ЯК ВЫВЕСЦІ ВОШАЙ І ГНІД З ДОЎГІХ ВАЛАСОЎ, ЧЫМ ВЫВЕСЦІ - ВОШЫ - 2019\nСпосабы знішчэння вошай і гнід\nВідэа: Многослойные керамические конденсаторы К10-17б ... (Чэрвень 2019).\nБольшасць людзей, якія сутыкнуліся з такой праблемай, як педыкулёз, шукаюць метад, як вывесці вошай і гнід аператыўна. Можна вынішчыць паразітаў у прымачах пры СЭС, але ў большасці выпадкаў і па цалкам зразумелых прычынах людзі аддаюць перавагу змагацца з вошамі ў хатніх умовах.\n1 Спосабы знішчэння вошай і гнід\n1. 1 Лячэнне педыкулёзу аптэчныя прэпаратамі\n1. 2 Лячэнне педыкулёзу народнымі сродкамі\nЯк вывесці вошай самастойна? Ёсць некалькі спосабаў:\nпагаліцца нагала частка цела, якая заражаная паразітамі. Гэты метад з'яўляецца універсальным і самым простым, паколькі не патрабуе адмысловых выдаткаў. Натуральна, падыходзіць не ўсім і не заўсёды.\nВывесці вошай можна з дапамогай спецыяльных педикулицидных прэпаратаў у выглядзе шампуняў, спрэяў, крэмаў і ласьёнаў. Перавагай гэтага метаду з'яўляецца тое, што такія сродкі даюць хуткі эфект і ў той жа час захоўваюць валасы. Некаторыя з прэпаратаў не дзейнічаюць на гнід, таму патрэбныя вычесывания і паўторныя апрацоўкі. З недахопаў можна вылучыць магчымую алергію і пагрозу атручвання інсектыцыдамі (пры няправільным ужыванні).\nвычасаць вошай, выкарыстоўваючы спецыяльныя грабяні. Не выкарыстоўвайце пластмасавыя грабяні, паколькі яны не змогуць аддзяліць гніду ад валасінкі. Гэта бяспечны метад, так як не трэба выкарыстоўваць атрутныя рэчывы. Але вычесывание займае вельмі шмат часу. Пасля таго, як вычасаць гнід, варта яшчэ раз старанна праверыць валасы, перабраўшы кожную пасму.\nМожна выкарыстаць народныя рэцэпты . Але быць вельмі уважлівым і выконваць меры бяспекі. Таксама не выключана алергія ці раздражненне скуры.\nЯк бачыце, усе спосабы маюць і моцныя бакі, і недахопы. Разбярэмся, чым жа вывесці вошай, больш падрабязна.\nЛячэнне педыкулёзу аптэчныя прэпаратамі\nАптэчныя сродкі ад педыкулёзу проціпаказаныя людзям, якія пакутуюць бранхіяльнай астмай і скурнымі захворваннямі. Таксама не рэкамендуецца іх выкарыстоўваць цяжарным і якія кормяць мамам. Такія прэпараты могуць выклікаць алергію ў дзяцей да 5 гадоў.\nСярод распаўсюджаных сродкаў супраць вошай можна вылучыць:\n"Педилин" - шампунь малатиона.\nПрэпараты перметрина: "Нікс", "Ниттифор", "Хигия", "Веда-2", "Медифокс" -гель педикулицидный.\nШампунь "Паразидоз" на аснове фенотрина.\nмыльна-водная эмульсія 20% бензилбензоата.\nПрэпарат "Пара Плюс".\nПрызначае прэпарат для лячэння лекар-дэрматолаг. Перад тым як выкарыстоўваць прэпарат, неабходна абавязкова прачытаць інструкцыю, паколькі кожны з іх таксічны.\nНельга выкарыстоўваць больш аднаго сродкі адначасова.\nПасля таго як было выкарыстана сродак, трэба металічнай расчоскай вычасаць валасы. Пасля апрацоўкі валасоў хімічнымі сродкамі на працягу 2 дзён не рэкамендуюць іх мыць звычайным шампунем і 2 тыдні - выкарыстоўваць кандыцыянеры.Таксама нельга карыстацца фенам, паколькі супрацьпаразітарныя прэпараты ўтрымліваюць гаручыя рэчывы.\nВыконваючы ўсе гэтыя ўказанні і выбраўшы эфектыўны прэпарат, нават вывесці вошай з доўгіх валасоў цалкам рэальна.\nЛячэнне педыкулёзу народнымі сродкамі\nБольшасць людзей не раяцца з лекарам і выбіраюць народныя рэцэпты, каб вынішчыць насякомых. Чым жа можна выводзіць вошай і гнід з народных сродкаў?\nСамыя вядомыя з іх:\nЭфірны алей цытрыны, гваздзікі, лаванды, пералікаў мяты, кіпарыса, календулы. Экстракты нанёс на валасяны і скураное покрыва і вытрымаеце ня менш за дзьве гадзіны, папярэдне загарнуўшы валасы ў поліэтыленавы пакет. Праз 2 гадзіны памыйце валасы шампунем.\nАліўкавы, раслінны, сланечнікавы, кукурузнае алей. Вырабіце на валасы, вытрымаеце 1-2 гадзіны пад поліэтыленавым пакетам. Алей купіруе дыхальныя шляхі вошай і палягчае іх вычесывание. З дапамогай аліўкавага алею можна лёгка выцягваць з валасоў гнід. Яно таксама мае супрацьзапаленчы і ранозажыўляюшчае эфект.\nСок лука або часныку. Гэта вельмі з'едлівая кіслата. Яна спрыяе размякчэнню абалонкі гнід і клею, які іх мацуе да валаску.\nСок цытрыны таксама выкарыстоўваюць як кіслату, але ён меней эфектыўны.\nдегтярное мыла. Трэба намыліць валасы і скуру галавы Дзягцярня мылам і пакінуць на 2 гадзіны, папярэдне загарнуўшы поліэтыленавым пакетам.\nЛак для валасоў. Гэта народны спосаб з даволі сучасных. Распыліце лак на валасы і пакіньце іх на ўсю ноч пад пакетам ці шапачкай. Дзякуючы Вадкі сілікон, які ўтрымліваецца ў лаку, вошы не могуць дыхаць і паміраюць.\nЯшчэ адзін спосаб хімічнага знішчэння вошай - афарбоўка валасоў.\nСродкі, якія нельга выкарыстоўваць:\nГаза. Вельмі таксічны і можа выклікаць алергію або атручэнне.\nВоцат. Калі канцэнтрацыя яго складае больш за 4, 5%, ён можа выклікаць хімічны апёк скуры, дэрматыт, зробіць сухімі валасы.\nНастойка багуна - яд і для чалавека.\nШампунь супраць блох - вошай заб'е, але вельмі таксічны.\nПасля апрацоўкі галавы правядзіце генеральную ўборку ў пакоі хворага і памыйце пасцельная бялізна і яго вопратку.\nТаксама неабходна прадэзінфікаваць расчоскі, заколкі хворага , змясціўшы іх у спіртавы раствор або ваду з шампунем ад вошай. Рэчы, якія не падлягаюць мыццю, напрыклад, галаўныя ўборы, паліто і іншае можна здаць у хімчыстку або спакаваць у пакет на 14 дзён. На працягу гэтага перыяду казуркі загінуць.\nНа працягу двух тыдняў пасля лячэння не рэкамендуецца наведваць месцы збору людзей.


15:05 13.10.2020 (абноўлена 15:07 13.10.2020)\nЧарговая акцыя пратэсту прайшла ў Мінску напярэдадні: гэтым разам на сталічныя вуліцы выйшлі пенсіянеры.\nМІНСК, 13 кас - Sputnik. За ўдзел у несанкцыянаваным "Маршы пенсіянераў" і здзяйсненне правапарушэнняў у Мінску 12 кастрычніка было затрымана 186 чалавек, паведамілі ў МУС Беларусі.\nМерапрыемства пачалося на плошчы Незалежнасці каля Чырвонага касцёла. Пенсіянеры рушылі па праспекце Незалежнасці да станцыі метро "Акадэмія навук", дзе іх спынілі праваахоўнікі. Для разгону пратэстоўцаў сілавікі выкарыстоўвалі пярцовы балончыкі, піратэхніку, светлашумавыя патроны і слёзатачывы газ.\nПадчас маршу былі часова зачыненыя станцыі метро "Плошча Якуба Коласа" і "Акадэмія навук", у горадзе ўтварыліся дзевяцібальныя заторы.\nНагадаем, у нядзелю чарговая акцыя пратэсту завяршылася разгонам мітынгоўцаў. Яны 11 кастрычніка рухаліся некалькімі калонамі, але ім усюды перашкаджалі супрацоўнікі АМАП і людзі без апазнавальных знакаў з дубінкамі. Грамадзянам так і не ўдалося сабрацца ў адну вялікую групу. Месцамі сутычак сталі вуліцы Няміга, Кальварыйская і яшчэ некалькі кропак у цэнтры горада, а таксама раён, які прылягае да станцыі метро Пушкінская.\nАкцыі пратэсту працягваюцца ў Беларусі з 9 жніўня, пасля прэзідэнцкіх выбараў, перамогу на якіх, паводле звестак ЦВК, атрымаў Аляксандр Лукашэнка (80,1% галасоў).


Чаканне вясны | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Простая мова » Чаканне вясны\n...Адправіўшы сына ў паліклініку, маці не дужа хвалявалася: не маленькі, студэнт — разбярэцца.\nХто ж думаў, што праз гадзіну хлопец пазвоніць: скажа, што яго кладуць у бальніцу — з падазрэннем на запаленне.\nА ў яе — нарада на працы, не вырвешся...\nСыну сказала, каб трымаў яе ў курсе: каб з бальніцы адразу ж званіў альбо (калі яна недасяжнай будзе) скідваў інфармацыю.\nЧакала, як на іголках сядзела: анічога не чула, аж пакуль на экране мабільнага не з'явіўся нумар бальніцы і нават паведамленне, што ў палаце пяць чалавек і ўсе... бухаюць.\nТут жа сарвалася з працы, на машыне панеслася глядзець, што там робіцца, ратаваць дзіця...\nХоць патрэбы ў гэтым і не было, бо, як высветлілася, пяцёрка мужчын у сынавай палаце не бухАлі, як падумала маці, а бУхалі (у сэнсе — гучна кашлялі).\nЗ вуліцы Казлова да сталічнага ЦУМа найхутчэй даехаць трамваем. Альбо прайсці, калі маеш час, — праз ціхія двары, праз старыя ваенныя могілкі, праз пагорак, дзе знайшлі свой спачын Купала і Колас.\nВялікія постаці і такія ж помнікі. Жывыя кветкі ля іх...\nУ знаёмых сужэнцаў мара была — дажыць да пенсіі і тады ўжо ўдосталь начытацца.\nПачыналі з класікі: з таго, што наноў адкрылі «Новую зямлю», «Курган», «Бандароўну». А потым не стрымаліся — з кветкамі, з паклонамі пайшлі да аўтараў...\nЯк выглядае, не толькі яны?\nТомачка сваю кватэру сейфам заве, бо там нізкія столі, жалезныя дзверы і тры замкі (абкрадалі ўжо)... Ды і плошчы — як добрай бабе сесці: маленькая вітальня, гэткая ж кухня, два пакойчыкі — на трое сямейнікаў...\nТэлевізараў, дарэчы, таксама тры — з раніцы ўключаюцца і...\nНеяк увечары пазваніла, папыталася, што чуваць?\n— Ды, як быццам, нічога... Ну каб такога, — прызналася гаспадыня. Потым, падобна, прыслухалася, бо дадала: — Страляюць... З усіх бакоў.\n...І ахвота ж слухаць!\nНекалі, напрыканцы таго стагоддзя — на пачатку гэтага, з рук у рукі перадаваўся спіс выразаў, з-за якіх маглі «замесці» ў Навінкі. Сярод іх — «Уткні мне зарадку», «Пакладзіце грошай на трубу», «Давай падорым яму хатні кінатэатр», «Памяняйце расійскія рублі на беларускія», «Скіньце фоткі на мыла»...\nЖанчынам, што ў электрычцы сядзяць насупраць, іх, падобна, ужо скінулі — уважліва разглядаюць.\n— Слухай, у цябе тут такая куртачка, — зайздросціць адна. — Дзе ўзяла?\n— З Вільні прывезла.\n— Не, гады два ўжо нашу... Летась — ты можаш уявіць — я нічога сабе не купіла. Хіба штосьці з касметыкі ды калготы.\n— Знайшла чым здзівіць! — не разумее яе прыяцелька. — Я і таго не купляла.\nМаці за дачкой\nГорад. Крама. Тавараў — хоць заваліся, пакупнікоў, можна сказаць, няма: двое ў аддзеле з жаночым адзеннем, але ж разглядаюцца — перабіраюць, на нечым, бывае, спыняюцца.\n— Доня, як табе гэта? — цікавіцца старэйшая, прыкладаючы да сябе нешта светленька-шэрае.\n— Павесь, — строга загадвае дачка. — Ты ж, як молька, у гэтым будзеш.\nМаці разгублена ўсміхаецца («Можа, і сапраўды?), вешае сукенку назад на кранштэйн і адтуль выцягвае новую — крыху ярчэйшую:\n— А вось гэта як?\n— Сінтэтыка ж, сто пудоў, — каментуе дачка. — Ды і з моды выйшла — яшчэ на фабрыцы. Давай вось гэта паглядзім? Ці гэта?\nРаз-пораз яна здымае з кранштэйна рэчы, прыкладвае да збянтэжанай матулі — зблізку паглядзіць, паводдаль стане: ацэньвае, ці пасуе, потым — альбо вешае назад, альбо кладзе на руку.\nАхапак патрохі расце, і ўрэшце яны ідуць на прымерку: доня — рашуча — наперадзе, маці — за ёй... І пакуль, відаць, не вельмі разумеючы, што адбываецца? Калі гэта яны памяняліся месцамі? Яшчэ ўчора, здаецца, усё было наадварот?\n«Спісацца» са сваімі аднакласнікамі, аднакурснікамі вельмі проста цяпер. А вось сустрэцца...\nГэтыя ў школу «зляцеліся», нібы ў тым фільме, — дваццаць гадоў пасля. Не дзіва, што асобныя змяніліся, што некаму давялося «знаёміцца» ды чуць «кампліменты».\nСамы «тонкі», мусіць, вось гэты:\n— Ну ты раскабанела! — сказаў такі ж... раскабанелы дзядзька сваёй суседцы па парце.\nЖанчыне мову адняло.\n«Дзядзька» не сляпы: ён гэта заўважыў і трохі «паправіўся», дадаў:\n— Ну я ж разумею — узрост...\nПасля чаго жанчына зрабіла выснову, што спісвацца са сваім мінулым, магчыма, і варта, а вось сустракацца...\nЯна ва ўсякім разе болей не хацела б.\nУ знаёмай дачка змянілася: пахарашэла, папаўнела.\n— Можа, цяжарная? — далікатна пытаем у маці.\n— Можа, — з надзеяй усміхаецца тая, зачакаўшыся ўнукаў. І тут жа дадае: — Але ж не замужам. А хлопцы былі — аж два... І не кажа нам, ад каторага.\n...Ці не ў гэткіх выпадках — як жартуюць работнікі загсаў — у дзіцяці ў графе «імя па бацьку» хоць ты Нікадзімавіч пішы, бо не ведаюць матулі, ад каго нарадзілі — ад Колі або ад Дзімы?\nТанцуй пакуль малады\nЖанчына без узросту — гэта пра спадарыню Л., пра Лілечку, бо 50 ёй аніколі не даў бы — асабліва здалёк і ў прыцемку. А насамрэч (неяк днём сутыкнуліся) ёй 67; з гэтага лета ўжо не працуе.\n— Я хацела б, — уздыхае жанчына, — і нават магла б, але... Не хочуць мяне...\nУ Плісецкай некалі пыталіся, ці можна балерыне танцаваць у 70? Яна адказала, што так, вядома ж, — танцаваць можна, а вось глядзець на гэта...\nВечар, вецер, на прыпынку — натоўп: даўно, відаць, не было аўтобуса, і ў той, што прыходзіць, літаральна заносяць... А ўжо там — шчыльна прыціскаюць да парэнчаў, да нейкага Штэпселя, «вымушаюць» слухаць яго размову з Тарапунькам:\n— Ты знаеш — яна такая... Ну такая, — даносіцца зверху (рост у хлопца — метры пад два).\n— Ну якая?\n— Клёвая... Класная... Так і цягне абдымаць яе, цалаваць...\n— А грошы траціць не цягне? — пытае Тарапунька.\n— Грошы? — над галовамі пасажыраў павісае паўза. — Не, не цягне. Ну хіба крыху... А што?\n— А тое, што гэта — не каханне яшчэ. Гэта — так, пустое, гульня гармонаў. А вось калі ёй і зарплату, і аванс, і прэмію аддаў бы...\nАўтобус затармазіў і спыніўся, хлопцы пайшлі на выхад. Мы — паехалі далей. Ужо, так бы мовіць, не самі, не адны: з думкамі пра любімых, пра каханых, пра тых, на каго так хацелася б траціць грошы. Калі яны, канешне, ёсць.\nГаліна не першы год замужам — ведае, што рабіць, калі не хапае грошай: альбо шукаць падпрацоўку, альбо меней траціць.\nЗ першым нічога ў яе не выйшла і нават наўрад ці магло, бо малы гарадок...\nПрыйшлося задумацца наконт другога. Прыкінула, у прыватнасці, што для шалёнага сабакі тры кіламетры не круг. Значыць, можна не купляць праязны: на работу і назад хадзіць пехатой; гэта ж на карысць...\nДля здароўя — напэўна, а вось для ботаў...\nПарваліся. Без пары... Сэканоміла, выходзіць, капейкі...\n«Маладыя гады, маладыя жаданні...»\nУ Вадзіма (яму за шэсцьдзясят) крутая «тачка»: магутны рухавік, поўны прывад, каробка-аўтамат...\nДнямі яе даішнік спыніў: зблізку, на пустой вясковай дарозе, уважліва агледзеў, праверыў дакументы, спытаў дзеля чагосьці:\n— У Мінску жывяце?\n— А тут што — дача ў вас?\n— Тут — дом — у вёсцы...\n— Што ж, — цяжанька ўздыхнуўшы і прыклаўшы пальцы да скроні, прамовіў дзяцюк, — шчасліва дабрацца!\nНа тым яны і рассталіся: даішнік паехаў у свой бок, Вадзім — у свой, але ж абодва — з зайздрасцю.\nПершы (да бабкі не хадзі) думаў, што хутчэй за ўсё ён аніколі ў жыцці не займее такую машыну, кватэру ў сталіцы і дом у прыгарадзе... Другі — дакладна ведаў, што аніколі не будзе вось такім — дужым, маладым і... поўным жаданняў.\nДрэвы, як людзі: у кожнага, мусіць, свой лёс. Гэта, напрыклад, некалі зламалі — ці не пад самы корань? Але ж ён здаровы быў і не здаўся, не згінуў — выкінуў штук з дзесяць атожылкаў і шугануў у рост — кустам.\nЦяпер ён высокі (метры пад тры), цяпер ён шырокі, а ўжо зацвіўшы...\nХутчэй бы ўбачыць, хутчэй бы «сфоткаць» і напісаць, што вясна, што (ура!) на плошчы зноў зацвітае куст... каштана.\nНехта прычытае і, вядома, не паверыць: скажа, што так не бывае, бо каштан — гэта ж дрэва?\nНу, сапраўды — дрэва.\nА бывае — і куст.


«Мясіць бэтон на будоўлі стабільнасьці ня будзе каму» — журналіст Сяргей Дарафееў зьвярнуўся да "людзей з беларускага тэлевізар\nВядомы журналіст і тэлевядучы Сяргей Дарафееў эмацыйна зьвярнуўся да «людзей з тэлевізара» і чыноўнікаў у Беларусі з нагоды пандэміі каранавірусу. Паводле журналіста, «красавіцкае маўчаньне 1986-га пра сытуацыю ў Беларусі не павінна паўтарыцца ў сакавіку 2020-га».\n«Калі чытаеш італьянскія, францускія, гішпанскія навіны, прарывае плаціну перажываньняў за тое, што адбываецца (ці не адбываецца) у Беларусі. Я нарадзіўся ў Менску, там жывуць мае родныя, блізкія і сябры. У Беларусі прайшлі 30 гадоў майго жыцьця», піша Сяргей Дарафееў на сваёй старонцы ў Фэйсбуку.\nВядомы тэлевядучы, які да сьнежня 2010 году працаваў на тэлеканале АНТ, зьвяртаецца да сваіх былых калегаў і іх начальнікаў:\n«Людзі з беларускага тэлевізара — калегі-журналісты, тэлевізійныя начальнікі і дзяржаўныя чыны! Некаторых з вас я ведаю асабіста. Зьвяртаюся да ўсіх вас па праву наяўнасьці ў мяне сіняга беларускага пашпарту. Проста як адзін з 10 000 000. Так склалася, што сытуацыю з пандэміяй я бачу знутры. І, паверце, ня менш вашага не хачу панікі ў Беларусі. Але паніка ўзьнікае як раз празь недахоп дзеяньняў, — лічыць журналіст. — Красавіцкае маўчаньне 1986-га пра сытуацыю ў Беларусі не павінна паўтарыцца ў сакавіку 2020-га. Гэта маё асабістае прадчуваньне. Спадзяюся, памылковае».\nПасьля нафты і пасяўной. Як дзяржаўная тэлевізія асьвятляе пандэмію каранавірусу\nСяргей Дарафееў піша пра неабходнасьць увядзеньня карантыну на сваёй радзіме:\n«Хтосьці яшчэ ня верыць у тое, што Эўропа сапраўды задыхаецца? А карантын у Беларусі ня ўводзіцца, бо эканоміка краіны важнейшая? Але эканоміку робяць людзі! Можа адбыцца так, што мясіць бэтон на будоўлі стабільнасьці ня будзе проста каму. Або больш ніхто не захоча. Паглядзіце відэа з Бэргама... або любое іншае з Італіі (іх цяпер шмат) і ўсяго на імгненьне ўявіце сябе на месцы родных тых, каго вязуць па пустых вуліцах у ваенных грузавіках», — піша журналіст.\n«Нікога ні ў чым не абвінавачваю, але людзі з тэлевізара, калі ласка, дайце мне (нам, гледачам / чытачам, хто згодны са мной) больш падстаў давяраць вам! Цяпер зручны момант навесьці масты. Скажу шчыра, калі б у мяне былі дзеці, я б не пусьціў іх у дзіцячы садок / школу / унівэрсытэт. І хай афіцыйна ў Беларусі няма карантыну, мне ўсё адно... Чаму? Я прывык турбавацца пра сябе сам. Нават ня так — мяне прывучылі думаць пра сябе самому і нікому не давяраць. А хацелася б верыць і давяраць!» — тлумачыць Дарафееў.\nЛукашэнка: Труціць вірус гарэлкай, а «трактар вылечыць усіх». ВІДЭА\nЖурналіст заклікае «людзей з тэлевізара» не зьмяншаць небясьпеку, сьмела выносіць навіны пра COVID-19 на першыя палосы, зь іх пачынаць выпускі навінаў:\n«І хай там будзе толькі праўда, таму што і ў вас ёсьць дзеці, жонкі, мужы, састарэлыя бацькі. Паважаныя чыны ўсіх рангаў, ідзіце на эфір, распавядайце, будзьце з намі І гэта супакоіць. Маю зносіны са знаёмымі беларускімі лекарамі. Дзякуй вам за вернасьць прафэсіі! Вы на перадавой і ўпэўненыя ў сваіх сілах, нават калі часам застаяцеся зь вірусам адзін на адзін. Нам бы эўрапейскую салідарнасьць, беларусы б таксама апладзіравалі вам па вечарах.\n«Настоящее время» Сяргея Дарафеева ПОЎНАЕ ВІДЭА\nВядучы ток-шоў тэлеканалу АНТ «Выбар» Сяргей Дарафееў быў звольнены пасьля 19 сьнежня 2010 года, калі ў ноч пасьля прэзыдэнцкіх выбараў задаў у наўпроставым эфіры Лідзіі Ярмошынай некалькі непрыемных пытаньняў, пасьля чаго тая пакінула студыю. Пасьля Сяргей Дарафееў зьехаў ва Ўкраіну, дзе працаваў на ўкраінскім тэлеканале «Інтэр», на 5-м украінскім тэлеканале. У 2012 годзе атрымаў тэлевізійную прэмію Ўкраіны «Тэлетрыюмф-2012». Пазьней Сяргей Дарафееў быў тры з паловай гады вядучым тэлепраграмы «Настоящее время», сумеснага праекта Радыё Свабода і Голасу Амэрыкі.\nУ інтэрвію Свабодзе ў перадачы «Бяз гальштукаў» Дарафееў расказваў, якія меў праблемы зь кіраўніцтвам пасьля ягонай перадачы пра эпідэмію сьвінога грыпу ў Беларусі, якая замоўчвалася ўладамі.


“Фарбы Курзэме”: выстава латвійскіх мастакоў працуе ў Оршы — Новости Орши\n“Фарбы Курзэме”: выстава латвійскіх мастакоў працуе ў Оршы\n01.10.2018 5604 orshanka Комментариев нет\nУ пахмурнае надвор’е не хапае яркасці? Аршанская гарадская мастацкая галерэя запрашае паглядзець на “Фарбы Курзэме”. Выстава праходзіць пры падтрымцы Консульства Латвійскай Рэспублікі ў Віцебску і Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава.\nТрадыцыйна ў абласным цэнтры ладзяць Дні мастацтва і культуры Латвіі. Спачатку “Фарбы Курзэме” ўбачылі наведвальнікі Віцебскага мастацкага музея. А цяпер выстава мастакоў горада Талсі прыехала ў Оршу. Пасля адправіцца ў арт-цэнтр імя Марка Ротка ў Даўгаўпілсе.\n“Сёлета Латвійскай Рэспубліцы спаўняецца сто гадоў. І тое, што мы зладзілі выставу ў Оршы, – добры знак. Спадзяюся, што праект вам спадабаецца, – зазначыў на адкрыцці выставы Консул Латвіі ў Віцебску Угіс Скуя. – Каля трох гадоў таму Аршанскі райвыканкам і Талсінская акружная дума прадумвалі план супрацоўніцтва ў розных сферах. На жаль, пакуль пагаднення аб супрацоўніцтве рэгіёны не падпісалі. Мяркую, што ўсё намечанае атрымае працяг. Выстава – гэта своеасаблівая рэклама Талсі ў Оршы”.\nКурзэме – гэта маляўнічая заходняя частка Латвіі, паўночная ўскраіна Курляндскага паўвострава.Толькі ўявіце сабе такі краявід: густыя лясы ўздоўж усёй дарогі ад берага Балтыйскага мора да адзінокіх высокіх маякоў і ціхіх рыбацкіх вёсачак. Калі едзеш па практычна бязлюднай дарозе Колкі-Венспілс, здаецца, што трапіў на край свету. За 120 кіламетраў ад Рыгі знаходзіцца горад Талсі. Вакол яго шмат азёраў і лясоў Талсінскага прыроднага парку. Маляўнічая мясцовасць натхняе творчых людзей. У горадзе дзейнічае талсінская група мастакоў, фотаклуб “Талсі” і асацыяцыя керамістаў.\nКуратар выставы, дацэнт кафедры выяўленчага мастацтва ВДУ імя П. М. Машэрава Міхась Цыбульскі расказвае, што мастакі талсінскай групы – людзі рознага ўзросту, з рознай адукацыяй. “Аб’ядноўвае адно – яны неабыякавыя да таго, што бачаць навокал, – падкрэслівае Міхась Леанідавіч. – Талсінская група мастакоў арганізавалася дзякуючы шмат у чым супрацоўніцы мясцовага музея Гуне Мілерсоне. Яна ладзіць выставы, арганізуе пленэры, прапанавала гэты праект. Гуна марыла трапіць на адкрыццё выставы ў Оршы. Калі рыхтавалі экспазіцыю ў Віцебску, Гуна Мілерсоне і мастакі прыязджалі ў Оршу – так аўтары пабывалі ў вашым горадзе яшчэ да таго, як сюды прыехалі іх працы. Для аршанцаў гэта магчымасць пазнаёміцца з яшчэ адной латвійскай мастацкай школай. У галерэі ўжо экспанаваліся працы майстроў з Юрмалы. Зараз прыхільнікі мастацтва могуць пазнаёміцца з творчасцю прадстаўнікоў другога рэгіёну. Дамініруе, асабліва ў жывапісу, экспрэсіўна-абстрактная форма. І адначасова кожны твор мае тэму, рэальную падставу. Другая частка экспазіцыі – фотаздымкі. Гэта адбітак рэальнасці, падзеленай на фрагменты. Тыповае сучаснае ўспрыняцце мастацтва, постмадэрнісцкі ракурс, калі цікава ці разглядаць прадмет, ці прыслухоўвацца да ўласных эмоцый”.\nТрынаццаць мастакоў працуюць у розных тэхніках – але ўсіх натхняе родная прырода. Менавіта яе майстры называюць галоўным настаўнікам. Халодная Балтыка вымушае адных мастакоў быць стрыманымі – і нардычны характар адчуваецца і ў на першы погляд панурых, змрочных палотнах. І ў той жа час іншыя майстры паказваюць нам яркія фарбы. Жывапіс, графіка, фатаграфія, інсталяцыя – кожны наведвальнік знойдзе сярод “Фарбаў Курзэме” тое, што блізка і зразумела.\n← Коллектив завода «Красный борец» пополнили молодые специалисты\nПервый «Оршанский забег»: как это было (+фото) →\nКонкурс детского рисунка провели в общежитии «Світанка» в Орше\nПионерия Оршанского района отметила 95-летие\n«Музыкальный калейдоскоп», или искусство без границ


22.10.2019 / 13:56 13\nКіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка ўзнагародзіў дзяржаўнымі ўзнагародамі шэраг ваеннаслужачых Службы бяспекі Прэзідэнта, а таксама ўручыў пагоны старшаму афіцэрскаму складу СБП, піша БелТА.\n«Чвэрць стагоддзя таму мы стваралі службу практычна з нуля. Мы не ўяўлялі, якой яна павінна быць, не ведалі, чым яна павінна займацца. Упершыню ў гісторыі суверэннай Беларусі з'явілася такое падраздзяленне. Не было асаблівых рэсурсаў, ды і вопыту. Але былі людзі і глыбокія традыцыі той вялікай краіны. Фарміруючы падраздзяленне з новымі кампетэнцыямі, мы адбіралі лепшых супрацоўнікаў сілавых ведамстваў Беларусі - прафесіяналаў, патрыётаў з высокім пачуццём абавязку перад краінай і народам», - падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.\n«Мы тады стваралі нашу Службу бяспекі, можна сумленна сказаць, на абломках структур разбуранай краіны: адпаведнага падраздзялення КДБ - групы «Альфа», адпаведнага падраздзялення МУС і іншых сілавых структур», - сказаў ён.\n«Гарантаванне бяспекі, абарона нацыянальных інтарэсаў краіны і народа - гэта ваша штодзённая работа. Вы штогадзінна і штохвілінна знаходзіцеся ў баявым страі і поўнай баявой гатоўнасці. Гэта ў многім вызначае прэстыж нашай суверэннай дзяржавы. А выдатную вывучку пацвярджаюць вашы поспехі на міжнародных спаборніцтвах рознага ўзроўню. У тым ліку і дзякуючы вам сёння ў Беларусі захоўваецца мір і парадак», - заявіў беларускі лідар.\nРазам з гэтым ён заўважыў, што на планеце не па днях, а літаральна па гадзінах расце напружанасць, абвастраецца сітуацыя паблізу граніц Беларусі.\n«Замест пояса добрасуседства, які мы прапануем, вымаўлёваецца дуга нестабільнасці. І ў гэтай сітуацыі вы павінны зрабіць усё, каб нават не даць падставы дэструктыўным сілам разбурыць мір, створаны на гэтай зямлі», - сказаў ён.\n«У мірны час вы не толькі забяспечваеце свой фронт работ, але і дэманструеце ўсім, асабліва ўнутры нашага грамадства, што мір і спакой у нашай краіне - рэч нязменная, мір непахісны. У выпадку, не дай бог, агрэсіі супраць нашай дзяржавы, усе мы - воіны элітнага падраздзялення, і наша задача - быць наперадзе ўсіх падраздзяленняў, каб абараніць краіну, айчыну і грамадзян», - заявіў кіраўнік дзяржавы.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што супрацоўнікі СБП павінны максімальна выкарыстоўваць свой інтэлектуальны патэнцыял, падлічваць магчымыя варыянты і дзейнічаць на апярэджанне, быць неадольнай сцяной на шляху любой пагрозы, абараняць жыцці людзей. «Выконваючы свой прафесійны абавязак на найвышэйшым узроўні, па факце вы забяспечваеце нацыянальную бяспеку Беларусі і, як бы пафасна гэта ні гучала, з'яўляецеся апорай міру і стабільнасці ў нашым грамадстве», - упэўнены кіраўнік дзяржавы.\nЁн адзначыў, што беларусы цэняць і паважаюць усіх тых, хто па закліку сэрца справай свайго жыцця выбірае самаадданае служэнне Айчыне. «Вельмі хачу, каб вы былі дастойныя гэтага даверу! Перакананы, словы, размешчаныя на адваротным баку Сцяга Службы бяспекі: «Доўг, Гонар, Айчына» - не проста дэвіз, а рэальны арыенцір для кожнага з нас», - сказаў ён.\nНа заканчэнне, яшчэ раз даючы наказ удзельнікам мерапрыемства, кіраўнік дзяржавы сказаў: «Помніце, што ў вас павінны заўсёды быць чыстыя рукі, светлыя, чыстыя твар і вочы. Таму што гэта не толькі вашы рукі і вочы. Гэта і рукі, і вочы прэзідэнта, кіраўніка дзяржавы. Поспехаў вам!»\nАляксандру Лукашэнку таксама быў уручаны юбілейны медаль «25 год Службе бяспекi прэзiдэнта Рэспублiкi Беларусь».\n22.10.2019 / 23:58\nСамае цікавае, што "дугу нестабильности" вакол РБ, што ціпа выклікае вялікую заклапочанасьць кіраўніцтва РБ, метадычна і мэтанакіравана ствараюць ЗША, з высокапастаўленым прадстаўніком якіх крыху больш месяца таму ў беларускіх уладаў адбыўся "абсолютно искренний, откровенный и открытый обмен мнениями". https://www........................................\n23.10.2019 / 00:50\n>...І не трэба ей прыпісваць немаведама што - абарону народа, краіны,міра ва ўсім свеце, космаса і...\nНу чаму ж, каб яны прысягу выконвалі як мае быць, мы б жылі б ужо даўно ў нармальнай краіне...\nА так, дэцымацыя, адназначна...\nДосьвед бацькаўшчыны кажа пра тое, што краінай і сапраўды можа кіраваць кухарка, калі здолее стварыць прыватнае войска і падмануць суседзяў.


Як на Будакашалёўшчыне адраджаюць ткацтва\n19 февраля 2018 Культура Беларуская 0\nТак павялося спрадвеку, што вёска для Беларусі больш, чым проста вёска. Беларуская глыбінка была і застаецца той урадлівай глебай, жыватворнай духоўнай крыніцай, дзе бярэ пачатак і захоўваецца традыцыйная беларуская культура.\nІ буда-кашалёўская зямля не выключэнне. Вы не сустрэнеце тут старажытных помнікаў мураванага дойлідства, але абавязкова напаткаеце багатую духоўную спадчыну, адметную ўласнай этнічнай унікальнасцю, самабытнасцю, і людзей, якія нясуць праз усё жыццё любоў да роднага слова, роднай песні, мясцовых звычаяў і абрадаў, адраджаюць старажытныя беларускія рамёствы. І не толькі нясуць самі, але і імкнуцца перадаць гэтую багатую духоўную спадчыну маладому пакаленню.\nУ выніку плённай працы каманды аднадумцаў на чале са старшынёй Буда-Кашалёўскага раённага Савета дэпутатаў Аленай Алексінай і дырэктарам Гусявіцкага сельскага дома культуры Віталем Карпінскім (творчы псеўданім – майстар Любамір), аўтараў ідэі адра-джэння самабытнага ткацтва, дзякуючы падтрымцы мясцовай улады, Еўрапейскага Саюза, энтузіястаў-землякоў, зацікаўленых у захаванні народнай духоўнай культуры сваёй малой радзімы, яе спрадвечных традыцый, у Новай Гусявіцы з’явіўся Цэнтр ткацтва.\nЁн гасцінна расчыніў свае дзверы для мясцовых жыхароў і шматлікіх гасцей 2 лютага, а незадоўга да гэтага ў Губічах, Рагіні, Уваравічах і Чабатовічах былі адкрыты чатыры яго філіялы. Кожны жадаючы змог дакрануцца да таямнічага працэсу стварэння рушніка, паўдзельнічаць у працэсе мастацкай апрацоўкі драўніны. Віталь Карпінскі прадэманстраваў майстэрню па рэстаўрацыі і вырабу ткацкіх станкоў, дарэчы, першую і адзіную не толькі ў рэгіёне, але і ў краіне, майстэрню па ткацтву і метадычны кабінет.\nСабраць і акумуляваць усю інфармацыю па ткацтву, каб зберагчы тыя ўзоры народнай мастацкай творчасці, якія яшчэ захоўваюцца ў традыцыйным побыце землякоў, наладзіць з цягам часу вытворчасць унікальнай сувенірнай прадукцыі з ільну і дрэва, зрабіць Будакашалёўшчыну прывабным месцам для турыстаў – вось некаторыя сярод шматлікіх накірункаў дзейнасці ўстановы. А значыць, трэба рыхтавацца да вялікага падарожжа: да істокаў, да будучыні. Наперадзе новыя этнаграфічныя экспедыцыі, новыя адкрыцці, ідэі і, зразумела, праекты.\nДарэчы, адкрыццё Цэнтра ткацтва – адно з шэрагу мерапрыемстваў рэалізацыі мясцовай ініцыятывы «Адродзім рушнік разам» праекта «Садзейнічанне развіццю на месным узроўні ў Рэспубліцы Беларусь», які фінансуецца Еўрапейскім Саюзам і рэалізуецца Праграмай развіцця ААН. Рэалізацыя ініцыятывы вядзецца на сродкі міжнароднай тэхнічнай дапамогі, якая склала болей за 23 тысячы еўра, і мясцовага сафінансавання. А пачалася яна амаль тры гады назад з амбіцыёзнай ідэі: працягнуць скрозь стагоддзі нітку, якая б злучыла многія пакаленні беларусаў, адрадзіць традыцыйнае ткацтва.\nПа ініцыятыве Віталя Карпінскага, дарэчы, у мінулым падпалкоўніка міліцыі, на Будакашалёўшчыне ў 2016 годзе ў рамках ініцыятывы «Адродзім рушнік разам» быў сатканы першы рушнік 21 стагоддзя на ткацкім станку, зробленым уласнымі рукамі майстра. У яго стварэнні прынялі ўдзел 153 чалавекі. У 2017 годзе ўпершыню ў Новай Гусявіцы адбыўся Фестываль рушнікоў, які сабраў больш за 200 удзельнікаў з 20 творчых калектываў раёна і амаль 400 гасцей. А напярэдадні фэсту з акцыяй «Кросны шлях – 2017» з 19 па 30 верасня ў 12 населеных пунктах кожны жадаючы змог прыняць удзел у калектыўным ткацтве рушніка, тым самым зрабіўшы свой маленькі крок на вялікім шляху адраджэння ткацтва.\nАвтор: Ірына ПАЛУБЕЦАвангард


Як зрабіць снегаход з бензапілы - Блог пра інструменты\nСамаробны снегаход з бензапілы карыстаецца вялікай папулярнасцю ў Расіі. Некаторыя сабраныя мадэлі дзівяць прастатой канструктарскага рашэння. У суровых зімовых умовах снегаход бывае адзіным сродкам перамяшчэння, асабліва ў цяжкапраходных месцах. Купіць дарагі снегаход многім не па кішэні, тады на выручку прыходзяць спрыт і вынаходлівасць.\nПрынцыповая схема снегохода.\nСамаробны снегаход: тэхналогія зборкі\nПадрабязных канструктарскіх чарцяжоў і спецыяльных тэхналагічных карт для вытворчасці самаробнага снегохода не існуе. Кожны від мае сваю адметнасць. Таму можна разгледзець асноўныя моманты зборкі снегоходным прылады.\nНа першапачатковым этапе неабходны каркас будучага транспартнага сродку. Рамы для лонжерона можна вырабіць з двух сталёвых куткоў памерам 50х36 мм і двух сталёвых лістоў (кожная таўшчынёй па 2 мм). Для надання калянасці будучаму транспартнаму сродку краю металічных пласцін адгінаюцца пад вуглом у 90º.\nПрынцыповая схема камутатара сістэмы запальвання снегохода.\nЗараз неабходна выканаць па два скразных тэхналагічных адтуліны (пад прывадны вал вусеня ў пярэдняй і задняй частках снегохода, пад восевыя накіроўвалыя зубчастай перадачы колаў гусеніцы). Нацяжная прылада лонжерона павінна мантавацца на абодвух баках. На ніжняй раме прыварваюцца дадатковыя ўзмацняльныя кранштэйны, якія павінны размяшчацца раўнамерна паміж сабой.\nВось апорных каткоў мантуецца з ніжняй боку пазы. Каткі размяшчаюцца на 5 восях. Кожны каток неабходна «абуць» ў гуму. Усяго атрымліваецца пры ўсталяванні ў шахматным парадку 18 каткоў. Калі няма магчымасці вырабіць каткі самастойна, то можна выкарыстоўваць з бульбянога сартавальнай агрэгата. Дарэчы, восі каткоў можна запазычыць адтуль жа. Канцы восяў варта трохі адпусціць, для таго каб можна было нарэзаць разьбу пад М10. Паміж коўзанкамі на восі надзяваюцца дзюралюмініевага ўтулкі, якія можна вырабіць з трубы падыходнага дыяметра.\nКожная вось кранштэйна фіксуецца гайкай і контргайкой. Усе восі працуюць як дадатковыя папярочкі для ўзмацнення рамы, пры ўсім гэтым ўтрымліваюць лонжерон на нейкай дыстанцыі паміж сабой. Іншых фіксуюць дэталяў ўзмацнення задняй і пярэдняй частак няма.\nМеталічныя куткі 30х30 мм, прывараныя да лонжерона, паслужаць стойкамі снегохода. Трох стоек будзе цалкам дастаткова для мацавання рэдуктара бензапілы. Сюды ж мантуецца прамежкавы вал ланцужной перадачы. Паміж задняй і сярэдняй часткамі партала усталёўваецца скрыню. Можна выкарыстоўваць просты скрыню для зімовай рыбалкі. Ён паслужыць сядзеннем для кіроўцы. Пярэдняя частка рамы злучаецца з траверсой пярэдняга моста. У гэтай якасці можна выкарыстоўваць вадаправодную трубу дыяметрам не менш за 30 мм. На канцах прыварваюцца дадатковыя ўтулкі для лыжнага руля.\nКанструкцыя снегохода сваімі рукамі.\nМаторны падрамніку мацуецца ў сярэдзіне бэлькі. Усе зборачныя дэталі збіраюцца з труб. У злучальных стойкавых месцах прыварваюць сталёвая косынка. Гэта надасць канструкцыі трывальныя характарыстыкі і зробіць яе больш жорсткай.\nСамаробны снегаход з бензапілы павінен быць абсталяваны гусеніцамі. Гэтую тэхналагічную частка канструкцыі можна ўзяць са старога снегохода «Буран». Для нармальнай працы яго тракт варта трохі ўкараціць, прыблізна на 500 мм, і месцы разрыву пашыць транспарцёрнай стужкай. Колы для зубчастай перадачы робяцца з капронавай ліста ў 15 мм.\nВал прывада робіцца з металічнага трубнага пракату дыяметрам у 28 мм. На яго ж ўпраўляецца круглы фланец з тэхналагічнымі адтулінамі для зубчастых колаў. Канцы прываднага вала неабходна развальцевать і впрессовать туды цапфы-наканечнікі. Яны павінны быць правастрыць пад ўсталявальныя шарыкавыя падшыпнікі. Левы наканечнік робіцца некалькі карацей правага. Больш доўгая частка неабходная для проточку шпоночного пазы, якая паслужыць для фіксавання вядзёнай зоркі 2 прыступкі ланцужной перадачы.\nСістэму рулявога кіравання ў самаробныя снегоходы можна ўжываць са старых матацыклаў або мапедаў. Галоўная ўмова: ён павінен мець трехрычажная кіраванне. Манетку на правай баку руля будзе служыць замест педалі газу. Ўсталёўваць тармазную сістэму для такой канструктарскай самаробкі не абавязкова. Хоць усё залежыць ад жадання і здольнасцяў майстра. Сістэма тармазоў значна ўскладніць тэхнічную частку зборачнай працэсу і павялічыць агульную масу канструкцыі. Рухавік на самаробны снегаход можна ўзяць ад бензапілы «Урал» або «Дружба».\nКанструкцыйныя асаблівасці бензапілы "Дружба"\nУпершыню распрацоўка мадэлі «Дружба» пачалася ў лістападзе 1955 г. на базе Запарожскага машынабудаўнічага канструктарскага бюро ім. акадэміка А.Г. Іўчанка. Масавае вытворчасць бензапіл пачалося ў 1955 г. Асноўнымі вытворцамі сталі машынабудаўнічы завод ім. Дзяржынскага ў г. Перм і «Сибприбормаш» у г. Бійск. На Міжнароднай выставе ў Бруселі ў 1958 універсальная бензапіла атрымала міжнароднае прызнанне і стала ўладальнікам «Залаты медаль».\nТэхнічныя характарыстыкі бензінавай пілы «Дружба»:\nмагутнасць рухавіка - 1 кВт;\nпрацоўны аб'ём складае 45,8 см³;\nагульная маса да 12 кг;\nтып рухавіка - двухтактовый;\nдаўжыня шыны - 45 см;\nтып паліва - бензін А-92;\nаб'ём алейнага бака - 260 мл;\nаб'ём паліўнага бака - 550 мл.\nАсноўным вартасцю бензапілы "Дружба" можна лічыць прастату канструкцыі. Да недахопаў ставяцца вялікая маса, адсутнасць бяспечных кажухоў, маральны знос.\nТэхнічныя характарыстыкі бензапілы «Урал»\nСхема электраабсталявання снегохода.\nГэта прафесійны інструмент для валкі ствалоў дрэў. Зручны агрэгат ў эксплуатацыі і мае досыць вялікую магутнасць. Экалагічна чысты апарат, які дазваляе працаваць у суровых кліматычных умовах зімы. Да асноўных асаблівасцяў тэхнічнай характарыстыкі бензапілы «Урал» адносяцца:\nрухавік (бензінавы, двухтактный, аднацыліндровы);\nмагутнасць - 3,68 кВт;\nмаса - 11,7 кг;\nгабарыты - 460х880х460 мм.\nРухавікі гэтых двух магутных бензінавых агрэгатаў выдатна падыходзяць для ўстаноўкі на самаробныя снегоходы.\nВыкарыстоўваючы такія самаробныя канструкцыі сродкаў перамяшчэння, можна вырашаць пэўныя задачы ў дапаможнай гаспадарцы. Яшчэ такі від транспарту выдатна падыдзе для аматараў зімовай рыбалкі і палявання. Пры дапамозе бензапілы можна ажыццявіць досыць шмат цікавых задумак і канструктарскіх рашэнняў, якія прынясуць карысць у хатняй гаспадарцы.\nАдважвайцеся, і ў вас усё атрымаецца!\nПредыдущаяСамаробны стол для наяўнага ручнога фрэзера\nСледующаяЯк правільна выставіць нажы на электрорубанком


★Леандро★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Леандро. Значэнне імя Леандро. Леандро значэнне імя. Паходжанне імя Леандро. Таямніца імя Леандро. Тлумачэнне імя Леандро. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Леандро\nУ імя Леандро існуе некалькі варыянтаў:\nЛеандро - у рускай мове, мужчынскае імя.\nЛеандро - у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nЛеандро, у рускай мове, мужчынскае імя.\nКраткое значение имени Леандро.\nЗначэння мужчынскага імя Леандро пакуль няма.\nПолные формы имени Леандро:\nИнтерпретация значения букв имени Леандро.\nЛітара Л ў імя Леандро: тонкае ўспрыманне прыгажосці, артыстычныя (мастацкія) таленты, імкненне падзяліцца ведамі і адчуваннямі з партнёрам. Папярэджанне свайму ўладальніку не марнаваць жыццё марна, знайсці сваё сапраўднае прызначэнне.\nЛітара Е ў імя Леандро: патрэба да самавыяўлення, абмену ідэямі, схільнасць выступаць у ролі пасярэдніка, праніклівасць дзякуючы ўменню ўваходзіць у свет таемных сіл. Магчымая балбатлівасць.\nЛітара А ў імя Леандро: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Н ў імя Леандро: знак пратэсту, унутраная сіла не прымаць усе запар, без разбору, востры крытычны розум, цікавасць да здароўя. Руплівы працаўнік, але не пераносіць "мартышчынай працы".\nЛітара Д ў імя Леандро: роздум, абдумванне перад пачаткам справы, арыентацыя на сям'ю, гатоўнасць дапамагчы, часам капрызнасць. Часта - здольнасці экстрасэнса.\nЛітара Р ў імя Леандро: здольнасьць мець падманвацца бачнасцю, а ўнікаць ў істоту; самаўпэўненасць, імкненне дзейнічаць, адвагу. Захапляючыся, чалавек здольны на дурны рызыка і часам занадта догматичен ў сваіх меркаваннях.\nЛітара О ў імя Леандро: глыбокія пачуцці, уменне звяртацца з грашыма. Для паўнаты рэалізацыі, аднак, чалавек павінен зразумець сваё прызначэнне. Прысутнасць гэтай літары ў імя паказвае, што мэта яму предуготована і трэба скарыстацца сваёй багатай інтуіцыяй, каб вылучыць яе з мітусні існавання.\nЛеандро, у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nКраткие формы имени Леандро:


"За кулісамі" літаратурнага жыцьця\nБеларускія пісьменьнікі ніколі не пісалі "ў стол". Ненадрукаваны твор лічыўся й лічыцца ў нас недаробленым, нібы недаствораным. Таму нават у самыя жорсткія часы савецкай цэнзуры раманы нашых літаратараў не хадзілі па руках у сьпісах, а самыя рызыкоўныя ўсё адно нейкім чынам друкаваліся ў пэрыёдыцы і ў кнігах. Пакрэмзаныя цэнзарскімі нажніцамі, месцамі перапісаныя і пераробленыя на патрабаваньне ідэалягічных ведамстваў, творы ўсё адно друкаваліся. У гэтым сэнсе беларуская сытуацыя зусім не падобная да расейскай ці польскай, дзе літаратурны самвыдат або пісаньне раманаў у стол – гэта амаль што нацыянальныя традыцыі. Чаму так адбываецца? Самы просты адказ – калябаранцкі характар нашай літаратуры, якой для таго, каб выказацца, хапала акрэсьленых рамак сацыялістычнага рэалізму. Але такі адказ будзе выглядаць неглыбокім, калі згадаць, што і да рэвалюцыі, і ў Заходняй Беларусі пад польскай уладай і на эміграцыі, раскіданыя па ўсім сьвеце беларускія пісьменьнікі ня пішуць у стол. Усё, хоць колькі-небудзь вартае называцца літаратурай, друкуецца. Гэта факт, які не пацьвярджае калябаранцкага характару і прымушае па-іншаму глядзець на беларускую савецкую літаратуру. У прыватнасьці, шукаць нейкую дадатковую кампанэнту гэтай літаратуры, дзе б выяўлялася тое, што было большае за рамкі сацрэалізму і не магло прайсьці цэнзуру. Такой кампанэнтай стала "закуліснае" жыцьцё пісьменьнікаў. Мноства эпіграмак і таго, што сёньня называюць "прыколамі"... Словам, для праяваў уласнага вальналюбства была абраная тая сфэра, якая й не прэтэндавала на публікацыю, а значыць, не падлягала цэнзуры.\nМой калега Зьміцер Бартосік калекцыянуе "закулісныя" пісьменьніцкія гісторыі і шчыра спадзяецца, што некалі з такой калекцыі паўстане штосьці накшталт паралельнай літаратуры, той кампанэнты, безь якой беларускае савецкае пісьменства рызыкуе застацца сацрэалістычным бронзавым занудзтвам, незразумелым і нецікавым для наступнікаў.\n(Бартосік: ) "Быў час, быў век, была эпоха..." Геніяльны радок невядомага паэта, які я ўзгадваю кожнага разу, гартаючы старыя гадавікі “ЛІМа”, зазіраючы ў энцыкляпедыі і даведнікі, прысьвечаныя беларускай савецкай культуры, нават шпацыруючы па менскіх вуліцах. Лепш пра той час і ня скажаш. Працягу гэты манумэнтальны радок не патрабуе. Слоўнага працягу. Памяць сама дамалюе сумную карціну гэтае эпохі. Высокіх прэзыдыюмаў, поўных збораў твораў, службовых "Пабедаў", пераходзячых чырвоных сьцягоў, нарачанскіх лецішчаў, кватэраў на Маркса, аргвысноваў і прапрацовак, мясцкомаў і партактываў, і, вядома, членства ў Саюзе пісьменьнікаў. Гледзячы на старыя фотапартрэты высокіх членаў гэтай магутнай арганізацыі, я заўжды лавіў сябе на думцы, што ня дай Бог застацца пасьля сьмерці вось такім непрыступна-эпахальным. І Броўка, і Крапіва і шмат хто яшчэ выглядаюць на здымках помнікамі самім сабе. Але помнікі ня могуць жыць і сьмяяцца.\nМяне з маленства цікавіла закуліснае жыцьцё. Бо менавіта за кулісамі адбывалася самае цікавае, жывое і сьмешнае. І шпацыруючы неяк пахмурным восеньскім вечарам па Камуністычнай вуліцы, я пагрукаўся ў дзьверы паэта Валянціна Тараса. Бо ня ведаю ў Менску лепшага апавядальніка пра тую эпоху. За вокнамі вялікай, клясычнай менскай кватэры ідзе бясконцы дождж, у маленькіх чарках гаючы брэндзі, гасьцінны гаспадар са смакам зацягваецца амэрыканскай цыгарэтай. Куліса ўздымаецца...\n(Тарас: ) "Быў фальклёр, вядома, літаратурны. Многія сьмешныя рэчы. Эпіграмы. Славіўся Астрэйка гэтым. Ну, напрыклад, у яго ёсьць на нябожчыка Броўку:\nАльбо дрэнь альбо гаўно.\nЯна дасьціпная, канечне, па радках. Але не зусім слушная. Броўка быў казённым паэтам, абсалютна. Але, калі мне давялося пазнаёміцца зь яго лірыкай, я ўбачыў, што гэта даволі цікавы паэт-лірык, які ўсё жыцьцё сьпяваў не сваім голасам. Ён яго фарсіраваў, уздымаў да нейкіх пафасных вяршыняў. З Броўкам у мяне быў цікавы выпадак. Даволі сьмешны, але ён характэрызуе яго як чалавека. Я тады працаваў у "Зьвязьдзе". Толькі пачынаў працаваць. Галава ў мяне кружылася – столькі пісьменьнікаў прыходзіць. Славутых, вядомых. Усе са мной лічацца. І вось аднойчы мне даюць вершы Броўкі, каб падрыхтаваў. Паласу зь вершамі прыносяць. І Нічыпар Пашкевіч мне кажа: "Вычытай, падпішы і аддай". Я пачаў чытаць. Вершы мне вельмі не спадабаліся. Яны падаліся мне недзе нават і непісьміеннымі. Я ўзяў аловак і пачаў правіць. Направіў там на палях. Пашкевіч так паглядзеў на гэтую паласу, паціснуў плячыма. Кажа: "Бяры службовую машыну, едзь у Каралішчавічы да Броўкі. Хай ён завізуе гэтую паласу". Я прыехаў, сустрэліся. Броўка запрасіў мяне сесьці, узяў гэтую паласу. І кажа такім ціхім голасам: "Што гэта такое?" Я кажу: "Як што? Гэта вашы вершы". "Не. Хто гэта тут накрэмзаў. Хто гэта тут направіў?" Я кажу: "Гэта я, Пятро Ўсьцінавіч. Я хацеў зрабіць як лепш. Мне здаецца... Паглядзіце..." Ён кажа: "Малады чалавек. Хто вам дазволіў дакранацца да маіх вершаў? Хто вам даў права іх правіць? Я наагул не разумею, хто вы такі, адкуль вы ўзяліся? Як вы маглі?!" Я кажу: "Ну, Пятро Ўсьцінавіч, паглядзіце..." "Вы, калі будзеце пісаць свае вершы, пішыце лепш. А мне дазвольце ўжо пісаць, – ледзь ня плача, – так, як я ўмею! Усё закрэсьліваю. Візаваць ня буду. Усё, як было". Ну я ўжо трошкі сумеўся. Ён гэта ўсё пазакрэсьліваў, падпісаў. Да дзьвярэй мяне праводзіў, так прыабняў і кажа: "Слухайце, малады чалавек. Толькі рэдактару не расказвайце пра гэта. Бо вам дужа нагарыць. Бо я ўсё ж такі Броўка. А самі, як я ўжо сказаў, пішыце лепш за мяне. Дай вам Божа..." Я зь ім сустрэўся літаральна перад яго сьмерцю, можа за якіх два месяцы. У парку Горкага. Ён ужо быў сухенькі такі скварчочак, старэнькі. Паздароўкаліся. І я яму кажу, што выходзіць кніга пра кнігу, і што там ягоны верш у маім перакладзе. Ён сказаў: "Ну дзякуй. Але я спадзяюся, што вы хоць што-небудзь пакінулі там ад мяне самога..."\n(Бартосік: ) "Праходзячы кожнага разу пад мэмарыяльнай дошкай Броўкі, на тым доме, дзе даўно ня дзейнічае ягоны музэй, я думаю, ці не перажыве гэтая эпіграма ўсіх ягоных тамоў? Зрэшты, за кулісамі эпохі зьяўляецца новы пэрсанаж..."\n(Тарас: ) "Калі гаварыць пра прыколы, якія характарызуюць час і пісьменьнікаў, я раскажу такі выпадак. Андрэй Макаёнак умеў рабіць такія казачна-недарэчныя рэчы з такім сур'ёзным выглядам. Ні адзін мускул не здрыганецца ў яго на твары, толькі вочы сьмяюцца, але трэба прыгледзецца. А тады быў час, калі ўсіх апраналі ў форму – пракуратуру, міліцыю, суды, чыгуначнікаў, служачых розных міністэрстваў, усіх літаральна апраналі ў форму. І Макаёнак пусьціў пагалоску, што – ён ужо гэта ведае дакладна, яму па сакрэце ў ЦК сказалі, – што ўводзіцца форма для пісьменьнікаў, званьні. Праўда, паколькі гэта пісьменьнікі, званьня шарагоўца ня будзе. Будзе пачынацца адразу з малодшага лейтэнанта. Малодшы лейтэнант, лейтэнант, старэйшы лейтэнант, капітан, маёр, падпалкоўнік, палкоўнік і генэрал. Ну а там таксама, кажуць, будзе нейкая градацыя – поўны генерал... Ну і нейкі мундур прыдумваецца, такі вось пад сюртук, як некалі хадзілі да рэвалюцыі. А на пагонах будуць скрыжаваныя пёры. І што ўжо распрацоўваецца сьпіс, каму які... І што Вы думаеце? Сур'ёзныя, дарослыя людзі клюнулі на гэта. І Кірэенка пытаецца (я пры гэтым прысутнічаў): "А мне якое званьне?" Андрэй кажа: "Здаецца, капітан". "А чаму капітан?" "Ну ня ведаю, чаму". "А ты хто?" "Ну, мне казалі, што я нібыта маёр". "А чаму ты маёр, а я капітан?" І гэта на поўным сур'ёзе пачалі абмяркоўваць, ці варта гэта наагул рабіць... І Макаёнак абсалютна сур'ёзна ўсё гэта... А тады Маўзон, ён быў прыяцелем Макаёнка, пытаецца, ну ладна, Андрэй, раскажы мне, а хто я буду? Андрэй на яго паглядзеў, кажа: "Табе наагул ніякага званьня не прысвояць. Табе проста памяняюць псэўданім. Ты будзеш не Аркадзь Маўзон, а Публій Авідзій Маўзон". І тут усе грохнулі, і зразумелі, што гэта жарт. Прыкол, як цяпер кажуць".\n(Дубавец: ) “Валянцін Тарас распавядае пра жартаўніка Андрэя Макаёнка. А я думаю, што кніг з такім зьместам, дзе казалася б пра закуліснае жыцьцё пісьменьнікаў у нас недаравальна мала. Такіх, як пра Ўладзімера Караткевіча напісаў Адам Мальдзіс або пра згаданага Макаёнка – Іван Шамякін. Уражвае вялікі інтарэс публікі да такіх твораў. Здавалася б, жыцьцё літаратараў у нас гермэтычна аддзеленае ад масавага чытача, найперш мовай ды й ня надта цікавымі тэмамі. А вось жа чалавечае пра іх самых, жывое прыцягвае публіку. Згадайце хоць бы ананімны "Сказ пра Лысую гару" – быццам зусім на ўнутраную тэму, але чыталі яго з задавальненьнем людзі зусім далёкія ад Саюзу пісьменьнікаў. Таксама, між іншым, фэномэн. Іншы раз здаецца, што нашы пісьменьнікі і чытацкая аўдыторыя – кепска незнаёмыя. Дакладней, ня ведаюць, якія паміж імі насамрэч дачыненьні.\n(Бартосік: ) "Вуліца Макаёнка – мой штодзённы краявід з вакна. Мёртвая вежа БТ, задворкі кінастудыі, шэрыя новабудоўлі. Але я жыву не на вуліцы флагмана савецкай драматургіі, а на вуліцы геніяльнага прыкаліста".\n(Тарас: ) "Ён некалі надзеў маску. Такі нос гарбаты, бровы матлатыя, стаў падобны на нейкага грузіна. Прыйшоў у "Полымя" і кажа, што: "Мі тут, панімаішь, сабіраім Залатую энцыклапедыю такую. Залатой энцыклапедый! І самі лючшій із лючшіх паэтав будут пісат, іх будут перевадыт на грузінскій, і ганарар сумашедшій! Там ешчё будэм кроме ганарар бочка віна хароші, панімаішь, будэм даставлят. Так мне нужен спісак самы лючші залатой пісатэл". Божа, што тут пачалося! Забегалі, нехта некаму кінуўся тэлефанаваць. І толькі, я помню, нехта, ці то Няхай прыгледзеўся і кажа: "А што ў вас з носам?" А нос чырвоны-чырвоны, гэта ж пап'е-машэ. І тут Макаёнак: "Как тэбэ нэ стідна! Ті, слюшай, ті нэ джігіт! Што ті на мой нос абрашяешь вніманій, панімаішь. У мэня іскуственый нос. Я настаяші пад Сталінградам патерял. Нэ палучішь бочка віна і цібя нэ будзем в энцыклапедый браць! Ну і праз колькі там хвілін ён сам гэта ўсё зьняў і пачаўся рогат. Але некаторыя, ну проста, як дзеці. Купляліся на такія вось рэчы. А, можа, пісьменьнікі і ёсьць дзеці. Дзякуй Богу".\n(Бартосік: ) "Заходзячы ў рэдакцыю "Полымя", дзе нічога не зьмянілася з тых часоў, нават фарба, здаецца, тая ж самая, я не магу ўявіць, каб тыя сьцены скаланаліся ад рогату. А чаму – не зразумею. Мне заўжды хочацца там гаварыць напаўголасу. Як на хаўтурах..."\n(Тарас: ) "Мы апынуліся ў Кустанаі, а гэта недзе 62-гі ці 63-ці год. Вечар у Пэдінстытуце. Тады гэта была такая глухамань. Там, можа, упершыню, можа, за якіх сорак гадоў бачылі жывых пісьменьнікаў. Заля набілася паўнюткая пад завязку. Ну спачатку выступалі старэйшыя. Хораша віталі ўсіх. Але потым выйшаў Шклярэўскі. Ён выйшаў на сцэну ў такім прыгожым швэдры, яркім такім. Які яму Яўтушэнка падарыў, прывёз з Парыжу. І сказаў: "Вот я стою счастливый и влюблённый! Колокалами юбок оглушенный. Эй девочки, айда в леса!" Ну й заля... маладзёжная аўдыторыя, студэнткі... Божа! У перапынку цягнуліся да гэтага Шклярэўскага па аўтографы... Але самае галоўнае ня гэта, самае сьмешнае. Увечары гуляем мы па Кустанаі. Увязалася за намі настаўніца кустанайская, маладзенькая, прыгожая жынчына. Памятаю яе імя – Ліка. Ну там да яе хлопцы кліны падбівалі, то Кісьлік, то яшчэ хто. Бачу, яна са Шклярэўскім ідзе. А я іду ззаду. І чую Шклярэўскі ёй расказвае: "У мяне вельмі складаны і драматычны лёс. Ведаеце, я ж ня рускі. Я сын гішпанскіх рэспубліканцаў. Я гішпанец. У час вайны я скончыў спэцшколу і мяне закідвалі ў гішпанскія горы. У франкісцкую Гішпанію. Вось Навум Кісьлік чытаў на вечары верш "Ідуць герыльерас". Дык гэта мне прысьвечаны. Я быў гэтым герыльерас". І гэтая дзяўчына няшчасная, гэтая Ліка, абалдзелая ад таго, што зь ёй побач ідзе жывы паэт, і такі яркі паэт... Ён яшчэ і герыльера! І ёй не прыходзіць у галаву, што ў тыя часы, калі Шклярэўскі быў герыльера, яму споўнілася чатыры гадочкі..."\n(Бартосік: ) "За кулісамі ня мог не зьявіцца аўтар "Сэрца на далоні" і "Трывожнага шчасьця". Прызнаюся, я пранікся вялікай сымпатыяй да Івана Пятровіча".\n(Тарас: ) "Я таксама прывёз нейкі матэрыял зьвяздоўскі на візу Шамякіну. Сядзім, ён чытае, і раптам заходзіць яго жонка, нябожчыца Маша. Кажа: "Ваня, на хвіліначку". "Ну што табе?" "Ваня, там прадаюцца кітайскія коўдры, дужа прыгожыя". "А колькі каштуе такая коўдра?" Яна называе нейкую суму. Я ня памятаю, па тых часах вельмі вялікую. "Ну што ты звар'яцела! Такія грошы за коўдру плаціць". А тады яна ціхенька кажа: "А Брыліха купіла". Такая паўза... Шамякін кажа: "Н-н-ну добра. Ну, можа адну і купім. І палез у шуфляду за грашыма".\n(Бартосік: ) "Як шкада, што трэба сыходзіць. Не злоўжываць гасьціннасьцю гаспадара. Бо геніяльнага актора хочацца слухаць бясконца. Але як па-іншаму выглядаюць парадныя фасады Менску. І справа тут ня ў брэндзі. А ў жывой вясёлай эпосе, да якой яшчэ хочацца вярнуцца ня раз. Бо не гараць рукапісы. А словы могуць забыцца".\n(Дубавец: ) “Зьміцер Бартосік калекцыянуе гісторыі з "закуліснага жыцьця" клясыкаў беларускай савецкай літаратуры. Адыйшлі ў мінуўшчыну старыя кнігі, разбурыліся помнікі, а на іх месцы паступова паўстаюць вобразы іншых людзей, якімі й былі за парадным фасадам і Макаёнак, і Броўка, які ёсьць Іван Шамякін.\nСловы сапраўды забываюцца, а разам зь імі забываецца і атмасфэра прамінулага часу, непаўторныя характары людзей і самое паветра, насычанае сваімі страсьцямі і сваім настроем – усё тое, што ёсьць культурным кантэкстам... Да якога жанру належаць сёньняшнія гісторыі Валянціна Тараса? Гэта ня байкі, бо ўсё адбывалася ў рэальнасьці і, бадай, яшчэ не мэмуары. Назавем гэта пакуль карцінамі паралельнага сьвету, у якім ажываюць помнікі”.


БІБЛІЯТЭКАР – ДУШ НАШЫХ ЛЕКАР! Сёлета работнікі бібліятэчнай сістэмы Сенненшчыны шырока адзначылі сваё свята. — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nБІБЛІЯТЭКАР – ДУШ НАШЫХ ЛЕКАР! Сёлета работнікі бібліятэчнай сістэмы Сенненшчыны шырока адзначылі сваё свята.\nСреда, 5 окт., 2011 147 admin\nНа сустрэчу прадстаўнікі прафесіі сабраліся ў раённым Доме культуры.\nЗ прывітальным словам да віноўнікаў урачыстасці звярнулася начальнік аддзела культуры райвыканкама Ларыса Новікава. Яна пажадала ветэранам бібліятэчнай справы здароўя і аптымізму, падзякавала за адданасць прафесіі. Галоўная мэта бібліятэк, зазначыла прамоўца, выхоўваць дастойнага грамадзяніна краіны. Нягледзячы на папулярнасць камп’ютараў, дзяцінства павінна пачынацца з кнігі. Таму задача бібліятэкара — навучыцца ў новых умовах працаваць па-новаму, падкрэсліла Ларыса Яўгенаўна.\nВядучыя свята, супрацоўніцы цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Таццяна Красноўская і Вікторыя Паляшчук прапанавалі ўдзельнікам сустрэчы «пагартаць» старонкі гісторыі бібліятэк Сенненшчыны.\nНа пачатку 20 ст. у павятовым горадзе Сянно не было ніводнай культурна-асветніцкай установы, але мелася невялікая колькасць кніг для чытання пры Гарадскім сходзе і народнай чайной. Працавала прыватная бібліятэка Янкеля Левітана, дзе за карыстанне кнігамі трэба было плаціць 15 капеек у месяц.\nПершыя бібліятэкі на Сенненшчыне з’явіліся ў 1918 годзе. У наступным іх колькасць значна ўзрасла. У той час дзейнічала 14 бібліятэк-чытальняў, 258 хат-чытальняў і адна цэнтральная павятовая бібліятэка. У пачатку 1921 года працавалі 3 бібліятэкі ў Сянно, 15 валасных і 273 хаты-чытальні. У 1939-ым дзейнічала ўжо 96 бібліятэк.\nУ перыяд нямецка-фашысцкай акупацыі кніжныя фонды былі знішчаны. Пасля Вялікай Айчыннай вайны бібліятэчная справа пачала аднаўляцца. У 1968 годзе працавалі раённая, 2 дзіцячыя, 22 сельскія, 26 прыклубных, 12 калгасных, 4 прафсаюзныя і 42 школьныя бібліятэкі.\nПачыналі з 800 экзэмпляраў\nУ дакументах Віцебскага губернскага і Сенненскага павятовага палітыка-асветніцкіх камітэтаў, датаваных 1 студзеня 1922 года, было ўказана, што цэнтральная бібліятэка горада Сянно адкрыта ў маі 1918 года. Першай загадчыцай бібліятэкі была Раіса Ліфшыц.\nУ кніжным фондзе ўстановы культуры было тады ўсяго 800 экземпляраў. Праз чатыры гады гэта лічба павялічылася да 8000 . 600 кніг былі на польскай і французскай мовах, 150 — на яўрэйскай. Дарослую і дзіцячую бібліятэкі абслугоўвалі 5 бібліятэкараў і 1 кур’ер.\nУ 1924 годзе бібліятэку перавялі ў Народны дом (былы дом ксяндза). Загадчыкам працаваў Іван Старыковіч. У 1936-ым у райцэнтры пабудавалі двухпавярховы Дом культуры. У ім для раённай бібліятэкі выдзелілі два вялікія пакоі на другім паверсе.\nУ Пастанове Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 2 сакавіка 1939 года адзначалася:»Прыкладам добрай работы могуць служыць Аршанскі, Віцебскі Дамы кнігі, Сенненская раённая бібліятэка, якія арганізоўваюць лекцыі, даклады, выставы».\nУ пасляваенныя гады ў практыку работы ўвайшлі вечары сустрэч. Гасцямі сенненцаў былі Н.Гілевіч, А.Вялюгін, М.Бялевіч, М.Калачынскі.\nУ 1968 годзе пры бібліятэцы сумесна з Домам культуры і райкамам камсамола быў створаны клуб аматараў кнігі «Рамантык».\nАсобны будынак раённы храм кнігі атрымаў у 1993 годзе. Тут бібліятэка знаходзіцца і цяпер.\nПоспех любога калектыву пачынаецца з кіраўніка, які ўмее ўбачыць новае, перадавое, накіраваць калектыў на выкананне задачы.\nУ розныя гады Сенненскую раённую бібліятэку ўзначальвалі Зінаіда Камандышка, Ганна Хомчанка, Рэгіна Зязюліна, Тамара Платонава, Анастасія Кукшынава, Надзея Шаўлюк…\nЗ 1987 года на пасадзе дырэктара працуе Ніна Паляшчук, якая на ўрачыстасці адзначыла, што адна з галоўных задач сучаснай бібліятэкі — забяспечваць жывую повязь пакаленняў, з цеплынёй звярнулася да ветэранаў.\nПа выніках работы Сенненская цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма неаднаразова займала першыя месцы ў вобласці. Дырэктар узнагароджвалася граматамі Міністэрства культуры БССР, Віцебскага аблвыканкама, упраўлення культуры абласнога выканаўчага камітэта, Сенненскага райвыканкама і раённага аддзела культуры. Ніна Рыгораўна Паляшчук двойчы была занесена на раённую Дошку гонару, неаднаразова ўзнагароджвалася граматамі Беларускага фонду культуры. дзейнічае ў Сянно з мая 1918 года. Фонд літаратуры на той час складаў 520 экземпляраў, абслугоўвалася 450 чытачоў.\nУ 1949 годзе, пасля перапынку, дзіцячая бібліятэка адкрылася зноў. Загадвала ёй Галіна Тарасава.\nЗ 1981 года да нашых дзён бібліятэка знаходзіцца ў будынку, пабудаваным ў 1915 годзе для земскай управы.\nВялікая ўвага надаецца прапагандзе чытання. Праводзяцца ўрокі культуры чытання, бібліяграфіі, агляды навінак літаратуры, кніжныя выставы.\nУ 70-ых гадах пры бібліятэцы працаваў клуб аматараў паэзіі «Данка». Пасяджэнні праводзіліся сумесна з літаратурным аб’яднаннем «Верасы» раённай газеты «Ленінская іскра». У 80-ых пачалі дзейнічаць клубы «Хачу ўсё ведаць» і «Крывічы». Прадаўжальнікам клуба «Данка» цяпер з’яўляецца паэтычны клуб «Ліра». Яго ўдзельнікі друкуюцца ў рэспубліканскіх часопісах.\nСенненскую раённую дзіцячую бібліятэку з 1982 па 2003 год узначальвала Ніна Зюзькова, якой прысвоена званне «Жанчына года-99» у намінацыі «Жанчына ў сістэме культуры». У 2001 годзе Ніна Данілаўна была ўзнагароджана Ганаровай граматай Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.\nПятнаццаць гадоў дзейнічае створаны ў дзіцячай бібліятэцы лялечны тэатр кнігі «Пятрушка», кіруе якім Валянціна Цярэнцьева. Самай вялікай узнагародай для калектыву тэатра стаў дыплом за лепшае ваджэнне лялек, атрыманы на першым абласным свяце лялечных тэатраў. Цяпер тэатр бібліятэкі прэтэндуе на званне «народны».\nУ пачатку ХХ стагоддзя з’явілася першая хата-чытальня пры клубе чыгуначна-дарожнай станцыі Багушэўская. У 1931 годзе пры Нардоме была адкрыта бібліятэка, якая ў часы вайны згарэла.\nРаённая бібліятэка ў Багушэўску пачала працаваць з 1946-га. Знаходзілася яна ў прыватным доме па вуліцы Вакзальнай. Кніжны фонд налічваў менш за тысячу экземпляраў. Загадчыцай была Аляксандра Краева. Праз дзесяць гадоў установу ўзначаліла Лідзія Куксёнак. У 1951-ым для бібліятэкі пабудавалі памяшканне. 38 гадоў нязменным кіраўніком установы культуры была Клаўдзія Казлова.\nУ 1960-ым Багушэўскі раён увайшоў у склад Сенненскага. Бібліятэку рэарганізавалі ў гарпасялковую.\nСорак два гады аддала бібліятэчнай справе Галіна Шумарова. Дваццаць дзевяць з іх яна ўзначальвала Багушэўскую гарпасялковую бібліятэку. У 2008 годзе дзіцячая бібліятэка гарпасёлка аб’ядналася з дарослай. Тады ж яна атрымала новае памяшканне.\nНеслі кніжную мудрасць\nУ аснове прафесіі бібліятэкара ляжыць любоў да кнігі, да бібліятэкі. Выбіраюць гэту прафесію менавіта тыя, хто парадніўся з ёй з самага дзяцінства. Шмат гадоў неслі кніжную мудрасць да людзей бібліятэкары-ветэраны, якія былі запрошаны на свята, Т.І.Сапроненка, Р.К.Зязюліна, А.Д.Кукшынава, Я.П.Дзедунова, В.В.Дземчанка, К.П.Казлова, Г.Я.Валуева, Л.А.Шылько, Т.І.Лясун, Л.В.Шэйма, В.А.Румо, В.Ф.Аляксеенка.\nСвята суправаджалася паказам слайдаў з фотаздымкамі, на якіх захаваны для нашчадкаў непаўторныя моманты сустрэч з цікавымі, знакамітымі людзьмі, пасяджэнняў аматарскіх клубаў, іншых бібліятэчных мерапрыемстваў.\nМузычнымі нумарамі, добрымі словамі павіншавалі работнікаў бібліятэчнай сістэмы педагогі Сенненскай школы мастацтваў, вучні гарадскіх агульнаадукацыйных школ, супрацоўнікі раённага Дома культуры, удзельніцы клуба «Наедине» Паліна Гендзік і Вольга Рацькова, супрацоўнікі раённага краязнаўчага музея і іншыя госці свята.\nНа здымках: выступае дырэктар цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Ніна Паляшчук; на сцэне вакальная група Сенненскай дзіцячай школы мастацтваў; канферэнцыя па кнізе Рыжыкава і Прахарэнкі «Грозна шумела пушча» ў Багушэўскай бібліятэцы; у час святкавання 70-годдзя Сенненскай раённай бібліятэкі.\n← ПАМЯЦІ СЯБРА «РАЁНКІ»\nКласы народнай творчасці ў хуткім часе з’явяцца ў аграгарадках Машканы і Ходцы. →\nАктивно проходит голосование на участке №12 в аг.Яново\nВоскресенье, 27 фев., 2022 admin Комментарии к записи Активно проходит голосование на участке №12 в аг.Яново отключены\n“Масленіца-блінніца, вясны імянінніца”\nСуббота, 12 март, 2016 admin 2 комментария


29 студзеня Шаркаўшчынскі раён з чарговым візітам наведалі кіраўнік і ўдзельнікі грамадскага аб’яднання «Беларуская нацыянальна-культурная аўтаномія Смаленскай вобласці» — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\n29 студзеня Шаркаўшчынскі раён з чарговым візітам наведалі кіраўнік і ўдзельнікі грамадскага аб’яднання «Беларуская нацыянальна-культурная аўтаномія Смаленскай вобласці»\nМінуў год, як у студзені 2019-га адбылося падпісанне афіцыйнага дагавора аб супрацоўніцтве паміж Шаркаўшчынскім раёнам і Беларускай нацыянальна-культурнай аўтаноміяй Смаленскай вобласці. Свае подпісы пад дакументам тады паставілі старшыня Шаркаўшчынскага райвыканкама Дзмітрый Міхайлавіч Ламака і кіраўнік грамадскай арганізацыі з г. Смаленск Сяргей Расціславаціч Крыўко. Бакі дамовіліся аб удзеле ў рэалізацыі сумесных сацыяльных праектаў, якія будуць садзейнічаць развіццю руху параднёных гарадоў Беларусі і Расіі, а таксама інтэграцыйным працэсам у саюзнай дзяржаве.\n29 студзеня шаркаўчане ў чарговы раз віталі на сваёй гасціннай зямлі расійскую дэлегацыю. Кіраўнік Беларускай нацыянальна-культурнай аўтаноміі беларусаў Смаленска Сяргей Крыўко спачатку наведаў Лужкаўскую СШ. Дарэчы, ён займаўся ў гэтай навучальнай установе з першага па шосты класы. Таму нашаму земляку праз шмат год цікава было пабываць у сценах роднай школы, дзе навучыўся чытаць і пісаць, дзе з’явіліся яго першыя сябры.\nЭкскурсію для расійскіх гасцей правялі адміністрацыя і настаўнікі школы. Спачатку наведалі дэндрарый, прайшліся па прылеглай тэрыторыі. У сценах установы дэталёва азнаёміліся з вучэбна-выхаваўчым працэсам, умовамі навучання школьнікаў і працы педагагічных работнікаў. У класе фізікі Сяргей Расціслававіч Крыўко сустрэся з вучнямі сярэдніх і старэйшых класаў. У сумеснай гутарцы ён расказаў пра свае школьныя гады, пра настаўнікаў і сваіх равеснікаў, з кім прайшлі незабыўныя гады дзяцінства. Цяперашнім вучням Сяргей Крыўко пажадаў не скарацца перад цяжкасцямі, паспяхова вучыцца, каб у будучым прыносіць карысць грамадству. Расіяне таксама пабывалі ў школьным музеі, музеі прыроды, наведалі зімовы сад. Аб сваім візіце яны пакінулі запіс у кнізе водгукаў для гасцей.\nШмат цікавага і карыснага смаляне змаглі ўбачыць у раённым цэнтры рамёстваў. Яго дырэктар Вікторыя Дубоўская на беларускай мове расказала пра дзейнасць установы, пра тое, як адраджаюцца старажытныя нацыянальныя рамёствы і промыслы, характэрныя для нашай мясцовасці. Кожны з прысутных змог у літаральным сэнсе адчуць сябе мастаком, разьбяром па дрэве, паспрабаваць сябе ў саломапляценні, бо побач з выставай працавалі работнікі ўстановы, якія правялі для гасцей майстар-класы. І гэта, між іншым, усім спадабалася, так як і выступленне лялечнага тэатра — батлейкі.\nТыя, хто бывае ў Шаркаўшчыне, абавязкова наведваюць Свята-Успенскі храм. Вось і расіянам было прапанавана трапіць у гэту царкву. Пра больш чым стогадовую гісторыю будынка, яго святароў расказаў прыхаджанін храма Віктар Крук. Гасцей вельмі ўразіў гэты аповед, асабліва пра свяшчэннамучанніка айца Канстанціна Жданава, сіламі якога быў узведзены будынак царквы.\nЗатым у малой зале райвыканкама прайшло афіцыйнае двухбаковае пасяджэнне. Безумоўна, многае за прайшоўшы перыяд зроблена. Гэта ўзаемныя візіты афіцыйных дэлегацый, наведванне і знаёмства расіян з сацыяльна-культурным і эканамічным патанцыялам Шаркаўшчынскага раёна, сумесны аўтапрабег “Дарогі вайны. Дарогі міру. Дарогі памяці”, які адбыўся ў канцы ліпеня мінулага года па знакавых месцах нашага раёна. Шаркаўчане ў межах пагаднення таксама змаглі наведаць Смаленскую вобласць.\n— Шаркаўшчынскі раён — гэта мая малая радзіма, якой я ганаруся і не цураюся размаўляць у Расіі на сваёй роднай беларускай мове, — сказаў Сяргей Крыўко. — Я вельмі рады, што паступова ідзе рэалізацыя нашых сумесных планаў, праектаў, мерапрыемстваў. Многае зроблена, але многае яшчэ наперадзе. Спадзяюся, што задуманае намі абавязкова ў хуткім будучым увасобіцца ў жыццё.\nШаркаўчане прапанавалі сваім сябрам прыняць удзел у раённым турыстычным злёце, тым больш, што каманды з замежных краін ужо не першы год прыязджаюць у наш раён на гэта цікавае мерапрыемства. Ёсць задумка арганізаваць наведванне гідралагічнага заказніка “Ельня”. Ад кіраўніцтва нашага раёна паступіла запрашэнне на рэгіянальнае свята “Яблычны Спас” у в. Алашкі.\nПадчас абмеркавання шматлікіх аспектаў узаемнага супрацоўніцтва прыйшлі да агульнай высновы, што падпісанае пагадненне ў студзені мінулага года з’яўляецца не проста фармальным дакументам, а грунтоўным падмуркам у справе яднання не толькі асобных рэгіёнаў дзвюх краін, але і ў пытаннях яднання Расіі і Беларусі.\n— Падобныя сустрэчы пацвярджаюць, што расіяне і беларусы фактычна з’яўляюцца адным народам: у нас аднолькавыя погляды на жыццё, адно разуменне таго, што трэба рабіць для павышэння дабрабыту людзей, для развіцця нашых тэрыторый, — падкрэсліў Дзмітрый Ламака.\nНапрыканцы пасяджэння старшыня райвыканкама ў знак узаемнага супрацоўніцтва ўручыў Падзячныя пісьмы, падарункі кіраўніку і членам расійскай дэлегацыі. Сябры са Смаленска таксама ўзнагародзілі кіраўніцтва нашага раёна, грамадскіх аб’яднанняў, краязнаўцаў Падзячнымі пісьмамі, медалямі. У якасці падарунка старшыня райвыканкама атрымаў кнігі, напісаныя паэтамі і пісьменнікамі Смаленшчыны.\nДзень прызыўніка прайшоў у РДК


ЛЮДЗІ АБУРАНЫЯ НАМЕРАМІ РАЗЬМЯСЬЦІЦЬ РАСЕЙСКУЮ ВАЕННУЮ БАЗУ Ў БЕЛАРУСІ - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nЛЮДЗІ АБУРАНЫЯ НАМЕРАМІ РАЗЬМЯСЬЦІЦЬ РАСЕЙСКУЮ ВАЕННУЮ БАЗУ Ў БЕЛАРУСІ\nposted May 18, 2013, 3:50 AM by Адміністратар Навін [ updated May 18, 2013, 3:50 AM ]\n12 траўня сёлета ў Менску адбыўся чарговы Сойм Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі — БНФ. Сойм заслухаў даклад сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі — БНФ — “Аб інфармацыі” (апублікаваны). З дакладам выступілі сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Фронту і Партыі, а таксама сябры Сойму сп. Валеры Буйвал і сп. Уладзімер Раманцоў.\nВыступоўцы казалі пра самаўпэўненыя крокі Масквы па ваеннай акупацыі Беларусі. Гэта толькі пачатак таго працэсу, які ў планах акупантаў павінен прывесьці да канчатковага пераўтварэньня Беларусі ў палігон для любых ваенных авантур Расеі. Нягледзячы на дэмагагічныя заявы крамлёўскай прапаганды аб тым, што Расея “бароніць Беларусь ад ворагаў”, усім беларусам, якія служылі ў войску, зразумела — Масква падстаўляе нашу зямлю і наш народ пад удар. Масква аднаўляе сваю даўнюю (выпрабаваную ў 1812, 1914-18 і 1939-44 гадах) стратэгію — выкарыстоўваць Беларусь як шчыт, як першы эшалон абароны. “Першага эшалону” Расеі, вядома ж, не шкада — Крэмль упэўнены, што беларусы ў чарговы раз “выканаюць сваю рабскую місію па абароне Масквы”.\nТрэба тлумачыць нашым людзям, што з разьмяшчэньнем на нашай тэрыторыі расейскіх ракетных комплексаў і самалётаў над усімі намі навісае пагроза поўнага зьнішчэньня ў чужой вайне за чужыя інтарэсы. Нельга дапусьціць, каб беларусаў выкарыстоўвалі, як пешак у чужой геапалітычнай гульні. Стаўка для нас — жыцьцё або сьмерць, існаваньне ў сям'і эўрапейскіх цывілізаваных народаў або пагібель у крамлёўскіх авантурах.\nВыступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі аб тым, як усхвалявалі людзей паведамленьні пра расейскія вайсковыя базы на нашай тэрыторыі. Беларусы трывожацца за сваіх дзяцей і ўнукаў, ня хочуць вайны, не жадаюць аплочваць сваімі жыцьцямі крамлёўскія авантуры. Людзі заклікаюць да ўтварэньня ўсенароднага руху за мірную Беларусь, супраць расейскага ваеннага ўмяшальніцтва ў наша жыцьцё і ў нашыя мірныя адносіны з нашымі суседзямі.\nСойм прыняў Заяву “Аб антыканстытуцыйным рашэньні пра разьмяшчэньне расейскай ваеннай базы ў Беларусі”.\n12 траўня 2013 г.


Новыя старыя грошы | Народная Воля\nНовыя старыя грошы\n02.03.2011 в 14:08\nВідарыс пярэдняга і адваротнага бакоў, каляровая гама і памер новых мадыфікаваных банкнотаў засталіся такім ж, як і ў банкнотаў адпаведнага наміналу ўзору 2000 года.\nБанкноты наміналам 500 рублёў, 1000 рублёў, 10000 рублёў і 20000 рублёў мадыфікацыі 2011 года маюць наступныя адрозненні.\nЗамест палімернай празрыстай ніткі з тэкстам “НБРБ” у прамым і перавернутым адлюстраванні ў паперу ўведзена металізаваная ахоўная нітка, што нырае, з участкамі, якія выходзяць на паверхню банкноты ў выглядзе бліскучых прамавугольнікаў, што ўтвараюць пункцірную лінію. Пры разгляданні банкноты на прасвет ахоўная нітка мае выгляд скразной цёмнай паласы.\nМадыфікаваныя банкноты, што ўводзяцца ў абарачэнне, з’яўляюцца законным плацёжным сродкам Рэспублікі Беларусь, абавязковым да прыёму па намінальным кошце пры ўсіх відах плацяжоў без усялякіх абмежаванняў.\nБанкноты Нацыянальнага банка ўзору 2000 года наміналам 500 рублёў, 1000 рублёў, 10000 рублёў і 20000 рублёў поруч з мадыфікаванымі банкнотамі застаюцца ў абарачэнні на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, паведамілі ва Ўпраўленні інфармацыі Нацыянальнага банка.


Што будзе з «шагалаўскай» сінагогай? | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Што будзе з «шагалаўскай» сінагогай?\nУ Віцебску руіны Вялікай Любавіцкай сінагогі на вуліцы Рэвалюцыйнай (недалёка ад аўтавакзала) усё часцей называюць «шагалаўскай». І нездарма, бо недалёка — на вуліцы Пакроўская — дом вядомага на ўвесь свет мастака. А музей Марка Шагала ў Віцебску — адзін з галоўных ініцыятараў таго, каб усё, што засталося ад малітоўнага дома, сапраўды стала часткай гістарычнай спадчыны.\nДнямі праблему захавання і аднаўлення, перспектывы выкарыстання сінагогі абмяркоўвалі ў згаданай установе культуры падчас міжнароднага круглага стала. У ім узялі ўдзел эксперты з Беларусі, Расіі, Літвы, Польшчы, Ізраіля.\nДакладна невядома, калі пабудавалі сінагогу, адну з больш чым сямідзесяці тых, якія былі ў Віцебску: у пачатку мінулага або ў канцы пазамінулага стагоддзяў — але ў любым выпадку ў дарэвалюцыйны час.\nУ сярэдзіне 1920-х тут жылі літоўскія яўрэі-бежанцы, якія перабраліся ў Віцебск. Сінагогу канчаткова зачынілі ў 1929-м. Потым яе выкарыстоўвалі ў якасці клуба Саюза рэваапрацоўшчыкаў. Пасля Вялікай Айчынай вайны тут зрабілі саляны склад.\nСёння з гістарычных рэлігійных будынкаў былая Любавіцкая сінагога засталася адна. На жаль, нават проста зайсці сюды, небяспечна. Таму турысты разглядаюць яе толькі звонку.\nДырэктар музея Марка Шагала Ірына Воранава працытавала радкі са знакамітай аўтабіяграфічнай кнігі мастака «Маё жыццё». Ён напісаў пра бацьку, які вельмі рана ўставаў, потым ішоў у сінагогу, вяртаўся дадому, каб выпіць гарбаты і пайсці на работу. Безумоўна, па логіцы ён хадзіў куды бліжэй: як сёння б сказалі, у «крокавай даступнасці». І звычайна туды ж накіроўваліся і іншыя члены сям'і.\nУ пазамінулым годзе ініцыятыўная група пачала работу над прыцягненнем увагі грамадскасці да руін Вялікай Любавіцкай сінагогі ў Віцебску. У дзень нараджэння Майстра быў праведзены нядзельнік па прыборцы тэрыторыі, устаноўлена інфармацыйная дошка «Побач з намі — незвычайны помнік даўніны».\nА ў верасні таго ж года ў музеі прайшла міжнародная навукова-практычная канферэнцыя «Спадчына былых сінагог: у пошуках новых функцый і значэнняў», на якой абмяркоўвалася ў тым ліку і актуалізацыя руін. Мэта энтузіястаў — арганізацыя дыялогу і стварэнне агульнай канцэпцыі захавання і развіцця былой сінагогі, адзначыла кіраўнік музея. Пры гэтым важна прыцягнуць як мага большую колькасць удзельнікаў (дзяржаўныя структуры, рэлігійныя суполкі, грамадскія арганізацыі, фонды) і зрабіць працэс аднаўлення (распрацоўкі канцэпцыі) максімальна празрыстым і інклюзіўным.\nДарэчы, каля дзесяці гадоў таму Віцебскім заводам электрапрыбораў была распрацавана перадпраектная дакументацыя па рэканструкцыі сінагогі для адкрыцця там культурнага цэнтра. Але справа не пайшла... Пра гэта распавёў намеснік старшыні Віцебскага гарвыканкама Віктар Глушын. Ён падкрэсліў, што мясцовая ўлада вельмі зацікаўлена ў тым, каб сінагога была ўключана ў актыўнае гарадское асяроддзе. І ёсць разуменне неабходнасці гэтага ў аблвыканкаме і Міністэрстве культуры. Зямельная служба працуе над вылучэннем участка, каб сінагогу можна было рэканструяваць, растлумачыў Віктар Глушын.\nУ поспеху справы выказаў зацікаўленасць Іцхак Коган, равін сінагогі на Вялікай Броннай у Маскве, кіраўнік аб'яднання хасідаў СНД «Хабад». Дарэчы, сям'я Шагала была хасідская. Іцхак Коган сказаў, што Віцебск для яго не чужы горад, бо тут жылі яго сваякі. Ён запрасіў маладога віцебскага архітэктара Глеба Арлоўскага, які расказаў яму пра жудасны стан будынка, больш падрабязна абмеркаваць праблему — асабіста па відэасувязі, паабяцаў дапамагчы.\nЛетась камітэт «Віцебскаблмаёмасці» выставіў руіны Вялікай Любавіцкай сінагогі на продаж. І некалькі патэнцыйных інвестараў выказала зацікаўленасць аб'ектам — у прыватнасці, літоўскі прадпрымальнік Раналдас Вайчайціс, які займаецца дрэваапрацоўчым бізнесам на Віцебшчыне. Ён, дарэчы, жыве недалёка ад былой сінагогі. На круглым стале бізнесмен агучыў наступную ідэю: чаму б не зрабіць турыстычна-рэлігійны бізнес-комплекс?\nУ размове з карэспандэнтам «Звязды» прадпрымальнік сказаў, што калі даведаўся пра магчымасць купіць будынак за базавую велічыню, задумаўся аб куплі. Паколькі з дзяцінства захапляецца гісторыяй, палюбіў Віцебск, жанаты на беларусцы, вырашыў зрабіць для горада карысную справу. І ўжо прапанаваў паўдзельнічаць у рэалізацыі праекта сваім знаёмым, якія могуць інвеставаць. Плюс звязаўся з фондамі, у якіх ёсць вопыт фінансавання такіх праектаў.\nЯкой ён бачыць будучыню будынка? Найперш неабходна максімальна аднавіць яго звонку. На першым паверсе — пакінуць месца для стварэння музея, напрыклад, гісторыі яўрэйскага Віцебска, вернікаў. А ў дзелавой частцы можна адкрыць офіс, праводзіць канферэнцыі, іншыя мерапрыемствы.\nУ ходзе круглага стала быў прэзентаваны вопыт літоўскіх і польскіх калег. На канкрэтных прыкладах разгледзелі тое, як у гэтых краінах былыя сінагогі выкарыстоўваюцца ў якасці ўстаноў культуры.\nУ канцы мая запланавана правесці тыдзень па навядзенні парадку на тэрыторыі былой сінагогі і побач. Потым магчыма будзе арганізаваць грунтоўнае інжынернае даследаванне будынка. Ужо даўно спецыялісты канстатуюць, што калі не рэстаўраваць сінагогу ў найбліжэйшай перспектыве, трэба абавязкова і як мага хутчэй закансерваваць аб'ект, абараніць яго ад вандалаў.\n«Звязда» будзе сачыць за тым, што робіцца, каб у Віцебску аднавілі «шагалаўскую» сінагогу.\n1259 Як сэканоміць на «камуналцы»? Інструкцыя ад спецыялістаў


Юбілейная выстава твораў мастака Генадзя Говара » Гомельский дворцово-парковый ансамбль\nГлавная страница » Выставки » Юбілейная выстава твораў мастака Генадзя Говара\nЮбілейная выстава твораў мастака Генадзя Говара 30 апреля 2020\nМузей Гомельскага палаца-паркавага ансамбля гасцінна прымае Юбілейную выставу твораў вядомага земляка - мастака Генадзя Васільевіча Говара, - якая распачала сваю працу 23 красавіка ў паўдневай галерэі палаца Румянцавых і Паскевічаў.\nГенадзь Говар - аднагодак Вялікай Перамогі. Ён нарадзіўся 23 сакавіка 1945 года ў горадзе Жлобін Гомельскай вобласці.\nЗ'яўляецца не толькі прафесійным мастаком, сябрам Беларускага саюза мастакоў, але і паэтам, сябрам Саюза пісьменнікаў Беларусі.\nЯго творы графікі і жывапісу гарманічна дапаўняюць адзін аднога дзякуючы манерам выканання, загадкаваму адпавяданню выяўленчай мовы, вясёлкавасці колераў і гармоніі прапорцый выяў. Аўтар валодае арыгінальным бачаннем і непаўторнымі рашэннямі вобразатворчых тэмаў і сюжэтаў.\nПераплятаючыся і вар'іруючыся, сімбіёз выяўленчай і паэтычнай моў у яго творчасці становіцца арыгінальным стрыжнем-асновай створаных аўтарам карцінаў, дыпціхаў, трыпціхаў і паліпціхаў. Жывапіс і графіка Генадзя Говара прадстаўлены ў музеях, карцінных галерэях, прыватных калекцыях Беларусі і за яе межамі. Мастак працягвае актыўна ствараць творы выяўленчага мастацтва і весці важную грамадскую дзейнасць.\nУ 2017 годзе Гомельскае дзяржаўнае вытворчае лесагаспадарчае згуртаванне ў садружнасці з Генадзем Васільевічам стварыла пастаянны пленер «Гомельскае Палессе», у якім разам з мастакамі прымаюць удзел празаікі і паэты. Майстар кіруе працай пленераў, у межах якога згуртаваная кагорта мастакоў і літаратараў мае мажлівасць наведваць унікальныя маляўнічыя месцы Гомельскага Палесся ў розныя поры года, а затым рабіць творчыя справаздачы аб сваёй працы праз выставы створаных імі свяжуткіх эцюдаў і публікацыі ў СМІ.\nНа Юбілейнай выставе Генадзя Говара экспануецца больш за 20 жывапісных і графічных твораў мастака.\nУваход на выставу па квітках центральнай частцы і вежы палаца.\nКуратар выставы: старэйшы навуковы супрацоўнік Курцянок Алена Пятроўна\nТэлефон для даведак: (232) 70-33-41\nВыстава «Люблю наш край, старонку гэту...» , прысвячаецца памяці мастакоў Б ...\nВыстава “І рай і боль на Песеннай зямлі”


Культура - “Капрызны” альбом\n— Хто, як не мы, ягоныя землякі, — кажа Раіса Леанідаўна, — павінны садзейнічаць гэткаму “вяртанню” яго творчасці на радзіму? Гісторыя праекта распачалася некалькі гадоў таму, калі магістратуру нашай навучальнай установы скончыла Святлана Дзякун. Яшчэ раней яна стала лаўрэатам міжнароднага конкурсу ў Польшчы, і ў якасці прыза атрымала магчымасць прайсці майстар-класы ў Эвы Бэм, а займацца ў яе мараць многія маладыя спевакі. Гэта дапамагло нашай выхаванцы глыбей пранікнуць у творчасць Чэслава Нэмэна, якая не можа не хваляваць людзей розных пакаленняў. Наша пакаленне памятае яго бліскучую перамогу ў Сопаце ў 1979-м, пік папулярнасці ягоных песень, дзе ён выступаў аўтарам музыкі, слоў і выканаўцам. У ягоных творах ёсць той асаблівы нерв, што адразу вылучае іх сярод іншых. Святлана не проста зацікавілася песнямі Нэмэна, а падышла да іх грунтоўна: напісала магістэрскую дысертацыю, прысвечаную іх вобразнаму свету.\nЗапісы мы пачалі рабіць яшчэ год таму, запрасіўшы да супрацоўніцтва таксама Валерыя Дайнеку, Пятра Ялфімава, Руслана Мусвідаса. Усе аранжыроўкі для нашага аркестра зрабіў Уладзімір Ткачэнка, а гукарэжысёрам выступіў Васіль Нікалаеня. 16 лютага, акурат да 70-годдзя з дня нараджэння Нэмэна, наш калектыў правёў канцэрт, дзе прагучалі гэтыя песні. Зараз выпуск альбома выйшаў на фінальную стадыю: яго застаецца хіба запусціць у тыраж. Гэтым, як і дызайнам вокладкі дыска, займаецца польскі бок: дадзены праект робіцца сумесна з Беластоцкім універсітэтам, з якім у нас заключана дамова. Усяго ў альбом будзе ўключана 13 песень. Падрыхтавана і запісана іх было болей, але мы вельмі прыдзірліва (можна сказаць, нават “капрызна”, у адпаведнасці з назвай аркестра) ставіліся да кожнай ноты. І, яшчэ болей, — да эмацыйнага напаўнення запісаў. Каб перадаць яго— трэба адчуць, мабыць, саму душу Нэмэна і тых прынёманскіх мясцін, што падпітвалі яго творчасць.


Адукацыя ў полікультурнай прасторы - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nУ Гродзенскім абласным інстытуце развіцця адукацыі ў рамках сумеснага праекта ЕС — УВКБ ААН “Інтэграцыя бежанцаў у Беларусі, Малдове і Украіне” адбыўся круглы стол па пытаннях полікультурнай адукацыі. У дыялогу прынялі ўдзел начальнік аддзела выхаваўчай і сацыяльнай работы ўпраўлення адукацыі аблвыканкама А.П.Акімава, прадстаўнік УВКБ ААН В.Бахановіч, выканаўчы дырэктар МГА “Развіццё” А.У.Селіванаў, кансультант МГА “Развіццё” М.А.Некрашэвіч, начальнік упраўлення па грамадзянстве і міграцыі УУС Гродзенскага аблвыканкама А.Н.Надзейка, прарэктар па вучэбна-метадычнай рабоце ГрАІРА І.І.Дарняк, начальнік аддзела ідэалагічнай і выхаваўчай работы Л.А.Кіўлюк. Для размовы былі запрошаны метадысты ўстаноў адукацыі і намеснікі дырэктараў па ідэалагічнай і выхаваўчай рабоце, а таксама настаўнікі гісторыі, якія вядуць факультатывы па вывучэнні гуманітарнага права.\nКруглыя сталы па тэме полікультурнай адукацыі праводзяцца з 2010 года. За апошнія тры гады ў супрацоўніцтве з Міністэрствам адукацыіі Рэспублікі Беларусь яны прайшлі ў Мінскай, Гомельскай, Магілёўскай і Віцебскай абласцях. Галоўная іх задача — данесці інфармацыю пра бежанцаў да педагогаў і абмеркаваць планы правядзення заняткаў па тэме полікультурнага выхавання навучэнцаў. У прыватнасці, А.П.Акімава адзначыла, што для Гродзенскай вобласці полікультурная адукацыя — адна з самых актуальных тэм:\n— Наш рэгіён шматнацыянальны, і мы вельмі беражліва захоўваем і падтрымліваем традыцыі нацыянальных меньшасцей, — зазначыла Алена Пятроўна. — І менавіта ў нас праводзіцца рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур. Гэта гаворыць пра многае. Надзвычай важна на сённяшні дзень падрыхтаваць педагагічныя кадры да работы ва ўмовах полікультурнай адукацыйнай прасторы і ва ўмовах павелічэння колькасці бежанцаў.\nУ пачатку размовы прадстаўнік УВКБ ААН В.Бахановіч акцэнтаваў увагу на дакументах, дзе прапісаны статус і правы бежанцаў. У прыватнасці, гэта Канвенцыя аб статусе бежанцаў, прынятая ў 1951 годзе ў Жэневе. У Беларусі Закон “Аб бежанцах” быў прыняты ў 1995 годзе. Бежанцы — гэта людзі, якія знаходзяцца па-за краінай сваёй грамадзянскай прыналежнасці па абгрунтаваных прычынах. Хтосьці стаў ахвярай праследаванняў па прыкметах расы, веравызнання ці грамадзянства, некаторыя падвергліся ганенням за прыналежнасць да пэўнай сацыяльнай групы ці з-за палітычных поглядаў альбо не могуць пражываць у сваёй краіне з-за ваенных дзеянняў на яе тэрыторыі і многае іншае. Па стане на 1 кастрычніка 2013 года ў нашай краіне прызнаны бежанцамі 867 чалавек, а 22 чалавекі атрымалі дадатковую абарону. Людзі, якія атрымалі дазвол на пражыванне ў Беларусі і пэўны статус, маюць такія ж правы, як і грамадзяне нашай краіны. Дзеці прызнаных бежанцамі могуць атрымліваць адукацыю ў дашкольных ці ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі, а таксама маюць права на бясплатную медыцынскую дапамогу. Што тычыцца Гродзеншчыны, то тут пражывае 11 чалавек, якія прызнаны бежанцамі.\nШмат увагі падчас дыялогу прысутныя звярнулі на прававую базу па праблеме бежанцаў. Гэта тэарэтычныя веды, якія педагогі павінны перавесці ў практычныя. Акцэнт ставіўся на пытанні выхавання ў навучэнцаў станоўчых адносін да розных культур, фарміравання ў школьнікаў талерантнасці і ўзаемапавагі. Таму педагогі павінны ўдзяліць больш увагі полікультурнай адукацыі.\n— Полікультурнае выхаванне можна разглядаць як фактычную рэалізацыю аднаго з напрамкаў сучаснай адукацыйнай палітыкі, якая арыентавана на культурную адукацыю грамадства. Культурная адукацыя, выхаванне павінны рэалізоўвацца ў сістэме. Таксама неабходна праводзіць работу па выкараненні прадузятых адносін навучэнцаў да бежанцаў, — адзначыла кансультант МГА “Развіццё” М.А.Некрашэвіч. Яна агучыла перад слухачамі некаторыя рэкамендацыі да заняткаў па полікультурным выхаванні. Асноўныя пытанні — як пераадолець цяжкасці міжкультурнай камунікацыі, пазбегнуць канфліктаў і знайсці выхад з канфліктных сітуацый:\n— У класе могуць быць дзеці-бежанцы з Афганістана ці Азербайджана, Грузіі, Арменіі і інш. І тут узнікае дылема, як адносіцца настаўніку і навучэнцам да такога дзіцяці: з аднаго боку, яно не павінна адчуваць сябе ізгоем, а з другога — непажадана, каб да яго адносіліся з жалем.\nДля вырашэння такіх праблем трэба, каб у школе выконваўся комплекс праграм па выхаванні полікультурнай асобы, якая будзе спалучаць у сабе веды ў галіне розных культур і якая была б гатова да полікультурнага дыялогу. Школьнікі павінны разумець, што гэта не “іншыя дзеці”, а такія ж, як і яны, толькі ў іх ёсць свая культура, традыцыі і звычаі. Тут трэба далучаць навучэнцаў да агульначалавечых каштоўнасцей, да культуры іншых народаў.\nНа сёння распрацавана дастаткова мерапрыемстваў, заняткаў па полікультурным выхаванні. Штогод праводзіцца рэспубліканскі конкурс творчых работ дзяцей. Існуе “выязная школа”, куды адбіраецца роўная колькасць дзяцей розных нацыянальнасцей, і яны едуць разам адпачываць. Гэта дае магчымасць навучэнцам цесна пазнаёміцца з іншымі традыцыямі. Папулярнымі становяцца міжкультурныя лагеры і многае іншае.\nУдзельнікам круглага стала было прапанавана самім за пэўны час распрацаваць заняткі па полікультурнай адукацыі. Усіх удзельнікаў падзялілі на некалькі груп. Кожная з часовых каманд з энтузіязмам узялася за работу. Адметна, што многія распрацавалі не проста план адных заняткаў, а цэлыя праекты. Адны прапанавалі дзейнічаць у бок разбурэння прадузятасцей, якія існуюць у грамадстве наконт іншых нацыянальнасцей. Кожныя такія заняткі павінны праходзіць не ў выглядзе “сухой” падачы тэорыі, а з выкарыстаннем гульнявых методык. Другія распрацавалі праект шостага школьнага дня, дзе мерапрыемствы па полікультурным выхаванні ахопліваюць некалькі месяцаў. Адна з каманд назвала свой праект “Міжкультурнае кафэ”. Кожная субота прысвячаецца якой-небудзь нацыянальнасці, школьнікі і іх бацькі гатуюць адпаведныя стравы, рыхтуюць касцюмы, выставы і інш. Усе распрацаваныя ўдзельнікамі заняткі аб’яднанне “Развіццё” размяшчае ў сваіх выданнях. Гэта своеасаблівыя дапаможнікі па арганізацыі полікультурнай адукацыі і выхавання.\nДарэчы, пад рэдакцыяй МГА “Развіццё” выйшла шмат выданняў па праблеме бежанцаў і выхаванні талерантнасці, па полікультурнай адукацыі, а таксама зборнікі заканадаўчых актаў у сферы бежанства (“Вопросы пересечения Государственной границы и пребывания иностранных граждан и лиц без гражданства на территории Республики Беларусь”; “Проблема беженцев глазами белорусских журналистов”; “Молодёжь и поликультурное образование в высшей школе Беларуси”; “Вопросы мониторинга и защита беженцев”, шматлікія памяткі).\nПадчас дыялогу закраналася шмат іншых пытанняў па тэме бежанцаў і адукацыі ў полікультурнай прасторы. Галоўнае, што да педагогаў было данесена пра існаванне пэўных праблем, а гэта дае штуршок да іх вырашэння. Круглыя сталы па гэтай тэматыцы плануецца праводзіць і ў далейшым. Гэта дазволіць распрацаваць больш поўныя методыкі правядзення заняткаў і мерапрыемстваў па полікультурнай адукацыі.\n“Інтэграцыя бежанцаў у Беларусі абласны інстытут развіцця адукацыі ЕС круглы стол Малдове і Украіне” полікультурная адукацыя праект УВКБ ААН\nЗ тегами: “Інтэграцыя бежанцаў у Беларусі абласны інстытут развіцця адукацыі ЕС круглы стол Малдове і Украіне” полікультурная адукацыя праект УВКБ ААН\nПапярэдняя: Выкарыстанне партатыўных персанальных камп’ютараў на ўроках інфарматыкі ў спецыяльнай школе для дзяцей з парушэннямі слыху\nНаступная: Чысты горад — здаровая планета\nСпорт заўсёды ў модзе Пра спорт і здаровы лад жыцця ў мінскай сярэдняй школе № 21 ведаюць не па...\nНас аб’ядноўвае хор Хор — гэта сродак выхавання велізарнай сілы, і ў такой якасці ён выкарыстоўваўся з часоў Старажытнай...\nТанкіст–легенда Андрэй Усаў У другую нядзелю верасня, у гэтым годзе 13 верасня, у Рэспубліцы Беларусь адзначаюць Дзень танкіста....\nЭўрыстычны патэнцыял завочных экскурсій У кожнага педагога ёсць такія формы арганізацыі педагагічнай дзейнасці, якім ён аддае перавагу. Працуючы выхавальнікам...\nШахматны ўсенавуч для дашкольнікаў Мэтай развіцця дзяцей дашкольнага ўзросту ў адпаведнасці з вучэбнай праграмай дашкольнай адукацыі з’яўляецца рознабаковае гарманічнае...


Еўразвяз рыхтуе захады супраць расейскіх хакераў\nЕўразвяз рыхтуе захады супраць расейскіх хакераў – belsat.eu\nПасля нападу расейскіх хакераў на Арганізацыю па забароне хімічнай зброі Еўракамісія распрацоўвае захады супрацьдзеяння кіберпагрозам з боку Расеі.\nПра гэта паведамляе нямецкая газета «Handelsblatt» са спасылкай на тэкст праекту выніковай заявы ўдзельнікаў саміту ЕЗ, прызначанага на 18 кастрычніка.\nЕўразвяз збіраецца ў сваёй заяве асудзіць напад расейскіх агентаў на Арганізацыю па забароне хімічнай зброі, пра якую раней паведамілі ўлады Нідэрландаў. Акрамя таго лідары ЕЗ заявяць пра неабходнасць захадаў супраць гэтак званых фэйкавых навінаў з Расеі – з мэтай абароны дэмакратычнай сістэмы і барацьбы з дэзінфармацыяй, у прыватнасці перад выбарамі ў Еўрапарламент, якія прызначаныя на травень 2019 года.\nТым часам Еўрапейская камісія плануе ў снежні прадставіць план па супрацьстаянні кіберпагрозам. Паводле «Handelsblatt», еўрапейскае ведамства распрацавала некалькі распараджэнняў у галіне кібербяспекі, якія маюць быць прынятыя да красавіка 2019 года.


Матэрыялы з тэгам «генплан» | Новы Час\nМалапавярховыя дамы на мінскай «Розачцы» ўсё ж вырашылі зносіць\nАдміністрацыя Маскоўскага раёна Мінска падвяла вынікі грамадскага абмеркавання рэканструкцыі раёна вуліцы Розы Люксембург.\nНовы генплан Мінска цяпер даступны ў інтэрнэце\nГрамадскае абмеркаванне новага генплана Мінска адбывалася ўвосень 2015 году і выклікала вялікую цікавасць жыхароў сталіцы, якія актыўна ўдзельнічалі ў дыскусіях. Але да верасня 2016 году не было ніякай значнай інфармацыі ні пра тое, калі Генплан Мінска будзе зацверджаны, ні пра тое, што ў выніку грамадскага абмеркавання ў ім змянілася. Цяпер гарадскія ўлады выклалі новы генплан у інтэрнэт і азнаёміцца з ім можа кожны.\nУсе прапановы ў генплан Мінска можна даслаць грамадскім экспертам\nУсе прапановы ў генплан Мінска, карэктура апошняй версіі якога будзе завершана ў верасні, зацікаўленыя грамадзяне могуць даслаць актывістам грамадскай кампаніі «Генплан – для мінчан!» на сайт smartminsk.org, на адрас электроннай пошты press.smartminsk@gmail.com, альбо распавесці праз мабільныя тэлефоны 8-029-657-79-57 ці 8-029-732-16-33.


Справа Канстанціна Лукашова будзе разглядацца паўторна - Салiдарнасць\nЯк вядома, 20 лютага суд пакараў Канстанціна Лукашова зняволеннем на два гады з адтэрміноўкай выканання прысуду на два гады. Грамадскага актывіста прызналі вінаватым у парушэнні артыкула 364 Крымінальнага кодэксу (супраціўленне міліцыі). Інцыдэнт адбыўся 29 сакавіка мінулага года, калі Лукашоў, вывозячы з бальніцы свайго брата Вячаслава Сіўчыка, не пагадзіўся спыніць аўтамабіль па патрабаванні чалавека ў цывільным (як потым высветлілася, супрацоўніка міліцыі).\nДва месяцы Канстанцін Лукашоў правёў ў следчым ізалятары. З зала суда ён выйшаў на волю і вырашыў абскардзіць судовае рашэнне. У красавіку Калегія Мінскага гарадскога суда адмяніла прыгавор Канстанціну Лукашову. Паўторны суд прызначаны на 19 чэрвеня.\n-- Вызначэнне тэрміну новага суда зацягнуўся, паколькі быў пратэст з боку гарадскога пракурора, -- патлумачыў “Салідарнасці” Вячаслаў Сіўчык. – Рабіць нейкія прагнозы на будучы суд – справа няўдзячная. У нашай краіне няма свабоднага незалежнага суда. Аднак відавочна, што мінулае рашэнне было незаконым, яно грунтавалася толькі на паказаннях аднаго пацярпелага. Таму мы падалі хадайніцтва на перагляд справы. Мы ўпэўнены, што нават у гэтай бяспраўнай краіне трэба змагацца за свае правы.


Ілулісат — Вікіпедыя\n71°14′00″ пн. ш. 53°34′00″ з. д.HGЯO\n(Пасля перасылкі з Горад Ілулісат)\n4453 чалавекі (2005)\nІлулісат на карце Грэнландыя\nІлулісат на Вікісховішчы\nІлулісат, таксама Якабсхаўн — горад і адміністрацыйны цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта, размешчанага ў Заходняй Грэнландыі. Плошча тэрыторыі муніцыпалітэта 47000 км². Насельніцтва муніцыпалітэта дасягае 4996 чал., з якіх у горадзе, размешчаным у 200 км на поўнач ад Палярнага круга, пражывае 4533 чалавек (на 2005), гэта трэці па колькасці насельніцтва горад Грэнландыі. У перакладзе з грэнландскай мовы слова «ілулісат» азначае «айсбергі». Асноўная галіна — турызм.\n4 Фіёрд Ілулісат\nАрхеалагічныя раскопкі датуюць першыя паселішчы людзей у гэтай мясцовасці перыядам каля 3500 гадоў таму, у гэтай мясцовасці раней знаходзілася адно з найбуйнейшых паселішчаў на востраве, дзе пражывала каля 250 чалавек. Сучасны горад быў заснаваны ў 1741 годзе дацкімі місіянерамі.\nУ 1879 годзе тут нарадзіўся этнограф і даследчык Арктыкі Кнуд Расмусен. Сёння яго дом служыць музеем, дзе прадстаўлены матэрыялы і экспанаты якія ён сабраў у сваіх экспедыцыях. Таксама ў горадзе знаходзіцца Мастацкі музей Ілулісата — галоўны выставачны цэнтр паўночнай часткі краіны і Музей холаду, прысвечаны геалогіі і гляцыялогіі вострава, а таксама ў ім прадстаўлена экспазіцыя вырабаў дацкіх пасяленцаў і інуітаў.\n27-29 мая 2008 года тут праводзілася Канферэнцыя па Паўночным Ледавітым акіяне, на якой прысутнічалі міністры замежных спраў Канады, Даніі, Нарвегіі, Расіі і ЗША.\nТрадыцыйнымі промысламі мясцовага насельніцтва галоўным чынам з'яўляюцца лоўля рыбы і бой марскога звера. Але асноўны даход жыхары атрымліваюць ад турызму.\nТранспартнае паведамленне ажыццяўляецца паветраным шляхам, які абслугоўвае мясцовая авіякампанія Air Greenland.\nФіёрд Ілулісат[правіць | правіць зыходнік]\n40-кіламетровы фіёрд Ілулісат запоўнены айсбергамі, якія спаўзаюць з ледавіка Сермек-Куджалек, што мае шырыню каля 5 км пры таўшчыні лёду ў ніжняй частцы каля 150 метраў, з'яўляецца самым прадуктыўным у Паўночным паўшар'і. У 2004 годзе быў унесены ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\nАфіцыйны сайт Ілулісата\nСусветная спадчына ЮНЕСКА ў Даніі\nМагільныя ўзгоркі, рунічныя камяні і царква ў Елінгу • Замак Кронбарг • Сабор Роскіле • Фіёрд Ілулісат (у Грэнландыі) • Ватавае мора • Стэўнс Клінт\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ілулісат&oldid=2691794"\nНаселеныя пункты, заснаваныя ў 1741 годзе\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:05, 25 жніўня 2017.


Падчас матчу баснійскі футбаліст сцягнуў з суперніка трусы і справакаваў бойку\nСкандальны эпізод матчу\nАдборачны матч да Чэмпіянату свету па футболе – 2018, у якім Грэцыя сустракалася з Босніяй і Герцагавінай, адзначыўся скандалам.\nІнцыдэнт здарыўся на 76-й хвіліне гульні. Форвард баснійцаў Эдзін Джэка, апынуўшыся ў выніку сілавой барацьбы на газоне, сцягнуў з грэцкага футбаліста гульнявыя трусы. Паміж камандамі ўзнікла сутычка.\nГалоўны суддзя матчу спыніў гульню, і параіўшыся са сваймі калегамі, паказаў жоўтую картку Джэка, якая стала для яго другім папярэджаннем і азначала выдаленне. Таксама жоўтую картку атрымаў адзін з грэцкіх гульцоў, якая і для яго стала другой.\nГлядзіце таксама >>> Узор патрыятызму ад футбольных фанатаў\nНа момант скандальнага эпізоду баснійцы вялі ў ліку 1:0, але грэкі змаглі забіць гол на 5-й дададзенай хвіліне. Так шмат часу суддзя дадаў менавіта з-за эпізоду з удзелам Джэка. Гульня скончылася ўнічыю.


17 студзеня пратэставалі ў Мінску, Гродне, Берасьці, Віцебску, Барысаве, Наваполацку, Лідзе, Кобрыне, Лагойску, Маладзечне, Вілейцы, Ракаве, Заслаўі…\n17 студзеня стала 162-м днём пратэстаў супраць фальсыфікацыі вынікаў прэзыдэнцкіх выбараў і перасьледу іншадумцаў, піша «Радыё Свабода».\nНе менш як 18 чалавек затрымалі сілавікі на нядзельных акцыях пратэсту, пра гэта сьведчаць зьвесткі Праваабарончага цэнтра «Вясна» і валянтэрскага тэлеграм-каналу «Спісы затрыманых».\nЯк мінімум пяць чалавек дастаўленыя ў міліцыю ў Горадні. Сярод іх генэральны дырэктар польска-беларускага прадпрыемства «Квінфуд» Валер Загорскі, які апрануў маску з гербам «Пагоня».\nУ Менску затрыманьні адбываліся каля станцыі мэтро «Пушкінская» побач з народным мэмарыялам Аляксандру Тарайкоўскаму і ў раёне вуліцы Заслаўскай. Тэлеграм-канал «Белыя халаты. News» паведамляе аб затрыманьні фэльчара хуткай дапамогі, чэмпіёнкі Беларусі па муай-тай Анастасіі Калашнікавай.\nАкрамя Мінска і Гродна 17 студзеня пратэставалі ў Берасьці, Віцебску, Барысаве, Наваполацку, Лідзе, Кобрыне, Лагойску, Маладзечне, Вілейцы, Ракаве, Заслаўі. Беларуская дыяспара правяла акцыі ў Кіеве, Львове, Маскве, Санкт-Пецярбургу, Бэрліне, Гамбургу, Варшаве, Вроцлаве.


Мафія – клуб : Детские библиотеки Минска\nНа шляху, які прайшоў М. Чаргінец ад радавога супрацоўніка да начальніка ўпраўлення крымінальнага вышуку Міністэрства ўнутранных спраў Беларусі,было нямала цікавых небяспечных сюжэтаў.\nТаму ў яго аповесцях і раманах, такіх, як “ФІНАЛ КРАБА”, “СЛУЖБА ДНІ І НОЧЫ”, “ТАЙНІК У ЦІХІМ ЗАВУЛКУ” і іншых удала спалучаюцца займальнасць і завостраннасць дэтэктыўнага дзеяння з псіхалагічнымі і мастацкімі прыёмамі.\nУ цэнтры ўвагі ўвесь час знахозділіся дзве кнігі: “Вам- заданне” і “За секунду да выстралу”. Гэтыя творы сам пісьменнік лічыць найгалоўнейшымі ў сваёй творчасці. У іх вядзецца расповед пра лёсы вайскоўцаў, супрацоўнікаў міліцыі падчас Вялікай Айчыннай вайны і пасля яе заканчэння. У адным з галоўных герояў - Валодзі Славіне – мы бачым усё тое, што давялося перажыць і самому аўтару. Гэта не можа не кранаць чытацкае сэрдца.\nВынік любога бібліятэчнага мерапрыемства – гэта кнігі, якія знайшлі сваіх чытачоў. На гэты раз многія з удзельнікаў літаратурнага “Мафія-клуба” пайшлі дадому з кнігамі Мікалая Чаргінца.\n« Якуб Колас. Няпросты шлях класіка\nНадзя і Пігласы »