З чаго пачыналіся сучасныя гарады: гісторыя будаўніцтва хмарачосаў\n18.10.2017 / 16:59\nБеларуская нарматыўная база па ўзвядзенні гмахаў распрацоўвалася ў ХХІ стагоддзі. Ніякае патрэбы ў будаўніцтве гмахаў у нашай краіне не было ні за савецкім часам, ні тым больш у апошнія дзесяцігоддзі існавання Расійскае Імперыі.\nА тым часам на паўночна-амерыканскім кантыненце квітнеў капіталізм: індустрыялізацыя набірала тэмпы, бізнес патрабаваў усё больш працоўных плошчаў, пры гэтым найбольш выгадным і зручным было працаваць, вядома, у цэнтры горада. Праз гэта кошт зямлі год за годам рос усё хутчэй, і ў людзей пачалі ўзнікаць думкі, што можна пашыраць працоўную плошчу не толькі ўшырыню, але і ўгору.\nВядома, гэтая ідэя была не рэвалюцыйнай. Свет і дагэтуль бачыў неаднапавярховыя будынкі.\nАле каменныя (у тым ліку цагляныя) нясучыя канструкцыі, якія былі асноўнымі будаўнічымі элементамі да канца ХІХ ст., з кожным новым паверхам узмацнялі ціск на падмурак, што рабіла немагчымым будаванне дамоў вышэй за 9-10 паверхаў.\nНа дапамогу прыйшла сталь, якая у канцы ХІХ стагоддзя выраблялася ўжо ў даволі вялікіх аб’ёмах. Стальныя нясучыя канструкцыі (у першую чаргу — балкі ды калоны) аказаліся нашмат выгаднейшымі за каменныя. І хаця сталь нашмат цяжэйшая за цэглу або бетон, яе удзельная трываласць прыкладна ў 10 разоў вышэйшая, таму стальныя канструкцыі заўсёды больш тонкія і лёгкія за каменныя.\nПраз вельмі трывалы нясучы каркас са стальных калонаў ды балак знікла неабходнасць у нясучых сценах. Цяпер яны сталі таксама больш тонкімі і лёгкімі. Так пачалася новая эра ў будаўніцтве і сучасная гісторыя хмарачосаў.\nРадзімай хмарачосаў лічыцца Чыкага, дзе першы гмах па новай каркаснай тэхналогіі быў пабудаваны ажно ў 1885 годзе. The Home Insurance Building (Будынак дамавога страхавання) спачатку меў 10 паверхаў, але ў 1891 годзе да яго дабудавалі яшчэ два паверхі, і вышыня першага хмарачоса дасягнула ажно 55 метраў (!), што прыкладна роўна вышыні сучасных мінскіх 16-павярховых «панэлек».\nАле першым сапраўдным горадам хмарачосаў стаў усё ж Нью-Ёрк. Ягоным першым хмарачосам быў 20-павярховы (93 м) Уорлд-Білдынг (Будынак Свету), вядомы таксама як Пyлітцэр-Білдынг, які адкрыўся ў 1890 г. Досыць хутка над горадам узняліся новыя гмахі: Флeтaйрoн (1903 г., 86 м), Тaймс Тaўэр (1904 г., 110 м), Зінгeр (1908 г., 180 м), Мeтрапoлітан Лaйф (1909 г., 210 м) і, нaрэшце, пабудаваны ў 1913 г. Вулварт-Білдынг (240 м), які і дагэтуль выглядае даволі ўнушальна.\nWoolworth Building (Вулварт-Білдынг) — у цэнтры, сучасны выгляд\nА ў, здавалася б, далёкім 1932 годзе Нью-Ёрк выглядаў ужо так:\nУ 1958 г. у Нью-Ёрку быў пабудаваны хмарачос Сігрэм-Білдынг, які задаў сучасную моду на шкляныя фасады. У яго архітэктуры ўпершыню быў выкарыстаны прынцып «навясных сцен»: асновай будынка служыць «шкілет» з жалезабетонных канструкцый, а навясныя шкляныя сцены «вісяць» на ім.\nSeagram Building (Сігрэм-Білдынг)\nСамымі высокімі будынкамі Беларусі з’яўляюцца мінскія хмарачосы «Royal Plaza» (130 м) і «Ветразь» (133 м), абодва былі пабудаваныя ў 2014 годзе.\nRoyal Plaza, Мінск. Фота: Metr.by\nХмарачос «Ветразь», Мінск. Фота: naviny.by\nАле толькі ўявіце, наколькі далёка яшчэ нашым будаўнікам да сусветных рэкордаў: вышыня самага высокага ў свеце будынка — дубайскага «Бурдж-Халіфа» — 828 метраў!\nБурдж-Халіфа, Дубаі, ААЭ\nСамым высокім уведзеным у эксплуатацыю хмарачосам Еўропы з'яўляецца «Вежа Федэрацыя» ў Маскве. Яна дасягае вышыні 374 м і мае 97 паверхаў. Зрэшты, такі ганаровы тытул «Федэрацыі» засталося ўтрымліваць нядоўга: хмарачос «Лахта-цэнтр» у Пецярбургу вышынёй 462 м ужо амаль пабудаваны.\n«Вежа Федэрацыяя» (комплекс Масква-Сіці) — у цэнтры фота\nНовы сусветны рэкорд, напэўна, будзе ўсталяваны бліжэй да 2020 года. Менавіта тады плануецца завяршэнне будаўніцтва хмарачоса Jeddah Tower у Саудаўскай Аравіі, які мае стаць першым у гісторыі чалавецтва будынкам вышынёй болей за кіламетр. Жыць у ім будуць ажно 80 тысяч чалавек! (Для параўнання, насельніцтва Маладзечна — 95 000, Жодзіна і Слуцка — каля 63 000 чалавек).\nПраект Jeddah Tower (у цэнтры)\nJeddah Tower на сучасным этапе будаўніцтва\nГрыцыян Таурычэски / Адказаць\n18.10.2017 / 18:56\nСапрауды будаваць хмарачосы ёсць сэнс тольки там, дзе не хапае зямли. (у Ню-ёрку). У Менску, я личу нават нашых шматпавярховикау занадта шмат, лепш бы па 3-5 паверхау будавали. А арабы будуюць каб пыл у вочы пускаць.\n18.10.2017 / 19:07\nзгодны з Грыцыянам. У Ісландыі і Ірляндыі не замарочваюцца на гэты конт, у іх невысокія будынкі. І рэкорды нам не патрэбныя, паводле будаўнічых нормаў, што ёсьць у Беларусі, вышэй 100 мэтраў нічога не будуецца. Апісаныя вышэй хмарачосы - выключэньне\nВайдалод / Адказаць\n18.10.2017 / 21:35\nЖыць у ім будуць ажно 80 тысяч чалавек!...\nА ці жацьцё ў ім будзе?) Кожнай жа жывой істоце патрабная "территория обитания" або "жыцьцёвая прастора", даруйце за апошні тэрмін.


Сёлета "Тэлебарометр" адзначыў 20-годдзе\nУсё ж надвор'е - тэма не толькі вечная, але і карысная. Вось так пачуеш у адной са сталічных кавярняў абмеркаванне лета, прыгледзішся - а гэта Дзмітрый Карась запісвае чарговы выпуск "Тэлебарометра".\nПраграма, якая даўно ператварылася з метэапрагнозу на тыдзень у калейдаскоп цікавых навін і фактаў, - адзін са старажылаў айчыннага ТБ, бо сёлета "Тэлебарометр" адзначыў 20-годдзе. Але, запэўнівае творчая група, з цягам часу тэм для размоў менш не стала: "Гэта толькі здаецца, што пра беларускі клімат мы ўсё ведаем - штораз здараюцца цікавыя адкрыцці".\nПрыслухоўваюся, пра што распавядаюць госці чарговага выпуску праграмы. Напрыклад, кандыдат біялагічных навук з БДПУ Ганна Свірыд расказвае захапляльныя гісторыі пра водарасці, што ў перспектыве змогуць замяніць і хлеб, і масла, вопытныя фларысты вучаць складаць букет "па навуцы", а арганізатар купальскага фэсту "Свята сонца" Васіль Грыбоўскі ўспамінае аб прызабытай ўжо варажбе на трыпутніку. Зрэшты, пра гэта і многае іншае гледачы даведаюцца ўжо ў наступную нядзелю.\n- Я сам не думаў, што будзе так цікава, - прызнаецца ў перапынку Дзмітрый Карась (ён вядзе "Тэлебарометр" з 2014 года. - Аўт.). - Паколькі, набыўшы дом у вёсцы, вельмі часта там бываю, цяпер тэмы надвор'я, прыроды і экалогіі сталі для мяне надзвычай важнымі. Пакуль жыву на два дамы, але мару нарэшце перабрацца ў вёску канчаткова, таму як будучы сельскі жыхар цікаўлюся пасадкамі, доглядам за раслінамі. Пахвалюся: дзякуючы гасцям праграмы ў маім гародзіку растуць 10 кустоў бульбы, з якіх два сарты з'явяцца на прылаўках толькі налета! І хоць дагэтуль не магу запомніць, якімі ўгнаеннямі што апрацоўваць, але лічу гэта не надта патрэбным - няхай лепш ураджай будзе экалагічна чыстым.\n- Як спраўляецеся з роляй жывога метэадаведніка?\n- Пра надвор'е ў мяне цікавяцца пастаянна, - смяецца вядучы. - А яшчэ падыходзяць з пытаннем: "Гэта ж вы пераехалі на вёску?" І я нястомна паўтараю, што гэта не вельмі складана, не вельмі дорага, і нават працы не так шмат, як здаецца. Трэба проста псіхалагічна настроіцца, што ты не выканаеш усё сёння, нешта даробіш заўтра, і атрымліваць асалоду ад вясковага жыцця. Вось я сёлета ўпершыню ўпадабаў праполку - у дзяцінстве цярпець не мог, а цяпер, напэўна, дарос.\nЯк і раней, гледачы пільна сочаць за "Тэлебарометрам": адны дасылаюць фотаздымкі сваіх кветнікаў і градаў, другія дзеляцца прыроднымі назіраннямі і метэапрыкметамі. Асабліва верныя прыхільнікі "разбіраюць па костачках" кожны выпуск і нават прысвячаюць праграме вершы. Творчая група ў адказ стараецца трымаць узровень. Дарэчы, дзелімся прагнозам на будучыню: ужо ў верасні праграма абновіцца: "Тэлебарометр" стане больш глянцавым і, акрамя навін, фактаў, сустрэч з навукоўцамі, прапануе гледачам падборкі "вакол надвор'я" з усяго свету.


17 сакавік 2008, 12:08\nУ нашай пошце апошняга тыдня — лісты слухачоў з развагамі пра актуальныя праблемы ў Беларусі і вакол яе, водгукі на здарэньні, якія выклікалі шырокі грамадзкі розгалас.\nПачну сёньняшнюю размову з допісу Івана Міхайлоўскага зь Ліды. Слухач разважае пра тое, якім чынам у Беларусі можа адбыцца зьмена ўлады. У сваім лісьце на Свабоду ён піша:\n“Ніякія пратэсты апазыцыі паўплываць на Лукашэнку ня могуць. Калі хто і здольны зьмяніць уладу ў Беларусі, дык толькі амэрыканскі прэзыдэнт Джордж Буш, калі ня будзе слухаць ААН і НАТО. Вы скажаце, што тады пачнецца вайна? Ніякай вайны ў нас ня будзе. Армія за Лукашэнку ня пойдзе. Дый АМОН, міліцыя здадуцца без супраціву.\nЯшчэ важнае пытаньне да апазыцыі. Ці вядуць яны ўлік тых судзьдзяў, якія праводзяць палітычныя працэсы, тых міліцыянтаў, якія несправядліва сьведчаць у судзе, зьбіваюць дэманстрантаў? Гэта ж вельмі важна, бо рана ці позна ім давядзецца паўстаць перад судом у Гаазе”.\nУ мінулым месяцы наша радыё паведаміла пра тое, што лідэры прадпрымальніцкіх арганізацыяў пачалі складаць так званую “Шэрую кнігу” — сьпіс парушэньняў, дапушчаных міліцыянтамі і судзьдзямі ў дачыненьні да індывідуальных прадпрымальнікаў — удзельнікаў пратэстаў.\nРаней многія праваабарончыя арганізацыі складалі таксама сьпісы чыноўнікаў, міліцыянтаў і судзьдзяў, якія мелі дачыненьне да перасьледу палітычнай апазыцыі. (Разгорнуты сьпіс такіх асобаў ёсьць на сайце “Вясны”). У свой час таксама быў складзены сьпіс для Эўракамісіі дзеля прызнаньня неўязнымі ў краіны Эўразьвязу пэўных высокапастаўленых чыноўнікаў. Але сыстэматызаваных, аб’яднаных у адну кнігу вынікаў такой працы пакуль няма.\nНаша слухачка Валянціна Сакаловіч зь вёскі Бакшты Івейскага раёну разважае пра свой асабісты лёс і лёс краіны. У лісьце на “Свабоду” яна піша:\n“Апошнія 13 гадоў — згублены час, які зьнявечыў людзей. Жыць на сваёй малой радзіме сёньня — недазвольная раскоша. Таму амаль усе зьяжджаюць, пакідаючы ў самоце пакутнікаў-бацькоў. Бо як тут выжыць? Вось я, адукаваны, працаздольны чалавек, не магу самастойна зарабіць, каб дастойна пракарміць і забясьпечыць сваё адзінае дзіця. Тут элемэнтарна немагчыма мець годнай працы, а бяз гэтага — які дабрабыт, які дастатак? Цяжка жыць сярод чэрствасьці, раўнадушша, калгаснага мэнталітэту.\nЗа тое, што зьвярталася да ўраду па дапамогу ў пошуку працы, івейская ўлада мяне ўзьненавідзела, збэсьціла, зрабіла ледзь ня ворагам народу. Сьцьвярджае, што я парушаю законы. Гэта — за тое, што я ледзь не крычала пра свае і людзкія праблемы. Думаю, парушыла я толькі адзін непісаны закон — закон усеагульнага раўнадушша, замоўчваньня ўсяго, што наўкол творыцца. А зьяжджаць я не зьбіраюся: няма куды. Тут — магілы маіх родных, маіх бацькоў.\nАле з часам я ўсё больш прыходжу да высновы пра слушнасьць сьцьвярджэньня наконт таго, што ўлада — гэта люстэрка народа, і народ варты той улады, якую мае. А таму й няма чаго на люстэрка ківаць у такім грамадзтве”.\nЁсьць шмат людзей, спадарыня Сакаловіч, якія думаюць гэтак жа, як вы. І не маўчаць, калі сутыкаюцца зь несправядлівасьцю. І спрабуюць змагацца за свае грамадзянскія правы. Іх зусім ня мала, і яны таксама — частка грамадзтва. Так што, можа, і ня варта сьпяшацца з такімі пэсымістычнымі высновамі, безнадзейна складаць рукі і адмаўляцца ад сваіх ранейшых поглядаў і прынцыпаў.\nМы працягваем атрымліваць ад слухачоў меркаваньні наконт будаўніцтва ў Беларусі атамнай электрастанцыі. Рашэньне пра гэта было прынята ўладай без уліку думкі беларускага грамадзтва. Наш даўні сябар Кастусь Сырэль з Вушачаў лічыць, што ў тым выпадку, калі будаўніцтва будзе даручана расейскім кампаніям, рызыка надзвычайных здарэньняў шматкроць узрасьце. У якасьці аргумэнту слухач прыводзіць наступныя факты.\n“Напрыканцы 2006 году пачалася рэканструкцыя сыстэм аўтаматыкі на цэнтральнай кацельні нашага райцэнтру. Купілі новае абсталяваньне, і ў ліку іншага — 12 адмысловых электронных блёкаў. Налепкі і запісы ў пашпартах сьведчаць, што яны выраблены ў Расейскай Фэдэрацыі ў 2004 годзе. Эксплюатаваліся блёкі ў вельмі лёгкім рэжыме (усяго каля 10% гранічнай нагрузкі). Але за год эксплюатацыі з ДВАНАЦЦАЦІ блёкаў сапсаваліся ўжо ТРЫ, або 25%. Першы выйшаў са строю літаральна празь некалькі гадзін працы. Калі я зьняў плёмбу і адкрыў блёк для рамонту, мне ледзь не зрабілася млосна: які тут 2004 год, гэта ж каменны век, любы спэцыяліст пацьвердзіць! Такія радыёдэталі ўжо даўным-даўно не вырабляюцца! Я паглядзеў на год і месяц вырабу дэталяў. Адзін з кандэнсатараў зроблены ў чэрвені 1986 году. Астатнія радыёкампанэнты, на якіх ёсьць дата вырабу, таксама дваццацігадовай даўніны.\nАдметны надпіс на адной са схемаў — “в пускателях для АЭС”.\nМяркую, што нашы браты-расейцы ўзялі зь нейкіх зарослых мохам і цьвільлю складоў старыя блёкі 1987—1989 гадоў выпуску, прыляпілі шыльдачкі зь лічбай “2004”, намалявалі той самы 2004 год у пашпарце і прадалі нам, беларусам, гэты друз за немалую цану. Ужыць іх на сваіх аб’ектах (тым больш на АЭС) яны не рызыкнулі. А для братоў-беларусаў — прыдасца,— піша ў сваім лісьце на “Свабоду” Кастусь Сырэль з Вушачаў.—Ці купляў бы хто гэтыя блёкі, каб ведаў сапраўдны год выпуску? Ня ведаю. Можа, хто і ўзяў бы, але за цану мэталу, зь якога яны зроблены. Справа ў тым, што электроніка і радыёдэталі псуюцца зь цягам часу нават тады, калі не працуюць.\nКалі дэталі ўжываюцца ў якім-небудзь радыёпрыймачы, то гэта ня надта страшна. А калі, напрыклад, у сыстэме аўтаматыкі паравога катла высокага ціску, які працуе на газе? Ці не давядзецца нам шукаць кавалкі гэтага катла на суседніх вуліцах, калі ён выбухне?\nА калі гэта адбудзецца ўзімку, ды ў трыццаціградусны мароз? Што стане з нашым райцэнтрам?\nХто мне сёньня можа гарантаваць, што браты-расейцы ня збудуць нам такі самы друз і для нашай будучай АЭС? Як казаў Казьма Пруткоў, “единожды солгавши, кто тебе поверит?”\nКалі на добры лад, дык пасьля ўсяго таго, што здарылася з расейскім ядзерным рэактарам і абсталяваньнем станцыі ў Чарнобылі, з вытворцамі такой тэхнікі нават гаворкі ня варта было б весьці пра магчымасьць іхнага ўдзелу ў тэндэры на будаўніцтва новай АЭС у Беларусі. Бо дзе гарантыя, што яны прынцыпова зьмянілі якасьць свайго абсталяваньня і зь ім ня здарыцца нешта падобнае да таго, што адбылося 26 красавіка 1986 году? Але менавіта расейскія кампаніі разглядаюцца беларускімі ўладамі ў якасьці найбольш верагодных будаўнікоў атамнай станцыі ў Беларусі. І, зважаючы на спэцыфіку палітычных дачыненьняў паміж Масквой і Менскам, ня надта шмат шанцаў на тое, што ў тэндэры пераможа нехта іншы.\nШырокі розгалас у Беларусі выклікаў інцыдэнт, які здарыўся на пачатку сакавіка на Слуцкай шашы пад Менскам. Каб затрымаць нецьвярозага кіроўцу, які не рэагаваў на каманды міліцыі, інспэктары ДАІ стварылі з прыватных аўтамабіляў “жывы шчыт”. Пры гэтым вадзіцелям і пасажырам, сярод якіх была трохгадовая дзяўчынка, міліцыянты загадалі заставацца ў аўтамабілях. Цяпер пацярпелыя патрабуюць прыцягнуць інспэктараў ДАІ да крымінальнай адказнасьці.\nНа гэтую сытуацыю адрэагаваў у сваім лісьце Сяргей Жаўнерка зь Менску:\n“Выпадак настолькі абсурдны, што спачатку я нават не паверыў у яго праўдзівасьць. Міліцыя, якая мае ў сваім распараджэньні новыя сучасныя аўтамабілі, верталёты, зброю, сродкі сувязі, разнастайныя прыстасаваньні з шыпамі, ня можа на працягу соцень кілямэтраў затрымаць нейкі задрыпаны дваццацігадовы “Фальксваген-Гольф”. І яны не знайшлі нічога лепшага, як падставіць пад удар жыцьці і маёмасьць ні ў чым не вінаватых людзей. Што гэта за спэцыялісты служаць у нас у міліцыі? Слухаў па “Свабодзе” іхныя апраўданьні. Гучала ўсё сьмешна. Маўляў, яны не пасьпявалі разгарнуць шыпаваную стужку, гэта было для іх небясьпечна. А трохгадовая дзяўчынка пасярод дарогі, падстаўленая пад колы злачынцы — была ў бясьпецы?\nНа дарозе іх заўсёды — процьма. Стаяць ледзь не пад кожным кустом, наставіўшы радары, а лавіць злачынцаў ня ўмеюць. Ледзь крыху перавысіў хуткасьць — драконаўскі штраф. Гэта яны дамагліся таго, што цяпер маюць права адбіраць вадзіцельскае пасьведчаньне за любую дробязь. А ў сытуацыі, калі трэба спыніць злачынцу, яны — бездапаможныя. Каго мы ўтрымліваем на свае падаткі?”\nГэтая гісторыя ўразіла і абурыла вельмі многіх людзей у Беларусі. Адметна, што амаль два тыдні пра яе нічога не было вядома: міліцыя яўна імкнулася схаваць інцыдэнт ад грамадзкасьці. А калі ўтаіць не ўдалося, пачалі гучаць няўцямныя апраўданьні: маўляў, вадзіцелі проста ня так зразумелі міліцыянтаў, ніхто машыны не затрымліваў і ў жывы шчыт не выстройваў.\nГэты інцыдэнт здольны істотна паўплываць і на прэстыж міліцыі, і на папулярнасьць улады. Высокапастаўленыя чыноўнікі гэта адчулі. Празь некалькі дзён, пасьля непераканаўчых апраўданьняў, яны ўсё ж прызналі сваю віну. Шэраг службовых асобаў былі пакараны вымовамі. Хоць вымова — наўрад ці адэкватнае пакараньне ў гэтым выпадку.


Магазин ProЗапас открылся в Поставах и приглашает за покупками (+видео) — Новости в Поставах\n16.04.2021 20.04.2021 postawy2644Комментариев нет\nМагазін пад назвай ProЗапас адкрыўся ў мінулую пятніцу ў райцэнтры ў будынку былога ўніверсама «Цэнтральны».\nПамяшканне змянілася непазнавальна. Закуплена і ўстаноўлена новае гандлёва-тэхналагічнае абсталяванне: халадзільныя вітрыны, прысценныя шафы і іншае. Па-сучаснаму аформленая рэклама, палетная выкладка тавару. Адным словам, створаны выдатныя ўмовы для захоўвання тавару, работы прадаўцоў і зручнасці пакупнікоў.\n— Пастаўскія кааператары працуюць у вельмі жорсткіх умовах у сувязі з вялікай канкурэнцыяй. Таму і было прынята рашэнне аб адкрыцці магазіна «Пра запас», — расказвала дырэктар Пастаўскага філіяла Віцебскага аблспажыўтаварыства Ганна Сянько. — Ён аформлены ў новым фармаце як тэхналагічна, так і эстэтычна. Прычым пераабсталяваннем займаліся ўласнымі сіламі. Працавалі ўсе — ад будаўнікоў да спецыялістаў. Калегіяльна распрацоўвалі дызайн памяшкання. Прыцягальнасць магазіна ў тым, што тут прымяняюцца паніжаныя гандлёвыя надбаўкі, а таксама прадугледжаны 3-працэнтныя скідкі, калі пакупнік набывае не менш за тры адзінкі аднаго тавару, скажам, трох пакетаў цукру, круп, мукі і інш. Адсюль і назва «Пра запас».\nУрачыстым атрымалася адкрыццё магазіна. Да гэтай падзеі старшыня прафкама філіяла Людміла Касцюкова нават верш напісала, а вядучы бухгалтар Алёна Дзеравянка яго прачытала. Сімвалічную стужку на ўваходзе перарэзалі старшыня райвыканкама Сяргей Чэпік, намеснік старшыні праўлення аблспажыўтаварыства Андрэй Козік і дырэктар філіяла Ганна Сянько. Затым яна звярнулася з прывітальным словам да пакупнікоў, якіх шмат сабралася ў гандлёвай зале. Дадало настрою музычнае суправаджэнне. Людміла Бразоўская не толькі грала на баяне, але і спявала. А пакупнікі пад запальныя мелодыі прыглядваліся да тавару і набывалі патрэбны. Мнагалюдна было ля дэгустацыйнага стала, дзе кожнаму ахвотнаму прапаноўвалася пакаштаваць прадукцыю вытворчасці філіяла. Дарэчы, у магазіне заўсёды шырокі яе асартымент. А вось садавінай і агароднінай «Пра запас» не гандлюе. Яе прапануе суседні магазін «Колибри».\nУ панядзелак я пазваніла намесніку дырэктара філіяла па гандлі Кацярыне Аўгусціновіч і пацікавілася, наколькі прадукцыйна папрацаваў калектыў абноўленага магазіна ў выхадныя. І атрымала больш чым пераканаўчы адказ: «Тавараабарот у два разы вышэйшы, чым быў у адпаведныя дні да гэтага».


Конкурс з прызёрамі, але без пераможцы — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nМенавіта так закончыўся сёлета раённы агляд-конкурс на лепшы машынны двор сельгаспрадпрыемстваў.\nТакое рашэнне спецыяльнай камісіі выклікана тым, што ніводзін машынны двор гаспадарак поўнасцю не адпавядаў тым крытэрыям, якія былі вызначаны ўмовамі конкурса. А вось другое і трэцяе месцы членамі камісіі адпаведна прысуджаны машынным дварам КСУПаў “Агра-Прыпяць” і “Бялёў”. На думку камісіі, гэтыя структурныя падраздзяленні вышэйназваных гаспадарак у параўнанні з астатнімі лепей дабраўпарадкаваны, тут намнога лепш пастаўлена арганізацыя вытворчых працэсаў і іншая дзейнасць. Дадзенае мерапрыемства паказала, што сельгаспрадпрыемствам ёсць яшчэ над чым працаваць на машынных дварах, каб адпавядаць самым высокім стандартам.\n← Колькі нас?\nВызначаны лепшыя сядзібы →


Пяць мітаў савецкіх часоў пра трагедыю Хатыні - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\nХартыя 25 апреля 2019, четверг, 7:53\n75 год таму нямецка-фашысцкія карнікі спалілі разам з жыхарамі беларускую вёску Хатынь.\nЯна стала для беларусаў агульным сымбалем 628 спаленых з жыхарамі вёсак і яшчэ больш як тысячы паселішчаў, зьнішчаных у вайну.\nПраз 25 год у Хатыні ўзьвялі мэмарыяльны комплекс, які, паводле аднаго з аўтараў — архітэктара Леаніда Левіна, для беларусаў адна з нацыянальных сьвятынь, як Курапаты, Трасьцянец, помнік ахвярам габрэйскага гета «Яма», пiша «Радыё Свабода».\nАднак і трагедыю Хатыні, і ўзьвядзеньне на месцы вёскі мэмарыялу дагэтуль акружаюць пэўныя міты і таямніцы, якія яшчэ чакаюць увагі пільных дасьледчыкаў.\n21 сакавіка ў Менску ў IBB-цэнтры распачаўся міжнародны сымпозіюм «Чалавечнасьць у гады бесчалавечнасьці», прысьвечаны захаваньню памяці пра хатынскую трагедыю і яе дасьледаваньням.\nПра якія гістарычныя міты кажуць дасьледчыкі?\nМіт 1. Што ў Хатыні не было шмат партызан\nГэта няпраўда, што ў вёсцы Хатынь 21–22 сакавіка было зусім няшмат партызан.\n«У савецкія часы нашым экскурсаводам забаранялі казаць, што напярэдадні трагедыі тут стаяў партызанскі атрад», — прызнаюцца цяпер супрацоўнікі хатынскага мэмарыялу.\nАле навошта спатрэбіўся міт, што нібыта толькі адзін стрэл стаў прычынай карнай экспэдыцыі фашыстаў на Хатынь? Каб абвергнуць думку, што гэта партызаны справакавалі карнікаў на зьнішчэньне вёскі і яе жыхароў. Гэта, як думалі савецкія ідэолягі, кідала цень на партызанскі рух. А калі тут не было партызан, значыць, не было і правакацыі, — тлумачаць сучасныя дасьледчыкі хатынскай трагедыі, якія выступалі на сымпозіюме.\nНасамрэч партызан там было шмат, і дзейнічалі яны ў тым раёне даўно. Фашысты з гэтым змагаліся, ішла сапраўдная вайна, і бой пад Хатыньню 22 сакавіка стаў часткай гэтай вайны, а не аднаразовай правакацыяй, мяркуе дырэктар Хатынскага мэмарыялу гісторык Артур Зэльскі.\nПаводле ягоных зьвестак, у Хатыні напярэдадні спынілася на начлег цэлая партызанская рота. «Толькі ў хаце Камінскага, які застаўся жывы, на пастоі было 26 партызан».\nДасьледчык Аляксандар Паўлюковіч дзень за днём аднавіў падзеі перад трагедыяй, якія таксама даводзяць: напады партызан на захопнікаў адбываліся рэгулярна. 19 сакавіка — бой пад суседняй вёскай Луба, у якім гіне некалькі партызан, а зь нямецкага боку цяжка паранены вахмістар, які пазьней памёр у шпіталі. 21 сакавіка ў Хатынь прыйшлі партызаны атраду «Помсьнік» («Мститель»).\nНеўзабаве партызаны перарэзалі кабэль на лініі сувязі паміж Лагойскам і Плешчаніцамі і зладзілі засаду на немцаў, пасланых аднавіць сувязь. У выніку адбыўся бой каля шашы, у якім загінуў афіцэр Ганс Вэльке — афіцэр, алімпійскі чэмпіён 1936 году ў штурханьні ядра, якога асабіста ведаў Гітлер. (Дарэчы, беларускія гісторыкі лічаць яшчэ адным мітам зьвесткі пра тое, што загад на зьнішчэньне Хатыні аддаваў сам фюрэр.)\nЗьвесткі пра гібель афіцэра сталі штуршком для маштабнай карнай экспэдыцыі з удзелам вайскоўцаў 118-га ахоўнага батальёну і эсэсаўцаў карнага батальёну Дырлівангера, але гэта быў не эпізод, а ўстойлівая практыка зьнішчэньня «партызанскіх вёсак», мяркуе дасьледчык.\n22 сакавіка карнікі з двух бакоў акружылі вёску Хатынь, партызаны пад абстрэлам паўцякалі, а мясцовыя жыхары трапілі ў пастку, бо хаваліся па скляпах. Людзей сагналі ў хлеў і падпалілі, загінула 149 чалавек. Як карнікі сышлі, партызаны брыгады «Дзядзі Васі» вярнуліся.\n«Але тады ўжо камандзір брыгады Варанянскі аддаў асабісты загад, каб больш у вёсках на начлег не спыняліся», — кажа Аляксандар Паўлюковіч.\nМіт 2. Што мэмарыял Хатынь будавалі ўсім Савецкім Саюзам\n«Насамрэч гэтая будоўля была для Масквы таямніцай, будавалі ледзь не сакрэтна, і кіраўнік Беларусі Пётар Машэраў моцна рызыкаваў», — кажуць цяпер беларускія гісторыкі.\nАле ў чым жа была рызыка?\nУ 1960-я гады ў Заходняй Эўропе пачалі ўзьнікаць мэмарыялы зьнішчаным вёскам — прыкладам, францускай вёсцы Арадур, — і ў Беларусі кіраўніцтва падхапіла гэтую ідэю, каб ушанаваць памяць пра нашы спаленыя вёскі, казаў прафэсар Аляксей Літвін.\n«Пётар Машэраў, сам партызан, добра ведаў маштаб трагедыі і паставіў адпаведную задачу, каб яе ўвекавечыць. Але ў Маскве якраз прыйшоў да ўлады Леанід Брэжнеў, пачалі ўсё больш пампэзна адзначаць сьвята Перамогі, і тэма ахвяраў простых людзей ня тое што не віталася, але апынулася на другім пляне», — кажа Аляксей Літвін.\nПаводле дасьледчыка Сяргея Новікава, праект першай чаргі мэмарыялу, які прапанавалі беларускія аўтары Леанід Левін і Сяргей Селіханаў, рэзка кантраставаў з прынятымі ў СССР канонамі. Тады ў Саюзе паўставалі стомэтровыя помнікі-гіганты кшталту «Радзіма-маці кліча», кожны другі зь мячом ці штыком, а тут — коміны, званы, стары зь мёртвым хлопчыкам на руках.\nДасьледчык заўважыў, што кантраст паміж хатынскім помнікам і «галовамі-штыкамі» быў ня толькі ў форме.\n«Аўтары прапанавалі агучыць галасы мёртвых хатынцаў і прыдумалі званы на комінах. Але ў той час званы асацыяваліся выключна з царквой і фактычна былі пад забаронай. Чаму ж удалося перамагчы?» — задаўся пытаньнем гісторык.\nПаводле Сяргея Новікава, дапамагла падтрымка, якую аўтарам аказваў тагачасны лідэр Беларусі Пётар Машэраў. У тым ліку зь ягонай падказкі фігура старога зь дзіцем на руках сустракае наведнікаў мэмарыялу. Паводле першапачатковай задумы скульптура старога мелася стаяць у профіль да наведнікаў.\nЯшчэ цікавы факт. Дайшло да таго, што тагачасны міністар культуры СССР Кацярына Фурцава загадала была зруйнаваць хатынскі мэмарыял, бо ёй не спадабалася, як аўтары прадставілі тэму народнага подзьвігу.\n«Што гэта за жабрак зь дзіцем, а дзе воін-вызваліцель?» — гэтак, паводле ўспамінаў Леаніда Левіна, міністарка Фурцава рэагавала на скульптуру старога Ёсіфа Камінскага, якую аўтары назвалі «Няскораны чалавек». Гісторык Артур Зэльскі да гэтай дэталі дадае неаспрэчны факт: ніхто зь першых асобаў СССР, акрамя Міхаіла Гарбачова, у Хатыні з кветкамі гэтак і не зьявіўся.\nАртур Зельскі (справа)\nПершую чаргу мэмарыялу адкрылі ў сьнежні 1968 году. Як кажуць гісторыкі, «бяз помпы, даволі сарамліва». Але неўзабаве беларускае кіраўніцтва загадала будаваць другую чаргу мэмарыялу, якая мелася ўвасобіць трагедыю не адной Хатыні, а ўсіх спаленых беларускіх вёсак. Тады зьявіліся «могілкі спаленых вёсак» і вечны агонь.\nДарэчы, першапачаткова на ягоным месцы прапаноўвалі паставіць зорку з бэтону, але Пятру Машэраву ідэя зоркі не спадабалася. «Няўжо яны ня вартыя вечнага агню?» — казаў Машэраў пра 628 спаленых беларускіх вёсак.\nМіт 3. Што вёску абралі для мэмарыялу дзеля назвы, якая асацыюецца з хатай\nПаводле дасьледчыкаў, за шмат стагодзьдзяў сваёй гісторыі вёска Хатынь некалькі разоў мяняла назву. Была Хоцінам, Хацінічамі. Варыянтаў на старых мапах знайшлі шмат. Да таго ж адзначаецца, што ў гэтай мясцовасьці — паміж Лагойскам і Плешчаніцамі — вельмі шмат балцкіх тапонімаў. «Таму зусім ня факт, што корань слова Хатынь — хата. Там вакол шмат курганоў жалезнага веку, ёсьць яшчэ што дасьледаваць навукоўцам».\nА ўпершыню ў гістарычных крыніцах вёска Хатынь згадваецца ў 1551 годзе. Прычым у канцы 16 стагодзьдзя ў Хатыні было насельнікаў больш, чым на пачатку 20-га. Але ў сярэдзіне 17 стагодзьдзя падчас вайны Рэчы Паспалітай з Масковіяй Хатынь таксама палілі дашчэнту.\n«Дакумэнты кажуць, што тады ў вёсцы застаўся адзін дым — гэта значыць, адна гаспадарка, 5–6 чалавек», — падзяліўся вынікамі дасьледаваньняў гісторык Артур Зэльскі.\nМіт 4. Што Хатынь і яе жыхароў спалілі прадстаўнікі адной нацыянальнасьці\nУ савецкія часы афіцыйна нічога не казалі пра тое, што загад зьнішчыць Хатынь аддавалі прадстаўнікі адной нацыянальнасьці — немцы, а выконвалі яго ня толькі іх суайчыньнікі, але і прадстаўнікі іншых народаў, у тым ліку з былога СССР.\n«Тады казалі гэтак — зьнішчылі нямецка-фашысцкія захопнікі. Насамрэч карціна больш стракатая, і яе наўмысна замоўчвалі. Безумоўна, немцы аддавалі загады — гэта ўжо новы міт, нібыта салдатамі 118-га батальёна камандаваў начальнік штабу з украінскім прозьвішчам. Гэтага быць не магло, каманды аддавалі толькі немцы. Але выканаўцы — розныя», — кажа Артур Зэльскі, зь якім згодныя дасьледчыкі Аляксандар Паўлюковіч і Аляксей Ліцьвін.\nПаводле дасьледчыкаў, 118 ахоўны ўкраінскі батальён, які стаяў у Лагойску і быў задзейнічаны ў апэрацыі па зьнішчэньні Хатыні, сфармавалі з палонных чырвонаармейцаў і ўкраінскіх добраахвотнікаў.\n«Значыць, там былі розныя нацыянальнасьці, ня толькі ўкраінцы. І яшчэ дакладна вядома, што байцоў УПА (Украінскай паўстанцкай арміі — РС) у ім не было», — кажа Артур Зэльскі.\nАле ў і карным батальёне СС пад камандаваньнем Дырлівангера, які з Магілёва перакінулі пад Лагойск, служылі ня толькі немцы. У тым ліку там была рота расейцаў, былых ваеннапалонных, якую напярэдадні перакінулі для карнай апэрацыі ў вёсцы Чудзінавічы. «У Хатыні яны не адзначыліся, затое адзначыліся там».\nДарэчы, некалькі ўкраінцаў з 118 ахоўнага батальёну раней былі захопленыя беларускімі партызанамі, перайшлі на іх бок і змагаліся з карнікамі.\n«А маглі быць у ліку тых, каго потым судзілі за Хатынь», — заўважыў дасьледчык Аляксандар Паўлюковіч.\nАлесь Адамовіч гутарыць з жыхарамі вёскі Брыцалавічы Асіповіцкага раёну ў час здымак фільму “Хатынь, пяць кілямэтраў” паводле сцэнару А. Адамовіча, рэжысэр Ігар Калоўскі. 1968 г. З асабістага фонду А. Адамовіча ў БДАМЛМ\nУ архівах ён знайшоў яшчэ адзін вельмі важны дакумэнт: зводку дзённых баёў батальёна СС Дырлевангера. Паводле гэтага дакумэнту, у Хатыні ягоныя эсэсаўцы і ахоўнікі 118 батальёну зьнішчылі 30 партызан, у тым ліку адну жанчыну. Прааналізаваўшы дакумэнт, дасьледчык зрабіў выснову: эсэсавец перабольшвае сілы партызан, каб апраўдаць злачынства супроць мірных жыхароў.\nПаводле дасьледчыка, карная апэрацыя ў Хатыні хутка атрымала розгалас у нямецкім кіраўніцтве Беларусі, ёй цікавіўся нават гаўляйтар Вільгельм Кубэ, і Дырлевангер «згушчаў фарбы».\nМіт 5. Што мэмарыял Хатынь пабудавалі, каб «перабіць» памяць пра Катынь пад Смаленскам\nГэты міт, паводле дасьледчыкаў трагедыі ў Хатыні, ужо не савецкага, а заходнеэўрапейскага паходжаньня, але ён выдатна адлюстроўвае жар ідэалягічнай барацьбы савецкіх часоў. Гісторык Артур Зэльскі лічыць, што з гэтым мітам таксама трэба змагацца.\n«У 60-я гады ў Англіі напісалі, што рускія (тады яны ўсіх нас лічылі рускімі) пабудавалі мэмарыял Хатынь, каб прыхаваць трагедыю польскіх афіцэраў, якіх расстралялі ў Катыні. Адна газэта напісала, другія растыражавалі, але гэта глупства. У той час мала хто ў нас і ведаў пра смаленскую Катынь. Ва ўсякім разе, намёкаў на гэта ў дакумэнтах няма. А што назвы падобныя — дык то супадзеньне», — мяркуе дырэктар хатынскага мэмарыялу.\nПры гэтым Артур Зэльскі з усьмешкай згадаў выпадак, калі група замежных турыстаў, якая шукала смаленскую Катынь, памылкова заехала ў Хатынь беларускую.\n«Нямецкі салдат намазаў хлеб маслам, паказаў дзецям, але зьеў сам»\nАшаламляльнай ілюстрацыяй да гістарычных зьвестак, якія былі агучаныя на сымпозіюме «Чалавечнасьць у гады бесчалавечнасьці», стаў успамін 80-гадовага Эдуарда Фядзько са спаленай вёскі Федзькі Чашніцкага раёну.\nУ 1944 годзе спадару Фядзько было 6 год. Фашыстоўскія карнікі тройчы зьбіраліся забіць жыхароў вёскі, бо падазравалі ў сувязях з партызанамі. І тройчы тым пашанцавала, хоць саму вёску ўсё ж спалілі.\n«А вось у суседняй вёсцы, Касьцюкоўцы, забілі 29 жыхароў за тое, што мясцовы хлопец застрэліў салдата, які гуляў з малой дзяўчынай. Дзяўчыне было ўсяго 16 год, вельмі прыгожая была. Але немцы потым і яе не пашкадавалі, забілі разам з усімі. А нас, як тых касьцюкоўцаў забілі, выпусьцілі. Немцы былі розныя. Адзін прыходзіў загадваць, каб зьбіраліся з дому, дык казаў, што ў яго два кіндэры, што ня хоча ваяваць, але Гітлер прымушае. Нас, дзяцей, шкадаваў. Але ўзяў у нас хлеб, намазаў сваім маслам ды зьеў сам, нам ня даў ані кавалачка», — узгадаў Фядзько.\nМіжнародны сымпозіюм «Чалавечнасьць у гады бесчалавечнасьці» арганізавалі Менскі абласны выканаўчы камітэт, мэмарыяльны комплекс «Хатынь», грамадзкае аб’яднаньне «Ўзаемаразуменьне» пры падтрымцы фонду «Памяць, адказнасьць, будучыня» (ФРГ) і Міністэрства культуры Беларусі.\n19.04 Лукашенко: Спорт – это идеология. 0:4 от Голландии – позорище 40,451\n18.04 Россия уничтожает свои самые мощные корабли 31,080


Культура - Якія яны, сучасныя перадзвіжнікі?\nЯк заўсёды, утульныя сцены Салона музея цёпла сустрэлі гасцей, а народны камерны хор Пружанскага палаца культуры пад кіраўніцтвам Якава Малайчука настроіў прысутных на адмысловую душэўную хвалю. Размаўлялі пра мастацтва і творчасць, важнасць гэтай выстаўкі, накірункі і творчасць мастакоў-перадзвіжнікаў ХІХ стагоддзя і прадаўжальнікаў іх справы - нашых сучаснікаў. Здзіўляе багаты жанравы рэпертуар і пашыраны круг тэм і сюжэтаў: нароўні з побытавай карцінай вылучаюцца партрэты і пейзажы, гістарычны жывапіс і батальныя сцэны. Развіваючы асобныя жанры, сучасныя перадзвіжнікі прадставілі сінтэз усіх жанравых складнікаў у форме "харавой карціны".\nПершым чынам заслугоўваюць увагі работы Юрыя Белазерскага, у прыватнасці - ягоная карціна "Далягляд далёкі круглы". Яна напісана вольна і шырока, як дакументальнае кіно, пазбаўлена пастановачнасці. Разнастайны і складаны па колеры бязмежны зялёны дыван; лёгкая імжа ўдалечыні аб'ядноўвае ўсе колеры ў адзінай маляўнічай гаме. Агульны халодны блакітнавата-зялёны тон стварае высокую ступень экзістэнцыянальнай адкрытасці, такі памежны стан выклікае збянтэжанасць.\nКарціна Дзмітрыя Васільева "Дахаты" перадае ўяўленне пра долю самотных вясковых жанчын. Выява сялянкі наўмысна такая, нібы яна па калена ўрасла ў зямлю і насілу перасоўваецца ўгару за распаранай каровайкарміцелькай. Карціна мае гарызантальны фармат, але прастора развіваецца ўвышыню, перадаючы бясконцасць адзіноты і безвыходнасць старасці. Такія ж асацыяцыі выклікала работа Мікалая Лукашука "Дарога ў сельмаг". Думаю, шматлікія гледачы ў гэты момант узгадалі сваіх старых бацькоў...\nЗ вялікай сімпатыяй быў успрыняты "Нацюрморт з кабачком" Любові Вячаслававай. Вельмі эфектны твор, дзе лёгкая маляўнічая гама спалучаецца з ілюзорнай трактоўкай формы свежых духмяных агуркоў, са свядома нядбайным вылучэннем фактуры спелага агрэсту. Менавіта момант ненаўмыснасці, імкненне зрабіць кампазіцыю выпадковай і выклікае ў гледача ўсмешку.\nУражанне абуджэння прыроды перадаў Уладзімір Брат карцінай "Гусакі": растае брудны снег, талыя воды сцякаюць у сажалку, і чарада тоўстых, ацалелых на Каляды, гусакоў цягнецца да вады...\nЯк ураганная віхура, захапіла ўвагу дэкаратыўная шчодрая маляўнічасць і шырата мазка на карціне Наталлі Вішняковай "Танец". Фарбы літаральна выліты на палатно, святло ліецца на карціну, пракрадаецца скрозь яе, і чырвоны колер пераліваецца ва ўсім багацці і разнастайнасці гучных адценняў...\nАсобнай увагі заслугоўваюць нешматлікія скульптурныя кампазіцыі. Тэракотавая статуэтка "Фінскі рыбак" Вячаслава Уланава прыцягвае сваёй знарочыстай адсутнасцю глазуры. Крыху цяжкаважная постаць, грубыя, масіўныя, як калоны, ногі, мускулістыя, перабольшана-цяжкія шурпатыя рукі перадаюць адчуванне цяжару рыбацкага побыту...\nКожная работа выклікае эмоцыі, разумееш, што немагчыма выказаць усе свае ўражанні. Да гэтых твораў, лічу, трэба "дакрануцца вокам".\nАлена ЗЯЛЕВІЧ, старшы навуковы супрацоўнік Музея-сядзібы "Пружанскі палацык"


Пастырскае пасланне арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча на Божае Нараджэнне 2014 | ЦАРКВА\nПастырскае пасланне арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча на Божае Нараджэнне 2014\nКаляды — заўсёды актуальны Божы дар\nГлыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, вернікі Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, усе людзі добрай волi!\n1. Вось ізноў па Божай міласці мы святкуем адно з самых значных і любімых святаў — Божае Нараджэнне. Як шмат прыемных успамінаў і эмоцый выклікае ў нас гэтае свята. Мы ўспамінаем сваё дзяцінства, калі чакалі і не маглі дачакацца Калядаў; калі спяшаліся ў касцёл, каб заспяваць радаснае «Хвала на вышынях Богу, а на зямлі супакой людзям добрай волі» і пакланіцца Немаўлятку Езусу, які знаходзіўся ў яслях; калі пад святочна ўпрыгожанай ёлкай знаходзілі падарункі і доўга іх разглядалі.\nТрадыцыя абменьвацца каляднымі падарункамі існуе і ў наш час, і па магчымасці яе трэба падтрымліваць. Радуючыся з атрыманых падарункаў і засяроджваючы сваю ўвагу на матэрыяльных рэчах, мы адначасова павінны памятаць аб той любові, якой іншы чалавек такім чынам дзеліцца з намі.\n2. Ва ўрачыстасць Божага Нараджэння мы становімся сведкамі таго, як Бог адорвае нас заўсёды актуальным падарункам, якім з’яўляецца ўцелаўлёны Божы Сын. Езус Хрыстус — гэта той дар, які ніколі не завяршаецца і працягваецца ў заўсёды актуальнай таямніцы ўцелаўлення Бога. У гэтым дары праяўляецца бязмежная любоў Бога да чалавека. Яна, як рэха, паўтараецца праз стагоддзі ў скіраваных да пастушкоў словах анёла: «Не бойцеся, я абвяшчаю вам вялікую радасць, якая будзе для ўсяго народу, бо нарадзіўся вам сёння ў горадзе Давіда Збаўца, якім ёсць Хрыстус Пан» (Лк 2, 10-11).\nПраз служэнне Касцёла Езус прыходзіць да нас, і такім чынам Ён на ўсе часы застаецца падарункам, бо Яго любоў бязмежная, бо Ён — гэта Божая ласка сярод нас, гэта святло, якое ніколі не гасне і якое асвятляе цемру нашага жыцця. Ён добра разумее нашу чалавечую слабасць, бо стаўся адным з нас, і прабывае з намі ў сакрамэнтах, асабліва ў Эўхарыстыі, Божым слове, дабрачыннасці і іншай дзейнасці Касцёла. Ён ведае нашы слабасці і смутак, нашы надзеі і імкненні і падтрымлівае ў жыцці.\n3. Езус — гэта дар для ўсіх нас, пачынаючы ад бедных біблійных пастухоў і заканчваючы каралямі. Езус — гэта дадзены нам Сын Божы, які ахвяраваў сябе самога за нас на дрэве крыжа. Ён дар для кожнага чалавека паасобку і для ўсіх людзей разам узятых, незалежна ад іх нацыянальнасці, колеру скуры, паходжання, мовы, традыцый і г.д. Ён вядзе нас з цемры граху ў святло Божай ласкі. Таму Езус — гэта дар, які ніколі не памяншаецца і не завяршаецца.\nЕзус, як Божы дар чалавецтву, прыйшоў на нашу зямлю, каб нас прывесці ў неба. Ён цярпеў, каб нас выбавіць ад вечага цярпення. Ён памёр на крыжы, каб нас выратаваць ад вечнай смерці. Ён прынёс на зямлю боскае жыццё, каб аднавіць страчаны жыватворчы запавет чалавека з Богам. Ён прайшоў шляхам чалавечага жыцця, па якім ідуць усе людзі. Ён паказаў нам дарогу ў Божае Валадарства.\nТаму мы сапраўды шчаслівыя, бо маем такі вялікі дар, якога ніхто не можа ў нас адабраць. Езус — гэта ніколі не гаснучае сонца, якое асвятляе наш жыццёвы шлях.\nГэты Божы дар мы атрымалі не ў прыгожай упакоўцы, але ў простых яслях. Там Бог пакінуў нам свой калядны падарунак, перавязаны не залацістай стужкай, але любоўю, якая прывяла Яго на дрэва крыжа. Аднак смерць не змагла знішчыць гэты найбольш каштоўны падарунак Бога чалавецтву. Ён сваёю Божай моцай выйшаў з цёмнай магілы, бо гэты жывы дар нам дадзены назаўсёды.\nТакім чынам, у Езусе мы атрымалі неабходныя для збаўлення духоўныя багацці. Езус вызваляе нас ад смерці вечнай і вядзе ў вечнае жыццё. Аб гэтым вельмі добра нагадвае святы апостал Павел у Пасланні да Рымлянаў: «Расплата за грэх — смерць, а дар Бога — жыццё вечнае ў Хрысце Езусе» (Рым 6, 23). Гэты дар дадзены не пад прымусам, але з любові да чалавека (пар. Ян 3, 16). Ён дадзены нам, каб адрадзіць парушаныя грахом сувязі паміж Богам і чалавекам.\n4. Будучы дарам, Езус адначасова з’яўляецца заданнем для кожнага з нас, каб мы Ім жылі і адорвалі іншых. Мы пакліканы несці святло Хрыста ў свет, які роспачліва патрабуе Божай любові. Радуючыся з гэтага атрыманага ад Бога дару, мы павінны радавацца з перадавання Яго іншым асобам. Благаслаўлёная Маці Тэрэза з Калькуты любіла казаць, што, можа, мы і не маем чаго даць іншаму чалавеку, але заўсёды можам адарыць яго любоўю. А такіх людзей у сучасным свеце шмат.\nНездарма Святы Айцец Францішак у галаву вугла служэння Касцёла ў сучасным свеце, у якім так шмат розных бедаў, няшчасцяў і трагедый, ставіць служэнне любові. Мы павінны дапамагаць патрабуючым матэрыяльна і духоўна, каб радасць Божай любові дасягнула і іх. Мы адказныя за тое, каб гэты дар быў даступны ўсім і каб усе з яго карысталіся.\nТаму Божае Нараджэнне павінна стаць святам абмену дарамі паміж Богам і чалавекам. Бог дае нам найбольш каштоўны дар, якім ёсць Яго Адзінародны Сын, а мы павінны праслаўляць Яго сваёй малітвай, прыкладным хрысціянскім жыццём і служэннем іншым. Для гэтага найперш неабходна самім бачыць гэты дар, яго прыняць і ім жыць.\n5. На жаль, мы не заўсёды цэнім гэты Божы дар. Аднойчы на свята Божага Нараджэння малая дзяўчынка падарыла свайму старэйшаму брату выдатна ўпрыгожаную ўпакоўку. Калі хлопчык яе раскрыў, то ўбачыў, што яна пустая. Зразумела, ён не быў задаволены і нават з горыччу сказаў, што найперш неабходна штосьці пакласці ўнутр упакоўкі і толькі потым даваць. Дзяўчынка зірнула на яго са слязьмі на вачах і сказала: «Але ж пакунак не пусты. Я паслала туды мой паветраны пацалунак. Гэта найлепшы падарунак, які я магу ахвяраваць свайму любімаму брату». Брат быў вельмі ўзрушаны словамі сваёй сястры і прасіў у яе прабачэння за сваю нетактоўнасць.\nПадарунак нашага нябеснага Айца — гэта не нябачны паветраны пацалунак, але рэальны пацалунак неба з зямлёй, якім ёсць уцелаўлёны Сын Божы. У таямніцы ўцелаўлення Бог з нябёсаў зышоў на грэшную зямлю, каб аб’явіцца нам з чалавечым сэрцам і тварам. Пакорныя пастушкі і каралі з Усходу ўбачылі Яго, а ганарлівыя кіраўнікі Выбранага народу не змаглі, хаця Бог быў побач з імі.\n6. Мы адзначаем свята Божага Нараджэння ў асаблівы час гісторыі свету, у якім колькасць праблем і выклікаў не памяншаецца, але імкліва павялічваецца. Сёння нашы вочы скіраваны на гэтае малое Дзіця, якое нарадзілася для нас (пар. Іс 9, 6) і для нашага збаўлення. З’яўляючыся аб’яўленнем Бога чалавецтву, Яно нясе святло ў цемру нашага часу.\nЦёмнымі старонкамі жыцця сучаснага свету і яго крывацечнымі ранамі з’яўляюцца крызіс Богам устаноўленага, адзінага і непарушнага інстытуту сям’і і дэвальвацыя найбольш каштоўнага Божага дару, якім з’яўляецца дар жыцця; дэмаграфічны крызіс; практыка эўтаназіі, якая ўсё больш распаўсюджваецца; не дазволеныя Божым законам эксперыменты з эмбрыёнамі; рэпрадуктыўныя тэхналогіі; гендэрная ідэалогія; збройныя канфлікты і тэрарыстычныя акты; сацыяльная несправядлівасць; растучы ў некаторых краінах свету пераслед хрысціян і нават іх генацыд; маральная разбэшчанасць моладзі і яе згубленасць у жыцці; беспрацоўе; міграцыя; беднасць і г.д.\nВельмі небяспечным з’яўляецца нарастаючы крызіс веры і ліберальныя тэндэнцыі, якія ўсё больш праяўляюцца, прыстасаваць вучэнне Касцёла да свецкіх стандартаў сучаснага свету. У той жа час, як навучае Папа Бэнэдыкт XVI, Касцёл павінен пастаянна абнаўляць намаганні адарвацца ад схільнасці да свецкасці і адкрывацца на Бога, каб не засохнуць у карані ва ўмовах усё большай эрозіі яго касцёльнага характару. Гісторыя паказвае, што калі Касцёл становіцца менш свецкім, то яго місійнае сведчанне з’яўляецца больш яркім (пар. http://www.fronda.pl/a/tykajaca-bomba-w-niemieckim-kosciele, 44321.html).\n7. Прычынай гэтых і іншых праблем з’яўляецца тое, што самадастатковы чалавек адкінуў Бога і не жадае жыць паводле Яго закону, а таксама прыняць праўду аб тым, што Бог не стамляецца любіць чалавека і чакае ўзаемнай любові. Самым небяспечным ва ўсім гэтым ёсць тое, што маральныя анамаліі сучаснасці расцэньваюцца як прагрэс на шляху да стварэння новага сусветнага парадку, будаванага не на хрысціянскіх каштоўнасцях, але на антыкаштоўнасцях.\nНа самой жа справе гэты прагрэс, калi ажыццяўляецца не згодна з маральнымi нормамi, становіцца духоўным рэгрэсам. Паляпшаецца якасць жыцця сучаснага чалавека, але ў ім няма Бога. Усё больш аўтастрадаў, але па іх Бог не прыходзіць да людзей. Будуюцца новыя прыгожыя палацы культуры і спорту, універсітэты, канцэртныя залы і гандлёва-забаўляльныя комплексы, стадыёны, але там не знойдзем Бога. Сродкі масавай камунікацыі, асабліва інтэрнэт, нашу велізарную планету ператварылі ў маленькую вёску, але не аб’ядналі людзей, бо там адсутнічае Бог.\n8. Перад абліччам выклікаў нашага часу, якія прапагандуюцца як прагрэс, сёння мы вызнаём веру ў тое, што для нас нарадзіўся Збаўца, які спадарожнічае на шляхах нашага жыцця, гісторыі нашага народу і свету. Гэта той самы Пан, які казаў, што Яго паслядоўнікі павінны быць Яго сведкамі ў найбольш складаных сітуацыях (пар. Мц 10, 18).\nЦяпер мы перажываем рашучы момант гісторыі хрысціянства, калі трэба сказаць наша рашучае «так» Богу і Евангеллю, бараніць прынцыпы нашай веры, як гэта рабілі нашы продкі ў ранейшыя часы, асабліва ў часы ганенняў. Мы заўсёды павінны памятаць, што святло Хрыста свеціць у цемры і цемра яго не агорне (пар. Ян 1, 5). Папа Бэнэдыкт XVI вучыць, што Збаўца стаў адным з нас, нашым спадарожнікам на дарогах гісторыі. Неабходна толькі ўхапіцца за руку, якую Ён працягвае нам (пар. http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/messages/urbi/documents/h...).\nГэтай рукой ёсць прапанаваная ўсім народам Добрая Навіна (пар. Лк 2, 10). На беларускую зямлю Евангелле было прынесена больш за тысячу гадоў таму. Яно стала Божым дарам нашаму народу і працягнутай нам Божай рукой, а таксама запрашэннем ухапіцца за яе, бо Езус нічога не адбірае, а толькі дае святло жыцця і адорвае сваёй ласкай.\nСвяты Ірыней яшчэ ў ІІ стагоддзі казаў, што Бог стаўся такім, якімі мы з’яўляемся, каб мы сталі такімі, якім Ён ёсць. А паводле Тэртуліяна, Бог так прынізіў сябе, каб чалавек мог стаць вялікім (пар. http://www.ak.radom.pl/index.php?id=61). У гэтых словах крыецца сэнс Божага Нараджэння. Бог у сваёй бязмежнай любові да чалавека стаўся чалавекам, каб адбудаваць надламанае, ачысціць забруджанае і вылечыць хворае.\n9. У апошнія гады падрыхтоўка да святаў Божага Нараджэння адзначаецца камерцыйнасцю. Гэта знак нашага часу. Яшчэ далёка перад Калядамі, амаль што з урачыстасці Усіх Святых, гэта значыць з 1 лістапада, магазіны ўпрыгожваюцца ёлкамі, запальваецца святочная ілюмінацыя і распачынаецца калядны распродаж. Нярэдка гэта суправаджаецца адпаведнай музыкай. Такім чынам Адвэнт страчвае сваё першапачатковае значэнне быць часам духоўнай падрыхтоўкі да святаў Божага Нараджэння.\nПадобна было і дзве тысячы гадоў таму, калі Езус нарадзіўся ў Бэтлееме. Юдэя была акупавана рымскімі войскамі. Згодна з загадам імператара цяжарная Марыя разам з Юзафам накіравалася ў Бэтлеем на перапіс насельніцтва. У такіх абставінах, калі натоўпы людзей ішлі ў розныя гарады, а гандляры таксама выкарыстоўвалі нагоду, каб зарабіць, у вялікай пакоры ў стайні для жывёлаў прыйшоў на свет Збаўца. Там Бог стаўся такім, якімі мы з’яўляемся.\nСвет тады не заўважыў і не зразумеў важнасці падзеі, якая адбылася, падобна як сёння ён не заўважае і не разумее сапраўднага сэнсу Калядаў. Каб гэта адбылося, мы павінны прыняць праўду нашай веры аб уцелаўленні Бога і стаць яе пасланцамі, як імі сталі бэтлеемскія пастушкі і мудрацы з Усходу.\n10. Анёлы сказалі пастушкам: «Не бойцеся!» (Лк 2, 10) Сёння Касцёл паўтарае гэтыя словы: «Не бойцеся! Бог сёння нам дае свайго Сына, каб быў святлом, якое асвятляе нашыя складаныя жыццёвыя шляхі. Прымем Яго, каб на Яго Евангеллі будаваць наша жыццё». Толькі тады мы зможам стаць такімі, якім з’яўляецца Бог.\nНемаўлятка Езус паказвае нам сілу любові Бога да чалавека. У Ім Бог даў нам найбольш каштоўны падарунак, каб выратаваць нас з палону злога духа. Ён з’яўляецца ключом да шчасця і вырашэння праблем сучаснага свету. Нашы сэрцы павінны стаць яслямі, дзе Бог адорвае нас найкаштоўнейшым дарам свайго Сына і Ягонай ласкі. Таму ў нашых штодзённых клопатах не забудземся засяродзіць свой позірк на Немаўляці Езусе, каб Ён нас змяніў і ўмацаваў.\n11. Са святам, дарагія браты і сёстры!\nВіншую ўсіх вас!\nВіншую іншых хрысціян, якія сёння з намі святкуюць свята Раства Хрыстова. Віншую праваслаўных і жадаю ім поспехаў у духоўнай падрыхтоўцы да Божага Нараджэння паводле Юліянскага календара! Нягледзячы на розніцу традыцый, мы аб’яднаныя адной праўдай аб уцелаўленні Сына Божага, як самага каштоўнага дару чалавецтву, і імкненнем да яго сведчання ў сучасным свеце, каб вылечыць яго ад існуючых духоўных паталогій.\nВіншую ўсіх людзей добрай волі! Езус — адзіны Збаўца свету, і таму наша свята супольнае.\nНяхай наша Бацькаўшчына стане яслямі, дзе заўсёды нараджаецца Хрыстус, каб Ён сваёй ласкай быў дарам кожнаму з нас.\nБеларусь, не бойся прыняць Хрыста, не бойся жыць Ягонай праўдай, бо ў Ім наша збаўленне, наша радасць, шчасце і надзея!\nДзелячыся з усімі вамі традыцыйнай аплаткай, ад усяго сэрца благаслаўляю ў імя Айца, + і Сына, і Духа Святога. Амэн.\nМінск, 8 снежня 2014 г.\nУрачыстасць Беззаганнага Зачацця\nНайсвяцейшай Панны Марыі\n2. http://www.fronda.pl/a/tykajaca-bomba-w-niemieckim-kosciele, 44321.html.\nP.S. Глыбокапаважныя святары няхай прачытаюць гэтае Пасланне вернікам 25 снежня 2014 г., ва ўрачыстасць Нараджэння Пана.


Беларускі левы фронт: Беларусі не патрэбен прэзідэнт | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n“Беларусі не патрэбен прэзідэнт, краінай павінна кіраваць Народная Рада”, – заявілі ультралевыя, якіх аб’ядноўвае незарэгістраваны Беларускі левы фронт (БЛФ). Разам з тым, беларускія ўльтралевыя абяцаюць вылучыць свайго кандыдата ў прэзідэнты. Па іх словах, гэта будзе прадстаўнік працоўнай інтэлігенцыі. У выніку перамогі ён ліквідуе пасаду прэзідэнта.\nЛідар Беларускага левага фронту Дзмітрый Кудранок, які ў 2012 годзе пакінуў краіну пасля пераследу за арганізацыю забастоўкі на “Пінскдрэве”, адзначае, што галоўнае – вярнуць беларусам права зменьваць уладу і чыноўнікаў:\n– Крыніцай улады з’яўляецца народ. Народ аддае ў рукі ўладу, ён жа мае права спытаць пра вынікі. Якія дасягненні ў нашай улады за 20 гадоў бяззменнага кіравання краінай? Безумоўна, за гэты час зроблена шмат. Але ў людзей забралі галоўнае – магчымасць выбіраць сабе ўладу, магчымасць з яе патрабаваць і магчымасць мяняць. Цяжкія часы і асаблівы рэжым не могуць для людзей і краіны цягнуцца дзесяцігоддзямі.\nСваю заяву ўльтралевыя актыўна распаўсюджваюць праз сацыяльныя сеткі і паведамляюць, што ў хуткім часе на буйных прадпрыемствах краіны з’явіцца агітацыйная літаратура.\nАпытанне: Што павінна адбыцца, каб у Беларусі змянілася ўлада?\nДзмітры Кудранок: Рабочыя давяралі Лукашэнку


Ізраіль: кіраўнік Палестынскай аўтаноміі Абас быў агентам КДБ\n08 верасень 2016, 22:11\nМахмуд Абас і Ўладзімер Пуцін\nІзраільскія дасьледчыкі сьцвярджаюць, што ў пачатку 1980-х гадоў кіраўнік Палестынскай адміністрацыі Махмуд Абас працаваў на савецкую выведку.\nПаводле ВВС, навукоўцы з Габрэйскага ўнівэрсытэту ў Ерусаліме заявілі, што ў якасці агента яго імя згадваецца ў дакумэнтах савецкага часу.\nДасьледчыкі Гідэон Рэмжз і Ізабела Гінор сьцьвярджаюць, што дакумэнт, які захоўваецца ў так званым «архіве Мітрохіна» Кембрыджскага ўнівэрсытэту, сьведчыць, што Абас быў агентам КДБ у той час, калі ён жыў у Дамаску ў Сырыі, працуючы там супрацоўнікам Арганізацыі вызваленьня Палестыны.\nДакумэнт, сапраўднасць якога пацьвердзіў унівэрсытэцкі Churchill Archives Centre, прывёз у Вялікабрытанію кантрабандай перабежчык Васіль Мітрохін. Дакумэнт называецца «Разьвіцьцё КДБ. 1983 год», Абас ў ім фігуруе пад кодавым імем «Кротаў».\n«Кротаў» — Абас, Махмуд, 1935 г.н., ураджэнец Палестыны. Член выканкаму ФАТХ, ААП, у Дамаску. Агент КДБ «, - гаворыцца ў кароткім запісе.\nГідэон Рэмэз дэманструе згаданы дакумэнт.\nПрэс-сакратар Абаса назваў гэтую заяву «абсурднай ізраільскай дэзінфармацыяй». Ён выказаў здагадку, што яна было зроблена, каб сарваць спробы аднавіць ізраільска-палестынскія мірныя перамовы.\nПаводле яго слоў, прэм’ер-міністар Ізраілю Біньямін Нетаньягу працягвае ўхіляцца ад сустрэчы з палестынскім лідэрам у рамках новага раўнду мірных перамоваў, арганізаваных прэзыдэнтам Расеі Ўладзімерам Пуціным.\nАбас раней на гэтым тыдні заявіў, што пагадзіўся сустрэцца з Нетаньягу ў Маскве ў пятніцу, але ізраільскі бок папрасіў перанесьці сустрэчу на няпэўны час.


Мастак падараваў мядзельскаму музею карціну “Будслаў” – RH.by\nМастак падараваў мядзельскаму музею карціну “Будслаў”\nЁн – ураджэнец Астравеччыны. Родам з вёскі Табарышкі – зараз гэта адна з вуліц пасёлка Гудагай. Цяпер творца жыве і працуе ў Мінску.\nАлег Драбышэўскі расказаў мядзяльчанам пра творчы шлях, малую радзіму. Астравеччыне мастак прысвяціў багата карцін. І некаторыя з іх прывёз у Мядзел.\nКарціна `Чубэйка 50-х`.\nНа мерапрыемстве ён паказаў менавіта 10 карцін.\n– Чаму? – перапытвае. – Сёлета прайшло дзесяць год ад 500-годдзя Будслава. Захацелася нагадаць пра юбілейную дату.\nЦікавасць да Будслава пачалася з фэсту\nБудслаў і яго святыня – асаблівая старонка ў творчасці мастака. Пачалася яна з наведвання фэсту.\n– Прыехаў у Крывічы да сябра Генадзя Скурко, дождж ішоў, – прыгадвае мастак. – Думаю, які ж там фэст будзе? Прыехалі мы ў Будслаў, тут ужо процьма машын. А дажджу няма. Да трох ночы мы тады былі. І толькі як пераехалі мост праз Сэрвач, зноўку пачаўся дождж.\nCпачатку мастак напісаў карціну “Будслаўская святыня”.\n– Яна з’явілася непасрэдна пасля той працэсіі ўначы, калі было адчуванне, што ў вышыні ёсць такая дабрыня, такое святло.\nКалі мастак рыхтаваўся да выставы, прысвечанай 500-годдзю Будслава, у цэнтры імя Скарыны ў Мінску, вырашыў напісаць яшчэ творы. У выніку з’явіліся карціны “Будслаў” і “Цішыня Сэрвачы”.\nВось якраз твор “Будслаў” Алег Драбышэўскі падараваў музею.\n– Толькі што дождж прайшоў, туманчык. Крыжы касцёла быццам насычаныя паветрам і з’яўляюцца як адным цэлым, – апісвае мастак твор. – Карціны – гэта ўсе мае дзеткі. Але ж гэтая нікуды не дзелася: як была, так і ёсць. Толькі цяпер не ў маёй майстэрні, а ў музеі. Гэта яшчэ лепей.\nСустрэча адбылася ў межах мерапрыемства, прысвечанага Тыдню маці. Спяваў тут хор мядзельскага касцёла Маці Божай Шкаплернай.\nНапрыканцы сустрэчы Алег Драбышэўскі прапанаваў мядзяльчанам дапамагчы прыдумаць назвы да новых карцін. Да гэтага змогуць далучыцца і нашыя чытачы. У адным з бліжэйшых нумароў пазнаёмім з дзвюма карцінамі, звязанымі з Астравеччынай. І вы зможаце даслаць свае прапановы.\nПредыдущая статьяКаб купіць кватэру, настаўніцы трэба не есці 68 месяцаў (Выпраўлены)\nСледующая статьяВінаград на другім паверсе


Леанід Сярэдзіч: “Калі я знайду гэты ножык, то я буду знаць, што Бог ёсьць...”\n09 чэрвень 2007, 11:23\nРадыё Свабода Леанід Сярэдзіч – удзельнік праграмы “Ў што яверу”\nНа пытаньне: “У што, ці ў каго я веру?” адразу жадаю адказаць – у Бога.\nІ хачу вам распавесьці пра тое, як я паверыў у Яго. Справа ў тым, што я нарадзіўся ў сям’і веруючых людзей. З самага дзяцінства мама накіравала мяне да Бога: вадзіла ў вясковы малітоўны дом, дзе я вучыўся маліцца, слухаў біблейскія апавяданьні.\nЗь сямі гадоў я пайшоў у школу, дзе зь мяне, з маёй веры сталі сьмяяцца ня толькі вучні, але і настаўнікі. Настаўнікі казалі, што Бога няма, што ўсё гэта хлусьня неадукаваных і старых людзей; навука, маўляў, ужо даказала, што Бога няма.\nТады я задумаўся: можа гэта і так? Што за людзі ў нашай вясковай царкве? Усе яны малапісьменныя - адзін толькі пастар мае восем клясаў адукацыі. Значыць, маіх бацькоў і астатніх людзей у царкве нехта ашукаў, і яны жывуць у гэтай хлусьні, бо настаўнікі з вышэйшай адукацыяй і сам дырэктар кажуць, што Бога няма. Я тады спытаў у Бога, чаму Ён даў мне бацьку-штунду, а не камуніста, як у майго сябра-суседа.\nАле аднойчы нам настаўніца распавяла пра сусьвет і сказала, што ён бясконцы. Тады мною авалодалі думкі, што ніхто ня ведае пра тое, што там далёка ў сусьвеце. Такім чынам я апынуўся на разгáліне двух шляхоў – ісьці за Богам, ці жыць бяз Бога і будаваць камунізм.\nВыбраць правільны шлях мне дапамог выпадак, які здарыўся са мною летам, калі я скончыў сёмую клясу.\nМой бацька працаваў у калгасе пастухом і летам я яму дапамагаў пасьвіць кароў. У мяне тады быў сьцізорык, з якім я не разлучаўся ні на міг. Але аднойчы здарылася вялікая бяда ў маім хлапчуковым жыцьці – я згубіў гэты ножык на полі, калі пасьвіў каровы. Я стаяў і глядзеў на гэтае поле даўжынёю каля двух кілямэтраў і шырынёю блізу кілямэтра, і плакаў. Раптоўна, як маланка, мяне асяніла думка: вось настаў час табе выбраць шлях. Тады я памаліўся і сказаў Богу: “Калі я знайду гэты ножык, то я буду знаць, што Ты ёсьць і ўсё жыцьцё буду служыць Табе, а калі не знайду, то буду казаць людзям, што Цябе няма”.\nПасьля гэтай малітвы я адчуў, як нейкая сіла накіравала мяне ад кароў. Я доўга йшоў па полі, мабыць, хвілін пятнаццаць. Крапаў дробны дождж, я плакаў. Але раптам праз сьлёзы я ўбачыў, як нешта бліснула ў траве. Калі я нахіліўся, то ўбачыў свой ножык, схапіў яго і ўпаў на калені: “Бог, Tы ёсьць. Усё жыцьцё буду служыць Табе і ўсім казаць, што Ты – жывы Бог”.\nЯ падняўся зь зямлі і паглядзеў на кароў – да іх было мэтраў пяцьсот. Не на сьцяжынцы, а ў чыстым полі, у траве я знайшоў свой дарагі падарунак. Але больш за тое - я там сустрэўся з Богам. Калі ўсе людзі будуць казаць, што Бога няма, я ім не паверу. Ён ёсьць, і я ў гэтым пераканаўся некалі хлапчуком, шукаючы ножык на полі пад дробным жнівеньскім дожджыкам.\nЛеанiд Сярэдзiч - саракашасьцігадовы пастар царквы “Божая ласка” гораду Жлобін, што на Гомельшчыне.


19.06.2013 13:10 Выхаваўчая прастора\nНа Міншчыне адбыўся рэспубліканскі семінар «Стварэнне і дзейнасць на тэрыторыі Мінскай вобласці школьных бізнес-кампаній. Вопыт і перспектывы». У рабоце семінара прынялі ўдзел міністр адукацыі Сяргей Аляксандравіч Маскевіч, начальнік упраўлення адукацыі Мінаблвыканкама Галіна Мікалаеўна Казак, прадстаўнікі ўпраўленняў адукацыі ўсіх абласцей краіны. Падчас семінара абмяркоўваліся стварэнне і функцыянаванне вучнёўскіх бізнес-кампаній, былі ўзняты праблемныя пытанні эканамічнай адукацыі навучэнцаў, вызначаны перспектывы дзейнасці школьных бізнес-кампаній у Беларусі.\nШкольныя бізнес-кампаніі з’яўляюцца сёння свайго роду візітнай карткай сістэмы адукацыі Мінскай вобласці. Эканамічнай адукацыі навучэнцаў тут заўсёды ўдзялялася дастатковая ўвага. У асобных школах факультатывы эканамічнай накіраванасці вывучаюцца з сярэдзіны 1990-х гадоў. Адна з такіх устаноў — гімназія № 1 Жодзіна. З 2007 года ўпраўленне адукацыі аблвыканкама пачало супрацоўніцтва са Школай прадпрымальніцтва для моладзі “Уласная справа” Цэнтра сістэмных даследаванняў праблем моладзі БДУ. За перыяд супрацоўніцтва тут прайшлі навучанне на платнай аснове 88 хлопчыкаў і дзяўчынак з розных раёнаў вобласці. З 2010 года ў абласным конкурсе даследчых работ існуе секцыя “Эканоміка і бізнес-планаванне”. На конкурс прадстаўляюцца работы, якія маюць практычнае эканамічнае значэнне. Дапамогу ў эканамічнай адукацыі навучэнцаў аказваюць найбольш паспяховыя прадпрымальнікі Мінскай вобласці, яны ж з’яўляюцца членамі журы конкурсу.\nІдэя стварэння школьных бізнес-кампаній з’явілася ў 2011 годзе, які быў аб’яўлены Годам прадпрымальнасці. Яе ініцыятар — старшыня Мінаблвыканкама Барыс Васільевіч Батура на традыцыйнай жнівеньскай педагагічнай канферэнцыі агучыў думку, што дзяцей неабходна вучыць зарабляць грошы, яны павінны ведаць іх кошт. Такім чынам, першыя бізнес-кампаніі былі створаны ўжо ў снежні 2011 года.\nУсё гэта дало штуршок для далейшага развіцця эканамічнай адукацыі і прадпрымальніцкай дзейнасці навучэнцаў у вобласці. Канешне, папярэдне вывучаўся вопыт іншых краін, у прыватнасці Расіі, Германіі, Польшчы. Ажыццяўлялася цеснае супрацоўніцтва са спецыялістамі камітэтаў Мінаблвыканкама па эканоміцы; працы, занятасцi i сацыяльнай абароне насельніцтва. Члены Савета па развіцці прадпрымальніцтва, супрацоўнікі інспекцыі па падатках і зборах Мінскай вобласці, іншых ведамстваў дапамагалі разабрацца з праблемамі.\nІдэю стварэння бізнес-кампаній удалося рэалізаваць з улікам існуючай нарматыўнай базы. Было няпроста, паколькі бізнес-кампаніі не з’яўляюцца звычайнымі прадпрыемствамі — гэта структурныя падраздзяленні ўстаноў адукацыі.\nДзейнасць такіх кампаній рэгламентуецца Палажэннем аб парадку стварэння і функцыянавання школьных бізнес-кампаній ва ўстановах адукацыі Мінскай вобласці. Распрацавана прыкладнае палажэнне аб школьнай бізнес-кампаніі. Кожная школьная кампанія распрацоўвае свой бізнес-план. Кіраўніком кампаніі з’яўляецца педагог, функцыі фінансавага і тэхнічнага дырэктара, дырэктара па продажах выконваюць навучэнцы. Заробак ім выплачвае бухгалтэрыя ў адпаведнасці з актамі выкананых работ.\n— Усяго ў дзейнасці першых чатырох школьных бізнес-кампаній Мінскай вобласці ў 2011/2012 навучальным годзе ўдзельнічалі 49 навучэнцаў, а прыбытак склаў больш за 8 мільёнаў рублёў. У 2012/2013 навучальным годзе школьныя бізнес-кампаніі Мінскай вобласці зарабілі больш за 137 мільёнаў рублёў. Трэць заробленых грошай выплачана школьнікам, астатняя сума пакрывае выдаткі, звязаныя з вытворчасцю тавараў. Аднак атрыманне прыбытку не з’яўляецца галоўнай задачай. Важна як мага хутчэй уключыць школьнікаў у працэс вывучэння асноў прадпрымальніцтва і фарміравання спажывецкай культуры. А гэта можа атрымацца, калі навучэнцы атрымаюць эканамічныя веды ў працэсе практычнай дзейнасці і выкарыстаюць іх у канкрэтнай справе. Думаецца, для многіх з іх падобны вопыт стане вызначальным пры выбары будучай прафесіі, — адзначыла начальнік упраўлення адукацыі Мінаблвыканкама Галіна Мікалаеўна Казак.\nУ мінулым навучальным годзе быў праведзены конкурс інавацыйных бізнес-ідэй навучэнскай моладзі Мінскай вобласці. Арганізатарамі конкурсу выступілі камітэт эканомікі сумесна з Саветам па развіцці прадпрымальніцтва пры Мінаблвыканкаме пры садзейнічанні вучэбна-практычнага цэнтра “Школьная кампанія”, створанага на базе бізнес-інкубатара “МАП ЗАТ”. Праекты мелі практыка-арыентаваную накіраванасць і вырашалі рэальную эканамічную праблему. 14 найбольш цікавых бізнес-праектаў у фінале конкурсу знайшлі свайго інвестара і атрымалі заказы. Па-сапраўднаму інавацыйнай журы прызнала ідэю стварэння аксесуара для жанчын, якія кіруюць аўтамабілем, — “аўтапятка”, а таксама камплект хатняга адзення юнака для работ на кухні і ўборкі памяшканняў. Абодва гэтыя праекты як бізнес-ідэі пасля атрымалі патэнты.\nПа даручэнні старшыні аблвыканкама ў бягучым навучальным годзе бізнес-кампаніі былі створаны ва ўсіх раёнах вобласці. Больш за тое, створана іх не 23 (па колькасці раёнаў), а 71, што сведчыць аб жаданні дзяцей спасцігаць асновы прадпрымальніцтва ў вольны ад вучобы час. Ды і ўменне працаваць у камандзе з’яўляецца адным з асноўных крытэрыяў прадпрымальніцтва.\nШто ж могуць рабіць дзеці? Як аказалася, многае: пачынаючы з сувенірных рукавічак для гарачага посуду і дэкаратыўных апрацоўчых дошак да арганізацыі святаў дома. Цікава, што амаль 30% школьных бізнес-кампаній займаюцца аграрным напрамкам — вырошчваннем расады кветкавых культур і агародніны. Аднак ёсць і іншыя ідэі, такія, напрыклад, як развіццё турыстычных паслуг, вытворчасць флікераў, адкрыццё ўласнай міні-пякарні, стварэнне мультымедыйнай і паліграфічнай прадукцыі, выраб арыгінальных сувеніраў, паштовак, запрашэнняў ручной работы. Для таго каб дзейнасць школьных бізнес-кампаній была больш эфектыўнай, ва ўстановах адукацыі праводзяцца факультатыўныя заняткі па вывучэнні асноў эканомікі і прадпрымальніцкай дзейнасці.\nХацелася б звярнуць асаблівую ўвагу на дзейнасць у гэтым напрамку ўстаноў прафесійна-тэхнічнай адукацыі, якіх у Мінскай вобласці 19. Умовы гэтых устаноў дазваляюць ажыццяўляць прадпрымальніцкую дзейнасць на больш глыбокім узроўні. Напрыклад, у Барысаўскім дзяржаўным лесаагратэхнічным прафесійным каледжы адкрыта вучнёўская цырульня і швейнае атэлье, у Маладзечанскім дзяржаўным прафесійна-тэхнічным каледжы — Цэнтр дадатковай адукацыі. Акрамя занятасці навучэнцаў у гуртках, будуць працаваць такарныя, фрэзерныя і швейныя майстэрні, а таксама навучэнцы будуць забяспечваць выкананне заказаў аднаго з прыватных прадпрыемстваў па вытворчасці абутку.\nВыдатнай ідэяй для рэалізацыі тавараў стала інтэрнэт-пляцоўка, на якой прадстаўлена прадукцыя ўстаноў адукацыі Мінскай вобласці. Першапачаткова ў інтэрнэт-краме edu-shop.by выстаўлялася прадукцыя выключна ўстаноў прафесійна-тэхнічнай адукацыі, а цяпер асартымент віртуальнага каталога дапоўнены прадукцыяй школьных бізнес-кампаній. Самым важным у гэтай рабоце з’яўляецца тое, што моладзі прадастаўляецца магчымасць рэалізаваць сябе ў сферы прадпрымальніцтва па самых розных напрамках.\nЯк было адзначана падчас круглага стала, у працэсе ўкаранення эканамічнай адукацыі маецца шэраг праблемных момантаў, якія яшчэ неабходна вырашыць. Па-першае, ні ў адной праграме пры падрыхтоўцы педагогаў не прадугледжана падрыхтоўка па эканоміцы. Таму факультатыўныя заняткі эканамічнай накіраванасці ў школе вядуць настаўнікі матэматыкі, фізікі, геаграфіі, гісторыі, біялогіі, філолагі, сацыяльныя педагогі і г.д, якія не маюць, на жаль, спецыяльнай падрыхтоўкі. Па-другое, да вучэбных праграм факультатыўных заняткаў па асновах эканамічных ведаў і прадпрымальніцкай дзейнасці, якія прапаноўвае Нацыянальны інстытут адукацыі, не распрацаваны дапаможнікі для настаўнікаў і навучэнцаў.\nУдзельнікам рэспубліканскага семінара была прадстаўлена практычная дзейнасць 71 школьнай бізнес-кампаніі ўстаноў адукацыі Мінскай вобласці. Шырокі дыяпазон паслуг, якія яны аказваюць, быў прэзентаваны 8 тэматычнымі экспазіцыямі: “Спраўны Несцерка” (сувенірная прадукцыя), “Залаты пярсцёнак” (швейныя вырабы), “Web-падарожжа” (турыстычныя паслугі), “Чароўны ліхтарык” (выраб флікераў), “Дзівосная папараць-кветка” (раслінаводства), “Дбайны гаспадар” (гаспадарчая прадукцыя), “Шпаркі друкар” (паліграфічная прадукцыя), “Свята ў хату” (арганізацыя дзіцячых святаў). У прыватнасці, у выставе прынялі ўдзел самыя першыя школьныя бізнес-кампаніі краіны — “Гаспадар” Жыцькаўскай сярэдняй школы Барысаўскага раёна, “Школьная кампанія 10 +” Бараўлянскай гімназіі Мінскага раёна. Вялікую цікавасць удзельнікаў семінара выклікалі экспазіцыі лідара па збыце прадукцыі: бізнес-кампаніі “Меркурый” Рассветаўскай сярэдняй школы Клецкага раёна, “ArtMania” Жодзінскай жаночай гімназіі, “Art.biz” гімназіі-каледжа мастацтваў Маладзечна, “Велес” сярэдняй школы № 2 Дзяржынска.\nУдзельнікі семінара высока ацанілі дасягненні Мінскай вобласці ў развіцці эканамічнай адукацыі і прадпрымальніцкай дзейнасці навучэнцаў.\nрэспубліканскі семінаршкольныя бізнес-кампанііэканамічная адукацыя навучэнцаў\nБізнесу вучацца ў школе...\nМузейная практыка як фактар паспяховасці...\nЭнергазберагальная адукацыя: Гомельшчына...


Не падзяляю трывогі некаторых аналітыкаў наконт пэрманэнтнай аўтарэпрадукцыі дэмакратычных блёкаў-кааліцый.\nДля шараговага пралетарыя перадвыбарчая кампанія — шанец падзарабіць, каб прынесьці ў сям’ю чупа-чупс. Чым болей кандыдатаў, тым большы попыт на яго паслугі.\nДля рынку электаральных паслуг на выбарах 2004 г. будуць уласьцівыя наступныя тэндэнцыі. Па-першае, Паша Севярынец падбівае моладзь, якая звычайна падносіла дарослым транспаранты, самой ісьці на выбары. Яго пароль «Кожны расклейшчык сьцікераў можа быць дэпутатам» здольны абудзіць амбіцыі часткі мэнэджэраў сярэдняга зьвяна і выклікаць турбуляцыі ў гэтым сэктары працоўнага рынку.\nПа-другое, ёсьць небясьпека, што большасьць палітыкаў будзе намагацца выкарыстоўваць у сваіх камандах мадэль палітычнага маркетынгу, якую «Зубр» зьлямзіў у «Гербалайфу». Валанцёрам прапануюць спаборнічаць міжсобку за індывідуальныя бонусы, як правіла, пэйджэр. Гэтая тактыка накіравана на падрыў калектыўнай сьвядомасьці.\nБеларускія левыя павінны стаць на абарону правоў такой катэгорыі эксплюатаваных, як валанцёры. Джоб валанцёра вельмі нябесьпечны. У экстрыме не саступае прафэсіям зьбівальніка ледзяшоў з дахаў і дырэктара МТЗ.\nНам патрэбны адзіны нацыянальны прафсаюзны цэнтар, напрыклад, «Агульнабеларускі сындыкат валанцёраў «Клясавая вайна». Абавязковы курс сэмінараў «Што такое Сусьветная арганізацыя працы?», «Чаму мы сьвяткуем 1 Траўня». Пасьля на курултаі прадстаўнікоў каманд кандыдатаў трэба выпрацаваць свае патрабаваньні і заключыць з палітыкамі генэральную тарыфную дамову. Кандыдаты будуць заліваць пра цяжкі фінансавы стан, запрапануюць пагарбаціць задарма, у імя ідэалаў клятвы ў залі для гульні ў мяч. Ня верце.\nВыбівайце абавязковыя падарункі да дня Аршанскай бітвы, спэцадзеньне для абходчыкаў кватэр, «калёсы» для рэпэраў-графіцістаў. Вулічным зборшчыкам подпісаў — халяўнае піва за шкоднасьць. Абавязкова абгаварыць гарантыі дапамогі ў выніку затрыманьня — адвакат, баул. У выпадку іміграцыі — фальшывы расейскі пашпарт на імя Барыса Нямцова.\nПрацадаўцы могуць пайсьці на стварэньне жоўтага прафсаюзу, лакаўты і выкарыстаньне танных штрэйкбрэхераў з «Жаночай каліцыі». Таму ня выключаны варыянт страйку. Асабліва эфэктыўны г.зв. італьянскі страйк, сэнс якога — цягнуць валынку. Гадзінамі можна афармляць падпісны лісток або квасіць у таварыша. На пытаньне кандыдата, дзе быў, адпавесьці: «Абіжаеш, Статкевіч... за Эўропу жа-а а-а-агітаваў. Ік».\nВяршыня сацыяльнай барацьбы — акупацыйны страйк з захопам усіх сродкаў вытворчасьці — памяшканьняў, прынтэраў, кампутараў... Пасьля валанцёры пачынаюць самастойна кіраваць прадпрыемствам — выстаўляюць на выбары кандыдата ад свайго працоўнага калектыву і робяць яму кампанію. У выніку перамогі можна стварыць у палатцы цэлую фракцыю.\nІ, натуральна, не забывайцеся пра досьвед амэрыканскіх прафсаюзьнікаў 20-х, якія шмат чаго дамагліся дзякуючы каапэрацыі з Аль Капонэ.\nПосьпехаў у клясавай барацьбе, дарагія таварышчы.


Як вядома, у многіх нованароджаных і немаўлят першых месяцаў жыцця назіраюцца кішачныя колікі - непрыемнае і хваравітае з'ява, нярэдка якое стварае сур'ёзны дыскамфорт для малога. На шчасце, у большасці выпадкаў, яны не з'яўляюцца сведчаннем якой-небудзь паталогіі страўнікава-кішачнага гасцінца, а толькі следствам таго, што арганізм дзіцяці прыстасоўваецца да новага рацыёну харчавання.\nНепасрэдных прычын з'яўлення кішачных калацця можа быць некалькі: гэта і заглынанне малым паветра пры кармленні, і дрэнна падабраная сумесь, і няправільнае харчаванне корміць маці. Ад калацця часта пакутуюць дзеці, якія нарадзіліся раней за тэрмін, так як іх стрававальная сістэма яшчэ не паспела сфармавацца належным чынам. Варта прыкласці ўсе намаганні для таго, каб такія немаўляты знаходзіліся на грудным гадаванні, у адваротным жа выпадку можна выкарыстоўваць толькі спецыяльную дзіцячую сумесь для неданошаных.\nДля палягчэння стану дзіцяці, які пакутуе ад калацця, неабходна ў дакладнасці выконваць правілы і рэжым яго гадавання, перыядычна выкладваць немаўля на жывот, сачыць за рэгулярнасцю яго крэсла. Акрамя таго, добры эфект даюць спецыяльныя прэпараты для груднічка - у большасці выпадкаў яны выпускаюцца ў выглядзе растваральнай парашка. Да іх ліку адносіцца і вырабляны ў Славеніі прэпарат «Плантекс», інструкцыя па ўжыванні якога гаворыць аб яго абсалютнай бяспекі і адчувальнай карысці, якую ён можа прынесці груднічка і дзецям ранняга ўзросту.\nАсноўныя складнікі гэтага парашкападобнага сродкі - сухі водны экстракт фенхеля і эфірнае масла яго пладоў. Вядома, што фенхель валодае здольнасцю стымуляваць маторыку страўнікава-кішачнага гасцінца і нармалізаваць страваванне, а таксама аказвае спазмалітычнае дзеянне. З прычыны яго прыёму газы, якія з'яўляюцца асноўнай прычынай дыскамфорту ў кішачніку ў маленькіх дзяцей, менш ўтвараюцца і лягчэй адыходзяць, ухіляюцца балючыя спазмы. Прыкладаемая да прэпарата «Плантекс» інструкцыя рэкамендуе яго прымяненне ў нованароджаных і груднічка пры парушэннях стрававання рознай прыроды - зразумела, толькі пасля кансультацыі з лекарам.\nНа розных інтэрнэт-форумах нярэдка можна сустрэць пытанні аб тым, што ж уяўляе сабой «Плантекс», як даваць гэты прэпарат немаўляці, ці магчымыя пабочныя эфекты ад яго прымянення. Варта памятаць: прыём гэтага сродкі можна пачынаць не раней, чым нованароджаны дасягне двухтыднёвага ўзросту. На пытанне аб тым, як часта можна даваць «Плантекс», адказ будзе наступным: колькасць яго прыёмаў на працягу дня не абмежавана, важна толькі не перавышаць сутачную дозу, якая карэктуецца ў залежнасці ад узросту дзіцяці. Што ж да пабочных эфектаў прэпарата, то тут асцярогі бацькоў не маюць пад сабой глебы: магчымая індывідуальная непераноснасць яго дапаможных кампанентаў - глюкозы і галактозы. Таму тым, хто пачынае даваць дзіцяці прэпарат «Плантекс», інструкцыя, прыкладаемая да яго, нагадвае: неабходна сачыць за рэакцыяй арганізма малога. Пры з'яўленні сыпу небудзь турботы, якое можа быць выклікана скурным свербам - адным з сімптомаў алергіі, прыём прэпарата неабходна спыніць.\nПрэпарат «Плантекс», інструкцыя да якога падрабязна апісвае супрацьпаказанні да яго ўжывання, выпускаецца ў пакеціках вагой 5 грамаў. Змесціва аднаго пакуначка варта раствараць у 100 мл кіпячонай вады і паіць дзіцяці ў прамежках паміж прыёмамі ежы. «Плантекс» з поспехам ўжываюць не толькі для збавення ад калацця, але і ў якасці прафілактычнага сродку пры рэзкіх зменах у рацыёне, да прыкладу, пры перакладзе груднічка з аднаго сумесі на іншую. Яго рэкамендуюць для прыёму і дзецям ва ўзросце 1-4 гадоў. У гэтым выпадку сутачная доза будзе вышэй: 10-15 грамаў (2-3 пакуначка) у суткі (для дзяцей да года - 5-10 г. ці 1-2 пакуначка). Агульная колькасць прэпарата дзеліцца на некалькі прыёмаў, для кожнага з іх сродак неабходна рыхтаваць нанова. Падсалоджваць яго не трэба.\n"Эспол": інструкцыя па ўжыванні. "Эспол": водгукі, цана\nАнтыбактэрыйная і супрацьгрыбковымі мазь "Баро Плюс": інструкцыя па выкарыстанні\nІнгалятар "Зорачка" для носа: інструкцыя, водгукі\n"Индоколлир" (вочныя) кроплі: інструкцыя па ўжыванні, кошт і аналагі\nЦі ёсць універсальная мазь ад лішаёў у котак?\nЭфектыўны аналаг "Валтрекса". Што лепш - "Валтрекс" ці "ацікловір"?\nТэхнічныя характарыстыкі акустычных сістэм\nЛакальная каналізацыя для дома: прынцып працы і парады па мантажы\nПра акул: спіс фільмаў, жанры, водгукі і рэцэнзіі\nРакитник: пасадка і сыход у хатніх умовах, размнажэнне\nСучасны і арыгінальны рамонт спальняў\nЯкія патрэбныя дакументы для атрымання дзіцячых дапамог? Спіс неабходных дакументаў\n«Алаверды" - што гэта? Значэнне слова «алаверды». Як перакладаецца «алаверды»\nВінаград "памяці Негруля": апісанне гатунку, фота\nРамонт Кватэры У Правінцыі\nЯк правільна: «апранаць» або «апранаць»? Прыклады напісання слоў у сказе


20.08.2012 | Arche.by\nМасціты аўтар, журналіст і пісьменнік Яўген Агурцоў выступіў у блогу на “Белорусским партизане” з тэкстам “Не здымайце “скуру” з алімпійцаў!”. Я ж, у сваю чаргу, хачу звярнуцца да шаноўнага аўтара ...\nЧаму палякі рэдка езьдзяць у Беларусь?\nАказваецца, падарожнічаць з намётам па Беларусі немагчыма. У мінулым годзе Беларусь выдала палякам 70 тысячаў візаў. У параўнаньні з 244 тысячамі польскіх візаў, выдадзеных грамадзянам Беларусі, гэтая лічба можа й не ...\nУ той час, калі Беларусь была пад акупацыяй гітлераўцаў, з зайздроснай энергіяй працавала настаўніцтва Лідчыны, якое, як вядома, глынула немалую долю паланізацыі за міжваенныя гады. Каб не даць ёй і ...\nХто растаптаў сімвалы?\n19 верасня 1991 года Вярхоўны Савет Беларусі 12-га склікання дзвюма трэцямі галасоў зацвердзіў сімвалы новай суверэннай дзяржавы, якая была адроджана 25 жніўня 1991 года, калі Дэкларацыя аб незалежнасці, абвешчаная 27 ...\nЧаша Граля ў Сынкавічаўскай царкве\nУ гэтыя выходныя завершылася праца па ачыстцы сценаў у алтарнай частцы славутай Сынкавічаўскай царквы ад алейнай зафарбоўкі. Гэтай працай кіраваў вядомы мастак Алесь Пушкін. Цяпер ён рыхтуецца да справаздачы на ...\n“Пятая калона” ў 1863 годзе.\nЯк вядома Вялікае Княства Літоўскае было шматканфесійнай і шматнацыянальнай дзяржавай. Тут жылі, акрамя тытульнай нацыі беларусаў-літвінаў, валыняне, габрэі, татары, жамойты і шмат іншых. Нават ёсць ускосныя дадзеныя, што ў ВКЛ ...\nПалюбіла я нацыста\nНямецкая грамадства падзялілася на праціўнікаў і прыхільнікаў Надзі Дрыгала — спартсменкі, выключанай з алімпійскай зборнай за любоў да неанацыстаў. У разгар лонданская алімпіяды Надзя была выключаная са складу нямецкай алімпійскай ...\nЦішоткі з крылатымі гусарамі\nДобрая навіна, сябры! Мы рады паведаміць Вам, што нашыя першыя цішоткі амаль гатовы.Наш першы прынт - плён працы таленавітага мастака Вані tame69. Ён прысвечаны знакамітым крылатым вершнікам: элітнай кавелерыі Рэчы ...\nМы існуем ў звыклай сістэме каардынат, ідэнтыфікуем сябе паміж палюсоў, якія здаюцца заўсёднымі. Яны вызначаюць наш выбар і шлях. Звычайна гэта выбар “альбо/альбо” — мусіш абраць адно, адмовіцца ці забыцца ...\nКараткевіч і ўзоры\nУладзімір Караткевіч паводзіў сябе, як вялікі французскі пісьменнік дзевятнадцатага стагоддзя. Ён піў каву вялікімі кубкамі і ў вялікай колькасці, як Анарэ дэ Бальзак. Ён пісаў захапляльныя прыгодніцкія гісторыі, як Аляксандар ...


Галоўная старонка > ЖЫЛКО Вячаслаў\nНа хімічным факультэце БДУ беларуская мова ёсць! Пачуць яе можна з вуснаў Вячаслава Уладзіміравіча Жылко, дацэнта кафедры аналітычнай хіміі.\nПрааналізаваўшы вашую біяграфію мы бачым, што вы хадзілі ў школу ў Нясвіжы, навучаліся ў ліцэі БДУ, паступілі на хімічны факультэт у 1997-м. На якім жа этапе вы вырашылі стаць беларускамоўным?\nРазмаўляць на мове я пачаў ва універсітэце, калі быў трэцякурснікам.\nА што стала штуршком да пераходу?\nМне давялося пабываць у беларускамоўным асяроддзі. Я ўбачыў, як прыгожа можна размаўляць на беларускай мове. Пасьля гэтага стала сорамна, што ёю ніхто не карыстаецца, асабліва я сам. Так і было вырашана карыстацца роднай мовай у паўсядзённым жыцці.\nА ад каго вы пачулі прыгожую беларускую мову? Магчыма, які-небудзь выкладчык паўплываў?\nНе, гэта быў не выкладчык. У нас усе заняткі, акрамя беларусазнаўства, выкладалі па-руску. Мяне уразіла жывая беларуская мова простых, звычайных людзей. Таксама ўразілі спевы нашых бардаў, напрыклад Віктара Шалкевіча.\nЗвычайна блізкія людзі і калегі па-рознаму рэагуюць на тое, што чалавек стаў размаўляць па-беларуску. Як да гэтага паставіліся вашы бацькі, сябры, выкладчыкі?\nБацькі аднесліся да майго пераходу на беларускую мову нармалёва. У Нясвіжы мовай карыстаюцца намнога часцей, чым у Мінску. Калі казаць пра старэйшае пакаленне, то мой дзядуля і бабуля ўвесь час размаўлялі па-беларуску. Выкладчыкі і сябры адрэагавалі пазітыўна. З іх боку адчувалася моцная падтрымка, аб якіх-небудзь перашкодах і размовы няма. З выкладчыкаў хочацца выдзяліць Аляксандра Мікалаевіча Рабцава. Падчас майго студэнцтва ён заўсёды вельмі ахвотна адказваў на ўсе мае пытанні на выдатнай беларускай мове. Кажуць, у пачатку 90-х ён чытаў лекцыі па квантавай хіміі і будове малекул па-беларуску.\nНа якой мове вы вялі канспекты, пісалі кантрольныя, здавалі іспыты?\nБольшай часткай пісаў канспекты на мове лекцыі, кантролольныя як-калі, але здаваў іспыты ўжо заўсёды па-беларуску. У сваю чаргу матэрыялы для сваіх лекцый пішу па-беларуску.\nЦяпер вы сам выкладчык. Ці заўсёды сучасныя студэнты разумеюць вас?\nНа хімфаку з нашымі студэнтамі праблем не ўзнікае. З замежнымі студэнтамі, як і ўсюды прыходзіцца ў любым выпадку працаваць індывідуальна. Дзіўным з’яўляецца іншае. Акрамя хімфаку, я выкладаю яшчэ асновы экалогіі на філалагічным факультэце. Так вось там, сярод філолагаў даводзіцца бачыць студэнтаў з пасрэднымі ведамі роднай мовы.\nГэта прыводзіць да якіх-небудзь небудзь непрыемнасцей? Беларускамоўны чалавек вельмі часта можа пачуць “Ты што, з БНФ?”. Сустракаліся з прыкладамі такога стэрэатыпнага мыслення?\nКанешне сустракаўся. Раней часцей, зараз амаль не, але даводзілася чуць падобныя пытанні. Не усе разумеюць, што мова і палітычныя погляды гэта розныя рэчы. Нажаль пэўныя не вельмі прыемныя стэрэатыпы існуюць ў нашым грамадстве.\nЗ рознымі акалічнасцямі жыцця беларускамоўнага выкладчыка мы пазнаёміліся, а цяпер хочацца даведацца больш пра вашыя планы на будучае. Аналіз літаратуры паказаў, што ёсьць толькі тры кніжкі, якія могуць быць карыснымі для студэнтаў-хімікаў. Ці плануеце напісаць які-небудзь вучэбны дапаможнік для студэнтаў на беларускай мове?\nМагчыма хутка займуся стварэннем метадычкі па асновах экалогіі. Што тычыцца выдання падручнікаў, то тут існуюць пэўныя праблемы. Любы аўтар, хоча каб яго падручнікам карысталася як мага больш людзей, а ў свеце найбольш распаўсюджанай у навуковых колах з’яўляецца ангельская мова, на прасторах былога СССР – руская. Жаданне пашырыць кола чытачоў перашкаджае выданню кніг на беларускай мове. З тым, што востра не хапае беларускамоўнай спецыялізаванай літаратуры, нельга не згадзіцца, таму можна перакладаць літаратуру з іншых моваў. Было б жаданне і хоць нейкае заахвочванне да працы.\nЗначыцца калі ўзнікне такая ініцыятыва, вы яе падтрымаеце?\nБезумоўна. Абы такая ініцыятыва ўзнікла.\nА калі весці размову аб мастацкай літаратуры, які апошні твор вы прачыталі?\nАпошнім часам чытаў розную гістарычную літаратуру. Трапляліся ў рукі розныя падручнікі і энцыклапедыі. З беларускамоўнай мастацкай літаратуры апошні раз перачытваў “Каласы пад сярпом тваім” Уладзіміра Караткевіча. Таксама чытаў вершы, але іх не будзем улічваць.\nСпытаўся пра літаратуру – спытаюся і пра музыку. Каго з беларускіх выканаўцаў слухаеце часцей за ўсё?\nВельмі падабаюцца песні “Крамбамбулі”, таксама слухаю “Палац”. Добрыя песні ў “Ляпісаў”, але ў іх звычайна ў альбоме на беларускай мове адзін-два спевы. Калі ўсё атрымаецца, то паеду ў Вільню на канцэрт “Крамбамбулі”.\nВось цяпер мы маем уяўленне пра беларускамоўнага выкладчыка. Дзякуй за разгорнутыя і шчырыя адказы. Што пажадаеце нашым студэнтам?\nЯк там шуткуюць, Ленін распісваў асадку і атрымалася “Учиться, учиться и еще раз учиться!“, і я пажадаю “Вучыцца, вучыцца і яшчэ раз вучыцца!”. Што тычыцца беларускай мовы, то нельга яе забываць. Адразу дасканала не пачнеш размаўляць ні на адной з моваў. Трэба проста не баяцца і спрабаваць размаўляць па-беларуску. Толькі так можна палепшыць сябе і дасягнуць пазітыўных зрухаў навокал.\nГутарыў Вадзім – maladyhimik.livejournal.com\nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/national-edu/persons/9517


Адначасова са жнівом у Віцебскай доследнай меліярацыйнай станцыі рыхтуюць да сяўбы насенне азімых зерневых культур і злакавых траў — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nЧетверг, 16 авг., 2018 1107 admin\nЧастка проб нават накіравана на экспертызу ў насенняводчую станцыю.\n— Уборачныя работы зерневых культур на нашых палетках пачаліся з абмалоту трыцікале гатунку “Праметэй”. Першым яго і адсартыравалі. Нарыхтавана 127 тон элітнага насення. Як толькі атрымаем заключэнне спецыялістаў, прыступім да пратручвання і рэалізацыі. У нас яшчэ ёсць 16 тон суперэлітнага насення трыцікале гатунку “Дынама”. Яно будзе высеяна на нашых палетках,- расказала Наталля Іванова, галоўны аграном сельгасарганізацыі.\nЗараз вядзецца дапрацоўка жыта “Афелія” і пшаніцы “Ядвіся”. Мяркуецца нарыхтаваць насення жыта каля 160 тон, пшаніцы – 150. Усё насенне зерневых культур будзе рэалізоўвацца сельгасарганізацыям вобласці. Вытворчасць эліты – асноўны накірунак дзейнасці ВДМС. У ліку масавых спажыўцоў не толькі сенненскія аграрыі. Пастаянна насенне ў станцыі купляюць сельгасарганізацыі Талачынскага і Лёзненскага раёнаў. Леташні год адзначыўся ўзмоцненым попытам на насенне траў. І не толькі злакавых, якіх большасць у ліку культывіруемых культур, але і бабовых. Давялося прадаваць нават рэзервовы фонд.\nГатова забяспечыць попыт на насенне траў спецыялізаваная сельгасарганізацыя і сёлета. Аб’ём вораху дасягнуў 80 тон, у тым ліку аўсяніцы – 30, фестулоліума – 20, райграса пашавага – 13. У Багданаве за збыт насення траў не хвалююцца яшчэ і таму, што іх у любым аб’ёме гатова купляць ДУ “Белнасенне”. Пашыраюцца рынкі збыту ў Расіі. Запатрабавана і насенне зерневых культур.\nСельгасарганізацыя забяспечана пад свае патрэбы лініямі ачысткі насення, сушылкамі, рабочай сілай. На перыяд уборкі на дапамогу ўсё ж даводзіцца запрашаць школьнікаў, студэнцаў, спецыялістаў з іншых сфер вытворчасці. Сёлета іх прынята 18 чалавек. Частка з іх дабіраецца на працу нават з Сянна. Дарослыя працуюць па 12 гадзін, у тым ліку ў начную змену, непаўналетнія заняты па 7 гадзін.\nЗ іх дапамогай у ВДМС імкнуцца як мага хутчэй упарадчыць насенне азімых зерневых культур, бо яго ўжо трэба сеяць, і злакавых траў. Насенне аўсу, ячменю, бабовых траў рыхтуецца да сяўбы сіламі пастаянных работнікаў ледзь не да новага года. Такі расклад працы, такая вытворчасць, якая не дапускае адступленняў ад тэхналогій ні на ёту.\n← На Сенненшчыне прыступілі да ўборкі гароху\n«МЫ И НАШИ ДЕТИ»: совместный проект комиссии по делам несовершеннолетних Сенненского райисполкома и редакции «ГС». Пьяную сестру несла на руках. →


«Правы альянс» абвясціў аб спыненні палітычнай дзейнасці\n09.09.2011 / 19:12\n«Правы альянс» абвясціў аб спыненні палітычнай дзейнасці 8\nА таксама аб скасаванні лідарства ў арганізацыі.\nНапярэдадні Дня Беларускай вайсковай славы адбылося паседжанне Рады «Правага Альянсу». Па выніках паседжаньня прынята некалькі рашэння.\nНайперш Рада вырашыла «спыніць палітычную дзейнасць «Правага альянсу, а таксама скасаваць усе домавы аб удзеле ў палітычных кааліцыях». Сябры арганізацыі маюць права займацца палітыкай толькі як прыватныя асобы. Таксама скасоўваецца пасада лідара арганізацыі. Юрась Карэтнікаў цяпер будзе лічыцца сябрам Рады.\n«Правы альянс» мае накіраваць свае намаганні на: пашырэнне нацыяналізму ў грамадстве, папулярызацыю здаровага ладу жыцця, барацьбу алкагалізму, наркаманіі і дэструктыўных ідэалогій, спыненне безадказнай міграцыйнай палітыкі ўладаў, спыненне беларусафобскай дзейнасці.\n09.09.2011 / 19:17\nПашырэнне нацыяналізму - хіба не палітычнае заданне? :)\nКарэтнікаў перастрахоўваецца? Усёроўна пасодзюць )))\nКлоппенбург / Адказаць\n09.09.2011 / 21:17\nА был лі мальчык? Дый пры чым тут 8 верасня?


Плошча Перамогі ў Віцебску стане " рэжымна-абмежавальнай тэрыторыяй "\nhttps://spring96.org/be/news/52236 2012 2012-05-06T13:38:39+0300 2012-05-06T13:38:39+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/peratrusy.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n9 траўня плошча будзе ў атачэнні міліцэйскіх патрулёў і "ланцуга" з 14-ці кантрольна-прапускных пунктаў – гэта нават болей, чым падчас "Славянскага базару" ў фестывальным цэнтры Віцебску.\nЗ нагоды надзвычайных ахоўных захадаў намеснік начальніка ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі МУС Віцебскага аблвыканкаму Ігар Скарыновіч даў журналістам тлумачэнні, каб інфармацыю давялі ды чытачоў мясцовых СМІ. І вось у газеце "Віцебскі рабочы" з'явілася папярэджанне: з 9 раніцы 9 траўня плошча Перамогі абвяшчаецца "рэжымна-абмежавальнай тэрыторыяй".\n"Каб святкаванне 67-х угодкаў Перамогі не было азмрочана непажаданымі выпадковасцямі", піша газета, трапіць на ўрачыстасці здолее далёка не кожны. Пэўнай гарантыяй можа быць толькі адсутнасць "сцягоў, вымпелаў, значкоў транспарантаў, за выключэннем дзяржаўнай сімволікі", "зброі і яе муляжоў", напояў, у тым ліку безалкагольных. Пранесці праз КПП можна будзе толькі "мінералку" ў празрыстай пластыкавай бутэльцы аб'емам не бальш за 0, 5 літра.\nНа ўрачыстую частку святкавання будуць увогуле пускаць толькі пры наяўнасці адмысловага пропуска, у тым ліку і супрацоўнікаў СМІ. Праз КПП давядзецца прайсці і ахвотным паглядзець святочны канцэрт, і аматарам фейерверкаў. Больш за тое: з 20.00 да сканчэння святочнага салюту ўваход на плошчу Перамогі і ў парк Пераможцаў будзе зачынены ўвогуле.\nЖыхароў Віцебску абурае такі падыход да забеспячэння "спакою і стабільнасці" – пра гэта пішуць наведнікі сайту "Народныя Навіны Віцебску". У першую чаргу абуральным падаецца "рэгламент" на напоі: у святкаваннях традыцыйна ўдзельнічаюць дзіцячыя мастацкія калектывы, таксама бацькі вядуць на свята маленькіх дзяцей, і ў спякотнае надвор'е абмежаванне на наяўасць не больш як 0,5 літра "мінералкі" можа мець непажадаыя наступствы.\nНадзвычайныя меры аховы правапарадку пачалі ўводзіцца ў Віцебску з зімы 2010 года. Пасля таго, як віцебскі сябар КХП БНФ Сяргей Каваленка вывесіў 7 студзеня, падчас каляднага канцэрту, бел-чырвона-белы сцяг на навагодняй ёлцы, прычым якраз на плошчы Перамогі, супрацоўнікі міліцыі пачалі ладзіць КПП падчас любых маштабных мерапрыемстваў у гэтым месцы.\nПрычым год ад году колькасць КПП расце, а колькасць ахвотных цярпець прыніжальную працэдуру асабістага дагляду з абмацваннем кішэняў і сумак імкліва падае. У супрацоўнікаў незалежных СМІ, якіх міліцэйскае кіраўніцтва ведае ў твар, шанцаў трапіць на плошчу Перамогі з фотаапаратам або відэакамерай увогуле практычна няма.\n06.05.2012 Тэгі: сілавыя структуры


На днях у краіне пахаладае, чакаюцца начныя замаразкі, але слабое пацяпленне чакаецца ўжо на пачатку будучага працоўнага тыдня. 16.09.2020, Sputnik Беларусь\n13:56 16.09.2020 (абноўлена: 14:17 16.09.2020)\nНа днях у краіне пахаладае, чакаюцца начныя замаразкі, але слабое пацяпленне чакаецца ўжо на пачатку будучага працоўнага тыдня.\nМІНСК, 16 вер - Sputnik. Пахаладанне прыйдзе ў Беларусь да канца гэтага тыдня, пра гэта сведчаць дадзеныя прагнозу надвор'я рэспубліканскага гідраметцэнтра.\nУ краіне захоўваецца цёплае надвор'е з сярэднясутачнай тэмпературай паветра на 3-7°С вышэй за кліматычную норму. Але ўжо ў бліжэйшыя дні ў рэспубліку прыйдзе пахаладанне.\n"17 верасня (у чацвер) надвор'е ў Беларусі будзе фармаваць праходжанне атмасфернага фронту. Чакаецца воблачнае з праясненнямі надвор'е", - паведамілі сіноптыкі.\nНа большай частцы тэрыторыі краіны пройдуць кароткачасовыя дажджы, чакаецца моцны парывісты вецер, месцамі прагрымяць навальніцы, уначы і раніцай па паўднёвым усходзе чакаецца слабы туман. Уначы будзе +11 .. + 17°С, удзень пацяплее да +14 .. + 20°С (а па паўднёвым усходзе краіны паветра прагрэецца да +21 .. + 26°С).\nУ пятніцу, 18 верасня, Беларусь апынецца ў халоднай тылавой частцы цыклона з цэнтрам над Верхняй Волгай. Зноў чакаецца воблачнае з праясненнямі надвор'е, кароткачасовых дажджоў удзень чакаюць у паўночна-ўсходніх раёнах краіны, амаль усюды зноў узмоцніцца парывісты вецер.\nПахаладае: уначы тэмпература будзе знаходзіцца ў межах +5 .. + 10°С, пасля абеду будзе максімум +8 .. + 15°С (і да + 17°С па захадзе рэспублікі).\nДакладны прагноз на выхадныя\n"19 верасня (у суботу) надвор'е ў рэспубліцы ў асноўным будзе фарміраваць вобласць павышанага атмасфернага ціску. Чакаецца пераменная воблачнасць. Пераважна без ападкаў", - перадае Белгідрамет.\nУдзень узмоцніцца парывісты вецер. Тэмпература паветра ўначы складзе +2 .. + 7°С, на тарфяніках Палесся магчымы слабыя замаразкі да 0 ..- 2°С. А ўдзень пацяплее да +13 .. + 21°С у залежнасці ад рэгіёна.\nУ нядзелю, 20 верасня, захаваецца аналагічнае надвор'е: ападкаў не будзе, толькі туман згусціцца рана раніцай, а тэмпературныя паказчыкі істотна не зменяцца.\nСлабое пацяпленне чакаецца ў Беларусі ўжо на пачатку будучага працоўнага тыдня. Так, у панядзелак, 21 верасня, ападкаў у асноўным не будзе, кароткачасовыя дажджы ўдзень сіноптыкі чакаюць толькі ў паўночных раёнах. Уначы будзе +3 .. + 9°С, на ўсходзе месцамі магчымы слабыя замаразкі да 0 ..- 2°С. Удзень у сярэднім па Беларусі будзе цяплець да +14 .. + 21°С.\nУ аўторак, 22 верасня, тэмпературны фон некалькі павысіцца: начныя тэмпературы будзе аналагічнымі, а вось пасля абеду ў краіне пацяплее да +14 .. + 24°С, пераважна без ападкаў.\nЗгодна з папярэднім прагнозам на Gismeteo.by, з наступнага аўторка ў Беларусі зноў пацяплее: у Мінску ўдзень 22-23 верасня будзе да + 20°С, аднак ужо да канца тыдня тэмпературны фон зноў рэзка знізіцца - у сталіцы будзе не цяплей за + 8°С . Не варта забываць, што доўгатэрміновыя прагнозы нярэдка аказваюцца памылковымі.


Мяжа паміж летам і восенню\nГлавная→Новости→Новости→Мяжа паміж летам і восенню\nМяжа паміж летам і восенню\n08:22 / 07.09.2017\nМяжа паміж зімой і вясной амаль незаўважная: яшчэ ўчора падаў снег, а сёння звіняць ручаінкі.\nГэтаксама немагчыма, пазіраючы ў акно, сказаць: ну вось, ужо закончылася восень і настала зіма, бо, як спяваюць у песні, «адна сняжынка – яшчэ не снег», і яна можа прыляцець і ранняй восенню, і позняй вясной.\nА вось граніца паміж летам і восенню – ярка ачэрчаная. І мяжу гэтую вызначаюць не павуцінкі бабінага лета, не жоўтыя стужкі ў косах пакуль яшчэ зялёных бярозак, не чырвоныя маністы, што апранула рабіна, і не шчаціністая пожня на месцы ўчарашніх спелых ніў.\nГэтую мяжу паміж летам і восенню акрэслівае меладычны спеў першага званка, белыя банцікі ў доўгіх косках, амаль што дарослыя гальштукі і касцюмы замест футболак і шортаў у хлопчыкаў і пышныя спаднічкі замест лёгкіх сарафанаў у дзяўчынак. Яе вызначае водар новенькіх падручнікаў і пах свежапафарбаваных падлог у школьных калідорах; чэргі ў кветкавых магазінах і вялізныя букеты, па якіх у гэты дзень беспамылкова пазнаеш настаўнікаў; ручаінкі дзяцей, што сцякаюцца ранкам да школы і апусцеўшыя пляцоўкі для гульняў.\nЯна, гэтая мяжа паміж летам і восенню, незалежна ад таго, якое надвор’е за акном, прачэрваецца дакладна, як прамая паміж пунктамі А і Б, заўсёды ў адзін і той жа дзень – 1 верасня. І часам здаецца, што і асаблівая высокая сінеча нябёсаў, і золкія ранкі, і восеньская гаркаватая слодыч брусніц, і жоўтыя россыпы лісічак у лясах, і карункавыя павуцінкі бабінага лета – усё чакае менавіта гэтай вераснёўскай стартавай кропкі – таго самага крыштальнага перазвону першага школьнага званка.\nІ няважна, колькі вам гадоў, калі закончылі школу вашы дзеці і ці дараслі да свайго самага першага першага верасня ўнукі – у такі дзень заўсёды адчуваеш шчымлівую нотку суму на сваім дзяцінстве, па школе, якая засталася недзе там, у далёкіх успамінах, па тым часе, калі дрэвы былі вялікімі, а мама – маладой, па карычневых сукенках з белымі фартушкамі, якія здаваліся верхам дасканаласці і прыгажосці.\nВы не заўважалі, як затуманьваюцца ў гэты дзень вочы выпадковых прахожых, якія 1 верасня сустракаюць на вуліцах школьнікаў? У гэты дзень кожны дарослы становіцца крышачку дзіцем, якому хочацца хоць на імгненне перанесціся ў сваю старую школу – з грубкамі, драўлянай рассохлай падлогай і незвычайна смачным салодкім чаем з булачкай на вялікім перапынку. Зайсці на ўрок любімага настаўніка, які не толькі ведае сталіцы ўсіх краін у свеце і ўсе даты сусветнай гісторыі, але і можа адказаць на самыя «закавырыстыя» пытанні, якія задае жыццё. Сесці бы зараз насупраць яго, такога роднага, любімага, разумнага, і спытаць пра тое, чаму ён так і не навучыў: чаму жыццё больш складанае, несправядлівае, жорсткае, чым пра гэта пішуць у разумных кніжках і падручніках? Для чаго чалавек прыходзіць у гэты свет і за што яму трэба трымацца, калі ўсё вакол крышыцца і бурыцца? У чым яно, простае шчасце людское?\n…Але надыходзіць другога, трэцяга, шостага, дзясятага верасня – і, пераступіўшы мяжу паміж летам і восенню, пачынаеш прывыкаць да непазбежнасці: шматлікіх школьных званкоў, не вывучаных дзецьмі ўрокаў, усё карацейшага дня, усё халаднейшых раніц, усё больш імклівага бегу часу. І разумееш, што самы лепшы, самы мудры, самы любімы настаўнік, самая таленавітая кніжка і нават адзінаццаць гадоў спасціжэння розных навук не дапамогуць адказаць на гэтыя, такія важныя, пытанні. І выдатнік, і заўзяты троечнік будуць шукаць адказы на іх самастойна, набіваючы гузакі і атрымліваючы перамогі, церпячы катастрофы і выграбаючы да выратавальнага астраўка шчасця і спакою ў бурлівым акіяне жыцця.\nІ ўсё ж кожны з іх хоць аднойчы ў жыцці на мяжы лета і восені адчувае гэтае незразумелае хваляванне, ад якога перахоплівае дыханне і немаведама адкуль прыляцеўшая «парушынка» прымушае змахваць няпрошаную слязу.\nІ коціцца яна не таму, што сэрцу баліць, – а таму, што ёсць яно…


Датэрміновае галасаванне ў Клічаве — Новости Кличевщины\nУ Клічаве , як і па ўсёй Беларусі, трэці дзень ідзе датэрміновае галасаванне па выбарах Прэзідэнта. Сёння на выбарчым участку № 1 з самага ранку клічаўляне робяць свой выбар. Камісія працуе ў адпаведнасці з Выбарчым кодэксам і забяспечвае выкананне санітарна-гігіенічных патрабаванняў. Многія выбаршчыкі маюць уласныя ручкі, некаторыя апранаюць маскі і гумавыя пальчаткі. Назіральнікі таксама занялі адведзеныя ім месцы і сочаць за ходам галасавання.\nЯк толькі прабіла 10 гадзін, першым на ўчастку з’явіўся малады чалавек гадоў 30, літаральна праз некалькі хвілін сямейная пара сталага веку, потым зайшла маладая маці з двумя малышамі, з ёй дзве жанчыны…Чаргі каля сталоў камісіі няма, але людзі ідуць. Не прайшло і дзвюх гадзін, а ўжо больш за два дзясяткі чалавек выканалі свой грамадзянскі абавязак.\nПацікавілася, чаму менавіта сёння людзі вырашылі прагаласаваць.\n— Я трэці раз прымаю ўдзел у выбарах, галасую сёння па дзвюх прычынах: па -першае, паколькі пандэмію ніхто не адмяняў, то лічу лепш зрабіць гэта без вялікай колькасці людзей на ўчастку, па-другое, у нядзелю збіраюся на запланаванае зараней мерапрыемства, — расказала Ірына.\n— Мы заўсёды галасуем датэрмінова, — сцвярджаюць суседкі Аляксандра Пятроўна і Марыя Міхайлаўна. — З выбарам вызначыліся, таму няма прычын чакаць 9 жніўня.\n— Мы з унукам накіроўваемся ў Еўраопт, а заадно вырашыла прагаласаваць за будучага прэзідэнта, — з прыязнай усмешкай на вуснах абвясціла малажавая бабуля чароўнага малыша гадоў пяці.\nЯ трэці дзень назіраю за выбарамі. Павінна адзначыць, што ажыятажу не назіраецца, аднак актыўнасць выбаршчыкаў сёння значна вышэй, чым у першыя два дні. Сёння з 10 да 14 гадзін прагаласавала крыху больш за паўсотні выбаршчыкаў, учора — 101 чалавек, а ў першы дзень — 61. Усяго ў спісы выбаршчыкаў унесена крыху больш за 1630 чалавек, таму працэнт актыўнасці можна падлічыць самастойна.\nPrevious Previous post: Почему я пойду на выборы\nNext Next post: В районе явка избирателей за 4 дня досрочного голосования составила 31,9%


Галоўная ➠ Анонсы ➠ Сам для сябе праекціроўшчык\nАпублікавана 19.09.2014 19:51\nБудаўніцтва дамоў па асабістым праекце заказчыка на дадзены момант куды больш папулярна, калі купля гатовых «стандартных» дамоў. Але для таго, каб абзавесціся сваім праектам, трэба звярнуцца ў спецыялізаваную кампанію, дзе распрацуюць план жылля ў адпаведнасці з вашымі патрабаваннямі.\nШукаеце нядрэнны вэб-сайт на якім можна танней набыць заклёпкі? Рэкамендуем для вас наведаць гэты сайт хттп: // ВВВ. свмспб. ру і там абраць выдатныя заклёпкі.\nКалі па нейкіх прычынах няма жадання «карміць» падобныя арганізацыі, - дом можна спраектаваць самастойна. Праўда для гэтага неабходна валодаць хоць бы базіснымі архітэктарскія здольнасцямі, па іншаму некарэктна разлічаная нагрузка альбо памылкова падабраны матэрыял, могуць прывесці да сумным наступстваў. Яшчэ можна скласці свой праект, а пазней звярнуцца за карэкціроўкай да канструктару - гэта абыйдзецца танней, калі заказваць ўвесь план.\nТут дапушчальна паступіць 2-ма метадамі: спампаваць гатовы праект з пэўных вэб-сайтаў альбо ж стварыць свой. Для другога варыянту ў інтэрнэце можна адшукаць велізарная колькасць праграм, якія дапамогуць зрабіць верныя разлікі і ўбачыць у дэталях, як будзе глядзецца дом. Вы нават зможаце ўзяць ужо гатовы праект і трошачкі памяняць яго на свой густ.\nДык вы рыхтуеце першую частку праекта - накід. 2. частка - рабочая, як ужо было сказана, павінна падрыхтоўвацца чалавекам, разумелым, што такое архітэктура. Бо працоўны праект будзе складацца з улікам асаблівасцяў грунту абранай мясцовасці, таўшчыні падмурка, якія ўжываюцца матэрыялаў і астатняга. Таксама ў працоўным праекце ўлічваецца, якія будуць праводзіцца працы па акультурванні мясцовасці, да прыкладу, пабудова басейна.\nІ ў выніку: чым менш паверхавасць і памер будынка, тым лягчэй стварыць працоўны праект да яго без дапамогі іншых.