Мой край Нарачанскі… | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nУ КОЖНАГА свая дарога. Іншы раз яна не супадае з жаданнем самога чалавека. Ніколі не думала і не гадала Ніна Белісава, што жыццёвая сцяжынка прывядзе яе на Мядзельшчыну, што Нарачанская зямля стане роднай. Але так склаліся абставіны, што Ніна Аляксандраўна і яе муж Мікалай Андрыянавіч вымушаны былі пакінуць Чэрыкаў і шукаць новае месца жыхарства. Галоўная прычына таму — аварыя на Чарнобыльскай АЭС.\nЖыццёвая дарога Ніны Аляксандраўны пачалася ў вёсцы Баравая ў Чэрыкаўскім раёне. Там прайшлі яе дзяцінства, юнацтва, адбылася сустрэча з каханнем. Разам з Мікалаем пераехалі жыць у вёску з прыгожай назвай Малінаўка. Там рабілі першыя крокі і двое іх дзяцей. Але ў вёсцы не было дзіцячага садка, таму маладая сям’я вырашыла пераехаць у Чэрыкаў, дзе пабудавалі вялікі ўласны дом. Мікалай узначаліў Чэрыкаўскую ЖКГ, а Ніна працавала ў аддзеле кадраў.\nДарэчы, за плячыма Ніна Аляксандраўна мела Клімавіцкі саўгас-тэхнікум, дзе набыла прафесію заатэхніка. А Мікалай Андрыянавіч закончыў Горацкую сельскагаспадарчую акадэмію, тагачасны факультэт гідрамеліярацыі. І адукацыя, і някепская работа, і сям’я, і жыллё — здаецца, усё ёсць. Жыві і радуйся. Толькі вось гэты звычайны ход жыцця быў перарваны ў 1986 годзе, калі чорным каменем на зямлю сышла зорка Чарнобыля. Людзі вымушаны былі пакідаць сваю радзіму, якая ў адзін момант з роднай маці ператварылася ў мачаху. I ў першую чаргу для маладога пакалення. Сям’я Белісавых пакінула роднае гняздо, дыхтоўны дом, работу і пераехала ў Нарачанскі край.\n— Чаму менавіта ў Мядзельскі раён? — пытаюся ў суразмоўцы.\n— Брат Мікалая працаваў вадзіцелем у Мядзельскай санстанцыі. Ён і паклікаў да сябе. Спачатку нам прапанавалі Лотву. Але там была праблема з жыллём. Патэлефанавалі тагачаснаму старшыні калгаса «Шлях да камунізма» Антону Аляксеевічу Стому. Ён уважліва выслухаў, пацікавіўся нашымі прафесіямі і папрасіў прыехаць, каб на месцы вырашыць пытанні, — расказвае Ніна Аляксандраўна. — Мне прапанавалі пасаду памочніка загадчыцы фермы «Мокрыца», калектыў якой узначальвала Ганна Іванаўна Кухаронак. Мікалай заняў пасаду прараба. Нам выдзелілі добры новы дом. Было гэта ў 1989 годзе.\nНіна, якая вырасла ў вясковай сям’і, з малых гадоў прывыкла да працы. Гэтаму вучылі бацькі, хацелі, каб дзеці ўмелі і любілі працаваць, былі акуратнымі, каб за іх не было сорамна перад людзьмі. У кожнага з чатырох дзяцей былі свае абавязкі. Калі дома не было бацькоў, дзеці ўмелі спраўляцца па гаспадарцы. І тут у Занарачы Белісавы трымалі ладную гаспадарку: кароў, свіней, іншую жыўнасць.\n— Як вам Нарачанскі край?\n— Гэта зямля, яе людзі, прынялі нас вельмі гасцінна, — адказвае Ніна Аляксандраўна. — За многія гады Занарач стала для нас другой радзімай. А вось сваю родную вёску не наведваю, яе няма. Замест населенага пункта зараз расце лес. Калі прыгадваю мясціны дзяцінства, то заўсёды адчуваю хваляванне, душу сціскае боль, — уздыхае жанчына. — Тут мы, як кажуць, наезджыя. Але ніхто нас гэтым не папракнуў, наадварот, многія гатовы падставіць сваё плячо. Так Бог даў, што ў нас цудоўныя суседзі. Увогуле, у Занарачы жывуць шчырыя, добразычлівыя людзі.\nЗ далейшай размовы даведаўся, што 15 год шчыравала Ніна Аляксандраўна на калгасным збожжаскладзе, а потым заступіла на пасаду памочніка загадчыцы фермы «Занарач». Так сталася, што на ферме не было каму даглядаць цялятак. Вось тады кіраўнік гаспадаркі Пётр Уладзіміравіч Каўрус і папрасіў Белісаву часова папрацаваць цялятніцай.\n— Трэба дык трэба, — адказала яна.\nТак і працуе на гэтай пасадзе больш за пяць гадоў.\n— Дастойны чалавек і адказны работнік! — такую лаканічную характарыстыку дала жанчыне загадчыца фермы «Занарач» Раіса Кацкель. — Яе не трэба кантраляваць, ёй не трэба загадваць выканаць тую альбо іншую работу. Ведаю Ніну шмат гадоў. З упэўненасцю скажу, што яна ніколі не падвядзе. З года ў год дабіваецца высокіх вытворчых паказчыкаў. Цяляты ў яе растуць спраўна.\nЗа старанне і руплівасць Ніну Аляксандраўну неаднаразова заахвочвала кіраўніцтва таварыства маральна і матэрыяльна. Па выніках работы за 2012 год ёй было ўручана пасведчанне «Лепшы па прафесіі» з занясеннем на раённую Дошку гонару. Не толькі добрых прываг цялят дабіваецца дбайны жывёлавод, але і стопрацэнтнай захаванасці маладняку! Гэта таксама сведчыць\nпра яе руплівасць, адказнасць і стараннасць.\n— Прывагі, сапраўды, добрыя, — пагаджаецца перадавая цялятніца. — Але ж і папрацаваць трэба нямала! Цяляткі ў мяне знаходзяцца ад нараджэння да 6 месяцаў. А гэта самы адказны перыяд. Ім патрэбен штодзённы клопат: каб былі накормлены і напоены, каб не хварэлі. Стварэнне добрых умоў для жывёлы, як вядома, спрыяе павышэнню паказчыкаў. Зімой, зразумела, найбольш складана, асабліва ў мароз, з кармамі ўпраўляцца, чысціць памяшканне. А яшчэ трэба клапаціцца, каб была пастаянна цёплая вада. Кармоў у гаспадарцы заўсёды назапашваюць удосталь, так што тут праблемы няма. Астатняе залежыць толькі ад чалавека. Цялятка ж само не скажа, калі што не так. Яму, як і дзіцятку, патрэбна ўвага. Вось тут і дапамагае шматгадовы вопыт работы ў жывёлагадоўлі. Я і ўявіць не магу, што мае гадаванцы застануцца на нейкі момант без догляду, без дапамогі!\nНіна Аляксандраўна не першы год знаходзіцца на пенсіі, але не можа развітацца з любімай справай, з родным калектывам.\n— Як доўга думаеце папрацаваць? — пытаюся ў жанчыны.\n— Як здароўе дазволіць, — адказвае. — Прыемна ўсведамляць, што мая праца яшчэ патрэбная.\n— Мы яе нікуды не адпусцім, пакуль не падрыхтуе сабе дастойную замену, — усміхаючыся, дадае загадчыца фермы Раіса Кацкель. — Сумленна і адказна ставіцца да работы. Яна, як кажуць, чалавек «старой» гвардыі. Вельмі хочацца, каб Ніна працавала яшчэ шмат гадоў. Яна не толькі выдатны работнік, але клапатлівая матуля і бабуля.\nРазам з мужам Мікалаем Андрыянавічам, якога, на жаль, ужо няма ў жывых, Ніна Аляксандраўна выгадавала дачушку Аліну і сына Аляксандра. Дачушка працуе ў санаторыі «Белая Русь».\n— Вельмі добры ў мяне зяць Аляксандр. Дапамагае ва ўсім. Дзякуй яму, — зазначае Ніна.\nА вось пра ўнукаў Ігара і Мікіту яна гатова расказваць гадзінамі.\n— Ігарок — студэнт другога курса ўніверсітэта, а Мікітка ходзіць у пяты клас. Ён захапляецца футболам. А як хораша іграе на баяне, — кажа яна. — А вось што датычыць сына, то ён закончыў Полацкі лясны тэхнікум, жыў у Мінску, ажаніўся. Нарадзіўся першынец Марк. Потым яны сям’ёй пераехалі ў Амерыку. Спачатку жылі ў штаце Мінісота, затым пераехалі ў Каліфорнію. Там у іх нарадзіліся тры дачушкі Дзіяна (ёй 8 гадоў), Эмілія (7 гадоў) і самая маленькая Вікторыя, якой пайшоў другі годзік. Жывуць някепска. Сын займаецца пчалярствам, нявестка Галіна завіхаецца па хатняй гаспадарцы, выхоўвае дзяцей. Яны запрашаюць прыехаць у госці. Вось пакіну працаваць, абавязкова з’езджу, а дакладней злётаю.\nЗ дзецьмі і ўнукамі звязаны цяперашнія мары Ніны Аляксандраўны: каб яны былі здаровымі, каб усё ў іх было добра. Застаецца дадаць, што менавіта яна будзе прадстаўляць Мядзельшчыну на V Усебеларускім народным сходзе.\nНа здымку: перадавы жывёлавод ААТ «Занарацкі» Ніна Белісава.\n27 мая 2016. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Сельская гаспадарка


Яўген Пулхаў — Вікіпэдыя\nЯўген Пятровіч Пулхаў\nЯўген Пятровіч Пулхаў (1908, Баранавічы — 1992, Пінск) — заходнебеларускі і савецкі мастак.\nПаходзіў зь сям’і чыгуначніка, бацькі пераехалі з Баранавіч ў Пінск на пачатку 1920-х г. Скончыў рэальную вучэльню, працаваў землямерам. Фёдар Лаўроў быў яго першым настаўнікам маляваньня, які далучыў здольнага юнака да аздабленьня 1-га Палескага кірмашу.\nЖывапісная спадчына Пулхава тады была сьціплая — некалькі эцюдаў алеем пінскіх цэркваў ды каплічак.\nБольш позьняя калекцыя мастака захоўваецца ў Пінскім краязнаўчым музэі. Улюблёная тэма яго акварэляў — натурморты з кветкамі. На 30-я ўгодкі перамогі над Нямеччынай выканаў цыкл гравюраў.\nШмат працаваў у галіне дэкаратыўна-ўжытковага мастацтва, займаўся росьпісам керамікі і драўляных талерак. Адзін зь першых мастакоў які пачаў расьпісваць курыныя яйкі і драўляныя пісанкі беларускім арнамэнтам.\nПа вайне працаваў мэтадыстам у пінскім Доме народнай творчасьці. Адшукваў на Палесьсі майстроў інсітнага мастацтва. З 1953 году кіраваў студыяй. Вучнямі яго былі Хургель, Байрачны, Шатохін, Шэер, Вярэніч, Глушко і інш.\nУ 2000 годзе ў Музэі беларускага Палесься адбылася вялікая выстава мастака. Да 100-годзьдзя мастака таксама праводзілася выстава ў Пінску.\n^ В пинском «Музее Белорусского Полесья» выставлены писанки середины ХХ века, Сайт Радыё Брэст 6-04-2015\n^ Пинская художественная школа 20-30-х годов ХХ века, Гістарычная брама № 1 (22) 2004 г.\n^ Зводны электронны каталёг бібліятэк Беларусі\nСяргей Гвазьдзёў, «Крэскі да мастакоў з Заходняй Беларусі», Мн., 2013, «Галіяфы», ISBN 978-6906-98-8\nІ. Шлозбэрг «Ромашки, наполненные весной»\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Яўген_Пулхаў&oldid=1957717»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 20 лютага 2018 году ў 00:38.


Прэзентаваны першы том „Гісторыі беларускай дзяржаўнасці” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНацыянальная акадэмія навук Беларусі прэзентавала першы том пяцітомніка „Гісторыя беларускай дзяржаўнасці”. Прэзентацыя адбылася 16 студзеня падчас прэс-канферэнцыі ў Нацыянальным прэс-цэнтры.\nКніга выйшла ў выдавецкім доме „Беларуская навука” накладам 500 асобнікаў, пасля яе плануюць дадрукаваць. Над першым томам працаваў калектыў з 29 аўтараў з Інстытута гісторыі НАНБ, Белдзяржуніверсітэта, Гарадзенскага дзяржуніверсітэта імя Янкі Купалы і Магілёўскага дзяржуніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.\nАкадэмік-сакратар аддзялення гуманітарных навук і мастацтваў НАНБ Аляксандр Каваленя адзначыў, што першым крокам да напісання „Гісторыі беларускай дзяржаўнасці” стала маштабная праца па складанні чатырох тамоў „Вялікага беларускага атласа”. Паводле яго слоў, у гэтым шматтомніку беларускія гісторыкі „крок за крокам, па макулінках паказалі, як фармавалася тэрыторыя сучаснай Беларусі”, а таксама адлюстравалі, „як многія пакаленні лепшых людзей з беларускага народа імкнуліся давесці да міжнароднай супольнасці, што беларусы павінны мець сваю дзяржаўнасць”.\n„Складанасць фармавання беларускай дзяржаўнасці звязаная з нашым геапалітычным становішчам на карце Еўропы, — падкрэсліў Каваленя. — Мы фактычна стаім на духоўным разломе і на скрыжаванні шляхоў зносін поўначы з поўднем і усходу з захадам. Менавіта тут, як у кроплі вады, адлюстравалася ўсё тое, што адбывалася на еўрапейскай прасторы. У першым томе гэтай кнігі як раз і паказаны ўвесь той цяжкі шлях, які прайшлі тысячы пакаленняў беларускага народа, каб сёння жыць у светлай і незалежнай Рэспубліцы Беларусь”.\n„Гістарычны вопыт сведчыць, што за больш як тысячагадовую гісторыю фармавання беларускай дзяржаўнасці Беларусь ніколі не была каланіяльнай тэрыторыяй. Беларускі этнас, знаходзячыся ў складзе Кіеўскай Русі, Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай, Расійскай імперыі, заўсёды выступаў у якасці складніку часткі дзяржаваўтваральнага працэсу. Нам удалося гэта не проста сфармуляваць, але і паказаць на аснове найбагацейшага археалагічнага матэрыялу, матэрыялаў з архіваў краін Еўропы, Расіі. Мы павінны гаварыць, то мы не проста талерантны народ, мы народ, які насуперак усім складанасцям захаваў сваю мову, культуру, традыцыі, звычаі і пабудаваў сваю дзяржаўнасць”, — дадаў вучоны.\nДырэктар Інстытута гісторыі НАНБ Вячаслаў Даніловіч паведаміў, што першы том „Гісторыі беларускай дзяржаўнасці” ахоплівае перыяд ад старажытнасці да канца XVIII стагоддзя. Другі том будзе прысвечаны перыяду канца XVIII — пачатку XX стагоддзяў, калі Беларусь знаходзілася ў складзе Расійскай імперыі. У трэцім томе будуць адлюстраваныя падзеі савецкага перыяду з 1917 па 1939 гады. Чацвёрты том будзе прысвечаны падзеям 1939—1954 гадоў, гэта значыць Другой сусветнай вайне і пасляваеннаму аднаўленню. У заключным томе будзе выкладзеная гісторыя другой паловы XX стагоддзя і сучаснасці.\n„Такім чынам, мы атрымаем цэласную і грунтоўную карціну гісторыі беларускай дзяржаўнасці — ад старажытнасці да сучаснасці. <…> У першым томе вельмі важны і цікавы не толькі навуковы змест, але і мноства ілюстрацый, напрыклад картаграфічны матэрыял, які адносіцца да старажытнага перыяду. Гэта выдатная якасная кніга, якая годна прэзентуе гісторыю беларускай дзяржаўнасці ад старажытнасці да канца XVIII стагоддзя”, — падкрэсліў Даніловіч.\nПершы том „Гісторыі беларускай дзяржаўнасці” ўжо паступіў у кнігарні, ён каштуе прыблізна 25 рублёў, паведаміў дырэктар выдавецтва „Беларуская навука” Аляксандр Дудзік. Другі том павінен з’явіцца ў продажы ў пачатку лютага. Трэці і чацвёрты ў выдавецтве вычытваюць, праца з пятым яшчэ не пачалася.\nВыйшла кніга пра Гародню 1930-40-х\nУ Берасці прэзентавалі мапу мадэрнісцкай архітэктуры


Вобразы Сымона і Лявона Зяблікаў у драме Янкі Купалы "Раскіданае гняздо" - Сочинения 9 класс - Решеба\nГлавная → Сочинения → Сочинения 9 класс → Вобразы Сымона і Лявона Зяблікаў у драме Янкі Купалы "Раскіданае гняздо"\nВобразы Сымона і Лявона Зяблікаў у драме Янкі Купалы "Раскіданае гняздо" У драме «Раскіданае гаяздо» Янка Купала зна-ёміць нас з жыццём беларускай вёскі напярэ-дадні першай рускай рэвалюцьгі 1905 года. Жыц-цё было цяжкім і гаротным, бо капіталістычныя адносіны, якія нараджаліся ў краіне ў канцы дзевятнаццатага стагоддзя і на пачатку двацца-тага, прыводзілі да паўсюднага абеззямельвання сялянства. Разам з тым Я. Купала ў сваім творы адлюстраваў рэвалюцыйны настрой пера-давой часткі сялянства, якая не хацела сядзець склаўшы рукі і чакаць лепшага жыцця, а імкну-лася дабіцца гэтага жыцця са зброяй у руках. Сям'я Лявона Зябліка — тыповая вясковая сям'я таго часу. Зяблікі маюць сваю хату і не-вялікі надзел зямлі, які Лявон атрымаў у спад-чыну ад свайго бацькі. Ды вось бяда — малады паніч захацеў адабраць гэтую зямлю. Упэўне-ны ў тым, што праўда на яго баку, Лявон па-чынае судзіцца з панічом. На словы жонкі: «Ці з багатым беднаму судзіцца? Пакуль з багатага пух, то з беднага дух. Цэлыя вёскі такіх, як мы, з хат у поле вывозілі ад пасеваў, ад усяго дабра» — Лявон не звяртае ўвагі. Аднак, як і трэба было чакаць, суд заступіўся за памешчы-ка, а Лявону з сям'ёй было загадана ў кароткі тэрмін выселіцца з хаты. Для Лявона гэта было сапраўднай трагедыяй. «Сумленны жыхар, шчыры сявец», чалавек, які ўсё жыццё пра-рабіў на гэтай зямлі, з году ў год паліваў яе сваім потам, перацерусіў на ёй кожную грудач-ку, ён не мог уявіць свайго жыцця без гэтай зямлі. Даведаўшыся, што справа прайграна і зямлі яму ўжо не вярнуць, Лявон вырашае скон-чыць жыццё самагубствам. Зразумела, ён мог бы пайсці да паніча, пакланіцца яму, але быць парабкам Лявон не хацеў ды і занадта стаміўся ўжо абіваць парогі судовых устаноў. Разам з Лявонам за зямлю змагаецца і яго старэйшы сын Сымон. У Сымона гэтакая ж самая прага да зямлі. Ён — моцны і адважны чалавек, натура гордая і свабодалюбівая. Зоська так гаворыць пра свайго брата: «Птушкаю-арлом быць бы табе і лётаць па паднябессі, як лётае вецер гэты вольны! Толькі ж бяда — крылле не дадзена табе, саколе ты мой зорка вокі». Усёй душой Сымон ненавідзіць прыгняталь-нікаў, тых, хто не дае не толькі яго сям'і, а і ўсім сялянам вольна жыць. У адрозненне ад бацькі, які не бачыў выйсця са становішча, у якім апынуўся, Лявон добра ўсвядоміў — вый-сце ў барацьбе. I ён гатовы да гэтай барацьбы. Памірыцца з панічом — такой думкі няма ў галаве Сымона. Для яго гэта прыніжэнне ча-лавечай годнасці. На прапанову маці пайсці да паніча на службу хлопец гнеўна і рашуча ад-казвае: «...Не пайду туды, і вы ўсе не пойдзе-це. Аднаго кроку ў той бок не дам і адгэтуль не саступлю. Магіла татава стала векавечнай пе-рагародкай паміж імі і намі, і не зніштожыць яе сілай чалавечай! Гора таму, хто першы пера-ступіць гэты насып магільны над сваім родным, працягне рукі к ім і пойдзе з імі!..» Калі ў вобразе Лявона Зябліка Я. Купала ха-цеў паказаць даведзеную да адчаю беззямел-лем частку сялянства, якая не бачыла выйсця са свайго гаротнага становішча і ўсё яшчэ спа-дзявалася знайсці праўду ў існуючым ладзе, то ў вобразе Сымона — перадавую, актыўную частку сялянства, гатовую выйсці на ўзброе-ную барацьбу з несправядлівым сацыяльным ладам.\n53 Войдите: Отправить\nKarolina_May • 19:22, 26.04.2012Не читала это Раскіданае гняздо, а нам уже сочинение по нему задали =.="\nangelinka1996 • 16:30, 19.04.2012а у нас все почти написали\nViT@LY007 • 17:56, 18.04.2012хорошо что нам это сочинение не задавали, а то все в классе бы писали по этому образцу и получилось бы совсем палевно.\nDDimasikk • 17:26, 18.04.2012Я тоже боюсь, что пол класса это напишет!!!\nMentoll • 20:46, 17.04.2012jo1996,а у нас пол класса скатали одно сочинение с нета,русица парочку прочитала,и просто заставила переписывать заменяя слова =) Как бы с белорусским так не попасть =)\nJo1996 • 18:59, 17.04.2012expro_kent у нас русица такая: если с ней по нормальному, то и она нормальные оценки ставит..\nJo1996 • 18:56, 17.04.2012juliapateenok нормальное сочинение 3 страницы\nandy_11 • 17:30, 17.04.2012MAX913 мне пох** что ты забронировал, я тоже его напишу!!\nArtoymkaval • 20:19, 16.04.2012мне по**уй кто с Т-Б забіл сочіненіе я сам ево напішу бб вам туда ----->(_)(_)\nmorg • 18:27, 16.04.2012спс есть я думал все труба осталось парачку почитать и все пучком))))\nDashka4909948 • 18:14, 16.04.2012Народ из Т-Б не пишем сочинения ....я его забила)\n375299539707 • 16:57, 16.04.2012школа №1 города Микашевичи Я буду это писать можете несписывать Я забил 1-ый\nMax913 • 17:28, 15.04.2012Ребят из Сш № 15 я это пишу! Забронировал!\neXpro_KENT • 21:31, 12.04.2012Yura9038, кэп)))\nViT@LY007 • 21:22, 12.04.2012Yura9038 согласен\nYura9038 • 21:11, 12.04.2012В каждой школе по разному\neXpro_KENT • 18:52, 12.04.2012ViT@LY007, везёт, чё ещё сказать\nViT@LY007 • 18:46, 12.04.2012eXpro_KENT ну у нас вроде такого в школе нет: у нас училки отметки в основном ставят за знания учеников а не за их отношение к ним\neXpro_KENT • 18:39, 12.04.2012ViT@LY007, Виталь когда я написал тест по физике на чистую 10, а к училке я хреново отношусь, то она поставили мне 5. По истории к училке нормально и иногда читая учебник, написавши на 4 поставила 8. Всё зависит от учителя\nViT@LY007 • 18:33, 12.04.2012eXpro_KENT всё зависит от того, как ты относишся к предмету, а не к училке!!!! Если ты даже написал сочинение на 1 лист и училка видит, что ты старался, полностью раскрыть тему сочинения, она тебе спокойно поставит хорошую оценку (оценка ещё зависит и от твоих ошибок)!!!!


Пракурор запрасіў 12 гадоў калоніі для мінчука, якога судзяць за наезд на BMW 11 жніўня на вайскоўцаў Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/103007 2021 2021-04-20T13:40:00+0300 2021-04-20T13:40:00+0300 2021-04-27T09:42:01+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/sud_bmv_20210405_bur_tutby_phsl--8443.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Мінскім гарадскім судзе 20 красавіка адбываюцца судовыя спрэчкі па крымінальнай справы супраць 25-гадовага інжынера БНТУ Ціхана Осіпава. Яго абвінавачваюць адразу па трох артыкулах Крымінальнага кодэкса: замаху на забойства вайскоўцаў (ч.1 арт. 14 і 362), удзеле ў масавых беспарадках (ч. 2 арт. 293), загадзя ілжывым даносе (ч. 1 арт. 400). Па версіі абвінавачвання, у ноч з 10 на 11 жніўня хлопец удзельнічаў у акцыях пратэсту, наехаў на BMW на пецярых вайскоўцаў, пасля чаго утапіў свой аўтамабіль у вадаёме і заявіў у міліцыю аб угоне. Віну Осіпаў прызнаў толькі па ч. 1 арт. 400 КК (загадзя ілжывым даносе), па другіх артыкулах — цалкам не прызнаў. На судзе ён казаў, што ў яго не было намера на забойства, ён тады спалохаўся, убачыўшы як сілавікі разбіваюць машыны і вытасківаюць адтуль кіроўцаў, таму ён і з'ехаў, выпадкова зачапіўшы вайскоўцаў. Па словах хлопца, пакуль ён ехаў, сілавікі разбілі яму задняе правае шкло, супрацоўнік злева накіроўваў зброю ў бок яго аўтамабіля, тады ён прыгнуўся і ўжо не кантраляваў дарожную сітуацыю, але чуў, як па машыне з усіх бакоў б'юць дубінкамі.\nПры гэтым, дзяржабвінаваўца Антон Цюменцаў лічыць, што віна Ціхана цалкам даказаная і просіць суд пакараць хлопца дванаццацю гадамі калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму. Па ч. 2 арт. 293 КК — 4 гады, ч.1 арт. 400 — 1 год, ч.1 арт. 14 і арт. 362 — 11 гадоў, сумарна — 12 гадоў пазбаўлення волі. Таксама з Ціхана просяць спагнаць судовыя выдаткі ў суме 2670 рублёў. Маральную шкоду пацярпелым вайскоўцам у агульнай суме 1300 рублёў ён кампенсаваў да суда.\nНа спрэчкі бакоў на працэс з'явіліся таксама пацярпелыя вайскоўцы. З пецярых пацярпелых, толькі Протас заявіў, што Осіпаў не меў намеру на забойства вайскоўцаў і папрасіў суд аб мяккім пакаранні. Астатнія пагадзіліся з пракурорам.\nСправа разглядаецца пад старшынствам суддзі Дзмітрыя Цыкалы.\nЦіхан на судзе распавёў пра падзеі 11 жніўня. Ціхану трэба было на МКАД: на скрыжаванні Прытыцкага—Глебкі ён убачыў у люстэрка задняга выгляду, надыходзячы да яго шэраг людзей са шчытамі.\nКалі ён ад'ехаў ад месца падзеяў, то хлопец убачыў таніраваны аўтобус з супрацоўнікамі ў чорнай форме, і падумаў, што яго пераследуюць. Ён спалохаўся і зноў заехаў у парк "Цівалі". Паводле яго слоў, там не гарэлі ліхтары і было цёмна, таму ён выпадкова з'ехаў у вадаём. Выбраўшыся з аўто, абвінавачаны выйшаў на вуліцу, сеў у таксі і паехаў дадому. Там ён патэлефанаваў 102 і заявіў аб згоне, пасля чаго напісаў заяву, адзначыўшы пры гэтым, што машыну маглі эвакуіраваць з-за няправільнай паркоўкі.\nЦіхан Осіпаў у апошнім слове: Маё сумленне чыстае\n20 красавіка пасля спрэчак бакоў Ціхан Осіпаў выступіў з апошнім слове, у якой, у тым ліку, звярнуўся да пецярых пацяреплых вайскоўцаў, якія прыйшлі ў суд:\n"Хлопцы, прабачце мяне, не думаў я, што такая сітуацыя магла скласціся ў той вечар. Я вельмі рады, што вы [звяртаецца да пацярпелых] не атрымалі ніякіх траўмаў. Я проста прадставіў сябе на вашым месцы, і я б таксама, мякка кажучы, быў бы ў не меншым шоку ад таго, што адбывалася ў той вечар. Таму я прызнаю, што выпадкова мог здзейсніць на вас наезд. Хлопцы, шчыра, гэта было неспецыяльна. І заяўленыя вамі ўсімі маральныя шкоды ,якія вы прад'явілі [у агульнай суме на пецярых — 13 тысяч рублёў], я папрасіў, каб мае сваякі вам выплацілі.\nЯ не лічу сябе дрэнным чалавекам. Можаце спытаць любога чалавека, які асабіста са мной знаёмы, я ўпэўнены, што не знойдзецца ні аднаго чалавека, які б сказаў, што я зрабіў яму неяк дрэнна. Шкада, што мяне тут выстаўляюць асабліва небяспечным злачынцам, якім на самай справе я не з'яўляюся. Я не ідэальны чалавек, я таксама раблю нейкія памылкі, нейкія дурныя ўчынкі, адзін з якіх гэтая заява, якоую я зрабіў [Ціхан прызнаў віну толькі па ч. 1 арт. 400 КК (загадзя ілжывы данос)]. У чым я, вядома, шчыра раскайваюся і гатовы прыняць адказнасць за тыя ўчынкі, якія я здзейсніў. Маё сумленне чыстае. Я спадзяюся на справядлівы суд. І яшчэ хацеў бы сказаць вялікі дзякуй тым, хто прыйшоў мяне падтрымаць. Дзякую за ўвагу".\nПрысуд будзе абвешчаны 26 красавіка ў 10:00.\n20.04.2021 Тэгі: суды, крымінальны перасьлед, сілавыя структуры


"...Такія паводзіны з боку краіны-старшыні "вялікай васьмёркі" непрымальныя.."\n24 сакавік 2006, 17:57\nАляксей Дзікавіцкі, Менск У Антвэрпэне (Бэльгія) каля будынку расейскага консульства прайшла акцыя пратэсту супраць падтрымкі расейскмі ўладамі беларускага рэжыму.\nПікет каля расейскага прадстаўніцтва ў Антвэрпэне наледзілі сябры Беларуска-Эўрапейскага задзіночаньня. Удзельнікі акцыі трымалі бел-чырвона-белыя сьцягі і транспаранты з надпісамі “Ганьба прэзыдэнту Пуціну за падтрымку узурпатара Лукашэнкі” і “Толькі тады зажывеш народ шчасьліва, калі маскаля над табой ня будзе” (словы Кастуся Каліноўскага)\nПрысутныя хацелі перадаць у консульства пэтыцыю, кавалак якой зачытаў старшыня Беларуска-Эўрапейскага задзіночаньня Зьміцер Піменаў.\n(Піменаў: ) “Як вядома, Пуцін павіншаваў узурпатара Лукашэнку з антыканстытуцыйным захопам улады, што выклікае абурэньне людзей добрай волі. Мы рашуча пратэстуем і зьвяртаем увагу міжнароднай супольнасьці, што такія паводзіны з боку краіны-старшыні вялікай васьмёркі, недапушчальныя”.\nСупрацоўнікі расейскага прадстаўніцтва наадрэз адмовіліся прыняць пэтыцыю. Каля консульства была таксама валікая група расейскіх рамадзянаў, якія зарэагавалі на пікет наступным чынам. Працягвае Зьміцер Піменаў.\n(Піменаў: ) “Яны вялі сябе вельмі агрэсіўна, былі незадаволеныя, крычалі ў наш бок. Але кніжкі на расейскай мове пра зьніклых палітыкакў, якія мы прывезьлі, бралі ахвотна”.\nЗаўтра ў шэрагу Эўрапейскіх сталіцаў, у тым ліку ў Брусэлі, Варшаве і Парыжы, адбудуца акцыі салідарнасьці з удзельнікамі дэманстрацыі ў Меснку.


4 (72) 2009\nЭкспансія неабвешчанага камунізму. 15 лютага 1989 года завяршыўся вывад савецкіх інтэрвентаў з Афганістана. З той пары мінула 20 год, але да тае пары засталіся незагоеныя раны на душах цяперашніх савецкіх людзей на Беларусі: афганская авантура закранула ўсіх – і хто быў там, і хто ведаў вайну толькі па чутках. Звычайны лёс кадравага ваеннага закрануў і нашага земляка, жыхара Шуміліна – Мікалая Мікалаевіча Ліпскага. Прапаршчыка Ліпска... Болей »\n3 (71) 2009\nЗабралі ў салдаты. Самы адмоўны вынік рэформ эпохі расейскага цара Пятра I – клас расейскіх чыноўнікаў. Крывавы самазванец пакінуў пасля сябе самыя мярзотныя адкіды чалавечай пароды. Вялікі Гогаль толькі крыху адкрыў свету ўсю пачварнасць расейскага чынавенства, але яго камічны талент смехам прымірыў гэты клас з грамадствам. Пасля частковага распаду “імперыі зла” на Беларусі засталіся шматлікія установы, дзе засела армія былых савецкі... Болей »\n2 (70) 2009\nНа працу сяржант разбудзіць. Змаганне дзяржавы з нядбайнымі бацькамі працягваецца з пераменным поспехам. У нашым раёне з 56 абавязаных асоб 47 удалося ўладкаваць на працу. Гэтак званыя гора-бацькі павінны працаваць пад прымусам рэпрэсіўных органаў – у дзяржавы не хапае сродкаў для утрымання дзяцей, якія знаходзяцца на дзяржаўным забяспячэнні. На сённяшні дзень утрыманне аднаго дзіцяці абыходзіцца дзяржбюджэту 200 тысяч рублёў у меся... Болей »\n1 (69) 2009\nНе ўсе спадзяванні збыліся. На апошняй сесіі раённага Савета дэпутатаў падводзіліся вынікі сацыяльна-эканамічнага развіцця раёна за 2008 год. Сесію праводзілі дэпутат “Палаткі” прэзідэнцкай вертыкалі В. М. Байкоў, старшыня абласнога Савета А. Я. Ацясаў, старшыня райвыканкама В. А. Падляшчук, старшыня райсавета І. М. Новікава. У асноўным мінімальныя здабыткі ёсць. Кожны з галоўных чыноўнікаў ухваліў той невялікі, але стабільны прырост а... Болей »\n13 (68) 2008\nРазмова з народам. 17 снежня адміністрацыя раёна наладзіла мерапрыемства пад назвай “прамая лінія”. Такім чынам галоўны кіраўнік райвыканкама В. А. Падляшчук меў магчымасць быць бліжэй да народу і асабіста даведацца пра яго надзённыя патрэбы. А народ скардзіўся Вальдэмару Антонавічу на свае вечныя балячкі і прасіў дапамогі. Безумоўна, сціплы бюджэт нашага раёна не зможа поўнасцю забяспечыць нават гарантаваныя законам выплаты і дапамо... Болей »\n12 (67) 2008\nГрымасы савецкай арміі. Мой стары таварыш, распавёў невяселую гісторыю, якая нядаўна здарылася з яго сынам. Сын Віктар, у адрозненне ад сваіх прагматычных равеснікаў, сам рваўся на тэрміновую ваенную службу. Фізічна здаровы, малады рамантык здаўна марыў быць дэсантнікам. Маці была супраць, хацела каб сын паступіў вучыцца ва ўніверсітэт. Недавер і насцярожанасць стаілася ў мацярынскім сэрцы. Прадчуванне бяды было нейкай фатальнай р... Болей »\n11 (66) 2008\nСтабільная беспрытульнасць. На апошнім пасяджэнні савета аддзела адукацыі, як звычайна, сабраліся дырэктары школ, загадчыкі дзіцячых садкоў, спецыялісты і начальнікі аддзела. Адметнасць гэтай падзеі была ў тым, што на пасяджэнне запрасілі А. Н. Пігулеўскую, аўтара кнігі “У адказе за Радзіму”. Алена Нікадзімаўна расказала педагогам пра выхаванцаў даваенннай Обальскай школы.Школа на той час была размешчана ў двухпавярховым памесці былога ... Болей »\n10 (65) 2008\nЯк жывеш, вёска? Згодна з дзяржаўнай праграмай па адраджэнню сяла, надаць сучасны выгляд вёскам нашага раёна павінны аграгарадкі. На пачатку 2008 года вядзецца будаўніцтва аграгарадка ў вёсцы Кардон. Што змянілася цяпер у сацыяльным плане ў параўнанні з той вёскай, якая была раней? На першы погляд, кардынальныя перамены заўважыць адразу, мякка кажучы, няпроста. Аблічча бальшыні будынкаў даволі сціплае. Па-ранейшаму стаяць руіны былога б... Болей »


Затрыманьні на здымках «Авэля», у тым ліку за вокліч «Жыве Беларусь!» ВІДЭА\nАпошняе абнаўленьне: 02 люты 2014, 01:01\n1 лютага працягвалі здымацца эпізоды фільму «Авэль», зьвязаныя з падзеямі 19 сьнежня 2010 году — у прыватнасьці, шэсьце з Кастрычніцкай плошчы да Дому ўраду. Флэш-мобу не было, але затрыманьні здарыліся.\nСтваральнікі прапагандысцкай стужкі «Авэль» паўтарылі маршрут шэсьця, якім у дзень прэзыдэнцкіх выбараў 19 сьнежня 2010 году прайшлі некалькі дзясяткаў тысяч нязгодных з вынікамі выбараў.\nМасоўка ў колькасьці блізу 4 тысяч чалавек прайшлася ад Кастрычніцкай плошчы да Дому ўраду на плошчы Незалежнасьці. Зрэшты, на тым усё і скончылася — эпізод супрацьстаяньня з байцамі спэцназу быў зьняты раней, 30 студзеня.\nКалі калёна псэўдадэманстрантаў параўнялася з унівэрсамам «Цэнтральны», адтуль радасна выскачыў мужчына сярэдніх гадоў і з крыкам «Жыве Беларусь!» далучыўся да «апазыцыянэраў»\nПрамэнаду да ўраду папярэднічаў дакладны інструктаж масоўкі: куды ісьці, як сябе паводзіць, што выкрыкваць. Як і ў папярэднія дні, палітычныя лёзунгі і нацыянальная сымболіка былі прызнаныя нямэтазгоднымі. У выніку па праспэкце крочыў безаблічны натоўп, які толькі зрэдку нагадваў пра сябе жывёльным рыкам «Э-э-э!», «У-у-у-у». Не было нават ужо легендарнага «Что-то не так!»\nЗрэшты, не абышлося без канфузу. Калі калёна псэўдадэманстрантаў параўнялася з унівэрсамам «Цэнтральны», адтуль радасна выскачыў мужчына сярэдніх гадоў і з крыкам «Жыве Беларусь!» далучыўся да «апазыцыянэраў».\nПасьля некалькіх імправізацыяў кшталту «Луку на муку!» рэвалюцыянэра, які ламаў стэрыльны сцэнар, пільныя людзі ў цывільным узялі пад рукі і павялі ў пастарунак.\nТым часам калёна пад аб’ектывамі кінакамэраў, усталяваных пасярод дарогі на адмысловых кранах, безгалоса рушыла далей.\nЗа тры дні здымкаў кінулася ў вочы, што хтосьці ў камандзе пастаноўшчыкаў не на жарт захапляецца піратэхнікай. 30 студзеня, падчас рэканструкцыі «штурму» Дому ўраду, з натоўпу ў байцоў спэцназу ляцелі бутэлькі з «кактэйлем Молатава». Чаго, дарэчы, на Плошчы не было.\nЗдымкі «Авэля»: беларускія «цітушкі» (фотагалерэя)\n1 лютага каскадэры, якіх паставілі на чале калёны, несьлі ў руках запаленыя фаеры, праз гэта карціна больш нагадвала марш футбольных заўзятараў. А крыху раней у раёне плошчы Незалежнасьці выбухнуў кіношны мікрааўтобус, у якім захоўваўся вогненебясьпечны рэквізыт. Абышлося без траўмаў.\nАле цалкам пазьбегнуць эксцэсаў не ўдалося. Пасьля таго, як масоўка фінішавала на прыступках Дому ўраду і на разьвітаньне першыя шэрагі некалькі разоў праскандавалі «Против! Против!», усім праз мэгафон сказалі дзякуй і папрасілі разыйсьціся.\nКалі масоўка пачала рухацца да мэтро, відэаапэратар агенцтва БелаПАН Васіль Сямашка спыніў двух студэнтаў і папрасіў адказаць на некалькі пытаньняў. Калі інтэрвію скончылася, студэнтаў схапілі «ціхары».\nСямашка, зразумеўшы, што падставіў маладых людзей, кінуўся на іх абарону, у выніку чаго яго скруцілі і самога.\nПазьней ён расказаў Свабодзе, што з «цывільнымі» быў дасягнуты кампраміс: відэа выдаляецца, а студэнтаў адпускаюць на волю. Паведамляць журналістам прычыны затрыманьня хлопца і дзяўчыны праваахоўнікі, якімі кіраваў ажно генэрал міліцыі («Ды ты знаешь, с кем разговариваешь?!», — палохаў Сямашку высокі чын, пад чорным камбэзам якога знакаў адрозьненьня не было бачна) не зьбіраліся.\nЛюдзі ў цывільным затрымліваюць журналіста Васіля Сямашку\nШто да працы здымачнай групы фільма, то ўсё робіцца без асаблівага імпэту. Калі здымкі прызначаныя на нейкі час, можна сьмела накідваць 2-3 гадзіны — ніхто нікуды не сьпяшаецца. У першы дзень варушыцца пачалі замест 19-й гадзіны толькі а 22-й, на другі спазьніліся на паўтары гадзіны, а 1 лютага масоўку, якая сабралася а 20-й, задзейнічалі а 22.30.\nМастацкі фільм «Авэль», на фінансаваньне якога Міністэрства культуры Беларусі выдаткавала 2 мільёны даляраў, рыхтуе да вытворчасьці інтэрнацыянальная брыгада пад кіраўніцтвам Ўільяма Дэвіталя — былога ўкраінскага каскадзёра, які 20 гадоў таму ад’ехаў у ЗША, будучы яшчэ Віталём Васільковым. Уся адказнасьць за канчатковы прадукт ляжыць на прыватнай кінакампаніі «Нонстоп Мэдыя».


Аб'яднанае каралеўства Лівія (араб. المملكة الليبية) было ўтворана 24 снежня 1951 года і спыніла сваё існаванне 1 верасня 1969 года, калі ў выніку ваеннага перавароту манархія была зрынута і была абвешчана рэспубліка.\nАб'яднанае каралеўства Лівія\nКаралеўства было спадчыннай канстытуцыйнай манархіяй. Кароль меў вярхоўную уладу. Парламент складаўся з дзвюх палат (Сената і Палаты прадстаўнікоў). Прэм'ер-міністр прызначаўся і адпраўляўся ў адстаўку каралём.\nТры правінцыі (1951—1963)Правіць\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Каралеўства_Лівія&oldid=1540308"\nАпошнія змены 9 сакавіка 2013 а 14:16\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:16, 9 сакавіка 2013.


У ГОМЕЛІ СУДЗЯЦЬ ЯШЧЭ АДНАГО КІРАЎНІКА МЭДЫЧНАГА ІНСТЫТУТУ\nУ адрозненьне ад прафэсара Бандажэўскага, якога судзіла вайсковая калегія Вярхоўнага Суду, справу першага прарэктара Яўгена Сакалоўскага разглядае нават не абласны, а ўсяго толькі раённы суд.\nСпадар Сакалоўскі абвінавачваецца ня толькі ў хабарніцтве, але і перавышэньні службовых паўнамоцтваў. Гэта выявілася, у прыватнасьці, у прымусе выкладчыкаў праводзіць паўторныя іспыты і завышаць асобным студэнтам адзнакі, выстаўленыя падчас сэсіі.\nПікантнасьць сытуацыі ў тым, што хабар Яўген Сакалоўскі браў нават пасьля арышту рэктара Бандажэўскага, хаця сьледчыя з пракуратуры краіны цьвердзілі, што менавіта Юры Бандажэўскі зарганізаваў злачынную групоўку, якая займалася паборамі.\nБольш за тое, калі ў 1999 годзе прафэсар Бандажэўскі стаў публічна распавядаць пра вынікі дасьледаваньняў згубных наступстваў Чарнобылю, першы прарэктар Сакалоўскі ў ліку іншых асобных супрацоўнікаў інстытуту спрычыніўся да напісаньня гнеўных лістоў у высокія інстанцыі.\nПра адзін з такіх лістоў-даносаў Сакалоўскага на адрэсу былога дзяржсакратара Савету Бясьпекі краіны, а цяпер генэральнага пракурора Віктара Шэймана распавядаў вашаму карэспандэнту прафэсар Бандажэўскі.\nКрымінальная справа Сакалоўскага дасьледавалася раней у зьвязку зь яшчэ адным супрацоўнікам мэдінстытуту — загадчыкам катэдры спадаром Янкелевічам. Апошні, сам знаходзячыся пад сьледзтвам, улетку сьведчыў на судзе супраць Бандажэўскага.\nСьледчы па асабліва важных справаў пракуратуры краіны Вячаслаў Цераховіч вылучыў справу Янкелевіча ў асобную і спыніў яе. Тымчасам прафэсар Бандажэўскі адбывае 8-гадовы тэрмін ў менскай турме.\nЖонка прафэсара, Галіна Бандажэўская, паведаміла сёньня, што муж даслаў ёй 4 артыкулы, напісаныя за кратамі. У апошнім лісьце ён паскардзіўся на пагаршэньне здароўя — абвастрэньне хваробы страўніка.


Кітай 15L / 32L / 45L вільготны сухі пыласос BS-1020A 1032A 1245A завод і вытворцы | Цзіньцю\n15л / 32л / 45л вільготны сухі пыласос BS-1020A 1032A 1245A\nКожны пыласос пастаўляецца з некалькімі прыладамі. Кожнае ўкладанне мае пэўнае прызначэнне, і тып ачысткі, на якую вы збіраецеся прыступіць, павінен вызначаць прыстасаванне, якое вы будзеце выкарыстоўваць.\nГэта мадэль канструкцыі ў якасці моцнага і моцнага ўдару пластыкавых матэрыялаў, знізіла кошт і вага вільготных і сухіх пыласосаў і шмат іншага супраць карозіі і сутыкнення.\nЯк вынікае з назвы, мокры і сухі пыласос можа змагацца з сухім і мокрым бязладдзем для адной машыны. Усмоктванне складае 180 мбар, можна пыласосіць з парашка, пілавіння, гіпсавага смецця, нітаў і гаек, басейнаў з вадой, бруднага бруду і алею, любога, што вы хочаце ачысціць, ён можа прыняць.\nВялікая плошча рухавіка можа змяніць любы фірмовы рухавік, што дапамагае задаволіць практычна ўсе патрэбы ў чыстцы.\nСпецыяльны фільтр можа ўсмоктваць дробную пыл і збіраць 99,8%.\n20L 32L і 45L ёмістасць вільготнага сухога вакууму можа задаволіць розныя патрэбы.\nЗвыштрывалыя гумовыя ролікі могуць плаўна круціцца для зручнасці перамяшчэння.\nМатор і ўсмоктвальны касцюм вялікай магутнасці для працы, гаража, склепа, фургона, майстэрні і любой чыстай прамысловасці.\nПункт BS-1020A BS-1032A BS-1245A\nФункцыя Мокры і сухі Мокры і сухі Мокры і сухі\nЁмістасць 15л 32л 45л\nМагутнасць 1000 Вт 1000 Вт 1000 Вт\nНапружанне 220V-240V 220V-240V 220V-240V\nВышыня 500мм 620мм 900мм\nДыяметр рэзервуара 345мм 345мм 345мм\nРэжым астуджэння Астуджэнне цыркуляцыйнага паветра\nХуткасць паветранага патоку 50л / с 55L / S 70L / S\nУсмоктванне вакуумам 180мбр 180мбр 180мбр\nКабельны 7м 7м 7м\nДыяметр шланга 36мм 36мм 40мм\nВага нета 9,27 кг 10,04 кг 17,25 кг\nВага брута 11,27 кг 12,04 кг 19,25 кг\nУпакоўка 450х415х605мм 450х415х710мм 505x490x890мм\nАксэсуары Вадзяны стейк, пылавой стейк, мяккая трубка, круглая, галава для пыласоса канапы Lon плоская пыласосная галоўка, доўгі раз'ём, сталёвая трубка\nКожны пыласос пастаўляецца з некалькімі дадаткамі. Кожнае ўкладанне мае пэўнае прызначэнне, і тып ачысткі, на якую вы збіраецеся прыступіць, павінен вызначаць прыстасаванне, якое вы будзеце выкарыстоўваць. Некаторыя з іх вузкія, што робіць іх ідэальнымі для ачысткі цесных месцаў, а іншыя, напрыклад, шчоткі, выкарыстоўваюцца для ачысткі часціц пылу. Пасля выбару патрэбнага мацавання і ўстаноўкі патрэбнага фільтра вы гатовыя пачаць пыласосіць брудную вобласць. Заўсёды пераканайцеся, што кожны куток раёна пакрыты, каб ваша ўборка была паспяховай.\nПапярэдняя: 20L / 32L / 45L вільготны сухі пыласос YJ1020 1032 1245\nДалей: 15л / 30л вільготнага і сухога пыласоса H6001 H6002 H6003\nПыласос Eureka Forbes\nМокры і сухі пыласос\nШматфункцыянальная шчотачная машына BD1A\nСушылка для скрубберу з батарэяй -H8101 / ...\n10L / 15L Mute Тып пыласоса - HT-10S / HT15 ...\nШматфункцыянальная шчоткачная машына BD3A


«Этот страх остался с детства и навсегда». Воспоминания 10-летнего подростка о жизни под немецкой оккупацией. 21.by\n«Этот страх остался с детства и навсегда». Воспоминания 10-летнего подростка о жизни под немецкой оккупацией\n03.07.2020 09:50 — Новости Культуры | Tut.by\nДва года назад умер известный белорусский литературовед Михась Мушинский (1931−2018). В его архиве — последние тридцать лет жизни ученый вел подробный дневник — родные нашли записи о жизни под немецкой оккупацией. Они сделаны в 1992-м, когда ученому было чуть более 60 лет. Из них вы узнаете, о чем тогда думали жители Беларуси, чего боялись, чем болели и как выживали.\nМихась Мушинский. Фото: Игорь Кузнецов\nФрагмент из записей печатались при жизни автора в газете «Літаратура і мастацтва». Большая часть публикуются впервые с редакционными подзаголовками.\nСкажу шчыра: у творах, прысвечаных жыццю беларускай вёскі ў 1941−1944 гадах, рэдка знаходжу малюнкі, блізкія тым, што паўсядзённа, на працягу трох гадоў, бачыў сам. Сказанае не азначае, што там, маўляў, няпраўда. Не маю права так сцвярджаць, бо сведкай тамтэйшага жыцця не быў. Таму на нейкія абагульненні не прэтэндую. А тлумачацца рэгіянальныя асаблівасці тым, што наша мясцовасць фактычна ўвесь час акупацыі знаходзілася ў прыфрантавой паласе (Михась Мушинский родился в деревне Мокрое Быховского района. Эта территория являлась тыловым районом немецкой группы армии «Центр». — Прим. TUT.BY).\n«Прачытай і зрабі некалькі копій, перадай другім людзям. Як дойдзе ліст да фронта, вайна спыніцца»\nАгульная атмасфера адчувалася ў паўсядзённым, штохвілінным чаканні бяды і нейкага непрадбачанага здарэння. У дарослых быў клопат пра тое, як зберагчы дзяцей, як іх накарміць. Як зберагчы старэйшых, каб не адправілі ў Германію ці ў працоўны лагер. Адмовіцца ад «працоўнай павіннасці» было нельга. Фактычна кожны дзень нехта з сям'і павінен быў ісці працаваць.\nЧым займаліся? Зімою расчысткай дарог ад заносаў. Секлі хмызняк уздоўж чыгункі, каб партызаны не маглі падысці.\nНасілі зямлю, клалі камень пад умацаванні. Не раз і не два, а праз усю вайну. Ніхто ніякіх асаблівых скідак на ўзрост ніколі не рабіў. Быў выпадак, калі праходзілі праз высокае жыта, а я так дрэнна сябе адчуваў, што схаваўся ў жыце, не меў сілы падняцца. Дык прыцёгся дадому пад вечар. Добра, што ў торбачцы быў кусок хлеба, бутэлька малака і нешта з гародніны.\nРамантавалі дарогі. Капалі зямлю пад доты і дзоты, выконвалі цяжкую працу. Апрацоўвалі гароды, зробленыя на месцы аэрадрома, іх утрымлівалі гаспадарчыя нямецкія службы, там быў жалезны парадак. Пасвілі коней на доўгіх лейцах.\nЗ пачуццём удзячнасці згадваюцца чалавечыя адносіны вясковых жанчын да нас, падлеткаў, калі даводзілася разам са старэйшымі пад наглядам узброенага салдата рыхтаваць катлаван пад дот. Адзін з такіх дотаў — на афіцыйнай мове «доўгачасовы агнявы пункт» — узводзіўся на ўсходняй ускраіне Быхава, у раёне Белагор’я. Праца патрабавала вялікіх фізічных намаганняў. Неабходна рыдлёўкамі выкінуць на паверхню вялікі аб’ём грунту. Не кожнаму такая нагрузка была пад сілу. І таму нас, слабейшых хлапцоў, жаласлівыя жанчыны шкадавалі. Нам адводзілі месца наверсе, а не ў яме.\nВядома, ратаваў ўзрост. Маладыя гады — гэта заўсёды спадзяванні, надзеі, аптымізм. Няхай і азмрочаны. Вера ў тое, што «Красная Армия всех сильней!».\nПаўсядзённыя клопаты аказваліся вельмі розныя.\nДзе адшукаць, раздабыць гумы на бахілы? Дзе ўзяць сталёвы дрот на шыла, бо трэба рамантаваць абутак. Дзе ўзяць іголкі, ніткі, запалкі, газы?\nМихась Мушинский с родителями и старшим братом. 1934 год. Фото: семейный архив\nВельмі распаўсюджанай з’явай у час вайны былі рознага тыпу варажбіткі, гадалкі, прадказальнікі. Часта распаўсюджваліся перапісаныя ад рукі лісты з настаўленнямі: прачытай і зрабі некалькі копій, перадай другім людзям. Як дойдзе ліст да фронта, вайна спыніцца.\nУ гады вайны ў Мокрым працавала царква. Маці, Марфа Іванаўна прывучыла наведваць яе рэгулярна. Пасціцца было няцяжка, бо ўсё роўна ежа аказвалася посная. Самы звыклы матыў у старцаў быў такі: «Падайце на пагарэлых!»\nКоклюш. Свінка. Белакроўе\nУ час вайны здаралася шмат няшчасных выпадкаў. На полі ноччу хтосьці капцы ахоўваў (куча картошки или корнеплодов. — Прим. TUT.BY) — прыехалі невядомыя, таго, хто вартаваў прыдушылі, бульбу забралі.\nНемцы чалавека застрэлілі, бо, магчыма, зайшоў за лінію, куды нельга заходзіць. Партызаны некага знішчылі, бо нібыта з немцамі быў звязаны. Вельмі часта можна было пачуць: «У Сядзічах забілі такога і такога…»; «А ў Сапяжынцы…»; «А ў Трысціўцы…» Хто забіў і за што — рэдка станавілася вядома.\nВельмі высокай аказвалася смяротнасць. Паміралі ад інфекцыйных хваробаў. Распаўсюдзіўся тыфус, дызентэрыя, кішэчныя захворванні. Коклюш. Свінка. Белакроўе. Шаленства ў сабак. І дзеці шмат хварэлі, і дарослыя. Лячыліся саматугам. Самагонку гналі рэгулярна. Незаменная рэч — і для гандлю, і для вяселляў, і на пахаванні. Часам паміралі ад самагонкі, у якую дабаўлялі штосьці «для крэпасці». Небяспека магла з’явіцца адкуль заўгодна.\nЯшчэ ў час вайны хлопцы з нашай і іншых вёсак жаніліся. Найперш, каб не трапіць у Нямеччыну. А дзяўчаты ахвотна выходзілі замуж. На жаль, многія з іх хутка засталіся ўдовамі, бо калі прыйшлі нашы, усіх прызыўнікоў забралі «пад чыстую» і кідалі ў бой нароўні са штрафнікамі (пра гэта даведаліся пазней). Палітыка да тых, хто заставаўся пад акупацыяй, а таксама да акружэнцаў, аказалася жорсткай і бесчалавечнай. Мала хто з іх вярнуўся з вайны. А калі вярнуўся, дык калекай і без ног.\n«Гэты страх застаўся з дзяцінства і назаўсёды. І да сённяшняга дня ў мяне дваістае стаўленне да немцаў»\nМихась Мушинский — пятикурсник филфака БГУ. 1955 год. Фото: семейный архив\nНайбольш страшнай падзеяй, якая нават дзіцячай, падлеткавай свядомасцю ўспрымалася як вялікае няшчасце, былі «вогненныя вёскі». У 1942−1943 гадах немцы сапраўды лютавалі. Вестка пра тое, што карнікі спальваюць вёскі, ды яшчэ і з жывымі людзьмі, імгненна далятала да Мокрага. Маўляў, гэта адплата, помста за дапамогу партызанам. Пачутае не толькі дарослых, але і нас, падлеткаў, кідала ў жах. Як гэта — згарэць жывым?..\nЗаставаліся ў жывых адзінкі. Ад страху беглі як мага далей. І да нашага Мокрага дабягалі. Расказвалі пра ўсё, што бачылі. Маці як правіла слухаць нам забараняла, адганяла. Але потым усё станавілася вядома ўсім. Гэта сапраўдны жах, сапраўднае пекла!\nСярод ахвяр «спаленых вёсак» аказвалася шмат людзей з пашкоджанай псіхікай. Маладзейшыя з цэлых пакуль вёсак пачалі ўцякаць у лес. А ў старых з’яўлялася апатыя, абыякавасць. Або, як гэта ўласціва нашым людзям, спадзяванне: авось пранясе, нас не зачэпіць!\nТрагічны лёс напаткаў многія паселішчы, адны з іх знаходзіліся недалёка ад нашай вёскі — Студзёнка, Гарадзец, Сяліба, Ветранка, крыху далей — Смаліца, Хамічы, Дабужа, Боўкі. Калі палілі вёскі — скажу шчыра — гэты страх застаўся з дзяцінства і назаўсёды. І да сённяшняга дня ў мяне дваістае стаўленне да немцаў. Хоць разумею: цяпер у Нямеччыне жыве іншае пакаленне.\n«Памятаю, як ляжаў на палацях і чытаў «Вайну і мір»\nАлесь Адамович (слева) и Михась Мушинский. Фото: семейный архив\nУ перадваенны час людзі моцна цягнуліся да кніг. Калі чалавек быў пісьменны, ён ганарыўся гэтым. У Макранскай школе працавала бібліятэка. Існавала яшчэ вясковая бібліятэка, якая размяшчалася ў былой царкве. Перад самай вайной я хадзіў у тую бібліятэку і браў кнігу «Гитлер — вождь германского народа». Вельмі добра памятаю — аж да гэтага часу — тую кніжку.\nДа вайны бацька шмат кніг прывозіў. Ён вельмі любіў чытаць, асабліва гістарычныя раманы. Часта чытаў стоячы, абапёршыся локцямі на стол. Паглыбіцца ў чарговы том. Маці:\n— Восіп! Ідзі дапамажы!\n— Зараз, зараз! Дачытаю толькі…\nДоўга маці чакала, пакуль ён дачытае.\nПрывозіў бацька творы Пушкіна, «Казкі дзядзечкі Рымуса».\nЯшчэ да вайны, калі вучыўся ў трэцім класе, прачытаў «Ціхі Дон». Трохі пазней «Ганну Карэніну». У часе вайны любімым заняткам у вольны час было чытанне кніг. Кнігі браў пераважна ў суседзяў — у тых, чыя хата не згарэла. Браў Джэка Лондана, Майна Рыда, раманы Жуля Верна (у тым ліку «Дзеці капітана Гранта»). З «Вострава скарбаў» Стывенсана дагэтуль памятаю песню піратаў:\n«Ой, хо, ой, хо\nІ бутэлька рому!\nПі, і дастане цябе\nОй, хо, ой, хо\nІ бутэлька рому!»\nЦікава, што кніжкі выдаваліся пераважна на беларускай мове. Класіку амаль усю пераклалі ў 20-я гады, калі ішла хваля беларусізацыі. У часе вайны «праглынуў» многія творы Янкі Маўра, «Падарожжа Гулівера» Свіфта. Прачытанае запісваў. Спіс сабраўся велізарны! Вядома, потым згубіўся. У час вайны з захапленнем чытаў аповесці Валянціна Катаева, апавяданні Чэхава. Памятаю нарыс пра кітайцаў, якія вынайшлі фарфор. Трапляліся шпіёнскія раманы, у тым ліку пра Мата Хары, а таксама кніга «У кіпцюрах ГПУ» Францішка Аляхновіча. Памятаю, як ляжаў на палацях і чытаў «Вайну і мір».\nМихась Мушинский (справа) вместе с братом Анатолием около колодца в деревне Мокрое. Фото: семейный архив\nПадчас вайны наша хата згарэла, і мы жылі ў сваякоў, у сям'і бабы Паўліны. Дык у яе зяця, Віктара, настаўніка, таксама мелася шмат кніг. У тым ліку раманы Дзюма «Тры мушкецёры» і іх працяг. Запомнілася «Зямля Саннікава». Узяў гэтую кніжку ў цёці Мані. А яна ў той час тыфам захварэла. I такі цяжкі быў тыф! Прынёс кніжку дадому. Мама вельмі баялася, каб такім чынам мы ўсе не заразіліся і не захварэлі. Дык яна спіртам ці нечым іншым абпырскала яе, думаючы, што так можна засцерагчыся. Уражанне ад кнігі засталося казачнае, фантастычнае! Калі потым паглядзеў фільм — прыземлены і спрошчаны, — ледзь не плакаў ад расчаравання. А ў мяне фантазія нейкая неверагодная! І да гэтага часу баюся чытаць «Зямлю Саннікава», каб не расчаравацца, каб засталося тое даўняе, першаснае ўражанне ваенных гадоў.\nЗа вайну шмат кніжак «праглынуў». Маці, вядома, па-рознаму ставілася да таго, што я ўсё чытаў і чытаў. Калі трэба дапамагаць па гаспадарцы, дык, бывала, і ганяла. Казала: «Грамаць не дасць гамаць!» Далейшае жыццё паказала, што тут яна крыху памылялася.\nТры класы я скончыў перад вайной. У час акупацыі пачатковыя школы фактычна не працавалі. У нашай вёсцы быў абвешчаны запіс вучняў, дні два з дзясятак хлопчыкаў прыходзілі. На гэтым школа і закончылася. Тры гады мы не вучыліся. З чацвёртага па сёмы класы хадзіў у школу ў Мокрым.\nА потым адзін з настаўнікаў параіў: «Здайце вы экзамены за восьмы клас экстэрнам!» У Быхаве сапраўды здаў экзамены за восьмы клас — самастойна падрыхтаваўся за лета. I пайшоў у дзявяты ў Быхаве, бо наша сям’я ўжо перабралася туды. Скончыў школу з медалём. Праўда, не залатым, а срэбраным. Мой дзядзька Жэня, пачуўшы пра тое, казаў: «Табе — сярэбраны медаль?! Вазьмуціцельна!» Ён лічыў, што ягоны сваяк абавязкова павінен атрымаць залаты медаль.\nУ 1950 годзе я прыехаў у Мінск паступаць на філалагічны факультэт БДУ. Пачыналася новае жыццё.\nДва года назад умер известный белорусский литературовед Михась Мушинский. В его архиве - последние тридцать лет жизни ученый вел подробный дневник - родные нашли...\nСамый высокий небоскреб в мире поменял цвета, чтобы поздравить белорусов


"У мяне заўсёды было жаданне дапамагчы людзям" | Щучинская районная газета Дзяннiца\nГлавная » "У мяне заўсёды было жаданне дапамагчы людзям"\n"У мяне заўсёды было жаданне дапамагчы людзям"\nСоздано Татьяна Полубятко 12.06.2019 в 16:52\nСёння адзначае 70-годдзе з дня нараджэння жыхар Астрыны Міхаіл Сцяпанавіч Цагельнік. Тэлефон юбіляра разрываецца ад званкоў: віншуюць прадстаўнікі ўлады, былыя калегі, жыхары пасёлка, радня і знаёмыя. З прыемнай нагоды ўшанавалі яго і работнікі Астрынскага сельвыканкама -- ў кабінеце, дзе ў свой час працаваў і сам Міхаіл Сцяпанавіч. Павіншаваць заслужанага чалавека прыехала і старшыня раённага Савета дэпутатаў Г.С. Хвядзюк.\nЦэлы "букет" добрых слоў і пажаданняў адрасавала Ганна Станіславаўна імянінніку. Былі сярод іх і такія:\n-- Вы, Міхаіл Сцяпанавіч, умелі рашаць тыя задачы, якія ставіў перад вамі час, і гэтым самым набылі аўтарытэт і павагу ў калектывах, дзе працавалі, у жыхароў пасёлка. У 2003 годзе пры поўнай падтрымцы астрынчан, дэпутацкага корпуса былі абраны старшынёй Астрынскага пасялковага Савета і два скліканні добрасумленна, крэатыўна і з пачуццём высокай адказнасці выконвалі абавязкі.\nГанна Станіславаўна высока ацаніла такія якасці М.С. Цагельніка як камунікабельнасць, адкрытаць, уменне ладзіць з людзьмі і весці за сабой, гаспадарскі падыход да справы.\nСловы "дарагі" і "паважаны" гучалі і ў звароце да юбіляра старшыні Астрынскага сельвыканкама Н.І. Лебядзевіч. Наталля Іванаўна прызналася, што яна вельмі даражыць мудрымі парадамі вопытнага Міхаіла Сцяпанавіча.\nМіхаіл Сцяпанавіч Цагельнік – даўно свой чалавек у пасёлку. Між тым яго малая радзіма ў вёсцы Чырвоная Слабада на Гомельшчыне. Хлопец скончыў ПТВ з адзнакай, больш за год працаваў электраслесарам на адной з шахт на Луганшчыне, а потым стаў студэнтам Беларускай сельгасакадэміі. Менавіта адсюль жыццёвая дарога прывяла гідрамеліяратара Цагельніка ў Астрыну. У кастрычніку 1975 года пасля заканчэння ВНУ ён прыехаў у гэты пасёлак і прыступіў да выканання абавязкаў галоўнага інжынера ПМК-20 спецтрэста "Сельгасводбуд". А праз чатыры гады энергічнаму і стараннаму спецыялісту даручылі прыняць на сябе адказнасць за работу вялікага калектыву: год ён выконваў абавязкі начальніка, а з 1980-га заняў крэсла кіраўніка. Ажно на дзесяць год. А ўсяго працы ў ПМК-20 аддадзена каля трох дзясяткаў гадоў.\nБылыя часы Міхаіл Сцяпанавіч называе стваральнымі і плённымі. Калектыў ПМК-20 быў сярод лідараў у вобласці, налічваў каля 600 работнікаў, выконваў вялікія аб'ёмы работ, дастойна спраўляўся з вытворчымі заданнямі па арашэнні і меліярацыі зямель, будаўніцве розных меліярацыйных аб'ектаў, і не толькі ў раёне. "Ажно да Астраўца даходзілі", -- успамінае былы кіраўнік. І, што важна, сіламі іх прадпрыемства пасёлак мяняў знешні выгляд. Па словах юбіляра, пачыналі з каналізацыйных сістэм, потым будавалі шматкватэрныя дамы, асфальтавалі дарогі, узводзілі сацыяльныя аб'екты.\nМіхаіл Сцяпанавіч глядзіць праз акно на заліты сонцам пасёлак і прыгадвае яшчэ адзін этап сваёй працоўнай дзейнасці – старшынёўства ў мясцовым органе ўлады пярвічнага ўзроўню. Кажа, працавалася ў пассавеце добра. Займаліся добраўпарадкаваннем Астрыны, навядзеннем парадку на сяле, вырашэннем дарожных пытанняў, -- усім, што датычыць жыццезабеспячэння насельніцтва. "У мяне заўжды прысутнічала жаданне дапамагчы людзям", -- дзеліцца ён цяпер.\nМіхаіл Сцяпанавіч – выдатны сем'янін. З жонкай Тамарай Іосіфаўнай яны далі дарогу ў жыццё дачцы Наталлі і двум сынам – Аляксандру і Міхаілу, цяпер адорваюць пяшчотай 6 унукаў. Родныя з'едуцца сёння ва ўтульны дом: пакаштуюць мядку з вулляў, што сабраў іх бацька і дзядуля, прытуляць да сэрца дарагога чалавека і пажадаюць яму здаровага даўгалецця.\nЩучинец снова в тройке сильнейших картингистов страны\nСоздано: 11.11.2018 в 9:22


Кікі Габі пабываў на гульні дубля «Дняпра» з рэзервам БАТЭ.\nКалі б у Кікі Габі запыталі пра такое надвор'е яшчэ паўгода таму назад, ён проста за галаву схапіўся бы: б-р-р-р, дубак! Цяпер на галаве шапка «Gucci», на тулаве — пухавік «Joma», і халаднаваты магілёўскі кастрычнік ужо не здаваўся яму жахлівым. Кікі нават быў упэўнены, што вытрымае 90 хвілін у якасці гледача, піша pressball.by.\nНа гульню дубляў «Дняпра» і БАТЭ яго ніхто не гнаў. Сам вырашыў наведацца і паглядзець, як гуляе рэзерв лепшага клуба Беларусі. Ну і свой, дняпроўскі, бясспрэчна.\nБудынак СДЮШАР-7 сустракаў яго, як і ўсіх іншых наведвальнікаў. Гіганцкі твар на вялізным плакаце, спалены сонцам да абсалютнай белізны, глядзеў долу, як прывід. На плакаце яшчэ былі нейкія словы, якія тлумачылі гэты прывід. Але чытаць на кірыліцы Кікі не ўмеў. Руская мова — цяжкая, а без рэпетытара дык і ўвогуле швах.\nРэпетытара ў Кікі не было.\nАбменьвацца інфармацыяй з партнёрамі па камандзе гулец мог хутчэй жэстамі, чым тымі некалькімі словамі, якія вывучыў за час, праведзены ў Магілёве. Надзея існавала толькі на мову футбола. Кірыліца аказалася нашмат складаней.\nНезразумелыя насценныя літары заварожвалі. СДЮШАР-7 мела футболкі выдатных выпускнікоў школы, але што гэта за людзі, Кікі дакладна не ведаў. У Камеруне пра іх чутна не было, а тут як разбярэшся, калі ніхто на французскай мове нават паўслова сказаць не можа?\nЖыццё ў Беларусі для Кікі здавалася неверагоднай прыгодай і шанцам. «Днепр» яго прыняў добра, па-свойску. Хлопцы сяброўскія, і трэнеры давяраюць. Вынікі каманды ў апошні час былі не вельмі, але гэта справа такая: гульня ёсць гульня, шмат чаго здараецца.\nМагілёў ніяк не перашкаджаў Кікі думаць толькі аб футболе. Асаблівых хобі ў камерунца не было. Акрамя трэніровачнага поля, амаль нікуды не хадзіў. Харчаваўся дома, па начных клубах не бадзяўся. Клуб у галаве яго быў адзін — "Днепр".\nКрэслы стадыёна СДЮШАР-7 былі халодныя. Адзінокі, ён сеў на правым сектары і пачаў назіраць. Гулялі няблага. Мяч трымалі, памыляліся рэдка. БАТЭ цікавіў Кікі не менш, чым свае малыя. Усё ж такі вялікі клуб, а ўжо ў панядзелак з ім сустракацца.\nУ чацвер Кікі глядзеў другі тайм матча барысаўчан з "Кёльнам". Уразіла. Бачна, што ў саперніка ёсць клас, якасць прысутнічае, розум і дослед — таксама. Але "Днепр" збіраўся біцца. Хлопцы рыхтаваліся ўвесь тыдзень і абяцалі адзін аднаму зрабіць усё, каб дабыць пазітыўны рэзультат.\nДубль таксама змагаўся. Нават выйграў першы тайм 1:0. Кікі пільна сачыў за аднаклубнікамі і правёў у надзеях увесь перапынак. Але ў другой палове моладзь БАТЭ прадэманстравала, што і яна гуляць умее. Два пенальці, яшчэ адзін гол — і заўзятары на СДЮШАР-7 лаяліся пра сябе: было 1:0, а ўжо 1:3.\nКікі паглядаў вакол незамыленным вокам іншаземца. Ён дзівіўся вышыні гэтага неба і неверагоднаму колеру лісця, якое нават збіралі ў букеты. Камерун, безумоўна, добрая краіна, але і тут так цікава, так незвычайна!\nБадай, адзінае, што яго сапраўды засмучала, — ежа. Харчавацца як мясцовы жыхар Кікі пакуль не навучыўся. Асабліва цяжка даваліся яму беларускія супы. Курыца ці бульба — яшчэ добра, можна есці. Але суп… Сапраўдны здзек над прыродай.\nЁн не перабіраў. Па-першае, тады зусім няма чаго есці будзе: тут жа ўсё на смак дзіўнаватае. Па-другое, Кікі разумеў: каб выйграваць, асабліва ў БАТЭ, трэба ўмець цярпець. Футбол любіць цярплівых.


03 травень 2021, 22:06\nАляксандар Лукашэнка і Ўладзімір Пуцін на сустрэчы ў Маскве 22 красавіка 2021\nУ жніўні-верасьні 2020 году Лукашэнка абяцаў Маскве ўсё, што тая пажадае. І шмат што выканаў.\nАле як толькі зайшла гаворка пра ўплыў Расеі на ўнутраную палітыку Беларусі праз рычагі, якія Лукашэнка кантраляваць ня можа, то выйшаў аблом.\nРасея разьлічвала лабіраваць свае інтарэсы ў Беларусі празь ляяльныя ёй партыі і арганізацыі.\nЛукашэнка гэта зразумеў і паставіў шлягбаўм.\nНерэгістрацыя «Саюзу» паказала, што ў пытаньнях улады ўнутры краіны свабода рук Лукашэнкі даволі значная.\nКанцлер Аўстрыі пасьля сустрэчы зь Ціханоўскай размаўляў пра Беларусь з Пуціным. Той папрасіў ня ўмешвацца


Занимательная наука by bntulibrary 928 views\nУченые и изобретатели юбиляры 2017 ... by bntulibrary 1728 views\nПрапануем вашай увазе віртуальную выстаўку "Знамянальныя даты беларускага каляндара 2017"\n1. Упершыню Мінск згадваецца ў «Аповесці мінулых гадоў». Узімку 1067 гады трое сыноў Яраслава Мудрага з велізарным войскам з'явіліся ў гэтых краях. Мінчане зачыніліся ў крэпасці. Усяслаў Полацкі спазніўся прыйсьці на дапамогу і Яраславічы разбурылі горад, вынішчылі мужчын, жанчын і дзяцей узялі як ваенную здабычу і пайшлі да Нямігі. Тут у халодны сакавіцкі дзень і адбылася бітва. «... І быў снег вялікі .... І быў бой жорсткі ... І шмат людзей загінула ... »- так апавядае летапісец пра драматычныя падзеі на Нямізе.\n2. Найбольш значнай з'явай у духоўнай культуры Беларусі першай паловы XVI ст. стала ўзнікненне беларускага кнігадрукавання, першага сярод усходніх славян. Заснавальнікам беларускага і ўсходнеславянскага кнігадрукавання стаў вучоны і пісьменнік, доктар філасофіі і медыцыны з горада Полацка Францыск Скарына. Першыя яго кнігі выйшлі ў Празе ў 1517 - 1519 гг.\n3. Палітычны, грамадскі і ваенны дзеяч Вялікага княства Літоўскага, дыпламат і мысляр. У розны час займаў пасады каралеўскага сакратара, пiсара вялікага літоўскага, падканцлера, а потым і канцлера ВКЛ, віленскага ваяводы і вялікага гетмана літоўскага. На працягу трыццаці з лішкам гадоў, Леў Сапега вызначаў палітыку Вялікага Княства Літоўскага. Ён быў паслядоўным прыхільнікам не абсалютнай манархіі, а моцнай праўнай дзяржавы, дзе пануюць законы, а не асобы. Дзякуючы дзейнасці Льва Сапегі нашая дзяржава ў складаных гістарычных абставінах не толькі захавала незалежнасць, але і перажыла перыяд гаспадарчага і культурнага росквіту. Гэты час гісторыкі з поўным правам называюць «эпохай Сапегі».\n4. Грамадска-палітычны і царкоўны дзеяч, вучоны і педагог. Ён з'яўляецца аўтарам палемічных твораў, а таксама падручніка па славянскім мовазнаўстве. Вядомы і як выдатны педагог і вучоны-філолаг. У брацкіх школах ён выкладаў стараславянскую, грэчаскую і лацінскую мовы, з'яўляўся рэктарам Кіеўскай брацкай школы. «Граматыка» Сматрыцкага - выдатны помнік славянскай граматычнай думкі.\n5. Дзеяч Грэка-Каталіцкай Царквы Рэчы Паспалітай, базылянін, царкоўны гісторык, багаслоў, краязнаўца. Даследчык старажытнасцей Гродна, Жыровіч і Полацка. Яго творы па гісторыі Каложскай царквы і Жыровіцкай іконы Маці Божай з’яўляюцца важнымі крыніцамі па гісторыі гэтых святыняў. Яго справядліва лічаць заснавальнікам беларускага краязнаўства. Аўтар фундамэнтальных прац па царкоўнай гісторыі.\n6. Праваслаўны царкоўны і грамадскі дзеяч, пісьменнік. Выкладчык, прафесар, рэктар Кіева-Магілянскай акадэміі. Найбольшую ўвагу свяціцель Георгій надае духоўнай адукацыі святароў і народа. У заснаванай ім друкарні перавыдае скарочаны "Катихизис" у сваім перакладзе, выдае свой "Сборник поучительных слов". Заснаваў пры Магілёўска-Брацкім Спаскім манастыры школьныя класы, а затым і Духоўную Семінарыю. Змагаўся за захаванне і адраджэнне праваслаўя на Беларусі.\n7. Беларускі і польскі мастак, партрэтны жывапісец, аўтар карцінаў на гістарычныя, рэлігійныя, міфалагічныя сюжэты. Яго творчасць — акадэмічная, у духу позняга класіцызму, з элементамі сентыменталізму. Сябраваў з Адамам Міцкевічам, напісаў яго партрэт. Таксама пэндзлю Аляшкевіча належаць партрэты Л. Сапегі и М. Радзівіла.\n8. Удзельнік вызвольнага руху ў Беларусі, нацыянальны герой Чылі, сусветна вядомы вучоны, шматгадовы рэктар чылійскага універсітэта. Ён пакінуў прыкметны след у самых розных галінах чалавечых ведаў: мінералогіі і геалогіі, фізіцы, хіміі і металургіі, геаграфіі і этнаграфіі, батаніцы і заалогіі і ўнёс істотны ўклад у арганізацыю сістэмы адукацыі Чылі. Вялікі вучоны-прыродазнавец не менш цікавы і як літаратар. Пісьменніцкае майстэрства Ігната Дамейкі асабліва ярка праявілася ў яго дарожных нарысах, якія друкаваліся пры жыцці аўтара ў самых розных выданнях.\n9. Мастак, музыкант, кампазітар, пісьменнік, педагог, архітэктар, публіцыст, вучоны. Як мастак найбольш вядомы сваімі замалёўкамі архітэктурных помнікаў і мясцовасцяў, звязаных з жыццём і дзейнасцю славутых людзей на тэрыторыі Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы. Стварыў некалькі тысяч гравюр, якія з дакументальнай дакладнасцю паказваюць стан помнікаў гісторыі - менавіта па яго гравюрах яны рэстаўруюцца сёння. Дзякуючы яго спадчыне можна ўбачыць і ацаніць захаваныя ім шэдэўры дойлідства, якіх на зямлі ўжо даўно няма.\n10. Тайнае патрыятычнае студэнцкае таварыства ў Віленскім універсітэце. Заснавана па ініцыятыве студэнтаў Ю. Яжоўскага, Т. Зана, А. Міцкевіча, Ф. Малеўскага, А. Петрашкевіча. Галоўнай мэтай філаматы лічылі падрыхтоўку моладзі да рознабаковай дзейнасці на карысць Айчыны. Таварыства дало новы штуршок развіццю ліберальнага і дэмакратычнага рухаў на Беларусі і прасторах былой Рэчы Паспалітай. У 1823 тварыства філаматаў раскрыта афіцыйнымі ўладамі, многія з яго ўдзельнікаў былі арыштаваны і асуджаны.\n11. Паэт, фалькларыст, грамадскі дзеяч. Ён вядомы як адзін з распрацоўшчыкаў праекта адмены прыгоннага права, збіраў і даследаваў беларускі фальклор Віцебшчыны, цікавіўся гісторыяй Беларусі, пісаў вершы. Яго буйная тэарэтычная праца «Погляд на паэзію беларускага народу» з энтузіязмам была сустрэта лепшымі прадстаўнікамі маладой беларускай інтэлігенцыі і станоўча ацэнена ў наш час.\n12. Лекар, акушэр-гінеколаг, адна з першых расійскіх жанчын, якая атрымала вышэйшую медыцынскую адукацыю і ганараваная вучонай ступені докторара медыцыны. Была першай жанчынай, прынятай у члены Таварыства рускіх лекараў у Пецярбургу. Ёй належаць працы ў галіне паталагічнай анатоміі, гігіены і гісторыі медыцынскага адукацыі ў Расіі. Аўтар белетристических твораў, публіцыстычных артыкулаў і папулярных выданняў.\n13. Буйны гаспадарчы і палітычны дзеяч Беларусі і Расійскай імперыі. Атрымаў вядомасць як мысляр і палітык, уваходзіў у Дзяржаўны савет Расійскай імперыі ад Мінскай губерні, а затым у якасці «дэпутата ад Літвы і Русі». Рэфарматар Мінскага краю. Ён вывеў наша сельская гаспадарка на новы ўзровень. Мецэнат, быў ініцыятарам будаўніцтва знакамітага Чырвонага касцёла у Мінску.\n14. Выдатны гісторык і этнограф. Апублікаваў больш за 200 навуковых прац па этнаграфіі, сацыяльна-эканамічнай і палітычнай гісторыі Беларусі, Летувы, Расеі, Украіны, Польшчы. Аўтар даследаванняў, прысвечаных вытокам і гісторыі станаўлення дзяржаўнасці, нацыянальнай і культурнай самабытнасці беларускага народа. Разбіў погляд на беларусаў як на народ, пазбаўлены нацыянальнасці, рашуча падтрымліваў беларускае нацыянальнае адраджэнне.\n15. Класік сусветнай і беларускай літаратуры, адзін з заснавальнікаў новай беларускай літаратуры і сучаснай беларускай літаратурнай мовы, народны паэт Беларусі, духоўны лідэр беларускага нацыянальнага адраджэння. Ён адначасова выступаў як паэт, драматург, публіцыст, перакладчык, грамадскі дзеяч.\n16. Яго па праве лічаць заснавальнікам нацыянальнай прозы, хаця пяру празаіка належаць і паэтычныя шэдэўры. Ён пашырыў жанравых магчымасцяў беларускай літаратуры, узбагаціў нацыянальную паэзію філасофскай і пейзажнай лірыкай, заклаў асновы беларускага рамана і беларускай дзіцячай літаратуры. Класік беларускай літаратуры, грамадзкі дзеяч, перакладчык, пэдагог, адзін з заснавальнікаў сучаснай беларускае літаратуры і беларускай літаратурнай мовы.\n17. Адзін з самых знакамітых ураджэнцаў Беларусі, таленавіты жывапісец і графік, яркі прадстаўнік мастацкага авангарду ХХ стагоддзя, які заваяваў свет сваім непаўторным стылем і асаблівым поглядам на жыццё ...\n18. Беларускі пісьменнік, паэт і перакладчык, грамадскі і дзяржаўны дзеяч, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Актыўна займаўся навуковай, гістарычнай і публіцыстычнай дзейнасцю. Прадстаўнік рэвалюцыйна- дэмакратычнага кірунку ў беларускай дакастрычніцкая літаратуры. Выступаў як паэт, празаік, драматург, публіцыст, крытык, даследчык гісторыі беларускай літаратуры. Удзельнічаў у стварэнні Беларускай ССР, з’яўляецца аўтарам маніфесту аб яе абвяшчэнні.\n19. Адзін з найвыдатнейшых беларускіх пісьменнікаў пачатку XX стагоддзя. Яго творчасць – яркая старонка ў гісторыі беларускай літаратуры. Аб гэтым сведчыць яго адзіны прыжыццёвы паэтычны зборнік "Матчын дар" (выдаваўся ў 1918, 1929, 1988 гадах). У 1920 г. выйшаў яго другі зборнік - драматычных твораў для дзяцей «Жывыя казкі». Гэты зборник паклаў у Беларусі падставу дзіцячай мастацкай літаратуры.\n20. Ён быў знакамітым беларускім нацыянальным дзеячом, філолагам, літаратарам, педагогам. Пераклаў на беларускую мову «Iліяду» Гамера, «Пана Тадэвуша» А. Міцкевіча. З’яўляўся адным з лідэраў Беларускай сацыял- дэмакратычнай партыі, выкладаў у Мінскім Беларускім педагагічным інстытуце. Падрыхтаваў і выдаў у Вільні першую «Беларускую граматыку для школ», якая пачала новую эпоху ў развіцьці беларускай літаратурнай мовы. Граматыка пасля вытрымала 6 перавыданняў і доўгі час была галоўным падручнікам па беларускай мове.\n21. Вядомая беларуская пісьменніца, мемуарыстка, асветніца, працаўніца на ніве беларускага адраджэння. Аўтар ўнікальнага «Беларуска-польска-расейска-лацінскага батанічнага слоўніка», брашуры «Гісторыя ўжывання зёлак у лячэнні», кнігі вершаў і апавяданняў для дзяцей «Каласкі». Напісала ўспаміны пра М. Багдановіча , У. Галубка, Ядвігіна Ш. Яна выдавала часопіс для дзяцей «Заранка»; выдала за свой кошт першую кнігу Міхася Машары «Малюнкі»; дзякуючы яе ўспамінам былі рэканструяваныя Беларуская хатка ў Менску і сядзіба ў Ракуцёўшчыне.\n22. Беларускі паэт, празаік, перакладчык, лінгвіст. Ў сваёй жыццёва-творчай эвалюцыі прайшоў супярэчлівы шлях: ад паэта-адраджэнца да прадстаўніка пралетарскай літаратуры. Выдаў некалькі зборнікаў вершаў; перакладаў творы рускіх і ўкраінскіх пісьменнікаў. Яго паэтычны талент быў заўважаны і прызнаны літаратурнай грамадскасцю. Быў членам літаратурных аб’яднанняў «Маладняк», «Полымя», «Пробліск».\n23. Празаік, публіцыст, перакладчык, народны пісьменнік Беларусі. Ён — аўтар вядомых чытачу апавяданняў, аповесцей, раманаў, лірычных запісаў, дарожных нататак, эсэ. Яго часта называюць лірыкам, апавядальнікам, паэтам, субяседнікам, кніжнікам, вязнем цытат, мэтрам. Меў яшчэ і арганізатарскі талент, займаўся культурнай і асветніцкай працай.\n24. Народны паэт БССР, цудоўны лірык, паэт-грамадзянін, сапраўдны паэт сучаснасці. Шматгранная паэтычная творчасць П. Панчанкі знайшла адлюстраванне ў звыш 30 зборніках, выдадзеных у розныя часы. Некаторыя з іх былі адзначаны дзяржаўнымі і літаратурнымі прэміямі. Яго пяру таксама належыць вялікая колькасць злабадзённых публіцыстычных выступленняў у друку, глыбокіх літаратурна-крытычных артыкулаў.\n25. Народны мастак Беларусі, працаваў у галіне станкавага і манументальнага жывапісу, аўтар амаль 200 палотнаў. Стваральнік унікальнай серыі карцін "Лічбы на сэрцы", прысвечанай вязням канцлагераў. Значнае месца ў творчасці Савіцкага займаюць партрэты. Галоўнае месца ў творчасці 1990—2001 гадоў займае хрысціянская тэматыка. Многія работы Міхаіла Савіцкага атрымалі сусветную вядомасць.\n26. Выдатны беларускі пісьменнік, крытык, літаратуразнаўца, кінасцэнарыст. Увайшоў у гісторыю беларускай літаратуры як аўтар твораў пра вайну. Асноўны матыў яго творчасці - асэнсаванне антычалавечнасьці вайны. Пачынальнік у беларускай літаратуры дакумэнтальна- мастацкай прозы, бліскучы прапагандыст беларускай літаратуры. Адным з першых падняў у літатартуры тэму Чарнобыльскай катастрофы, яе сапраўдных маштабаў.\n27. Паэт, драматург, перакладчык, больш за сорак гадоў плённа працаваў на ніве нацыянальнай літаратуры. Адзін з найбольш таленавітых прадстаўнікоў пакалення беларускіх паэтаў, якое пачало сваю творчую дзейнасць у пасляваенны перыяд. Яго паэзію літаратуразнаўцы і крытыкі адносяць да філасофска-аналітычнай, інтэлектуальнай плыні. Усёй творчасці паэта ўласцівы надзённасць, трывога за лёс планеты і чалавека.\n28. Народны мастак Беларусі, скульптар, адна з самых выдатных фігур беларускай скульптуры пасляваеннага часу. Прымаў удзел у стварэньні шэрагу вядомых манумэнтальных ансамбляў і мэмарыяльных комплексаў. Значную ролю ў творчасьці А. Анікейчыка адыгрываў жанр партрэту.\n29. Яго імя добра вядома не толькі ў Беларусі, але і далёка за яе межамі, вядома не толькі як аўтара дэтэктываў, жанр якіх ён з годнасцю прадстаўляе, але і як грамадскага і палітычнага дзеяча. Адзін з найбольш запатрабаваных беларускіх пісьменнікаў дэтэктыўнага жанру. Аўтар амаль паўсотні кніг мастацкай прозы, большасць з якіх — вострасюжэтныя дэтэктывы. За рознапланавыя дасягненні ў галіне культуры і навукі ў 1998 годзе унесены ў Кнігу рэкордаў Гінэса. Старшыня грамадскага аб'яднання «Саюз пісьменнікаў Беларусі».\n30. Адын з вядучых кампазітараў, народны артыст Беларусі. Яго творчасць - яркая старонка беларускага летапісу сучаснай музыкі. Ён аўтар опер і араторый, харэаграфічных кампазіцый, музыкі да народных інструментаў, вакальных цыклаў, сачыненняў да камернага аркестра і хору. Усе яны адметныя яркай індывідуальнасцю стылю, своеасаблівасцю творчых задум, мастацкай сталасцю.\n31. Беларускі спартсмен і трэнер. Ён стаў сапраўдным сімвалам цэлай спартыўнай эпохі, сваім прыкладам выхаваў цэлую плеяду маладых атлетаў і даказаў, што немагчымае магчыма. Па праву прызнаны найлепшым барцом вольнага стылю мінулага стагоддзя, тры Алімпіяды запар ён не пакідаў вышэйшай прыступкі п'едэстала, сем разоў станавіўся пераможцам на чэмпіянатах свету...\n32. Першы беларускі касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза. Зрабіў тры палёты ў космас: першы – у 1973, другі – у 1975, трэці – у 1978 годзе ў якасці камандзіра міжнароднага экіпажа. Усяго за 3 палёту ў космас налётаў 78 дзён 18 гадзін 18 хвілін 42 секунды.\n33. Савецкі і беларускі касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза. Зрабіў тры палёты ў космас: першы – у 1977, другі – у 1978, трэці – у 1981 годзе. У агульнай колькасці ён правёў у космасе 216 сутак.\n34. Беларуская паэтэса, паэзія якой — лірычная споведзь пра час і сваё пакаленне. Асноўныя матывы — услаўленне маладосці, кахання, мацярынства, роздум над гісторыяй роднага краю і праблемамі сучаснасці Па-свойму пераасэнсоўвае вобразы і матывы вуснай народнай творчасці. Яе верш «Ручнікі», пакладзены на музыку М. Пятрэнкам, стаў папулярнай песняй ў выкананьні «Песняроў».\n35. Вядомый беларускі графік. Праз усю яго творчасьць праходзіць цікавасьць да беларускай гісторыі і культуры. Працуе пераважна ілюстратарам кніг, але з'яўляецца аўтарам некалькіх абсалютна выбітных карцін на беларускія гістарычныя сюжэты. Працы Міхаіла Басалыгі можна ўбачыць у Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі і ў Траццякоўскай галерэі ў Маскве. За мастацкае афармленне кніг Міхаіл Басалыга узнагароджаны Сярэбраным медалём ВДНГ СССР і некалькімі дзесяткамі дыпломаў розных краін.\n36. Беларускі мастак, майстар кніжнай ілюстрацыі. Працуе ў кніжнай і станковай графіцы, у тэхніках акварэлі, малюнка, літаграфіі, шаўкаграфіі. Аформіў звыш 200 кніг у беларускіх і расійскіх выдавецтвах.\n37. Беларускі балетмайстар, харэограф, педагог. Шмат гадоў быў мастацкім кіраўніком, а потым і дырэктарам Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Пастаўленыя ім спектаклі прымусілі гаварыць пра беларусі балет як пра сур'ёзнаю культурнаю з'яву. Балеты ў яго пастаноўцы ішлі на сцэнах Расіі, Украіны, Турцыі, Японіі, Кітая і ЗША. Ўдастоены медаля ЮНЕСКА "Пяць кантынентаў" - за выдатны ўклад у развіццё культурнай спадчыны.\n38. Вядомы беларускі празаік, лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола. Актыўна асвойвае жанр навукова-сацыяльнай фантастыкі. Выкарыстоўваючы своеасаблівыя мастацкія формы, даследуе сучасныя праблемы існавання цывілізацыі ў Сусвеце.\n39. Адна з самых яркіх прадстаўніц беларускай паэзіі. Інтымная лірыка была і застаецца асновай паэтычнага свету паэткі. Яе вершы - гэта канкрэтная жыццёвая споведзь, адлюстраванне тых падзей і момантаў, якія прайшлі праз сэрца. На працягу ўсёй сваёй творчасці Р. Баравікова сцвярджае, што самае цудоўнае пачуццё, якім чалавек выпрабоўваецца на вернасць, сумленнасць, высакароднасць - каханне. Займае яна сваю нішу і ў драматургіі, і ў прозе.\n40. Акадэмік НАН Беларусі. Доктар тэхнічных навук, прафесар. Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь. Вучоны ў галіне машынабудавання. Пад яго навуковым кіраўніцтвам створаны высокапрадукцыйныя аўтаматызаваныя сістэмы пневмотранспорта матэрыялаў, машын і апараты для ачысткі тэхналагічных выкідаў, рэсурсазберагальныя экалагічна чыстыя тэхналогіі ў машынабудаванні і будаўніцтве. Аўтар больш за 150 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, 3 падручнікаў, каля 30 патэнтаў на вынаходніцтвы Рэспублікі Беларусь.\n41. Программа создана ведущим библиотекарем отдела гуманитарно-просветительской работы Научной библиотеки БНТУ И. П. Ивановой\nІосіф Васільевіч Воўк-Левановіч: да 125-годдзя з дня нараджэння


Лёкайства і прыслугоўваньне: комплекс нацыянальнай эліты?\nЛёкайства і прыслугоўваньне:\nкомплекс нацыянальнай эліты?\n(эфір 14 Сьнежня 2000 г.)\nУдзельнік: літаратуразнавец Пятро Васючэнка.\n(Ракіцкі: ) “Цягам усёй беларускае гісторыі, асабліва ў часе падпарадкаваньня чужым уладаром, за часам Рэчы Паспалітае, Расейскай Імпэрыі, бальшавізму, назіраюцца шматлікія факты калябаранства, здрады, прыслугоўваньня чужынцам. Самы махровы цьвет дала гэтая звычка дагаджаць і прыслугоўваць цягам сталінскага тэрору.\nПрыгадайма хаця б паводзіны нашае нацыянальнае эліты. У імкненьні дагадзіць рэжыму яна самавынішчалася. Творцы пісалі адзін на аднаго даносы, падпісвалі прысуды, складалі оды й панэгірыкі ў гонар “бацькі ўсіх народаў”.\nМожна было б выкінуць зь гістарычнае памяці суму паклёпаў, даносаў, рабскіх паводзінаў. Можна было б пакінуць гэты абсяг неабжытае спадчыны на спажыву гісторыкам-адмыслоўцам ды псыхааналітыкам. Але ж комплекс служэньня, бы ракавая пухліна, мэтастазамі прарастае ў нашае сёньня. І вось ужо кінарэжысэр Віктар Дашук у сваім артыкуле ставіць пытаньне сьледам за Купалам — “А хто там ідзе?”. І сам адказвае: “Халуі!”.\nНяўжо мы напраўду нацыя служакаў і халуёў? Комплекс прыслугоўваньня, рабства, халуйства характэрны толькі для нас ці гэта ўласьцівае ўсяму чалавецтву?”\n(Васючэнка: ) “У гэтым сэнсе беларусы ня ўнікумы. Яшчэ ў час біблейскае гісторыі габрэі час ад часу адпадалі ад праўдзівага Бога й прыслугоўвалі Ваалу, Малоху, Залатому Цяльцу.\nПотым гэты комплекс служэньня драбніўся, бытавізаваўся. У гісторыі прыгнечаных нацыяў комплекс служэньня існаваў дзеля таго, каб уратаваць жыцьцё гэтае нацыі. Ён быў, свайго роду, праяваю інстынкту самазахаваньня. Апроч таго, ад прыслугоўваньня прадстаўнікі нацыі маглі мець нейкую матар’яльную або маральную насалоду”.\n(Ракіцкі: ) “Маім госьцем — літаратуразнавец Пятро Васючэнка…\nКомплекс прыслугоўваньня фармуецца, укараняецца на доўгім гістарычным шляху. Спадар Васючэнка, якім чынам гісторыя спрыяла выпрацоўцы гэтага комплексу ў беларусаў?”\n(Васючэнка: ) “Гісторыя Беларусі, беларускае нацыі адбывалася ў надзвычай неспрыяльных умовах. Мы таксама мусілі прыстасоўвацца, каб уратаваць сваю самасьць. Але прыстасаваньне, прыслугоўваньне — занятак далёка не небясьпечны. Ён выпрацоўвае комлекс або інстынкт служэньня, слугаваньня, лёкайства, які робіцца, у нейкім сэнсе часткаю нацыянальнае псыхалёгіі”.\n“За гэта нас часам і хвалілі. Прыгадайма вобраз Тараса-палясоўшчыка, якога хваляць за тое, што ён “чалавекам быў рахманым, гарэлкі ў губы ён ня браў, за тое ў ласцы быў у пана, яго пан дужа шанаваў. Любіла тож Тараса й пані, і войт ня разу не збрахаў”.\n(Ракіцкі: ) “Дык якія ж матывы слугаваньня?”\n(Васючэнка: ) “Мне думаецца, што матывы слугаваньня асобнага чалавеку, палягаюць у нейкіх базавых інстынктах, базавых праявах падсьвядомасьці. Гэта — служэньне ідэі або ідэйная перакананасьць, гэта — матар’яльная выгода, і гэта, нарэшце, — страх”.\n(Ракіцкі: ) “Няўжо можна ўсур’ёз казаць пра нейкія ідэйныя перакананьні ў лёкаяў?”\n(Васючэнка: ) “У гісторыі прыгнечаных нацыяў адбываецца момант чаканьня, чаканьня таго, хто можа збавіць гэтую нацыю ад уціску. Чакаюць прарока, чакаюць уладара, чакаюць Месію. “Прыйдзі народу нашага ўладар”, — казаў некалі Купала. Зьмітрок Бядуля ва ўнісон яму, казаў “хай бы хоць нэгры прыйшлі на Беларусь, абы выбавіць яе ад бальшавікоў”.\nПрыходзілі ня нэгры, прыходзіў ня той прарок, уладар, пра якога марыў Купала. Прыходзілі тыя ж бальшавікі, прыходзіў валадар вусаты. І тады “нашаніўцы” йшлі ва ўнутраную эміграцыю. Іх мейсца займалі “маладнякоўцы”, прадстаўнікі новае гэнэрацыі, якія сьпявалі гімны і оды ў гонар рэвалюцыі. І сапраўды, учора яны бычкам хвасты круцілі ў вёсцы, а сёньня яны вучацца на рабфаках, друкуюцца. Было за што хваліць той рэжым, які склаўся. Але паступова і ў гэтых шэрагах пазначыўся раскол. На частку “маладнякоўцаў” напаў одум і пачалася барадзьба зь іншадумцамі”.\n(Ракіцкі: ) “Любоў абарочваецца нянавісьцю?”\n(Васючэнка: ) “Ва ўмовах таталітарнага рэжыму вельмі проста свой ідэал, які даўно здрабніўся, ажыцьцявіць у форме фізычнае расправы з апанэнтамі. Дастаткова было б “маладнякоўцу” напісаць данос у форме рэцэнзіі на свайго ідэйнага ворага, як яго зьнішчалі”.\n(Ракіцкі: ) “А матыў выгоды? Як ён выяўляўся ў нашае гісторыі?”\n(Васючэнка: ) “Данос, разгромныя рэцэнзіі нядрэнна аплочваліся. Існаваў цэлы атрад прафэсійных крытыкаў, якіх, як вядома, узначальваў Лукаш Бэндэ. Але говорка тут мусіць ісьці пра іншае. Не пра прафэсійных забойцаў, а пра сапраўдную эліту грамадзтва. Няўжо й яны таксама пачалі служыць “Залатому Цяльцу”? Возьмем прыкладам Янку Купалу, які ў 30-я гады, ужо пасьля замаху на сваё жыцьцё, меў практычна ўсё, чаго мог пажадаць народны пісьменьнік Беларусі. І гэтае званьне, і ўласны асабняк, і прыслугу, і аўтамабіль, і лецішча на высокім беразе Дняпра ў Ляўках. І тым ня менш, пры сустрэчы зь Леўчыкам, Купала кажа пра гэты свой набытак зь нейкім горкім сарказмам. Матар’яльны камфорт не даваў яму камфорту духоўнага. Калі ён атрымаў Сталінскую прэмію, ён адказвае на атрыманьне гэтае прэміі зусім апатычна, абыякава, што й бачна з наступных радкоў:\n(Ракіцкі: ) “Спадар Васючэнка, такі вобраз Купалы нам малавядомы. Гэты вобраз разбурае нашае ўяўленьне пра выдатнага творцу, якога мы вельмі часта называлі “сумленьнем нацыі”… Ці гэта сапраўдны Купала?”\n(Васючэнка: ) “Я прыгадваю зараз партрэт Купалы таго часу. Гэта страшэнна стомлены чалавек, з загаслым поглядам, у руках папяроса, у тонкіх нэрвовых пальцах, які цалкам у сабе. Ён піша нейкія творы, ён піша тыя ж одапісы, піша сваю паэтычную “сталініяну” без асаблівага энтузыязму. Ён жыве ў сваім нутраным “я”. У ім адбываецца нейкая праца, якую ён нікому не паказвае. Спадарожнікам Купалы ў гэты час сталася крэсла-качалка, у якім ён знаходзіўся цэлымі гадзінамі”.\n(Ракіцкі: ) “А можа справа тут не ў выгодзе? Можа тут справа ў страху?”\n(Васючэнка: ) “Я б гэта назваў адчуваньнем наканаванасьці. Купала ў гэты час стварыў узоры рытуальнае лірыкі, рытуальнага служэньня. Рытуал патрабаваў, каб Купала прысьвячаў вершы Сталіну, інакш бы ён загінуў — ён і прысьвячаў. Рытуал патрабаваў, каб ён выкрываў ворагаў народа: Радэка, Троцкага, Пятакова. Ён рабіў і гэта, але без вялікага энтузыязму…”\n(Ракіцкі: ) “Калі ласка, вось фрагмэнт вершу Янкі Купалы “Мала іх павесіць:\nШастоў, Ліўшыц, Радэк,\nВас, зьвяр’ё, замала!\nНя будзе спагады\nГэтую ж самую праблему падвоенасьці асобы, творцы, калі ён думае адно, а піша зусім іншае, мы назіраем і ў пазьнейшы час…”\n(Васючэнка: ) “Прынамсі, у 70-80-я гады, калі нашыя пісьменьнікі, паэты, сёньня досыць паважаныя, кожны аддаваў даніну рытуалу. Кожны пісаў верш у гонар партыі, Леніна. Таксама нядужа веручы ў гэтыя ідэалы”.\n(Ракіцкі: ) “Магчыма, прыслугоўвалі толькі творцы, эліта, а народ проста мудра маўчаў, чакаў, працаваў?”\n(Васючэнка: ) “Я прывяду ў якасьці адказу прыклад з творам, пад якім падпісалася 2 мільёны чалавек, прадстаўнікоў беларускае нацыі. Гэта — славуты “Ліст вялікаму Сталіну”. Аўтарам яго ў 1936 годзе сталася 6 чалавек: Купала, Колас, Александровіч, Броўка, Глебка ды Ізя Харык. Гэта быў суцэльны панегірык савецкай уладзе, канстытуцыі ды ўласна таварышу Сталіну на дзясятках старонах. Прычым, самыя дыхтоўныя радкі належаць Янку Купалу:\nІ партыі, даўшай нам шчасьце і мір,\nЗа гонар, за веліч людзкога расьцвета\nПадзяку прымі — дарагі правадыр!\n(Ракіцкі: ) “А як жа быць з сумленьнем? Прыслугоўваньне ж зьбядняе талент, губіць яго, адбірае магчымасьць творчае самарэалізацыі…”\n(Васючэнка: ) “Я думаю, гэта выдатна разумела нашая інтэлектуальная эліта 30-х гадоў, але кожны знаходзіў сабе самаапраўданьне, якіх было некалькі. Было спадзяваньне на тое, што неяк перажывем. Купалу не ўдалося перажыць, Коласу — удалося. Перажыў самога “бацьку народаў”.\nБыло й такое самаапраўданьне: вось напішу пару-тройку твораў, прысьвечаных калгаснай вёсцы, каб заткнуць глотку дурням і брахуном. Так думаў Кузьма Чорны. Пісьменьнік, які мог напісаць раман стагодзьдзя. Які мог бы стацца ляўрэатам Нобэлеўскае прэміі. Ён напісаў пару-тройку гэтых твораў, а свае раманы стагодзьдзя — “Млечны шлях”, “Пошукі будучыні” ды й іншыя — так і не пасьпеў закончыць. Жыцьця не хапіла…\nБылі й іншыя ілюзіі, якія можна параўнаць зь ілюзіямі героя фільма “Мэфістофель”: тварыць літаратуру, якая служыць, але літаратуру дыхтоўную, тэхнічна дасканалую”.\n(Ракіцкі: ) “Вы ўзгадалі фільм “Мэфістофель”. Для мяне незабыўны фінал карціны: герой загнаны промнямі пражэктараў на стадыёне, выйсьця няма… Такая сытуацыя ёсьць унівэрсальная. У яе й Купала патрапіў?”\n(Васючэнка: ) “Ёсьць яшчэ адзін момант у паводзінах чалавека ва ўмовах, цісках таталітарнага рэжыму. Нават у творы, якія прыслугоўваюць, пісьменьнік можа ўкласьці падтэкст. Прыкладам, у вершы Янкі Купалы на сьмерць таварыша Кірава, гучыць непрыхаваны сарказм. Аўтар, як бы з такой змрочнай усьмешкаю глядзіць, як бальшавікі хаваюць бальшавіка:\nЗноў такі, у вядомым нам хрэстаматыйным школьным вершы “Хлопчык і лётчык”… Хлопчык разам зь лётчыкам пралятаюць над Крамлём, і пра нешта там хлопчык крычыць таварышу Сталіну.\nШто далей сталася з хлопчыкам? Ніхто ня ведае. Адам Глёбус кажа, што хлопчыка зьбілі крамлёўскія зэніткі.\nВельмі цікава, што ў 1942 годзе Купала напісаў працяг — “Хлопчык і лётчык на вайне”. Там хлопчык зноў просіцца ў кабіну да лётчыка, цяпер ужо, каб бамбіць праклятых фашыстаў. І на гэты раз ляціць не над Крамлём, а над Бэрлінам:\nІ зробім чуць-чуць астаноўку,\nКаб сьцерве папасьці ў папад:\nДля Гітлера ськінем вяроўку,\nХутчэй каб павесіўся кат…\n…Давіць мы іх будзем, як вошаў,\nЯк гадкіх сьмярдзючых клапоў,\nКараць ўто-раз караю горш\n(Ракіцкі: ) “Спадар Васючэнка, а што наконт сёньняшніх прыслужнікаў, якіх, паводле Дашука, “агромністая грамада”?”\n(Васючэнка: ) “Мне думаецца, што наконт “агромністай грамады” тут знакаміты рэжысэр мае пэўнае перабольшваньне. Але пра тое, што такія ёсьць, спрачацца не даводзіцца. Мне думаецца, што сёньняшнія прыслугоўцы (найчасьцей гэта журналісты, часта людзі іншых творчых прафэсіяў) — больш цынічныя. У іх учынках пераважае пошук выгоды. Яны навучыліся не хаваць вочы, сустракаючыся з калегамі.\nЧасам мне робіцца шкада гэтых людзей, часам мне думаецца пра іхную адчайнасьць. Яны змагаюцца супроць законаў гісторыі, яны забываюцца на тое, што гісторыя помсьціць. Яны забываюцца на тое, як некалі, у 80-я гады, хтосьці ў бібліятэках выразаў з газэтаў артыкулы Алеся Кучара 30-х гадоў”.\n(Ракіцкі: ) “Гісторыя, такім чынам, сьцьвярджае, што недэмакратычнае грамадзтва — найлепшы асяродак для прагрэсаваньня лёкайства. Як Вы, спадар Васючэнка, асэнсоўваеце гэтую тэзу ў дачыненьні да сучаснае Беларусі?”\n(Васючэнка: ) “Мне думаецца, што тут дарэчы будзе прывесьці ў якасьці прыкладу назіраньні Васіля Быкава за чалавечай прыродаю ўвогуле. У сваіх апошніх творах Васіль Быкаў паказвае, што ёсьць выпрабаваньні, якія не вытрымлівае нават моцная натура. Па вялікаму рахунку — і моцная нацыя. Выпрабаваньні нялюдзкія. Калі ў беларусах яшчэ застаецца воля да супраціву, дык гэта свайго роду фэномэн. Калі думаць пра тое, што пераважае ў паводзінах нашае нацыі, прыслугоўваньне або супраціў, трэба згадаць і пра праявы супраціву мінуўшчыны. Трэба яшчэ падзівіцца, чаму лепшыя прадстаўнікі нацыі яшчэ знаходзяць у сабе сілы да супраціву? І супраціў пераважвае”.


Распрацоўка ўрока беларускай мовы ў 6 класе па тэме “прыметнік як часціна мовы” Красноўская Вольга Анатольеўна\nСпампаваць 78.95 Kb.\nПамер 78.95 Kb.\nРАСПРАЦОЎКА ЎРОКА БЕЛАРУСКАЙ МОВЫ Ў 6 КЛАСЕ\nПА ТЭМЕ “ПРЫМЕТНІК ЯК ЧАСЦІНА МОВЫ”\nКрасноўская Вольга Анатольеўна\nМэта: напрыканцы ўрока вучні будуць ведаць спецыфіку прыметніка як часціны мовы; змогуць вызначаць граматычную ролю прыметнікаў, правільна ўжываць іх ва ўласным вусным і пісьмовым маўленні.\nсадзейнічаць выхаванню ў вучняў моўнага чуцця, любові і павагі да роднай мовы, да прыроды роднай старонкі (на дыдактычным матэрыяле).\nАбсталяванне: падручнік па мове для VІ класа, раздатачны матэрыял, запісы на дошцы, карцінкі з выявамі птушак.\nТып урока: урок засваення новага матэрыялу\nДа нас сёння прыйшло пісьмо ад птушак. Вось яго змест:\nПрачытаўшы пісьмо, я вырашыла, што на сённяшнім уроку мы абавязкова пагаворым пра птушак: пералётных і свойскіх, палявых і лясных, балотных і рачных, маленькіх і вялікіх, белых і чорных, хуткіх і павольных, экзатычных і родных, беларускіх…\nЯкой часцінай мовы з’яўляюцца тыя словы, якія дапамаглі мне расказаць, пра птушак, аб яких сёння пойдзе гаворка? (прыметнікам)\nЯкімі, на ваш погляд, могуць быць мэты нашага ўрока?\nМы будзем умець... (знаходзіць прыметнікі ў сказах, тэксце, вызначаць іх граматычную ролю);\nНавучымся складаць … (словазлучэнні, у склад якіх уваходзяць прыметнікі),\nЗможам …. (устанаўліваць сэнсавыя і граматычныя сувязі прыметніка з назоўнікам).\nНа Беларусі налічваецца каля трохсот відаў розных птушак. Назвы некаторых з іх зараз нам напомніць “Арфаграфічная хвілінка” (слоўнікавы дыктант).\nУзаемаправерка выкананай работы.\nІІ. Работа над новым матэрыялам\nАпераджальнае заданне (даецца вучню з высокім узроўнем падрыхтаванасці):\nВучань працуе ля дошкі, робіць словаўтваральны разбор слова ПРЫМЕТНІК: прыметнік – прымета (суф.) прымета – прымеціць (нулявая суфіксацыя); падбірае аднакаранёвыя словы да слова “прымеціць” (меціць, метка, паметка, памячаць); выпісвае лексічнае значэнне слова “метка” (метка – апазнавальны знак, кляймо, засечка на чым-небудзь).\n1. Які колер мае пер’е гэтай птушкі? (пер’е птушкі спалучае чорную і белую фарбы, “шапачка” чырвоная).\n2. Параўнайце яе памер з памерам страуса, голуба, ластаўкі (у параўнанні са страусам яна малая, у параўнанні з ластаўкай яна вялікая, прыблізна аднолькавая з голубам).\nЯкой часцінай мовы вы карысталіся для таго, каб “упрыгожыць” назоўнік ДЗЯЦЕЛ? (прыметнікам).\nПтушка мае верх, ніз, лоб і горла, крылы, хвост. Яна ўмее лятаць.\nПтушка мае чорны верх, белы ніз. У яе ржава-карычневыя лоб і горла, вузкія і вострыя крылы, а хвост доўгі і раздвоены. У палёце яна вёрткая і хуткая. (Энцыклапедыя прыроды Беларусі)\n2. Што гэтыя прыметнікі абазначаюць? (прыметы птушкі).\n3. На якія пытанні адказваюць прыметнікі ў тэксце? (які? якая? якое? якія?) А, напрыклад, прыметнік ластаўчына талака? (чыя?)\n4. Падручнік нам падкажа, якая форма для прыметніка з’яўляецца пачатковай (звяртаемся да с .104) Назавіце прыметнікі, ужытыя ў пачатковай форме? (чорны, белы, доўгі, раздвоены). Якія канчаткі мае прыметнік ў пачатковай форме? (-ы, -і)\nШто ж гэта за два хлопчыкі, якія так спрытна бегалі па Марфалогіі? У каго з іх быў свой род, хто бегаў па склонах, ліках першы, а хто набываў граматычныя катэгорыі свайго брата?) (1 – назоўнік, 2 – прыметнік)\nА зараз мы пабегаем па ліках, склонах, родах прыметнікаў і назоўнікаў у тэксце.\nПрацуем у групах: 1 група вызначае лік, 2 група вызначае род, 3 група вызначае склон назоўнікаў\nцёмны свет – свет\nI. Індывідуальнае творчае заданне (для вучняў з высокім узроўнем падрыхтаванасці):\nМы працавалі з тэкстам-апісаннем ластаўкі ў навуковым стылі, а хто паспрабуе скласці тэкст-апісанне птушкі ў мастацкім стылі па малюнку і апорных словазлучэннях?\nВызначце тып тэксту. Папрацуйце алоўкамі, выпраўце памылкі ў канчатках прыметнікаў трэцяга сказа. Вызначце іх род, лік, склон.Зрабіце сінтаксічны разбор чацвёртага сказа.\n1. Гэтая працавітая птушка памерам з “рукавічку” часам нагадвае камячок пер’я. 2. Затое яна мае моцны малаточак, якім здабывае ежу. 3. Апранута весялушка ў жоўты сарафан з цёмнае палоскай, на галаве носіць чорную касынку. 4. У паводзінах яна мітуслівая, вясёлая, зграбная.\nВыпішыце словазлучэнні “прыметнік + назоўнік” у пачатковай форме:\nЛесу зялёнаму, сіняму небу,\nСпішыце, устаўляючы прапушчаныя літары, раскрыйце дужкі, дапасуйце прыметнікі да назоўнікаў:\nТры (высокі) б..розы раслі за акном. На ўзгорк.., між (ліпавы) парку, б..леў двухпавярховы будынак. Зара (вясенні) над пол..м дагарае. Гуляйце, вей..е (снежны) в..тры ад (ранні) да (вячэрні) зары.\nПрачытайце сказы, запісаныя парамі. Вызначце, да якой часціны мовы адносяцца выдзеленыя словы. Падкрэсліце іх як члены сказа.\n1. Старыя і малыя спяшаюцца на пляж. – Малыя дрэўцы наглуха замяло снегам.\n2. Я ціхенька зайшоў у настаўніцкую. – На настаўніцкім стале ляжаў стос кніг.\n3. Дзед ужо вельмі стары. – Стары сядзеў на лаўцы.\nПраверка выканання работы 2 групай разам з настаўнікам\nА цяпер давайце падвядзем вынік, выкарыстоўваючы прыметнікі. Мы з вамі сёння на ўроку былі ўважлівымі,………………………………\nVІ. Д/з. Скласці сінквейн са словам ПРЫМЕТНІК;с.104(правіла),практ.185 або 186.\n1. Актыўная ацэнка: метад.дапам. / укл.Н.Ільініч. Мінск, 2011.84с.


На карысць роднага краю\n30/06/2020 Сельская праўда Адукацыя, Чалавек і яго справа 0\nАсабісты і прафесійны лёс намесніка дырэктара па вучэбнай рабоце першай гарадской школы Іны Мірко знітаваны з жабінкаўскім краем: тут нарадзілася, вучылася, стварыла сям’ю, тут і рупіцца. Яна расказала, чаму стала настаўнікам і як ёй працуецца ў самай сучаснай школе раёна, у якой калісьці вучылася і сама.\nТакое рашэнне Іна Мірко (у дзявоцтве Яшчук) прыняла яшчэ першакласніцай і мару сваю ажыццявіла. На гэта, у першую чаргу, паўплываў тата: Васіль Сяргеевіч Валасюк выкладаў музыку, доўгі час вёў фотагурток у Доме піянераў. А яшчэ тыя педагогі, якія зацікавілі сваімі прадметамі: прыродазнаўствам, геаграфіяй, біялогіяй. У іх кагорце Ганна Якаўлеўна Шпак, Марыя Сямёнаўна Ніканчук, Святлана Мікалаеўна Янусік, Раіса Ісакаўна Буяшова. Таму пасля дзесяцігодкі залатая медалістка, актывістка, гонар першай гарадской школы Іна Яшчук паступіла ў Брэсцкі педінстытут імя Пушкіна. Дзяўчына абрала спецыяльнасць “геаграфія, біялогія” і на працягу пяці гадоў жыла ў цудоўным свеце прыродазнаўчых навук. Вучоба была цікавай, ладзіліся паездкі ў Карпаты, на Байкал. Як і ў школе, Іна і ў інстытуце займалася актыўнай грамадскай дзейнасцю: была сакратаром камсамольскай арганізацыі факультэта, прымала ўдзел у з’ездзе камсамола Беларусі. На размеркаванні ёй нават прапанавалі месца ў ЦК ЛКСМБ, але яе не прываблівалі ні сталіца, ні абласны цэнтр. Дзяўчына не ўяўляла сябе без роднай Жабінкі і сваёй першай школы, дзе яшчэ студэнткай-пяцікурсніцай вяла ўрокі.\nМаладым спецыялістам Іна Аляксандраўна вярнулася на малую радзіму і вось ужо на працягу трох дзясяткаў застаецца вернай роднаму гораду, абранай прафесіі і ўстанове (быў перыяд, калі тры гады працавала ў гарадскім ліцэі). Дзіўны свет геаграфіі стаў блізкім, цікавым і запамінальным для многіх хлопчыкаў і дзяўчынак дзякуючы цудоўным урокам Іны Мірко.\nГалоўнае багацце — кадры\n“Было прыемна вярнуцца ў сваю школу, дзе калісьці сама вучылася, — расказала Іна Аляксандраўна. — Цяпер для маіх настаўнікаў я выступала калегай, таму адчувала ўсю адказнасць і імкнулася іх не падвесці. Бачыла шчырую падтрымку і разу-\nменне з боку тагачаснай адміністрацыі: дырэктара Мікалая Сямёнавіча Міцковіча, завуча Тамары Рыгораўны Гаціла, старэйшых таварышаў. Калі ў 2009 годзе заняла пасаду намесніка дырэктара па вучэбнай рабоце, на якой руплюся і цяпер, доўгі час працавала ў адным тандэме з дырэктарам Міхаілам Пятровічам Савянковым, завучам Марыяй Іванаўнай Гаркалюк. Апошні год нашу ўстанову ўзначальвае Ірына Анатольеўна Панфіла, у кагорце намеснікаў побач са мною рупяцца Інга Іванаўна Лазоўская і Таццяна Віктараўна Казей. Хочацца адзначыць, што першая школа была і застаецца лідарам па многіх паказчыках, але галоўнае яе багацце — гэта кадры. Тут заўсёды працавалі высокакваліфікаваныя і вопытныя педагогі, прафесіяналы сваёй справы, многія мелі высокія званні. Іх ведалі і паважалі ў раёне. Наша школа стала стартавай пляцоўкай для некаторых будучых кіраўнікоў і намеснікаў устаноў адукацыі Жабінкаўшчыны, якія пачыналі працоўную дзейнасць менавіта ў нас. Мы ганарымся таксама і нашымі выпускнікамі, што выраслі годнымі людзьмі. Многія з іх пасля вучобы вярнуліся ў свой раён, дзе стварылі сем’і і шчыруюць у розных галінах на яго карысць”.\nУстанова ХХІ стагоддзя\nТак сёння можна сказаць пра першую гарадскую школу. У 2007-м, калі горад рыхтаваўся да абласнога свята “Дажынкі”, многія аб’екты сацыяльнай сферы дзякуючы клопату раённых уладаў абнавіліся і папрыгажэлі. У іх ліку і СШ № 1: тут адбыўся капітальны рамонт. У 2013 годзе ўстанова была аснашчана самым найноўшым і сучасным абсталяваннем: інтэрактыўнымі дошкамі, мультымедыйнымі ўстаноўкамі, камп’ютарамі, тэлевізарамі, інфакіёскамі, што дазволіла падняць якасць адукацыі на больш высокі ўзровень і ісці ў нагу з часам. Дарэчы, кожны год у школе з’яўляецца нешта новае. Так, раней былі абсталяваны кабінеты хіміі і фізікі, сёлета мульціборд з’явіўся ў кабінеце біялогіі.\nУ сваёй дзейнасці педагогі ўстановы актыўна выкарыстоўваюць інфармацыйна-камунікацыйныя тэхналогіі. Яны пастаянна ўдзельнічаюць у навучальных семінарах, наведваюць майстар-класы калег, павышаюць прафесійную кампетэнтнасць на курсах.\nТрэба адзначыць, што першая школа заўсёды была пляцоўкай для правядзення мерапрыемстваў раённага, абласнога і рэспубліканскага ўзроўню. Установа часта прымала высокіх гасцей, у тым ліку міністраў адукацыі краіны.\nНавучэнцы першай гарадской паспяхова ўдзельнічаюць у прадметных алімпіядах, разнастайных мерапрыемствах і конкурсах. Практычна кожны год установа папаўняе скарбонку залатых і сярэбраных медалістаў раёна. Тут ёсць кім і чым ганарыцца!\n“Працаваць у такіх умовах — адно задавальненне”\nКажа мая суразмоўніца і мае на ўвазе не толькі сваю, але і іншыя ўстановы адукацыі Жабінкаўшчыны, у якіх з таго часу, калі яна прыйшла на працу ў раён (а гэта 1990-ы год), адбыліся значныя змены. Цяпер у школах — новая сучасная тэхніка, спартыўнае абсталяванне. Іх тэрыторыі ўпрыгожваюць яркія клумбы, самі будынкі і звонку, і ўнутры своечасова рамантуюцца, прыводзяцца ў належны выгляд. І гэта клопат і ўвага з боку дзяржавы, мясцовых уладаў, за што педагогі вельмі ўдзячныя.\nМая суразмоўніца бясконца любіць сваю прафесію, радуецца поспехам і шчыра перажывае за няўдачы сваіх вучняў. Аднойчы выбраны настаўніцкі шлях стаў для яе лёсам, які на працягу многіх гадоў звязаны з дарагім сэрцу жабінкаўскім краем і роднай установай, на карысць якіх аддана працуе.