Фраў А. замест «дохлых пацукоў»\n12 красавік 2017, 16:07\nСпачатку здавалася, што «справа легіянэраў» — гэта разавы прапагандысцкі прадукт, укінуты ў інфармацыйную прастору напярэдадні Дня Волі, каб запужаць абывацеляў і апраўдаць жорсткі разгон акцыі ў гэты дзень. Думалася, 25 сакавіка пройдзе — і справу спусьцяць на тармазах, бо вельмі ўжо ўсё было штучна, нязграбна і абсурдна. Так бывала раней, калі пра зброю, нібыта знойдзеную ў апазыцыянэраў, хутка забывалі, бо ў гэтым больш не было палітычнай патрэбы.\nАле не. Публікацыя ў «Советской Белоруссии» 11 красавіка сьведчыць пра працяг масіраванай прапагандысцкай кампаніі вакол гэтай тэмы. Крымінальную справу перакваліфікавалі па «цяжэйшым» артыкуле.\nГледзячы па ўсім, журналістаў пазнаёмілі з матэрыяламі крымінальнай справы, яны маглі адбіраць найбольш відавочныя факты. Але тое, што было надрукавана, толькі пацьвярджае думку, што КДБ, які вядзе сьледзтва, у сапраўднасьці нічога ня мае, каб можна было выставіць уцямныя абвінавачваньні супраць гэтых людзей.\nПаводле аўтараў матэрыялу, самі арыштаваныя не даюць паказаньняў, якія б пацьвярджалі іх віну. Што ж ім інкрымінуюць? Трэніраваліся, праводзілі спартовыя летнікі з падлеткамі, езьдзілі ў Кіеў на Майдан, дзе вучыліся страляць у ціры (!) і праходзілі мэдыцынскую падрыхтоўку (!), у іх знайшлі страйкбольную зброю (якую кожны можа купіць у краме) і макеты зброі.\nПраўда ёсьць паказаньні пра трэніроўкі па стральбе з гладкаствольнага ружжа. Але прозьвішча чалавека, які так кажа, чамусьці не прыводзіцца. Нейкі ананім.\nНу, яшчэ нібыта займаліся кансьпірацыяй, то бок — ня ўсё гаварылі праз тэлефон. Дык такой кансьпірацыяй займаецца большасьць насельніцтва Беларусі. Фразу «гэта не тэлефонная размова» хоць раз у жыцьці ўжываў амаль кожны беларус. І з гэтым яны зьбіраюцца ісьці ў суд?\nБезумоўна, шэдэўрам «журналісцкага расьсьледаваньня» прэзыдэнцкай газэты стаў ліст «грамадзянкі Нямеччыны зь беларускімі каранямі» фраў А., якая гераічна выкрыла падступную змову баевікоў на 25 сакавіка. У сацсетках ужо досыць накпілі з таго факту, што ліст напісаны ад рукі — мусіць, з кампутарамі ў Нямеччыне вялікія праблемы. Ніякіх канкрэтных фактаў там няма, проста галаслоўнае цьвярджэньне. Але беларускія ўлады адразу паверылі.\nІ тут цікавая храналёгія падзеяў. Ліст напісаны 16 сакавіка, у Адміністрацыю прэзыдэнта Беларусі ён паступіў 20-га, арышты пачаліся 21-га. То бок КДБ толькі чакаў ліста гэтай загадкавай ананімнай жанчыны. Варта было б узнагародзіць яе нейкім баявым ордэнам. Краіна павінна ведаць сваіх герояў.\nПалітычныя абвінавачаньні на адрас легіянэраў больш цікавыя і выразныя. У бабруйскім клюбе «Патрыёт» яны вялі выхаваньне «з празьмерным нацыяналістычным ухілам і яўна па-за кантэкстам дзяржаўнай палітыкі». То бок вучыць любіць Беларусь, тым больш на беларускай мове — гэта, з гледзішча ўладаў, небясьпечны і злачынны занятак.\nТо бок вучыць любіць Беларусь, тым больш на беларускай мове — гэта, з гледзішча ўладаў, небясьпечны і злачынны занятак\nА яшчэ яны правініліся тым, што абаранялі Курапаты. Цікава, што галоўны рэдактар «Советской Белоруссии» Павал Якубовіч зусім нядаўна дзякаваў абаронцам Курапат за грамадзянскі парыў.\nТаксама прыплялі сюды Міколу Статкевіча. Аўтары «расьсьледаваньня» «злачынстваў» легіянэраў пішуць: «Бʼе ў вочы пастаянная сувязь зь небезьвядомым Статкевічам». Але ж Мікола пяць гадоў праседзеў у турме. Цікава, як яны падтрымлівалі зь ім сувязь? Мусіць, праз ахову і турэмны пэрсанал.\nІ галоўнае пытаньне: навошта ўсё гэта? Зразумела, карная машына запушчаная і працуе па інэрцыі. Сказаўшы «А», трэба казаць і «Б».\nАле, падаецца, як звычайна, адказ на гэтае пытаньне трэба шукаць у псыхалёгіі аднаго чалавека. Яму трохі няўтульна і некамфортна жыць без палітвязьняў, без закладнікаў. Бо няма звыклага козыра ў гульні з геапалітычнымі партнэрамі ці супернікамі.\nАле галоўнае ў тым, што Аляксандар Лукашэнка атрымаў моцную псыхалягічную траўму ад падзей апошніх двух месяцаў. Народ на вуліцах, які ганьбіць «народнага прэзыдэнта», — гэта невыносная псыхалягічная стрэмка. Яна сядзіць у душы і шчыміць, ён увесь час пра гэта думае. Вось і падчас наведваньня 11 красавіка прадпрыемства «Рэчыцадрэў» ён раптам узгадаў гэтую тэму, чарговым разам неяк спрабаваў апраўдацца.\nТаму справа легіянэраў — гэта траўматычная рэакцыя Лукашэнкі на «Беларускую вясну». Гэта такі псыхалягічны громаадвод, з дапамогай якога павінен адбыцца выкід усяго атрыманага апошнім часам нэгатыву.\nP. S. Саромеюся спытаць: а што сталася з тымі двума затрыманымі грамадзянамі, якія нібыта прарываліся на джыпе са зброяй праз украінска-беларускую мяжу з Украіны? Ау, КДБ, дай адказ. Не дае адказу.\nЗьміцер Бандарэнка адказвае «фраў А.»: «Які рэжым, такі і Гёбэльс»\nСтаткевіч просіць Мэркель прыняць удзел у лёсе арыштаваных і знайсьці «фраў А.»\n«Гэта ўсё патыхае працэсамі ў СССР 30-х гадоў»\nТанцы між кроплямі дажджу: рэжым супраць «нацыяналістаў» і «расейскага сьвету»


Летні альбом: шклатара\n21 ліпень 2006, 00:24\nЗа савецкім часам практычна ўсе напоі прадаваліся ў шкляным посудзе, і здаць яго потым было вялікай праблемай. Звычайна, перад тым як несьці шклатару на пункт прыёму, бегалі спраўджваць, ці прымаюць бутэлькі. Потым таропка клалі посуд у сеткі і подбегам, з гучным бразгатам, выбягалі з кватэры. Сьпяшацца было з чаго: пакуль падбяжыш да пункту прыёму, там можа зьявіцца абвестка: “Бутэлькі не прымаем. Няма тары”. Пісаліся абвесткі на абрыўку абгортачнай паперы і падпісваліся гучным словам “Адміністрацыя”.\nНаагул, бутэлькі прымалі далёка ня ўсе. З-пад імпартнага віна ня бралі зусім, з-пад шампану і аб’ёмам 0,7 літра калі й бралі, дык вельмі рэдка. Самымі хадавымі былі паўлітровыя бутэлькі. За іх давалі 12 капеек.\nПрыёмшчыца ўважліва правярала кожную бутэльку, тыцкаючы пальцам у бутэлечнае рыльца. Калі рыльца хоць крыху вышчарблена – адстаўляла бутэльку ўбок. Падазроныя пляшкі нюхала. Калі якая пахла самагонкай – таксама адстаўляла. Да сярэдзіны шасьцідзясятых самую папулярную тады “Маскоўскую гарэлку” закаркоўвалі з дапамогаю белага сургучу. Яго трэба было шчыгульна абабіць. Ну а ў сярэдзіне сямідзясятых загадалі зьдзіраць з посуду налепкі. Дзеля гэтага поўнілі ванну і запускалі туды бутэлькі. Налепкі адклейваліся і падалі на дно. У каго не было ваннай, тым даводзілася, з мацюкамі на вуснах, скрэбці шклапосуд нажом.\nПунктамі прыёму шклатары былі нягеглыя, сто гадоў не рамантаваныя летнія павільёны, якія стаялі на задніх дварах. Людзі, а зьбіраліся звычайна вялізныя чэргі, стаялі на дварэ і выстаўлялі бутэлькі ў невялічкае акенца. Пункты прыёму былі з трох бакоў застаўленыя паламанымі скрынямі. Я быў сьведкам, як нейкія хлопцы, прачытаўшы аб’яву, што тары няма, прынесьлі з дому цьвікі з малаткамі і давялі да ладу некалькі скрыняў. За гэта прыёмшчыца ўзяла іхны посуд.\nВялікай праблемай было й здаць слоікі. Асабліва малой ёмістасьці. Аднойчы, у чарзе ля пункту прыёму, я стаў сьведкам размовы, якая кардынальна зьмяніла мае кулінарныя густы. Адна зь цётак прынесла здаваць слоікі з-пад маянэзу, і яе знаёмая, скасіўшы на іх вока, паведаміла:\n– А я маянэзу ніколі не бяру. – Чаму? – запыталася ўладальніца слоікаў. – У іх мачу здаюць. А потым мэдсёстры мыюць ды сюды прыносяць.\nПасьля той размовы я таксама не ўжываю маянэзу.\nПраблема здачы бутэлек падымалася ў друку. Пра тое пісала нават “Литературная газета”. На той час гэта цягнула на палітычнае вальнадумства. Відаць, развал Саюзу і пачаўся з праблемных артыкулаў пад назваю “Дзе здаць шклатару?”.\nАнархіста Халілава аштрафавалі на 20 базавых велічынь. Ён кажа, яго зьбіў АМАП і «чалавек у цывільным»


Будзьма беларусамі! » Галоўныя запісы N.R.M. упершыню з'явіліся на лічбавых пляцоўках!\n20.03.2020 | Музыка\nГалоўныя запісы N.R.M. упершыню з'явіліся на лічбавых пляцоўках!\n20 сакавіка на лічбавых музычных пляцоўках упершыню з'явіліся ўсе альбомы гурта N.R.M., якія былі створаны класічным складам у 1995-2007 гадах.\nПершую сур’ёзную папулярнасць N.R.M. прынеслі альбомы «Одзірыдзідзіна» (1996) і «Пашпарт грамадзяніна N.R.M.» (1998). Статус аднаго з галоўных беларускіх гуртоў усіх часоў – альбомы «Тры чарапахі» (2000) і «Дом культуры» (2002).\nУ гэтым складзе музыкі стварылі шэсць студыйных альбомаў, якія ніколі не прысутнічалі на лічбавых пляцоўках, таму што ў 2010 годзе шляхі Лявона Вольскага і астатніх удзельнікаў разыйшліся.\n– Песні N.R.M. ведаюць мільёны беларусаў, гэта жывая гісторыя беларускай музыкі, – адзначае Зміцер Безкаравайны, кіраўнік лэйбла MediaCube Music, адказнага за перавыданне. – Працэс перамоваў і тэхнічнай падрыхтоўкі рэлізу заняў каля трох месяцаў. Мы ўдзячныя ўсім бакам за канструктыўны падыход, які дазволіў ажыццявіць гэты праект.\n– Вельмі добра, што нарэшце спадчына гурта ўпарадкаваная: можна афіцыйна і зручна паслухаць песні на лічбавых пляцоўках, – напісаў Лявон Вольскі з гэтай нагоды ў сваім Facebook. – Для мяне гэтая падзея яшчэ і нагода паглядзець, наколькі гэты стары (калі не сказаць «старажытны») матэрыял запатрабаваны ў цяперашняй шырокай публікі. Ці будзе яна актыўна стрыміць гэтыя творы, ці не? Досыць цікавы тэст!\n– Гэта нармальны і просты крок для сучасных гуртоў, але для класічных запісаў N.R.M. яго цалкам можна назваць гістарычным, – адгукнуліся Піт Паўлаў, Юрась Ляўкоў і Алезіс Дземідовіч. – Калісьці менавіта ў N.R.M. з’явіўся першы беларускі музычны сайт. Можна казаць, што гасцёўня сайту зрабілася прадвесьнікам сучасных сацсетак, дзе ў адным чаце тусілі ўсе. Наогул, шмат чаго можна ўзгадаць, слухаючы гэтыя запісы. Слухайце ўсе альбомы N.R.M. на ўсіх музычных пляцоўках.Прыемных успамінаў!\nАдзіная спасылка на альбомы класічнага складу N.R.M. на пляцоўках тут.


Пётра Садоўскі: «Кніжка Навумчыка — гэта дакумэнтальны рэпартаж»\n16 верасень 2013, 15:04\nЧарговы том кніжнай сэрыі Бібліятэка Свабоды прэзэнтуецца ў Менску 16 верасьня а 18-й на сядзібе БНФ (вул. Чарнышэўскага, 3). Яго склалі ўспаміны журналіста і палітыка Сяргея Навумчыка пра пераломны ў найноўшай беларускай гісторыі год — 1991-ы, калі краіны стала незалежнай. Пра кнігу Сяргея Навумчыка «Дзевяноста першы» гаворыць ягоны былы калега па Вярхоўным Савеце XII скліканьня, першы амбасадар незалежнай Беларусі ў Нямеччыне Пётра Садоўскі.\n«Сяргеевы дзьве папярэднія кніжкі я чытаў. Павінен сказаць, што вось гэтая апошняя мне спадабалася найбольш.\nПа-першае, вельмі добрая, дынамічная, кароткая назва. Тут мне ўзгадваецца і Віктор Гюго зь яго „Дзевяноста трэцім годам“, і Джордж Оруэл зь ягоным „1984“, і нават пра наш „першы мікрафон“ нешта тут чытаецца. Ну — гэта мае асабістыя такія асацыяцыі.\nКанечне, каштоўнасьць кніжкі ў тым, што тут ідуць цытацыі з пратаколаў, нейкіх лістоў, заяваў. Па жанры я б вызначыў кніжку як нейкі дакумэнтальны рэпартаж.\nКалі ж гаварыць непасрэдна пра дзевяноста першы год — гэта быў адзін з самых важнейшых гадоў нашай дзейнасьці ў Вярхоўным Савеце. Я ня ведаю, што плянуе далей Сяргей. Ці ён будзе кожны год так апісваць, або гэта проста ўзяў адзін вось такі нейкі слуп — дзевяноста першы год. І нейкія там яму рабіць пажаданьні, заўвагі, я лічу, увогуле было б некарэктна. Трэба з павагай ставіцца да аўтара. Ён напісаў тое, што хацеў, тое, што адпавядае яго бачаньню, яго эмоцыям, яго стылю. Тут у мяне такіх заўваг і быць ня можа.\nУ мяне погляд трошачкі, можа, іншы на тыя падзеі, паколькі я быў членам Прэзыдыюму Вярхоўнага Савету, адзіным з усёй апазыцыі нашай. І некаторыя рэчы мне, канечне, трошкі бачацца па-іншаму. Я пісаў нешта падобнае ў кніжцы, якая называецца „Мой шыбалет“.\nУвогуле, вось гэтыя дзёньнікавыя запісы Сяргея Навумчыка дазволілі яму пазьбегнуць так званых абэрацыяў памяці. Калі чалавек піша ўспаміны і калі ў яго няма канкрэтных храналягічных запісаў падзеяў, у яго можа нешта паблытацца, нешта адно на другое наслаіцца. У гэтым сэнсе — у Навумчыка выдатны тэкст».\n16 верасьня — прэзэнтацыя кнігі Сяргея Навумчыка «Дзевяноста першы»\nБарадулін: «Дзевяноста першы» — гэта ўзор жарснай публіцыстыкі


Будзьма беларусамі! » Як адзначалі 25 сакавіка апошнія 100 гадоў\nЧасам нам падаецца, што вяртанне 25 сакавіка як свята незалежнасці і памяті пра БНР – выключна традыцыя 1990-х і нулявых, час мітынгаў і боек з міліцыяй. Разам з тым, дату абвяшчэння БНР пачалі шанаваць… ужо праз год пасля выхаду ІІІ Устаўной граматы.\nПершае ў гісторыі святкаванне 25 сакавіка прайшло ўжо ў 1919 годзе, калі ўрадоўцы БНР сабраліся ў Горадні: Мінск быў заняты бальшавікамі. Як гэта было? Тэатральныя пастаноўкі ў клубе “Беларуская хатка”, прамовы, дэкламацыі і, канечне, банкет. Захавалася пара здымкаў урадоўцаў і гасцей у кампаніі афіцэраў беларускага палка і дзяўчат за раскошна, як на ваенны час, накрытым сталом… На стале там-сям бачныя невялічкія бел-чырвона-белыя сцяжкі ды выцягнутыя вінныя бутэлькі з цёмнага шкла.\nВодападзел і “іхнае свята”\nУ рэаліях падзеленай Беларусі міжваеннага часу беларусы БССР былі пазбаўленыя гэтага сегменту памяці: БНР трактавалася як “здрада” і “нямецка-польская інтрыга”. Але і ў Заходняй Беларусі, дзе знайшлі прытулак шматлікія прыхільнікі першай беларускай рэспублікі, не ўсё было проста: існаваў водападзел.\nЗ аднаго боку – “Грамада” і КПЗБ, якія кіраваліся савецкімі разнарадкамі і паслядоўна кпілі са святочнай даты. Добрая ілюстрацыя апошняга – публікацыі ў прасавецкай беларускай прэсе (тая ж газета “Асва”), дзе штогод у сакавіку з’яўляліся карыкатуры на тоўстых ксяндзоў, немцаў і іншых “буржуяў” за сталом з выпіўкай, маўляў, вось яно, “іхнае свята”…\nЗ іншага боку – хрысціянскія дэмакраты, Беларускае праваслаўнае аб’яднанне, Беларускія сялянскі саюз ды рэшткі эсэраў, якія і стварылі традыцыю штогадовага адзначэння 25 сакавіка. Як гэта было? Найперш – святочная імша ў касцёле.\nПершая беларускамоўная імша ў гісторыі – на 25 сакавіка\nВажна, што першая беларускамоўная імша ў Вільні прайшла 25 сакавіка 1921 года, менавіта ў гонар 25 сакавіка. Вёў яе ксёндз Адам Станкевіч. Традыцыя касцельных служэнняў на 25-га не перарывалася ад 1921 да 1939 года, традыцыйна яе праводзілі Станкевіч і Гадлеўскі. Храм у польскай Вільні, што цікава, зазвычай давалі літоўцы – гэта быў альбо касцёл Св. Мікалая, альбо баніфратаў. Гэта была рэдкая магчымасць публічных палітычных казанняў для сотняў людзей, хай не на вуліцы ці плошчы, але масава і легальна.\nСёння мы ведаем тэксты тых казанняў з газетных публікацыяў беларускай прэсы і… справаздачаў польскай паліцыі, якая дзелавіта ўсё занатоўвала. Кожны ахвочы сёння можа знайсці тое ў польскім ваенным архіве ў Рэмбертаве.\n“Заканчвайце хутчэй, бо есці хочацца…”\nВажны фактар – гэта беларускія навучальныя ўстановы, якія легальна працавалі пры Польшчы. Віленская, Наваградская, Радашкавіцкая, Клецкая гімназіі… там паўсюдна святкавалі 25 сакавіка. Форма – чытанне вершаў, дэкламацыі, рэфераты, тэатральныя пастаноўкі і, канечне, калектыўныя спевы: “Не загаснуць зоркі ў небе…” альбо “Мы выйдзем шчыльнымі радамі”.\nПадобныя формы набывала святкаванне і ў гуртках ТБШ у правінцыі. Больш левыя гурткі, арыентаваныя на камуністаў, 25-га ігнаравалі, больш правыя – далучаліся. Даехаць на ўрачыстасць у Вільню была мажлівасць не ў кожнага, таму святы адзначаліся “па-хатняму”, хай сабе і для дзясятка чалавек. За ўсім гэтым сачыла паліцыя. Ёсць цікавая згадка з 1933 года з гуртка на Баранавіччыне, калі паліцыя зайшла ў хату і папрасіла заканчваць святкаванне хутчэй, бо… есці хочацца.\n“Чырвоны дзень календара”\nМенавіта ў міжваенны час фармуецца звязка “незалежнасць – БНР – бел-чырвона-белы сцяг”. Тыя беларускія асяродкі, дзе святкавалася 25-га, шанавалі і нацыянальны сцяг, бо левыя вызнавалі адно “рэвалюцыйны чырвоны”. У паваенны час камуністы стварылі прыгожую легенду, як камсамольцы Заходняй Беларусі завешвалі начамі гарады і мястэчкі чырвонымі палотнішчамі. Але было і па-іншаму: на 25-га актывісты вывешвалі і нацыянальныя сцягі. Напрыклад, такі прэцэдэнт зафіксаваны ў Смаргоні ў канцы 1930-х: агаломшаная паліцыя была змушаная лазіць па тэлеграфных слупах і здымаць усё гэта зранку.\nУ часы адсутнасці інтэрнэту і тэлевізара ці не галоўным друкаваным прадуктам для пісьменнага вяскоўца быў адрыўны каляндар. І тут важна, што 25 сакавіка заўсёды адзначалася чырвоным колерам – гэта свята. Такім чынам, хай сабе і паўлегальна, насуперак палякам, у міжваеннай Заходняй Беларусі 25 сакавіка ператварылася ў традыцыю.\nЛегенда Слуцкага паўстання і Балаховіча – познія здабыткі\nЦікавы казус атрымаўся са Слуцкім збройным чынам, які сёння нам бачыцца як неад’емны сегмент легенды БНР. У міжваеннай Заходняй Беларусі яго не святкавалі – ніхто! Чаму? Для камуністаў, ясна, Слуцкае паўстанне было бунтам супраць савецкай улады. Але і незалежнікам падзея падавалася сумнеўнай… праз сувязі случчакоў з палякамі, бо сказаць нешта на карысць палякаў у аўтарытарнай Польшчы, якая забараняла ўсё беларускае, падавалася “здрадай”.\nТакім чынам, легенда Слуцкага збройнага чыну з’явілася ўжо нашмат пазней, у часы паваеннай эміграцыі. Легенда ж Балаховіча і яго жаўнераў – відаць, самы позні здабытак: генерала адкрыў Алег Латышонак ужо ў 1980-я. Фігура падалася сімпатычнай і “стрэліла” у 1990-я і працягвае жыццё цяпер у выглядзе прынтаў на майках і нават тату: набітых на скуру партрэтаў Луцкевіча нешта не бачна, а Балаховіча – ёсць!\nЗамест свята незалежнасці – свята працы\nУ часы нямецкай акупацыі 25 сакавіка не адзначалася маштабна – ніколі. Нягледзячы на тактычную супрацу з нямецкай адміністрацыяй часткі экс-дзеячаў БНР, любая згадка пра незалежнасць магла скончыцца ў канцэнтрацыйным лагеры. Прыклад Сцяпана Бандэры, які трапіў у Заксэнхаўзэн акурат за абвяшчэнне незалежнасці Украіны ўлетку 1941-га, відаць, шмат каго стрымліваў.\nДля саміх немцаў нашмат важнейшымі датамі для масавага святкавання ў генеральнай акрузе Беларусь быў… “першамай”! З аднаго боку гэта падладжванне пад савецкую традыцыю святаў – проста з іншымі сімваламі і партрэтам Гітлера замест Сталіна. З іншага, гэта ўкладалася ў нямецкую філасофію адносна жыхароў усходніх тэрыторыяў, галоўнай функцыяй якіх мела быць праца: “першамай” – акурат свята працы.\nФармат свята. Вяртанне\nПаваенная традыцыя святкавання 25 сакавіка, зноў жа, падзеленая паміж БССР і дыяспарай, расцярушанай па ўсім свеце. У Саюзе гэта былі “кухонныя” ўрачыстасці альбо выезды “ў лес на шашлыкі” ўжо ў 1980-я. Для кагосьці ў гэты дзень было важна даехаць да жывых легендаў беларускага руху, напрыклад, Ларысы Геніюш ці Зоські Верас. Для іншых сам факт наведвання Вільні 25-га быў святочным.\nНа эміграцыі, найперш у ЗША, Канадзе і Вялікабрытаніі, традыцыя святкавання шмат у чым нагадвала заходнебеларускую – службы ў цэрквах, танцы, пастаноўкі, песні, вершы, газеты і паштоўкі – адно што цалкам легальна, без паліцыі. Адсюль шэсці, пікеты, бел-чырвона-белыя сцягі на дамах у Кліўлендзе і Лондане, якія ўжо ніхто не здымаў.\nТак, легальна ці падпольна, урачыста ці канспіратыўна, голасна ці паўшэптам, традыцыя 25 сакавіка дажыла да нашых дзён. Сімвалічна, што пасля цалкам новай традыцыі пратэсту на 25-га сакавіка, што склалася ў 1990-я, акурат сёлета, на 100-годдзе абвяшчэння БНР, памятная дата фактычна вярнулася да свайго першаснага фармату – Свята Незалежнасці.


У Беларусі ідзе падрыхтоўка да Усебеларускага народнага сходу |\nУ нарадзе, якую правёў Аляксандр Лукашэнка, прынялі ўдзел прэм’ер-міністр Раман Галоўчанка, старшыні Савета Рэспублікі і Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу, прадстаўнікі сферы бяспекі, Адміністрацыі Прэзідэнта і інш.\nЗгодна з канцэпцыяй запланаванага форуму, Усебеларускі народны сход павінен стаць пляцоўкай для рэальнага дыялогу па выпрацоўцы стратэгіі развіцця краіны.\nА. Лукашэнка падкрэслівае, што гэта асобая форма народаўладдзя ў краіне. І ў час форуму трэба вызначыць, як будзе развівацца дзяржава ў будучым. Пры гэтым, на яго думку, варта на канстытуцыйным узроўні замацаваць статус Усебеларускага народнага сходу.\nАдным з важных пытанняў маючага адбыцца форуму стане падвядзенне вынікаў сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны за апошніх 5 гадоў.\nТым часам пра тэрміны, тэматыку і фармат Усебеларускага народнага сходу расказаў прэм’ер-міністр Беларусі Раман Галоўчанка.\nПаводле яго слоў, ужо ў бліжэйшы час будзе распрацавана адпаведнае распараджэнне аб фарміраванні арганізацыйнага камітэта па падрыхтоўцы і правядзенні сходу. Потым арганізацыйны камітэт унясе кіраўніку дзяржавы прапановы па даце, фармаце, тэматыцы мерапрыемства.\n«Мы разлічваем, што яно адбудзецца ў пачатку 2021 года, магчыма, у студзені, лютым», — растлумачыў прэм’ерміністр. Ён удакладніў, што з улікам эпідэмічнай абстаноўкі арганізацыйны камітэт можа скарэкціраваць тэрміны і фармат сходу.\nШто датычыцца парадку дня, то плануецца яго падзяліць на два маштабныя тэматычныя блокі — пытанні сацыяльнаэканамічнага і грамадска-палітычнага развіцця краіны.\nТрадыцыйна ў блоку сацыяльна-эканамічнага парадку дня будзе абмяркоўвацца праграма развіцця краіны на пяцігодку. «Мы ўжо цяпер бачым, што не ўсе задачы, якія ставіліся раней, атрымалася выканаць. Недзе мы змаглі ўжо цяпер перавыканаць даведзеныя задачы (я маю на ўвазе ў эканоміцы), недзе пакуль не вельмі атрымалася. Таму пастаўлена задача празрыста і прадметна прааналізаваць, што неабходна зрабіць, якія новыя механізмы выбраць для таго, каб у наступнай пяцігодцы мы закрочылі больш упэўнена і паказалі больш уражальныя тэмпы эканамічнага росту», — адзначыў Раман Галоўчанка.\nАдрозненне маючага адбыцца форуму ад папярэдніх у тым, што на ім будзе абмяркоўвацца і шырокае кола пытанняў грамадска-палітычнага развіцця Беларусі. Цяпер гэта тэматыка актыўна абмяркоўваецца на дыялогавых пляцоўках па ўсёй краіне. Як запэўніў Раман Галоўчанка, агучаныя прапановы будуць акумулявацца арганізацыйным камітэтам, які ўнясе іх на разгляд сходу.\nПаводле яго слоў, у ліку абавязковых патрабаванняў кіраўніцтва краіны да фармату сходу — наяўнасць розных пунктаў гледжання, дыскусія па актуальных пытаннях. «Плюралізм меркаванняў, прадстаўніцтва розных сацыяльных груп на Усебеларускім народным сходзе — гэта аснова, каб ён быў паспяховым і выніковым», — сказаў прэм’ер-міністр. ■


Раўчак: фальклорная памяць | Созвучие\nРаўчак: фальклорная памяць\nЧетверг, 20 мая 2021 15:15\nЁсць у Пухавіцкім раёне невялікая вёсачка – Раўчак. Знаёмая і мне з дзяцінства. Калісьці збіраў тут грыбы. Поруч з паселішчам у 1960-1980-ыя гады заўсёды летавалі вайскоўцы з Мар’інай Горкі. У бліжнім лясочку – дзве танкавыя гары, дзе вайскоўцы выпрабоўвалі сваё майстэрства, выконвалі розныя практыкаванні на тэхніцы. Ваколіцы заўсёды былі перасечаны акопамі, траншэямі, лініямі сувязі… І тады, у маленстве, я мала задумваўся пра характар людзей, якія жывуць у Раўчаку, зусім не ведаў, што ёсць там цікавыя песенніцы. І дарэмна… На шчасце, лёс падараваў сустрэчы з адным чалавекам, які быў аказаўся больш уважлівым. Але ж аб усім па парадку.\nРаўчак – паселішча, якое, як і мая родная Зацітава Слабада, належыць да Пухавіцкага сельсавета. У 1930-ыя гг. тут быў і асобны калгас «Ураджайны край». Пасля раўчацкая палявая брыгада далучылася да калгаса імя Чапаева з цэнтральнай сядзібай у вёсцы Зацітава Слабада. Затым – яшчэ адно аб'яднанне, ужо ў СВК «Пухавічы» (пэўны час нават разам з Пухавіцкай ПВС) з цэнтральнай сядзібай у вёсцы Пухавічы. Працавала ў Раўчаку Навапольская пачатковая школа (па назве суседняй вёсачкі Наваполле), якую зачынілі ў 1971 годзе. Настаўнічала ў Раўчаку ў 1960-1970-ыя мая маці – Яніна Міхайлаўна Ладуцька. Чаму школа называлася Навапольскай… Бліжэй да Зацітавай Слабады, калі ісці да колішняй цэнтральнай сядзібы калгаса імя Чапеаева, знаходзілася вёсачка Наваполле. Зусім маленечкая, у некалькі хат. Але ж вось і школа там была…\nАле, мяркую, цікавымі будуць сведчанні пра побыт, фальклор насельнікаў Раўчака, якімі з намі дзеліцца ўраджэнец вёскі Станіслаў Крэпскі. Ён час ад часу выступае ў друку – з вершамі, краязнаўчымі нарысамі (у газеце «Пухавіцкія навіны», часопісе «Полымя»). Выпускнік філалагічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта, падпалкоўнік запаса Станіслаў Крэпскі доўгі час служыў ва унутраных войсках МУС, зараз працуе у адным з мінскіх каледжаў. Слова – Станіславу Крэпскаму:\n– ...Яшчэ студэнтам філалагічнага факультэта, на фальклорнай практыцы, кіраўніком якой у мяне быў Ніл Сымонавіч Гілевіч, я запісаў песні, паданні, прыказкі, прымаўкі і нават адну казку маіх землякоў. На шчасце, гэтыя паперы захаваліся – ажно з 1967 года! Захавалася не ўсё, а хутчэй – тое, што я не аддаў ва ўніверсітэт, магчыма, пабаяўся, зыходзячы са зместу запісаў, са зместу запісанага фальклору. Памятаю, што было і такое, аб чым зараз і шкадую. Песні-балады Зоні Гуткоўскай, якая даводзілася цешчай майму дваюраднаму дзеду Адасю Луцэвічу, я паленаваўся запісваць. А яна ж ведала іх вельмі шмат, неверагодна шмат! Былі ў яе рэпертуары песні гукання вясны, пасяўныя, песні на касавіцу, жніўныя, асеннія, зімнія, вясельныя. Мне здаецца, што добрую іх частку яна сама і прыдумвала. Яна, зразумела, нічога не запісвала, а ўсё трымала ў памяці. Відаць, маёй нядбайнасці паспрыяла і тое, што Зоня была жанчынай няпростай, вострая і нават жорсткая на язык. У час вайны яна была жонкай партызанскага камандзіра Фінскага. Той загінуў, і Зоня сыйшлася з жыхаром Раўчака Гуткоўскім, які страціў жонку.\nПрывядзём некаторыя запісы Станіслава Крэпскага, зробленыя ў Раўчаку.\nЗ вясельных песень (хутчэй, відаць, – частка, фрагмент ад агульнага вясельнага абраду):\nПрыехаў на заручыны\nКонік дарогай змучаны,\nБо дарожанька далёкай была,\nПокуль да Ганулечкі прывяла.\nВыхадзі, Ганулечка, выхадзі:\nАдчыні дзверайчкі, паглядзі,\nЦі харошы хлопчык ідзе,\nЗа сабой сваточкаў вядзе.\nОй як ясны месячык пры зары,\nДы харошы хлопчык на двары.\nЯ сватоў, мамачка, прывячу\nЗамуж за Ясіка я хачу.\nСа жніўных песень:\nВедзьма па полі лятала,\nУ жыцейку куды вязала,\nУ жыцейку куды вязала\nБяду – гора наклікала\nЯк я маладзіца\nВостры серпейка вазьму\nКудлы ведзьміны абыйду,\nКудлы ведзьміны не зачаплю.\nА як прыйдзе мой татка\nАгнём кудля спаліць\nБяду - ведзьму з поля згоніць.\nА яшчэ ж прыказкі:\nХітры гаспадар не тужыць, бо і з воўкам дружыць.\nВа ўдавы-суседкі смачныя і аб’едкі.\nУцякла выдра, а лісу хвост выдаў.\nЗ самага рання палілася баня, без нагляду курэла, а к вечару згарэла.\nПаехаў Ян у сне за акіян, а як прачнуўся – дамоў вярнуўся.\nЛетам Ганка гнула спінку, а зімою ела шынку.\nСалавей - не сарока, бярэ нізка і высока.\nКаго летам цень халодзіць, той зімку босы ходзіць.\nВельмі цікавымі падаюцца загадкі, запісаныя Станіславам Крэпскім:\nСрэбны ражок узлез на стажок (Маладзік).\nКалі злосці поўныя косці, дык ён масты мосціць (Мароз).\nЛяціць без крылаў, раве без рыка (Вецер).\nЗверху неба, знізу неба, я па ім у чаўне еду (Возера).\nВаду бачыць, а піць просіць (Кнігаўка).\nПрабег праз лес, мордай у торбу ўлез (Конь есць авёс).\nСярдзіты Мірон пусціў у дрэва агонь (Пярун).\nХто ўночы ў клубок звіўся, ды ў неба ўзвіўся (Дым).\nЗ барадой, ды не дзед, а з рагамі, ды не карова (Казёл).\nСядзіць Ігнат сярод град, кафтан чырвоны, хахол зялёны (Бурак).\nХто на носе чарпак носіць? (Журавель над калодзежам).\nШто да іншых літаратурна-мастацкіх памятак гэтай старонкі, то ў 1970-ыя гг. наведваў Раўчак пісьменнік Анатоль Бутэвіч (нарадзіўся ў Нясвіжскім раёне, вучыўся на філфаку Белдзяржуніверсітэта разам з раўчакоўцам Станіславам Крэпскім), аўтар многіх кніг, адрасаваных, як правіла, юнаму чытачу, гістарычнага рамана «Каралева не здраджвала каралю», перакладчык на беларускую мову вядомага польскага пісьменніка-фантаста Станіслава Лема. Прыязджаў Анатоль Бутэвіч і на вяселле ў Раўчак. Мо з часам і напіша нешта Анатоль Іванавіч пра невялікую лясную вёсачку…\nТакія вось літаратурна-краязнаўчыя штрышкі ў памяць пра адно з пухавіцкіх паселішчаў.\nПрочитано 183 раз Последнее изменение Четверг, 20 мая 2021 15:16\nДругие материалы в этой категории: « Адреса родиноведения: Лунинецкий район. Краем воинской славы деревню зовут… Известный российский физик – уроженец Баранович »


24 студзень 2014, 18:47\n«На акраіне гдзе-та горада...» Так, дарэчы, пачынаецца стары мяшчанскі раманс «Цаглінкі», то бок «Кірпічыкі», які даўным- даўно ахвотна сьпявалі па ўсёй імпэрыі, у тым ліку і ў Менску. Дык вось, гадоў восем таму я стаяў на акраіне гэтага гдзе-та горада, а дакладней ледзь ня ў самым ягоным цэнтры, і назіраў за сапраўднымі чалавечымі ахвярапрынашэньнямі.\nЗа сьпінай выцягвала шыю восень са сваім чорна-белым фотаапаратам, ішоў нейкі нудны шматсэрыйны дождж, і вецер спрабаваў трапіць у вушка нябачнай іголкі. На пажоўклай траве мокла маладое чалавечае мяса. З чырвона-зялёнай трыбуны прамаўляў невядомы мне гітлер. Стары ўжо чалавек, вэтэран шматлікіх вэтэранскіх арганізацый... — ён крычаў у мікрафон так, быццам знаходзіўся ў сваім пэрсанальным райхстагу і толькі што абвясьціў некаму вайну. На імгненьне падалося, што зараз яго разарве ад натугі. Ён крычаў пра запаветы і запаведнікі, пра тое, што такое НАТО і што нам усім нада рабіць, штоб не прэдаць ідэалы. Зайграў марш. Гук быў такі, быццам гостраць нож. Маладое мяса тупа глядзела на гітлера і нешта жавала.\nРытуальнае забойства было ў самым разгары. Хацелася ўмяшацца, лямантаваць, скінуць гітлера са сцэны, растаптаць гэта ўсё нагамі ці хаця б плюнуць на якую-небудзь магілу, няважна чыю. Але я беларус. Я накіраваўся ў найбліжэйшы бар, дзе замовіў сабе сто грамаў. Трэба было зьняць стрэс і прасушыць шалік.\n«Што, на душы паскудна?» — пацікавілася бармэнша.\n«Яшчэ як... Там праз дарогу дзяцей катуюць», — махнуў я рукой і выпіў.\n«Дзе? — яна кінулася да акна. — Можа, міліцыю выклікаць?»\n«Не дапаможа. Тут танкі трэба. Або хаця б бульдозэр...»\n«Ну, там дзяцей у піянэры прымаюць... Чуеце?»\nКабета расчаравана вярнулася за стойку і падазрона паглядзела мне ў вочы. Знайшоў чаму зьдзіўляцца. На тое яны і дзеці. На тое ён і гітлер. Як там па-расейску кажуць? Не мыцьцём, дык катаваньнем. Прасам па галаве.\nУ піянэрскім руху ёсьць нешта ад вайсковай дзедаўшчыны. Абсалютная большасьць дарослых, якія маюць дзяцей піянэрскага веку, самі пасьпелі пабыць піянэрамі ў савецкім яшчэ дзяцінстве. Як палучыш галстук — беражы яво, он ведзь с нашым знаменем цьвету аднаво... Яны на сабе адчулі, што такое быць «кірпічыкам» і як гэта, калі цябе кладуць у мур і змазваюць рошчынай, каб апэтытней выглядаў і не выбіваўся з шэрагу, калі табой затыкаюць дзіркі. Піянэры — цаглінкі парадку. У піянэры прымаюць, каб дзяржаве ня дзьмула. Такім чынам, дарослыя, якія аддаюць сваіх дзяцей у піянэры — яны хтосьці кшталту стараслужачых. Мы трывалі, мы праз гэта прайшлі — цяпер паслужы і ты, сынок, і ты, дачушка. Вырасьцеш — сваіх паперыш-папіянэрыш. Выпіянэрыш. Выпнеш. Выпетрыш. Апошняе слова — як назоўнік — магло б зрабіцца беларускім адпаведнікам замежнаму «піянэр» зь ягонымі непазьбежнымі як на цяперашні час заакіянскім асацыяцыямі. Арганізацыя беларускіх выпетрышаў. Хто ты естэсь? Я — беларускі выпетрыш. Усім рабам прымер. Як там пішуць на галоўным выпетрышскім сайце?\n«Ты хочешь, чтобы тебя знали, уважали, любили?!\nМы — команда. Мы помогаем Родине и стремимся жить по законам Добра и Справедливости».\nШто ні кажы, гэта і праўда — цуд. Цуд крывадушнасьці. Каб цябе ведалі, паважалі і любілі — у Беларусі гучыць як праклён. Сем гадоў з канфіскацыяй. Гэта ў найлепшым выпадку. А каб імкнуцца жыць паводле законаў ДС — няблага было б спачатку даведацца, што ў цябе пад бокам жывуць самыя сапраўдныя палітвязьні. Тады, можа, перахочацца дапамагаць ёй — Радзіме?\nЯк падумаеш, што твае дзеці могуць, хаця б чыста тэарэтычна, зрабіцца піянэрамі — дык хочацца паляцець куды-небудзь далёка- далёка, за акраіну ня толькі гэтага гдзе-та горада, а наагул — на край-бэбі-край сьвету. І сьцерці з памяці гэтую краіну. Назаўжды. Аднак тэорыя, як вядома, сухая, а дрэва жыцьця вечна зелянее. А заадно чырванее — не ад сораму, а таму што гальштук.\nНашто Беларусі піянэры? Па-першае, гэта наглядчык. Прахадная на заводзе, каб ніхто ня ўцёк і нічога ня вынес. А яшчэ: яны трэба, бо тутэйшым начальнікам цяжка ўявіць сабе, што можна жыць, дыхаць, есьці і піць і ня быць пры гэтым сябрам нейкай, хаця б нават самай паршывенькай арганізацыі. Прыгадваецца адна сівая легенда. Некалі у адной недалучанай краіне трэцяга сьвету жыло сабе пажывала гордае і культурнае племя. З пракаветных часоў у іх было заведзена, што дзецям па дасягненьні імі пэўнага ўзросту адсякаюць вялікі палец на левай назе. Такое вось унікальнае племя дзевяціпалых, гонар мультыкультуралізму. Усе, улучна са жрацамі і правадырамі, даўно забыліся, навошта існуе такі абрад і ў чым была прычына першай ампутацыі: можа, у гігіене, а можа, у Ван Гогу.\nПлемя было мірнае і нікога не забівала. Першым, каго засудзілі на сьмерць, быў чалавек, які наважыўся сказаць: а навошта, уласна кажучы, мы адсякаем сабе пальцы? На яго паглядзелі, як на прыдурка. Як гэта — не адсякаць? Ты што, дарагой, блёкату аб’еўся? Акулу пратэрмінаваную зьеў? Як можна жыць з усімі пальцамі і не памерці ад сораму?\nДык вось, аказваецца, можна. Цэламу, з усімі пальцамі. У тым ліку тым, які можна засунуць сабе ў нос. Маладзён з пальцам у носе заўжды будзе для мяне мілейшы за маладзёна, які аддае піянэрскі салют. У гэтым і ёсьць нашае адрозьненьне зь дзяржавай.\nБезь піянэраў у краіне дзеці нейкія непрыстроеныя. Усе з уяўным пальцам у носе. Вось жа трагедыя якая. А вось яшчэ адна трагедыя нявольнай піянэрскай краіны: ня кожнае дзіця разумее, чаму ўсе ў клясе ідуць на піянэрскі сабантуй, а яно — не. Пракляне яно бацькоў-апазыцыянэраў, далібог пракляне. Таму я за строгае выхаваньне падрастаючага пакаленьня. Яго трэба выхоўваць так, каб яму і ў галаву не магло прыйсьці, што яно можа зрабіцца піянэрамі. Нават у страшным сьне. Нават на акраіне гдзе-та горада, дзе дарослы балбатун у ардэнах спакушае іх на першы вялікі грэх, пасьля якога нішто ўжо ня страшна: грэх канфармізму.\nМалюнак П. Tатарнiкаў (c) 2014


Будзьма беларусамі! » Адкрыццё выставы Мікалая Ісаёнка «Зачараваны імгненнем»\nАдкрыццё выставы Мікалая Ісаёнка «Зачараваны імгненнем»\nПачатак: 14.04 (17:00)\n14 красавіка 2017 года а 17-й гадзіне адкрыецца персанальная юбілейная выстава жывапісу Мікалая Ісаёнка «Зачараваны імгненнем».\n«Пішу сваю Айчыну без прыкрасаў, але заўжды з душэўным хваляваннем. Лічу, што без каранёў, без пачуцця нацыянальнага мастак не можа спраўдзіцца як творца. А гэта пачуццё ўзнікае яшчэ пры нараджэнні – і фізічным, і духоўным. Калі будзеш піць чужую ваду, есці экзатычную, але чужую ежу – ты і сам станеш іншым. Быць нацыянальным – значыць штодзённа наталяцца ад той зямлі, на якой жывеш, і сваё захапленне штодзённа адлюстроўваць на палатне».\nМікалай Ісаёнак – прызнаны майстар пейзажнага жывапісу, які віртуозна валодае колеравай драматургіяй палатна, лірык, што аддае перавагу чароўнай паэзіі ўтульных і някідкіх закуточкаў беларускай прыроды.\nУ сваіх лепшых карцінах мастак здолеў адчуць рытмы ландшафтаў, спалучыць эмацыянальныя і рацыянальныя асновы пабудовы палатна. Ён захапляецца цудам, створаным прыродай, занатоўвае ў шматлікіх эцюдах яе зменлівы стан, «прымервае» да будучых карцін.\nІСАЁНАК МІКАЛАЙ ІОСІФАВІЧ нарадзіўся 21 сакавіка 1947 года ў вёсцы Чарневічы Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Вучыўся ў мастацкай студыі пры Доме піянераў у Барысаве, Мінскім мастацкім вучылішчы (1965–1973, з перапынкам на акадэмічны водпуск і вайсковую службу) у Альгерда Малішэўскага, Леаніда Шчамялёва, Міхаіла Лісоўскага, Трафіма Ігнаценкі. Жыве ў Мінску з 1965 г. Удзельнік выстаў з 1975 г.\nСябра Саюза мастакоў БССР з 1981 (секцыя жывапісу). Узнагароджаны дыпломам Акадэміі мастацтваў СССР (1983). Імя Мікалая Ісаёнка занесена ў слоўнік Міжнароднага Кембрыджскага біяграфічнага цэнтра (Вялікабрытанія).\nПрадстаўленыя творы на выставе з майстэрні мастака.


02 лістапад 2016, 20:08\nЗвыш 2 кіляграмаў кожны асобнік, паўтысячы старонак, больш за тры сотні творцаў, наглядныя ўзоры тэхнічных дасягненьняў і абʼекты матэрыяльнай культуры. Беларускі саюз дызайнэраў прадставіў вынік пяцігадовай працы — ілюстраваны даведнік «Тутэйшы дызайн. Асобы. Рэчы».\nУ афіцыйным дазволе на друк калектыўная праца значыцца як «даведнік», але аўтары перакананыя: іх высілкі цягнуць на паўнавартасны мастацкі альбом. Найперш, у выданьні прадстаўленыя рэпрадукцыі работ вядомых архітэктараў, дызайнэраў, мастакоў, скульптараў, фатографаў, а таксама біяграфічныя зьвесткі пра аўтараў. Па-другое, частка амаль што кожнага развароту ў альфабэтным парадку аддадзеная «рэчам беларускім» — найбольш характэрным прадметам побыту, створаным у розныя часы на тэрыторыі Беларусі.\nСлоўнік матэрыяльнай культуры\nСкладальнік каталёгу, старшыня Беларускага саюзу дызайнэраў Зьміцер Сурскі ва ўступным артыкуле піша, чым, на яго погляд, адметны і каштоўны дадзены праект.\n«Экалягічная» вокладка альбому\nМаштабнасьць. Гэта адна з найбольш ёмістых анталёгій беларускай рэчаіснасьці з праекцыяй на мінулае, складзеная з дасьціпных эсэ і арыгінальных ілюстрацый — як падмурак для будучага музэю дызайну.\nЗьмест. Прадстаўленыя ўсе кірункі дызайну, якія ёсьць у Беларусі, у асобах аўтараў, якія імі займаюцца — ад спрактыкаваных майстроў да амбітных пачаткоўцаў. Упершыню ў беларускай гістарыяграфіі па-новаму ўзьнятая тэма матэрыяльнай спадчыны, зьвязаная з простымі рэчамі для звычайных патрэбаў тутэйшага люду. Тое рэчавае асяродзьдзе хоць і страціла першапачатковыя функцыі, але засталося носьбітам традыцыі, мэнтальнасьці і культурнай ідэнтычнасьці.\nФорма. Якасны дызайн як паказьнік статуснасьці. Адлюстраваная рэальная карціна прафэсіі па-за дзяржаўнымі інтарэсамі, якая існуе самадастаткова і, насуперак усяму, выглядае даволі прывабна.\nЗьміцер Сурскі і асобнік з доўгачаканага накладу\nЯк расказаў Зьміцер Сурскі ў інтэрвію Радыё Свабода, рэалізацыя праекту — прыклад удалага карпаратыўнага краўдфандынгу. Спачатку «скінуліся» будучыя героі альбома, а калі стала зразумела, што на годнае выданьне добрым накладам сродкаў усё адно ня хопіць, пачалі падключаць спонсараў. На дзіва, тыя адгукнуліся досыць актыўна:\n«Альбом кампанаваўся цягам апошніх 4–5 гадоў. Як часта здараецца, найцяжэй аказалася усіх сабраць і сыстэматызаваць. Спачатку бачылася, што кантэнт будзе складацца толькі з аўтарскіх старонак. А калі ўжо пачалі ўсё раскладаць, заўважылі, што нашы героі адзін аднаму, скажам так, замінаюць. Пачалі думаць, чым іх разбавіць, якія зрабіць перабіўкі. Магчыма, нейкі тэкст, дакумэнты, фрагмэнты старых газэт ці нешта яшчэ. Але згадалі, што гадоў дзесяць таму падрыхтавалі заяўку на праект „Беларуская рэчаіснасьць“, зьвязаны якраз з рэчамі, дызайнам, матэрыяльнай культурай. Адпаведна, падумалі, чаму б не паспрабаваць спалучыць адно з адным? І вось такім чынам удзельнікі сталі лякаматывам для такой некамэрцыйнай справы, як слоўнік матэрыяльнай культуры».\nАўтарытэт Уладзімера Цэсьлера вымагае цэлага развароту\nСтаронка матацыклетнага генія Юрыя Шыфа\nЭтнадызайнэр Валянціна Лойка\nПаралельна выкрышталізавалася і адукацыйная місія — распавесьці ў альфабэтным парадку пра рэчы, безь якіх у свой час нельга было ўявіць жыцьцё: ад абцугоў і «балвана» да рондаля і цэшкі. Сёньня сутнасьць і функцыянальнае прызначэньне некаторых зь іх даводзіцца тлумачыць праз слоўнік.\n«Гэта своеасаблівы ілюстраваны слоўнік. Па-першае, адбіралі рэчы, якія нас зацікавілі — па форме, па функцыях, па якасьцях. Па-другое, ёсьць вельмі прыгожыя, непаўторныя іх беларускія назвы: даволі дзівосныя, рэдкія, нешта адкапалі ў Ластоўскага. У выніку выйшаў неблагі слоўнік, упершыню зроблены ў падобным фармаце. І гэта толькі пачатак, мяркуем працягваць і пашыраць. Кніга — не канцавая мэта, а візытоўка вялікага інтэрнэт-праекту, да якога могуць далучацца новыя „гульцы“, да якога мы самі будзем дадаваць нейкія рэчы. Бо ідэя прадэманстраваць нашу ідэнтычнасьць, зрабіць гэта на роднай мове дапамагла прыцягнуць генэральных спонсараў, якія пранікнуліся задумай. Ну чаго сам па сабе варты чарговы каталёг? Але калі я прапанаваў такі падыход людзям, якія не адзін год з намі працуюць і маюць давер, усё склалася ў патрэбны пазл».\nПаглыбленьне ў сутнасьць рэчаў\nСымбіёз архаічнага і індустрыяльнага\nКаму, як не дызайнэрам, дыктаваць моду ва ўсіх сфэрах жыцьця? Таму нічога дзіўнага, што альбом атрымаўся па-мастацку густоўны і збалянсаваны — з вытрыманай «экалягічнай» вокладкай і насычаным унутраным зьместам:\n«Творцаў, удзельнікаў праекту — больш за 300. Не было ніякага абмежавальнага цэнзу, разглядалі ўсе цікавыя і годныя прапановы. Дый людзі самі адказныя, ведаюць, што сабой уяўляюць, ведаюць сабе цану. Перадусім сябры нашага саюзу, але таксама чальцы Саюзу мастакоў, дызайнэры-практыкі. Самыя розныя спэцыялісты, і, як я лічу, для „простых рэчаў“ фон вельмі ўдалы. Гэта з аднаго боку. Зь іншага боку, рэчы адцяняюць сучасную ідэнтычнасьць: некалі былі ўзоры такога кшталту, а сёньня пануюць новыя формы, якія ствараюць і маладыя аўтары, і старэйшыя творцы. Гэта тое, што, у сваю чаргу, павінна захавацца для наступных пакаленьняў. Беларусь ня толькі архаічная, але і індустрыяльная. Вось на такім спалучэньні ўсё збудавана».\nМэтар у сваёй справе Леў Талбузін\nСтаронка экспадызайнэра Віталя Жукава\nВытворца эксклюзіўных ровараў Яўген Азраян\nЗьміцер Сурскі прызнаецца, што на самым пачатку абмеркаваньня ня ўсе ягоныя калегі з энтузіязмам адгукнуліся на ідэю інтэграваць традыцыі і сучаснасьць. Але канчатковы плён супольных намаганьняў павінен паказаць, што тыя засьцярогі былі лішнія:\n«Некаторыя блізкія сябры былі нават абураныя: маўляў, ня трэба ўсё зьмешваць у адно, людзей трэба даваць асобна, рэчы — асобна. Зрабілі б каталёг для аўтараў, дый хапіла б. То бок хтосьці адназначна падтрымліваў, іншыя выказвалі сумнеў, што, можа, урэшце і будзе хораша, але ўсё роўна досыць рызыкоўна. Насамрэч гэта першы крок, мы не прэтэндуем на нейкую навуковасьць, як зрабілі — так і ёсьць. Магчыма, даволі субʼектыўна. Канчатковае рашэньне прымаў я, бо лічу, што маю дастаткова досьведу, усё ж агулам зроблена больш за 25 кніг, альманах „PRO Дызайн“, розныя каталёгі. У выніку прыняў валявое рашэньне, зрабіўшы так, як мне бачылася. Натуральна, пры падтрымцы бальшыні».\nЗьміцер Сурскі ў офісе Беларускага саюзу дызайнэраў\nНестандартную форму злучэньня старога і новага прапанаваў калега, якога, словамі спадара Сурскага, «не надоўга хапіла». Але ўжо першыя ягоныя скетчы пацьвердзілі, што такім чынам можна рухацца і далей. Пасьля эстафэту падхапіў вядомы крэатыўшчык Андрэй Дашкевіч, дзякуючы якому альбом увабраў у сябе функцыі слоўніка.\nПад вокладкай — вялізная колькасьць пазнавальных асобаў, якія даўно асацыююцца з палётам канцэптуальнай думкі: мэтар галіны, архітэктар Ігар Герасіменка, майстар мэдальернага мастацтва Леў Талбузін, плякатыст Уладзімер Цэсьлер, фэшн-дызайнэр Іван Айплатаў, распрацоўнік эксклюзіўнай мотатэхнікі Юры Шыф, манумэнтальны мастак Сяргей Грыневіч, этнадызайнэр Валянціна Лойка, канцэптуальны дызайнэр Уладзімер Голубеў, дызайнэр інтэрʼераў Аляксандра Баярына, сёстры-мастачкі Кацярына Сумарава і Дарʼя Сумарава-Копач, майстар пэрформансаў Алесь Пушкін і яшчэ тры сотні прадстаўнікоў беларускага дызайнэрскага мастацтва.\n«Многія разумеюць абсурднасьць працэсу» — мянчук, у чыім заплечніку «нічога няма»\nАндрэй Макоўскі: Беларускі дом у ХХІ стагодзьдзі павінен быць сучасным


Распрацоўкай генпланаў гарадоў-спадарожнікаў Менска будзе займацца Менаблвыканкам | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРаспрацоўкай генеральных планаў гарадоў — спадарожнікаў беларускай сталіцы будзе займацца Менскі аблвыканкам. Гэта прадугледжана ўказам № 267, які 16 ліпеня падпісаў Аляксандр Лукашэнка.\nДакумент прыняты ў мэтах далейшага развіцця Дзяржынска, Заслаўя, Лагойска, Фаніпаля, Смалявічаў і Рудзенска. Гэтыя населеныя пункты размешчаны на тэрыторыі Менскай вобласці, таму адказнасць за распрацоўку іх генеральных планаў замацаваная за Менаблвыканкамам, паведаміла прэс-служба прэзідэнта.\nУказам таксама вызначаны механізм накіравання бюджэтных сродкаў Менска на будаўніцтва жылля, аб’ектаў сацыяльнай, інжынернай і транспартнай інфраструктуры ў гарадах-спадарожніках.\n„Вы памятаеце, у старыя добрыя часы мы прынялі канцэпцыю будучай забудовы і прывядзення ў парадак будаўніцтва ў Менску. І дамовіліся аб тым, што паволі, наколькі атрымаецца, будзем згортваць будаўніцтва ў Менску і выносіць яго ў гарады-спадарожнікі, каб не паўтарыць сумны лёс роднасных нам гарадоў. Вазьміце Кіеў, Піцер, я ўжо не кажу пра Маскву, калі працоўныя рэсурсы сцягваюцца ў адно месца. Менск — не гумовы. Ведаю, як менчане гэта ўспрынялі. Яны падтрымліваюць такую тэндэнцыю”, — сказаў Лукашэнка падчас сустрэчы з Сіваком.\nПаводле яго слоў, гарады-спадарожнікі вызначаны і размешчаны недалёка. „Галоўнае, каб была транспартная сувязь і працоўныя месцы”, — падкрэсліў афіцыйны лідар.\nГарадамі — спадарожнікамі Менска вызначаны: прамысловыя гарады Дзяржынск, Жодзіна і Фаніпаль; аграпрамысловыя — Смалявічы, Стоўбцы, Узда, Рудзенск; турысцка-рэкрэацыйныя — Заслаўе і Лагойск. Горадам — спадарожнікам Гародні з’яўляецца Скідаль, Берасця — Жабінка.


Агенцтва РІА "Новости" - самае цытуемае ў Расіі\nУ 2019 годзе лідарам у рэйтынгу па цытуемасці ў СМІ і ў сацмедыя застаецца агенцтва РІА "Новости", на другім месцы - ТАСС.\nМІНСК, 2 лют - Sputnik. Расійскае агенцтва міжнароднай інфармацыі РІА "Новости" заняло першае месца ў рэйтынгу самых цытуемых інфармагенцтваў у СМІ за 2019 год, складзенага кампаніяй "Медыялогія".\nРэйтынг цытавання з'яўляецца адным з першых паказчыкаў "значнасці" і папулярнасці інфармацыйнага агенцтва і грунтуецца на колькасці спасылак на публікацыі.\nУ тройку лідараў рэйтынгу па цытуемасці ў СМІ ўвайшлі тры кіты расійскай інфармацыйнай журналістыкі: РІА "Новости", ТАСС і Інтэрфакс.\nПа дадзеных "Медыялогіі", на першым месцы па частаце цытавання за мінулы год - РІА "Новости", індэкс цытавання склаў больш за 164 494 раз. На другім месцы - ТАСС, індэкс цытавання якога склаў 145 607. Замыкае тройку лідараў Інтэрфакс, у гэтага агенцтва рэйтынг цытавання у 2019-м склаў 51 073.\nРІА "Новости" з'яўляецца адным з найстарэйшых расійскіх інфармацыйных агенцтваў і адным з найбуйнейшых навінавых рэсурсаў у Еўропе.


АРХІЎНАЕ ФОТА TUT.BY\nАдзін з лідараў беларускай апазіцыі Мікалай Статкевіч звярнуўся да беларускіх уладаў:\n- Увесь свет устрывожаны пандэміяй каранавіруса. Сярод тых, хто захварэў смяротнасць у старэйшых узроставых групах дасягае 30-45%. Праз адсутнасць вакцыны і эфектыўных лекаў Сусветная арганізацыя здароўя ўважае захады каранціннага характару асноўным сродкам для барацьбы з пандэміяй.\nСуседнія з намі дэмакратычныя краіны паўсюдна ўводзяць каранціны - абмяжоўваюць міжнароднае злучэнне, закрываюць культурныя ўстановы, універсітэты, школы, дзіцячыя садкі. Забараняюцца масавыя мерапрыемствы, спартыўныя спаборніцтвы праходзяць без гледачоў.\nПаводзіны беларускіх уладаў шакавальна кантрастуюць з гэтымі мерамі. Як калісьці абяцаў «тыпу-прэзідэнт», за цывілізаваным светам мы не ідзём.\nМіжнароднае злучэнне не абмяжоўваецца, а на ўсходняй мяжы няма нават сімвалічнага супрацьэпідэміялагічнага кантролю. Праводзяцца спартыўныя мерапрыемствы з удзелам гледачоў. Установы адукацыі, нават БНТУ, дзе былі хворыя на каранавірус, прадаўжаюць працаваць.\nТак, моладзь і асабліва дзеці, на шчасце, лёгка пераносяць заражэнне. Могуць нават не заўважыць яго. Але яны прыносяць каранавірус у свае сем'і.\nНяўжо гэта незразумела нашым чыноўнікам? Чаму паводзіны нашых уладаў у дачыненні да пандэміі такія абыякавыя? Ці ў нас выведзена асаблівая парода людзей, устойлівая да вірусных захворванняў? Але мы ж памятаем, наколькі падчас эпідэміі свінога грыпу вырасла смяротнасць ад «звычайнай» пнеўманіі. Пры афіцыйным статыстычным дабрабыце.\nВось і цяпер нам кажуць, што захварэла толькі крыху больш за дзясятак чалавек. Але дазвольце спытаць, а цяпер вы кажаце праўду? І якой колькасці чалавек былі зробленыя аналізы на каранавірус? Сотням тысяч, як у Італіі? Тысячам? Ці сотням?\nМы ўжо чулі, што ўлады папярэдзілі кіраўнікоў медыцынскіх устаноў аб крымінальнай адказнасці за распаўсюд інфармацыі пра захворванне каранавірусам, «каб не сеяць паніку і не дэстабілізаваць сітуацыю ў краіне».\nДык што, вы жадаеце ператварыць Беларусь у палігон для выпрабавання віруса ў натуральных умовах - пры мінімальнай прафілактыцы і адсутнасці лячэння?\nВам напляваць на народ. Вы звыклі нам хлусіць, хаваць сапраўдныя маштабы праблем. Бо вам ёсць з каго браць прыклад, калі дзесяцігоддзі ва ўладзе ў краіне паталагічны хлус. Але ж праз вашу хлусню праблемы становяцца яшчэ больш сур'ёзнымі.\nПатрабую неадкладнага адказу на мае пытанні. Яны тычацца кожнага з жыхароў нашай краіны. Патрабую ва ўмовах небяспекі для кожнай беларускай сям'і не наганяць нам сакрэтнага туману, а прыняць шырокія каранцінныя і іншыя арганізацыйныя захады для выратавання людзей. Не маніце народу, які вас ўтрымлівае.\nТаксама хачу нагадаць вам пра Крымінальны кодэкс. Там ёсць адпаведны артыкул і на гэты выпадак. Азнаёмцеся. Магчыма неўзабаве спатрэбіцца. Бо ваш галоўны ужо блізка да выхаду.\n31.03 Лекарка з Віцебска: У Беларусі можа паўтарыцца італьянскі сцэнар 377,210\n27.03 «Паміраюць нават моцныя, як быкі, мужчыны з моцным імунітэтам» 143,828\n28.03 «Баста»: У Менску тры бальніцы перапоўненыя, ад лекараў патрабуюць хаваць дыягназ Covid-2019 105,475\n31.03 NEXTA: У Віцебску ад пнеўманіі памерлі 22 чалавекі 101,443\n29.03 «Баста»: Лякарні ў Віцебску перапоўненыя праз вялікую колькасць пацыентаў з пнеўманіяй 95,631


Лексычнае значэньне — Вікіпэдыя\nЛексы́чнае значэ́ньне слова — гэта ўнутраны зьмест слова, суадноснасьць яго гукавой абалонкі з пэўным прадметам або зьявай рэчаіснасьці. Лексычныя значэньні словаў гістарычна ўстаноўленыя грамадзтвам, суадносяцца з пэўнымі прадметамі, дзеяньнямі, прыметамі і характарызуюцца ўстойлівасьцю. Лексычнае значэньне слова зьяўляецца індывідуальным.\nЛексычныя значэньні слова — разнастайныя па сваёй прыродзе. У працэсе гістарычнага разьвіцьця грамадзтва, навукі, культуры, мастацтва зьяўляюцца новыя прадметы, паняцьці. Яны павінны атрымаць назву, каб можна было адрозьніць іх ад іншых.\nНазвы бываюць матываваныя і нематываваныя. Адносна матываваных словаў-назваў можна вызначыць, на аснове чаго, якой характэрнай рысы яны ўзьніклі. Гэтыя словы з вытворнай асновай, яны матывуюцца, тлумачацца з дапамогай іншых словаў. Для нематываваных словаў-назваў нельга вызначыць, на аснове чаго, якіх характэрных прыметаў яны ўзьніклі. Утварэньне такой назвы немагчыма растлумачыць з дапамогай іншых словаў. Нематываваныя словы маюць невытворную аснову.\nНосьбіт лексычнага значэньня — аснова слова.\nГаліна Андарала, Віктар Бекіш, Сяргей Берднік Беларуская мова. Вучэбны дапаможнік для пед. ВНУ / Пад рэд. Ларысы Грыгор’евай. — Менск: Вышэйшая школа, 1994. — 366 с. — 20 000 ас. — ISBN 5-339-00950-5\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Лексычнае_значэньне&oldid=2102445»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 18 сьнежня 2019 году ў 23:52.


У чым розніца паміж бакалаўра навук і прыкладной навукі? 2020\nУ чым розніца паміж бакалаўра навук і прыкладной навукі?\nЯ думаю, вы пераблыталі пераклад.\nІснуе універсітэт прыкладных навук, які прапануе бакалаўра / магістарскія праграмы. Гэта тэарэтычна, каб навучыць вас адпаведным навыкам, якімі вы можаце працаваць у кампаніі. Звычайна з 3 семестра. Два семестра прадметнай і адзін семестр магістарскай дысертацыі.\nІншая справа - тэхнічны ўніверсітэт.\nТэарэтычна гэта служыць для таго, каб навучыць вас стаць навукоўцам і даследчыкам. ІТ звычайна 4 семестра з больш прадметамі. Тры семестра і адзін семестр для магістарскай дысертацыі.\nПакуль вы прэтэндуеце на працу, вялікай розніцы няма. Важна толькі тэма магістарскай дысертацыі. Нават са ступенню 4 семестра пачаць працаваць з доктарам прасцей.\nБакалаўр, магістра ў галіне фізікі, хіміі, матэматыкі і г.д. Навуковыя ступені ў асноўным засяроджаны на "чыстым" аспекце прыродазнаўчых навук. Яны займаюцца тэмамі "навукі". Алегебра, дыферэнцыяльнае вылічэнне, планетарныя руху, неарганічная хімія - некаторыя класічныя тэмы, якія разглядаюцца з чыста навуковага боку.\nСтудэнты бакалаўрскіх прыкладных навук разам вывучаюць матэматыку, фізіку і хімію. У той жа час яны таксама павінны вывучаць "прыкладныя" аспекты навукі. Гэта значыць, прадметы прыкладной навукі ахопліваюць "інжынерна-тэхнічныя" аспекты, якія выкарыстоўваюцца ў сучаснай прамысловасці і тэхналагічных галінах. Напрыклад, у хіміі будзе тэма пад назвай "палімеры", якая абмяркоўвае палімерныя кампаненты, якія выкарыстоўваюцца ў прамысловасці, такія як фарбы, трубы з ПВХ і г.д. "Тэрмадынаміка", "электроніка" выкарыстоўваюцца аналагічна.\nАкрамя таго, яны будуць таксама вывучаць "інжынерныя" сумежныя прадметы, такія як "інжынерны чарцёж", "матэрыяльная лабараторыя", "практычная лабараторыя для рухавікоў" і г.д. Па гэтай прычыне прыкладныя навуковыя ступені звычайна праводзяцца ў інжынерных каледжах.\nСтудэнты прыкладных навук маюць 6 прадметаў у семестр плюс лабараторыі. Неспакойны графік. Калі вы хочаце вывучыць некалькі абласцей, а потым вызначыцца з адной, вы можаце выбраць прыкладныя навукі. Чыстыя прадметы навукі ўсё менш і менш напружаныя.\nПакідаючы каледж з абедзвюма ступенямі, вы пакінеце сябе ў спакоі і свежым. Прадметы, якія вы вывучылі ў каледжы, вам не вельмі дапамагаюць. Калі за мінулы год вы зрабілі свой праект сумленна і сапраўды, вы можаце скарыстацца гэтым.\nСпадзяюся, што гэты пост карысны для студэнтаў.


магіла Ігната Дамейкі ў Чылі (фота)\nСпэктакль-гімн “Вандроўнік” памяці Міхася Раманюка (відэа)\nвідэа Радыё Свабода\nТэгі: Беларусы, відэа, раю\nМаксім Багдановіч. За дахамі места…\nВерш пра Вільню. Ці ўсе ведаюць, якая ў ім ёсьць загадка (недакладнасьць)? )\nфота Яна Булгака\nЗа дахамі места памеркла нябёс пазалота;\nПаветрэ напоена ціха гусьцеючым мрокам;\nЎжо відна, як іскры зьлетаюць с трамвайнаго дрота,\nЯк зоркі гараць і зрываюцца у небі далёкам.\nМузыкі стагнаньне ліецца па вулках з бульвара;\nГараць і агнём машкару к сабе вабяць ліхтарні;\nЎкруг тоўстаго шкла яна ўёцца як лёгкая хмарка.\nА к сьветлу прабіцца ня можэ і томіцца марна.\nІ ўспомініў я час: срэдзь восеннай нахмурэнай ночы\nМузыка зайграла, агні у вышыне запылалі,\nЎдыхалі грудзі шырока, сьвяціліся вочы…\nМы к сьветлу ўзляцелі… і шкло ўкруг яго напаткалі.\nСяргей Харэўскі: У Менску ёсць карціны Пікаса, але іх нікому не паказваюць. Чаму беларускія музеі – нецікавыя?\nРазмова Жбанкова, Белсат\nМінскія адрасы Янкі Купалы\nперадрук з сайта Музея Янкі Купалы\nБольш трыццаці гадоў жыццё і творчасць Янкі Купалы былі цесна звязаныя са сталіцай Беларусі, горадам Мінскам. Сённяшні Мінск мае іншае сучаснае аблічча, змяніліся назвы вуліц і плошчаў, наогул, значна памяняўся план горада. Але па старых картах, па працах гісторыкаў і даследчыкаў, знойдзеных у архівах, мы можам узнавіць Мінск канца ХІХ – пачатку ХХ ст. і прайсціся Купалавымі сцежкамі.\nВідзен горад здаля,\nГорад Мінск стары,\nПнуцца важна к небу\n(Янка Купала “Над Свіслачай”, 1911 – 1912 гг.)\nЗнаёмства з Мінскам у Янкі Купалы пачалося яшчэ з дзяцінства. Некалі на месцы сучаснага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі была Траецкая гара. Менавіта з гэтым маляўнічым кутком тагачаснага Мінска, на рагу былых вуліц Аляксандраўскай (цяпер вуліца Максіма Багдановіча) і Траецкай (цяпер частка вуліцы Янкі Купалы) звязана маленства Яся Луцэвіча. Раней тут месціўся заезджы двор, дзе ў 1890 г. пасля блукання ў пошуках зямлі, спынілася сям’я Дамініка Ануфрыевіча Луцэвіча – бацькі будучага паэта. Жылі яны на Старавіленскай вуліцы ў доме знаёмага мешчаніна з Радашковічаў.\nВіталь Гуркоў бліскуча чытае вершы Алеся Разанава (відэа)\nвідэа з праекта Litara-A\nНавагодні відэазварот Уладзімера Арлова (відэа)\nвідэа: Наша Ніва\nмагіла Зьмітрака Бядулі ва Уральску (фота)\nнармальнае міністэрства культуры ўжо даўно перанесла б класіка на радзіму. бо памёр Бядуля на выпадковай станцыі, едучы ў эвакуацыю — даганяў цягнік і ня вытрымала сэрца.\nале ж міністэрству зьнішчэньня культуры не да Бядуляў там усякіх. яшчэ ж з музэем Багдановіча разабраліся не да канца.\nтым часам, стаіць замкнутая і хата, дзе жыў Бядуля ў Менску. і дзе ён прытуліў ужо хворага Максіма Багдановіча. мы ведаем гэтае месца як “Беларускую хатку”.\nфота пазычана з сайта Аляксандра Разэнблюма\nДля стварэння “Кахання па-беларуску” рэжысёры Андрэй Куціла і Вячаслаў Ракіцкі перачыталі некалькі тысяч лістоў закаханых.\nдаслана на пошту ад ЗБСБ “Бацькаўшчына”\nНе толькі ў гісторыі нашай краіны шмат знакавых падзей, выбітных людзей. Адзін з тых, хто працягвае ствараць Беларусь, — Радзім Гарэцкі. Ён прэзідэнт МГА “Згуртаванне беларусаў свету “Бацькаўшчына” з 1993 па 2001 г., сябра Рады Згуртавання, акадэмік НАН Беларусі, заслужаны дзеяч навукі БССР, грамадскі дзеяч, аўтар многіх навуковых ды публіцыстычных прац. Ён маральны аўтарытэт і жыццёвы арыенцір для многіх.\nТэгі: Беларусы, раю


У чым розніца паміж анархіяй і манархіяй? 2020\nУ чым розніца паміж анархіяй і манархіяй?\n**** РОБІН ХУД быў АНАРХІСТ, які ратаваў манархію цароў ад няшчаснага злы шарыф ***, ШТО БЛАГА ДОБРЫ ВСЕ ***\nАнархія - гэта часовая і разбуральная сацыяльная мадэль, якая ўзнікае, калі ўлада становіцца карумпаванай і павінна быць зрынута, таму што стварае пагрозу для яе грамадзян.\nДругое права на змену - права на валоданне зброяй - гэта анархізм у рэжыме сну. Гэта стала відавочным пасля перамогі над брытанскім нашэсцем праз значна большую амерыканскую стральбу. Ці можаце вы паверыць, што паляванне на вавёркі настолькі паскорыла прагрэс у вытворчасці зброі, што выратавала Амерыку? Без вавёрачак не будзе лепшай зброі, а без лепшага зброі ангельская манархія ўзяла б на сябе амерыканскіх паўстанцкіх анархістаў і не было б ЗША, а рабства і дыктатуры, як Піначэт у Чылі.\nЗ таго часу мы гарантуем, што мы ніколі не забудземся пра гэта і ніколі не адмовімся ад іх уздзеяння на кіруючыя органы.\nАнархія азначае адваротнае дзяржаве, правапарадку, кіраванню, падаткам, абавязацельствам.\nУ наступны раз, калі вы пабачыце панка на вуліцы, скажыце дзякуй, што дазволілі факел анархіі гарэць, калі мы працягваем спрабаваць жыць манархамі.\nКалі манархія добрая для сваіх людзей, анархіі няма.\nАле з часам улада разбурае манархію як унутры, так і звонку.\nГэта слабасць асобы больш, чым разбурае сілу.\nХарчаванне падобна на наркотыкі. З цягам часу вам трэба ўсё больш і больш, каб вырашыць свае праблемы.\nУ асноўным манархія пакутуе ад сіндрому сапсаванага дзіцяці. Калі ўсе іх патрэбы будуць задаволены на 100%, калі не будзе канчацца прадуктаў харчавання, тавараў і салдат, мы страцім заяўку на тое, што маем, і будзем успрымаць гэта як належнае. Таму некаторыя людзі здзяйсняюць паломніцтвы.\nЯк толькі людзі бедныя і заняволены плаціць за празмерныя патрэбы манархіі (як Францыя), яны перастаюць радавацца і злуюцца і тэрмінова маюць патрэбу ў пераменах. Яны прагнуць герояў, якія зрынуць некалі паважаную дыктатуру і паважную манархію.\nГрупы антыўрадавых груп, таксама вядомыя як антыманархія, фармуюць і спрабуюць пераварот, каб іх звярнуць.\nнарэшце яны альбо:\n1- Усе забітыя, а іншая падзел выкарыстоўваецца паміж манархіяй і астатнімі людзьмі, якія былі зведзены ў рабства.\n2 - Зрабіце свой шлях да трона і захапіце каралеву і караля і гільяціну іх галавой. Затым манархія разбураецца, каб аднавіць яе, каб лепш абслугоўваць патрэбы людзей.\nЁн працуе некаторы час, потым тое ж самае адбываецца зноў і зноў.\nВайна для ўсіх страшная.\nМы ў Будапешце, Венгрыя, лічылі дні / гадзіны, калі расіяне выйдуць на нашу вуліцу, каб выратаваць нас ад немцаў і іх венгерскіх служачых. Яны перавозілі габрэяў і расстрэльвалі іх да апошняй хвіліны ў застылым Дунаі, а потым рушылі ўслед за адступаючымі нямецкімі войскамі на захад. Расейцы загінулі на нашай вуліцы, а тыя, хто выжыў, раздавалі ежу.\nЯкая розніца ў вопыце Другой сусветнай вайны!


Культура - “Калі чалавек упэўнены ў сваіх сілах…”\n“Калі чалавек упэўнены ў сваіх сілах…”\n30 лістапада ў фае Авальнай залы Дома Урада ўрачыста адкрылася выстаўка самабытнага мастака Анатоля Галушкі, члена Міжнароднай арганізацыі мастакоў-інвалідаў.\nЯк пісала ўжо "К", для гэтага праекта творца з вёскі Магіліцы Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці стварыў 27 новых карцін.\nНа адкрыцці выстаўкі першы намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта краіны Аляксандр Радзькоў ад імя беларускага Лідара прывітаў родных мастака, што прысутнічалі на мерапрыемстве, і адзначыў шчырае захапленне Прэзідэнта той мужнасцю, якую праяўляе Анатоль Галушка.\n- У жыцці бываюць розныя сітуацыі, - зазначыў Аляксандр Радзькоў,- але важна, каб кожны чалавек захоўваў волю да жыцця, заставаўся мэтанакіраваным і працаваў. Калі чалавек упэўнены ў сваіх сілах, не падае духам і не страчвае надзеі, то ў яго ўсё атрымаецца...\nАд імя Кіраўніка дзяржавы Аляксандр Радзькоў уручыў памятны падарунак сястры мастака, Святлане Таўтын.\nУ сваю чаргу, Старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімір Андрэйчанка распавёў пра тое, што правядзенне мастацкіх выставак у сценах Дома Урада ўжо сталася добрай традыцыяй.\n- Сённяшняя акцыя - незвычайная, - сказаў кіраўнік ніжняй палаты беларускага парламента, - бо на ёй прадстаўлены творы мастака, прыкаванага да ложка. Але Анатоль Галушка не скарыўся лёсу, захаваў інтарэс да жыцця і імкненне тварыць дабро. Гэтымі пачуццямі дыхаюць ягоныя палотны, прасякнутыя цеплынёй, святлом і любоўю да Радзімы...\nТаксама Уладзімір Андрэйчанка паведаміў пра тое, што шэраг карцін самабытнага мастака з Брэстчыны ўжо набыты дэпутатамі Палаты прадстаўнікоў, членамі Савета Рэспублікі і Урада.


Круглая мыйка для кухні\nкруглая мыйка (ракавіна) на кухні: абсалютна сакрэтная інфармацыя\nКруглая мыйка на кухні не з'яўляецца класікай жанру, але не саступае пазіцыі квадратным субратам. Яна арганічна ўпішацца ў любы дызайн і надасць кухоннага інтэр'еру элегантная лёгкасць. Негромоздкая і ёмістая круглая ракавіна ані не горш канкурэнтаў па функцыянальнасці і трываласці.\nКруглая мыйка на кухні-вельмі арганічна будзе дапаўняць ваш інтэр'ер\nкруглая мыйка: асаблівая функцыянальнасць\nЗ чаго зроблена\nўстаноўка: асаблівасці і сакрэты\nКруглая мыйка ў інтэр'еры кухні\nСярод функцыянальных асаблівасцяў асобнай увагі заслугоўвае выдатная гігіенічнасць вырабы. Круглявыя формы не дазваляюць забруджванням запасіцца ў кутах, бо іх няма. Такую ракавіну прасцей мыць. Асаблівы догляд не патрабуецца.\nДля выбару глыбіні чары ўжываюць тыя ж патрабаванні, што і для звыклых квадратных або прастакутных. Аптымальная вышыня бакавых сценак - ад 16 сантыметраў. Чым глыбей чаша, тым менш вільгаці патрапіць на працоўную паверхню стальніцы.\nРадыус скругленымі бакавой сценкі да дна гуляе важную ролю і адбіваецца на функцыянальнасці вырабы. Чым бліжэй кут да прамога, тым складаней даглядаць за ракавінай. Затое гэты варыянт выглядае вельмі стыльна.\nКруглая ракавіна не абмяжоўваецца адной чарай. Іх можа быць і больш. Пры выбары ракавіны з двума ці трыма чарамі трэба памятаць пра тое, што даглядаць за ёй будзе складаней. Загадзя трэба падумаць аб змяшальніку - звычайны кран не падыдзе. Лепш набыць змяшальнік з высоўным выліваючы. Такая мадэль абсталявана адмысловым шлангам, здольным падоўжыць кран ад паўметра і больш.\nТакая ракавіна надасць кухні індывідуальны характар\nкруглыя мыйкі для кухні могуць быць з каменя, граніту, нержавеючай сталі або керамікі. Якую ракавіну выбраць, залежыць не толькі ад тэхнічных характарыстык, але і дызайну кухні. У чым адрозненне матэрыялаў для вырабу мые пакажа параўнальная характарыстыка.\nштучны камень. Сярод пераваг гэтага матэрыялу - ўстойлівасць да ізаляцыі. Калі дробныя трэшчынкі ці драпіны ўсё-такі з'явіліся ў працэсе выкарыстання, ракавіну шліфуюць. Нескладаная працэдура і кухонная мыйка са штучнага каменя набывае свой першапачатковы выгляд.\nПры выбары каменнага вырабы варта звярнуць увагу на мыйкі polygran. Гэты камень на 80% складаецца з крошкі і 20% з палімерных злучных. Па трываласці камень не саступае натуральнаму, а абыходзіцца танней.\nКухонная мыйка polygran асабліва ўстойлівая да вільгаці. Гэта тлумачыцца адсутнасцю часу на паверхні вырабы. Такая асаблівасць павышае практычнасць і палягчае сыход. Пралітая вадкасць на пакіне слядоў на полигране. Штучны камень ніколькі не абмяжоўвае дызайнерскія увасаблення. Яму можна надаць практычна любы адценне і малюнак.\nграніт. Гранітныя вырабы валодаюць падвышанай трываласцю, не баяцца удараў і перападаў тэмператур. Гэтыя мыйкі для кухні вельмі цяжкія і патрабуюць асаблівых умоў для мантажу. Граніт - гэта натуральны камень, адпаведна, не вельмі ўстойлівы да ўздзеяння вільгаці. Для паляпшэння гэтага паказчыка, выраб трэба апрацоўваць адмысловым воданепрымальным складам як мінімум раз у год.\nГранітны мыйны сектар напаўняе памяшканне водгукам шыку\nНержавеючая сталь. Круглая мыйка для кухні з нержавеючай сталі - адзін з бюджэтных і вельмі распаўсюджаных варыянтаў. відавочныя плюсы:\nУніверсальнасць: круглыя мыйкі з нержавейкі ўпішуцца ў любы дызайн. вядома, яны не стануць белымі ці ярка-аранжавымі, але шэры колер і глянцавая паверхня не строга абавязковыя. Калі вашаму інтэр'еру больш падыдзе карычневы адценне і сціплая матавасць, нержавейка падбудуецца пад вашыя патрабаванні.\nдаўгавечнасць: круглая мыйка для кухні з нержавейкі не баіцца перападаў тэмператур. Сталь не ржавее, ня пакрываецца плямамі і ня цьмянее з часам.\nпросты сыход: нержавеючая сталь адрозніваецца гігіенічнасцю і не патрабуе спецыяльнай бытавой хіміі. Пасля выкарыстання выраб лепш праціраць сухой анучай, інакш застануцца плямы ад вады.\nбюджетность: круглая мыйка нержавейка для кухні - выдатны варыянт. У параўнанні з іншымі матэрыяламі яна таннейшая, а дызайнерскія ўвасаблення не саступаюць па колькасці іншым варыянтам.\nКруглая мыйка нержавейка - гэта не толькі суцэльныя плюсы.\nРакавіна з сталі не заглушае гук якая льецца вады. Падчас выкарыстання яна выдае шмат шуму. Для памяншэння шумнасці лепш выбіраць таўстасценныя вырабы.\nкераміка. Гэты матэрыял ператворыць звычайную мыйку ў твор мастацтва, падкрэсліць вытанчанасць круглай ракавіны. Керамічныя мыйкі багатыя разнастайнасцю колераў і адценняў. Як бы ні былі прыгожыя круглыя кухонныя мыйкі з керамікі трываласць, ўстойлівасць да агрэсіўнай асяроддзі і гігіенічнасць яны набываюць дзякуючы спецыяльным пакрыццям. Менавіта эмаль мае ролю ў функцыянальнасці вырабы. Галоўны мінус такой ракавіны - яе далікатнасць.\nЎразны круглая ракавіна для кухні усталёўваецца проста. неабходны інструмент: аловак або мел, крыжападобная адвёртка ці шуруповерт, электролобзик, саморезы для мацавання ракавіны, герметык на сіліконавай аснове для абароны швоў, рулетка, нож і будаўнічы куток.\nКруглая ракавіна на стальніцу мантуецца ў некалькі этапаў:\nПеравярнуць чару і абвесці алоўкам або мелам.\nВымераць адлегласць да нітаў і зрабіць адпаведную разметку.\nАкрэсліць ўнутраны круг з улікам адлегласці да нітаў.\nНаклеіць ліпкую стужку ў спецыяльную выманне пад верхнім краем (загнутай абзой вырабы).\nВырабіць герметык на свабоднае прастору.\nУставіць чашу ў адтуліну.\nАдтуліну для мыйкі павінна быць менш яе вонкавага краю! Арыенцір - балты для мацавання. Падчас ўстаноўкі мыйка фіксуецца адмысловым крапяжом. Галоўнае - вельмі шчыльна прыцягнуць ракавіну да стальніцы.\nДа усталяванай мыйцы трэба падвесці вадаправод і каналізацыю. Для сцёку можна выкарыстоўваць гафрыраваныя поліпрапіленавыя трубы. Для падвядзення вады больш падыдзе металлопластіковые варыянт.\nЎстаноўка не зойме шмат часу, калі рабіць усё правільна\nІнтэр'ер кухні з круглай мыйкай хочацца зрабіць асабліва утульным і камфортным. Адзін з варыянтаў дызайна - ракавіна каля акна.\nПлюсы такога размяшчэння:\nПры працы на кухні даўжэй выкарыстоўваецца дзённае святло, прыемны і карысны вачам.\nЗа кошт пераносу каналізацыйных і вадаправодных труб пад падваконнік эканоміцца працоўную прастору кухні.\nАднастайны праца гаспадыні па мыццю посуду ператворыцца ў своеасаблівы рэлакс.\nМінусы такой перапланіроўкі кухоннага прасторы заключаюцца хутчэй у складанасцях рэалізацыі праекта. Акрамя работ па пераносе мыйкі пад акно прыйдзецца выдаткаваць шмат часу на ўзгадненне пераносу каналізацыі, вадаправода і ацяплення на новае месца.\nКухня з акном і круглай мыйкай ля яго - прывабная ідэя для афармлення інтэр'еру. Але ў шматпавярховых забудовах цяжкавыканальным. Затое ў прыватных уладаннях абмежаванняў для дэкарыравання кухоннага прасторы практычна няма.\nДля малагабарытных памяшканняў выдатнае рашэнне - ўстаноўка круглай мыйкі ў куце. Не прыйдзецца пераносіць вадаправод і каналізацыю, бо стандартная планіроўка кухні мяркуе менавіта такое размяшчэнне ракавіны.\nЭрганамічнаму круглая мыйка зручная для мыцця посуду, таму што паўтарае яе форму. Галоўнае - правільна падабраць памеры вырабы.\nВарта зрабіць адлегласць ад сцяны да мыйкі ледзь больш і гатовая паверхню для сушкі або захоўвання пастаянна выкарыстоўванай бытавой хіміі. Яна не замінае і заўсёды пад рукой.


Музеі Беларусі са статусам «нацыянальны» кожны год у «Ноч музеяў» здзіўляюць сваіх наведвальнікаў самымі неверагоднымі праграмамі. Карэспандэнт «Культуры» даведаўся, што ж новенькага чакае гасцей Полацка, Міра і Нясвіжа пад час сёлетняга свята.\nУсе музеі Полацка прысвецяць «Ноч музеяў» 30-годдзю канцэртнай залы Сафійскага сабора. Установы, адпаведна сваёй спецыфіцы, зладзяць канцэрт, дзе прымуць удзел выканаўцы і класічнай музыкі, і сучаснай.\n— Для нас вельмі важна, каб наведвальнікі былі не проста гледачамі, але і ўдзельнікамі мерапрыемства, каб у кожнай імпрэзе знайшлі нешта цікавае для сябе, — кажа намеснік дырэктара па навуковай рабоце Нацыянальнага Полацкага гісторыка-культурнага музея-запаведніка Таццяна Явіч. — Напрыклад, Прыродна-экалагічны музей правядзе музычную віктарыну для дзяцей «Крылатыя спевакі», дзе дзеткі павінны будуць назваць птушак, чые галасы яны пачуюць. На плошчы перад Краязнаўчым музеем адкрыецца самая сапраўдная «Танцпляцоўка 80-х» з жывой музыкай у стылі дыска, якую выканае полацкі вакальна-інструментальны ансамбль «Мелас». Для аматараў фальклору ў Музеі традыцыйнага ручнога ткацтва адбудзецца вечарына «Зайграй, зайграй, дудар!» А напрыканцы святочнага вечара кожны жадаючы зможа атрымаць асалоду ад канцэрта камернай музыкі ў сценах Сафійскага сабора…\nДа ўсяго музеі прапануюць наведвальнікам выстаўкі класічных і народных музычных інструментаў, экспазіцыю, прысвечаную 30-годдзю канцэртнай залы Сафійскага сабора, і яшчэ шмат прыемных сюрпрызаў ад музейшчыкаў Полацка.\nГосці «Замкавага комплексу «Мір» літаральна за адзін дзень змогуць здзейсніць падарожжа з XVI у XXI стагоддзе. Распачнецца свята «Мірскім кірмашом» на прызамкавай плошчы, які яшчэ ў часы ВКЛ лічыўся адным з самых вядомых на тэрыторыі краіны. На адноўленым кірмашы абавязкова будуць прысутнічаць атрыбуты сапраўднага сярэднявечнага свята: рамесніцкія вырабы, традыцыйныя стравы, тэатральныя прадстаўленні, спевы, танцы, гульні, варажба…\nВа ўнутраным дворыку Мірскага замка будзе зладжаны своеасаблівы баль XVII стагоддзя пад музыку фольк-поп-мадэрн-гурта PAWA. А Тэатр сярэднявечнага танца і касцюма «Яварына» навучыць асноўным па модных у той час танцаў і нават ператворыць гасцей з дапамогай касцюмаў і грыму ў сапраўдных паноў ды паненак.\nТакія афішы заклікаюць на падзею палачан\nАкрамя таго, наведвальнікі змогуць атрымаць асалоду і ад батлеечных спектакляў, і ад канцэрта праекта «Маладыя галасы», удзельнікі якога выступяць з праграмай «Музыка кахання і мар». Па словах метадыста музея Паўла Стаяноўскага, сапраўднай перлінай «Ночы музеяў» стане нямая чорна-белая стужка ў жывым музычным суправаджэнні, прэзентаваная ў Слановай зале Мірскага замка. Такі кінапаказ звязаны з тым, што апошнія ўладары палаца — род Святаполк-Мірскіх — заўсёды сачылі за тэхнічнымі навінкамі і модай таго часу, і кіно, зразумела, не магло застацца па-за іх увагай.\n— Напрыканцы свята гасцей чакае сюрпрыз, — працягвае Павел Стаяноўскі. — Гэта эксклюзіўная начная экскурсія пад назвай «Святло ў ночы», якая пройдзе акурат апоўначы. Удзельнікі экскурсіі не толькі здолеюць убачыць скарбы Мірскага замка зусім у іншым ракурсе, але і, магчыма, сустрэнуць яго знакамітыя прывіды…\nНясвіжскі палацавы ансамбль парадуе гасцей спецыяльнай праграмай «Тайны Нясвіжскага замка». Супрацоўнікі ўстановы сфарміруюць экскурсійныя групы, якія пройдуць па святочным маршруце, дзе можна будзе ўбачыць самыя знакамітыя і таямнічыя куткі запаведніка. Той, хто вырашыць «падарожнічаць» самастойна, атрымае спецыяльную праграмку, што дазволіць лёгка арыентавацца па комплексе.\nУ пакоях палаца ў рэжыме нон-стоп пройдуць самыя разнастайныя прадстаўленні. Так, у Гетманскай зале наведвальнікаў чакае паказ фільма ад «Белвідэацэнтра» «Легенды Нясвіжскага замка». Таксама плануецца пастаноўка Тэатра ценяў «Барбара Радзівіл» і яскравае выступленне знакамітых «Харошак».\n— Спецыяльна ў рамках свята адкрыецца новы экскурсійны маршрут «Фартыфікацыі Заходняга бастыёна Нясвіжскага замка ў XVI стагоддзі», — адзначае спецыяліст па сувязях з грамадскасцю Нацыянальнага гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Нясвіж» Настасся Паддубская. — Нашы госці ўпершыню змогуць прайсці па старажытным падземным ходзе! Завершыць жа «Ноч музеяў» фаер-шоў непасрэдна ва ўнутраным двары замка…


Аўтары звароту на платформе «Зручны горад» просяць дадаць у прадмет беларускай мовы гадзіны па вывучэнні беларускага лацінскага алфавіту – «неад'емнай часткі беларускай мовы».\n2019.10.16 22:32\tВІДЭА\nТурцыя не збіраецца спыняцца, нягледзячы на магчымыя амерыканскія санкцыі. Анкара працягвае наступ на пазіцыі курдаў у Паўночнай Сірыі. Месца амерыканцаў у рэгіёне займаюць расейскія войскі.…\n2019.10.16 22:30\tВІДЭА\nЗварот Дзяржаўтаінспекцыі да святароў быў апошнім шанцам знізіць аварыйнасць на адным са скрыжаванняў аўтадарогі «Салігорск-Радкава», заявілі супрацоўнікі ДАІ.\n2019.10.16 22:20\tВІДЭА\nРасейскі завод «Омск Карбон» пад Магілёвам ужо некалькі гадоў з пераменным поспехам змагаецца з мясцовымі жыхарамі. Абодва бакі падавалі скаргі ў пракуратуру, збіралі подпісы і…\n2019.10.16 22:19\tВІДЭА\nСёлета пройдзе амністыя для ўсіх няпоўнагадовых, асуджаных паводле наркатычнага артыкулу. Яна закране 83 асобы, паведаміла Міністэрства ўнутраных справаў.\n2019.10.16 21:20\tВІДЭА\nНіхто не застрахаваны. Што рабіць, каб не пацярпець ад міліцыі?\nМіліцэйскі гвалт і турэмнае зняволенне могуць закрануць кожнага ў Беларусі. Актывісты анархісцкага руху ўпэўненыя, што толькі грамадская актыўнасць і неабыякавасць зменяць гэта.\nАмністыю прыменяць да 83 чалавек, якія адбываюць пакаранне паводле артыкулу 328 Крымінальнага кодэксу, заявіў начальнік Галоўнай управы па наркакантролі і супрацьдзеяньні гандлю людзьмі Міністэрства ўнутраных…\n2019.10.16 19:53\tВІДЭА\n«Юнацтва» згуляе ў плэй-оф Лігі чэмпіёнаў\nКаманда Аляксандра Макрыцкага саступіла па булітах фінскаму «Лахці Пэліканз», аднак перамога «Лазаны» над «Тршынэцам» у іншай гульні групы D дазволіла менчукам заняць прахадное другое месца.\n2019.10.16 19:05\tВІДЭА\nУ вёсках каля Менску жыццё робіцца невыносным\nНашая праграма не аднойчы распавядала пра тое, як жыхары некалькіх населеных пунктаў Менскага раёну цярпяць ад смуроду глеістых сажалак, куды збіраюцца каналізацыйныя сцёкі сталіцы.\nГрупа мастакоў-манументалістаў з Менску амаль скончыла аздабляць брамную вежу замку. Цяпер яе ўпрыгожваюць 12 партрэтаў, сярод якіх кароль Стэфан Баторый. Рэшта, як ні дзіўна, выявілася…\nПрэзідэнт Літвы прадставіў парламенту папраўкі да законаў, накіраваных на перадухіленне набыцця электраэнергіі ў краінах з небяспечнымі ядравымі электрастанцыямі.\nУпраўленне «Рассельгаснагляду» ў Бранскай і Смаленскай вобласцях забараніла ўвоз дзвюх партыяў беларускіх свежых салатаў агульнай вагой больш за 2 тоны. Як паведамілі ва ўпраўленні, машыны…\nНа афіцыйнай старонцы брытанскага гурта «Uriah Heep» у «Facebook’у» з’явілася абвестка пра найбліжэйшыя канцэрты ў Менску і Кіеве – праўда, сталіцы незалежных дзяржаваў былі названыя…\nУ грамадскім транспарце Воршы можа зноў з’явіцца беларуская мова. Пра гэта паведаміў у адказ на зварот грамадскага актывіста Ігара Случака намеснік старшыні Аршанскага райвыканкаму Сяргей…\nЛідар папулярнага ў Беларусі ды Украіне рок-гурту «Akute» Стас Мытнік распавядае, як нарадзіўся ў расейскамоўнай сям’і ды сам перайшоў на беларускую.\nНа лыжаролернай трасе сталічнага праспекту Пераможцаў 26 кастрычніка збяруцца аматары электрасамакатаў, монаколаў, электраровараў і гіраскутараў, каб афіцыйна закрыць сезон электратранспарту.\nБеларускія праваахоўныя органы не ўжывалі захады працэсуальнага прымусу да грамадзянкі Расеі Ганны Багачовай.\n2019.10.16 11:27\tМеркаванні\nСяргей Філімонаў: Скандалаў на «Лістападзе-2019» пакуль не чакаецца\nЗвычайна фэсты хваляцца колькасцю сусветных кінапрэмʼераў, а таксама велічынёй кінарынку. Арганізатары 26-га Менскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад» Анжаліка Крашэўская і Ігар Сукманаў распавялі пра прэм’еры, якія…\nУсё, што трэба ведаць пра гісторыю з затрыманнем і вызваленнем Ганны Багачовай у Менску.\nКіраўнік КНДР Кім Чэн Ын конна падняўся на вяршыню гары Пэкту на мяжы Паўночнай Карэі ды Кітаю. Яго суправаджалі чальцы ЦК Працоўнай партыі Карэі.\nСавет міністраў Беларусі зацвердзіў Палажэнне аб парадку наведвання грамадзянамі бязвізавай тэрыторыі «Берасце – Горадня», а таксама тэрыторый раёнаў Берасцейскай і Гарадзенскай вобласцяў, якія не належаць…\nБрытанскі прэм'ер Борыс Джонсан прынцыпова дамовіўся з Еўразвязам пра ўмовы пагаднення аб выхадзе з ЕЗ. Паводле Bloomberg і The Guardian, яму давялося пагадзіцца на зʼяўленне…\nУ Беларусі 15 кастрычніка быў пабіты тэмпературны рэкорд дня за ўвесь перыяд назіранняў. Паводле Белгідрамету, у Берасці было 24,4 градуса, што на 1 градус вышэй…\nКіраўнік Беларусі падпісаў указ, якім змяніў межы Менску і Смалявіцкага раёну. Дакумент апублікаваны на Нацыянальным прававым партале і ўступае ў моц з 1 студзеня 2020…\nБеларуская авіякампанія «Белавія» анансавала распродаж квіткоў паводле адмысловых тарыфаў. Ён пройдзе сёння, 16 кастрычніка, з 9:30 да 23:59.\n2019.10.15 23:27\tВІДЭА\nНавошта мыць рукі і як правільна гэта рабіць? Пра падставы гігіены штогод 15 кастрычніка нагадвае Генеральная Асамблея ААН у гэтак званы Дзень чыстых рук. Яго…\n2019.10.15 23:24\tВІДЭА\nУ Аўстраліі праходзіць найбуйнейшая ў свеце гонка самаробных электракараў\nБольш за 40 камандаў з усяго свету сабралася на гонкі World Solar Challenge – самы прэстыжны заезд на электракарах з сонечнымі батарэямі, які цягнецца праз…


Калькулятар плошча дываноў - у чым розніца паміж плошчай дываноў, плошчы забудовы і Super Built… | 2019\nКалькулятар плошча дываноў - у чым розніца паміж плошчай дываноў, плошчы забудовы і Super Built…\nКалькулятар плошча дываноў - у чым розніца паміж плошчай дываноў, плошчай забудовы і супербудаванай плошчай?\nКупля ідэальнага дома для сябе - адна вялікая задача, вы павінны праверыць шэраг рэчаў, якія вам патрэбны і якія жадаюць у вашым доме. І адна з самых важных рэчаў, якую вы павінны праверыць, гэта дываноў, забудаваная зона і супер забудаваная зона. Ну так, большасць з нас не ведаюць усёй інфармацыі пра яго. Такім чынам, у гэтым артыкуле мы дамо вам поўнае кіраўніцтва па вобласці дываноў, забудаванай плошчы і супер забудаванай плошчы і розніцы паміж гэтымі трыма. Акрамя таго, мы дадамо асноўнае кіраўніцтва для калькулятара плошча дываноў і калькулятара плошчы. Вось, паглядзіце!\nПлошча дывана - гэта дакладны ўчастак, які лёгка можна пакрыць дываном у доме і ўяўляе сабой плошчу дома без уліку таўшчыні ўнутраных сцен. Калі б вам прыйшлося выкласці дыван ад сцяны да сцяны ва ўсім доме, пакрыты плошчай стане фактычным дываном. Гэта фактычная тэрыторыя, якую вы атрымаеце выкарыстоўваць у сваім доме.\nЗараз мы раскажам вам пра зоны дываноў і пра тое, што важна памятаць пры куплі дома. Калі вы купляеце нерухомасць, існуе вялікая блытаніна ў тым, як разлічваецца плошча дываноў і чым ён адрозніваецца ад плошчы забудовы і плошчы супер забудовы і г.д.\nКалькулятар плошчы дываноў дапаможа вам даведацца фактычную плошчу планіроўкі маёмасці, якую вы збіраецеся набыць. Разлічаная колькасць дасць вам уяўленне аб рэальнай прасторы, якая не будзе выкарыстоўвацца. Такім чынам, ён вымяраецца як сцяна да сценкі, а значыць, таўшчыня сценкі не ўлічваецца ў зоне дывана. Такім чынам, пераканайцеся, што праверце дыван перад купляй дома, паколькі дыван звычайна складае 70% ад агульнай забудаванай плошчы.\nШто ахоплівае вобласць дываноў:\nНумары - спальні, кабінет, сталовая, гардэроб і іншыя нумары\nГаўбцы ў адзінку нерухомасці\nЛесвіца ў блоку нерухомасці\nТое, што дыван не пакрывае:\nЗнешнія і ўнутраныя сцены\nКамунальныя каналы і ўнутраная частка\nЯк разлічыць плошчу дываноў? (Калькулятар плошчы дываноў)\nВось парада для калькулятара плошчы дываноў:\nСума ўсёй плошчы (спальня + гасціная + балконы + туалеты) - таўшчыня ўнутраных сцен = дыван\nПлошча дывана звычайна складае каля 70% ад забудаванай плошчы. Напрыклад, давайце выкажам здагадку, што плошча забудовы складае 1000 кв. Футаў, то плошча вашага дывана павінна складаць каля 700 кв футаў, паколькі дыван складае 70% ад агульнай забудаванай плошчы. Вам трэба будзе фізічна вымераць вымярэнне ўласцівасці ад сцяны да сцяны, каб атрымаць дакладнае вымярэнне.\nШто такое забудаваная плошча?\nПлошча забудовы - гэта плошча, якая цалкам ахоплена ўнутранымі і знешнімі сценамі, а таксама ўключае паветраправоды і ўнутраную частку. Ён таксама вядомы як агульная пакрытая плошча кватэры і ўяўляе сабой суму дывановай плошчы, плошчы, пакрытай таўшчынёй сцен і ўключае тэрасу, балкон і іншыя жылыя зоны.\nТое, што забудавана, ахоплівае:\nКамунальныя каналы і ўнутраная частка (каналізацыя / вадаправод, унутраная частка дзвярэй і аконных каналаў пераменнага току і шахты і г.д.)\nІснуе таксама тэрмін, пра які большасць з нас не ведаюць, гэта плошча / плошча\nУ асноўным пакрытая тэрыторыя не ўключае балкон і любую канструкцыю пад назвай кансольная. Гэта не мае ніякага наземнага апоры ці ніжняй кватэры. Гэта, аднак, пакрыта ў забудаванай вобласці. Такім чынам, пакрытая зона / плошчу плінтуса - гэта плошча пад Дахам.\nЯк мы можам разлічыць плошчу забудовы?\nПлошча дываноў + Плошча сцен + Плошча камунальнай і ўнутранай часткі = забудаваная зона\nЯк правіла, плошча забудовы на 10% больш, чым плошча дываноў.\nПрыклад - калі плошча дывана складае 1000 кв. Футаў, то забудаваная плошча будзе каля 1100 квадратных футаў.\nШто такое Super Built Up?\nЗабудаваная плошча ўласнасці і сума агульных плошчаў, прапарцыянальных прыладзе, называецца супер забудаванай плошчай.\nСупер забудаваныя зоны могуць ўключаць ліфт, басейны, сад, вестыбюль, ліфты і г.д. Але паркоўка не ўлічваецца, і яна аплачваецца асобна.\nЗараз усё, што пакрыта супер забудаванай плошчай:\nАгульныя плошчы - Домікі клубаў, Паветраныя каналы, Трубаправоды / шахты, Ліфт, Лесвіцы, Вестыбюль, Плавальны басейн, Гімназія (прапарцыйна жыллю)\nШто не ахоплівае:\nПаркі, пад'езды, сад, гульнявы цэнтр\nЯк мы разлічылі Супер забудаваную плошчу?\nСупер забудаваная зона = забудаваная плошча + прапарцыйная агульная плошча\nСпачатку трэба ведаць аб агульнай агульнай плошчы. Напрыклад, калі агульная плошча 10 кватэр складае 2500 кв. Футаў, то плошча, прапарцыйная адной жыллёвай адзінцы, будзе агульнай агульнай плошчай, падзеленай на колькасць кватэры = 250 кв.м на кватэру.\nКалі вы не ведаеце вымярэння агульнай плошчы, то вось просты спосаб яе разлічыць:\nВы можаце праверыць каэфіцыент загрузкі ад забудоўшчыка і разлічыць супер забудаваную плошчу, дадаўшы каэфіцыент загрузкі ў вобласць дывана. Каэфіцыент загрузкі можа вар'іравацца ад 15 да 50% у залежнасці ад месца ўласнасці і можа вар'іравацца ад будаўніка да будаўніка.\nСупер забудаваная зона = Плошча дывана (1 + каэфіцыент загрузкі)\nДля плошчы дываноў = 1000 квадратных футаў\nСупер забудаваная плошча = 1000 квадратных футаў (1 + 0,35)\n= 1350 кв. Футаў\nРозніца паміж плошчай дываноў, забудаванай плошчай і супер забудаванай плошчай\nГэта дакладная вобласць у сценах, дзе можна раскласці дыван. Гэта азначае, што плошча разлічваецца ад унутранай сцяны да адлегласці сцяны ўнутры дома. І гэта не што іншае, як чыстая карысная плошча ўнутры дома.\nПлошча дываноў + Плошча каналаў і сцен + 1/2 плошчы тэрасы\nСупер забудаваная плошча:\nПлошча забудовы + зона, занятая выгодамі, такімі як ліфты, ліфт, веранда, басейны, сад, клубная хата, лесвіца, вестыбюль, прыступкі ліфтаў (прапарцыйна жылой частцы).\nТакім чынам, выснова заключаецца ў тым, што кожны раз, калі вы збіраецеся купіць нерухомасць, захоўвайце дывановую плошчу, забудаваную плошчу, супер забудаваную плошчу і калькулятар плошча дываноў, каб зрабіць добрую куплю. Аплаціце плошчу, якую вы збіраецеся выкарыстоўваць у адпаведнасці з вымярэннямі кватэры ці камерцыйнай нерухомасці, якую вы будзеце купляць.\nРыцарскія даспехі 11 стагоддзяцеплавы паток супраць хуткасці цяплаяк памерла жонка Пантыя Пілата?Тата Янкі супраць Вісіна і Яндэля?сярэдні стрэл супраць далёкага стрэлуВікс бясплатна - платныУорэн Г супраць Снупа Дога?Кен Джэнінгс супраць Джэймса Холджауэра\nРозніца паміж графічным дызайнерам і дызайнерамРозніца паміж мной і табой складаецца ў ... нічогаЦі будзе XRP калі-небудзь узлятаць? Разуменне розніцы паміж XRP і RippleРозніца паміж рознымі нейроннымі сеткаміТэндэнцыя напаўпразрыстасці: 9 гадзін, якія дапамагаюць вызначыць розніцу паміж празрыстымі і ...Розніца паміж разумнымі тэхнікамі і разумным домамБяспека бізнесу: Розніца паміж бяспекай і бяспекайРозніца паміж Unix і Linux