Былы міліцыянт з Магілёва паведаміў Свабодзе пра неафіцыйную праграму Міністэрства ўнутраных спраў у дачыненьні цыганоў. Дасьледаваньне грамадзкай ініцыятывы Romaintegration пацьвярджае гэты факт. Паводле іх інфармацыі, 80% цыганоў у Беларусі сутыкаліся з затрыманьнямі і шматразовай дактыляскапіяй.\n«Праграма тычыцца толькі цыганоў. Іх правяраюць, „шманаюць“, патрабуюць складаць пратаколы»\nСваякі разьвітваюцца зь Лідзіяй Юрчанкай, якая памерла праз два дні пасьля міліцэйскага ператрусу ў яе доме\n21 траўня ў цыганскім раёне Чапаеўка ў Магілёве памерла 67-гадовая Лідзія Юрчанка. Сваякі ўпэўненыя, што заўчасная сьмерць стала вынікам міліцэйскага рэйду. Пасьля забойства міліцыянта Яўгена Патаповіча магілёўская міліцыя правяла вобшукі ва ўсіх цыганскіх дамах Магілёва і затрымала каля 100 мужчын.\nБылы ўчастковы з Магілёва Міхаіл кажа Свабодзе, што міліцыя даўно мае асаблівае стаўленьне да цыганоў. У двух цыганскіх раёнах — Грабянёве і Чапаеўцы — пастаянна праходзяць праверкі.\n«А 6-й раніцы ДАІ ачапляе Грабянёва, і пачынаецца адпрацоўка раёну. З групамі АМАПу. Правяраюць усіх цыганоў», — кажа Міхаіл.\nЁн сам удзельнічаў у такіх «адпрацоўках». Міліцыянты заходзяць у кожны цыганскі дом і правяраюць дакумэнты, машыны, тэлефоны. Спраўджваюць пашпартныя зьвесткі, некаторых затрымліваюць, каб узяць адбіткі пальцаў. Хоць большасьць цыганоў ужо даўно прайшлі дактыляскапію.\nПа словах Міхаіла, так ставіцца міліцыя выключна да цыганскіх раёнаў. Ён гаворыць пра неафіцыйную праграму МУС для працы з нацыянальнымі меншасьцямі.\n«Праграма тычыцца толькі цыганоў. Іх шманаюць, правяраюць, асаблівая ўвага толькі да іх», — кажа Міхаіл.\nВызваленьне цыганоў у Магілёве ў 19 траўня. Амаль двое сутак яны правялі ў міліцыі\nНачальства патрабуе, каб падчас такіх рэйдаў міліцыянты складалі пратаколы аб правапарушэньнях. Міхаіл называе гэта «палачнай» сыстэмай. На міліцэйскім жаргоне «палка» — гэта пратакол. Падчас дзяжурства кожны ўчастковы, патрульны ці супрацоўнік ДАІ абавязаны выканаць плян па «палках». Калі ня выканаеш, не атрымаеш прэміі.\n«Пратаколы складаюць на ўсё. Калі няма да чаго дакапацца, выпісваюць 17.1 (артыкул за нецэнзурную лаянку. — РС) ці антысанітарыю», — кажа Міхаіл.\nДасьледаваньне: 80% цыганоў Беларусі сутыкаліся з затрыманьнямі\nЦыганы ў Добрускім раёне. Ілюстрацыйнае фота\nПра дыскрымінацыю з боку міліцыі кажуць цыганы ва ўсіх рэгіёнах Беларусі.\nНа мінулым тыдні грамадзкая ініцыятыва Romaintegration прэзэнтавала даклад «Сацыяльна-эканамічны стан цыганскага насельніцтва Беларусі» (дакумэнт падрыхтаваны сумесна зь літоўскім Цэнтрам экспэртыз у галіне роўных правоў). Падчас маніторынгу апыталі 814 чалавек з усіх абласьцей Беларусі.\n«80% рэспандэнтаў сутыкаліся з этнічным прафіляваньнем у выглядзе затрыманьняў, шматразовай дактыляскапічнай рэгістрацыі, канфіскацыі транспартных сродкаў», — гаворыцца ў дасьледаваньні.\nЭтнічнае ці расавае прафіляваньне — гэта такая практыка, калі супрацоўнікі міліцыі выкарыстоўваюць расу, колер скуры, паходжаньне або нацыянальную (этнічную) прыналежнасьць як падставу для вылучэньня пэўных людзей у асобную групу. Да гэтых групаў узмацняюцца «прафіляктычныя» або іншыя дзеяньні, тлумачыцца ў дакладзе.\n«У свой час дактыляскапію правялі ва ўсіх беларусаў. Чаму ў ромаў дагэтуль пастаянна бяруць адбіткі пальцаў, я не разумею», — сказаў Свабодзе Артур Гоманаў, кіраўнік грамадзкай арганізацыі «Беларуская цыганская дыяспара».\nПаводле яго, мінімум пяць разоў на год кожнага чалавека з цыганскай супольнасьці затрымліваюць для дактыляскапіі. Але міліцыянты не тлумачаць, нашто ім так часта патрэбны адбіткі пальцаў адных і тых жа людзей.\n«Я разумею, калі гэта прыежджы чалавек. Але калі ён тут нарадзіўся і вырас, жыве на адным месцы, мясцовыя структуры МУС гэта ведаюць... Навошта яго вадзіць пастаянна, каб ён здаваў адбіткі пальцаў?», — абураецца Гоманаў.\nЦыганы ў вёсцы Баршчоўка Добрускага раёну. Ілюстрацыйнае фота\nПа словах прадстаўніка Беларускага Хэльсынскага камітэту Дзьмітрыя Чарных, існуюць спэцыяльныя інструкцыі для супрацоўнікаў МУС, дзе зьмяшчаюцца прамыя ўказаньні затрымліваць асобаў цыганскага паходжаньня. На яго спасылаецца сайт праваабарончай арганізацыі «Вясна».\n«Мы ведаем пра ўнутранае распараджэньне, — кажа Артур Гоманаў. — Здаецца, № 56. Але ці яно тычыцца ромаў, ці ўсіх людзей, якія маюць цёмны колер скуры, мы ня ведаем».\nПазыцыя МУС: Ніхто нікога не затрымліваў\nІгар Шуневіч (справа), міністар унутраных спраў\nУ панядзелак 20 траўня стала вядома, што Сьледчы камітэт разглядае суіцыд як асноўную вэрсію сьмерці міліцыянта Яўгена Патаповіча. Цыганоў сярод падазраваных і затрыманых у гэтай справе афіцыйна не было. Пра гэта Свабодзе сказала Юлія Ганчарова, афіцыйная прадстаўніца Сьледчага камітэту.\nУ Міністэрстве ўнутраных спраў масавыя затрыманьні таксама абвяргаюць.\n«У рамках заведзенай крымінальнай справы нікога не затрымлівалі з цыганоў, — сказала Свабодзе афіцыйная прадстаўніца МУС Вольга Чамаданава. — Можа, з кожным з гэтых людзей гутарылі. Але ніхто нікога не затрымліваў».\n23 траўня міністар унутраных спраў Ігар Шуневіч пацьвердзіў, што падчас расьсьледаваньня супрацоўнікі міліцыі правяралі вэрсію пра датычнасьць да здарэньня цыганоў.\n«Мы адпрацоўвалі асобную групу выключна на атрыманых на той час доказах, — сказаў Шуневіч. — У тым ліку і тую вэрсію, на падставе якой прынялі рашэньне аб праверцы дыяспаральнай часткі пэўных нашых грамадзян».\nТаксама ў МУС абвяргаюць існаваньне ўнутранага дакумэнту, на падставе якога цыганоў рэгулярна затрымліваюць для праверкі.\n«Першы раз такое чую», — сказала Свабодзе афіцыйная прадстаўніца ГУУС Менгарвыканкаму Натальля Ганусевіч.\n«Ромы сталі яшчэ больш баяцца»\nГрабянёва, у гэтым магілёўскім раёне жыве найбольш цыганоў\nНа гвалтоўнае затрыманьне цыганоў зьвярнулі ўвагу беларускія праваабаронцы. Старшыня Праваабарончага цэнтру «Вясна» Алесь Бяляцкі просіць Генпракуратуру праверыць законнасьць затрыманьняў міліцыянтамі цыганоў 16 траўня ў Магілёве і прыняць неабходныя меры. Праваабаронца заклікае «ўважліва разгледзець неабгрунтаваныя выпадкі ўжываньня сілы і фізычнага гвалту». Пра гэта Алесь Бяляцкі піша ў сваёй заяве, накіраванай у Генпракуратуру.\nІніцыятыва Romaintegration у сваім дакладзе рэкамэндуе МУС спыніць усе формы этнічнага прафіляваньня як адкрыта дыскрымінацыйныя практыкі.\nЯк пісала Свабода, у цыганскай дыяспары кажуць пра ўзмацненьне ціску з боку міліцыі ў апошнія 5–6 гадоў і зьвязваюць гэта са зьменай кіраўніцтва МУС.\n«Пры мінулым міністру ўнутраных спраў такога не было, — сьцьвярджае Аляксандар Казлоўскі з цыганскай дыяспары. — Было, але мякчэй. Усё зьмянілася з прыходам міністра Шуневіча».\nПа словах Артура Гоманава, факт масавага затрыманьня цыганоў цяпер разглядаецца ў міжнародных арганізацыях. Самі цыганы, якія пацярпелі ад дзеяньняў міліцыі, у большасьці адмаўляюцца здымаць пабоі, бо баяцца яшчэ большага перасьледу з боку міліцыі.\n«Ромы сталі яшчэ больш баяцца, — кажа Гоманаў. — Што далей будзе, мне цяжка прадбачыць. Ня ведаю, можа, будуць зьяжджаць адсюль».\nСьмерць міліцыянта Яўгена Патаповіча ў Магілёве. Што вядома?\n16 траўня ў Магілёве зьнік лейтэнант дарожна-патрульнай службы ДАІ\n22-гадовы Яўген Патаповіч (на фота). З паведамленьня ад яго вынікала, што яго выкралі цыганы на чорнай «Волзе» з расейскімі нумарамі. Неўзабаве яго знайшлі мёртвым у лесе. Труп быў у кайданках, без штаноў, побач — пісталет, абярэмак дроў, рыдлёўка. Сьледчы камітэт заявіў, што Патаповіча забілі падчас выкананьня службовых абавязкаў.\n16 і 17 траўня ў Магілёве і па ўсёй Беларусі прайшлі масавыя затрыманьні цыганоў. Некаторыя зь іх па вызваленьні казалі, што міліцыянты іх білі.\n17 траўня вэрсія з выкраданьнем міліцыянта на чорнай «Волзе» з расейскімі нумарамі перастала лічыцца прыярытэтнай.\n18 траўня адбылося разьвітаньне з Патаповічам. Прыехалі сілавікі з усёй Беларусі, а таксама кіраўніцтва МУС. Нябожчыка адпеў праваслаўны сьвятар. Міліцыянта пахавалі ў вёсцы Вішоў за 30 кілямэтраў ад Магілёва.\n20 траўня Сьледчы камітэт паведаміў, што «асноўная вэрсія сьмерці — суіцыд». Матывы самагубства невядомыя.\nБацькі Патаповіча ня згодныя з асноўнай вэрсіяй сьледзтва і заявілі, што будуць настойваць на эксгумацыі цела і новай экспэртызе. Аднак сьледзтва адмовіла ім ў эксгумацыі цела. Уладзімер Патаповіч напісаў ліст Лукашэнку.\n23 траўня міністар унутраных спраў Ігар Шуневіч назваў абгрунтаванай «праверку» цыганскай супольнасьці ў Магілёве. «У міністра няма ні падстаў, ні абгрунтаваньняў прасіць прабачэньня перад цыганамі», — заявіў ён. Пазьней у той жа дзень перад цыганамі выбачылася кіраўніца адміністрацыі Лукашэнкі Натальля Качанава.\n11 чэрвеня Ігар Шуневіч падчас нарады з Лукашэнкам пайшоў у адстаўку з пасады міністра ўнутраных спраў, Аляксандар Лукашэнка прызначыў на яго месца Юрыя Караева, сказаўшы новаму міністру, што «ня трэба, як вось адбылося з цыганамі». «Пакрыўдзілі людзей ні за што, — казаў Лукашэнка. — Дык трэба прасіць прабачэньня».\nБяляцкі зьвярнуўся ў Генпракуратуру з прычыны масавых затрыманьняў цыганоў\n«Атачылі пасёлак і пачалі ўсіх хапаць». Цыганы пра затрыманьні ў Магілёве. ВІДЭА


Catholic.by - «Смерць як пачатак вечнага жыцця». Моладзь мінскай парафіі разважала пра традыцыі ўшанавання продкаў\n02.11.2018 12:27 Catholic.by\n«Размовы з маладымі людзьмі падштурхнулі мяне да думкі, што ў сілу сваёй маладосці яны не ўсведамляюць сэнс смерці як сімвала пачатку вечнага жыцця хрысціяніна, — адзначыў пробашч парафіі кс. канонік Францішак Рудзь. — Яны мала знаёмыя з гісторыяй, традыцыямі пахавання і шанавання памерлых на беларускіх землях.\nАдсутнасць ведаў не дае ім асэнсавана ставіцца да памяці продкаў і прымушае сур’ёзную рэч замяніць на жарт у выглядзе святкавання Хэлоўіна. Таму я вырашыў пазнаёміць моладзь з традыцыямі пахавання беларусаў».\nДзень Усіх Святых, які адзначаецца 1 лістапада, адзін з дзесяці асноўных святаў у каталіцкім літургічным годзе. Шанаванне святых пачынаецца з ранніх стагоддзяў хрысціянства, а паняцце «святыя» змянялася на працягу гісторыі Касцёла.\nПершапачаткова імі называлі ўсіх людзей, якія прынялі праз хрост хрысціянства. Затым святымі сталі называць мучанікаў, якія прынялі смерць за веру ў Хрыста. З тых часоў і існуе традыцыя малітваў на магілах памерлых.\nЧаму моладзь «гуляецца» ў Хэлоўін?\n2 лістапада, адразу за ўрачыстасцю Усіх Святых, адзначаецца ўспамін усіх памерлых вернікаў. Любоў і павага, памяць пра сваіх продкаў дазваляе людзям падтрымліваць сувязь пакаленняў, не згубіць гісторыю сваёй сям’і, радзімы і ў цэлым мінулага сваёй дзяржавы.\nАднак, нягледзячы на сэнс гэтых хрысціянскіх святаў, поўны павагі, шанавання, усведамлення сваіх памылак, нашых малітваў, моладзь працягвае забаўляцца Хэлоўінам.\nЧаму маладыя людзі, нягледзячы на выразную пазіцыю Касцёла да гэтага «свята», казанні, мноства тлумачэнняў у духоўнай літаратуры і ў інфармацыйных рэсурсах, зноў цікавяцца Хэлоўінам і прыходзяць з пытаннямі да святара?\nГутарка не мела толькі рэлігійную накіраванасць. У час яе святар распавёў пра віды пахаванняў нашых продкаў у IX–XV стст., надмагільныя і мемарыяльныя помнікі на тэрыторыі Беларусі ў XVI–XIX стст., традыцыі пахавання і сімволіку крыжа на могілках.\nУ гутарцы святар звярнуўся і да тэмы «свята» Хэлоўіна, які вядзе пачатак ад кельцкага рытуалу Самхаіна. Адказваючы на пытанні слухачоў, ён адзначыў, што паходжанне, форма і сутнасць гэтага «свята смерці» — паганскія.\nЯны не сумяшчальныя з верай ва Уваскрослага Хрыста, які перамог пекла і смерць. Вытокі Хэлоўіна з’яўляюцца здзекам над днём Усіх Святых і над самімі святымі. Сімволіка Хэлоўіна непрымальная для хрысціяніна.\nЯна ўяўляе сабой падмену хрысціянскіх каштоўнасцяў антыхрысціянскімі: варажба, вядзьмарства, увасабленне смерці і духаў зла, паганскія абрады прынясення ахвяр злым духам.\n«2018 год у Касцёле ў Беларусі стаў Годам моладзі. Менавіта з ёй звязана будучыня Касцёла, — зазначыў святар. — Ад поглядаў і ладу жыцця сучаснага пакалення моладзі залежыць, якім будзе наступнае пакаленне.\nШчыра спадзяюся, што наша размова дапамагла маладым людзям зразумець, што сям’я — аб’яднанне, якое сваёй духоўнай падтрымкай, вопытам і парадай дапамагае на нашым жыццёвым шляху».\n«Памерлыя продкі толькі цялесна перасталі знаходзіцца побач з намі, духоўна яны працягваюць быць членамі нашай сям’і, — падкрэсліў кс. Францішак Рудзь. — Касцёл — гэта духоўная сям’я, у якой святыя — гэта нашы родныя, незалежна ад таго, як даўно яны жылі. Іх магілы — гэта сімвал тленнасці чалавечага цела, але вечнасці душы. Беларускі народ мае старажытныя традыцыі шанавання продкаў і іх пахаванняў».\nАбноўлена 02.11.2018 15:37\n#Кс. канонік Францішак Рудзь (23)


Беларускі Партызан :: "Ёсць і пытанне рэгіянальных ВНУ". Дырэктар РІКВ аб ЦТ і нацэкзамене\n"Ёсць і пытанне рэгіянальных ВНУ". Дырэктар РІКВ аб ЦТ і нацэкзамене\nЯк і хто будзе арганізоўваць нацыянальны экзамен пасля 9-га класа, калі яго ўвядуць, якіх зменаў варта чакаць выпускнікам школ пры здачы ЦТ і ці будзе Беларусь ўдзельнічаць у міжнародных тэстах.\nTUT.BY распавёў новы дырэктар Рэспубліканскага інстытута кантролю ведаў Юрый Міксюк.\n«Мы разумеем, што трэба ўводзіць эсэ, пераказ або апісанне рашэння, але гэта сур'ёзная праца»\n- Вы ўжо анансавалі, што у 2019 годзе тэсты на ЦТ будуць ацэньваць па-новаму. Чаму наогул паўстала неабходнасць нешта мяняць?\n- Гаворка ідзе пра змяненне методыкі шкаліравання тэставых балаў. Чаму трэба нешта мяняць? З'явіліся новыя задачы. На перспектыву стаіць задача ацэнкі навучэнцаў 9-х класаў, 11-х класаў. Цяперашняя мадэль эфектыўна і якасна ранжыруе выпускнікоў для паступлення ў ВНУ, але не дазваляе вырабляць дакладную ацэнку ведаў. Мы хочам паглядзець, як ацэньваюць выпускнікоў у свеце, выбраць не вельмі складаны, але эфектыўны метад.\n- Але па форме тэсты мяняцца не будуць?\n- Не, тэсты адшліфаваны, у іх ёсць заданні пяці ўзроўняў складанасці, яны дазваляюць ацэньваць веды ў шырокім дыяпазоне. Вядома, пастаянна ўдасканальваюцца заданні А і В, стаіць у перспектыве задача выкарыстоўваць адкрытую частку С, якая б дазволіла і спосаб рашэння, і ход думак ацэньваць. Мы думаем над гэтым, але гэта досыць сур'ёзная праца.\n- Калі з'явіцца частка С, то ў тэстах можа дадацца, напрыклад, эсэ?\n- Сёння акрамя тэстаў абітурыенты нярэдка здаюць дадатковыя экзамены ў ВНУ - гэта часцей за ўсё тычыцца творчых спецыяльнасцяў. Але такіх спецыяльнасцяў становіцца больш, і мне здаецца, паўстае пытанне дапаўненні тэставых формаў ацэнкі ведаў. Мы разумеем, што неабходна ўводзіць адкрытую частку С - эсэ, пераказ або рашэнне задачы. Аднак пакуль практыка іншых краін паказвае, што ККД такіх формаў аказваецца не вельмі высокім. Тыя, хто паказвае на тэставанні добрыя вынікі ў частцы А і В, паказвае добрыя вынікі і ў частцы С. Так, над гэтымі формамі трэба працаваць, трэба дапаўняць тыя тэсты і заданні, якія мы практыкуем, але трэба мець на ўвазе, што і цяперашнія тэсты дазваляюць сёння аб'ектыўна ацаніць веды.\n- Частка С з'явіцца ўжо у 2019 годзе?\n- Думаю, што так хутка мы не зможам да гэтага прыйсці. Гэта вельмі выдатковае ў матэрыяльным і арганізацыйным плане мерапрыемства. Патрэбен банк навучаных падрыхтаваных экспертаў - іх трэба знайсці, адабраць, падрыхтаваць, каб яны змаглі забяспечыць незалежную ацэнку. Трэба разумець, што пры ўвядзенні такой часткі адразу ж узнікае пагроза ўплыву суб'ектыўнага фактару. Трэба прыняць меры, каб ад яго сысці. Гэта і праца з экспертамі, якія будуць ацэньваць адкрытыя часткі, і вельмі складанае праграмнае абсталяванне, якое павінна забяспечыць працу з такімі экспертамі.\n- Да якой наогул сістэме цэнтралізаванага тэставання імкнецца Беларусь? ЦТ сёння, напрыклад, арганізавана лепш ЕГЭ. На якую краіну нам варта раўняцца?\n- Думаю, няма нейкай ідэальнай мадэлі, якую можна было б узяць і выкарыстоўваць у любой краіне. Кожная краіна імкнецца да таго, каб пераняць нешта лепшае, але пры гэтым выкарыстоўваць свае традыцыі, магчымасці. Лічу, у нас выбудаваная вельмі добрая сістэма тэставання, паступлення ў ВНУ. Вельмі высокая ступень прыватнасці, адсутнічаюць магчымасці для карупцыйных праяў. Усё выразна арганізавана, адпрацавана. Але казаць пра тое, што мы гатовыя спачываць на лаўрах, няправільна, мы вывучаем вопыт іншых краін, але пры гэтым бачым і тыя цяжкасці, з якімі мы можам сутыкнуцца.\n- Чаму ў Беларусі не аб'ядналі ЦТ са школьным экзаменам? Бо тады б усе перасталі скардзіцца на тое, што вынікі ЦТ не адпавядаюць школьным ацэнак.\n- Немагчыма механічна ўзяць і аб'яднаць два выпрабаванні, усё-такі яны розныя. Калі і будзе аб'яднанне, то тэст будзе складацца з двух асобных частак. Адна - тэст па агульнай сярэдняй адукацыі з выстаўленнем адзнакi па 10-бальнай шкале. Другая, як я мяркую, толькі для тых, хто хоча паступаць у ВНУ. Заданні будуць рознай ступені складанасці.\n«Задачы спрашчаць тэсты не варта»\n- Вы згадалі адзіны нацыянальны экзамен, які хочуць ўвесці пасля 9-га класа. Яго таксама будзе праводзіць РІКВ?\n- Ці не прынцыпова, хто яго будзе праводзіць. Прынцыпова забяспечыць незалежную ацэнку ведаў. Логіка падказвае, што хутчэй за ўсё, гэта пытанне таксама стане вырашацца з удзелам Рэспубліканскага інстытута кантролю ведаў, мы над гэтым працуем. Але спачатку трэба вызначыць інструмент.\n- Гэта таксама будзе тэст?\n- Гэта можа быць тэст, можа быць, з даданнем адкрытай часткі С, але мы маем на ўвазе, што гэта вельмі затратна. Ўсё яшчэ ў распрацоўцы.\n- Бачу ў вас на стале брашуру з лагатыпам PISA (міжнародная праграма, па якой ацэньваюць веды школьнікаў у многіх краінах). Беларусь усё ж такі правядзе гэтыя тэсты? І гэтым таксама будзе РІКВ займацца?\n- У арганізацыйнай форме, так. Асноўны этап пройдзе ў гэтым годзе.\n- У мінулым годзе ацэнкі на ЦТ былі вышэй, чым у папярэднія гады. Тэсты становяцца прасцей?\n- Такой задачы не варта, тэсты аднолькавыя для ўсіх, яны дазваляюць ранжыраваць абітурыентаў. Тое, што ацэнкі сталі лепш, - гэта пытанне матывацыі абітурыентаў, большай падрыхтаванасці, лепшых магчымасцяў для падрыхтоўкі - ёсць зборнікі па рэпетыцыйнага тэсціравання, усё больш школьнікаў ўдзельнічае ў РТ, лепш рыхтуюцца самастойна.\n- Чаму ж тады ў гэтым годзе паднялі парог на ЦТ на пяць балаў?\n- Такіх дакументаў няма пакуль. Гэтае пытанне сур'ёзна вывучаецца: па якiх прадметах падымаць парог: па ўсіх ці толькі па профільных. Адразу гэта рабіць ці паэтапна? Мы кажам пра тое, што шмат студэнтаў адлічваецца. І вельмі часта бацькі - кажу пра гэта сур'ёзна, сам сутыкаўся, працуючы ў Міністэрстве адукацыі, - скардзяцца: «Калі вы бачылі, што мой дзіця не можа вучыцца, навошта яго прынялі?» Асабліва гэта тычыцца тых, хто ідзе на платнае. Гаворка ідзе пра тое, каб у ВНУ вучыліся тыя, хто можа там вучыцца, у каго ёсць неабходная база ведаў. Таму ў многіх краінах і ёсць парог ацэнкі, толькі пераадолеўшы які, абітурыент можа паступіць у ВНУ.\n«Каб падаваць дакументы ў некалькі ВНУ, трэба прынізіць ролю выбару будучай прафесіі і сысці ад любых ільгот»\n- Не толькі бацькі, але і многія выкладчыкі ВНУ скардзяцца на тое, што прыходзяць непадрыхтаваныя студэнты, шмат хто проста не гатовыя да вучобы ў ВНУ.\n- Вышэйшая адукацыя стала масавай. І для нашай краіны яго прэстыж застаецца досыць высокім. Раней у ВНУ паступала 30% вучняў, цяпер - большая частка. Выкладчыкі гэта заўважаюць. Але значная частка тых, хто паступае, у стане засвоіць внузскія веды, проста ім трэба дапамагчы. І таму ВНУ па-іншаму працуюць, ажыццяўляюць бягучы кантроль ведаў. Так, нагрузка на выкладчыкаў, дацэнтаў, прафесараў вышэй, але практыка паказвае, што чалавек, які не атрымаў (па розных, у тым ліку аб'ектыўных прычынах) вельмі добрага сярэдняй адукацыі, цалкам паспяхова можа скончыць ВНУ, калі там былі створаны ўсе ўмовы. Але студэнт павінен шмат працаваць над гэтым.\n- Па выніках ЦТ РІКВ можа праранжыравалі не толькі вучняў, але і школы. Ці ёсць у нас шматгадовыя лідэры па матэматыцы, рускай? Усе гэтыя школы знаходзяцца ў Мінску?\n- Так, вынікі ЦТ дазваляюць параўнаць вынікі абітурыентаў з розных школ. Але часта гэта не зусім дакладная інфармацыя, школа запісваецца са слоў вучня, магчымыя памылкі, не ўлічваецца значнасць статыстычнай выбаркі. Але можна гаварыць пра тое, што тыя абітурыенты, якія сістэматычна рыхтаваліся да ЦТ, тыя, хто заканчвае школы, дзе ёсць добрыя педагогі, сабраліся добрыя калектывы, паказваюць лепшыя вынікі. Гэтая інфармацыя ёсць, я думаю, у абласных і раённых упраўленнях адукацыі.\n- Дык чаму б гэтую інфармацыю не апублікаваць? Паміж школамі была б канкурэнцыя. А бацькі перасталі б выбіраць добрую школу па чутках або форумам.\n- Каб праводзіць нейкія рэйтынгі, трэба мець выразна прапрацаваныя крытэры. Тая інфармацыя, якой мы валодаем, не дазваляе на дадзеным этапе навукова абгрунтавана праводзіць рэйтынг.\n- Ці плануецца ў нас дазволіць падачу дакументаў у некалькі ВНУ? Сістэма добра працуе ў БДУІР ў рамках адной ВНУ - лепшыя ідуць на больш прэстыжныя факультэты, тыя, у каго балаў менш, - на менш папулярныя. Чаму б не зрабіць так па ўсёй краіне?\n- Такая сістэма ёсць не толькі ў БДУІРы, але і ў іншых ВНУ пры падачы дакументаў, адзначу, на роднасныя спецыяльнасці. Думаю, гэта пытанне будзе ў далейшым вывучацца. Вопыт паступлення адначасова ў некалькі ВНУ у нашай краіне быў, але нельга сказаць, што ён быў станоўчым. У 2000-х гадах можна было падаваць заявы ў розныя ВНУ. Думаю, нельга прыніжаць ролю выбару будучай прафесіі. Каб быць паспяховым, трэба займацца любімай справай. Нельга проста арыентавацца на тыя спецыяльнасці, якія папулярныя і добра аплачваюцца сёння. Стаўшы высока канкурэнтнай прафесіяналам ў любімай справе, вы заслужыце высокую, у тым ліку і матэрыяльную, ацэнку сваёй працы.\nАкрамя таго, каб гэтая сістэма працавала, трэба адысці ад любых ільгот пры паступленні, інакш трэба падрыхтаваць аператараў, якія б разбіраліся ва ўсіх тонкасцях і нюансах прыёму ў любую ВНУ. Тэхнічна вельмі складана гэта зрабіць. Ёсць і пытанне рэгіянальных ВНУ. Ці гатовыя мы да таго, што адны ВНУ здымуць усе вяршкі, а іншыя атрымаюць менш падрыхтаваных абітурыентаў? Бо калі чалавек з'ехаў з абласнога горада, вельмі часта ён не вяртаецца, а спецыялісты патрэбныя ўсюды.


Хіт Леджэр — Вікіпедыя\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Леджэр.\nХіт Леджэр (англ.: Heath Ledger; 4 красавіка 1979, Перт, Заходняя Аўстралія, Аўстралія — 22 студзеня 2008, Нью-Ёрк, штат Нью-Ёрк, ЗША) — вядомы аўстралійскі акцёр, намінаваны на «Оскара». Пасля паспяховых роляў у кіно і на тэлебачанні Аўстраліі у 1990-х гадах Леджэр у 1998 годзе пераехаў у ЗША з мэтай развіцця акцёрскай кар’еры. У Галівудзе ён зняўся ў 19 фільмах, уключаючы такія карціны як «10 прычын маёй нянавісці» (1999), «Патрыёт» (2000), «Гісторыя рыцара» (2001), «Гарбатая гара» (2005) і «Цёмны рыцар» (2008). У дадатак да акцёрскай кар’еры ён прадзюсаваў і здымаў музычныя кліпы і імкнуўся стаць рэжысёрам.\nХіткліф Эндру Леджэр\n4 красавіка 1979(1979-04-04)[…]\nПерт, штат Заходняя Аўстралія, Аўстралія\n22 студзеня 2008(2008-01-22)[…] (28 гадоў)\nтэлеакцёр, кінарэжысёр, кінаакцёр, характарны акцёр\nбаявік і меладрама\nMTV Movie Award for Best Villain[d] (2009)\nBAFTA Award for Best Actor in a Supporting Role[d] (2009)\nGolden Globe Award for Best Supporting Actor – Motion Picture[d] (2009)\nSaturn Award for Best Supporting Actor[d] (2009)\nХіт Леджэр на ВікіСховішчы\nХіткліф Эндру Леджэр нарадзіўся ў горадзе Перт (Заходняя Аўстралія). Маці — Салі Леджэр Бэл, настаўніца французскай, яе продкі паходзяць з шатландскага клана Кэмпбэл; бацька — Кім Леджэр, аўтагоншчык і горны інжынер. Хіт і яго сястра Кэтрын былі названыя бацькамі ў гонар герояў рамана Эмілі Бронтэ «Навальнічны перавал». Бацькі развяліся, калі Хіту было 10 гадоў, хлопчык застаўся з маці, але працягваў падтрымліваць добрыя адносіны і з бацькам.\nПадчас вучобы ў Гілфардскай граматычнай школе для хлопчыкаў, Хіткліф актыўна займаўся спортам у школьнай хакейнай камандзе, захапляўся танцамі, а акрамя таго іграў у школьнай тэатральнай студыі. У 15 гадоў ён стаў кіраўніком школьнай акцёрскай каманды, якая прымала ўдзел у спаборніцтвах і канчаткова зрабіў выбар на карысць акцёрскай прафесіі.\n22 студзеня 2008 года ў 15:31 Хіт Леджэр быў знойдзены мёртвым у сваёй Нью-Ёркскай кватэры на Манхэтане.\nСледства не змагло ўсталяваць дакладныя прычыны смерці, таму спатрэбілася правесці дадатковую таксікалагічную экспертызу, па выніках якой была абвешчана афіцыйная прычына смерці Леджэра — вострая інтаксікацыя, выкліканая сумесным дзеяннем болеспаталяльных, снатворных і антыдэпрэсантаў (аксікадона, гідракадона, дыязепама, тэмазепама, альпразалама і даксіламіна).\nАкцёр пакутаваў ад дэпрэсіі, выкліканай парывам адносін з Мішэль Уільямс.\nЦела акцёра было адпраўлена ў Аўстралію. 9 лютага 2008 года ён быў пахаваны на радзіме, у горадзе Перт. Развітацца з Хітам Леджэрам прыйшлі каля паўтысячы чалавек, у тым ліку і былая нявеста акцёра Мішэль Уільямс, а таксама актрыса Кейт Бланшэт.\n↑ 2,0 2,1 Heath Ledger // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Heath Ledger // filmportal.de — 2005. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Heath Ledger – Credits (нявызн.) , Variety . Праверана 16 October 2009. (недаступная спасылка)\n↑ Dawtrey, Adam. 'Parnassus' Team Faces Dilemma (нявызн.) , Variety (23 January 2008). Праверана 23 January 2008.\n↑ Актер Хит Леджер умер от случайной передозировки лекарств — экспертиза Архівавана 12 мая 2008. (руск.)\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Хіт Леджэр\nХіт Леджэр на сайце «Internet Movie Database» (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Хіт_Леджэр&oldid=4029340"\nАпошнія змены 22 студзеня 2022 а 02:25\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 02:25, 22 студзеня 2022.


Усё хакей | Павал Севярынец — персанальны сайт\nДзеля таго каб займець дакладнае ўяўленьне пра стан Беларусі, за апошнія два тыдні варта было абстрагавацца ад бягучкі — пагатоў сьвятаў — і проста паглядзець хакейны чэмпіянат сьвету. У фінскім лёдзе, быццам у люстры, адбіліся ўсе бледныя надзеі й відавочныя хібы сёньняшняй беларускай сьвядомасьці. Як вынік, нашая зборная зь сьвістам праляцела ў ніжэйшы дывізіён.Дзеля таго каб займець дакладнае ўяўленьне пра стан Беларусі, за апошнія два тыдні варта было абстрагавацца ад бягучкі — пагатоў сьвятаў — і проста паглядзець хакейны чэмпіянат сьвету. У фінскім лёдзе, быццам у люстры, адбіліся ўсе бледныя надзеі й відавочныя хібы сёньняшняй беларускай сьвядомасьці. Як вынік, нашая зборная зь сьвістам праляцела ў ніжэйшы дывізіён.\nЗь першага ж матчу стала ясна, што беларусы падрыхтаваліся прайграваць і гуляць на выжываньне. Клясычны нацыянальны настрой. Калі глядзіш такі хакей бязь веры ў перамогу — чыста фізычна не хапае паветра. Увесь час заміраеш з стоеным дыханьнем: абы не прапусьцілі. абы вытрымалі. Няўзброеным вокам відаць, наколькі апатыя скоўвае рухі і трымае беларусаў ля сваёй брамы: куды ўжо нам, усё роўна тыя мацнейшыя. Няма волі. Няма лідэра, які павядзе за сабой каманду.\nА які шыкоўны быў геапалітычны кантэкст! Выйграем — і тады змагаемся з Расеяй за месца на п’едэстале. Прайграем —трапляем на ЗША ў турніры на выбываньне зь фінальнае лігі. Усё вырашыў матч з латышамі: там, дзе нам было дастаткова і нічыёй. Бел-чырвона-белыя прыбалты разграмілі чырвона-зялёных беларусаў.\nПрэзыдэнцкая адміністрацыя пацярпела буйную паразу. Аматары клянуць галоўнага хакеіста краіны. ягоны рэйтынг падае. Для апазыцыі гульня была бяспройгрышнай. Выйграюць нашыя —жыве Беларусь! Пралятаюць —жыве Беларусь без Лукашэнкі! Праўда, ніводная партыя шанцу сыграць на гэтым, як заўжды, не скарыстала.\nМожна вінаваціць у правале і самога Аляксандра Рыгоравіча, І трэнэра, і савецкую школу. Але фундамэнтальная прычына крызысу што ў хакеі. што ў палітыцы, што ў грамадзтве агульная — разгубленасьць І бязьвер’е. Калі людзі не адчуваюць пад сабою краіны. маюць правінцыйную псыхалёгію, змагаюцца за прэміяльныя, а не за гонар — яны асуджаныя на пройгрыш.\nШто рабіць? Ставіць на сьвежую моладзь, на зьмену пакаленьняў. Сіла нацыянальнае ідэі ўрэшце знойдзе сабе выйсьце скрозь апатыю, падаўленасьць і зьняверанасьць — і адномчы на вачох ва ўсяго сьвету накідае шайбаў і швэдам, і расейцам, і Амэрыцы.\nА эпоха Лукашэнкі ў народнае памяці так і застанецца адпаведнымі палацамі ды нашай паразай у хакеі — гульні для мацакоў на сьлізкім лёдзе. Як пішуць у Інтэрнэце, хакей — усё, кропка. бай.


Разважанні да сёлетняга Крыжовага шляху ў Калізеі напісалі зняволеныя | Каталіцкі Веснік\nРазважанні да сёлетняга Крыжовага шляху ў Калізеі напісалі зняволеныя\nПапа Францішак даручыў напісаць разважанні да сёлетняга пакутнага набажэнства, якое традыцыйна пройдзе ў Вялікую Пятніцу ў Калізеі, вернікам турэмнай парафіі ў італьянскай Падуі.\n«Кожны год вечарам Вялікай пятніцы я праходжу Крыжовы шлях у Калізеі: падчас гэтага набажэнства, вельмі дарагога хрысціянскаму народу, мы суправаджаем Пана на шляху Крыжа. Гэты Шлях кожны год пазначаецца асобнай тэмай, таму што Бог прамаўляе ў гісторыі праз людзей, выкарыстоўваючы нашы з вамі біяграфіі», — напісаў Папа ў сваім лісце, апублікаваным на старонках газеты «Il Mattino di Padova».\nПантыфік прызнаўся, што ў гэтым годзе ён вельмі хацеў, каб сваімі раважаннямі са светам падзялілася парафія Дома пазбаўлення волі “Due Palazzi”. “Я абраў турму – з усёй яе нявызначанасцю, – каб і на гэты раз нам задавалі тэмп самыя апошнія”, — заўважыў ён.\n“Турма – гэта калейдаскоп сітуацый, і заўсёды існуе вялікая рызыка расказаць пра нейкую дэталь у шкоду цэламу. Уваскрасенне чалавека ніколі з’яўляецца справай не кагосьці аднаго, але цэлай супольнасці, якая працуе разам”, — патлумачыў сваё рашэнне Папа.\nРазважанні сталі эфектам “суладнай працы ў групе”, якая аб’яднала розных людзей са свету пенітэнцыярных устаноў: ахвяру злачынства, зняволенага, турэмнага афіцэра, валанцёра, сваякоў асуджаных, суддзю, дзіцячага выхавацеля, Касцёл, несправядліва абвінавачанага.\n“Чытаючы напісаныя разважанні, я быў моцна ўражаны. Я адчуў сябе глыбока ўцягнутым у гэтую гісторыю, адчуў сябе братам тых, хто здзейсніў памылкі, і тых, хто пагадзіўся ісці побач з імі і дапамагчы ім зноўку ўзысці па схіле. Разумею, што нялёгка гарманізаваць справядлівасць і міласэрнасць, але там, дзе гэта атрымоўваецца, у выйгрышы аказваецца ўсё грамадства”, — падзяліўся Папа Францішак.\nзняволеныя Калізей Крыжовы шлях разважанні\t2020-03-13\nДух кантролю. Разважанне\nАгульнагарадскі Крыжовы шлях у інтэнцыі спынення пераследу Касцёла і вяртання арцыбіскупа Кандрусевіча пройдзе ў Мінску\nРазважанне на 1 нядзелю Адвэнту. Год В. 29 лістапада


«На роздум не было часу…» | Актуально | Заря над Неманом\n«На роздум не было часу…»\nСёлета Кніга славы Гродзенскай вобласці да Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь папоўнілася васьмю новымі імёнамі жыхароў нашага рэгіёна – паспяховымі працаўнікамі, людзьмі неабыякавымі, з актыўнай жыццёвай пазіцыяй. У іх ліку – і наша зямлячка, жыхарка аграгарадка Дубна, прадавец мясцовага магазіна Раіса Яўгенаўна Бубешка. Летась яна, рызыкуючы жыццём, выратавала падлетка, што ледзь не патануў у Нёмане.\n - Для мяне, простага прадаўца, даволі ганарова знаходзіцца ў адным спісе і атрымліваць падзяку разам з такімі заслужанымі людзьмі, а сярод нас нават быў Герой сацыялістычнай працы,  - успамінае Раіса Яўгенаўна ўрачыстае мерапрыемства ў гонар “летапісцаў славы” Гродзеншчыны, што ладзілася ў абласным драматычным тэатры напярэдадні Дня Рэспублікі. – Прыемна было пачуць добрыя словы ў свой адрас і атрымаць пасведчанне і нагрудны знак з рук губернатара Уладзіміра Васільевіча Краўцова. Такія імгненні застаюцца ў памяці назаўсёды, прыносячы прыемныя хваляванні і ўспаміны.\nА вось падзеі мінулагодняга ліпеньскага дня, калі на Нёмане паблізу Дубна разыгралася трагедыя, Раісе Яўгенаўне і сёння прыносяць боль. Моцныя душэўныя перажыванні ад перажытага стрэса і зараз выклікаюць слёзы. Вельмі складана ўсё гэта ўспамінаць,  гаворыць жанчына дрыжачым голасам. – У той момант значымым было толькі тое, што хлопец трапіў у бяду, ён можа патануць, а не тое, што я і плаваць толкам не ўмею, ці што на беразе пакідаю без нагляду дзяцей. Тады на роздум не было часу. Усведамленне небяспекі і пачуццё страху прыйшлі намнога пазней...\nНёман у ваколіцах Дубна даволі шырокі, хуткаплынны і вераломны: моцнае цячэнне ў імгненне вока можа падхапіць цябе і аднесці далёка ад берага. А ён тут высокі, абрывісты – здаецца, што ты ўжо побач, а зямлі пад нагамі не адчуваеш. Рака быццам гуляе, мераючыся сілай з людзьмі, пагардліва паказваючы сваю перавагу адным і даючы шанц на момант адчуць сябе пераможцамі  другім.\nВідаць, нешта падобнае адбылося тут і летась, калі Раіса Яўгенаўна прыйшла на раку пазагараць разам з дзецьмі. Недалёка рыбачылі двое мужчын, бавілі вольны час некалькі падлеткаў. Усё было як заўсёды, нішто не прадказвала бяды. І раптам!..\nПерапалоханы крык: “Дапамажыце, там хлопец топіцца!” перапыніў няспешны ход думак адпачываючых. Першым на дапамогу кінуўся адзін з рыбакоў. Схапіўшы надуўную камеру, кінулася ў ваду і Раіса Яўгенаўна. Пазней яна даведалася, што выратаваны ёю школьнік – унук суседкі, што жыве непадалёку. Кожнае лета ён адпачывае тут у бабулі.\n - Я і зараз не памятаю, як мы выбраліся на бераг і якія сілы – на небе ці ў вадзе – нам дапамагалі... На жаль, мужчына загінуў: не змог справіцца з цячэннем – рака аказалася мацней... З таго часу на Нёман не хаджу і дзяцей не пускаю,  яшчэ раз у думках перажывае падзеі таго дня наша суразмоўца.\nЗа тое, што не разгубілася, не спужалася і не прамарудзіла, Раіса Яўгенаўна была адзначана падзякай і грашовай прэміяй Гродзенскай абласной арганізацыі Таварыства выратавання на водах. А псіхалагічную падтрымку ёй забяспечылі родныя і калегі па працы.\n Муж падтрымліваў моўчкі, стараліся не задаваць лішніх пытанняў дочкі Алеся і Дашка,  гаворыць жанчына. – Вельмі ўдзячна за разуменне дзяўчатам, з якімі разам працуем, разам дзелім гора і радасці.У галіне спажыўкааперацыі раёна Раіса Яўгенаўна Бубешка працуе больш за дваццаць гадоў. Старшыня прафкама Мастоўскага філіяла Гродзенскага аблспажыўтаварыства Данута Уладзіміраўна Антановіч адзначыла толькі станоўчыя якасці вопытнага і стараннага прадаўца, прыстойнай і бясстрашнай жанчыны Р.Я. Бубешка.\n Раіса – вельмі добры, чулы, спагадлівы, справядлівы і працавіты чалавек,  расказвае пра сваю падначаленую і калегу загадчыца магазіна “Прадукты” аграгарадка Дубна Тамара Мечыславаўна Сырэль. – Мы разумелі, як ёй складана, таму, як маглі дапамагалі і падтрымлівалі, разам успаміналі, перажывалі і нават плакалі...\nНягледзячы ні на што, жыццё працягваецца. На змену болю і расчараванням абавязкова прыходзяць радасць і прыемныя ўражанні. Хочацца, каб у нашай гераіні (у прамым сэнсе гэтага слова) добрых падзей і сустрэч было ў жыцці як мага больш.\nУ паўсядзённым жыцці Раіса Яўгенаўна старанна выконвае няпростыя абавязкі прадаўца прадуктовых тавараў, стараецца задаволіць густы сваіх аднавяскоўцаў і жыхароў суседніх вёсак.


Талака ў Курапатах - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПікнікі ў Курапатах назіралі актывісты Беларускай хрысціянскай дэмакратыі і добраахвотнікі, якія праз сацыяльныя сеткі сабраліся на талаку і экскурсію ў Курапатах, на месцы масавых расстрэлаў каля Менска, што адбываліся ў гады сталінскіх рэпрэсій.\nЗамест прыборкі давялося дыскутаваць з менчукамі, якія прыйшлі ў лесапаркавую зону, распавяла ў нашым эфіры Вольга Кавалькова з менскай гарадской арганізацыі партыі БХД:\n– Некаторыя прыслухоўваюцца: “Так, ну добра, дзякуй”. Некаторыя агрэсіўна ставяцца, хоць мы проста спрабуем данесці да іх інфармацыю, якая з’яўляецца праўдай. Мы стараемся сярод людзей проста распаўсюджваць інфармацыю пра тое, што гэта за месца. На жаль з дзяржаўных СМІ ды іншых крыніц беларусы атрымліваюць вельмі мала інфармацыі пра гэта сапраўды важнае месца.\nБХД ладзіць такія акцыі некалькі разоў на год. Такім чынам яны адзначылі 9 траўня Дзень Перамогі. Сведчанні пра тое, што менчукі выкарыстоўваюць Купапаты, як зону адпачынку з’яўляліся і раней. Паводле Вольгі Кавальковай – гэта сведчыць, што і далей не сфарміраваная свядомасць пра Курапаты, як месца смутку.\nМенчукі перамаглі ў міжнародным фестывалі званароў\nВыйшаў чацвёрты нумар “Слонімскага краю”\n35-ыя „Гайнаўскія дні царкоўнай музыкі”\nПраваабаронца з Баранавічаў звярнуўся ў ААН


Свято-Борисо-Глебская Коложская церковь - Ацаленне хворай жанчыны і ўваскрашэнне дачкі Іаіра\nВы здесь: Главная / Публикации / Проповеди архиепископа Артемия / Ацаленне хворай жанчыны і ўваскрашэнне дачкі Іаіра\nАцаленне хворай жанчыны і ўваскрашэнне дачкі Іаіра\nОпубликовано 16.11.2014 17:00 | Автор: Адміністратар | | Просмотров: 26427\nУ сённяшнім Евангеллі мы чулі пра ўваскрашэнне Госпадам спачылай дачкі Іаіра, які быў старэйшынам сінагогі, і пра ацаленне хворай жанчыны, якая пакутавала ад кровацячэння дванаццаць гадоў. Евангельскае чытанне гэта вельмі глыбокае і мае для кожнага з нас вялікае павучальнае значэнне.\nДля чаго, з якой мэтай Святая Царква і цяпер нагадвае нам пра гэтыя падзеі – падзеі ацалення і ўваскрашэння? Вельмі шмат павучальнага і карыснага мы павінны ўбачыць у гэтым евангельскім апавяданні. Першае, на што неабходна звярнуць увагу ў прачытаным сёння Евангеллі, – гэта сведчанне і вера ў тое, што душа чалавека бессмяротная, яна жыве, яна жывая і ніколі не памрэ. І Лука, і Марк сведчаць, што дух вярнуўся ў дзяўчыну.\nГэта вельмі важныя для нас словы. Значыць, душа – жывая. Нягледзячы на тое, што цела ўжо было мёртвым, душа была жывая, душа не ўваскрасала, як уваскрасала цела. Яна толькі вярнулася ў гэта ўжо, здавалася, мёртвае цела. Гэта вучыць нас таму, што і нашыя душы сапраўды гэтак жа не паміраюць. Яны вечна жывуць. І наша ўваскрасенне адбудзецца так, як уваскрэсла гэта дзяўчына. І гэта ўваскрасенне кожна¬га чалавека здзейсніцца у Другое, слаўнае і, разам з тым, вядома, страшнае прышэсце Госпада і Збавіцеля нашага Іісуса Хрыста. І калі цела, узятае Богам з зямлі, вяртаецца ў зямлю, (не выпадкова таму ў адным з церкоўных песнапенняў мы чуем: «Ты зямля і ў зямлю пойдзеш»), то душа кожнага чалавека, дадзеная яму Богам, вяртаецца да Бога. Але гэта разлучэнне душы і цела часовае. І колькі б цела таго або іншага чалавека не ляжала ў зямлі, яно ізноў злучыцца з душою і ўваскрэсне. Пра гэта нам яшчэ і яшчэ раз сёння нагадвае гэтае евангельскае апавяданне.\nГасподзь нагадвае нам, што ўсё наша жыццё – гэта суцэльныя страты. Мы ўвесь час страчваем, а Гасподзь не ацаляе нас, не пазбаўляе нас ад пакутаў, ад трывог і смерці. Ён жадае нам даць сэнс, Ён жадае, каб мы адчулі Яго сілу. Каб не было гэтага бязглуздага стану адчаю, у якім жывуць людзі, што не далучыліся да Хрыста. Каб мы даведаліся, што сярод пакут і смерці ёсць жыццё, якое Гасподзь нам прынёс. Ёсць гэта любоў, з якой не можа разлучыць нас ніякая смерць, ніякія пакуты, таму што Гасподзь прысутнічае з намі. І калі памірае наш блізкі чалавек, мы павінны далучацца да таго, што Хрыстос здзейсніў і здзяйсняе дзеля гэтага чалавека.\nТакім чынам, гэта першы урок, які мы з карысцю для саміх сябе павінны засвоіць, зыходзячы з сённяшняга евангельскага апавядання.\nВернемся да той жанчыны, якая, па словах апосталаў Лукі і Марка, пакутавала на працягу дванаццаці гадоў. Не выпадкова евангелісты паказваюць гэтую лічбу – дванаццаць. Можна было б проста напісаць, што пакутавала шмат гадоў, але яны ўдакладняюць: дванаццать, таму што дванаццать – гэта лік поўнасці, і, паказваючы пэўную лічбу, евангелісты ставілі перад сабою мэту паказаць, што жанчына сапраўды пакутавала вельмі доўга і цяжка. Яна, як сведчаць евангелісты, звярталася да многіх лекараў, але ніхто з іх не мог дапамагчы ёй у яе цяжкай хваробе.\nМы таксама пакутуем – калі не фізічна, то духоўна – ад граху. Адзін человек пакутуе ад гневу і злосці, іншы пакутуе ад сквапнасці і прагнасці, трэці пакутуе ад разбэшчанасці. Чацвёрты пакутуе ад п’янства, пяты пакутуе ад пыхлівасці, якая прымушае яго шукаць пустой зямной славы. Шосты пакутуе ад зайздрасці, калі бачыць поспех і шчасце іншых. Сёмы пакутуе ад ляноты і гультайства. Калі кожны з нас ведае, што, калі ён уважліва прыгледзіцца да сябе, то ўбачыць, што ён хварэе на той ці іншы грэх. І самае сумнае тое, што грахі гэтыя ў нас з дня ў дзень паўтараюцца. Учора мы каяліся ў іх, а сёння паўтараем іх зноў. Грэх – род кровацячэння, якое ніколі не спыняецца ў нас і якое робіць нас слабымі і ледзь жывымі.\nЯк жанчына з сённяшняга Евангелля была неацэльна хворая, так і нашы грахі невылечныя ніякімі чалавечымі сродкамі. Ніхто, ні адзін человек, не можа вызваліць нас ад граху. Ёсць толькі адзін Гасподзь Іісус Хрыстос, Які здольны ацаліць чалавека ад грахоўнай хваробы і даць яму збаўленне. Ён адзіны Лекар душ і целаў нашых, Збавіцель грэшнікаў.\nЖанчына пачуўшы, што ёсць Той, Хто можа яе ацаліць, пакінуўшы свой дом, пакінуўшы ўсё і ўся, імкнецца да Хрыста. І ў гэтым для нас павучальны ўрок. Мы таксама, як і гэтая жанчына, павінны заўсёды імкнуцца да Хрыста-Збавіцеля, бо толькі на Хрыста ўся наша надзея, толькі ў Хрысце ўсё наша з вамі жыццё, і не выпадкова таму апостал Павел так і піша: «Для мяне жыццё – Хрыстос» (Філ. 1:21). Пра гэта мы павінны заўсёды памятаць. Так, менавіта ў Хрысце ўсё нашае жыццё, і не толькі жыццё зямное, але і жыццё нябеснае.\nІ яшчэ на адзін момант неабходна звярнуць увагу. Аказваецца, і мы гэта бачым з сённяшняга евангельскага сюжэту, для таго, каб Гасподзь аказваў нам Сваю міласць, неабходна нашая цвёрдая вера ў Яго. Напэўна, можна выказаць здагадку, што была вера і ў астатніх людзей, бо не толькі банальная цікаўнасць прымушала іх ісці за Хрыстом. І усё ж такі, чаму дакранаюцца многія і вераць многія, а ацаляецца толькі адна? Епіскап Грыгорый у сваім дзённіку, у якім ён разважае над прачытанным Евангеллем, піша: “ Тут была вера – воля, вера – уся душа, вера – усё жыццё… Полымя веры яна кінула ў дотык, як быццам кінула ўсю сябе. «Згару, але выратуюся»… І яна выратавалася. «Дачка! вера твая ўратавала цябе»».\nУчынак гэтай жанчыны быў вельмі мужны. Здавалася б, пра якую мужнасць можна гаварыць, калі жанчына, не гаворачы нікому ні аб чым, нават Самому Хрысту, таемна дакранаецца да Яго адзежы. А мужнасць была не толькі ў дотыку. Мужнасць была ў вызнанні яе веры. Жанчына гэта была іудзейкай і добра ведала старазапаветны закон. Яна ведала той закон, які Гасподзь Бог даў праз прарока Маісея. Яна ведала, што жанчына, якая мела кровацячэнне, лічылася нячыстай, і дотык да яе з'яўляўся грахом, і калі яна дакраналася да чаго-небудзь, то той прадмет таксама апаганьваўся і лічыўся нячыстым. І яна ведала, што рабіла, калі дакраналася, нячыстая і грэшная, да Хрыста. І яна не пабая¬лася сказать пра гэта, не пабаялася, таму што тут жа магла быць пабіта каменьмі, забіта да смерці – гэтага патрабаваў закон. У гэтым і была яе мужнасць. І гэта яе мужнасць, яе мужная вера была ўзнагароджана Хрыстом Збавіцелем. «Мацуйся, дачка, вера твая ўратавала цябе!».\nВядома ж, не меней мужным быў учынак і Іаіра. Кім быў ён? Старэйшынам іудзейскай сінагогі. Старэйшыны сінагогі належалі да партыі, варожай Іісусу, але гэты, пачуўшы, магчыма, пра шматлікія цуды, здзейсненыя Госпадам, а, можа быць, і сам будучы сведкам цуду ацалення слугі капернаумскага сотніка, меў надзею, што Іісус ацаліць і яго дачку. У той час старэйшыны, і першасвятары, і старцы іудзейскія дамовіліся ўсякага, хто звяртаецца да Хрыста, забіваць каменьмі і адлучаць ад сінагогі. Але вы паглядзіце, старэйшына сінагогі ідзе і звяртаецца да Хрыста з просьбай аб ацаленні сваёй дачкі. Няўжо гэта не мужны ўчынак? Гэта для ўсіх нас таксама павучальны прыклад. На вялікі жаль, вельмі часта ў нас не хапае мужнасці – мужнасці вызнання нашай веры. Вельмі часта мы ў тых або іншых жыццёвых сітуацыях паддаемся розным спакусам і страчваем сваю веру, аддаляемся ад Бога. Калі кожны з нас прыгадае той ці іншы эпізод свайго жыцця, то ўбачыць і зразумее, што сапраўды мужнасці ў нас няма, ёсць толькі слабасць, ёсць малавер’е, ёсць звязаныя з ім нявер’е і сумненні.\nПрыклады гэтай хворай на кровацячэнне жанчыны і старэйшыны іудзейскай сінагогі, сведчаць, што яны адкрыта вызнаюць сваю веру ў Хрыста. Такім чынам, адкрытае вызнанне веры ў Бога для нас з'яўляецца ў многіх выпадках абавязкам, і адмаўленне ад смелага вызнання сваёй веры роўнае здрадзе Хрысту. Але, на вялікі жаль, нашае жыццё сведчыць аб зваротным. Часта мы аддаем сваю веру, хаця б сваёй абыякавасцю. І гэта здрада нашай веры, здрада Святога Праваслаўя і, у рэшце рэшт, здрада Бога.\nПрыгадаем навамучанікаў ХХ стагоддзя, якія бязбоязна, перамогшы натуральны людскі страх, у тыя страшные часы сведчылі аб сваёй веры ў Бога і не баяліся ніякіх пагрозаў і мукаў; яны ішлі да канца, абіраючы смерць замест здрадзы. Многія былі знішчаны фізічна, таму што бязбожная, дыявальская ўлада не магла цярпець побач прапаведнікаў слова Божага, але Гасподзь не пасароміў іх. І яны сваімі бессмяротнымі душамі знаходзяцца перад пасадам Божым, заслужыўшы пакутніцкі вянец, а, значыць, і вечную асалоду ў Царстве Нябесным. І дзякуючы ўсім ім, мужным вызнаўцам веры Хрыстовай, Царква не знішчана, яна працягвае жыць. Слава Богу, сёння мы адкрыты для ўсяго свету. І давайце карыстацца гэтай магчымасцю, давайце несці святло Хрыста людзям. І хто жадае спазнаць ісціну, няхай прыходзіць у Праваслаўную Царкву – гэтую бяздонную скарбніцу і чэрпае з яе!\nВось, якія думкі і пачуцці выклікае той евангельский сюжэт, які быў прапанаваны нашай увазе за гэтай літургіяй.\nДай Бог, браты і сёстры, каб у нашым жыцці была цвёрдая вера, непахісная воля, імкненне да Хрыста; каб кожны з нас у сваім зямным жыцці мог смела і непахісна вызнаваць сваю веру ў Бога і, самае галоўнае, жыць па веры. Каб і ўсім нам пачуць словы Хрыста Збавіцеля: «Мацуйся! Вера твая ўратавала цябе». Амінь.\nМалюнак - Алена Чаркасава\nУ сестер сестричества Свято-Покровского кафедрального собора г. Гродно имени св. Иулиании Ольшанской есть...\n24 сентября 2020 в актовом зале Свято-Покровского кафедрального собора г. Гродно состоялся концерт...\n23 сентября 2020 в рамках Крестного хода с принесением Святынь БПЦ в Свято-Покровский кафедральноый собор города...


Традыцыя пераходу з зімовага на летні час доўгія гады існуе ў многіх краінах свету. 30.03.2019, Sputnik Беларусь\nу свеце, грамадства, еўропа, беларусь\n© PixabayГадзіннік на рабочым стале, архіўнае фота\nУ ноч з суботы на нядзелю больш за 80 краін часткова ці цалкам пяройдуць на летні час, а гэта значыць, што спаць цяпер трэба будзе на гадзіну менш.\nСпрэчкі аб тым, варта ці не пераводзіць гадзіннікі, не суціхаюць: у свеце і сёння праводзяцца даследаванні на тэму рацыянальнасці і яе адсутнасці.\nПрыхільнікі пераводу сцвярджаюць, што падобная мера дазваляе правільна выкарыстоўваць светлы час сутак і тым самым эканоміць энергарэсурсы. Праціўнікі жа падобных дзеянняў запэўніваюць, што перавод гадзіннікаў не толькі нічога не эканоміць, але яшчэ і наносіць шкоду здароўю чалавека, негатыўна адбіваючыся на біярытмах.\nТак ці інакш, практычна ўсе краіны Еўропы, за выключэннем трох, працягваюць двойчы ў год пераводзіць стрэлкі гадзіннікаў.\nБеларусь уваходзіць у тройку краін, якія адмовіліся ад сезоннага пераводу часу. Апошні раз стрэлкі гадзіннікаў зрушвалі 27 сакавіка 2011 года.\nУ 2014 годзе спыніла пераходзіць на летні час і Расія. Трэцяй дзяржавай з'яўляецца Ісландыя.\nУ адрозненне ад Беларусі і Расіі, суседзі з Украіны перасунуць стрэлкі гадзінніка у ноч з 30 на 31 сакавіка а 03-й. Такім чынам, Мінск і Кіеў зраўняюцца па часе.\nЖыхары Літвы таксама перавядуць час - розніцы ў часе ў Вільні і Мінску не будзе. Польшча ссуне стрэлкі, гэта значыць, што розніца ў часе паміж Варшавай і Мінскам стане не дзве гадзіны, а адна. У лік краін, якія зменяць час, уваходзіць і ЗША.\nНавошта ведаць аб пераходзе на летні і зімовы час\nВедаць аб пераводзе стрэлак асабліва важна вандроўнікам. Гэта звязана з тым, што, напрыклад, час адпраўлення транспарту заўсёды паказваецца па мясцовым часе. І гэта з'яўляецца, бадай, галоўнай прычынай.\nШто рабіць з тэхнікай\nПрактычна ўся сучасная тэхніка мае функцыю аўтаматычнага пераходу на летні і зімовы час, ручнога пераводу патрабуюць толькі механічныя гадзіннікі. Беларусам варта звярнуць увагу на тое, што тэхніка можа самастойна падладзіцца, тым самым збіўшы актуальны час.


Бог ёсьць Творца ўсяго ў Пісаньні даў надзейны справаздачу аб сваёй творчай працы. За шэсць дзён стварыў Гасподзь неба і зямлю і ўсё зямныя стварэння і адпачываў на сёмы дзень, што першы тыдзень. Гэта ўстаноўленым суботу як сталы помнік яго скончылі працу тварэння. Першыя мужчына і жанчына былі зроблены па вобразу Бога як шэдэўр тварэння. Паступіла свету і адказнасць па догляду за ім. Свету была завершана ўжо пасля стварэння вельмі добра і слава Богу прапаведаваў.\nПс 33,6-9 - слова Госпада стварыў нябёсы, уся натоўп дыханне з рота. Марскія вады коратка пасяджэнні замовіць глыбока ў іх казну. Павага Госпада ўсёй зямлі, усіх жыхароў свету, чытаць! Ён казаў - і гэта зрабіў, ён прыйшоў у каманду.\nБыццё 1,2 - зямля не мае юрыдычнай сілы і пустая, і цемра над безданьню, і лунаў над водамі Духа Бога.\nЗыход 20,8-11 - Памятай дзень суботні, каб сьвяціць яго. Шэсць дзён працуй і рабі ўсялякія справы твае, а дзень сёмы субота Госпаду, Богу твайму. Ты не будзеш рабіць любую працу - вы, ваш сын, ні дачка твая, раб твой, ні рабыня твая, ні быдла твой, імігрантаў у вароты. За шэсць дзён стварыў Гасподзь неба і зямлю, мора і ўсё ў іх, а ў дзень сёмы спачыў. Таму дабраславіў Гасподзь дзень суботні і асьвяціў яго.\nГабрэяў 11,3 - Па веры мы разумеем, што Сусвет была створана Слова Божае, так што мы бачым, што не зрабіў з нічога відаць.\nПсальма 19,2-7 нябёсы сказаць слава Богу, справа рук сваіх казаць неба. Аднойчы іншае слова дадзена, другую ноч адкрывае веды. Няма слоў і няма мовы, дзе іх галасы застаюцца непачутых, іх гук быў чутны на ўсёй тэрыторыі краіны, рэгіёна пацярпелі ад навін у свеце. Бог стварыў палаткі сонца ў нябёсах і жаніха, як ён заснаваны на камеру, як герой на шляху да галадаць. Грунтуючыся на адным краю нябёсаў да іншага канца дугі, да цяпла не хавае ніхто.\nУ пісьмовых прадстаўленняў ўсіх старажытных, будзь то кітайцы, індыйцы, семиты, афрыканцаў і ацтэкаў, мы пастаяннымі паведамленнямі аб стварэнні свету і патоп, якая пасля была разбурана краіна. Гэтыя запісы розных, хоць яго адміністрацыя, але асноўная ідэя застаецца той жа.\nНайбольш дакладныя справаздачы пра стварэнне свету знаходзіцца ў двух кнігах, Бібліі - Быццё Кіраўнік 1-3 і згадка ў кнізе Ёў 38, 1-33. Гэта паведамленне Бог сказаў Майсею, якога ізраільцяне яркія асабістага вопыту. Гэта быў казачны Бога, акрамя Бога, існаванне якога ізраільцяне праверыць разы.\nБіблія ясна кажа, што Бог стварыў нябёсы і зямлю і стварыў чалавека па вобразу Свайму. Выключае магчымасць таго, што жыццё на Зямлі паўстала спантанна з нежывой матэрыі ў бясконца доўгі час чалавек адбыўся ад ніжэйшых формаў. Біблія запэўнівае нас, што зрабіла нас вялікі, але магутны і добры Бог, які мы лічылі справамі рук сваіх, іх дзяцей, і наша любоў.\nЧалавек быў створаны ў цудоўны свет, і павінны клапаціцца аб ім, а таксама распрацоўваць і ў гонар гэтай выдатнай працы, Бог даў сёмы дзень - субота. Субота была дадзена ўсім чалавецтвам, захаванне людзей з падзякай прызнаць, што Бог з'яўляецца Творцам і іх законным кіраўніком. Яны рук Яго, з улікам яго паўнамоцтваў. Людзям неабходна суботу, каб нагадаць яму пра Бога, і разбудзіў яго ў падзяку за ўсё тое, што адзначаецца, прыйшоў з рук Творцы.\nБыццё 1,26,27 - І сказаў Бог: створым чалавека паводле вобразу Нашаму, па падабенству Нашаму! Бог стварыў чалавека па вобразу Свайго, паводле вобразу Божага стварыў яго: мужчыну і жанчыну стварыў іх.\nІснуе відавочная паходжанне чалавечай расы. Бог стварыў чалавека па Свайму вобразу. Існуе ніякіх падставаў меркаваць, што чалавек паступова эвалюцыянавалі ад ніжэйшых формаў жывёл або раслін. Паводле Бібліі, наша сям'я мае вытокі ў развіцці серыі жывёл, але ў Вялікім Тварцом. Хоць пылу створаны Адам быў сынам Бога. Лукі 3,38 ... дрэва. сын Энос, сын Сето, сын Адама, сын Бога.\nБожы план у тым, каб прымусіць людзей паступова абгрунтаваліся ў краіне і зрабіў гэта сапраўдны рай. Гэта была прыгожая жыццё без цяжкасцяў і праблем у грамадстве з Тварцом. Бог узяў чалавека ў адпаведнасці з законам (Зыход 20), якая з'яўляецца асновай дзяржаўнай Бог і людзі даведаліся загадзя, што яны павінны прытрымлівацца прынцыпаў жыцця, які яны ўсталявалі для жыцця. Загадзя папярэджваем, што следства непадпарадкавання павінны быць смерць. Бог даў людзям шмат рэдкіх падарункаў, але адзін з найбуйнейшых свабоднай волі. Людзі могуць самі вырашаць, ці заставацца залежыць ад Бога, ці жыцця пытаннем. Нягледзячы на папярэджанні, людзі вырашылі паспрабаваць жыццё без Бога.\nБог, аднак, чалавек прыходзіць па-першае, як адзін чалавек, якому справа ідзе з прапановай выратавання і прапануе шляхі назад. Як дзіўна і незразумела любові. Стваральнік памёр за яго стварэнне.\nJan 3,16,17 - Бо так палюбіў Бог свет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, але меў жыццё вечнае. Не паслаў Бог Сына Свайго ў свет, каб судзіць свет, але каб свет праз яго маглі быць выратаваны.\nЦі будзеце вы прыняць яго прапанову?\nІсус і Майсей і Ільля на гары Праабражэньня\nМатфея 17,1-8 - пасля шасці дзён узяў Ісус Пятра да яго, Джэймс і Яна, брата яго, прывялі іх у спакоі ў высокую гару і перамяніўся перад імі. Твар яго ззяла, як ...\nДругое прышэсьце Ісуса ...\nБіблейскіх прароцтваў - ...\nBe.AmazingHope.net - У што мы верым - 3 Істота


«Там забілі Тарайкоўскага». Працягваецца працэс за надпіс «Не забудзем» на месцы гібелі пратэстоўца\n01 сьнежань 2020, 13:11 абноўлена 01 сьнежань 2020, 17:59\nНародны мэмарыял памяці забітага пратэстоўца Аляксандра Тарайкоўскага, жнівень 2020\nСудзяць некалькі чалавек за аднаўленьне надпісу «Не забудзем» на месцы гібелі Аляксандра Тарайкоўскага. Крымінальнай справы па факце забойства дагэтуль няма.\nУ Фрунзэнскім судзе Менску працягваецца працэс над палітвязьнямі: 26-гадовым Максімам Паўлюшчыкам і 25-гадовай Марыяй Бабовіч.\nІх вінавацяць у хуліганстве і наўмысным пашкоджаньні маёмасьці, што пацягнула шкоду ў буйным памеры — паводле ч. 2 арт. 339 і ч. 2 арт. 218. Справу разглядае судзьдзя Юлія Блізьнюк, дзяржаўная абвінаваўца — Аліна Касьянчык.\nУ залі 25 прысутных, другі дзень працэсу пачаўся з апытаньня абвінавачаных, якія знаходзяцца ў клетцы пад аховай 4 міліцыянтаў.\nУ Менску судзяць за надпіс «Не забудзем» на месцы сьмерці Тарайкоўскага. Як прайшоў першы дзень працэсу\nМаксім Паўлюшчык сказаў, што 9 верасьня спачатку быў на гульнявых аўтаматах, а потым прыйшоў да станцыі мэтро каля чатырох ночы, быў каля мэмарыялу, дзе загінуў адзін з удзельнікаў пратэстаў, там былі кветкі, іншыя надпісы. Тут убачыў Марыю, 2 бляшанкі водаэмульсійнай фарбы і пэндзаль.\nПершыя 4 літары пісала Марыя. Ён папрасіў пэндзаль і працягнуў «бубем», зрабіў памылку. Ад пачатку надпіс павінен быў быць «Не забудзем». Потым стала вядома, што едзе міліцыя, але вырашылі нікуды не сыходзіць, не танцавалі і ня бегалі, як пра гэта казаў сьведка-міліцыянт. Кажа, што ў яго на руках была фарба, а ў Марыі на красоўках. Ён кажа, што 8-9 верасьня не ўжываў алькаголю (сьведка міліцыянт казаў, што ён быў п’яны). Максім сказаў, што раскайваецца. Ён сказаў, што нанесеная шкода ўжо аплачаная. Максім не прызнае, што надпіс быў цынічны і што ён нанёс шкоду маёмасьці.\nМаці і бацька Максіма — інваліды другой групы, а будучая жонка цяжарная.\nМарыя Бабовіч сказала, што 9 верасьня вечарам паехала ў госьці. Калі вярталася дахаты, ля мэтро «Пушкінская» сустрэла незнаёмых людзей, мужчына папрасіў дапамагчы зрабіць надпіс «Не забудзем». Калі напісала 4 літары, зьявіўся Максім Паўлюшчык, які папрасіў пэндзаль і дапісаў фразу. Калі даведаліся, што едзе міліцыя, вырашылі яе чакаць. Яна сказала, што выліла фарбу на асфальт, каб не наносілі іншыя надпісы, каб ад яе пазбавіцца, і фарба запэцкала вопратку.\nМарыя сказала, што ведала значэньне надпісу «ў сувязі з апошнімі падзеямі».\n«Я проста дапамагала людзям зрабіць гэты надпіс. — сказала яна. — Гэта быў мэмарыял; мне, як і ўсім беларусам вядома, што адбылося 9 жніўня на тым месцы. Там забілі Аляксандра Тарайкоўскага, і там паўстаў мэмарыял, людзі прыносяць кветкі і запальваюць зьнічы. У пэўнай меры гэта зьвязана з надпісам».\nПаводле Марыі, надпіс азначаў, што нельга забыць Тарайкоўскага, тое, што зь ім адбылося. Мэты ўчыніць хуліганства ў яе не было, кажа Марыя. Яна ведала, чаму на гэты месцы зьбіраліся пісаць, і пагадзілася дапамагчы. Яна не малявала сэрцайка ў надпісе, яго напісаў Максім.\nПісалі грунтоўкай, якая змываецца вадой. Марыя кажа, што прызнае віну. Яна ня лічыць надпіс цынічным і што гэтым надпісам апаганіла плітку.\nНа першым пасяджэньні «Гаррамаўтадар» назваў новую суму шкоды — 211 рублёў замест 7,5 тысячы (спачатку меркавалася, што плітку давядзецца мяняць, але потым надпіс проста змылі). Заяўленая прадпрыемствам сума шкоды складае да 40 базавых велічынь, а гэта, на думку адвакатаў, не падпадае пад крымінальную адказнасьць. Яны прасілі зьмяніць меру стрыманьня, аднак судзьдзя адхіліла хадайніцтва. Максім Паўлюшчык і Марыя Бабовіч падчас суду сядзелі ў клетцы пад аховай.\nПаводле дзяржаўнага абвінаваўцы, Максім Паўлюшчык і Марыя Бабовіч напісалі на плітцы ходніку «цынічны надпіс, які зьневажае пачуцьці грамадзян і дэманструе грэбаваньне маральнымі каштоўнасьцямі» і нанесьлі шкоду ў буйным памеры «Гаррамаўтадару» у 7 тысяч 516 рублёў 31 капейку. Пры гэтым нанясеньне надпісу «істотна зьмяніла эстэтычныя характарыстыкі тратуарнай пліткі».\nЛінгвістычнае заключэньне акадэміка да справы не далучылі\nУ працэсе над Бабовіч і Паўлюшчыкам судзьдзя адмовілася далучыць да матэрыялаў справы заключэньне акадэміка Лукашанца адносна фразы «Не забудзем» на той падставе, што фактычна абвінавачаныя напісалі іншую фразу — «Не забудем».\nАднак да матэрыялаў справы адвакатам удалося далучыць экспэртызу адносна таго, што надпіс можна было сьцерці з дапамогай шліфоўкі і гэта каштавала б 1 рубель за квадратны мэтар. Калі ўлічыць нават указаны Гаррамаўтадарам мэтраж, то агульны кошт складае 137 рублёў.Паводле адваката, насамрэч мэтраж значна меншы, бо Гаррамаўтадар лічыў яшчэ і прылеглую да надпісу плошчу.Працяг працэсу прызначаны на заўтра.\nПяць чалавек судзяць за надпіс «Не забудзем» на месцы гібелі Тарайкоўскага\nПаралельна ў судзе Фрунзэнскага раёна 1 сьнежня пачаўся працэс над Дзянісам Граханавым, Ігарам Самусенкам, Уладзіславам Гулісам — таксама за надпіс на тратуары на месцы гібелі Аляксандра Тарайкоўскага ў першыя дні пасьлявыбарчых пратэстаў.


Галоўная ➠ Розны ➠ Генетыкі першая малекула днк магла стаць вынікам абсалютнай выпадковасці\nАпублікавана 10.06.2016 13:49\nНа думку навуковых работнікаў, першае малекулярнае злучэнне ДНК магло з'явіцца на святло дзякуючы абсалютнай выпадковасці.\nГаворка ідзе аб тым, што аснова жыцця на планеце паўстала без удзелу якіх-небудзь біялагічных механізмаў.\nНягледзячы на тое, што камандзе навукоўцаў атрымалася вызначыць час узнікнення бактэрый на планеце Зямля, спосаб, пры якім з'явілася складаная форма існавання, генетыкі так і не змаглі высветліць. Як паведамілі даследчыкі, цалкам верагодна, што малекула нуклеінавых кіслаты ўтварылася выпадкова, і як вынік, стала асновай для фарміравання ДНК.\nПа словах спецыялістаў, невялікая колькасць падобных злучэнняў дало магчымасць ствараць асобныя ланцужкі, якія дасягаюць некалькі нанаметраў у даўжыню. У сваю чаргу, такая ланцужок ўплывала на верагоднасць ўзнікнення пэўных вадкіх крышталяў. Менавіта гэтыя хімічныя рэчывы, якія валодаюць ўласцівасцямі цвёрдага цела сталі, былі асновай для развіцця ДНК.\nНа сённяшні дзень эксперты займаюцца падрабязным вывучэннем існуючых гіпотэз і тэорый, якія даказваюць адукацыю формаў жыцця на Зямлі. У найбліжэйшай будучыні медыкі маюць намер знайсці адказ на шэраг цікавых для іх пытанняў.\nРэчыва, якое змяшчаецца ў чорным гарбаце, можа прадухіліць страту касцяной масы пры астэапарозе\nГук уласнага голасу ўплывае на настрой чалавека\nГены ўплываюць на адукаванасць чалавека\nПлазма крыві дапаможа спыніць працэсы старэння


Пагаршэньне сытуацыі у Косаве схіляе прадстаўнікоў ЗША і НАТО да перагляду ваенных плянаў супраць Югаславіі. На думку экспэртаў, бамбаваньня вайсковых аб'ектаў Югаславіі недастаткова. Яны лічаць, што для паўстрыманьня сэрбскіх сілаў у Косаве, спыненьня генацыду этнічных альбанцаў, а таксама для прадухіленьня пашырэньня вайны на суседнія краіны неабходнае разьмяшчэньне наземных войскаў НАТО.\nУ кіраўнічых колах краінаў НАТО відавочнае нежаданьне уцягвацца ў непрадказальную вайну на Бальканах. «Ні мы, ні нашыя саюзьнікі па НАТО ня маем намеру пасылаць у Косава наземныя войскі», - паўтарыў за прэзыдэнтам Клінтанам віцэ-прэзыдэнт ЗША Эл Гор.\nДобра ведаючы пра настроі уў амэрыканскім грамадзтве, адміністрацыя ЗША хацела б дасягнуць пастаўленай перад НАТО мэты аднымі паветранымі ўдарамі. «Пакуль што такая магчымасьць не разглядаецца», - заявіў таксама генэральны сакратар НАТО Саляна. Аднак ён адразу зрабіў агаворку, што «ня ведае, як будуць разьвівацца падзеі». Аднак ужыцьцё наземных войскаў у недалёкай будучыні ня выключанае. Як заявіў былы сябр Нацыянальнай Рады Бясьпекі Іво Далдэр, «калі існуе маральны імпэратыў абараняць косаўскіх альбанцаў, а я думаю, што ён існуе, паколькі мы прасілі гэтых людзей скласьці свой лёс у нашы рукі, мы ня можам абмежавацца толькі паветранымі ўдарамі, але мусім у рэшце рэшт разьмясьціць і аземныя войскі». Дагэтуль не было такога пляну, паколькі мала хто ў ЗША прадбачыў такую жорсткую рэакцыю Мілошавіча. «Мы пралічыліся. Мы думалі, што пасьля атакаў Мілошавіч будзе іх ахвярай, а тымчасам ён ператварыўся у новага Гітлера», - заявіў адзін з прадстаўнікоў адміністрацыі ЗША. Цяпер, калі паветраныя ўдары ня маюць уплыву на сэрбскі наступ у Косаве, удзел наземных сілаў становііцца непазьбежным. «Як жа 12 тысячаў вайскоўцаў НАТО ў Македоніі могуць спакойна глядзець на пакуты людзей за пару кілямэтраў далей і нічога не рабіць», - заявіў генэрал Жульвэн.\nПалітычны аналітык з Джорджтаўнскага Ўнівэрсытэту Майкл О'Хэнлан лічыць, што НАТО ня толькі павінна разьмясьціць у Косаве наземныя сілы, але што Злучаныя Штаты абавязаныя ўзяць на сябе асноўны цяжар гэтай апэрацыі, бо толькі яны маюць усе тэхнічныя і матэрыяльныя магчымасьці каб пасьпяхова правесьці яе. На думку некаторых экспэртаў, няма сэнсу доўга разважаць, але трэба дзейнічаць, і прытым неадкладна. Як заявіў дырэктар Бруклінскага Інстытуту Зьнешняй Палітыкі Рычард Гас, «калі мы пойдзем на ўжыцьцё наземных войскаў — а сёньня ўсё выразьней бачна, што бязь іх цяжка будзе дасягнуць хацяб мінімуму пастаўленых намі мэтаў — мы мусім зрабіць усё, каб перамагчы. Калі пойдзем гэтым шляхам, неабходна паслаць як мага больш войска, найбольш баяздольнага, і зрабіць гэта як мага хутчэй».\nНа думку амэрыканскіх вайскоўцаў, у першую чаргу у Косава павінны прыбыць ад 30 да 40 тысячаў вайскоўцаў НАТО дзеля абароны і дзеля стварэньня «зонаў бясьпекі» для косаўскіх уцекачоў. Сілы НАТО павінны нэўтралізаваць 40 тысячаў вайскоўцаў югаслаўскай арміі ў Косаве і вакол правінцыі. Паводле Пэнтагону, у іхным распараджэньні — 400 танкаў, 300 бронетранспарцёраў і больш за 400 адзінак артылерыі. Камандзіры НАТО лічаць, што саюзная авіяцыя павінна кантраляваць паветраную прастору, зьнішчаць склады боепрыпасаў і паліва, а таксама ізаляваць іх ад магчымага папаўненьня. Адначасова супраць вайсковай тэхнікі і жывой сілы Югаславіі неабходна ужыць танкі і дальнабойную артылерыю. На думку камандзіраў НАТО, у апэрацыі павінна быць таксама шырока задзейнічаная вайсковая разьведка. Экспэрты лічаць, што агулам для супрацьстаяньня югаслаўскай арміі і альбанскім баевікам, можа спатрэбіцца ад 100 да 200 тысячаў вайскоўцаў НАТО і прытым прынамсі палову міжнароднага кантынгенту павінны складаць амэрыканцы.


Чаму iPhone XR - лепшы смартфон ад Apple\nЧаму лепш купіць iPhone XR, чым іншыя новыя мадэлі яблычных смартфонаў?\n2018/09/18 2018/09/18 vladimirrr 0 Comment\nНа прэзентацыі Apple 12 верасьня былі прадстаўлены 3 сіквела iPhone X - палепшаны XS, яшчэ больш палепшаны XS Max і бюджэтны XR. Вядома, у пагоні за эксклюзівам хочацца валодаць самай класнай мадэллю, але ёсць праблема - цана чакана «кусаецца». І ў СМІ ўжо пачалі з'яўляцца экспертныя меркаванні аб тым, што пераплачваць наогул няма асаблівага сэнсу. Шмат хто кажа, што iPhone XR за свае грошы - найбольш разумны выбар.\nКалі стартуюць продажу iPhone XR у Расіі\nХарактарыстыкі iPhone XR\nЧаму XR танней астатніх\nЧаму варта выбраць XR, а не флагманскі XS\nМадэль XR паступіць у продаж на цэлы месяц пазней, чым больш дарагія альтэрнатывы. Гэта і не дзіўна, бо Apple імкнецца прадаць як мага больш флагманскіх смартфонаў, перш чым усе рынуцца купляць бюджэтную версію.\nЗ усіх трох новых смартфонаў Apple ўзору 2018 года, менавіта 6,1-цалевы iPhone Xr быў найбольш засакрэчаны ў плане назвы\nТак, афіцыйны старт продажаў у Расіі пачнецца 26 кастрычніка. Предзаказ жа можна будзе ажыццявіць з 19 кастрычніка. Да гэтага дня XR можна не шукаць - ён будзе недаступны нават на афіцыйным сайце Apple.\nКаштаваць iPhone XR будзе нашмат танней сваіх флагманскіх «братоў»:\nверсія на 64 ГБ - 64990 рублёў;\nна 128 ГБ - 68990 рублёў;\nна 256 ГБ - 77990 рублёў.\nВыходзіць, што XR на 256 ГБ варта роўна на 10000 рублёў танней, чым XS на 64 ГБ, і на 32000 рублёў танней, чым XS на 256 ГБ. Адзіны недахоп бюджэтнай мадэлі - у адсутнасці камплектацыі на 512 ГБ. Зрэшты, многім карыстальнікам такі вялікі аб'ём памяці ўсё роўна не патрэбны.\nгабарыты 150,9х75,7х8,3 мм\nаб'ём памяці 64 ГБ, 128 ГБ, 256 ГБ\nАператыўная памяць 3 ГБ\nАперацыйная сістэма iOS 12\nпрацэсар A12 Bionic з падтрымкай сістэмы Neutral Engine\nпамер экрана 6,1 цаляў\nтып дысплея IPS Multi-Touch (Liquid Retina HD) з функцыяй True Tone\nдазвол экрана 1792х828 пікселяў (326 пікселяў на 1 цаля)\nСім-карты 2 (nano-SIM і eSIM)\nзум лічбавай - 5х (для відэаздымкі - 3х)\nўспышка True Tone Quad-LED са Slow Sync\nзапіс відэа Full-HD і 4K (24, 30 і 60 кадраў / c), магчымасць здымкі таймлапсов і запаволеных ролікаў (да 240 кадраў / с)\nфрантальная камера 7 Мп, тэхналогія True Depth\nЎспышка «фронталки» Retina Flash\nнавушнікі EarPods, раз'ём Lightning\nколеры чорны, белы, жоўты, каралавы, сіні, чырвоны (Product (RED))\nПрывабная кошт смартфона паказвае на тое, што яго тэхнічныя характарыстыкі - ня такія вялікія, як у іншых навінак. Але, нягледзячы на гэта, iPhone XR - гэта адназначны апгрэйд у параўнанні з iPhone X.\nНазываць новы iPhone Xr варта «айфона тен ар» - так настойваюць у Apple\nАдзначым, што шырокі выбар каляровых рашэнняў - адно з галоўных пераваг iPhone XR перад флагманскімі мадэлямі XS і XS Max. Таксама XR валодае павялічаным дысплеем у параўнанні з XS (6,1 цалі супраць 5,8 цаляў).\nВыпусціўшы iPhone Xr, кампанія Apple канчаткова развіталася з кнопкай «Дадому» і сканарам адбіткаў Touch ID\nНекалькі ключавых фактараў, якія вызначаюць больш нізкі кошт iPhone XR:\nПамяць. Прылада мае 3 ГБ «аператыўкі» - столькі ж, колькі і ў леташняй «дзесятцы». У XS ж - 4 ГБ. Акрамя таго, аб'ём унутранага назапашвальніка XR не перавышае 256 ГБ, тады як XS ёсць і ў версіі на 512 ГБ.\nМенш якасны дысплей (IPS замест OLED). Зніжана і піксельныя дазвол. Розніца пры карыстанні ўсё-ткі адчуваецца, але пры ўсім гэтым дысплей iPhone XR нельга назваць няякасным. Ён прыкметна лепш, чым у «дзясяткі».\nГабарыты. Памеры iPhone XR супастаўныя з памерамі мадэлі XS, але пры гэтым бюджэтны XR на 0,6 мм тоўшчы. Для большасці карыстальнікаў гэта абсалютна нічога не значыць, але некаторым прыхільнікам Apple можа стаць непераадольнай перашкодай.\nМенш высокая абароненасць. Прылада можна апускаць у ваду толькі на 1 метр (а не на 2, як XS). Зрэшты, заяўлены час абароны ад вільгаці супадае - да 30 хвілін ва ўсіх версіях.\nКамера. Яна ў iPhone XR ня падвойная, не мае аптычнага зуму, а лічбавай - «усяго толькі» 5х (а не 10х, як у флагманскіх мадэляў). Адрозненні здаюцца істотнымі, але на самой справе амаль не ўплываюць на якасць здымкі - яно ў Apple стабільна вельмі высокае.\nАдсутнасць новай функцыі хуткай падзарадкі. Зрэшты, её не нараджалася і ў iPhone X.\nАстатнія параметры версій XR і XS супастаўныя і на адрозненні ў цане ніякім чынам не ўплываюць.\nКорпус смартфона адчуваецца злёгку выцягнутым з-за таго, што дысплей прылады поўнафарматны і амаль без рамак\nНекалькі асноўных довадаў на карысць iPhone XR:\nПрывабная кошт. Тут відавочна: эканомія занадта вялікая, каб яе ігнараваць. Новы XR стаіць на 10-15 тысяч рублёў меншы, чым каштаваў у свой час новы iPhone X.\nШырокі выбар каляровых рашэнняў. Гэта не занадта важна, бо большасць людзей усё адно выкарыстоўваюць чахлы з разнастайным дызайнам. Але ўсё-ткі прыемна мець, скажам, пяшчотны каралавы «айфон» замест звыклага шэрага.\nАмаль ідэнтычная камера. Многія людзі купляюць смартфон менавіта дзеля добрай камеры. У гэтым плане XR ня адстае ад флагманскіх мадэляў. Калі не лічыць невялікія абмежаванні зуму, камеры цалкам супастаўныя. Бюджэтная мадэль таксама дазваляе здымаць відэа ў 4K, таймлапсы, запаволеныя відэаролікі - увогуле, усё тое, што можна рабіць з XS і XS Max.\nПерспектыва на будучыню. Калі зараз набыць мадэль XR, то пазней, пры выхадзе iPhone 11, розніца ў выкарыстанні будзе проста касмічнай. Гэта прынясе куды больш пазітыўных эмоцый, чым амаль непрыкметная «перасадка» з XS Max.\nАсобна варта звярнуць увагу на прадукцыйнасць. Аўтарытэтны бенчмарк Geekbench паказвае, што XS і XS Max сінхронна набралі 4920 балаў у однопоточном цесцю, а XR - 4754. Шматструменная тэст даў 10270 і 9367 балаў адпаведна. Розніца ёсць, але яна не так адчувальная, каб пераплачваць за яе 30-40 тысяч рублёў.\nУ цэлым iPhone XR адназначна заслугоўвае ўвагі. Гэтая мадэль валодае добрай «начыннем», амаль не якая саступае больш дарагім флагманскім мадэлям. Варта XR нават танней, чым звычайны iPhone X, але пры гэтым мае некалькі апгрэйдаў ў параўнанні з леташняй «дзясяткай». Ёсць у яго і недахопы ў параўнанні з больш дарагімі прыладамі, але яны не так істотныя, як можа здацца пры позірку на цэнавыя адрозненні. Так што, калі ў вас прынцыповага жадання валодаць самай дарогай мадэллю - рэкамендуем спыніцца менавіта на iPhone XR.\nЧаму лепш купіць iPhone XR, чым іншыя новыя мадэлі яблычных смартфонаў? автором: vladimirrr абноўлена: Верасень 18, 2018 аўтарам: vladimirrr\n(9 галасоў, сярэдняя: 3 з 5)\nЧаму новы Samsung Galaxy S9 лепш, чым iPhone?


Мастацтва - Маргарыта Ляўчук\nЯна шукала сябе ў самых розных напрамках і нават сабе не прызнавалася, што ўсё ж такі яе мара — оперная сцэна. Цяпер яе сапрана можна пачуць як у Вялікім тэатры Беларусі, так і на канцэртах Музычнага дома «Класіка» або ансамбля старадаўняй музыкі «Кантабіле», дзе яна таксама з’яўляецца салісткай. Сёння мы гутарым з Маргарытай Ляўчук, фіналісткай папулярнага тэлепраекта «Вялікая опера». Трэба сказаць, што графік у маладой спявачкі вельмі насычаны. Напрыклад, на інтэрв’ю яна прыехала адразу пасля канцэрта ў Нясвіжы...\n— Музычны дом «Класіка» даўно супрацоўнічае з неверагоднай прыгажосці Нясвіжскім замкам, дзе мы ладзім самыя розныя імпрэзы, у тым ліку — музычна-тэатралізаваныя квэсты. Але нават і на падобных мерапрыемствах я выступаю ў ролі княгінь. Вядома, тых, якія спяваюць! — усміхаецца Маргарыта. — Я ўжо чацвёрты год з’яўляюся салісткай Музычнага дома «Класіка». І магу сказаць, што станаўленне мяне як спявачкі адбылося менавіта тут. Бо тут рыхтуюцца самыя разнастайныя праекты: і джаз, і эстрада, і опера...\nА як вы прыйшлі ў гэты калектыў?\n— У мяне даволі вялікі музычны багаж. З першага курса спявала ў самых розных ансамблях, выступала ў рэстаранах, таму што трэба было неяк зарабляць сабе на жыццё. Выконвала іспанскія і цыганскія песні, «папсу» і джаз. Але прыйшоў такі момант, калі зразумела: да трох гадзін ночы я спяваю ў задымленых памяшканнях, а потым, калі прыходжу на спецыяльнасць у Акадэмію музыкі, не магу нармальна займацца. Прыйшлося выбіраць: або працягнуць выступаць у рэстаранах і далей, ці ўсё пакінуць, жыць на стыпендыю, але вучыцца опернаму вакалу.\nА ў маім класе оперных спеваў, дзе выкладае Людміла Шчарбакова, вучылася дзяўчына, якая якраз пачала супрацоўнічаць з Музычным домам «Класіка». Мы, вядома, ёй па-добраму зайздросцілі. Бо кожнаму хацелася паўдзельнічаць у чымсьці новым і цікавым. Аднойчы яна падышла да мяне і кажа: «Ведаеш, мне трэба з’ехаць, а калектыў падводзіць зусім не хочацца... Можа, выратуеш і праспяваеш?» «Без праблем!» — адказала я. І пайшла на праслухоўванне. Так і стала салісткай Музычнага дома «Класіка». Паўтаруся, гэта быў перыяд пошуку. Шчаслівая, што паступова я знайшла сябе менавіта ў оперы.\nВы з дзяцінства марылі менавіта пра сцэну?\n— З дзяцінства ведала: буду спявачкай — і больш нікім! Думаю, гэта маё прызначэнне. У дзяцінстве ладзіла канцэрты для сяброў, суседзяў. А як мы спявалі з дзядулем народныя песні ля печы! Трэба адзначыць, уся мая радня мае выдатны слых і прыгожыя галасы. Калі збіраемся разам за сталом, абавязкова спяваем — такое цудоўнае шматгалоссе атрымліваецца!.. Так што ў мяне яшчэ ў дзяцінстве склаўся выразны план: сцэна — і ўсё тут! І хоць спачатку бачыла сябе на эстрадзе з мікрафонам у руках, рада, што ў пэўны момант павярнула на сцежку, па якой прыйшла ў Оперны тэатр. Дзе і засталася.\nВялікі тэатр Беларусі таксама быў у вашых марах?\n— Наш тэатр — гэта казка! На першым курсе Акадэміі музыкі на адным з конкурсаў я выйграла абанемент у Вялікі — магла хадзіць на ўсе спектаклі без выключэння. Тады жыла зусім недалёка ад тэатра — у інтэрнаце на вуліцы Кісялёва. Памятаю, у пакоі над ложкам прымацавала купюру ў 100 тысяч беларускіх рублёў (тады на ёй быў намаляваны якраз наш тэатр), распісалася на ёй і загадала жаданне: хачу працаваць у Вялікім, атрымліваць сто тысяч за спектакль і раздаваць аўтографы. (Смяецца.) Вось так і наваражыла свой лёс.\nДарэчы, у дзяцінстве ў мяне на сцяне вісела «Карта мары», куды я прыклейвала выразаныя з розных часопісаў карцінкі — краін і гарадоў, дзе хацела б пабываць, цацак і рэчаў, якія хацела б мець. Ведаеце, мабыць, адзіная карцінка, якая не знайшла пакуль свайго ўвасаблення ў маім жыцці, — гэта фатаграфія Сіднейскай оперы... (Усміхаецца.)\nНельга адмовіць, што папулярнасць вам прынёс удзел у тэлевізійным праекце «Вялікая опера». Нават давялося рабіць выбар: альбо прэм’ера «Травіяты» на беларускай сцэне, альбо кастынг праграмы ў Маскве...\n— Выдатна разумела: партыю Віялеты Валеры яшчэ выканаю, што і адбылося 8 лютага. А вось прапусціць кастынг «Вялікай оперы» не магла. Магчыма, калі б не прайшла адбор, пра штосьці і шкадавала б. Але ўсё склалася проста цудоўна! Вельмі ўдзячная ўсім стваральнікам «Вялікай оперы» за гэты праект.Бо ён заваблівае ў выдатны свет оперы літаральна ўсіх — і тых, хто звязаны з класічнай музыкай, і тых, хто чуе пра гэтае мастацтва ці не ўпершыню. Дзякуючы тэлевізійнаму конкурсу мяне многія пазнаюць, падыходзяць, кажуць цёплыя словы. Вядома, гэта прыемна!\nНапэўна, вы раіліся з Юрыем Гарадзецкім і Іллёй Сільчуковым, салістамі Вялікага тэатра Беларусі і таксама фіналістамі праграмы, якія ў свой час бліскуча выступілі на праекце «Вялікая опера»?\n— Безумоўна. А як іначай? Перад тым як падаць заяўку на ўдзел, дапытвалася ў Сільчукова: ці варта? «Вядома, варта! — развеяў мае сумненні Ілля. — Нават калі і не пройдзеш этап праслухоўвання — паспрабуй! Бо праект адкрывае неверагодную колькасць магчымасцяў». І Гарадзецкі казаў таксама: «Ты маладая, прыгожая — удзельнічай! Іначай потым будзеш шкадаваць». Калі з Іллёй падзялілася сваімі страхамі, маўляў, вельмі баюся даваць інтэрв’ю, — ён параіў: «Проста будзь сабой!» Гэтай рэкамендацыі і прытрымліваюся. І ўсё ж такі самы каштоўны вопыт — уласны.\nЗноў жа на кастынгу праекта «Вялікая опера» Дзмітрый Бертман, рэжысёр і мастацкі кіраўнік Маскоўскага музычнага тэатра «Гелікон-Опера», прызнаўся вам у каханні...\n— Мы з Дзмітрыем упершыню ўбачыліся менавіта на праслухоўванні. Пасля арыі Аксаны з «Ночы перад Калядамі» Рымскага-Корсакава кастынг-дырэктар оперы Вялікага тэатра Расіі Вольга Капаніна мяне моцна раскрытыкавала. Сказала, што гэты музычны матэрыял не для майго голасу і наогул я не падыходжу для праекта. Вялікі дзякуй вядучай Саці Співаковай і астатнім членам журы за тое, што яны за мяне заступіліся. Менавіта тады Дзмітрый Бертман узяў у рукі мікрафон і прамовіў: «А я закахаўся!» Гэтая фраза, мне здаецца, і сыграла значную ролю. Можа быць, у тым ліку дзякуючы гэтаму я і апынулася ў праекце. Вядома, прыемна пачуць такія словы. Але з Дзмітрыем, як і з астатнімі членамі журы, мы бачыліся выключна падчас выступаў. Бертман часта хваліў, часам крытыкаваў. Але не больш за тое.\nЯк вы ставіліся да крытыкі журы?\n— Члены журы «Вялікай оперы» не тое што крытыкавалі — яны дапамагалі, падказвалі, як зрабіць так, каб спяваць лягчэй, чысцей, прыгажэй. Безумоўна, гэта шоу — і ў кожнага «суддзі» ёсць свая роля. Напрыклад, італьянскі бас-барытон Бруна Праціка апрануў на сябе маску заўсёды незадаволенага, хмурага артыста. Мне часцяком даставалася ад яго — ён любіў мяне пакрытыкаваць. Але калі пасля праекта сустрэла яго за кулісамі — перада мной быў абсалютна іншы чалавек. Як толькі ён мяне ўбачыў — расквітнеў, абняў, пацалаваў. А ў мяне ў галаве адно пытанне: і гэта Бруна Праціка? Не можа быць! Не, гэта зусім іншы чалавек! Ён казаў цёплыя словы, дадаючы: «Бравісіма!» А я думала: дзе камера?! Чаму не здымаюць?! Менавіта цяпер і трэба паказваць, што ён гаворыць! (Усміхаецца.)\nДа якіх парадаў ад знакамітых членаў журы «Вялікай оперы» вы абавязкова прыслухаецеся, магчыма, у далейшым?\n— З латвійскай опернай спявачкай Крысціне Опалайс мы даволі доўга размаўлялі пра тое, што ў нашай прафесіі вельмі важна браць паўзу і адпачываць. «Адпачынак» голасу проста неабходны. Варта памаўчаць нейкі час, а потым паступова пачынаць займацца — рабіць дыхальныя практыкаванні, паволі пачынаць пець. Крысціне сама адмяніла ў лютым усе свае спектаклі ў «Метраполітэн-опера» ў Нью-Ёрку. Можа быць, менавіта таму яна зорка такой велічыні? Бо чым больш ты працуеш, але не займаешся ўласным голасам, тым хутчэй узнікаюць прафесійныя праблемы.\nУ «Вялікай оперы» вы выходзілі ў самых розных вобразах. Які запомніўся больш за ўсё?\n— Для нумара, дзе я была суперсучаснай лялькай Алімпіяй, мяне грыміравалі пяць (!) гадзін. Не запомніць яго немагчыма. Але ўсё ж такі самым любімым для мяне стаў вобраз Русалачкі. У адной з фінальных праграм трэба было выканаць беларускую народную песню «Купалінка». І мастачка па касцюмах Аляксандра Фралова ўсё пыталася: «Што ж мне прыдумаць для цябе, Маргоша?..» І я прапанавала: «Хачу быць Русалачкай...» «Добра», — адказала Саша.\nУ мне з дзяцінства жыла гэтая мара — хоць на хвіліну ператварыцца ў Арыэль з дыснэеўскай казкі. І праект «Вялікая опера» ажыццявіў маю дзіцячую мару. Але з-за велізарнага і цяжкага хваста самастойна перасоўвацца я не магла — і мяне... насілі на руках! За мной быў «замацаваны» малады чалавек, які за мяне і адказваў: выносіў на сцэну і гэтак жа акуратна нёс назад за кулісы. Гэта было вельмі весела! Акрамя таго, для мяне сплялі шыкоўны вянок. А цела размалявалі так, каб «узоры» былі падобныя да лускі. Гэта быў не вобраз, а сапраўдная «бомба»!\nЧаста артысты кажуць: «Маё жыццё — гэта тэатр»...\n— У мяне шмат «жыццяў»: гэта і Вялікі тэатр, і Музычны дом «Класіка», і асабістае жыццё. Не магу сказаць, што ў мяне ёсць толькі музыка ці толькі опера. Мы жывём у XXI стагоддзі. Як можна выбіраць: тэатр ці сям’я?! У жыцці ўсё можна паспець. Галоўнае — імкнуцца ўсё правільна размеркаваць і ставіцца да рэчаіснасці пазітыўна. Бо шчасце — у нас саміх. І ўсё залежыць выключна ад нас...\nАнёлы і дэманы Андрэя Валенція


«Я была цяжарная і страціла дзіця» — што вядома пра згвалтаванне ў Слоніме, дзе хлопцы здымалі ўсё на відэа\n16.05.2019 / 15:38 16\n13 мая ў Слоніме адбылася гучная гісторыя: двое хлопцаў згвалтавалі дзяўчыну. Як паведаміла міліцыя Гродзенскай вобласці, працэс яны знялі на відэа, і нават паспелі паказаць запіс сябрам. Пасля хлопцаў затрымалі.\n«Наша Ніва» звязалася са знаёмымі фігурантаў справы і той самай дзяўчынай, каб высветліць падрабязнасці.\n«Кавалераў у яе было столькі, што вы і ўявіць сабе не можаце»\nКацярыне (імя змененае) 18 гадоў. Яна вучыцца ў адным з мясцовых прафесійных каледжаў. Сама дзяўчына родам з вёскі, якая знаходзіцца ў Слонімскім раёне. Спачатку яна жыла ў інтэрнаце, пасля — са сваім бойфрэндам у адной з вёсак пад Слонімам. Затым сышлася з іншым хлопцам, Аляксандрам (імя змененае). Ён 19-гадовы сірата, які нядаўна атрымаў уласнае жыллё ад дзяржавы.\nТакое сацыяльнае жыллё даюць на ўскрайку Слоніма, у квартале панэльных новабудоўляў. У адным з пад’ездаў такога дома і здарылася бяда.\nЗнаёмыя характарызуюць дзяўчыну не вельмі пазітыўна. І бойфрэндаў было столькі, што ўсіх не запомніш, і алкаголь 18-гадовая дзяўчына ўжывала надта часта. «Кавалераў у яе было столькі, што вы і ўявіць сабе не можаце», — кажа знаёмая дзяўчыны.\nЗ Аляксандрам Кацярына з’ехалася не так даўно. Знаёмыя кажуць, што дзяўчына паведаміла бойфрэнду, што зацяжарыла. Ці праўда гэта — невядома.\n«Каця голая прыбегла да суседкі і выклікала міліцыю»\nДалейшую гісторыю знаёмы Кацярыны пераказвае нібыта з яе словаў. Кажа, што нядаўна гутарыў з дзяўчынай.\n«Каця і Аляксандр былі дома ўвечары. Яна сказала, што хоча прагуляцца. Завітала ў іншую кватэру ў тым жа пад’ездзе, на пару паверхаў ніжэй. Там тусаваліся хлопцы, 8 чалавек іх было. Пілі. Увогуле яны нейкія алкашы, п’юць, пасля б’юцца, іх ванітуе ў пад’ездзе… — кажа суразмоўца. — Каця пасядзела з імі. Пасля шасцёра сышлі, двое засталіся.\nЯна сказала, што гэтыя двое згвалцілі і збілі яе, пачалі здымаць на відэа. Каця збегла, голая прыбегла да суседкі і выклікала міліцыю. Суседка дала Кацярыне сваю вопратку, а сама вызваніла знаёмых пацаноў».\nЗаадно Каця пазваніла свайму вясковаму экс-кавалеру. Той таксама прыехаў на дапамогу.\nПра Аляксандра суразмоўца кажа так:\n«Адэкватны хлопец. Мы вучыліся разам на слесараў. У яго цяпер адпрацоўка пасля каледжа, але ён не ходзіць, бо заробак 93 рублі. Які сэнс туды хадзіць? — кажа знаёмы. —\nАле цяпер Аляксандр недзе хаваецца: тэлефон выключаны, дома ці то не бывае, ці то дзверы не адчыняе.\nСправа ў тым, што да яго ламіліся тыя пацаны, якіх вызваніла суседка, здаецца. Чаму — дакладна сказаць не магу. Ці то Каця пра яго нагаварыла штосьці, ці то прад’яўлялі, як так ён сваю дзяўчыну не абараніў. А ён жа і не ведаў, куды Каця ідзе!\nЯ ўчора сустрэў Аляксандра, ён сказаў, што тыя пацаны яму ў морду далі. Пасля ён узяў нож, каб абараніцца. Нікога не парэзаў, збег. Дзе ён цяпер — я не ведаю».\n«Цяпер я трымаю яе ў яжовых рукавіцах»\nЦяпер Кацярына знаходзіцца ў свайго экс-бойфрэнда, з якім жыла, у той жа вёсцы пад Слонімам. Хлопец запэўнівае, што ахоўвае сваю каханку.\n«У той вечар яна мяне вызваніла. Я прыехаў, катаўся з ёй у бальніцу», — кажа хлопец. Але падрабязнасці здарэння агучваць не хоча. Маўляў, такім чынам абараняе Кацярыну.\n«Цяпер я трымаю яе ў яжовых рукавіцах. Яна пад сур’ёзнай абаронай. У мяне ёсць людзі, якія прыглядзяць за ёю, калі мяне няма дома», — запэўнівае суразмоўца. Кажа, што Каця з ім, а не з бацькамі, бо на тое «ёсць сур’ёзныя прычыны».\n«Усё было не так»\nПадазраваныя ў згвалтаванні цяпер пад вартай. Ім пагражае да 13 гадоў зняволення.\nПадазраваныя Андрэй і Дзяніс\nСтарэйшы хлопец — 19-гадовы Андрэй Б. Ён вучыцца ў каледжы.\nМалодшы падазраваны — Дзяніс (імя змененае). Ён яшчэ непаўнагадовы, яму толькі 17. Вучыцца ў 11 класе. Раней Дзяніс, як і Андрэй, быў «кліентам» спецвучэльні. З той установы ён збягаў, лавілі і вярталі яго з міліцыяй. У спецвучэльні Дзяніс і пазнаёміўся са сваім старэйшым сябрам.\n«Наша Ніва» пагутарыла з бацькам Дзяніса.\n«З сынам нам бачыцца пакуль што асабліва не даюць. З ім трохі пагаварыла маці і ўсё, — распавёў мужчына. — Але, кажуць, што там усё было не так. Дзяўчына лёгкіх паводзінаў, пра гэта ўсе кажуць.\nДругі хлопец, той Андрэй, пасля здарэння яшчэ суткі быў на волі. Пакуль яго шукалі, здаецца, у Мінск паспеў з’ездзіць. Дык вось, ён расказваў знаёмаму хлопцу, як усё было, а той пераказаў мне словы.\nКажа, што тая дзяўчына прыйшла да іх пасля канфлікту са сваім хлопцам. А затым у Андрэя і Дзяніса з дзяўчынай усё было добраахвотна. Адзінае, што яе абурыла, гэта відэаздымка. Ну і тады пачалося…»\n«Пасля гэтай гісторыі Аляксандр мяне кінуў»\n«Наша Ніва» звязалася з Кацярынай, але тая дала толькі некалькі кароткіх каментаў.\nДзяўчына запэўніла, што хлопцаў, да якіх завітала, ведае не надта добра, раней бачыла толькі пару разоў. Навошта было ісці да іх, яна не патлумачыла.\nПа яе словах, пасля згвалтавання яна выскачыла голая на пляцоўку. Там стаялі і курылі двое хлопцаў. Дзяўчына сцвярджае, што яна была збітая, мела крывападцёкі, якія тыя хлопцы не заўважылі.\nКацярына стрэльнула ў іх цыгарэту і пабегла да суседкі па дапамогу.\nТаксама дзяўчына запэўніла, што сапраўды была цяжарная. Па яе словах, «магчыма, праз згвалтаванне» яна страціла дзіця.\nАляксандр, кажа дзяўчына, пасля гэтай гісторыі яе кінуў. Таму яна зараз і вярнулася да свайго былога бойфрэнда.\nПраўда, кажа, што рамантыкі паміж імі ўжо няма: «Ён мой самы лепшы сябар, які проста мне дапамог».\nШто ж са збіццём Аляксандра, то Кацярына робіць выгляд, што нібыта нічога не ведае.\n«Пра тых, хто за мяне заступіўся, я казаць нічога не буду. Я не хачу падстаўляць іх», — кажа яна.\nАле ж навошта дзяўчына пайшла на п’янку, калі яе словы пра цяжарнасць — не хлусня? «Ужо нічога вярнуць нельга», — коратка адказвае дзяўчына.\n16.05.2019 / 20:31\nЁсць і светлы бок у гэтай гісторыі: два хлопца, якія напрыканцы завіталі дв Аляксандра. Такія рэгулятары маральнасці ў мясцовым кам'юніці)\n16.05.2019 / 21:09\nVox Populi, а снятое против воли секс-видео это по Вашему так пустячок? На мой взгляд за такие вещи должна быть статья еще жёстче чем за изнасилование (причем даже если сам секс был по согласию). Ведь при изнасиловании жертва терпит унижение один раз, а при распространении видео постоянно! А в маленьком городе это вообще приговор!\n16.05.2019 / 22:04


Written on 15 Кастрычнік 2018 .\nСваю сустрэчу ў Нацыянальным санктуарыі Маці Божай Будслаўскай моладзь распачала супольнай малітвай на св. Імшы, цэлебрацыю якой узначаліў Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі. Іерарх распавёў удзельнікам сустрэчы пра адметнасці Сіноду Біскупаў, прысвечанага моладзі, які цяпер праходзіць у Рыме, і пажадаў ім плённа правесці час у малітве і разважанні пра сваё хрысціянскае пакліканне.\nКірунак гэтаму разважанню задаў у прамоўленай канферэнцыі адказны за душпастырства моладзі Fides кс. Павел Трон, пасля чаго юнакі і дзяўчаты засяродзіліся ў малітве падчас адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту, што да поўначы працягвалася перад цудатворным абразом Маці Божай Будслаўскай. У выніку ўражанняў хапіла настолькі, каб абменьвацца імі амаль да раніцы.\nАбмен думкамі працягнуўся на наступны дзень у групах, якія былі сфармаваныя паводле колеру атрыманых удзельнікамі на пачатку сустрэчы бэйджаў. Маладым хрысціянам было прапанавана паразважаць над выказваннямі папы Францішка на тэму моладзі, а таксама адказаць на пытанні пра тое, як яны бачаць сустрэчы моладзі ў сваіх парафіях.\nКалі падагульніць выказаныя меркаванні, можна адзначыць пэўнае падабенства ў тым, што жадае моладзь. Перадусім юнакі і дзяўчаты сапраўды хочуць, каб у іх парафіях праходзілі сустрэчы моладзі, бо, як казалі яны самі, для іх важна збірацца разам.\n«Мы хочам размаўляць, а часам мы толькі слухачы, — напісалі яны сваім душпастырам. — Мы можам дзяліцца сваімдосведам! Мы маем ідэі і гатовыя ісці на кантакт».\nПры гэтым удзельнікі сустрэчы адзначылі, што часам ім бывае складана адкрыцца і падзяліцца чымсьці асабістым, але ў гэтым акурат могуць дапамагчы сустрэчы, размовы, супольныя выезды. На сустрэчах моладзь жадае перадусім маліцца, прычым з розных формаў малітвы маладым вернікам вельмі падабаюцца адарацыя і чуванне. Разам з тым яны хочуць дзяліцца сваёй верай у групах аднагодкаў, у нязмушанай сяброўскай атмасферы.\nМенавіта такая атмасфера панавала ў гэтыя незабыўныя два дні, якія юнакі і дзяўчаты правялі ў Будславе. Глыбокая засяроджанасць у малітве, спевы праслаўлення, сур’ёзныя размовы, а таксама пазнавальная экскурсія, праведзеная па святыні будслаўскім пробашчам кс. Дзмітрыем Дубовікам, жарты і смех, гульні і танцы — усё тут спрыяла таму, каб сапраўды адчуць сябе жывой часткай Касцёла: старажытнага і заўсёды маладога. У такой атмасферы таямнічы Сінод Біскупаў, які праходзіць у далёкім Рыме, стаў чымсьці такім, што непасрэдна закранае жыццё маладых хрысціянаў Беларусі.\nМаці Божая Будслаўская,\tНацыянальны санктуарый у Будславе,\tМінска-Магілёўская архідыяцэзія,\tМоладзь,\tСінод,\tСустрэча моладзі


Алесь Пашкевіч: улада ігнаруе Саюз пісьменьнікаў\n28 верасень 2005, 19:40\nВалянціна Аксак, Менск На супольным паседжаньні Рады Саюзу беларускіх пісьменьнікаў і праўленьня Літаратурнага фонду, якое адбылося сёньня ўвечары, было вырашана распаўсюдзіць ліст да грамадзкасьці аб сытуацыі, якая склалася апошнім часам вакол гэтых дзьвюх грамадзкіх пісьменьніцкіх арганізацыяў.\nНапярэдадні паседжаньня старшыня Саюзу пісьменьнікаў Алесь Пашкевіч меў працяглыя гутаркі з чыноўнікамі Міністэрства юстыцыі. Гаворка вялася па сутнасьці выстаўленых гэтым ведамствам абвінавачаньняў пісьменьніцкай арганізацыі, якія сталіся падставаю для вынясеньня двух пісьмовых папярэджаньняў.\nПа словах спадара Пашкевіча, яму ўдалося давесьці чыноўнікам беспадстаўнасьць бальшыні высунутых абвінавачваньняў, а менавіта аб замене пячаткі арганізацыі, наяўнасьці статуту, сяброўстве ў СП замежных грамадзянаў, ранейшай шыльдзе на Доме літаратара.\n(Пашкевіч: ) “Папярэдне ўсе заўвагі былі разгледжаныя і пагроза ліквідацыі Саюзу пісьменьнікаў была зьнятая яшчэ там, у міністэрстве юстыцыі. Я там шматгадзінныя сустрэчы з службоўцамі міністэрства меў і давялося так кансэнсусна палагодзіць гэты клопат”.\nАднак абвінавачваньне ў палітычнай дзейнасьці арганізацыі застаецца, хоць, на думку спадара Пашкевіча, чыноўнікі ня маюць ніякіх юрыдычных падстаў для яго. Як дасьціпна сказаў старшыня пісьменьніцкае суполкі, тое, што яе справамі цікавіцца не міністэрства культуры, а выключна міністэрства юстыцыі, наводзіць на думку аб сплянаваных дзеяньнях улады па вывадзе СП з актыўнага грамадзкага жыцьця. Прынамсі, Саюз пісьменьнікаў не запрашалі ні на дзяржаўнае сьвята беларускай пісьменнасьці, ні на фэст беларускай песьні і паэзіі ў Маладэчне, ні на якія іншыя зьвязаныя зь беларускім словам афіцыйныя імпрэзы.\n(Пашкевіч: ) “Сваё стаўленьне Рада выказала да такога вось ігнараваньня на дзяржаўным узроўні. Калі нас не заўважаюць, мы павінны хоць гаварыць пра тое, што нас не заўважаюць. І ў падпольле ісьці Рада не зьбіралася і не зьбіраецца”.\nДырэктар Літаратурнага фонду Вячаслаў Корбут зрабіў спавешчаньне аб фінансавай сытуацыі гэтае пісьменьніцкае арганізацыі, якую загналі ў матэрыяльны тупік непамерныя падаткі і арэндная плата за два пакоі ў будынку Дому літаратара, які не належыць пісьменьнікам, а гвалтоўна перададзены ў гаспадарчыя структуры адміністрацыі прэзыдэнта.\n(Корбут: ) “Сытуацыя блізкая да банкруцтва, таму што вымушаная плаціць велізарную арэндную плату кіраўніцтву справамі прэзыдэнта. Гэтая арэндная плата замінае сёньня спакойнай працы”.\nСытуацыю яшчэ два гады таму браўся выправіць сэнатар-пісьменьнік Мікалай Чаргінец, якому тады паверылі і абралі старшынём Літфонду. Аднак сёньня на супольным паседжаньні Рады СП і праўленьня Літфонду была агучаная заява спадара Чаргінца аб сыходзе з гэтае пасады. Рашэньне па заяве будзе прынятае праўленьнем Літфонду на наступным тыдні.


Карл Генры Consultancy - Швейцарыя\nКарл Генры Consultancy - Увядзенне\nПасля 40 плюс гадоў і 39 розных галін прамысловасці я пераадолеў большасць тыпаў бізнес-задач і даведаўся аб усіх аспектах вядзення бізнесу як у Вялікабрытаніі, так і ва ўсім свеце.\nЯ выявіў, што я магу дадаць значэнне ў найбольш прамым спосабе, вырашаючы праблемы, што прыводзіць мяне ў многіх «абарачальнасць» і выратавальныя сітуацыі.\nАдзін адпавядае вобласці працы, так як 1980 ўжо былі аб'ект нерухомасці - у той час як жылы была асноўнай акцэнтам я паспяхова завяршыў здзелку ва ўсіх сектарах, уключаючы адпачынак, забаўка, офісныя, гандлёвыя і камерцыйныя віды уласнасці. Сапраўды гэтак жа я павінен быў асвоіць усе дысцыпліны гандлю, развіцця, аднаўлення, кіравання і інвестыцый.\nАкрамя таго, я зрабіў гэта мая місія, каб заставацца наперадзе ўсіх апошніх тэхналогій, таму я пачаў свой першы сайт электроннай камерцыі ў 1998.- на сённяшні дзень мае кампаніі і я пабудаваў звыш 5,000 сайтаў ўсіх тыпаў, але ў рэчаіснасці я цяпер страціў рахунак !\nMSA - 41A маршрут дэ Jeunes


Беларускі Партызан :: Пераможца Нацыянальнага конкурсу на "Лістападзе" пра сябе і беларускае кіно\nСвой фільм Юлія Шатун зняла на фотаапарат у Мазыры, дзе нарадзілася і жыла да пераезду ў Мінск. А ў галоўных ролях выступілі яе бацькі і брат.\nЮлія Шатун. Фота з сацыяльных сетак\nНа Нацыянальным конкурсе сёлетняга кінафестывалю "Лістапад" лепшым гульнявым фільмам стала стужка "Заўтра" Юліі Шатун. Юлія — маладая і невядомая рэжысёрка.\n"Заўтра" — кіно пра сённяшніх беларусаў: былы настаўнік англійскай жыве ў невялікім гарадку. Часова беспрацоўны, разносіць рэкламкі па паштовых скрынях, каб пракарміць сям'ю. У яго ёсць жонка, сын-студэнт, няскончаны рамонт і латарэйны квіток.\n"Мне цікава менавіта тое, што адбываецца тут, і цікава рабіць нешта тут"\nУ цэнтры фільма "Заўтра" — тыповая беларуская сям'я. Чаму менавіта сацыяльная тэма? Як яна нарадзілася?\nЮлія Шатун: Я ўзнаўляла падзеі, якія бачыла вакол сябе, жывучы ў Мазыры, — у сваёй сям'і, у суседзяў, сваякоў. Не было мэты зрабіць нешта вострасацыяльнае. Проста хацелася зняць фільм пра жыццё.\nЯк вы лічыце, што цікава цяпер беларускаму гледачу?\nНейкія рэальныя людзі могуць пазнаць сябе ў гэтым фільме?\nЮлія Шатун: Думаю, што так. Бо ўсё, што там адбываецца, — гэта праўда. Я не выдумляла нічога, апроч гісторыі з латарэйным білетам — гэта з'яўляецца фабулай фільма. Але ў любым выпадку людзі могуць пазнаць сябе ці тых, хто вакол іх.\nВы бачыце для сябе як для рэжысёра перспектывы ў Беларусі, ці фільмы — гэта стартавая пляцоўка для таго, каб з'ехаць працаваць за мяжу?\n"Як і многія дзяўчынкі, марыла стаць актрысай, спявачкай, археолагам"\nХто вашы куміры ў кінематаграфіі? Хто вас натхняе?\nЮлія Шатун: Мне падабаецца турэцкі рэжысёр Нуры Білье Джэйлан, раннія фільмы фіна Акі Каурысмякі, падабаецца Рой Андэрсен, Ульрых Зайдль. Адзін з маіх любімых дакументальных фільмаў — "З Усходу" Шанталь Акерман.\nКім вы марылі стаць у дзяцінстве? Чым захапляліся?\nВы скончылі ўніверсітэт культуры. Працуеце па размеркаванні? Кім?\nЯк вашы бацькі паставіліся да прапановы зняцца ў фільме і як успрынялі навіну пра перамогу?\nЦі ёсць у вас хлопец? Як ён ставіцца да вашага захаплення кіно, як дапамагае?\n"Не вельмі люблю фільмы пра вайну... Гэта спекуляцыя і няшчырасць"\nКалі б у вас было 5 мільёнаў долараў, пра што б вы знялі кіно?\nЯк вы лічыце, можа будучы рэжысёрам, зарабляць грошы ў Беларусі?\nЧаму цяпер цікава тое, што блізкае, а не партызаны, вайна і міліцыя?\nШто асабіста вам дала перамога на Нацыянальным конкурсе "Лістапада"? Што вы зразумелі пра сябе як пра творцу?


Канвертаваць Беліз даляраў (BZD) і OmiseGOs (OMG) : Калькулятар абменнага курсу\nБеліз даляр (BZD) і OmiseGO (OMG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Беліз даляр і OmiseGO пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Беліз даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць OmiseGO валюты па змаўчанні. Націсніце на OmiseGOs або Беліз даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Беліза гэта валюта, у Беліз (BZ, BLZ). The OmiseGO гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BZD можа быць запісаная BZ$. Сімвал OMG можа быць запісаная OMG. Даляр Беліза дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Даляр Беліза Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the OmiseGO Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. BZD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. OMG каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.