Шумілінскі раён. Легенды і паданні\nСтворана 31.08.2017 07:26\nАдноўлена 01.09.2017 06:37\nЛегенда пра Шуміліна\nПадчас Айчыннай вайны 1812 года, калі рускія войскі ўцякалі ад французскіх, нехта з царскіх генералаў слушна заўважыў:\n– Далей адыходзіць нельга, бо нас дагоняць і ці пераб'юць, ці акружаць.\n– А што ж ты прапаноўваеш? – запыталіся астатнія.\n– Трэба падумаць, але так дзейнічаць нельга, бо французскія палкі на хвасце пастаянна сядзяць. I як ты ад іх ні адбівайся, праз гадзіну-другую яны зноў прычэпяцца.\n– Твая праўда, генерал, – адказалі астатнія военачальнікі. – Мы таксама пра гэта думаем. Але што тут перайначыш? Хутчэй рухацца мы не можам. У нас і людзі стомленыя, не адпачывалі вунь колькі часу, і параненых ды хворых многа.\n– Да таго ж боезапасаў малавата...\n– I папаўненне невядома калі будзе... Дзе яно тое злучэнне з асноўнымі сіламі, і сам Бог не ведае...\n– Так, цяжкасцей многа. I ўсё ж трэба нешта рабіць. На тое мы салдатамі і камандуем, каб меркаваць ды прапаноўваць, каб людскія жыцці захоўваць.\nПакуль мы тут размаўляем, недзе французы нам на хвост зноў садзяцца...\nУсе змоўклі. Пагаварыць і разысціся ці скамандаваць павярнуць полк кругом – справа няхітрая, а вось прыдумаць нешта такое, што тут затрымала б ворага, прымусіла яго дзейнічаць не гэтак нахабна, – зусім іншае.\nI тут загаманіў той самы стары генерал. Ён адчуваў, што маладзейшыя чакаюць, каб слова ўзяў менавіта ён, бо і вопыту ў яго болей, і бываў стары служака ва ўсялякіх сітуацыях.\n– Я вось што думаю, сябры... Астатнія пасунуліся бліжэй.\n– Давайце зробім французам такі мяшок. Пярэднія палкі, якія ўжо далекавата адсюль адышлі, няхай выбіраюць зручную пазіцыю, каб яна сама на нас працавала.\n– Чаму пярэднія, а не заднія?\n– Адказваю. Яны будуць там чакаць непрыяцеля, і прапускаючы праз свае пазіцыі нашы падраздзяленні. Вораг і не здагадаецца, якая пастка яго чакае наперадзе, будзе, як і заўсёды, дзейнічаць нахрапіста. Тут і напорацца...\n– Слушная прапанова, – адначасова загаманілі ўсе генералы.\nПраўда, праз нейкую хвіліну пачуліся і прапановы, якія нібыта ўдакладнялі план старога генерала.\n– Трэба засекі парабіць.\n– Загадаць, каб тым, хто застаецца, аддавалі боезапасы. Тады і пратрымаюцца людзі даўжэй, і гушчыня агню будзе намнога большай.\n– Засаду не трэба абцяжарваць ніякімі абозамі.\n– Артылерыю пакінуць толькі лёгкую. На коннай цязе.\n– Трэба пазіцыю выглядзець у вузкім месцы, каб у непрыяцеля не было магчымасці манеўраваць.\nСтары генерал ажно свяціўся. Вось, маўляў, якія ў мяне паплечнікі – нават драбніцы не ўпусцяць. Потым нечакана запытаўся:\n– Засталося вырашыць яшчэ адно – хто застанецца камандаваць засадай.\nНейкі момант панавала цішыня, а потым, амаль адначасова, усе зрабілі крок наперад і прагучала:\n– Дазвольце мне! Генерал ажно праслязіўся:\n– Ды тут, сыночкі, такая справа... Я сам вырашыў застацца.\n– Чаму менавіта вы? Мы што, баімся французаў, ці што?\n– Вы нам не давяраеце?\n– Супыніцеся. Вы добра ведаеце, як я да вас адношуся. I адносна даверу пытання не павінна ўзнікаць. Але ж...\n– Хачу сам кіраваць салдатамі ў гэтай бітве. Мне яшчэ не даводзілася лоб у лоб сутыкацца з напалеонаўцамі, усё вам загадваў, і вы выконвалі.\n– Дазвольце і мне, ваша светласць, застацца, – азваўся адзін з камандзіраў.\n– За што табе такая прывілея?\nНехта ледзьве не ляпнуў, што гэты малады і хвацкі вайсковец выслужыцца жадае. Добра, што так не зрабіў, бо далей пачулася:\n– Проста мне тут неабходна застацца.\n– Што за неабходнасць такая?\n– Я ж артылерыяй камандую. I мне давядзецца выбіраць найбольш скрытныя пазіцыі для батарэй і потым тэрмінова перакідваць іх з аднаго месца на другое.\n– Ну што, вырашылі, хто тут застанецца? – запытаўся стары генерал.\n– Так точна!\n– Тады ўсе па войсках і выконвайце тэрмінова загад. Асноўную ўвагу звярніце на пярэднія палкі, ад іх многае будзе залежаць. Не забудзьцеся параненых і хворых адправіць у тыл, як бы хто ні прасіўся. Невядома яшчэ, як гэтая бітва для нас складзецца. Вось і ўсё, што хацеў вам сказаць, а зараз, відаць, самы момант развітацца на ўсялякі выпадак.\n– Ды што вы, ваша светласць.\n– Нічога, нічога, я не прымхлівы, але вайсковае жыццё, самі ведаеце, пераменлівае.\n– Будзем спадзявацца на лепшае, ваша светласць.\nПраз нейкі час усе разышліся. На месцы засталіся толькі стары генерал ды той вайсковец-артылерыст.\n– Ну, што, братка, паваюем? – звярнуўся да яго генерал.\n– Пастраляем, – спакойна адказаў той.\n– Здагадваешся, што на верную смерць засталіся?\n– Дык навошта напрасіўся? Я стары і аджыў сваё. А ты ж яшчэ зусім малады.\n– Тут мае салдаты застаюцца, ваша светласць.\n– Вунь яно што... Далёка пойдзеш, сынку...\n– Відаць, што так, калі толькі сёння ці заўтра ў гэтай самай засадзе выжыву.\n– Шчыра табе гавару, што гарантый нікому не даю. Будзем бязлітасна біцца.\n– А мы хужэй і не ўмеем.\n– Дык бяромся за справу?\n– Так, няма чаго цягнуць.\nГэта зараз, калі ўсюды тэхніка, войскі хутка з месца на месца перабіраюцца, а ў тыя ж часы ўсё пешкі рабілася.\nСпачатку выбралі ўдалую пазіцыю. Дарога ішла лесам і ўпіралася ў пагорак. Нікуды не павернеш, ніякім чынам не зманеўруеш і вымушаны будзеш прымаць бой у такім незайздросным становішчы.\nПаглядзеў той артылерыст і вырашыў:\n– Вось тут, на пагорку, самую вялікую батарэю трэба паставіць. Расчысцім ад вялікіх дрэў сектар абстрэлу, а кустоўе нам не перашкода. Будзем біць толькі ўздоўж дарогі, навылёт прастрэльваць, як у тунелі.\n– А зарадаў у вас хопіць?\n– Назбіраем. Ужо ёсць па два запасы, яшчэ пакінуць адступаючыя.\n– Глядзі, бо на цябе ў першую чаргу разлічваю. У людзях ты ўпэўнены?\n– Не падвядзём, ваша светласць.\nДоўгіх тры дні рыхтаваліся да бітвы рускія войскі. Прапускалі праз пазіцыі адступаючых і ўсё капалі, будавалі, умацоўвалі. Тыя, хто праходзіў, здзіўляліся:\n– Ого, якая сіла!\n– Саб'е француз пыху!\n– Няхай пераканаецца, што і ў нас ёсць чым здачы даць!\nЛюдзі на вачах весялелі, але камандзіры падганялі іх:\n– Мы не застаёмся, праходзім далей.\n– Бо не адпачывалі і сярод нас многа параненых і хворых.\n– Дык і што з гэтага?\n– А тое, што загады не абмяркоўваюцца. Загадана праходзіць далей, тут за нас іншыя разбяруцца.\nНекаторыя салдаты плакалі, прасілі дазволу застацца, сцвярджалі, што ў іх свае рахункі з ворагам, але ніякія просьбы не прымаліся ў разлік.\nНеўзабаве прайшлі апошнія палкі рускіх войск. Цяпер тыя, хто застаўся ў засадзе, нецярпліва чакалі ворага.\nСтары генерал сядзеў на невысокім бярозавым цурбалку і пра нешта думаў, гледзячы на дарогу, на якой нікога пакуль што не было.\n– Думаю, яны сёння не пойдуць, – ціха, нібыта самому сабе, прамовіў ён.\nАле той палкоўнік-артылерыст, які стаяў непадалёку, пачуў і падтрымаў гэтую думку.\n– А ты чаму так думаеш? – зацікавіўся генерал.\n– Не адважацца яны ў незнаёмых мясцінах ноччу ехаць. Гэта ж не ў мірны час. I гарнізонаў іхніх тут пакуль што няма.\n– Пакуль што... Толькі б не пранюхалі, што іх тут чакае...\n– Варта патроена, ваша светласць. Аддадзены загад не страляць, а знішчаць паасобных вершнікаў ды разведчыкаў толькі халоднай зброяй.\n– Думаю, што ўсё пачнецца з самае раніцы.\n– Хутчэй за ўсё.\nНоч прайшла спакойна, праўда, у напружанай цішыні. Вакол ляжалі сотні, тысячы людзей. Амаль ніхто не спаў. Забаронена было курыць, распальваць вогнішчы, размаўляць у поўны голас. Людзі трывалі. Даймаў гнюс, але ад яго адмахваліся голькамі.\nНоч летняя кароткая. Не паспела сонейка закаціцца за адным краем лесу, а ўжо з-за другога хітравата выглядвае. Заспявалі-засвісталі птушкі. Усё ажыло. I тут перадалася каманда:\n– Падрыхтавацца! Без каманды не страляць! Падпускаць амаль ушчыльную!\nСалдаты зразумелі, што разведчыкі заўважылі ворага і паведамілі пра гэта камандзірам. А праз некаторы час паказалася даўжэзная калона. Ворагі не адчувалі небяспекі, ішлі, нібы ў сябе дома. Калі амаль параўняліся з засадай, грымнула кароткае слова:\nШто тут пачалося, Божа мілы! Вораг улез на пару вёрст у своеасаблівы мяшок і непрыяцеля дабівалі з удала выбраных пазіцый – зверху, а гарматы прастрэльвалі наскрозь і не было дзе французам схавацца, не было куды ўцякаць.\nБілі без перадыху недзе ажно да полудня. Потым спусціліся ўніз і пабралі палонных, якія цудам уцалелі, ды і то таму, што хаваліся пад забітых, пад трупы коней.\nСалдаты радаваліся, хоць, ведама, страцілі многа і сваіх. Вайна ёсць вайна, і як ты ні страляй, але і праціўнік адстрэльваецца.\nБыў цяжка паранены стары генерал. Салдаты вынеслі яго на палянку. Там ён расплюшчыў вочы і ціха запытаўся:\n– Перамога, ваша светласць, – са слязьмі на вачах адказаў артылерыст.\n– I жывы?\n– Нават не паранены.\n– Малайчына. А я вось... Але нічога, гэтае шумлівае месца надоўга запомніцца ворагам.\nПамёр той генерал, не давезлі яго да сваіх. 3 таго часу пачалі ў народзе гаварыць: «Шумела месца гэта калісьці ў баі з французамі». Пасля таго бою лес назвалі Шумным Борам, а паселішча, якое з'явілася там, – Шумным Сялом. Адтуль і пайшла назва Шуміліна.\n1. Віцебшчына: назвы населеных пунктаў паводле легенд і паданняў / склад., запіс, апрац. А. М. Ненадаўца. – Мн., 2000. – 478 с.\n2. Гнилозуб, В. Там, на семидорожье... / В. Гнилозуб // Белорусская нива. – 2008. – 26 июля. – С. 12.\nО деревне Мишневичи Шумилинского района. В статье приводятся местные легенды.\n3. Зайцава, Л. Таямнічасць Міткаўскага возера : [легенда] / Л. Зайцава // Герой працы (Шуміліна). – 2003. – 1 крас. – С. 3.\n4. Кавалеўскі, С. Мішневічы / С. Кавалеўскі // Народнае слова. – 2001. – 28 снеж. – С. 5.\n5. Княжно // Азёры Беларусі ў легендах і паданнях / склад., запіс, апрац. А. М. Ненадаўца. – Мн., 2003. – С. 46–48.\n6. Параскевін, А. Усцінава каса : [паданне] / А. Параскевін // Герой працы (Шуміліна). – 2002. – 26 жн. – С. 3.


Апошняе абнаўленьне: 25 студзень 2013, 17:18\nГрамадзяне Беларусі вызваленыя з дагестанскага рабства. Пра гэта Свабодзе паведаміў камандзір пошукава-выратавальнага атраду «Анёл» Сяргей Коўган.\nЁн распавёў, што чацьвёра беларусаў трапілі ў рабства ў жніўні мінулага году. Цяпер ідзе падрыхтоўка да вяртаньня іх на радзіму. Сяргей Коўган пакуль не называе прозьвішчы вызваленых:\n«Яны жывыя і самастойна рухаюцца. Сёньня яны павінны выехаць з Дагестану, дарога зойме не адзін дзень. Яны вызвалены і наша задача была дапамагчы ім зь білетамі».\nЯк распавялі пацярпелыя, уладальнікі цагельнага заводу, дзе яны працавалі, не выплачвалі ім заробак, прымушалі працаваць па 12 гадзін у суткі, паведамляе сайт kupiraba.ru. Завод знаходзіцца непадалёк ад сяла Краснаймерск каля Махачкалы.\nРабоў вызвалілі 23 студзеня падчас сумеснага рэйду актывістаў расейскага моладзевага руху «Альтэрнатыва» і прадстаўнікоў МУС Дагестана.\nЛюдміла Алешчанка зь Віцебску сказала карэспандэнту «Свабоды», што сярод вызваленых — двое яе сыноў, Андрэй і Ўладзімер. Яна распавяла, што сыны паехалі 21 ліпеня мінулага году ў Маскву на заробкі па аб’яве ў газэце «Работа для вас». Але потым перасталі тэлефанаваць.\n«Прыкладна ў канцы жніўня ці пачатку верасьня тэлефануе мне адна жанчына і кажа, што яна тэлефануе на іх просьбу і што іх павезьлі на Дагестан. Яна яшчэ мне сказала, што вельмі просіць, каб я іх знайшла. Яна пасьпела іх яшчэ пакарміць, яны былі такія няшчасныя, паўгалодныя, зарослыя. Я ж перанесла інсульт ад такога паведамленьня. Я цяпер у вельмі цяжкім стане, слабею. Магчыма, з-за перажываньня за іх. У мяне пэнсія 1 мільён 300 тысяч, я не магу іх утрымліваць, і яны паехалі ў Маскву. А потым у іх блізарукасьць, і яны з-за гэтага нідзе не маглі знайсьці працу ў Беларусі, у Віцебску, бо іх бракавала акуліст. Паехалі ў летнім адзеньні, ні зімовага, нічога. Мне іхняя дапамога вельмі патрэбная. Мне хацелася б толькі іх убачыць, больш нічога».\nДва дні таму Людміла Алешчанка пагутарыла з вызваленым з рабства сынам. Прадстаўнік руху «Альтэрнатыва» сказаў жанчыне, што сынам дапамогуць даехаць да Масквы. А потым трэба даслаць мільён рублёў на квіткі да Менску. Ці пусьціла б яна зноў сваіх дзяцей на заробкі ў Расею?\n«Не, ніколі ў жыцьці. Толькі праз мой труп яны туды паедуць. Больш я іх не пусьціла б туды ні за што. У мяне апроч іх нікога няма, муж памёр два гады таму. Увесь час праблемы з Масквой. Ня трэба туды. Знаходзяць такіх дурашлёпаў, абманваюць, заманьваюць. Як гэта ехаць у Маскву, што там такое творыцца? У рабства людзей аддаюць. Няўжо мы дажылі да такога часу, каб жывых людзей бралі ў рабства? Яны такія слабыя ў мяне, ці вынесьлі б яны тое рабства? Напішыце, каб іншым туды не было панадна ехаць. Каб яны ня ехалі, не лавіліся. Ловяць вось такіх дурачкоў. Бачыце, абяцалі на два тыдні, а тут вось такое здарылася. Я ўжо наагул лічыла, што прапалі, я ўжо не спадзявалася, што пачую іх голас. Вельмі спадзяюся, што яны прыедуць дадому. І надалей я іх нікуды не пушчу, я касьцьмі лягу, але не пушчу».


Смаргонь: судзяць за рэкляму Радыё Свабода\n31 травень 2007, 11:12\nСяргей Астраўцоў, Горадня Адміністрацыйны пратакол на Уладзімера Шульжыцкага сёньня ў 14.30 будзе разглядаць новы судзьдзя — Аляксандар Квяткевіч. 26 красавіка Шульжыцкі выказаў недавер судзьдзі Мікалаю Шэлегу, таму разбор справы адклалі.\nУладзімер Шульжыцкі раскідаў у сваім горадзе па паштовых скрынках самаробную рэкляму з хвалямі Радыё Свабода.\nЯк паведаміў грамадзкі праваабаронца Алесь Дзергачоў, ва ўлётках хлопец падаў свой тэлефон. Яму патэлефанаваў незнаёмы мужчына, назваў адрас і папрасіў дапамагчы настроіць прымач на хвалі “Свабоды”. Калі Уладзімер зьявіўся па ўказаным адрасы, яго затрымалі міліцыянты, склаўшы пратакол аб тым, што хлопец нібыта нецэнзурна лаяўся ў грамадзкім месцы.\nГэта была правакацыя, зазначыў спадар Дзергачоў. Праваабаронца тлумачыць: Уладзімеру тэлефанаваў мужчына, а па тым адрасы пражывае самотная жанчына.


Гангстэры і Гамлет па-пуцінску\n04.03.2007 / 09:25\nГангстэры і Гамлет па-пуцінску Тэлевізія, 4 сакавіка 2007\nГангстэрскі комікс “Дзік Трэйсі” Ўорэна Біці і “Граючы ахвяру” Кірыла Сярэбранікава\nДзік Трэйсі (Dick Tracy)\nЗША, 1990, каляровы, 107 хв.\nРэжысэр: Ўорэн Біці\nРолі выконваюць: Ўорэн Біці, Аль Пачына, Мадонна, Глені Гэдлі, Дастын Хофман, Пол Сарвіна, Джэймз Каан, Чарлі Корсма\nЖанр: Гангстэрскі комікс паводле твораў Чэстэра Гулда\n”Оскар” мастаку Рычарду Сілбэрту й дэкаратару Рыку Сімпсану.\nНепераможны дэтэктыў Дзік Трэйсі змагаецца з гангстэрамі…\nТрэцяя рэжысэрская праца актора Ўорэна Біці, зробленая ў стылістыцы вострахарактэрнага коміксу. Штучныя атрутныя колеры, анілінавыя дэкарацыі, чырвонае, зялёнае й фіялетавае сьвятло ад апэратара Віторыё Старары, гратэскныя, дэфармаваныя фізіяноміі гангстэраў. Але карціна зьдзіўляе ня толькі каляровай драматургіяй, прыгодніцкай бадзёрасьцю й карыкатурнымі маскамі.\nУ прыдуманым сьвеце коміксу – арганічныя й акторы. Аль Пачына – памфлетна-гістэрычны ніцшэанец, Ўорэн Біці – мужны й добры герой, і нат сьпявачка Мадонна – праявіла акторскія высілкі.\nГодны прыклад выдатнага кінакоміксу.\nГраючы ахвяру (Изображая жертву)\nРасея, 2006, каляровы, 97 хв.\nРэжысэр: Кірыл Сярэбранікаў\nРолі выконваюць: Юры Чурсін, Віталь Хаеў, Ганна Міхалкова, Лія Ахеджакава, Максім Канавалаў, Андрэй Фамін, Марына Голуб, Марат Башараў\nЖанр: “Чорная” драма паводле аднайменнага твору братоў Прасьняковых\nГерой карціны Валянцін падпрацоўвае, граючы ахвяру ў сьледчых экспэрымэнтах. Душагубствы раскрывае харызматычны капітан (Віталь Хаеў), а прапаршчыца Люда (Ганна Міхалкова) мэлянхалічна запісвае на камэру вынікі экспэрымэнтаў. Недарэка зарэзаў палюбоўніцу ў біяпрыбіральні, інтэлігент выкінуў жонку з акна, бізнэсовец застраліў аднаклясніка. Але парад звыродзтваў, зьнятых на хатняе відэа – толькі заслона для… гамлетаўскай гісторыі.\nГерою зьяўляецца загіблы бацька, маці круціць амуры зь дзядзькам, а каханка-Афэлія (якая пападушвае “Гамлета” падчас сэксу) – сама на мяжы нэрвовага зрыву. Але Гамлеты пуцінскай эпохі – такія ж пустыя, як і зьфільмаваныя забойцы.\nГара трупаў напрыканцы (Шэксьпір!), мацюкальніцкі зрыў капітана… і Лія Ахеджакава ў кімано. Тэатральны рэжысэр Кірыл Сярэбранікаў зрабіў фішкаю драмы сьледчае відэа, абсурд і акторскія эскапады.\nАле разгублены чарнушны гратэск жывейшы за глямурна-патрыятычныя расейскія фільмы.


Віцэ-прэм’ер сустрэўся з актывістамі кампаніі „Абаронім нашых дзяцей ад алкаголю” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПершы намеснік прэм’ер-міністра Беларусі Уладзімір Сямашка сустрэўся з прадстаўнікамі грамадскай кампаніі „Абаронім нашых дзяцей ад алкаголю”. Яе праводзіць ствараная партыя Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя.\nПаводле Вольгі Кавальковай з БХД, якая непасрэдна кіруе кампаніяй, чыноўніку перадалі зварот, падпісаны некалькімі тысячамі грамадзян Беларусі.\n– Зварот прадугледжвае заканадаўчыя прапановы ў галіне дэалкагалізацыі насельніцтва і змену заканадаўства, якое рэгулюе продаж і рэалізацыю алкагольнай прадукцыі. Была такая дыскусія пра тое, якія шляхі магчымыя для таго, каб усё ж такі Беларусь не была ў лідарах па гэтай праблеме ў свеце. Ён даручыў разгляд нашай прапановы міністру аховы здароўя Жарко, міністру унутраных спраў Шуневічу і міністру гандлю.\nУладзімір Сямашка падтрымаў ініцыятыву грамадзян, хоць і крыху скептычна паставіўся да сцвярджэнняў, што Беларусь займае першае месца ў свеце па спажыванню алкаголю на душу насельніцтва. А такія звесткі за мінулы год прадставіла Сусветная арганізацыя аховы здароўя.\nАмаль 10 тысяч подпісаў сабрана пад зваротам супраць алкагалізацыі насельніцтва. Збор ажыццяўляла ствараная партыя Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя.\nСам зварот перадалі першаму намесніку кіраўніка ўрада Уладзіміру Сямашку. Паводле аднаго з лідараў партыі Віталя Рымашэўскага, уладам варта звярнуцца да досведу іншых краін:\n– Напрыклад, такія элементарныя рэчы, якія не патрабуюць вялікіх фінансавых затрат, як поўная забарона рэкламы фірм, якія выпускаюць алкаголь. Сёння брэнды рэкламуюцца ў Менску і самая папулярная рэклама – гэта рэклама назвы гарэлкі. Тое ж самае можна сказаць пра продаж алкагольных напояў у крамах. Мы прапануем, патрабуем вынесці алкагольныя напоі ў асобныя аддзелы, асобныя крамы і забараніць іх прадаваць побач з безалкагольнымі напоямі, якія набываюць дзеці.\nПрапануецца таксама дазволіць бясплатную арэнду памяшканняў арганізацыям ананімных алкаголікаў. Паводле Віталя Рымашэўскага, адчуваецца, што ўлада стаіць перад няпростым для яе выбарам: здароўе нацыі, ці звышпрыбыткі ад рэалізацыі алкаголю.\nВіталь Рымашэўскі: Адказнасць за алкагалізацыю насельніцтва нясе ўлада


вось гэтая паўкруглая прыбудова -- савецкага часу. калі касьцёл перараблялі пад дом кіно, панабудоўвалі шмат халабуд наўкол. калі ж гістарычную справядлівасьць аднаўлялі, разбурылі ўсё, апроч гэтай -- бо яна і сапраўды добра ўпісалася ў агульны ансамбль.\nвежа пачатку ХІХ ст. захавалася ад сядзібы Абрамовічаў (сама сядзіба не ацалела), у старых дакумэнтах называецца "паркавай вежаю".\nВарняны -- мястэчка на Астравеччыне, дзе таксама варта паглядзець шыкоўны касьцёл 1760-х гадоў, плябанію і дом аптэкара пры ім.


Іван Трафімавіч Панчанка — Вікіпедыя\n12 жніўня 1908(1908-08-12)\nІван Трафімавіч Панчанка (12 жніўня 1908, Тарапаева, Духаўшчынскі раён, Смаленская вобласць — 2005) — празаік, журналіст. Член СП Беларусі з 1981 года. Пісаў на рускай і беларускай мовах.\nНарадзіўся ў сялянскай сям’і. Да вайны скончыў 6 класаў. Працоўны шлях пачаў з 14 гадоў — спачатку машыністам лакамабіля на льнозаводзе, потым на камбінаце стандартнага домабудаўніцтва. У 1948—1952 гадах служыў у Савецкай арміі. Тады ж экстэрнам здаў экзамены за сярэднюю школу. Пасля дэмабілізацыі прыехаў у Мінск.\nПісаў вершы, апавяданні. Працаваў у газеце «Советская Белоруссия» (1953—1955). У 1955 гадах у ліку старшынь трыццацітысячнікаў стаў старшынёй калгаса імя Кутузава Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, потым старшынёй калгаса «Камсамолец» Юрацішкаўскага раёна Гродзенскай вобласці (1955—1958). Некаторы час быў карэспандэнтам Мінскага абласнога радыё (1959—1960), радыёарганізатарам вузла сувязі, супрацоўнікам шматтыражнай газеты «Белорусский автозаводец» у г. Жодзіне на Беларускім аўтамабільным заводзе (1962—1965), потым загадчыкам аддзела пісем смалявіцкай раённай газеты «Ленінскі заклік». Завочна скончыў факультэт журналістыкі БДУ (1965).\nДрукавацца пачаў у 1953 годзе. Нарысы, апавяданні публікаваліся ў газетах «Советская Белоруссия», «Знамя юности», часопісе «Нёман», іншых перыядычных выданнях. У сваіх творах пісьменнік раскрывае духоўны свет рабочага чалавека, працаўнікоў зямлі, іх запатрабаванні (зборнікі нарысаў, апавяданняў «Жодинские богатыри», «Люди высокого долга», «Жодинская хроника», «Порванные струны», «Уйдут метели зимние», «Новые знакомые».\nПахаваны ў г. Смалявічы.\n↑ ПАНЧАНКА ІВАН ТРАХІМАВІЧ\nТонкая рябина : повесть, рассказы / Иван Панченко. — Минск, 1992.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Іван_Трафімавіч_Панчанка&oldid=3746548"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:24, 11 снежня 2020.


У Беларусі стартаваў футбольны чэмпіянат сярод жаночых каманд | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Беларусі стартаваў футбольны чэмпіянат сярод жаночых каманд\nУ Беларусі стартаваў футбольны чэмпіянат сярод жаночых каманд. Раней яго адкладалі з-за таго, што некалькі футбалістак трапілі на каранцін (першы тур быў запланаваны на 16-18 красавіка). Аднак вынікі тэстаў былі адмоўныя, і тыдзень таму бюро выканкама Беларускай федэрацыі футбола прыняло рашэнне пра пачатак першынства.\nУ першым матчы ў сталіцы юнацкая каманда краіны U-19, сабраная на базе федэрацыі, разгромна прайграла менскаму „Дынама-БДУФК” — 0:7. Іншыя матчы 1-га тура пройдуць у пятніцу і суботу.\nНазваны чэмпіён датэрмінова спыненага першынства Францыі\nДырэктарат вышэйшага дывізіёна чэмпіянату Францыі па футболе (Ліга 1) абвясціў аб датэрміновым завяршэнні турніру.\nНа такі крок кіраўніцтва пайшло з-за пандэміі каронавіруса.\nНазваная тройка прызёраў:\n«Марсэль» і «Рэн». Раней паведамлялася, што на пасяджэнні савета Серыі А (вышэйшага дывізіёна італьянскага футбола) прынята рашэнне дагуляць чэмпіянат 2019/2020. СМІ паведамлялі, што УЕФА плануе аднавіць розыгрышы Лігі чэмпіёнаў і Лігі Еўропы ў пачатку жніўня. Чакаецца, што гульні будуць праходзіць кожныя тры дні.\nДзмітрый Шульга ўзначаліў юніёрскую зборную Беларусі па хакеі\nДзмітрый Шульга, які раней узначальваў юнацкую нацыянальную дружыну (U-17), стаў галоўным трэнерам юніёрскай каманды Беларусі (U-18). Такое рашэнне прынята на пасяджэнні выканкама Федэрацыі хакея Беларусі. Ключавым аргументам на карысць такога выбару стала тое, што ў каманды двухгадовы цыкл падрыхтоўкі і ў наступным сезоне хакеісты зборнай U-17 практычна поўным складам пераходзяць у каманду U-18. Удзельнікі нарады палічылі, што гэта палегчыць узаемадзеянне ў камандзе і будзе спрыяць яе паспяховай падрыхтоўцы да ключавых стартаў сезона.\nГалкіпер „Шахцёра” прызнаны самым каштоўным гульцом плэй-оф\nБрамнік салігорскага „Шахцёра” Максім Малюцін прызнаны самым каштоўным гульцом плэй-оф чэмпіяната Беларусі па хакеі. У апытанні сярод прадстаўнікоў клубаў чэмпіянату Беларусі ён апярэдзіў хакеістаў сталічнага „Юнацтва” Івана Драздова і Міхаіла Стэфановіча. Акрамя гэтага, Максім Малюцін выйграў прыз лепшаму брамніку чэмпіянату краіны, набраўшы 62 ачкі. Лепшым абаронцам прызналі гульца сталічнага „Юнацтва” Андрэя Антонава. Сярод нападнікаў не было роўных хакеісту „Нёмана” Мікіту Ремезаву. Лепшым трэнерам чэмпіянату стаў коуч „Шахцёра” Юрый Файкоў. Лепшай арэнай турніру прызнаны Лядовы палац у Воршы.\nМіжнародная федэрацыя самба прыпыніла спаборніцтвы\nМіжнародная федэрацыя самба прыпыніла ўсе турніры свайго календара на нявызначаны тэрмін з-за пандэміі каронавіруса. Такая інфармацыя размешчана на афіцыйным сайце федэрацыі. Рашэнне было прынята па рэкамендацыях Міжнароднага алімпійскага камітэта і Сусветнай арганізацыі аховы здароўя. Абмежаванні дзейнічаюць да далейшых асаблівых распараджэнняў. Паводле слоў галоўнага трэнера зборнай Беларусі па самба Дзмітрыя Базылева, спартоўцы нацыянальнай каманды планавалі пачаць спаборніцкі сезон у жніўні.\nЁн дадаў, што ўсе самбісты нацыянальнай каманды адчуваюць сябе выдатна, за іх станам здароўя пільна сочаць лекары.\nПрэзідэнт УЕФА: Беларусь здольная арганізаваць Суперкубак


Тусан | 220033, Республіка Беларусь, пр-т Партызанскі, 19А, пам.4H Тел: +375 (17) 389-77-45, -76, -83\nКампанія «Тусан» створаная ў 1992 годзе і ўжо больш за 20 гадоў паспяхова працуе на рынку Рэспублікі Беларусь. Гэта холдынгавая структура, якая складаецца з групы самастойных прадпрыемстваў. Кампанія мае ўласныя складскія ацяпляльныя памяшканні, зручна размешчаныя каля МКАД, сучасны офіс у цэнтры Мінска, парк аўтамабіляў, аддзел лагістыкі, юрыдычную і мытную службы.\nЗ 1998 года кампанія «Тусан» працуе ў паліграфічнай сферы. Створанае ўпраўленне, у задачы якога ўваходзіць пастаўка абсталявання, праграмнага забеспячэння і расходных матэрыялаў для беларускіх друкарняў, а таксама іх кансультацыйная і тэхналагічная падтрымка. Мы выкарыстоўваем комплексны падыход і аказваем поўны спектр прафесійных паслуг.\nЗа 15 гадоў працы мы ажыццявілі вялікую колькасць інсталяцый паліграфічнага абсталявання: ад пераддрукарскіх сістэм экспанавання пласцін да паслядрукарскіх пераплётных ліній, ад газетных агрэгатаў да ўніверсальных флексаграфскіх машын. Інжынеры нашага ўпраўлення, якія прайшлі навучанне на заводах-вытворцах у Канадзе, Германіі, Нарвегіі, Бельгіі, Італіі, Іспаніі і г. д., ажыццяўляюць сэрвіснае абслугоўванне пастаўленага абсталявання і кваліфікаванае кансультаванне карыстальнікаў.\nШырокі спектр расходных матэрыялаў, якія пастаўляе кампанія «Тусан», задаволіць патрэбы любога паліграфічнага прадпрыемства, ад невялікай этыкетачнай друкарні да буйных шматпрофільных комплексаў. Мы прапануем сваім заказчыкам фарбы і лакі для розных відаў друку (афсет, флекса, трафарэт), тонеры для лічбавага друку, пласціны для афсетнага і флексадруку, гуматканевыя палотны, дапаможную хімію і многае іншае. Вялікая ўвага надаецца тэхналагічнаму суправаджэнню паставак – як падчас выпрабаванняў і ўкаранення матэрыялаў у вытворчасць, так і пры ўзнікненні якіх-кольвек пытанняў у працэсе іх далейшага выкарыстання. Падтрымку ажыццяўляюць вопытныя тэхнолагі, сертыфікаваныя заводамі-вытворцамі.\nНашыя кліенты – гэта выдавецтвы, друкарні, прадпрыемствы ўпаковачнай галіны.\nНашыя рынкі – гэта рэкламная, часопісная і газетная прадукцыя, кардонная вытворчасць паперы і кардона, этыкетка і гнуткая ўпакоўка, друк абароненых відаў прадукцыі.\nНашыя пастаўшчыкі – сусветна вядомыя еўрапейскія, амерыканскія і азіяцкія вытворцы паліграфічных матэрыялаў і абсталявання.\nНашыя прынцыпы працы – прафесіяналізм і індывідуальны падыход да заказчыка, аператыўнасць і якасць пры аказанні паслуг, своечасовая пастаўка тавару, гарантаваная якасць прадукцыі ад вядучых сусветных вытворцаў.\n24 лістапада 2014 года Таварыства з абмежаванай адказнасцю «Тусан» уключана у рэестр лізінгавых арганізацый.\nCopyright © 1992-2015 ТАА Тусан\n220033, Республіка Беларусь\nМінск, пр-т Партызанскі, 19А, пам.4H


Архіў надвор’я ў аэрапорце ( 139 км, -6 °C+21 °F )\nСтан неба ўвогуле не змяніўся. Снег і/або другія цвёрдыя ападкі Воблакі ўкрывалі больш за палову неба на працягу ўсяго адпаведнага перыяда. Слаіста-кучавыя, утвораныя ад кучавых.\nСнег з перапынкамі слабы ў час назірання. Снег і/або другія цвёрдыя ападкі Воблакі ўкрывалі больш за палову неба на працягу ўсяго адпаведнага перыяда. Слаіста-кучавыя, утвораныя ад кучавых.\nВецер з паўднёва-паўднёва-ўсходу Дужы вецер


БЕЛАРУСКІЯ СПЭЦСЛУЖБЫ АБВЯРГАЮЦЬ ЗЬВЕСТКІ ПОЛЬСКАГА ЧАСОПІСУ “WPROST”\nДружнымі абвяржэньнямі адказалі прэсавыя аддзелы беларускіх спэцслужбаў на зьвесткі польскіх журналістаў, паводле якіх зь сярэдзіны сьнежня нібыта будзе аслаблены рэжым аховы беларуска-польскай мяжы.\n“Гэта прынамсі лухта, калі не правакацыя”, — заявіў супрацоўнік прэсавай службы Камітэту памежных войскаў Уладзімер Несьцяровіч. Яму нічога невядома пра нібыта існуючую дамову з КГБ аб паслабленьні кантролю за мяжой напярэдадні калядных сьвятаў, і ён ня верыць, што такое ўвогуле магчыма.\n(Несьцяровіч: ) “У нас заўсёды, яшчэ з савецкага часу, на сьвяты звычайна памежнікі нясуць службу нават больш пільна, чым у звычайныя дні. Усё робіцца, каб ніхто мяжу не парушыў. Так было, ёсьць і будзе, таму інакш як лухтой гэтыя зьвесткі не назавеш”.\nУладзімер Несьцяровіч заклікаў ня ставіцца сур’ёзна і да зьвестак, паводле якіх мяжа нібыта будзе часткова адкрытая ў раёне Маларыты, Берасьця і ў Белавескай пушчы. Гэтыя раёны, сьцьвярджае памежнік, у рэжыме аховы нічым не адрозьніваюцца ад іншых, і кантроль там такі самы.\nУ КГБ краіны таксама рашуча абверглі зьвесткі польскіх журналістаў. Адказны за кантакты з мэдыямі супрацоўнік КГБ Аляксандар Базанаў існаваньне нейкай “інструкцыі”, якая нібыта ўзгадняе сумесныя дзеяньні супрацоўнікаў КГБ з памежнікамі, назваў “хворай фантазіяй”.\n(Базанаў: ) “За памежнікаў не адкажу, мы не ахоўваем мяжу, як яны, а ў нас пра такія інструкцыі мне невядома. І мала верыцца, што яны могуць быць. З чаго раптам? Закон аб ахове мяжы не мяняўся, нічога не зьмянілася”.\nУ Савеце бясьпекі й Міністэрстве ўнутраных справаў абверглі некаторыя іншыя зьвесткі, пра якія паведамілі журналісты польскага часопісу “Wprost”. Гэтак, там ніхто ня ведае пра існаваньне ў Магілёве і райцэнтры Дрыбін лягераў уцекачоў з Афганістану, Чачэніі, Ірану ды іншых краінаў Усходу. “Такіх лягераў на тэрыторыі Беларусі ўвогуле няма”, — заявіў супрацоўнік Савету бясьпекі.\nА прэсавы сакратар МУС Зьміцер Партон абверг цьверджаньне польскіх журналістаў, паводле якога апошнім часам міліцыянты нібыта менш затрымліваюць нелегалаў за парушэньні закону аб знаходжаньні ў Беларусі. Зьміцер Партон прывёў прыклад, калі днямі ў Менску было затрымана і дэпартавана звыш сарака нелегалаў з усходу.\nШто да прычынаў зьяўленьня абвінавачаньняў на адрас беларускіх памежнікаў і спэцслужбаў, то супрацоўнік Савету бясьпекі, які не пажадаў назваць сябе, мяркуе, што гэтыя зьвесткі маглі справакаваць польскія памежнікі, зацікаўленыя ў павелічэньні фінансаваньня на ахову мяжы зь Беларусьсю. Гэтай вэрсіі прытрымліваецца і прэсавы сакратар МУС Зьміцер Партон. Ён выказваецца за тое, каб быў улічаны і інтарэс беларускага боку.\n(Партон: ) “Магчыма, гэтыя чуткі ў тым ліку спарадзіла і тое, што Беларусь ня раз заяўляла, што мы стрымліваем 90% нелегальных імігрантаў, а заходнія краіны ніяк не ўлічваюць гэтага ў фінансаваньні праграмаў па ахове мяжы з усходу. Паводле нашых зьвестак, усё фінансаваньне ідзе палякам, хаця яны маюць менш дачыненьня да жорсткай аховы мяжы, бо гэта на нашым баку з савецкага часу захаваліся калючы дрот і кантрольна-сьледавая стужка”.\nМіж тым, вось што мне распавёў менскі журналіст Мікалай М., які нядаўна пабываў побач з гэтай мяжоў у Белавескай пушчы. “Я не зьбіраўся паўтараць экспэрымэнт Паўла Шарамета і хадзіць за мяжу дзеля праверкі, але там, дзе я быў, зрабіць гэта было лёгка. Дастаткова за 1500 рублёў набыць квіток у вальеры, дзе турысты назіраюць за жывёламі, прайсьці гэтыя вальеры, і там да польскай мяжы застаецца мэтраў 300–500. Яна добра бачная. Ніякага дроту там няма — ідзі наўпрост і будзеш у Польшчы”.


06 красавік 2010, 17:37\nУ Пухавіцкім раённым судзе адбудзецца суд над актывістам Беларускай партыі аб'яднаных левых “Справядлівы сьвет” Сяргеем Абразоўскім. Яго прыцягваюць да адказнасьці паводле артыкулу №17 адміністрацыйнага кодэксу аб хуліганстве.\nСпадар Абразоўскі мяркуе, што судовы перасьлед з боку ўладаў ёсьць вынікам ягонай палітычнай актыўнасьці. Так, пасьля сёлетняга вылучэньня кандыдатам у дэпутаты супраць Сяргея Абразоўскага зьявілася шэраг зьневажальных публікацыяў у інтэрнэце. Затым улады адмовіліся зарэгістраваць яго кандыдатам у дэпутаты Пухавіцкага райсавету з прычыны, нібыта, несапраўдных подпісаў. "Аднак мы здолелі зарэгістраваць дэпутатамі пасялковага і раённага саветаў шэсьць дэмакратычных актывістаў", сказаў Сяргей Абразоўскі.


Абмен EUR Пайеер на Эксмо RUB — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Пайеер Еўра на Эксмо Расійскі Рубель\nEuro Payeer to EXMO Russian Ruble — PREUR to EXMRUB\nПайеер EUR на Эксмо RUB\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Пайеер Еўра на Эксмо Расійскі Рубель па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты EXM RUB. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Расійскі Рубель выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы EXM RUB і PR EUR атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Еўра Пайеер на Эксмо Расійскі Рубель у пачатку табліцы.\nКанверсія PREUR → EXMRUB ажыццяўляць 7 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць PR EUR на EXM RUBу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць Эксмо RUB і прадаць Пайеер EUR\nRUB Эксмо на Пайеер EUR\nКурс Пайеер EUR на Эксмо RUB\nАбмяняць Пайеер Еўра на Эксмо Расійскі Рубель


26 студзеня 2018 года а 17-й гадзіне адбылося адкрыццё выстаўкі «Yiwarra Kuju – маршрут Кэнінга: мастацтва абарыгенаў пустыні Заходняй Аўстраліі». | Дзяржаўны лiтаратурны музей Янкi Купалы\nГалоўная старонка » 26 студзеня 2018 года а 17-й гадзіне адбылося адкрыццё выстаўкі «Yiwarra Kuju – маршрут Кэнінга: мастацтва абарыгенаў пустыні Заходняй Аўстраліі».\n26 студзеня 2018 года а 17-й гадзіне адбылося адкрыццё выстаўкі «Yiwarra Kuju – маршрут Кэнінга: мастацтва абарыгенаў пустыні Заходняй Аўстраліі».\nАпублікавана 29.01.2018 ад Музей\tПакінуць каментар\nДзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы і Нацыянальны музей Аўстраліі запрашаюць на выстаўку «Yiwarra Kuju – маршрут Кэнінга: мастацтва абарыгенаў пустыні Заходняй Аўстраліі».\nВыстаўка такой незвычайнай тэматыкі – своеасаблівы працяг традыцыі народнай дыпламатыі на Беларусі, яркім дзеячом якой быў Янка Купала. Яе экспанаванне прымеркавана да 200-ддзя святкавання Дня Австраліі.\nІніцыятар стварэння асветніцкага праекта – творчае аб’яднанне FORM. На працягу чатырох гадоў мастакі, майстры народных традыцый, захавальнікі скарбу культурнай спадчыны абарыгенаў і дзеячы кінематографа, што належаць да карэнных народаў Заходняй Аўстраліі, працавалі на плэнэрах ў аўстралійскім бушы.\nМаршрут Кэнінга (Canning Stock Route) – вядомая частка гісторыі засваення кантынента перасяленцамі ў першай палове ХХ ст. Гэты найвялікшы ў свеце шлях для перагону буйной рагатай жывёлы даўжынёй у 1850 км альбо ў 1150 міль перасякае Заходнюю пустыню, самы спякотны рэгіён краіны.\nСтанаўленне Аўстраліі як краіны адбывалася шляхам сутыкнення еўрапейскай цывілізацыі з аўтахтоннай мясцовай культурай. Маршрут Кэнінга прайшоў праз землі са шматвяковай гісторыяй, багатай традыцыйнай культурай абарыгенаў, якія знайшлі спосаб гарманічнага суіснавання з прыродай. Дадзены выставачны праект упершыню прадстаўляе пункт погляду абарыгенаў на гэтую ўнікальную ў гісторыі і культуры Аўстраліі з’яву і яе ўплыў на жыццё карэнных жыхароў рэгіёна.\nТрагізм сустрэчы, канфлікт і прымірэнне, адыход і вяртанне да жыватворчых крыніц адлюстроўваюць мастацкія работы, створаных у архаічных традыцыях мастацтва абарыгенаў. Кожная работа суправаджаецца схемай з расшыфроўкамі таямнічага сэнсу старажытных сімвалаў і арнаментаў. На экспазіцыйных планшэтах змешчаны таксама партрэты мастакоў, гісторыі з іх жыцця.\nПадчас работы выстаўкі дэманструюцца аўстралійскія фільмы пра жыццё абарыгенаў: “Зямля Чарлі” (Charlie’sCountry) і “Заўтра будзе новы дзень” (BranNueDae).\nВыстаўка арганізавана Пасольствам Аўстраліі ў Расійскай Федэрацыі і прымеркавана да святкавання Дня Аўстраліі – нацыянальнага свята, якое ўпершыню было афіцыйна адзначана 26 студзеня 1818 года.\nВалерыя Акульская і Аляксандра Ермакова\nНа барабанах-Іван Лоскутаў, канцэртмайстар-Максім Дарожка. Вучань і настаўнік Дзіцячай музычнай школы №10 імя Я.А. Глебава\nНа барабанах-Сафія Брэйкштас, канцэртмайстар — Максім Дарожка. Вучаніца і настаўнік Дзіцячай музычнай школы №10 імя Я.А. Глебава\nСтаршы гандлёвы прадстаўнік Аўстраліі, Спадар Сціў Рэнк


Партыя БНФ » Вынікі сакавіцкага Сойму Партыі БНФ: з’езд БНФ адбудзецца 30 верасьня\nВынікі сакавіцкага Сойму Партыі БНФ: з’езд БНФ адбудзецца 30 верасьня\nДададзена 20.03.2017 12:02:38 | 1,110 праглядаў\n18 сакавіка ў цэнтральнай сядзібе БНФ адбылося чарговае пасяджэньне Сойму Партыі БНФ і Грамадзкага аб’яднаньня БНФ “Адраджэньне”. На пасяджэньні кіруючага органа БНФ былі разгледжаныя пытаньні бягучай палітычнай сытуацыі, абмеркаваны стан падрыхтоўкі партыі да адзначэньня 25 сакавіка 99-х угодкаў абвяшчэньня трэцяй устаўной граматы БНР. Сойм пастанавіў правесьці 30 верасьня XVIII чарговы справазначна-выбарчы З’езд Партыі БНФ і ГА БНФ “Адраджэньне”.\nЗ дакладам аб палітычнай сытуацыі перад Соймам выступіў старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч.\nЁн адзначыў, што ад часу мінулага лютаўскага пасяджэньня Сойму ўнурыпалітычная сытуацыя ў краіне імкліва разьвівалася, і асноўнай падзеяй часу сталіся масавыя пратэсты грамадзянаў супраць пагаршэньня эканамічнай сытуацыі ў краіне. Нагодай для пратэстаў стаўся ганебны дэкрэт №3. які абвесьціў “дармаедамі” вялікую частку насельніцтва, што выклікала справядлівае абурэньне беларусаў нахабнымі дзеяньнямі ўладаў. Пры гэтым пратэсты набываюць палітычную афарбоўку. разам з сацыяльна-эканамічнымі лёзунгамі гучаць і лёзунгі палітычныя. Актывісты і лідэры мясцовых арганізацыяў БНФ бяруць актыўны ўдзел у пратэстных акцыях, асабліва ў рэгіёнах.\nАляксей Янукевіч зазначыў незаконны і неабгрунтаваны характар дзеяньняў уладаў супраць пратэстоўцаў. На справядлівыя патрабаваньні беларусаў, выяўленыя шляхам негвалтоўных і мірных акцыяў, рэжым адказаў арыштамі, зьбіцьцём і штрафамі – гэткая рэакцыя абсалютна непрапарцыйная, не адпавядае заканадаўству і міжнародным нормам пра права людзей на ўдзел у мірных сходах.\nСтаршыня Партыі БНФ падкрэсліў, што абурэньне грамадзянаў выкліканае непісьменнай і хібнай эканамічнай палітыкай уладаў, якая прывяла да зьбядненьня насельніцва. Аднак рэжым не хоча прызнаваць сваіх памылак і імкнецца, з аднаго боку, улагодзіць людзей праз прапагандысцкія трукі і абяцанкі ў дзяржаўных СМІ, спрабуючы перакласьці адказнасьць з вышэйшага кіраўніцтва на мясцовых чыноўнікаў-выканаўцаў, а з іншага боку ўлады імкнуцца ізаляваць пратэстоўцаў ад арганізаванай часткі грамадзянскай супольнасьці, затрымліваюць і караюць штрафам мясцовых лідэраў, што ачольваюць пратэсты і арганізуюць шмат якія масавыя акцыі. Падобнага памеру рэпрэсіяў не было ад 2011 году, і гэта кантрастуе з апошняй практыкай, калі замест арыштаў арганізатарам несанкцыянаваных акцыяў давалі адміністратыўныя штрафы. Ёсьць рызыка, што ў краіне ізноў могуць з’явіцца палітычныя вязьні, калі рэжым скарыстаецца крымінальным перасьледам арганізатараў і актыўных удзельнікаў пратэстаў. Гэта выклікана разуменьнем улады, што апазыцыя здолела высунуць споклічы, якія падтрымліваюцца народам, здоліла скіраваць пратэст людзей у палітычны кірунак. Пры гэтым старшыня Партыі БНФ падкрэсліў, што спробы варожых для Беларусі элементаў надаць пратэстам прарасейскую афарбоўку – праваліліся, людзі пісьменна адсеклі і прыпынілі гэткія правакацыйныя споклічы.\nАляксей Янукевіч падкрэсліў безвыходнасьць становішча ўладаў, якія не даюць рады эканамічным праблемам. З года ў год улады скарачаюць сацыяльна-эканамічную падтрымку людзей, скарачаюць ільготы ды сацыяльныя гарантыі, павялічваюць, насуперак сваім жа перадвыбарчым абяцанкам, падаткі і зборы. Звыклая крыніца падтрымкі рэжыму – Расея – больш не дае ім дадатковых грошаў. Таму рэжым разглядае як асноўны сродак забесьпячэньня сваяго існаваньня – ізноўку абіраць людзей. Гэта выклікае справядлівае абурэньне беларускага народу.\nЛідэр БНФ заклікаў верыць у беларускі народ, які цяпер здольны падтрымаць палітычныя лёзунгі апазыцыі і падтрымаць патрабаваньні дэмакратычных сілаў. Пры гэтым Аляксей Янукевіч крытычна выказаўся наконт меркаваньняў пра наяўнасьць ў рэжыме розных груповак і групаў інтарэсаў, якія, маўляў, спрабуюць па-рознаму рэагаваць на выклікі хвалі пратэстаў. рэжым па-ранейшаму захоўвае маналітны характар, чыноўнікі і службоўцы захоўваюць лаяльнасьць Лукашэнку.\nАляксей Янукевіч распавёў пра свае перамовы з прадстаўнікамі замежных дзяржаваў на прадмет таго, ці прывядзе разгорнутая ўладамі хваля палітычных рэпрэсіў да ахалоджваньня стасункаў паміж афіцыйным Менскам і Захадам. Паводле ягоных словаў, гэта магчыма, калі сёняшні ўзровень рэпрэсіяў захаваецца на працяглы час, альбо калі рэпрэсіі раптам набудуць яшчэ больш жорсткі характар – то бок пакуль пра разрыў супрацоўніцтва з рэжымам гаворка не ідзе. Але пры гэтым эўрапэйскія краіны і ЗША ні ў якім разе не заплюшчваюць вочы на тое, што адбываецца на вуліцах беларускіх гарадоў: рэакцыя на гвалтоўнае падаўленьне пратэстаў будзе. яна будзе жорсткай, і будзе дорага каштаваць рэжыму.\nЛукашэнка працягвае палохаць Захад і пагражае сыйсьці глыбей пад уплыў Расеі. Гэтаксама рэжым палохае расейскай пагрозай і беларускае грамадзтва. Але гэта тактыка выманьваньня ў заходнікаў новых інвестыцыяў і крэдытаў – якіх пакуль дамагчыся не атрымалася.\nАле гэта не азначае, што расейская пагроза фантомная: яна існуе, і адэпты “рускага сьвету” відавочна актывізавалі сваю працу супраць беларускіх нацыянальных інтарэсаў. Але не трэба забывацца: абаронцам беларускага сувэрэнытэту зьяўляецца не рэжым Лукашэнкі, абаронцам беларускага сувэрэнытэту зьяўляецца толькі і толькі беларускі народ.\nАляксей Янукевіч адзначыў, што не лічыць верагодным разгортваньне пратэстаў супраць дэкрэту №3 ва ўстойліваю і доўгатэрміновую кампанію: цягам бліжэйшага месяцу гэтая тэма альбо будзе вычарпаная, альбо пяройдзе ў сферу палітычна аформленых пазыцыяў нацыянальна-дэмакратычных арганізацыяў.\nУ абмеркаваньні дакладу старшыні партыі ўзялі ўдзел намесьнікі старшыні Аляксандр Стральцоў і Рыгор Кастусёў, сябры Сойму Кастусь Смолікаў (Віцебск), Станіслаў Суднік (Ліда), Вадзім Болбас (Сьветлагорск), Вітольд Ашурак (Бярозаўка), Барыс Вырвіч (Бялынічы), Аляксей Кавалец (Менск).\nНа прапанову кіраўніка партыі Сойм Партыі БНФ прыняў заяву “Патрабуем спыніць рэпрэсіі і вызваліць зняволеных пратэстоўцаў!“, у якой адзначанае абурэньне затрыманьнем і арыштамі сотняў мірных пратэстоўцаў, у тым ліку сябраў БНФ. У заяву адзначана, што пад перасьлед патрапілі сябра Сойму Партыі БНФ, кіраўнік Гарадзенскай абласной арганізацыі Партыі БНФ Вадзім Саранчукоў, сябра Сойму Партыі БНФ, кіраўнік Руху за Свабоду Юры Губарэвіч, сябра Рады Моладзі БНФ Мікіта Краснакуцкі. У рэзалюцыі Сойму партыя патрабуе спыніць рэпрэсіі супраць беларускага народу, скасаваць угрунтаваныя на ілжэсьведчаньнях пастановы судоў і неадкладна вызваліць усіх адміністрацыйна арыштаваных, расследаваць усе выпадкі незаконныхдзеяньняў супрацоўнікаў міліцыі ў цывільным падчас затрыманьняў ды прыцягнуць вінаватых да адказнасьці. Сойм Партыі БНФ запатрабаваў адстаўкі міністра ўнутраных справаў Ігара Шуневіча ды прапанаваў укараніць заканадаўчыя і практычныя гарантыі рэалізацыі канстытуцыйнага права грамадзянаў Беларусі на мірныя сходы і негвалтоўны пратэст.\nНа пясяджэньні Сойму былі дакладзныя вынікі абмеркаваньня ў рэгіянальных арганізацыйных структурах партыі магчымай даты правядзеньня чарговага справаздачна-выбарчага З’езду. Па выніках абмеркаваньня Сойм Партыі БНФ прыняў рашэньне склікаць чарговыя справаздачна-выбарчыя XVIII З’езд Партыі БНФ і XV З’езд Грамадзкага аб’яднаньня БНФ “Адраджэньне” 30 верасьня 2017 году. Управе Партыі БНФ разам з праўна-аналітычнай камісіяй даручана распрацаваць і вынесьці на разгляд наступнага пасяджэньня Сойму праект рашэньня пра парадак арганізацыі і падрыхтоўкі З’езду з графікам правядзеньня сходаў па вылучэньні дэлагатаў.\nНа Сойме прагучала прапанова ўлічыць у будучым палажэньні пра правядзеньне З’езду патрэбу забясьпечыць роўныя ўмовы для агітацыі розным прэтэндэнтам на пасаду старшыні партыі. З’езд будзе справаздачна-выбарчы, і ў Партыі і ГА БНФ “Адраджэнне” абавязкова з’явіцца новы старшыня. Цяперашні старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч не мае права вылучацца на гэту пасаду, бо ён ужо адбыў два тэрміны на пасадзе старшыні арганізацыі. На Сойме кіраўніцтвам партыі былі агучаны прозвішчы рэкамендаваных палітычнай камісіяй кандыдатаў на пасаду старшыні Партыі БНФ. У прыватнасці, сярод кандыдатаў ёсць дзве жанчыны – наменіца старшыні Партыі БНФ Вольга Лагвіновіч і сябра Сойма Вольга Дамаскіна. Таксама прэтэндаваць на старшынства ў Партыі БНФ будуць намеснікі старшыні Рыгор Кастусёў, Ігар Лялькоў і Аляксандр Стральцоў. У якасці верагодных кандыдатаў да таго ж названыя і шэраг лідэраў абласных арганізацый БНФ: Брэсцкай – Дзмітрый Шыманскі, Гродзенскай – Вадзім Саранчукоў, прагучала таксама і прозвішча лідэра БНФ на Магілёўшчыне, хоць Віталь Макаранка пакуль не пацьвердзіў намеру аб вылучэньні на пасаду кіраўніка партыі і руху. Рада раённай арганізаці аднаго з раёнаў г. Мінска і арганізацыі Партыі БНФ Мінскага раёна вылучылі ў якасці кандыдата на пасаду старшыні БНФ журналіста Іллю Дабратвора. Як мяркуюць многія сябры Партыі БНФ, спіс верагодных прэтэндэнтаў на старшынства будзе пашырацца.\nСойм разгледзеў стан падрыхтоўкі да адзначэньня 99-х угодкаў абвяшчэньня трэцяй устаўной граматы Беларускай народнай рэспублікі. Старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч паведаміў, што з ініцыятывы Беларускага народнага фронту быў створаны шырокі грамадзкі камітэт дзеля падрыхтоўкі сьвяточнай дэманстрацыі ў Менску 25 сакавіка. Адпаведная заяўка была пададзеная у Менгарвыканкам за подпісам старшыні Мінскай гарадзкой арганізацыі Партыі БНФ Зьміцера Касьпяровіча і прадстаўнікоў аргкамітэту БХД, АГП, рухаў “За Свабоду” і “Разам”. Заяўнікі просяць дазволіць правесці акцыю ў наступным фармаце: збор удзельнікаў акцыі на пляцоўцы каля будынка Нацыянальнай акадэміі навук у 14.00-14.30 і дэманстрацыя па праспекце Незалежнасці да парку Янкі Купалы. Адказ на заяўку павінны быць дадзены ўладамі ў панядзелак 20 сакавіка – заяўнікі запрошаныя ў гэты дзень на 17.00 у Менгарвыканкам.\nАляксей Янукевіч распавёў пра перамовы аргкамітэта акцыі 25 сакавіка з Міколам Статкевічам, які ад імя гэтак званага “Беларускага нацыянальнага кангрэсу” рыхтуе на гэты дзень акцыю ў працяг кампаніі пратэстаў супраць дэкрэту №3 і таксама заклікае людзей да Акадэміі навук на 25 сакавіка. Па шэрагу пытаньняў паміж суб’ектамі дасягнутая дамоўленасьць, хоць канчатковай згоды адносна фармату акцыі пакуль няма: бакі разыходзяцца ў пытаньні агучваньня поўнага пляну масавага мерапрыемства. Аргкамітэт настойвае на тым, каб поўны плян быў зараньнё агучаны, каб удзельнікі дэманстрацыі былі праінфармаваныя пра яе зьмест, графік і маршрут, што дазволіць адрозніваць заплянаваныя аргкамізатарамі акцыі дзеяньні ад правакацыяў. Аргкамітэт плянуе працягнуць перамовы паміж бакамі пасьля таго, як будзе вядомы фармат дазволу ўладаў на правядзеньне акцыі.\nФарумецца дружына для захоўваньня парадку падчас акцыі – у тым ліку запіс ў яе ладзіць “Малады фронт”: праз спартова-патрыятычны клюб “Ваяр” запрашаюць ахвочых далучацца да дружыны аховы сьвяточнага шэсьця 25 сакавіка.\nНа прапанову сябры Сойму Сяргея Трафімчыка вырашана рэкамендаваць аргкамітэтту 25 сакавікапапярэдне агучыць заявы і праекты рэзалюцыі акцыі дзеля наданьня ёй выразнага нацыянальна-патрыятычнага, незалежніцкага характару.\nЗаяўкі на правядзеньне акцыі пададзеныя актывістамі Партыі БНФ у Берасьці і Віцебску, таксама пададзеная заяўка ў Гародні.


У Гародні прайшла вулічная гульня прысвечаная паўстанню Каліноўскага (фота) - Новости - Туризм и Отдых\nУ Гродне прайшла вулічная гульня, прысвечаная паўстанню Каліноўскага (фота)\nГульня была прысвечана 150-й гадавіне паўстання пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Шмат мясцін горада над Нёманам непасрэдна знітаваныя з лёсам паўстання, яе героямi\nГульня была прысвечана 150-й гадавіне паўстання пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Шмат мясцін горада над Нёманам непасрэдна знітаваныя з лёсам паўстання, яе героямi, паведамляе Беларускае радыё «Рацыя».\nАрганізатар Андрэй Мялешка сабраў 40 гродзенцаў, якія адгадвалі, шукалі таемныя знакі і набліжаліся да ўласнай перамогі.\n– Гэта гульня па гісторыі горада. Гэтым разам гісторыю каля 20 кропак горада звязвала постаць Кастуся Каліноўскага і паўстанне 1863 года. Усе заданні прыходзілі паступова: ты атрымліваеш першае заданне, знаходзіш напісаны на будынку код, які закрывае гэтае заданне, і ты атрымліваеш наступнае. Сама гульня цягнулася для адной каманды тры гадзіны, для ўсіх астатніх – прыкладна чатыры з паловай. За гэты час удзельнікі прайшлі ўсе 20 кропак па горадзе. У вулічнай гульні ўдзел прымаў стваральнік картачнай гульні «Паўстанцы» Антось Янкоўскі. «Мясцін для пошукаў і адгадак з тэмай паўстання 1863 года яшчэ багата, – кажа Андрэй Мялешка, – таму гульня будзе мець працяг».\nФота: Антось Янкоўскі


«Советская Белоруссия» пераблытала Ерэван і Баку\nБеларускі футбольны адмысловец Вадзім Скрыпчанка прызначаны галоўным трэнерам ФК «Арарат-Арменія». Пра гэта паведамілі і журналісты інтэрнэт-старонкі «СБ» – галоўнага друкаванага органа краіны, але пераблыталі сталіцы Арменіі і Азербайджану, телепартаваўшы клуб «Арарат-Арменія» з Ерэвана ў Баку.\nСкрыншот з sb.by\nЗаўважым, што Арменія і Азербайджан знаходзяцца ў стане ўзброенага канфлікту.\nВадзім Скрыпчанка двойчы выйграваў чэмпіянат Беларусі ў складзе БАТЭ. Працаваў трэнерам у ФК «Менск». Пазней перабраўся ў Расею, дзе ўзначальваў «Кубань», «Урал», «Крылы Саветаў» і «Анжы».\nУ Расеі Скрыпчанка ўсталяваў сумны рэкорд. Два гады запар ягоныя клубы выляталі з расейскай прэмʼер-лігі ў ніжэйшы дывізіён.\nНовы клуб Скрыпчанкі заснаваны ў 2017 годзе і належыць групе кампаніяй «Ташыр» і грамадзяніну Расеі Самвелу Карапецяну.\nУ гэтым сезоне каманда з Ерэвану выступіць у мацнейшым дывізіёне чэмпіянату Арменіі. Беларускі трэнер дэбютуе ў афіцыйным матчы 5 жніўня. У гэты дзень «Арарат-Арменія» у стартавай гульні чэмпіянату прыме «Алашкерт», які ў мінулым сезоне ў межах Лігі чэмпіёнаў абыграў БАТЭ.\nТэгі:&nbspжурналістка, кур'ёзы, футбол


Родился белорусский певец Михаил Забейда-Сумицкий.\n14 Июня 1900 - Родился белорусский певец Михаил Забейда-Сумицкий.\nНарадзіўся сьпявак 14 чэрвеня 1900 году, як сам расказваў, у адной з трох вёсак — Шэйпічы (цяпер Пружанскі раён), Падароск ці Несьцеравічы (цяпер Ваўкавыскі раён). Ахрышчаны ў Сядзельніцкай царкве каля Падароску.\nУ 1920 годзе ў выніку грамадзянскае вайны Забэйда-Суміцкі апынуўся ў Харбіне, на станцыі Вэйшахэ Кітайскай усходняй чыгункі, потым — у Вэйшахэ. У Харбіне ён пачаў вучыцца музыцы. Яго настаўніцай была Ю. К. Платніцкая, былая супрацоўніца Шаляпіна, добрая артыстка і пэдагог. У 1929 годзе пасьпяхова скончыў юрыдычны факультэт Харбінскага расейскага ўнівэрсытэту з дыплёмам другой ступені і правам атрыманьня дыплёму першае ступені. Аднак жыць бязь сьпеваў ня змог і замест прапанаванага месца ў асыстэнтуры зрабіўся салістам Харбінскай опэры. У гэты час у яго ўжо ёсьць вопыт і пяяньня ў дзіцячых хорах, і самастойнага авалодваньня музычнымі інструмэнтамі (скрыпка, гітара, мандаліна, балалайка, губны гармонік).\nДэбютаваў у ролі Ленскага ў опэры «Яўген Анегін» Пятра Чайкоўскага. За тры гады, аддадзеных Харбінскай опэры, ён выканаў 15 партыяў: Фаўста ў «Фаўсьце» Ш. Гуно, Альфрэда ў «Травіяце», Герцага ў «Рыгалета», Уладзімера ў «Князі Ігары» А. Барадзіна і іншых, — а ўсяго падрыхтаваў пятнаццаць партыяў, прычым нязьменна сьпяваў на мове арыгіналу. Пры гэтым яшчэ працаваў у школе. Крытыка добра прыняла маладога сьпевака, ён паверыў у сябе, захацеў удасканаліць свае здольнасьці і зьехаў у Мілян.\nУ 1932 годзе, атрымаўшы візу, пераехаў у Італію. Вучыўся ў маэстра Фэрнанда Карпі, які раней канкураваў з Каруза і іншымі славутымі сьпевакамі. Тут Міхась Забэйда-Суміцкі ўпершыню пачуў Ф. Шаляпіна, пазнаёміўся зь Леанідам Собінавым. Пасьпяхова выступаў у Мілянскай опэры, сьпяваў на 16-ці мовах. Канцэртуе ў Мілянскай кансэрваторыі, гастралюе па Італіі, выконвае тэнаровыя партыі ў опэрах «Травіята», «Рыгалета», «Сэвільскі цырульнік» на сцэне «Ля Скаля». Яму прадказвалі вялікую артыстычную будучыню.\nУ 1936 годзе прэзэнтацыі клясычнага беларускага рэпэртуару адбыліся ў культурнай сталіцы краю — Вільні — на запрашэньне Рыгора Раманавіча Шырмы. Тут Забэйда-Суміцкі пазнаёміўся з Максімам Танкам. Сумесныя канцэрты М. Забэйды і хору Р. Шырмы адбыліся: першы — у рамках вечара беларускай паэзіі і песьні 15 сакавіка, другі — на сьвяце «Дня беларускай культуры» 13 сьнежня. «Віленскія гастролі» Забэйды адбыліся і ў 1937 годзе.\nУ 1939 плянавалася турнэ сьпевака па Эўропе і Амэрыцы, але перашкодзіў пачатак ваенных дзеяньняў, якія пачаліся з бамбаваньняў у першую чаргу Варшавы. Падчас бамбардаваньня гітлераўцамі Варшавы Міхась Забэйда быў кантужаны. Стрыечны брат сьпевака Язэп Урбановіч з адным са сваіх таварышаў прабраўся цераз акружэньне і спрабаваў вывесьці Забэйду-Суміцкага з Варшавы, але той быў настолькі хворы, што ня здолеў ісьці зь імі. Там ён пражыў да траўня 1940 году.\nАпошні пад час вайны канцэрт быў у віленскім Гарадзкім тэатры ў 1944 г. Пасьля вяртаньня ў Прагу Міхал Іванавіч быў выкліканы ў гестапа па даносе, што ён — бальшавіцкі агент. Нават выдалі распараджэньне выселіць сьпевака з Прагі як непажаданую асобу. Але здароўе сьпевака моцна пагоршылася, з дапамогаю дактароў ён трапіў у шпіталь, хоць гестапаўцы забралі яго і адтуль. Сядзеў у Пэчкавым палацы(cs) — «гнязьдзе гестапа», у Панкрацкай турме, урэшце апынуўся ў Бэнешаве. Абвінавачваўся ў тым, што сьпяваў рускія і беларускія творы. Быў вызвалены адтуль у 1945 з прыходам Чырвонай арміі. І адразу ж КДБ распачаў на яго палітычную справу, абвінавачваючы ў супрацы з фашыстамі. Абвінавачаньне было афіцыйна скасаванае толькі ў 1950 г.\nТолькі адзін раз, падчас хрушчоўскай адлігі ў 1963, яго запрасілі ў Савецкую Беларусь. Яго апекуны клапаціліся, каб у касах практычна не было квіткоў, і тады ў паўпустыя залі прыводзілі салдатаў тэрміновай службы. І ўсё-ткі гэта быў проста фурор: аншлягавыя канцэрты ў Менску, Горадні, Ваўкавыску, Слоніме, Лідзе, Баранавічах, Віцебску, Магілеве, Гомлі.


У Варшаве паказалі арыгінальны акт падпісаньня Люблінскай уніі (ФОТА) - Польскае Радыё\nУ Варшаве паказалі арыгінальны акт падпісаньня Люблінскай уніі (ФОТА)\nNatalia Szymkowiak 03.07.2019 15:30\nДакумэнт 450-гадовай даўніны ўнесены ў сьпіс ЮНЭСКО «Памяць сьвету».\nАрыгінальны акт заключэньня Люблінскай унііфота: Н. Грышкевіч/radyjo.net\nЖыхары Варшавы і госьці сталіцы могуць убачыць арыгінальны акт заключэньня Люблінскай уніі – аб’яднаньня Каралеўства Польскага і Вялікага Княства Літоўскага ў адну дзяржаву – Рэч Паспалітую ў 1569 годзе. Надоечы адбылася прэзэнтацыя дакумэнту, які захоўваецца ў Галоўным архіве даўніх (гістарычных) актаў у Варшаве. Падзея была элемэнтам афіцыйных мерапрыемстваў з нагоды 450-ай гадавіны заключэньня Люблінскай уніі.\nУ цэнтры Варшавы, каля Старога гораду, прайшла ўрачыстасьць з удзелам высокапастаўленых дзяржаўных чыноўнікаў, дыпляматаў, прадстаўнікоў мас-мэдыя, каталіцкіх герархаў, падчас якой быў выстаўлены на паказ арыгінальны дакумэнт падпісаньня ўніі. Усе жадаючыя змогуць убачыць гэты акт. Захаваны дакумэнт аформлены на пэргаміне, да якога замацавана 78 пячатак сэнатараў і дэпутатаў Вялікага Княства Літоўскага, гэта экзэмпляр ВКЛ. Польскі экзэмпляр не захаваўся да нашых часоў.\nПадчас урачыстасьці віцэ-міністар культуры і нацыянальнай спадчыны Польшчы Магдалена Гавін нагадала, на колькі важнай падзеяй была Люблінская ўнія, у выніку якой узьнікла вельмі перадавая, у тагачасных умовах, дзяржава.\nВіцэ-міністар культуры Польшчы М. Гавін\nМ. Гавін: Гэта была дзяржава, якая гарантавала свабоду – палітычную, эканамічную, грамадзкую. Паявілася паняцьце роўнасьці, якое вельмі важнае для нас па сёньняшні дзень. Усе мы з гэтай дзяржавы – уся наша традыцыя, літаратура, гісторыя. З вялікімі эмоцыямі мы можам сёньня ўбачыць арыгінал уніі. Гэта вельмі важны дакумэнт ня толькі для гісторыі Польшчы, але таксама дзяржаў Цэнтральна-Усходняй Эўропы. Арыгінальны дакумэнт Люблінскай уніі ўнесены ў сьпіс ЮНЭСКО «Памяць сьвету». Заяву пра ўнясеньне яго ў сьпіс падала ня толькі Польшча, далучыліся Летува, Латвія, Эстонія і Беларусь.\nУ Галоўным архіве даўніх актаў прысутнічалі таксама дыпляматычныя прадстаўнікі іншых дзяржаў, тэрыторыі якіх калісьці ўваходзілі ў склад Рэчы Паспалітай – Украіны, Летувы і Беларусі. Пасол Украіны Андрэй Дэшчыца правёў гістарычныя паралелі. Казаў, што 450 гадоў таму каталізатарам аб’яднаньня польскіх ды літоўскіх зямель стала пагроза з боку Масковіі, цяпер таксама жыхары Цэнтральнай ды Ўсходняй Эўропы з боязьзю паглядаюць у напрамку Расеі.\nА. Дэшчыца: Праз 450 гадоў у нас падобная сытуацыя – існуе пагроза з боку Масквы. Мы разумеем, што мы павінны яднацца, гэтае яднаньне вельмі важнае. Я вельмі цешуся, што мы можам сьвяткаваць гэты гістарычны юбілей разам, з думкаю пра прымірэньне, пра супрацоўніцтва. Мы памятаем словы Яна Паўла ІІ: «Ад Люблінскай уніі да Эўрапейскага Зьвязу». Гэта вэктар, у якім мы хочам накіроўвацца, разам з вамі, разам з тымі дзяржавамі, якія ўжо ўступілі ў Эўразьвяз. Мы хочам разам будаваць сумеснае будучае для дабра нашых народаў.\nУ сваю чаргу амбасадар Беларусі Ўладзімер Чушаў падкрэсьліваў, што падыход беларускіх і польскіх гісторыкаў да значэньня Люблінскай уніі адрозьніваецца, але гэта не павінна перашкаджаць у навуковым супрацоўніцтве і правядзеньні розных форумаў, падчас якіх вучоныя могуць абменьвацца сваімі думкамі ды поглядамі. Дыплямат адзначыў таксама, што Люблінская ўнія была пратаплястам пазьнейшых мадэляў міжнароднага супрацоўніцтва.\nПасол Беларусі ў Польшчы Ў. Чушаў\nУ. Чушаў: Можна лічыць Люблінскую ўнію гістарычнай мадэльлю сёньняшняга супрацоўніцтва ў рэгіёне Цэнтральнай ды Ўсходняй Эўропы, а таксама ў рэгіёне Балтыйскага мора. Ідэі ды прынцыпы, якія паявіліся ў часы Люблінскай уніі, знаходзяць працяг у розных ініцыятывах ды форумах, такіх, як Усходняе партнэрства або Цэнтральнаэўрапейская ініцыятыва, у якой удзельнічае Беларусь. Люблінская ўнія вартая ўвагі з боку палітычных структур, навукоўцаў ды шырокіх слаёў грамадзтва.\nАрыгінальнаму дакумэнту падпісаньня Люблінскай уніі 450 гадоў. Нагадаю, у аўторак ён быў выстаўлены на публічны паказ у Варшаве. Дырэктар Галоўнага архіву даўніх актаў адзначыў, што дакумэнт захаваўся ў адносна добрым стане. Спэцыялісты прыкладаюць вялікія намаганьні, каб ён захаваўся яшчэ доўгія гады для нашчадкаў. Шмат клопату патрабуюць пячаткі, – кажа Хубэрт Вайс.\nХ. Вайс: Уся праблема захоўваньня дакумэнту падпісаньня Люблінскай уніі заключаецца ў яго пячатках. Гэтыя пячаткі немагчыма аддзяліць такім чынам, каб яны не сутыкаліся паміж сабою. Таму немагчыма гэты акт перавозіць у іншае месца, падарожжы выключаюцца. Нашы архівісты прыкладаюць вялікія намаганьні, каб дакумэнт ня быў зьнішчаны. Гэта таксама вялікая заслуга цэлых пакаленьняў архівістаў ды гісторыкаў. Каб паказаць акт публіцы, мы набылі адмысловыя вітрыны з узмоцненымі шыбамі. Дарэчы, апошнімі днямі была вялікая сьпёка, мы нават думалі, што прыйдзецца адмяніць паказ, бо воск на пячатках вельмі ня любіць гарачыні. На шчасьце пахаладала. Гэты дакумэнт праіснаваў 450 гадоў, галоўная нашая задача – каб ён захаваўся чарговыя 450 гадоў, і больш.\nАрыгінальны акт падпісаньня Люблінскай уніі выстаўлены для наведвальнікаў цягам дзевяці дзён у цэнтры Варшавы – у Галоўным архіве даўніх актаў. А ўрачыстасьць суправаджалася канцэртам старадаўніх музыкі і сьпеву.\ntags: архіў, гісторыя, Люблінская ўнія, Рэч Паспалітая, экспазыцыя


Шматлікія ўзнагароды рознай вартасці заваявалі ліцэісты БДУ на міжнароднай алімпіядзе па чатырох прадметах прыродазнаўча-матэматычнага цыкла "Рышэльеўская рэгата". Мерапрыемства завяршылася ў канцы верасня ў Адэсе (Украіна).\nАлімпіяда праходзіла ў камандным і асабістым заліках па фізіцы, матэматыцы, хіміі і біялогіі і ўключала дэманстрацыйныя, эксперыментальныя і тэарэтычныя туры.\nНа рахунку зборнай Ліцэя БДУ першае каманднае месца ў дэманстрацыйным туры. У яе склад увайшлі адзінаццацікласнікі Алег Караткоў, Міхаіл Макей, Максім Ліхавец і Уладзіслаў Зверык. Кожны з дзяцей ганараваны прызавых узнагарод і ў асабістых заліках. Уладзіслаў Зверык заваяваў абсалютнае першае месца ў тэарэтычным туры па матэматыцы і бронзавы медаль у эксперыментальным туры. Алег Караткоў – абсалютнае першае месца ў тэарэтычным і эксперыментальным турах па хіміі. Максім Ліхавец стаў першым у эксперыментальным туры і трэцім у тэарэтычным туры па біялогіі. Міхаіл Макей стаў бронзавым прызёрам у тэарэтычным туры па фізіцы.\nУсяго ўдзельнікамі алімпіяды сталі каля 60 старшакласнікаў, якія прадставілі 11 каманд з Мінска, Кіева, Харкава, Хмяльніцкага і Херсона.\nАрганізатарам алімпіяды выступіў Рышэльеўскі ліцэй (Адэса, Украіна). Змаганне праводзілася ў пяты раз з мэтай папулярызацыі дакладных навук і падтрымкі адоранай моладзі.


2. Рэлігійнасьць | ЦАРКВА\nУсемагутны Бог запаліў іскру рэлігійнай веры ў душах першых людзей Адама і Евы пры іх стварэньні. I гэты рэлігійны пачатак перадаецца ў спадчыну ад бацькоў да дзяцей і, такім чынам, ахоплівае ўсіх людзей. У выніку такога закону немаўля, нарадзіўшыся ад сваіх бацькоў, мае ўсе ўласьцівасьці чалавечай прыроды, у тым ліку і рэлігійнае пачуцьцё. Таму дзіця, ледзь толькі зьяўляецца ў яго сьвядомасьць, выяўляе жывую цікаўнасьць да Бога. Момант, калі абуджаецца такая цікаўнасьць, залежыць ад асабістых здольнасьцяў дзіцяці, а таксама ад вонкавых абставінаў, у якіх выхоўваецца і гадуецца дзіця.\nАдпрыроднае рэлігійнае пачуцьцё паказвае на тое, што нерэлігійных дзяцей няма, як няма адпрыродных атэістаў Нерэлігійнымі становяцца ў наступныя гады свайго жыцьця пад уплывам бацькоўнявернікаў, нерэлігійнай сям'і, антырэлігійнага атачэньня і недастатковага рэлігійнага выхаваньня дома і ў школе.\nСучасныя атэісты ці бязбожнікі маюць сваю рэлігію, хоць і не прызнаюць яе. Адхіляючы ісьціну быцьця Бога як Творцы Сусьвету і ўсяго жывога, у тым ліку і чалавека, яны вераць у матэрыю і адпаведна сваёй веры прадвызначаюць сваё стаўленьне да яе. Але прызнаючы матэрыю замест Бога, яны скажаюць сваё рэлігійнае пачуцьцё. уласьцівае іх прыродзе. Вера ў матэрыю ёсьць карыкатурай сапраўднай рэлігіі.\nАдпрыроднасьць рэлігійнага пачуцьця яскрава вызначыў адзін філёзаф наступнымі словамі: "Першабытны чалавек ня сонца, ня месяц, ня зоркі прызнаў багамі, але Боскасьць прызнаў у сонцы, месяцы і зорках", г. зн. пад уплывам бачных нябесных сьвяцілаў адпрыродную ідэю рэлігійнага пачуцьця ўвасобіў у названых сьвяцілах.\nГісторыя чалавецтва сьведчыць, што поўнай адсутнасьці богашанаваньня і імкненьня да ўзаемнасьці з Боскасьцю нельга ўказаць ні ў адным чалавеку, за выключэньнем ідыётаў, дурняў і псыхічна ненармальных людзей. Сучасныя бязбожнікі таксама зьяўляюцца хворымі істотамі ня толькі духоўна, але і разумова.\nРэлігійнае пачуцьцё можна часова страціць, засыпаць яго попелам нікчэмных спакусаў, заганаў і памылковых поглядаў. Але зусім згасіць яго немагчыма. Заганы і спакусы прыводзяць грэшніка ў такі стан, калі ён прыпадабняецца да бясслоўнай жывёліны, траціць аблічча і падабенства Божае. Для выратаваньня такога грэшніка патрэбная дапамога Божая, бо сваімі сіламі ён ня здольны падняцца на духоўную вышыню і вырвацца з бездані падзеньня. У стан падзеньня ён трапляе пад уплывам антырэлігійнай прапаганды, матэрыялістычнага вучэньня і памылковасьці ўласнага розуму. Але Гасподзь Бог не жадае сьмерці грэшніка і даруе яму Сваю выратавальную сілу. Божая выратавальная сіла даецца таму грэшніку, які здольны яе прыняць і падняцца духоўна.\nЛедзь толькі кранулася выратавальная сіла Божая полагу грэшніка, у душы яго зьдзяйсьняецца пералом ці пераварот. Тады расьсейваецца туман яго бязбожнасьці, разгараецца іскра веры ў Бога, якая прасьвятляе яго розум і прыводзіць да Бога. Прыкладаў падобных ператварэньняў мы ведаем шмат.\nНашы развагі пра сілу і дзеяньне рэлігійнага пачуцьця - не тэарэтычныя, адцягненыя, а заснаваныя на духоўным досьведзе ў жыцьці падзьвіжнікаў і сьвятых мужоў Свой духоўны вопыт яны засьведчылі ў сваіх творах, якія мы скарыстоўваем для навучаньня.\nМаё рэлігійнае пачуцьцё выявілася ў раньнім узросьце, калі я быў яшчэ юнаком і ўжо нешта разумеў. У гэтым узросьце, а можа быць раней, мая родная маці Ева Сьцяпанаўна, глыбока рэлігійная жанчына, вучыла мяне першым малітвам па парадку: знак крыжа з паклонамі, "Боже мйлостйв, будй мне грешному трйжды с ударенйем себя в грудь кулаком, Царю Небесный, Прйсвятое, Славы й ныне. Пресвятая Тройце", а потым "Ойча наш", "Багародзіца Дзева, радуйся", Сымбаль Веры, 10 запаветаў Гасподніх, "Спасй, Господй, людй Твоя", "Достойно есть", знак крыжа і канец. Гэтыя малітвы прамаўляўя штодзённа раніцай і ўвечары. Маё рэлігійнае пачуцьцё прымушала мяне маліцца. Браты і бацька не былі вельмі набожнымі асобамі. Я меў двух братоў, старэйшых за мяне — Мікалая і Пятра і ў нашай сям'і быў наймаладзейшым, бо нарадзіўся праз сем гадоў пасьля брата. Я нарадзіўся ў сьвята Нараджэньня Прасьвятой Дзевы Марыі 8/21 верасьня 1904 года. Ад першых хвілін быў хваравітым, таму мяне пасьпешліва хрысьцілі ўжо на трэці дзень пасьля нараджэньня. Бацюшка, які хрысьціў у нашай прыходзкай царкве ў мястэчку Вялікая Ліпа, назваў мяне Антоніем, але забыў сказаць, у памяць якога Антонія, таму я не сьвяткаваў сваіх імянінаў. Можна ўгледзіць у гэтым таемнае ўказаньне пра будучае маё манаства.\nХатнія ўмовы абмяжоўвалі ў малітве, таму я шукаў для сябе самотнага месца. Маліўся ў садзе ўвечары, у полі сярод каласістага жыта, у лесе, у хляве ці сьвіране. Там ніхто не перашкаджаў, і я маліўся доўга і старанна. Часам у гарачай малітве мне здавалася, што ў нябёсах бачу Бога, як казаў паэт. Поле і лес былі маім храмам зь дзяцінства. Пазьней, калі я стаў сьвятаром, мне было цесна маліцца ў царкве.\nРэлігійнае пачуцьцё не аслабла ў гімназічныя гады майго навучаньня. Я меў сяброў, але іх легкадумнасьць і часам непрыстойныя паводзіны не прымаў. Вучнем VII і VIII клясаў гімназіі веснавымі вечарамі ішоў за горад у поле і там у начной цішы маліўся ўкленчаны. Вяртаўся запозна, калі ўсе ўжо спалі. Гаспадыня, адчыняючы мне дзьверы, сварылася, прыгаворваючы: "Вось задумаў заляцацца. Экзамэны на носе. Правалішся, тады пашкадуеш страчанага часу". Я не пярэчыў і ціха ішоў ў свой пакой.\nВа ўсіх клясах гімназіі выкладаўся Закон Божы. Выкладчык ставіўся да вучняў паблажліва. Не шкадаваў добрых адзнак па Законе Божым, хоць далёка не ўсе былі іх вартыя па сваіх ведах. Карыстаўся і я дабрынёю бацюшкі, але заўсёды сур'ёзна рыхтаваўся да ўрокаў.\nСваёй рэлігійнасьці я не растраціў ва ўсе наступныя гады свайго жыцьця. Нарадзіўшыся ў сьвята Нараджэньня Прасьвятой Дзевы Марыі, Божай Маці, я глыбока верыў у Яе сьвятое апекаваньне мною. Яна дапамагала і, як Нябесная Маці, даравала мне Сваю міласьць.\n‹ Частка 1-я. 1. Родныя далячыні уверх 3. Багаслоўскі факультэт ›


Канвертаваць QuarkCoins (QRK) і VeriCoins (VRC) : Калькулятар абменнага курсу\nQuarkCoin (QRK) і VeriCoin (VRC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта QuarkCoin і VeriCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад QuarkCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць VeriCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на VeriCoins або QuarkCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe QuarkCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The VeriCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал QRK можа быць запісаная QRK. Сімвал VRC можа быць запісаная VRC. Абменнага курсу the QuarkCoin Апошняе абнаўленне 22 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the VeriCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. QRK каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. VRC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Пра асвятленне праблем экалогіі: дыскусія за круглым сталом “Кур’ера” • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nПра асвятленне праблем экалогіі: дыскусія за круглым сталом «Кур'ера»\nРэдакцыя «Кур'ера» у пятніцу, 29 студзеня, правяла круглы стол, падчас якога цэнтральным было пытанне аб падыходах да асвятлення экалагічных праблем Случчыны на сайце і старонках друкаванай версіі газеты, пошук тэм, якія б зацікавілі чытача.\nЧарговае пасяджэнне круглага стала праводзілася ў межах дзейнасці Асацыяцыі выдаўцоў рэгіянальнай прэсы «Аб'яднаныя МасМедыі», адной з задач якой з’яўляецца наладжванне прафесійных партнёрскіх адносін паміж рэдакцыямі недзяржаўнай рэгіянальнай прэсы Беларусі.\nПадставай для разгляду падобнага пытання стаў аналіз размяшчэння такой тэматыкі ў іншых газетах як рэгіёна, так і Асацыяцыі. Гэты аналіз, а таксама зваротная сувязь з чытачамі паказваюць, што тэмы экалогіі на старонках «Кур'ера» могуць знайсці больш важкае месца — попыт на яе ёсць. Многае залежыць ад аўтарскага падыходу і крэатыўнасці падачы інфармацыі, ад тых складнікаў, якія робяць гэту інфармацыю не толькі пазнавальнай, але і карыснай. Гэта ж падцвярджае і вопыт Генадзя Арлова, пазаштатнага супрацоўніка «Кур'ера», які раней паспяхова працаваў з экалагічнай тэматыкай у адной з газет рэгіёна.\nУдзельнікі круглага стала выказалі свае думкі і наконт магчымых матэрыялаў з абмяркоўваемай тэматыкай у бліжэйшай перспектыве. «Асвятленню тэмы экалогіі патрэбен удумлівы і сур’ёзны падыход, каб матэрыялы спалучалі пазнавальнасць і карыснасць. Тэм цікавых многа», — зазначыў супрацоўнік рэдакцыі Сяргей Багдашыч.\nРэдакцыйны калектыў спадзяецца, што чытач таксама не застанецца ў баку і прапануе да 900-годдзя Слуцка свае падказкі і парады па вызначэнню першачарговых мер у вырашэнні экалагічных праблем рэгіёна.


Catholic.by - Біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB: «Я рады быць часткай Касцёла на Магілёўшчыне»\n26.02.2016 00:00 Тэкст і фота: Ілья Лапато / Catholic.by\nДапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі і біскуп вікарый Магілёўскага рэгіёну Аляксандр Яшэўскі SDB у размове з журналістам Catholic.by прыгадвае сваё пакліканне і дзеліцца развагамі пра душпастырскую працу ў Магілёўскім рэгіёне.\n— Ваша Эксцэленцыя, упершыню новы каляндарны год Вы сустракалі ў якасці біскупа. Ці думалі Вы яшчэ год таму, што так будзе?\n— Канешне не. Год таму я і падумаць не мог, што ў маім святарскім жыцці адбудуцца такія змены. Мне было 40 гадоў. І маючы 15 гадоў святарства, я і не думаў, што атрымаю біскупскую намінацыю ад Папы Рымскага...\nАднак гэтая падзея ў маім жыцці дапамагла мне ўсвядоміць, што не я сам выбраў Езуса, а Ён мяне. Бог першы, хто выбірае чалавека для службы, а пасля ты даеш адказ на Яго заклік. Таму для таго, хто жыве ў еднасці з Богам і слухае Яго, усё магчыма. Бог для мяне — вялікі сэнс і глыбіня, а таксама рэчаіснасць.\n— Вы згадалі пра адказ на Божы заклік. Якім ён быў у Вашым выпадку? Бо часам здараецца так, што юнакі цягнуць з адказам на той заклік у душы.\n— Cучасны чалавек кіруецца рацыянальным мысленнем, а гэта стварае цяжкасць пры выбары. Юнак хоча прадугадаць, што будзе пасля і што ён ад гэтага атрымае. Так ёсць зараз, так не было ў час маёй маладосці.\nІ гэтая рацыянальнасць — вельмі вялікая перашкода, бо ў чалавека веры павінен быць найперш давер. Калі ёсць голас, трэба ісці.\nУ выпадку з маім пакліканнем найперш быў давер Пану, які клікаў, а пасля мой адказ. Вялікі ўплыў на мяне аказаў і мой пробашч – кс. Генрых Куляшэвіч, салезіянін. Ён фармаваў мяне як міністранта, запальваючы жаданне служыць Богу.\nПачалося ўсё ў жніўні 1989 года, калі я з маці якраз прыехаў з вёскі, дзе ў бабулі праводзіў летнія канікулы. Мы пайшлі на святую Імшу ў касцёл (у тым годзе ён толькі адчыніўся), а там святар запрашаў дзяцей і моладзь перад пачаткам новага навучальнага года прыйсці і паспавядацца.\nПасля маёй споведзі ксёндз паклікаў мяне ў сакрыстыю, дзе ўжо быў мой аднакласнік (сёння — салезіянін кс. Уладзімір Кабак, які працуе ў Расіі ў Гатчыне), і прапанаваў мне служыць пры алтары. Так я стаў міністрантам.\nБіскуп разам з бацькамі і аднакурснікам\nМне вельмі падабаўся гэты абавязак. Памятаю, як на Божае Нараджэння я упершыню спяваў псальм: літары кірылічныя, а тэкст — польскі. Я хваляваўся і, як мне здавалася, занадта доўга прастаяў на амбоне, набіраючы паветра і адвагі для спеву — людзей была процьма.\nУ гэты момант нарадзілася дзіўнае, але вельмі моцнае пачуццё — я заўсёды хачу тут стаяць (усміхаецца – заўв.аўт.). Таму і да сёння стаю пры амбоне, пры алтары, толькі ўжо ў іншай ролі.\n— А ці часта даводзіцца ўжо Вам выступаць дарадчыкам для тых хлопцаў, якія разважаюць над сваім пакліканнем?\n— Так, безумоўна. Найбольш я спазнаў гэта ў салезіянскім коле. У «салезіянскім ДНК», відаць, ужо закладзены гэты асаблівы клопат пра моладзь (усміхаецца — заўв. аўт.). Маладыя людзі падыходзілі параіцца, і не раз. Часам я і сам першы рабіў крок, уздымаючы гэтую тэму з міністрантамі.\nСёння ёсць у маім жыцці сабраты, якія на пачатку свайго манаскага шляху раіліся са мной, і я вельмі рады, што сёння мы ў адной супольнасці.\nТым не менш выбар заўсёды застаецца за асобай пакліканага. Святар не можа ўзяць на сябе адказнасць і зрабіць выбар за чалавека. Святар можа толькі падтрымаць, каб дапамагчы хлопцу прыняць тое рашэнне, якое ён адчувае.\nАкрамя рацыянальнасці, пра якую я ўжо згадваў, ёсць і такая рэч, як недахоп чакання ў хлопцаў. Сёння моладзь хоча ўсяго адразу. А трэба ўмець чакаць. Пачакаць, пакуль пройдуць эмоцыі, каб ацаніць сваё рашэнне больш свежым вокам. Важная таксама і шчырасць, ад якой шмат залежыць у распазнанні паклікання.\n— Магчыма, што са з’яўленнем біскупа, які выйшаў з салезіянскай сям’і, на Магілёўшчыне з’явіцца і новая салезіянская пляцоўка?\n— У гэтым пытанні я вельмі спадзяюся на падтрымку маіх сабратоў (усміхаецца — заўв. аўт.). У абласным цэнтры шмат моладзі, таму працы для салезіян было б шмат. Запрашэнне дапамагчы ў душпастырскай працы з моладдзю на Магілёўшчыне я скіраваў і іншым манаскім супольнасцям — будзем спадзявацца на лепшае і маліцца ў гэтай інтэнцыі.\n— З сярэдзіны жніўня Вы ўшчыльную працуеце з Магілёўшчынай як іерарх, адказны за гэты рэгіён. Ці ўдалося за гэты час больш спазнаць гэтую вобласць?\n— Гісторыю Магілёўскага краю я ацэньваю праз яго гісторыю — калісьці Магілёўская мітраполія была адной з самых вялікіх. Я вельмі цешуся, што магу служыць у месцы, настолькі гістарычна багатым для Каталіцкага Касцёла ў Беларусі. Вельмі гэта цаню.\nТаксама для мяне вялікі гонар працаваць з людзьмі, якія вытрывалі ў часы атэізацыі і захавалі тут сваю веру.\nПадчас адкрыцця Брамаў Міласэрнасці ў мінулым годзе ў касцёле было больш за паўтысячы вернікаў. Парафіяне кажуць, што столькі людзей прыходзіць толькі на Вялікдзень. Што мяне парадавала яшчэ — 95 працэнтаў прысутных прыступілі да святой Камуніі!\nСупольнасць Касцёла на Магілёўшчыне невялікая, але салідарная паміж сабою і шчырая. Напрыклад, калі мы праводзілі адмысловы суботнік, то з кожнай парафіі рэгіёна прыехалі не толькі вернікі, але і іх пастыры.\nТое ж магу сказаць і пра пастырскія сустрэчы духавенства Магілёўшчыны: тут заўжды сямейная і дружная атмасфера. І я рады быць часткай гэтай сям’і.\nБіскуп Аляксандр Яшэўскі SDB у магілёўскай катэдры\nБезумоўна, вернікі і душпастыры таксама прывыкаюць да таго, што сярод іх ёсць пастаянны біскуп, «наступнік апосталаў», і гэта дадае адвагі і ўпэўненасці на лепшую будучыню. Вельмі хачу, малюся і прыкладаю ўсе намаганні, каб Магілёўшчына стала месцам шматлікіх і святых святарскіх і манаскіх пакліканняў. А таксама прашу Маці Божую Бялыніцкую аб узрастанні магілёўскага народа ў веры, асабліва дзяцей і моладзі.\nПрашу аб еднасці паміж вызнаўцамі іншых веравызнанняў і дзейсным супрацоўніцтве з дзяржаўнай уладай для дабра нашых людзей. Маці Божая Бялыніцкая, заступіся за наш Магілёўскі рэгіён.\nАбноўлена 16.05.2018 17:33


У Казані адкрыўся міжнародны фэстываль мусульманскага кіно\n07 верасень 2005, 08:57\nВячаслаў Ракіцкі, Прага Аналягаў гэтаму кінафоруму пакуль яшчэ ў сьвеце не было. Фэстываль прымеркаваны да тысячагодзьдзя Казані. Цягам тыдня гледачы змогуць паглядзець болей як 70 фільмаў з арабскіх і цэнтральна-азіяцкіх краінаў, зь Ірану, Турэччыны, , Расеі, Эўропы, Канады і ЗША.\nУсяго ў фэстывалі ўдзельнічаюць кінэматаграфісты 18 краінаў. На фэстывалі будуць дэманстравацца мастацкія, дакумэнтальныя і анімацыйныя фільмы. Пераможцы ў розных намінацыях атрымаюць залаты, срэбны і бронзавы мінбар. (Мінбар – гэта катэдра, зь якой прамаўляюцца павучэньні ў мячэці.) Але першы “Залаты Мінбар” быў уручаны ўжо ў дзень адкрыцьця фэстывалю. Яго атрымаў рэжысэр Уладзімер Хаціненка за ўнёсак у рэлігійную цярпімасьць і прапаганду павагі да рэлігійных пачуцьцяў.\nМэта фэстывалю – паказаць сьвет мусульманаў без адмоўных стэрэатыпаў, якія часта тыражуюцца ў сучасным мастацтве. Калі чачэнец - дык ён абавязкова з аўтаматам Калашнікава ў руках, калі аўганец – дык ён гандляр наркотыкамі, а азэрбайджанцы прадаюць садавіну на кірмашах. Адсюль і крытэрыі, паводле якіх выбіраліся конкурсныя карціны. Гаворыць дырэктар фэстывалю Заўдзі Маміграў.\n(Маміграў:) “Адборачная камісія выбірала фільмы паводле наступных крытэрыяў: каб не было гвалту, жахаў, містыкі, каб фільмы не заклікалі да варожасьці паміж людзьмі, а заклікалі да агульначалавечых каштоўнасьцяў, спрыялі збліжэньню народаў.”\nУ праграме фэстывалю таксама фільмы пра гісторыю і культуру ісламу, яго вялікіх людзей. Але аўтары фільмаў, якія ўдзельнічаюць у конкурсе, не абавязкова мусульмане. Сярод іх ёсьць прадстаўнікі і іншых рэлігіяў, якія з павагаю гавораць у сваіх творах пра іслам і мусульманаў.\nУ складзе журы, акрамя Маміграва, таксама сырыйская акторка Муна Васіф, эгіпэцкі рэжысэр Асма аль-Бікры, рэжысэр з Азэрбайджану Джаміль Фараеў і Эльза Дзінмухаметава з кінастудыі “Казахфільм”. Ачольвае журы знакаміты азэрбайджанскі драматург Рустам Ібрагімбекаў, аўтар сцэнароў такіх фільмаў як “Белае сонца пустыні” і “Сыбірскі цырульнік”. Ён падкрэсьлівае, што галоўным крытэрам, паводле якога будуць ацэньвацца конкурсныя стужкі, гэта -- мастацкасьць.\nІніцыятары фэстывалю, а гэта -- Рада муфтыяў Расеі і тэлевідэакампанія “Ісламскі Сьвет” пры падтрымцы прэзыдэнта Татарстану Мэнтаміра Шайміева, таксама падкрэсьліваюць, што ідэя фэстывалю ні ў якім выпадку не скіраваная супраць вернікаў іншых рэлігіяў.\nНа здымку: старшыня журы фэстывалю “Залаты мінбар” Рустам Ібрагімбекаў


24 люты 2020, 17:11\nУ 2019 годзе 63 менчукі разам з чальцамі семʼяў былі пазбаўленыя жытла праз даўгі па камунальных плацяжах, піша агенцтва «Мінск-Навіны». Кватэры, адкуль іх выселілі, атрымалі ў 2016 годзе статус арэндных.\nПазалетась такіх даўжнікоў было 57.\nГаворка ідзе пра наймальнікаў дзяржаўных квартэр, якія перавялі ў склад камэрцыйных пасьля 1 ліпеня 2016 году, бо жыхары кватэр іх не прыватызавалі. У «Мінск-Навінах» адзначылі, што наймальнікі такіх кватэр могуць сплаціць даўгі па камуналцы праз 5-8 месяцаў.\n«Высяленьне — гэта крайняя мера. Пазоў падаецца калі скарыстаныя, але не прынесьлі вынік іншыя вынікі — наведваньне неплацельшчыка дома, тлумачэньне заканадаўства, вынясеньне папярэджаньняў, афармленьне выканаўчых надпісаў і іншае», — сказала галоўная спэцыялістка аддзелу арганізацыйна-кадравай і прававой працы МГЖХ Анастасія Рымашэўская-Бялкоўская.


руны-рыскі, онлайн сказка бесплатно!\nЁсць у народзе пазабытае паданне, Яно на вуснах засталося асалодай. Пра веру продкаў, першае каханне I пра дзяўчынку з родy Рагвалодаў.\nЯкая, як бурштын зямельных недраў, Як птушак спеў над лесам старажытны. Дайшло з пергаменту язычных ведаў, Дзе руны-рыскi быццам з аксамiту. Расла дачушка кветкаю дзiвоснай I з кожным годам — ад зiмы да [...]


08 студзень 2015, 14:00\nПіяністка Вольга Сьцяжко нарадзілася ў Менску. Пачала творчую дзейнасьць у трохгадовым узросьце ў фальклёр-тэатры «Госьціца» пад кіраўніцтвам Ларысы Сімаковіч. Скончыла Рэспубліканскі музычны ліцэй пры Беларускай акадэміі музыкі. З 2002 году — на Захадзе. Вучылася ў United World College (Італія). Скончыла Каралеўскую акадэмію музыкі ў Лёндане. Незалежная артыстка. Выступае з сольнымі канцэртамі і як салістка аркестраў у ЗША, Вялікабрытаніі, Італіі, Нямеччыне, Францыі, Швэцыі, іншых краінах. Ляўрэат многіх міжнародных конкурсаў. У 2014 годзе выпусьціла альбом Eta Carinae, які быў прыхільна прыняты брытанскай крытыкай. Жыве і працуе ў Лёндане.\nПрапануем вам фрагмэнты тэксту перадачы. Цалкам перадачу можна паслухаць тут:\nВячаслаў Ракіцкі: Калі я чытаў рэцэнзіі на вашы канцэрты, на ваш альбом у такіх аўтарытэтных выданьнях, як «The Independent», «The Times», я зьвярнуў увагу, што вас па-рознаму прадстаўляюць: то піяністкай, народжанай у Беларусі, то беларускай піяністкай. Насамрэч — чыёй піяністкай вас лічаць на Захадзе і самі як вы думаеце: вы — піяністка беларуская, брытанская, ці належыце ўсяму сьвету?\nВольга Сьцяжко: Ні ў якім разе я не брытанская піяністка, не італьянская, тым болей я не з былога Савецкага Саюзу. Я — беларуская і толькі беларуская піяністка. Я заўсёды гэта падкрэсьліваю публічна, пішу ва ўсіх біяграфіях. І нават у свае канцэртныя выступы ўключаю творы беларускіх кампазытараў, таму што яны на Захадзе нікому невядомыя. Для мяне гэта заўсёды вельмі і вельмі важна падкрэсьліваць, што я — беларуска ня толькі паводле беларускага паходжаньня, а па сутнасьці.\nРакіцкі: А як да вас ставяцца іншыя творцы ў тым жа Лёндане? Гэты горад, у прынцыпе, можна назваць культурнай сталіцай Эўропы. Ці не глядзяць на вас зьверху ўніз, паблажліва? Колісь на Захадзе любілі пры кожнай нагодзе падкрэсьліць паходжаньне творцаў з Усходняй Эўропы: гэны — з Чэхаславаччыны, а гэтая — з Польшчы...\nСьцяжко: Найперш скажу, што ў Лёндане вельмі мала ўласна брытанскіх піяністаў. І гэты горад — такі глябальны кацёл, таму і не глядзяць. Той самы Свабодны тэатар зь Менску вельмі цёпла прымаецца і высока ацэньваецца. Лёндан, магу сказаць, наадварот, заўсёды зацікаўлены ў іншых культурах. Увогуле, у Лёндане нейкай нацыяналістычнай жылы не адчуваецца.\nВокладка альбому Eta Carinae


стыль — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: стыль :\nНацыянальны конкурс для журналістаў-пачаткоўцаў “Твой стыль” працягвае прыём матэрыялаў\nПрацы прымаюцца да 1 мая 2014 года.\nТвой стыль, конкурсы\nБерасцейскія панкі «Дай дарогу!» заспявалі пра вегатарыянства\nПанк-гурт «Дай дарогу!» выклаў у сеціва новую песню «Предсмертный хит» пра жывёл.\nДай дарогу, Юра Стыльскі, музыка\n«Дай дарогу!» прэзентуюць у сеціве відэаканцэрт у фармаце 4к\nБерасцейскі панк-гурт прэзентуе сёння відэа з акустычнага канцэрту, што быў зняты у ангары па рамонце ровараў. 40-ка хвілінны відэаканцэрт з 10 песень з назовам «Велоакустика» рыхтаваўся тры месяцы.\nДай дарогу!, Уладзімер Ківачук, Юрый Стыльскі, відэа\nРамантыка па Стыльскаму\nПадаецца, так нядаўна, яшчэ ў верасні берасцейскія панкі запальвалі на сцэне Re:Public, учора іх выступ быў не менш крутым і пякельным па энергетыцы. Чакаючы музыкаў (канцэрт пачаўся амаль на гадзіну пазней), фанаты заўзята спявалі іх песні. Рэдка такое можна сустрэць на выступах беларускіх зорак. Музыкі традыцыйна выйшлі з падарункамі. У публіку ляцелі бананы, паштоўкі, цукеркі ды цішотка з надпісам «Дай дарогу!». Дзве з паловай гадзіны натоўп разам з ягоным лідарам Юрам Стыльскім спяваў старыя хіты і амаль усе песні з апошняга альбома.\nДай дарогу!, Юра Стыльскі, музыка, канцэрты\nЮра Стыльскі: «З’язджаць на хутары — гэта імпатэнскі двіж нейкі»\nДнямі мы заехалі ў госці да лідэра «свежазабароненага» берасцейскага гурта «Дай дарогу!», Юры Стыльскі распавёў Generation.by пра тое, як бацюшка, з якім яны разам некалі панкавалі, цяпер чысціць яму мозг, чаму Менск — гэта вялікая вёска, а Берасце — еўрапейскі горад, чаму з’язджаць на хутары — гэта «імпатэнскі двіж нейкі», чаму плачуць супрацоўнікі «Еўраопт», як уцячы з лабірынтаў РАУС, навошта ў пакоі патрэбная вялікая груша і каму з берасцейскага гарвыканкаму пара ісці даіць кароваў.\nДай дарогу, Юрый Стыльскі, музыка, людзі\nЯшчэ адзін канцэрт «Дай дарогу» забаронены: гурт у разгубленасці\nБерасцейскі музычны гурт «Дай дарогу» не можа правесці другі канцэрт запар. Прычына — раптоўныя адмены за некалькі дзён да выступаў. Учора стала вядома, што берасцейскі клуб «Сфера» адмовіўся праводзіць канцэрт. А сёння музыкі паведамілі, што іх выступ 6 лістапада на рок-фэсце «Рок хваля» ў Горадні таксама адменены. Яны ў разгубленасці і пакуль не вырашылі, што рабіць далей.\nДай дарогу, клініка, музыка, канцэрты, Юры Стыльскі\nГорадня маладых журналістаў\nЦягнікамі, маршруткамі, на аўто і спынам — народ з розных гарадоў на гэтых выходных штурмаваў Горадню, вядучы па ходу трансьляцыю ў сацыяльных сетках. Артпраект Freedom on Paper упершыню прывёз папяровую фотавыставу, Каравайка сам упершыню патрапіў у Горадню, а Ліпковіч прасіў усіх пісаць пра сэкс-драгс-рокнрол. Паўтары сотні ўдзельнікаў фэсту моладзевай журналістыкі «Твой стыль» на тры дні запаланілі цахі былога тытунёвага заводу, вуліцы Горадні ды начныя кавярні.\nТвой стыль, журналісты, фэсты, Ліпковіч, Каравайка, Марціновіч, Freedom on Paper\nУ апошнія выходныя вясны ў Горадні пройдзе фэст моладзевай журналістыкі\nУ апошнія выходныя вясны 25-27 траўня ў Горадні пройдзе трэці фэстываль моладзевай журналістыкі «Твой стыль». На працягу трох дзён маладыя журналісты, студэнты, запрошаныя экспэрты і журналісты вядомых мэдыяў будуць абмяркоўваць пэрспэктывы прафэсіі ды прэзэнтоўваць сваю працу. Таксама на фэсьце пройдзе ўзнагароджаньне аўтараў лепшых матэрыялаў па выніках конкурсу сярод маладых журналістаў, да ўдзелу ў якім працы прымаюцца па 7 траўня.\nТвой стыль, журналісты, конкурсы, Generation.by\nКонкурс для маладых журналістаў «Твой стыль»\nАрганізатары конкурсу гарадзенская ГА «Цэнтр «Трэці сектар» і ГА «Беларуская асацыяцыя журналістаў» запрашаюць да ўдзелу ў конкурсе аўтараў-пачаткоўцаў альбо маладых журналістаў (ва ўзросьце да 35 год) з усіх рэгіёнаў Беларусі.\nКонкурсы, Твой стыль, журналістыка\nIn 0.0803 seconds.


Віцебск: пленэр за адраджэньне сабору і плошчы\n25 травень 2007, 08:13\nРадыё Cвабода, Віцебск Мы паведамлялі ўжо пра тое, што прадпрыемства “Віцебскводаканал”, пракладаючы камунікацыі на тэрыторыі плошчы Свабоды ў Віцебску, нішчыць парэшткі старажытнай забудовы гораду. Экскаватары ды іншая тэхніка пашкодзілі муры Сьвята-Мікалаеўскага сабору, якія знаходзіліся ў зямлі пад асфальтам. Земляныя работы ў ахоўнай гістарычнай зоне працягваюцца і цяпер. І пленэр, арганізаваны 24-га траўня віцебскімі моладзевымі актывістамі, быў адной са шматлікіх спробаў пратэсту супраць вандалізму ў Віцебску.\nАб’ява пра пленэр зьявілася ў інтэрнэце на адным зь віцебскіх форумаў. Запрашэньне было такое: “З нагоды таго, што на плошчы Свабоды зьнішчаюцца падмуркі Мікалаеўскага сабору, зьнішчанага савецкай уладай у 60-я гады мінулага стагодзьдзя, запрашаем усіх віцебскіх мастакоў да ўдзелу ў адкрытым пленэры “Адраджэньне Мікалаеўскага сабору і Саборнай плошчы”.\nНа пленэр таксама запрашалі й журналістаў, якіх цікавіць гэтая праблема. Сталася так, што і журналістаў, і ўдзельнікаў-мастакоў прыйшло пароўну – па чатыры чалавекі. Хаця ўвогуле да прызначанага часу на плошчу Свабоды людзей сабралася каля двух дзясяткаў – прыйшлі яшчэ мясцовыя актывісты- аматары гісторыі.\nСтудэнтка Тацяна Фамічова назвалася адной з арганізатарак пленэру:\n“Наша акцыя – пленэр – прысьвечаная адбудове Сьвята-Мікалаеўскага сабору і ўвогуле адраджэньню Саборнай плошчы, яе гістарычнага выгляду. Напэўна, мы ўсё ж такі зрабілі невялікую арганізацыйную памылку, не запрасіўшы асабіста найбольш вядомых віцебскіх мастакоў. Хаця гэта яшчэ пытаньне – прыйшлі б яны ці не. А мы толькі расклеілі аб’явы на мастацка-графічным факультэце ўнівэрсытэту і ў мастацкай школе”.\nНапачатку акцыі Тацяна Фамічова прачытала невялікую лекцыю пра гісторыю Саборнай плошчы, а потым мастакі прыступілі да працы. Дарэчы, усе ўдзельнікі пленэру былі зусім юныя – навучэнцы мастацкай школы №1.\nЗ прафэсійных віцебскіх мастакоў на плошчу Свабоды завітала толькі Сьвятлана Баранкоўская. Яна сказала, што пра пленэр зь ейных калегаў ніхто ня ведаў, бо яны, мажліва, не такія актыўныя карыстальнікі інтэрнэту, як моладзь. Спадарыні Баранкоўскай таксама расказала пра акцыю дачка.\nСьвятлана Баранкоўская ўдзелу ў пленэры ня брала, але ў яе ёсьць ранейшы твор пад назвай “Сьвята-Мікалаеўскі катэдральны сабор”, які нядаўна экспанаваўся ў выстаўнай залі Музэю сучаснага мастацтва.\n“Хоць з паштоўкі, а не з натуры, але было вельмі цікава намаляваць гэты сабор, – расказвае Сьвятлана Баранкоўская. – І я зрабіла гэтую працу, дастаткова вялікую. Дай Божа, каб яна спадабалася гораду, каб яна засталася ў Віцебску, а не паехала ў якую Нямеччыну за тое, каб было на што паесьці... У кожнага гораду павінна быць сэрца! А наша сэрца было зьнішчана савецкай уладай, нямецкай уладай, дый цяпер добра відаць, як мы бурым муры...”\nДарэчы, тых, хто літаральна разбурае муры, – тое самае прадпрыемства “Віцебскводаканал” – таксама не абышлі ўвагаю ўдзельнікі пленэру, у прыватнасьці, маладая паэтка Ірына Барысевіч:\n“Людзі прыйшлі, каб памаляваць, але мне такога дару Бог ня даў. І атрымаўся такі невялічкі вершык.\nАбадраная стужка, бы чорны крумкач Прыляцеў памаліцца на могілкі веры. Зруйнаваны сабор. Ды малюе рука Залатыя крыжы на кавалку паперы.\nДля кагосьці ты, можа, нязначны й малы, Ды галоўнае – вера ў душы не сканала... І узносяцца ў неба твае купалы Па-над дробязнай справаю “Водаканалу”!”\nСкарыстаўшы досьвед першага пленэру і запрасіўшы большую колькасьць удзельнікаў, арганізатары вырашылі правесьці 4 чэрвеня яшчэ адну падобную імпрэзу. Будуць выкарыстаныя і іншыя формы грамадзкага пратэсту – скаргі ў пракуратуру ды ў іншыя інстанцыі. Бо, як паведаміла супрацоўніца ўправы культуры Віцебскага аблвыканкаму Ніна Сулецкая, “Віцебскводаканал” насуперак усяму не зьбіраецца прыпыняць работы на плошчы Свабоды, хаця ня мае на іх адпаведнага дазволу ад Міністэрства культуры.


Ярмошына заўважыла падабенства паводзінаў Лукашэнкі і Трампа\n25 лістапад 2016, 09:46\nІнфармагенцтва БелаПАН публікуе фрагмэнты інтэрвію старшыні Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзіі Ярмошынай, у якім яна распавядала, што не галасавала за Лукашэнку ў 1994 годзе.\nЯрмошына распавяла БелаПАН, што бачыць падабенства пераможцы прэзыдэнцкіх выбараў у ЗША Дональда Трампа і кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі «ў манэры паводзінаў, канкрэтнасьці і адназначнасьці». Яна мяркуе, што абодва палітыкі «спадабаюцца адзін аднаму як пэрсоны».\n«Як пра палітыка казаць пра Трампа пакуль не магу, але як асоба ён, вядома, яскравы, — казала Ярмошына. — Быць можа, гэтая яскравасьць і не заўсёды станоўчая, але ўсё роўна гэта яскравасьць. Трамп канкрэтны. Пры гэтым канкрэтыка заўсёды мае на ўвазе нейкую рэзкасьць, паколькі немагчыма быць прамым і не закрануць нечыя інтарэсы. У грамадзтве ў апошні час зьявіўся попыт на канкрэтных палітыкаў і людзей агулам. Тых, каго ва ўжытку мы называем сапраўднымі мужыкамі».\nТаксама Ярмошына заявіла, што ня ведае, ці пойдзе на пэнсію пасьля сьнежня 2016 году, калі ў яе сканчаецца цяперашні тэрмін паўнамоцтваў: ейныя пляны «залежаць ад плянаў наймальніка».\nЯна мяркуе, што магла б стаць дэпутатам, хоць цяперашняя праца «кіраўніка карлікавага, але ведамства» ёй больш цікавая. Ды яна лічыць, што дэпутаты мінулага скліканьня былі «занадта сьціплымі», «заціснутымі», хоць гэткі парлямэнт лічыць лепшым за Вярхоўны савет сярэдзіны 1990-х.\nЯрмошына акрамя таго распавяла, што любіць пляткарыць, бо «ўсе пляткараць», але яе раздражняюць «бабскія размовы»: «як катлеты доўга смажылі, як мяса куплялі». Яна кажа, што любіць быць у адзіноце, тады думае, марыць, сузірае. Так склалася, што цяпер яна без каханага мужчыны, але «не адчувае сябе няшчаснай праз гэта».


ФСБ вырашыла паставіць кропку ў справе забойства Старавойтавай\nБылога дэпутата Дзярждумы абвінавацілі ў арганізацыі расстрэлу вядомай расейскай палітычнай дзяячкі.\nАбвінавачванне выставілі зэку\nФедэральная служба бяспекі Расеі сцвярджае, што знайшла арганізатара забойства дэпутата Дзярждумы РФ Галіны Старавойтавай. Абвінавачванне ўжо выставілі былому дэпутату і бізнесоўцу Міхаілу Глушчанку, якія цяпер адбывае васьмігадовае пакаранне за вымаганне ў адной з піцерскіх кампаніяў $ 10 млн.\nВыстаўленне абвінавачання адбылося напярэдадні 15 гадавіны смерці Старавойтавай. Яе забілі ў ноч на 21 лістапада 1998 года ў Санкт-Пецярбурзе. У той вечар расейская палітычная дзяячка вярнулася ў паўночную сталіцу Расеі з Масквы і, паводле версіі следства, наёмныя забойцы «вялі» яе з аэрапорту аж да самага дому. Атрымаўшы два агнястрэльныя раненні, Старавойтава памерла на лесвіцы свайго дому.\nУ ноч забойства.\n«За выстаўленнем абвінавачання хаваюцца іншыя матывы»\nПаводле справы Старавойтавай суд Санкт-Пецярбургу ўжо прыгаварыў на тэрмін ад 11 да 23,5 гадоў дзвюх асобаў. Паводле версіяў некаторых праваабаронцаў, ужо асуджаныя далі дадатковыя паказанні ды ў выніку справа забойства Старавойтавай набыла новы паварот.\nЯкія доказы віны Глушчанкі маюцца ў ФСБ, пакуль невядома. Але відавочна, што ў сувязі з даўнасцю гадоў будаваць абвінавачанне, хутчэй за ўсё, будуць на паказаннях сведкаў.\nТакімі сведкамі могуць стаць пецярбургскі бізнесоўца Сяргей Шаўчэнка і Юры Колчын (былы прапаршчык Галоўнага выведчага ўпраўлення), асуджаны, як тэхнічны выканаўца забойства Старавойтавай.\nАдвакат Глушчанкі перакананы, што новых абставінаў, якія сведчаць пра віну ягонага кліента ў справе Старавойтавай, няма. За выстаўленнем абвінавачання хаваюцца іншыя матывы: следства хоча асудзіць невінаватага чалавека, бо з нядаўніх часоў зрабіць гэта стала прасцей, тлумачыць абаронца расейскаму выданню «Gazeta.ru».\n«Да сённяшняга дня ў Крымінальна-працэсуальны кодэкс РФ ўнесеныя змены, якія дазваляюць накіраваць справу аб арганізацыі забойства Старавойтавай у раённы суд, а не ў суд прысяжных, – кажа Аляксандр Афанасьеў. – Больш за тое, мы будзем пазбаўленыя магчымасці звярнуцца ў Вярхоўны суд па абарону сваіх правоў. Вяршыняю судзейскай іерархіі ў справе Старавойтавай стане суддзя гарадскога суда Пецярбургу…». Якія менавіта матывы хаваюцца за выстаўленнем абвінавачання Глушчанку, адвакат выданню не патлумачыў.\nМоцная палітычная фігура\nНа думку сястры Галіны Старавойтавай – Вольгі, Міхаіл Глушчанка мог быць датычны да забойства. Такую думку яна выазала ў тэлефоннай размове з журналістамі тэлеканала «НТВ».\nПецярбургскія следчыя, якія цяпер займаюцца расследаваннем забойства Старавойтавай, адмаўляюцца даваць якія-кольвек каментары адносна хады справы.\nМіхаіл Глушчанка быў дэпутатам ад фракцыі ЛДПР у Дзярждуме другога склікання ў 1995–1999 гадах. У той жа час ад Санкт-Пецярбургу ў склад Дзярждумы абралі і Галіну Старавойтаву, якая за словам ў кішэню не лезла. Востра крытыкавала камуністаў, была ініцыятарам закону аб люстрацыі, які мусіў забараніць займаць дзяржаўныя пасады працаўнікам КДБ і былым сябрам КПСС. Старавойтава хоць і выклікала палярныя рэакцыі ў расейцаў, была палітыкам дэмакратычнай арыентацыі, яе не заўважалі ў датычнасці да якіх-кольвек скандалаў. А напрыканцы 90-х у Расеі такіх скандалаў было дастаткова. Яна была вельмі моцнаю палітычнаю фігураю. Анатоль Сабчак (першы мэр Санкт-Пецярбургу) прарочыў ёй бліскучую палітычную кар’еру.\nГаліна Старавойтава і Барыс Ельцын. 1991\nСправы беларускіх зніклых ды іншародныя элементы\nСправа Старавойтавай была балёчым мазалём для дзейнага прэзідэнта Расеі доўгія гады. Замежныя журналісты не давалі Пуціну спакою з пытаннем, хто забіў Старавойтаву. А ў сваёй нядаўна апублікаванай кнізе Маша Гесэн (амерыканская і расейская журналістка) «Чалавек без твару: неверагоднае ўзыходжанне Уладзіміра Пуціна» заўважае, што Старавойтава была іншародным элементам сістэмы, які мог гэтую сістэму знішчыць (у 1998 годзе Уладзімір Пуцін быў кіраўніком ФСБ). «Пуцін зрабіў кар’еру ў андропаўскім КДБ… Калі Андропаў быў амбасадарам у Будапешце, на яго зрабіў моцнае ўражанне той факт, што маладыя венгры спачатку заклікалі да дэмакратыі, затым пачалі пратэставаць супраць камуністычных уладаў, а потым паднялі зброю супраць рэжыму і нават лінчавалі парачку людзей з таемнай паліцыі. Пуцін перажыў нешта падобнае ў 1989 годзе ў Дрэздэне, калі там прайшлі масавыя пратэсты і разграмілі штаб-кватэру «Штазі» – усходненямецкай таемнай паліцыі. У выніку абодва яны прыйшлі да адной і той жа высновы: размовы пра дэмакратыю вядуць да пратэстаў, а пратэсты вядуць да нападаў на чэкістаў, таму трэба спыняць любыя размовы пра дэмакратыю, пакуль справа не зайшла занадта далёка», – піша ў сваёй кнізе Гесэн.\nКанец 90-х і пачатак 2000-х у Беларусі таксама адзначаны чорнымі плямамі на мапе палітычнай гісторыі Беларусі. З 1999-га да 2000 года ў нашай краіне знік адзін з тагачасных лідараў беларускай апазіцыі Юры Захаранка, палітык Віктар Ганчар, уплывовы бізнесовец Анатоль Красоўскі і калісьці асабісты аператар Аляксандра Лукашэнкі Зміцер Завадскі.\nПаводле неафіцыйнай інфармацыі, усё яны сталі ахвярамі «эскадронаў смерці» (узброеных падраздзяленняў, што ствараюцца ці заахвочваюцца дзяржаваю для выкрадання, знішчэння і запалохвання злачынцаў ці прадстаўнікоў апазіцыі). Беларуская апазіцыя вінаваціць Аляксандра Лукашэнку і некаторых беларускіх сілавікоў у дачыненні да гэтых знікненняў.\nКрымінальныя справы па іхным знікненні не раз прыпынялі, потым аднаўлялі зноў. Родныя і блізкія ўжо страцілі надзею даведацца праўду.


У Маладзечанскім раёне за парадкам на зямлі сочаць з паветра\n+375 (17) 375 54 54 / тел.\n+375 (17) 397 49 57 / факс\n30.03.2020 | Новости районных инспекций\nНачальнік раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Уладзіслаў Чарноў заклікаў кіраўнікоў суб’ектаў гаспадарання аператыўна наводзіць парадак на замацаваных землях.\n— Уборка тэрыторый сёлета пачалася раней, чым у мінулыя гады, — адзначыў Уладзіслаў Віктаравіч. – Многія прадпрыемствы і арганізацыі выканалі ўжо адпаведную работу. Аднак ёсць і такія, дзе да яе нават не прыступалі. Усе факты выяўляюцца ў час тэматычнага маніторынгу.\nСубяседнік падкрэсліў, што засмечанасць участкаў кантралюецца з паветра. Для гэтага выкарыстоўваецца авіяцыя або квадракоптар. Пакуль дрэвы не пакрыліся лісцем, з вышыні добра бачныя ўсе несанкцыянаваныя звалкі, смецце ля населеных пунктаў і ўздоўж дарог, закінутыя ўчасткі зямель, што не выкарыстоўваюцца.\n— Найбольш фактаў засмечвання тэрыторыі фіксуецца ва ўсходняй частцы раёна, — заўважыў Уладзіслаў Чарноў. – Менавіта ў мінскім напрамку знаходзіцца большасць садовых таварыстваў, якія ўносяць «свой уклад» у забруджванне наваколля. Ёсць заўвагі і да сельскагаспадарчых прадпрыемстваў Маркаўскага, Лебедзеўскага, іншых сельсаветаў, дарожнай службы. Увогуле, несанкцыянаваныя звалкі часцей за ўсё ўзнікаюць на ўчастках, якія не ўцягнуты ў сельгасабарот. Таму пытанні рацыянальнага выкарыстання зямель рэгулярна разглядаюцца ў райвыканкаме.\nНачальнік інспекцыі закрануў пытанне навядзення парадку ў населеных пунктах і іх ваколіцах. Плануецца, напрыклад, павялічыць колькасць кантэйнераў для збору цвёрдых бытавых адходаў у сельскай мясцовасці. Дзякуючы гэтаму наваколле стане больш чыстым, павысіцца доля выкарыстання другасных матэрыяльных рэсурсаў.\n— Людзі, якія засмечваюць тэрыторыю або патураюць гэтаму, нясуць адміністрацыйную адказнасць, — паведаміў субяседнік. – Так, нядаўна быў устаноўлены грамадзянін, які выкінуў у недазволеным месцы старыя вянкі з могілак. Чалавеку давядзецца заплаціць за гэта немалы штраф.\nУ канцы размовы Уладзіслаў Чарноў нагадаў пра неабходнасць барацьбы з баршчэўнікам. Сёлета апрацоўка палёў спецыяльнымі хімічнымі прэпаратамі пачнецца ў красавіку. На гэтыя мэты з бюджэту выдзелена каля 20 тысяч рублёў. За бюджэтныя грошы расліна-агрэсар будзе знішчацца на землях агульнага карыстання. Фінансаванне адпаведных мерапрыемстваў на тэрыторыях прадпрыемстваў і арганізацый павінны ажыццяўляць самі суб’екты гаспадарання.\nНельга заставацца ў баку ад барацьбы з баршчэўнікам і гаспадарам прыватных падворкаў. Людзі могуць самастойна знішчыць «зялёнага акупанта» на сваіх участках. Паведамляць пра новыя арэалы на землях агульнага карыстання трэба ў мясцовыя сельвыканкамы.\nКрынiца: сайт "Маладзечанская газета"\nПредприятия получившие КПР\nМинская областная организация Белорусского профсоюза работников леса и природопользования