#Kamanda28 зноўку на вуліцах Гародні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n#Kamanda28 зноўку на вуліцах Гародні\nПрадстаўнікі каманды намесніка старшыні Партыі БНФ Вадзіма Саранчукова распачалі агітацыйную кампанію ў цэнтры Гародні.\nАкцыя вылучаецца нацыянальнымі бел-чырвона-белымі сцягамі. Распавядае Вадзім Саранчукоў:\n– Пачаўся чарговы этап кампаніі. Мы атрымалі друкаваныя матэрыялы. У бліжэйшыя тры тыдні мы будзем займацца тым, што будзем распаўсюджваць гэтыя друкаваныя матэрыялы магчымым спосабам. Выкарыстоўваем кампанію для максімальнай камунікацыі з людзьмі, з выбарцамі.\nРР: Як людзі ўспрымаюць раздачу гэтай друкаванай прадукцыі?\n– Вельмі станоўча на самой справе. Ёсць тыя, якія адмаўляюцца, безумоўна, і гэта абсалютна нармальна. Ёсць тыя, якія баяцца нейкую новую інфармацыю браць, але звычайна, калі падыходзіш да чалавека, усміхаешся, вельмі прыязна ставяцца.\nУ межах першага дня агітацыйнай акцыі прадстаўнікі каманды раздалі гарадзенцам некалькі соцень улётак з «Азбукай гарадзенца».\nВадзім Саранчукоў: У Расеі казаў “Не бойцеся”, але сам быў здзіўлены\nВадзім Саранчукоў: У мяне ўнікальная каманда\nУ Гародні прайшло фармаванне выбарчых камісій


Лукашэнка і Пуцін правядуць перамовы ў Сочы - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАляксандр Лукашэнка накіраваўся з візітам у Расею, паведаміла яго прэс-служба.\nПраграмай візіту запланаваны перамовы з прэзідэнтам Расеі Уладзімірам Пуціным, якія пройдуць у Сочы.\nКіраўнікі дзяржаў падрабязна абмяркуюць шырокі спектр пытанняў у развіцці беларуска-расейскага супрацоўніцтва, узаемадзеянне ў інтэграцыйных аб’яднаннях і на міжнародных пляцоўках, сусветны парадак дня, паведамляе прэс-служба.\nНагадаем, Пуцін 23 ліпеня падчас тэлефоннай размовы запрасіў Лукашэнку ў найбліжэйшы час наведаць Расею. Як адзначалася, магчымая сустрэча кіраўнікоў дзяржаў, падчас якой плануецца дэталёва абмеркаваць увесь спектр двухбаковых адносін, можа адбыцца ў Сочы.\nАляксандр Лукашэнка падчас прызначэння новага ўрада 18 жніўня адрэагаваў на каментары ў СМІ і інтэрнэце пра стасункі з Расеяй і знешнюю палітыку краіны.\n„Некаторыя, асабліва расіяне,” плявузгаюць”, інакш не скажаш: „Лукашэнка хоча нешта паказаць або паказацца Пуціну”. Слухайце, мы адзін аднаго ведаем, напэўна, больш за 20 гадоў. Мне што паказваць трэба Пуціну? Ён мяне ведае, як у народзе кажуць, як аблупленага. І я яго гэтак жа ведаю. Што нам адзін аднаму яшчэ паказваць? Я ў Крэмль даваць справаздачу не езджу. Мы дамовіліся пра нашы ўзаемаадносіны. У нас самыя прасунутыя адносіны — у саюзе Беларусі і Расеі. Мы заключылі масу, больш за сотню нарматыўна-прававых актаў, у нас створана пэўная база. Мы вусна можам прымаць рашэнні і рэалізоўваць іх. У нас вельмі добрыя і блізкія адносіны”, — цытуе Лукашэнку яго прэс-служба.\n„Але што мы хочам ад Расеі? Калі Расея падпісала з Беларуссю дагавор, пагадненне, мы патрабуем, каб гэта бездакорна выконвалася, — заявіў ён. — І я адкрыта кажу, што мы ніколі не станем васаламі ні адной краіны. Не трэба ад нас патрабаваць, як некаторыя пачынаюць ужо на злобу дня пісаць: „Трэба хутчэй Лукашэнку ўступіць у склад Расеі і Беларусь туды скінуць”.\n„Гэта будуць апошнія дні палітыка ў Беларусі, які прыме такое рашэнне. І навошта гэта ў сучасным свеце? Мы можам існаваць у саюзе з Расеяй і вырашаць нашы агульныя задачы без аніякіх праблем. Гэта самая блізкая нам краіна. Мы адзін народ фактычна, мы ад аднаго кораня — беларусы, расіяне і ўкраінцы”, — лічыць Лукашэнка.\n„Мы не хочам паўтарэння таго, што адбываецца ва Украіне з Расеяй, — канфлікт гэты. Нам гэта не трэба. І Расеі гэта не трэба. Таму што ў яе адзінае акно ў 1 тыс. км з усходу на захад — гэта Беларусь. Расея мае патрэбу ў стабільнай Беларусі”, — заявіў ён.\nКіраўнік дзяржавы таксама адзначыў, што Расея баіцца страціць Беларусь, некаторыя кажуць, што рэспубліка развярнулася на Захад. „Ды нікуды мы не разварочваліся і разварочвацца не збіраемся. Наш лёс вызначаны Госпадам — быць тут, у цэнтры Еўропы. Вось гэтым трывалым моцным мостам паміж Усходам і Захадам”, — падкрэсліў Лукашэнка.


У практыцы бярэзінскіх міліцыянераў такое ўпершыню, альбо Косаўскі суперстар — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n17 июля 2020 255 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nАграгарадок Косаўка пэўны час лічыўся самым спакойным рэгіёнам у Капланецкім сельскім Савеце, аднак сёлета рэзка сапсаваў крымінальную статыстыку. А віной усяму сталі тры мясцовыя жыхары даволі паважанага ўзросту — знешне прыстойныя дзве бабулі і дзядуля.\nГэтыя «старыя-разбойнікі» спачатку ранняй вясной вынеслі са двара па вуліцы Мірнай аграгарадка самаробныя металічныя бочку і бак коштам 200 рублёў. Першы крадзеж не быў выкрыты — і гэта толькі падагрэла апетыты нячыстых на руку вяскоўцаў. «Старыя-разбойнікі» ўноч на 4 ліпеня ізноў вярнуліся на былое месца злачынства і сцягнулі ўжо 4 металічныя слупы і 45 абрэзаных дошак. Невядома, колькі б яны яшчэ разоў вярталіся на ўпадабаны двор, калі б не кемлівасць і аператыўнасць сышчыкаў.\nУчастковы інспектар міліцыі Валерый Падольскі: «У ходзе аператыўна-пошукавых мерапрыемстваў у доме падазронага знайшлася ўкрадзеная рэч. Яна і паклала шлях да расследавання»\n— Трэба аддаць належнае косаўскім «старым-разбойнікам», — расказвае начальнік аддзялення крымінальнага вышуку Бярэзінскага РАУС Уладзімір Сялейка, — дзейнічалі яны як спрактыкаваныя злодзеі, арганізавана і зладжана. Спрытна рэалізавалі металічныя рэчы, а з украдзеных дошак адзін са злодзеяў змайстраваў далёкім сваякам хляўчук. Атрыманыя ад продажу металалому грошы падзялілі сумленна на траіх.\nСамі старыя–злодзеі падазрэнняў наконт сябе ў аграгарадку не дапускалі і былі ашаломлены, калі іх затрымалі вартавыя правапарадку, і адразу сумленна прызналіся ва ўчыненым.\n— Яны наіўна лічылі, што змяк-чаючай віну акалічнасцю стане іх узрост, аднак гэта не так, — тлумачыць сітуацыю Уладзімір Уладзіміравіч, — ім давядзецца ўсё ж такі апынуцца на судовай лаве і панесці пакаранне.\nСышчыкі спадзяюцца, што непрыемная гісторыя са «старымі-разбойнікамі» навучыць жыхароў аграгарадка быць пільнымі ў адносінах да суседзяў і вяскоўцаў і не пакідаць каштоўныя рэчы на двары.\n← Артэрыі жыцця Бярэзіншчыны\nНевядомы з выкарыстаннем рэквізітаў банкаўскай карткі зняў 2080 рублёў… Што яшчэ ў крымінальнай хроніцы бярэзінскіх следчых? →


Кангрэс БАЖ у Менску, 16 красавіка 2021 году\nСаюз журналістаў Нямеччыны (DJV) выказвае пратэст у сувязі з плянаваным роспускам Беларускай асацыяцыі журналістаў (БАЖ). Адпаведная заява была апублікаваная ў чацьвер, 22 ліпеня, у Бэрліне. Пра гэта інфармуе DW.\nЗа ўзмацненьне санкцый супраць рэжыму Лукашэнкі\nГаворка ідзе пра «чысткі», а ў дачыненьні да журналістаў і няўрадавых арганізацый — пра «непажаданыя элемэнты», гаворыцца ў апублікаваным DJV паведамленьні для прэсы.\nТак саюз адрэагаваў на інфармацыю, якая паступае зь Беларусі, аб тым, што Міністэрства юстыцыі краіны падало ў Вярхоўны суд пазоў аб ліквідацыі БАЖ.\nЗьвяртаючыся да Эўракамісіі і ўраду Нямеччыны, кіраўнік Нямецкага саюзу журналістаў Франк Ібэраль заклікаў іх не аслабляць санкцый, ужо ўведзеных супраць рэжыму Аляксандра Лукашэнкі. «Гэта самы дзейсны спосаб прымусіць менскага самадзержца саступіць», — падкрэсьліў ён.\nБАЖ аспрэчвае недакладнасьць\nАднак нямецкія журналісты памылкова паведамілі, што кіраўніцтва БАЖ вымушанае было ратавацца ўцёкамі зь Беларусі. Намесьнік старшыні БАЖ Барыс Гарэцкі ў гутарцы са Свабодай зьняпраўдзіў гэта: некаторыя кіраўнікі зьехалі ў плянавы летні адпачынак, але зьбіраюцца вяртацца і аспрэчваць у судзе папярэджаньне, якое БАЖу вынес Мін'юст.\nУ папярэджаньні, сярод іншага, гаворыцца, што кіраўніцтва Беларускай асацыяцыі журналістаў не даставіла на праверку неабходныя дакумэнты, з чаго паўсталі пытаньні адносна дзейнасьці арганізацыі. Міністэрства юстыцыі падало пазоў у Вярхоўны суд аб ліквідацыі Беларускай асацыяцыі журналістаў.\nПератрус у офісе БАЖ 16 лютага 2021 году\nУ адказ БАЖ нагадвае, што 14 ліпеня менскі офіс быў разгромлены і апячатаны супрацоўнікамі МУС — паўторна ў гэтым годзе. У кіраўніцтва няма доступу да статутных дакумэнтаў, пячаткі і дамоваў арэнды, згаданых у папярэджаньні. Нават невядома, якія рэчы вывезеныя.\nПершы ператрус у офісе БАЖ прайшоў 16 лютага. Пасьля гэтага прадстаўнікоў арганізацыі некалькі разоў выклікалі ў Сьледчы камітэт для допытаў, офіс быў апячатаны цягам месяца. 21 чэрвеня стала вядома, што дзейнасьць БАЖ і іншых НДА правярае Міністэрства юстыцыі.


Бацька Януковіча не быў вялейскім паліцаем, апублікаваныя дакументы - падробка (відэа) » Вялейка й Вялейскі раён | Вілейка і Вілейскі Раён | Вилейка и Вилейский район\n13 лютага 2014, Катэгорыя - Навіны рэгіёну, Палітыка, Гісторыя, Відэа, аўдыё\nЗвесткі пра "вялейскае" мінулае прэзідэнта Украіны з’явілася ў віртуальнай прасторы праз 70 гадоў пасля Другой сусветнай вайны. Ці быў бацька Фёдара Януковіча паліцаем, «Belsat.eu» высвятляў у вёсках, якія згадваліся у нядаўна апублікаваных дакументах.\nПаперы ваенных часоў нарабілі шуму ў інтэрнэце яшчэ год таму. У час сёлетніх падзеяў ва Украіне дакументы ўзгадалі яшчэ раз. Адзін з іх падае спіс дэзерціраў вайны, якія падлягалі этапаванню ў распараджэнне НКВЗ. Інфармацыя пра «здрайцу № 5» цалкам супадае з афіцыйнаю біяграфіяй бацькі Віктара Януковіча – народжаны ў вёсцы Янукі Віцебскай вобласці. Другая папера – загад вермахту аб паборы малака з жыхароў вёскі Мацкі. Нібыта кантраляваць працэс абавязалі начальніка паліцыі Радашковіцкага раёну Януковіча.\nМы паехалі слядамі Януковіча, а дакладней, слядамі папераў. Абедзве вёскі знайсці няпроста. Расклад аўтобусаў маўчыць аб іх існаванні. У найбліжэйшае мястэчка Мядзел даехаць можна толькі раз на дзень позна ўвечары. Янукі схаваліся між Докшыцамі ды Мядзелам. Ёсць звесткі, што гэтую вёску падчас вайны разбурылі, а жыхароў знішчылі. Ці распавядзе хто пра ваенны час?\n170 км ад Менску, дапамога GPS-навігатара – і мы ў гістарычным месцы. Жылая вёска – гэта дзве хаты і дзве сям’і. Пётр і Аквіліна Януковічы – брат і сястра, 73 і 80 гадоў. Яны не родныя прэзідэнта, проста ў Януках раней кожны другі меў такое прозвішча. Могілкі пацвярджаюць гэта – старыя помнікі праз адзін з надпісам «Януковіч» ці «Janukowicz». Найстарэйшы – з датаю нараджэння 1843 год, ёсць і цалкам ужо зацёртыя. «Януковічы разляцеліся па свеце», – гаворыць спадарыня Аквіліна.\nВёска Янукі знікае - засталіся дзве жылыя хатыВёска Янукі знікае - засталіся дзве жылыя хаты\n«А які ж ён наш?!»\nАквіліна Лявонаўна ўжо прызвычаеная да журналістаў і здымак. «А які ж ён наш?! – войкае яна пасля словаў пра Віктара Януковіча. – Я ж яго ведаю гэтак, як і вы!». Спадарыня Аквіліна распавядае, што дзед прэзідэнта з’ехаў у Данбас, калі «нас на свеце не было», і больш не вяртаўся. Бацькі ягонага ніхто ў вёсцы таксама не бачыў. Падчас вайны яго тут дакладна не было. Дзе стаяла хата Фёдара Януковіча – ніхто не ведае. «Месца тое мо ўжо парасло, там мо дрэва ўжо такое вялікае вырасла», – разважае бабуля. А раней вёска была вялікая, добрая – больш за 30 хатаў. Тут брат з сястрою жылі з нараджэння. Кажуць, што ў вайну ніхто яе не выпальваў, толькі ў 1934 годзе загарэлася некалькі хатаў і пажар на хутары перакінуўся.\nАквіліна Януковіч пра прыезд Віктара Януковіча\nЯнукі пасля доўгіх пошукаў радзімы дзеда наведаў сам Віктар Януковіч. «Прыехаў, з начальнікамі тут быў. Яны самі яго ўгашчалі. Угасцілі – ён і паехаў. Нам ніхто не даў пагаварыць. Вось калі б да нас прыехаў!..» – уздыхае Аквіліна Лявонаўна. Жыхары толькі зводдаль паглядзелі на ганаровага госця. А пра прэзідэнта ведаюць з тэлебачання.\n«Толькі ён і надаецца на прэзідэнта! А яны не любяць яго»\n«Чалавек добры, удалы… Толькі ён і надаецца на прэзідэнта! А яны не любяць яго. Ён жа стараецца, каб падняць краіну. Разумны, талковы чалавек… А нам і Лукашэнка не благі, добры. Нам усяго хапае. А яго і ў Менску палова не любіць. А чаго не любяць? Можа, каб пажылі б у вайну, пагаладалі, дык і любілі б усе», – усміхаецца гаспадыня.\nАквіліна Януковіч: Януковіча ва Ўкраіне палова не любіць, а ў Менску палова - Лукашэнку\nЯнуковічы дагэтуль трымаюць карову, на ланцугу сабака. Старыя не мелі сем’яў цэлае жыццё. Праз якісьці час і ў гэтае хаце ніхто не ўзгадае пра мінуўшчыну.\nНа пагорку яшчэ адна жывая хата. Але суседкі Марысі дома няма, дзверы на замку. Аднак сабака навязаны, кот на падваконні, дровы пад страхою, відаць сляды ад колаў машыны. Спадарыня Аквіліна папярэдзіла, што гаспадыні можа і не быць дома – у касцёл, мабыць, паехала.\nУ вёсцы Янукі кожны другі быў Януковічам\nПётр і Аквіліна жывуць у Януках ад дзяцінства\nСуседняя вёска Гарадзішча паболей, але некалькі мінакоў сцвярджаюць, што старэйшых ужо амаль не засталося, няма каму ўзгадваць ваенныя часы. Спадарыню Рамуальду мы сустрэлі ў мясцовай краме. Яна з 1938 года. Пра Януковічаў асабліва не чула, не памятае, але пад канец размовы стала ясна, што і жыла яна тады ў іншай вёсцы. Ці жыў тут калі дзед прэзідэнта?\nУ Мацках няма каму распавядаць пра ваенны час\nКалі Янукі схаваліся праз сваю нешматлюднасць, то Мацкі цяжка знайсці з іншае прычыне – іх шмат. Мацукі?.. Мацюкі?.. Мацкі! Згодна з папераю і кіруючыся логікаю, едзем у найбліжэйшыя да Радашковічаў – 30 км. Тут, па загадзе вермахту, нейкі паліцай Януковіч сачыў за сумленнаю здачаю малака – па тры літры з каровы. Вёска досыць вялікая, дамы больш сучасныя.\n«У нас няма старых ужо на вёсцы, – гаворыць малады чалавек, якога мы знайшлі ў гаражы, – адно толькі мая бабуля, але яна ўжо нічога не ўзгадае». Спадарыні Яніне 87 гадоў, яна ўжо не заўсёды пазнае і сваіх блізкіх. Ейны ўнук упэўнена гаворыць, што дзед яму распавядаў пра ваенныя часы, але ва ўзгадках не было Януковічаў, як не было Януковічаў і ў вёсцы. І дзеда ўжо няма.\nВысвятляецца, што ёсць сталая жанчына, якая добра памятае вайну і нават прозвішчы. Гэта баба Гэля. Яна жыве на хутары, які нібыта адно з Мацкамі. Жанчына прапаноўвае праводзіць нас на хутар. Але нас сустракае замок на дзвярах, на аселым снезе не бачна слядоў, толькі ў куце туліцца змерзлы сабачка – гаспадыні ўжо даўно тут не было.\n«Давайце я завязу вас да фермера, ён не гісторык, але цікавіцца ўсімі гэтымі справамі», – намагаецца дапамагчы спадарыня Ганна. Ферма мае сапраўдны маёнтак. Кажуць, пабудаваў яго гаспадар на капусце, звычайнай капусце і бураках – крывавымі мазалямі. Цяпер яму за 60. Але ж працавітага гаспадара няма ў хаце – паехаў па справах. «Я абураная да глыбіні душы! – не стрымліваецца жонка фермера. – Навошта вы гэты бруд раскопваеце?! Вам няма больш чым заняцца? Ніякага сэнсу ў гэтым няма!» Жанчына ўсё ж узгадвае, што быў тут раней хутар Янукоўшчына, але пра продкаў Януковіча яна не чула.\nПаліцаі ў вайну былі паўсюль. Але хто ведае, ці парадкаваў Мацкі Януковіч, а, можа, Фёдар Януковіч, а, можа, і дзед будучага прэзідэнта…\n«Гэта фэйк з пачатку да канца»\nГісторык Аляксандр Гелагаеў спецыялізуецца на гісторыі Беларусі часоў Другой сусветнай вайны. Ён мяркуе, што «дакументы» выглядаюць вельмі ненатуральна. «Вілейскі» дакумент з дзіўнаю памылкаю ў слове «Радашковічы» ўвогуле падобны да няўдалага фоташопу. Няма спасылак на сучасныя архівы, дзе яны мусяць размяшчацца. Да таго ж бацька Януковіча, паводле тых звестак, якія ёсць у інтэрнэце, нарадзіўся ўжо на Данбасе, куды перабраўся яшчэ ягоны дзед. На мой погляд, гэта фэйк на 100 %».\nНа могілках у ЯнукахНа могілках у Януках\nЖурналіст Кастусь Шыталь таксама мяркуе, што гэтыя дакументы – падробка. Сваю думку ён тлумачыць неадпаведнасцю пэўных тэрмінаў і часу ў гэтых згадках.\n«Падчас акупацыі генеральная акруга Беларусь дзялілася на акругі, а не вобласці. «Зямельныя аддзелы» былі ў органах СССР, а не ў акупацыйнай адміністрацыі, – піша Кастусь на сваёй старонцы ў «Facebook’у». – Ну, і самы пераканаўчы аргумент: вёска Янукі стала належаць Віцебскай вобласці толькі ў 1960 годзе. У 1945-ым яна належала Полацкай».\nГісторык: «Сын не адказвае за свайго бацьку»\nГісторык Андрэй Чарнякевіч ставіцца да такіх папераў, як да палітычнае спекуляцыі. На ягоную думку, сапраўднасць такіх дакументаў можна пацвердзіць, толькі пабачыўшы папяровы арыгінал, а не фота. Сучасныя тэхналогіі дазваляюць лёгка «стварыць» такі «дакумент».\n«Нават калі б такі факт сапраўды меў месца і бацька Віктара Януковіча быў паліцаем, то мы ўсё роўна з гэтых папераў больш нічога не ведаем. А кожны чалавек мае права на прэзумпцыю невінаватасці. Тут не напісанае, ці ён забіў кагосьці, як менавіта сябе паводзіў з жыхарамі. Вядома ж, калі і так, гэта гонару не робіць. Але сын не адказвае за свайго бацьку», – разважае спадар Андрэй.\nАнтось Міхайлюк, belsat.eu\nА. Трусаў: «Загаварыць на літаратурнай мове Лукашэнку перашкаджае недахоп а ...


Доўгімі і цяжкімі былі яе ваенныя дарогі\nДля любанчанкі Любові Аляксандраўны Іёкшы Дзень Перамогі - асаблівае свята, як і для любога ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны, а тым больш - франтавіка. Дзеля яго набліжэння ў далёкія 40-ыя гады мінулага стагоддзя гэта мужная жанчына рызыкавала ўласным маладым, квітнеючым жыццём. Як медык, яна добра ведала яму цану і вельмі хацела жыць, але разам з тым, не магла ўявіць сваёй будучыні пад фашысцкім прыгнётам. Таму і напісала ў 1942 годзе пісьмо члену Дзяржаўнага камітэта абароны, галоўнакамандуючаму войск Паўночна-Заходняга напрамку Кліменту Яфрэмавічу Варашылаву з просьбай прызваць яе на фронт.\nМаладая зубны ўрач Люба Жураўская - такім было яе дзявочае прозвішча - ніколі раней не думала, што здольная на такі ўчынак, што давядзецца ёй звярнуцца да такога чалавека, які да вайны займаў пасаду намесніка старшыні Савета Народных Камісараў СССР.\nЯна набыла ў Мінску ўрачэбную спецыяльнасць і адправілася ў 40-ым годзе ў Заходнюю Беларусь. Лячыла там людзям зубы, была сакратаром камсамольскай арганізацыі, будавала планы на будучыню... Але ўсе іх перакрэсліла вайна. Фашысты вераломна займалі адзін наш населены пункт за другім. Уцякаючы ад іх, Люба аказалася ажно ў г. Саратаве. А там падумала: чаго гэта яна павінна баяцца захопнікаў? Яны ж так да Камчаткі могуць дайсці, калі не сустрэнуць належнага супраціўлення. I дзяўчына настойліва папрасілася на фронт. Маўляў, родную Беларусь занялі фашысты, а без Радзімы няма жыцця.\nI дзіўна, але факт: па распараджэнню з Масквы Любоў Аляксандраўна і яшчэ дзве дзяўчыны былі прызваны ў Чырвоную Армію. Люба трапіла на I Украінскі, а пасля - на Паўднёва-Заходні фронт. Служыла санінструктарам у зенітна-артылерыйскім палку, жыла ў зямлянцы прама на артбатарэі.\nОй, як нялёгка было ёй выцягваць на сабе параненых байцоў, перавязваць ім страшныя крывавыя раны, суправаджаць у шпіталі. Ды ўсё гэта на працягу ажно трох гадоў. Не раз смерць хадзіла ў сантыметрах ад дзяўчыны. Колькі страху нацярпелася яна за той час. Але ні разу не пашкадавала, што добраахвотна стала санінструктарам, бо бачыла, штодзень адчувала сваю патрэбнасць людзям.\nЗатое колькі было радасці і ў самой і наўкол, калі прыйшла Вялікая Перамога. Любоў Жураўская сустрэла яе ў Чэхаславакіі, затым была пераведзена ў Германію, а ў жніўні 1945 года дзяўчыну дэмабілізавалі і вярнулася яна ў наш раён, у сваю родную вёску Ляхаўку.\nУладкавалася працаваць зубным урачом у Сосны. Вось там, у суседнім Барыкове, і спаткала яна свайго будучага спадарожніка жыцця Мікалая Цітавіча Іёкшу. 3 гэтым чалавекам Люба двойчы сустракалася на вечарынках да вайны. Пасля яго прызвалі ў армію, дзе і застала юнака вайна. Яна разлучыла Мікалая І Любу на доўгія шэсць гадоў, а калі яны ўбачыліся зноў, то дзяўчына не пазнала былога кавалера, а той адразу падышоў да дзяўчыны І сказаў, што ўсе ваенныя гады памятаў яе і марыў зноў сустрэць. Гэта не магло не крануць сэрца Любы і яна згадзілася хутка стаць жонкай Мікалаю Цітавічу.\nРазам яны пераехалі ў Любань, дзе і пражылі 63 гады, выгадавалі траіх дзяцей. Адна дачка жыве цяпер у Астрахані, другая - у Любані, а сын - у Пярмі. Дарэчы, ён выбраў прафесію абаронцы Айчыны і даслужыўся ў арміі да звання падпалкоўніка.\nЛетась у 92-гадовым узросце Мікалай Цітавіч памёр, і Любоў Аляксандраўна жыве цяпер адна. У жніўні ёй споўніцца 89 гадоў.\nНа здымку:Л.А. ІЁКШАў ранейшыя гады.\nГ. Паўловіч. Фота С.Лаўрыені. Голас Любаншчыны. 2008. №57


Абмен Zcash на Биткоин Клініку — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Zcash на Биткоин Клініку\nZcash to Bitcoin Cash — ZEC to BCH\nZEC на BCH\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Zcash на Биткоин Клініку па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты BCH. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Биткоин Клініку выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы BCH і ZEC атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Zcash на Биткоин Клініку у пачатку табліцы.\nКанверсія ZEC → BCH ажыццяўляць 8 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць ZEC на BCHу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць BCH і прадаць ZEC\nБиткоин Клініку на Zcash\nКурс ZEC на BCH\nАбмяняць Zcash на Биткоин Клініку


Рада Еўропы зробіць прапанову Беларусі па пытанні адмены смяротнага пакарання | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nРада Еўропы зробіць прапанову Беларусі па пытанні адмены смяротнага пакарання\nГенеральная дырэкцыя па правах чалавека і верхавенства права Рады Еўропы ў якасці магчымых наступных крокаў у працы з беларускімі ўладамі па пытанні адмены смяротнага пакарання прапануе глыбей даведацца вопыт і мадэлі Расіі і Грузіі — краін з агульнай спадчынай, а таксама Францыі. Пра гэта беларускім журналістам распавёў у Страсбургу каардынатар праектаў генеральнай дырэкцыі па правах чалавека і верхавенства права Сяргей Дзікман, перадае naviny.by.\n“Для нас важная ўмова — каб у гэтых мерапрыемствах прымалі ўдзел супрацоўнікі беларускай пракуратуры і судоў, гэта значыць тыя людзі, якія запытваюць смяротнае пакаранне, выносяць гэтыя прысуды. Вялікіх надзей у нас няма на тое, што адразу ж смяротнае пакаранне ў Беларусі адменяць, але па меншай меры лепш рабіць нешта, чым нічога”, — заўважыў Дзікман.\nБеларусь, нагадаў ён, адзіная ў Еўропе краіна, якая практыкуе смяротнае пакаранне. У Расеі рашэнне аб мараторыі на смяротнае пакаранне прыняў Канстытуцыйны суд. У Грузіі — парламент. У Францыі ў 1981 годзе смяротнае пакаранне адмяніла Міністэрства юстыцыі, і гэта пры тым, што грамадская думка на той момант была на баку смяротнага пакарання. Беларускія ўлады вядуць дыялог з Радай Еўропы па праблеме смяротнага пакарання. “Але пасланне беларускіх уладаў Савету Еўропы такое: пакуль не зменіцца грамадская думка, ніякіх зменаў не будзе. Мы не хочам нічога навязваць, але пазіцыя Савета Еўропы такая, што смяротнае пакаранне павінна быць адменена”, — сказаў каардынатар праектаў.\nЁн звярнуў увагу, што дасылкі беларускіх уладаў да вынікаў рэферэндуму па праблеме смяротнага пакарання ў 1996 годзе не рэлевантныя. Таму што колькасць людзей, якія яшчэ не нарадзіліся ў 1996 годзе і якія наогул ніякага дачынення не маюць да рэферэндуму, павялічваецца з кожным годам.\nДзікман адзначыў, што заканадаўчая сістэма Беларусі дазваляе "прама цяпер адмяніць смяротнае пакаранне, ужо з заўтрашняга дня”, або ўвесці мараторый.\nРада Еўропы зацікаўленая, каб у дыялог па адмене смяротнага пакарання была ўцягнутая Адміністрацыя прэзідэнта. Каардынатар праектаў мяркуе, што адмена смяротнага пакарання ў Беларусі — гэта пытанне палітычнай волі.\nСяргей Дзікман лічыць важным узмоцненае супрацоўніцтва Рады Еўропы з Беларуссю за апошнія некалькі гадоў у галіне судовай рэформы. “Вярхоўны суд Беларусі вызначыў у якасці прыярытэтных такія напрамкі рэформаў, як медыяцыя, стварэнне адзінага працэсуальнага кодэкса, перадача санкцыянавання зняволення пад варту ад пракуратуры да судоў”, — патлумачыў каардынатар праектаў.\nПракурорскае санкцыянаванне арышту — гэта спадчына савецкай эпохі, Беларусь адзіная краіна на постсавецкай прасторы, у якой захавалася гэта практыка. Разам з тым, паводле словаў Дзікмана, з боку Вярхоўнага суда прынцыповае рашэнне адносна гэтай рэформы прынята. Рада Эўропы гатовая прапанаваць экспертную дапамогу.\nРада Еўропы актыўна прасоўвае ва ўсіх краінах-сябрах выкарыстанне альтэрнатыўных мер стрымання, не звязаных з заключэннем пад варту.\n“Ужо цяпер у беларускім заканадаўстве няма нічога, што б перашкаджала суддзям больш актыўна выкарыстоўваць альтэрнатыўныя меры стрымання, не звязаныя з заключэннем пад варту. Тым больш з'яўленне новых тэхналогій дазваляе адсочваць месцазнаходжанне падазраванага. Беларускія ўлады сігналізуюць нам пра тое, што гатовыя працягнуць дыялог у гэтым накірунку. Мы хочам паказаць, як паспяхова працуюць мадэлі ў розных краінах”, — пракаментаваў каардынатар праектаў.


Каб толькі надвор’е не падвяло | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n14.06.2013 348 Admin Комментариев нет\nКорманарыхтоўчыя работы ў ААТ “Лядна” набралі тэмп, і стрымаць яго ў сіле хіба што адзіны фактар – неспрыяльнае надвор’е. Штодня на лугі выязджаюць больш дзесяці адзінак тэхнікі.\nЗадача перад земляробамі стаіць канкрэтная – назапасіць не менш як па 35 цэнтнераў усіх відаў кармоў на ўмоўную галаву буйной рагатай жывёлы. У “Лядне” сёлета плануецца на зімовае ўтрыманне паставіць не менш за 1600 галоў. З іх дойнага статку — 470 галоў, астатняе — цёлкі і дарошчванне. У натуральным выражэнні для нармальнага, паўнавартаснага кармлення такой колькасці жывёлы патрабуецца нарыхтаваць 300 тон сена, 6200 тон травянога сенажу, 8500 тон кукурузнага сіласу і тысячу тон зерневага фуражу.\nАд самага пачатку касавіцы ў гаспадарцы планавалі большы ўхіл зрабіць на нарыхтоўку сена. Да гэтага падштурхоўваў вопыт мінулага года, калі з-за праліўных дажджоў было вялікай праблемай нарыхтаваць кармы гэтага віду. Для сенакосу выдзелены палеткі з пераважнымі пасевамі цімафееўкі, а вось для нарыхтоўкі сенажу — з канюшынай, іншымі бабовымі травамі.\nУ першыя чэрвеньскія дні сонца прыгравала, спрыяла нарыхтоўцы сена. Аднак далей хмары зацягнулі неба, штодня лілі дажджы. Каб не страціць ужо скошаныя і напалову высушаныя травы, было прынята рашэнне здрабніць іх і закласці ў траншэі. На палі выехалі агрэгаты КВК і КГ-6 пад кіраваннем Станіслава Смажэўскага і Юрыя Нікіфарава.\nЗараз надвор’е зноў палепшылася, скошаныя травы высыхаюць за пару дзён. Асноўная нагрузка пры скошванні траў кладзецца на трактар МТЗ-3022 і агрэгатаваную з ёй касілку КПР-9. Каб звесці да мінімуму марны прастой тэхнікі, арганізавана дзвюхзменная праца механізатараў Сяргея Маліноўскага і Аляксандра Шумаева. Скошаную травяную масу падварушваюць двое граблей, а як толькі сена падсохне да патрэбнай кандыцыі, у справу ўступае Галіна Матырка з прэс-падборшчыкам. Агрэгат спрэсоўвае сена ў рулоны да паўтоны вагой. Застаецца толькі пагрузіць іх ды завезці на склады, каб яны захоўваліся, недасяжныя для вільгаці, да зімы. На транспартныя работы выдзелена пяць трактараў з прычэпамі.\nНемалаважная дэталь – з усімі пастаўленымі задачамі па касавіцы гаспадарка ўпраўляецца ўласнымі сіламі, для вырашэння першачарговай задачы ў наяўнасці свае механізатары. Толькі на транспартных работах задзейнічаны трактарыст Алег Кляшторны, работнік дзіцячага рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра “Жамчужына”. На сваім МТЗ-82 з прычэпам ён штодня перавозіць дзясяткі тон зялёнай масы, папаўняючы тым самым кармавую базу “Лядна”.\nІ напрыканцы яшчэ некалькі лічбаў. Аптымальныя тэрміны правядзення касавіцы — 20 дзён, заўважым, некалькі з іх крыху сапсавалі дажджы. На гэтыя 20 напружаных дзён, паводле падлікаў спецыялістаў, ААТ “Лядна” спатрэбіцца не менш за 25,5 тон дызельнага паліва. Па словах галоўнага эканаміста гаспадаркі Таісы Дзямко, “Лядна” атрымала значную дапамогу дзяржавы на паліва ў выглядзе мэтавых крэдытаў на суму каля 40 мільёнаў рублёў. Яшчэ прыблізна такая ж сума была выдзелена на набыццё запчастак для сельгастэхнікі. Хаця грошы і невялікія, аднак працаўнікі здолелі навесці тэхніку, і яна зараз без значных зрываў працуе на палях.\n← Мудры палітык\nУступная кампанія →\n«Горад — не для мяне»


Канвертаваць Афганскія афгані (AFN) і Bitcoin Cash (BCH) : Калькулятар абменнага курсу\nАфганскія афгані (AFN) і Bitcoin Cash (BCH) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Афганскія афгані і Bitcoin Cash пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 8 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Афганскія афгані. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Bitcoin Cash валюты па змаўчанні. Націсніце на Bitcoin Cash або Афганскія афгані канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАфганскія афгані гэта валюта, у Афганістан (AF, АФГ). The Bitcoin Cash гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал AFN можа быць запісаная Af. Сімвал BCH можа быць запісаная BCH. Афганскія афгані дзеліцца на 100 puls. Абменнага курсу Афганскія афгані Апошняе абнаўленне 8 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Bitcoin Cash Апошняе абнаўленне 8 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. AFN каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. BCH каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Розніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі Розніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі\nГалоўная / Здароўе / Медыцына / Хваробы / Розніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй\nРозніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй\n1 жніўня 2015 г. Аўтар доктара Віпул\nКлючавая розніца - гіпаксія супраць ішэміі\nГіпаксія і ішэмія - хваробы, выкліканыя недастатковасцю кіслароду ў арганізме, але ёсць розніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй. Ключавое адрозненне паміж гэтымі двума хваробамі заключаецца ў тым, што гіпаксія - гэта стан, пры якім цела або вобласць цела пазбаўлены належнага забеспячэння кіслародам, а ішэмія - гэта зніжэнне кровазабеспячэння тканін, што выклікае абмежаванне кіслароду і глюкозы, неабходных для абмен рэчываў .\nШто такое гіпаксія?\nГіпаксію можна класіфікаваць як генералізованную (якая закранае ўсё цела) або лакалізаваную (якая закранае адну вобласць цела). Гіпаксія адрозніваецца ад гіпаксеміі . Гіпаксія адносіцца да стану, пры якім запас кіслароду недастатковы для патрэб, у той час як гіпаксемія адносіцца да станаў, якія маюць нізкую канцэнтрацыю артэрыяльнага кіслароду. Поўнае пазбаўленне кіслароду называецца «анаксіяй».\nГенеральная гіпаксія можа ўзнікнуць у здаровых людзей на вялікай вышыні, дзе нізкая канцэнтрацыя кіслароду ў паветры. Гэта выклікае вышынную хваробу, якая выклікае патэнцыйна смяротныя зыходы, такія як ацёк лёгкіх на вялікай вышыні (HAPE) і ацёк мозгу на вялікай вышыні (HACE) з -за гіпаксічных пашкоджанняў. Гіпаксія можа паўстаць і ў здаровых людзей пры дыханні сумесямі газаў з нізкай канцэнтрацыяй кіслароду, напрыклад, пры апусканні глыбока пад ваду (глыбокаводныя дайверы). Часам мяккая і не пашкоджвае перамежная гіпаксія наўмысна выкарыстоўваецца для вышынных трэніровак для паляпшэння спартыўных вынікаў шляхам адаптацыі як сістэмнага, так і клеткавага біяасяроддзя.\nГіпаксія можа стаць сур'ёзным ускладненнем заўчасных родаў у нованароджанага з -за няспелых лёгкіх. Лёгкія плёну чалавека спеюць да апошняй часткі цяжарнасці. Каб звесці да мінімуму гэта ўскладненне, немаўля з рызыкай гіпаксіі часта змяшчаюць у інкубатар, які здольны падтрымліваць пастаяннае станоўчае ціск у дыхальных шляхах, каб прадухіліць калапс лёгкіх.\nЦыяноз з -за нізкіх насычэнняў кіслародам\nШто такое ішэмія?\nІшэмія выклікаецца праблемамі з крывяноснай сістэмай, якія выклікаюць пашкоджанне або дысфункцыю тканін, адчувальных да кіслароду . Большасць тканін не могуць пражыць больш за некалькі хвілін без пастаяннага падачы кіслароду. Недахоп кіслароду прыводзіць да працэсу, вядомаму як ішэмічны каскад . Пашкоджанне выклікана назапашваннем адходаў абмену рэчываў, пашкоджаннем клеткавых мембран, мітахандрыяльнай (электрастанцыяй клеткі) дысфункцыі. Гэта прыводзіць да ўцечкі або актывацыі аўталізуючых і пратэялітычных ферментаў, якія выклікаюць пашкоджанне клеткі і навакольных тканін. Раптоўнае аднаўленне кровазабеспячэння ішэмічнай тканіны можа прывесці да павелічэння пашкоджанняў у выніку працэсу, званага рэперфузійнай траўмай, які можа быць больш шкодным, чым першапачатковае ішэмічнае пашкоджанне. Паўторнае ўвядзенне кровазабеспячэння вяртае больш кіслароду да пашкоджаных тканін. Гэта выклікае вялікую выпрацоўку свабодных радыкалаў кіслароду і актыўных формаў кіслароду, якія, у сваю чаргу, пашкоджваюць клеткі і тканіны. У якасці другаснага ўскладнення ён павялічвае канцэнтрацыю кальцыя ўнутры клетак, выклікаючы смяротныя парушэнні сардэчнага рытму, а таксама павялічвае клеткавае пашкоджанне , актывуючы шматлікія пратэялітычныя ферменты. Ішэмія сэрца прыводзіць да інфарктаў, а ішэмія мозгу - да інсультаў . Любы орган цела можа атрымаць пашкоджанне ішэміі з -за недастатковага забеспячэння кіслародам, каб задаволіць пастаянную патрэбу ў клеткавым абмене.\nІнфаркт ніжняй сценкі сэрца\nУ чым розніца паміж гіпаксіяй і ішэміяй ?\nВызначэнне гіпаксіі і ішэміі\nГіпаксія: Гіпаксія адносіцца да стану, калі кіслароду недастаткова для патрэб.\nІшэмія: ішэмія - гэта пашкоджанне або дысфункцыя тканін, адчувальных да кіслароду, з -за зніжэння кровазабеспячэння.\nПрычыны і ўскладненні гіпаксіі і ішэміі\nГіпаксія: Прычынамі гіпаксіі могуць быць вялікія вышыні, дзе канцэнтрацыя кіслароду ў паветры нізкая, дыхальныя сумесі газаў з нізкай канцэнтрацыяй кіслароду і г.д.\nІшэмія: Ішэмія выклікана праблемамі з крывяноснай сістэмай.\nГіпаксія: Пашкоджанне гіпаксіі можа выклікаць смяротныя зыходы, такія як ацёк лёгкіх на вялікай вышыні і ацёк мозгу на вялікай вышыні. Гэта таксама можа выклікаць ўскладненні заўчасных родаў.\nІшэмія: Ускладненні ішэміі ўключаюць сардэчныя прыступы, інсульты, рэперфузійныя траўмы, а фатальныя парушэнні рытму сэрца могуць быць другаснымі ўскладненнямі.\nХарактарыстыка гіпаксіі і ішэміі\nГіпаксія: Гіпаксія можа быць адменена пры аднаўленні падачы кіслароду.\nІшэмія: Ішэмія патэнцыйна зварачальная пры аднаўленні кровазабеспячэння. Аднак адчувальныя да кіслароду тканіны, такія як мозг і сэрца, могуць не аднавіцца, калі хутка не аднавіцца кровазабеспячэнне.\nГіпаксія: гіпаксія можа быць фізіялагічнай, напрыклад, пры фізічнай нагрузцы.\nІшэмія: Ішэмія амаль заўсёды паталагічная.\nГіпаксія: Гіпаксія можа паражаць усё цела (генералізованный) або асобную вобласць цела (лакалізавана).\nІшэмія: У большасці выпадкаў ішэмія дзівіць адну частку цела (мясцовую).\n«Цыноз», доктар медыцынскіх навук Джэймс Хейлман - уласная праца. (CC BY-SA 3.0) праз Вікісховішча\n«Інфаркт ніжняй сценкі сэрца», Патрык Дж. Лінч, медыцынскі ілюстратар - Патрык Дж. Лінч, медыцынскі ілюстратар. ( CC BY-SA 3.0 ) праз Вікісховішча\nРозніца паміж гіпаксіяй і гіпаксеміяй Розніца паміж інфарктам і сардэчнай недастатковасцю Розніца паміж віруснай і бактэрыяльнай інфекцыяй Розніца паміж кістой і фурункулёзам Розніца паміж энцэфалітам і менінгітам\nПададзена пад: Хваробы з пазнакай: прычыны гіпаксіі , прычыны ішэміі , параўнанне гіпаксіі і ішэміі , ўскладненні гіпаксіі , ўскладненні ішэміі , генералізованная гіпаксія , гіпаксія , адрозненні гіпаксіі і ішэміі , характарыстыкі гіпаксіі , ішэмія , характарыстыкі ішэміі , ішэмічны каскад , лакалізаваны гіпаксія , рэперфузійныя траўмы\nАб аўтары: Доктар Віпул\nРозніца паміж Thallus і Prothallus\nРозніца паміж свінцова -кіслай батарэяй і шчолачнай батарэяй\nРозніца паміж джокерам і блазнам\nРозніца паміж спрэд -стаўкамі і гандлем CFD\nРозніца паміж ідыёмай і слэнгам


Купіце 600 мл чайніка Kamjove Elegant Cup Glass - бясплатная дастаўка і без падаткаў | WoopShop®\n600ml Kamjove чай гаршчок элегантны Кубак шкла\n$ 28.44 звычайны кошт $ 36.00\nколер TP 787\n600 мл гаршчок для гарбаты Kamjove Элегантная шклянка - TP 787 адпраўлены ў заказ і будзе адпраўлены, як толькі ён зноў будзе ў наяўнасці.\nёмістасць:звонку шкла гаршчок + ўнутранае фільтр = 600ML\nУпакоўка:Бяспека Foam Box\nЗнешні гаршчок Матэрыял:высокае боросиликатное шкло\nЎнутраны фільтр Матэрыял:Харчовая марка матэрыялу PC\nЦудоўныя якасць! Настойліва рэкамендуецца!\nПрыбыў добра і добра працавалі!\nЧайнік вельмі прыгожы. працуе выдатна. Якасць на вышыні. Быў спакаваны сверхнадежной)\nДобры типот. Рэкамендую.


Catholic.by - У Кеніі адкрылі новую каталіцкую радыёстанцыю\n05.09.2018 11:20 rublev.com\nПаслухаць радыё можна будзе на захадзе краіны, яго вяшчанне арганізавана на суахілі і масайскай мове.\nКолькасць католікаў у Кеніі складае каля сямі мільёнаў чалавек ― каля 23 працэнтаў ад агульнай колькасці насельніцтва.\nАдкрыццё новага СМІ стала адным з пунктаў плана па развіццю сацыяльных камунікацый, распрацаваных з мясцовым епіскапатам на перыяд з 2016 па 2020 гг.\nЗапланавана, што ў кожнай з 20 дыяцэзій Кеніі будзе свая каталіцкая радыёстанцыя.\nПадчас цырымоніі адкрыцця новага радыё выступіў намеснік старшыні Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Кеніі біскуп Джон Абала Аваа. Іерарх адзначыў, што Radio Osotua стане абавязковым інструментам абвяшчэння Евангелля.\nНа масайскай мове слова «Osotua» азначае «мірнае жыццё», а таксама «саюз»: выраз выкарыстоўваюць і ў адносінах да Старога і Новага Запаветаў.\n85 працэнтаў кенійцаў ― хрысціяне, большую частку з якіх утвараюць пратэстанты (47 працэнтаў). Першыя каталіцкія місіянеры з Партугаліі з’явіліся на тэрыторыі сучаснай Кеніі ў пачатку XVI стагоддзя. З канца XVI стагоддзя евангелізацыю ў краіне праводзілі манахі з Ордэна аўгустынцаў.\nАбноўлена 05.09.2018 19:44\n#Каталіцкія СМІ (41)


У Новы год з шэдэўрамі беларускага жывапісу | Новы Час\nУ Новы год з шэдэўрамі беларускага жывапісу\n28 снежня 2012 года ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь адбылася прэзентацыя календароў на 2013 год, выдадзеных кампаніяй Белдзяржстрах — «Шэдэўры беларускіх мастакоў з калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь».\nАддрукаваныя тыпаграфіяй «Плутас-Інфа», яны з’явіліся ў 3 відах — вялікі рэпрэзентатыўны каляндар фармата А2, падобны памерам да невялікага мастацкага палатна, офісны, са зручным размяшчэннем па вертыкалі адразу трох памесяцавых старонак, і настольны каляндар-дамок. Ілюстратыўны шэраг у іх супадае: гэтым разам Музей папулярызуе творы лепшых мастакоў краявідаў ад ХІХ да ХХІ стагоддзяў — Апалінарыя Гараўскага, Станіслава Жукоўскага, Вітольда Бялыніцкага-Бірулі, Віталя Цвіркі, Леаніда Шчамялёва, Ігара Бархаткова. Ад класікаў да сучаснікаў — паважаны мэтр Леанід Шчамялёў у лютым святкуе 90-годдзе персанальнай выставай у Нацыянальным мастацкім, а Ігар Бархаткоў і сёння актыўны мастак, калекцыянер і экспазіцыянер.\nЯк зазначыў дырэктар Музея Уладзімір Пракапцоў, выбар твораў прадыктаваны жаданнем нагадаць пра пачынальнікаў краявіду ў беларускім жывапісе — у асобе Гараўскага, і асабліва адзначыць ключавую постаць у развіцці жанру Вітольда Бялыніцкага-Бірулі. Апошняму ў 2012 годзе споўнілася 140 год (а 30 год таму адкрыўся яго музей у Магілёве). Калі б Бялыніцкаму давялося нарадзіцца не ў Беларусі і вучыцца не ў Маскве, а ў Парыжы, яму, майстру тонкіх колеравых гармоній і настрою, была б гарантаваная слава еўрапейскай зоркі яшчэ пры жыцці. Яго талент наследаваў любімы вучань, Антон Бархаткоў, той узгадаваў захапленне айчыннымі краявідамі ў сына Ігара: пераемнасць пакаленняў рэалістычнай традыцыі ў беларускім жывапісе.\nПрадстаўнік Белдзяржстраха Мікалай Дуброва падкрэсліў, што сяброўства кампаніі-спонсара выданняў з Нацыянальным мастацкім цягнецца аддаўна — праз страхаванне работ і арганізацыі выстаў. Істотна, што ў Беларусі, якая панесла надзвычайныя страты часам войнаў і рэвалюцый, засталіся яшчэ значныя багацці. Сховішчам для іх служыць Музей, а Белдзяржстрах мае гонар унесці маленькую кропельку намаганняў у справу іх праслаўлення, «бо гістарычная памяць не мусіць заставацца незапатрабаваным пластом». Календары, якія штомесяц дораць магчымасць атрымліваць асалоду ад выдатных карцін з калекцыі Музея, плануецца выпускаць і надалей, вар’іруючы выбар тэм, накірункаў, стыляў: у перадсвяточны час яны — добры падарунак і зручны спосаб сцвердзіць пачуццё гонару нацыянальнымі культурнымі здабыткамі. Гэта свайго роду традыцыя: калісьці свае календары выпускала і першая беларуская газета «Наша ніва».\nВарта дадаць, што Музей прысвячае мастакам — героям календара не толькі папулярную друкаваную прадукцыю. У гэтым годзе падрыхтаваныя кнігі пра трох майстроў пейзажа: Вітольда Бялыніцкага-Бірулю, Станіслава Жукоўскага і Віталя Цвірку.\nДызайн календара выканала Наталля Кузьмянкова.\nНа фота: На прэзентацыі календароў — Уладзімір Пракапцоў, Мікалай Дуброва, Наталля Кузьмянкова


17 жнівень 2010, 01:51\nКамэнтар кіраўніка беларускай рэдакцыі Радыё Свабода Аляксандра Лукашука для расейскіх слухачоў на трэцюю частку фільму "Хросны бацька".\nРасейскі тэлеканал паказаў у нядзелю трэцюю частку фільму "Хросны бацька". Фільм стаў палітычнай сэнсацыяй гэтага лета ў Беларусі. Магчыма, з адной агаворкай: большасьць гледачоў у Беларусі яго ня бачылі, таму што тут канал НТВ недаступны. Тыя, хто бачылі – гэта апазыцыя і намэнклятура, якія паглядзелі яго, галоўным чынам, на youtube. Ні для першых, ні для другіх зьмест фільму не зьяўляецца сэнсацыяй. Намэнклятура напэўна ведае нашмат больш, чым было паказана ў фільме, а пра самі абвінавачаньні – выкраданьні людзей, эканамічная карупцыя, псыхічнае захворваньне Аляксандра Лукашэнкі – пра ўсё пра гэта беларуская апазыцыя ўжо шмат гадоў піша ў незалежных СМІ. Тут важна ня што, а хто.\nЯк у журналіста ў мяне два пытаньні да стваральнікаў фільму. Першае: ня ўся доказная база вытрымае аналіз у судзе, хаця ў судзе могуць быць іншыя аргумэнты. І другое: дзе ж слова ці аргумэнты процілеглага боку? Вось было б цікава, каб НТВ прадставіла беларускім уладам час у сваім эфіры. Бо ў арыгінальным "Хросным бацьку" чатыры сэрыі.\n“Хросны Бацька-3” — “прапаганда супраць войск і насельніцтва праціўніка”\nХросны бацька – 3


Галоўная » Прыгажосць » Скура і ваша здароўе\nКалі вас сербы ва ўсім свеце, гэта можа быць з-за розныя прычыны, такія як праблемы з ныркамі, пячоначная недастатковасць, парушэнне функцыя шчытападобнай залозы, цукровы дыябет і г.д.\nT гэта найбольш важна , каб ахоўны бар'ер , абараняючы вас ад нападаў з боку вонкавага свету, скура лічыцца самым вялікім органам у арганізме. Вы можаце дапамагчы вашай скуры і ваша здароўе, навучыўшыся клапаціцца пра іх і спадзявацца знакі , паказваючы вам , што , магчыма , што цела вам што - то пойдзе не так. Прачытайце наступныя радкі і высветліць, якія папераджальныя знакі скуры, паказваючы, што ваша здароўе знаходзіцца пад пагрозай.\nВедайце сваю скуру\nСкура можа паказаць вам шмат рэчаў. Такім чынам , сухое і пашкоджаная скура можа быць прыкметай недастатковай гідратацыі і дрэннага харчавання. Калі вы не п'яце досыць вады, і калі вы не будзеце прымаць неабходныя пажыўныя рэчывы, ваша скура будзе не ў лепшым стане.\nАкрамя таго прасцей за ўсё вырашыць такія праблемы, як адсутнасць неабходнай колькасці вады, скура можа накіраваць вас да іншых захворванняў або праблемах са здароўем. Вельмі бледная скура можа быць прыкметай анеміі. Калі вас сербы ва ўсім свеце, гэта можа быць з - за розныя прычыны , такія як праблемы з ныркамі, пячоначная недастатковасць, парушэнне функцыя шчытападобнай залозы , цукровы дыябет і г.д. Калі вы выкарыстоўвалі крэм ці наркотыкі, яны могуць выклікаць гэты тып рэакцыі. Харчовая алергія таксама можа выклікаць сверб.\nТакім чынам , вельмі сухая скура , што не характэрна для вас, можа сведчыць аб няспраўнай шчытападобнай залозы, асабліва гіпатэрыёз . З іншага боку, калі ваша скура узмакрэлая, гэта можа быць звязана з гіпертіреоз.\nКалі ваша скура не чырванее прычын , гэта можа азначаць , што ў вас ёсць розацеа або ваўчанка - захворванне , якое характарызуецца пачырваненнем скуры ў выглядзе крылаў матылька. Калі ваша скура становіцца чорным, а не ў выніку ўздзеяння сонца, гэта можа быць звязана з лішкам жалеза або выкліканых хваробай Адысона так .\nСіне скура можа азначаць цыяноз - недахоп кіслароду ў крыві. Гэта можа быць з-за лёгкіх ці праблемы з сэрцам або парушэннем кровазабеспячэння ніжніх канечнасцяў, калі вашы пальцы пасінелі. Жоўты колер скуры можа быць звязана з парушэннем функцыі печані - напрыклад, гепатыт .\nКалі лекар загадвае пэўныя лекі, вельмі важна быць інфармаваным аб магчымых пабочных эфектах. У большасці лісточкаў лекаў апісаны магчымыя пабочныя эфекты. Які можа адбывацца або не можа адбыцца, таму што кожны арганізм індывідуальны і па-рознаму рэагуе на адны і тыя ж прэпараты.\nПераканаўшыся , што змены ў скуры не з - за пабочныя эфекты некаторых лекаў, то лепш звярнуцца да лекара. Важна, каб першы ісці да дэрматолага. Якой будзе вырашаць праблемы скуры. Ці павінна быць праверана іншым лекарам, калі гэтая праблема не тычыцца скуры.\nІнфармацыя , якая змяшчаецца ў гэтым артыкуле не павінна вас палохаць. Памятаеце, што любое захворванне ўзнікае не толькі адзін сімптом. Падумайце спакойна і прааналізаваць, ці ёсць колер або іншыя змены ў вашай скуры не выкліканыя прыёмам наркотыкаў. Ці не з-за невялікай праблемы.\nКалі змены ў скуры з'яўляюцца агульнымі, без на тое прычыны, і ёсць іншыя сімптомы павінны наведаць спецыяліст. Дыягностыка і своечасовае лячэнне заўсёды лепшы варыянт.\nВаша скура з'яўляецца крыніцай каштоўнай інфармацыі. Трымаеце яе звярнуць увагу. Памятаеце, што лепшы спосаб, каб клапаціцца пра яго, каб харчавацца здаровай ежай. Правільнае штодзённае ўвільгатненне дазваляе атрымліваць асалоду ад зіхатлівай скурай. Вы не павінны прапусціць і выкарыстанне пажыўных крэмаў , якія робяць вашу скуру больш здаровай і прыгожай.\nЁсць шмат ўвільгатняюць крэмаў і масла для сухой скуры. Тым не менш, лепш паклапаціцца аб вашай скуры і ўнутры. Даведайцеся больш з наступных радкоў. Чытаць далей »


Галоўная ➠ Інструменты і тэхніка ➠ Выкарыстанне зварачных работ у сучасным будауніцтве\nДадзенае з'ява цалкам натуральна, бо кожны будынак складаецца з зварных канструкцый. Належнай увагі заслугоўваюць электроды, яны таксама задзейнічаны ў стварэнні збудаванняў рознага прызначэння.\nКалі закранаць тэму будаўніцтва шматпавярховых будынкаў, можна зрабіць выснову, што сучасная тэхніка не можа абысціся без выкарыстання жалезабетонных пліт і бэлек. Для надзейнага злучэння матэрыялаў адчуваецца патрэба ў ручной электрадугавой зварцы. Сення, дадзены від работ, практычна поўнасцю выцесніў балтавым і заклепочные віды аб'яднання металічных канструкцый. Для таго што б ні падвяргаць будаўнічыя дэталі папярэдняй апрацоўцы ў сучаснай тэхніцы шырока выкарыстоўваюцца электроды.\nДа відавочным пераваг зварачнага працэсу, акрамя падвышанай надзейнасці можна аднесці лімітавую прастату, але ўсе-ткі пажадана, што б спецыялізаванае абсталяванне знаходзілася ў руках дасведчанага спецыяліста. Сфера выкарыстання зваркі вельмі шырокая, пачынаючы ад ўзвядзення хмарачосаў заканчваючы рамонтнымі работамі на катэджы. Зыходзячы з гэтага, напрошваецца выснова аб універсальнасці дадзенага выгляду злучэння дэталяў. Аднак, калі вы жадаеце што б уся працэдура прайшла на вышэйшым узроўні, неабходна падабраць электроды самага высокага якасці.\nНе варта забываць, што сучасны рынак у сферы зварачных работ прапануе потреби\nКалі вы хочаце электроды купіць для працы з вугляродзістай сталлю, ідэальным выбарам стане марка УОНИ 13/55. Дадзены прадукт незаменны на аб'ектах з падвышанымі патрабаваннямі па пластычнасці і ўдарнай глейкасці, якія прад'яўляюцца да металу зварных швоў. Калі вы вырашылі звязаць сваю працу з нержавеющим металам, то вам варта звярнуць сваю ўвагу на мадэль ОЗЛ-8. Менавіта яна стане добрым памочнікам пры зварцы нержавейкі.\nУ кампаніі «СпецЭлектрод» вы можаце электроды купіць рознага прызначэння. Дадзеная прадукцыя гарантуе самыя нізкія цэны і высокую якасць швоў. Прадпрыемства «СпецЭлектрод» аснашчана сучаснымі сварочными лабараторыямі і вопытнымі супрацоўнікамі, менавіта таму з'яўляемся лідэрамі па распрацоўцы высакаякасных электродаў.


http://spring96.org/be/news/81865 2016 2016-01-13T12:21:44+0300 2016-01-13T12:21:44+0300 2016-01-13T12:21:44+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/sudovaja_zala.jpg\nГарадзенскі абласны суд не задаволіў касацыйныя скаргі грамадскіх актывістаў з Гародні Віктара Сазонава і Эдварда Дмухоўскага на несправядлівае вынясенне ім адміністрацыйных штрафаў. За ўдзел у Свіслацкім фэсце летась 31-га кастрычніка, які міліцыя палічыла несанкцыянаваным масавым мерапрыемствам, іх аштрафавалі на 10 базавых вялічыняў. Пра рашэнне суддзі Святланы Даўгашэй кажа Віктар Сазонаў.\n– Ну, нічога нечаканага не адбылося. Усё так, як і чакалася. Па сутнасці, суд стаў на бок папярэдняга суда – свіслацкага. Гэта таксама было прадказальна. Бо ва ўсіх такіх справах, якія мы як праваабаронцы лічым палітычна матываванымі, суд заўсёды станавіўся на бок папярэдняга суда.\nЦяпер актывісты плануюць падаваць скаргі ў камітэт па правах чалавека Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Жэневе. Адзін з раней аштрафаваных па гэтай справе актывістаў Юры Глебік ужо падрыхтаваў такую скаргу.\nБеларускія грамадзяне ўжо больш за дваццаць год праводзяць Свіслацкі фэст, які сустракае пераслед з боку міліцыі і КГБ-істаў. Наступны разгляд касацыйнай скаргі Уладзіміра Хільмановіча па гэтай справе мае прайсці 14-га студзеня.\n13.01.2016 Тэгі: суды, свабода мірных сходаў


Павел Колас: Попыт на беларускамоўныя паслугі будзе ўзрастаць - ЕвроБеларусь\n09.10.2017 Яўгенія Бурштын\nПавел Колас. Фота Службы інфармацыі "ЕўраБеларусі"\nМенш за месяц таму ў сеціве пачаў працаваць каталог беларускамоўных бізнесаў, паслуг і месцаў СВАЕ. Рэсурс, нягледзячы на пакуль што кароткі час існавання, набірае ўсё большую папулярнасць як у вытворцаў тававраў і паслуг, так і ў спажыўцоў. Служба інфармацыі “ЕўраБеларусі” пагутарыла з заснавальнікам каталога Паўлам Коласам і даведалася, якія перспектывы ў бізнеса па-беларуску ў краіне, дзе мовай тытульнай нацыі карыстаецца менш за чвэрць насельніцтва.\nШлях самога Паўла да роднай мовы можна назваць выключэннем: усё пачалося з сям’і, дзе ў пэўны час пачалі размаўляць па-беларуску. Працуючы праграмістам у невялікай уласнай IT-кампаніі і ствараючы сайты для інтэрнэт-крам, Павел не адзін год выношваў ідэю заснавання рэсурса, дзе былі б сабраныя ўсе бізнес-прапановы для беларускамоўных. Прызнаецца – была ў гэтым і асабістая патрэба.\n– Вельмі прыемна, калі ты прыходзіш куды-небудзь, а там табе могуць адказаць па-беларуску. Проста хочацца арганізаваць для сябе маленькую камфортную прастору.\nПавел – не вынаходнік у гэтым рэчышчы, дагэтуль нешта падобнае рабілі на сайце курсаў “Мова Нанова”, праўда, апошнім часам інфармацыя там не абнаўляецца. Таксама пры падтрымцы Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны працуе сайт nabyvaj.by, дзе можна пазнаёміцца з некаторымі практыкамі ўжывання беларускай мовы ў спажывецкіх таварах, а таксама пакінуць заяўку на атрыманне прафесійнага перакладу матэрыялаў бізнесу на беларускую мову. Далей, мяркуе суразмоўца, у svaje.by яшчэ будуць з’яўляцца канкурэнты. Але гэта канкурэнцыя ў добрым сэнсе слова.\nЗаснавальнік бізнес-каталога не лічыць, што, збіраючы асобна паслугі для беларускамоўных, сайт узмацняе адчуванне “беларускамоўнага гета”.\n– Я лічу, што “гета” – гэта тое, дзе ёсць мы цяпер, і горш ужо не будзе, – перакананы ён.\nЦі перастае бізнес баяцца беларускай мовы? Па словах Паўла, ён ніколі яе не баяўся, бо ідзе за попытам. Многія сэрвісы, стваральнікі якіх прыязна ставяцца да беларускай мовы, не спяшаюцца беларусізавацца толькі таму, што большасць іх спажыўцоў рускамоўныя. Аднак апошнім часам людзі сталі ствараць попыт на беларускае, які, упэўнены суразмоўца, будзе толькі ўзрастаць.\nПершапачатковае напаўненне каталога прадстаўнікі каманды сайта (а гэта ўсяго некалькі чалавек) рабілі самастойна. Цяпер жа прапановы з’яўляюцца самі, і каталог напаўняецца бізнесамі, не вядомымі нават стваральнікам рэсурса. Многія з іх, дарэчы, досыць экзатычныя.\n– Напрыклад, ёсць сэрвіс па арганізацыі сустрэчы з радзільні. Ці фірма па ўсталяванні вокнаў. Ёсць і беларускамоўны грузаперавозчык, і бізнес па ацэнцы нерухомасці, – пералічвае Павел.\nЦяпер у каталогу svaje.by каля 70 бізнес-прапаноў, і яшчэ з дзясятак пакуль чакаюць публікавання. Вельмі шмат прапаноў правядзення экскурсій. А вось, напрыклад, кавярняў і аўтасэрвісаў не хапае. Павел быў бы рады з’яўленню беларускамоўнай службы таксі, але разумее, што пакуль яна не зможа канкураваць з іншымі перавозчыкамі. Што да рэгіёнаў, то найбольш актыўна ў каталог дадаюцца Мінск, Гродна, Брэст, Магілёў. А вось ад Віцебску і Гомеля – самых русіфікаваных абласных цэнтраў – пакуль няма заявак. Зрэшты, любы ахвотны можа іх прапанаваць.\n– З месцаў, якія мяне здзівілі, магу назваць беларускамоўны піўны бар, які знаходзіцца ў Астраўцы, – зазначае Павел.\nКалі вы – уласнік бізнесу і хочаце дадаць сваю прапанову на сайт, трэба запоўніць анкету і чакаць званка. Калі вы зможаце падтрымаць размову па-беларуску, ваша заяўка будзе задаволена і з’явіцца ў каталогу. Калі не – вам адмовяць. Падыход досыць жорсткі.\n– Чаму гэта мусіць быць інакш? – здзіўляецца Павел. – Калі чалавек шчыра імкнецца падтрымаць беларускую мову, то хаця б некалькі словаў ён можа вывучыць. Бо каталогаў для рускамоўнай публікі ў Беларусі хапае, а для беларускамоўных – не.\nЗрэшты, не ўсё так строга: калі, напрыклад, у кавярні ёсць хаця б адзін супрацоўнік, здольны абслугоўваць наведвальнікаў па-беларуску, – установу дададуць у каталог з пазнакай “часткова на беларускай мове”.\nКалі якасць валодання беларускай мовай стваральнікі каталога адсочваюць, то якасць тавараў і паслуг яны, часцей за ўсё, праверыць не могуць. Для гэтага на сайце існуе сістэма водгукаў, дзе карыстальнік можа пакінуць шчыры каментар адносна таго ці іншага тавара ці паслугі. Што важна – водгук не можа быць ананімны і адміністратары сайта могуць звязацца з тым, хто яго пакінуў. Праўда, за месяц існавання каталога не з’явілася ніводнага адмоўнага водгука.\nПавел прызнаецца, што мае шэраг ідэй для развіцця свайго праекта: і стварэнне праграмы лаяльнасці для спажыўцоў розных бізнесаў, і здымкі відэа-кантэнту, і, урэшце, пераўтварэнне самога каталога ў бізнес. Але пакуль што гэта – планы на будучыню. Праўда, гледзячы на шпаркі і ўпэўнены старт ініцыятывы, гэтая будучыня можа наступіць досыць хутка.


Новую кнігу Барыса Пятровіча «Пуціна» прэзентавалі ў Мінску | Новы Час\nПразаік, галоўны рэдактар часопіса «Дзеяслоў», Старшыня ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў» Барыс Пятровіч у сваім прывітальным слове прызнаўся, што гэтая аўтарская вечарына — фактычна першая для літаратара, якая адбылася ў сталіцы. Актыўная грамадская, арганізатарская і рэдактарская дзейнасць, безумоўна, важныя, аднак, як зазначылі выступоўцы — сябры і калегі спадара Барыса — ён спершага творца, глыбокі, нетрывіяльны, проза якога патрабуе ўдумлівага, няспешнага чытання, пранікнення ў тэкст.\nУ кнігу “Пуціна” ўвайшлі дзве аповесці, што былі напісаныя раней, аднак дапрацоўваліся цягам гадоў і ўпершыню, пад адной вокладкай, выйшлі нядаўна ў выдавецтве “Кнігазбор”.\n«Стах» — між жыццём і смерцю\nПразаічны трыпціх “Стах”, датамі напісання якога пазначаныя 2002—1995, быў апублікаваны ў пачатку 1990-х гадоў у часопісе “Полымя”, што ўзначальваў у той час Сяргей Законнікаў.\n— Некалькі дзесяцігоддзяў мы займаемся нацыя- і дзяржавастварэннем, а літаратура на дадзеным этапе, нягледзячы на тое, што яна з’яўляецца адным з найважнейшых чыннікаў нашага ўнутранага развіцця, знаходзіцца на ўзбочыне. У 1980-х гадах, пачатку 90-х быў усё ж такі літаратурны бум, і падчас свайго рэдактарства я стараўся публікаваць усё, вартае ўвагі, не баючыся ніякага цэнзуравання. Творы Барыса Пятровіча імпануюць мне тым, што ў іх за еўрапейскімі літаратурнымі прыёмамі і стылістычнымі пошукамі ёсць беларускае натуральнае чуццё, нашая спрадвечная чалавечая сутнасць, — падкрэсліў у сваім выступе Сяргей Іванавіч.\nПытанні, закранутыя празаікам у творы "Стах", датычныя рэфармавання нацыянальнай свядомасці пасля 1994 года, шляхоў развіцця беларускай культуры (у прыватнасці, паступовае перамяшчэнне эстэтычных каштоўнасцяў з вёскі, адкуль чэрпалі нашыя пісьменнікі багацце народнай мовы, у горад, дзе яе носьбітамі становяцца, вывучаючы яе па кнігах і падручніках), — не страчваюць актуальнасці і цяпер, і, пакуль не ясна, на жаль ці на радасць, зазначае Барыс Пятровіч.\nАле, акрамя вонкавага сюжэту, які апісвае грамадскія рэаліі пачатку 1990-х, вялікую ўвагу, па словах крытыка Леаніда Галубовіча, чытачам варта звярнуць на філасофскі падтэкст, на вобраз Стаха, галоўнага героя, падобнага да Сартраўскіх персанажаў экзістэнцыялізму.\nБарыс Пятровіч і Павал Касцюкевіч\nСтах, прадчуваючы, што яму застаюцца лічаныя дні жыцця, заглыбляецца ўнутр сябе, каб знайсці адказы на быційныя, сутнасныя пытанні, і малюе карціну, імкнучыся выявіць на ёй высновы сваіх разважанняў. Эпіграф з “Боскай камедыі” Дантэ Аліг’еры, адсылкі да колаў пекла, якія праходзяць чалавечыя душы, — усё гэта падштурхоўвае чытача да самарэфлексіі.\nХрысціянскія матывы, канфуцыянства, будызм — вельмі розныя канцэпты ўзаемадзейнічаюць у аснове трыпціха “Стах”. Аўтар распавёў, што многае ў творы з’яўляецца мастацкай выдумкай, і, магчыма, гэта было нязвыкла для прыхільнікаў рэалістычнай літаратуры, асабліва ў часы 1990-х, калі адна з частак аповесці была апублікаваная ў перыёдыцы ўпершыню.\nЦягам прэзентацыі Барыс Пятровіч зачытваў фрагменты з аповесцяў, расказваў пра гісторыю іх напісання і пра тое, што з'яўляецца фантасмагарычным, а што ўзятае з рэальнасці.\nАндрэй Федарэнка, вядомы арыентаванасцю збольшага на рэалізм ва ўласнай манеры пісьма, выступіў са сваім бачаннем творчасці спадара Барыса, асабліва адзначыўшы яго і як празаіка, і як літаратурнага рэдактара.\n«Пуціна» — блізкае бачыцца на адлегласці\nЗлева направа зверху ўніз: Сяргей Законнікаў, Леанід Галубовіч, Людміла Рублеўская, Сяргей Дубавец, Алесь Сачанка, Алесь Пашкевіч.\nУспамінамі пра Івана Шамякіна і Барыса Сачанку падзяліўся з публікай родны дзядзька пісьменніка Алесь Сачанка. Выказаўся спадар Алесь і пра аповесць "Пуціна" (час напісання пазначаны 2003 годам), зачытаўшы фрагмент з яе, і адзначыў, што месца дзеяння — Сахалін — абранае аўтарам не выпадкова, бо галоўнае ў жыцці, як кажуць, бачнае на адлегласці, і праз кантэкст Сахаліна высвечваецца Беларусь.\n— Гэтыя дзве аповесці абсалютна розныя — у першай бачыцца цяжкая пісьменніцкая праца, другая — лёгкая, натхнёная, месцамі чытаецца, як паэма. Часам нават здаецца, што іх пісалі два розныя аўтары. Але аб’ядноўвае іх трывожнасць, якая прысутнічае практычна ва ўсіх творах. Некалі даўно мне падавалася, што гэтае пачуццё, можа, ёсць эмацыйным перабольшаннем, уласцівым чуйнаму характару пісьменніка, — распавядае Сяргей Дубавец.\n— Аднак за мінулы год у нашым жыцці ўсё памянялася. Зараз мы кожны дзень чуем слова “вайна”, сталі сутыкацца з тым, што людзі дапускаюць магчымасць вайны, якая робіцца настолькі блізкай і верагоднай, прычым на масавым узроўні, калі ўжо не казаць пра прапаганду з экранаў тэлевізараў. Цяпер далёкая нота трывожнасці, якая прысутнічае ледзь не ў кожнай фразе Барыса, набывае актуальнасць настолькі вострую, што сумненні ў яе мэтазгоднасці адпадаюць. Трывожнасць накладаецца на сённяшні дзень. Месца літаратуры ў жыцці, адказнасць пісьменніка перад грамадствам становяцца рэаліямі часу, і асоба Барыса Пятровіча непасрэдна асацыюецца з гэтымі рэаліямі, — рэзюмаваў спадар Дубавец.\nПісьменніца, літаратурны крытык Людміла Рублеўская адзначыла, што ў прозе Барыса Пятровіча паказваецца шлях самаўсведамлення чалавека, ідучы па якім, герой праходзіць праз рай, чысцец і пекла. Творы пісьменніка, па словах пані Людмілы, дэманструюць высокі ўзровень мастацкай прозы, трапляючы ў які, актуаліі набываюць агульначалавечае значэнне. А значыць, кніга "Пуціна" застанецца і праз 10, і праз 20, і праз 100 гадоў.\nУверсе, злева направа: Сяргей Шапран, Міхась Скобла, Юрась Нераток; унізе, у цэнтры: Віктар Шніп\nПавіншаваў спадара Барыса з выхадам зборніка пісьменнік, літаратуразнавец, першы намеснік Старшыні СБП Алесь Пашкевіч.\nУсевалад Сцебурака і Алесь Пашкевіч\nАўтар і выканаўца ўласных песень Алесь Камоцкі забяспечыў музычную частку імпрэзы.\nВыступае Алесь Камоцкі\nПрэзентацыя завяршылася аўтограф-сесіяй.\nПрэзентацыя новай кнігі Барыса Пятровіча — 6 сакавіка


“Лялька” адкрые сезон у стыле Ўсхода | Народные новости Витебска\nТаццяна Салаўёва • 25/9/07 17:05 • Культура\nБеларускі тэатр “Лялька” 30 верасня адкрывае новы, 22-гі тэатральны сезон спектаклем “Аладзін” па п’есе Ніны Гернет у пастаноўцы заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі Віктара Клімчука. Перад спектаклем маленькія гледачы апынуцца на казачным Усходзе, акцёры тэатра прапануюць им театралізавана-забаўляльную праграму з удзелам Султана і Шахеразады. Хлопчыкаў і дзяўчынак чакае сюрпрыз - глядзельная зала з новымі крэсламі, адрэмантаваная сцэна.\nЯк расказала на сённяшняй прэс-канферэнцыі дырэктар тэатра Ларыса Чупахіна, у гэтым месяцы “Лялька” удзельнічала ў III Міжнародным фестывале тэатраў лялек “Сярэбраны асётр” у Валгаградзе. Калектыў прывёз адтуль дыплом і медаль за спектакль “Чароўная зброя Кэндзо” па матывах японскага фальклору ў пастаноўцы Віктара Клімчука. Спектакль віцебскага тэатра зрабіў вялікае ўражанне на ўдзельнікаў валгаградскага фестываля (конкурс там адсутнічаў), сярод якіх былі прадстаўнікі лялечных труп і вядомыя тэатральныя крытыкі з Расіі, Украіны, Малдовы, Румыніі, Дагестана. Асабліва ўразілі дэкарацыі да спектакля мастака “Лялькі” Ганны Сідаравай, кожную іх смену сустракалі апладысментамі. Высока ацанілі крытыкі работу акцёраў, занятых у спектаклі, а выканаўцы галоўнай ролі Ганне Сцепанец (Юкіко) апладыравала цэлая зала.\nУ гэтым сезоне будуць прыняты да пастаноўкі два новых спектакля – гэта “Цвецік-семіцвецік” па В. Катаеву і “Снежны чалавек”, які паставіць украінскі рэжысёр Сяргей Брыжань. У кастрычніку “Чароўную зброю Кэндзо” убачыць польскі глядач, а ў мае 2008 г. тэатр запрошаны на фестываль у Субоціцу (Сербія). У планах тэатра вялікая работа па абслугоўванні сельскага гледача. Калектыў плануе шматлікія паездкі з гастролямі па раёнах, але гэта работа можа быць спыненая таму, што транспарт у тэатра знаходзіцца ў аварыйным стане, даводзіцца рэмантаваць яго сваімі сіламі...\nБеларускі тэатр “Лялька” з Віцебска ведаюць у многіх краінах. Больш чым за 20 гадоў існавання ў тэатры склаўся дружны калектыў, акцёры і рэжысёр у рабоце добра разумеюць адзін аднаго. Віцебскі тэатр, які за высокія дасягненні ў мастацтве носіць званне “Заслужанага калектыва Рэспублікі Беларусь”, працягвае праслаўляць наш край сродкамі мастацтва.\nМеткі: Віктар Клімчук, тэатр "Лялька"


У Купалаўскім музеі прымалі мангольскага перакладчыка і публіцыста | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » У Купалаўскім музеі прымалі мангольскага перакладчыка і публіцыста\nМангольскі літаратар Бадам-Ачырын Галаарыд не ўпершыню наведваецца ў Беларусь. Гэтым разам ён прымаў удзел у ХІV Беларускім міжнародным медыяфоруме, які праходзіў у Брэсце. Але ў спадара Галаарыда ёсць і літаратурныя зацікаўленні. Ён прывёз у Купалаўскі музей адмысловы падарунак — пераклад на мангольскую мову «Санетаў» Янкі Купалы, якія пабачылі свет ва Улан-Батары ў пераўвасабленні менавіта Бадама-Ачырына Галаарыда.\n— Падчас размовы з мангольскім госцем мы абмеркавалі розныя тэмы супрацоўніцтва, сяброўства, — расказвае дырэктар музея Алена Ляшковіч. — Спадар Галаарыд выказаўся пра тое, што варта было б правесці ў Манголіі выстаўку, прысвечаную жыццю і творчасці Янкі Купалы. Мангольскі пісьменнік займаецца і тэлевізійнымі праектамі. Магчыма, сам лёс народнага песняра Беларусі стане тэмай аднаго з тэлевізійных фільмаў у Манголіі. Была дасягнута дамоўленасць, што ў верасні ў нашым музеі адбудзецца прэзентацыя мангольскай кнігі Купалы. Дарэчы, яшчэ раней ва Улан-Батары асобна была выдадзена па-мангольску паэма «Над ракой Арэсай».\nУ сябе на радзіме Бадам-Ачырын Галаарыд вядомы журналіст і перакладчык. Ён пераклаў на мангольскую мову раман «Вялікі Гэтсбі» Фрэнсіса Скота Фіцджэральда, «Гісторыю» Герадота, зборнік апавяданняў Джэка Лондана «Сэнс жыцця». Зараз, пабываўшы ў Мінску, у Брэсце, дзе праходзілі асноўныя мерапрыемствы міжнароднага медыяфорума, спадар Бадам-Ачырын Галаарыд вылучае розныя ініцыятывы, якія спрыялі б супрацоўніцтву Беларусі і Манголіі ў галіне культуры, літаратуры, мас-медыя.\nЗагаловак у газеце: «Санеты» па-мангольску\n12661 Разам за Беларусь!


07 кастрычнік 2015, 13:01\n(Зьлева направа) Анатоль Лябедзька, Мікалай Статкевіч і Ўладзімер Някляеў на мітынгу супраць расейскай вайсковай базы ў Беларусі\nПрыхільнікі ігнараваньня выбараў заклікаюць сабрацца на плошчы Свабоды 10 кастрычніка а 17-й, потым прайсьціся пад нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Якуба Коласа.\nКандыдат у прэзыдэнты на выбарах-2010 Мікола Статкевіч заклікае прыходзіць на плошчу Свабоды (каля Ратушы), каб выказаць стаўленьне да выбараў-2015, якія называе «балаганам, зь якім усё зразумела». Пасьля нядоўгіх прамоваў ён прапануе прайсьціся па горадзе да плошчы Якуба Коласа. Перашкоды з боку міліцыі для шпацыру нястрашныя, распавёў ён Свабодзе:\n«У 17 зь невялікім пачнём кароткі мітынг, нагадаем, чаму мы ладзілі „месячнік свабоды“ — каб пашырыць тэрыторыю свабоды, зьменшыць страх у людзей. За пяць гадоў у цэнтры гораду ж ніводнага мітынгу не было. Але ж там халодна, што там мерзнуць! І хлопцы з Цэнтральнага РАУСу пастаянна пад ногі лезуць, замінаюць прамоўцам. Дык пройдзем да плошчы Якуба Коласа тыя, хто пераадолеў страх, пад сьцягамі нашымі, падзелімся нашай сьмеласьцю зь іншымі людзьмі.\nШто там узгадняць з уладамі, каб хадзіць па горадзе? Я хаджу штодзень па горадзе, яшчэ ніводнага дазволу не прасіў. І вы хадзіце, і разам са мной. Будуць закрываць дарогу — пойдзем у іншы бок. Ім трэба за намі па нашым горадзе ганяцца, карцінкі ствараць, як людзям перакрываюць дарогу? Ну хай, будзе яшчэ весялей, пасьмяемся разам. Я гатовы, каб перакрывалі рух аўтамабіляў, калі людзі будуць пераходзіць вуліцу, каб не разрываць калёну.\nНякляеў прапануе назваць гэта „Шэсьцем нацыянальнага сьцяга“. Хочам, каб гэта была кампанія пераадоленьня страху, вітаем любыя ініцыятывы, любы крэатыў. Скончым гэтае сьвята весела, бо гэты іхны выбарчы балаган таксама завяршацца будзе дастаткова весела, такіх тэмпаў папярэдняга галасаваньня ў першы дзень я ніколі яшчэ ня бачыў. Дык няхай жывуць мірныя перамены! Спадзяюся, нас падтрымаюць грамадзяне Беларусі, я не дзялю іх на нечых прыхільнікаў. Фіктыўныя кандыдаты сваё стаўленьне да масавых акцыяў выказалі, яно адмоўнае. Няхай, гэта іх права».\nАкцыя прысьвечаная як ігнараваньню цяперашніх выбараў, так і патрабаваньням сумленных выбараў, кажа Свабодзе Анатоль Лябедзька:\n«У нас будзе стандартны сход за свабодныя і сумленныя выбары, пасьля плянуецца невялікае шэсьце. Наш агульны зварот за подпісамі Статкевіча, Някляева і маім подпісам, каб людзі прыходзілі на сход. Ігнараваньне выбараў — гэта своеасаблівы фармат „Плошчы“. Людзі ігнаруюць гэтую выбарчую мадэль, якая знаходзіцца ў крызісе. Патрабаваньне — свабодныя сумленныя выбары, бо толькі яны могуць стварыць мажлівасьць рэалізацыі нашай пазытыўнай эканамічнай альтэрнатывы „Мільён працоўных месцаў“. З прыхільнікамі Караткевіч мы падтрымліваем адзін аднаго ў гэтай акцыі.\nШэсьце — другі складнік, які лягічна дапаўняе першы. Людзі будуць гуляць, хадзіць па вуліцах горада. Яшчэ ж ніхто не забараніў гэтага. Або вы ўвесь Менск блякуеце?»\nУ суботу плянуюць шэсьце ад плошчы Свабоды да плошчы Якуба Коласа


беларуская фатаграфія: новыя рысы знаёмых твараў\nартыкул для каталога выставы "Nowa Fotografia Bialoruska" ("Новая беларуская фатаграфія") у Дзяржаўнай мастацкай галерэі г. Сопат (Польшча, 1994)\nТворчая фатаграфія Беларусі вельмі маладая. Яна пакуль яшчэ не ўмудроная каласальным досьведам выяўленчага мастацтва ўвогуле і фатаграфічнага мастацтва ў прыватнасьці. He ўмудроная, аднак і не абцяжараная, таму што ў гэтай "цнатлівасьці" ёсьць тая чысьціня, якая дазваляе адчуць характэрныя асаблівасьці сьветаўспрыманьня фотамастакоў, што жывуць і твораць тут, на Беларусі.\nБеларусь -- ціхі і цярплівы край. Гэтую цішыню нараджае сама Прырода -- някідкая, але надзвычай лірычная. Цярплівасьці ж нас навучыла складаная ды супярэчлівая гісторыя. Магчыма, у гэтым беглым накідзе, зробленым мною, вы здолееце знайсьці вытокі той самапаглыбленай сузіральнасьці, якая так уласыцва нашаму фотамастацтву. Вы не ўбачыце ў ім феерверку эмоцый, шумнай балаганнасьці, тэатральна надрыўных страсьцей. Фатаграфія, народжаная на Беларусі, хутчэй "разважае", чым "дзейнічае": яна аналізуе жыцьцё, паглыбляючыся ў саму сябе. Яна і мудрая, і інтэлектуальная ў сваёй рэфлексіўнасьці. І разам з тым -- безабаронная і амаль што па-дзіцячаму шчырая. Спадзяюся, што мне ўдасца пераканаць вас у гэтым, пазнаёміўшы з тымі аўтарамі, якія прадстаўляюць сёньня творчую фатаграфію Беларусі.\nІмкненьне да чысьціні выяўленчай мовы фатаграфіі аб'ядноўвае фотамастакоў Віктара Каленіка (нар. 1962) і Аляксандра Угляніцу (нар. 1958). Іх вабіць унікальнасьць, непаўторнасьць зьнятага імгненьня. 3 прычыны вычарпальнага разьвіцьця вобраза ўнутры кожнага кадра іхнія работы часьцей усяго не кампануюцца ў серыі, а ўяўляюць сабой самастойную мастацкую каштоўнасьць.\nКампазіцыі А. Угляніцы не варта ўспрымаць па-за сацыяльна-часавым кантэкстам. Непаўторнасьць Адышоўшага, што перадаецца праз трапна заўважаныя дэталі, напаўняе ягоныя здымкі асаблівым сэнсам. Пры вонкавай сьціпласьці ў фатаграфіях А. Угляніцы прысутнічае імгненная, часам настальгічная прыгажосьць незваротнага моманту, эстэтыка стыхійнай гульні формы ў прасторы.\nВ. Каленік нешматслоўны і аскетычны ў выбары выяўленчых сродкаў. "Я -- аб'ектыў -- аб'ект" -- гэта ўмоўная формула, думаецца, дастаткова поўна характарызуе крэда мастака. Аўтар пазьбягае ўжываньня колеру і празьмернасьці тэхнічных прыёмаў і імкнецца да самадастатковасьці чорна-белай фатаграфічнай выявы.\nУ зьмесьце ананімных, ужо выканаўшых сваё асноўнае прызначэньне негатываў Сяргей Кажамякін (нар. 1956) убачыў алегорыю ўдушлівай абалонкі, якая навязваецца асобе соцыумам. Нязграбны, штучны антураж для салоннай здымкі дзяцей напаўняецца вострым сацыяльна-псіхалагічным падтэкстам у яго серыі "Дзіцячы альбом". Дзіўная гульня, што навязаная дарослым не менш дзіўным сьветам, -- якія ж яе правілы? Чым больш дарослым становіцца чалавек, тым больш зразумелымі яму робяцца гэтыя правілы. Абалонка пачынае быць часткай "я", пачынае дыктаваць паводзіны, а потым і ўчынкі. Серыя ўзрушвае страшэннай здагадкай: гэтыя фатаграфіі -- усяго толькі маленькая дэталь каласальнага механізму, які кіруе абсурдным карнавалам, штоі зьнішчае ego. Натхнёныя, непасрэдныя дзіцячыя твары ў танным, безгустоўным абрамленьні аднаго і таго ж (!) касьцюма ствараюць уражальны зборны вобраз грамадства, паказваючы яго гледачу ў нечаканым ракурсе.\nУ тэме салоннай здымкі, такой на першы погляд банальнай, С. Кажамякін чэрпае ўсё новыя і новыя ідэі. Знаходзячыся ўбаку ад працуючага ў салоне фатографа, здымаючы паралельна, але не заўсёды адначасова з ім, аўтар дасьціпна і ў поўнай ступені іранічна распавядае нам пра стракаты сьвет бутафорскай "раскошы", пасярод якой усім вельмі карціць выглядаць асьляпляльна-шчасьлівымі. Унікальнымі зьяўляюцца моманты падрыхтоўкі да здымкі, калі персанажы яшчэ не "зьліліся" з дэкарацыяй, а толькі асвойваюць гэты "кардонны рай", застаючыся самімі сабою яшчэ некалькі секунд. У сваіх работах С. Кажамякін пасьпяхова дасягае сінтэзу аб'ектыўнай рэальнасьці і вострага суб'ектыўнага назіраньня, даючы гледачу рэдкую магчымасць глянуць вачыма рэжысёра на эклектычны сьпектакль штодзённасьці.\n3 нябачных ніцей дзіцячых уражаньняў саткана серыя Галіны Маскалёвай (нар. 1954) "Успаміны дзяцінства". У нашым неадольным імкненьні свабодна перамяшчацца ў Часе фатаграфія -- адзін з тых нешматлікіх спосабаў, якія дапамагаюць гэта рабіць. Трэба толькі знайсьці ў самім сабе адпаведны "ключ", які згубіўся недзе ў глыбінях "дарослай", "правільнай" сьвядомасьці. І мастачка знаходзіць яго. 3 уласьцівай ёй стыхійнасьцю і эмацыянальнасьцю яна расчляняе прастору фотаздымка пры дапамозе мультыплікаваньня выявы, ствараючы такім чынам быццам бы саму матэрыю ўспамінаў. Аўтарка выразна перадае працэс Пераадоленьня Часу і ачышчэньня ад усяго выпадковага, другаснага, надаючы асаблівую каштоўнасьць кожнай дэталі.\nСпантаннае, незапраграмаванае жыцьцё колеру прыдае работам гэтага цыкла тую долю ірацыянальнага, якая адухаўляе іх і напаўняе экспрэсіяй. У гармоніі фрагмента і цэлага, колеру і манахромнай паверхні Г. Маскалёва знаходзіць тую містычную мяжу, якая, адлучаючы, яднае нас з беззваротна Мінулым, што непазьбежна сустрэне нас заўтра ў сваім новым абліччы.\nРаботы Аляксея Паўлюця (нар. 1958) падпарадкоўваюцца своеасаблівай і цяжка зразумелай формуле, якая ў стане пераўтварыць неадушаўлёны аб'ект здымкі ў субстанцыю, здольную мысьліць і адчуваць. Намагаючыся разгадаць гэтую формулу, я раптам адкрываю для сябе, што аўтар здымае не столькІ прадмет, колькі ягонае дзеяньне. Менавіта ў гэтым бачыцца мне сакрэт той прыцягальнай парадаксальнасьці, якая прысутнічае ў работах гэтага мастака. У скрытым сутыкненьні статычнай прасторы і ўнутранай напружанасьці сфатаграфаванага прадмета ёсьць, на мой погляд, намёк на тонка адрэжысіраванае дзеяньне, дзе аб'ект -- будзе гэта аморфнае сьвячэньне альбо нейкае геаметрычнае цела -- бездакорна падпарадкоўваецца волі аўтара.\nВытанчаная гульня інтэлекту здабыла жыцьцё ў новых серыях Уладзіміра Парфянка (нар. 1958). Ягоныя работы -- гэта заўсёды роздум, глыбокі аналіз прыроды чалавечага ўспрыманьня і, перадусім, -- асэнсаваньне асабістага ўспрыманьня свету.\n"La musique savante manque a notre desir" ("Дзіўнай мелодыі не стае нашым жаданьням") -- гэтыя словы Арцюра Рэмбо (Arthur Rimbaud) не толькі назва адной з кампазіцый аўтара. На маю думку, яны дакладна характарызуюць пошук эмацыянальнага зьместу ў творчасьці У. Парфянка. Сэнс гэтага радка тактоўна вызначае той шлях, які павінна прайсыці нашае ўяўленьне, каб дасягнуць канчатковай мэты -- пранікненьня ў сутнасьць твораў гэтага мастака. Аўтар шукае дзіўную мелодыю ў штодзённым і знаходзіць яе ў звычайных рэчах, выводзячы іх абрысы за межы павярхоўнай. лапідарнай пазнавальнасьці. Такая недамоўленасьць неадольна вабіць нас, выклікаючы тонкія асацыяцыі з перажытым эмацыянальным вопытам. Мастак усьвядомлена ігнаруе рэзкасьць выявы, дасягаючы гэтым у нейкай ступені ізаляванасьці, абароненасьці фатаграфіі ад грубага ўварваньня звонку. Антырэзкасьць пэўным чынам ускладняе працэс успрыманьня, а дакладней, разумовага пазнаваньня выяўленага прадмета. Скрозь гэтую "ахоўную абалонку" здольныя пранікнуць адно толькі нашыя пачуцьці, якія так лёгка паддаюцца вабнай гульні натхненьня.\nСеквенцыя "... и по съшествии святого духа, рекше по русалиих..." (*) не менш цікавая і неардынарная. Зьвяртаючыся да тэмы паганства, У. Парфянок сягае ў глыбіні нацыянальнай ментальнасьці, тайна якой сваімі каранямі ідзе ў дахрысьціянскія часы. Аднак аўтар не намагаецца ўвайсьці ў адну і тую ж раку двойчы. Гэтая работа -- спроба асэнсаваньня старажытнай культурнай традыцыі пластычнымі сродкамі сучаснага мастацтва, гэта -- шлях да ачышчэньня формы, да чысьціні канцэпцыі. Крайне лаканічна і выразна раскрываецца тут тэма старажытнага культу Сонца, кульмінацыя якога -- паганскае сьвята ў ноч на Івана Купалу, калі сплятаюцца ў адзінай сімфоніі боская Прырода і чалавечы Дух.\nФатаграфія У. Парфянка самапаглыбленая, рэфлексіўная. Яна не навязвае сябе глядачу, а толькі запрашае да сатворчасьці, абяцаючы багатую палітру перажываньняў нашаму розуму і сэрцу.\nУсё, да чаго дакранаецца Сяргей Сукавіцын (нар. I960), напаўняецца жыцьцялюбствам і эротыкай. Назіраючы навакольнае жыцьцё праз крышталь пачуцьцёвасьці, мастак уцягвае нас у сьвет хвалюючых уяўленьне паверхняў і эратычнай гульні форм. Аўтар пачуцьцёва і ўсхвалявана здымае жаночае цела, з пікантным гумарам -- дэталі архітектурнага дэкору, даказваючы тым самым невычэрпнасьць эратычных асацыяцый. Але работы С. Сукавіцына не трэба ўспрымаць толькі павярхоўна і легкадумна. Як мне падаецца, у іх часта прысутнічае пэўная замкнёнасьць і доля самааналізу, якія вымагаюць не толькі сузіраць, але і разважаць. У адной з апошніх сваіх серый мастак распачынае вельмі шчыры дыялог з намі, выкарыстоўваючы ў якасьці аб'екта здымкі самога сябе. Камернасьць шматразова паўторанай выявы, эпатуючае разбурэньне дыстанцыі паміж аўтарам і гледачом пераўтвараюць працэс успрыманьня гэтай серыі ў акт узаемнага авалодваньня фотавыявы і гледача, прычым глядач не заўсёды ўсьведамляе гэта.\nАндрэй Савіцкі (нар. 1971) -- вытанчаны эстэт. Прыгажосьць у ягоннх работах самадастатковая і адчужаная. Яна стварае загадкавы, недасягальны сьвет, які вабіць мудрагелістай мелодыяй паверхняў, паэзіяй далікатных колеравых суадносін. Кампазіцыі А. Савіцкага зьвяртаюцца да асацыятыўнага ўспрыманьня гледача. У іх адсутнічае дакладна акрэсьленая "драматургія", канкрэтыка семантычнага напаўненьня. І менавіта гэта разьнявольвае нашае ўспрыманьне, адкрывае магчымасьці для свабодных зносін з тым "паралельным сьветам", які стварыў аўтар.\nЦікавым мне падаецца пошук мастаком вербальнага эквіваленту сваім работам. "EREDO", "ASKAWAD". "ЭКRIDОМ" -- сьпляценьне гэтых магічных гукаў, якое не мае паняційнай нагрузкі, стварае ў нашым уяўленьні своеасаблівы фанетычны аналаг выявы, узбагачае ўспрыманьне і вытанчана завяршае ствараемую аўтарам эстэтычную сістэму.\nСерыя Уладзіміра Шахлевіча (нар. 1954) "Акт з партрэтам" падаецца адной з найбольш удалых у яго творчасьці. Мастак дасьціпна гуляе формай, балансуючы паміж прамалінейным аповядам і амаль падсьвядомай эратычнай асацыяцыяй. Міміка твару -- "міміка" цела, жэст рукі -- "жэст" пераплеценых паверхняў, узаемадзейных фактур -- гэта толькі некалькі правілаў захапляючай гульні. Колер тут прымітыўны і "фізіялагічны". І гэты факт толькі абвастрае парадаксальна-гульнявую сутнасьць гэтай серыі, вабячы гледача скрытым кантрастам непасрэднасьці і інтэлекту, вытанчанай эротыкі і грубай фізіялогіі, праўды і вымыслу.\nІдэя зьвяртаньня да фотаздымкаў сямейнага архіва, да ананімнай фатаграфіі мінулых гадоў не новая. Аднак у фотамастацтве Беларусі яна прыжылася на спрыяльнай глебе паглыбленага ўспрыманьня рэчаіснасьці і ўзбагацілася новымі нюансамі.\nХарактэрнай у гэтым сэнсе мне ўяўляецца творчасьць Ігара Саўчанкі (нар. 1962). Яго фатаграфія -- гэта Магія. Укараняючыся ў тонкую структуру часу, ён пераўтварае кожны жэст, кожны позірк у знак, складаны філасофскі код, разгадка якога растае ў Мінулым, пакінуўшы нам толькі невялічкі шанс Суперажываньня, ілюзію Прыналежнасьці. У немудрагелістых, трошкі наіўных фотаздымках мінулых гадоў I. Саўчанка знаходзіць тое Галоўнае, што напаўняе іх новым жыцьцём і "ўвівае" ў канву сучаснага сьветаўспрыманьня.\nУ адной з сваіх серый aўтap перакладае складаныя чалавечыя ўзаемаадносіны на мову жэстаў. Пакідаючы ў кадры толькі рукі персанажаў, ён дасягае незвычайнай псіхалагічнай вастрыні вобразаў. Рукі -- то безудзельныя і статычныя, то сьплеценыя ў складаным дыялогу -- пасьвячаюць нас у таемнасьць нявыказаных слоў і нягучна апавядаюць пра Вечнае... Рука, пакладзеная на плячо, альбо рука, схаваная за пазухай, -- жэсты, вельмі характэрныя для фатаграфій да- і пасляваенных гадоў, -- у работах I. Саўчанкі атрымліваюць новы сэнс. Яны робяцца прыкметай складанага, трагічнага часу палітычных рэпрэсій, не зьяўляючыся пры гэтым банальнай гістарычнай ілюстрацыяй. Дзякуючы аўтарскай інтэрпрэтацыі, гэтыя здымкі дасягаюць высокай ступені мастацкага абагульненьня, робяцца сімвалам гістарычнага вопыту, які пакінуў свой халодна-трывожны сьлед у некалькіх пакаленьнях.\nФізічныя зьмены, якія адбываюцца з паверхняй фатаграфіі з бегам часу, I. Саўчанка пераўтварае ў найвыразьнейшыя элементы выяўленчай мовы. Трэшчыны, драпіны, часта падкрэсьленыя аўтарам з дапамогай лакальнага колеру, становяцца ў яго работах сімвалам трансцэндэнтнага, праявай Вышэйшай Сілы, знакам Непазьбсжнага. Канцэптуальны сімвалізм мастака яскрава выяўляецца ў ягоных тэкстах, якія можна лічыць назвамі работ вельмі ўмоўна, бо вербальны рад, што суправаджае яго кампазіцыі, нясе не менш глыбокую сэнсавую нагрузку, чым непасрэдна сама фотавыява.\nЯ не думаю, што творчы падыход I. Саўчанкі зьяўляецца адно толькі спосабам уцёкаў ад рэчаіснасьці. Хутчэй гэта -- настальгія па неперажытаму, тая ілюзія, якая дапамагае выжыць у жорсткіх умовах сёньняшняй рэальнасьці.\nТакое аблічча маладога фотамастацтва Беларусі. Углядаючыся ўглыб сябе, мы шукаем ціхага прыстанку ў тоўшчы Мінулага і не надта сьпяшаемся ў Будучае, каб не разгубіць па дарозе ілюзорную паэзію дня Сёньняшняга.\nКрасавік 1994 г.\nАртыкул быў сьпецыяльна падрыхтаваны для каталога выставы "Новая беларуская фатаграфія", што адбылася ў верасьні -- кастрычніку 1994 года ў Сопацкай дзяржаўнай мастацкай галерэі (Польшча). Беларуская версія артыкула была надрукавана ў часопісе "Мастацтва". 1995. № 2.\n(*)Назва серыі У. Парфянка "... и по съшествии святого духа, рекше по русалиих..." -- цытата са старажытнага царкоўнага твора (XII ст.) пра пост, сэнс якой у дадзеным выпадку адлюстроўвае трываласьць паганскіх традыцый у культуры славян. -- Н. К. [назад у тэкст].


Каму крызіс, а каму — выгада | Трифосфат\nКаму крызіс, а каму — выгада\nрассчитать рольставни .\nЦяперашні крызіс змушае шматлікія кампаніі ў масавым парадку звальняць сваіх супрацоўнікаў.\nДа такой меры, напрыклад, ужо звярнуліся Sun Microsystems, British Telecom, Citigroup і цэлы шэраг іншых буйных кампаній. Разам з тым, некаторыя вендары больш трапятліва ставяцца да ўласных кадрах. Так, HTC не плануе якіх-небудзь звальненняў, а ў Microsoft нават збіраюцца павялічыць штат супрацоўнікаў.\nПа словах Крэйга Мундо, аднаго з кіраўнікоў софтвернага гіганта, план Microsoft па найму перспектыўных выпускнікоў каледжаў застаецца ў сіле. Больш за тое, якая склалася сітуацыя на кадравым рынку значна падвысіла прывабнасць карпарацыі ў вачах таленавітай моладзі.\nMicrosoft таксама не мае намеру зрэзаць выдаткі на адукацыйныя праграмы. Застанецца некранутым і бюджэт, вылучаны на даследаванні і распрацоўкі. Цяпер яго памер складае 8 мільярдаў даляраў.\nМундо мяркуе, што Microsoft можа атрымаць выгаду з цяперашняга крызісу. Старэйшы віцэ-прэзідэнт карпарацыі аргументуе свой пункт гледжання існуючымі тэндэнцыямі. Цяпер, напрыклад, людзі аддаюць перавагу авіяпералёту інтэрнэт-канферэнцыі, а ў якасці альтэрнатывы тэлефоннай сувязі вырасла значэнне IP-тэлефаніі. Па матэрыялах Fudzilla.\n« Microsoft падазраюць у падмане спажыўцоў\nСтаўкі — вышэй, дэфолтаў — больш »\nBienvenue a fr.sildenafilonline.biz , votre pharmacie locale


Загінуўшыя воіны-вызваліцелі | Кобринщина в годы войны | Туристический Кобрин\nШыш Николай Тимофеевич, р. в 1908 в д. Худлин Кобринского района, командир партизанского отряда, погиб 26.6.1942. З артыкула Ул.Равінца «Вясна яго жыцця», надрукаванага ў драгічынскай раённай газеце «Запаветы Леніна» 9 мая 1988 г.\nМікалай Шыш нарадзіўся ў сакавіку 1908 года ў вёсцы Худлін Гарадзецкай воласці Кобрынскага павета ў сям’і селяніна. Яго бацька меў 10 дзесяцін зямлі. Сям’я была з шасці чалавек: бацька, маці і сыны - Андрэй, Сямён, Мікалай і Сцяпан. У 1913 годзе бацька падаўся за акіян у Амерыку шукаць лепшай долі... З тых пошукаў ён болей не вярнуўся ў родныя мясціны.\nУ 1915 годзе, калі ішла першая сусветная вайна, з наступленнем кайзераўскіх войск сям’я Шышаў падалася ў бежанцы. Апынулася ажно ў Пензенскай губерні, сяле Каменка. Матэрыяльнае становішча - горшага не трэба. Андрэй і Сямен былі мабілізаваны па збудаванні ўмацаванняў на франтах. Малодшы іх брат Сцяпан памёр. Тут і сустрэлі вестку аб тым, што скінулі цара, адбылася рэвалюцыя, уладу ў свае рукі ўзялі рабочыя і сяляне. У Каменцы Мікалай закончыў чатыры класы пачатковай школы. Андрэй добраахвотна ўступіў у Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях з белякамі і інтэрвентамі, быў паранены.\nУ пачатку 20-х гадоў сям’я Шышаў вяртаецца на радзіму, дзе гаспадарылі пілсудчыкі. Праз тры гады вярнуўся дамоў і Андрэй. Ён уступае ў рады Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі, каб змагацца супраць белапольскіх прыгнятальнікаў за права “людзьмі звацца”, за ўз’яднанне Заходняй Беларусі з Усходняй. Становіцца арганізатарам партячэйкі ў роднай вёсцы. У 1926 годзе Андрэй тайна прабіраецца ў СССР, каб пазбегчы арышту за ананімнае пісьмо кулаку-даносчыку, якое той перадаў у рукі дэфензівы. У тым пісьме Андрэй пагражаў кулаку смерцю за даносы паліцыі на таварышаў, якія займаліся рэвалюцыйнай дзейнасцю. Аднак Шыша, як вопытнага падпольшчыка, неўзабаве перапраўляюць назад цераз граніцу, даверыўшы адказнае заданне.\nУ падпольную работу ўключаецца і Сямен. Мікалай у 1927 годзе закончыў курсы ссльскагаспадарчай школы, у якой рыхтавалі садаводаў і агароднінаводаў для работы ў панскіх маёнтках. Але замест таго, каб паслухмяна выконваць загады паноў, Мікалай пад уплывам братоў уступае на цярністы шлях барацьбы. Ад Андрэя ён вучыцца выконваць самыя рызыкоўныя і небяспечныя даручэнні.\nУ 31-ым Мікалай ІІІыш прызываецца на службу ў польскую армію. Служыць кавалерыстам. Тут з сябрамі выконвае па даручэнню брата адказныя заданні. Увайшоўшы ў давер да штабістаў воінскіх падраздзяленняў, яму ўдалося даставіць дакументы вялікай ваеннай важнасці Л.П.Шышу, а той - у Савецкі Саюз. Усё ішло паспяхова, пакуль жандармы не патрапілі на след. Аднойчы пры спробе пераходу граніцы Леанід Шыш быў арыштаваны.\n7 чэрвеня 1932 года арыштавалі і Мікалая Шыша. Абвінавацілі ў шпіянажы на карысць Саветаў. Доўга яго дапытвалі, падвяргалі здзекам, але ўсе намаганні пілсудчыкаў аказаліся дарэмнымі. Тады ваенна-палявы суд прыгаварыў Шыша да расстрэлу. Праз некаторы час смяротная кара цераз “прэзідэнта”, аб чым пазней напіша Мікалай у сваёй аўтабіяграфіі, была заменена 15 гадамі турмы. Хадзілі чуткі, што за Мікалая заступіўся камандзір палка, маўляў, Шыш быў адмысловым салдатам і кавалерыстам.\nУ тым, што жыццё Шышу было даравана, заслуга, вядома, ні таго, ні іншага. У яго абарону ўзнялася грамадскасць Заходняй Беларусі, Польшчы. Рух ахапіў і армію. Пратэсты і патрабаванні ішлі і ішлі ў Варшаву. Урад “санацыі” вымушаны быў пайсці на ўступкі.\nУ турэмных засценках Мікалай прабыў тры месяцы, з іх шмат часу ў камеры-адзіночцы. 1 верасня 1939 года нападам Германіі на Польшчу пачалася Другая сусветная вайна. Фашысцкія орды без асаблівых намаганняў упэўнена рухаліся наперад. Урад буржуазнай Польшчы сарамліва ўцёк, пакінуўшы краіну на волю лёсу. Наступілі трывожныя дні. З апошняй турмы пад канвоем вядуць вязняў на ўсход. Па дарозе даведваюцца, што 17 верасня Чырвоная Армія па загаду савецкага ўрада перайшла польскую граніцу і ідзе на дапамогу народу Заходняй Беларусі і Заходняй Украіны. Набліжаўся час доўгачаканай свабоды.\nЗмардаваныя і галодныя, вязні прыйшлі ў Ковель. I тут адбылася радасная сустрэча з воінамі-вызваліцелямі. Мікалай IIIыш у Ковелі становіцца актывістам стварэння новага рэвалюцыйнага парадку народнай улады. Спярша ўступае ён у рады рабоча-сялянскай гвардыі. А ў пачатку студзеня 1940 года Шыша накіравалі на работу ў органы міліцыі ў якасці оперупаўнаважанага Ковельскага РАМ, дзе і працаваў да пачатку Вялікай Айчыннай вайны.\nЗ першых дзён вайны Мікалай Шыш мабілізаваны ў Чырвоную Армію. Давялося яму зведаць горыч адступлення, смутак ад гібелі сяброў па зброі. Прымаў удзел у абароне Кіева. Трапіў у акружэнне, але вырваўся з яго. Вяртаецца ў родныя мясціны, каб выкарыстоўваючы старыя сувязі, арганізаваць партызанскую барацьбу з нямецка-фашысцкімі захопнікамі.\nВось што ўспамінае пра ІІІыша яго пляменнік Пётр Сямёнавіч: “Як зараз памятаю, прыйшоў ён позняй восенню сорак першага. Былі ўжо замаразкі. Усе мы вельмі ўзрадаваліся сустрэчы, асабліва бабуля, якая не бачыла яго дзесяць гадоў. Узброены быў наганам і гранатай. Потым я з братам Васем сталі ў яго сувязнымі. Першую сустрэчу Мікалай меў з Іванам Шышам, былым сваім таварышам па КПЗБ. Потым з Дзмітрыем Карпавічам Удовікавым, лётчыкам, самалёт якога быў збіты у баі ў самым пачатку вайны. З ім Мікалай і арганізаваў партызанскі атрад”.\nД.К.Удовікаў служыў у 123-м авіяпалку. У другім паветраным баі ён быў паранены ў абедзве нагі, ледзьве пасадзілі самалёт у полі. Яго паклалі ў шпітать у Кобрыне. Калі горад занялі немцы, уцёк, дабраўся да вёскі Худлін. Тут ён уліўся ў групу з шасці байцоў і камандзіраў, якія вырваліся з палону. Я прашу Дзмітрыя Карпавіча расказаць крыху пра Мікалая Шыша, як арганізатара атрада і камандзіра.\n-Чалавек гэты незвычайнага лёсу, - гаворыць Удовікаў. - Ведаў канспірацыю, добра разбіраўся ў людзях, быў палітычна адукаваны. Смелым, рашучым у баі.\nНа першых парах нам цяжка было са зброяй, збіралі яе, як маглі. Дапамагалі мясцовыя жыхары. Рабілі засады на дарогах, наладжвалі дыверсіі. Знішчылі пункты ў Зёлаве, Гарадцы, Антопалі, разграмілі паліцэйскі ўчастак у вёсцы Буда. Самы буйны бой мы трымалі каля Дзеткавіч вясной 1942 года, дзе супраць невялічкай групы партызан выступілі сотні гітлераўцаў. Праўда, месца для абароны мы выбралі ўдалае: ззаду з двух бакоў знаходзілася балота. Так што нас можна было ўзяць толькі лабавой атакай. Сіл нашых немцы не ведалі. Вось тут як нідзе згадзілася камандзіру веданне нямецкай мовы. Ён разумеў каманды нямецкіх афіцэраў, удала падтрымліваў сустрэчны агонь. Адзіны кулямёт перадавалі з аднаго канца абароны ў другі. Шматлікія атакі фрыцаў поспеху не прынеслі, хоць раненыя і забітыя былі і ў нас. Пасля кожнай іх атакі заставаліся дзесяткі трупаў. Увечары, пахаваўшы забітых, мы вырваліся з акружэння.\nНаша разведка даведалася ад мясцовых жыхароў, што каля вёскі Галік затоплена баржа. Каля яе знаходзіцца землечарпалка з рабочымі і вартай. Немцы хочуць падняць баржу і ўзнавіць рух па каналу. Варта з 15 салдат. У іх многа зброі. Вырашылі даць бой. Я з Міхаілам Герасімавым пайшлі ў разведку. Потым далажылі Шышу абстаноўку і прапанавалі атакаваць ворага пад прыкрыццём насыпу, які знаходзіцца супраць. Мікалай, крыху падумаўшы, кажа: “Трэба частку нашых сіл пераправіць цераз канал, для пачатку ўдарыць з супрацьлеглага берага. Немцы захопяцца боем, а затым мы імгненна атакуем кулямётныя гнёзды з гэтага боку, каб не даць магчымасці фрыцам павярнуць кулямёты ў наш бок”.\nТак і зрабілі. На процілеглы бераг канала пераправіліся партызаны пад камандаваннем Міхаіла Барзова. Яны і пачалі атаку. Гітлераўцы захапіліся боем. Тады мы начале з Мікалаем Цімафеевічам, кідаючы гранаты уварваліся ў варожыя траншэі, пачалі біцца па землечарпалцы з нямецкай зброі.\nПаступова агонь з боку фрыцаў пачаў заціхаць. Шыш першым кінуўся на борт, кінуў гранату ў адкрыты ілюмінатар палубнай надстройкі. Але замест выбуху адтуль глуха прагучэў стрэл - і Шыш грузна апусціўся на палубу. Так мы страцілі свайго камандзіра. Закончылася апошняя вясна яго жыцця. Пахавалі Мікалая Цімафеевіча на палянцы лесу, ва ўрочышчы “Званец” непадалёку ад канала. Далі развітальны салют і клятву адпомсціць фашыстам за смерць свайго камандзіра.\nПасля вайны астанкі М.Ц.Шыша былі перазахаваны ў брацкую магілу ў г.п.Антопаль. А на месцы іх былой сядзібы ў Худліне ўстаноўлены абеліск з фотаздымкам М.Ц.Шыша і мемарыяльная дошка. Яго імем названа адна з вуліц у Антопалі. Ён пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені.\nЗагінуўшыя воіны-вызваліцелі // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Драгічынскага раёна. – Мінск, 1997. Пра М.Ц. Шыша ўраджэнца в. Худлін, камандзіра партызанскага атрада.


Мост у 1945-ы. Як праходзяць здымкі 8-серыйнага фільма пра сапёраў | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Кіно » Мост у 1945-ы. Як праходзяць здымкі 8-серыйнага фільма пра сапёраў\nАпошнім часам да «Беларусьфільма» было шмат пытанняў. То не працаваў сайт галоўнай і адзінай кінастудыі ў краіне, то шэраг скандалаў з размеркаваннем фінансавых сродкаў. З-за гэтага настрой супрацоўнікаў ды ўвогуле ўсіх неабыякавых да кіно быў, мякка кажучы, не вельмі. Але цяпер быццам бы ў «Беларусьфільма» адкрылася другое дыханне: ідзе работа над агучваннем фільмаў, арганізоўваецца «Лістапад» і, што самае галоўнае для кожнай кінастудыі, ствараюцца стужкі. Вось і зараз тут працуюць над новым праектам, які здымае айчынны рэжысёр-пастаноўшчык Іван Паўлаў. Мы завіталі на адну са здымачных пляцовак, каб паглядзець, што там адбываецца.\nПрацоўная назва будучага 8-серыйнага фільма — «Полымя пад попелам». Галоўныя героі стужкі — размінёры (менавіта такая прафесія). Падзеі разгортваюцца адразу ў дзвюх часавых прасторах: у наш час і ў 1945 годзе. Зразумела, што і здымкі праходзяць у розных лакацыях. Такім чынам, здымачная група працуе на прыродзе, каля Смалявіч. Але творчы працэс праходзіць і ў адной з мінскіх кватэр. Раскрыем невялікі сакрэт: тая самая кватэра знаходзіцца ў вельмі незвычайным па форме, але знаёмым для многіх мінчан доме. Часцей за ўсё яго называюць «долар».\nУ кватэры ўстаноўлены камеры, мікрафоны і лямпы. Яны выглядаюць іншаземцамі ў невялікіх, светлых пакоях. Быццам абсталяванне для кіно неспадзявана выгнала жыхароў кватэры, а тыя нават не паспелі сабраць свае рэчы. Плюшавае кацяня, чорна-белы фотаздымак сямейнай пары і паштоўка з ружамі, на якой напісана «Матулі». Ці гэта кватэра кагосьці са здымачнай групы, ці яе арандавалі не ведаем. Але хай застанецца лёгкае пачуццё недагаворанасці.\nЗдымаюць сцэну, дзе Святлана, жонка галоўнага героя, размаўляе з яго дзядулем Мікалаем Пятровічам. Дарэчы, ролю дзядулі іграе народны артыст Беларусі Аляксандр Ткачонак. Мікалай Пятровіч хоча, каб яго ўнук спыніў кар'еру размінёра, знайшоў менш рызыкоўную працу. Пасля кожнага дубля рэжысёр падыходзіць да акцёраў і размаўляе з імі. Карэкціруе дэталі, хваліць за ўдалыя моманты, успамінае прыклады з жыцця, каб акцёрам было прасцей трапіць у вобраз:\n— Мне патрэбен мост у 1945 год, — звяртаецца да Аляксандра Ткачонка Паўлаў. — А гэты мост я магу атрымаць толькі праз ваш погляд «у нікуды».\nПадчас здымак гэтай сцэны Алеся Самаховец (актрыса выконвае ролю Святланы), павінна есці тварог. Эпізод здымаюць ужо пяты раз запар, і Паўлаў жартаўліва кажа, што Алеся наесца гэтага тварагу на некалькі гадоў наперад.\n— Нічога страшнага. У мяне ёсць звычка: я ўжо сямнаццаць гадоў з'ядаю на сняданак пачку тварагу. Вельмі яго люблю, — адказвае Алеся.\nДля мяне як для чалавека «з вуліцы» здымачны працэс падаўся зусім незразумелым. Здавалася б, ну што там складанага: рэжысёр працуе з акцёрамі, аператар адказвае за карцінку, яшчэ патрэбен чалавек, які кантралюе гук. І ў прынцыпе гэтага дастаткова. Усё астатняе дадасца па ходзе справы. Але насамрэч здымкі — гэта шмат адначасовых падзей, дзе ўсё распісана. Нават калі рэжысёр пытаецца, колькі хвілін патрэбна камандзе на перастаноўку рэквізіту, тыя павінны даць дакладны адказ. Зразумела і тое, што падчас працы акцёраў у кадры ўсе астатнія заціхаюць і амаль не падаюць пабочных гукаў. У кожнага са здымачнай каманды ёсць рацыя — дзеля таго, каб забяспечыць імгненную сувязь.\n— Гэты праект запусцілі ў вытворчасць даўно, — распавядае Іван Паўлаў. — Мы доўга працавалі над сцэнарыем. Тэма маладых людзей, якія ў 1945 годзе размініравалі Мінск пасля вайны, мякка кажучы, не вельмі шырока вядома грамадству. Мы знайшлі звесткі, што пад сцягам «Осоавиахим» (Заўв. — Таварыства садзейнічання абароне, авіяцыйнаму і хімічнаму будаўніцтву СССР), які ў 1947-м стаў ДТСААФ, моладзі прапаноўвалі стаць размінёрамі. Менавіта такое слова: «размінёры». Яны не былі сапёрамі, якія і мініруюць, і размініруюць. У разбураным Мінску засталося шмат боепрыпасаў, якія не разарваліся, іх належала тэрмінова абясшкодзіць. І аб тых 16-гадовых хлопцах і дзяўчатах, якія гэта рабілі, мы захацелі распавесці. У эпізодах сучаснасці мы расказваем аб рабоце супрацьміннага цэнтра, які знаходзіцца ў нас пад Мінскам. За адзін тыдзень дастаюць па 200-300 неабясшкоджаных боепрыпасаў. Я нават даведаўся, што сама зямля за год выштурхоўвае прадметы на адзін сантыметр. Мы проста гэтага не бачым: кожны дзень ездзім на работу, ходзім у крамы, а людзі рызыкуюць пастаянна — што 80 гадоў таму, што сёлета. А вы паглядзіце: знасілі стары ВДНГ — знайшлі неабясшкоджаную бомбу. У раёне Аэрадромнай, калі будавалі новы раён, знайшлі дзве авіябомбы. Гэта рэха вайны, якое цягнецца праз час.\nРэжысёр адзначыў, што ў будучым фільме знойдзецца месца і каханню:\n— Вядома ж, на фоне ваеннай тэматыкі ў нас будуць разгортвацца і чалавечыя ўзаемаадносіны. Увогуле, у сусветнай драматургіі існуе 36 сюжэтаў, больш выдумаць ніхто не зможа. Таму ў нас ёсць і пра каханне, і пра здраду, і пра ўчынкі.\nРабіць высновы пакуль рана — праект зроблены толькі напалову. Але з таго, что мы паспелі ўбачыць і пачуць, падаецца, што нас чакае стужка сацыяльнага накірунку. Прыемна, што ў фільме ёсць сувязь менавіта з беларускай рэчаіснасцю. Асабліва такой, якая не ляжыць на паверхні. Спадзяёмся, што Іван Паўлаў пакажа ваенную тэму з новага ракурсу.\n«Полымя пад попелам»\n2321 Чаму беларусы не спяшаюцца прышчапляцца?


Галоўная ➠ Людзі ➠ Нездаровая ежа сапраўды выклікае прывыканне\nГэты гарманальны прымушае людзей ёсць усе больш і больш.\nУ эксперыментах мышы, якіх кармілі подслащенными прадуктамі з высокім утрыманнем тлушчу ў працягу 24 гадзін, мелі павышаныя ўзроўні допаміна ў мозгу, што змушала іх ёсць яшчэ больш. Але калі спецыялісты пырснулі мышам гармон інсулін у цэнтр задавальнення ў мозгу, было адзначана зніжэнне апетыту. Лічыцца, што атрыманыя высновы могуць быць таксама дастасавальныя і да людзей, пракладваючы шлях да распрацоўкі новых метадаў барацьбы з эпідэміяй атлусцення.\nДопаміна дзейнічае ў участках мозгу, якія рэгулююць рух, эмоцыі, матывацыю і пачуццё задавальнення. Пры яго актывацыі на нармальным узроўні сістэма мозгу ўзнагароджвае наша паводзіны, але празмернае стымуляванне сістэмы ўзнагароджання мозгу выклікае эфект эйфарыі, што вырабляе жаданне паўтарыць дадзенае паводзіны. У асяроддзі, багатай лёгкадаступным, недарагі і смачнай ежай, дадзеная пластычнасць мозгу можа быць важным фактарам пераядання, прыводзячы да развіцця атлусцення, падкрэсліваюць эксперты. Тым не менш, дакладны механізм, з дапамогай якога ўзнікае дадзены эфект, да гэтага часу застаецца невядомым.\nПапярэднія даследаванні паказалі, што тлустыя і салодкія прадукты могуць выклікаць прывыканне, як какаін. Было ўстаноўлена, што гладкіх людзей нястрымна цягнула да малюнкаў нездаровай ежы так жа, як людзей з кокаиновой залежнасці, калі ім былі паказаны фатаграфіі белага парашка. У гэтых людзей назіралася павышэнне ўзроўню допаміна ў мозгу нават тады, калі яны проста глядзелі на фатаграфіі з высокім утрыманнем тлушчаў і цукру. Па словах экспертаў, перапрацаваныя прадукты харчавання змяняюць характар сувязяў у мозгу, у выніку чаго людзі пачынаюць хацець усё больш і больш шкоднай ежы.\nНемаўляты могуць распазнаваць страх у вачах дарослых\nІнтэрнэт-тролі маюць схільнасці да бытавому садызму\nПсіхолагі назвалі амбивертов самымі паспяховымі людзьмі