Catholic.by - Нядзельнае казанне: VI Звычайная нядзеля, Год А\nНядзельнае казанне: VI Звычайная нядзеля, Год А\n1 чыт. Сір 15, 15-20; Пс 119(118),1-2. 4-5. 17-18. 33-34.\n2 чыт. 1 Кар 2, 6-10.\nЕв. Мц 5, 17-37 альбо карацейшае Мц 5, 20-22а. 27-28. 33-34а. 37.\nЗакон і свабода\nНа першы погляд людзям здаецца, што паміж законам і свабодай існуе пэўнае напружанне, а нават невырашальная супярэчлівасць. Ці не з’яўляецца ў сапраўднасці закон перашкодай для свабоды, тормазам для неабмежаванага размаху чалавечага гарачага жадання? Хіба не праўда, што закон — як казалі рабіны — з’яўляецца агароджай, якая абмяжоўвае свабоду чалавека? Ці не з’яўляецца намаганне вызваліцца ад кожнага прымушэння марай сучаснага «звышчалавека»? Менавіта пра гэта сведчыць сучасная культура, на якую аказала ўплыў філасофія Ніцшэ. З іншага боку, чалавек «празмерна тэхнізаваны» развівае ў сабе ідэал улады, свабоднай ад закону, які б абмяжоўваў яе. Такі чалавек выхоўвае ў сабе прагненне гэтай улады.\nЯкая ж складаная гэта свабода! Яна ўвесь час падпадае пад атаку нашых ілюзій, гарачых жаданняў і знешняга «прымусу». Сапраўдная свабода не можа існаваць без любві. Аднак ці можа яна існаваць без закону? І калі любоў рэгулюецца законам, ці можа яна заставацца спантаннай, шчырай і поўнай свабоды? Гэтыя і падобныя пытанні нараджаюцца ў нас зноў і зноў. Іх прыносяць акалічнасці, у якіх мы жывём. Аб гэтых пытаннях мы будзем чытаць таксама ў біблейскіх тэкстах на гэтую нядзелю.\nСын Сірахаў падкрэслівае свабоду чалавека і яго здольнасць выбраць сабе агонь ці ваду, жыццё або смерць, справядлівасць або грэх. Бог не прадвызначае чалавечае існаванне: «Ён нікому не загадваў быць бязбожным і нікому не даваў дазволу грашыць». Калі Бог дае законы, гэта не значыць, што Ён абмяжоўвае свабоду чалавека. Наадварот, паводле сына Сірахава, закон атаясамліваецца з дарам свабоды і адказнага рашэння, і чалавек прымае яго ад Бога як тое, што Ён стварыў. Бо сказана: закон, які дае Бог, не ставіць сябе вышэй за свабоду ці супраць яе, ён з’яўляецца словам, якое адкрывае дар свабоды.\nКалі чалавек кіруецца законам, ён цалкам здзяйсняе сваю свабоду. «Закон» і «свабода» — гэта дары Бога чалавеку: адзін служыць другому, яны не супярэчаць адно аднаму. Толькі няправільнае ўяўленне, што свабода паходзіць ад чалавека, а закон ад Бога, можа прывесці да меркавання, што яны несумяшчальныя. Такім чынам, мы можам зразумець, чаму апостал Якуб кажа пра «закон свабоды» (гл. Як 2, 12), гэта значыць пра Божы закон, які нараджае і падтрымлівае сапраўдную свабоду чалавека. Таму зло і грэх з’яўляюцца для чалавека адмаўленнем ад закону, што ў сваю чаргу, вядзе да несвабоды, рабства, якое прыніжае чалавека. Бог не можа несці адказнасць за зло, учыненае чалавекам.\nЗакон для «ідэальных» людзей\nУ Першым Пасланні да Карынцянаў (гл. 1 Кар 2, 6–10) мы бачым палемічны адказ апостала Паўла на погляды хрысціянаў у Карынце. Апошнія лічылі, што нібыта існуе два «ўзроўні існавання»: адзін — «нізкі», г.зн. для людзей яшчэ недасканалых і нясталых, а другі — для дасканалых, «духоўна» сталых. Відавочна, карынцяне, з якімі Павел палемізуе, лічылі сябе тымі, хто адносіцца да катэгорыі дасканалых: «Мы абвяшчаем мудрасць сярод дасканалых…» (пар. 1 Кар 2, 6).\nПавел супрацьпастаўляе «мудрасць Божую» «мудрасці» гэтага свету, а значыць мудрасці тых, хто лічыць сябе дасканалымі: мудрасць гэтага свету абураецца толькі ад думкі пра веру ва ўкрыжаванага Езуса. Аднак менавіта гэта паказвае нам Божая Мудрасць. Яна дае чалавеку магчымасць пазнаць Божы план збаўлення свету праз укрыжаванне Божага Сына Езуса Хрыста.\nБожы план збаўлення нельга выводзіць ні з чалавечых назіранняў, ні з нейкага філасофскага разважання: «Чаго вока не бачыла, і вуха не чула і што не ўваходзіла ў чалавечае сэрца, тое Бог падрыхтаваў тым, хто любіць Яго» (пар. 1 Кар 2, 10). Толькі праз Божае Аб’яўленне чалавек можа пазнаць Божы план збаўлення, здзейснены Езусам Хрыстом. Аднак гэтае аб’яўленне не з’яўляецца прамым, яно апасродкавана людзьмі, якіх Бог сабе абраў, і сярод іх таксама апостал Павел (гл. 1 Кар 1, 17).\nАпостал Павел папракае карынцянаў за тое, што яны лічаць сябе цалкам дасканалымі, асновай «закону». На іх думку, яны самі ў стане вызначаць, што добрае. Іх самалюбства прыводзіць нават да таго, што яны адмаўляюць укрыжаванага Езуса, бо гэта не падыходзіць да іх сістэмы каштоўнасцяў, узятай з язычніцкага свету. Апостал жа, наадварот, нанава энергічна падкрэслівае, што «мудрасць» паходзіць ад Бога, які праз сваё Аб’яўленне дае пазнаць, што з’яўляецца добрым і прыдатным. Карынцяне не жадаюць усведамляць няправільнасць іх меркавання, паводле якога добра толькі тое, што паходзіць ад чалавека. Павел жа, наадварот, заяўляе, што добрае паходзіць толькі ад Бога.\nЕзус і закон\nУ нагорным казанні Езус кажа, што Божае Валадарства не адмяняе Закону Майсея, а наадварот, здзяйсняе яго: «Не думайце, што Я прыйшоў адмяніць Закон ці прарокаў: не адмяніць прыйшоў Я, але выканаць» (пар. Мц 5, 17). «Закон і прарокі» — гэтыя словы акрэсліваюць увесь Стары Запавет, які спаўняецца ў Езусе. Якім чынам Езус спаўняе Закон?\nФарысеі, з якімі Езус вёў палеміку, разумелі Закон як агароджу, за якой чалавек мог свабодна дзейнічаць, аднак якая не дазваляла змяніць кірунак шляху, які ўказваў Закон. Тым не менш, нельга казаць, што ўсе фарысеі неправільна разумелі сапраўдны сэнс Закону ў Старым Запавеце. Нельга таксама лічыць, што Езус прынцыпова асуджае яўрэйскае фарысейства: «Сапраўды кажу вам: пакуль не праміне неба і зямля, ніводная ёта, ніводная рыска не знікне з Закону, пакуль не збудзецца ўсё» (пар. Мц 5, 18). Езус аб’яўляе сілу Закону Старога Запавету да найдрабнейшых падрабязнасцяў, аднак пры ўмове, што правільна разумеецца яго сапраўдны сэнс, які ён набывае ў святле абвяшчэння Божай таямніцы і жыцця Езуса Хрыста.\nЕвангеліст Мацвей у многіх канкрэтных прыкладах указвае на пераемнасць паміж добрай весткай Езуса і навучаннем, прапанаваным у Старым Запавеце, а таксама на яго выкананне: «Вы чулі, што было сказана прарокам?.. А Я кажу вам…».\nУ чым заключаецца навізна-выкананне, якое прыносіць Езус? Гэта не толькі заклік да шчырасці і да больш глыбокага падыходу да Закону, бо кожны сапраўдны фарысей клапаціўся пра гэта. Навізна не заключаецца таксама і ў новым Законе, бо Закон Старога Запавету не быў адменены і заставаўся ў сіле. Езус кажа, што Ён сам з’яўляецца асновай маральнага абавязацельства: «А Я кажу вам…». Гэта Ён сам усім сваім жыццём кажа тое, што добра, бо дабро не можа прыйсці «ніадкуль», а толькі ад Яго.\nТакім чынам, свабода чалавека заключаецца ў тым, што ён павінен чыніць так, як чыніў Езус — сапраўды свабодны Чалавек. І маральны закон мы будзем здзяйсняць, калі будзем паступаць так, як паступаў Езус Хрыстус.\nАбноўлена 29.01.2020 13:23


30 лістапад 2016, 20:13\nУ Беларусі адбыўся зьезд афіцыйнага Саюзу пісьменьнікаў. 600 дэлегатаў — хто ўсе гэтыя людзі і для каго яны пішуць?\nГурневіч: У Менску ў аўторак адбыўся зьезд Саюза пісьменьнікаў Беларусі. Ён зьявіўся 18 лістапада 2005 году, калі шэраг чальцоў Саюзу беларускіх пісьменьнікаў выйшлі зь яго і ўтварылі новую арганізацыю. Прычынай для выхаду яны назвалі «палітызацыю СБП, яе барацьбу з уладай, якая суправаджалася шалёнай спэкуляцыяй на культуры, праблеме беларускай мовы і г. д., адсутнасьці дэмакратычных прынцыпаў»\nПасланьне дэлегатам ад Лукашэнкі прачытаў намесьнік кіраўніка Адміністрацыі прэзыдэнта Ігар Бузоўскі. Гэта сухое пасланьне, якое няма чаго абмяркоўваць. Цікавейшым быў выступ расейскага пасла Сурыкава. Ён казаў, што заходняя мас-культура спрабуе зьнішчыць «нашыя традыцыйныя духоўныя каштоўнасьці і таму вельмі важнай зьяўляецца праца пісьменьнікаў». Сама цікавае было напрыканцы: «мы чакаем ад беларускай пісьменьніцкай супольнасьці канкрэтных прапановаў па ўзьдзеяньні на грамадзтва дзеля павышэньня маральнасьці, духоўнасьці і патрыятызму».\nПра зьезд агенцтва БелТА дало ляканічную інфармацыю:\n«Старшынём Саюза пісьменьнікаў Беларусі абраны Мікалай Чаргінец, Прапанову аб абраньні Мікалая Чаргінца прынялі дэлегаты зьезду адзінагалосна. Ён падзякаваў за давер і сказаў, што наперадзе шмат плянаў. У цяперашні час у шэрагах Саюза пісьменьнікаў Беларусі 606 літаратараў.»\nЧаргінец адзначыў, што ў Беларусі актыўна выдаецца дэтэктыўная літаратура, гістарычная. Тэма Вялікай Айчыннай вайны застаецца важнай з пункту гледжаньня паказу гераізму савецкага народа. Старшыня СПБ адзначыў, што беларускім пісьменьнікам атрымалася прарваць маўчаньне вакол песеннага жанру. На зьезьдзе таксама абмяркоўвалася пытаньне стварэньня інстытута крытыкі.\nЧаргінец казаў, што прапрацоўваецца пытаньне выдачы гэтым аўтарам арэнднага жыльля і пэнсій, але пытаньне: за што?\nЯ чытаў і слухаў усё гэта паціраючы вочы. Хто ўсе гэтыя 606 чалавек? Ну пару дзясяткаў я ў стане пазнаць, пры тым, што чытаю беларускую літаратуру і праглядаю кніжныя паліцы. Амаль усе прозьвішчы чальцоў саюзу нічога ня кажуць. Чаргінец расхвальваў саюз, што многія аўтары атрымалі мэдалі Скарыны і іншыя ўзнагароды. Але я не магу прыгадаць кніжак, якія б выклікалі ажыятаж, цікавасьць чытача. Чаргінец казаў, што прапрацоўваецца пытаньне выдачы гэтым аўтарам арэнднага жыльля і пэнсій, але пытаньне: за што? Дзе «Каласы пад сярпом тваім», дзе «Знак бяды»?\nЦыганкоў: Ніколі яшчэ такіх цяжкіх пытаньняў не было ў нашай перадачы. Мы чулі прозьвішча самога Чаргінца, і не з пункту гледжаньня літаратуры, а яго грамадзка-палітычнай дзейнасьці на ніве змаганьня за мараль і г. д.\nГэты Саюз пісьменьнікаў ствараўся тады, калі ўлада актыўна на пачатку 2000-х займалася драбленьнем грамадзянскай супольнасьці, стварала паўсюль альтэрнатыўныя арганізацыі, каб і аслабіць існуючыя, і стварыць праўладную грамадзянскую супольнасьць. Гэта рабілася ня толькі з Саюзам беларускіх пісьменьнікаў, але і зь некаторымі іншымі структурамі. На той момант улада гэтую задачу выканала, і на гэтым спынілася. Падзел пайшоў тут не па прынцыпу рускамоўны ці беларускамоўны. І ў афіцыйным Саюзе пісьменьнікаў дастаткова беларускамоўных творцаў. Падзел пайшоў па прынцыпу адданасьці дзяржаве і дзяржаўнай палітыцы. Гэта нават многія людзі, якія відавочна і па сваёй творчасьці, і па перакананьнях не хацелі б там быць, але займалі свае пасады ў дзяржаўных выданьнях, напрыклад часопісах «ЛіМ», «Нёман», «Маладосьць». Для іх быў выбар, альбо застацца ў гэтай дзяржаўнай структуры, альбо пайсьці на вольныя хлябы ў неафіцыйны Саюз пісьменьнікаў. Для многіх гэты выбар быў адназначны, нават насуперак сваім перакананьням. Гэта пра тое, хто гэтыя людзі.\nЗнакамітая фраза пра «слугі гасударавы», якую сказала калісьці віцэ-прэм’ер Натальля Качанава пра беларускіх чыноўнікаў, адносіцца і да гэтых пісьменьнікаў.\nДзяржава, выкарыстоўваючы адміністрацыйны рэсурс, падзяліла пісьменьнікаў на сваіх і не. Гэта адбываецца і сярод журналістаў. Знакамітая фраза пра «слугі гасударавы», якую сказала калісьці віцэ-прэм’ер Натальля Качанава пра беларускіх чыноўнікаў, адносіцца і да гэтых пісьменьнікаў. Яны павінныя адчуваць сябе прыхільнікамі дзяржаўнай улады, ідэалёгіі хаця б фармальна. Бо можа на кухнях большасьць з іх і не згаджаюцца, але вымушаны знаходзіцца ў гэтым Саюзе.\nГлод: Раскол сярод беларускіх пісьменьнікаў, пра які пачаў гаварыць Дзьмітры Гурневіч, а затым разьвіў Віталь Цыганкоў, адбыўся менавіта праз палітычныя прычыны. І гэта дае падставу вярнуцца да адвечнага пытаньня: ці павінны літаратары займацца палітыкай, ці павінны літаратары заўжды быць у апазыцыі да ўлады, якой бы гэта ўлада (добрай ці кепскай) не была?\nГісторыя паказала, што беларускія пісьменьнікі заўсёды мелі вельмі выразную грамадзянскую пазыцыю. І сярод заснавальнікаў БНР і пазьней БССР былі літаратары. Калі ў час перабудовы пачаўся грамадзкі ўздым, пісьменьнікі таксама былі ў першых шэрагах.\nУчора на нашым сайце Анатоль Вярцінскі вельмі цікава і шчыра распавёў, як ён, будучы галоўным рэдактарам «ЛіМа» змагаўся за тое, каб абавязкова надрукаваць на старонках выданьня знакаміты артыкул пра Курапаты. Калі б гэты чалавек абыякава ставіўся да палітыкі, хіба б ён так рабіў?!\nА калі ж на рэфэрэндум вынесьлі зьмены ў Закон аб мовах, калі насельніцтву ўлада навязвала так званае дзьвюхмоўе, хто першым выступіў супраць гэтага? Літаратары. Яны былі сярод тых, хто найбольш актыўна выступіў супраць такога падыходу. Тады многія беларускія пісьменьнікі адкрыта выказвалі сваю грамадзянскую пазыцыю. Праўда, ня ўсе. Вось тыя, хто ўчора зьбіраўся на зьезд, як раз яе і не выказвалі.\nУлада пачала ціснуць на пісьменьнікаў, якія не пагадзіліся ёй служыць.\nЗ гэтай прычыны ўлада пачала ціснуць на пісьменьнікаў, якія не пагадзіліся ёй служыць: забралі будынак Дома літаратара, пісьменьніцкую паліклініку, пазбавілі дзяржаўнага фінансаваньня...\nЯ калі рыхтаваўся да гэтай перадачы, знайшоў у архівах некаторыя цытаты з выступу расейскага паэта Ёсіфа Бродзкага. З таго самага выступу 1987 году, калі ён атрымліваў літаратурны Нобэль. Мне падаецца, яны добра кладуцца на цяперашнюю беларускую сытуацыю:\n«Мова і, думаецца, літаратура — рэчы больш старажытныя, непазьбежныя, даўгавечныя, чым любая форма грамадзкай арганізацыі. Абурэньне, іронія ці абыякавасьць, якія выражаюцца літаратурай у адносінах да дзяржавы, ёсьць, па сутнасьці, рэакцыя ўвесь час, лепш сказаць — бясконцага, у адносінах да часовага, абмежаванаму».\nІ што, на мой погляд, асабліва важна, Бродзкі адзначаў:\n«Прынамсі, да таго часу, пакуль дзяржава дазваляе сабе ўмешвацца ў справы літаратуры, літаратура мае права ўмешвацца ў справы дзяржавы».\nІ гэта выразна бачна на дачыненьнях пісьменьнікаў і палітыкаў сучаснай Беларусі.


Навасёлам кватэрных дамоў у Стоўбцах уручылі ключы — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nНавасёлам кватэрных дамоў у Стоўбцах уручылі ключы\n16.03.2021 17.03.2021 admin761Комментарии on Навасёлам кватэрных дамоў у Стоўбцах уручылі ключы\nУ горадзе Стоўбцы адбылася знакавая падзея — навасёлам двух дамоў, на 60 і 40 кватэр, уручаны ключы. Сярод іх ёсць і маладыя спецыялісты, якія прыехалі працаваць па размеркаванні.\nНовабудоўлі знаходзяцца на вуліцы Машынабудаўнікоў і, аздобленыя прыгожымі мураламі (на іх фатограф робіць здымак дзяўчыны), яны сталі адметнасцю райцэнтра яшчэ на стадыі будаўніцтва аб’ектаў ТАА “Пухавіцкая МПМК-14”.\nРаздзяліць радасць з навасёламі прыйшоў першы намеснік старшыні райвыканкама Віталій Бычкоўскі.\n– Дзяржава ўдзяляе значную ўвагу будаўніцтву жылля для тых, хто мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, — зазначыў Віталій Генадзьевіч. — А ў апошнія гады выбраны яшчэ і такі накірунак, як арэнднае жыллё. З яго дапамогай магчыма прывабіць у раён маладых спецыялістаў і замацаваць іх у розных сферах народнай гаспадаркі.\nУ новых дамах 10 жылых памяшканняў сацыяльнага карыстання, 70 кватэр пабудаваны на ўмовах долявага будаўніцтва (у тым ліку 10 — сем’ямі, якія знаходзіліся на агульнай чарзе тых, хто мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, і 60 – шматдзетнымі сем’ямі) і 20 кватэр – гэта арэнднае жыллё камунальнага жыллёвага фонду.\nКлючы ад арэндных кватэр былі ўручаны маладым спецыялістам — работнікам медыцыны (яны прыйшлі на ўрачыстасць разам з галоўным урачом Святланай Глебка), культуры, адукацыі, органаў унутраных спраў. Ад імя віноўнікаў урачыстасці выступіў прадстаўнік бальніцы — Уладзіслаў Пратасавіцкі, які падзякаваў райвыканкаму і цэнтральнай раённай бальніцы: “Нечакана для нашай сям’і было даведацца, што жыллёвая праблема вырашыцца так хутка ў новым маладзёжным мікрараёне. Такім чынам першае рабочае месца пакідае добрыя ўражанні і стварае задзел на перспектыву. Вельмі прыемна будзе прыйсці пасля работы ў такую кватэру і мець магчымасці для адпачынку. Будзем засяляцца!”\nРаботнікі раённага цэнтра культуры пастараліся стварыць навасёлам свята і, пераразаючы пад апладысменты сімвалічную чырвоную стужачку, навасёлы загадвалі жаданні…\nНяхай у новых дамах паселяцца любоў, шчасце і дабрабыт!\nРаспачынаюць работу школьныя базары\nСписок жилых домов, которые будут включены в реестр пустующих домов


Што рабіць, калі муж не працуе? - Сям’я і дзеці 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Сям’я і дзеці 2017 ⇒ Што рабіць, калі муж не працуе?\nСпачатку вы не надаеце гэтаму асаблівага значэння, даядаючы рэшткі маманта і квартальнай прэміі. Праз некаторы час вас пачынае турбаваць працяглы крызіс, бяздзейнасць мужчыны і пустэча ў халадзільніку. Усяго адно пытанне стаіць на парадку дня - што рабіць, калі муж не хоча працаваць?\nДля пачатку пагаворыце з героем дня, бо павінны быць прычыны, якія змянілі паводзіны мужа і якія прымусілі яго адмовіцца ад працы, якая прыносіць пэўны даход і дабрабыт. Быць можа, прычыны гэтыя носяць часовы характар?\nКалі муж трапіў пад скарачэнне або пазбавіўся пасады ў сілу суб'ектыўных абставінаў, дайце яму час прыйсці ў сябе і сабрацца з думкамі. Такія сітуацыі выдатна падрываюць мужчынскую самаацэнку, і многае, калі не ўсё, залежыць менавіта ад паводзінаў жанчыны. Не цісніце, ня пілуеце, ня крытыкуйце і ўжо тым больш ня кпіць з мужчынам! Набярыцеся цярпення. Калі сямейны бюджэт трашчыць па швах - на час скароціце выдаткі, адмоўцеся ад лішніх марнаванняў. Верце, усё вернецца сто разоў.\nКалі муж растаўся з працай з прычыны "надакучыла" і "сумна», прыміце віншаванні - ў вашага мужа пачынаецца крызіс сярэдняга ўзросту, які, дарэчы, як сцвярджаюць спецыялісты, можа наступіць і ў 20 гадоў. У гэтым выпадку спачатку дапамажыце жонку зразумець і пераасэнсаваць сябе. Хай пройдзе крызіс - пасля ўсё ўстане на свае месцы. Будзьце цярплівыя, мужчыну і так нялёгка.\nА калі муж не хоча працаваць прынцыпова або зарабляе нікчэмна мала, то варыянтаў магчымых дзеянняў ўсяго два. Калі чалавек вам дарог, ён выдатна ладзіць з дзецьмі, стараецца дапамагаць па гаспадарцы і не супраць займацца гэтым «прафесійна», што ж, прыйдзецца вам стаць здабытчыкам і рабіць кар'еру. За тылы ў вашай сям'і будзе адказваць муж, такое цалкам магчыма.\nУ адваротным выпадку і вам, і жонку варта звярнуцца па дапамогу да сямейнага псіхолага, які вывучыць сітуацыю дэталёва і дапаможа вам самім, удваіх, знайсці выхад з існуючага тупіка. Вядома, пры ўмове, што вы абодва імкнецеся захаваць сям'ю. А калі муж перастаў цікавіцца сям'і і дзецям, не шануе адносінамі з вамі, - гэта падстава задумацца аб мэтазгоднасці такога шлюбу.\nНаступная Артыкул Як зразумець мужа\nСалата з арэхамі і курацінай - лепшыя рэцэпты\nЯк напампаваць шыю хутка


Роля памяці пра вайну ў беларускай нацыянальнай сьвядомасьці\n09 травень 2005, 12:57\nЮры Дракахруст, Прага 9 траўня спаўняецца 60 гадоў перамозе дзяржаваў антыгітлераўскай кааліцыі над фашыстоўскай Нямеччынай. У нашым цыклі “Беларусь на вайне” мы спрабуем яшчэ раз прыгадаць перагорнутыя старонкі гісторыі. Памяць вялікіх выпрабаваньняў і выжываньня, сьмерці і жыцьця, памылак і выкупленьня, вернасьці і здрады – у цыклі перадачаў Радыё Свабода “Беларусь на вайне”. Сёньня мы прапануем вам паслухаць чарговую перадачу гэтага цыклю. Тэма выпуску –“Міт вайны як сродак пабудовы беларускай нацыі”.\nЧаму і праз 60 гадоў пасьля сканчэньня Другой Усясьветнай вайны яна працягвае выклікаць вельмі моцныя эмоцыі і пачуцьці, прычым ня толькі ў Беларусі? Якую ролю адыгрывае памяць пра вайну ў справе пабудовы беларускай нацыі? Ці мацуе культурную, духоўную сувязь Беларусі з Расеяй упэўненасьць беларусаў, што яны перамаглі ў Другой Усясьветнай вайне? На гэтыя тэмы разважаюць: зь Менску – філёзаф, культуроляг Ігар Бабкоў, з Парыжу – пісьменьніца Сьвятлана Алексіевіч.\n(Дракахруст: ) "Адна з кніг Сьвятланы Алексіевіч мае назву “У вайны не жаночы твар”. Гэтая і іншыя кнігі пісьменьніцы ёсьць сьведчаньне, сьцьвярджэньне, што ў вайны наагул не чалавечы твар, гэта нялюдзкая, вар''яцкая справа. Чаму ж людзі, народы настолькі высока ставяць каштоўнасьць ваеннага гераізму, ваенных перамогаў? Калі гэта ўсеагульнае звар''яценьне, то што тут уласна гераізаваць? Спадар Бабкоў, як Вы лічыце?"\n(Бабкоў: ) "Перш за ўсё, сам панятак ваеннага гераізму выклікае пытаньне. Рэч у тым, што гераізм – гэта ахвяраваньне жыцьцём за Бацькаўшчыну, за супольнасьць, у рэшце рэшт – за свабоду, і гэта ёсьць індывідуальным дзеяньнем. А вайна – гэта заўсёды масавая, калектыўная акцыя, у якой індывідуальнае дзеяньне "тоне" ў масе ўчынкаў. У гэтым сэнсе вайна абясцэньвае індывідуальнасьць і асобу. Гераізм, ахвярнасьць, мужнасьць – мне здаецца, што гэтыя рэчы паўстаюць ня дзякуючы вайне, а хутчэй насуперак ёй, як спроба адгарадзіць, адваяваць тэрыторыю асабістага, тэрыторыю, дзе жыцьцё ўсё яшчэ мае кошт. Хаця і давесьці каштоўнасьць жыцьця можна толькі вольна ахвяраваўшы ім, адмовіўшыся ад яго такім парадаксальным чынам.\nПраблема ў тым, што вайна імкнецца прысвоіць сабе гераізм, зрабіць яго сваім апраўданьнем і скарыстаць, як індывідуальную матывацыю, г.з. стварыць такі міт вайны, у якім гераізм зьяўляецца калектыўнай нормай. Тое, што рабіў Васіль Быкаў у сваёй "акопнай праўдзе" – ён адбіраў гераізм у ваеннага міту і вяртаў яго асобе, паказваючы экзыстэнцыяльную неадназначнасьць гераізму".\n(Дракахруст: ) "Спадарыня Сьвятлана, мы пачалі размову з Вашых твораў; як бы Вы маглі адказаць на пытаньне, чаму людзі гэтак узносяць ваенныя подзьвігі? Людзі настолькі недасканалыя, што тысячагодьдзямі гераізуюць “вар''яцтва”?"\n(Алексіевіч: ) "Я пачну з таго, што адкажу, чаму я напісала гэтыя кнігі. Я напісала іх на знак пратэсту супраць гэтай гераізацыі вайны. Я нарадзілася на Ўкраіне, дзе служыў бацька, але вырасла ў беларускай вёсцы. Я памятаю, што там практычна не было мужчын. У кнігах я чытала пра вайну з мужчынскага голасу, а ў жыцьці я чула пра іншую вайну. Я лічу, што патаемны сэнс вайны неразгаданы намі да канца. Мы ўсе ўдзельнічаем у гэтай культуры, мы назапашваем яе, нават цяпер, напачатку ХХІ стагодзьдзя, калі паўсюль ідуць войны: Чачня, Ірак, Аўганістан, нядаўна – Югаславія. Чалавецтву аніяк не выскачыць з гэтага кола, ані дэмакратычнай дзяржаве, ані аўтарытарнай, нікому. Мы яшчэ людзі гэтага сьветапогляду, людзі эпохі войнаў і рэвалюцыяў.\nШто тычыцца гераізму, то гераізм як такі – не прадмет маіх кніг і майго інтарэсу. Я займаюся дасьледаваньнем чалавечага духу, чалавечых пачуцьцяў. Я дасьледую, што чалавек знаходзіць у гэтым вар''яцтве, калі ён можа забіць іншага, калі нават абавязаны забіць дзеля чагосьці. Мяне цікавіць тое, што адбываецца не на тэрыторыі дзяржавы, а на тэрыторыі чалавечай душы, што чалавек даведваецца пра самога сябе, што ён з гэтымі ведамі потым робіць, і што гэтыя веды праз шмат гадоў робяць з ўсімі намі".\n(Дракахруст: ) "Маё наступнае пытаньне тычыцца якраз таго, “што гэтыя веды праз шмат гадоў робяць з усімі намі”. Чаму ў Беларусі тэма апошняй вайны дагэтуль выклікае бурную рэакцыю? Варта сказаць, што і ня толькі ў Беларусі, падчас апошніх выбараў ва Францыі, калі ў другі тур выбараў раптоўна выйшаў правы радыкал Жан Мары Ле Пэн, спалоханая ўлада, забыўшы і пра эўраінтэграцыю, і пра паліткарэктнасьць, пачала казаць: Шырак – нашчадак Супраціву, Ле Пэн – нашчадак Вішы. Справа тут ня ў тым, хто насамрэч чый спадкаемца, справа ў тым, што і дагэтуль гэта працуе, дыспазыцыя “сябра-вораг” 60-гадовай даўніны ў народнай сьвядомасьці актуальная і дагэтуль. Чаму? Спадарыня Сьвятлана..."\n(Алексіевіч: ) "Я думаю, што мы ў сябе дома, у Беларусі, ня вырашылі праблему канца ХІХ – пачатку ХХ стагодьдзя. Паколькі ў нас няма такіх моцных гістарычных апірышчаў, вакол якіх можна было сабраць нацыю, сканструяваць яе, то дзеля добрых, я б сказала, рамантычных мэтаў спрабуюць дзесьці прыдумаць, дзесьці перапісаць мінулае. Гэта не заўсёды адпавядае праўдзе. Што тычыцца вайны, то я чытала і польскіх, і нашых гісторыкаў, і мне падаецца гэта перапісваньнем гісторыі, перапісваньнем дзеля высокай мэты – зрабіць нацыю. Але я думаю, што гісторыя ня любіць такіх перапісваньняў, і потым яна адпомсьціць за гэта. Гэта небясьпечны шлях, і па ім ня варта ісьці. А паколькі ў нас ў апошняе стагодзьдзе было мала такіх гістарычных падзеяў, паводле якіх можна было б разгарнуць барацьбу за саміх сябе, то, відаць, таму вайна стала ў эпіцэнтры гэтай барацьбы".\n(Дракахруст: ) “Спадар Ігар, а як Вы мяркуеце, чаму дыспазыцыя "сябра-вораг" 60-гадовай даўніны ў беларускім грамадзтве дагэтуль актуальная? Скажам, ніхто не спасылаецца і не апэлюе да дыспазіцыяў часоў грамадзянскай вайны. А вось да той вайны... Яна жывая, яна ў пэўным сэнсе працягваецца".\n(Бабкоў: ) "Я б тут можа быць не пагадзіўся б з такой тэзай, што яна жывая. Мне здаецца, што сытуацыя якраз адваротная. Рэч у тым, што беларускія ўлады, рэанімуючы савецкую спадчыну, проста не маглі прайсьці альбо абмінуць Вялікую Айчынную вайну, і для мяне цікава ня тое, што яны да яе зьвярнуліся, а тое, чаму так позна зьвярнуліся, чаму гэта адбылося не ў сярэдзіне ці напрыканцы 1990-х гадоў. Чаму менавіта цяпер гэтая тэма старой вайны вяртаецца ў культуру? Мне здаецца, не таму, што яна актуальная і выклікае моцныя эмоцыі, якраз наадварот – таму што вайна адарвалася ад рэальнасьці і сталася такім пустым знакам, чыстым мітам. Тыя рэальныя людзі, якія памяталі вайну, якія маглі параўнаць гэты пусты міт са сваім досьведам, яны, на жаль, усё больш адыходзяць. І менавіта таму, што вайна стала такім чыстым мітам, яна цяпер бясьпечная, і зь ёй можна рабіць усё што заўгодна. Вайна, менавіта Вялікая Айчынная, а не Другая Ўсясьветная, будзе выступаць спосабам самалегітымацыі ўлады".\n(Дракахруст: ) "Ігар, Вы ўжылі слова міт. Але міт – гэта ня толькі і ня столькі няпраўда, гэта складнік, апірышча калектыўнай тоеснасьці, тое, што выклікае моцныя эмоцыі, што мае моцны мабілізацыйны патэнцыял. Вось Вы сказалі, што вайну пачалі выкарыстоўваць толькі цяпер. Але мы памятаем, як у 1995 годзе напярэдадні парлямэнцкіх выбараў і моўнага рэфэрэндума БТ паказала азаронкавых "Дзяцей ілжы", дзе кадры цяперашніх апазыцыйных мітынгаў ішлі поруч з хронікай калябарацыйных маніфэстацыяў часоў вайны. І гэта дзейнічала. Чаму гэта дзейнічае?"\n(Бабкоў: ) "Рэч у тым, што тады ўлады працавалі "ўсярэдзіне" ваеннага міту. Сам выбар паміж калябарацыяй і пазыцыяй на савецкім баку – гэта нутраны выбар беларуса, і эксплюатавалася тое, што трэба было рабіць правільны выбар. Сёньня ж улады гуляюцца з ваенным мітам, як з пэўнай цэльнасьцю, як з адной з унівэрсальных падзеяў ХХ стагодзьдзя, у якой бралі ўдзел беларусы як супольнасьць. Мне здаецца, што гэты нутраны аспэкт выбару будзе паціху адыходзіць, а акцэнт будзе зьмяшчацца як раз на гэту цэласнасьць.\nЯ, прынамсі ў Менску, ня бачыў, каб тэма вайны выклікала што-небудзь, акрамя эмацыйнай стомы. Усё гэта ўспрымаецца хутчэй, як састарэлае занудства, чым правакуе нейкія эмоцыі, як гэта было яшчэ ў сярэдзіне 1990-х, пра што Вы прыгадвалі".\n(Дракахруст: ) "Спадарыня Алексіевіч, Вы сказалі, што пішаце пра вайну не ў прасторы дзяржавы, а ў прасторы чалавечай душы. Пры гэтым Вы адзначылі, што таямніца вайны яшчэ не разгаданая. Але можа, яе і немагчыма зразумець, застаючыся ў прасторы душы аднаго чалавека? У працяг нашай гутаркі я дазволю сабе дзьве цытаты. Адна – знакамітая фраза дзяржсакратара ЗША часоў Рэйгана Аляксандра Хэйга: "Ёсьць рэчы больш важныя, чым мір". І другая – з кнігі расейскага філёзафа Мікалая Бярдзяева, напісанай падчас Першай Усясьветнай вайны: “Вайна дае мужнае адчуваньне гісторыі, пацыфізм ёсьць адмаўленьне самастойнасьці гістарычнай рэчаіснасьці. Ідэя майго народа – не адзіная, якая мае права на існаваньне. Вайна ня ёсьць барацьба за маральную праўду і справядлівасьць, гэта барацьба за анталягічную сілу нацыяў і дзяржаваў”. А на Ваш погляд, ці “ёсьць рэчы больш важныя, чым мір” і ці сапраўды “пацыфізм ёсьць адмаўленьне самастойнасьці гістарычнай рэчаіснасьці”?\n(Алексіевіч: ) "Тое, пра што Вы гаворыце вось гэтымі цытатамі, належыць усё ж эпосе, якая папярэднічала найноўшай. Тады была крыху іншая зброя і крыху іншы чалавек. Я мяркую, што гэтыя фармулёўкі падыходзілі да мінулага, хаця мы й дагэтуль спрабуем імі карыстацца. Але неабходнасьць новага сьветапогляду абсалютна відавочная. За некалькі гадоў жыцьця ў Францыі, я зразумела, што адбылося з французамі ў 1940-я гады: у іх быў шок пасьля Першай Усясьветнай вайны, пасьля якой яны для сябе вырашылі, што няма нічога вышэй за чалавечае жыцьцё. Мы іх судзілі з зусім іншага пункту гледжаньня.\nЯ вось зараз чула Ігара, ён спрабуе паглядзець на гэтую вялікую гісторыю з пункту гледжаньня беларуса. Я, як літаратар, хачу паглядзець на яе з двух бакоў. Па-першае, з пункту гледжаньня чалавека, які жыве сёньня і цяпер, у канкрэтным часе, з пункту гледжаньня людзей, якія жылі тады, гэта значыць, савецкіх людзей. Я запэўніваю Вас, што тады не было такога падзелу: "Я беларус, я украінец, я татарын, я габрэй", гэта было на другім пляне. Яны адчувалі сябе савецкімі людзьмі, падабаецца нам гэта ці не, гісторыю ўжо не раскалоць.\nА другі пункт гледжаньня, які мяне цікавіць, гэта тое, што называецца падсьветка вечнасьцю, вечны чалавек на вечнай зямлі, як казала Ахматава, "голы чалавек на голай зямлі". Я мяркую, што сёньня набірае моц пацыфісцкі сьветапогляд, нягледзячы на тое, што вакол столькі войнаў. Я б хацела заўважыць, што ня толькі расейская ці беларуская ўлады хочуць скарыстаць міт вайны ў сваіх мэтах. Тое, што было тут ва Францыі летась, на юбілей высадкі ў Нармандыі – ані Беларусі, ані Расеі і ня сьнілася такая пампезнасьць і такі патас. За намі значна больш крыві, больш ахвяраў. Ня будзем нават казаць пра тое, што мы хацелі зрабіць твар Перамогі прыгожым, а ён жахлівы. Але калі глядзіш хроніку тых гадоў, як бессэнсоўна гінулі амэрыканскія салдаты, як яны падчас высадкі ішлі па вадзе і штабялямі падалі ў гэтую ваду, як сёньня ўсе гавораць пра бездарных амэрыканскіх генэралаў – паўсюль адно і тое ж.\nМы жывем у сьвеце, які робіцца ўсё больш агульным, а мы яшчэ спрабуем вырасьціць нешта на нашай асобнай дзялцы. Можа, штосьці і вырасьце. Але паўстала праблема трываласьці чалавека. Я Вас запэўніваю, што ідэяў няма нідзе ў сьвеце. Іх не было і ў 1990-х гадох, тысячагадовы савецкі Рэйх разваліўся выпадкова, і выпадковыя людзі выпадкова апынуліся наверсе. Яны ня ведалі, што з гэтым рабіць. У іх не было і няма ідэяў. Але паўтаруся – іх няма нідзе ў сьвеце, усе спрабуюць за штосьці ўхапіцца, ухапіцца за чалавечую трываласьць, бо ня можа ж ідэя быць біякамфорртная і біяжывёльная.\n(Бабкоў: ) "Мне хацелася б пагадзіцца са спадарыняй Сьвятланай, што самы час беларускім інтэлектуалам выходзіць за межы беларускасьці, за межы нацыянальнага наратыву, нацыянальных інтарэсаў, таму што адчуваецца, што сьвет настолькі хутка і глыбока глябалізаваўся, што шмат якія рэчы немагчыма ўбачыць і прадумаць з пэрспэктывы чыста беларускай. Гэтак, напрыклад, было з вайной у Іраку: калі па ўсім сьвеце ішлі пацыфісцкія дэманстрацыі, у Беларусі было абсалютна ціха. Гэтая нацыянальная пэрспэктыва прывяла да палахлівай адмовы ад удзелу ў сур''ёзнай дыскусіі, якая адбывалася ў сьвеце.\nШто тычыцца пытаньня, наколькі вайна можа разглядацца, як рэч трансцэндэнтная, транспэрсанальная, наколькі вайна можа быць анталягічнай, быць выяўленьнем волі да магуты, а народы – інструмэнтамі гэтай волі. Мне здаецца, што такое вывядзеньне вайны ў трансцэндэнцыю – гэта зноў-такі рамантычны міт. Існаваньне ў гісторыі немагчымае ня толькі бяз волі, але і без, скажам, рацыянальнага дзеяньня. І ўсе гэтыя ваенныя міты маюць хутчэй кампэнсацыйны характар у нашым безнадзейна рацыяналістычным грамадзтве".\n(Дракахруст: ) "Ігар, у працяг Вашай апошняй думкі. Вы раней сказалі, што ня так ужо гэты міт у Беларусі і працуе, хаця ўлада чамусьці зацята эксплюатуе пачуцьці, зьвязаныя менавіта з той вайной. Але магчыма, самі па сабе гэтыя пачуцьці цалкам натуральныя, бо яны грунтуюцца на тым, што тады беларусы былі ня толькі аб’ектам гвалту, ня толькі аб’ектам гісторыі, але і яе суб’ектам, прычым суб’ектам пераможным. І гэтая гістарычная суб’ектнасьць (паводле Бярдзяева анталягічная, быцьцёвая моц) – для беларусаў каштоўнасьць, ад якой беларусы ня хочуць адмаўляцца?"\n(Бабкоў: ) "Я думаю, што Другая Ўсясьветная вайна, Вялікая Айчыная вайна, наагул, досьвед савецкасьці, нягледзячы на ўсю крышачку зьдзеклівую рыторыку 1990-х гадоў – гэта ўнівэрсальны досьвед для беларусаў. У прынцыпе, савецкая цывілізацыя – гэта адна з вэрсіяў праекту Асьветы, які спрабавала рэалізаваць Усходняя Эўропа. Няўдача гэтага праекту тлумачыцца хутчэй у тэрмінах эўрапейскай пэрыфэрыі, чым нейкага вялікага ідэалягічнага супрацьстаяньня. У Беларусі, калі яна напачатку 1990-х ізноў усплыла на паверхню гісторыі, пошукі такога пункту суаднесенасьці, у параўнаньні зь якім права Беларусі быць на паверхні гісторыі было б цалкам легітымным, непазьбежна прыводзілі менавіта да гэтага досьведу Вялікай Айчынай вайны і да міту Перамогі. Тут я цалкам з Вамі пагаджуся. Адзінае, хачу дадаць – міт вайны, міт Перамогі ідуць поруч зь мітам стабільнасьці, мітам пра тое, што беларусы заслужылі права жыць у міры і стабільнасьці".\n(Алексіевіч: ) "Калі я чую гэта, калі чытаю нашыя газэты і бачу, як ідзе падрыхтоўка да вялікага юбілею, то мяне дзівіць нашая ўлада. Дзівіць, наколькі яна не глядзіць далей аднаго кроку наперад. Бо для яе гэты міт, якім яна карыстаецца, даволі небясьпечны. Ігар спрабуе адсланіцца ад яго, а дарма, на мой погляд. Бо адзіны час, калі можна было казаць пра беларускі народ, калі ён быў, калі ён адчуў сябе народам – гэта быў якраз час Вялікай Айчынай вайны. Тады мы сапраўды маглі казаць, што мы нацыя.\nЯ апытвала тысячы людзей, і чула ад іх, што гэта быў сапраўды народны рух. Усім бы нам абаперціся на гэтае мінулае і гэтыя каштоўнасьці, каб стварыць гэты народ, які ўвесь час распадаецца на Заходнюю і Ўсходнюю Беларусь, на прыхільнікаў Пазьняка і Лукашэнкі.\nАле я пагаджуся, што ёсьць і элемэнт стомленасьці, Занадта доўга адкрывалася гэтая чакра, гэта таксама небясьпечная. Няма нейкай энэргіі, якая патрэбная і ўладзе, якая не разумее, што рабіць, і тым, хто ёй супрацьстаіць, гэтай электрычнасьці ўжо адтуль не зыходзіць. Гэта быў час духоўны, высокі, хаця і страшэнна крывавы. Адтуль можна дастаць тое, што тады мы былі мы.\nШто тычыцца мяне, то для мяне няма нічога вышэйшага за чалавечае жыцьцё у нармальных умовах, я не магу сказаць, што чалавечым жыцьцём можна ахвяраваць дзеля чагосьці, для мяне чалавек – вышэй за ўсё, бо ён – замысел Боскі. Але, як казаў Ігар, мы жывем у рэальным сьвеце і рэальным часе, зь яго не выскачыць і трэба жыць паводле ягоных законаў. Ня трэба паддавацца гіпнозу любімых ідэяў, трэба ісьці з адкрытымі вачыма да рэчаіснасьці".\n(Дракахруст: ) "Спадарыня Сьвятлана, вы сказалі, што менавіта ў вайну беларусы адчулі сябе народам, адчулі сябе нацыяй. Але ў той час бокам вайны была не Беларусь, як такая, а Савецкі Саюз, часткай якога Беларусь тады была. На Ваш погляд, у якой ступені ўпэўненасьць беларусаў у тым, што яны перамаглі ў той вайне, што савецкі бок быў іх бокам, а нямецкі – варожым бокам, наколькі гэта мацуе ці ўтрымлівае іх повязь, сувязь з Расеяй, ці скажам шырэй – з расейскай культурнай, духоўнай і нават палітычнай прасторай? І наадварот – наколькі шлях у Эўропу вымагае іншага погляду на Другую Ўсясьветную вайну і ролю ў ёй беларусаў?"\n(Алексіевіч: ) "Любы беларус Вам скажа, што ў гады вайны загінуў кожны чацьвёрты беларус. Ня кожны чацьвёрты савецкі чалавек, а кожны чацьвёрты беларус. Аддзяленьне відавочнае ў агульным пэйзажы гэтага жахлівага змаганьня. Скажуць так : "Перамаглі мы, савецкія, але загінуў кожны чацьвёрты беларус". Так што беларусы ў сувязі з вайной адчуваюць сябе асобна беларусамі. Што тычыцца асобнага тэксту, які мы ўсё спрабуем напісаць, хаця для яго няма ані альфабэту, ані мовы, то я лічу, што гэта ўжо спозьненая ідэя. Усё больш мацуецца разуменьне, што сьвет адзіны, што асобнасьць існуе толькі для таго, каб абжыць гэтую прастору, бо памеры ўсяго сьвету вышэйшыя за чалавека. Сьвет адзіны і вельмі маленькі, і нашаму жаданьню аддзяліцца ад Расеі ў культурным пляне наканаваная непазьбежная параза, адарваць і падзяліць славянскія народы немагчыма.\nШто ж тычыцца нашага шляху ў Эўропу – ня ведаю. Для грамадзкай сьвядомасьці, для людзей у любым гарадку і вёсцы ў Беларусі нават Польшча і Чэхія значна далейшыя, чым Расея. Гэта хутчэй культывуецца ў сьвядомасьці інтэлігентаў, як форма супрацьстаяньня. Але нельга дзьве тысячы гадоў выкрэсьліваць з гэтай культурнай, амаль генэтычнай сьвядомасьці. Я не падзяляю гэтых ідэяў, мне нават нецікава думаць у гэты бок, бо гэтаму наканавана гістарычная параза".\n(Бабкоў: ) "Я думаю, што ў беларускай культуры вельмі рана паўстаў свой уласны міт пра вайну, які зьяўляўся часткай агульнага міту, мы памятаем гэтае жартаўлівае найменьне "Беларусьфільма" "Партызанфільмам". Машына культуры працавала дастаткова інтэнсіўна, каб выгарадзіць сваю тэрыторыю, сваю прастору, свае эмоцыі, тэксты і ідэі. Я не бачу сувязі міта вайны з Расеяй. З савецкім праектам – так, безумоўна, з савецкай цывілізацыяй, можа нават зь ідэяй камунізму, але ня ўласна з Расеяй. Гэта вялікі парадокс, але Расея сама мае калясальныя праблемы з "прыватызацыяй" усёй гэтай савецкай міталёгіі.\nШто тычыцца схемы "паміж Эўропай і Расеяй", то мне яна здаецца састарэлай. У сёньняшняй глябальнай сытуацыі супрацьпастаўленьня Эўропы і Расеі быць проста ня можа. Калі казаць пра паступовае згасаньне Захаду (я думаю, літаральна на працягу 10-20 гадоў мы будзем мець зусім іншую канфігурацыю цэнтраў сілы ў сьвеце), то розьніца паміж эўрапейскім праектам і ўсходнеэўрапейскім альбо расейскім у параўнаньні з гэтымі новымі канфігурацыямі будзе выглядаць настолькі дробнай, што будаваць на гэтым сваю ідэнтычнасьць і сваю доўгатэрміновую стратэгію бессэнсоўна. Нам проста трэба забыць пра старыя схемы і глядзець у будучыню".


штодзённая малітва - 2019-03-30 | Прастора малітвы\nштодзённая малітва - 2019-03-30\nНядзеля 31 сакавіка\nЕзус расказаў такую прыпавесць некаторым упэўненым у сваёй праведнасці, якія пагарджалі іншымі: Два чалавекі зайшлі ў святыню памаліцца; адзін фарысей, а другі мытнік. Фарысей, стаўшы, маліўся сам сабе так: Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, рабаўнікі, несправядлівыя, распуснікі або як гэты мытнік. Пашчуся два разы на тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што набываю.\nА мытнік, стоячы воддаль, не адважваўся нават падняць вачэй да неба, але, б’ючы сябе ў грудзі, казаў: Божа, будзь міласцівы да мяне, грэшніка.\nКажу вам, што менавіта гэты пайшоў у дом свой апраўданы, а не той, бо кожны, хто ўзвышае самога сябе, прыніжаны будзе, а хто прыніжае сябе, узвысіцца.\nГісторыя для ўсіх нас. Захаванне закона для габрэя – знак удзячнасці Богу за клопат і любоў. Наколькі складана нам прыняць, што Бог нас любіць без умоў і заслуг.\nЯ любімы не таму, што я добры, а таму, што Бог добры. Мая грэшнасць і няўдачы – не прычыны сумнявацца ў любові Бога, а хутчэй яшчэ больш дзівіцца Яго любові.\nRead more about Лк 18,9-14


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Студэнты-купалаўцы прымуць удзел у распрацоўцы Бачання ўніверсітэта на 2021-2025 гады\nСтудэнты-купалаўцы прымуць удзел у распрацоўцы Бачання ўніверсітэта на 2021-2025 гады\nКонкурс «Універсітэт маёй мары» абвешчаны ў ГрДУ імя Янкі Купалы.\nПрыняць удзел у распрацоўцы Бачання ўніверсітэта могуць студэнты I і II ступені атрымання вышэйшай адукацыі, курсанты і аспіранты ўніверсітэта. Купалаўцам прапануюць распрацаваць праект, які змяшчае Бачанне ўніверсітэта на 2021-2025 гады і прыярытэты развіцця да 2030 года, а таксама абгрунтаваць свае прапановы.\nАўтарам неабходна вызначыць, якім яны бачаць будучыню ўніверсітэта, яго ключавыя каштоўнасці і стратэгічныя напрамкі, прапанаваць у якім кірунку ён павінен развівацца, пазначыць асноўныя арыенціры і прынцыпы арганізацыі дзейнасці ва ўніверсітэце на бліжэйшыя пяць гадоў. Акрамя таго, студэнтам неабходна вызначыць, якім у будучыні стануць адукацыйныя тэхналогіі, адукацыйныя і навуковыя прадукты ўніверсітэта, спажыўцы адукацыйных і навукова-тэхнічных распрацовак. Неабходна вылучыць асноўныя праблемы, на рашэнне якіх арыентуецца ўніверсітэт, праектаваныя канкурэнтныя перавагі і становішча ў сусветнай адукацыйнай прасторы, якое павінен заняць універсітэт у доўгатэрміновай перспектыве.\nМатэрыялы для ўдзелу ў конкурсе - заяўку, праект і абгрунтаванне Бачання неабходна прадаставіць ва ўпраўленне выхаваўчай працы з моладдзю да 30 красавіка ў папяровым (вул. Ажэшкі, 22, каб. 224, тэл .: 73 19 09) і ў электронным выглядзе на e-mail: uvr@grsu.by.\nПераможцы і прызёры будуць узнагароджаны дыпломамі і грашовымі прэміямі.\nАрганізатары адзначаюць, што конкурс накіраваны на развіццё здольнасцяў да планавання і праектавання з дапамогай уключэння навучаюцца ў працэс распрацоўкі Стратэгіі ўніверсітэта на 2021-2025 гады і прыярытэтаў на перыяд да 2030 года. У ліку задач конкурсу - стварэнне ўмоў для раскрыцця арганізатарскага, творчага, калектыўнага патэнцыялу і асобаснага росту ўдзельнікаў, а таксама стымуляванне і развіццё сацыяльнай актыўнасці навучэнцаў.\nБольш падрабязную інфармацыю аб конкурсе, а таксама ўзор заяўкі можна знайсці тут.


27 чэрвень 2020, 16:30\nПрага 27 чэрвеня\nУся Старамесцкая плошча ў Празе сёньня была беларускай. Сюды прыйшлі некалькі сотняў дэманстрантаў. Па-беларуску, па-чэску, па-ангельску яны патрабавалі свабоды палітвязьням, зьняволеным за салідарнасьць грамадзянам і блогерам Беларусі.\nСярод іх партрэтаў быў і твар Ігара Лосіка, няштатнага кансультанта Свабоды, які раней стажыраваўся ў Празе, будучы стыпэндыятам праграмы імя Вацлава Гаўла.\nУтварыўшы кола, якое атачыла цэлую плошчу, людзі гаварылі ў вольны мікрафон, сьпявалі, выказвалі свае патрабаваньні: «Спыніць дыктатуру ў Беларусі», «Выбары, а не вайна з уласным народам», «Мы хочам жыць у Беларусі як за мяжой». Многія мелі пры сабе таксама тапкі і плякаты «Стоп таракан!»\nНапярэдадні стала вядома, што беларускае пасольства ў Чэхіі не ўключыла ў мясцовую выбарчую камісію ніводнага з прадстаўнікоў дыяспары. Сюды паспрабавалі прайсьці праз вылучэньне групай грамадзян юрыст Сяргей Кастрама і дактарантка Ірына Лянько. Абмяркоўваць свае пляны, якім чынам удзельнічаць ці ня ўдзельнічаць у выбарах, беларусы будуць сёньня пазьней увечары на «палітычным пікніку».\nАкцыя беларускай салідарнасьці ў Празе\nАрганізаваліся беларусы праз сацыяльныя сеткі, у прыватнасьці, гэтым разам ініцыятарам і заяўнікам пікету стала група ў Фэйсбуку BLR/ČR.


19 верасень 2020, 20:31\nПамежны слуп на мяжы Беларусі і Літвы\nБелта апублікавала камэнтар Дзяржаўнага мытнага камітэту (ДМК) аб сытуацыі на мяжы. У ім адзначаецца, што колькасьць транспартных сродкаў, якія ідуць праз мытную мяжу, традыцыйна ўзрастае ў выходныя дні.\nРазам з тым камітэт падкрэсьлівае, што беларуская мытня робіць усе магчымыя захады, каб не дапусьціць увозу ў краіну забароненых і абмежаваных тавараў, тавараў па заніжаным кошце з мэтай ухіленьня ад выплаты мытных плацяжоў.\nПаводле ДМК, рэсурсы мытні дазваляюць прымаць на 30% больш машын, калі сумежны бок будзе падаваць грузавікі рытмічна.\n«На неаднаразовыя звароты беларускага боку аб паскарэньні мытных апэрацый і падачы большай колькасьці аўтамабіляў літоўскі бок так і не распачаў неабходныя меры ў поўным аб’ёме. Мы спадзяёмся на разуменьне калег і прыняцьце зь іх боку вычарпальных мераў у гэтым пытаньні», — гаворыцца ў камэнтары Мытнага камітэту.\nНекалькі дзён таму Аляксандар Лукашэнка заявіў, што загадаў «закрыць мяжу зь Літвой і Польшчай». Літоўскія і польскія памежныя службы паведамлялі, што рух празь мяжу працягваецца ў ранейшым рэжыме. Прэмʼер Літвы папярэдзіў, што калі мяжа будзе перакрытая, то Літва і Польшча забароняць транзыт грузаў зь Беларусі праз свае тэрыторыі.


06.09.2016 02.09.2016 Ольга Алексейчик721Комментарии on З рэдакцыйнай пошты\nПРАЗ 50 ГАДОЎ – У СВАЮ ШКОЛУ\nГасцінна і цёпла сустрэла Аталезская школа сваіх выпускнікоў 1966 года. Прыйшлі, прыехалі, прыляцелі на сустрэчу праз 50 гадоў яе дзеці. Ім ужо пад 70, а застаюцца маладымі ад сваіх успамінаў аб школьным юнацтве.\nНам было так прыемна, калі на ганку школы нас сустрэла настаўніца музыкі і спеваў Лідзія Сцяпанаўна Цярэшка. Яна прачытала нам вершы на беларускай мове пра нялёгкую настаўніцкую працу. А потым пад акампанемент баяна ўсе разам мы спявалі песню «Школьныя гады цудоўныя».\nНезабыўнымі сталі ўражанні ад сустрэчы з нашай любімай настаўніцай нямецкай мовы, былым дырэктарам Аталезскай сярэдняй школы Нінай Васільеўнай Шарапа, якая кожнага з нас пазнала, цёпла прывітала, выказала нам найлепшыя пажаданні.\nНа аталезскіх могілках хвілінай маўчання мы ўспомнілі першую настаўніцу Шарупіч Вольгу Канстанцінаўну, настаўнікаў матэматыкі Бірбаш Софію Фёдараўну і Бірбаша Міхаіла Юр’евіча, піянерважатую Шыдлоўскую Марыю Паўлаўну, сваіх аднакласнікаў і ўсклалі букецікі лугавых кветак на іх магілкі.\nПрыемна было ўсім пасядзець на духмянай нёманскай траве, паўспамінаць, паразважаць, пагутарыць, паглядзець адзін на аднаго.\nЗдзейснілі экскурсію ў Жукаў Барок. Пакланіліся тром бярозкам, якія выраслі на прыступках знішчанай царквы. Узгадалі вядомых дзеячаў Саламона Маймана, Адама Плуга, Вінцэся Каратынскага, Юзэфу Кодзіс, якія знаходзілі натхненне ў ваколіцах Жукава Барка.\nНас запрасілі на цудоўны канцэрт у Аталезскі дом культуры, частавалі яблыкамі, асвечанымі на Спас, і дамашнімі пірагамі. Няма лепшай смакаты!\nЧас праляцеў, хоць мы даражылі кожнай хвілінкай. Разляцеліся, раз’ехаліся са словамі: «Трэба сустракацца часцей».\nРУПЛІЎЦАЎ ДОБРЫЯ СПРАВЫ\nУ нашай Дзераўнянскай школе працавала рамонтная брыгада «Рупліўцы». Дзесяць дзесяцікласнікаў пабылі будаўнікамі. У ліку іх чатыры дзяўчыны – Кацярына Карыцкая, Таццяна Касцюкевіч, Анастасія Недзень, Яна Сяліцкая. Разам з Уладзіславам Гарэлікам, Сяргеем Ліпніцкім, Кірылам Ламакам, Антонам Навіцкім, Ільёй Супрановічам, Аляксандрам Чорным яны грунтавалі, чысцілі, фарбавалі, мылі, выносілі смецце з класных пакояў. Гэтая сур’ёзная дарослая работа патрабавала пэўных уменняў, вялікай адказнасці, неабходнасці арганізаваць свой час для выканання пастаўленых задач. Цяпер класы зіхацяць чысцінёй і чакаюць вучняў. Рамонтная брыгады была створана з фінансавай падтрымкай дзяржаўнага пазабюджэтнага Фонду сацыяльнай абароны насельніцтва пры садзейнічанні службы занятасці.\nРабота падчас летніх канікулаў юнакам і дзяўчатам была за радасць – гучалі музыка, жарты, смех. Усё гэта стварала сяброўскую атмасферу, жаданне працаваць з ахвотай.\nШкола зноў паклікала вучняў на заняткі. Паспяховага ім вучэбнага года!\nСвятлана ЧОРНАЯ, член бацькоўскага камітэта


Сотні тысяч чалавек патрабуюць перазняць апошні сезон "Гульні тронаў" | euroradio.fm\nГалоўная / Сотні тысяч чалавек патрабуюць перазняць апошні сезон "Гульні тронаў"\nВосьмы сезон “Гульні тронаў” апынуўся ў рэйтынгу на апошнім месцы ў параўнанні з папярэднімі часткамі серыяла.\nГледачы "Гульні тронаў" стварылі інтэрнэт-петыцыю з патрабаваннем перазняць апошні сезон серыяла. Па словах стваральнікаў петыцыі, шоуранеры Бэніёф і Вайс зарэкамендавалі сябе ў восьмым сезоне як вельмі некампетэнтныя пісьменнікі, якія не змаглі зрабіць адэкватны фінал серыяла.\nЗа шэсць дзён зварот да кабельнага канала НВО падпісала 268 тысяч чалавек, і людзі не спыняюцца. Прычына такой рэакцыі — другая палова восьмага сезона. На думку фанатаў, шоуранеры "зліваюць" персанажаў і іх гісторыі для сваіх мэт, ігнаруючы папярэднія сезоны і развіццё герояў.\nНа вядомым сайце з рэйтынгамі і водгукамі на кіно і серыялы Rotten tomatoes першая серыя апошняга сезона “Гульні тронаў” стартавала з рэйтынгам 92 %. Але кожны наступны выпуск атрымліваў усё менш і менш адабрэння. У выніку перадапошняя серыя атрымала ўсяго 47 % адабрэння ад гледачоў. Апошні сезон апынуўся ў рэйтынгу на апошнім месцы ў параўнанні з папярэднімі часткамі серыяла.\nРэйтынг серый восьмага сезона "Гульні тронаў"\nАднак нягледзячы на нізкія рэйтынгі, апошні сезон культавага серыяла б'е ўсе рэкорды па колькасці гледачоў.\nКадр з расійскага серыяла "Чарнобыль"\nАктор Рутгер Хаўэр памёр ва ўзросце 75 гадоў\nВільня vs Прыпяць: як здымалі нашумелы серыял пра Чарнобыльскую АЭС


Зь першага студзеня пачаў дзейнічаць візавы рэжым паміж Беларусьсю ды Славаччынай. Аднаразовая віза каштуе 27 даляраў. Але беларускія грамадзяне яшчэ не атрымлівалі славацкіх візаў у новым годзе, бо амбасада гэтай краіны пачне працаваць толькі 3 студзеня.\nЗ новага году для ўезду ў Славаччыну грамадзянам Беларусі патрэбная віза. Але ўвесь студзень будуць дзейнічаць пераходныя правілы. Тыя, хто прыехаў у Славаччыну яшчэ ў сьнежні, змогуць выехаць адтуль бязь візаў – калі яны былі на славацкай тэрыторыі менш за 30 сутак. А калі больш, ды мусяць атрымаць выязную візу.\nКалі беларускія грамадзяне вяртаюцца з Заходняе Эўропы праз Славаччыну, ад іх будуць патрабаваць транзытную славацкую візу, выдадзеную консульскімі ўстановамі. Аднак да 31 студзеня транзытную візу тэарэтычна можна будзе атрымаць на славацкіх межах з Аўстрыяй ды Польшчай, але, як сфармулявала гэта міністэрства замежных справаў Славаччыны, "толькі ў выключных выпадках (зьнешнепалітычны інтарэс)".\nШто да звычайных выпадкаў, дык аднаразовая віза — і ўязная, і транзытная – каштуе для беларускіх грамадзянаў 27 даляраў.\nДвухразовая транзытная віза (туды-назад) крыху даражэйшая – 35 даляраў. Шматразовая віза на тэрмін да трох месяцаў каштуе 57 даляраў, на паўгода – 78 даляраў. Новыя тарыфы факсам з Братыславы ў славацкай амбасадзе атрымалі толькі сёньня, але консул Міхал Ланік асабліва падкрэсьлівае, што гэта новыя тарыфы ня толькі для беларусаў.\n(Ланік: ) «Яны мяняюцца для ўсіх замежных грамадзянаў, якія просяць славацкую візу ва ўсім сьвеце».\nСлавацкі консул дадаў, што дакумэнты ад беларускіх грамадзянаў будуць прымацца толькі тры разы на тыдзень. Калі будуць вялікія чэргі, тады колькасьць прыёмных дзён павялічыцца, але пакуль гэтага хапае, лічыць Міхал Ланік.\n(Ланік: ) «Стараемся рабіць, што можам. Зараз тэрмін – пяць працоўных дзён».\nДарэчы, консульскі аддзел, як і ўся амбасада Славаччыны ў Беларусі, месьціцца цяпер не ў гатэлі "Арбіта", а на вуліцы Валадарскага, 6, каля знакамітай турмы, у былых памяшканьнях кансуляту Ўкраіны.\nНагадаю, што чэская віза нядаўна патаньнела ды абыходзіцца беларусам у 10 даляраў. Ці плянуе Братыслава паменшыць кошт сваіх 27-даляровых візаў у будучыні? Вось што сказаў на гэты конт спадар Ланік:\n(Ланік: ) «У будучым, напэўна, нейкая зьніжэньне плянуецца, але гэта залежыць ад наступных перамоваў паміж МЗС Славаччыны і Беларусі».\nЯк паведаміла афіцыйная славацкая агенцыя навінаў ТАСР, аднаразовыя беларускія візы для славакаў каштуюць 20 даляраў, а шматразовыя – 60 даляраў.\nУсьлед за Чэхіяй ды Славаччынай візавы рэжым для грамадзянаў Беларусі плянуюць увесьці зь 1 траўня – Вугоршчына, а ў другой палове 2001 году – Польшча.


Раство палітарыштанта / адрыўкі нататак, малюнкі, фота/ Частка 6-я, заключная.\nТурэмны гумор Навіцкі. Камора 1-я.\nПапярэдне, як ісьці кудысь, паварушыце хoць крыху рухавікамі Інтэрнэту – людзей затрымліваюць не ўпершыню, досьведу ў сеціве назьбіралася нямала. Будзеце ведаць, як сябе паводзіць у рожных сытуацыях.\nМайце пры сабе пашпарт ці ягоную копію, завераную на працы ці натарыяльна.\nСкарыстайце ўсе магчымасьці, каб паведаміць аб сваем затрыманьні зацікаўленым у вашым лёсе асобам. Да афармленьня пратаколу патэлефануйце ім з неадабранага мабільніка. Адабралі – вакол людзі: пакуль не зьмясьцілі ў камору, папрасеце мабільнік у іншых, ніхто вам не адмовіць.\nДайце міліцыянтом магчымасьць шчыра зарабляць хоць невялічкую частку ад вашых падаткоў: прывезьлі ў РУЎС – патрабуйце, каб далі тэрмінова паведаміць родным аб вашым затрыманьні ці хаця-б на вашых вачах ніхай патэлефануюць і растлумачаць, дзе, калі, кім і завошта затрымалі, дзе знаходзіцеся. Прывезьлі ў ЦІП ці яшчэ куды – тое-ж самае, паўторна. Ваш маршрут мусібыць адсочаны. Вывялі на прагулянку – паведамьце пра сябе іншым палітычным, дайце свае дадзеныя, падзялецеся цыгарэтамі. Зь вязьніцы штодня выходзяць на волю людзі – папрасеце, каб патэлефанавалі вашым, што прынесьць, як вы пачуваецеся – ніхто не адмовіць. Я сам карыстаў з гэнага шматкроць.\nУважліва азнаёмцеся з правіламі ўтрыманьня, якія мусяць вам прапанаваць для агляду. Дарэчы, пры ўладкаваньні ў ЦІП патрабуйце санапрацоўку, мыла, паперу для прыбіральні – пакуль перадачы, яно вам прыдасца.\n"Ірыска" мыла паняволенага. Як кажа Роман, "ірыска" "прыналежыць толькі палітычным, прычым на 15 сутак арышту". Фота Тасі Таполі.\nЧасьцей мыйцеся ў турме. Многія з нас, у тым ліку й аўтор, падхоплівалі ў турме вошай, сустракалася часотка, захворваньні скуры. Калі ўзьнікаюць сумнівы, патрабуйце тэрміновай санітарнай апрацоўкі апраткі й памыўкі.\nПатрабуйце штодзённых прагулянак. Каб бавіць час, патрабуйце шашкі, яны ў ЦІПе зараз зьявіліся.\nПакуль не прынесьлі пітную воду, можэце ў неабмежаванай колькасьці карыстацца прыгатаванай вадой, трэба толькі напісаць заяўку й аддаць дзяжурнаму (сачэце за якасьцяй вады).\nТурэмны гумор. Малюнок Навіцкі.\nПарады тым, хто застаўся на волі\nДля сан-гіг. працэдур перадайце мыла, вадкае мыла, шампунь, зубную пасту, шчотку, пару невялікіх рушнікоў, рулён туалетнае паперы. Калі вы ня хочаце, каб ваш сябар мыў посуд рукой, а сьпіну цёр шкарпэткамі й майткамі, адначасова мыючы й іх, перадайце яму дзьве губкі, меншую й велькшую. Абавязкова віетнамкі, якія можна мачыць, інакш арыштант можа набрацца грыбка ў дУшы, ад бамжоў. І не забудзьцеся на аднаразавы станок, інакш будзеце сустракаць дзікабраза)))\nУлічваючы, што палітарыштантоў часта перакідаюць з рэпрэсыйнымі мэтамі з каморы ў камору, ня трэба перадаваць ім зашмат непатрэбных рэчаў – іх цяжка цягаць) Для чытаньня пры дрэнным асьвятленьні перадавайце акуляры й красворды з вялікім шрыфтом, для піцьця – пітную ваду й сокі ці кампоты ў бутэльках з-пад мінералкі, цыгарэты. Для спаньня (калі вы на леккавіку) паспрабуйце перадаць падушку, коўдру, цёплую куртку – гэныя рэчы мусяць быць у арыштанта па Законе. Абавязкова перадайце вязаную шапку, т.зв. "прэзэрватыў", адкасаўшы якую, можна закрыць ноччы вочы ад дзяжурнае лямпачкі.\nМалюнок Навіцкі, зроблены ў 4-е каморы.\nГалоўная парада – беражэцеся)))


Дажджы, навальніцы і моцны вецер чакаюцца ў Беларусі ў выхадныя\n12.07.20 14:09 ФОТАФАКТ: Канцэртам "Песняроў" адзначаюць другі дзень "Купалля" ў Александрыі Культура\n12.07.20 10:30 Гала-канцэртам і салютам завяршыўся першы дзень свята ў Александрыі Культура\n12.07.20 09:39 Петрышэнка: свята ў Александрыі стала культурным брэндам нашай краіны Грамадства\n12.07.20 09:03 Лукашэнка ў Александрыі: такіх свят, якія аб'ядноўвалі б асноўныя славянскія народы, няшмат Прэзідэнт\n12.07.20 08:34 Лукашэнка: дзякуючы вытокам нацыянальных традыцый беларусы застаюцца самабытным і незалежным народам Прэзідэнт\n12.07.20 08:08 Лукашэнка: ужо не адно пакаленне беларусаў расце ў паспяховай, чыстай, мірнай і прыгожай краіне Прэзідэнт\n12.07.20 08:01 Калідор эпох, горад майстроў і свята нацыянальнага касцюма - у Александрыі праходзіць "Купалле" Грамадства\n12.07.20 00:16 ФОТАФАКТ: Салютам скончыўся першы дзень свята ў Александрыі Культура\n28 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Дажджы, навальніцы і моцны вецер чакаюцца ў выхадныя ў Беларусі, паведамілі БЕЛТА ў Рэспубліканскім цэнтры па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды.\n"Балканскі цыклон, нацэліўшыся на суседнюю Украіну, ужо ў пятніцу накрые Беларусь палямі дажджавых воблакаў і істотна папоўніць скарбонку ападкаў. На сёння асаблівы дэфіцыт ападкаў адчуваецца ў паўднёвых рэгіёнах краіны", - адзначылі сіноптыкі.\nУ пятніцу, 29 мая, умовы надвор'я ў Беларусі будуць вызначаць актыўныя атмасферныя франты ад паўднёвага цыклону, цэнтр якога ў дзённыя гадзіны прагназуецца паміж Гомелем і Чарнігавам. Таму будзе воблачна з праясненнямі. Ноччу па паўднёвым усходзе пройдуць дажджы, часам моцныя, навальніцы. Раніцай і днём на большай частцы тэрыторыі краіны прагназуюць моцныя дажджы, месцамі навальніцы. Вецер будзе паўночны, паўночна-ўсходні парывісты, днём у многіх раёнах моцны парывісты. Тэмпература паветра ноччу складзе 7-13 градусаў цяпла, днём - 13-18, па паўднёвым усходзе - 19-23 градусы вышэй за нуль.\nУ гэтыя выхадныя Беларусь апынецца пад уплывам актыўных маларухомых атмасферных франтоў ад паўднёвага цыклону, цэнтр якога змесціцца на Бранскую вобласць. Таму захаваецца дажджлівае надвор'е.\nУ суботу, 30 мая, будзе пераважаць воблачнае надвор'е. На большай частцы тэрыторыі краіны пройдуць працяглыя дажджы, днём па паўднёва-ўсходняй частцы месцамі моцныя. У асобных раёнах чакаюцца навальніцы. Вецер будзе паўночна-ўсходні, паўночны ўмераны, ноччу па захадзе, днём на большай частцы тэрыторыі моцны парывісты. Ноччу прагназуецца 8-15 градусаў цяпла, днём - 13-20 вышэй за нуль, па паўночным усходзе - да плюс 23 градусаў.\nУ нядзелю, 31 мая, будзе воблачна, днём з праясненнямі. Часам чакаюцца дажджы, ноччу месцамі моцныя дажджы. У асобных раёнах прагрымяць навальніцы. Вецер будзе паўночна-ўсходні, на большай частцы тэрыторыі - моцны парывісты. Тэмпература паветра складзе 8-15 градусаў цяпла, днём - плюс 15-20, па поўначы - да 22 градусаў вышэй за нуль.\nУ пачатку наступнага тыдня атмасферны ціск вырасце, воблакаў і дажджоў стане менш, вецер пачне сціхаць. У панядзелак, 1 чэрвеня, чакаецца пераменная воблачнасць, пераважна без ападкаў, толькі ў асобных раёнах па паўднёвым усходзе краіны пройдуць кароткачасовыя дажджы. Вецер прагназуецца паўночна-ўсходні ўмераны. Ноччу будзе ад 6 да 12 градусаў цяпла, днём - плюс 14-21 градус.\nПаводле папярэдняга прагнозу, у першай пяцідзёнцы чэрвеня сапраўднага лета цяпла не будзе.-0-\nCERT.BY заклікае захоўваць лічбавую гігіену, каб пазбегнуць уцечкі персанальных даных


Гарадзенцы хочуць палепшыць умовы жыцця | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПра праблемы Альшанкі распавядае ініцыятар збору подпісаў Яўген Дудкін:\n– Перш за ўсё людзей хвалюе паліклініка, бо некаторым трэба вазіць сваіх маленькіх дзяцей на аналізы ў розныя ўстановы. Адны аналізы тут, а іншыя трэба везці ў цэнтр горада ў іншую паліклініку. Па-другое, маленькіх дзетак трэба везці з перасадкай на прыпынку „Фабрыка Нёман”, у паліклініку, якая знаходзіцца на ўскрайку горада. Было б рацыянальна стварыць аўтаномную паліклініку з поўным пералікам урачоў спецыялістаў.\n– Праблемы – гэта школьныя ўстановы, дзіцячыя садкі, паліклініка, сацыяльная сфера. Недахоп зялёных насаджэнняў – кустоў, дрэваў, якія першапачаткова высаджваліся, але то дзеці ламаюць, то яны высыхаюць.\n– Па-першае, транспарт, бо да дзіцячай паліклінікі трэба ехаць гадзіну з перасадкамі. Каб даехаць без перасадак, трэба ехаць не ў гадзіну пік.\nГарадзенскі мікрараён Альшанка – без “Роднай стараны”\nГарадзенскія ўлады абяцаюць ільготныя кватэры ў Альшанцы


Сумеснае пражыванне шырока настолькі ўвайшло ў сучаснае жыццё маладых людзей, што часта падаецца немагчымым заключыць шлюб без такога досведу. Стэрэатып аб тым, што сумеснае пражыванне хлопца і дзяўчыны з’яўляецца непазбежнай і неабходнай стадыяй жыцця, настолькі моцна ўкараніўся ў нашу свядомасць, што нават веруючыя бацькі часам глядзяць на такую сітуацыю «скрозь пальцы», а часам нават падтрымліваюць «дзяцей» матэрыяльна. Такая бацькоўская бездапаможнасць мае прынамсі два карані: першы – гэта рэальная адсутнасць магчымасці ўплываць на жыццё свайго дарослага сына (дачкі), які вырашыў жыць так, як яму хочацца; другі – надзея, якая заўсёды крыецца за гэтай бездапаможнасцю, што, пажыўшы разам, маладыя ўсё ж заключаць шлюб, а магчыма, нават будуць вянчацца, і будуць шчаслівымі.\nПрыгадаем, што сутнасцю новага мыслення, што фарміруецца ў чалавека, калі ён набліжаецца да шлюбу, з’яўляецца паняцце сталасці, сапраўднай даросласці, якая фарміруе новае бачанне чалавекам самога сябе. Вынікам сталасці становіцца адказнасць, гатоўнасць пераадольваць цяжкасці і самастойна прымаць складаныя рашэнні, выклікі жыцця. Сталасць – гэта таксама гатоўнасць дазволіць увайсці ў сваё жыццё чалавеку, які быў раней зусім чужым і невядомым, і запрасіць гэтага чалавека ў падарожжа па сваім жыцці. Падавалася б, што менавіта гэтая рыса сталасці ляжыць у аснове тлумачэнняў маладых людзей: «як жа я, не пажыўшы з чалавекам, магу сказаць, пасталеў я ўжо дастаткова, каб заключыць шлюб, ці не?» Справа, аднак, у тым, што сталасць – гэта стан, які можна параўнаць з каханнем. Пра каханне кажуць, што калі яно ёсць, ты ў гэтым не сумняваешся; а калі сумняваешся – значыць не кахаеш. Гэтаксама адбываецца і са сталасцю: сталы, па-сапраўднаму дарослы чалавек дастаткова моцны для таго, каб зрабіць каханне і вернасць сваім свядомым рашэннем: я кахаю гэтага чалавека і менавіта з ім хачу правесці маё жыццё. Гэта будзе няпроста. Але мая мэта і жаданне – правесці жыццё менавіта з гэтым чалавекам, і таму я намераны вытрымаць усе цяжкасці, якія сустрэнуць нас у жыцці. Такая дарослая пазіцыя не патрабуе праверкі – яна альбо ёсць унутры чалавека, альбо яе няма. «Прымеркі», спробы «пакаштаваць» сямейнага жыцця без шлюбу, «прымерыцца да аб’ёму працы» кажуць аб тым, што гэтай сталай пазіцыі ў чалавека няма.\nТаксама існуюць і больш складаныя, тонкія і балючыя сітуацыі, калі планы аб шлюбе былі перад сумесным пражываннем, але калі гэты стан дасягнуты, планы кудысьці знікаюць. Як гэта адбываецца? Справа ў тым, што пры сумесным пражыванні станы хлопца і дзяўчыны вельмі розныя. Статыстыка сведчыць аб тым, што пераважная большасць маладых мужчын, якія жывуць з дзяўчынамі, лічаць сябе нежанатымі, у той час як дзяўчыны лічаць сябе замужам. Шлюб, як сталае становішча, акрэслены і відавочны статус, больш неабходны жанчыне, якая проста са сваёй натуры імкнецца больш да трывалых адносінаў, яснасці, прадказальнасці будучыні. Менавіта з-за гэтага, цалкам натуральнага, імкнення, дзяўчыны, якія знаходзяцца ў канкубінаце, часта трапляюць у залежны стан: яны працягваюць дабівацца і хацець шлюбу, адчуваюць сябе незадаволенымі тым становішчам, якое маюць, – у той час як мужчына, па сутнасці, ужо дасягнуў сваёй мэты – ён мае пры сабе жанчыну, якая задавальняе яго патрэбы, клапоціцца аб ім, падтрымлівае побыт і якая залежыць ад ягонага жадання ці нежадання працягваць з ёю адносіны. Менавіта таму жыццё жанчыны ў канкубінаце часта нагадвае бег на марафонскую дыстанцыю, зместам якога становіцца пастаяннае «ўлагоджванне» мужчыны з тым, каб схіліць яго да заключэння шлюбу. Мужчына ж, бачачы, што аб ім клапоцяцца, побыт наладжаны, усе ягоныя патрэбы задавальняюцца, часта проста не бачыць неабходнасці ў змяненні свайго сацыяльнага стану, якое прынамсі афіцыйна накладзе на яго нейкія абавязкі. Адсюль распаўсюджаныя фразы мужчын аб тым, што «якое значэнне мае штампік у пашпарце?», «нам жа добра разам, навошта нешта яшчэ ўскладняць?», «я яшчэ не гатовы», «куды нам спяшацца?» і г.д. Мабыць, не варта казаць, што такая пазіцыя неспалучальная з даросласцю і сталасцю, аб якой мы казалі вышэй. Такі мужчына, па сутнасці, застаўся маленькім хлопчыкам, што выгодна знайшоў сабе новую маму, якая, акрамя побытавых клопатаў, задавальняе яго яшчэ і ў ложку. Дзіця не мае патрэбы неяк «узаконьваць» свае адносіны з мамай – таму з гэтага пункту гледжання цалкам натуральным выглядае нежаданне «вялікага хлопчыка» мець «штампік у пашпарце».\nКанкубінат, такім чынам, становіцца для жанчыны сітуацыяй, якая ў псіхалогіі называецца сітуацыяй «падвойнага звязвання» ці, яшчэ больш важка, «падвойнага пакарання»: з аднаго боку, яна прымае на сабе і выконвае ўсе абавязкі замужняй жанчыны, а з другога – яе працягваюць непакоіць усе цяжкасці і няпэўнасці жанчыны, якая не мае афіцыйнага статусу жонкі. Падаецца, што для сталага мужчыны было б немагчымым паставіць у такое становішча любую жанчыну – не кажучы ўжо аб той, якую ён, па яго словах, кахае.\nІншай формай сумеснага пражывання мужчыны і жанчыны з’яўляецца грамадзянскі шлюб, які заключаецца ў ЗАГСе і надзяляе мужчыну і жанчыну афіцыйным статусам мужа і жонкі. Хаця і гэты стан не прызнаецца Касцёлам у якасці сапраўднага шлюбу, можна адзначыць, што ў параўнанні з канкубінатам гэты крок прадугледжвае большую ступень адказнасці з боку сужэнцаў. Афіцыйна змяняючы свой статус, мужчына і жанчына ўжо прыкладаюць больш намаганняў і дапускаюць большыя змены ў сваім жыцці, чым тыя, хто гэтага не робіць. На жаль, у рэальнасці, аднак, рашэнне аб стварэнні сям’і часта прымаецца пад уплывам эмоцый, жаданняў, мараў, а не з сапраўднай любові, якая, як мы памятаем з папярэдніх размоваў, уяўляе сабою хутчэй не эмоцыю, а валявое рашэнне чалавека аб тым, што ён хоча правесці сваё жыццё разам з гэтай асобай. Хаця з пункту гледжання сучаснай культуры, якая прапагандуе легкадумнае стаўленне да сям’і, кахання, адносінаў паміж мужчынамі і жанчынамі, нараджэння дзяцей, такое бачанне сапраўднай любові часам падаецца «нерамантычным», «нецікавым», «незахапляльным», варта ўгледзецца ў яго больш глыбока. Любоў, якая «ўсё пераносіць, на ўсё спадзяецца, усяму верыць, не зайздросціць», дапамагае будаваць шчаслівыя сталыя адносіны не ў якойсьці штучнай прасторы «рамантыкі», а цяпер і зараз, у сапраўдным паўсядзённым жыцці, у канкрэтных, часам непрыемных абставінах, з канкрэтнымі, жывымі і сапраўднымі людзьмі. Можна сказаць, што менавіта такое разуменне любові вядзе чалавека да такой «моднай» сёння мэты, як самарэалізацыя і самараскрыццё, бо менавіта яно патрабуе ад чалавека быць сапраўдным, быць самім сабою, а не нейкім рамантычным героем ці гераіняй, вобраз якіх навязваецца нам праз мас-медыя. Атмасфера рамантычнай закаханасці, пабудаваная ў значнай ступені на ілюзіях, прадугледжвае часта своеасаблівую гульню, якая ладзіцца паміж двума закаханымі: кожны з іх прагне прадэманстраваць свае найлепшыя якасці, прадставіць сябе ў як мага больш выгодным святле. Нельга сказаць, што гэта дрэнна – хутчэй проста па-чалавечы натуральна: усім нам важна падабацца людзям, якія падабаюцца нам. Аднак гэты перыяд рамантычнай гульні ў сучасным свеце часта разгортваецца па законах, сцэнарыях і стэрэатыпах, якія навязвае нам культура. І тады мы імкнёмся паказаць не нашы ўласныя якасці, якія мы лічым найлепшымі, а тыя, якія вылучае на першы план масавая свядомасць. У выніку можа атрымацца так, што сціплая і нават пабожная дзяўчына, збіраючыся на першае спатканне, лічыць неабходным зрабіць кідкі макіяж, апрануць мікра-спадніцу і туфлі на вялізным абцасе, бо баіцца, што інакш яна «расчаруе» свайго хлопца, не спраўдзіць ягоных чаканняў.\nЗ гэтым вяртаннем, падкрэслім, сустракаюцца раней ці пазней усе пары, якія пачынаюць сумеснае жыццё – у канкубінаце, грамадзянскім ці касцёльным шлюбе. Насамрэч, вянчанне, удзяленне Божай ласкі для сужэнцаў падчас гэтага сакраманту зусім не з’яўляецца гарантыяй таго, што ў шлюбе не будзе клопатаў і праблемаў. Справа толькі ў тым, што хрысціяне маюць вельмі моцную Божую падтрымку, якой яны могуць карыстацца, каб пераадолець цяжкасці.\nПа-другое, трэба памятаць, што ў Каталіцкім Касцёле шлюб – гэта адзіны сакрамэнт, які сужэнцы ўдзяляюць самі сабе ў прысутнасці святара. Такім чынам, шлюб становіцца актам дзейснага супрацоўніцтва двух людзей з Божай ласкай, якую, атрымаўшы ад Бога, яны перадаюць адно аднаму як вынік свайго рашэння і жадання з’яднаць два сваіх жыцця ў адно.\nІ трэцяе, самае галоўнае, – гэта менавіта Божая ласка, якую атрымліваюць сужэнцы падчас сакрамэнту шлюбу. Гэтая ласка становіцца для іх абяцаннем Пана Бога быць заўсёды з імі і даваць ім дапамогу кожны раз, калі яны з верай будуць звяртацца па яе. Гэта магчымасць для чалавека будаваць свой дом на скале, чэрпаць сілы з бяздоннай крыніцы, клікаць на паратунак Бога, чыя моц бясконца пераўзыходзіць чалавечыя здольнасці. У гэтай сітуацыі чалавек больш не вымушаны спусташаць сябе, «цягнучы» на сваіх плячах увесь цяжар штодзённых клопатаў і праблемаў, – ён можа скарыстацца падтрымкай і дапамогай Таго, хто кліча ўсіх спрагненых, стомленых, пакутуючых і знясіленых, каб супакоіць іх.\nУ той жа час касцёльны шлюб становіцца для чалавека сапраўдным выклікам: гэта шлях, з якога нельга звярнуць, крок, які нельга адмяніць. Даючы чалавеку ўсю сваю падтрымку, Бог патрабуе ад яго поўнай меры сталасці, адказнасці, ці, больш агульна, – поўнай меры чалавечнасці. Любячы бязмежна, Ён чакае такога ж адказу – любові ад усяго сэрца. Будучы верным, Пан чакае вернасці Яму і Ягоным запаведзям. Робіць гэта не таму, што эгаістычна патрабуе нашай любові, але таму, што ведае, што менавіта такая любоў неабходна для самога чалавека, каб як мага глыбей увайсці ў таямніцу збаўлення і вечнага шчасця. У гэтым сэнсе касцёльны шлюб становіцца для людзей тым вузкім цярністым шляхам і вузкай брамай, якая вядзе да Божага Валадарства.


Лячэнне з дапамогай Chocolate Slim - Ці была страта вагі ў тэсце сапраўды магчыма?\nЯк праўдзівы сакрэтны савет ў страты вагі нядаўна Chocolate Slim даказаным. Незлічоныя станоўчыя водгукі заўзятыя карыстальнікі тлумачаць пастаянны рост дасведчанасці аб прадукце. Вы хочаце пазбавіцца ад лішніх фунтаў назаўжды? Яны незадаволеныя сваёй фігурай?\nБез сумневу, вы ўжо выявілі, што прадукт можа паказаць рэальныя пазітыўныя водгукі і парады. Такім чынам, эфектыўна дапамагае ў зніжэнні вагі гэта? Гэта тое, што вы даведаецеся ў гэтым цесцю.\nПроста падніміце не хапае? Магчыма, зараз вы можаце знайсці рашэнне гэтай непрыемнай паніжальныя - праблема!\nВы былі б так шчаслівыя, што вы baldmal ўпісвацца ў вопратку, якая ідэальна падыходзіць вашаму гладкаму вонкавым выглядзе? Вы хочаце быць шчаслівым зноў глядзець у люстэрка і не заўсёды новыя дыеты і / або практыкаванні - паспрабуйце праграмы?\nАмаль для кожнага чалавека, які з'яўляецца праблемай, якая ўвесь час прысутнічае і які, тым не менш вызвалены ад амаль None. Але паколькі не хапае энергіі, каб быць пастаянна ўпадаючы ў дыетах і пастаянна трываць няўдачу зноў, праблема часта проста ссоўваюцца.\nГэта раздражняе, таму што ў цяперашні час вы незлічонае мноства карысных прадуктаў, якія дапамогуць вам дамагчыся поспеху ў пахуданні бесперапыннай. З'яўляецца Ці Chocolate Slim адзін з іх? Калі зараз захаваць цярпенне вы прынесяце яго выпрабаваць.\nТо , што вы павінны пракансультавацца Chocolate Slim наладзіць?\nChocolate Slim заснаваны на натуральнай формуле. Гэта робіць гэты выпадак выкарыстоўваць добра вядомыя эфекты і запускаюцца для таго, каб скінуць лішнюю вагу з мінімальнымі пабочнымі эфектамі і недарагія.\nАкрамя таго, вы можаце без праблем тавараў без інструкцый праз мабільны тэлефон і планшэтны ананімнай купить- тут паважаючы самыя высокія стандарты бяспекі (шыфраванне SSL, прыватнасць дадзеных, і г.\nТакім чынам, усе гэтыя аспекты ўстойлівай ляжачы Chocolate Slim відавочныя:\nВы не павінны быць пабег ні адзін лекар ці пампавацца некаторыя хімічныя рэчывы\nУсе без выключэння матэрыялаў, якія выкарыстоўваюцца выключна харчовыя дабаўкі з прыродных рэсурсаў, якія не прыносяць шкоды арганізму\nВам трэба каго-небудзь сказаць свайму бядотнага і прыняць у выніку парог тармажэння\nЯны патрабуюць рэцэпту ад лекара, таму што сродкі без прызначэння і проста нізка могуць быць занепакоеныя онлайн\nне выкарыстоўваючы сакрэтны запыт праз Інтэрнэт ніхто не будзе ўбачыць што-то на вашай сітуацыі\nЎздзеянне Chocolate Slim\nДля таго, каб разглядацца як Chocolate Slim сапраўды працуе, дапамагае глядзець на навуковай пазіцыі па інгрэдыентаў.\nНа шчасце, мы зрабілі гэта за вас раней. Такім чынам, давайце паглядзім на інфармацыі ад вытворцы да дзеяння, перш чым шукаць тое карыстальнік высновы падрабязна.\nПароў вугляроду змяшчаецца, у сваю чаргу, азначае, што вы ўвесь час не цягнуць з яе унутраным дэманам, каб змагацца і ўкладваць усе свае нервы на гэта, каб не зваліцца яшчэ раз у знаёмыя звычкі\nПрыемнае, пастаяннае адчуванне насычанага аднаго прыкметна\nЯны спальваюць значна большую колькасць тлушчу і, такім чынам, вы губляеце вагу хутчэй\nУ сярэднім якасці інгрэдыенты ўключаюць, праз які арганізм спальвае на мяккім шляху лішку.\nУ цэнтры ўвагі, такім чынам , відавочна , памяншаючы тлушчавыя адклады, з вялікім значэннем з'яўляецца тое , што Chocolate Slim робіць лёгкай страты вагі. Мужчыны і Жанчыны паказваюць некалькі разоў вашых хуткіх вынікаў і страту да некалькіх фунтаў.\nАбо так, па меншай меры тыя, зваротная сувязь ад паважаных спажыўцоў прадукту з'яўляюцца.\nЛепш пытанне, верагодна, будзе:\nХто павінен Chocolate Slim ня набываць?\nChocolate Slim выкарыстоўваць у шырокім маштабе дапамагае ў зніжэнні вагі. Незлічоныя людзі могуць даказаць гэта. Таксама глядзіце агляд Denta Seal.\nНе думаю , што вы можаце лёгка проста Chocolate Slim ўзяць і адразу на ўсе пакуты знікнуць. Майце цярпенне. Гэта павінна быць вядома пра вас. Зніжэнне вагі з'яўляецца працэсам цярпення патрабавальных. Праз некалькі тыдняў ці, магчыма, нават больш, рэалізацыя патрэбаў могуць скарыстацца.\nChocolate Slim дапамагае ў задавальненні патрабаванняў. Тым не менш, вы павінны выканаць свае задачы. У выпадку, так што вы ўзрост і хочаце губляць тлушч, а затым купіць Chocolate Slim, гэта звярнуцца да рашучага і ўжо можна карыстацца ў бліжэйшы час вырашылі свае праблемы.\nChocolate Slim заснаваны на біялагічных працэсах, якія пастаўляюцца з дапамогай апрацаваных інгрэдыентаў.\nУ адрозненне ад сотняў прадуктаў ад канкурэнтаў, прадукт працуе як вынік нашага цела як адзінае цэлае. Гэта пацвярджаецца практычна не з'яўляюцца пабочныя эфекты.\nЦі ёсць шанец, што першапачатковае выкарыстанне адчувае сябе крыху незвычайнае? можа быць, узяць яго крыху, каб быць упэўненым, што робіць чаканае ўздзеянне вядомым?\nВядома рэч! Цела праходзіць праз пераўтварэнне добра вядома, і менавіта гэта, калі адзін або пагаршэнне толькі незвычайнае разуменне цела - які з'яўляецца агульным і знікае пасля кароткага прамежку.\nЗваротная сувязь ад Chocolate Slim -Verbrauchern паказвае толькі , што абставіны ў цэлым не адбываюцца.\nПогляд на кампаненты\nФормула Chocolate Slim інтэлектуальна аб'яднаныя і ў першую чаргу заснавана на наступных асноўных кампанентаў:\nДаказана, што эфект існуе не толькі гэтыя кампаненты, гэтак жа, як важна гэта колькасць.\nДарэчы, кліенты маюць патрэбу ў Chocolate Slim не прыйдзецца турбавацца , таму што доза - наадварот: Гэтыя ж інгрэдыенты даволі агрэгаціраваліся з пункту гледжання даследавання.\nЛёгка суправаджаць такія памеры і менш комплекснае выкарыстанне прадукту, якое палягчае ўдзел у звычайным жыцці надзвычай. Парадак, у якім вы ўжываеце прадукт і стварыць лепшы прагрэс можна растлумачыць выкарыстаннем дадатковай інфармацыі - Той жа лёгка растлумачыць і лёгка рэалізаваць\nЯк ужыванне Chocolate Slim прыкметна\nСапраўды шмат пазітыву доказы і сведчанні ёсць ужо ясна, на мой погляд.\nВізуальныя змены можа заняць некаторы час.\nНекаторыя карыстальнікі лічаць, адразу пасля прыкметных вынікаў. Кожны зараз і тады ён таксама можа быць розным для таго, каб успрымаць змены.\nМожа быць , што вашы вынікі робяць з іншых даследаванняў, нават у цені, нават пасля самага першага выкарыстання ўвесці жаданыя вынікі ў страты вагі.\nГэта вы новы чалавек ужо не можа схаваць. Для вас, змяненне курсу не падае, але дзіўны чалавек вы кажаце на акалічнасці.\nЯк знайсці людзей , якія Chocolate Slim выпрабаваныя?\nНа самай справе, можна знайсці ў асноўным артыкулы, якія з'яўляюцца прадуктам безумоўна назаўжды. Акрамя гэтага мы чытаем час ад часу людзей, якія кажуць пра geringfügigerem трыумфу, але ў цэлым зваротная сувязь з'яўляецца добразычлівай яшчэ.\nChocolate Slim паспрабаваць - калі выказаць здагадку , што вы атрымліваеце выгаду ад танных дзеянняў вытворцаў - здаецца, неверагодна добрая прапанова.\nТакім чынам, я адкрыю вам некаторыя з рэчаў, якія паказваюць, наколькі выгадным з'яўляецца марка ў рэчаіснасці:\nПераканайцеся ў тым, што яна прыкладаецца фактычныя меркаванні людзей. Вынік, аднак, вельмі цікава і, як я ўжо ў ў шырокім большасці - у дадатак, а таксама на вашым твары - гэта дастасавальна.\nМы можам сказаць вам, як карыстальнік прадукту адпаведна ацэняць vorliegendes:\nКалі ў вас ёсць супер прахалодны, тонкі корпус пасля доўгага часу, вы жывяце цалкам, таму што вы вызваляе сябе .. ад пакутлівага самасвядомасці\nВы будзеце думаць, з радасцю дадатковага задавальнення ў будучыні, beschwingteren існавання, як толькі вы, нарэшце, страцілі сытасць з-за спосабам ўзгаднення.\nГэта я магу заявіць , што: Верагоднасць добрых вынікаў з дапамогай Chocolate Slim паказвае, што вельмі добра. У адрозненне ад Herbal Tea, гэта можа зрабіць яго значна больш карысным.\nХоць адзін часта цяпер абвяшчае: «Можа быць, я атлусценнем, але я люблю сябе так, як я, і хай не парушыць мяне,» гэта факт, што худнець людзі, якія зрабілі гэта, значыць гэта больш простая.\nСамы важны фактар, вядома, магчымасць глядзець з задавальненнем іх уласнай знешнасці нарэшце. Але не ігнараваць пазітыўныя дадатковыя абставіны! Нават у асяроддзі, новая самаацэнка паказвае станоўчыя вынікі. Вы будзеце шчаслівыя, калі вы больш не раўнівая зайздрасць незлічонай колькасці людзей з жаданай знешнасцю.\nВялікія справаздачы дзесяткаў задаволеных людзей з падобнымі захворваннямі дэманструюць гэты эфект. Пастаянна згадваючы раней гладкіх спажыўцоў, што таксама вялікі знешні выгляд зрабілі магчымым выдатную жыццё.\nНаша рэзюмэ на Chocolate Slim\nПерш за ўсё, старанная падборка інгрэдыентаў, якія адчуваюць многія кліенты, а таксама пункт выдаткаў пераканаўчыя аргументы.\nТой факт , што я даследаваў ў працягу доўгага часу старанна у «» і выпрабаваў шмат прадуктаў, няма ніякіх сумневаў: Chocolate Slim пераўзыходзіць альтэрнатыву ва ўсіх адносінах.\nТакім чынам, наш канчатковы вынік гэта: купля ў любым выпадку добрая ідэя. Перад тым, як спакаваць, аднак, было б мэтазгодна разгледзець наступную дадатковую інфармацыю вытворцаў агента, так што вы гарантавана набыць сапраўдны прадукт па аптымальнай цане.\nЛюбое зацікаўленая асоба, якая лiчыць усе аргументы на карысць агента сапраўды павінна прыйсці да высновы, што працуе агент.\nСамая вялікая кропка бонуса ў тым, што яна можа быць інтэграваная без якіх-небудзь праблем у паўсядзённым жыцці.\nАбыход моцна наступныя магчымыя рызыкі пры куплі падрыхтоўкі\nварта пазбягаць, без сумневу, на заказ з-за нібыта рэкламы абяцаюць у сумніўных пастаўшчыкоў у кіберпрасторы.\nТам можна былі купіць не толькі пра неэфектыўным прадукце, але і атрымала страшную авантуру!\nКалі ласка , звярніце ўвагу: у выпадку , калі Chocolate Slim хоча набыць, выкарыстоўваць арыгінальны вэб - сайт у любым выпадку.\nГэты правайдэр даказаў, што лепшы варыянт для пакупкі прадукту пасля таго, як вы знойдзеце тут самае лепшае з усіх сьветаў - preiswertesten прапаноўвае для арыгінальнага прадукту, пераканаўчыя прапаноў паслуг і за яго межамі надзейных варыянтаў дастаўкі.\nТакім чынам , вы можаце Chocolate Slim лёгка купіць:\nЛепш вы павінны захаваць неасцярожныя навуковыя выпрабаванні. проста спадзявацца на адну з спасылак на гэтай старонцы. Яны правяраюцца цыклічна. Такім чынам, дастаўка і кошт ўмовы, працуе лепш за ўсё.


Акрамя санкцый, ЭЗ прапануе і «мадэрнізацыйны пакет»\nМіністар замежных справаў Польшчы Радаслаў Сікорскі сказаў сёньня журналістам у Брусэлі, што яго ня радуе ўхваленьне Радай замежных справаў ЭЗ дадатковых санкцый супраць Менску.\n«Мы ўвялі дадатковыя санкцыі ў адносінах да Рэспублікі Беларусь. Гэтых санкцый, я хачу падкрэсьліць, можна было б пазьбегчы, калі б улады Беларусі пакінулі шлях рэпрэсій супраць уласных грамадзян, калі б сытуацыя з правамі чалавека там паляпшалася, а не пагаршалася. Санкцыі не даюць мне ніякага задавальненьня, бо мне хацелася б, каб дачыненьні зь Беларусьсю адбываліся паводле прынцыпу «больш за больш», а не паводле прынцыпу «менш за менш». Але, на жаль, выбар тут быў зроблены прэзыдэнтам Аляксандрам Лукашэнкам» — сказаў Сікорскі.\nАдначасна польскі міністар заявіў, што ЭЗ мае намер запрапанаваць Беларусі «мадэрнізацыйны пакет» з канкрэтнай фінансавай дапамогай, калі Беларусь уступіць на шлях павагі да правоў чалавека і дэмакратычных прынцыпаў:\n«Каб паказаць беларускаму грамадзтву, што Эўразьвяз салідарны зь ім і адкрыты для дапамогі Беларусі, гэтым санкцыям адначасова спадарожнічаюць рашэньні пра пакет мадэрнізацыйны пакет для Беларусі, які будзе ўзгадняцца таксама ў дыялёгу з апазыцыяй, ды супольны ліст камісара Штэфана Фюле і камісаркі Сэсіліі Мальстрам, які заахвочвае краіны-сябры максымальна выкарыстаць заканадаўства ЭЗ для палягчэньня візавага рэжыму».\nНа просьбу журналістаў Радаслаў Сікорскі патлумачыў ідэю «мадэрнізацыйнага пакету»:\n«Я нагадаю, што гэтая ініцыятыва выйшла ад прэм’ер-міністра Дональда Туска падчас саміту «Ўсходняга партнэрства» ў Варшаве. Гэтая ініцыятыва была прынятая Эўразьвязам і мае шырокую падтрымку сярод краінаў-сяброў. Рэч у тым, каб загадзя дамовіцца аб шчодрай праграме дапамогі — эканамічнай, інстытуцыянальнай і фінансавай — для Беларусі, каб гэтая дапамога была заахвочаньнем для ўладаў Беларусі да сыходу са шляху рэпрэсій».\nПадчас саміту «Ўсходняга партнэрства» ў Варшаве 30 верасьня 2011 году Дональд Туск заявіў, што Эўразьвяз выказаў намер падрыхтаваць адмысловы пакет дапамогі для Беларусі, вартасьць якога складае 9 мільярдаў даляраў.


Васіль Быкаў. Мурашкі\nЁн апусьціўся на зямлю ў апошнюю суботу ліпеня. Пералёт ад плянэты Сырыюс-7z быў нялёгкі нават і для Пана Бога — магнітныя буры каля Юпітэру, д’ябальская гравітацыя ў раёне Вялікай Чорнай дзіркі, метэарытны дождж з нуклеарным градам па ўсёй паласе Млечнага шляху. Думаў, што ўжо на Зямлі так ня будзе, на Зямлі павінна панаваць ціша ды лагода і стомлены Пан Бог нарэшце адпачне.\nНа Зямлі ён даўно ўжо ня быў, заняты тытанічнымі справамі ў іншых сусьветах, меркаваў, што зямляне няблага абжыліся безь яго і Пан Бог ім непатрэбны. Паводле свае натуры ён быў талерантны і дапушчаў часам такое, што і ня трэба было б дапушчаць. Але ж ён пакінуў тут не якіх кузурак — стварыў адмысловых істотаў Гома сапіенс — у асобах дзяўчыны Евы і хлопца Адама, надзяліў іх прыгажосьцю і лагодай. Ужо яны павінны былі палагодзіць зямное жыцьцё ў райскім куточку Сусьвету. Ды, відаць, памыліўся. Не наладзілі нічога ягоныя сапіенсы, а тое прыўкраснае, што ён ім пакінуў, збаёдалі бяз рэшты. Як Пан Бог прачытаў у Нябесных сфэрах, шмат прыкрага адбылося на Зямлі за якіх пару мільёнаў гадоў ягонай адсутнасьці, і тое напаўняла Боскую істоту нязбыўнай скрухай і самотай.\nНайперш гэтая пакінутая ім на зямной гаспадарцы парачка адцуралася Боскага запавету, спакусілася на грэх, і людзтва пачало бурна пладзіцца. Што пладзіцца, тое хай сабе, калі б разумна і па добрасьці. Дык жа не! Адамавы дзеці ўдаліся зусім не ў памяркоўнага Адама, а хто ведае ў каго. Яшчэ змалку пачалі дурэць і сварыцца, а падросшы, зусім перасталі слухаць бацькоў, навучыліся лайдачыць і піць — не ваду нават, а нейкае д’ябальскае пітво, названае віном. Пан Бог ніякага віна на зямлі не рабіў, хіба пасеяў дзе-нідзе салодкі вінаград — для малых і жанчынаў; мужчыны ж павінны былі паляваць на дзічыну і харчавацца мясам. Дык не, найперш мужчынам захацелася віна, якое рабіла іх дурнямі і натхняла на бойкі. А дзе бойкі — там кроў і рабаўніцтва, якое стала дужа прыбытковым, хоць і зусім ня Боскім промыслам. Хто болей забіваў, той рабіўся багацейшым, болей падграбаў пад сябе іншых і прагнуў улады. Стварылася няроўнасьць, зайздрасьць да больш удачлівых, зьявілася варажнеча. Зайздрасьці і варажнечы спрыялі жанчыны, якія мудра ўхіляліся ад забойства, але ўмела натхнялі на яго мужчынаў, маючы з таго сваю карысьць.\nАказалася, што некаторыя з плямёнаў маюць ня чорныя, а сьветлыя валасы, і зараз жа ўсчалася новая барацьба паміж чорна– і сьветлавалосымі. На той раз перамаглі сьветлавалосыя. Кінулі дзікім зьвярам трупы чорнавалосых і пачалі сьвяткаваць перамогу. Сьвяткавалі доўга і ўрачыста: здавалася, ворагаў паблізу не засталося. Але яшчэ ў час сьвяткаваньня самыя пільныя заўважылі, што хрысьцяцца сьветлавалосыя неаднолькава — адны двумя пальцамі, а іншыя нават трыма. Быў скліканы вялікі Сынкліт, які вырашыў, што хрысьціцца двума пальцамі няправільна, што за тое трэба караць. Двухпалыя пачалі ўпарціцца ва ўласным звычаі, і іх пачалі прасьледаваць: лавіць, саджаць у цямніцы, некаторых нават тапілі ў рэчках — на корм рыбам і ракам. Такім чынам амаль панішчылі ўсіх двухпалых, а тыя, каго ўтапіць не пасьпелі, перакваліфікаваліся ў трохпалых. Але тады за двухпалых заступіліся нейкія заморцы — ня так за людзей, як за нейкую выдуманую справядлівасьць. Пачалася вайна з чужынцамі. Сьветлавалосыя біліся ўпарта, некалькі гадоў, перасталі нават араць і сеяць, усчаўся вялікі мор, але спыніць вайну было нельга, бо вайну назвалі Сьвяшчэннай. Тая вайна выдалася самай доўгай, ёй было аддадзена некалькі пакаленьняў. Апошнія зь іх ужо і ня памяталі, з чаго ўсё пачалося, і, калі старыя казалі, што — праз пальцы, не маглі паверыць: такое глупства! Хай бы хрысьціліся як хацелі. Але ўсё роўна ішлі ў бой і гінулі, забіваючы ворагаў: спыніць вайну было нельга. Ведама, што пачаць вайну можа і дурань, а спыніць яе ня дадзена і Пану Богу.\nТая вайна сама скончылася, бо скончыліся сілы з абодвух бакоў. Сьветлавалосыя палічылі, што перамога на іхнім баку. Заморцы былі іншае думкі. Запанавала няпэўнае перамір’е. Бакі трохі спачылі і тады агледзеліся, што ваявалі ня ўсе аднолькава. Шмат загінула, іншыя зьнемагліся. Але знайшліся і такія, што нават забагацелі з вайны: занялі пасады, збудавалі шыкоўныя халупы пад шырачэзным пальмавым лісьцем, захапілі мяккія гамакі з сынтэтыкі, ад ворагаў навучыліся есьці ня палачкамі, як раней, а глыбокімі лыжкамі. Праз год пасьля той перамогі ў вялікай вайне пачалася ўнутраная вайна, ды такая лютая, што Пан Бог цяпер думаў, лепш бы ўжо гэтыя сьветлавалосыя стрывалі паразу. Кожны ненавідзеў іншага, брат рэзаў брата, дзеці цураліся бацькоў — пачуцьцямі кіравала варажнеча і зайздрасьць. Усе крычалі аб нейкай справядлівасьці, пра якую нічога ня чуў і ня мог зразумець таго слова нават сам Пан Бог. І ён дужа сумняваўся, што тое разумелі людзі, якія пралілі за яе столькі крыві.\nАле во і грамадзянская вайна была скончаная. Справядлівасьці не дамагліся, затое парэзалі ці ня большую палову насельнікаў. Жывыя не спраўляліся хаваць мёртвых. А то і не хавалі — такая нянавісьць нават да мёртвых панавала ў народзе. І не хавалі б ніколі, калі б дух ад нежывых целаў ня быў гэткі нясьцерпны. А пахаваўшы, тут жа магілы раўнялі зь зямлёй, каб не засталося і знаку. (Пан Бог, аднак, усё бачыў, для яго ня трэба было адмысловага знаку.)\nТо ўжо, напэўна, была самая жахлівая і даўгая вайна на Зямлі. Змагаліся ня толькі зь людзьмі, але і зь людзкімі пачуцьцямі. Найгоршым лічылася праклятае абодвума бакамі пачуцьцё каханьня, празь якое і пачалася глябальная варажнеча. Закаханых пачалі караць самаю страшнай карай, для чаго давялося выдумаць электрычнасьць і расшчапіць атам. Кахаць было дазволена толькі аднаго чалавека — галоўнага Ката — і ягонае начыньне — шырокую сякеру. Сякеру, заўжды вострую і блішчастую, дык дужа кахалі жанчыны. Казалі, яе дотык да далікатных шыяў быў непараўнальна пяшчотны. Але як Кат пастарэў ад нялёгкае працы, каханьне да яго стала мала папулярным нават сярод жанчынаў. Ды й тое — каму патрэбны нямоглы кат? Быў кінуты лёзунг: каханьне замяніць на нянавісьць! Нянавісьць разумелася шырока і з абодвух бакоў была прызнаная за агульначалавечую маральную каштоўнасьць. Тое ні ў мужчынскім, ні ў жаночым лягеры не выклікала пярэчаньня і нават на пэўны час кансалідавала нацыю ў яе сьвятой барацьбе за вынішчэньне.\nІ во — вынішчыліся.\nУчора Пан Бог паціху абляцеў на аблачыне ўсю зямлю і нідзе ня згледзеў нікога. Толькі сярод джунгляў ля Амазонкі варушыліся ў лістоце нейкія стварэньні, а так усе палі, пагоркі і выпасы былі пустэльныя — ні гарадоў, ні паселішчаў, ні якіх халупаў. Асабліва ўразіў Пана Бога кавалак сушы на поўнач ад рэчкі Прыпяці — такі быў слаўны куточак, не гарачы і не сьцюдзёны, некалі поўны зьверыны, рыбы і птушак, аддадзены неблагому працавітаму племю дрыгавічоў. І што сталася? Засыпаліся нуклеарамі, здурнелі і вымерлі. Во і рабі людзям дабро!


Бацькі Каральковы з Горак задаволеныя, што іх дзеці атрымаюць адукацыю на роднай мове\n31 жнівень 2004, 16:15\nМарыя Ўсьціновіч, Горкі 1 верасьня Мікіта Каралькоў пойдзе ў першую беларускую клясу, якая сёлета адчыняецца ў 4-й Горацкай школе. У гэтай жа школе вучыцца яго сястра Маша Каралькова. Амаль два гады таму гэтая дзяўчына і яе бацькі апынуліся ў цэнтры гучнага скандалу, калі патрабавалі рэалізацыі свайго права на атрыманьне беларускай адукацыі. Напярэдадні Дня ведаў з Машай Каральковай і яе маці Ірынай сустрэлася наша карэспандэнтка.\nДа пачатку новага навучальнага году сям’я Каральковых з Горак сёлета рыхтуецца спакойна. Мікіта і Маша будуць вучыцца на роднай мове. У пазамінулым годзе Маша некалькі месяцаў не хадзіла ў школу на знак пратэсту, пакуль для яе не зрабілі індывідуальнага пляну заняткаў на беларускай мове. Тыя прадметы, якія выкладаюцца для ўсёй клясы па-расейску, дзяўчына вывучае асобна. Такая сыстэма захаваецца і сёлета.\n(Маша: ) “Настаўнікі мне ўжо сказалі, што ў 7-й клясе я таксама буду вучыцца на беларускай мове. І я лічу, што гэта добра, я рада”.\nМінулы навучальны год Маша скончыла ў асноўным з адзнакамі 9 і 10. У 7-й клясе яна хоча выправіць адзнаку за расейскую мову.\n(Маша: ) “У мяне расейская мова ня дужа добра — сямёрка, і не з-за таго, што яна мне падабаецца, проста яна цяжэй мне даецца, чым беларуская мова”.\nМаці Машы Ірына Каралькова, прадпрымальніца і грамадзкая актывістка, задаволеная тым, што 1 верасьня разам з Машай у школу пойдзе яе брат Мікіта. Ён будзе наведваць першую клясу, дзе разам з яшчэ трыма горацкімі дзецьмі будзе навучацца па-беларуску. На гэты раз школа сама запрасіла бацькоў Каральковых аддаць свайго сына ў беларускую клясу.\n(Ірына Каралькова: ) “Радуе тое, што ня трэба хадзіць і чагосьці дамагацца, адстойваць свае правы. Прыемна, што ня трэба нейкую зноў рэвалюцыю тут тварыць”.\nПаводле афіцыйнай статыстыкі за мінулы год, у Магілёўскай вобласьці атрымлівае беларускую адукацыю усяго толькі 0,6% гарадзкіх дзяцей. 4-я школа ў Горках сёлета упершыню, дзеля пашырэньня ролі роднай мовы ў навучаньні, адчыніла беларускую клясу. Маша Каралькова вельмі задаволена, што ў ёй будзе навучацца яе малодшы брат.\n(Маша: ) “Калі бацькі захочуць аддаць сваіх дзяцей у беларускую клясу, яны могуць гэта зрабіць, яны будуць ведаць, куды ісьці й не трэба будзе ім змагацца за беларускую клясу”.\nМікіта Каралькоў апошнія дні да школы праводзіць у бабулі. Таму пра ягоныя пачуцьці напярэдадні 1 верасьня гаварыла яго маці Ірына:\n(Каралькова: ) “А Мікіта задаволены, таму што ён у нашай сям’і чуе беларускую мову, імкнецца са сваімі сябрамі размаўляць па-беларуску. І дарослым і дзецям дужа часта задае пытаньне: “А чаму вы не размаўляеце па-беларуску? Гэта добрая мова!”


Гімн трэба спяваць правільна | Новы Час\nГімн трэба спяваць правільна\nЗлачынствам лічыцца прыпыняць гімн пасля таго, як яго пачалі спяваць, нельга выконваць на матыў гімну нейкую іншую лірыку. Барані вас Божа размаўляць\nпадчас выкання «Маршу валанцёраў» па тэлефоне.\nУ снежні пабачыла свет пастанова Кітайскай камуністычнай партыі, паводле якой уводзяцца новыя правілы выканання «Маршу валанцёраў» — так называецца гімн КНР. Гэта пастанова з’явілася на сайце афіцыйнага кітайскага агенцтва «Сіньхуа».\nЦяпер для выканання дзяржгімну патрэбна не толькі адпаведная атмасфера, аднак таксама спецыяльны гардэроб, і больш таго — у выканаўцы павінна быць «адчуванне энергіі». У пастанове пералічваюцца канкрэтныя выпадкі, калі спеў гімну лічыцца непажаданым. Напрыклад, забараняецца выконваць «Марш валанцёраў» падчас вяселляў, пахаванняў, танцаў, камерцыйных мерапрыемстваў і г.д. Нават са стадыёнамі не ўсё проста. Дазваляецца выкарыстоўваць гімн толькі на спартовых аб’ектах, дзе ідзе барацьба за годнасць Кітаю і ёсць гаранты бяспекі для гледачоў. Злачынствам лічыцца прыпыняць гімн пасля таго, як яго пачалі спяваць, нельга выконваць на матыў гімну нейкую іншую лірыку. Барані вас Божа размаўляць падчас выкання «Маршу валанцёраў» па тэлефоне. Згаданая пастанова абяцае, што парушальнікі будуць «несці адказнасць», хаця канкрэтная мера пакарання не пазначана.\nТакое рашэнне пекінскія чыноўнікі тлумачаць логікай. Маўляў, неяк дзіўна, калі падчас вяселля маладажоны пачынаюць цягнуць: «Страляй у ворага і маршыруй» (словы гімна). Не менш дзіўным выглядае выкананне на цырымоніі пахавання песні, якая пачынаецца са слова «Паўстань!». Таксама ў афіцыйных каментарах гаворыцца, што новыя правілы павінны прыпыніць імпарт амерыканскай традыцыі, калі гімн можа выконваць у любой аранжыроўцы. Напрыклад, за акіянам шмат аматараў слухаць гімн у лірычнай версіі Уітні Хьюстан або ў рок-апрацоўцы Джымі Хендрыкса.\nАднак, на думку большасці каментатараў, за пастановай пра гімн стаіць глабальны інтарэс Пекіну. Перш за ўсё ўрад намагаецца ўзняць статус «Маршу валанцёраў». Справа ў тым, што ёсць некалькі мелодый — прэтэндэнтаў на статус гімну кітайцаў. Першы варыянт пабачыў свет, яшчэ калі ў Паднябеснай кіравала манчжурская дынастыя. Пазнаёміўшыя з дыпламатычным цырыманіялам на Захадзе, кітайская імператрыца вырашыла імпартаваць рытуал выканання гімну. У 1896 годзе мелодыя «Tune of Li Zhongtang» была абвешчаная гімнам Кітаю. У аснове тэксту — сярэднявечны панегірык на адрас каралеўскага дому, таму ў ім сустракаюцца такія словы, як «Сын неба едзе на возе, які пафарбаваны ў пяць фарбаў, і запрэжаны шасцю драконамі».\nУ сувязі з рэвалюцыяй і грамадзянскай вайной у пытаннях гімну ў кітайцаў узнікла сапраўдная анархія. Як мінімум шэсць мелодый (плюс «Інтэрнацыянал», якім карысталіся камуністы) выконваліся ў якасці гімну.\nЗ музычным хаосам пакончыў Чан Кайшы — лідар Кітайскай Рэспублікі і старшыня партыі «Гаміньдан». У 1943 годзе ў разгар Другой сусветнай вайны Чан Кайшы спыніў свой выбар на песні «Тры прынцыпы народу» (усяго яму на разгляд прапанавалі 139 варыянтаў). Тэкст песні напісалі аж 4 аўтары. Цікава, што сярод чальцоў «Гаміньдана» была фракцыя, якая выступала за тое, каб базай лірыкі для гімну быў адзін з выступаў Сунь Ятсена — заснавальніка рэспублікі і «Гаміньдана». У выніку ад такой ідэі адмовіліся, хаця ў тэксце ўсё роўна прысутнічае партыйная тэма. «Стварэнне нашай партыі дазволіла стварэнне Рэспублікі», — так пачынаецца гімн Чан Кайшы.\nАле хутка пасля зацвярджэння афіцыйнага гімну Кітайскай рэспублікі, камуністы правялі свой адбор гімна. У выніку, пераможцам аказаўся той самы «Марш валанцёраў». Дарэчы, абодва гімна напісаныя адпаведна правілам класічнай кітайскай паэзіі.\nПаводле камуністычнага міфу, аўтару давялося пісаць тэкст на паперы ад пачку з-пад тытуню: маўляў, іншага годнага для запісу прадмета ў турме, куды яго кінулі за пратэст супраць «Гаміньдана», пад рукой не аказалася. Хаця ўвогуле песня была напісаная супраць Чан Кайшы, яна была вельмі папулярная сярод удзельнікаў антыгаміньданаўскага супраціву. У 1949 годзе камуністы, якія ўзялі Пекін, абвясцілі «Марш валанцёраў» часовым гімнам абвешчанай там жа Кітайскай народнай рэспублікі (КНР).\nПрыблізна праз 15 гадоў Маа Цзэдун даў старт культурнай рэвалюцыі, ідэолагі якой заклікалі да татальнай рэвізіі мінулага. У прыватнасці, хунвейбіны звярнулі ўвагу на тое, што падчас вайны «Марш валанцёраў» быў папулярным не толькі сярод сялян і рабочых, але таксама і сярод буржуазіі. У выніку Цянь Ханя (аўтара словаў) прызналі рэвізіяністам і адправілі на нары. Праўда, турма чакала яго ў любым выпадку, паколькі менавіта з крытыкі яго п’есы пачалася культурнай рэвалюцыя. У 1969 годзе Цянь Хань памёр за кратамі, так і не дачакаўшыся рэабілітацыі.\nУ гэты час гімнам КНР стаў вядомы матыў «Чырванее Усход». Толькі ў 1978 годзе «Марш валанцёраў» зноў прызналі гімнам, хаця ў яго тэксце цяпер згадваецца Вялікі кормчы Маа Цзэдун. У 1985 годзе на хвалі крытыкі культу асобы Маа Народныя зборы КНР прынялі рашэнне вярнуць гімну арыгінальны тэкст Цянь Ханя. У 2004 годзе «Марш валанцёраў» нарэшце стаў афіцыйнай мелодыяй камуністычнага Кітаю.\nІ вось цяпер кітайскія ўлады вырашылі вызначыць, як правільна спяваць дзяржаўны гімн. На думку заходніх каментатараў, антураж, пры якім этычна або не спяваць гімн, уладам Пекіна мала цікавы. Як адзначае французская газета «Le Monde», галоўная задача ўзмацнення жорсткасці правілаў выканання «Марш валанцёраў» — мабілізаваць кітайцаў вакол нацыяналістычнай ідэі, атрыбутам якой з’яўляецца дзяржаўны гімн. Лічыцца, што на дадзеным этапе патрыятычны пафас патрэбны кітайскім камуністам, каб апраўдаць падаўленне сепаратысцкіх выступаў у Ганконгу.\nКітайцы вельмі не любяць тых, хто прайграў: Арастовіч распавёў пра «таемнае пасланне» Пекіна\n«У сувязі з не зусім правільнымі падзеямі». Дзецям у садках Гарадзеншчыны будуць уключаць дзяржаўны гімн


Гераіня: Аляксандра Лазарэнка, 25 гадоў. Выпускніца ЕГУ 2016 года, маладая маці і шчаслівая жонка, заснавальніца праекта «Прамяні Дабрыні», благапраекта OP SHOP і летняй анімацыйнай школы «Рухавічок». Нефармальны аглядальнік, культурная менеджарка.\nЧым займаецца: працуюе з дзецьмі з сацыяльна-педагагічнага цэнтра ў Гомелі.\nVK «Прамяні Дабрыні» VK «Рухавічок» VK Op Shop Instagram\nАрыгінальная дата публікацыі – 19.07.2016. Матэрыял выходзіць з невялікімі праўкамі, якія дазваляюць зразумець, як мянялася гераіня і яе актывізм праз гады.\nЯк з’явіліся «Прамяні Дабрынi»\nПачалі з малога: прыходзілі да дзетак, сумесна малявалі, ляпілі. Потым ужо панесліся ідэі – дэкупаж, лега-канструяванне, дыджэінг і гэтак далей.\n– Ад «Прамянёў Дабрыні» адгаліноўваюцца іншыя маленькія тэмы. Яшчэ адзін праект, якім я ганаруся, – анімацыйная школа «Рухавічок». У Гомелі мы яе арганізоўвалі двойчы: у 2016 і 2018.\n«Рухавічок» – гэта пляцоўка для навучання навыкам анімацыі і абмену вопытам для моладзі і людзей сярэдняга ўзросту з усёй Беларусі. У 2018-м мы разглядалі анімацыю як інструмент для прасоўвання сваіх праектаў, ініцыятыў і ідэй. Праект апынуўся вельмі ўдалым, на мой погляд, таму будзем яго працягваць. Дарэчы над яго распрацоўкай акрамя маёй каманды працавала выпускніца анімацыйнай школы 2016 года Лена Літвінава і яшчэ два запрошаных эксперта Аляксандр Балабан і Яўген Бойка.\nТаксама наша каманда займаецца нефармальнай адукацыяй. Мы ладзім праект «Медыя канікулы STAGE». Візуальны стыль для яго распрацавала яшчэ адна дызайнерка з ЕГУ – Маша Крывалапава. Дзякуючы яго яркасці і новаму для нашага горада падыходу да адукацыі нас заўважылі і запрасілі працаваць у гомельскі філіял MTVS (Маскоўская школы тэлебачання).\nЛетам 2016-га мне пашчасціла пабываць у Паўночным Уэльсе і ўбачыць класічную ангельскую мадэль працы дабрачыннага крамы. Ужо тады я падумала, што гэта магло б стаць добрым рашэннем. А ў красавіку 2017-га я з падтрымкай мамы і яшчэ некалькіх людзей адкрыла ў Гомелі арт-прастору «Каўчэг», каб у «Прамянёў» з'явіўся дом. Пазней, 26 жніўня, быў запушчаны благапраект Op Shop.\nПра падтрымку ды развіццё\nФінансавую падтрымку напачатку аказваў толькі ЕГУ. Але арганізацыі, да якіх звярталіся «Прамяні Дабрыні», ахвотна ішлі насустрач. Так, сетка крам «ПолитеХ» дала бясплатна камп’ютары для анімацыйнай школы, дзіцячы клуб «Йети и дети» дазволіў правесці вечарынку за іх кошт, тайм-клуб «Флэт» выдзяляў памяшканне для івэнтаў.\n– У канцы 2016 года я прыняла ўдзел у школе сацыяльнага прадпрымальніцтва Soin School ў Берліне. Там мне пашанцавала стаць часткай якаснага адукацыйнага працэсу і пазнаёміцца з натхняльнымі лакальнымі ініцыятывамі. Я больш падрабязна пазнаёмілася з тым, што такое сацыяльнае прадпрымальніцтва, і мне захацелася зрабіць з «Прамянёў» устойлівы праект, які змог бы жыць не за кошт знешняй падтрымкі, якую яму ўвесь гэты час аказваў ЕГУ. Рэбрэндынг «Прамянёў» атрымаўся грунтоўны. Таксама ў праекта з'явілася моцная каманда, гэта мае сяброўкі: Наташа Злотнікава, Оля Сафронава, Аня Царкова.\nУ выніку, калі «Прамяні Дабрыні» атрымалі падтрымку ад Open Society Foundations і ЕГУ, мы за год правялі каля 40 мерапрыемстваў, стварылі 3 новыя напрамкі ў праекце: дабрачынныя вечарынкі; падпраект JOBBY – сустрэчы хлопчыкаў і дзяўчынак з СПЦ з прадстаўнікамі розных прафесій; кулінарныя сустрэчы. У івэнтах прынялі ўдзел больш за 50 дзяцей і больш за 150 маладых людзей з Гомеля.\nА яшчэ мы атрымалі каля 10 запрашэнняў для ўдзелу ў іншых маштабных мерапрыемствах і фестывалях у горадзе, з апошняга гэта вулічны фестываль «Сожскі стрыт», сямейны фестываль «Будзьма дзецьмі», велафестываль «Паміж Сожам і Дняпром».\n– Ёсць некаторыя дэталі, якія не дазваляюць скласці пазл цалкам. Адна з іх – стэрэатыпнае стаўленне да дзяцей. Быў адзін вельмі непрыемны выпадак, калі мастак, якога мы хацелі прыцягнуць да праекту, сказаў: «Дык яны ж хворыя». Прычым гэта прагучала нават не як пытанне, што паказвае ступень негатовасці некаторых быць часткай «Прамянёў».\nШто такое правы студэнтаў і як за іх змагацца?\nБеседуем о минском стритвире и сникер-культуре с Дмитрием Смирновым, владельцем магазина CLANS.