Гатэль La Mer Hotel 5*, Турцыя, Кемер - агляд, апісанне і водгукі турыстаў\nВыбар многіх турыстаў пры планаванні штогадовага адпачынку падае на лучезарную Турцыю і яе ўтульны курортны горад Кемер. Сукупнасць камфартабельнага пражывання, сэрвісу высокага ўзроўню і спрыяльных кліматычных умоў штогод прыцягваюць у гэтыя краю новых падарожнікаў. Пяцізоркавы гатэль "Ла Мер" (Кемер, Турцыя), апісанне якога будзе прадстаўлена вашай увазе ў артыкуле, удала ўвабраў у сябе вышэйпаказаныя характарыстыкі. Ён адкрыты для прыёму гасцей круглы год.\nГатэль "Ла Мер" (La Mer Hotel, 5 зорак) быў уведзены ў эксплуатацыю і адкрыты для сустрэчы гасцей у 1997 годзе. Галоўны і адзіны беласнежны корпус прадстаўлены пяціпавярховым будынкам, абсталяваным трыма ліфтамі. Ён размясціўся сярод шматлікіх зялёных ліставых дрэў, нібы ў лесе. Агульная плошча складае больш за 30 000 квадратных метраў. Яна дагледжаная, добраўпарадкаваная і падтрымліваецца ў пастаяннай чысціні. Духмянымі кветнікамі, пахам зеляніны, шматлікімі зонамі для адпачынку і гамак поўная тэрыторыя гасцініцы. Апошняя рэнавацыя праведзена ў 2011 годзе.\nАдлегласць ад гатэля La Mer Hotel 5* (Турцыя, Кемер) да бліжэйшага міжнароднага аэрапорта складае 46 км, што камфортна для якія прыбываюць, так як няма патрэбы ў працяглых пераездах на аўтобусе.\nЗасяленне з хатнімі гадаванцамі строга забаронена, як і курэнне ў нумарах. Для гэтага прызначаныя спецыяльна адведзеныя месцы. Маюцца нумара для людзей з абмежаванымі магчымасцямі. Гатэль La Mer Hotel 5* (Turkey, Kemer) прызначаны як для моладзевага, так і сямейнага адпачынку. Персанал валодае рускай, турэцкім, ангельскай, нямецкай мовамі.\nАдпачынак у Турцыі. Гатэль Adonis Hotel Kemer\nКурорты Міжземнамор'я многочислены і шматстайныя. Кожны па-свойму ўнікальны і прывабны для турыстаў. Дадзеная артыкул прысвечана адпачынку ў Кемере і апісанню аднаго з гатэляў дадзенага курорта - Adonis Hotel Kemer 3*. Першая асаблівасць, пра якую хо...\nЯкі аквапарк у Піцеры самы лепшы?\nАсабліва востра прадчуванне летняга адпачынку і чаканне паездкі да цёплым морах перажываюцца жыхарамі паўночных шырот. Традыцыйную паездку ў Турцыю даводзіцца чакаць некалькі месяцаў. Але з некаторых часоў для жыхароў Паўночнай сталіцы доўгі чаканне ...\n"Вегас" на Каширке. Кінатэатр ў "лас-Вегасе" на Каширке. ГЦ "Вегас"\nМасква – гэта горад вялікіх магчымасцяў, асабліва ў сферы бізнесу. Менавіта таму людзі з вялікімі планамі так рвуцца туды, і іх агульнымі намаганнямі ствараецца зусім новая сталіца. Цяпер Масква расце шалёнымі тэмпамі і ўсё больш змяняецца, а ж...\nДля тых, хто прыбыў аўтамабілем, прадастаўляецца бясплатнае парковачнае месца. Дзіцячыя ложкі ўсталёўваюцца па патрабаванні.\nАгляд La Mer 5* (Турцыя, Кемер) мы працягнем апісаннем нумарнога фонду. Ён прадстаўлены больш чым 300 апартаментамі, якія падпадзяляюцца на наступныя катэгорыі:\nАсноўнымі адрозненнямі нумароў з'яўляюцца габарыты і адкрываны выгляд з акна, якім можа быць мора, бязмежныя лесу або басейн. Цікавы дызайн, выкананы ў класічнай накіраванасці ўласцівы ўсіх пакоях. Яркае падкрэсліванне такіх элементаў, як шторы, пакрывала і падлогавае пакрыццё надаюць каляровай насычанасці памяшканні. Мэбля з цёмнага дрэва выдатна гармануе з выкананым рамонтам. Падлогавае пакрыццё ў частцы нумароў прадстаўлена ламінатам, у іншых – дывановае пакрыццё. Французскія вокны, бра і таршэры дораць пакоі святло, візуальна павялічваючы яе прастору.\nКожны нумар гатэля La Mer 5* (Гейнюк, Турцыя), водгукі, апісанне якога размешчаны ў артыкуле, мае выхад на балкон, дзе можна атрымліваць асалоду ад выдатнымі карцінамі прыроды, прымаць паветраныя ванны і ўзбагачаць свой арганізм свежым паветрам.\nМаксімальную колькасць месцаў для пражывання ў адным нумары – 3. Ўборка і замена ручнікоў ажыццяўляецца штодня добрасумленнымі пакаёўкамі ў ранішні час. Змена пасцельнай бялізны – тройчы ў тыдзень.\nГатэль La Mer 5* (Турцыя, Кемер) цэны прапануе дэмакратычныя - ад 5 000 да 11 000 рублёў за апартаменты. Прычым якасць якія прадстаўляюцца паслуг тут на высокім узроўні.\nЯкасны мэблевы набор у нумарах гатэля La Mer Hotel 5* (Турцыя, Кемер) уключае ў сябе ложкі, крэслы, пісьмовы стол, прыложкавыя тумбачкі і шафа. Наяўнасць індывідуальнай сістэмы кандыцыянавання дазваляе кожнаму госцю падтрымліваць патрабаваны мікраклімат. Магчымасць прагляду каханай тэлеперадачы даступная з дапамогай тэлевізара з расейскамоўнымі каналамі. Тэлефон дазваляе падтрымліваць імгненную сувязь са стойкай рэгістрацыі - спецыялісты вокамгненна вырашаюць пытанні, якія ўзнікаюць. Вялікае люстэрка дапамагае даглядаць за сабой, сачыць за знешнім выглядам.\nМіні-бар папаўняецца разава пры заездзе пітной і мінеральнай вадой, півам і безалкагольнымі напоямі мясцовай вытворчасці. Штодня абнаўляецца двума бутэлькамі вады.\nБесклапотны адпачынак дасягаецца дзякуючы наяўнасці сейфа, карыстанне якім ўключана ў кошт пражывання. Захаванасць важных дакументаў, дробнай тэхнікі і грашовых сродкаў – гарантаваная.\nСанвузел аздоблены керамічнай пліткай, абсталяваны ваннай, ракавінай і фенам. Змяшчае ўсе неабходныя сродкі асабістай гігіены і касметычныя прыналежнасці.\nMajesty Club La Mer 5* (Турцыя, Гейнюк) водгукі аб арганізацыі харчавання вельмі рэдка атрымлівае негатыўныя. Практычна ўсе яны ўдзячныя. Згодна з дзеючай канцэпцыі гатэля «усё ўключана», для падарожнікаў прапануецца пяціразовае харчаванне па сістэме шведскага стала. Дадзены тып арганізацыі прыёму ежы зручны дзякуючы самастойнага выбару найменняў прадуктаў і патрабаванага аб'ёму порцый. Пакаштаваць кулінарныя шэдэўры кухараў прапануецца ў сценах галоўнага рэстарана і на адкрытай тэрасе. Свежае паветра спрыяе паляпшэнню апетыту і працэсу стрававання.\nЗгодна з водгуках пастаяльцаў гатэля La Mer Hotel 5* (Турцыя, Кемер), багацце прапанаваных страў здзіўляе сваёй маштабнасцю. Пажыўныя, свежыя, узбагачаныя вітамінамі прадукты, паляпшаюць самаадчуванне і павышаюць імунітэт арганізма. Тут кожны знойдзе тое, што прыйдзецца яму падушы.\nДва дадатковых рэстарана функцыянуюць па сістэме заказнога меню A la Carte і патрабуюць папярэдняй рэзервацыі століка. Наведванне устаноў у плавальных касцюмах або парео – недапушчальныя.\nНаяўнасць 4 бараў у басейна, на пляжы, у лобі і на дыскатэцы, забяспечваюць магчымасць здаволення смагі практычна паўсюдна. Лёгкія перакусы кандытарскімі вырабамі, выпечкай і марозівам прапануюцца ў спецыяльна адведзеныя гадзіны. Напоі ў вітамін-бары, прадстаўленыя лячэбнымі травянымі чаямі і настойкамі, станоўча ўплываюць на аднаўленне бадзёрасці і актыўнасці чалавека.\nУ рэстаранах маюцца дзіцячыя стульчыкі для кармлення, дыетычнае і дзіцячае меню.\nГасцініца La Mer размясцілася на першай берагавой лініі на адлегласці 150 метраў ад Міжземнага мора. Прасторны пляж, прадстаўлены пясчана-галечным пакрыццём, мае спадзісты ўваход у ваду, што забяспечвае бяспеку купання малых. Чысціня мясцовых вод спрыяе плаванні з маскай. Пачатае знаёмства з падводным светам варта працягнуць апусканнем пад ваду на большай глыбіні, дзе убачаныя цікавыя падводныя насельнікі і унікальная флора, назаўсёды застануцца ў памяці дайвера.\nАтрымаць прыгожы загар дзякуючы прамяням турэцкага сонца імкнецца кожны падарожнік. Зрабіць гэта з камфортам магчыма дзякуючы пляжу, абсталяванаму шматлікімі шэзлонгамі з мяккім пакрыццём ў выглядзе матрацаў. Для тых, хто аддае перавагу ценявы размяшчэнне, можна размясціцца пад парасонамі або навесамі. Ручнікі прадастаўляюцца бясплатна.\nЗбудаваны пірс усеяны ляжакамі. Ён дазваляе адчуць сябе на выспе, з усіх бакоў акружаным воднай пучиной. Ныраць з яго строга забаронена, а скарыстацца адмысловымі спускамі ў выглядзе лесвіцы даступна кожнаму. Да яго рэгулярна прычальваюць маторныя лодкі і катэры, якія прапануюць здзейсніць выхад у адкрытае мора. Шлях да прычала ў выглядзе драўлянай сцежкі ідзе ад самога гатэля.\nДля тых, хто аддае перавагу актыўны адпачынак у выглядзе плавання, прысутнічаюць тры басейна. Гэты працэс спрыяльна ўплывае на стан здароўя, задзейнічае ўсе групы цягліц, развівае апорна-рухальны апарат малых, аднаўляе працу сардэчна-сасудзістай сістэмы. Рэгулярнае плаванне спрыяе зніжэнню вагі і аднаўлення паставы, развівае правільную каардынацыю рухаў і дазваляе расслабіцца, атрымліваючы асалоду ад непаўторнымі маляўнічымі краявідамі.\nГалоўны басейн мае плошчу 870 квадратных метраў, час яго працы з 7 раніцы да 19:00. Ён абсталяваны двума рознакаляровымі спускамі з адкрытымі жолабамі, адзін з якіх крученый. Размясціліся яны паблізу берагавой зоны. Прызначаныя для катання як дарослых, так і дзетак. Пастаяльцы адзначаюць, што незабыўныя эмоцыі, драйвовое настрой, яркія ўражанні гарантаваныя кожнаму.\nякі размясціўся па суседстве дзіцячы басейн плошчай 60 квадратных метраў забяспечвае знаходжанне дзяцей паблізу ад іх бацькоў. Неугомонное дзіця мае магчымасць быць пад наглядам дарослых кожную хвіліну свайго плавання.\nКрыты басейн у летні час – менш запатрабаваны, ён мае сістэму падагрэву для камфортнага купання ў зімовыя месяцы. Яго плошча 65 м2, гадзіны працы з 9 раніцы і да 7 вечара.\nДля таго каб разнастаіць працэс купання, прадастаўлены ў вольным доступе неабходны інвентар для гульні ў воднае пола.\nЗаняткі для малых\nLa Mer Hotel 5* (Турцыя, Кемер) водгукі станоўчага плана атрымлівае за арганізацыю дзіцячага вольнага часу. Кожнаму аднаму з бацькоў важна, каб яго дзіця было накормлено і даволі. Апошняе дасягаецца шляхам старанна прадуманай арганізацыі. Акрамя адкрытай плавальнай зоны, дзеткам прапануецца наведаць гульнявую пляцоўку, якая абсталявана горкамі для розных узростаў, каруселямі рознай мадыфікацыі і заблытанымі лабірынтамі. Невялікі домік, выкананы з пластыка дазволіць арганізаваць шэраг гульняў па ролях. Тут дзеці пазнаюць грамадства, вучацца мець зносіны, а галоўнае, гуляючы на свежым паветры, загартоўваюць арганізм і павышаюць імунітэт.\nУ выпадку непагадзі міні-клуб і ўстанова для тынэйджараў ператвораць у вольны час дзяцей у займальнае падарожжа ў свет цацак. Кваліфікаваны выхавальнік, назіраючы за парадкам і бяспекай дзяцей, арганізуе цікавыя гульні, якія развіваюць заняткі, спартыўныя спаборніцтвы і спаборніцтвы на праява логікі, кемлівасці. Спазнаючы новыя гарызонты, развіваючы свае ўменні, маленькія госці знаходзяцца, на думку пастаяльцаў, у захопленым размяшчэнні духу і выдатным настроі.\nПаслуга няні дазваляе бацькам адцягнуцца і прыняць сонечныя ванны без неабходнасці кантролю за дзіцем, у час якога будзе занята забаўкамі пад наглядам няні.\nКаманда аніматараў, акрамя правядзення шоў, весяліць дзяцей іншымі спосабамі: размалёўвае асобы малых бяспечнымі фарбамі, якія падлягаюць смыву вадой.\nВечар, як правіла, заканчваецца дыскатэкай, дзе малодшае пакаленне развівае свае танцавальныя навыкі і пластычнасць.\nДля тых, хто насыціўся сценамі гасцінічнага комплексу, прыемныя забавы чакаюць на пляжнай зоне. Абсталяванае валейбольнае полезбірае каманды актывістаў, якія жадаюць паспаборнічаць у гэтай спартыўнай гульні. Прыемнае зносіны, новыя знаёмствы, жаданне атрымаць перамогу аб'ядноўвае гульцоў у адзіны калектыў.\nДайвінг – займальнае падарожжа ў свет воднай стыхіі, якое дазваляе пазнаёміцца з раней невядомымі насельнікамі падводнага свету. Гэтую паслугу падаюць падчас катерных прагулак прадпрымальныя мясцовыя жыхары. Катання маюць на ўвазе правядзенне папярэдняга інструктажу.\nАкрамя гэтага, можна пацешыць сябе катаннем на банане, водным матацыкле, лыжах, каноэ. Адным з экстрэмальных спосабаў палепшыць вольны час з'яўляецца парасейлинг. Палёт з дапамогай парашута, ідучы за які ідзе наперадзе транспартам, які выступае ў ролі цягача, прыходзіцца па душы самым адважным і адважным пастаяльцам. Для стварэння відовішчнага эфекту выкарыстоўваецца парашут яркіх фарбаў.\nАднак людзі, якія ўмеюць цвёрда стаяць на нагах, аддаюць перавагу віндсерфінг - катанне на дошцы з выкананнем пацешных трукаў, выкарыстоўваючы сілу ветру.\nТрэнажорная зала, які размясціўся ў асноўным корпусе, абсталяваны шматлікім інвентаром, сярод якога бегавыя дарожкі, велатрэнажоры, орбитреки і шэраг іншых прыстасаванняў, якія дазваляюць падтрымліваць цела ў форме, а жадаючым скінуць пару лішніх кілаграмаў – з лёгкасцю гэта рэалізаваць.\nАэробіка на сушы і ў вадзе, дзякуючы лёгкім, рытмічным і пластычным практыкаванням ад трэнераў, дорыць пазітыў і добры настрой.\nЗабавы для дарослых\nВодгукі аб гатэлі La Mer Grand Goynuk Hotel ўтрымліваюць інфармацыю аб тым, што для дарослых тут заўсёды ёсць занятак па душы. На неабсяжнай тэрыторыі гатэльнага комплексу размясцілася футбольнае і баскетбольнае поле для тых, хто аддае перавагу рухомы прагулянка. Тэнісны корт свабодны для наведвання, аднак, інвентар здаецца ў арэнду, а за асвятленне і дзейнасць трэнера прыйдзецца заплаціць.\nНастольныя гульні, тэніс, дартс разнастаяць знаходжанне і дазволяць удзельнікам спаборніцтваў пазмагацца за першынство і перамогу. Гульня ў більярд – патрабуе дадатковай аплаты.\nКожны вечар у амфітэатры прафесійная каманда аніматараў, якая складаецца з таленавітых акцёраў, спевакоў, махляроў і танцораў, прайгравае цудоўныя шоў, арганізоўвае пацешныя віктарыны і конкурсы з удзелам пастаяльцаў, дорачы ўсім прысутным добры настрой, захопленыя эмоцыі і непадробную радасць.\nMajesty Club La Mer (Турцыя, Кемер) водгукі турыстаў (у некаторай ступені захопленыя) атрымлівае за неверагодна прыгожую жывую музыку. Спакой, супакаенне і отстраненность ад наяўных праблем, забяспечвае гэта цудоўнае дзеянне.\nВечар, як правіла, завяршаецца дыскатэкай, уваход на якую свабодны. Яна праводзіцца пад адкрытым небам, дазваляе патраціць тыя, што засталіся сілы і адправіцца ў гэтак ўпадабаныя пакоі для здаровага і паўнавартаснага сну.\nНаведванне сауны, парнай і турэцкай лазні – ўключана ў кошт пражывання. Аздаравіць свой арганізм, прайсці шэраг працэдур, накіраваных на яго аднаўленне, амаладжэнне і вывядзенне шкоднасных элементаў магчымыя дзякуючы наведвання спа-цэнтра. Расслабляльны масаж, выкананы акуратнымі рухамі прафесійных масажыстаў, акунуць наведвальніка ў стан рэлаксу і асалоды. Салон прыгажосці рады візіту кліента любога ўзросту. Сучасную стрыжку, дызайнерскі манікюр і шэраг іншых паслуг гатова аказаць гэтую ўстанову.\nНаяўнасць канферэнц-залы BALL ROOM, ёмістасць якога складае 220 чалавек, дазваляе праводзіць дзелавыя сустрэчы, прэзентацыі і іншыя масавыя мерапрыемствы. Ён абсталяваны сучаснай тэхнікай і займае плошчу 190 квадратных метраў.\nІнтэрнэт бясплатны толькі ў лобі, а на астатняй тэрыторыі патрабуе дадатковай аплаты. Прысутнічае пункт абмену валют, прадуктовы минимаркет, ювелірная крама і сувенірныя крамы. Арэнда аўтамабіля, пральня і хімчыстка аплачваюцца па факце. Прымаюцца карты міжнародных банкаўскіх сістэм.\nСкарыстаўшыся паслугамі прафесійных фатографаў, адпачывальнікі папоўняць сямейны фотаальбом цудоўнымі кадрамі, дзе будзе захаваная кожная значная эмоцыя.\nЯк відаць, водгукі аб гатэлі La Mer Hotel 5* (Кемер) пераважна станоўчыя. Ён рэкамендаваны турыстамі як выдатны варыянт размяшчэння падчас знаходжання ў гэтым цудоўным горадзе.\nПляжы Крыта – месца, дзе варта пабываць\nЦікавы з гістарычнай і культурнай пункту гледжання, дзіўны з пункту гледжання адпачынку і турызму – гэта грэцкі востраў Крыт, чароўны і непаўторны, сапраўдная калыска сучаснай еўрапейскай цывілізацыі. Крыт...\nДзе знаходзіцца Казанціп або як патрапіць на Марс\nВы хочаце знайсці Казанціп? А што яго шукаць. Дастаткова ўвесці ў радок пошукавай сістэмы слова «казанціп» і поўная інфармацыя разам з падрабязнай картай - да вашым распараджэнні. Магчыма, так яно і будзе ў любым іншым...\nЯк даехаць да Жукоўскага з Масквы\nГорад Жукоўскі размешчаны ў двух з паловай дзясятках кіламетрах на паўднёвы-усход ад Масквы. Гэта значны прамысловы і навуковы цэнтр і адзін з найбуйнейшых населеных пунктаў Падмаскоўнага рэгіёна. Аснову прамысловасці горада склад...


Дагледжаная версія была праверана 25 лістапада 2019. 2 змены чакаюць праверкі.\nПерыяд прэзідэнцтва К. Каунды (1964—1991)Правіць\nПерыяд прэзідэнцтва Ф. Чылуба (1991—2002)Правіць\nПерыяд прэзідэнцтва Л. Мванаваса (2002—2008)Правіць\nПерыяд прэзідэнцтва Р. Банда (2008—2011)Правіць\nПерыяд праўлення прадстаўнікоў Патрыятычнага фронта (2011—)Правіць\nАпошнія змены 10 сакавіка 2021 а 23:38


Уільям Генры Гарысан — Вікіпедыя\nУільям Генры Гарысан (Ха́рысан; англ.: William Henry Harrison, 9 лютага 1773, акруга Чарльз Сіці, штат Віргінія — 4 красавіка 1841) — амерыканскі ваеначальнік, палітык і дзевяты прэзідэнт Злучаных Штатаў (з 4 сакавіка па 4 красавіку 1841 г.). Гарысан знаходзіўся на пасадзе самы непрацяглы час з усіх прэзідэнтаў ЗША: захварэў падчас інаўгурацыйнай прамовы, памёр роўна праз месяц пасля прыняцця прысягі.\nангл.: William Henry Harrison\nnon-voting member of the US House of Representatives[d]\n8 кастрычніка 1816 — 3 сакавіка 1819\nThomas R. Ross[d]\nUnited States Ambassador to Colombia[d]\n24 мая 1828 — 26 верасня 1829\nThomas Patrick Moore[d]\n10 студзеня 1801 — 28 снежня 1812\nEthan Allen Brown[d]\n4 сакавіка 1827 — 20 мая 1828\n9-ы абраны прэзідэнт ЗША[d]\nснежань 1840 — 4 сакавіка 1841\n9 лютага 1773(1773-02-09)[…]\n4 красавіка 1841(1841-04-04)[…] (68 гадоў)\nпалітык, дыпламат, рабаўладальнік, афіцэр, дзяржаўны дзеяч\nмедаль Гувера[d] (1945)\nУільям Генры Гарысан на Вікісховішчы\nГарысан быў апошнім прэзідэнтам, які нарадзіўся да Вайны за незалежнасць і быў ў вялікабрытанскім падданстве.\nБацька Гарысана быў віргінскім плантатарам, актыўна ўдзельнічаў у амерыканскай палітыцы, у прыватнасці, падпісаў Дэкларацыю незалежнасці ў 1776 годзе, а ў 1781—1784 гадах быў губернатарам свайго штата.\nСам Уільям Генры з 1791 служыў у арміі, ваяваў на мяжы з індзейцамі і быў ад’ютантам у генерала Уэйна. Удзельнічаў у вайне за Агаё ў 1795 годзе. У 1798 годзе выйшаў у адстаўку і заняўся палітыкай. Быў першым губернатарам Індыяны (тады яшчэ не штата, а тэрыторыі, 1800—1813). На гэтай пасадзе займаўся пашырэннем паселішчаў англа-амерыканцаў і пакупкай зямель у індзейцаў, гэта выклікала пратэст апошніх і антыамерыканскі вайсковы выступ на чале з правадыром Тэкумсе.\nГарысан праславіўся як нацыянальны герой ў 1811 годзе, разграміўшы індзейцаў ў бітве пры Тыпекану, за што быў сам празваны «Тыпекану» або «Стары Тыпекану». У 1812 годзе ён камандаваў усімі сіламі дзяржавы супраць канфедэрацыі Тэкумсе (якога падтрымлівалі англічане падчас англа-амерыканскай вайны 1812—1814 гадоў) і разбіў яго на рэчцы Тэмзе на тэрыторыі Канады; Тэкумсе загінуў у гэтай бітве.\n↑ 2,0 2,1 William Henry Harrison // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 William Henry Harrison // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ http://web.archive.org/web/20210510010059/https://www.whitehousehistory.org/bios/william-henry-harrison Праверана 6 жніўня 2021.\n↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 6,8 6,9 Lundy D. R. The Peerage\nМарцін Ван Бюрэн Прэзідэнт ЗША\n4 сакавіка—4 красавіка 1841 Пераемнік:\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Уільям_Генры_Гарысан&oldid=4022399"\nАпошнія змены 18 студзеня 2022 а 23:11\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:11, 18 студзеня 2022.


Пад Мінскам з выкінутых яек вылупіўся вывадак куранят | Новы Час\nПра гэта вядзецца ў сюжэце тэлеканала АНТ, піша vkurier.by.\nВысветлілася, што яйкі ў полі выкінулі супрацоўнікі размешчанай непадалёк 1-й Мінскай птушкафабрыкі. Прадпрыемства вырашыла замест ўтылізацыі яек угнаіць імі глебу на палях. Аднак з-за пякучага сонца з яек пачалі вылупляцца птушаняты.\nЯк адзначае АНТ, пасля інкубацыйнага перыяду куранятаў, якія вылупіліся з яек, адпраўляюць на вытворчасць, астатнія ж лічацца бракам, іх неабходна знішчыць — запоўнены яйкамі кантэйнер павінен быў адправіцца на завод па ўтылізацыі адходаў, але гэтага не адбылося. Падкрэсліваецца, што выкарыстанне адходаў у якасці угнаенняў прадугледжана тэхналагічнымі нарматыўнымі актамі.\nСупрацоўнік птушкафабрыкі, які прыбыў на поле, прызнаў, што тэхналагічны рэгламент быў парушаны, і паабяцаў разабрацца ў тым, што адбылося.\nСтаўленне да гэтай сітуацыі можа быць розным. Прафесійным, калі яйкі прызнаюць бракаванымі і па зразумелых прычынах знішчаюць. Халатным, калі чамусьці гэта адбываецца гарачым жніўнем недалёка ад дарогі. І чалавечым, калі экскаватарам не даюць наехаць на птушанят. Праз гадзіну яек на поле ўжо не было. Абяцалі, што сітуацыя не паўторыцца.\nДарэчы, аналагічны выпадак адбыўся ў чэрвені ў Грузіі. З яек, выкінутых на звалку мясцовай птушкафабрыкай, вылупіліся сотні куранят. Мэр Марнеулі Цімур Абаза адзначыў, што кураняты здолелі дабрацца са сметніка да цэнтра горада. Многія жыхары вырашылі ўзяць птушак сабе.


Піт Паўлаў піша альбом пра беларускага Джэймса Бонда | Experty.by – белорусская музыка\nУ акустычным варыянце слухачам быў прадстаўлены цэлы пласт шматбаковай дзейнасці музыкі: ад "За туманам" ("Крыві") да новых тэмаў з будучага альбома N.R.M.. Прагучалі перакладзеныя Пітам на беларускую мову класічныя тэмы гурта Metallica "Nothing Else Matters" ("Сродак і мэта") і Red Hot Chilly Peppers "Californication" ("Беларусізацыя").\n– N.R.M., Garadzkija, Pete Paff, супольныя творчыя праекты, "Жывы гук online" – вось няпоўны спіс праектаў, у якіх вы удзельнічаеце і якія вы арганізоўваеце. Што з іх для вас найбліжэй?\n– Зараз ролі размеркаваліся наступным чынам. На мяне пераклалася даволі вялікая адказнасць за N.R.M. (заўседы N.R.M. быў галоўным ва ўсім гэтым спісе). Pete Paff адсунуты зусім на перыферыю маёй свядомасці. Вельмі ў добрай форме падтрымліваюцца Garadzkija. Шмат граюць. Больш чым N.R.M., як гэта не дзіўна. Таксама я займаюся прадзюсарскай дзейнасцю – фестываль "Жывы гук online" і ўсё з ім звязанае: фільм, кліпы і гэтак далей. Вось гэтыя тры рэчы займаюць амаль усю ўвагу. Пры гэтым, калі запрашаюць, я ўдзельнічаю яшчэ ў дадатковых праектах.\n– Чым вы займаецеся зараз?\n– Ужо больш за год запісваю альбом, прысвечаны творчасці Сяргея Пясецкага, трэкі з якога я сёння выконваў і пра якога пакуль што амаль ніхто нічога не ведае. Вельмі цікавая асоба. Яго часамі пазіцыянуюць, як беларускага Джэймса Бонда, але ў адрозненне ад ангельскага літаратурнага персанажа Сяргей Пясецкі сапраўды існаваў. Кантрабандыст, выведчык, гераічны чалавек, бандзюган у некаторыя моманты, які потым усё гэта ў сабе пераплавіў і стаў высокакультурным чалавекам.\nСпадзяюся, што першым каменьчыкам будзе мой альбом, а ўжо другім будзе фільм, да якога напісана гэтая музыка. Калі з’явіцца цікавы мастацкі фільм, прыгодніцкі, авантурны, з нармальным бюджэтам (не галівудскім, а хаця б еўрапейскім), я ўпэўнены, што людзі зацікавяцца лёсам Пясецкага.\nЛічу, што такі фільм трэба здымаць на базе "Беларусьфільма" з выкарыстаннем беларускіх аператараў, беларускіх акцёраў, беларускіх краявідаў, але каб рабілі гэта людзі, у якіх ёсць досвед паспяховых фільмаў. Хутчэй за ўсё, гэта магла бы быць польская, а лепей ангельская каманда.\n– Вы неаднойчы казалі ў інтэрв’ю, што выдаваць зараз паўнавартасны альбом не мае сэнсу. Лепш пісаць сінгл, рабіць на яго кліп і рухацца далей…\n– Я сапраўды так лічу, але з N.R.M. мы маем унікальную сітуацыю, калі патрэбен новы альбом і ён будзе напісаны. З Пясецкім таксама будзе альбом. Гэта будзе саўндтрэк да фільма аб лёсе і творчасці Сяргея Пясецкага. З усім астатнім я планую працаваць сінгламі.\n– Сёння прагучала некалькі новых рэчаў гурта N.R.M.. Ці чакае полацкіх аматараў творчасці "Незалежнай Рэспублікі Мроя" паўнавартасны выступ гурта?\n– Я выканаў сёння тры песні з новага альбома. Палачане першымі пачулі іх у такім выглядзе (гук N.R.M. цалкам электрычны і акустычных версій гэтых песень не існуе). Спадзяюся, што атрымаецца прывезці сюды электрычную версію, але калі гэта будзе… Як вы памятаеце з гісторыі N.R.M., гурт грае ў Полацку не проста рэдка, а звышрэдка. У Віцебскай вобласці мы хутчэй даязджам да Віцебску, у Наваполацку можам сыграць нечакана. Каб N.R.M. з’явіўся ў Полацку, патрэбны збег шэрагу абставінаў.\n– У адной з новых песень прагучалі словы "хрусь і папалам", якія сустракаліся і раней у творчасці N.R.M.…\n– Гэтыя словы належаць пяру Міхаіла Булгакава – аднаго з маіх любімых аўтараў. Дзякуючы яму нарадзілася мізансцэнка "Але лёс склаўся так, што хрусь і папалам", якая прагучала ў альбоме "Тры чарапахі". Менавіта гэтую фразу выдумаў я, а выконваюць мізансценку Лявон Вольскі і Алезiс Дземiдовiч такім мяккім голасам, як размаўляюць па-беларуску эмігранты. Гэта класная фраза, і ў мяне з’явілася думка выкарастаць яе ў песні. Так і атрымалася "Лес склаўся так, што хрусь – і папалам".\n– Сёння мы пачулі кампазіцыі "Сродак і мэта" і "Беларусізацыя". Якія творы іншых сусветнавядомых гуртоў вы пераклалі ці мяркуеце перакласці?\n– Я вельмі грунтоўна ўдзельнічаў у трыб’юце гурту Depeche Mode – "Personal Depeche", і там перакладаў дзве песні: "I Feel You" ("Адчуваю") і "Freelove" ("Толькі каханне"). Спрабую яшчэ штосьці перакладаць, але хутчэй у мяне атрымоўваецца перапрацоўка ў беларускамоўныя тэксты для творчасці N.R.M. ці "Гарадзкіх". Я ніколі не ставіў мэты зрабіць шмат кавераў. Была ідэя зрабіць альбом, які складаўся б з пяці беларускіх песень і пяці перакладных, каб яны гучалі ўстык. Зрабіць кавер, напрыклад, на "Песняроў" – на Сцінга, на Metallica – на N.R.M, на Red Hot Chili Peppers – на "Краму". Такая праца ўжо зроблена (дарэчы, нават на народных беларускіх інструментах). Адзінае, што гэта не аформлена ў альбом. І пакуль я не ведаю, ці будзе ўрэшце гэта зроблена.\n– Вашы уражанні ад полацкай публікі?\n– Класная публіка, цёплы прыем. Ведаюць творчасць. Прычым ведаюць літаральна настолькі, насколькі і мусяць ведаць: добра N.R.M., значна горай "Крыві", Garadzkija і зусім слаба – Pete Paff. Уласную маю творчасць ведаюць толькі знаўцы, тыя, хто сапраўды цікавіцца. І гэта такое веданне, як і трэба. Яно лёгка дазваляе сабраць вялікую залю, але не дазваляе расслабіцца і нічога не рабіць.\nТэкст і фота: Міцяй, Ximik.info


Турнір па валейболе імя Аляксандра Шылава ў Новаяльнянскай сярэдняй школе — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n15 лютага споўнілася 32 гады з дня вываду савецкіх войскаў з Афганістана. На жаль, не ўсе матулі дачакаліся сваіх сыноў. Сярод тых, хто загінуў, і наш зямляк, ураджэнец пасёлка Наваельня, Аляксандр Шылаў.\nАляксандр Сяргеевіч Шылаў — малодшы сяржант, камандзір мотастралковага аддзялення, загінуў у няроўным баі ў афганскай правінцыі Герат. За мужнасць і адвагу ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (пасмяротна).\nУ г.п. Наваельня шануюць памяць пра свайго мужнага земляка, яго імя з гонарам носіць піянерская дружына Новаяльнянская сярэдняй школы.\nУ рамках дэкады «Афганістан у лёсах нашых землякоў» 19 лютага ў спартыўнай зале Новаяльнянскай сярэдняй школы прайшоў турнір па валейболе памяці воіна-інтэрнацыяналіста Аляксандра Шылава, у якім прынялі ўдзел 5 пасялковых каманд: каманда ААТ “Новаяльнянскі КХП”, Рэспубліканскай туберкулезнай бальніцы, Новаяльнянскай сярэдняй школы, Новаяльнянскага ўчастка РУП ЖКГ і каманда пасёлка Наваельня.\nЗ прывітальным словам перад удзельнікамі турніру выступіла дырэктар школы Марыя Лашкоўская.\nГанаровае права ўзняць Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь было прадастаўлена прадстаўніку каманды ААТ “Новаяльнянскі КХП”, пераможцы мінулага турніру.\nХвілінай маўчання спартсмены ўшанавалі памяць воіна-земляка.\nСпаборніцтвы прайшлі ў дружалюбнай атмасферы і дазволілі ўсім ігракам праявіць свае лепшыя якасці.\nПа выніках турніру каманда ААТ “Новаяльнянскі КХП” у чарговы раз заняла I месца, на II месцы — каманда валейбалістаў Новаяльнянскай сярэдняй школы, на III – каманда пасёлка Наваельня.\nПераможцы ўзнагароджаны каштоўнымі падарункамі ад спонсараў, якімі выступілі раённы камітэт ГА “БРСМ” і Дзятлаўскі раённы фізкультурна-спартыўны клуб.\nПрадукты, якія дапамагаюць ад галаўнога болю


Рашотка агароджвалі ўчастак: асаблівасці ўстаноўкі сваімі - Блог пра рамонт\nУ сучаснай заходняй цывілізацыі практычна адсутнічаюць платы ў прыватных домаўладаннях сярэдняга класа. Гэта тлумачыцца малымі памерамі участкаў з прычыны дарагоўлі зямлі. Для нашых рэалій рашотка, агароджвалі ўчастак, з'яўляецца не проста данінай модзе, але і неабходнасцю.\nАсноўная задача такой канструкцыі - прадухіленне пранікнення старонніх асоб на прылеглую да дома тэрыторыю.\nМеталічная рашотка для плота на профільных слупах\nВырабіць мантаж агароджы магчыма і без прыцягнення рабочых і спецыялістаў. Вялікім падмогай пачаткоўцу майстру стануць пакрокавыя фота з апісаннем працэсу і відэа ў гэтым артыкуле. Прагляд малюнкаў дазволіць атрымаць дакладнае ўяўленне пра сэнс і паслядоўнасці аперацый.\nПры практычным выкананні прац гэта дапаможа хутчэй асвоіць нескладаныя аперацыі.\nПрылады і матэрыялы для ўстаноўкі агароджы\nМеталічная рашотка з'яўляецца адносна недарагі, даўгавечнай і надзейнай канструкцыяй. Самых дэмакратычных варыянтам з'яўляецца драцяная сетка тыпу «рабіца». Нядрэнна сябе зарэкамендавалі зварныя рашоткі з сталёвага дубца невялікага перасеку з палімерным пакрыццём.\nТакая загараджальная рашотка мае прэзентабельны знешні выгляд, які захоўваецца на працягу працяглага часу.\nДля мантажу гатовых секцый сваімі рукамі спатрэбяцца інструменты і матэрыялы паводле спісу:\nРыдлёўкі штыкавая і саўковыя для правядзення земляных работ і замешвання раствора;\nВёдры для вады, пяску і друзу;\nЁмістасць або сталёвы ліст для змешвання кампанентаў бетоннай сумесі;\nШнур для разметкі і мантажу секцый;\nБудаўнічы гідраўлічны ўзровень і вагу;\nЦэмент маркі 400 або 500.\nСекцыі рашэцістага плота, якія нясуць слупкі, брамкі і вароты маюць стандартныя памеры. Аднак магчыма спатрэбіцца некаторая падганянне дэталяў па месцы ўстаноўкі, для чаго спатрэбіцца электродрель і кутняя шліфавальная машынка з отрезным кругам.\nКошт гатовых металічных платоў прымальная для сярэдняга спажыўца. З улікам невялікіх выдаткаў на мантаж, такі плот хутка апраўдае ўкладанні.\nГатовыя кратаваныя секцыі агароджы\nПадрыхтоўчыя мерапрыемствы да ўстаноўцы агароджы\nНа першым этапе вырабляецца распланировка ўчастка з вызначэннем дакладнай мяжы. Па кантрольных кропках ўсталёўваюцца металічныя ці драўляныя калкі. Паміж імі нацягваюцца шнуры, якія абазначаюць лініі ўздоўж якіх будуць устаноўлены рашоткі і агароджы.\nУ паласе шырынёй каля 0,5-1 м ад іх неабходна ліквідаваць усе перашкоды, якія перашкаджаюць правядзеньню работ.\nВысокая трава, кусты, камяні і іншыя элементы выдаляюцца за межы ўчастка або ўтылізуюцца. Пры правядзенні падрыхтоўчых мерапрыемстваў неабходна ўлічваць і рэльеф прылеглай тэрыторыі.\nНевялікія перапады вышынь можна нівеліраваць падчас мантажу секцый на пэўным узроўні. Пры значных узвышэннях і западзінах агароджу мантуецца ўступамі.\nПарадак мантажу металічнай рашоткі\nЯк правіла, пры набыцці гатовага плота ў будаўнічым супермаркеце або спецыялізаванай кампаніі можна атрымаць рэкамендацыі па ўсталёўцы. Нярэдка з дакументацыяй выдаецца і падрабязная пісьмовая інструкцыя.\nПарадак мантажу плота выглядае прыблізна наступным чынам:\nЎздоўж лініі ўстаноўкі агароджы адзначаюцца месца ўстаноўкі апорных слупкоў для плота. Яны абавязкова павінны быць па кутках і прыблізна праз кожныя 2,5-3 м;\nЎстаноўка слупоў для агароджы\nРада: для таго каб вытрымаць роўныя адлегласці паміж апорамі ў межах пэўнага ўчастка, напрыклад: ад вугла да брамкі, неабходна вырабіць шэраг дзеянняў. У першую чаргу вымяраецца агульная даўжыня ўчастка і дзеліцца на максімальна дапушчальнае значэнне кроку ўстаноўкі слупоў. Затым атрыманая лічба акругляецца да цэлага ліку, якое і будзе колькасцю прамежкаў. Зараз застаецца толькі знайсці прыватнае ад дзялення даўжыні ўчастка на атрыманы вынік, і мы атрымаем адлегласць паміж суседнімі слупкамі.\nПры дапамозе штыкавы рыдлёўкі або спецыяльнага свідра выкопваецца яма глыбінёй не менш 0,5-0,7 м і дыяметрам каля 0,25-0,3 м для ўстаноўкі апорных труб;\nУ крайнія шурфы усталёўваем слупкі і вырабляем іх ўзаемнае выраўноўванне па вышыні. Вертыкальнасць карэктуецца пры дапамозе ўзроўню ў двух плоскасцях, альбо можна выкарыстоўваць для гэтай мэты будаўнічы адвес;\nЯмы заліваюцца загадзя прыгатаваным бетонным растворам з друзам або бітай каменем. Суадносіны кампанентаў пяску, цэменту і друзу 4 да 1 і да 3, вада дадаецца да адукацыі завісі неабходнай гушчыні;\nКратаваныя агароджы мантуюцца па заканчэнні 3-5 дзён неабходных для поўнага застывання раствора. У камплекце пастаўкі маецца адмысловы крапеж з усімі неабходнымі балтамі, гайкамі, шайбамі і кранштэйнамі.\nСпосабы мацавання падоўжных трымальнікаў для плота\nАсаблівасці ўстаноўкі брамак і брамы\nМеталічнае рашэцістае агароджу мае праходы, якія зачыняюцца адмысловымі канструкцыямі. Вытворцы прапануюць гатовыя рашэнні ў выглядзе брамак і брамы з навесамі.\nПры правядзенні іх мантажу ў першую чаргу неабходна дамагчыся строга вертыкальнага становішча стоек, на якія яны ўсталёўваюцца. Гэта дазволіць пазбегнуць самаадвольнага іх адчынення і захлопывания.\nБрамка ў рашэцістай плоце\nКанструкцыі з кратамі з розных матэрыялаў атрымліваюць усё большае распаўсюджванне. Пластыкавыя сеткі для агароджы спартыўных пляцовак недарагія і практычныя, яны выконваюць не толькі дэкаратыўныя функцыі, але і здольныя ўтрымаць мячы ў межах гульнявога поля.\nПры прыватнай забудове неабходна абмежаваць доступ старонніх асоб на ўчастак. Арэнда агароджы для будпляцовак у такім выпадку найбольш прымальны варыянт.\nПлот рашэцісты металічны\nМентальнасць нашых народаў выпрацоўвалася ў складаных гістарычных умовах. Часцяком трывалы плот ратаваў не толькі маёмасць, але і жыццё гаспадару хаты.\nНават металічныя агароджы і рашоткі з іх візуальнай пранікальнасцю здольныя супакоіць домаўладальніка. Выкарыстанне гатовых секцый прамысловай вытворчасці на ўчастку апраўдана. Пры невялікіх выдатках атрымліваецца трывалы і надзейны плот.


Канвертаваць Карэйская Вона (KRW) і Туніскіх дынараў (TND) : Калькулятар абменнага курсу\nКарэйская Вона (KRW) і Туніскай Дзінары (TND) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Карэйская Вона і Туніскай Дзінары пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Карэйская Вона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Туніскай Дзінары валюты па змаўчанні. Націсніце на Туніскіх дынараў або Карэйская Вона канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКарэйскіх прэч гэта валюта, у Паўднёвая Карэя (Рэспубліка Карэя, КР, KOR). Туніскай Дзінары гэта валюта, у Туніс (Тэнэсі, TUN). Сімвал KRW можа быць запісаная W. Сімвал TND можа быць запісаная TD. Карэйскіх прэч дзеліцца на 100 chon. Туніскай Дзінары дзеліцца на 1000 millimes. Абменнага курсу карэйскіх прэч Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Туніскай Дзінары Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад MSN. KRW каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. TND каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


На Малчанава і Нікалаеўскага заведзена крымінальная справа\nhttps://spring96.org/be/news/46952 2011 2011-10-31T12:51:36+0300 2011-10-31T12:51:36+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/malchanaua.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nБылога палітвязня і яго сябра абвінавачваюць у абразе дзяржаўных сімвалаў паводле артыкула 370 Крымінальнага кодэкса РБ. Пад пераслед міліцыі маладыя людзі патрапілі пасля таго, як 26 кастрычніка ў цэнтры Барысава былі залітыя фарбай дзяржаўныя сцягі.\nУ ноч на 27-га кастрычніка ў доме Аляксандра Малчанава адбыўся ператрус, падчас якога супрацоўнікі міліцыі шукалі забароненую нацыянальную сімволіку і канфіскавалі кампутар. Аляксандр быў затрыманы. Хоць міліцыя не знайшла ніякіх фармальных доказаў, Аляксандра ўсё ж нейтралізавалі. 27 кастрычніка суд Барысаўскага раёна асудзіў яго па артыкуле 23.4 КаАП РБ, пакараўшы адміністратыўным арыштам на 10 сутак. У вечары гэтага дня з санкцыі пракурора ў яго доме быў праведзены другі ператрус. Два ператрусы 27 кастрычніка адбыліся і на кватэры ў Андрэя Нікалаеўскага.\nУ межах крымінальнай справы па арт. 370 КК РБ Аляксандра Малчанава пакуль не дапытвалі. Сёння яго адвакату патэлефанаваў следчы Барысаўскага РУУС Ігар Альшэўскі, які і паведаміў пра ўзбуджэнне крымінальнай справы за знявагу дзяржаўных сімвалаў. У міліцыі ўжо дапыталі Андрэя Нікалаеўскага. Аляксандр Малчанаў намераны размаўляць з міліцыянтамі толькі ў прысутнасці адваката.\nАбвінавачанне па артыкуле 370 Крымінальнага кодэкса РБ можа пацягнуць за сабой пакаранне ў выглядзе грамадскіх работаў, ці штрафу, ці папраўчых работаў тэрмінам да двух гадоў, ці арышту тэрмінам да трох месяцаў, ці абмежаваннем волі тэрмінам да года.


Новы Час, 21 (584) 2018 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2018-06-08\nНе паспелі мы ачомацца ад ініцыятывы нашага міністра адукацыі па скарачэнні ў школах выкладання англійскай мовы (маўляў, і так у нас «англічанаў» шмат), як нас напаткала новая рэформа. У ВНУ плануецца ліквідаваць курс «Гісторыя Беларусі». Гісторыю збіраюцца скараціць пад тым жа соусам: яе забагата. Нібыта, студэнты гісторыю і так ведаюць, бо вучылі ў школе, і нават здавалі экзамен. Замест яе плануецца ўвесці новы курс пад назвай «Гісторыя беларускай дзяржаўнасці».


Да хатынскіх званоў… - Кировская районная газета\nДа хатынскіх званоў…\nУжо не раз “раёнка” расказвала сваім чытачам аб цікавым і карысным захапленні, якое адкрылі для сябе члены раённай арганізацыі ветэранаў вайны і працы: некалькі разоў у год, адкладваючы ў бок свае штодзённыя справы, яны збіраюцца разам і адпраўляюцца на экскурсіі па славутых мясцінах Беларусі. На гэты раз на карце іх турыстычнага маршруту значыўся мемарыяльны комплекс “Хатынь”.\nНа здымку: удзельнікі экскурсіі па мемарыядбным комплексе «Хатынь».\nУ падарожжа да хатынскіх званоў ветэраны запрасілі сваіх сяброў: членаў таварыства інвалідаў, раённай арганізацыі грамадскага аб’яднання “Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа”, прадстаўнікоў грамадскасці раёна і карэспандэнта “Кіраўца”.\nАдкрыццё мемарыяльнага комплексу “Хатынь”, які, да слова, занесены ў дзяржаўны спіс гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі, адбылося ў ліпені 1969 года. Створаны ў памяць аб беларускіх вёсках, знішчаных фашысцкімі карнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, у памяць аб людзях, расстраляных і закатаваных, спаленых разам з населенымі пунктамі.\nАб трагедыі, якая разыгралася 22 сакавіка 1943 года ў в.Хатынь, ведае кожны з нас амаль з дзяцінства. Аднак, каб хаця б на хвіліну паспрабаваць уявіць сабе жах, які адбыўся тут у той трагічны дзень, на гэтым месцы трэба пабыць, паслухаць хатынскі перазвон, пастаяць пад дрэвамі, якія, магчыма, былі сведкамі тых страшных падзей.\n…Вёска, адноўленая ў камяні, сустрэла нас маўклівым смуткам, кранаючым сэрца журботным перазвонам.\nКрыху стомленыя доўгай дарогай, але ж упэўненыя ў сваіх сілах пенсіянеры прайшліся па ўсяму мемарыяльнаму комплексу. Прыпыніліся ля сімвалічнага даху гумна, дзе былі спалены жыхары Хатыні: і старыя, і малыя; зайшлі ў сімвалічныя зрубы на месцах спаленых хат; памаўчалі ля брацкай магілы знішчаных хатынцаў, над якой — Вянец Памяці са словамі наказу загінуўшых жывым:\nмы любілі жыццё і Радзіму нашу,\nі вас, дарагія.\nабярнуцца ў мужнасць і сілу,\nкаб змаглі вы зацвердзіць навечна\nкаб нідзе і ніколі ў віры пажараў\nжыццё не памірала!”.\nВострыя пачуцці, безумоўна, выклікае скульптура “Няскораны чалавек”, у аснову стварэння якой пакладзены трагічны лёс адзінага выжыўшага дарослага сведкі хатынскай трагедыі — мясцовага каваля Іосіфа Камінскага.\nІнтарэс выклікала фотадакументальная экспазіцыя, адкрытая на тэрыторыі мемарыяльнага комплексу ў 2004 годзе. Экскурсанты ўважліва вывучалі матэрыялы і дакументы экспазіцыі, якія паведамляюць аб бязвінных ахвярах Вялікай Айчыннай вайны.\nУ гады ваеннага ліхалецця беларускі народ панёс самыя разбуральныя страты. Вяртаючыся дадому, кіраўчане не маглі не ўспомніць аб трагічным лёсе вёскі Боркі нашага раёна. Калі ў Хатыні было спалена і расстраляна 149 чалавек, то ў Борках за адзін дзень, у выніку адной карнай аперацыі пазбавіліся жыцця 1800 нашых мірных суайчыннікаў… Не пашкадавалі нікога: ні дзяцей, ні жанчын, ні старых.\nПакуль будзе жыць памяць аб бязвінных ахвярах фашысцкай бязлітасці і бесчалавечнасці, будзе лунаць і надзея, што такое болей ніколі не паўтарыцца…\n← Паклон вам нізкі, хлебаробы!..\nПа просьбах грамадзян →\n06.04.2021 Газета Кiравец Комментариев нет


Знішчае Любоў!.. Нараджае Каханне!.. | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Кніжны свет » Знішчае Любоў!.. Нараджае Каханне!..\nЗнішчае Любоў!.. Нараджае Каханне!..\n«мне надакучыў свет / усё было / I nihil novi / пад зыркім і круглым / праясняецца літара в: веды / — вывучайце энцыклапедыю — / цяпер ляжаць бы на жываце / цалуючы няроўныя пазногці / тваёй ліпкай і бруднай рукі», — болей як паўстагоддзя назад — у 1958-м — так пачала свой верш «Рэкламны прыём» польская паэтка Ганна Пасвятоўска. Прыводжу гэтыя радкі з яе беларускай кнігі, дзе змешчаны творы таленавітай аўтаркі, разбуральніцы традыцый, той кнігі, якая прыйшла да чытача ў 2016 годзе. Лічы, амаль праз шэсць дзесяцігоддзяў, каб толькі адно зараз сказаць: т а к у нас яшчэ т а д ы не пісалі, такая форматворчасць не была прынятая. Дык, можа быць, мы змарнавалі час, можа быць, нашы паэты істотна спазніліся, не спакусіўшыся на рэвалюцыйныя памкненні, застойна затрымаліся?..\nАлесь Емяльянаў-Шыловіч, пранікліва ўгледзеўшыся ў паэтычную польскую даўніну сярэдзіны XX стагоддзя, адкрыў для беларускага чытача Галіну Пасвятоўску (1935 — 1967), якая, быццам яркая зорка, прамільгнула ў польскай паэзіі і з тых часін асвятляе сваім вынайдзеным Словам сумную рэчаіснасць. Большую частку жыцця Галіна Пасвятоўска правяла ў санаторыях. Прычына — хвароба сэрца. У лякарні пазнаёмілася і з мужам — Адольфам Рышардам Пасвятоўскім (таксама — хворым на сэрца). Праз два гады пасля шлюбу муж памёр. У 1958 годзе Пасвятоўска прайшла складаную аперацыю на сэрцы ў Злучаных Штатах Амерыкі. Вярнуўшыся ў Польшчу, закончыла філасофскі факультэт Ягелонскага ўніверсітэта. Памерла паэтэса ў 1967 годзе праз няўдалую аперацыю. Паспела пры жыцці выдаць тры паэтычныя кнігі: «Гімн ідалапаклонніцы» (1958), «Сённяшні дзень» (1963) і «Ода рукам» (1966). І хаця прайшло ўжо столькі часу, вершы Галіны Пасвятоўскай падаюцца надзіва сучаснымі, сугучнымі судакрананням чалавека і часу, чалавека і прасторы, сённяшнім сацыяльным і грамадскім пераабсталяванням.\nІ справа, зразумела, зусім не ў здольнасці польскай паэткі прадбачыць час з яго пераменамі. Ды і піша Галіна Пасвятоўска пра ўнутраныя змены, сардэчныя і душэўныя перажыванні.\nПаэтка шукае галоўныя складнікі жыцця. Яе выпакутаванае сэрца падказвае, што рух, развіццё жыцця магчымыя толькі праз адзіна верны шлях — дарогай да Святла. «Я толькі святло…» Ды гэтае «толькі» ўбірае ў сябе ўсё: і любоў, і каханне, і спадзевы на паразуменне з усім Светам. Вельмі асабістае, сутнаснае з’яўляецца галоўным складнікам паэзіі аўтара кнігі «Ідалапаклонніца». Галіна Пасвятоўска бачыць жыццё праз прызму ўласных жаданняў, уласных памкненняў і перажыванняў. Паэтка неўпрыкмет узводзіць асабістае ў ранг самых галоўных каштоўнасцяў. І робіць гэта на мяжы з гранічнай шчырасцю. Надзея, вера, любоў, каханне становяцца катэгорыямі эстэтычнага падмурку, цэментуюць мастацкую сутнасць кнігі, ды і, пэўна, увогуле паэзіі аўтаркі «Ідалапаклонніцы». «*** я для цябе ласкавая» — з вершаўшчыраванняў, дзе паэтка прызнаецца ў сімвалічным асэнсаванні кахання і, пэўна ж, гаворыць не толькі пра адносіны да блізкага чалавека…\n«я для цябе ласкавая / як п’янкі водар красак / для пчолаў / я для цябе лагодная / як для стомленай птушкі / галінка зялёная / золата / кладуся на твае павекі / усмешкай / адганяю восаў куслівых — думкі / гэта ноч / мне цябе падарыла / вялікая ноч / што мае валасы раскідала па палатне / ты / ясны як месяц / азараеш маё / халоднае неба / я малюся табе...» Маленне наталяе сонечным святлом, узводзіць думкі ў ранг філасофскага асэнсавання рэчаіснасці, у якой існаваць, прысутнічаць без любві, кахання проста немагчыма. Іначай усё, што складае рух чалавека па крузе, мала што значыць.\nбудзь побач са мною\nбо толькі тады\nмне не зябка\nпрастора дыхае холадам\nкалі я ўяўляю\nякая яна невымерная\nі якая я\nтады мне патрэбна\nсонца рук тваіх\nдва промні сусвету\nШчасце адкрываць свет Галіна Пасвятоўска выяўляе праз ёй зразумелыя паэтычныя формы: ёй не патрэбныя знакі прыпынку, для яе вершаў важкасць маюць іншыя, толькі ёй зразумелыя рыфмы і рытмы. І гэта не пазбаўляе выпеставаныя аўтаркай «Ідалапаклонніцы» вершы лічыць Паэзіяй самай што ні ёсць сапраўднай.\nЧасам дрыготкае, трапяткое судакрананне з любоўю, каханнем напаўняецца трывогай і сумам, якія ў паэткі ўсё ж атрымліваюцца, вымалёўваюцца таксама светлыя і трапяткія па сваёй чысціні. Калі перагарнуў апошнія старонкі «Ідалапаклонніцы», падумалася пра некаторыя блізкія матывы вершатворчасці Галіны Пасвятоўскі з паэзіяй Віславы Шымборскай, дарэчы, таксама ўжо даўно прачытанай і адкрытай беларускімі перакладчыкамі.\nЧытаючы паэзію Галіны Павятоўскай, вылучаеш і паралелі з паэзіяй беларускіх аўтараў. Думаецца нават пра тое, ці не з яе пакалення, яе шэрагаў і наша Еўдакія Лось… Найперш такое параўнанне напрошваецца, зразумела, не ў асэнсаванні творчых манер, творчых падыходаў, а хутчэй — праз глыбіню шчырасці, непасрэднасць вершаванага радка. Зазірніце ў кнігу лірыкі Е. Лось «Сакавік», а яшчэ ў апошні зборнік «Лірыка ліпеня», успомніце яе ўпэненасцю напоўненыя радкі: «Клічуць дарогі свету, / Клічуць наперад мяне…» І такой самай верай перапоўнена слова Галіны Павятоўскі: «нам патрэбна шмат простых словаў / такіх як / хлеб / каханне / дабрыня / каб аслеплыя ў цемры / не згубілі / сваёй дарогі…»\nБясспрэчна, выбар Алеся ЕмяльянаваШыловіча як перакладчыка ўдалы. І можна смела гаварыць, што лепшыя традыцыі ўвагі беларускіх перакладчыкаў да польскай паэзіі працягваюцца. Галіна Пасвятоўска — з тых творцаў, каго варта помніць. Яе рэльефны, дынамічны верш выклікае прыцягненне і вучыць разважаць, думаць пра вечныя ісціны жыцця.


Празь Беларусь на ЧАЭС. Украіна адкрыла для турыстаў усе аб’екты станцыі\n30 сакавік 2018, 12:59\nДзяржаўнае агенцтва Ўкраіны ў справе кіраваньня зонай адчужэньня спрасьціла для турыстаў парадак наведваньня Чарнобыльскай АЭС.\nЦяпер турысты могуць пабачыць першы кантрольна-прапускны пункт «Сяміходы», які быў створаны адразу пасьля аварыі ў 1986 годзе, азнаёміцца з працай галоўнага офісу станцыі і наведаць рэжымныя аб’екты — трэці энэргаблёк ды новы саркафаг, што ўзьведзены над чацьвёртым аварыйным блёкам.\nПад час экскурсіі турыстам прапануюць пачаставацца ў мясцовай сталоўцы абедам паводле стандартаў лячэбна-прафіляктычнага харчаваньня, якое гатуецца для пэрсаналу станцыі, і абяцаюць абавязковы радыяцыйны кантроль пасьля наведваньня.\nЖадаючыя таксама змогуць наведаць канал, у якім жывуць знакамітыя чарнобыльскія сомы вялікіх памераў.\nЭкскурсійны маршрут цалкам паўтарае шлях супрацоўнікаў ЧАЭС, якія штодня езьдзяць на працу электрычкаю са Славуціча — на гэтым шляху цягнік двойчы перасякае мяжу зь Беларусьсю, заяжджаючы на беларускую тэрыторыю па мосьце праз Днепр без прыпынкаў. Тут няма памежнага кантролю, а цягнік абслугоўваюць толькі ўкраінскія чыгуначнікі.\nЭкскурсійныя туры — платныя. Замежным грамадзянам давядзецца заплаціць 500 грыўняў (прыкладна 18 даляраў у эквіваленце), украінцам — 300 грыўняў. Для арганізаваных груп наведваньне ЧАЭС каштуе каля 2700 грыўняў (прыкладна 100 даляраў у эквіваленце).\nЖадаючыя наведаць Чарнобыльскую АЭС могуць зьвярнуцца ў Дзяржаўнае агенцтва Ўкраіны па кіраваньні зонаю адчужэньня з адпаведнаю заяўкаю ў электронным выглядзе. Наведваньне рэжымных аб’ектаў дазваляецца з 18 гадоў, і можа быць забаронена ў выпадку паведамленьня праваахоўных органаў аб датычнасьці заяўніка да тэрарыстычнай дзейнасьці.\nСонечная станцыя замест АЭС: нямецкія інвэстары прыдумалі, як разьвіваць Чарнобыль\n"New York Times" піша пра турызм у Чарнобыльскай зоне\nУкраіна аднаўляе экскурсіі ў Чарнобыль\nЧарнобыльская зона. Украінскі бок


15 сакавік 2019, 17:20\nРазьвітаньне з Васілём Сёмухам, Менск, 6 лютага 2019\nБыло гэта пад канец 2011 году. Мне пашанцавала намовіць перакладчыка Васіля Сёмуху на доўгае інтэрвію, у якім ён пагадзіўся расказаць пра сваё жыцьцё.\nМы дамовіліся, што калі з гэтай размовы атрымаецца нешта харошае, то апублікуем яе асобнай кніжкай. На жаль, наша нясьпешная камунікацыя — пры пасярэдніцтве электроннай пошты — абарвалася праз паўгода на маім 20-м пытаньні. Дзядзька Васіль заявіў, што, маўляў, цяпер трэба было б расказаць горкую праўду пра тое, хто яму рабіў подласьці ў жыцьці, а ён ня мае ні сьмеласьці, ні не адчувае патрэбы гэтую праўду агучваць…\nПасьля першых адказаў Дзядзькі Васіля на мае пытаньні я зразумеў, што ў нас ня тое, што можа атрымацца нешта талковае, але, хутчэй за ўсё, атрымаецца і бэстсэлер (у беларускім маштабе, зразумела). Я непамерна шкадую, што наша супольная кніжка абарвалася ў такім месцы, калі выдаваць тое, што нам запісалася, не выпадае, бо яно — усяго ўступ, усяго падыход да таго самага цікавага, што мелася быць і не збылося…\nСёньня 40 дзён пасьля сьмерці Васіля Сёмухі. Я вырашыў працытаваць на сайце Свабоды некалькі фрагмэнтаў з нашай размовы сем гадоў таму, каб яшчэ раз нагадаць усім прыхільнікам беларускага мастацкага слова, якога Чалавека і Творцу мы страцілі.\nДзядзька Васіль пагаджаецца на размову\n«Дарагі Яне, даруйце мне запозьненасьць з адказам. Гэта ад няўпэўненасьці. Яна патрошку праходзіць, але не пакінула мяне зусім. На першы раз пасылаю спробу адказаць агульна збольшага на тры першыя пытаньні. На тры наступныя пастараюся адказаць праз пару дзён. Ня зысквайце зь мяне залішне строга за мой страх. Васіль».\nЯ стараюся суняць страх Дзядзькі Васіля\n«Шаноўны і дарагі пане Васілю! Дзякуй за вашу згоду на інтэрвію. Шанцы, што ў нас з гэтага можа атрымацца нешта талковае, цяпер узрасьлі не ў разы, а ў дзясяткі разоў.\nЯ насамрэч цешуся, што інтэрвію будзе пісьмовае. Яно, па-першае, дазволіць вам адчуць сябе цалкам камфортна — вы скажаце дакладна тое, што хочаце, не баючыся, што „папарацы“ наварочае чортведама чаго:-) Па-другое, такая форма дазволіць нам вяртацца да некаторых месцаў, калі трэба будзе нешта ўдакладніць і гладка дапоўніць сказанае раней. Ну і па-трэцяе, калі пісьмова, дык варта пеставаць кволенькую надзею, што з гэтага і нейкая ксёнжачка атрымаецца, якую потым можна і амэрыканскім ўнукам паказаць…\nМае першыя пытаньні да вас будуць даволі агульныя — мне проста трэба нешта ад вас пачуць і паглядзець, у які бок нам можна рухацца. Я замала ведаю пра ваша жыцьцё, каб на гэты момант ставіць вам канкрэтныя пытаньні. Інакш кажучы, я крыху спадзяюся на наводкі ад вас, прынамсі спачатку.\nПытаньні я буду фармуляваць знарок блытана і грувастка, укладваючы ў іх розную непатрэбшчыну і адсябяціну. Проста мне хочацца, каб вы ня толькі адказвалі на сэнс пытаньня, але і на яго тон і антураж (так сказаць, пры адсутнасьці гукавога кантакту між намі, я буду вам пасылаць нешта накшталт слоўнага шуму, каб вы ўвесь час мелі сьвядомасьць, што адказваеце Ваню Максімюку, а не газэце „Вячэрні Брэст“ :-)) Потым увесь гэты шум можна будзе без праблемаў прыбраць. (Дарэчы, ці ў вас таксама казалі на пену на кіпятку — шум?)».\nДзядзька Васіль тлумачыць пра «шум»\n«Казалі, кажуць і казацімуць, спадзяюся, толькі ШУМ — і на кіпятку, і на лужах, і на губах, і ў дайніцы, калі карову дояць — а яно і шумуе і шуміць, а на кіпячоным малацэ ўтвараецца тое, што рускія называюць „пенками“, а па-нашаму — „плеўка“. Ну то з Богам, Параска!»\nЦі ня рупіла, каб напісаць нешта сваё, а ня толькі перакладаць?\n«Вой, бацечка, рупела, яшчэ як рупела! І падказытвала, і спакушала. Нават спрабаваў сябе і ў паэзіі, і ў прозе, адзін раз нават у драматургіі. Не ведаю, ці было тое ад вялікага розуму, ці ад вялікай дурноты. Мабыць, ад апошняй, бо зь першага хапіла нейкага каліва, каб самому ўбачыць, што з-пад майго пяра выходзіла тое, што і разумны і дурны называе (salva venia!) — нармальным чалавечым гаўном (даруй, Яне, што называю гэта такім рэдкім для лексыконаў словам). Мой даўні вопыт якраз і быў патрэбны, бо дапамог зразумець, што ўсё, што я хацеў бы сказаць людзям сваім геніяльным творывам, ужо сказана другімі людзьмі, пісьменьнікамі, прычым у тысячу разоў лепш і прыгажэй, чым гэта магла б зрабіць мая пярсона. А каб людзі ўсё-такі ўведалі пра тое лепшае і прыгажэйшае, сядай, Вася, на крэсельца і перакажы сваёй мовай зноў жа „лепш і прыгажэй“. Аж тут выяўляецца, што сваёй „лепшай і прыгажэйшай“ у галаве — кот наплакаў. З гэтага моманту якраз і пачынаюцца перакладчыцкія пакуты, турзоты і мітрэнгі… Гатовы пабажыцца, што кожны перакладчык, калі ён не графаман альбо не шабашэнік (бо і такіх сярод нашага брата — пропадзь нязводная!), пацьвердзіць гэта».\nСамыя раньнія ўспаміны\n«Памятаю палякаў. Ляжаў я з бабай Рыпінай на печы. Цёмна. Прыехала польская паліцыя. Сьвяцілі ў хаце ліхтарыкамі. Cьвятло тых ліхтарыкаў я акурат і памятаю.\nПры тых саветах\nТыя саветы памятаю па дні выбараў на Беластоцкі сход. Прыехалі з Смаляніцы. Далі бабе Рыпіне два лісточкі — ружовы і блакітны. Баба Рыпіна ўкінула іх у скрынку са шчылінай пасярэдзіне. Калі ўлады зьехалі, баба сказала мне, што гэта былі — голосоване і выборы. Мне падарылі буквар — у ім памятаю партрэты Леніна, Сталіна, Варашылава і Молатава. І слова МА—МА. Пачалася навука».\nПершы лінгвістычны дыспут\nБыло мне гадоў чатыры-пяць. Вярталіся мы з мамай возам дахаты. Адвячорак. Сонца ўжо нізка. Мама падганяе каня і кажа:\n— Трэба хучэй дохаты, бо онь, зарэ цЁмно будэ.\n— Нэ так ты кажэш, мамо. Трэба казаці «тОэмно».\n— Чому-то? Мы ж кажэмо «цьма, цЁмнэнько».\n— Але ж мы кажэмо «тЭмра, тэмнО, прЫтэмкі». Онь жэ і рыэчка ў нас «ТЭмра».\n— Але мы кажэмо «цёмнІЭе і тэмнІЭе».\nНя памятаю, чым дыспут закончыўся, але мама сьмяялася. Кожны застаўся пры сваім. Да філфака было яшчэ далёка. А сёнека хай вуоны спадар Ян Максімюк рассудзіць, што там было і чаму не зусім так, як у ягоных Ляхах.\nДома толькі я і Жэня. Жэня падгаварыў мяне разам сесьці на падваконьне і зрабіць «а-а» на двор. Так і зрабілі, прыстроіліся — усё спраўна падала ўніз. З гарода ўбачыла падзею баба Рыпіна, ціхенька падкралася і крапівінай — хлясь Жэню па срацы. Абодва зваліліся ў хату. Ужо тады я зразумеў, што мы рабілі брыдкае.\nТата грае на гітары\nТата грае на гітары і сьпявае сваю любімую:\nТрансваль, Трансваль, страна моя.\nТы ўся горыш ў огні…\nНэ міэў тоскі,\nУпаў з доскі —\nРозьбіўса на кускі!\nБольш нічога з татавага рэпэртуару не памятаю.\n— Роскажу тобіэ, Васё, казку: Насраў дзіэд у в’язку, ньуос, ньуос доокола кольуос дай тыц! Васі под нуос і кажэ: «Нэсі, нэсі, эно нэ рострасі, а Вася ньуос, ньуос дай роструос, а дзіэд догоніў дай буольш наваліў!» — Гэта бабіна прысказка. Далей была «Курачка-раба» альбо пра дурнога Івана, альбо пра Гарабэйчыка на былінцы».\nПра школу і Моцарта\n«Што і чаму вывяргае на паверхню памяць з нейкіх закануркаў душы ці сэрца?\nЗіма 1944 году. Пружаны. Горад у руінах. Першая кляса школы. Хлопчык у зрэбных нагавічках у настаўніцкай з аднаклясьнікамі вакол піяніна. Пані Мар’я Іванаўна — пажылая, старой даваеннай польскай школы настаўніца дае ўрок сьпеваў:\nВернись к нам, светлый май,\nта-та, та-та, та-та-а-та-та (падаю забыты радок паводле мэлёдыі)\nСмотри, не замерзай! (ці то, здаецца, — „не забывай!“)\nБожухны вы мае! Дык гэта ж „Веснавая песенька“ Моцарта, самаго Вольфганга Амадэя! (Цяпер пазнаю па мэлёдыі!). Мар’я Іванаўна вучыць нас сьпяваць песьню Моцарта! За колькі дзесяцігодзьдзяў да эпохі папсы, Дарафеевай, Саладухі і „а...іцельнага пенія“ Ялфімава!!! Чаму памяць мая маўчала ўсе гэтыя дзесяцігодзьдзі і вось, напрыканцы жыцьця, нагадала мне пра тое, чаго забываць было нельга? Дзякую табе, памяць мая, што прабіла праз навалач халтуры мэлёдыю радасьці, надзеі, сьвятла. Дзякую табе, памяць мая, што вярнула мне вобраз і мецца-сапрана цяпер ужо незабыўнай Мар’і Іванаўны, якая вучыла галодных дзяцей сьпяваць».\nДарунак Дзеда Мароза\n«У школе перад кожным Новым годам і ёлкаю настаўніца зьбірала грошы на навагоднія дарункі.\nЦётка Ганна зь яе пэнсіяй не магла выкідаць грошы, якіх у яе было, як і не было. „Ты сірата, вось хай улада і заплаціць табе за гасьцінец“. Я ужо даўно нічога не прасіў на школьныя выдаткі. А на навагоднія дарункі пасьля ёлкі у клясе не заставаўся ужо тры гады, каб не зайздросьціць аднаклясьнікам і не заплакаць ад крыўды. Натуральна, ніякіх дарункаў ня меў, і вельмі ж дзіцяці крыўдна было, што сірата.\nА ў чацьвёртай клясе — застаўся, сам не памятаю, чаму. Але застаўся, хоць ніякіх грошай не плаціў. Сяджу, гляджу, дзеці пажурнальна, папрозьвішчна выходзяць і атрымліваюць дарункі. І раптам чую: Сёмуха Вася. Я атарапеў, вушам ня верачы. Дзед Мароз паўтарыў запрашэньне. Я ўстаў, падышоў і ціха сказаў Дзеду: „Я н. э. плаціў“. Дзед пагладзіў: „Гэта, Вася, табе дарунак“. І я ўзяў той дарунак, вярнуўся за парту і заплакаў. Сёньня ведаю, чаму, а тады, мабыць, сэрца заплакала, а ня вочы. Нешта падобнае адбылося і ў дзявятай клясе».\nПра вялікія некалі гарады Пружану і Ружану\n«А Пружана ж была вялікі-вялікі горад, ну, мо крыху меншы за Варшаву, ці нават за Брыэсьць. Век такога ня бачыў, нават руіны — велічэзныя. Не, бачыў яшчэ Рожаную, куды раней, „за немцамі“, у 42-м з мамаю езьдзілі. Дзьве цэрквы, адна зь якіх — касьцёл. І адна будыніна (цяпер — школа) — аж тры паверхі, адзін на адным! І найвялікшы на сьвеце цуд — палац Сапегі. Гэта сёньня — руіны (ідзе рэстаўрацыя!). А тады цэлы-цалюсенькі, здаровенькі. Большага дзіва і не бывае. Вось друкую гэта, а перад вачыма той палац, як жывы стаіць. Ня думаю, што пан Ян нешта падобнае ў сваёй зашмулянай Гайнаўцы на жывыя вочы бачыў, альбо нават жа і ў Варшаве. Ну, божа вялікі! няма ў Варшаве такога палаца, які я бачыў у Рожануой.\nВаршава і Кракуў —\nа немцы ў Бэрліне\nмешкаён, як сьвіне,\nа Москва засрана —\nа мы і ў болоці\nжывэмо ў доброці.\nПан Ян, пэўна, скажуць, што гэта ў мяне — праява мясцовага шавінізму. Ну і хай — я гэто на тое, коб пан Ян віэдалі, шчо окрым як і ў Гайноўцы полешукі ешчы дзіэсь е, шчо і мы нэ ў кулак сэкаемо-сморкаемоса!»\nПра Гайнаўку, Пружану і прозу Эрвіна Штрытматэра\n«Пан Ян з непрыхаванай іроніяй зьедзьліва пытаюцца ў мяне, ці ня быў „Фаўст“ маёй першай прачытанай па-нямецку кніжкай. Ай не ж, ня быў „Фаўст“, на вялікае шчасьце. Але з панам Яны мы ўсё-такі ў нечым перасекліся на нашых дарогах. А дарогі нашыя сышліся воляй добрага лёсу на „Eine Kleinstadt auf dieser Erde“ (Erwin Strittmatter). Па-першае, Гайнаўка і Пружана, кожная — eine Kleinstadt, хоць-такі Гайнаўка проці Пружаны, як усяроўна засьценак Насьсярылавічы проці Парыжа; па-другое, тое, што ў пана Яна ў дужачках — (Erwin Strittmatter) — як рыхтык жа ў самусенькі акурат адпавядае таму перасячэньню нашых дарог, бо апавяданьне гэтага самага Эрвіна, як яго там… гэтага Штрытматэра (матэры яго ў бок!) — „З кнігі асабовых рахункаў“, перакладзенае мною на беларускую мову, было самым-самым першым апублікаваным у 1959 годзе ў часопісе „Маладосьць“ маім перакладчыцкім дэбютным творывам, за ганарар з якога я сабе купіў самы-самы першы ў жыцьці гадзіньнічак на левую ручку, а пан-Янава дарога прывяла пана Яна да публікацыі на сайце Svoja.org пан-Янавыя пераклады з выдатнай прозы гэтага… як яго… Штрытматэра, за што пан Ян хваробу што атрымаў на левую ручку, хоць і чол я гэныя вяшчыцы са смакам. Ну што, пане Яне, укусілі? — каб пану добра было, ды шчэ й палепшала! Ну, то хай зьезьдзяць пан у Пульшч, у город Сувалкі, туды й назад, туды й назад! (Гэта наша пружанская мастацкая мэтафара, якая чыста вобразна і прыгожа ілюструе працэс сэксу! І нех бэндзе як бэндзяло — таксама пэрл пружанскага вырабу для ўпрыгожаньня высокага штылю пальшчызны.)».\nЯк гаварылі/гавораць у Пружане\n«Ну, от жа нездарма я параўнаў вашу Гайнаўку з Парыжам! Хоць і праходзіць па Пружаншчыне мяжа паміж палешукамі і ліцьвінамі, але ў самой Пружане таго, хто загаворыць па-ліцьвінску, гаўнякамі закідалі б, бо кожнаму ж добра вядома, што ліцьвін гаўном зацьвіў, тым часам як паляшук насраў у капшук. Хітры ён, бляха, гэты наш паляшук. У Пружане гавораць па-руску рускія, наежджыя, а тамтэйшыя гавораць «па-культурнэму, па-гарадскому», удаючы, што гавораць па-руску яшчэ лепш за самых рускіх. Цёмныя людзі называюць гэта руска-палескай трасянкай, але ж такую трасянку ніякай скаціне добры гаспадар есьці ня дасьць. У мае там гады у Пружане так гаварылі, так гавораць і зараз, нават з дамесам ужо нашым часам навамоднай пальшчызны, асобнымі фразамі, што лічыцца ў нас «заебістай музыкай», выдаючы трасянку за чыстае пахучае сена».\nМаё грувасткае 11-тае пытаньне…\n«У вашай рускай школе ў Пружане была нямецкая мова? А можа і француская з румынскай? Як гэта вы дадумаліся пайсьці на «рамана-германскае аддзяленьне філялягічнага факультэту Маскоўскага ўнівэрсытэту імя Ламаносава»? Вершыкі, нябось, па-руску пісалі… Была ў вас нейкая ўлюбёная настаўніца нямецкай мовы ў школе? Я к чэму это? Бо ў мяне ў Гайнаўцы, якую вы дарма называеце Насьсярылавічамі, былі ажно дзьве настаўніцы нямецкай мовы. Праўда, другая зьявілася толькі на адзін год, калі я быў у другой клясе ліцэя. І раптам тады ў нас зьявіліся чатыры ўрокі нямецкай мовы на тыдзень, то бок, столькі, колькі і польскай (я хадзіў у матэматычна-фізычную клясу, а таму па гуманітарнай лініі ў нас ішла сплашная германізацыя з русыфікацыяй). Пад канец другой клясы я гаварыў па-нямецку лепш, чым па-беларуску. У гэтым не было нічога надзвычайнага, бо, як вы можа і здагадваецеся, па-беларуску тады я ўвогуле не гаварыў, а толькі па-польску і па-падляску… Але тая другая настаўніца пабыла ў нашым ліцэі толькі год, і потым майму зацікаўленьню нямецкай мовай прыйшоў павольны, але няўмольны kaputt. Дык вось, як называлася ваша настаўніца нямецкай мовы? У нас адну звалі Berta (яна была таўставатая), а другую Siebzig (яна была хударлявая, а мянушку атрымала ад таго, што так неверагодна хораша і па-германску вымаўляла тыя канчаткі -ig, з прысьвістам і прыхліпам)».\n…і адказ Дзядзькі Васіля\n«А чаму ж бо нямецкай мове не быць і ў пружанскай рускай школе? Была, была… Нават з другой клясы. Другая і трэцяя клясы вучылі, пасьля адмянілі такое раньняе навучаньне. І ўвялі зноў зь пятай. Так што адзін год я такі прапусьціў, але не забыўся завучанага. Нават з таго другога памятаю першую завучаную фразу, апрача асобных слоў. Фраза з падручніка: Alle, аlle turnen wir! Вельмі ж дзівосна-мэлядычна гучала яна маім вушам, вось і запомнілася. Зь пятай клясы ўсё пачалося спачатку, але тыя два гады не прапалі марна — мы ўжо добра чыталі. Нямецкая была ў абедзьвюх школах. Англійскую ўвялі пазьней, у беларускай школе, а ў нас увесь час нямецкая.\nНастаўнікаў было шмат. Хто толькі не выкладаў! І матэматык, і хімік, і „русалка“ — мабыць усе, каму не хапала сваіх „прадметных“ гадзінаў, таму нікога называць ня буду. Маёй адзінай і любімай настаўніцай нямецкай мовы была мая мама, правільней, — духоўным анёлам была, які і павёў мяне за сабою па гэтай дарозе. Яна з Купліна хадзіла ў пружанскую школу (ці тое ж у гімназію! — ня ведаю дакладна). Куплінская сялянка закончыла пружанскую школу (ці гімназію). Во! Напрыканцы „народнай“ Польшчы у вас быў прэм’ер міністар Ярашэвіч — дык вось я недзе вычытаў, што і ён закончыў пружанскую школу (ці гімназію?). Разумныя ж людзі вучыліся ў Пружане… (NB: шматкроп’ем намякну, здагадайцеся, на каго…).\nВершыкі пісаў рускія, але гэта было пазьней, у старэйшых клясах, бо дурны быў… шкада, што рукі не адсохлі, хоць мазгам і прыдалося…».\nНу вось, такая ў нас зь Дзядзькам Васілём кніжачка рыхтавалася, але не нарыхтавалася. Там далей пайшлі яшчэ цікавейшыя рэчы, але сёньня на гэтым спынімся. Даўгавата атрымалася, як на адзін раз. Магчыма, надарыцца і другая нагода.\nНу то з Богам, Дзядзька Васіль!


Ціск на незалежных журналістаў не спыняецца | «Берасцейская Вясна»\nЖурналіст кажа, што ў пратаколе было напісана пра з’яўленне на сайце Беларускага Радыё Рацыя інфармацыі з адной з выстаў, якая праходзіла ў Тэхнічным універсітэце пры падтрымцы Консульства Польшчы. Міліцыянт угледзеў у гэтым факт правапарушэння.\nСправу разглядала суддзя Раіса Лабачэўская, яна адразу ж паведаміла, што пратакол трэба адпраўляць на дапрацоўку: “Каб прывесці пратакол у адпаведнасць з законадаўствам”.\nКалі працягнецца разгляд справы журналіст Яўген Скрабец ня ведае.\nВарта нагадаць, што гэта ня першы выпадак ціску на незалежных журналістаў берасцейшчыны ў гэтым годзе. 9 студзеня і 25 студзеня суддзя суда Ленінскага раёна г. Брэста Віктар Шурын разгледзеў справы берасцейскіх журналістаў-фрылансераў Міланы Харытонавай і Алеся Ляўчука. Самі журналісты на суд не пайшлі, але пазней даведалісь, што іх аштрафавалі па два разы па 50 базавых. Разам сума штрафаў склала 200 базавых...\nУ гэтым годзе міліцыянты склалі ўжо больш за семь пратаколаў супраць журналістаў-фрылансераў па ч. 2 артыкула 22.9 КаАП “Праца на замежныя СМІ без акрэдытацыі”. І надалей шукаюць падставы, каб зашкодзіць іх прафесійнай дзейнасці.\nТэгі: Яўгена Скрабца, Радыё Рацыя, Ціск


Невядомыя знішчаюць 13-павярховы БЧБ-сцяг са стужак на доме на вуліцы Аэрадромнай - Народная Воля\nПроста цяпер невядомыя знішчаюць агромны БЧБ-сцяг на высотцы ў квартале “Мінск-Свет”. Сцяг зроблены з 500 стужак замест іншага, які такія ж невядомыя злодзеі скралі раней, перадае ў фэйсбуку Еўрарадыё.\nАдзін з мясцовых жыхароў напісаў, што ўчора днём па кватэрах хадзілі людзі ў форме, прасілі па-добраму зняць крэатыўную інсталяцыю на балконах. Сёння ў 05:40 спрацавала пажарная сігналізацыя. Аказалася — перарэзана на 18 паверсе. Камеры, натуральна, нічога не бачылі.


Тэрнопальская праваахоўнікі аператыўна адшукалі ката, які пазбавіў жыцця цяжарную сяброўку\n28 лютага па Тэрнопальскай праваахоўнікаў паступіла паведамленне аб тым, што ў пакоі аднаго з інтэрнатаў знойдзеная мёртвай 23-гадовую ўраджэнку Лановецкого раёна. Асобу падазраванага ў здзяйсненні цяжкага злачынства міліцыянты ўстанавілі «па гарачых слядах».Вядома, што смерць дзяўчыны наступіла ў выніку механічнай асфіксіі, а менавіта яе задушылі. Як паведаміў часова выконваючы абавязкі начальніка абласнога ўпраўлення міліцыі Аляксандр Багамол, ў здзяйсненні забойства праваахоўнікі абгрунтавана падазраюць 23-гадовага жыхара Цярнопаля. У маладзік ёсць маленькая дачка, аднак сямейнае жыццё з маці дзіцяці не склалася. Нарэшце ён пакіну жанчыну і пачаў сустракацца з загінулай ланивчанкою. Маладая жанчына з Лановець прыехала ў абласны цэнтр у пошуках працы і праз некаторы час ўладкавалася касірам у адзін з гандлёвых устаноў горада. Са сваім будучым забойцам пазнаёмілася больш за год таму. Навіна аб тым, што сяброўка цяжарная ад іншага спыніла кавалера. Пара продовжила сустракацца. Той малады часта прыходзіць у госці і заставаўся начаваць. У той фатальны дзень пара праводзіла час разам: наведалі кінатэатр, гулялі, а хлопец ўжываў спіртное. Позна ўвечары вярнуліся ў дом жанчыны. Нарэшце паміж маладымі людзьмі паўстаў спрэчку. Невядома, чым так моцна пакрыўдзіла сяброўка свайго кавалера, але тоеі вельмі раззлаваўся і ў п'яным запале моцна сціснуў рукой шыю палюбоўніцы, а другі закрыў ёй нос і рот. Адпусціў, калі ахвяра ўжо не дыхала. Калі Тернополя зразумеў што нарабіў, хутка апрануўся і ўцёк, прыхапіўшы з сабой каштоўныя рэчы, каб зымітаваць, што злачынствы здзейснілі звычайныя злодзеі. Цела жанчыны раніцай знайшла яе суседка па пакоі. Яна выклікаела хуткую, аднак медыкі толькі канстатавалі смерць ахвяры, якая, дарэчы, была на 19 тыдні цяжарнасці. Праваахоўнікі аператыўна адшукалі падазраванага. Той хаваўся ў адным з сеў Збаражского раёна. Падчас затрымання Тернополя супраціўляўся і нанёс цялесныя пашкоджанні работніку міліцыі. Аператыўнікі знайшлі і канфіскавалі выкрадзеныя зламыснікамім ювелірныя вырабы і грошы. Мужчына ў зробленым прызнаўся. Цяпер ён ужо затрыманы ў парадку артыкула 208 КПК Украіны і яму абвешчана аб падазрэнні ў здзяйсненні цяжкага злачынства. Следчым аддзелам Цярнопальскага гарадскога аддзела міліцыі адкрыта крымінальная вытворчасць па арт. 115 Крымінальнага кодэкса Украіны (наўмыснае забойства) і па ч.2 ст.345 КК Украіні (пагроза або гвалт у дачыненні да работніка праваахоўнага органа). Працягваецца дасудовае расследаванне. ССО УМВД Украіны ў Цярнопальскай вобласці\n← Дзе ратавацца ў Чарнігаве ў... У Жытомірскай вобласці... →


Дзецi спяваюць, дарослыя выбiраюць\n
"Звязда", 14 сентября 2006 г.
Прафесiйнае журы вызначыла фiналiстаў Рэспублiканскага дзiцячага конкурсу "Песня для Еўрабачання". Нагадаем, заяўкi на ўдзел у адборы прымалiся Белтэлерадыёкампанiяй да 8 верасня, а ўжо на 29 верасня прызначаны фiнальны гала-канцэрт. Пасля канцэрту гледачы (тэлефонным галасаваннем) i журы (закрытым галасаваннем) сумесна вызначаць песню-пераможцу, якая i прадставiць Беларусь на Мiжнародным дзiцячым конкурсе песнi "Еўрабачанне-2006", што адбудзецца ў снежнi гэтага года ў Бухарэсце (Румынiя).\n"Звязда", 14 сентября 2006 г.\nПрафесiйнае журы вызначыла фiналiстаў Рэспублiканскага дзiцячага конкурсу "Песня для Еўрабачання". Нагадаем, заяўкi на ўдзел у адборы прымалiся Белтэлерадыёкампанiяй да 8 верасня, а ўжо на 29 верасня прызначаны фiнальны гала-канцэрт. Пасля канцэрту гледачы (тэлефонным галасаваннем) i журы (закрытым галасаваннем) сумесна вызначаць песню-пераможцу, якая i прадставiць Беларусь на Мiжнародным дзiцячым конкурсе песнi "Еўрабачанне-2006", што адбудзецца ў снежнi гэтага года ў Бухарэсце (Румынiя).\nТакiм чынам, з больш як 40 дасланых заявак журы адабрала ўсяго 10, i ў фiнал трапiлi:\n1. Арцём АЗУКА (12 гадоў) i Аляксандра Стэльмах (10 гадоў, абое - г. Гродна) - "Песенька лета";\n2. Юлiя Варабей (13 гадоў, г. Рэчыца) - "В облаках моих грез";\n3. Ксенiя Жукава (15 гадоў, п. Янтарны, Гомельская вобласць) - "Зоркапад";\n4. Палiна Коваль (11 гадоў, г. Мiнск) - "Имена друзей";\n5. Алiна Конарава (12 гадоў, г. Вiцебск) - "Карусель";\n6. Веранiка Кротава, сцэнiчны псеўданiм ДаМiНiка (13 гадоў, г. Крупкi-2, Мiнская вобласць) - "Лучик света улыбки твоей";\n7. Андрэй Кунец (10 гадоў, г. Мазыр) - "Новый день";\n8. Мiхаiл Лілі (12 гадоў, г. Мазыр) - "Мой дом";\n9. Наталля Ліпская (11 гадоў, г. Мiнск) - "Гэта Беларусь!";\n10. Крысцiна Макарчук (15 гадоў, в. Коранi, Светлагорскi раён) - "Единая душа".\nШто адметна, трэцi год запар у нацыянальным фiнале аказваюцца выхаванцы мазырскай эстраднай дзiцячай студыi, кiраўнiк якой Святлана Стацэнка ўжо выхавала не аднаго лаўрэата прэстыжных конкурсаў i фестываляў. Менавiта дачка i вучанiца Святланы Ксюша Сiтнiк здолела ў адзiн год пацвердзiць першынства Беларусi i на "Славянскiм базары ў Вiцебску", i на дзiцячым "Еўрабачаннi".\nМагчыма, снарад упадзе ў адну варонку тройчы, i прадстаўнiкi Мазыра зноў прадставяць нашу краiну на мiжнародным узроўнi, - але пра гэта мы даведаемся не раней за 29 верасня. Нагадаем толькi, што да ўдзелу ў конкурсе дапускалiся аўтары ва ўзросце ад 8 да 15 гадоў, якiя з’яўляюцца грамадзянамi Рэспублiкi Беларусь альбо пражываюць у ёй не менш за 2,5 года. Песня павiнна быць прадстаўлена на адной з дзвюх дзяржаўных моў. Аўтар абавязаны прымаць удзел у выкананнi песнi - у якасцi вакалiста цi iнструменталiста; усяго ж на сцэне можа прысутнiчаць не больш за 8 артыстаў. I яшчэ адно iстотнае адрозненне дзiцячага "Еўрабачання" ад дарослага: юны артыст, якi аднойчы выступiў на конкурсе, не мае права паўторна ўдзельнiчаць у рэспублiканскiм адборы.


01 кастрычнік 2018, 19:29\nЗ правага дальняга кутка паўасьветленай сцэны чорная пантэра праколвае прамень пражэктара і зьнікае, каб на паўсэкунды пазьней зноў успыхнуць рэзкім сылюэтам на авансцэне, у цэнтры:\n«Я раскажу пра час, пра які тыя, каму няма дваццаці, ня могуць ведаць...»\nАзнавур адпрацаваў канцэрт без антракту. Стройная фігура ў чорным строі кантралявала ўсю прастору, ён выходзіў да гледачоў, вяртаўся да музыкантаў, часам прысаджваўся на высокае, як за барнай стойкай, крэсла, каб, ні на хвіліну не спыняючыся, расказваць нейкія гісторыі, успамінаць, камэнтаваць. Мяне яшчэ ўразіла рэакцыя залі, якая імгненна рэагавала на рэплікі, сьмяялася, уздыхала. Слухачы Азнавура ў Празе ведалі францускую, гэта была яго публіка.\nІ тыя, хто ня ведаў, былі яго публікай.\nРэч была ня толькі ў драматычным голасе, які часам параўноўвалі з пагаслым вульканам і параненай птушкай, агоніяй скрыпкі і задышкай альпініста — здавалася, ён ня ўмее спыняцца перад ніякай вяршыняй. Было нешта ў яго выкананьні, што адразу пераносіла ў іншы сьвет, дзе любілі, гублялі, знаходзілі, спадзяваліся, атрымлівалі паразу, марылі, жылі з такой жарсьцю, так цяпер і напоўніцу, так у мінулым і ў будучыні, як гэта можа рабіць толькі свабодны чалавек.\nФранцуз, які ніколі не забываў, што ён армянін, які дапамагаў радзіме сваіх бацькоў вяртаць гістарычную памяць і адбудоўвацца пасьля землятрусу, здабываць незалежнасьць і прадстаўляць яе ў ААН, які меў плошчу свайго імя ў Ерэване, які дачакаўся і вітаў новую рэвалюцыю — кожная краіна хацела б мець такога амбасадара. Ня ўсякая заслугоўвае.\n1 кастрычніка 2018 году памерла цела чалавека, якога называлі найлепшым эстрадным сьпеваком ХХ стагодзьдзя. Дзіўная навіна пра чалавека, які ведаў, як быць шчасьлівым і як рабіць шчасьлівымі нас.


Гітары Свабоды | Новы Час\n9 красавіка ў сталічным Палацы мастацтваў адбылася прэзентацыя фанаграфічнага праекта «Барды Свабоды», які прэтэндуе стаць анталогіяй сучаснай беларускай бардаўскай песні як па тэматычнаму, так і па кампазіцыйнаму ўвасабленню твораў айчынных выканаўцаў. Выданне стала магчымым дзякуючы падтрымцы «Радыё Свабода» і з’яўляецца чацвёртым па ліку дыскам, выдадзеным гэтай радыёстанцыяй.\n9 красавіка ў сталічным Палацы мастацтваў адбылася прэзентацыя фанаграфічнага праекта «Барды Свабоды», які прэтэндуе стаць анталогіяй сучаснай беларускай бардаўскай песні як па тэматычнаму, так і па кампазіцыйнаму ўвасабленню твораў айчынных выканаўцаў. Выданне стала магчымым дзякуючы падтрымцы «Радыё Свабода» і з’яўляецца чацвёртым па ліку дыскам, выдадзеным гэтай радыёстанцыяй. Нагадаю, што першым у гэтым шэрагу стаў аўдыёдыск «Быкаў на Свабодзе», на якім гучыць голас вялікага пісьменніка, а таксама два тамы анталогіі беларускай паэзіі «Начная чытанка». І вось новы падарунак, на гэта раз аматарам бардаўскай песні.\nУ інтэрв’ю нашаму выданню вядучы перадачы «Барды Свабоды» знакаміты беларускі бард Зміцер Бартосік адзначыў: «Сёння мы прэзентуем мультымедыйнае выданне «Барды Свабоды». Праграма з аналагічнай назвай выходзіць на «Радыё Свабода» з верасня 2008 года. На яе хвалях прагучалі кампазіцыі ўжо каля сотні аўтараў. І што вельмі прыемна, толькі беларускамоўных. Я сам не чакаў, што ў нас столькі цікавых аўтараў, якія спяваюць на роднай мове! Таксама для мяне было адкрыццём, што ўсё больш моладзі выконвае беларускія песні. Праўда, з большага яны гучаць па «кватэрніках» ці ў клубах. І вось нарэшце многіх з іх удалося сабраць на дыску «Барды Свабоды» пад адной вокладкай, у адной канцэртнай праграме на гэтай прэзентацыі. Калі б мне гадоў дзесяць таму сказалі, што ў Беларусі будзе больш за сотню беларускамоўных аўтараў, а іх песні можна было б змясціць на адзін дыск, то я б не паверыў! І вось сёння мы будзем прадстаўляць беларускім слухачам першы том анталогіі сучаснай бардаўскай песні. А гэта 50 аўтараў, якія запісалі па 5 песень. Усе гэтыя творы гучалі на працягу года».\nПрэзентацыю дыска «Барды Свабоды» распачалі сваімі ўступнымі словамі кіраўнік беларускай службы «Радыё Свабода» Аляксандр Лукашук, які, дарэчы, упершыню дэбютаваў як бард, а таксама вядучы «Бардаў Свабоды» Зміцер Бартосік. Зміцер перадаў эстафету прэзентацыі першаму ўдзельніку канцэртнай праграмы — барду Зміцеру Сідаровічу. Зміцер узгадаў нашы з ім даўнія размовы пра неабходнасць выдання сольнага дыска і паведаміў слухачам, што яго дэбютная праца пад назвай «Дзіцячы альбом» ужо падрыхтаваная да выдання. Музычная частка выступу Сідаровіча складалася з песень, якія даволі шырока вядомыя беларускім слухачам. Адна з іх — «Пена цёмнага піва» — была, як заўсёды, прынята з вялікім энтузіязмам.\nЯраш Малішэўскі, наступны ўдзельнік прэзентацыі, аддаў перавагу класічным вершам Ларысы Геніюш. Прыхільнасць да іх у Яраша ідзе яшчэ з праекта «Ларыса Геніюш. Жыць для Беларусі». Адзначылі бурнымі воплескамі слухачы і лірычны твор Яраша «Любая Марына».\nВядомы рок-бард Юрый Несцярэнка ў сваёй творчасці больш схіляецца да блюзавых і рок-н-рольных інтанацый. Гэтым крытэрыям адпавядала кампазіцыя «Агні гараць» на верш Л. Рублеўскай. На прэзентацыю Юрый прыйшоў таксама не з пустымі рукамі: пабачыў свет «жывы» альбом з блюзавымі стандартамі і кампазіцыямі Несцярэнкі і яго гурта «White Night Blues» пад назвай «Live in Poland».\nСвоеасаблівым падарункам слухачам стала выступленне паэта і барда Андрэя Хадановіча, які ўразіў наведвальнікаў прэзентацыі дасціпным сцёбам і постмадэрнісцкай метафарычнасцю, якая буяла ў яго кампазіцыях паводле сусветнавядомых эвергрынаў. Так, Андрэй стварае свае песні на матывы мелодый Эдзіт Піяф ці хітоў, кшталту «Besame mucho». Але гэта не перашкаджае яму напаўняць сусветнавядомыя мелодыі знаёмымі рэаліямі, як гэта можна было адчуць у фантазіі на тэму песень Тота Кутуньё і Аляксандра Ярмоленкі «Італьянскі базар».\nАдзін з пачынальнікаў беларускамоўнага бардаўскага руху паэт і выканаўца Анатоль Кудласевіч вядомы тым, што, працуючы ў Саюзе пісьменнікаў, стаў арганізатарам першага беларускамоўнага бардаўскага фестывалю, які адбыўся ў 1993 годзе. Той час Анатоль нагадаў сваімі кампазіцыямі, які прагучалі ў яго выкананні. Перад усім, знакамітымі з часоў першых бардаўскіх фэстаў «Атрасінамі» на верш паэта-вязня Славаміра Адамовіча. Кудласевіч прапанаваў таксама новыя кампазіцыі, якія, магчыма, хутка ўвойдуць у трэк-ліст першага альбома барда.\nАляксандр Вашчанка і Анатоль Кудласевіч\nКастусь Герашчанка, кіраўнік спеўнага гурта «Пліса» з аднайменнага беларускага мястэчка Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці, вядомы не толькі на сваёй малой радзіме, але і ў сталіцы. Бо Кастусь і яго калегі па гурту — частыя госці на мінскіх канцэртных пляцоўках, яго творы гучаць на хвалях беларускага радыё, а сам Кастусь з цягам часу зрабіўся актыўным удзельнікам айчыннага бардаўскага руху. Гэты статус і быў пацверджаны К. Герашчанкам падчас прэзентацыі. Слухачы вельмі прыхільна прымалі яго творы, асабліва драматычную па свайму сэнсаваму напаўненню песню на верш Анатоля Сыса «У гэтай краіне». Настальгічныя ноты журбы па ладнаму вясковаму жыццю прагучалі ў наступнай кампазіцыі Кастуся — «Студня», якую бард стварыў на верш З. Марозава.\nУслед за Герашчанкам творчасць рэгіянальных аўтараў прадставіў слухачам яшчэ адзін цікавы выканаўца з Залесся — Сяргей Верамейчык. Яго творы — гэта разгорнутыя малюнкі жыцця беларускай глыбінкі, напоўненыя незлаблівай сатырай і тонкім гумарам, меладычнай лёгкасцю і пазітыўным поглядам на мясцовыя жыццёвыя калізіі. «Байка», напрыклад, распавядаецца ад асоб тых жывёл, якія пасвяцца на палетках князя Агінскага, а гумарыстычная балада «Да нядзелькі» — своеасаблівая аповесць пра акалічнасці жыцця беларускай правінцыі «ад панядзелка да нядзелькі», дзе ёсць усё: праца ў будні, весялосць, скокі і сон з гальштукам у салаце па выходных...\nЯк заўсёды, шчырыя апладысменты слухачоў выклікала спеўная творчасць чароўнай і вытанчанай Таццяны Беланогай. Яна падрыхтавала сваім прыхільнікам сюрпрыз: песні са свайго новага альбома, які будзе называцца «Ніткі». Спевы Таццяны Беланогай «Звычайнае каханне» і «Зіма. Вакзал» былі напоўнены непадробнай душэўнасцю і жаноцкасцю, меладызмам і лірычным хараством. Выступленне Таццяны засведчыла, што выканаўца знаходзіцца ў добрай творчай форме, стварае песні і выконвае іх з вялікім натхненнем і задавальненнем — і для сябе, і для сваіх слухачоў.\nАляксандр Вашчанка вядомы тым, што ажыццявіў пераклад «Грунвальдскай бітвы» з «Гісторыі Польшчы» Яна Длугаша, які друкуецца ў «Маладосці». Грунвальдская тэма моцна прагучала і ў аўтарскіх песнях настаўніка і перакладчыка. Кампазіцыя «Грунвальд» Вашчанкі стала напамінам пра хуткае 600-годдзе вялікай бітвы, пра тое, што нашчадкі павінны памятаць мужнасць тых ваяроў, якія аддалі сваё жыццё за незалежнасць Бацькаўшчыны...\nАрганізатары прэзентацыі дыска «Барды Свабоды» надалі асаблівую ўвагу песеннай творчасці маладых выканаўцаў. І гэта зразумела: менавіта маладым належыць будучыня нацыянальнага бардаўскага руху! І на прэзентацыі была засяроджана ўвага на асобах маладых аўтараў. Сярод іх Раман Яраш, які пераўвасабляе паэзію Уладзіміра Караткевіча. І хоць радкі класіка вымагаюць больш эмацыянальнага і экспрэсіўнага прачытання, павольна-распеўная манера выкання Рамана часам дазваляе па-новаму асэнсаваць знаёмыя творы любімага аўтара.\nЯшчэ адна прыхільніца Уладзіміра Караткевіча — Кацярына Ваданосава прадэманстравала выдатныя кампазітарскія здольнасці, калі ўзялася стварыць песню-фантазію паводле аповесці «Дзікае паляванне караля Стаха». Гэты спеў прывёў у захапленне слухачоў, выклікаў шквал апладысментаў. Ад сябе дадам: калі б узнікла ідэя стварэння музычнага прысвячэння Караткевічу, то творы Р. Яраша і К. Ваданосавай былі б на ім вельмі да месца.\nСвоеасаблівым адкрыццём прэзентацыі «Барды Свабоды» варта прызнаць выступ студэнткі Беларускай акадэміі музыкі Ірыны Лой, якая прапанавала слухачам сваю музычную інтэрпрэтацыю «Сымона-музыкі» Якуба Коласа, а таксама варыяцыі на тэму вершаў Максіма Багдановіча. Слухачоў захапіў гожы, правільна пастаўлены голас спявачкі, які вельмі пасуе класічным паэтычным радкам, іх беражлівае інтанаванне.\nВядома, што стваральнікі праграмы «Барды Свабоды» абвясцілі конкурс сярод маладых аўтараў «Гітара Свабоды», які быў прысвечаны свабодзе ва ўсіх яе праявах. Пераможцаў чакалі каштоўныя прызы — акустычныя гітары. Сярод узнагароджаных — Марыя Новікава, Дар’я Кадамская, вакаліст гурта «Босае сонца» Алесь Зайцаў, Раман Яраш і іншыя аўтары. Іх песні засведчылі: новая генерацыя беларускіх выканаўцаў ужо ў кроку ад бардаўскага Алімпу. І таму ў хуткім часе нас чакаюць нечаканыя музычныя адкрыцці, новыя шчырыя і запамінальныя песні. Прынамсі, надзею на гэта выказвалі арганізатары праекта «Барды Свабоды».


Фэльдмаршал — Вікіпэдыя\nФэльдма́ршал (па-нямецку: Feldmarschall), або генэрал-фэльдмаршал (па-нямецку: Generalfeldmarschall) — найвышэйшае вайсковае званьне, якое існавала ў арміях германскіх дзяржаваў, Расейскай імпэрыі, Сьвятой Рымскай імпэрыі і Аўстрыйскай імпэрыі. Адпавядае званьню маршала ў некаторых іншых арміях.\n1 Гісторыя званьня «Фэльдмаршал»\nГісторыя званьня «Фэльдмаршал»Рэдагаваць\nУпершыню тытул фэльдмаршала для галоўнага военачальніка зьявіўся ў дзяржаве, утворанай Тэўтонскім ордэнам у XIV стагодзьдзі. Пазьней існаваў у Прусіі. У XVI стагодзьдзі ў германскіх дзяржавах, а ў XVII стагодзьдзі ў Аўстрыі і Расеі было ўведзена званьне (чын) генэрал-фэльдмаршала, якое прысвойвалася галоўнакамандуючым сухапутных арміяў за асобыя заслугі падчас вайны.\nАсноўны артыкул: Генэрал-фэльдмаршал (Нямеччына)\nДа 1941 году чын (званьне) генэрал-фэльдмаршала быў найвышэйшым вайсковым званьнем у арміі і Ваенна-паветраных сілах Нямеччыны (у Ваенна-марскіх сілах мелася адпаведнае званьне — «грос-адмірал»). Падчас Другой сусьветнай вайны 1939—1945 гадоў ва ўзброеных сілах Нямеччыны званьне генэрал-фэльдмаршала мелі 26 военачальнікаў.\nУ 1940 годзе было ўведзена дадатковае званьне — «Райхсмаршал», адзіным уладальнікам якога быў Герман Герынг (авіяцыя). Пасьля падзеньня Трэцяга райху званьне генэрал-фэльдмаршала ў арміі і ВПС (а ў ВМС грос-адмірала) было скасавана.\nАсноўны артыкул: Фэльдмаршал (Вялікабрытанія)\nУ Вялікабрытаніі званьне фэльдмаршала існуе з 1736 году і да цяперашняга часу (у 1996 годзе было прынята рашэньне не прысвойваць гэтае званьне ў мірны час).\nАсноўны артыкул: Фэльдмаршал (Швэцыя)\nФэльдмаршал — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nMarshal Ali Abdullah Saleh President of the Republic of Yemen(анг.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Фэльдмаршал&oldid=2257195»\nАпошняе рэдагаваньне ў 18:30 22 верасьня 2021\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 22 верасьня 2021 году ў 18:30.


Халадзільнік для маленькай кухні\nЯк максімальна зручна размясціць халадзільнік на маленькай кухні\nВялікая жылплошчу даступная не кожнаму, асабліва гэта датычыцца гарадскіх жыхароў, якія пражываюць у сціплых «хрушчоўскіх» метрах, прычым ужо не адно пакаленне. Асабліва ж будаўнікі абдзялілі кухню - без перабольшання, самую запатрабаваную зону жылля, бо менавіта на ёй праводзіцца больш за ўсё часу, калі гаспадары прысутнічаюць дома. Гатаванне і ўжыванне ежы, спалучаюцца з правядзеннем сямейных вечароў або кампанейскага сустрэчамі і нядзіўна, што многія задаюцца пытаннем, як размясціць тут грувасткую бытавую тэхніку і ў прыватнасці халадзільнік, каб захаваць функцыянальнасць, ня заняць лішняга прасторы і не нашкодзіць дызайне.\nХаладзільнік можна размясціць у нішы, адукаванай мэбляй\nБытавая тэхніка на кухні\nЯк выбраць месца\nХаладзільнік у каморку\nЎніз або ўверх?\nДызайн маленькай кухні з халадзільнікам гэта зусім ня мінімалізм, як прынята лічыць. Сучасныя бытавая тэхніка і прыклады аздаблення ўнутранай прасторы, дазваляюць з густам усё размясціць, выкарыстоўваючы ў справу кожны дэфіцытны квадратны сантыметр. Варта таксама памятаць, што сучасная кухня нават пры невялікім бюджэце уладальнікаў, заўсёды павінна мець хоць бы стандартны набор бытавой тэхнікі, бо куды ж без яе? Як правіла, у гэты камплект ўваходзяць:\nАкрамя гэтага, спатрэбіцца куды-то прыбудаваць тэлевізар, без якога сёння ўжо проста не абысціся, а яшчэ некаторыя прымудраюцца ўціскаць у гэтую прастору посудамыйную і пральную машыны. Старэйшае пакаленне памятае, што ў савецкі час праблема з размяшчэннем мэблі тычылася выключна гасціных, дзякуючы чаму і з'явіліся мэблевыя сценкі, такім чынам, перавядучы дэфект у эфект. Аб кухнях тады ніхто не думаў, ды і халадзільнік для маленькай кухні набываўся такой, якой трапляліся, бо іншых папросту не было.\nВарыянт размяшчэння халадзільніка на маленькай кухні\nСапраўдным выхадам стала магчымасць замовы мэблевых гарнітураў па індывідуальных памерах. Гэта дазволіла максімальна практычна выкарыстаць прадстаўлены аб'ём і саму мэбля зрабіць якая спалучаецца з габарытамі бытавой тэхнікі. Паколькі халадзільным агрэгат, з'яўляецца самым буйным прыборам ў памяшканні, то менавіта ад гэтага пункту і неабходна «скакаць». Не раз можна чуць ад гаспадынь якія пражываюць у малагабарытных кватэрах з маленькімі кухнямі, што з другога боку, такая плошчу вельмі нават зручная, паколькі ўсё знаходзіцца ў крокавай даступнасці. І тут дадзены тэрмін варта ўспрымаць сапраўды літаральна, бо варта вам толькі зрабіць крок, як вось ужо калі ласка мыйка, направа пліта, а налева стол.\nХаладзільнік на маленькай кухні павінен стаяць так, каб не перашкаджаць і пры гэтым яго дзверы магла лёгка адкрывацца, а закрыць халадзільнік можна было б наогул проста адпусціўшы яе. Гуляць з шырынёй наўрад ці атрымаецца, таму застаецца вышыня і глыбіня. Не спрабуйце шукаць менш глыбокія халадзільнікі, па аналогіі з пральнымі машынамі. гэты прыбор, у сілу тэхнічных асаблівасцяў, не можа быць дробным, тым больш, што ён заўсёды мае тоўстыя сценкі і радыятар на задняй сценцы. Дарэчы, паміж ім і сцяной павінен быць прамежак для цыркуляцыі паветра, інакш праслужыць апарат нядоўга. Лепш за ўсё паставіць халадзільнік на маленькай кухні дзесьці ў канцы пакоя, але ніяк не ў пачатку, бо яго бакавая сценка толькі ўзмоцніць негатыўнае ўражанне ад замкнёнага прасторы. Спецыялісты рэкамендуюць спыніцца на класічным белым колеры або металічным адценьні з большай часткай светлага спектру, як вядома, ён візуальна пашырае прастору.\nУдалае размяшчэнне халадзільніка на маленькай кухні\nВарта адмовіцца і ад ідэі набыць велізарны двухстворкавыя агрэгат з некалькімі аддзяленнямі. напрыклад, самае распаўсюджанае рашэнне, - кутняя маленькая кухня з халадзільнікам стандартнага двухкамернага выканання. Не варта забываць і пра такі варыянт, як маразілку размешчаная ўнутры халадзільнай камеры. І не трэба лічыць гэта «саўком», такія халадзільнікі не менш папулярныя ў Еўропе і ЗША, паколькі дазваляюць адыграць некалькі сантыметраў за кошт памяншэння плошчы маразільнай камеры. Калі ж плануецца рабіць вялікія запасы замарожаных гародніны, то можна набыць асобную маразільную камеру, усталяваўшы яе ў іншым пакоі.\nРазмясціць усе на маленькай кухні можна, дастаткова ўспомніць пра тых месцах, на якія звычайна не прынята звяртаць увагі. замовіўшы стальніцу, можна перакрыць хай і невялікі, але ўсё ж праём, паміж пральнай машынай і апрацоўчай паверхняй. Замест пральнай машыны, пад ніз таксама добра стане і халадзільнік малога памеру, дарэчы, варыянт, калі набываюцца адразу два маленькіх халадзільных агрэгата, таксама сёння досыць папулярны. Іх можна ўсталяваць як побач, так і ў розных частках пакоя. Але ўсё ж, куды лепш паставіць халадзільнік на кухні? Варта памятаць некалькі простых правіл прапісаных у пашпарце прыбора:\nВарыянт кутняга размяшчэння халадзільніка\nНя размяшчаць каля адкрытага агню, гэта значыць, сценка агрэгата не павiнна суседнічаць з газавай гарэлкай, варачнай паверхняй і іншымі крыніцамі актыўна вылучаюць цяпло.\nНельга ставіць тыльным або бакавіцай да радыятара ацяплення, але дапускаецца суседства асабовага боку халадзільніка з тарцом батарэі ацяплення, калі тыльны бок павернутая да сцяны суседняй з вуліцай.\nПаблізу радыятарнага кратаў халадзільніка не павінны праходзіць электрычныя, вадзяныя і газавыя камунікацыі.\nЗыходзячы з гэтых патрабаванняў, становіцца зразумела, што варыянтаў размяшчэння не так ужо і шмат, аднак выйсце ёсць. Уся ўвага варта звярнуць на убудавальную тэхніку, хоць яна звычайна каштуе даражэй, хоць і не заўсёды самыя вузкія халадзільнікі з'яўляюцца выхадам са становішча. Выправіць сітуацыю можна самастойна, ці ж замовіць кораб з ДСП ў прадпрыемства, які спецыялізуецца на вытворчасці корпуснай мэблі. Другі варыянт пераважней, паколькі спецыялісты дапамогуць падабраць не толькі колер і дакладна вызначаць памеры з улікам допускаў, але і правільна змантуюць фурнітуру. Гэта вельмі важна, бо калі размясціць халадзільнік на маленькай кухні ў скрынцы з панэляў, хай і якасна выкананымі пад дрэва, але без пярэдняй дзверцы, то глядзецца ён будзе недарэчна. Яе замацоўваюць з дапамогай фурнітуры да халадзільнай, і адкрываючы яе, адначасова адкрываюць і другую.\nЧырвоны халадзільнік у маленькай кухні як элемент дызайну\nЗакрыты ў атрыманай шафе, прыбор наогул не будзе бачны, а строгія і выразныя контуры мэблі, зробяць яго размяшчэнне кампактным, і самае галоўнае, яго можна паставіць нават бокам да ацяпляльнага радыятару. Можна такім жа чынам размясціць бытавую тэхніку на маленькай кухні, задаволіўшы спецыяльныя шафы пад самай столлю, бо нярэдка, каля паўметра вышыні паміж верхам насценных шаф і столлю, папросту «шпацыруюць». Там звычайна размяшчаюць нешта, што вельмі рэдка выкарыстоўваецца і яно пастаянна збірае на сябе пыл і курава. Зрабіўшы жа нішы на ўсю вышыню сцены, можна размясціць там мала ўжываюцца, але часам неабходныя прыборы, напрыклад, сокавыціскалку, тостар і іншае, што неабходна ад выпадку да выпадку.\nНедалёка павінна быць мыйка, сучлянення з апрацоўчай паверхняй. Такім чынам выконваецца паслядоўны цыкл апрацоўкі прадуктаў, бо спачатку, мы іх дастаем, потым маім і ўжо затым прыступаем да апрацоўкі. нярэдка, можна назіраць і суседства мыйкі з халадзільным агрэгатам. Вельмі распаўсюджана маленькая кутняя кухня з халадзільнікам каля акна, калі імкнуцца максімальна павялічыць плошчу падваконніка і адразу насупраць акна ўладкоўваюць мыйку. Працаваць з прадуктамі адначасова бачачы ўсе праз акно і пры дзённым святле, проста адно задавальненне. Халадзільнік ў такім выпадку можна размясціць зноў жа пад стальніцай, аддаўшы перавагу невялікаму памеру. Калі месца дазваляе, то усталёўваюць і агрэгат звычайнага памеру, пры гэтым святло з акна адлюстроўваецца ад белай сценкі, з-за чаго ў рабочай зоне светла нават у вельмі пахмурныя дні. Трэба сказаць, што кутнія кухні з халадзільнікам каля акна найбольш папулярныя з-за гэтай асаблівасці, хоць такое размяшчэнне і атрымала папулярнасць адносна нядаўна.\nНе самае ўдалае размяшчэнне: халадзільнік побач з кухоннай плітой\nСавет: халадзільную сценку што межавала з мыйкай ці апрацоўчыя сталом, можна выкарыстоўваць, размяшчаючы на ёй напамінку, рэцэпты і іншую патрэбную інфармацыю.\nТо што белы колер візуальна пашырае прастору, ведаюць усе, але ў апошні час з'явілася тэндэнцыя выкарыстоўваць чорны, прычым не трэба блытаць яго з шэрымі тонамі. Чорны халадзільнік на кухні невялікага памеру, гэта не навіна, аднак спатрэбіцца вытрымаць у такім жа адценьні і ўсю мэблю. Гэты прыём дазваляе зрабіць мяжы невыразнымі і як бы бяруць пачатак у прастору. Нароўні з прыглушаным святлом, вы можаце выкарыстоўваць нават шафа-халадзільнік пад акном на кухні ці ў куце, а асвятленне сканцэнтраваць толькі ў самых неабходных зонах.\nВельмі часта, праз перагародку з кухняй мяжуе кладоўка, за кошт якой можна пашырыць кухонная прастора. Кухні з убудаваным халадзільнікам усталяваным замест каморы, дазваляюць вырашыць праблему на карысць менавіта вялікага агрэгата і адначасова не адмаўляцца ад выкарыстання плошчы для захоўвання. Перагародку прыбіраюць не цалкам, а пакідаюць адрэзак прыкладна ў палову шырыні сценкі халадзільніка. Такім чынам, яго застаецца толькі засунуць ўнутр атрыманай нішы і дадаткова можна зрабіць шафу над халадзільнікам для слоікаў з кансервацыяй або інструментаў. Пакінутая частка сцяны, прадухіляе паступленне цяпла да радыятара, таму захаванасць кансервацыі і цэласнасць абсталявання гарантаваныя.\nРазмяшчэнне халадзільніка ў нішы на месцы калідора\nМожна набыць гарызантальны халадзільнік, калі патрабуецца досыць вялікая ўмяшчальнасць. Трэба сказаць, што такія вырабы досыць рэдка можна сустрэць у краме, але ў інтэрнэце знайсці можна, аднак, напэўна прыйдзецца забыцца аб усталяванні на кухні пральнай машыны або іншага буйнога абсталявання. гарызантальны халадзільнік для малагабарытнай кухні прадугледжаны выключна як убудаваны і будзе каштаваць даражэй звычайнага выканання, але затое за адзін раз, вы вырашыце праблему. Верхняя частка прылады зачыняецца стальніцай, на якой можна размясціць варачную панэль, замест грувасткай печы і заадно вызваліць месца для іншых ідэй.\nСавет: варта памятаць, што ўбудавальная тэхніка не бачная, а адпаведна не варта пераплачваць за невялікі халадзільнік з нестандартнай расфарбоўкай. як правіла, адна і тая ж мадэль можа мець ашаламляльную розніцу ў кошце.\nзрэшты, гэта ж адносіцца і да вырабаў маюць звычайныя памеры, лепш набыць мадэль белага колеру, усё роўна гарнітур для кухні з халадзільнікам абароніць ад з'яўлення плям і не прыйдзецца перыядычна адціраецца тлушч і плямы з глянцавай паверхні.\nЯшчэ адным выхадам, можа стаць выкарыстанне свабоднай паверхні сцен, то ёсць падвесны халадзільнік, але гэта варыянт для невялікай сям'і ці яго варта прадубляваць яшчэ адным агрэгатам. Правілы размяшчэння тыя ж самыя, а вось зачыняць яго панэлямі не варта, паколькі размешчаны вышэй паветра мае вялікую тэмпературу і лішняя перашкода пагоршыць цеплаабмен. Таксама з'явіцца і залішняя нагрузка сканцэнтраваная ў адным пункце.\nДзе павінен стаяць халадзільнік на кухні каб гаспадарам было заўсёды зручна? На гэтае пытанне няма шаблоннага рашэння, нават у нашых тыпавых кватэрах і ў кожным канкрэтным выпадку неабходны індывідуальны падыход. У адрозненне ад вялікіх памяшканняў, правільна паставіць халадзільнік на кухні з малой квадратурай неабходна без памылак, паколькі наступная перапланіроўка запатрабуе значных сродкаў. Халадзільнік для маленькай кухні павінен быць маленькім. ці як варыянт убудаваным.


★Агафангел★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Агафангел. Значэнне імя Агафангел. Агафангел значэнне імя. Паходжанне імя Агафангел. Таямніца імя Агафангел. Тлумачэнне імя Агафангел. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Агафангел\nАгафангел - у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nАгафангел, у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nКраткое значение имени Агафангел.\nЗначэння мужчынскага імя Агафангел пакуль няма.\nКраткие формы имени Агафангел:\nИнтерпретация значения букв имени Агафангел.\nЛітара А ў імя Агафангел: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Г ў імя Агафангел: імкненне да ведаў, увод у ўтоеную таямніцу, уменне ўсё зразумець у непарыўнай сувязі з жыццём, увага да дэталяў і патрэба ўсё рабіць добрасумленна.\nЛітара Ф ў імя Агафангел: патрэба бліскаць, быць цэнтрам увагі, дружалюбнасць, арыгінальнасць ідэй, на першы погляд бязладных, але якія змяшчаюць вельмі каштоўнае зерне ісціны. Задавальненне рабіць людзей шчаслівымі. Ўнутраная супярэчлівасць гледжанні - мудрагелістая каша усіх філасофскіх сістэм. Здольнасць прыхлусіць, пусціць у справу нібыта неабходную хлусня з самымі лепшымі намерамі.\nЛітара Н ў імя Агафангел: знак пратэсту, унутраная сіла не прымаць усе запар, без разбору, востры крытычны розум, цікавасць да здароўя. Руплівы працаўнік, але не пераносіць "мартышчынай працы".\nЛітара Е ў імя Агафангел: патрэба да самавыяўлення, абмену ідэямі, схільнасць выступаць у ролі пасярэдніка, праніклівасць дзякуючы ўменню ўваходзіць у свет таемных сіл. Магчымая балбатлівасць.\nЛітара Л ў імя Агафангел: тонкае ўспрыманне прыгажосці, артыстычныя (мастацкія) таленты, імкненне падзяліцца ведамі і адчуваннямі з партнёрам. Папярэджанне свайму ўладальніку не марнаваць жыццё марна, знайсці сваё сапраўднае прызначэнне.