07 травень 2010, 16:22\n25 гадоў таму, 7 траўня 1985 году, савецкае кіраўніцтва пачало антыалькагольную кампанію, якую не прынялі многія нават далёкія ад заганнай звычкі насельнікі СССР. Але аказваецца, што ў бутэльцы можна ня толькі згінуць, але і паўстаць зусім іншым чалавекам. Прынамсі, у гэтым перакананыя браты Дайнэкі, якія праз адраджэньне гатункаў сярэднявечных напояў спрабуюць намацаць лепшыя рысы ў нашчадкаў знакамітых беларускіх родаў.\nАдзінае ў Беларусі прадпрыемства, якое спэцыялізуецца на выпуску напояў паводле тэхналёгіяў, набліжаных да старадаўніх, і прапагандуе разумнае ўжываньне алькаголю, наведаў Ігар Карней.\nПрадпрыемства "Беларускае пітво" заснаваў на пачатку 1990-х вядомы пісьменьнік Леанід Дайнека, у чыім актыве нямала твораў гістарычнай тэматыкі. Цяпер іміджавую палітыку кампаніі фармуюць перадусім ягоныя сыны — Сяргей, Зьміцер і Сьцяпан. Намесьнік дырэктара "БелПІ" Зьміцер Дайнека расказвае, што філязофія сямейнага бізнэсу — не фізычны вал, а канкрэтны адукацыйны пасыл спажыўцу:\n"У нас сямейны бізнэс. Мы невялікае прадпрыемства і ня ставім на мэце вырабляць вельмі многа. Але мы хочам зрабіць нейкі прадукт, каб чалавек яго з задавальненьнем набываў. У нас ёсьць свая аўдыторыя, і, безумоўна, мы хочам яе пашыраць. Бо вытворца, калі вырабляе нейкі прадукт, можа ў пэўным сэнсе выхоўваць пакупніка. Зноў жа, хочам праз нашу прадукцыю данесьці нешта цікавае, як у нашым выпадку: на цэтліках бутэлек зьмяшчаем інфармацыю пра нашу вялікую дзяржаву — Вялікае Княства Літоўскае. Гэта ж надзвычай цікава! Са свайго боку, хочам неяк выхоўваць людзей, каб яны зразумелі, што ў іх была цікавая гісторыя, гераічная, багатая на бітвы, на змаганьні за сваю незалежнасьць, за сваю зямлю. Вось такія ў нас больш мэты, а не фізычнае павелічэньне валу. Дый гэта і цяжка зрабіць невялікай фірме, таму такія мэты перад намі не стаяць".\nАбсалютны хіт ад "Беларускага пітва" — "Крамбамбуля". Упершыню напой зьявіўся на паліцах на пачатку 2000-х і меў два варыянты — клясычны і дамскі. Навацыя выклікала цікавасьць, і было вырашана пашырыць асартымэнт. На пачатку мінулага году зьявілася цэлая лінейка настояў, кожны зь якіх суправаджаўся гістарычнай даведкай на некалькіх мовах. Гаворыць Зьміцер Дайнека:\nФактычна гэта адзіны цалкам беларускамоўны брэнд ...\n"Фактычна гэта адзіны цалкам беларускамоўны брэнд, які існуе на нашым рынку. І мы ведаем, што ёсьць пакупнікі, якія жадаюць мець такі прадукт. Калі чалавек хоча паехаць за мяжу, павезьці цікавы сувэнір ці годны напой зь Беларусі, то "Крамбамбуля" — якраз той варыянт, каб быць прэзэнтам зь Беларусі. Успрымаецца напой добра, адзінае, што, безумоўна, папулярнасьць залежыць ад смаку. Так, "Крамбамбуля Вогненная" на пякучым перцы найменш запатрабаваная, але ёсьць і на яе свой пакупнік. Найбольш папулярная — "Крамбамбуля Панская" (аўтэнтычны напой, зроблены з тых жа інгрэдыентаў, якія ўжываліся ў часы ВКЛ). Другое месца дзеляць "Крамбамбуля Хлебасольная" — адзіны ў Беларусі напой з сапраўдным коласам пшаніцы, а не намаляваным на празрыстай налепцы — і таксама "Крамбамбуля Шчодрая", зробленая зь вельмі якасных інгрэдыентаў. У масе народных лекавых сродкаў ёсьць падобны склад, таму людзі купляюць і ўжываюць у невялікіх колькасьцях. Зараз мы пашыраем сетку распаўсюду, каб была магчымасьць набыць наш напой у любой краме".\nЦяпер у крамах можна пабачыць "Крамбамбулю" дзевяці гатункаў. Як удакладняе Зьміцер Дайнека, ідэя ў тым, каб не было двух падобных напояў, каб кожны меў свой унікальны смак. Тэарэтычна асартымэнт можа пашырацца бясконца, але ў аглядных плянах — тузін "Крамбамбуляў".\nДырэктар "БелПІ" Сяргей Дайнека перакананы: няма асаблівага сэнсу так радыкальна, як у сярэдзіне 1980-х, змагацца з алькагольнай залежнасьцю. Але трэба намагацца, каб алькаголь быў прынамсі высокай якасьці:\n"Калі ўжываюць, то, пэўна, ёсьць такая патрэба. Так атрымліваецца, што алькаголь праходзіць з чалавекам праз усё жыцьцё, ад самага нараджэньня. Дзіця народзіцца — адразу ж стол, закуска, алькаголь. Нейкае сьвята — ізноў стол з выпіўкай. Паміраюць — ня сьвята, але закуска і алькаголь зноў ёсьць. Мы ў сваёй працы так акцэнт робім, што нам хочацца стварыць напой масавы, але, безумоўна, ня танны. Наконт абсалютнай даступнасьці сабе мэты ня ставім. У аснове напояў, якія мы на сёньняшні дзень вырабляем, вельмі дарагія інгрэдыенты, тыя ж самыя спэцыі. Як у часы ВКЛ іх везьлі зь Індыі, так і зараз вязуць. Проста тэрміны дастаўкі сталі карацейшымі. Але ж як той арэх мы вазілі з Далёкага Ўсходу і Сыбіры, так яно і будзе. І калі хтосьці гаворыць пра дрэнныя звычкі, то былы прэм'ер-міністар Вялікай Брытаніі Ўінстан Чэрчыль кожны дзень выпіваў па бутэльцы брэндзі ці каньяку і дажыў амаль да 90 гадоў. То бок усе ведалі яго звычку піць з раніцы брэндзі з папаяй, але ён на гэта казаў: алькаголь бярэ ад мяне менш, чым я ад яго. То бок, у прынцыпе, алькаголь быў, ёсьць і будзе".\nАле каб прадаваць прадукцыю, трэба самому дасканала ведаць яе смак. Пытаюся ў малодшага з Дайнекаў — Сьцяпана — пра ўласныя сымпатыі што да сваёй прадукцыі:\n"Паколькі я кірую аддзелам продажу нашай кампаніі, то ў мяне ў хаце ёсьць усе 9 гатункаў. Пад настрой і салодкую магу ўжыць час ад часу; учора, прыкладам, "Паляўнічую" на зубровай траве ўжываў, зь мяснымі стравамі цудоўна спалучаецца. Так што заўсёды праводжу такі "маніторынг", у мяне ўвесь асартымэнт у наяўнасьці, і раз-пораз такія дэгустацыі раблю".\nКарэспандэнт: "Але на вытворчасьці ёсьць і прафэсійныя дэгустатары?"\n"Так, зразумела. У нас вельмі якаснае сучаснае абсталяваньне і працуе вялікая каманда прафэсіяналаў. Усе зь вялікім досьведам працы, па 10—15 гадоў у алькагольнай сфэры. Людзі ўсе падрыхтаваныя, сыстэма якасьці ў нас на прадпрыемстве дзейнічае. Так што на кожным этапе якасьць прадукцыі гарантуецца. Большасьць людзей у нас ад моманту стварэньня прадпрыемства, мы разам, адной камандай крочым наперад. Зразумела, ёсьць людзі з вопытам працы на іншых прадпрыемствах. Але ў асноўным гэта наша каманда ад моманту заснаваньня кампаніі, людзі, якія заўсёды з намі побач. І разам мы ўсё ствараем у адной камандзе".\nХуткай рэалізацыі ідэі зрабіць "Крамбамбулю" беларускім брэндам замінае перадусім немагчымасьць шырока рэклямавацца. Але заканадаўствам дазволеная форма адкрытых дэгустацый, і апошнім часам "Беларускае пітво" яе актыўна выкарыстоўвае. Пры гэтым спажыўцы, старэйшыя за 18 гадоў, запаўняюць адмысловыя анкеты, у якіх выстаўляюць адзнакі напоям. Найбліжэйшая дэгустацыя адбудзецца 15 траўня ў Дудутках, на адкрыцьці дударскага фэсту.\nНеўзабаве ў крамах зьявіцца новая арыгінальная навінка ад "БелПІ" — "Маразуля". У сярэднія вякі быў аднайменны танец — танцоры павольна пачыналі, але хутка ўваходзілі ў раж. "Маразуляў" мяркуецца выпусьціць восем гатункаў, паводле колькасьці літар у слове — каб з вынесеных на этыкетку вялікіх літар можна было выставіць на паліцах назву пітва. Гэтаксама ўжо ёсьць пілётны праект на выраб знакавага колісь салодкага напою "Крупнік" — з абавязковым лікбезам пра рытуал яго ўжываньня. Прапрацоўваецца сэрыя "Залатыя імёны", якая ахопіць сваімі этыкеткамі найбольш знакавыя фігуры беларускай гісторыі. У агляднай будучыні ў продажы трэба чакаць своеасаблівыя міні-бары ад "БелПІ", дзе ў адным кантэйнэры будуць сабраныя ўсе неабходныя інгрэдыенты, каб гатаваць адмысловыя кактэйлі. І ўва ўсіх выпадках — толькі натуральная сыравіна, бяз штучных фарбавальнікаў. Колер, створаны прыродай.


Чаму ўлады вырашылі паставіць сумны рэкорд? - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЮрыст-праваабаронца Гары Паганяйла распавёў, чаму ўлады запусцілі рэпрэсіўную машыну.\nМірныя акцыі супраць так званай „паглыбленай інтэграцыі” Беларусі і Расеі прайшлі ў Менску і іншых гарадах.\nЯк падлічылі праваабаронцы „Вясны”, за ўдзел у гэтых акцыях з 26 снежня 2019 года па 25 лютага 2020 га прайшлі 202 суда. Да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнуты 132 чалавекі. Агульная сума штрафаў склала 144.993 рубля (амаль 65.000 даляраў). 13 удзельнікаў акцый былі асуджаныя ў агульнай складанасці на 375 сутак арышту.\nГары Паганяйла: Маштабы рэпрэсій ніколькі не зменшыліся ў параўнанні з іншымі перыядамі ў гісторыі суверэннай Беларусі. Проста ў адзін час яны былі больш брутальнымі, у іншыя – крыху змяншаліся альбо трансфармаваліся, як гэта адбываецца зараз, калі пасадкі ў турму замяніліся вялізнымі штрафамі.\nАле тут варта адзначыць, што сёння штрафы за акцыі і насамрэч даведзены да такіх памераў, што практычна прыроўніваюцца да крымінальнага пакарання. Гэтая практыка адназначна незаконная і абмяжоўвае права грамадзян на свабоду сходаў, дзе людзі могуць выказаць сваё незадавальненне. А ўрад якраз і падаўляе такія акцыі найбольш жорстка, бо хоча, каб незадаволеныя маўчалі і не выказваліся адносна палітыкі.\nКаб маўчалі з нагоды збяднення людзей, з нагоды знявагі з боку дзяржаўных чыноўнікаў, з нагоды незаконных рашэнняў. Уладам патрэбна паслухмяная маса, а не асобы, якія маюць права голасу. Таму і ідуць на такія рэпрэсіі, а гэта яны ўмеюць рабіць вельмі добра.\nРР: Такія штрафы не ўсім па кішэні. Ці можна іх замяніць на адбыццё пакарання на сутках?\nГары Паганяйла: Нельга, бо тыя, хто прымяняе меру пакарання, яе і выбіраюць. Штрафы ідуць у бюджэт, і яны якраз дапамагаюць існаваць гэтаму рэпрэсіўнаму механізму.\nНа ўтрыманне апарата падаўлення пратэстных настрояў патрэбны вялізныя грошы, а ў нас жа мноства розных сілавых структур. Гэта ўсё характэрныя метады таталітарнай дзяржавы, і тут нічога не змяняецца.\nЧаму ў Беларусі запусцілі судовы канвеер?


Мясцовыя ўлады спрабуюць спыніць сцёкавыя воды адпіскамі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМясцовыя ўлады спрабуюць спыніць сцёкавыя воды адпіскамі\nТак і застаецца невырашальнай праблемай адвод сцёкавых вод у пасёлку Крулеўшчына, што ў Докшыцкім раёне. Жыхары пасёлка працягваюць скардзіцца на невыкананне мясцовымі ўладамі сваіх абяцанняў і на адпіскі, якія дасылаюць яны людзям. Значныя праблемы з адводам сцёкавай вады ад сваіх хат спазналі жыхары вуліцы Максіма Горкага.\n“Гэтую праблему ніхто не вырашае, а вада затапляе скляпенні, трапляе ў мясцовыя калодзежы і наносіць шкоду збудаванням. Праблема так і застаецца невырашальнай, нягледзячы на абяцанні Докшыцкай жыллёва-камунальнай гаспадаркі і старшыні сельскага савета Алены Таляронак абслугоўваць і даглядаць сцёкавыя канавы”, – кажуць жыхары вуліцы Максіма Горкага.\n– Уся вада цячэ да мяне. Каля гаража стаіць вада. Каб улады гэта ўсё самі вёдрамі вычэрпвалі і выносілі, то тады магчыма даглядалі б.\n– Усё ідзе на мой гарод. І пад хатай увесь час стаіць вада. Памянялі падлогу, бо яна згніла ад вады. Звярнулася ў страхавую, каб хоць нейкія грошы далі, але яны адмовілі, проста не захацелі нічога высвятляць.\n– Трэба зрабіць адвод ад дарогі. Бо дарога вышэй за агароды. І як толькі дождж, усё тут плавае.\n– Уся вада льецца ў падвал. Камгас не робіць, і людзі не робяць. Каб камунальныя службы растлумачылі, пагаварылі з людзьмі, гэтую сітуацыю можна было б вырашыць.\nПа словах жыхароў вуліцы Горкага ў Крулеўшчыне, ім прыходзяць ад уладаў пісьмовыя адказы, што ўсё зроблена і сцёкавыя канавы абслугоўваюцца камунальнымі службамі. Толькі вось у выніку нічога не мяняецца, вада па-ранейшаму як затапляла скляпенні і ўчасткі людзей, так і зараз затапляе.\nАксана Мушкат: Справядлівасць на свеце ёсць\nАляксей Янукевіч: Падчас дыялогу паміж Захадам і Менскам неабходна дарожная…\nГісторык з Малеча ўдзельнічаў у стыпендыяльнай праграме ўраду Польшчы\nОrsha.eu святкуе 10-гадовы юбілей


Бібліёбус | Інфармацыйна-бібліятэчны аддзел Гродзенскага раённага культурна-інфармацыйнага цэнтра\nГрафік на май 2022\nБібліёбус у Гродзенскім раёне пачаў працаваць з 2011 года. Нягледзячы на бурнае развіццё інфармацыйных тэхналогій, лічбавага тэлебачання і Інтэрнэт-камунікацый, у аддаленых населеных пунктах усё яшчэ абцяжараны доступ да інфармацыйных рэсурсаў. Спецыяльна для тых населеных пунктаў, якія не маюць стацыянарных бібліятэк пачаў працаваць бібліёбус.\nГалоўнай задачай у рабоце бібліёбуса з'яўляецца абслугоўванне чытачоў аддаленых населеных пунктаў, дзе адсутнічаюць стацыянарныя бібліятэкі.\nВыезды бібліёбусаў ажыццяўляюцца ў адпаведнасці з графікамі па вызначаных маршрутах, якія распрацоўваюцца такім чынам, каб забяспечыць абгрунтаванасць стаянак і абслугоўванне максімальнай колькасці чытачоў.\nЗ графікам бібліёбуса вы можаце азнаёміцца таксама і ў газеце "Перспектыва"\nФонд перасоўнай бібліятэкі сфармаваны для кожнага чытача. У яго ўваходзіць літаратура розных жанраў і падыдзе для ўсіх узростаў. Акрамя выдачы кніг працоўнікамі арганізуюцца кніжныя выставы і цікавыя выязныя мерапрыемствы.\nБібліёбус абслугоўвае 59 населеных пунктаў. Яго паслугамі карысталіся 639 чалавек, выдадзена 29 098 экз. выданняў. У 2020 годзе бібліёбусы было зроблена 207 выездаў па 13 маршрутах. Вельмі рады сустрэчам з бібліёбусам супрацоўнікі і жыхары дома-інтэрната для састарэлых і інвалідаў у в. Белыя Балоты, Пышкі і г.д.\nПадчас стаянак ажыццяўляюцца тэматычныя агляды, чытачы атрымліваюць інфармацыю аб навінках літаратуры, аб паслугах, якія ажыццяўляе раённая бібліятэка, а таксама прымаюць віншаванні з рознымі святкамі.\nБібліёбус таксама праводзіць мерапрыемства для сваіх чытачоў разам з перасоўным культурным цэнтрам.\nУ час летняга адпачынку бібліёбус абслугоўвае школьныя лагеры.\nПажылыя людзі з радасцю чакаюць перасоўную бібліятэку, каб сустрэцца з цікавай кнігай, даведацца аб навінках. Актыўна дапамагаюць і прапагандуюць бібліятэчныя паслугі на бібліёбусе старасты вёсак.\nСМІ пра перасоўную бібліятэку\nНа старонках газеты “Перспектыва” друкуецца графік выездаў бібліёбуса.\nІнфармацыя аб працы бібліёбуса не аднойчы друкавалася на старонках газеты “Перспектыва” і “Культура”.\nТэлекампанія Беларусь 4 у праграме “Вёсачка мая” выйшаў выпуск пра працу бібліёбуса Гродзенскага раёна. http://www.tvgrodno.by/video/vyesachka-maya-bibliobus-30-11-2016.html\nУ навінах тэлекампаніі СТВ ( http://www.ctv.by/novosti-grodno-i-grodnenskoy-oblasti/novogodniy-bibliobus-ded-moroz-i-snegurochka-privozyat-knigi-v ).\nНа сайце БЕЛТА паказана як работнікі віншуюць сваіх чытачоў з Новым Годам https://www.belta.by/regions/view/bibliobus-s-dedom-morozom-poseschaet-otdalennye-derevni-grodnenskogo-rajona-328591-2018/


Ціхая “Ноч”. Рэцэнзія Віктара Марціновіча на рэцэнзіі на яго новую кнігу | euroradio.fm\nГалоўная / Ціхая “Ноч”. Рэцэнзія Віктара Марціновіча на рэцэнзіі на яго новую кнігу\nЦіхая “Ноч”. Рэцэнзія Віктара Марціновіча на рэцэнзіі на яго новую кнігу\n24/10/2018 - 18:06\nТэксты некаторых крытыкаў так зачапілі пісьменніка, што ён вырашыў адказаць ім.\nВіктар Марціновіч напісаў адкрыты адказ крытыкам свайго новага раману "Ноч". Гэта новы жанр у гісторыі беларускай літаратуры: рэцэнзія на рэцэнзію. Марціновіч выказваецца пра два крытычныя тэксты: "Любоў і Віця. "Ноч" Марціновіча — канец свету ў эпоху хэпі-энд", які выйшаў на Еўрарадыё, і “Драма з сабачкам: чаму неўзлюбілі “Ноч” Марціновіча?”, апублікаваны на радыё “Свабода”. І там, і там пра “Ноч” выказваюцца некампліментарна.\nЦалкам публікуем тэкст, які Віктар Марціновіч размясціў у сваім акаўнце на Facebook.\nТак, сябры, крытыка вакол “Ночы” сапраўды дастаўляе. Назіранні пра тое, што завецца крытыкай і што ў якасці крытыкі дазваляюць сабе публікаваць паважаныя медыі, прыводжу ніжэй.\n1. Калі крытык распазнае ў тэксце інтэртэкст, то чамусьці адразу лічыць яго "запазычаннем", якое аўтар здзейсніў абсалютна нерэфлексіўна адносна ўдзеяння на чытача і ролі інтэртэкста ў агульнай будове тэкста. У такім разе, па-першае, крытык не разумее, што такое літаратура пасля постмадэрна. І, па другое, настолькі самазакаханы, што лічыць сябе вышэй за аўтара і любога чытача, якіх загадзя не паважае.\n2. Крытыкі рэагуюць не толькі на тэкст рамана, але і на кантэкст (шматлюдная аўтограф-сесія). Улічваючы, што шмат якія крытыкі адначасова самі займаюцца літаратурнай ці публіцыстычнай дзейнасцю і маюць адпаведныя амбіцыі, як тут можна спадзявацца на карэктнасць і вытрыманасць іх ацэнак? Яны ад пачатку падыходзяць к чытанню рамана з місіяй яго выкрыцця. Ні ў адной заходняй краіне прыстойнае медыя не друкуе “разносы” аднаго літаратара, здейсненыя іншым.\n3. На шкале крытыкаў занадта мала засечак. Яна выглядае як нейкай біпалярная сістэма. “Масавая”, “папулярная” ці “чытацкая” літаратура зводзіцца крытыкам да Каэльё і апісваецца як нешта ганебнае. Разнастайнасць, адценні – на ўсё гэта заплюшчваюць вочы, абсалютна не разумеючы, што як элітарная літаратура сёння імкнецца за прастаты і яснасці, так і “чытацкая” – ускладняецца (не ў сэнсе складанасць разумення), бо ўсмоктвае рысы іншых мастацтваў – кінематографа і серыялаў, камп’ютэрных гульяў. Таму, калі пра “Ноч” кажуць, што там ёсць нешта ад блакбастару пра канец света і ад гульні – смешна лічыць такія “адкрыцці” выкрыццём яе “другаснасці”. Так і было задумана.\n4. Не зразумела, што маецца на ўвазе, калі крытыкі пішуць пра ўдалы “маркетынг” у дачыненні "Ночы". Ніякіх механізмаў я не ўключаў, мы на хвіліну кажам пра кнігу, для якой проста адмовіўся ад ганарару. Дык што такое "маркетынг"? Аўтограф-сесія, прэзентацыя – гэта тое, што робіць кожны пісьменнік. Калі маркетінгам завецца сам факт напісання кнігі, ці факт таго, што на аўторраф-сесіі ўтварылася чарга — то у крытыка праблемы з логікай.\n5. У некоторых крытыкаў, якія фігурна заплявалі “Ноч”, абсалютна прэвалюе абсмоктванне тых рыс рамана, якія завязаныя выключна на асабістыя густы. Напрыклад, абмяркоўваюцца стылістычная асаблівасць пейзажаў ці інтанацыі аўтара, якія адпавядаюць настрою сцэны... Ацэньваецца “тонкасць” гумара. Крытык не заўважае, як пачынае выхваляць сябе і свой мастацкі густ, ганьбячы густ тых, каму раман падабаецца. Пры гэтым пра сам раман як нейкую еднасць і выказванне крытык нічога не гаворыць. Хай бы падыскутавалі з ідэямі твора? Але не, максімум на што хапае крытыка — гэта переказаць тыя фрагмэнты сюжэта, якія яму падаліся архетыпічнымі.\n6. Абсалютнае нераспазнаванне крытыкамі іроніі, а таксама пераключэння паміж рознымі інтанацыямі апавядальніка, вельмі бянтэжыць. Як бянтэжыць іх немагчымасць аддзяліць голас апавядальніка і аўтара. Гэта ж азы, не? Ці ў Беларусі крытыкам можа быць чалавек, які не разумее, што калі тэкст напісаны ад першай асобы, то асоба, якая распавядае, можа наўмысна быць крыху сэнтыментальный, жартаваць тым ці іншым чынам, і нават падманваць, памяляцца?\n7. Беларусь, аб якой ідзе гаворка ў творы, застаецца незаўважанай. І не толькі яна. Амаль ніхто, акрамя Марыі Роўды, не напісаў пакуль пра раман як такі, а не пра свае комплексы і “багаты чытацкі свет” і “добры густ”.\nТо, сябры, у мяне да вас запыт. Калі вы прачыталі "Ноч" — не маўчыце. Нават калі яна вам вельмі не спадабалася – напішыце пра раман як выказванне, бо водгукі людзей, якія чытаюць сэрцам — каштоўныя, нават калі яны цябе ругаюць. Бо яны — і толькі яны — могуць аўтара нечаму навучыць і іншых чытачоў узбагаціць.\nКніга Віктара Марціновіча "Рэвалюцыя" / symbal.by\nЧым 2020 год быў адметны для беларускай літаратуры?\nУладзімір Ягоўдзік / racyja.com\n64-гадовага пісьменніка аштрафавалі на 810 рублёў — за "хуліганства"\nУ Мінску затрымалі дзіцячага пісьменніка Уладзіміра Ягоўдзіка\nЗборнік Вальжыны Морт — у топ-8 найлепшых кніг паэзіі паводле The New York Times\nПамёр брытанскі разведчык і пісьменнік Джон Ле Карэ\nСвятлана Алексіевіч збірае матэрыялы для кнігі пра герояў беларускай рэвалюцыі\nДзмітрый Басік / export.by\nКарагод на скрыжаванні ў Брэсце / sk.gov.by\n"Брэсцкай газеты" пакуль не будзе — усе друкарні адмовіліся друкаваць выданне


— Не бойцеся, — сказаў чорт, — я той самы мніх, я пажартаваў.\nЧорт сарваў з сябе рогі, якія стукнуліся аб падлоіу, сарваў хвост — стаяў ранейшы мніх...\nКсёндз Марцэвіч кінуўся да яго з кулакамі. Бернардынец яго далікатна спыніў:\n— Няхай толькі ачуняю, — шаптаў пан Вашамірскі самому сабе, — тады я з імі, хамамі, па-свойму расплачуся. За ўчынак Салаўя жылы буду цягнуць з усіх прыгонных. Нікога не праггушчу.\nПан Вашамірскі ляжыць на ложку хворы ўжо некалькі дз.ён. Сам сабе халодныя кампрэсы да спіны прыкладвае. Ад сораму ён нават нікому з сваіх блізкіх людзей не гаварыў, што над ім учыніў пан Скшымбжыцкі, гэта значыць Салавей.\n— Яны не лепшыя адзін аднаго. Кожны з маіх прыгонных, каб толькі меў магчымасць, учыніў бы нада мною тое самае, што і Салавей... Усіх, усіх люта пакараю!\nПраз акно ён бачыць, як па начным небе праходзяць чорныя, як атрамант, хмары з залатымі краямі. Часам выплывае з-за хмар востры серп месяца. Зірне месяц у пакой пана Вашамірскага ды зноў схаваецца. А вецер гоніць хмары па небе, нібы пастух стады дзівосных жывёлін. То соўваюцца наперад некалькі аграмадных мядзведзяў без ног. Праз хвіліну мядзведзі перакідваюцца ў нейкую істоту без галавы з доўгімі нагамі, з залатым хвастом. Яшчэ раз хвіліну істота без галавы рассыпаецца ў стада цёмна-сініх лебедзяў. Вецер гоніць іх наперад.\nШуміць вецер у парку. Пан Вашамірскі ловіць вухам шушуканне дрэў. Непрыемна яму гэтае шушуканне — падобнае да шэптаў многіх людзей. Прыслухоўваецца пан Вашамірскі да начных галасоў у маёнтку і дзівіцца:\n— Чаму ж гэта сягоння сабак не чуваць? Ён пачынае непакоіцца.\n— I бражджоткі старога вартаўніка таксама не чуваць... Страх нападае на пана Вашамірскага.\n— Што гэта можа быць?\nШуміць вецер у парку. I нібы кпокі чуваць з розных куткоў вялікага дзядзінца, і нібы гомап людскі.\nПан Вашамірскі адчувае, што ў яго грудзях пуста робіцца, а валасы на галаве растуць, растуць...\nХацеў пан Вашамірскі крыкнуць: «ратуйце!» і не мог, язык анямеў. Хацеў ён шапнуць: «Пан Езус...», ды твар яго скрывіўся. Ён успомніў Каспараву Марыльку, што «божай маткай» стаяла ў касцёле «Кроў Езуса». Мільгануў у яго ўяўленні «дух святы» ў постаці доктара багасловіі і філасофіі ксяндза Курачковіча.\nХоць страшна было пану Вашамірскаму глядзець уніз праз акно, але вачэй адарваць не мог\n— Давай грошы!\nПан Вашамірскі не мог і слова сказаць ад страху, толькі рукою паказаў на ковануго скрыню пад ложкам.\n— Ключы! — крыкнуў чорнабароды Язэп.\n— Я ведаю, дзе ключы, — сказаў Салавей, — у пана за пазухай на шоўкавым шнуры.\nполезные статьи об образовании для школьников старших классов


Канвертаваць Мексіканская Унидад De інверсіі (MXV) і Новая турэцкая ліра (TRY) : Калькулятар абменнага курсу\nМексіканская Унидад De інверсія (MXV) і Новая турэцкая ліра (TRY) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Мексіканская Унидад De інверсія і Новая турэцкая ліра пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 7 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Мексіканская Унидад De інверсія. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Новая турэцкая ліра валюты па змаўчанні. Націсніце на Новая турэцкая ліра або Мексіканская Унидад De інверсіі канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМексіканская Унидад De інверсія гэта валюта, у Мексіка (MX, MEX). Новая турэцкая ліра гэта валюта, у Турцыя (TR, ТУР), і Паўночны Кіпр. Новая турэцкая ліра таксама вядомы як Yeni турак Lirasi. Сімвал MXV можа быць запісаная UDI. Сімвал TRY можа быць запісаная YTL. Новая турэцкая ліра дзеліцца на 100 new kurus. Абменнага курсу Мексіканская Унидад De інверсія Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад Цэнтральны банк Мексікі. Абменнага курсу Новая турэцкая ліра Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад Yahoo Finance. MXV каэфіцыент мае 7 ўважаецца лічбаў. TRY каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. Унидад дэ інверсіі (літаральна адзінкі інвестыцый) з'яўляецца індэксам фондаў кантраляваных мексіканскім урадам і выкарыстоўваюцца ў мексіканскай індустрыі крэдытных.


Густаў Малер / Gustav Mahler\nGustav Mahler / Густаў Малер (1860-1911)\nУ кароткай прадмове да складанкі лістоў і ўспамінаў аб вялікім аўстрыйскім музыку Зміцер Шостакович піша: "Што чаруе ў яго музыцы? Першым чынам - глыбокая людскасць. Малер разумеў высокае этычнае значэнне музыкі. Ён пракраўся ў самыя патаемныя схованкі чалавечай прытомнасці, яго хвалявалі самыя высокія сусветныя ідэалы. Гуманізм, неўтаймоўны тэмперамент, гарачае каханне да людзей у злучэнні з дзівоснай композиторской адоранасцю дапамаглі Малеру стварыць яго сімфоніі, "Песні вандроўнага чалядніка", "Песні аб памерлых дзецях", грандыёзную "Песня аб зямлі". Ён блізкі нам сваім гуманізмам, сваёй народнасцю... У дужанні за ажыццяўленне лепшых ідэалаў чалавецтва Малер вечна будзе з намі, савецкімі людзьмі..."\nТак пранікліва і ўсхвалявана кажа Шостакович аб музыку, лепшыя гады жыцця якога мінулі ў самім канцы XIX стагоддзі, музыку, які выпрабаваў усе нягоды праславутага fin du siecl'a, дыханне якога атручана песімізмам і страхам перад будучыняй. Малер памёр пяцідзесяці аднаго гады ад роду за тры года да сараевского стрэлу, прагучалага сігналам да пачатку сусветнай бойні. Ці можна назваць песімізмам здольнасць асабліва абачлівых сучаснікаў з сейсмічнай дакладнасцю прадбачыць грамадскія, міжнародныя катастрофы? Ці варта лічыць, што толькі прадказанні з літарных знакаў, слагающихся ў словы і фразы, можна выдаваць за сапраўдныя прадвесці падзей, што нотныя знакі, якія пазначаюць меладычныя фразы, у сваю чаргу, сливающиеся ў грандыёзныя партытуры, саступаюць ім у пэўнасці і сіле абагульнення самых тыповых з'яў у сферы чалавечага духу, у сферы грамадскай прытомнасці? Вядома, не. І музычная спадчына Малера сведчыць аб гэтым з гіганцкай сілай перакананасці і праўды. Месца Густава Малера - сярод вялікіх симфонистов нашага стагоддзя. Ён не проста выбітны дырыжор, геніяльны кампазітар, ён - асоба, якая дзівіць цэласцю і апанаванасцю.\nТрагічнае дзяцінства, жабрачка юнацкасць, нянавісць да ўсяго, што спараджае зневажэнне і абраза, зняважаных і абражаных, што калечыць людскую душу. Вера ў веліч і сілу чалавечага розуму - вось што сілкавала сацыяльна-філасофскія погляды Малера, што не давала перамагчы ў ім песімізму. Яго адукаванасць дзівіць шыратой, круг чытання амаль бязмежны. Але не кнігі, хай самыя мудрыя, напіхваюць яго на разважанні аб недасканаласці міру. Сама жыццё вядзе яго за руку, кажучы: глядзі, выпрабуй усё, будзь праўдзівы і пішы! Ні Спіноза, ні Ніцшэ, ні Шопенгауэр не вызначаць пафас творчых парываў і роздумаў, зафіксаваных на старонках яго партытур, якія жадаецца назваць больш урачыстым словам - "манускрыпты".\nЦі ідэальна дакладныя адлюстраванні жыцця ў люстэрку малеровских песень і сімфоній? Далёка не ідэальна. Яны суб'ектыўныя. Малер карэктуе адлюстраванне пад сваім кутом зроку. Нават паверхня "люстэркі" Малер паліруе па-свойму, не толькі дапушчаючы дзесьці крывулю, але цешачыся ёй, прадбачачы, прадчуваючы, якім застрашвалым, выродлівым паўстане зло ў кривозеркальном, сатырычным адлюстраванні.\nПадобна Рымскаму-Корсакову і Григу Малер абагаўляе прыроду. Досыць прысутнічаць пры абуджэнні ўладара лясоў, Пана, пачуць, аб "чым кажуць кветкі", "пра што кажуць звяры ў лесе", "пра што кажа мне ноч" (тут названыя часткі Трэцяй сімфоніі), каб зразумець, якія былі праўдзівыя вераванні вялікага музыкі, блізкія пантэізму. Гэта толькі адзін бок філасофіі Малера. Прырода займала велізарнае месца ў яго жыцця, у творчасці. Але побач з Панам заўсёды стаяў Чалавек. Да яго, да Чалавека, вабіла кампазітара неспатольная смага дабра і гэтулькі жа неспатольная нянавісць да зла. Нездарма ў гутарцы з Арнольдам Шенбергом аб яго вучнях Малер кінуў гнеўную фразу: "Прымусьце гэтых людзей прачытаць Дастаеўскага! Гэта важней, чым контрапункт".\nШлях Малера да Дастаеўскага - не прамы шлях чытача. Гэта шлях чалавека, размаўлялага аб сабе словамі Дастаеўскага: "Як я магу быць шчаслівым, калі на зямлі ёсць хоць адна якая пакутуе істота". Такім мог быць толькі чалавек, изведавший шмат жыццёвых бед, "исповедовавшийся" музыкай, кожная нота якой была да канца искренной.\n...Малер нарадзіўся ў чэшскім мястэчку Калишт, у сям'і "прафесары на облучке", як звалі бацьку Малера, возніка, не расстававшегося з кнігай. Густаў быў другім з дванаццаці дзяцей у сям'і, з якой галеча не сыходзіла ні на дзень. Музыка стала гучала вакол халупы Малеров. На размешчаным побач казарменным пляцы громападобна гуляў духавы аркестр; абняўшыся, праходзілі сялянскія дзяўчыны і за імі віліся, то заціхаючы, то ажываючы, шчырыя песні; з шынка, накшталт швейковской "Зялёнай чары" спадарыні Палевец, несліся забіяцкія і віскатлівыя гукі шлапака і фурианта, а пад слязу захмялелых госцяў пра што-то сумавала мелодыя ланнеровского вальса. Такі быў побыт. Ён запомніўся з фатаграфічнай дакладнасцю і адбіўся (з іранічнай усмешкай!) у чэшскіх, мараўскіх, вугорскіх, цыганскіх напевах шматлікіх эпізодаў малеровских партытур.\nШкольныя гады Малера падобныя на школьныя гады яго аднагодкаў. Жыццё сям'і Малеров ішла ад бяды да бяды. Пецярых дзяцей панёс дифтерит. Трагічна скончылася жыццё сястры Леопольдины і брата Отто. Музычнае дзяцінства Малера хоць і насіла налёт вундеркиндства, але вундеркиндства ў лахманах, ці ледзь не з васьмігадовага веку прадаванага за скупыя крейцеры. Нічога, што нагадвала бы аксамітныя курточки і валасы да плечаў, Малер не ведаў. Сям'я жыла ў Иглау. Тут мінула юнацкасць кампазітара, нічым, акрамя летуценняў, не азораная. Яму было пятнаццаць гадоў, калі ён прыехаў у Вену, і, паўстаўшы перад прафесарам Эпштейном, пачуў з яго вуснаў важкія, аўтарытэтныя словы аб сваёй здольнасці.\nМалер застаецца ў Вене. Гэта 1875 год, год знамянальны, супадальны з прыездам у аўстрыйскую сталіцу Вагнера. Меней прыкметна мінула з'яўленне ў тым жа году ў Вене натхнёнага паслядоўніка Шуберта - Гуго Вольфа. Малер і Вольф пасябравалі. Пасяліліся разам. Дзялілі раяль (абодва бо складалі), стол. Вядома, Малер мінуў праз захапленне Вагнерам, але не паддаўся спакусам чароўнай гармоніі "Тристана і Ізольды", музыкі, пагружанай у хвалі млявасці і юру. Не, не гэта яго патрэсла ў Вагнеру, а "Жалобны марш" з "Згубы богаў", трагічны эпілог жыцця светлага героя - Зігфрыда.\nЁн вучыцца ў кансерваторыі ў Юлиуса Эпштейна, Роберта Фухса і Тэадора Нахілу. Але духоўным бацькам сваім лічыць кампазітара Антона Брукнера, з якім, нягледзячы на значную розніцу вякоў (Брукнер старэй на 36 гадоў!) яго звязвае сапраўднае сяброўства, як казалі венскія музыкі, зачыненая на два ключа: скрипичный і басавы.\nНекалькі камерных твораў, складзеных у канцы 70-х гадоў, не дайшлі да нас. Малер іх спаліў. Яму не вязе. Ён несправядліва абыдзены на Бетховенскім конкурсе, прэмія на якім магла бы яго матэрыяльна вельмі падтрымаць.\nНе па прызначэнні, а па надзённай неабходнасці ён становіцца за дирижерский пульт, не падазраючы нават, якія сілы дирижерского таленту дрэмлюць у ім. На гэтай ніве поспех прыходзіць да яго ці ледзь не з першага ўзмаху дирижерской палачкі. Спачатку гэта правінцыйныя оперныя тэатры з правінцыйнай руцінай. Калі жа ім на змену прыходзяць тэатры сталічныя, ён пераконваецца ў тым, што і тамака атмасфера насычаная руцінай, але толькі сталічнай.


22 студзень 2010, 19:25\nСлухачы «Свабоды» цікавяцца, хто такі генэрал Усхопчык, адкуль ён родам, хто па нацыянальнасьці; выказваюць свае меркаваньні наконт прэзыдэнцкіх выбараў ва Ўкраіне; абмяркоўваюць вынікі перапісу насельніцтва і сустрэчу Аляксандра Лукашэнкі са студэнтамі.\nПачнем праграму «Званкі на Свабоду» з наступнага тэлефанаваньня:\n«Добры вечар, „Свабода“! Я хачу вам задаць такое пытаньне, каб і слухачы ведалі. Хто такі генэрал Усхопчык, які ў 1991 годзе 13 студзеня даваў свае ўказаньні ў Вільні, і там загінулі людзі? Хто ён па нацыянальнасьці і адкуль ён родам? Літоўцы патрабуюць яго выдачы, а Лукашэнка яго хавае. Калі ласка, раскажыце гэтую гісторыю. І хто яшчэ камандаваў? Быў такі чачэнец Дудаеў, ён, здаецца, быў тады камэндантам у Вільні».\nУладзімер Усхопчык у чыне намесьніка міністра абароны.\nУладзімер Усхопчык нарадзіўся ў 1946 годзе ў Ровенскай вобласьці. Беларус. У 1963 годзе паступіў у Адэскую вышэйшую агульнавайсковую вучэльню, потым вучыўся ў Кіеве. Служыў у Групе савецкіх войскаў у Нямеччыне, камандаваў мотастралковым палком на Далёкім Усходзе. Пасьля заканчэньня вайсковай акадэміі імя Фрунзэ ў Прыбалтыйскай ваеннай акрузе даслужыўся да камандзіра дывізіі. Менавіта ён камандаваў разгонам мірных дэманстрантаў у студзені 1991 году ў Вільні. У 1991 годзе быў пераведзены ў Беларусь, быў прызначаны камандзірам 50-й мотастралковай дывізіі, камандаваў 5-м гвардзейскім корпусам, быў намесьнікам міністра абароны Беларусі. У Літве на Ўсхопчыка заведзена крымінальная справа. Зараз ён працуе ў Беларусі ў «Белтэхэкспарце»\nУ Літве ў 1991 годзе служыў таксама чачэнец, палкоўнік Аслан Масхадаў — начальнікам ракетных войскаў і артылерыі 107-й дывізіі. Што да Джахара Дудаева, ён у 1991 годзе служыў у Эстоніі, быў камандзірам дывізіі і начальнікам ваеннага гарнізона горада Тарту.\nНекалькі тэлефанаваньняў на адрас кіраўніка краіны, што да вынікаў перапісу насельніцтва і нядаўняй сустрэчы яго з моладзьдзю пры адкрыцьці новага студэнцкага інтэрната:\n«Я хачу зьвярнуцца да сьцьверджаньня Аляксандра Рыгоравіча пра тое, што ў 2011 годзе мы будзем жыць, як у Эўропе. Паміж мінулым і леташнім перапісам на паўмільёна нашых грамадзян паменела. Гэта небясьпечны сымптом: нізкі ўзровень жыцьця, маральнае і матэрыяльнае становішча людзей, няўпэўненасьць у пэрспэктывах, каляпс чыноўнікаў, п’янства, наркотыкі. Дык дзе ж пэрспэктыва?»\nСпадар Андрэй, Пінск: «Мне здаецца, нашаму прэзыдэнту пара ўжо саступіць сваё месца некаму больш таленавітаму і здольнаму. У нас такія людзі заўсёды былі, проста трэба пусьціць іх, даць ім магчымасьць вылучыцца на гэту пасаду. Можа, тады мы станем жыць, як эўрапейцы, мець эўрапейскія заробкі і пэнсіі, хоць зараз мы знаходзімся ў цэнтры Эўропы. Вось прэзыдэнт выступаў перад моладзьдзю, масу розных прыгожых слоў ім казаў, але ж не казаў ім галоўнага: якія яны таленавітыя. І што яны ніколі ня стануць у Беларусі прэзыдэнтамі — яны могуць стаць прэзыдэнтамі іншых краін, бо наш прэзыдэнт ім уладу сваю не саступіць».\nСпадару Андрэю зь Пінску адказвае экс-старшыня Вярхоўнага Савету 12 скліканьня Станіслаў Шушкевіч:\n«Я абсалютна перакананы, што перамены ў нас будуць, і будуць хутка. Калі наш так званы ўсенародна абраны зьвяртаецца да моладзі, то трэба было б паказаць, як гэтая моладзь можа ў нашай роднай краіне, у Беларусі, абапіраючыся на свой талент, на сваю працавітасьць, дасягнуць самых высокіх вяршынь. Мне здаецца, ён гэта не паказвае таму, што ўмовы ў нашай краіне створаны такія: хто падтаквае пэўным цемрашалам, якія дарваліся да ўлады, той гэтай уладай і прыкормліваецца. А моладзь — яна ня любіць быць прыкормленай, яна любіць дзейнічаць самастойна, і ў краіне павінны быць створаны ўмовы для самарэалізацыі моладзі. А мы дачакаемся гэтых перамен. Мне здаецца, нават і Расеі ўжо абрыдла. Паглядзіце на ліст Мядзьведзева, на яго заяву, што будуць новыя ўсталёўвацца парадкі паміж Беларусьсю і Расеяй. І гэта будзе спрыяць таму, што моладзь зможа дзейнічаць самастойна і дасягнуць вялікіх вышынь».\nНашых суайчыньнікаў па-ранейшаму хвалююць вынікі выбараў ва Ўкраіне:\nСпадар Ігар Сьцябуля, Менск: «Спадарства, чаго вы так сьпяшаецеся з высновай, што пераможа Януковіч? Вы ж ня ведаеце тактыку памаранчавых на другі тур выбараў і што будзе пасьля выбараў».\nІ на заканчэньне -яшчэ адно тэлефанаваньне нашага сталага слухача. Як мала, аказваецца трэба, каб чалавек парадаваўся жыцьцю!\nСпадар: «Свабода, маё сэрца перапаўняецца радасьцю! Бо зараз пачуў указ аб забароне на выкарыстаньне тэхнічнай солі пры пасыпаньні ходнікаў. Вось гэта вычын і, не пабаюся гэтага слова, подзьвіг беларускіх камунальнікаў!»


Кніга года–2017. Чытачы ўжо могуць прагаласаваць! | Новы Час\nУжо сёння і да 31 траўня кожны ахвочы можа прагаласаваць за творы, намінаваныя на прэмію «Кніга года».\nСёння пачынаецца чытацкае неафіцыйнае галасаванне за лепшую кнігу мінулага года.\nСёлета чытачы зноў маюць магчымасць прыняць удзел у складанні рэйтынга лепшых кнігаў мінулага года. Запрацавала народнае галасаванне за кнігу году, дзе кожны ахвочы можа прагаласаваць за творы, намінаваныя на прэмію “Кніга года”.\nЧытацкі рэйтынг мае сімвалічнае значэнне. Вынік галасавання будзе вядомы 31 траўня. Свабоднае галасаванне на старонцы kniha.of.by будзе магчымым да 18:00 31 траўня. Пераможца народнага галасавання атрымае прыз чытацкіх сімпатыяў, які будзе агучаны ПЭН-цэнтрам.\nСёлета чытачоў зноў запрашаюць прыняць удзел і стварыць чытацкую думку Беларусі. Раз на суткі можна прагаласаваць за любыя тры кнігі з дзевяці намінаваных літаратарамі на прэмію ПЭН-цэнтра. Такім чынам, праз некалькі дзён будзе створаны асобны рэйтынг кнігаў, па версіі чытачоў.\nАфіцыйную прэмію "Кніга года" беларускі ПЭН-цэнтар прысуджае з 2014 г. за найлепшую кнігу, выдадзеную ў папярэднім годзе. Кнігі намінуюць літаратары і журы ў складзе 100 літаратараў абірае пераможцаў. Народнае, чытацкае галасаванне на сайце kniha.of.by з'явілася ў дадатак да пісьменніцкага з ініцыятывы чытачоў. Вынікі галасавання не ўплываюць на афіцыйную прэмію і не залежаць ад яе.\nКніга года ПЭН-цэнтр


Всего просмотров этой страницы: 1003\nК2 дошка аб'яваў Add to comparison table Remove from comparison table Compare 0\nІдэнтыфікатар прадукту: k2board\nК2 дошка аб'яваў: гэта платформа, з дапамогай якой можна стварыць электронную дошку аб'яваў, ад самай простай і да буйнога партала на якім будзе размешчана да некалькіх мільёнаў аб'яваў. К2 дошка аб'яў дазваляе падзяляць аб'явына тэматычныя раздзелы, згодна зместу аб'яваў. Змесціва аб'яваў можа мець камерцыйны або некамерцыйны характар, а размяшчэнне можа быць платным або бясплатным.\nперавагі: - Даступнасць і магчымасць змясціць на сайце аб'яву бясплатна.\n- Мінімальныя выдаткі часу на публікацыю аб'явы.\n- Эфектыўнасць аб'явы падвышаецца ў сувязі з магчымасцю дадаць малюнак тавару ці паслугі.\n- Магчымасць падымаць аб'яву ў топ.\n- Магчымасць карыстальнікам дадаваць аб'яву у абранае.\n- Убудаваныя аплатныя сістэмы\n- Рэдагаванне рубрык.\n- Магутная сістэма фільтраў.\n- І многае шмат іншае ...\nСпіс аб'яў можна наладзіць, каб адлюстроўвалася наступная інфармацыя: малюнак, тэма, рубрыка, рэгіён, дата дадання, цана, кнопка дадання у абранае. Пасля пераходу ў публікацыю, карыстальнік атрымлівае поўную інфармацыю пра тавар, а таксама інфармацыю пра прадаўца.\nК2 дошка аб'яваў адрозніваецца простым функцыяналам, даступным любому карыстальніку, а гэтак жа прыемным інтэрфейсам, шматфункцыянальным рубрыкатарам, што дазваляе лёгка арыентавацца нават пачаткоўцу.\nК2 дошка аб'яваў is now in your shopping cart


12 лістапад 2017, 13:15\nНа афіцыйнай цырымоніі Анджэй Дуда падкрэсьліў, што адна з галоўных мэтаў адзначэньня стагодзьдзя незалежнасьці — гэта ўмацаваньне адзінства нацыі. Прэзыдэнт выказаў надзею, што гэта будзе магчымасьць зразумець, наколькі моцныя повязі, што яднаюць палякаў.\nУ Варшаве прайшоў Марш Незалежнасьці, у якім узялі ўдзел каля 60 тысяч чалавек, паведамляе Радыё Польшчы. Словы «Мы хочам Бога» сталі галоўным лёзунгам маніфэстацыі.\nЗь іншага боку, групы ваяўнічых шавіністаў дазвалялі сабе антысэміцкія лёзунгі скіраваныя супраць галоўнага рэдактара «Gazety» Wyborczej" Адама Міхніка, былі лёзунгі «Польшча не для ісламу», "Памятаем Львоў і Вільню"ды іншыя.


Янiна Ліхадзіеўская: “Што з нас возьмеш, калі мы палонныя?” | Брестский Курьер\nЯнiна Ліхадзіеўская: “Што з нас возьмеш, калі мы палонныя?”\nРозных бабулек у якасці гераінь я вельмі люблю. З імі атрымліваюцца цікавыя рэпартажы і інтэрв’ю, яны не надта задумваюцца, як хто на іх словы адрэагуе, і вельмі дасціпна адказваюць на пытанні. Часам абрагочашся, пакуль зманціруеш сюжэт на радыё. Асабліва калі гераіні размаўляюць на дыялекце.\nАле ў выпадку з Янінай Ліхадзіеўскай смяяцца надта не выпадала. У гэтай 89-гадовай бабулі я мелася распытаць пра яе лагернае мінулае. Найбольшую цікавасць выклікаў факт, што Ліхадзіеўская атрымала свае 10 гадоў за ўдзел у тым самым неадназначным Саюзе беларускай моладзі, які існаваў на акупаванай немцамі тэрыторыі Беларусі.\nЯніна Аляксандраўна аказалася маленькай, худзенькай, але вельмі жвавай жанчынай з няўрымслівым характарам. У дзве гадзіны я знайшла яе на шпацыры ў дворыку, і яна рашуча адмовілася ад дапамогі занесці яе складное крэсла ў дом. “Я ўжо сябе, канешне, раздражняю. Там рассыплеш, там разальеш… Не слухаецца ўжо цела”. Гэтыя словы гаворыць тая, што тут жа ставіць крэсла ля кухоннай шафы і збіраецца ўжо лезці за прыборамі ледзь не пад столь. У мяне з жахам праносяцца ў галаве карціны пра пераломы шыйкі бядра, і я нейк паспяваю падбегчы і перахапіць ініцыятыву.\n− Дык пра што Вы хацелі пагутарыць? Пра лагер? Магу сказаць Вам адно: пачытайце Салжаніцына, і будзеце ведаць пра лагер усё. Я б таксама пачытала, каб там не была.\nБольш я не задавала Яніне Аляксандраўне ніводнага пытання. З дзіўнай паслядоўнасцю, лагічнасцю жанчына паўтары гадзіны расказвала мне пра “вялікі лагер” пад назвай Савецкі Саюз, пра шчаслівае дзяцінства ў ім і ўсё, што з таго шчаслівага дзяцінства вынікала.\nЯк у Васіля Быкава, гісторыя пачыналася ў эпоху калектывізацыі.\nТады яшчэ быў горад Менск\n“Нарадзілася я пры Польшчы,60 км ад Мінска, Мар’іна Горка – Пухавічы. Дзяцінства маё там прайшло да 7 год. Я не памятаю, якое там было дзяцінства. Напэўна, як ва ўсіх.\nА вось з 8 год, калі і прыйшлі да нас Саветы, то я гэтае дзяцінства запомніла. Такі быў час – усе чакалі Саветаў. Думалі, што спусціцца нехта з неба і дасць нам такое жыццё, што будзем мы, як сыр у масле, плаваць.\nПрыйшлі яны. А ў майго бацькі брат служыў у польскай арміі, ён адступіў, калі Саветы займалі тэрыторыю Беларусі. Тады яшчэ быў горад Менск. Мой дзед па маме быў у Менску начальнікам вялікім.\nБацькаў брат быў нежанаты і адступіў, пераехаў у Польшчу. А ў бацькі трое дзяцей, стары наш дзед (ляснічы ў пана Катовіча) і паралізаваная бабуля, то ён і застаўся на хутары. Гаспадарка ў нас была. Каровы, конь – ну вы самі ведаеце, што бывае ў сялянскай гаспадарцы, каб селянін жыў. І каб краіна жыла.\nБацьку забралі ў 1929-м. Мы нават не ведалі за што. На 3 гады выслалі ў Архангельскую вобласць, горад Волагда. Маці засталася з траімі дзецьмі, малодшаму – паўтара гады.\nНеяк да нас прыехала маладая дама ў скураной тужурцы, з пісталетам, на добрым кані. І заявіла, што ў нас 3 дні, каб сабрацца да бацькі ў Волагду. Да нас прыставілі канвой, каб з хлявоў нічога нікуды не дзелася. Тады ж яшчэ не было калектывізацыі.\nЗ’ехаліся ўсе родныя. Нехта шые, нехта вяжа. Мы, дзеці, не маглі зразумець, што вакол адбываецца. Сядзім на печы і назіраем, як па хаце носіцца мама, плача, крычыць, рукамі за галаву хапаецца.\nТут маме брат яе гаворыць: “Аня, едзь хутчэй у Менск, прыехала Крупская”. Мама паехала і дабілася, каб нас пакінулі.\nПраз 3 дні прыязджае тая ж дама і гаворыць: “Развязвайце свае вузлы”. Мы, дзеці, нават крыху расчараваліся. Мы ж, наадварот, радаваліся, што кудысьці едзем.\nІ гаспадарку нам таксама пакінулі”.\nУ нас быў сусед…\n“Праз 3,5 гады вяртаецца бацька. Мы яго ўжо забыліся. Гулялі ва двары ды пабачылі, што нейкі дзядзька сядзіць пад каштанам ды плача, на нас гледзячы.\nУ нас быў сусед, які раней вельмі чакаў Саветаў. І майго бацьку ён не палюбіў, бо той быў каталік і за яго багацейшы. Мой бацька працуе, а той ляжыць ды чакае Саветаў. І калі яны прыйшлі, ён ім і сказаў пра бацькавага брата. Аказваецца, за гэта майго бацьку і пасадзілі – абвінавацілі ў шпіянажы на карысць Польшчы. Гэта быў першы данос.\nДругі данос быў, калі бацька вярнуўся. У нас ваўсю калектывізацыя. Мы толькі бачым, як ноччу вывозяць адных, другіх… Даходзіць чарга і да нас. Прыходзяць: “Усю гаспадарку аддавайце ў калгас і самі ўступайце”. Бацька, напэўна, адмаўляўся.\nШто ж. Яны прыязджаюць, зноў ставяць варту, усё за дзень вывозяць і гавораць, каб да вечара духу нашага не было. Дзед пытае: “А куды ж мне і дзецям ісці?” – “Ну ты ж быў ляснічым у пана. Да ваўкоў іх і вядзі”. Мы пайшлі ў лес, і адтуль нас забралі сваякі ды адвезлі да бабулі.\nБацька знайшоў працу ў Асіповічах, і мы туды перабраліся. Здымалі невялікую частку доміка. У 1937 годзе другі раз забіраюць бацьку. Прыйшлі ноччу, мама нас нават не будзіла. Зноў не ведалі, за што і куды.\nМама ўладкавалася на працу прыбіральшчыцы на бойні, але мы ж сям’я ворага народа. Прыходзіць аднойчы мама з работы, а ў нас акно выстаўленае і частка сцяны зрэзаная. І мы сядзім усе трое, як вераб’і, адзін да аднаго прыціскаемся. Было холадна, кастрычнік на дварэ. Мама адразу здагадалася, што гаспадар дома гэта зрабіў для таго, каб мы з’ехалі. Мама ў роспачы кажа: “Я вас аддам дзяржаве, а сама пакончу жыццё самагубствам!”. Мы пачалі крычаць, і нас пашкадавалі суседзі-габрэі, забралі да сябе. У іх была кантора, маму ўзялі прыбіральшчыцай. Там у калідоры мы і цясніліся. Без усялякай мэблі. З рэчаў толькі вопратка і штосьці з пасцельнай бялізны.\nДзяцінства, канешне… Бачыце самі. Бацька сядзіць, раскулачаныя, у школе на нас глядзяць па-іншаму. Мы бачым, як апранаюцца, што ядуць, а ў нас такога няма. Але мы толькі і чуем, што ў нас самае шчаслівае дзяцінства, што “нет больше страны, где так вольно дышится человеку”. Я гэта добра запомніла.\nШкольныя святы. Усё лепшае апранаем і нясем “бацьку роднага”. Мы глядзім на яго і крычым: “Дзякуй табе за нашае шчаслівае дзяцінства!”. Мы думалі, што і на самай справе мы такія шчаслівыя, і краіны другой такой няма, як наша краіна.\nВось у гэтай краіне я заканчваю 7 класаў і паступаю ў школу медсясцёр. Думала, павучуся і, калі ўсё будзе добра, паеду паступаць у Мінск. Вельмі хацела быць урачом”.\n“Я закончыла першы курс, калі пачалася вайна. Якраз здала апошні экзамен.\nЛюдзі бегаюць, нешта купляюць… У нас грошай няма, таму мы проста чакаем. Аб’явілі эвакуацыю ў вёску.\nМы ідзём у вёску. Там нас ніхто не корміць, бо каму мы патрэбныя ў той вёсцы? У нас жа нічога няма, каб мяняць на ежу. Тры тыдні мы прасядзелі ў нейкім хляве, пасля мама кажа: “Дзеткі, трэба ісці ў горад”.\nІдзём, бачым, а там ужо немцы. Невялікая рэчка, яны там купаюцца, мыюцца. Мама непакоіцца: як жа міма іх прайсці? Вельмі за нас хвалявалася з сястрой. Яны нас і напраўду перапынілі, але распыталі, куды ідзем, далі шакададку і адпусцілі.\n…І вось нас забіраюць у Германію. У сям’і дзве дзяўчыны, значыць, адну трэба забраць. Забралі сястру. Яна там зрабіла сабе, калі па-лагернаму казаць, мастырку – раздрапала нагу і чымсьці памазала. Яе камісавалі і адправілі дадому. Забіраюць мяне”.\n“Я ўжо чакаю адпраўкі, але тут прыходзіць чалавек і выклікае траіх дзяўчат — мяне, Ядзвігу Сушынскую і Вольгу… не памятаю прозвішча. У Мінск на курсы. Мы не ведалі, што за курсы, нам ніхто не казаў. “А калі не паедзеце, адправім вас заўтра ў Германію”.\nЯ маме ўсё пераказала. Мама кажа: “Дачушка! Калі цябе адправяць у Германію, мы цябе ўжо ніколі не ўбачым. А калі паедзеш на курсы – будзеш жывая”.\nЕду на курсы.\nБарак. На беларускай мове ўсе размаўляюць. Вітаюць адзін аднаго “Жыве Беларусь!” Спяваюць песні. Мы гэтага ўсяго не ведалі. У нас быў адзін урок беларускай мовы на тыдзень, але мы да яго так ставіліся, разумееце?.. Усё ж перавялі на рускую мову. А мы палонныя, нічога з намі не паробіш.\nСпяваем. Павадзілі нас па Мінску. Моладзь закідвае нас каменьчыкамі і крычыць: “Белая гусь! Жыве Беларусь! Жыве Беларусь! Белая гусь!” Нам расказвалі пра Бярэсце, расказвалі, як паўставала і развівалася Беларусь. Хацелі ўзнавіць сваю нацыянальную прысутнасць. Мы гэтага не маглі ўспрыняць, таму што ў нас ужо было савецкае выхаванне. Мы тое выхаванне таксама не прымалі, але страх ад таго выхавання ў нас ужо быў. Савецкая ўлада і наш любімы бацька – гэта была такая страшылка для нас, што мы нават падумаць нешта баяліся.\nПрайшло два тыдні. Мяне прызначылі быццам галоўнай і адправілі дадому. Я прыязджаю ў свае Асіповічы. Арганізоўваць няма каго: яўрэяў прыбралі немцы, астатнія пайшлі ў партызаны. Няма з кім спяваць, няма з кім займацца. Яны мяне разжалавалі, я ўжо радавы член Саюза беларускай моладзі.\nПраз нейкі час выклікаюць мяне ў Мінск. “Мы збіраем групу для адпраўкі ў Германію на экскурсію. Ты паедзеш таксама”. Павазілі па нейкіх гарадах, пазнаёмілі з гітлерюгенд. Яны нам песні паспявалі, мы на іх паглядзелі, яны на нас паглядзелі, і на гэтым развіталіся. Гэта цяпер бы я зразумела, для чаго мяне адпраўляюць. Я, можа, яшчэ б і папрасіла застацца. А тады быў зусім іншы час. Мы былі наіўныя. Нам хацелася дамоў – вайна ж ідзе.\nВяртаемся ў Мінск. Я хачу ехаць у свае Асіповічы, але мне кажуць, што тэрыторыю занялі партызаны. Нас саджаюць у вагоны і зноў адпраўляюць у Германію. Я нават з роднымі не сустрэлася”.\n“Не думала, што за СБМ мяне пасадзяць”\n“Прывезлі нас у Патсдам і ўладкавалі на працу. Працую там, працую ў Берліне, з такімі ж, як я, чакаю перамогі. Калі нашы наступалі, з падвала не вылазілі. Тут ужо немцы кажуць: “Фройляйн, выходзьце. Гітлер капут!” Мы выйшлі і сапраўды – нашыя войскі.\nМяне пакінулі ў Германіі. Спачатку я была перакладчыцай у СМЕРШы, у тройкі. Але сышла, яны сябе вельмі некультурна паводзілі.\nАдкрыўся рэстаран “Масква”. Адабралі шмат дзяўчат, якія хацелі ехаць дадому, працаваць там афіцыянткамі. Нагледзелася там на пераможцаў. Пілі, елі, паводзілі сябе так, што і гаварыць не хочацца. Запомніліся добра.\nНарэшце выязджаю дадому. Там я ўжо была на заметцы. Мне нават падаслалі ў Германію Галачку Кагачэўскую, якая прыехала нібыта таксама ў рэстаран працаваць. Прыехала і так да мяне прычапілася! Я з ёй мала размаўляла, бо мне гэта падавалася дзіўным, але нешта за Саюз беларускай моладзі я ўсё ж ёй расказвала.\nЯ прыязджаю дадому, заяўляюся ў органы, і тут забіраюць маю сястру, хоць ні ў якім саюзе яна не была. Яна жыла ў Роўна, выйшла за ўкраінца замуж. Іх дзіцю было толькі паўгода, калі яе забіралі. Мама забрала сына Рэгіны да сябе, і я марыла, што выхаваю яго. Я ж і падумаць не магла, што мяне пасадзяць за Саюз беларускай моладзі. Але муж Рэгіны патрабаваў, каб мы прывезлі сына яму, я так і зрабіла.\nКалі вярнулася з Роўна, арыштоўваюць і мяне. 29 студзеня 1946 года. Якраз нядаўна прыйшоў бацька, я нават пагаварыць з ім не паспела, распытаць, дзе быў і за што яго пасадзілі. Сказаў толькі, што браў ежу ў сабак.\nЯк можна гэта ўсё забыць? Яно запісана ў мазгу так, што я забуду толькі тады, калі зраблю апошні выдах.\nПрывозяць мяне ў Мінск. Кароткі допыт. Мяне кідаюць у камеру да рэцыдывістак. Яны ўсе распісаныя, размалёваныя, размаўляюць на сваім жаргоне. Я не ведала, што такія ёсць. Я ў дзвярах так і стала. Яны на мяне паглядзелі. Я ж толькі з Германіі, ды яшчэ з рэстарана, дзе працавала. У мяне выгляд тады быў прыгожы. Яны кажуць: “Нямецкая падсцілка” — і паказваюць, што спаць буду пад нарамі. І ўсё. Больш яны са мной не размаўлялі.\nЗноў выклікаюць на допыт. Я ўсё расказваю. Нікому ніколі не спавядалася, а тут спавядаюся перад гэтымі д’ябламі. Зараз бы я сказала, навошта я паехала ў Германію! А тады казала ўсё, як ёсць, па-чэснаму.\nДоўга следства не вялося, напэўна, з тыдзень. Тая ж тройка, на якую я працавала, толькі ў іншым складзе: “Вы прызналі сябе вінаватай. 10 год аддаленых лагераў. Апошняе слова”.\nА што я павінна сказаць? Кажу, калі буду жывая-здаровая, паспрабую апраўдаць сваю віну. Якую віну? А яны мне такую віну напісалі!.. Што я змагалася супраць бальшавізму, што збірала атрад у 100 чалавек, спявала антысавецкія песні, вербавала за мяжой людзей не толькі ў СБМ, але і нейкую Краёвую армію”.\nУся краіна – адзін ГУЛАГ\n“Прывозяць нас у Іркуцк, пагружаюць на баржу і па рацэ Лене, Ангары вязуць у Бадайбо. Спачатку працуем на земляных работах, а зімой – на павал. Абмундзіравалі ў страшную вопратку. За 9 год я ні разу не атрымала новай куфайкі, новага бушлата, сукенкі, штаноў. Усё было ўжо скарыстанае. Начальнік прама сказаў: “Нам патрэбна вашае прыніжэнне. Але праца таксама”. Нормы былі вялізныя, а кармілі вельмі мала. Сёй-той не вытрымліваў і сыходзіў з жыцця.\nА сястру маю (прашу прабачэння, забылася сказаць) адправілі на Усход. Таксама далі 10 год. Яе абвінавацілі, што выдала партызанскі атрад. Яна пра гэта даведалася толькі пасля рэабілітацыі. 7 год прабыла ў лагерах і не ведала, за што. Сына, бедная, страціла – яго выхавала іншая жанчына. Жах адзін!\nПасылкі нам дазваляліся раз у год без ніякай перапіскі. З гэтай пасылкі я не магла сабе нічога ўзяць, усё забіралі на месцы. Сваю вопратку бачыла на іншых.\nКалі я ўжо не магла ўстаць з нар на лесапавал, тады пераводзілі ў іншы атрад і там давалі крыху больш кашы. На ноч распранутую выводзілі ў наручніках у карцэр. І гэта зімой. Не ведала, ці дажыву да раніцы, але мне было ўсё роўна. І я ж выжыла. Разумееце? Выжыла! Во чалавек – звер загіне, а ён выжыве.\nЛетам мы па калена ў вадзе будавалі нікому не патрэбную дарогу. Выкарчоўвалі такія пні ад дрэў, якія зімой пілавалі… Уручную!\nУ 1950-м нас (не ўсіх) адпраўляюць у Іркуцк. Пагружаюць у сталыпінскі вагон. Гэта як купэ, толькі з нарамі. Трэба залазіць нагамі, а галавой класціся ў праход. І мы толькі ляжым, сядзець мы не можам.\nВязуць нас у бухту Ваніна. А там ужо мая сястра, ў іх лагеры таксама групу сабралі. І вось яна мяне знайшла. Падхапіла і панесла, бо я ўжо ісці не магла. І нас разам адпраўляюць на Калыму. Сястра яшчэ нядрэнна выглядала, на Усходзе ў іх быў добры начальнік. А я была мерцвяком.\nПрыплылі мы ў Нагаева, там прапуснік. Нас з сястрой разлучылі. Яна застаецца ў Магадане, на будаўніцтве, а мяне адпраўляюць на Будугучас. Там дабывалі касцерыт. Вельмі прыгожы чорны матэрыял, яго ў ваенных мэтах выкарыстоўвалі. Тут доўга ніхто не затрымліваўся таксама. Усё-такі радыяцыя. Я там пабыла, напэўна, гады 2.\nНе памятаю, у якім годзе вярнулася ў Магадан. На будаўніцтва адміністратыўнага комплекса. Увогуле выкарыстоўвалі нас… Я працавала на цагляным заводзе, на лесапільні… На якіх цяжкіх працах! І ніводнага дня не была на бальнічным. За 9 год ні катару, ні тэмпературы. Даходзіла толькі таму, што дрэнна харчавалася.\nІ нас заўсёды суправаджала група рэцыдывістаў, якая не працавала. Мы за іх адпрацоўвалі. Калі я не паспею свае100 гхлеба з’есці, то яны могуць забраць. Яны сядзяць каля труб у бараках, нас блізка да цяпла не падпускаюць. А якія халодныя былі баракі! Першыя тры гады нам ніякай пасцелі нават не выдавалі. З травы рабілі падушкі. Толькі ў Магадане нам упершыню выдалі коўдры. Гэта жах адзін! А там жа спрэс 20-гадовыя дзяўчаты.\nТам я знаёмлюся са сваім мужам, такім жа гулагаўцам. Там у мяне дачка нараджаецца. Ніякага не было дэкрэтнага адпачынку, да самага канца прымушалі працаваць. І ўсё-такі дачка ў мяне з’явілася. А пасля яшчэ і другая.\nУвогуле ГУЛАГ гэты… Я ўсім кажу, што вучылася ў МДУ, але з практыкай. Не можаш – навучым, не хочаш – прымусім…\nМожа, нешта забылася. Усё-такі шмат год прайшло. Але што я ніводнага дня не была на лёгкай жаночай працы – гэта дакладна.\n…Я з начальствам была не ў стасунках. Не магла іх бачыць. Яны гэта ведалі і бачылі ўва мне сапраўднага ворага. Я не магла ім ні ўсміхацца, як іншыя, ні прайсці міма, каб не плюнуць. Я пераканалася ў іх несправядлівасці, іх жорсткасці, іх хамстве. Гэта перавярнула ўсё. Я нарадзілася занава. Я згубіла веру ва ўсё.\nМяне пыталі, ці я галасавала на апошніх выбарах. Я адказваю: “Гэта вам трэба галасаваць і патрабаваць са сваіх абраннікаў. А ў мяне ўжо ёсць свая ніжняя і верхняя палата”. Нас заўсёды падманвалі. Як жа я буду галасаваць, калі ведаю, што абяцанняў ніхто не выканае?\nЯ веру, што ёсць нешта найвышэйшае, але ў касцёл больш не хаджу. Я зайшла адзін раз, там быў музей. У касцёле музей! Зараз там зноў касцёл, але на яго паказвае “мой дзядуля”, і я не магу туды пайсці. Гэта ж быў “мой дзядуля”! Я прыходзіла са школы і роднаму дзеду казала: “Ты не мой дзядуля – вось хто мой дзядуля!”. Дзед казаў, што калі-небудзь патлумачыць. Але я ўсё зразумела сама.\nЯ б ніколі не паверыла, што зараз таксама ёсць палітычныя вязні. Аказваецца, яны ёсць. Я магу ім толькі пажадаць заставацца са сваёй марай, верыць сабе і людзям, якім давяраеце. Мне б хацелася, каб найхутчэй выйшаў апошні з магікан. Таму што турма – гэта турма”.\nТак плаўна размова перайшла на дзень сённяшні. Праўда, надзённыя тэмы мы абмяркоўвалі ўжо без дыктафона. “Мне гэта не падабаецца”, — часта паўтарала Яніна Ліхадзіеўская. Цэны растуць штомесяц – “мне гэта не падабаецца”. “Хіба гэта зефір? Не падабаецца мне якасць цяперашніх прадуктаў”.\nСваёй шчырасцю, прынцыповасцю і прагай справядлівасці Яніна Аляксандраўна нагадала той самы ідэальны вобраз камуніста, да якога самі бальшавікі крочылі-крочылі, ды так і не дакрочылі.\nСледующая статья Брест в цифрах. Подводятся итоги 2012 года


Бундэстаг прыняў дзве рэзалюцыі па Беларусі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБундэстаг прыняў дзве рэзалюцыі па Беларусі\nДзве рэзалюцыі па Беларусі прыняў Бундэстаг – парламент Нямеччыны. Два дакументы, але розныя думкі – ад дэмакратыі, свабодаў да імперскасці. Канешне, слушныя абвінавачванні рэжыму Лукашэнкі ў нелегітымным статусе. Але адсутнасць Беларусі як самадастатковай краіны, як асобнага суб’екта знешняй палітыкі – працяг імперскай традыцыі Расеі ў медыйным кірунку.\nКажа палітолаг Ігар Тышкевіч:\n– На жаль, у значнай часткі нямецкіх палітыкаў Беларусь – гэта не Беларусь, а ўсё яшчэ “Белая Расея”. І зыходзячы з гэтага, успрыняццё нашай краіны ідзе як успрыняццё беспярэчнай перыфірыі Расейскай Федэрацыі, дзе яна аб’ектыўна, гістарычна і з пункту гледжання справядлівасці, мае гарантаваць сабе дамінуючую ролю ўплыву. Па-першае, гэта не адпавядае нават настрою насельніцтва і тым больш не адпавядае з пункту гледжання гістарычнага.\nНягледзячы на такі настрой адносна Беларусі, у моўным пытанні мог дадацца яшчэ адзін чыннік. Можна зразумець, чаму „Нямецкая хваля”, ігнаруючы беларускую мову як нацыянальную мову народа, замяніла яе на расейскую. Гэта фактычнае не ўжыванне беларускай мовы Святланай Ціханоўскай, якая разам з удзельнікамі Каардынацыйнай рады пабывала нядаўна ў Бундэстагу.\nДэпутат Бундэстага ўдакладніла інфармацыю пра візавае пагадненне\nЦіханоўская абмяркуе з пасламі АБСЕ шляхі выхаду Беларусі з крызісу\nБундэстаг прыняў рэзалюцыю аб непрызнанні вынікаў выбараў у Беларусі\nАгляд прэсы: рэзалюцыя да нямецкага ўрада ў цэнтры ўвагі\nДэпутаты парламентаў краін ЕЗ стануць “хроснымі” беларускіх палітвязняў\nКіраўнік Бундэстагу заявіў, што «рэжым у Беларусі блізкі да свайго…


Павел Знавец - Сообщения с тегом "Лукашэнка" | Белорусский Партизан\nЗ беспрасветнай імглы -- на край бездані! 12.07.2019\nЛукашэнка ўжо баіцца выступаць на мове 22.04.2014 12\nМэтай гэтага артыкула не ёсць каментаванне чарговага паслання А. Лукашэнкі свайму кішэннаму “парламенту”. Каментаваць яго чарговае бла-бла-бла будзе занадта вялікім гонарам для беларускага правіцеля ад аўтара гэтых радкоў. Як юрыст і спецыяліст у галіне міжнароднага права я ніколі без крайняй патрэбы не ўжываў слова “прэзідэнт” у адносінах да Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі. І адначасова тлумачыў, чаму, заўжды захоўваючы юрыдычную дакладнасць і карэктнасць фармулёвак. Але гаворка сёння пойдзе не аб тым. Пагаворым і паспрабуем зразумець, чаму за дваццаць(!!!) гадоў кіравання Лукашэнка так і не стаў карыстацца мовай свайго народа. Народа, які калісьці ў далёкім 1994-м абраў яго на вышэйшую службовую пасаду ў дзяржаве - пасаду Прэзідэнта краіны. На жаль, не ацаніў Лукашэнка гэты народны давер. Не дапамаглі яго перавыхаванню і тыя палітыкі—“маладыя ваўкі”, якія прывялі яго да ўлады. Хаця, памятаецца, у першыя гады прэзідэнцтва знакавыя выступы Лукашэнкі былі на беларускай мове. І тады яшчэ ў некаторых было нейкае спадзяванне, што вось-вось Лукашэнка вывучыць мову ўласнага народа, і беларуская мова стане і яго мовай – рабочай мовай Прэзідэнта Беларускай дзяржавы. Але гэтага не адбылося па розных прычынах. Сярод гэтых прычын, на мой погляд, трэба выдзеліць дзве асноўныя. Першая – гэта глыбокая крыўда на апазіцыю Беларускага народнага фронта ў Вярхоўным Савеце 12-га склікання і асабіста на яе лідэра—Зянона Пазнняка. Як вядома, Аляксандр Лукашэнка ўсяляк імкнуўся ўзначаліць апазіцыю БНФ у тым Вярхоўным Савеце. Нягледзячы на тое, што не меў дастатковага аўтарытэту, не мог выступаць па-беларуску, ды й увогуле выглядаў у вачах дэпутатаў неяк пацешна. А ўсе памкненні і намаганні дырэктара саўгаса “Гарадзец” са шклоўшчыны і адначасова дэпутата Вярхоўнага Савета 12-га склікання Аляксандра Лукашэнкі ўзначаліць апазіцыю БНФ у парламенце былі неяк спынены фразай Зянона Пазняка: “Не чапайце гэтага юродзівага!” ( Пра гэты выпадак мне калісьці распавёў былы дэпутат таго парламента Лявон Дзейка). Прымаючы да ўвагі злапамяцтва і помслівасць як рысы характару А.Лукашэнкі няцяжка зрабіць лагічную выснову, што грэблівае, амаль ненавіснае стаўленне Аляксандра Лукашэнкі да БНФ і да беларускай мовы як “мовы БНФ” бярэ свой пачатак недзе з тых пост-перабудовачных часоў пачатку 90-х гадоў ХХ стагоддзя. Пад час адной з гутарак Віктар Ганчар прыводзіў мне прыклад, што напачатку, здавалася б, удалося пераканаць Лукашэнку ў неабходнасці карыстацца мовай свайго народа, каб, як выказаўся Ганчар, “не позориться перед миром”. І ўрачыты выступ А.Лукашэнкі на Дзень незалежнасці 27 ліпеня 1994г. (і некаторыя пазнейшыя выступы) прагучалі на добрай беларускай мове, хоць з паперкі. Але на гэтым усё і скончылася. І вось тут, як мне падаецца, неабходна выдзеліць другую прычыну грэблівага стаўлення А.Лукашэнкі да беларускай мовы. Яна крыецца ў савецкім выхаванні Лукашэнкі, вясковага хлопца, які размаўляў на "калгаснай” мове, трасянцы. І вось гэтае імкненне “пазбавіцца калгаснасці” падчас навучання ў горадзе Магілёве, службы ў войску і на ўсіх далейшых пасадах згуляла з Аляксандрам Лукашэнкам вельмі злы жарт. І падобна на тое, што вось гэты другі чыннік, што дыктуе грэблівае стаўленне да мовы свайго народа, згуляе вырашальную ролю ў далейшым трагічным палітычным і жыццёвым лёсе Аляксандра Лукашэнкі. Тое, што Аляксандра Лукашэнку чакае трагічны жыццёвы, палітычны, і, што бясспрэчна, гістарычны лёс – у гэтым у мяне няма ніякага сумневу. Колькі чакаць?—запытаецеся вы. Адкажу банальна: гэта ведае Бог, але гэта можа здарыцца ў любы момант. Цяпер, калі на фоне расійскай экспансіі ва Украіне выяўляецца, што Беларусь – квазі-дзяржава, а фактычна—расійскі пратэктарат, падаецца, што А.Лукашэнка не толькі не можа, але ўжо і баіцца карыстацца беларускай мовай.\nБо гэта ўжо можа выклікаць яго неадкладнае зліцце Крамлём “ва утыль”. Ён, як раб Крамля, ужо нават у гэтым, здавалася б, неад’емным праве чалавека карыстацца мовай свайго народа, не адчувае сябе самастойным. Ня кажучы ўжо аб тым, каб прымаць будзь-якія самастойныя рашэнні без узгаднення з Масквой. І толькі ў такім стане ён патрэбны Пуціну і яго хаўруснікам. І абсалютна мае рацыю расійскі палітык-дысідэнт Валерыя Навадворская і некаторыя расійскія журналісты ( Г.Пасько і інш.), якія сцвярджаюць, што толькі такі Лукашэнка, г.зн. раб Крамля, “не будет снят Кремлём с довольствия».