Канвертаваць Бангладэшскія така (BDT) і Уганда Шылінга (UGX) : Калькулятар абменнага курсу\nБангладэшскія така (BDT) і Уганда Шылінг (UGX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Бангладэшскія така і Уганда Шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Бангладэшскія така. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Уганда Шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Уганда Шылінга або Бангладэшскія така канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБангладэшскія така гэта валюта, у Бангладэш (BD, BGD). Уганда Шылінг гэта валюта, у Уганда (UG, Уза). Сімвал BDT можа быць запісаная Tk. Сімвал UGX можа быць запісаная USh. Бангладэшскія така дзеліцца на 100 paisa (poisha). Уганда Шылінг дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Бангладэшскія така Апошняе абнаўленне 18 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Уганда Шылінг Апошняе абнаўленне 18 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. BDT каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. UGX каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Ужо сёньня, 21 верасьня: Дажынкі ў Горках, дзень нараджэньня Стывэна Кінга\n21 верасень 2012, 00:01\n...пераменная воблачнасьць, без ападкаў. Тэмпэратура: плюс 12–14.\nАдбудзецца прэс-канфэрэнцыя, падчас якой прадстаўнікі кампаніі байкоту парлямэнцкіх выбараў прадставяць вынікі свайго назіраньня за датэрміновым галасаваньнем. Менск, вул. Кульман, 4. Пачатак у 12.00.\nУ Горках у Магілёўскай вобласьці пачынаюцца двухдзённыя «Дажынкі 2012».\n21 верасьня – Міжнародны дзень міру.\n1610 – войскі Рэчы Паспалітай і ВКЛ занялі Маскву.\n1937 – пабачыла сьвет кніга Дж. Р. Р. Толкіна «Хобіт».\n1943 – у ноч з 21 на 22 верасьня быў забіты кіраўнік нямецкай акупацыйнай адміністрацыі Беларусі гаўляйтэр Вільгельм Кубэ. Ён загінуў ад выбуху міны, якую прычапіла да спружынаў ягонага ложка пакаёўка і падпольшчыца Алена Мазанік.\n1903 – Язэп Бельскі, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў часы Другой сусьветнай вайны ў Беларусі (пам. 1966).\n1909 – Зьміцер Касмовіч, беларускі грамадзка-палітычны дзяяч (пам. 1991).\n1918 – беларускі мовазнавец і пісьменьнік Фёдар Янкоўскі (пам. 1989).\n1947 – амэрыканскі пісьменьнік Стывэн Кінг.\n1830 – Ян Сьнядэцкі, астраном, матэматык, філёзаф, рэктар Віленскага ўнівэрсытэту (нар. 1756).\n1832 – ангельскі пісьменьнік Уолтэр Скот (нар. 1771)\n1848 — беларускі славіст Міхал Баброўскі (нар. 1784).\n1975 – беларускі пісьменьнік Міхась Лынькоў (нар. 1899), аўтар аповесьці «Міколка-паравоз» (1937).\nВы ня бачылі Міколкавай хаты? Яна вунь у самым тупіку, дзе канчаюцца станцыённыя лініі, дзе безьліч стрэлак, дзе стаяць недалёка прыгожыя сэмафоры, дзе ў бязьмежныя прасторы працягнуліся, пабеглі бліскучыя рэйкі...\nМіхась Лынькоў, пачатак аповесьці «Міколка-паравоз».\nІнтэрвію з удзельнікамі акцыі маўклівага пратэсту


Ці застаўся кніжны “след” Пляханава і Гурвіча ў Беларусі?\nРэвалюцыйным цэнтрам становіцца Мінск\nУ снежні 1876 года Пляханаў стаў адным з арганізатараў і актыўных удзельнікаў палітычнай дэманстрацыі, якая адбылася на плошчы каля Казанскага сабора ў сталіцы Расійскай імперыі Пецярбургу. У гэты час малады Георгій, як і старэйшыя таварышы-народнікі, быў прыхільнікам Вісарыёна Бялінскага (сваяк Пляханава па маці) і Мікалая Чарнышэўскага. Не выпадкова, што першае сур’ёзнае палітычнае мерапрыемства, у якім удзельнічалі рабочыя і студэнты, ураджэнцы беларускіх губерняў, было прысвечана Чарнышэўскаму, які знаходзіўся ў той час у ссылцы. Сярод пецярбургскіх аднадумцаў Георгія Пляханава, а пазней і актыўных удзельнікаў “Чорнага перадзелу” ў Мінску, былі былыя студэнты пецярбургскага ўніверсітэта Анатоль Бонч-Асмалоўскі (ураджэнец Віцебска), мінчане Ісак Гурвіч і ягоная сястра Яўгенія — арганізатар пляханаўскай друкарні ў Мінску, перакладчыца “Капітала” Карла Маркса, актыўная ўдзельніца падрыхтоўкі І з’езда РСДРП і І з’езда Бунда, а таксама (у 1917 годзе) член выканкама Мінскага савета дэпутатаў.\nКалегі і сябры Георгія Пляханава, у прыватнасці тыя, з кім ён ствараў арганізацыю “Вызваленне працы”, паўплывалі на ягоныя ідэйна-тэарэтычныя погляды. Сярод іх былі людзі, якія мелі беларускія карані і звязвалі сваё жыццё з этнічнымі беларускімі землямі — Вера Засуліч, ураджэнка Смаленскай губерні, Павел Аксельрод, што доўгі час жыў і вучыўся ў Магілёве (там жа — і народніца Ганрыета Дабрускіна, якая дастаўляла рэвалюцыйную літаратуру ў Беласток і Варшаву), а пазней і Любоў Аксельрод з Віленскай губерні.\nУ 1877 і 1878 гадах за сваю рэвалюцыйную дзейнасць Пляханаў арыштоўваўся. З прычыны ўзмацнення ціску ўладаў ён вымушаны быў некалькі разоў эміграваць за мяжу, але сувязі з Расійскай імперыяй, у прыватнасці, з беларускімі народнікамі (у першую чаргу з “чорнаперадзельцамі”), не спыніліся. Гэтаму садзейнічала тое, што да эміграцыі Пляханаў неаднаразова прыязджаў у Мінск, дзе займаўся арганізацыяй падпольнай друкарні “чорнаперадзельцаў” (у ёй выйшлі газеты “Чорны перадзел” (№№ 3 — 5) і “Зерне” (№№ 3 — 6). Частка супрацоўнікаў друкарні мінскай групы пад пагрозай арышту была вымушана з’ехаць за мяжу). Наогул, у заходніх губернях імперыі народнікі першапачаткова (пасля расколу арганізацыі “Зямля і воля”) прытрымліваліся пазіцый пляханаўскага “Чорнага перадзелу”. Асабліва шмат яго прыхільнікаў знаходзілася ў Мінску. Да ліку самых актыўных адносяць Анатоля Бонч-Асмалоўскага, Яўгенію Гурвіч і членаў іх сем’яў.\n1880 год Пляханаў з жонкай пад прозвішчам дваран Сямашкаў сустрэлі ў Пецярбургу, адкуль Георгій Валянцінавіч павінен быў зноў тэрмінова з’ехаць. Спачатку ў Мінск, куды перамясціўся цэнтр палітычнага жыцця “Чорнага перадзелу”, а потым — за мяжу. У гэты час у сталічных гарадах і буйных губернскіх цэнтрах вяліся масавыя арышты рэвалюцыянераў-народнікаў — асабліва пасля каранацыі імператара Аляксандра ІІІ. Рэпрэсіі значна ўзмацніліся і ў заходніх губернях, у тым ліку ў Мінску, Магілёве, Віцебску, Гродне і Вільні. Разам з тым, Аляксандр ІІІ у 1883 годзе амнісціраваў удзельнікаў паўстання 1863 — 1864 гадоў. Верагодна, гэтыя абставіны надалі дадатковы аптымізм студэнцкім арганізацыям Пецярбурга, якія выступалі з ініцыятывай аб’яднання народніцкіх арганізацый Беларусі і стварэння групы “Гоман”. Сярод галоўных ідэолагаў і арганізатараў “Гомана” быў Аляксандр Марчанка, які ў 1881 годзе ўзначальваў студэнцкі гурток “Беларуская грамада”.\nЗамоўца кніг — паэт Адам Гурыновіч\nНароднікі-эмігранты значна паўплывалі на аднапартыйцаў, што засталіся, у прыватнасці, у Беларусі, у тым ліку на паэта і рэвалюцыянера Адама Гурыновіча, ягоных аднадумцаў, а таксама на дэлегатаў І з’езда РСДРП ды іншых беларускіх сацыялістаў. Так, Адам Гурыновіч стварыў у Пецярбургу групу рэвалюцыйнай моладзі. Затым праз сваіх сяброў звязаўся з Георгіем Пляханавым і замаўляў рэвалюцыйную літаратуру. Па меркаванні даследчыка Івана Лушчыцкага, замовы кніг Пляханава і ягоных калег дасягалі 30 — 50 і нават 200 экзэмпляраў. Вядома і тое, што Гурыновіч падтрымліваў сувязь з Пляханавым і ягонай групай “Вызваленне працы”. Наогул, Лушчыцкі быў перакананы: на светапогляд беларускага паэта, мысліцеля і членаў ягонай групы вялікі ўплыў аказалі работы Пляханава “Сацыялізм і палітычная барацьба” і “Нашы рознагалоссі”. Такія высновы былі зроблены на аснове ліста Адама Гурыновіча (ад 2 лістапада 1892 года) у Швейцарыю, а таксама іншых архіўных дакументаў.\nМінскія бібліятэкі Пляханава і Гурвіча\nВядома, што ў 1922 годзе бліжэйшы паплечнік Пляханава па рэвалюцыйным руху і мінскім народніцкім падполлі Ісак Гурвіч, які да гэтага часу стаў доктарам філасофіі і аўтарытэтным вучоным-эканамістам у Нью-Ёрку, падарыў нядаўна створанаму Беларускаму дзяржаўнаму ўніверсітэту асабістую бібліятэку, у якой налічвалася некалькі тысяч тамоў. Менш вядомы лёс значнай часткі бібліятэкі Георгія Пляханава, збіраць якую ён пачаў яшчэ ў той час, калі адкрываў у Мінску друкарню і ствараў органы кіравання народніцкай арганізацыі “Чорны перадзел”.\nНаогул, унікальную бібліятэку Пляханава дапамаглі стварыць ягоныя беларускія паплечнікі і сябры. Асабліва вялікую ролю ў яе фарміраванні аказала фінансавая падтрымка Мікалая Судзілоўскага (нарадзіўся ў Магілёве), больш вядомага як доктар Русэль. Пляханаў набываў (часта галадаючы) кнігі, у прыватнасці, “Капітал” Маркса, накіроўваў на выданне і набыццё кніг амаль усе сродкі сям’і (так, да канца ХІХ стагоддзя ў ягонай бібліятэцы налічвалася амаль дзве тысячы кніг на 18 мовах).\nЛегенда бібліятэчнай справы ў Беларусі Іосіф Сіманоўскі (1892 — 1967) не толькі стаў першым дырэктарам Дзяржаўнай бібліятэкі БССР. Яшчэ да Кастрычніцкай рэвалюцыі ён скончыў Бернскі ўніверсітэт (1914) і быў знаёмы з першымі сацыял-дэмакратамі Расіі, у тым ліку з Пляханавым, Гурвічам і іншымі вядомымі асобамі. Сярод іх была і Яўгенія Гурвіч, у якой у 1922 годзе ён прымаў бібліятэку БДУ.\nУ Беларускім дзяржаўным універсітэце і яго бібліятэцы дасюль шануюць першую загадчыцу і складальніцу кніжнага фонду БДУ Яўгенію Адольфаўну Гурвіч, сястру вядомага народніка і сацыял-дэмакрата, бліжэйшую супрацоўніцу друкарні Пляханава ў Мінску. Аднак і старажылы БДУ не могуць згадаць лёс вядомай бібліятэкі ў некалькі тысяч тамоў, што была падаравана ўніверсітэту прафесарам з Нью-Ёрка Ісакам Гурвічам (зразумела, у ёй маглі аказацца і кнігі са збору Пляханава). А справа ў тым, што бібліятэка БДУ ў 1922 годзе была аб’яднана з Дзяржаўнай бібліятэкай БССР. Апошняй (цяпер гэта галоўная бібліятэка краіны) быў перададзены амаль увесь фонд кніг БДУ, у тым ліку і падараваная бібліятэка Гурвіча.\nПасля трагічных падзей Другой сусветнай вайны ў Нацыянальнай бібліятэцы засталося літаральна некалькі кніг, гаспадаром або аўтарам якіх з’яўляўся Ісак Гурвіч. Супрацоўнікі аддзела рэдкай кнігі Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі дапамагалі аўтарам знайсці гэтыя вельмі ўнікальныя выданні.\nСувязі “Вызвалення працы” з рэвалюцыянерамі Беларусі былі распаўсюджаны на працягу ўсяго перыяду дзейнасці гэтай арганізацыі. Яны садзейнічалі пераходу перадавой часткі рэвалюцыянераў ад народніцтва да сацыял-дэмакратыі, а пазней і арганізацыі ў Беларусі вялікай колькасці рэвалюцыйных партый. Значную ролю ў гэтым адыгралі газеты, кнігі і іншая літаратура з бібліятэк Георгія Пляханава, Ісака Гурвіча і іх аднадумцаў, якія засталіся ў Мінску, Вільні — гарадах, што адыгралі адметную ролю ў будучым лёсе незалежнай Беларусі.\nРыгор ЛЯНЬКЕВІЧ, дацэнт кафедры культуралогіі БДУ, кандыдат філасофіі,\nВольга СТАШКЕВІЧ, навуковы супрацоўнік Інстытута філасофіі НАН Беларусі


Яўген Клімук: Міліцыя тыдзень „запрашае” на размовы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯўген Клімук: Міліцыя тыдзень „запрашае” на размовы\nЗа сябрам ініцыятыўнай групы Святланы Ціханоўскай Яўгенам Клімуком, са Скідзеля, ужо больш тыдня сочыць міліцыя, каб уручыць яму позвы.\nПра пастаянны ціск міліцыі кажа Яўген Клімук:\n– Мне патэлефанаваў участковы, хацеў кшталту праверыць ці ёсць у мяне відэаназіранне або ахоўная сігналізацыя. Дзесьці напачатку пятай прыехаў участковы, за ім ззаду бус. Бус танаваны, на менскіх нумарах з людзьмі нейкімі незразумелымі. Я не адкрыў канешне, сеў у машыну і паехаў.\nЯўген Клімук быў сведкам затрымання Сяргея Ціханоўскага ў Гародні, на думку актывіста, „паляванне” на яго звязана з гэтай справай:\n– Пасля патэлефанаваў следчы, што на мяне складзены пратакол па адміністрацыйнаму парушэнню 17.1. Хацеў са мной сустрэцца, я адмовіўся, адключыў тэлефон і ўсё. Пасля мне хацелі ўручыць позву, каб з’явіцца ў якасці сведка ў Ленінскі РАУС. Мяне не было на месцы, позву я пабачыў у суботу ўжо, вызывалі на пятніцу. Мяне выклікалі сведкам па справе Ціханоўскага.\nПа словах Яўгена Клімука, ён сваёй першай задачай лічыць збор подпісаў за Святлану Ціханоўскую, таму яго амаль штодня можна ўбачыць на пікетах па зборы подпісаў у Гародні, куды ён адмыслова прыязджае.\nУ Бярозе затрымалі сябра ініцыятыўнай групы Святланы Ціханоўскай\nПрычына затрымання Аляксандра Кабанава застаецца невядомай\nУ Гомелі міліцыя працягвае пошукі Канеўскай\nЖыхар Скідзеля затрыманы за пагрозы міліцыянтам


15 ліпеня 2014Архіў...\nПершае залічэнне ў студэнты адбылося 14 ліпеня ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. На пасяджэнні прыёмнай камісіі, якое транслявалася ў рэжыме анлайн на сайце ВНУ, разглядаліся вынікі прыёму на дзённую бюджэтную форму навучання на факультэты: біялагічны, прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, філасофіі і сацыяльных навук і Інстытут журналістыкі.\nНа біялагічны факультэт залічана 155 абітурыентаў. Самы высокі прахадны бал дадзенага факультэта адзначаны на спецыяльнасці «Біяхімія» – 306, залічана 30 абітурыентаў. Троху ніжэйшы бал на спецыяльнасці «Мікрабіялогія» – 283, залічана 30 абітурыентаў. На «Біялогію» (кірунак біятэхналогія) неабходна было набраць 282 балы, прынята 35 чалавек.\nНа спецыяльнасць «Біялогія» (кірункі – навукова-вытворчая дзейнасць, навукова-педагагічная дзейнасць) абавязковай колькасцю сталі 273 балы. На гэтыя кірункі прынята 30 і 15 абітурыентаў адпаведна. На «Біяэкалогію» залічана 15 абітурыентаў пры прахадным бале 266.\nНа факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі залічана 278 абітурыентаў. Рэйтынг спецыяльнасцяў дадзенага факультэта па прахадных балах выглядае наступным чынам:\n– актуарная матэматыка: прахадны бал 370, залічана 15.\n– прыкладная інфарматыка: прахадны бал 350, залічана 27;\n– інфарматыка: прахадны бал 334, залічана 96;\n– камп'ютарная бяспека: прахадны бал 321, залічана 20;\n– эканамічная кібернетыка: прахадны бал 320, залічана 25.\n– прыкладная матэматыка: залічана 95, прахадны бал 189.\nНа факультэт філасофіі і сацыяльных навук залічаны 54 абітурыенты. Прахадныя балы па спецыяльнасцях:\n– сацыяльныя камунікацыі: прахадны бал 337, залічана 12;\n– псіхалогія: прахадны бал 319, залічана 20;\n– сацыялогія: прахадны бал 286, залічана 12;\n– філасофія: прахадны бал 278, залічана 10.\nУ Інстытуце журналістыкі адбылося залічэнне на спецыяльнасць «Інфармацыя і камунікацыя». Прахадны бал склаў 330. Усяго залічана 13 чалавек.


Апублікавана 16.03.2017 14:46\nЯк кажуць спецыялісты, ад таго, які праект вы вылучыце, ці будзе ён дакладна сфармаваны і прадуманы і будзе наўпрост залежаць будаўніцтва і эксплуатацыйныя ўласцівасці вашага будучага дома.\nДля таго каб ваш будучы дом для вас падабаўся, падыходзіў па ўсіх патрабаванням і характарыстыках, без дапамогі іншых вамі усталяваным, каб розныя праектныя працы і строй мерапрыемствы праходзілі прасцей і хутчэй, ня саромейцеся раіцца і выказваць сваё меркаванне па любому нагоды.\nДом ваш, жыць у ім канкрэтна для вас, таму сабе - каханага неабходна паспрабаваць і адшукаць час на тое, што абгаварыць са спецыялістамі ўсе аспекты праектавання і будаўніцтва, а не пускаць будоўлю на самацёк.\nНатуральна, усяго прадбачыць нерэальна. Не варта палохацца, калі ў працэсе будаўніцтва ў першасны варыянт праекта будуць унесены нейкія карэктывы, гэта цалкам нармальна і з гэтым нічога зрабіць ужо нельга. Але ўсё ж такі, што б ніякіх нечаканых праблем не было, зноў жа паўторымся, прагаворыце і пракруціць у галаве ўсё загадзя.


Пограничная школа настоящих мужчин — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\n23.02.2020 27.02.2020 Автор: Katrin\nДва гады таму пагранічныя войскі Беларусі адзначылі свой 100-гадовы юбілей. Нягледзячы на такі «важкі» ўзрост, гэты род войскаў нашай Айчыны заўсёды лічыцца самым маладым: менавіта тут запатрабаваны энергія і спрыт юнацтва. Бо і ў мірныя часы беларускія пагранічнікі знаходзяцца ў пастаяннай баявой гатоўнасці.\nНамеснік начальніка заставы старшы лейтэнант А.У.Ярмашук\nТое ж самае характэрна і для заставы «Перароў» імя Рыгора Кафанава. Як расказвае намеснік начальніка старшы лейтэнант А.У.Ярмашук, кожны дзень вызначаецца сваімі падзеямі, перашкаджаючы службе пераўтварыцца ў руціну. Ахова дзяржаўнай граніцы на ўчастку даўжынёй амаль 15 кіламетраў, а таксама на памежнай тэрыторыі глыбінёй да 30 км не спыняецца ні на мінуту. Вядзецца пастаянны электронны і непасрэдны нагляд за захаванасцю суверэнітэту рэспублікі, ствараюцца непераадольныя перашкоды супраць незаконнай міграцыі. Кругласутачна выходзяць пагранічныя дазоры, нягледзячы на час сутак або надвор’е.\nНа заставе склаўся асаблівы распарадак дня. Зразумела, пэўны час адводзіцца сумесным мерапрыемствам, падчас якіх гартуецца баявы калектыў. Да такіх можна аднесці і страявую падрыхтоўку, фізічныя трэніроўкі, навучанне баявым элементам нясення пагранічнай службы. Кожны тыдзень падчас правядзення сумесных заняткаў вызначаюцца лепшыя следапыт, стралок, майстар баявой падрыхтоўкі і іншыя з занясеннем на мясцовую Дошку гонару і адпаведным узнагаро-джаннем, напрыклад, у выглядзе дабаўкі да 10 дзён водпуску. Гэта неабходна: маладыя хлопцы з розных куткоў Беларусі за кароткі час павінны стаць адзіным атрадам, дзе інтарэсы аднаго будуць абараняць усе. Дарэчы, у «Перарове» зараз служаць ураджэнцы Івацэвіч, Бярозы, Брэста, Мінска. Ёсць і нашы землякі з Пружаншчыны.\nАле з-за начных дзяжурстваў кожны баец потым мае права на васьмігадзінны адпачынак, які камандзіры маюць права перарваць толькі на абед. Ці, зразумела, у выпадку трывожнай сітуацыі, на якую тэрмінова рэагуе ўся застава цалкам. Нехта выкарыстоўвае вольны час на сон, а можна паглядзець тэлевізар або заняцца самападрыхтоўкай.\nУ пакоі вольнага часу і інфармавання (так цяпер называецца былы вучэбны клас) ёсць усё неабходнае, пачынаючы ад літаратуры на папяровых носьбітах і заканчваючы вылічальнай тэхнікай. Гэта неабходна, каб на належным узроўні падтрымліваць вайсковую адукаванасць ваеннаслужачых, праводзіць заняткі па патрыятычным і ідэалагічным выхаванні. Асаблівая ўвага надаецца вучобе тых, хто толькі прыйшоў на службу. Папярэдне навабранцы прахо-дзяць навучанне ў спецыяльных цэнтрах, а на заставе больш знаёмяцца з практыкай. Потым яны размяркоўваюцца па пагранічных спецыялізацыях — вадзіцель, кінолаг і гэтак далей. Абавязкова за навічком замацаваны старэйшы таварыш, які павінен перадаць вопыт. І абавязкова прыняць залік, вынікі якога заносяцца ў асабістыя дакументы ваенна-служачага. Гэта патрэбна для таго, што пасля тэрміновай службы ёсць жадаючыя ісці на кантрактную. І такіх нямала, што асабліва бачна 28 мая, на Дзень пагранічніка, калі на заставу з’язджаюцца тыя, хто праходзіў тут тэрміновую службу 10, 20 і больш гадоў таму. Некаторыя з іх маюць высокія званні і служаць у Дзяржаўным пагранічным камітэце Рэспублікі Беларусь.\nЯшчэ адна асаблівасць пагранічнай заставы — максімальная аўтаномнасць, згодна з якой ваенны гарадок забяспечаны практычна ўсім неабходным для забеспячэння належнай службы і адпаведных бытавых умоў. Сюды толькі хлеб перыядычна завозяць, усё астатняе маецца непасрэдна на месцы. У падсобнай гаспадарцы нават свой парнік ёсць для забеспячэння свежай зелянінай. Свая кацельня, свая добра-ўпарадкаваная лазня з басейнам, дзе кожную суботу салдатам даецца магчымасць сапраўды адпачыць ад армейскіх будняў.\nЗаняткі па разборцы зброі з радавым Кірылам\nКасцянікам праводзіць старшына У.Э.Радзькоў\n— Гэтаму папярэднічае гаспадарчы час, калі усе свабодныя ад службы прымаюць удзел у навядзенні парадку на тэрыторыі і ў памяшканнях,— гаворыць старшына У.Э.Радзькоў.— Незалежна ад таго, з якой хуткасцю яны справяцца з задачай, да 21 гадзіны маюць магчымасць адпачыць. Зразумела, што ўсе зацікаўлены зрабіць свае справы як мага хутчэй.\nНа пагранзаставе «Перароў» існуюць свае, мясцовыя, традыцыі. І гэта нягледзячы на тое, што рэгулярна абнаўляецца асабовы састаў і ваеннаслужачых, якім больш за 40 гадоў, практычна немагчыма сустрэць. Напрыклад, памяць героя-чырвонаармейца, імя якога носіць пагранзастава, тут сапраўды жыве. Кожнае маладое папаўненне даведваецца пра подзвіг салдата. Шмат дакументаў і артэфактаў тых трагічных часоў сабрана ў пакоі баявой славы. А яшчэ ў адным з пакояў казармы ёсць ложак Рыгора Кафанава, які навечна «замацаваны» за загінуўшым героем.\nДарэчы, сам музей мясцовых пагранічнікаў умоўна можна падзяліць на некалькі частак. Тут сабрана нямала рэчаў — сведкаў Вялікай Айчыннай вайны, якія знойдзены на ахоўваемай прыгранічнай тэрыторыі. Ёсць і вялікая выстава, складзеная з падарункаў гасцей, што пабывалі на заставе «Перароў». Сярод іх — першыя асобы нашай рэспублікі, госці з Малдовы, Украіны, Расіі, Казахстана і іншых краін блізкага замежжа.\nПа сталоўцы дзяжурыць радавы Дзмітрый Тарасенка.\nЁсць на заставе і час на святы. Першае з іх праводзіцца адразу, як прыходзяць навабранцы. На агульным мітынгу яны даведваюцца пра традыцыі, а таксама расказваюць пра сябе. Пасля гэтага праводзіцца рытуал баявога разліку, калі маладое папаўненне атрымлівае зброю. А ўвечары ўсе збіраюцца за святочным сталом. Яшчэ ёсць рытуал першага выхаду на ахову дзяржаўнай граніцы. Абавязкова адзначаюцца ўсе дзяржаўныя падзеі і асаблівыя даты — на заўтра тут таксама запланавана святочная вячэра з салодкімі стравамі. Адзначаюцца і царкоўныя святы, падчас якіх пагранічнікі, свабодныя ад нясення дазораў, наведваюць храм у Камянюках.\nДзяжурны па пагранзаставе яфрэйтар Стэфан Шчарбіна.\nАле ў кожнага салдата ёсць і свае, асаблівыя, дні, напрыклад, калі прыходзіць пошта з малой радзімы.\n— Мабільнікі ў нас тут забаронены, ёсць толькі таксафон. Так што байцы ў нас нанова асвойваюць мастацтва эпісталярнага жанру, якое сучасная моладзь, напэўна, ужо забыла. І трэба сказаць, даволі паспяхова, нават тыдня не праходзіць, каб нехта не адпраўляў або не атрымліваў ліст ад родных і каханых,— смяецца Андрэй Уладзіміравіч Ярмашук.\nЯк бачна, служба ў пагранічнікаў наладжана такім чынам, каб пасля выканання свайго абавязку абаронцы Айчыны хлопцы дэмабілізаваліся сапраўднымі мужчынамі, у якіх і рукі растуць, адкуль павінны, і галава ёсць на плячах. А яшчэ яны праходзяць сапраўдную школу грамадзяніна, атрымліваюць каштоўную навуку, якую памятаюць усё жыццё.\nПредыдущая записьГісторыя з фатаграфіяй. Тры пакаленні абаронцаў\nСледующая записьЗнакомьтесь: сын офицера и внук офицера подполковник Кирилл Шевченко