ADU-Share #11 - Адукацыя\nНі адзін Адушэр не абыходзіцца без кніжак, вось і ад мяне пару парадаў. Каб трошкі аднавіць (альбо найперш атрымаць ;) веды пра фундаментальныя навуковыя тэорыі, раю пачытаць кніжку “Навуковыя тэрыі за 30 секунд”, у якой каманда аўтараў тлумачыць кожнае з 50 складаных навуковых пытанняў з дапамогай адной старонкі тэксту і малюнкаў. Ніхто не гарантуе, што ты зможаш падтрымліваць сур’езныя дэбаты па гэтых тэмах, але хто яго ведае!\nДарэчы, у гэтую серыю “Даведацца за 30 секунд” уваходзяць таксама кніжкі пра эканоміку, псіхалогію, фатаграфію, віно і шмат чаго яшчэ. Агулам я налічыла ажно 23 тэмы! Выдатны спосаб адукоўвацца з эканоміяй часу, праўда?\nКалі табе даўна хацелася распачаць жыццё ў стылі “эка”, але ты не ведаў/ла з чаго пачаць, завітвай на старонку з эка-лайфхакамі і дзейнічай! Не верыш, што тваё кожнадзённае жыццё можа штосьці змяніць? Падлічы свой экалагічны след ды вяртайся да першага пункту ;)\nЗдымак адсюль: https://www.instagram.com/p/BZp6M4AHBeb/\nКалі сартаванне смецця і эка-торба сталі для цябе звычайнай справай, пара спазнаць zero-waste падыход.\nКалі любіш натхняцца жывымі прыкладамі, табе да інстаграм-зорак, якія вядуць zero-waste лад жыцця і дзеляцца сваім досведам. Для прыкладу - амаль самая знакамітая амерыканка і больш блізкая да нашага кантэксту дзяўчына з Расіі.\nКалі ты апошні раз уведамляў/ла, што адчуваеш, пра што думаеш і што робіш? Як даўна ты знаходзіўся/лася ў моманце “тут і зараз”? Гэтая восень пазнаёміла мяне з практыкамі mindfulness, якія дапамагаюць адчуваць жыццё больш ясна і разумець свае унутраныя ўзаемасувязі. Інтэрнэт поўніцца кніжкамі і артыкуламі на гэтую тэму, але я раю адразу папрактыкавацца! Вельмі раю прылады для смартфонаў https://insighttimer.com ды https://www.calm.com, дзе сабраныя розныя віды такіх медытацый. Калі ж без тэарытычнай часткі ніяк, можна спачатку панатхняцца вось тут.\nЯ заўжды вельмі цешуся выпадковымі (альбо не вельмі) аду-знаходкамі, а ты? Тут сабрала ўсяго па-трошкі.\nВось, напрыклад, калі мне трэба былі дакладныя цытаты еўрапейскіх палітыкаў, праз гадзіны пошуку Інтэрнэт, нарэшцэ, паказаў вось такую цудоўную базу ад Euronews. Тут можна шукаць цытаты па аўтару, па тэме, па ключавых словах! Заўсёды свежа, актуальна і дакладна ;)\nА вось сервіс http://bookseer.com - знаходка выпадковая, але таксама вельмі ўдалая. Гэты сайт дазваляе атрымаць парады пра кніжкі на падставе таго, што ты чытаеш і што табе падабаецца.\nДля тых, хто як і я не можа знайсці ў сабе моц выбрацца з ложку раніцай, але хоча трохі фізічнай актыўнасці, вельмі рэкамендую такую простую ёгу ў ложку.\nСпазнаваць свет з дапамогай вандровак бадай што адна з самых натхняючых справаў! Сервісаў, якія пра гэта пішуць, з кожным днём становіцца ўсё больш, толькі паспявай сачыць. Мая апошняя знаходка - http://passionpassport.com. Самае цікавае ў раздзеле “All stories” - там збіраюць тэматычныя падборкі фотаздымкаў, з дапамогай якіх можна зазірнуць у лонданскую падземку, буддысцкія манастыры М’янмы альбо заліпнуць на серыю партрэтаў эфіопскіх жанчын. Сапраўдная эстэтычная асалода!


Сяргей Шапран "Беларускі гістарычны анекдот" - рэцэнзія\nСяргей Шапран “Беларускі гістарычны анекдот” – рэцэнзія\nОпубликовано 27.07.2020 от dvAndrey в Культура и отдых // 0 Комментарии\nЯшчэ больш рэцэнзій і навін пра беларускую літаратуру чытайце:\nНе ведаю, як вы, а я вельмі люблю вясёлыя і дасціпныя гісторыі з жыцця беларускіх пісьменнікаў. Часцей за ўсё такія трапляюцца пра Караткевіча і Барадуліна (у кнізе таксама шмат пра іх), бо гэтая парачка — яшчэ тыя жартаўнікі. Сяргей Шапран прарабіў вялізную працу: за 15 гадоў сабраў пад адной вокладкай цікавыя, кур’ёзныя, анекдатычныя сітуацыі з жыцця вядомых беларускіх (і не толькі) асоб (пісьменнікаў, мастакоў, палітыкаў і г.д.).\nВельмі не люблю звычайныя анекдоты, не ведаю ніводнага і цярпець не магу, калі нехта кажа “гэта як у тым анекдоце” або прапаноўвае расказаць анекдот (выбачаю такія рэчы толькі людзям старэйшым за маіх бацькоў. Але ж гістарычны анекдот — рэч нашмат больш цікавая. Многія тэксты ў кнізе памерам у некалькі разоў перавышаюць звычайны анекдот, але чытаюцца на адным дыханні. Няхай і сапраўднасць некаторых гісторый выклікае сумненне, а ўсе ўдзельнікі пэўнай падзеі расказваюць пра яе па-рознаму, каштоўнасць гэтай кнігі не змяншаецца. Бо гісторыя (не ў глабальныя плане, а як апавяданне) мае столькі жыццяў, колькі разоў яна паўтораная. З цягам часу, як кажуць, адгадоўвае бараду, але не становіцца менш цікавай.\nВось такія кнігі варта даваць чытаць школьнікам, каб яны нарэшце ўбачылі, што беларуская літаратура жывая, а пісьменнікі — гэта не чорна-белыя дзядзькі з падручніка, якім можна падмаляваць гітлераўскія вусікі. Тут Барадулін адключае тэлефон, бо баіцца, што яго праслухоўваюць, а Быкаў дае Барадуліну тэлеграму, каб той уключыў тэлефон. Тут Алексіевіч смела парыруе Гарбачову, а Скобла падлічыў, што беларуская літаратура столькі не праіснавала яшчэ, колькі ў турме прасядзела.\nГэта кніга, якую можна ў любы момант разгарнуць на любой старонцы, прачытаць колькі замалёвак і ад душы пасмяяцца, а потым адкласці яе, каб вярнуцца зноў у сумную хвіліну. Кніга кішэннага фармату якраз разлічана на такое лёгкае чытанне. Перад сном, напрыклад, прачытайце колькі гісторыек, і спацца будзе лепш, калі ў сне Мележ будзе стаяць каля машыны, а жонка напампоўваць колы, бо яна раманаў не піша.\nДарэчы, у афармленні вокладкі выкарыстаны шаржы беларускага мастака Кастуся Куксо (ці шмат каго пазнаеце ў шаржах?) Дзякуй Сяргею Шапрану, што не даў гэтым гісторыям сысці ў нябыт, а падарыў ім шмат жыццяў, якія будуць працягвацца, пакуль кнігу будуць чытаць.\n1058 Всего просмотров 1 Просмотров сегодня\nСяргей Шапран "Беларускі гістарычны анекдот" - рэцэнзія Return to Top ▲


Pawet: № 52 (1255)\nНАША СЛОВА № 52 (1255), 30 снежня 2015 г.\nУ Вушачах адкрылі і асвяцілі помнік Рыгору Барадуліну\nНа другі дзень Каляд 26 снежня ў Вушачах адкрылі помнік Народнаму паэту Беларусі Рыгору Барадуліну. Помнік - валун з высечаным на ім крыжам - асвяцілі архімандрыт Сяргей Гаек, святар грэка-каталіцкай царквы айцец Аляксандар Шаўцоў з Полацка і ксёндз Аляксей Асон з Вушачаў.\nНа імпрэзе прысутнічалі Валянціна Барадуліна, удава паэта, Валянціна Быкава, родная сястра знакамітага пісьменніка, літаратары Уладзімір Някляеў, Сяргей Шапран, Міхась Скобла, жыхары Вушачаў.\nЗрэшты, жыхароў райцэнтра было небагата. Навіна пра адкрыццё помніка перадавалася неафіцыйна - з вуснаў у вусны, бо ў мясцовай газеце аніякага паведамлення пра гэта не было.\nТым не менш, ініцыятар стварэння помніка Глеб Лабадзенка адзначыў, што вялікі ўнёсак у гэтую справу зрабілі і мясцовыя ўлады. Яны арганізавалі будаўнічыя работы, а да сённяшняга дня падсыпалі жвірам сцежкі на могілках.\nНадмагільны помнік Народнаму паэту Беларусі - гэта валун вагою ў 2,5 тоны, на якім высечаны надпіс: "Рыгор Барадулін. Сын. 1935-2014". Гэта гады жыцця паэта. Побач знаходзіцца магіла маці Рыгора Іванавіча, на ім напісана "Мама Акуліна Андрэеўна Барадуліна" .\nГэта была воля Рыгора Барадуліна - каб яго пахавалі побач з маці ў родных Вушачах. І помнік, які ён атрымаўся, дзядзька Рыгор напрарочыў сабе яшчэ пры жыцці. Пра гэта нагадаў прысутным паэт Уладзімір Някляеў:\n- Мы прысутнічаем пры выкананні апошняй волі дзядзькі Рыгора. У ягоным вершы "Прашэнне", напісаным яшчэ ў 1995 годзе, ёсць радкі: "Калі я адыду, пастаўце мне валун сівы і крыж на валуне..." Гэта воля выканана тут, на роднай Вушацкай зямлі.\nЖорнавыя камяні, укладзеныя ў падножжа - ідэя скульптара Ігара Засімовіча, аўтара помніка. Яна з'явілася з таго, што перад хатай Барадуліна ў Вушачах - брукаванка, якую ён вельмі любіў. Спачатку хацелі зрабіць брукаванку і тут, а потым Ігару Засімовічу прыйшла думка пакласці жорны. Да ўсяго, дзед Барадуліна, Андрэй Галвіньш, быў млынаром. І ў беларусаў жорны - сімвал творчасці, урадлівасці. І быў звычай ставіць жорны на магілы людзям, якія мелі надзвычайныя здольнасці, былі чараўнікамі...\n15 гадоў часопісу "АБАЖУР"\nАналітыка прафесіі - журналісцкі часопіс "Абажур" гэтым займаецца ўжо 15 гадоў. Галіновае выданне Беларускай асацыяцыі журналістаў адзначае юбілей. Паўстаў ён у снежні 2000 года, калі ў БАЖы зразумелі, што ёсць патрэба ў адмысловым выданні пра журналістыку і для журналістаў, каб апісаць працэсы, якія адбываюцца ў галіне, дыскутаваць на прафесійныя тэмы ды дзяліцца досведам. Сёння, паводле галоўнага рэдактара часопіса Уладзіміра Дзюбы, "Абажур" знайшоў сваё месца.\n- 15 гадоў мы працуем. На сённяшні дзень "Абажур" - гэта своеасаблівы летапіс. Можна падняць архівы, ёсць і электронны варыянт у фармаце ПДФ. Гэта летапіс супрацьстаяння наступу на свабоду слова, на вольную журналістыку і г.д.\nПытанні прафесійных стандартаў і праблемы журналісцкай этыкі, замежны досвед і гісторыя беларускай незалежнай журналістыкі - гэта толькі кароткі пералік тэмаў, якія трапляюць на старонкі "Абажура".\nНа канец лістапада выйшла ўжо 113 нумароў.\nДэвіз часопіса: "Трымайся праўды".\nУлад Грынеўскі , Беларускае Радыё Рацыя.\n"Наша слова" віншуе рэдакцыю часопіса "АБАЖУР" з 15-годдзем выдання, а разам з Калядамі і Новым годам. Нам, як нікому, вядома, як не проста трымаць на працягу 15 гадоў высокую марку адзінага прафесійнага выдання беларускай незалежнай журналістыкі.\nСто гадоў вам, сябры, вострага пяра і светлых галоў.\nКруглы подыюм справа сімвалізуе паўднёвую частку Афрыкі. Паўшар'і на подыюме сімвалізуюць уплыў афрыканскіх моваў: кхоі, ксоза, зулу, сота. Зноў жа ніводнае паўшар'е не абазначае пэўную мову. Памер паўшар'яў якраз павялічваецца ў кірунку гіпербалы.\nАфрыканскія і еўрапейскія мовы зліваюцца, утвараючы мост, і ўліваюцца ў падмурак гіпербалы.\nАдзін элемент помніка падаецца лішнім - гэта кароткі надпіс перад лесвіцай да яго. Яго можна перакласці як "Мы адданыя гэтаму" ці "Мы ставімся да гэтага сур'ёзна". Можна было б і не пісаць… Фраза прыпісваецца некалькім палітыкам як фрагмент іх прамоў супраць палітыкі англізацыі Паўднёвай Афрыкі.\nЯкі кантэкст усталявання гэтага помніка? Моўнае пытанне ў Паўднёвай Афрыцы заўжды стаяла востра. У канцы 18 стагоддзя Брытанія захоплівае заснаваную галандцамі Капскую калонію і абвяшчае англійскую мову мовай адукацыі і ўраду, распачынаецца перыяд англізацыі. Школьнікаў за выкарыстанне роднай мовы прымушаюць насіць шыльду з надпісам "Я - асёл". Родная мова робіцца для афрыканераў сімвалам нацыянальнай ідэнтычнасці і адраджэння. У канцы 19 стагоддзя распачынаецца рух за развіццё мовы афрыкаанс. Да таго часу гэта мова успрымалася як нізкастатусны дыялект. Змаганне за афіцыйны статус афрыкаанс накладвае адбітак на нацыянальны характар і ідэалогію. Не гледзячы на фармальнае ўраўнаважванне ў правах з англійскай галандскай мовы ў 1910, а афрыкаанс у 1925, фактычна перыяд англізацыі цягнецца да 1948 года, калі да ўлады прыходзіць Нацыяналістычная партыя.\nПерыяд з 1948 па 1994 - час росквіту афрыкаанс. Адначасова гэта і перыяд апартэіду як афіцыйнай дзяржаўнай палітыкі. Падчас апартэіду дзяржава навязвае гэтую мову іншым моўным супольнасцям. У 1976 годзе загад ужываць афрыкаанс у якасці адзінай мовы навучання шэрагу прадметаў у негрыцянскіх школах справакаваў дэманстрацыю пратэсту ў Саўэта, негрыцянскім прыгарадзе Ёханэсбурга. Каля 15000 чалавек, у асноўным школьнікаў, выйшлі на вуліцы з плакатамі кшталту "Афрыкаанс - прэч!". Дэманстрацыя была растраляная паліцыяй, вельмі шмат людзей было забіта.\nПадчас апартэіду афрыкаанс асацыяваўся з расісцкай палітыкай, стаўленне да гэтай мовы ў вялікай часткі насельніцтва краіны было дужа адмоўным. Біскуп Дэсманд Туту назваў афрыкаанс мовай прыгнятальнікаў. У сваю чаргу англійская мова стала знакам пратэсту і сродкам аб'яднання негрыцянскага насельніцтва.\nУ літартуры, праўда, адзначаецца, што колькасць афрыкаанс-моўных нябелых, якія пацярпелі ад апартэіду была большая, чым колькасць афрыкаанс-моўных расістаў. Акрамя таго, эксплуататармі неграў ў прамысловасці і сыравіназдабычы былі ў асноўным англамоўныя. Нарэшце, сярод носьбітаў афрыкаанс была "невялікая, але заўважная" апазіцыя апартэіду.\nАпартэід быў адменены ў 1994 годзе, і сёння ў краіне адзінаццаць афіцыйных моў. Паводле перапісу 2011 года афрыкаанс была роднай мовай 13,5% насельніцтва, амаль 7 мільёнаў чалавек. Гэта трэцяя па распаўсюджанасці родная мова краіны. Шмат жыхароў ПАР валодае афрыкаанс як няпершай мовай. Аднак вялікая роля англійскай мовы кідае афрыкаанс новы выклік.\nПасля 1994 года былі прапановы знесці помнік афрыкаанс разам з іншымі манументамі перыяду панавання афрыканераў як нікому не патрэбныя балючыя напаміны пра рэжым апартэіду. Нядаўняя дысертацыя пра паводзіны наведвальнікаў помніка і іх стаўленне да яго паказвае, што і зараз стаўленне гэта неадназначнае. Напрыклад, пераважная большасць наведвальнікаў-носьбітаў афрыкаанс адчувае гонар за сваю мову. З іншага боку, напрыклад, частка нябелых носьбітаў афрыкаанс адзначае, што гэта помнік менавіта беламу афрыканеру і яго мове, "гэта помнік не маёй афрыкаанс".\nКаб разарваць негатыўныя асацыяцыі помніка з апартэідам, сёння прадпрымаюцца крокі па наданні яму новых сэнсаў. Помнік з'яўляецца турыстычным аб'ектам, там ладзяцца мерапрыемствы па прапагандзе яднання: моўных, сацыяльных і культурных сувязяў. Гэта фестывалі, канцэрты, астранамічныя назіранні, святы, напрыклад, Дзень Мандэлы.\nУ адной са сваіх прамоў у 1995 годзе Нэльсан Мандэла сказаў, што, хаця раней афрыкаанс, як сродак распаўсюду палітыкі апартэіду, раздзяляў народ Паўднёвай Афрыкі, гэта таксама была і мова тых, хто змагаўся з прыгнётам. Мандэла адзначыў важнасць гэтай мовы для сучаснага грамадства і заклікаў да паважлівага стаўлення да афрыкаанс.\nНапэўна, неўзабаве трэба чакаць з'яўлення помніка рускай мове ў Крыме. Гэта таксама будзе што-небудзь велізарнае. Так і бачыцца "зялёны чалавечак-вызваліцель", які працягвае рускі буквар крымскаму народу-пакутніку.\nНарэшце, у Дацы, сталіцы Бангладэш, ёсць Помнік пакутнікам. Гэта помнік студэнтам, забітым пакістанскай паліцыяй за выступленне ў абарону мовы бенгалі 21 лютага 1952 года. Сёння гэта дата адзначаецца як Міжнародны дзень роднай мовы. Рэплікі Помніка пакутнікам ёсць у некалькіх краінах свету.\nВядома, найлепшым ушанаваннем мовы быў бы не матэрыяльны аб'ект, а дасягненне, якое ў пэўнай меры забяспечыць далейшае існаванне мовы, напрыклад, змяненні ў Закон аб мовах, ўніверсітэт з беларускай мовай выкладання ці хоць беларускамоўны Windows. Але, мабыць, і матэрыяльны знак будзе карысным. Прычым карысць - і задавальненне - будзе не толькі ад выніку, але і ад працэсу. Увагу грамадства да моўных праблем можа прыцягнуць конкурс на найлепшы праект, абмеркаванне месца і г.д. Магчыма, у вас ужо з'явіліся ідэі?\nРазвітанне з словам?\nПачаў слухаць перадачу на тэму беларускага фальклору (канал "Культура". 30.08.2015). Навукоўца гаворыць па-беларуску добра. Гэта перш за ўсё і прыцягнула маю ўвагу. Але неўзабаве чую раз, другі: "... песню, каторую выконвае..; людзі, каторыя любяць ...". І як гэта ўжо не аднойчы было раней, здалі нервы - выключаю радыё. А, мусіць, варта было даслухаць да канца, каб хоць даведацца, хто гэты чарговы "паднаўленец" нашай мовы.\nМой такі ціхі пратэст, вядома ж, не перашкодзіць пашырэнню гэтага слова на месцы нарматыўных займеннікаў які, што . Бо сярод яго папулярызатараў "знакамітыя людзі": намеснік дырэктара рэспубліканскай бібліятэкі, вядомая даследчыца літаратуры, супрацоўніца выдавецтва... Пералік такіх асоб, пераважна маладзейшага пакалення, ужо ў адзін дзясятак не ўкладзецца. То ці варта пра гэта пісаць? Няхай ідзе, як ідзе...\nІ ўсё ж скарыстаю нагоду, каб запытацца: "Спадарове рупліўцы беларушчыны, чаго вы хочаце дасягнуць такой ноўшасцю? Узбагаціць мову? Дык у гэтым выпадку няма патрэбы: усталяваныя займеннікі што, які перадаюць значэнне, з якім вы ўжываеце слова каторы ". Успрымаецца гэта як запазычанне з рускай ( который ) і польскай ( ktory ) моваў.\nПайсці на кампраміс?\nПра ўжыванне назвы\nЧарговы "дарунак" (дзеля "ўзбагачэння" беларускай мовы?) паднеслі чыноўнікі. Пасёлку далі назву Лябяжы . Пэўна ж, іх вуха не магло прыняць беларускага, хоць яно, можа, не менш мілагучнае, наймення Лебядзіны .\nПераконваць урадоўцаў у неправамернасці, недарэчнасці такога хрышчэння-перахрышчвання населеных пунктаў - відаць, марны занятак. Колькі было ў друку разумных прапаноў наконт вяртання, захавання спрадвечных і выбару новых назваў вуліц, плошчаў, вёсак і гарадоў! І часта яны заставаліся без увагі з боку ўладаў. На жаль, не пачутыя галасы нашых славутых тапанімістаў Леаніда Лыча, Валянціны Лемцюговай ды іншых.\nУ такіх варунках прапаноўваю кампрамісны варыянт афіцыйнай, публічнай назвы. Хоць бы дзеля тых, хто заве сябе беларусам. Не маючы пакуль магчымасці замяніць назоў і мусячы пісаць яго Лябяжы , давайце будзем вымаўляць яго набліжана да нашай мовы.\nКажам жа мы: вярблюд - вярблюджы, мядзведзь - мядзведжы . Адпавядае такой фанетычнай заканамернасці і Лябяджы .\nБудзем гаварыць Лябяджы - і ніякі чыноўнік з выканкама гэтага не забароніць.\nШклоўскай раённай арганізацыі ГА "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны ў 2015 годзе\n1. 18 красавіка адбылося паседжанне-круглы стол на тэму: "Магдэбургскае права на Магілёўшчыне", на якім таксама прысутнічалі: Уладзімір Лапцэвіч, прадстаўнік Магілёўскай абласной арганізацыі ГА "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны"; Алесь Лагвінец, намеснік старшыні руху "За свабоду"; грамадскія актывісты Шклоўскага раёна, журналісты. Былі заслуханы даклады: "Магдэбургскае права на Магілёўшчыне" /Ул. Лапцэвіч/ і "Магдэбургскае права і Шклоў" /А. Грудзіна/. Таксама прысутным былі прадстаўлены дакументальны фільм "Магдэбургскае права ў Магілёве" і відэяпрэзентацыя "Шклоўская ратуша". У абмеркаванні прынялі ўдзел: Уладзімір Алейнікаў, Рыгор Кастусёў, Пётр Мігурскі, Яраслаў Фясько, Леанід Осіпаў, Алесь Лагвінец. Па выніках паседжання прынята пастанова, у якой прапаноўвалася раённай арганізацыі ТБМ, гісторыкам, краязнаўцам, прадстаўнікам СМІ здзейсніць намаганні па пашырэнні інфармацыі аб гістарычных традыцыях Шклова; прыцягненне ўвагі мясцовай грамадскасці і павышэнне цікавасці да знамянальнай падзеі - надання Магдэбургскага права як сімвала мясцовага самакіравання; папулярызацыя ідэі ўзмацнення мясцовага самакіравання ў сучасных умовах; стварэнне аргкамітэта па святкаванні дня надання Шклову Магдэбургскага права.\n2. 25 верасня адбылося паседжанне на тэму: "Аб неабходнасці пастаноўкі на дзяржаўны ўлік, як помніка культуры, цаглянага пастамента з драўлянай фігурай, які знаходзіцца ў вёсцы Фашчаўка Шклоўскага раёна". Па выніках паседжання прынята пастанова, аб неабходнасці раённай арганізацыі ТБМ здзейсніць намаганні па пашырэнні інфармацыі і прыцягненні ўвагі грамадскасці да захавання для нашчадкаў цаглянага пастамента з драўлянай фігурай у вёсцы Фашчаўка Шклоўскага раёна. Таксама вырашана накіраваць адпаведныя звароты ў адрас Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры (БДТАПГК) і Шклоўскага раённага гістарычна-краязнаўчага музея.\n3. У бягучым годзе пабачыла свет кніга сябра таварыства Лявона Анціпенкі "Роздумы на адзіноце", выдадзеная інфармацыйным агенцтвам "Магілёўскія ведамасці" і кніга "Шклоў: улада і народ", выдадзеная грамадзянскай ініцыятывай "Шклоўскі магістрат" пры актыўным удзеле сяброў таварыства Рыгора Кастусёва і Пятра Мігурскага.\n4. Сябар таварыства Аляксандр Грудзіна выступіў на IX Міжнароднай канферэнцыі "Гісторыя Магілёва: Мінулае і сучаснасць" з паведамленнем "З гісторыі каталіцкіх святынь Шклова", на рэгіянальнай навукова-практычнай канферэнцыі "Магдэбургскія традыцыі на Магілёўшчыне" з паведамленнем "Мары здзейсніліся (Магдэбургскае права і адраджэнне ратушы ў Шклове)", якія праходзілі ў бягучым годзе ў горадзе Магілёве і на IV раённых краязнаўчых чытаннях імя М.Ф. Ільюшэнкі "Шклоў: гісторыя і сучаснасць", якія праходзілі 23 кастрычніка ў горадзе Шклове, з паведамленнем "Ян Караль Хадкевіч (455 год з дня нараджэння)".\n5. З ліпеня гэтага года агучванне аб'яў на чыгуначнай станцыі "Шклоў" пачалося таксама і на беларускай мове. Гэта здзейснілася ў тым ліку і таму, што раённае таварыства неаднаразова звярталася да кіраўніцтва РУП "Магілёўскае аддзяленне Беларускай чыгункі" з адпаведнай просьбай.\n6. Намаганнямі сяброў таварыства на геральдычным знаку, які быў устаноўлены у бягучым годзе ў горадзе Шклове, з'явілася назва горада таксама і па-беларуску.\n7. Праведзены беларускамоўныя экскурсіі па горадзе Шклове для сяброў ГА "Таварыства беларускай мовы" і клуба аматараў беларускай гісторыі і падарожжаў "Чароўны ўспамін" горада Магілёва, а таксама для турыстычных груп з гарадоў Менска, Полацка.\n8. Ад імя раённай арганізацыі ТБМ агучаны прывітальныя словы і ўручаны падарункі журналісту, літаратару, краязнаўцу і сябру ТБМ Анціпенку Лявону Міхайлавічу ў сувязі з 80-годдзем з дня нараджэння і калектыву Шклоўскага раённага гістарычна-краязнаўчага музея ў сувязі з 25-годдзем з дня заснавання.\n9. У бягучым годзе раённая арганізацыя ТБМ панесла страты. У лютым гэтага года адышоў у іншы свет жыхар нашага горада Лявон Яўхімавіч Аўчыннікаў. Гэты быў цікавы і добразычлівы чалавек, які валодаў вельмі глыбокімі і разнастайнымі ведамі. Быў ён заўсёды неабыякавы да шматлікіх падзей, якія адбываліся ў жыцці сучанага грамадства. Свае асабістыя погляды і меркаванні Лявон Яўхімавіч пачаў рашуча адстойваць яшчэ падчас службы на Балтыйскім флоце, у 1960 годзе ў складзе групы рабочых удзельнічаў у перамовах з адміністрацыяй Шклоўскай папяровай фабрыкі "Спартак" падчас штрайку на гэтым прадпрыемстве. Быў актыўным прыхільнікам ГА "Таварыства беларускай мовы" ад моманту стварэння адпаведнай структуры ў горадзе Шклове. Як чалавек, які нарадзіўся і амаль усё жыццё пражыў ў Шклове, Лявон Яўхімавіч вельмі любіў наш горад і наваколле. Яго ведалі і паважалі многія жыхары Шклова.\n10. Асобныя матэрыялы сяброў таварыства: Л. Анціпенкі, А. Грудзіны, Р. Кастусёва, П. Мігурскага грамадска-палітычнага, літаратурнага і гісторыка-краязнаўчага кірункаў друкаваліся ў газеце ГА "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны" "Наша слова", а таксама ў раённай газеце "Ударны фронт", пазнавальна-аналітычных мясцовых газетах "ШКЛОЎ-інфо" і "Магілёўскі выбар", беларускіх інтэрнэт-выданнях.\n11. Сабраны і пералічаны фінансавыя ахвяраванні на дзейнасць ГА "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны.\nА. Грудзіна, старшыня Шклоўскай раённай арганізацыі ТБМ.\nПра падпіску на "Наша слова" ў Лідзе\n23 снежня ў Лідзе прайшоў "круглы стол" сяброў Лідскай гарадской арганізацыі ГА "ТБМ імя Ф. Скарыны" і рэдакцыі газеты ТБМ "Наша слова", прысвечаны папярэднім вынікам падпіскі на газету "Наша слова" на Лідчыне.\nРэдактар газеты "Наша слова" Станіслаў Суднік паведаміў, што сітуацыя з падпіскай на першае паўгоддзе 2016 года чакаецца цяжкай. Змяняецца агульная структура інфармацыйнага поля. На пярэдні план выходзяць электронныя крыніцы атрымання інфармацыі, асабліва ў моладзевым асяроддзі. Разам з тым газета "Наша слова" нясе інфармацыю вельмі патрэбную для працэсу нацыянальнага адраджэння.\nДзяржаўныя структуры не спяшаюцца афармляць падпіску на "Наша слова". Выпісвае толькі Цэнтральная бібліятэка. Таму за сродкі ТБМ сёлета падпісаны на газету дзве бібліятэкі Лідскага каледжа і бібліятэка Лідскага музычнага каледжа. Падпісаны Цэнтральная бібліятэка г. Нясвіжа, вясковая і школьная бібліятэкі в. Сейлавічы Нясвіжскага раёна. Застаўся адзін дзень, каб паспець падпісаць яшчэ колькі структур.\nПрацягваецца бязадраснае распаўсюджанне газеты. Так сябар ТБМ Станіслаў Карабан кожны тыдзень заносіць 20 асобнікаў газеты ў гарадскую лазню. Газета не толькі паспяхова разбіраецца, а выклікае ажыўленыя дыскусіі і дыскусіі даволі шчырыя, бо ў лазні ўсе роўныя.\nКніга Марыі Новікавай - "Паверу ў цуды"\nВыйшла кніга ў Глыбокім, накладам 99 асобнікаў.\nЦягне сказаць у рыфму:\n…З "друкарні Зміцера"…\nЯна й пад вокладкай\nАд пачатку ідуць вершы "І стаўся свет", "З неба - снег…" "Дух Святы прыходзіць", і далей светлая і гарачая філасофія любячай душы аўтара. Музыка думак і слоў. То радасная, то балючая.\nГэта думкавае поле шчырасці. Поле святла боскага духу паэткі. Так і хочацца прывесці радкі сёмай старонкі:\nЗа сценамі, вядома ж,\nДы Дух Святы сыходзіць там,\nІ хто адчуў павеў Яго крыла\nІ парасонам звыклым\nТой стаў нашчадкам\nБо ад Святла\nНазвай верша "І стаўся свет" Марыя ўзнімае чатыры тэмы: першы дзень чалавечы, знаёмства з ім праз слова "мама", адкрыццё свету бязмежнага, вяртанне "з усіх закручаных шляхоў", бо "подыхам сваёй зямлі на ўсё жыццё сагрэты".\nПобач верш: "Мы - трубы ў жыццёвым аргане", дзе гучыць пераказ нашых чалавечых магчымасцяў. І як бы лёс не схіляў нас "слухмяна ў жыццёвай плыні чарговым гучаць акордам", ды ўспыхвае, раптам, выніковая думка:\nІ блісне мой гук дыезам,\nІ зменіць танальнасць п'еса.\nЦі такі, напрыклад, нечакана адметны ход ("З неба - снег") думкі, адпраўленай ад малітвы. Дыялог лірычнай гераіні з "Дабравесным Анёлам Святым", узаемаперасцярога ад зямной падсуднасці - прыняцце згоды на выпрабаванні:\n- Вітай, Марыя!\nДух народзіцца ў Табе -\nДух Свабоды, які адкрые\nБрамы вязніцы для цябе…\nЦі прымаеш ты дар,\nІ адказ на такое Дабравесце:\n- Дай мне сілы далоні звесці!\nІ дазволіць Духу Свабоды\nСпраўдзіць новае Дабравесце!\nПаэтка выразная ў мастацкіх думках пра ўсё, што адкрылася зроку душы пры розных абставінах і ў сувязях з рознымі людзьмі.\nЯна сутыкнулася ў "гарадскім няветлівым віры" з каменнасцю: "Мы робімся пакрыху камянямі". Убачыла, пераканалася: "На полі жыцця - камяні". І душа ў людзях чамусьці зрабілася каменнай:\nІх думкі і словы -\nІх вера - артыкул\nў статуце каменным…\n…Нічога не зробіш:\nЯны - ВАЛУНЫ!\nДык і прыйшоў сумнеў ад каменнасці: "Ты - чалавек? Ты - хто?" (верш: "Гэта проста: правілы лёгкія").\nАле перамагае вера: "Людзі з даверлівых сцежак шлюць прывітанне да зораў"… І далей покліч:\nХай смех дзіцячы\nз Бэтлеемскай стайні\nсэрцаў нашых камяні…\nЗаплач над нашым\nІ нарадзіся, Госпадзе, ў душы!\nГэты першы раздзел Марыя назвала: "Да канца - чалавекам!"\nВыбар: Слава ці Бог,\nТлум ці вернасць.\nПраўду абраць памажы!\nІ тут прысвячэнні: тым, хто выбірае праўду, ад чыёй прысутнасці радасна і спакойна.\nЯк бы працяг гэтай думкі - цыкл "Ты проста будзь!". Ён запрашае "каштанавую песню" паслухаць, згадаць "цуда-зоркі вачэй" і быць шчаслівай.\nЗзяюць і грэюць такія ўсмешлівыя іскрынкі, як радкі пра чорныя вейкі, пра "квяцісты край кашубскай альбы".\nГуляе, блікуе жарт пад загалоўкам: "Во - табе!". І зноў пяшчота, распранутасць душы у раздзеле "Столькі год ад званка да званка". Высвечаныя таямніцы школьных калідораў, у памяць просяцца "Вершы года".\nІ, урэшце, - "Бела-чырвона-белыя вершы". У іх душа кажа:\nНаш век, як трава.\nА наперадзе - Вечнасць.\nІ белае поле без межаў,\nНа белай далоні\nпа беламу - доля…\nглядзець не хоча -\nНа плошчу нашых\nПад ногі ідалаў і елак\nЖывая пралілася кроў.\nЗавяршае змест кнігі думка паэткі, шукальніцы самой сябе:\nДы, зрэшты, гадаць не буду:\nПаверу ў цуды!\nТут застаецца і мне дадаць асабістым мастацкім колерам думкі пра аўтара:\nТвая душа працуе так высока!\nДзе вольна думкам,\nлёгка, як аблокам…\nЗ яе агонь прасвечвае глыбока\nАд позірку на свет\nНабыў у краме ТБМ кнігу апавяданняў Юрыя Несцярэнкі "Звычайны шоу-бізнес", якая пабачыла свет у выдавецтве "Кнігазбор" у верасні 2015 г. Рэдактарам выдання з'яўляецца Барыс Сачанка, а карэктуру зрабіла славутая паэтка Наталля Кучмель. Наклад кнігі 250 асобнікаў.\nСпадар Несцярэнка - літаратар, музыкант, аўтар і выканаўца, стваральнік гуртоў "White Night Blues", "Nestary Band".\nЁн нарадзіўся ў 1965 годзе на Быхаўшчыне. Скончыў Менскі інстытут культуры. Піша прозу, публіцыстыку, а таксама перакладае з англійскай, польскай, украінскай, рускай моў.\nТворы друкаваліся ў "часопісах "Дзеяслоў", "Маладосць", "Бярозка", газетах "Літаратурная Беларусь", "Літаратура і мастацтва", "Краязнаўчая газета" ды многіх іншых. Кніга вельмі цікавая, і я раю набыць яе чытачам газеты "Наша слова". Яе кошт 50 тысяч рублёў.\nАверына Іна Віктараўна Адаська Віктар Акулін Эдуард Акуліч Аляксандр Алейнікаў Мікалай Сідаравіч Алесіна Ганна Міхайлаўна Аліева Марыя Рыгораўна Аляхновіч Мікалай Мікалаев. Андрасовіч Наталля Валянцін. Антаноўскі Мікалай Антанюк Ян Ігнатавіч Анціпенка Лявон Міхайлавіч Апейка Марыя Фёдараўна Аскірка Валянцін Фёдаравіч Ашкінадзэ Аляксандра Аляк. Ашуева Вера Яўгенаўна Бабровіч Вера Грыгор'еўна Баброў Яўген Ігаравіч Багданкевіч Святлана Мікал. Багданчык Таццяна Бакіноўскі Валянцін Баркоўская Настасся Баркун Любоў Сяргееўна Барткевіч Таццяна Фёдараўна Барысаў Лявон Аляксеевіч Барысевіч Аляксандр Вітол. Барысюк Уладзімір Уладзімір. Батуеў Павел Батура Вольга Іванаўна Бахір Алена Белы Павел Аляксандравіч Бечка Антон Вацлававіч Благачынны Фларыян Мікал. Болбас Данута Вацлаваўна Булыга Міхаіл Бурбоўская Алена Уладзімір. Бяліцкая Ганна Сцяпанаўна Бяляева Кацярына Уладзімір. Варанцоў Міхаіл Ананіевіч Варатынская Галіна Аляксан. Варонька Ніна Адэльфонс. Васілевіч Алена Канстанцін. Віданава Ірына Аляксеўна Вінаградаў Віталь Вісловіч Эдуард Андрэевіч Водзіч Таццяна Водчыц Таццяна Мікалаеўна Выбарнаў Аляксей Анатол. Вярбоўская Надзея Гайдук Марыя Гайцюкевіч Таццяна Аляксан. Галавач Яўген Гапеева Вальжына Міхайлаўна Гаравы Марат Гарадко Галіна Станіславаўна Гарачанкова Юлія Аляксанд. Гарбачова Тамара Валер'еўна Гардзіенка Ала Андрэеўна Гасціловіч Уладзімір Всільевіч Гацак Максім Віктаравіч Гедроіць Аляксандр Генадз. Герасёва Таццяна Андрэеўна Герасімцова Галіна Герман Таццяна Арсенцьеўна Гільвей Валянціна Грышкевіч Лявон Іосіфавіч Грэбень Раіса Гундзер Мацвей Уладзімір. Гуркова Каміла Мсціслава Ал. Гурская Людміла Гусарэвіч Максім Фёдаравіч Дашкевіч Віктар Мікалаевіч Дварэцкі Аляксей Вадзімавіч Дварэцкі Андрэй Вадзімавіч Дзям'янаў Аляксандр Уладзім. Дзям'яненка Юлія Яўгенаўна Домаш Сямён Мікалаевіч Доўнар Павел Віктаравіч Драздоў Уладзімір Дранжкевіч Марыя Дробаў Іван Міхайлавіч Дубовік Ганна Уладзіміраўна Дуброўская Наталля Дунецкі Анатоль Пятровіч Дычок Рэгіна Янаўна Езавіт Т. В. Елісееў Андрэй Емельяновіч Вера Міхайлаўна Ефімовіч Аляксандр Вячасл. Ефімоўская Дана Жарнасек Ірэна Францаўна Жылінская Святлана Жынь Канстанцін Уладзімір. Заіка Зоя Міхайлаўна Закрэўская Ніна Зарубава Ганна Уладзіміраўна Захарава Кацярына Алякс. Збароўскі Эдуард Іосіфавіч Здановіч Ніна Іванаўна Землякова Ала Максімаўна Зімніцкая Ганна Ігараўна Зімніцкі Леанід Зубар Марына Уладзіміраўна Іванковіч Уладзімір Уладзімір. Іванкоў Уладзімір Уладзімір. Івановіч Кацярына Анатол. Іваноў Віталь Юр'евіч Ігнатчык Алег Уладзіміравіч Іпатава Вольга Міхайлаўна Кабышаў Зміцер Кавальчук Таццяна Юр'еўна Казак Валянціна Казак Галіна Сцяпанаўна Казак Міхась Мікалаевіч Казак Сяргей Іванавіч Казлоўскі Алег Феліксавіч Калесніковіч Максім Калінін Мікалай Вальдэмар. Калінка Святлана Міхайлаўна Каліноўская Марыя Калоднікава Алена Валянцін. Калядка Іна Канопкіна Таццяна Станіслав. Канус Марыя Іванаўна Капарыха Мікалай Уладзімір. Капуста Алена Міхайлаўна Карабан Станіслаў Вацлавіч Каралёнак Мікалай Мікал. Каратчэня Іван Адамавіч Карней Ігар Пятровіч Кароль Вольга Мікалаеўна Карповіч Уладзімір Леанідавіч Карпук Наталля Львоўна Картузава Яўгенія Юр'еўна Карэнька Людміла Мікалаеўна Каспяровіч Ілля Алегавіч Касьян Марыя Віктараўна Кашчэева Людміла Каяла Уладзімір Іванавіч Кізееў Ігар Кісель Таццяна Аляксандр. Клімашонак Віталь Алегавіч Кліменценка Святлана Ульян. Клімуць Яраслаў Іванавіч Клямята Уладзімір Антонавіч Кніга Галіна Кожан Кліменці Арсенавіч Козел Алена Аляксандраўна Коласава Алена Аляксандр. Корнеў Павел Іванавіч Котаў Павел Аляксандравіч Красоўская Таццяна Мікал. Красоўскі Лявон Мікалаевіч Красоцкі Ян Краўчук Ала Крол Вера Сяргееўна Крывальцэвіч Мікола Крывой Яраслаў Віктаравіч Крыж Сяргей Аляксандравіч Кузьмянкоў Генадзь Адамавіч Кулік Анатоль Міхайлавіч Курцова Вераніка Мікалаеўна Курчанава Ларыса Вітальеўна Куцэпаленка Яўген Лабанава Наталля Андрэеўна Лабоха Канстанцін Валянцін. Лаеўскі Дзяніс Уладзіміравіч Лазарэнкаў Валянцін Дзмітр. Лазюк Аляксандр Лакішык Аляксей Рыгоравіч Ларычаў Алег Васільевіч Лашук Алег Пятровіч Ліпскі Канстанцін Аляксеевіч Лісоўскі Дзмітры Ліцкевіч Наталля Ліцвінчук Анатоль Лобан Павел Міхайлавіч Лобец Алесь Паўлавіч Лукашэнка Антон Уладзімір. Луцэвіч Аляксандр Сяргеевіч Лысенак Р.В. Лысы Аляксандр Уладзімір. Люліна Алена Канстанцінаўна Лявончык Алена Рыгораўна Магалінскі Ігар Уладзіміравіч Магучава Таццяна Васільеўна Магучая Галіна Малаковіч Надзея Якаўлеўна Маліноўскі Лявон Яўгенавіч Малышава Людміла Яўгенаўна Малышка Іпаліт Міхайлавіч Малышчыц Ларыса Канстанц. Малюк Марына Мікалаеўна Маляўка Марыя Маркоўская Кацярына Мікал. Мароз Аксана Пятроўна Марцінкевіч Марыя Масакоўскі Генадзь Уладзім. Масакоўскі Уладзімір Генадз. Мацюшава Яна Аляксандр. Мельнікаў Юры Леанідавіч Мільнова Таццяна Мікалаеўна Мінько Мірына Місілевіч Ксенія Аляксандр. Міхалева Варвара Міхалькевіч Людміла Мікал. Міханчык Нэлі Міцкевіч Людміла Сямёнаўна Мішкель Станіслаў Мішкоў Яўген Музычэнка Андрэй Мікал. Муша Уладзімір Мікалаевіч Мялешка Віктар Аляксандр. Навагродскі Мечыслаў Аляк. Навахрост Кацярына Навуменка Валянціна Мікал. Нагорны Юры Аляксандравіч Нікалаеў Аляксандр Яўгенавіч Нікіцін Аляксандр Аркадзев. Новік Міхась Фаміч Норка Алеся Падабед Аляксандр Падгайская (Пярвушына) Г. С. Палубінская З. Г. Панізовіч Марат Яфімавіч Панкратава Наталля Сярг. Панчук Арцём Аляксандравіч Паплеўка Юлія Юр'еўна Патаранскі Сяргей Сяргеевіч Паўлючук Антон Пісарэнка Аляксандр Васіл. Пляхневіч Тамара Пракаповіч Наталля Фёдар. Пракурат Яўген Андрэевіч Пратасаў Мікалай Пратасеня Юры Аляксандр. Прымака Васіль Дзмітрыевіч Прыхач Віталь Іванавіч Прышчыц Валянціна Сцяпан. Псурцава Галіна Аляксандр. Пясецкі Генадзь Леанідавіч Пячкоўскі Франц Уладзімір. Рабыкін Аляксандр Рабянок Дзяніс Радзюк Міхаіл Міхайлавіч Раковіч Аксана Уладзіміраўна Рамановіч Вераніка Ролік Анісій Нікадзімавіч Роўкач Андрэй Рудзіч Алена Руцкая Алена Вітальеўна Рымша Сяргей Сабініна Лілея Іванаўна Савуліч Мікалай Самонаў Алесь Іванавіч Самуйлік Яўген Рыгоравіч Сарокін Андрэй Віктаравіч Саскевіч Алена Мікалаеўна Сасковіч Алена Саханчук Сцяпан Савельевіч Свентахоўская Валянціна Міх. Свістунова Алеся Аляксандр. Семянчук Альбіна Сівіцкі Уладзімір Уладзімір. Сімбіроў Ігар Генадзевіч Сіповіч Святаслаў Іосіфавіч Сірота Вінцэнт Уладзіміравіч Сітніца Рыгор Скамейка Сяргей Кузьміч Скрабатун Уладзімір Іванавіч Скрыпко М.А. Снітко Вера Снітко Тамара Стагначоў Уладзімір Фёдар. Судак Вікторыя Суша Тамара Мікалаеўна Сушчэня Анатоль Сцепанчук Надзея Уладзімір. Сытая Таццяна Сяргейчык Аляксей Мікал. Тамашоў Мікалай Васільевіч Тамашэвіч Аляксандр Уладз. Тамашэвіч Тамаш Іосіфавіч Тарасевіч Тамара Сафронаўна Трухін Уладзімір Фёдаравіч Украінка Сяргей Сяргеевіч Фёдарава Вольга Дзмітрыеўна Фёдарава Лілея Федаровіч Святлана Міхайл. Федзюшка Надзея Фядотаў Феакціст Фёдаравіч Хадановіч Маргарыта Міхайл. Хадоркін Мікола Фёдаравіч Хамайда Барыс Ханонавіч Хамец Міхась Дзмітрыевіч Харытончык Надзея Іванаўна Хмараў Сяргей Рыгоравіч Хомка Вячаслаў Міхайлавіч Храпавіцкі Станіслаў Іванавіч Царкова Ніна Канстанцінаўна Цітоў Ігар Віктаравіч Ціхачова Ганна Андрэеўна Цыбульская Людміла Віктар. Цяцеркін Мікалай Яўгенавіч Чайка Сяргей Чаркасава Любоў Восіпаўна Чарных Наталля Чарнякова Вольга Чачотка Анатоль Ільіч Чцепанчук Міхаіл Уладзімір. Чылек Міхал Паўлавіч Чырэка Алесь Шаклач Таццяна Шафарэнка Мікалай Мікал. Швец Алена Шунько Наталля Фёдараўна Шыбека Аляксандр Сяргеевіч Шыдлоўская Ніна Анатол. Шыман Дзмітры Валянцінав. Шыманец Алена Шышко Вадзім Аляксандравіч Юранкова Марыя Віктараўна Юхневіч Яўген Аляксандравіч Якавенка Яўген Яўгенавіч Якалцэвіч Марыя Антонаўна Якушава Аліна Мікалаеўна Янушкевіч Леанід Ярашук Глеб Алегавіч Яўмененка Мікалай Аляксеев. Яўсеенка Жана Яцкевіч Уладзімір Антонавіч\nПрафесар Гарадзенскага ўніверсітэта, старшыня Гарадзенскай гарадской арганізацыі ГА "ТБМ імя Ф. Скарыны" Аляксей Пяткевіч падрыхтаваў і выдаў "Беларускі настольны перакідны краязнаўчы каляндар" на 2016 год, прысвечаны Гарадзеншчыне. Рэдактар выдання - рэдактар газеты "Наша слова" Станіслаў Суднік.\nПадобны каляндар не выдаецца ні ў адной вобласці Беларусі. Гэта ўжо сёмы выпуск такога календара. У ім пададзена каля паўтысячы важных і цікавых датаў з гісторыі Гарадзеншчыны, што яшчэ раз пацвярджае яе багацце і напоўненасць падзеямі і асобамі праз гады і стагоддзі. Ранейшыя календары мелі даволі вялікі поспех і выклікалі зацікаўленасць не толькі на Гарадзеншчыне, але і па ўсёй Беларусі. Выданне з'яўляецца пэўным крокам у развіцці гарадзенскага краязнаўства, паколькі нацэльвае краязнаўцаў з Гародні і рэгіёнаў на працу па пэўных датах і з пэўнымі людзьмі, якія адзначаны ў календары.\nАдметнасцю сёлетняга выпуска ў тым, што тут упершыню ў Беларусі каляндар падае 13 лістапала як Дзень беларускай школы, чаго пакуль няма ні ў адным беларускім календары, але, спадзяёмся, будзе ва ўсіх, як гэта сталася з Міжнародным днём роднай мовы 21 лютага і паступова становіцца з Еўрапейскім днём моў 26 верасня .\n70-годдзе Рэспубліканскага клінічнага шпіталя інвалідаў Вялікай Айчынай вайны імя П.М. Машэрава\n5 студзеня 2016 года грамадскасць Беларусі адзначыць 70-годдзе Рэспубліканскага клінічнага шпіталя інвалідаў Вялікай Айчынай вайны імя П.М. Машэрава.\nАдначасова з лячэннем у шпіталі праводзілася сацыяльная рэабілітацыя інвалідаў вайны. На базе шпіталя былі арганізаваны курсы, на якіх інвалідаў вайны вучылі мірным прафесіям бухгалтара, фатографа, кухара. У 1969 г. Міністэрства аховы здароўя ўсклала на шпіталь арганізацыйна-метадычнае кіраўніцтва работай арганізацый аховы здароўя рэспублікі па медычным забеспячэнні ветэранаў Вялікай Айчынай вайны. Па ініцыятыве першага сакратара ЦК КПБ Беларусі П.М. Машэрава было прынята рашэнне аб будаўніцтве шпіталя для інвалідаў ВАВ па індывідуальным праекце ў пасёлку Лясны. Шпіталь стаў адной з найлепшых устаноў аховы здароўя ў былым СССР.\nУ 1985 г. уведзены ў эксплуатацыю яшчэ адзін корпус і колькасць ложкаў шпіталя павялічылася да 700. У гонар 80-годдзя з дня народзінаў П.М. Машэрава і за заслугі ў будаўніцтве шпіталя ў 1998 г. установе было прысвоена імя П.М. Машэрава.\nСёння шпіталь узначальвае ўважлівы, добрасумленны чалавек Лішакоў Віктар Барысавіч. Ён знаходзіць час, каб выслухаць пацыентаў, якія прыходзяць да яго з рознымі пытаннямі. Зараз папраўляюць здароўе не толькі інваліды ВАВ, але і вязні фашысцкіх канцлагераў, ветэраны працы.\nУ гонар 70-годдзя шпіталя хочацца сказаць усім медработнікам установы "Вялікі дзякуй". Ад шчырага сэрца простымі словамі выказваем удзячнасць за адказнасць, чуласць, спагадлівасць медперсаналу тэрапеўтычнага аддзялення № 7. Іх цёплыя, пяшчотныя словы ствараюць добры настрой у хворых кожны дзень.\nАсаблівыя словы падзякі заслугоўвае ўрач Пётр Леанідавіч Гамолка. Гэта добрасумленны чалавек. Яго клапатлівае сэрца, светлы погляд вачэй усяляе ў пацыентаў надзею на хуткае выздараўленне. Доктар ад Бога, які разумна выконвае свой абавязак. Гэта - чалавек з вялікай літары. Пётр Леанідавіч дае правільныя парады, як пазбегнуць любой хваробы. Няхай заўсёды на яго твары застаецца гумар, радасная ўсмешка.\nДля дабра цякуць рэкі, для дабра пладаносяць дрэвы, для дабра жывуць высакародныя людзі. Наш доктар, Гамолка Пётр Леанідавіч, высакародны чалавек. Ён аддае свой талент, дабрыню, чуласць пацыентам. Здароўя, доўгіх гадоў яму жадаем.\nЦёплыя словы падзякі заслугоўваюць лекары паліклінікі. Яны ўважліва, дабразычліва адносяцца да інвалідаў, вязняў фашысцкіх канцлагераў, ветэранаў ВАВ і працы. Шчасця, здароўя, сямейнага Вам дабрабыту.\nЗ павагай і ўдзячнасцю пацыенты 503 палаты: Гоман В.І., Рэйлян Г.П., Харкевіч Т.П.,\nУ 2016 годзе споўніцца 125 гадоў з дня нараджэння Аркадзя Смоліча, віднага дзеяча беларускага нацыянальна-дзяржаўнага адраджэння, тэарэтака беларускай сацыял-дэмакратыі, намесніка дырэктара Інбелкульта, аўтара першага падручніка "Геаграфія Беларусі".\nГА "ТБМ імя Ф. Скарыны" выдала насценны каляндар на 2016 год, прысвечаны А. Смолічу.\nСустрэча з гісторыкам у касцёле\n23 снежня магілёўская суполка ТБМ зладзіла сустрэчу з вядомым беларускім гісторыкам і археолагам Алегам Дзярновічам. Размова зайшла пра з'яўленне першых мураваных цвердзевых пабудоў на прыкладзе Крэўскага замка, дзе апошнія знаходкі даюць матэрыял для больш глыбокага погляду на беларускую гісторыю. Таксама вялося пра ўзнікненне больш развітой гарадской культуры, пра пытанні балта-славянскага паходжання беларусаў і ўплыву на нашае развіццё суседніх этнасаў і культур. Сустрэча, на якую прыйшлі болей за пяцьдзясят чалавек, адбылася ў касцёле св. Станіслава.\nКаляндар "Беларускае кола святаў"\nПабачыў свет прыгожы перакідны (12 аркушаў) настольны каляндар "Беларускае кола святаў" на 2016 год. Фармат календара 20 см х 15 см.\nМэта выдання календара: папулярызацыя беларускай мовы і святочных традыцый нашага народа.\nКаляндар двухмоўны: беларуска-ангельскі. Таму ён будзе добрым падарункам як для беларусаў, так і для замежнікаў.\nЗамовіць каляндар можна праз гэтую электронную пошту: dryhavicz gmail.com\nКошт календара: 50 тыс. рублёў (без уліку перасылкі).\nУ дадатак да календара можна замовіць яшчэ і віншавальныя беларуска-моўныя паштоўкі.\nАзнаёміцца з поўным пералікам нашых паштовак можна па спасылках: У Кантакце і ў Фэйсбуку.\nУ халады адзеннем сялянскіх дзяцей былі кажушкі або світкі з чужога пляча (старэйшых дзяцей або бацькоў), доўгія спадніцы і порткі з даматканага палатна, суконная хустка і лапці з анучкамі, перавязаныя аборамі. Сабе на ногі дзеці надзявалі зімой валёнкі або "катанкі".\nАбавязковай прыналежнасцю ўбору дзяўчыны былі ўпрыгожванні - каралі, завушніцы, стракатыя прыгожыя хусткі, абвязаныя вакол шыі са спушчаным канцом.\nХлопцы паважна хадзілі ў высокіх "чабоцях", у камзолах чорнага ці сіняга колеру са стракатымі шклянымі ці металічнымі гузікамі. Паверх камзола - пояс, які некалькі разоў абвіваў талію, зверху - світка і белая валяная шапка на галаве. У канцы ХІХ ст. у вясковую моду з горада прыйшлі фуражкі з казырком, якія сталі прыналежнасцю ўбору хлопцаў.\nКасцюмы сялянскіх, мяшчанскіх і шляхецкіх дзяцей адпавядалі касцюмам іх бацькоў, што вынікала з уяўленняў, што дзеці - гэта такія ж дарослыя, толькі маленькія. Толькі ў пачатку ХІХ ст. дзеці дваран пачалі насіць своеадметныя ад бацькоў віды аддзеня, што было звязана з распаўсюджаннем у іх асяроддзі ідэй французскага філосафа Жан-Жака Русо, што дзеці маюць права на перыяд працяглага дзяцінства і на стаўленне як да дзяцей, а не дарослых. У ХХ ст. дзіцячы касцюм усіх праслоек грамадства ўжо выразна адрозніваўся ад касцюма дарослых, асабліва ў колерах.\nАрнаментыка беларускага традыцыйнага сялянскага касцюма надзвычай разнастайная і выразная. Яна складаецца пераважна з геаметрычных і геаметрычна-раслінных узораў. Асноўнымі элементамі беларускага арнамента з'яўляюцца ромб у разнастайных яго варыянтах: у выглядзе квадрата, пастаўленага на вяршыню, з чатырмя кропкамі, з адросткамі, а таксама крыжы, разеткі-зоркі, прамыя і зігзагападобныя лініі.\nПрастора, якая перадаецца ў арнаменце - не ілюзорнае адлюстраванне рэчаіснасці, а служыць упрыгожванню аб'ектаў прадметна-прасторавага асяроддзя чалавека і без прадмета не існуе і не мае сэнсу. Нават самыя выяўленчыя матывы, напрыклад, ружы, размешчаныя ўздоўж рукава сарочкі, існуюць не ў сваім прыродным асяроддзі, полі ці ў букеце, а менавіта на тканіне вырабу.\nРазнастайнасць беларускага вышытага і тканага арнамента прадстаўлена варыянтамі злучэння асобных геаметрычных матываў у розныя па структуры і рытме кампазіцыі. Часцей за ўсё сустракаецца бардзюр - узорная паласа ці стужка, якая абмяжоўвае край, дзеліць паверхню на часткі, паласу, у якой адзін ці два матывы паўтараюцца ў пэўным рытме. Злучэнне палос рознай шырыні дае бясконцыя варыянты арнаментальных кампазіцый. Вышытыя бардзюры акцэнтуюць у беларускіх жаночых сарочках месца злучэння верху рукава і плечавой устаўкі. У жаночых і мужчынскіх кашулях вузкія бардзюры ўпрыгожваюць абшыўкі рукавоў і каўняры-стойкі. Простымі палоскамі ці арнаментальным бардзюрам заўсёды завершаны ніз фартуха.\nБардзюр у вертыкальным становішчы, напрыклад на манішках святочных мужчынскіх кашуляў, з'яўляецца цэнтрам дэкаратыўнай кампазіцыі касцюма, прыцягвае да сябе ўвагу ў першую чаргу. Вертыкальнымі бардзюрамі вышываліся рукавы жаночых кашуляў, пры гэтым у кампазіцыі выдзяляўся цэнтральны, больш шырокі бардзюр. Шырыня бардзюраў, якія выкарыстоўваліся ў фартухах, заўсёды памяншалася знізу ўверх.\nДругім найбольш распаўсюджаным у беларускім арнаменце прынцыпам размяшчэння асобных геаметрычных матываў на перасячэнні прамых ці дыяганальных восяў з'яўляюцца прамая і касая сеткі. Сетчатыя арнаменты запаўняюць верх рукавоў у жаночых сарочках магілёўскага, калінкавіцкага, брагінскага, няглюбскага комплексаў традыцыйнага касцюма, усю шырыню манішак на мужчынскіх кашулях. Сетчатыя арнаменты часта злучаюцца з бардзюрамі ў адзіную арнаментальную кампазіцыю.\nТрэцім прынцыпам кампазіцыі вышытага арнаменту з'яўляецца разетка. Часцей за ўсё разеткі - гэта крыжы, васьміпялёсткавыя зорачкі, асобныя кветкі - ружы, лісты ці маленькія букеты. Нездарма такая вышыўка атрымала назву "цвяцістае нашыванне". Разеткі размяшчаюцца асобнымі элементамі, што дазваляе запоўніць дэкорам значную частку паверхні тканіны.\nУ канцы XIX ст. у беларускай вышыўцы распаўсюджваюцца новыя ўзоры і тэхнікі іх выканання. На змену геаметрычнаму арнаменту прыйшлі кветкава-раслінныя матывы, вышытыя ў тэхніцы "крыжык". Традыцыйным лічылася кветкавае спалучэнне чырвоных і чорных нітак.\nУ 1920-1950-я гг. на Беларусі шырока распаўсюдзілася паліхромная вышыўка свабоднай гладдзю. Гэты працэс адбываўся адначасова з адмоваю сялян ад традыцыйных форм касцюма з даматканых тканін. Працэс разбурэння традыцый народнага касцюма, ткацтва і вышыўкі на тэрыторыі Беларусі адбываўся марудна і нераўнамерна. Пазней за іншых ён закрануў Палессе. Менавіта ў гэтым раёне захаваліся ўзоры традыцыйнага касцюма і архаічныя тэхналогіі яго стварэння і афармлення.\nДа традыцыйна вылучаных асноўных атрыбутаў кампазіцыі адносяцца цэльнасць, сіметрыя, асіметрыя, рытм, пластыка. Гэтыя атрыбуты адносяцца як да самой рэчы з арнаментам, так і да самога арнаменту, нават яго матыву, яны ж прымяняюцца ў тэхнічным канструяванні.\nЦэльнасць - адна з асноўных якасцей любой арнаментальнай кампазіцыі, звычайна яна разумеецца як неразрыўнасць, безупыннасць, адзінства.\nСіметрыя ўяўляе сабой строгае матэматычнае паняцце. Сіметрыя ў шырокім сэнсе слова - суразмернасць, яна арганізуе кампазіцыю, усталёўвае супарадкаванне ў сістэме і з'яўляецца важным фактарам у дасягненні цэльнасці твора, у прыватнасці арнаменту.\nАсіметрыя - адхіленне ад сіметрыі або яе адсутнасць.\nРытм - універсальны структурны прынцып, які характарызуе паўторнасць, мернасць чаргавання элементаў, парадак спалучэння ліній, плоскасцей, аб'ёмаў. Найпрасцейшае праяўленне рытму - паўтарэнне ў кампазіцыі аднолькавых формаў пры роўных інтэрвалах.\nПа відзе выяўленчага элемента або па матыве, які выкарыстоўваецца ў арнаменце, яго падзяляюць на:\nгеаметрычны (кропкі, лініі - ломаныя, прамыя і зігзагападобныя, кругі, ромбы, шматграннікі, зоркі, крыжы, сеткі);\nсімвалічны (напрыклад, трохвугольнік сімвалізуе горы; круг, спіраль - сонца ці месяц);\nЧырвоныя ніткі для вышыўкі купляліся, але пасля ўжо ў хатніх умовах дафарбоўваліся ў карычневы і бардовы колеры. Часцей за ўсё адзенне было белага колеру, у якасці ўпрыгожвання яно афармлялася вышытым чырвоным арнаментальным узорам, які аб'ядноўваў ўвесь камплект ў адзіную кампазіцыю. У арнаменце выкарыстоўваліся геаметрычныя ўзоры, пазней пачалі прымяняцца таксама раслінныя ўзоры і іх спалучэнне з геаметрычнымі. У абавязковым парадку афармляліся арнаментам рукавы, каўнер, фартух і галаўныя ўборы. Таксама для афармлення магло выкарыстоўвацца ткацтва ніткамі розных колераў.\nПры вырабе касцюма выкарыстоўваліся вышыўка, бранае, выбарнае, перавыбарнае, закладное, рамізнае, пераборнае і ўзорнае ткацтва, карункі і аплікацыя, існаваў таксама спецыфічны промысел упрыгожання тканін - набіванка.\nУ даўніну часцей за ўсё кашулі шылі без швоў на плячах, проста перагінаючы тканіну, але ў пачатку XIX ст. такі крой лічыўся састарэлым і выкарыстоўваўся толькі ў абрадавай вопратцы. Крой стаў полікавым, пры якім пярэдняе і задняе палотнішчы злучаліся з дапамогай прастакутных уставак з таго ж самага матэрыялу - полікаў.\nКаўнер прысутнічаў толькі ў святочнай вопратцы сялян, яго вышыня была каля 2-3 см. Сярод дробнай шляхты быў распаўсюджаны адкладны каўнер. Стаялы каўнер зашпіляўся на пару гузікаў узбоч або спераду, адкладны - на запанкі (шпонку) або сцягваўся стужкай або палоскай каляровай тканіны.\nУ сялянскім асяроддзі ўменне жанчын вышываць перадавалася з пакалення ў пакаленне. На Палессі ў багатых сем'ях з часамі збіраліся значныя запасы адзення. Гэтае багацце складалі працы мацярок, дачок і ўнучак, здаралася, што тры пакаленні вышывалі разам. Вышываць жанчын вучылі з дзяцінства. Больш за ўсё вышываннем займаліся незамужнія дзяўчаты, якія пачыналі гатаваць сабе пасаг задоўга да вяселля - ужо з 13-14 гадоў. Для вышывання яны выкарыстоўвалі кожную вольную хвіліначку: нават калі пасвілі жывёлу, у перапынках падчас працы на панскім двары. Уменне ткаць і вышываць ацэньвалася як каштоўны навык, неабходны кожнай жанчыне. Калі дзяўчына валодала галоўнымі жаночымі рамёствамі - прадзеннем, ткацтвам і вышыўкай і ў час вяселля магла прадэманстраваць свой багаты пасаг і дары, то лічылася, што яна майстрыха і працаўніца. Высока ацэньвалася ўменне ствараць менавіта прыгожыя прадметы, упрыгожаныя ўзорамі, арнаменціраваныя.\nУ пасаг маладой па традыцыі ўваходзілі шмат тканых і вышытых прадметаў. У яго падрыхтоўцы прымалі ўдзел усе жанчыны сям'і - матуля, бабуля, незамужнія сёстры. Перад вяселлем, пасля заручын, маладая для падрыхтоўкі частак пасагу, якіх не хапае, заклікала на дапамогу "дружку" ці наймала "талаку" - збірала сябровак і родзічаў, якія дапамагалі ёй ткаць, прасці і вышываць.\nПасаг у беларускіх сялян да пачатку ХХ ст. захоўваўся ў "кубле" - вялікай драўлянай бочцы з накрыўкай. У 1920-1950-я гг. у беларускай вёсцы на змену "кублам" прыйшлі "куфры", "скрыні". У пасаг уваходзілі палотны, сукно, ручнікі і адзенне - сарочкі, фартухі, наміткі.\nВажнай часткай вясельнага абраду быў перавоз пасагу ў дом маладога і агляд усімі сваякамі рукадзелля маладой. Кубел ці скрыня павінны былі быць запоўнены даверху пасагам.\nУ доме маладога змесціва скрыні маладой развешвалі напаказ. Па колькасці і якасці выстаўленых прадметаў меркавалі аб памерах пасагу, дастатку сям'і маладой, аб яе мастацкіх здольнасцях, уменні ткаць і вышываць.\nЖанчыны верылі, што вясельная сарочка, у якой яны вянчаліся, мела асаблівыя здольнасці. "Шлюбныя" сарочкі беражліва захоўвалі. Бывала, што такая сарочка служыла не аднаму пакаленню жанчын сям'і. Часта маладыя апраналі пад вянец сарочку матулі ці бабулі. У вянчальнай сарочцы - самай прыбранай і прыгожай, было прынята хаваць жанчыну. Беларусы вераць, што "на тым свеце" памерлыя продкі - "дзяды" пазнаюць іх менавіта па адзенні.\nДля дзяўчыны завіванне наміткі - галаўнога ўбору замужняй жанчыны - сімвалізавала яе растанне з дзявоцтвам і ўступленне ў новы перыяд жыцця. Завітая ў белую намітку, якую ўпрыгожвалі жывымі кветкамі, маладая паўставала перад гасцямі ў сваім новым вобразе і якасці. Абрад завівання маладой, які выконвалі старэйшыя і абавязкова шчаслівыя ў шлюбе жанчыны, суправаджаўся пажаданнямі маладой шчасця і добрай долі ў шлюбе, дзяцей. З гэтага моманту жанчына ўсё сваё жыццё насіла завіты галаўны ўбор. Без яго жанчына не выходзіла за парог сваёй хаты.\nПадарункі маладому абавязкова ўключалі вясельную кашулю, а таксама святочныя кашулі, колькасць якіх магла даходзіць да адзінаццаці, шыйную хустку, капшук. Вянчальную кашулю маладому вышывала па звычаі сама маладая. Яна вырабляла і ўпрыгожвала яе з любоўю і марай аб шчасці ў будучым сямейным жыцці.\n"Маладзецкая" кашуля, прызначаная для маладога, была прадметам, з якім здзяйсняліся таксама спецыяльныя магічныя дзеянні, што забяспечвалі дзяўчыне шчасце ў сямейным жыцці. Напрыклад, напярэдадні вяселля пасля лазні маладая выціралася кашуляй, якая прызначалася для жаніха, што павінна было забяспечыць ёй яго любоў і шчасце ў сямейным жыцці.\nУ некаторых мясцінах Беларусі кашулю, якую падарыла маладая маладому, ён надзяваў у той момант вяселля, калі маладой распляталі косы і павязвалі жаночы галаўны ўбор - намітку. Прынята было таксама пераапранаць маладых падчас раздачы каравая.\nКашулю, якая была да гэтага на маладым, аддавалі яго мацеры. Мужчынскія вясельныя кашулі бераглі як памяць усё жыццё, апраналі іх толькі ў святочныя дні.\nПасля вяселля маладая жанчына ўжо не мела магчымасці вышываць. У доме свякрухі маладую нявестку чакала шмат фізічнай працы і абавязкаў. Затым вынікала нараджэнне дзіцяці, за ім - шмат іншага, таму на вышыванне ў яе ўжо не заставалася часу.\nСялянскі беларускі нацыянальны касцюм шырока выкарыстоўваецца падчас правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў: дзяўчаты ў народным адзенні сустракаюць з хлебам-соллю доўгачаканых гасцей.\nНацыянальны касцюм беларусаў - неад'емны ўдзельнік тэатральных і кінематаграфічных пастановак на нацыянальную тэматыку. Беларускае народнае адзенне выкарыстоўваецца ўдзельнікамі танцавальных, спеўных і інструментальных гуртоў і ансамбляў, прычым робіцца гэта не толькі ў кантэксце "рэканструкцыі" народных традыцый, але і проста ў мэтах надання ўдзельнікам групы пэўнага іміджу, які можа ўвогуле не спалучацца з іх творчасцю.\nБеларускі нацыянальны касцюм і варыяцыі на яго тэму шырока выкарыстоўваюцца прадстаўнікамі беларускай палітычнай эліты, творчай і навуковай інтэлігенцыі, моладзі. Так, у Беларусі з 2013 г. некалькі гадоў запар праходзіць "Дзень Вышыванкі" - неафіцыйнае свята, якое прысвечана найперш распаўсюджванню традыцыі нашэння народнага адзення ў сучасным сацыяльна-культурным кантэксце і пашырэнню сферы ўжывання беларускіх мовы і культуры ў беларускім грамадстве.\nВарта адзначыць, што беларускі нацыянальны касцюм адносна часта з'яўляецца крыніцай натхнення для дызайнераў і мадэльераў: вядомы амерыканскі рэпер Снуп Дог выпусціў серыю адзення, якая была натхнёна беларускім нацыянальным касцюмам; варыяцыі на тэму народнага адзення беларусаў можна прасачыць у моднага дома "Valentino" і многіх беларускіх мадыстаў і рамеснікаў.\nТУГА І СПАКОЙ\nУ нобільны для Беларусі год адбылася яшчэ адна падзея, завязаная на гэтую тэму. Светлагорскі паэт Вадзім Болбас выдаў у Гомелі кнігу вершаў нобелеўскага лаўрэата Іосіфа Бродскага "Туга і спакой" у перакладзе на беларускую мову.\n(прадмова перакладчыка )\n"Няма прарока ў сваёй Айчыне..." - у гэтае старое, як свет, біблейскае выслоўе цалкам, укладаецца лёс Іосіфа Аляксандравіча Бродскага, паэта, якому сёлета споўнілася б 75 гадоў.\nУ былым СССР маладога ленінградскага хлопца як толькі не пераследваў тагачасны кіроўны рэжым. I на допыты ў КДБ цягалі, і "тунеядцем" зрабілі, і ў пастарунках ды турмах трымалі, і, нарэшце, выслалі ў не надта спрыяльныя для паэтычнай творчасці мясціны на поўнач Архангельшчыны. А паэт жыў, радаваўся жыццю і пісаў, пісаў, пісаў... Кароценькія вершы, санеты, даўжэзныя шматстылёвыя паэмы. Нам, цяперашнім чытачам, застаецца адно толькі здзіўляцца, адкуль у юнака столькі ведаў, абазнанасці ў літаратуры і гісторыі, паэтычнай фантазіі, таленту.\nДзівіць і тое, што малады паэт, не ў прыклад многім, ніколі не скардзіўся на цяжкі лёс, ні на кога не крыўдаваў, нікога не праклінаў. Наадварот, гады, праведзеныя ў ссылцы, называў ці не самымі шчаслівымі ў сваім жыцці. Чаму так? Мо таму, што, заняты часам нялёгкай працай, думкамі і сэрцам ён быў вольны? А мо і таму, што інтуітыўна адчуваў высокае пакліканне, неяк убачыў незаўважны для іншых свой шлях у Геніі, шлях "у цьме... да вялікіх .. .у шыхт".\nПрыемна было даведацца, што зусім нядаўна на ст. Норанская, дзе паэт адбываў ссылку за "тунеядство" і напісаў многа выдатных твораў, адкрыты яго музей. Прарок паціху вяртаецца ў сваю Айчыну.\nГрамадства і ўрад ЗША, дзе высланы з СССР Бродскі знайшоў прытулак, з павагай ставяцца да кожнага чалавека, талент, геніяльнасць не застаюцца незаўважанымі. Менавіта тут вартасць паэзіі Бродскага была належным чынам ацэненая. Тут Паэт быў прадстаўлены да Нобелеўскай прэміі, якую цалкам заслужана і атрымаў.\nУчытвацца ў яго творы прыемна: нібы ты за вялізным сталом, застаўленым розным смакоццем, і, як той гурман, выбіраеш прысмакі і каштуеш, ласуешся.\nУ гэтай кніжцы прадстаўлены самы вялікі збор перакладаў на беларускую мову ранняй паэзіі Іосіфа Бродскага, у тым ліку і дзевяць вершаў, аўтарам не датаваных, якія раней не друкаваліся, існуюць у электронных варыянтах.\nПеракладчык, набраўшыся смеласці, можна нават сказаць, нейкага авантурнага "нахабства", "замахнуўся" на пераклады сусветна вядомага генія, Нобелеўскага лаўрэата. I выбіраў тыя творы, што больш адпавядаюць яго густу, вершы з імклівым, захапляльным рытмам.\nПрадстаўлены тут і пераклады твораў вялікага аб'ёму і складаных паэтычных формаў. Зразумела, пераствараць такія творы іншай мовай значна цяжэй. Магчыма, таму гэтыя пераклады меней удалыя.\nАле пра вартасці і недахопы зборніка лепш меркаваць чытачам.\nверціцца нада мною.\nгрукае пад маімі нагамі.\nЗлева дрэвы. Справа\nз каменнымі берагамі,\nз драўлянымі берагамі.\nЯ выцягваю, выдзіраю\nногі з балота,\nі сонейка, праменьчыкамі малымі\nпяцьдзясят восьмага года.\nЯ Белага мора\nРэкі цякуць на поўнач.\nХлопцы брыдуць - па пояс - па рэках.\nБелая ноч над намі\nЯ шукаю. Я раблю з сябе\nI вось мы знаходзім,\nвыходзім на ўзбярэжжа.\nда нас ужо далятае.\nЗямля у ваду пярэйдзе\nз кароткім усплёскам.\nЯ ўздымаю рукі\nі галаву падымаю,\nі мора да мяне падыдзе\nсваёй хваляй паблёклай.\nКаго мы памятаем,\nзараз каго забываем,\nчаго мы варты,\nчаго мы яшчэ не вартыя:\nвось мы ля мора стаім,\nі воблака праплывае,\nі нашыя сляды вада залівае.\nДа спаткання ў магіле.\nЧас наш набліжаецца.\nМы не перамаглі.\nМы памрэм на арэне.\nГэтак лепей. Не аблысеем\nад дзевак, ад перапіцця.\n...А неба над Калізеем\nу тым жа блакіце,\nяк над маёй Айчынай,\nякую дарма пакінуў\nдзеля ісцін, таксама\nдзеля багацця рымлян.\nНам, між іншым, не крыўдна.\nНу, хіба гэта крыўда?\nПроста такая, значыць,\nвыпала нам планіда.\nЛюдам трыбуны поўняцца.\nНам з пяску не падняцца.\nПрагне натоўп відовішча.\nВерш пра сляпых музыкаў\nЗначна прасцей уночы\nперайсці цераз плошчу.\nкратаюць свет рукамі,\nсвятла не знаючы й ценю,\nробяць з каменю\nЗа імі жывуць мужчыны.\nне скрышыць іх.\nА музыка аб іх\nПесня патоне ў камені.\nУ сценах музыка\nКепска памерці ноччу.\nI таму сляпы проста\nЁн дбаў пра свой чэрап.\n(Ён не зважаў на жарты).\nДы падалі сцены.\nмоцным быў і ўпартым.\nЗа сценамі чыста.\nшто далей - проста.\n... Пазбегнуў самазабойства\nПачаў ён блукаць па сёлах,\nпа жоўтых шляхах краіны;\nён пісаў у касцёлах\nЮду і Магдаліну.\nМастацтва было высокім.\nПасля, пад дарожным пылам\nяго, чумакі сівавусыя\nгодна так пахавалі.\nСлёзы над ім не ліліся,\nтак, закідалі глінай...\nДы на зямлі засталіся\nЮды і Магдаліны!\nЗа садамі, тэатрамі, цэрквамі,\nза кустамі ў халодных дварах,\nза дзвярыма ў цямрэчы параднымі,\nза бяздомнымі ў гэтых дварах.\nЗа начнымі бязлюднымі вулкамі,\nза палацам над светлай Нявой,\nза скляпеннямі, за пад'ездамі,\nза лістотаю над галавой.\nЗа бульварамі з цёмнымі урнамі,\nза балконамі, поўнымі сну,\nза цаглянымі змрочнымі турмамі,\nдзе праз краты страчаюць вясну,\nза вакзальнымі страшнымі люстрамі,\nшто чакаюць, калі ноч міне,\nза запозненымі пачуццямі\nВы жывеце цяпер ад мяне.\nЗа каханнем, за горам, за мужнасцю\nабо болей - Ваш воблік жыве,\nза ракою, за шлюбнаю вернасцю,\nдзе плывец адзінокі плыве.\nЗа сваім Петраградам, за дальнімі\nастравамі, ў імгненным раю\nза сваімі пакутамі даўнімі,\nад мяне за замкамі сямю.\nI падзелы ні векам, ні часам,\nні прасторам, дзе шум да нябёс,\nі падзелы ні болем нязгаслым,\nяк ні дзіўна, не дзеліць нас лёс.\nНі пяром, ні паперай, ні голасам\nраздзяленне маркотай, тугой ...\nпраўдай, болей няёмкай, чым горкаю:\nадзінотаю душ векавой.\nІ на ўскраінах, там, за парканамі,\nза крыжамі ля цынкавых зор,\nза сямю - нават болей заваламі,\nі не толькі за тысячу вёрст,\nза ўсёю зямлёю гаротнаю,\nза палётам яе журавоў,\nза Айчынай, яшчэ не палітаю\nні слязамі маймі, ні крывёй.\nТам, дзе блізу дарогі няпройдзенай,\nдзе пад ветрам юнацтва дрыжыць,\nнедзе блізка Радзіма халодная\nза Фінляндскім вакзалам ляжыць,\nі гляджу ў прастор навакольны я,\nя, напяты да болесці ўжо,\nнібы шалі, яшчэ невядомыя,\nу кагосьці ляжаць за душой.\nВось іду я, і вокны ўсе свецяцца,\nза парканам шапочуць кусты.\nI муры Петрапаўлаўскай крэпасці -\nздані чорныя ў белай начы.\nРасцякаецца белае воблака,\nпад мастамі плывуць караблі,\nні гудка, ні свістка і ні водгуку\nда апошняга краю зямлі.\nНе прашу я любові, прызнання,\nне хвалююся больш у журбе...\nДоўга-доўга жыві, недасяжнасць!\nТолькі зноў я прашу для сябе\nабыякавасць, ласкавасць добрую\nпры сустрэчы - жыццё, як раней.\nВам нясу я Любоў сваю доўгую,\nхоць спазнаў непатрэбнасць яе.\nДух, розум, логіка - усё дарма,\nняхай бы снег усё зацерушыў.\nКалі ў палях бялявая зіма,\nбрыдзе ізноў з бязмоўнасцю душы.\nПра што я думаю з сабою сам,\nнапгго гляджу зіме я пільна ўслед\nБо снежань гэтым разам абагнаў\nсвятло апошніх лютаўскіх адлег.\nЯкія нас чакаюць халады.\nМінуўшчынаю абагрэты мы,\nне помнім, як знікаюць гарады\nна выдыхі нялёгкія зімы.\nІ злыя, звар'яцелыя палі!\nІх цішыня, без розуму і злая.\nДы не спакой, а чарната зямлі\nпра вобраз іншы моўчкі нагадае.\nУ гэтай белізне якісьці жах.\nІ бачу я - жыццё ідзе, як выклік\nна гэту неўсвядомленую блізкасць.\nПа пагорках паднебных,\nпа дарозе няблізкай,\nбез напеваў хвалебных\nшто з зямлі італійскай,\nнад краінай гародаў,\nнад сваімі палямі\nI з вышынь Алімпійскіх,\nнедасяжных для галкі,\nтам на схілах альпійскіх,\nдзе квітнеюць фіялкі,\nі хоць зыркія вочкі\nі прастор не трывожыць,\nбачыць птушка пагоркі,\nзразумець іх не можа.\nПаміж соснаў над прорвай\nптушка з крыкам нясецца,\nзатрымаўшыся ў хмарах,\nда Айчыны імкнецца.\nды чырвоныя макі,\nшто на Монтэ-Касіна\nНаш апошні паверх\nноч раней адчувае,\nхай там дождж або снег;\nя цябе абдымаю\nі захутваю ў плашч,\nад таго, што ў вакне\nдождж шапоча - ён плач\nпа табе і па мне.\nНам сыходзіць пара.\nнітка, бы з серабра.\nнаша шчасце даўно.\nБо нам суджана жыць\nпа брэгетах чужых.\nПераклад Вадзіма Болбаса.


Новости Витебска | 10-09-2011\nСёлета конкурс сабраў каля 60 народных мастачак з 13 раёнаў Віцебшчыны, а таксама з іншых рэгіёнаў Беларусі. Прыехалі і мастрыхі з расійскіх Санкт-Пецярбурга і Рыбінска. Канкурсанткі прадставілі на суд журы і гледачоў каля ста работ у чатырох намінацыях: «лапікавае шыццё», «абрэзкавая пластыка», «касцюмы і аксэсуары», «арт-квілт». Аўтараў лепшых прац назвалі ўчора ў музеі-сядзібе “Здраўнёва”.\nСвята атрымала назву “Здраўнёўская палітра”, бо адна з ягоных умоў такая – пажадана, каб конкурсны твор уяўляў сабой творчую інтэрпрэтацыю карцін Іллі Рэпіна. Так, сёлета журы прапанавала майстрыхам па-свойму “прачытаць” і ўвасобіць у абрэзках тканіны рэпінскую “Птушку Сірын”.\nВесела і дужа цікава прайшлі заняткі, якія правяла адна з самых знаных на Беларусі рукадзельніц – кіраўніца народнага клуба лапікавага шыцця «Рошва» пры Полацкім цэнтры рамёстваў і нацыянальных культур Ніна Ярмух. Яна паказала, як уласнымі рукамі зрабіць лапікавую птушку і народную ляльку-скрутку. У апошнім майстар-класе ўдзельнічала і карэспандэнтка “ННВ”. З дапамогай Ніны Іосіфаўны літаральна за 15 хвілін у мяне і іншых жанчын атрымаліся прыгожыя лялькі. Ніколі не думала, што такі цудоўны народны сувенір можна зрабіць толькі з тканіны і нітак, без аніводнага шву!\nПадчас майстар-класаў Ніна Ярмух распавяла, навошта нашы продкі рабілі лялек. Напрыклад, былі лялькі-сталбушкі. Яны мелі… эратычную сімволіку. Сваха збірала дзяўчат, прапаноўвала ім рабіць лялек. Нявеста, у якой атрымлівалася лялька, што трывала стаяла на стале, і лічылася самай лепшай. Сваха потым раіла гэту дзяўчыну мацеркам вясковых жаніхоў. Ну а тыя, пэўна, верылі падказкам лялькі і хуценька засылалі да рукадзельніцы сватоў.\nА вось лялька-зернавуха была сімвалам дабрабыту ў хаце. Яе выраблялі пасля збору ўраджаю ў выглядзе мяшэчка, куды насыпалі зерне, упрыгожвалі яго і ставілі каля абразоў. Лялька-выхвалка была своеасаблівым першым экзаменам па рукадзеллі для дзяўчынак да 12 гадоў. Назва – ад таго, што маленькія майстрыхі вельмі стараліся, каб іх пахвалілі старэйшая, больш вопытная. Набор з 12 лялек, падвешаных непадалёк ад печы, называўся “ліхаманка”. Продкі лічылі, што гэты лялечны тузін, па колькасці месяцаў у годзе, абараняе ад хвароб. У канцы года “ліхаманку” палілі ў печы, і гаспадыня рабіла новую.\nУ рамках свята адкрыліся дзве экспазіцыі, дзе можна пазнаёміцца з конкурснымі творамі. Адна выстава працуе ў абласным краязнаўчым музеі, а другая – у абласным метадычным цэнтры народнай творчасці. Усе гэтыя цудоўныя творы з лапікаў тканіны – пано, карціны, коўдры, сурвэткі, кухонныя рукавічкі, грэлкі на чайнікі, цацкі і нават арыгінальныя жаночыя сумкі – можна ўбачыць да 30 верасня. Вельмі раю наведаць!


Каліфорнія — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Штат Каліфорнія)\nКаліфорнія (англ.: California) — штат на захадзе ЗША. Займае 1-е месца па колькасці насельніцтва і 3-е па плошчы тэрыторыі (пасля Аляскі і Тэхаса). Штат знаходзіцца на ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Мяжуе са штатамі Арэгон, Невада і Арызона, а таксама з Мексікай на поўдні. Сталіца штата — горад Сакрамента. Буйныя гарады — Лос-Анжэлес, Сан-Дыега, Сан-Хасэ, Сан-Францыска, Санта-Ана, Глендэйл, Мадэста.\nангл.: State of California\nI Love You, California[d]\n9 верасня 1850\n39 144 818 чал. (2015)\nUTC-8, Ціхаакіянскі час[d], America/Los_Angeles[d] і UTC-7\nКаліфорнія на Вікісховішчы\n4 Судовая сістэма\nГеаграфія Каліфорніі адрозніваецца разнастайнасцю ад узбярэжжа Ціхага акіяна да хрыбта Сьера-Невада на ўсходзе краіны, ад пустыні Махавэ на паўднёвым усходзе да лесу Рэдвуд-Дуглас на паўночным захадзе. У сярэдняй частцы штата знаходзіцца Цэнтральная даліна, адзін з самых прадуктыўных сельскагаспадарчых раёнаў у свеце. У Каліфорніі размяшчаюцца самае высокае (гара Уітні) і самае нізкае (Даліна Смерці) месца ЗША. Амаль 40 % Каліфорніі пакрыта лясамі — нямала для параўнальна засушлівага штата. На тэрыторыі знаходзяцца Іасеміцкі нацыянальны парк і Нацыянальны парк Кінгс-Каньён. Каля паўднёвага ўзбярэжжа Каліфорніі месціцца архіпелаг Чанэл. Ён складаецца з 8 астравоў, 5 з якіх уваходзяць у склад аднайменнага марскога запаведніка. На рацэ Фетэр Оравілская плаціна.\nТэрыторыя Каліфорніі была населена ў 12 тысячагоддзі да н. э. Да прыходу еўрапейцаў тут жылі шматлікія плямёны індзейцаў вінтун, ёкутаў, каўіла, вапа, мона, тымбіша, чумашаў, тонгва, серана, паютэ, шашонаў, махавэ, чэмехуэві, пома, ката, хупа, талова, мівок, эселен, оланяў, юрок, юкі, віёт, яна і г. д. Некаторыя даследчыкі лічаць, што чумашы і тонгва мелі даеўрапейскія кантакты з палінезійцамі.\nПачынаючы з канца васямнаццатага стагоддзя раён, вядомы як Альта Каліфорнія, быў каланізаваны Іспанскай імперыяй, стаўшы часткай віцэ-каралеўства Новая Іспанія. У 1821 Мексіка, у тым ліку Верхняя Каліфорнія, стала Першай Мексіканскай імперыяй, спачатку як манархія і з наступным пераходам да рэспублікі. У 1846 група амерыканскіх пасяленцаў у Саноме абвясціла незалежнасць Каліфарнійскай рэспублікі. У выніку Амерыкана-мексіканскай вайны Мексіка саступіла Каліфорнію ЗША. Каліфорнія стала 31-м штатам 9 верасня 1850.\nУ дзевятнаццатым стагоддзі Каліфарнійская залатая ліхаманка парадзіла драматычныя сацыяльныя, эканамічныя і дэмаграфічныя змены ў Каліфорніі, вялікі прыток людзей і эканамічны рост. Асноўныя падзеі ў пачатку 20 стагоддзя ўключалі з’яўленне ў Лос-Анджэлесе цэнтра амерыканскай забаўляльнай індустрыі, а таксама рост буйнамаштабнага турыстычнага сектара.\nУ дадатак да квітнеючай сельскагаспадарчай галіны Каліфорніі важны ўклад у эканоміку штата ўносяць аэракасмічная, нафтаперапрацоўчая галіны, а таксама сектар інфармацыйных тэхналогій. Калі б Каліфорнія была асобнай краінай, яна займала б месца сярод 10 найбуйнейшых эканомік у свеце, з ВУП аналагічным Італіі, і была б 35-й па колькасці насельніцтва краінай.\nІерархія судовай сістэмы Каліфорніі складаецца з Вярхоўных, Апеляцыйных і Вышэйшых судоў. Вышэйшыя суды -- дзяржаўныя суды першай інстанцыі з шырокай юрысдыкцыяй датычна крымінальных спраў, у тым ліку крымінальных злачынстваў і правапарушэнняў. Запісы па кожнай справе захоўваюцца ў рэестры з пэўнымі звесткамі, такімі як нумар крымінальнай справы, дата падачы справы і імя зарэгістраванага боку.\nУ Каліфорніі 58 вышэйшых судоў, па адным у кожнай акрузе. Каліфарнійскія суды абслугоўваюць амаль 34 мільёны чалавек. Бюджэт судовай улады складае 1,5% ад агульнага дзяржаўнага фонду.\nХ. Уілз-Мудзі (1905—1998) — амерыканская тэнісістка-аматарка\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Каліфорнія\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Каліфорнія&oldid=4109026"\nАпошнія змены 25 красавіка 2022 а 15:12\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:12, 25 красавіка 2022.


Фейковая вакцинация: почему люди прививаются не по-настоящему?\n13 кастрычніка 2021, 17:29\nНекаторыя гродзенцы прышчапіліся па дакументах, «дамовіўшыся» з лекарамі, але ад увядзення вакцыны адмовіліся. Гэта людзі, якім сертыфікат аб прышчэпцы патрэбен быў для працы або абыходжання каранціну. Даказаць фіктыўнасць дакумента немагчыма нават пасля праверкі антыцелаў, распавёў лекар. Высвятляецца гэта пры падборы лекаў, калі хвароба ў пацыента працякае цяжка.\nПрызнаюцца «пад допытам» і пагрозай смерці\nВыказаць здагадку, колькі гродзенцаў вакцынаваны толькі па дакументах, складана. Высвятляецца гэта на этапе бальнічнага лячэння, калі чалавек пераносіць каранавірус цяжка.\n«Пры цяжкай форме і цытакінавым шторме [патэнцыйна смяротная рэакцыя імуннай сістэмы — Hrodna.life] ёсць адзін ключавы момант у лячэнні. Прызначаюцца лекі „Тацылізумаб“ ці „Актэмра“. Асаблівасць — яны вельмі дарагія і іх трэба прызначыць у пэўны момант: калі ёсць відавочнае ўказанне на пагаршэнне, але самога „пажару“ яшчэ няма. Гэта значыць, акно ў некалькі дзён — пазней прэпарат не дапамагае. У сілу гэтых асаблівасцяў, яго прызначаюць з ведама адміністрацыі і па кансіліуму. Фактычна, гэта самыя магутныя лекі для прафілактыкі смяротнасці. Наколькі я ведаю, вакцываным іх не даюць», — распавяла крыніца Hrodna.life.\nУ гэты момант «пад пільным допытам» пацыенты прызнаюцца, што вакцынаваліся толькі па дакументах.\nКошт прэпарата паводле сайта apteka.103.by. Скрыншот Hrodna.life\nНавошта людзі ідуць на фэйкавую вакцынацыю?\nРэдакцыя Hrodna.life папрасіла гродзенцаў расказаць аб выпадках фэйкавай вакцынацыі і яе прычынах. Мы атрымалі шмат паведамленняў.\nЯк аказалася, камусьці адзнака аб вакцынацыі была неабходная для працы. Іншым — каб пры падарожжы не сядзець на карантыне. Хтосьці знаходзіў медыка, які зрабіў бы гэта «за асобную плату». Колькі каштавала «паслуга», крыніца не ўдакладніла.\nНекаторыя казалі аб недаверы да вакцыны — маўляў, яе занадта хутка зрабілі. Некаторыя праз якісьці час шкадавалі аб сваім рашэнні і хацелі прышчапіцца па-сапраўднаму.\nХтосьці, як аказалася, згаджаўся «дапамагчы» медыкам выканаць план па вакцынацыі. У выпадку невыканання іх, нібыта, могуць пазбавіць прэмій або адпачынку.\nГалоўны санітарны ўрач: даказаць вакцынацыю немагчыма\n- Але як мы іх праверым? Не ўсе пад відэакамерай вакцынуюцца. Некаторыя вакцынуюцца па месцы жыхарства, іншыя — па месцы працы. Таму калі я вам павінен даказаць, што хтосьці вакцынаваўся, хтосьці - не вакцынаваўся, я гэта даказаць, хутчэй за ўсё, не змагу, — распавёў Hrodna.life падчас званка на прамую лінію Мікалай Кендыш, галоўны санітарны ўрач Гродзенскай вобласці, галоўны ўрач Гродзенскага абласнога цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя.\nПа словах лекара, можна праверыць наяўнасць антыцелаў - але ў перахварэлага яны таксама будуць. Іншымі шляхамі гэта даказаць немагчыма: у 2−5% людзей антыцелы могуць не выпрацавацца і пасля вакцыны. «Мы давяраем лекарам», — сказаў Мікалай Кендыш.\nШто тычыцца плана па вакцынацыі, ён сапраўды ёсць, распавёў лекар. «Мы стымулюем супрацоўнікаў, дадатковыя выплаты ім робім, бясплатна выдаем маскі <…> Мае супрацоўнікі вакцынаваны на 79%». У планах — стварыць калектыўны імунітэт і вакцынаваць медыкаў на 75−80%. «Гандаль» ужо вакцынаваны больш чым на 50%.\nВыпадкі фэйкавай вакцынацыі, у выглядзе выключэння, Мікалай Кендыш дапускае.\n— Як вы думаеце, чаму медыкі на гэта [фэйкавую вакцынацыю] згаджаюцца?\n— Я не ведаю. Усякія ёсць. < … > Медыкі - тыя ж самыя людзі.\nКолькі чалавек вакцынавана на Гродзеншчыне: афіцыйныя лічбы\nПершым кампанентам у вобласці вакцынавана 27,8% насельніцтва. Гэта трэці паказчык у краіне. Другім кампанентам вакцынавана больш за 20%. У першую чаргу гэта: работнікі сістэмы аховы здароўя, сацыяльнай сферы, педагогі. Зараз у вобласці штодня вакцынуюць 7000 чалавек, распавёў старшыня Гродзенскага аблвыканкама Уладзімір Каранік 12 кастрычніка на сустрэчы са студэнтамі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага універсітэта.\nЭпідэміёлагі правялі аналіз тых, хто заразіўся каранавірусам са студзеня па верасень 2021 года. Сярод тых, хто захварэў - 1,47% вакцынаваных двума дозамі. З іх 64% перахварэлі ў лёгкай форме, 36% прынеслі ў сярэдняй ступені цяжкасці, 0,1% спатрэбілася шпіталізацыя, распавяла раней Яніна Шарэнда, галоўная лекарка Гродзенскага занальнага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі.\nЮрыст: гэта можа карацца\nСкладана меркаваць, ці будзе ў гэтай сітуацыі хтосьці прыцягнуты да адказнасці, але гэта не выключана, распавёў Hrodna.life практыкуючы юрыст. Дзеянні з боку лекара, які дапусціў фэйкавую вакцынацыю, можна расцаніць як службовы падлог, злоўжыванне службовым становішчам, калі гэта зроблена за ўзнагароджанне — як хабар. У выпадку грамадзяніна — залежыць ад значэння дакумента, які падрабілі.\nЧаму гэта дрэнна?\nАб падобнай праблеме пісалі расійскія СМІ. «Масавае выкарыстанне падробленых сертыфікатаў і адсутнасць належных мер кантролю за іх далейшым распаўсюджваннем можа прывесці да пагаршэння эпідэміялагічнай дынамікі, — пракаментавала „РИА Новости“ вядучы аналітык кірунку „Эканоміка і сацыяльнае развіццё“ Цэнтра стратэгічных распрацовак Алена Хейфец. — З'яўленне непрышчэпленых грамадзян у месцах, дзе больш мяккія патрабаванні да сацыяльнага дыстанцыявання для прышчэпленых (начныя клубы, бары, спартыўныя і канцэртныя пляцоўкі), можа стаць прычынай масавых захворванняў».\nМедыкі - аб сітуацыі ў Гродне\nКолькасць заражэнняў імкліва расце, а каранавірус «маладзее». Пнеўманіі пачынаюць выяўляць раней — на чацвёрты дзень, распавяла Hrodna.life аб сітуацыі крыніца ў адной з медустаноў, дзе працавалі з заражанымі каранавірусам. Супрацоўніца іншай медустановы распавяла, што адміністрацыя забараніла ім камунікаваць з журналістамі на любыя тэмы, «нават на хвалебныя».\nАфіцыйна кажуць аб штотыднёвым прыросце ў 30−40% з канца жніўня.\nПаводле інфармацыі Hrodna.life, да шасці бальніц, якія ўжо працуюць з каранавіруснымі хворымі, неўзабаве дадасца Гарадская клінічная бальніца № 4. Гродзенскі абласны клінічны кардыялагічны цэнтр, перапрафіляваны пад хворых на каранавірус, запоўніўся за некалькі дзён.\n(Дэ)прэміраванне, выхадныя і пагрозы. Як гродзенцаў матывуюць вакцынавацца ад COVID-19\n« Тэст да дня народзін Hrodna.life: што ты ведаеш пра нашу рэдакцыю


Берасцейца абвінавачваюць у паклёпе на кіраўніка Беларусі\nМужчына з Берасця больш за 10 гадоў вёў адмысловы палітычны блог на сваім плоце. Увесь гэты час гарадскія ўлады шукалі магчымасць спыніць непакорнага.\nСледчы камітэт завёў крымінальную справу за паклёп на прэзідэнта (частка 1 артыкулу 367 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь) на берасцейца Міхаіла Лукашэвіча.\nНа плоце і сценах гаража каля свайго дому на вуліцы Ясеніна ў Берасці мужчына размясціў палітычныя лозунгі, свае разважанні пра ўладу, народ, карупцыю і нават зварот да кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.\nБлог на плоце мужчына вёў больш за дзесяць гадоў – увесь гэты час прадстаўнікі ўлады шукалі шляхі, каб прымусіць Лукашэвіча зняць крамольныя надпісы. І, здаецца, знайшлі – у канцы мінулага года Следчы камітэт распачаў па факце надпісаў на плоце праверку, а пасля пастанавіў, што ў дзеяннях Лукашэвіча ёсць склад злачынства «Выказванні крытычнага характару, выражаныя ў форме паклёпу ў дачыненні да ўладаў, сілавых структур і Прэзідэнта РБ». 29 снежня 2014 года была распачатая крымінальная справа, па якой мужчыне пагражае да пяці гадоў турмы.\nСам Лукашэвіч ад удзелу ў следчых дзеяннях адмаўляецца, за што аднойчы ўжо затрымліваўся і правёў пэўны час пад вартай. У доме берасцейца правялі ператрус ды канфіскавалі фарбу і сем пэндзлікаў. Цяпер Лукашэвіч хаваецца ад журналістаў, на тэлефонныя званкі не адказвае, дзверы не адчыняе. Але мужчына паспеў звярнуцца да праваабаронцаў.\nАдзін з іх, Уладзімір Малей, распавёў «Белсату»: «Лукашэвіч звярнуўся да нас па дапамогу, але ў следчых дзеяннях ён не ўдзельнічае, таму шмат чаго мы не ведаем. Улады даўно шукалі сродак, як прыбраць гэтыя надпісы з плоту, але доўгі час не знаходзілі. Цяпер жа набліжаюцца прэзідэнцкія выбары. І гэта для ўладаў добрая нагода. Думаю, наўрад ці Лукашэвіча будуць судзіць па артыкуле 367 Крымінальнага кодэксу, хутчэй за ўсе правядуць псіхіятрычную экспертызу, прызнаюць Лукашэвіча псіхічна хворым і адправяць на прымусовае лячэнне тэрмінам на два гады».\nПакуль блог на плоце нягледзячы на крымінальную справу застаецца на месцы. Адзін з допісаў, у прыватнасці, тычацца суддзяў берасцейскіх судоў. Большасць узгаданых асобаў датычная да рэпрэсіяў супраць прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасці і журналістаў.\nАлесь Ляўчук, Мілана Харытонова (фота), belsat.eu


Архіў Максіма Танка папоўніўся новымі прадметамі! | Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры\nЯўген Іванавіч вельмі кахаў сваю жонку і заўсёды ёй дапамагаў у хатніх справах: і посуд мыў, і бульбу чысціў. Яна, у сваю чаргу, была яго галоўным памочнікам на літаратурнай ніве, бо ўсе вершы Максім Танк адразу паказваў ёй. Калі новы верш быў асабліва ўдалы — яго паслухаць збіралася ўся вялікая сям’я Танкаў.\n55 год яны пражылі разам і памерлі ў адзін год. Хоць увесь час спрачаліся: кожны хацеў памерці раней. Паэт пражыў пасля каханай некалькі месяцаў і папрасіў, калі ён пойдзе з жыцця, каб іх пахавалі разам. Тэстамент Максіма Танка выканалі. Іх пахавалі разам на роднай Пількаўшчыне. І сёння гэтае пасведчанне — напамін пра вечнае каханне.\nСкурко Фадзей Фёдаравіч — родны брат бацькі Максіма Танка. Лёс дзядзькі знакамітага паэта склаўся вельмі цікава і незвычайна. Ураджэнец Пількаўшчыны аб’ездіў амаль палову зямнога шара. Ён быў вельмі адукаваным чалавекам, ведаў шмат моў, скончыў вышэйшую ветэрынарную школу ў Чэхаславакіі, працаваў у Германіі, а потым адправіўся ў Аргенціну, дзе пражыў цэлых 10 год! За гэты час змяніў там некалькі прафесій: і таксістам быў, і на заводзе працаваў. Зарабіў шмат грошай і вярнуўся ў родную вёску. Працаваў у калгасе і дапамагаў як ветэрынар.


«Чысцейшы» ядзерны рэактар становіцца на крок бліжэй, калі ЕС пачынае кансультацыйныя вучэнні па ядзернай энергетыцы - EU Reporter\nУ сувязі з тым, што Еўрапейская камісія сцвярджае, што ядзерная АЭС неабходная ў якасці «пераходнай» крыніцы энергіі, найноўшая еўрапейская АЭС зрабіла ключавы крок да таго, каб стаць цалкам функцыянальнай.\nГэты крок з'яўляецца своечасовым, паколькі камісія, як чакаецца, пачне працэс грамадскіх кансультацый аб тым, ці варта ўключаць ядзерную энергію ў сваю «таксанамію ўстойлівага фінансавання» да канца года.\nГэта азначае, што сама прапанова будзе апублікаваная ў наступным месяцы.\nАб'ява камісіі на гэтым тыдні супадае з апошнімі падзеямі ў тым, што было апісана як адзін з найноўшых у свеце ультрасучасных ядзерных рэактараў "ачысцей".\nРэактар, размешчаны недалёка ад горада Астраўца ў Беларусі, імкнецца рэалізаваць адну з флагманскіх палітыкаў ЕС па скарачэнні выкідаў. Хаця прынята лічыць, што само па сабе гэта не вырашыць экалагічныя крызісы, лічыцца, што пошук альтэрнатыў невыкапнёвага паліва да Энергетычныя патрэбы Еўропы - гэта шлях наперад.\nКрыніца ў ЕС паведаміла, што Астравецкая АЭС скараціць выкіды ў атмасферу і, робячы гэта, дапаможа змагацца са зменамі клімату.\nРаней на гэтым тыдні інжынеры завода пачалі загрузку паліва ў другі з двух рэактараў. Гэта важна, бо гэта першая стадыя рэактара, які пачынае працаваць у поўным аб'ёме. Інжынеры спачатку загружаюць паліва, затым дасягаюць «крытычнасці» рэактара, перш чым нарэшце падключыць яго да нацыянальнай сеткі. Яго два дзеючых рэактара будуць мець агульную каля 2.4 ГВт генерацыйнай магутнасці, калі будуць завершаны ў наступным годзе.\nКалі абодва блока будуць працаваць на поўную магутнасць, станцыя магутнасцю 2400 МВт дазволіць пазбегнуць выкідаў больш чым 14 мільёнаў тон вуглякіслага газу кожны год, замяняючы выкапнёвае паліва, інтэнсіўнае вугляроду. Важна, што станцыя яшчэ больш знізіць залежнасць краіны ад імпартаванага выкапнёвага паліва. і наблізіць Беларусь да чыстага нуля.\nПасля загрузкі паліва рэактар у Беларусі будзе даведзены да мінімальнага рэгуляванага ўзроўню магутнасці (да 1% ад агульнай магутнасці рэактара), каб можна было правесці выпрабаванні на бяспеку. Пасля праверкі надзейнасці і бяспекі энергаблока пачнецца этап пуску электраэнергіі, калі блок будзе ўпершыню падключаны да электрасеткі Беларусі.\nЗапуск другога энергаблока на гэтым тыдні ў Астраўцы вітаў першы намеснік генеральнага дырэктара «Расатама» па ядзернай энергетыцы Аляксандр Локшын, які сказаў сайту: «Пасля велізарнага аб'ёму будаўніча-мантажных работ самы цікавы, хвалюючы і адказны перыяд у пры будаўніцтве атамнага энергаблока — наладжванне і ўвод у эксплуатацыю. На гэтым этапе кубаметры бетону, тоны металаканструкцый, кіламетры кабеляў і трубаправодаў ператвараюцца ў жывы арганізм, які будзе функцыянаваць і прыносіць карысць людзям не менш за 60 гадоў. Фаза загрузкі паліва і запуску, як упершыню б'ецца сэрца, ажывае сілавы блок».\n«Я жадаю ўсёй камандзе поспехаў у рэалізацыі гэтай часткі праекта», — дадаў Локшын, які таксама з'яўляецца прэзідэнтам інжынернага аддзела «Расатама», генеральным праекціроўшчыкам і падрадчыкам праекта.\nДля стварэння першай у Беларусі атамнай электрастанцыі, якая, паводле Міжнароднага агенцтва па атамнай энергіі, цалкам адпавядае» міжнародным нормам і стандартам бяспекі была абраная расійская тэхналогія. Энергетычны блок 1 быў уведзены ў эксплуатацыю 10 чэрвеня гэтага года і стаў першым расійскім АЭС пакалення III+, уведзеным у эксплуатацыю за мяжой.\nСупраць станцыі была жорсткая апазіцыя, не ў апошнюю чаргу з боку суседняй Літвы, дзе чыноўнікі выказвалі заклапочанасць бяспекай.\nАле генеральны дырэктар МАГАТЭ Рафаэль Гросі на слуханнях у Еўрапарламенце ў гэтым годзе заявіў, што: «Мы доўгі час супрацоўнічаем з Беларуссю і ўвесь час прысутнічаем у гэтай галіне». Ён сказаў, што МАГАТЭ знайшло «добрая практыку і рэчы, якія можна палепшыць, але мы не знайшлі прычын для таго, каб гэты завод не працаваў».\nСтанцыя таксама атрымала падтрымку Еўрапейскай групы рэгулятараў ядзернай бяспекі (ENSREG), якая заявіла, што меры бяспекі ў Астраўцы цалкам адпавядаюць еўрапейскім стандартам. «Расатам» - адзіная ў свеце кампанія, якая ажыццяўляе серыйнае будаўніцтва АЭС. за мяжой. Па ўсім свеце пабудавана 106 расійскіх праектных АЭС.\nПадобныя тэмы:euатамная энергія\nКіраванне межамі: Камісія прымае тыпавыя пагадненні аб супрацоўніцтве паміж Frontex і краінамі, якія не ўваходзяць у ЕС


Шэндэровіч: «Мірнаму пратэсту ў таталітарным грамадзтве наканаваная параза»\nБеларусь для Пуціна — вельмі пасьпяховы палігон.\nПуціна вельмі напалохаў 2020 год і вельмі абнадзеіў 2021-ы.\nМы проста становімся ўдзельнікамі і сьведкамі драмы.\nУ таталітарнай краіне сатырык павінен хавацца.\nМірны пратэст эфэктыўны ў краінах зь неразламанай зваротнай сувязьзю, як у Чэхаславаччыне і Вугоршчыне 1989 году.\n«Я вырашыў не чакаць зьняволеньня і зьехаў»\n— 10 студзеня на сваёй старонцы ў фэйсбуку вы паведамілі, што вымушаныя пакінуць Расею. У якой ступені на вашае рашэньне паўплывала тое, што расейскія ўлады прызналі вас «замежным агентам»?\n— Гэта ніяк не зьвязана з «иноагентством», а з крымінальнай справай па заяве «крамлёўскага кухара» Прыгожына і з тым, што на радзіме мне наўпрост пагражае абмежаваньне свабоды. І ня проста пагражае, як мяне запэўнілі юрысты. Можна нават не сумнявацца, што так і было б. Таму я вырашыў не чакаць зьняволеньня і зьехаў.\nПакуль я ў Эўропе, паеду ў Ізраіль. Можна сказаць, што я з Расеі зьехаў часова, спадзяюся. А ўсё астатняе — падрабязнасьці майго прыватнага жыцьця. Я буду жыць там, дзе буду працаваць. Я і раней падарожнічаў даволі шмат, але заўсёды вяртаўся ў Маскву. Цяпер я пазбаўлены такой магчымасьці.\n— Як вы гледзіце на тое, што Расея з адставаньнем недзе на паўгода паўтарае беларускі сцэнар рэпрэсій практычна ва ўсім — зьнішчэньне грамадзянскай супольнасьці, рэпрэсіі ў дачыненьні да незалежных СМІ, арышты, вымушаныя эміграцыі?\n— Ня мной заўважана, што Беларусь для Пуціна — палігон, і палігон вельмі пасьпяховы. Яго вельмі напалохаў 2020 год і вельмі абнадзеіў 2021-ы, калі высьветлілася, што магчыма проста фізычна закатаваць і зьнішчыць усю апазыцыю, пакласьці ўсіх тварам уніз, выгнаць з краіны ці арыштаваць. І тое, што палітычныя пытаньні вырашаюцца тэрорам, — гэта вельмі добрая навіна для Пуціна, і ён гэтай дарогай ідзе.\nНяма ніякай расейскай грамадзянскай супольнасьці ў тым сэнсе, у якім яна ёсьць у свабодных краінах. Ёсьць людзі, і даволі шмат, якія нешта робяць, але грамадзянскай супольнасьці як сілы ў Расеі няма. Мы проста становімся ўдзельнікамі і сьведкамі драмы.\n— Як вы думаеце, гэтае пакаленьне аўтарытарных лідэраў, постсавецкіх дыктатараў — ці баіцца яно сатыры, ці разумее сатыру?\n— Сатыра — прыкмета свабоднага грамадзтва. Вялікая сатыра ў вялікіх СМІ — ясная прыкмета свабоды. У свабоднай краіне гэта як сатырык Джон Стʼюарт у ЗША, які на працягу тэрмінаў пяці прэзыдэнтаў ЗША быў уплывовым чалавекам. У аўтарытарнай краіне, у таталітарнай краіне сатырык павінен хавацца. Я знаёмы з іранскім сатырыкам, які жыве ў Эўропе, ён нават не называе краіну, у якой жыве. Я ня думаю, што мы маем справу з аяталамі, але мы на шляху да Ірану, таму я ўжо жыву не на радзіме.\n«Назарбаеў гэта выпрабоўвае на сабе ў глухой лютасьці»\n— Якія высновы і ўрокі з падзеяў у Казахстане робяць цяпер аўтарытарныя лідэры?\n— Гэта загадка для дзіцячага садку. Прыклад з Такаевым і Назарбаевым павінен быў наўпрост прывесьці Пуціна да думкі, што ніякіх пераемнікаў быць ня можа, што пераемнік — гэта вельмі небясьпечна. Самы надзейны, верны, свой, вырашчаны пераемнік — гэта вельмі небясьпечна. Назарбаеў гэта выпрабоўвае на сабе ў глухой лютасьці. Пуцін такога не дапусьціць, ён проста ня сыдзе з улады. І тут мы можам быць абсалютна перакананыя, што гэты ўрок ён засвоіў.\n— Як вы гледзіце на сытуацыю ў Беларусі? Ці маеце аптымізм на бліжэйшыя гады?\n— Аптымізму ніякага няма. Калі гаварыць пра ўрокі, то, на жаль, можна канстатаваць, што мірны пратэст эфэктыўны ў краінах зь неразламанай зваротнай сувязьзю, як у Чэхаславаччыне і Вугоршчыне 1989 году. У Польшчы, у Бэрліне мірны пратэст быў магчымы на тле спрыяльных вонкавых абставін, на фоне Гарбачова... А мірнаму пратэсту ў таталітарным грамадзтве, на жаль, наканаваная параза. Бяскроўна не атрымалася, проста гэта кроў не Лукашэнкі, а гэта ваша кроў. На жаль, трэба выбіраць.\n— Падзеі ў Казахстане паказалі, што і нямірныя пратэсты ў такіх грамадзтвах таксама неэфэктыўныя, хоць і сытуацыя зусім іншая ў гэтай краіне.\n— Казахстан — іншая гісторыя. Там не было палітычнага пратэсту, а ў Беларусі ён быў палітычны. У Казахстане гэта быў бунт. І гэта яшчэ адзін урок. Калі разламаныя грамадзкія сувязі і эканамічны пратэст афарбоўваецца ў палітычныя тоны, то ён прыводзіць да зьмены адміністрацыі. Ніякай палітыкі ў Казахстане даўно няма, не было і палітычных лідэраў. Гэта быў у чыстым выглядзе стыхійны бунт, які скарыстала ў сваіх інтарэсах намэнклятура.\n— Пра ваш адʼезд у СМІ пісалі, што вы будзеце чакаць за мяжой «лепшых часоў». Многія беларусы чакаюць лепшых часоў. Як іх можна не чакаць, а набліжаць хаця б у такіх абмежаваных умовах, як цяпер?\n— Я буду проста жыць як жыў. Я буду пісаць. Я буду працаваць. Мы маем запавет ад старэйшых таварышаў — рабі што трэба, а будзе як будзе.


15 гатэляў Стамбула з тэрасай і шыкоўным выглядам. 2022\n/ 15 гатэляў Стамбула з тэрасай і шыкоўным выглядам.\n10 шыкоўных гатэляў у Стамбуле класа люкс, браніраванне і зніжкі да 60 на Hotellook.\nНезвычайныя гатэлі Стамбула\nГатэль Four Seasons Istanbul at Sultanahmet\nБуцік-гатэль Saint Sophia\nСтамбул - цудоўны .. олоритный. рупнейший турэцкі горад, размешчаны адначасова ў Еўропе і ў Азіі. Гэта эканамічная і культурная сталіца штогод прыцягвае вялікую колькасць турыстаў. Мабыць, сёння Стамбул - адзін з самых наведвальных гарадоў свету разам з Ганконгам, Бангкоку, Парыжам, Лонданам (за 2019 г. - больш за 14 млн. Чал.). Менавіта тут самы хуткі рост дэманструе гасцінічны рынак.\nДа сярэдзіны 2020 года абяцаюць адкрыць гасцініцу пры які працуе ГЦ Hilton Mall of Istanbul 5 *. Гатэль на 180 нумароў (161 стандарт і 19 люкс) размешчаны ў 25-павярховай вежы. У складзе шматфункцыянальнага цэнтра акрамя гандлёвай частцы, жылая нерухомасць (ад 80 кв..-679 кв..), Дзелавой цэнтр (канферэнц-цэнтр на 1410 месцаў, офісы, прадстаўніцкі лаундж), забаўляльны і сацыяльны комплекс.\nУ 2020 г. рыхтуецца да адкрыцця раскошны гатэль Jumeirah SeaPearl Ataköy 5 * у аднайменным прэстыжным раёне горада, у прыбярэжнай зоне з выглядам на Мармуровае мора. Гатэль з развітой інфраструктурай будзе знаходзіцца побач з жылым комплексам прэміум-класа. Усяго ў гостиницебудет 202 і 62 люксамі нумары (ад 47 кв. .- 368 кв..)\nMandarin Oriental Bosphorus 5 * таксама будзе размешчаны ў адным з самых прэстыжных і прыгожых раёнаў Басфора - Куручешме. Згодна з канцэпцыяй ўсе нумары - эксклюзіўныя і прэзідэнцкія люксы з выглядам на моры, сярод інфраструктуры: рэстараны, бары, пакоі для вечарынак, канферэнц-залы, spa-салон, ултрасовременный фітнес-цэнтр і інш.\nRadisson Hotel Group ў рамках пашырэння прысутнасці ў Турцыі свайго гасцінічнага брэнда Radisson катэгорыі upscale, натхнёнага філасофіяй скандынаўскага гасціннасці, з гонарам аб'яўляе аб адкрыцці двух гатэляў у гісторыка-культурным цэнтры Стамбула: Radisson Hotel Istanbul Sultanahmet і Radisson Hotel President Beyazit Istanbul.\nRadisson Hotel Group працягвае актыўна нарошчваць сваю прысутнасць у Турцыі. Сёння ў гэтай краіне адкрыта і будуецца 30 гатэляў групы, у якіх даступна больш за 4500 нумароў. У бліжэйшыя 3-5 гадоў Radisson Hotel Group плануе павялічыць гэтыя паказчыкі, адкрыўшы больш за 50 гатэляў на 10 000 нумароў. У цяперашні час гасцінічная сетка прадстаўлена ў рэгіёне дзеючымі і будуюцца гатэлямі чатырох брэндаў: Radisson Collection, Radisson Blu, Radisson і Park Inn by Radisson. У Стамбуле працуе 16 гатэляў RadissonHotelGroup, што робіць яе адным з вядучых гасцінічных аператараў гэтага горада.\nРазмешчаныя паблізу Гранд-кірмаша, сабора Святой Сафіі і палаца Топкапы два новых гатэля увабралі ў сябе сучасную культуру і гістарычную спадчыну Турцыі, адбіўшы дух гэтага знакавага горада, у якім Еўропа сустракаецца з Азіяй. Знаходзячыся ў крокавай даступнасці ад найбольш вядомых культурных славутасцяў, рэлігійных помнікаў і гастранамічных устаноў, гатэлі ідэальна падыходзяць для апускання ў дзіўны свет Стамбула, напоўнены чароўнымі густамі, відамі, гукамі Турцыі.\nНайбуйнейшыя рынкі горада: Гранд-базар і Рынак спецый, на якіх прадстаўлена больш за 80 лавак спецый і сотні розных прыправаў, перанясуць гасцей у атмасферу гэтай краіны.\nЙилмаз Йилдиримлар (Yilmaz Yildirimlar), старэйшы віцэ-прэзідэнт па Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, Расіі і Турцыі ў Radisson Hotel Group, пракаментаваў падзею: "Мы ганарымся адкрыццём двух новых гатэляў у найбольш папулярнай, гістарычнай часткі Стамбула. Няма ніякага сумневу ў тым, што Турцыя з яе непаўторным культурнай спадчынай і шматлікімі славутасцямі выступае ключавым рынкам развіцця Radisson Hotel Group. Мы з нецярпеннем чакаем далейшага пашырэння нашага партфеля гатэляў у гэтай краіне ».\nГатэль Radisson Hotel Istanbul Sultanahmet размешчаны на маляўнічым ўзбярэжжа Мармуровага мора, у межах прыгонных сцен Стамбула. Акружаны мноствам гістарычных славутасцяў, Sultanahmet ідэальна падыходзіць для знаёмства са стамбульскім старажытнасцямі. Прагуляцца ўздоўж старажытных прыгонных сцен, наведаць старадаўнія кірмашы, акунуцца ў святую атмасферу асманскіх мячэцяў - у старым цэнтры Стамбула заўсёды ёсць чым заняцца, нездарма гэта месца вядома як «горад паўсюднага мары».\nДа паслуг гасцей 28 выдатна абсталяваных нумароў, а таксама рэстаран Şömine ў анаталійскіх стылі і кафэ-бар Marmara з выдатнымі відамі на моры і пышным фантанам. Правесці розныя мерапрыемствы можна ў канферэнц-зале XIX стагоддзя ў Асман-французскім стылі, тады як гістарычны бальная зала ідэальна падыдзе для пышных вясельных цырымоній, абедаў і урачыстасцяў.\nГатэль Radisson Hotel President Beyazit Istanbul знаходзіцца ў самым сэрцы старога Стамбула, сярод мноства знакамітых гістарычных і культурных помнікаў гэтага ажыўленага горада, уключаючы музеі, храмы, палацы, мячэці, кірмашы і маляўнічы ландшафт.\nIstanbul паспяхова прайшлі працэдуру ацэнкі якасці ўборкі і дэзінфекцыі, праведзеную кампаніяй SGS, сусветным лідэрам у сферы інспекцыйных паслуг, экспертызы, выпрабаванняў і сертыфікацыі.\nУ ходзе незалежнай ацэнкі было пацверджана, што ў названых гатэлях працэсы уборкі, дэзінфекцыі і забеспячэння бяспекі адпавядаюць SafetyProtocol гатэляў Radisson.\nГатэль знаходзіцца ў, недалёка ад. Сам гатэль размешчаны ў адрэстаўрыраваным турэцкім палацы дзевятнаццатага стагоддзя. У ім гістарычная архітэктура дзіўным чынам спалучаецца з раскошай і пладамі тэхнічнага прагрэсу. У рэстаранах гатэля падаюць стравы міжземнаморскай і турэцкай кухні. У гатэлі маецца спа-комплекс, басейн і турэцкая лазня, якая дазваляе турысту цалкам расслабіцца. Нумары маюць від на, а сам комплекс размешчаны ў чатырох хвілінах хады ад аднаго з цэнтральных месцаў Стамбула - плошчы Бешыкташ. .\nМабыць, гэта адзін з самых незвычайных гатэляў Стамбула - ён размешчаны размешчаны ля прыстані для яхт Куручешме ст. Яхты прышвартаваныя на прыстані Куручешме - гэта гатэль, а каюты гэтых яхт - нумары гатэля. Менавіта таму тут свой марскі каларыт, звязаны з жыццём на яхце. Нумары пацешаць нават самых прыдзірлівых пастаяльцаў і ні ў якім разе не пакінуць іх абыякавымі. У сувязі з тым, што незвычайныя гатэлі, размешчаныя на вадзе, толькі набіраюць сваю папулярнасць, нумар у гэтым месцы будзе каштаваць нятанна.\nАпошні па спісе, але не па значэнні, гатэль пад назвай Taxim Art Rooms, які спалучае ў сабе камфорт, сучасную абстаноўку і стыль, знаходзіцца недалёка ад сучаснага цэнтра Стамбула -. Нумары комплексу адрозніваюцца вялікімі панарамнымі вокнамі, сама ж гасцініца размешчана каля станцыі метро, што дазваляе максімальна хутка і зручна дабрацца да любой кропкі найбуйнейшага населенага пункта Турцыі. Гатэльны ўстанова парадуе тых турыстаў, якія прыехалі ў пошуках запальных начэй, шопінгу і разнастайных страў.


Беларусь спыніла здабычу нафты ў Іране\nІнфармацыю аб выхадзе Беларусі з праекта па здабычы нафты ў Іране пацвердзілі ў ВА “Беларуснафта”. Як паведаміў прадстаўнік аб’яднання, афіцыйная пазіцыя беларускага боку будзе даведзена да грамадскасці да канца сённяшняга дня.\nНавіна пра тое, што дзяржаўная кампанія «Беларуснафта» спыніла асваенне іранскага нафтавага радовішча Джофэйр і цалкам згортвае дзейнасць у гэтай краіне, распаўсюдзіла 16 жніўня інфармацыйнае агенцтва «Mehr» са спасылкаю на крыніцу ў Нацыянальнай іранскай нафтавай кампаніі (НІНК).\n«Беларуснафта» спыніла ўсю нафтавую дзейнасць у Іране яшчэ напрыканцы чэрвеня, – цытуе суразмоўцу «Mehr». – Чакаецца таксама, што кантракт на першую фазу распрацоўкі беларускаю кампаніяй радовішча Джофэйр будзе скасаваны».\nПаводле крыніцы, паміж бакамі паўсталі разыходжанні, якія датычаць метадаў і тэхналогіяў вядзення працаў, а таксама грашовай кампенсацыі іранскаму боку за выкарыстанне Беларуссю радовішча. Беларускі бок нібыта не выконвае сваіх абавязацельстваў па кантракце. Згодна з дамоваю, «Беларуснафта» абавязалася здабываць прынамсі 3,5 тыс. барэляў нафты на дзень, але здабывала менш за 2,8 тыс. барэляў, паведамляе «Mehr».\nКантрактнае пагадненне на 500 млн долараў ЗША «Беларуснафта» і НІНК заключылі ў верасні 2007 г. Беларуская кампанія атрымлівала права на распрацоўку радовішча Джофэйр.\nПершая фаза распрацоўкі пачалася ў лютым 2011 г. 10 лютага на прэс-канферэнцыі ў Менску амбасадар Ірану ў Беларусі Сэед Абдала Хусэйні паведаміў, што Іран і Беларусь абмяркоўваюць магчымасці паставак іранскай нафты паводле своп-схемы. «Пакуль ідуць перамовы і няма пэўнага выніку, не буду нічога казаць. Магу толькі падкрэсліць, што ў нас няма ніякіх абмежаванняў па продажы нафты беларускім сябрам. Трэба толькі абраць такую схему, якая была б найбольш эканамічна рацыянальная», – сказаў амбасадар, дадаўшы, што разглядаюцца варыянты своп-схемаў з Азербайджанам і Расеяй.\nСтратэгія развіцця энергетычнага патэнцыялу Беларусі на перыяд да канца 2020 г. прадугледжвае здабычу ў Іране больш як 9 млн тонаў нафты.\nУ амбасадзе Ірану ў Менску, Міністэрстве энергетыкі ды кампаніі «Беларуснафта» сітуацыі пакуль не каментуюць. Не выключана, што афіцыйная рэакцыя амбасады з’явіцца пазней. Падрыхтаваць каментар цягам дня абяцаюць і ў «Беларуснафце».\nВарта адзначыць, што сёлета ў сакавіку ўрад ЗША ўвёў санкцыі супраць «Беларуснафты». Падставаю для гэтага сталася супраца беларускай кампаніі з Іранам у нафтавай сферы. Санкцыі фактычна закрываюць «Беларуснафце» доступ на амерыканскі рынак.\nРаней ЗША ўвялі эканамічныя санкцыі і супраць іранскай энергетычнай кампаніі «Naftiran Intertrade», з якою супрацоўнічае «Беларуснафта», з мэтай «ўзмацнення ціску на Іран за яго адмову выконваць свае міжнародныя абавязацельствы ў звязку з ядраваю праграмаю».