноў прайшлі па цэнтральных вуліцах Брэста — Пушкінскай і Савецкай — да кінатэатра «Беларусь». Тут яны пастаялі некаторы час, пагаварылі і разышліся. Сустрэча завяршылася без інцыдэнтаў.\nБудаўніцтва акумулятарнага завода ТАА «АйПауэр» вядзецца на прамысловай пляцоўцы «Аэрапорт» у свабоднай эканамічнай зоне «Брэст». На заводзе будзе наладжаны поўны цыкл вытворчасці свінцова-кіслотных акумулятарных батарэй. Жыхары Брэста і Брэсцкага раёна лічаць, што прадпрыемства пагражае іх здароўю.\n31 кастрычніка 2018 года прэм'ер-міністр Сяргей Румас заявіў, што засцярогі наконт будаўніцтва акумулятарнага завода некалькі перабольшаныя.\nУ студзені 2019 года Брэсцкі райвыканкам адмовіў у рэгістрацыі ініцыятыўнай групы па правядзенні мясцовага рэферэндуму аб забароне будаўніцтва акумулятарнага завода. 18 лютага ў суд Ленінскага раёна Брэста пададзеная скарга на адмову ў рэгістрацыі групы.\n20 лютага падчас падчас прэс-тура галоўны інжынер прадпрыемства Сяргей Дубнавіцкі заявіў, што выпуск доследнай партыі акумулятараў запланаваны на сакавік гэтага года.\nГрамадская кампанія супраць будаўніцтва акумулятарнага завода пачалася ў рэгіёне ў студзені 2018 года. За гэты час актывісты падалі заяўкі на правядзенне ў Брэсце і Брэсцкім раёне 75 мітынгаў, 12 пікетаў і 16 дэманстрацый. Улады санкцыянавалі толькі адну акцыю — 29 красавіка мітынг «брэстчанкі супраць свінцу», на які сабралася каля дзвюх тысяч чалавек.\nУ Брэсце цэлая сям'я памерла ад сурагатнага алкаголю


15:30 15.09.2017 (абноўлена 13:51 18.09.2017)\nЗнойдзенаму пенсіянеру на месцы была аказана медыцынская дапамога, зараз ён знаходзіцца ў лякарні.\nМІНСК, 15 вер — Sputnik. Супрацоўнікі міліцыі знайшлі ў лесе ў Лідскім раёне зніклага чатыры дні таму пажылога мужчыну-грыбніка, паведамілі Sputnik ва УУС Гродзенскага аблвыканкама.\nМужчына сышоў са свайго дома ў вёсцы Старая Вергань каля 11:00 10 верасня ў лес за грыбамі, у той жа дзень ён дадому не вярнуўся. Сястра пенсіянера звярнулася па дапамогу ў міліцыю.\n"Для пошукаў былі падлучаны супрацоўнікі МНС, праваахоўнікі з бліжэйшых РАУС, а таксама супрацоўнікі УУС і неабыякавыя грамадзяне", — сказалі ў кіраванні.\nТам таксама паведамілі, што ў пошукавай аперацыі задзейнічалі квадракоптэр і верталёт МНС, аднак на працягу некалькіх дзён вынікаў не было.\nТолькі 14 верасня грамадзяніна знайшлі паблізу вёскі Белаазераўцы ў Іўеўскім раёне — ён сядзеў у чароце ў балоце.\nУДАІ УУС Гродзенскага аблвыканкама, Лідскі раён