Брытанскі партал: Калядная традыцыя ў Беларусі вымірае\n«Дэйлі Мэйл» (Daily Mail) прадказвае адміранне народных традыцыяў адзначэння ў Беларусі старога Новага года, якія ўваходзяць у культурную спадчыну ЮНЭСКО.\n«Канец традыцыі? Вяскоўцы выконваюць рытуал «Калядныя цары», вітаючы Новы год у Беларусі, – але над векавым абрадам навісла пагроза», – артыкул пад такою назваю 14 снежня апублікавала вышэйзгаданае выданне.\nВядзецца пра ўнікальны мясцовы абрад вёскі Семежава, што ў Капыльскім раёне Менскае вобласці. Свае карані ён бярэ ў XVIII стагоддзі, калі ля вёскі размяшчаліся царскія войскі. Згодна з мясцовым паданнем, жаўнеры на Новы год паводле юліянскага календара хадзілі па падворках і ладзілі відовішча. Калі войскі рушылі далей, жыхары ваколіцаў працягнулі іхную традыцыю, пераўтварыўшы яе ва ўнікальную калядную падзею. Пры гэтым абрад набыў шмат нацыянальных рысаў, напрыклад, «цароў» апраналі ў самабытныя семежаўскія белыя кашулі, перакрыжаваныя на грудзёх чырвонымі паясамі.\nАднавіць абрад пастанавілі ў 1996 годзе сучасныя насельнікі Семежава. Цяпер у гэтай урачыстасці штогод бяруць удзел з паўтысячы асобаў. Апроч роляў «Калядных цароў», ёсць ролі «бабулі» і «дзядулі». Апошняга брытанскае выданне падае як «dzad». Мабыць, маецца на ўвазе слова «дзяд». З надыходам цемры шэсце па вёсцы працягваецца ўжо з запаленымі паходнямі, што робіць відовішча яшчэ больш захапляльным.\nАднак ужо ў 2009-м ЮНЭСКО дадало абрад у Спіс нематэрыяльнае культурнае спадчыны, якая патрабуе тэрміновае аховы, бо… цікавасць да традыцыі зніжаецца. Як заўважае «Дэйлі Мэйл» (Daily Mail), «ёсць засцярогі, што рытуал з часам страціцца».\n«Ён уключае ў сябе перформанс, касцюмы, мастацкія вырабы і нават адмысловыя стравы, але маладое пакаленне пачынае губляць цікавасць да падзеі», – непакоіцца брытанскі партал. У якасці падаюцца словы з дакументу ЮНЭСКО: «Сёння, хоць цырымонія папулярная сярод жыхароў старэйшага ўзросту, у маладога пакалення яе папулярнасць зніжаецца. Гэта можа прывесці да разрыву ў пераемнасці ведаў пра вытворчасць касцюмаў, інструменты, прадметы інтэр’еру і адмысловыя стравы, звязаных з падзеяй. Нематэрыяльная спадчына можа не прыжыцца ў сённяшняга пакалення вяскоўцаў».


У кітайска-беларускім індустрыяльным парку пабудуюць некалькі школ, садкоў і казіно\n24.07.2013 / 21:23\nУ кітайска-беларускім індустрыяльным парку пабудуюць некалькі школ, садкоў і казіно 11\nУ кітайска-беларускім індустрыяльным парку пабудуюць некалькі школ, дзіцячых садкоў і казіно. Пра гэта 24 ліпеня на грамадскіх абмеркаваннях у Смалявічах (Мінская вобласць) паведаміла галоўны архітэктар праекта БелНДІ горадабудаўніцтва Жанна Сініцына.\nПаводле яе слоў, інфраструктура парка ўключыць у сябе шматкватэрнае і сядзібнае жыллё, прамысловыя, транспартныя аб'екты. Будуць пабудаваныя тры школы, пяць дзіцячых садкоў. Таксама прадугледжана будаўніцтва казіно.\nЯк паведаміў першы намеснік генеральнага дырэктара кітайска-беларускай кампаніі па развіцці індустрыяльнага парка Кірыл Карацееў,\nдэталёвы план распрацаваны на тэрыторыю парка ў памеры 1.120 га, каля 10% ад якой складзе прамысловая зона.\nПры гэтым ён падкрэсліў, што 498 га будуць адведзены пад зялёныя насаджэнні.\nЗгаданая тэрыторыя павінна быць асвоена да 2020 года. Толькі на стварэнне агульнай інфраструктуры плануецца накіраваць 0,5 млрд. долараў.\nПаводле слоў Карацеева, асноўнае будаўніцтва пачнецца з узвядзення ЛЭП, будаўніцтва газаправода, сістэм водазабеспячэння і водаадвядзення.\nЁн зазначыў, што ў дэталёвым плане былі ўлічаны прапановы, якія паступілі падчас грамадскіх абмеркаванняў. Карацееў запэўніў удзельнікаў сходу ў тым, што экалагічныя патрабаванні да забудовы будуць выкананы, на тэрыторыі індустрыяльнага парка не будуць будавацца прадпрыемствы з санітарнай зонай больш за 300 м. Паводле слоў чыноўніка, гэта азначае, што "брудных вытворчасцяў у тэхнапарку не будзе, а будуць толькі высокатэхналагічныя вытворчасці".\n"Дзяржава разумее, што пад індустрыяльны парк ідуць каштоўныя землі", — падкрэсліў ён.\nНагадаем, указ аб кітайска-беларускім індустрыяльным парку, які размесціцца на тэрыторыі больш як 8 тыс. га ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці, быў падпісаны ў чэрвені 2012 года. Меркаваны аб'ём прамых інвестыцый у гэты праект складзе каля 2 млрд. долараў, а паводле прагнозаў пасольства КНР, можа быць павялічаны да 5,5 млрд. долараў.\nдэмограф / Адказаць\nбашБуль / Адказаць


“Жалезная” лэдзі працуе ў ПМК-10\n18/12/2018 Сельская праўда 0\nСвятлана БЯЛЯК. Фота аўтара. За сваю больш чым паўвекавую гісторыю Жабінкаўская ПМК-10 зрабіла значны ўнёсак у развіццё роднага краю, бо пабудавала звыш 700 капітальных аб’ектаў, а таксама больш за 170 Далее\nТрашчыць, дзе тонка\nНа рэках і азёрах з’явіўся першы лёд. Аматары зімовага спорту рыхтуюць канькі, а аматары рыбнай лоўлі — разнастайныя снасці для надыходзячага перыяду. Самыя нецярплівыя выбіраюцца на нетрывалы лёд, падвяргаючы небяспецы Далее\nКалісьці кіраўнік нашай дзяржавы паставіў задачу пабудаваць сучасныя бульбасховішчы. Пабудавалі. У выніку, як паказалі кантрольна-аналітычныя мерапрыемствы, праведзеныя Камітэтам дзяржаўнага кантролю Брэсцкай вобласці, сёння ў аграгаспадарках Берасцейшчыны бульбасховішчы, пабудаваныя і ўведзеныя Далее\n“Літаратурная прастора Брэстчыны” Пад такой назваю ў выдавецтве абласной газеты “Заря” нядаўна пабачыла свет унікальнае выданне — анталогія пісьменнікаў Брэстчыны, дзе ўпершыню пад адной вокладкай аб’яднаны творы 58 аўтараў. Прэзентацыя Далее


На пасяджэнні райвыканкама разгледзелі пытанні энергаэканоміі на прапрыемствах і ўстановах Сенненшчыны. — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nНа пасяджэнні райвыканкама разгледзелі пытанні энергаэканоміі на прапрыемствах і ўстановах Сенненшчыны.\nВторник, 12 июль, 2011 96 admin\nДырэктыва Прэзідэнта краіны № 3 «Эканомія і беражлівасць — галоўныя фактары эканамічнай бяспекі дзяржавы», скіраваная на ўдумлівы і практычны падыход да арганізацыі эканомікі і штодзённага жыцця, прымусіла органы ўлады раёна больш глыбока паглядзець на становішча спраў, прыняць арганізацыйныя, тэхнічныя і эканамічныя меры па яе рэалізацыі.\nСтвораны раённая і аналагічныя камісіі ў арганізацыях па кантролі за рацыянальным выкарыстаннем паліўна-энергетычных і матэрыяльных рэсурсаў.\nВа ўсе бізнэс-планы ўведзены раздзелы «Энергазберажэнне». У арганізацыях раёна ўведзены пазаштатныя інспектары, якія сочаць за эфектыўным выкарыстаннем рэсурсаў. У кантракты кіраўнікоў прадпрыемстваў уключаны пункты, згодна з якімі выплаты прэміяльных прадугледжваюцца толькі пры выкананні зацверджаных паказчыкаў па энергазберажэнні, павелічэнні выкарыстання мясцовых відаў паліва.\nУ рэалізацыі палажэнняў Дырэктывы важнае месца адводзіцца арганізацыі выхаваўчага працэсу, шырокай прапагандзе сярод насельніцтва неабходнасці захавання рэжымаў эканоміі і беражлівасці. Гэтая праблема пастваянна разглядаецца на пасяджэннях раённага выканаўчага камітэта, у працоўных калектывах, на калегіях і нарадах аддзелаў і ўпраўленняў райвыканкама.\nДля забеспячэння выканання задання па эканоміі паліўна-энергетычных рэсурсаў штогод распрацоўваецца раённая праграма па энергазберажэнні. Распараджэннямі райвыканкама ад 4 студзеня 2011 года «Аб давядзенні паказчыкаў прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця Сенненскага раёна на 2011 год» і ад 25 лютага «Аб устанаўленні заданняў на 2011 год» былі даведзены заданні кожнаму прадпрыемству, арганізацыі, установе па мэтавым паказчыку па энергазберажэнні і эканоміі рэсурсаў.\nУ выніку, як далажыла намеснік старшыні райвыканкама Ганна Якаўлева на чарговым пасяджэнні райвыканкама, энергазатраты ўмоўнага паліва зменшыліся за студзень-красавік 2011 года ў адносінах да адпаведнага перыяду мінулага года на 0,5 %.\nУ паліўна-энергетычным балансе раёна найбольшую ўдзельную вагу займае галіна жыллёва-камунальнай гаспадаркі — 59,3 %, на долю сельскай гаспадаркі прыпадае 10 %, прамысловасці — 2, будаўніцтва — 1 % і астатнія 27,7 % — на іншыя прадпрыемствы (бюджэтныя арганізацыі, гандаль, транспарт і г.д.).\nДоля мясцовых відаў паліва і другасных энергарэсурсаў у абагульненых энергазатратах раёна за чатыры месяцы склалі 60 % у агульным аб’ёме кацельна-пячнога паліва. Ва ўласным паліўным балансе па сельскай гаспадарцы — 47 %, адукацыі — 37,5 %, УП ЖКГ— 44,4, ахове здароўя — 94 працэнты.\nУ першым квартале гэтага года адбылося павелічэнне спажывання мясцовых відаў паліва супраць леташняга ўзроўню на 6,3 %. Практычна не зменшаны расход газу, таму не ўдалося забяспечыць выкананне задання па мэтавым паказчыку па энергазберажэнні. Фактычна «мінус» склаў 2,4 % пры заданні «мінус» 10, у тым ліку: у прамысловасці — «мінус» 7,9, сельскай гаспадарцы — «мінус» 11,1 %, бюджэтнай сферы — «плюс» 1,8 %, жыллёва-камунальнай гаспадарцы — «мінус» 7 %.\nНе забяспечылі выкананне прагнознага задання па энергазберажэнні і далі вялікі «плюс» ААТ «Багушэўскі льнозавод» (62,1 %), Багушэўская аблтуббальніца (24,2 %), ААТ «Ульянавічы» (26,8), «Белая Ліпа» (27,4 %), «Пурплева» (33,7).\nПрычыны невыканання: мерапрыемствы па энергазберажэнні былі запланаваны на ІІ-ІІІ кварталы, УП ЖКГ дапушчаны звышнарматыўныя страты цяпла.\nНа сёлетні год запланавана рэалізаваць 25 мерапрыемстваў раённай Праграмы энергазберажэння. За першы квартал з заданнем справіліся на сто працэнтаў за кошт уласных сродкаў арганізацый. Выдаткаваная сума склала 799,4 млн рублёў.\nЧакаемая эканомія паліўна-энергетычных рэсурсаў ад укаранення запланаваных сёлета мерапрыемстваў павінна скласці 3 тыс. тон умоўнага паліва. Ёсць упэўненасць, што да канца года мэтавы паказчык энергазберажэння («мінус» 10 %) будзе выкананы. Устаноўка дадатковых катлоў у цэнтральнай кацельні дазволіць павялічыць выкарыстанне мясцовых відаў (МВП) паліва да 75 %.\nЗ мэтай замяшчэння імпартуемых крыніц энергіі і павелічэння выкарыстання МВП у гэтым годзе плануецца ўкараніць блочна-модульную кацельню ў Багушэўскім лясгасе (сума інвестыцый 1,1 млрд рублёў), устанавіць эканамічныя паветранагравальнікі на мясцовых відах паліва для ацяплення мехмайстэрняў, бытавых памяшканняў у ААТ «Ульянавічы», «Сінягорскае», «Пурплева». Зрабіць замену поршневага кампрэсара на вінтавы для выгрузкі вагонаў з даламітам у ААТ «Сенненскі райаграсервіс».\nУлічваючы, што найбольш значны патэнцыял энерга- і рэсурсазберажэння сканцэнтраваны ўсё ж у жыллёва-камунальнай гаспадарцы, у студзені-красавіку выраблена праектна-каштарысная дакументацыя для правядзення работ па замене 2,5 км зношаных цеплавых сетак з выкарыстаннем папярэдне ізаляваных труб. Эканомія 0,4 тыс. тон умоўнага паліва. Устаноўлены частотны рэгулюемы электрапрывод на артэзіянскай свідравіне ўстановы аховы здароўя «Сенненская ЦРБ». Аплачана праектна-каштарысная дакументацыя па ўкараненні дадатковых катлоў на МВП з механізаванай іх загрузкай. Цяпер ідзе дэмантаж старога абсталявання для ўстаноўкі катлоў. Нават асвоена ўжо 542,8 млн рублёў.\nСёння з 26 кацельняў, што знаходзяцца на балансе ЖКГ, 20 працуюць толькі на мясцовых відах паліва, 4 выкарыстоўваюць яго часткова. Пакуль увогуле не спажываюць МВП кацельні «Райаграсервіс» і «Бурбін» (мазутная гаспадарка).\nВыкананне Праграмы энергазберажэння стрымлівае недахоп фінансаў (асабліва ў бюджэтнай сферы). Так, у Сенненскай цэнтральнай раённай бальніцы яшчэ з мінулага года не завершаны работы па ўцяпленні адрамантаванага даху і замене вокнаў, што дало б магчымасць зэканоміць фінансавыя сродкі ў суме 100 мільёнаў рублёў за спажытую цеплавую энергію.\nУ той жа час аддзелам культуры райвыканкама для зніжэння затрат па кацельна-пячному паліву ў першым квартале праведзены рамонт катла ў гарпасялковым Доме культуры, у РДК заменены свяцільнікі на энергазберагальныя (асвоена 10 млн рублёў). Аддзел культуры выканаў заданне па энергазберажэнні.\nУ сувязі з ростам цэн на энерга- і цепланосьбіты, а таксама спажываемые паліўна-энергетычныя рэсурсы каэфіцыент энергаёмістасці на прамысловых прадпрыемствах узрос на 15,2 % да ўзроўню мінулага года. Аднак нягледзячы на розныя, у тым ліку і фінансавыя, праблемы, нельга сядзець склаўшы рукі, бо пад ляжачы камень вада не цячэ. Факты ж сведчаць, што там, дзе думаюць аб будучыні, знаходзяць і нейкія, няхай не ў поўным аб’ёме, магчымасці для рэалізацыі Праграмы па энергазберажэнні.\n← Островецкая АЭС будет самой безопастной в мире\nДошка гонару. Лепшыя на нарыхтоўцы кармоў на 11 ліпеня 2011 года →\nЗ гімназіі для адораных дзяцей — у Віцебскую акадэмію ветэрынарнай медыцыны; з дыпломам урача-ветэрынара — на свінаводчы комплекс ДП «Саўгас імя Машэрава». Такі жыццёвы шлях за апошнія гады прайшоў віцябчанін Аляксандр Пятроў. Прайшоў насуперак волі бацькоў, не зважаючы на паблажлівыя ўсмешкі сяброў і знаёмых.


Замест развязання праблемаў унутры краіны, Лукашэнка відавочна выбраў шлях расправы над тымі, хто паказвае гэтыя праблемы.\nПератрусы ды канфіскацыя тэхнікі з абодвух офісаў «Белсату» ў Менску\n«Калі я падышла да падʼезду, міліцыянт запытаў: куды вы ідзяце? Я назвала нумар. Ён адказаў, што туды прапусціць не можа, бо там на дадзены момант адбываецца ператрус», – распавяла журналістка «Белсату» Кацярына Ткачэнка.\nАператар нашага тэлеканалу Алесь Любянчук трапіў у пастарунак\nУ апошнюю хвіліну з машыны без нумароў яму ўдалося паведаміць калегам, куды яго вязуць.\nЗ месца працы журналістаў на офісе па вуліцы Кастрычніцкай пасля візіту міліцыі вынеслі ўсю кампʼютарную тэхніку.\nМіліцыянты працавалі на падставе ордэраў пракуратуры\nФармальнаю прычынаю ператрусаў і канфіскацыяў стала нібыта незаконнае выкарыстанне «Белсатам» таварнага знаку. Аднак незалежныя журналісты ў такую версію адназначна не вераць.\n«Гэта ўсё рабілася дзеля таго, каб паралізаваць працу тэлеканалу «Белсат». Мы ў гэтым пераканаліся. З офісу вынеслі нават маніторы. Маніторы – гэта ніякія не носьбіты, яны нікому непатрэбныя ні пры адным з вобшукаў», – тлумачыць Святлана Калінкіна, кіраўніца менскага офісу «Белсату».\nСённяшнія напады – гэта помста сілавікоў.\n«Гэта, на жаль, наступства вельмі добрай працы нашых журналістаў цягам месяца пратэстаў у Беларусі. Гэта ўзнагарода за эфектыўнасць», – зазначыла Агнешка Рамашэўская-Гузы, дырэктарка тэлеканалу «Белсат»\nАпошнія тыдні журналісты «Белсату» – ў цэнтры напружаных падзеяў\nМаршы пратэстаў нязгодных, разгоны, арышты, несправядлівыя прысуды – за ўсім гэтым маглі назіраць гледачы дзякуючы нашым матэрыялам у інтэрнэце і на антэне. Адныя з першых пад ціск трапілі менавіта белсатаўцы. Збіццё, содні за кратамі, пагрозы і шантаж журналістаў «Белсату» аказаліся рэакцыяй уладаў на асвятленне апошніх падзеяў.\nМенчукі падтрымліваюць тэлеканал\n«Вы недзе набіраеце сілу, вас глядзяць, вы папулярныя. Хіба вы ідзяце правільным шляхам».\n«Цяпер большую ролю гуляе не сіла, а сіла праўдзівай інфармацыі. »Белсат« дае абʼектыўную інфармацыю. Адсюль такая рэакцыя».\n– упэўненыя жыхары беларускай сталіцы.\nСтраты хоць і значныя, але не фатальныя\n«Дзевяць кампʼютараў – гэта дзевяць кампʼютараў, вельмі добрае абсталяванне. Я спадзяюся, што ўлады іх вернуць. Але канфіскацыя не спыніць працы »Белстату«. Тут няма чаго баяцца», – патлумачыла спадарыня Агнешка Рамашэўская-Гузы.\nЯна сталася прадметам судовых разбораў паміж нашым тэлеканалам і ўладальнікам фірмы «БЕЛСАТплюс» Андрэем Беляковым. Паводле яго, СМІ, якое транслюе з тэрыторыі Польшчы, парушае ягоныя бізнесовыя інтарэсы. Сёлета ён склаў чарговую скаргу.\nАле толькі цяпер міліцыя пачала дзеяць\n«Улады пастанавілі гэта выкарыстаць, каб захаваць хаця б імітацыю законных дзеянняў. Паводле іх, «Белсат» фармальна можна прыцягнуць да адказнасці за выкарыстоўванне таварнага знаку іншай фірмы. Але гэта абсурд, бо мы зарэгістраваныя ў Польшчы, а тая фірма, «БЕЛСАТплюс», зарэгістраваная ў Беларусі», – кажа Аляксей Дзікавіцкі, кіраўнік рэдакцыі інфармацыі.\nДа таго ж фірму Белякова зарэгістравалі ў Беларусі ўжо пасля таго, як у польскіх і беларускіх медыях шырока разышлася інфармацыя пра стварэнне нашага тэлеканалу.\nЖурналісцкая супольнасць выказвае салідарнасць з «Белсатам»\n«Мы звярнуліся да спецдакладчыка ААН. Мы кожны дзень рассылаем інфармацыю пра сітуацыю журналістаў у Беларусі. Пра сённяшні выпадак інфармацыя таксама пайшла», – заявіў Барыс Гарэцкі з прэс-службы БАЖ.\nНа сённяшнія падзеі ўжо адрэагавалі некаторыя бліжэйшыя суседзі Беларусі. Амбасадар Польшчы ў Менску заклікаў улады Беларусі неадкладна разабрацца з інцыдэнтам.\nТэгі: #белсатжыві аператар Белсату белсатаўцы журналісты Белсату затрыманні журналістаў канфіскацыі канфіскацыя ператрус ператрусы рэпрэсіі рэпрэсіі журналістаў


Назва "Выданьне, адкрытае для ўсіх" так прэзэнтуе сябе літаратурна-мастацкі часопіс "Дзеяслоў". Літаратурна-мастацкі часопіс "Дзеяслоў" пачаў выходзіць ў 2002\n“Выданьне, адкрытае для ўсіх” – так прэзэнтуе сябе літаратурна-мастацкі часопіс “Дзеяслоў”. Літаратурна-мастацкі часопіс “Дзеяслоў” пачаў выходзіць ў 2002 годзе, калі дзяржава стварыла літаратурны холдынг “Літаратура і мастацтва”, куды ўвайшлі аднайменная газэта, а таксама пяць часопісаў — “Неман”, “Полымя”, “Всемирная литература”, “Маладосць” і “Крыніца”. Многія беларускія пісьменьнікі тады заявілі, што ня будуць супрацоўнічаць з выданьнямі, якія дзяржава ўзяла пад сваю апеку і цэнзуру. З кастрычніка 2002 года выйшла ўжо 30 нумароў “Дзеяслова”. Галоўны рэдактар “Дзеяслова” -- Барыс Пятровіч, намесьнікі рэдактара Алесь Пашкевіч і Эдуард Акулін.\nЭдуард Акулін, паэт, перакладчык, бард. Нарадзіўся ў 1963 годзе ў вёсцы Вялікія Нямкі на Гомельшчыне. Скончыў Гомельскі Дзяржаўны ўнівэрсытэт, вучыўся разам з Анатолем Сысом, Алесем Бяляцкі. Скончыў яшчэ і асьпірантуру Акадэміі навук. Некалькі гадоў настаўнічаў.\nПрацаваў намесьнікам галоўнага рэдактара часопіса “Першацвет”, загадчыкам філіялу Літаратурнага музэя Максіма Багдановіча “Беларуская хатка”, загадчыкам аддзелу паэзіі часопіса “Полымя”.\nЗараз намесьнік старшыні Саюзу беларускіх пісьменьнікаў і намесьнік галоўнага рэдактара часопіса “Дзеяслоў”. Аўтар кніг паэзіі “Лес дзённага асьвятленьня”, “Пяшчота ліўня”, “Крыло анёла”, драматычнай містэрыі “На Каляды”. Двух песенных магнітаальбомаў “Мая Крывія”, і “Як яна і я”, а таксама кампакт-дыску “напачатку была песьня”.\nЗахапляецца паэзіяй. Вельмі любіць украінскіх паэтаў, ня толькі іх чытае, але і “перастварае” іх на беларускую мову. За апошнія 2 з паловай гады такіх “перастварэньняў” назьбіралася на цэлую анталёгію.\nЗахапляецца паляваньнем, але, як сам кажа, у лес ён ходзіць не за тым, каб упаляваць здабычу і трафэі, а каб упаляваць новыя ўражаньні, рыфмы, а калі пашчасьціць, нават цэлы верш.\nУ свой час вельмі любіў гуляць у лялькі – тады, калі працаваў загадчыкам “Беларускай хаткі”, дзе быў лялечны тэатар “батлейка”, дзе кіраўнік музэю яшчэ выконваў абавязкі ня толькі Дырэктара, экскурсавода, але яшчэ і батлейшчыка.\nЗ напояў любіць крупнік, які ўжывае ў мэтах прафіляктыкі ангіны. Вельмі шкадуе, што старажытны беларускі напой у Беларусі не прадаецца.\nЖанаты, мае двух сыноў – Янку і Вераса.\nА. Глобуса, А. Разанава, А. Хадановіча. Разам з Сяргеем Шупам І аляксандрам Максімюком рэдагаваў літаратурны часопіс “Правінцыя”...\nСцэнарый Літаратурна- музычнай праграмы\nВяд. Пачынаем нашу літаратурна-музычную праграму “Я хаджу закаханы ў твае краявіды ”


В деревне Великая Раевка Копыльского района торжественно открыли зону отдыха «Агрохутор» — Копыль. Новости Копыля | Слава працы\n14.07.2018 Слава працы1122Комментарии on В деревне Великая Раевка Копыльского района торжественно открыли зону отдыха «Агрохутор»\nОрганы мясцовага кіравання і самакіравання Цімкавіцкага сельскага Савета дэпутатаў добра разумеюць тыя задачы, якія стаяць перад імі па вырашэнні пытанняў жыццезабеспячэння насельніцтва і развіцця тэрыторыі сельсавета.\nТут праводзіцца грунтоўная работа па навядзенні парадку ў сельскіх населеных пунктах. І прыкладаў таму нямала. Прынамсі, у мінулым годзе плённа працавалі па захаванні старых сядзіб у вёсцы Савічы. Сёлета вялікая ўвага надаецца Цімкавічам, Вялікай Раёўцы. І ў гэтым змаглі ўпэўніцца ўдзельнікі і госці традыцыйных святаў вёсак, якія ў мінулыя выхадныя прайшлі ў названых населеных пунктах.\nДзве падзеі чырвонай ніткай прайшлі праз свята, што адбылося 7 ліпеня ў Вялікай Раёўцы: пасля рэканструкцыі быў адкрыты трохкватэрны дом, а таксама перарэзана чырвоная стужка перад уваходам у зону адпачынку «Аграхутар», якая размясцілася ў цэнтры вёскі — у парку, што быў пасаджаны вяскоўцамі ў 1964 годзе.\n▪ Людміла Ніжэвіч, Анатоль Ліневіч (на першым плане) на ўваходзе ў зону адпачынку\nВа ўрачыстасцях прынялі ўдзел дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Людміла Ніжэвіч, старшыня раённага Савета дэпутатаў Ірына Кісляк, старшыня райвыканкама Анатоль Ліневіч, яго намеснікі Віталь Ракевіч і Аляксандр Ліпніцкі, намеснік галоўнага інжынера ААТ «Крыніца» Юрый Марозаў, старшыня Цімкавіцкага сельвыканкама Алена Острыкава, дырэктар філіяла «Вялікая Раёўка» Іван Дамашэвіч, кіраўнікі некаторых сельвыканкамаў, прадпрыемстваў і арганізацый Капыльшчыны. І, вядома ж, мясцовыя жыхары, якія, па вялікім рахунку, і зрабілі сваімі рукамі тую прыгажосць, якой любаваліся госці і ўдзельнікі свята.\nА паглядзець на самай справе ёсць на што. Гады два таму распачалі наводзіць парадак вакол помніка, устаноўленага ў памяць жыхароў гэтай і навакольных вёсак. Дзякуючы ініцыятыве і ўменню арганізаваць справу, якія ў поўнай ступені ўласцівы Івану Дамашэвічу, а таксама стараннасці вяскоўцаў парк ператварыўся ў цудоўную зону адпачынку.\nКветкі, роўныя дарожкі, абапал якіх устаноўлены лаўкі, дзіцячая пляцоўка з горкай, арэлямі, іншым абсталяваннем для адпачынку хлопчыкаў і дзяўчынак. Не забыліся нават пра такі элемент, як горка, якая зімой, калі яе пакрые снег, стане любімым месцам для забаў мясцовай дзятвы.\nАсобна трэба сказаць пра лаўкі. Іх шмат. Я нават збілася з ліку, калі паспрабавала іх падлічыць. Кожная — не падобная на іншую і мае сваю назву. Практычна ўсе лаўкі зроблены з падручных матэрыялаў, так што затраты на вытворчасць невялікія. Больш каштоўныя тыя любоў, стараннасць і фантазія, якія праявілі майстры. Дарэчы, падчас свята вёскі было арганізавана галасаванне і аўтары лепшых лавак былі адзначаны прэзентамі.\nАтрымалі заслужаныя падарункі і іншыя героі дня: шматдзетныя сем’і, самыя старэйшыя і малодшыя жыхары вёскі, дбайныя гаспадары і кулінары, рупліўцы, якія стараліся на добраўпарадкаванні зоны адпачынку.\nАсабліва хвалюючым быў гэты дзень для трох сем’яў — Кашкан, Ярашэвічаў і Гурцкіх, прадстаўнікам якіх Іван Дамашэвіч уручыў ключы ад новых кватэр.\n▪ Ключы ад новай кватэры ў адбудаваным доме атрымлівае сям’я Кашкан\nВольга і Міхаіл Кашкан маюць чацвёра дзяцей. Малодшай Сафійцы няма яшчэ і двух годзікаў, Фёдар збіраецца ў дзіцячы садзік, Аляксандр і Ягор перайшлі, адпаведна, у пяты і трэці класы. На Капыльшчыну яны пераехалі зусім нядаўна з Уздзенскага раёна. Муж — вадзіцель, жонка мае прафесію заатэхніка. Для іх гэта першая ўласная кватэра.\n— Мы вельмі ўдзячны, што атрымалі гэту кватэру. Нам там падабаецца, — дзеліцца Вольга. — Тры пакоі, ёсць усе зручнасці, паравое ацяпленне. Паціху набываем мэблю. Увогуле, Вялікая Раёўка прыйшлася нам даспадобы.\nМабыць, нішто так не збліжае людзей як шчырыя словы прызнання, сардэчныя пажаданні і вясёлыя песні. Усяго гэтага на свяце вёскі гучала ўдоваль. Віншавалі вяскоўцаў паважаныя госці, якія жадалі ім усіх даброт. А сваю творчасць усім прысутным дарылі артысты Кухчыцкага сельскага Дома культуры Клецкага раёна. І ўвечары вяскоўцаў чакалі забавы: танцавальная і гульнёвая праграмы, а таксама галоўны сюрпрыз — прыгожы святочны феерверк.\nСпецыяльна для «СП»\nНа пытанні карэспандэнта адказаў Іван ДАМАШЭВІЧ, дырэктар ф-ла «Вялікая Раёўка» ААТ «Крыніца»:\n— Іван Віктаравіч, ці адчуваеце маральнае задавальненне?\n— Безумоўна. Радуе, што столькі людзей сабралася. Гэта таксама важны аспект. Вёска Вялікая Раёўка не самая шматлюдная ў раёне, але тым не менш, яна жывая. За два гады павялічылася колькасць дзетак на 15 чалавек, і гэта вялікі плюс. Вядома, ёсць задавальненне ад таго, што робім.\n— Усе Вам падзяку выказваюць, кажуць, што Вы такі малайчына, што рушылі вёску наперад. У любым выпадку аднаму ўсё рабіць складана. Быў, напэўна, нейкі штаб?\n— Вядома, у нас ёсць каманда аднадумцаў. Можа шмат у чым была і мая ініцыятыва. Але галоўнае правільна накіраваць людзей, каб атрымаць вынік.\n— Сродкі прыйшлося вялікія ўкласці?\n— Па тым маштабе, што мы зрабілі, сродкі ўкладзены мінімальныя, таму што амаль усё, што Вы бачыце — гэта прыродны матэрыял. Ён назапашваўся ўвесь год у працэсе добраўпарадкавання вёскі, высечкі і падчысткі пустуючых участкаў, парку. Хацелася б вялікую падзяку выказаць жыхарам вёскі, якія сабралі больш за 300 рублёў на добраўпарадкаванне. Мы плануем гэтыя грошы выдаткаваць на асвятленне парку. Удзячны таксама фундатарам. Яны дапамагалі ў вырабе лавак, за спонсарскія сродкі набыта дзіцячая горка. Хацелася б падзякаваць Генадзю Занкевічу, Алегу Сераму і яго напарніку Раману Сокалу, Аляксандру Ганчарову, фермеру нашаму Уладзіміру Сухаверу. Выказваю таксама ўдзячнасць работнікам адміністрацыі нашага філіяла (яны з зімы ўдзельнічалі ва ўсіх суботніках, што мы арганізоўвалі) і ўсім вяскоўцам, якія працавалі разам з намі.\nНе хавалі захаплення\nМарыя СТРУЖКО, старшыня Семежаўскага сельвыканкама:\n— Была прыемна ўражана ўбачаным. Тэрыторыя парку змянілася да непазнавальнасці. Вельмі спадабалася дзіцячая пляцоўка і, вядома ж, — лаўкі. Цудоўна, што сабралася шмат людзей, падрыхтавана цікавая праграма.\nГанна ЛУПАНОС, старшыня пярвічнай ветэранскай арганізацыі ф-ла «Вялікая Раёўка» ААТ «Крыніца»:\n— Мне здаецца, што свята нашай вёскі падрыхтавана на самым высокім узроўні. Столькі цеплыні ўкладзена, працы, душы, любові да роднага краю. У гэтам, лічу, заслуга Івана Віктаравіча Дамашэвіча, які змог згуртаваць людзей на такую працу. Стараліся ўсе: і ветэраны, і дзеткі, і прадстаўнікі працоўнага калектыву філіяла. Дай Бог нашай капыльскай зямлі яшчэ болей такіх таленавітых кіраўнікоў.\nГлавный врач Копыльской ЦРБ о том, стоит ли проходить медосмотр и как правильно это сделать\nО работе Копыльского райисполкома с обращениями граждан в первом квартале этого года


Прысвячэнне заступніцы | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Навіны "ЛіМ" » Прысвячэнне заступніцы\nУ Мінску адкрылі выстаўку работ, створаных на малой радзіме Валянціны Мінскай.\nУ кожнага з нас бывае час, калі хочацца верыць, што побач ёсць анёл-ахоўнік, які дапаможа. Калі гаварыць пра Мінск, то духоўным сімвалам і заступніцай сталіцы з’яўляецца Валянціна Мінская, 130-годдзе з дня нараджэння якой адзначаецца сёлета. З гэтай нагоды ў Мастацкай галерэі «Універсітэт культуры» адкрылася выстаўка «Блажэнная Валянціна, духоўная заступніца зямлі мінскай».\nВыстаўка адкрылася ў межах III Міжнароднага мастацкага пленэру «Святасць зямлі Беларускай», прысвечанага памяці блажэннай Валянціны Мінскай і Году малой радзімы ў нашай краіне. Пленэр пачаў работу 30 мая ў вёсцы Станькава. У экспазіцыі прадстаўлены творы шаснаццаці мастакоў з чатырох краін — Беларусі, Расіі, Малдовы і Украіны.\nАдкрыццё выстаўкі адбылося пры ўдзеле мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага Паўла, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі, які адзначыў:\n— Сёння мы ўспамінаем блажэнную Валянціну Мінскую. У ёй увасобіўся здабытак сапраўднай хрысціянскай любові, якая праяўляецца праз любоў да Бога, бліжняга і Айчыны. Яна, знаходзячыся ў хваравітым стане, маліла Бога не пра сябе, яна малілася пра людзей, якія жывуць у нястачы. І Гасподзь чуў яе малітвы і дапамагаў тым, пра каго яна прасіла. За сапраўдную ахвярную любоў Гасподзь узнагародзіў яе дарам празорлівасці і цудатворцы. Да гэтага часу шмат людзей звяртаюцца да блажэннай Валянціны ў сваіх малітвах, і яна дапамагае. Да нас паступаюць просьбы вернікаў прадставіць святыя мошчы Валянціны Мінскай. Працэс гэты няпросты, але мы спадзяёмся, што ўсё атрымаецца і яе святыя мошчы стануць наймацнейшым духоўным імпульсам для беларускага народа.\nПадчас пленэру адбыліся сустрэчы мастакоў з выхаванцамі Івянецкага дома-інтэрната для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі развіцця. Таксама ўдзельнікі наведалі месца спачыну Валянціны Мінскай. Адбылося шмат дабрачынных акцый.\nВыстаўка «Блажэнная Валянціна, духоўная заступніца зямлі мінскай» працягнецца ў галерэі да 3 ліпеня. Усе карціны, прадстаўленыя ў экспазіцыі, прадаюцца. Сабраныя сродкі пойдуць на рэалізацыю дабрачыннага праекта «Мастакі — дзецям Лета» (дзецям з асаблівасцямі развіцця).\n537 Андрэй Кароль: Студэнтаў трэба задзейнічаць у кухні па «прыгатаванні» ведаў\n486 У «Клубе ільвоў» абмеркавалі ўзаемаадносіны ў сям'і\n240 Як працуе пошта ў Петрыкаўскім раёне?


Васіль Сёмуха: “Мне прыемна, што Барадулін называе мяне казлом!..” » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nхто добра разьбіраецца ў старых машынах? сайт кнігарні “Кніжны салон”\n-- Рыгор. Рыгорка. Часам Грыша, але вельмі рэдка.\n-- Між “казлом” і “Рыгоркам”, здаецца, вялікая розніца…\n-- Ён на год старэйшы за мяне. Я не магу называць яго неяк інакш. Усе мае сябры, якія былі – Брыль, Караткевіч – яны былі хто на год, хто на дзесяць, хто на васямнаццаць, як Брыль – старэйшыя за мяне. І я трымаў гэтую дыстанцыю.\nГрыша мае поўнае права называць мяне казлом.\nКалі б мне гэты было непрыемна, яб сказаў: “Грыша, так мяне не называй”.\n-- Дык за якія рысы характару ён вас так называе?\n-- Чорт яго ведае! Трэба ў яго перапытацца.\n-- Як вас яшчэ ў жыцці называлі, былі нейкія мянушкі?\n-- У школе называлі Васіль Ясэнскі – бо я быў з хутара Ясэнэц. Перасяленец – спачатку ў сяло, потым у Пружаны.\n-- Вы ніколі не бралі сабе гэтую мянушку як псеўданім?\n-- Браў. Пры перакладзе Караткевічавага рамана “Леаніды не вернуцца да зямлі”. Гэта быў мой псеўданім.\n-- Здаецца, раман той пераклад рамана так і не быў надрукаваны?\n-- Не друкаваўся. Яго набор быў рассыпаны. Караткевічу як маглі ставілі палкі ў колы…\n“Для мяне было шчасце мыць засраныя пялюшкі мае дачкі…”\n-- Упартасць, за якую вас празвалі казлом, прыносіла вам нязручнасці ў жыцці?\n-- Наадварот, мне гэта дапамагала. Бо калі папусціцца, то кожны на карак сядзе і будзе паганяць па сраццы. Трэба быць упартым. Я ўпарты.\n-- Вы ўпарціцеся толькі ў прынцыповых пытаннях ці гэта стыль паводзінаў такі?\n-- Хутчэй – стыль паводзінаў. Хоць у паводзінах я магу і адступіць, а ў прынцыповых пытаннях – не. Там ужо – да канца.\n-- Гэта тычыцца ўсіх, нават каго вы любіце?\n-- Ну добра. Прыходзіць да вас унучка і кажа, што хоча вам на шпалерах намаляваць рожыцу. Вы будзеце ўпарціцца?\n-- Намалюй! Вось яна мне ўжо колькі малюнкаў зрабіла (у пакоі вісіць шмат малюнкаў на сценах – аўт.). Але гэта іншая справа – яна ўнучка! Для мяне было незразумела, чаму я яе люблю больш чым сваіх дзяцей. Учора яны ў мяне былі, і сын мне патлумачыў: “Гэта вельмі проста. У дзядоў і бабуляў менш клопату!” І праўда – для мяне гэта свята, а ў яго гэта кожны дзень вялікі занятак!” А ў старасці гэта радасць – ты бачыш, чаго ты дасягнуў, чым ты сканчаешся, і што пачынаецца з гэтага.\n-- А калі вашыя дзеці былі маленькія, вы былі клапатлівым бацькам? Некаторыя жонкі творчых людзей скардзяцца, што ён “і паліцу не павесіў, і сраку дзіцю не выцер”.\n-- У мяне было крышачку інакш. Чамусьці мая жонка і мая цешча, асабліва цешча, неўзлюбілі дачку маю . Тая толькі радзілася, недзе пару тыдняў, і я заўважыў раптам, як мая цешча… Тады ж ніякіх падгузнікаў не было, былі пялюшкі, якія трэба было бясконца мыць і сушыць. Гляджу – абасраная пялёнка. І мая цешча бярэ – і яе пачынае ледзьве-ледзьве не ванітаваць. Міля мая! Я быў страшэнна здзіўлены.\nБо мне мыць мялюшкі з гаўном майго дзіцяці – гэта вялікая асалода.\nЯно мне, гэтае гаўно, пахла, а не смярдзела!.. А жонка таксама неяк халодна-халодна ставілася да гэтай дзеўчынкі маёй маленькай. Аж пакуль ні нарадзіўся сын праз два гады. Там гэтага хлопца – ужо яму толькі ў сраку дзьмухалі! Ужо мяне нават і не дапускалі да яго – гэта быў любімец бабы і маці. А Леся засталася на маіх руках практычна. У адной сям’і два розныя выхаванні. Цешча ненавідзела гэтую Лесю, а я да яе прыкіпеў усёй душой. Я не забуду тую сцэну, як яе ванітавала ад пялюшак…\n-- Можа, якая шляхцянка была?\n-- Якая шляхцянка, што вы гаворыце – з Уваравіч пад Гомелем, яна і маю жонку, байстручку, нагуляла невядома з кім!..\n-- А цяпер жа сталася наадварот - -вычасцей бачыце сына, чым дачку?\n-- Ну так, лёс склаўся, што я жыву ў адным горадзе з сынам і кантактую з яго сям’ёю, а Алеся жыве ў Амерыцы і кантактуе са сваёй маці, якая ненавідзела яе. Яна яе ненавідзіць і зараз. Але яе ў адказ і ўнукі не любяць – дзеці Алесі.\n-- У якім парадку гэта было: вашая жонка з’ехала – і вы разышліся, ці вы разышліся – і яна з’ехала?\n-- Мы спачатку разыйшліся, і тады яна з’ехала. Яшчэ да таго, як паехала Алеся – бо мела там сваякоў. А тое, што мая дачка паехала – я да гэтага часу шкадую… Хоць гэта сямейнае – яшчэ ў 1895 годзе ў Амерыку на заробкі з’ехаў мой дзед па матчынай лініі. Потым паехаў адзін яго сын, другі, трэці, чацверты… Усяго ў яго было 8 дзяцей, з якіх з’ехалі шэсць.\n“Першы ўспамін дзяцінства – як у 1939 годзе бацькі галасавалі…”\n-- Ці не з хутара ваш такі хутаранскі характар?\n-- Відаць, адтуль. Маё дзяцінства прайшло там, дакладней першыя шэсць ягоных гадоў. А далей ужо – вайна, і жыў ужо ў цёткі Ганны ў суседняй вёсцы… Бацькоў арыштавалі летам 1942 года, дзесьці ў ліпені. Яны былі ў гэты момант у хляве ці на двары. А дзіця, я, ляжала ў хаце, накрытае з галавою. І калі я прачнуўся, то пабачыў, што нікога ў хаце няма і чужая гаворка. Немцы.\n-- Дарэчы, гэта ваш вершы ўспамін пра дзяцінства?\n-- Я памятаю першы дзень вайны, калі нас у Ясэнцы абстралялі. Ляцелі самалёты спачатку за лес, потым там раздаліся выбухі, бамбілі Ружаны. Потым яны ляцелі абратна – і пачалі страляць. Мы адразу пагналі каровы ў лес. Ніводную яны не забілі. А потым немцы збілі савецкі самалёт, ён упаў за агародамі Смаляніцы.\nЛётчык выкінуўся, але яго расстралялі ў паветры, пакуль спускаўся на парашуце. А з таго самалёта ўся Смаляніца ўсю вайну рабіла міскі, лыжкі…\nЗ парашутнага шоўку забітага лётчыка кабеты ўсяе вёскі зрабілі сабе сачыкі (блузачкі з паяском), дужа модныя, і насілі іх у святочныя дні. …А першы ўспамін ведаеце які? Як у 1939 годзе да нас прыязжалі галасаваць на выбары за далучэнне да БССР. Памятаю, як мае бацькі кідалі ў скрыначку два лісточкі – адзін блакітны, а другі ружовы.\n-- Дык гэта адбывалася яшчэ як хутар быў пад Польшчаю?\n-- Не, выбары былі, як ужо вызвалілі. А нарадзіўся я грамадзянінам Польшчы. Мог бы і “карту паляка” атрымаць, але я не ставіў такой мэты. У царкве ў Смаляніцы, дзе мяне хрысцілі, павінны быць дакументы.\n-- Вы праваслаўны?\n-- Мая маці была пратэстанткай, а выйшла замуж за праваслаўнага.\n-- Сына вы назвалі ў гонар свайго бацькі?\n-- А дачку?\n-- У гонар Дамашэвічавай дачкі (пісьменніка Уладзіміра Дамашэвіча – аўт.) Мне дужа спадабалася гэтае імя.\n-- Яно было тады рэдкае?\n-- Вельмі рэдкае! Я меў вялікі клопат у ЗАГСе, каб зарэгістраваць гэта імя! Мне крычалі, што “няма такога імя” і тыкалі нейкі там спіс “дазволеных” імёнаў. Толькі “Аляксандра”!.. Я кажу: “Зарэгіструеце! І толькі “Алеся”, праз “а”! Гразіўся ім, што ў адваротным выпадку пайду да пракурора. Там сядзеў афіцэр у цывільным, які папёр на мяне. Я на яго цыкнуў. Кажу, сваю дачку як захочаш будеш называць, а мне зарэгіструйце Алесю. Потым, дарэчы, высветлілася, што ў Дамашэвіча дзяўчынка была Аляксандра. І мая Алеся сталася ці не першай у Мінску.\n-- Дык а сам вы хто па нацыянальнасці: польскі праваслаўны беларус?\n-- Паляшук! То бок, цяпер я беларус, але нарадзіўся як паляшук, хоць і грамадзянін Польшчы. Пры перапісы я пазначыў, што я беларус, але мая родная мова – заходнепалеская. Іншыя мовы, якія ведаю напісаў – беларуская, руская, польская, нямецкая, латышская…\n-- А на заходнепалескую мову вы што-небудзь перакладалі?\n-- Трошкі перакладаў. У “Фердыдурцы” Вітальда Гамбровіча ёсць дыялогі, дзе героі гавораць на палескай мове, крыху апалячанай – у тых мясцінах якраз адбываюцца дзеянні. Там я ўжо адвёў душу. Так гаварылі ў нас у Смаляніцы.\n“Немцы збівалі бацькоў, цкавалі сабакамі, а пасля расстаралялі…”\n-- Дык тады, калі вы прачнуліся адзін у хаце, вы пабачылі немцаў?\n-- Якраз тады іх не было ў пакоі. Але я адразу зразумеў, што гэта немцы. Ведаў ужо, што гэта такое. Яшчэ зімою немцы дапытвалі нас у хаце. Мама сядзела за кроснамі ткала, я сядзеў злева ад яе. Яна кідала чаўнок, а я кідаў яго абратна.\nНа кухні білі бацьку. Адзін немец увайшоў у пакой, прыставіў маме пісталет да галавы.\nПачаў нешта пытаць. Яна адказвае – бо ўмела гаварыць па-нямецку. Скончыла Пружанскую гімназію – ведала польскую, нямецкую, рускую, ідыш. Я не разумеў, што немец пытае, што мама адказвае. Потым ён прыставіў пісталет да мае галавы, зноў у яе нешта пытаў. Раптам на кухні ляснуў стрэл. Мы скалыхнуліся. Немец пайшоў туды і больш да нас не вяртаўся. А там застрэлілі сабаку Мэру. Такі вялікі рыжы паляўнічы сабака быў. Бацька ж працаваў лесніком, быў і паляўнічым. Выцягнулі Мэру на двор. І Мэра, праўда, праз дзень ажыла, хоць ёй куля пайшла ў лоб. Яна нічога не разумела, была як дурная, не слухалася камандаў. Пажыла яшчэ з месяц і памерла. А другі сабачка Вятка, маленькі такі, выскачыў з хаты і ўцёк. Немцы застрэлілі яго ўжо ў Смаляніцы. Немцы чамусьці ўсіх сабак білі. Мабыць таму, што сабакі ўсчынялі вялікі брэх, як толькі тыя заходзілі ў вёску.\n-- Як вы, шасцігадовы, выбраліся тады з хаты?\n-- Калі ў хаце пацішэла, я хоп! з-пад гэтай коўдры – і пад ложак. І сядзеў там трое сутак у забыцці, спаў, прачынаўся. Бо яны ўсіх нашых забралі, а самі размясціліся ў нашай хаце, зрабілі засаду на партызанаў. За гэта маіх бацькоў і схапілі – бо падазравалі ў дапамозе партызанам. Некалькім дзён я толькі бачыў нямецкія боты, якія праходзілі міма ложка, па якім я сядзеў. Чуў нямецкі гергет. А пасярэдзіне пакоя яны склалі “стажок” з гранат – з драўнымі ручкамі такія. Потым яны, як я зразумеў, абсталялі патрызан у лесе – то бок, выканалі задачу свае засады. Нашую хату вырашылі разабраць і перавезці ў вёску пад камендатуру. Бо хата была новая, вялікая, на тры пакоі – у сяле такіх не было, а бацька-ляснік мог сабе дазволіць. А ў вёсцы жыла мая цётка Ганна, бацькава сястра. Туды вывезлі бацькоў, і калі іх вялі па вуліцы, мама паспела крыкнуць цётцы, што “Вася ў хаце застаўся”. Немцы пагналі сялян з вёскі перад разборкай хаты перавезці на падводах усю маёмасць. Туды напрасілася дапамагаць і мая цётка Ганна. Яна і выкалупала мяне з-пад ложка, забрала. З хаты знялі дахоўку, ажно нехта з’явіўся са Смаляніцы з новым загадам: перадумалі перавозіць, паліце ўсё к чорту. Так нашая новая хата згарэла на маіх вачах. Камандаваў гэтым немец па прозвішчу Люман. Усю вайну я жыў у цёткі, не ведаў, што з бацькамі. Яна супакойвала, казала, што ёй снілася маці, што яна жывая.\n-- Як даведаліся праўду?\n-- Што з бацькамі нешта страшнае, я зразумеў адразу. Ад усяго гэтага ў мяне пачалася хвароба – нетрыманне. Ні вялікага, ні малога. Цётка вадзіла мяне да шаптух. Памятаю, як шаптуха макала хлебны мякіш у гаршчочак з цёплай вадой і вадзіла ім па маім жываце, шэпчучы пры гэтым малітвы. Дапамагло! Але пасля я захварэў на крываўку – дэзінтэрыю. Ад гэтага памерла ўнучка цёткі, а я вычухаўся. Паўтары месяцы цётка варыла мне рэдзенькае проса, больш нічога я есці не мог. Пад канец не было і надзеі, што я выжыву – у мяне выпала кішка. Як панчоха – звісала сантыметраў на 20 са сракі. Я помню, за сталом сабраўся кансіліюм – цётка, другая цётка, суседка, яшчэ адна суседка.\nУ выніку суседка Сёмуха Орына абматала нечым такім палец, змазала і мне гэтую кішачку ўправіла. І яна больш не выпадала, і да гэтага часу не выпадае!\nГэта быў апошні ратунак, што маглі гэтыя бабы прыдумаць – засунуць кішку абратна! Я выкараскаўся, а ў сяле памерла чалавек трыццаць. Кожны дзень я бачыў, як за вакном неслі новы крыж, некага зноў хавалі.\n-- Як вы даведаліся праўду пра лёс бацькоў?\n-- У Пружане ў турме сядзела жанчына, якая прыехала ў госці з Масквы, і вайна яе захапіла тут. Немцы яе ў выніку выпусцілі. Яна сядзела ў адной камеры з маёй мамай. Распавяла, як маму моцна білі, цкавалі сабакамі – сабака адарваў ёй цыцку… Пасля іх з бацькам вывезлі ў Слабудку і расстралялі ў агульнай яме. Усяго немцы знішчылі там 5000 чалавек.\n-- У вас, мабыць, ужо пыталіся гэта. Немцы знішчылі вашых бацькоў. А вы пасля гэтага ўсё жыццё перакладалі з нямецкае мовы…\n-- Разумееце, гэта была мова, якую ведала, на якой магла размаўляць мая мама…


Дзень Перамогі святкавалі Докшыцы - Полоцкая епархия\nДзень Перамогі святкавалі Докшыцы\nАд пераможнай вясны 1945 года нас аддзяляюць 72 гады. Памяць пра страшную вайну не можа згаснуць: яна навечна ўпісана ў гісторыю Айчыны, кожнай беларускай сям’і. Гісторыю перажытай трагедыі і дасягнутай перамогі ведаюць і шануюць жыхары Докшыцкага раёна.\nПа традыцыі, святкаванне 9 Мая пачалося з ускладання кветак на мемарыяльным комплексе “Праклён фашызму” ў Шунеўцы, затым асноўныя дзеянні разгарнуліся на плошчы Палявога ў Докшыцах. У гэты дзень ва ўсіх куточках нашай краіны праходзіла рэспубліканская патрыятычная акцыя “Яны змагаліся за Радзіму”, што стала працягам акцыі “Бессмяротны полк”, прысвечанай памяці герояў, якіх ужо няма разам з намі, дастойных прайсці пераможным маршам у Дзень Перамогі. Гэта франтавікі, працаўнікі тылу, малалетнія вязні фашысцкіх канцлагераў, жыхары акупіраваных гарадоў і вёсак. Партрэты дзядоў і прадзедаў, сваіх родных, хто ў гады вайны абараняў Радзіму, працаваў на перамогу ў тыле, з гонарам трымала ў руках маладое пакаленне. З віншавальнымі словамі да ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, гараджан і гасцей звярнуўся старшыня райвыканкама Алег Пінчук.\n– Дарагой цаной дасталася нам перамога ў вайне і мірнае неба, – падкрэсліў Алег Леанідавіч. – Сотні разбураных гарадоў, тысячы спаленых вёсак, мільёны пакалечаных лёсаў… На франтах і ў партызанскіх атрадах змагаліся нашы землякі, тры тысячы чалавек былі ўдастоены ордэнаў і медалёў, пяць чалавек – самага высокага звання Героя Савецкага Саюза. Сёння ў Докшыцкім раёне пражывае 43 ветэраны вайны, на жаль, усё часцей яны папаўняюць рады бессмяротнага палка. Мы ганарымся імі і адчуваем вялікую адказнасць, таму што павінны сваёй дастойнай працай захаваць мір і незалежнасць, эканамічную і палітычную стабільнасць, быць прыкладам, выхоўваючы дзяцей. Сённяшнім міру і свабодзе мы абавязаны героям-вызваліцелям. На мітынгу памяць пра іх ушанавалі хвілінай маўчання. Ветэран вайны Валянцін Якушэўскі – адзін з герояў урачыстасці. Валянцін Іванавіч прыгадаў старонкі ваенных гадоў, успомніў, як аднаўлялася ўсё разбуранае пасля Вялікай Перамогі, і пажадаў самага галоўнага – мірнага неба над галавой. Ад імя моладзі раёна на свяце выступіла адзінаццацікласніца СШ №1 Марыя Павялок. Яна нагадала пра подзвіг герояў, якія падарылі нам магчымасць жыць, кахаць, вучыцца ў незалежнай краіне. Як даніну памяці ,усклаў кветкі да помніка вызвалення настаяцель Свята-Пакроўскага храма святар Георгій Мялешка.Працягам святочных мерапрыемстваў стала тэатралізаванае прадстаўленне з вершамі і песнямі, якое адбылося ў кінаканцэртнай зале “Іскра”. Увечары зноў гучалі песні Вялікай Перамогі, ладзілася дыскатэка. Святочны салют афарбаваў майскае неба ў розныя колеры.\nТаццяна ПАДБЯРЭЗКАЯ, карэспандэнт газеты "Родныя вытокі".


Тканіна Заплечнік | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nВы тут: дадому -> прадукцыя -> Адкрыты Тканіны -> Тканіна Заплечнік\nOur company з'яўляецца адным з вытворца, пастаўшчык, каб забяспечыць Тканіна Заплечнік і іншыя прадукты. Усе нашы прадукты вырабляюцца нашымі прафесійнымі навыкамі і збудаванняў. Мы гарантуем якасць на вашыя запыты. Мы таксама прапануем нашым кліентам поўны спектр кіраванні прадуктамі, якія адпавядаюць строгім патрабаванням якасці міжнароднага рынку, які зарабіў нашай кампаніі відавочнае рэпутацыю арыентаваны на якасць Taiwan экспарцёрам. Мы прызнаны адным з вядучых трэйдараў ў гэтым сектары з-за нашай здольнасці пастаўляць бездакорнай прадукцыі для нашых кліентаў. Мы заклалі нашы ногі гадоў таму і з тых часоў мы імкнемся даставіць у нашай інавацыйнай прадукцыі, канкурэнтаздольнай прывадам задаволенасці кліентаў цэнаўтварэння і якасці.\n1. Звычайная і Ripstop Nylon Тканіна з 210D 1680D, каб\n2. Тканіна Cordura 500D, 1050D\n3. NY66 & NY6 балістычных Тканіна 420D 1050D ~\n4. Полі тканіна 300D, 300 / 600D, 600D, 1200D\n5. Вышэйназваныя тканіны ўсе могуць быць надрукаваныя, з пакрыццём функцыю & воданепранікальны па меншай меры да 10,000mmH2O.\n6. Колер: Мы забяспечваем індывідуальны сэрвіс колеру\n7. Падрыхтавана YungYaw Fabrictech Corp. Тайвань


Сто гадоў з электрычнай лямпачкай, альбо Як у Гродне хацелi пусцiць трамвай — Новости — Новости и события Гродно\nПершая гродзенская электрастанцыя перад самай вайной\nУ самым канцы мінулага 2012 года Гродна мог бы адзначыць маленькі, аднак вельмі важны юбілей. Юбілей\nЗ’яўленне электрычнай лямпачкі ў Гродне было б немагчымым без электрастанцыі. А ў канцы XIX ст. попыт на электрычную энергію быў у нашым горадзе досыць значным. Гродна з’яўляўся губернскім горадам, у якім жыло каля 50 тысяч чалавек, стаяў вялікі расійскі гарнізон, існавала некалькі прамысловых прадпрыемстваў. Вельмі актуальнай была і праблема асвятлення вуліц. На іх свяцілася толькі каля двухсот спіртавых ліхтароў. З надыходам вячэрняга змроку горад акунаўся ў цемру.\nБудаўніцтва чакалі 10 гадоў\nУ лістападзе 1898 года Гродзенская гарадская дума стварыла камісію, якая павінна была вырашыць пытанне будаўніцтва першай гродзенскай электрастанцыі. Аднак па невядомых прычынах будаўніцтва электрастанцыі ў Гродне было адкладзена ажно на дзесяць гадоў.\nУ канцы першага дзесяцігоддзя XX стагоддзя ўласныя электрастанцыі былі ў Мінску, Вільні, Магілёве, Віцебску. Таму няма нічога дзіўнага ў тым, што ініцыятывы будаўніцтва гарадской электрастанцыі траплялі ў гарадскую думу ад гродзенцаў. Так, у 1909 годзе інжынеры В. Бук і А. Дзержаноўскі, а таксама купец В. Іонес клапаціліся пра прызначэнне ім канцэсіі на будаўніцтва электрастанцыі. Кіраўніцтва горада такога дазволу не дало, але ў сакавіку 1909 года стварыла новую камісію, якая павінна была дакладна даследаваць патрэбы горада ў электрычным току.\nЖадаючых амаль не было\nЦяпер гэта можа паказацца дзіўным, але спачатку не было шмат жадаючых стаць абанентамі электрастанцыі. Камісія знайшла толькі 116 гродзенцаў, якія жадалі мець у сваіх дамах, гатэлях і канторах электрычныя лямпачкі. Гэтага было замала, каб гарантаваць электрастанцыі прыбытак, аднак будаўніцтва пачалося, і 12 снежня 1912 года электрастанцыя на вуліцы Аляксандраўскай (цяпер Будзёнага) падала на горад першы ток. Два рухавіка сістэмы Дызеля былі ў стане насычыть 120 вулічных электрычных ліхтароў горада і 8000 лямпачак абанентаў. Асвятленне вуліц стала найлепшай рэкламай электрычнасці. За год колькасць абанентаў узрасла да пяцісот, і ўлады былі вымушаны ўсталяваць яшчэ два рухавіка Дызеля. Нават разглядалася магчымасць будаўніцтва трамвайнай лініі ад чыгуначнага вакзала да параходнай прыстані на Нёмане.\nНовы рухавік купілі за кроны\nУ гады Першай сусветнай вайны электрастанцыя была моцна пашкоджана. Толькі ў кастрычніку 1922 года быў узяты крэдыт у памеры 75 450 шведскіх кронаў і набыты ў фірме «Атлас Дызель» новы рухавік.\nЭлектрычнасці хапала не для ўсіх\nУ 1928–1932 гг. была праведзена сур’ёзная рэканструкцыя электрастанцыі. Тут усталявалі дзве паравыя турбіны фірмы «Сталь» і некалькі катлоў, вада ў якіх награвалася пры дапамозе каменнага вугля. Для новых тэхнічных сістэм пабудавалі турбінную залу. Цікава, што электрастанцыя пасля рэканструкцыі магла даваць току нават у два разы больш за рэальнае карыстанне электрычнасцю цэлым горадам. У 1928 годзе былі пабудаваны таксама чатыры падстанцыі — дзве за Нёманам, адна на вуліцы Ерусалімскай і адна на плошчы Баторыя. У 1933–1937 гадах пабудавалі яшчэ тры. Гродзенская электрастанцыя забяспечвала не толькі горад, але і раёны Фолюша, Панямуні, Чэхаўшчызну. У канцы 1920-х — першай палове 1930-х да току падключаны млын Касоўскага, тытунёвая фабрыка і гарадскі вадаправод. Попыт на электрычнасць пастаянна павялічваўся, аднак нават у 1939 годзе забяспечана электрычнасцю толькі 52 працента жылых кватэр.\nСтары будынак не захаваўся\nПачалася Другая сусветная вайна, і новая, савецкая улада таксама планавала значную рэканструкцыю электрастанцыі. Напад Германіі на СССР перакрэсліў гэтыя планы. Пакідаючы Гродна ў 1944 годзе, нямецкія войскі моцна знішчылі электрастанцыю. Толькі самаадданая праца гродзенцаў дала магчымасць за кароткі час узнавіць нармальную працу прадпрыемства.\nУ апошнія гады старая гарадская электрастанцыя страціла сваё прызначэнне. Аднак захаваць арыгінальны будынак, несумненна, было варта. Можна было б «пачысціць» яго ад пасляваенных надбудоваў, падкрэсліць цікавыя архітэктурныя дэталі і пабудаваць каля яго нешта вельмі моднае, са шкла і бетону, з сучасным выглядам і камфортам. Гэта дало б дадатковую магчымасць «гістарызаваць» Студэнцкую вуліцу, адну з найпрыгажэйшых у горадзе. На жаль летам 2009-га электрастанцыю цалкам знеслі. Адзіным напамінам пра першую гродзенскую лямпачку з’яўляецца старая падстанцыя, што стаіць каля басейна «Лазурны». Нядаўна прадстаўнікі Беларускага таварыства аховы помнікаў звярнуліся ў Міністэрства культуры з прапановай надаць гэтай падстанцыі статус гісторыка-культурнай каштоўнасці.


Дата My Pet » 5 Шляху, каб знайсці каханне ў вашым жыцці!\nМы ўсе пастаянна, Ці падсвядома або свядома, у пошуках той,. Той чалавек, які мы можам падзяліцца нашым жыцці, а з кім будзе спыніць нас трываць лёс, якія пражываюць у кватэры з Fluffy кошкі. Вось толькі пяць спосабаў, каб пазбегнуць гэтай долі і якія маюць незлічоная колькасць корму для котак, каб заплаціць за!\nУ начны клас\nАгульны інтарэс з'яўляецца тут ключавы. Ці з'яўляецца гэта фатаграфія або пісьменніцкіх творчасць, заўсёды выбірайце начны клас, які ўключае ў сябе вашы інтарэсы. Разуменне вялікая рэч, калі справа даходзіць да знаходжання роднасную душу. Вы павінны атрымаць адзін аднаго і менавіта таму так шмат цікавых відаў імкнуцца адзін да аднаго і так шмат спакойных дзівакоў імкнуцца адзін да аднаго. Так што, калі вы выбіраеце начны клас, які вы самі зацікаўлены ў ім павышаецца верагоднасць таго, што вы будзеце сустракацца з людзьмі гэтак жа, як сябе.\nУвогуле людзі не ходзяць адзін да аднаго ў барах і клубах, як шмат цяпер, таму што яны баяцца, людзі могуць падумаць, што яны поўзае або што-то. Але яны ўсё яшчэ месцы, дзе каханне можа квітнець. Як працякае напой людзі не схільныя хвалявацца удвая менш, чым тое, што людзі думаюць пра іх або турбавацца, як шмат пра тое, што сказаць, так што ў гэтым сэнсе яны яшчэ больш месца, каб знаёмся. Відавочна, што я б не раіў ісці дадому з імі ў тую ноч, але ўзяць іх колькасць. Гэта можа быць пачаткам чагосьці.\nПраца, дзе большасць людзей знайсці каханне свайго жыцця гэтак жа сумна, як гэта гучыць. Таму паспрабуйце, каб быць у працы, якую Вы любіце, калі вы можаце і ёсць вялікі шанец, што вы выберыце з кім-то вы любіце. І калі вы сарамлівыя вакол іх, не хвалюйцеся. Калі гэта павінна адбыцца, гэта здарыцца. І калі б не, ёсць яшчэ шмат рыбы ў моры, як яны кажуць,.\nДаючы канцэрты схема з'яўляецца фантастычным для сустрэч з людзьмі. Гэта як ланцуг бар толькі тое, што вы можаце зламаць лёд, сказаўшы нешта накшталт, “Я любіў гэты рыф вы гулялі.” Гэта вельмі просты спосаб для задавальнення адной і шмат сяброў па шляху таксама так навучыцца музычны інструмент, Калі вы яшчэ не гуляеце адзін, і атрымаць там і зрабіць некаторыя канцэрты.\nНе адлюстроўваюцца Адчайныя\nЯ пералічыў чатыры спосабу, у якім для задавальнення адзін, але апошні, верагодна, найбольш важным. Вы павінны пераканацца, што вы не сутыкнецеся, як ваша жыццё круціцца вакол знайсці каго-небудзь, хто будзе яе завяршэння. Пераканайцеся, што ў вас ёсць шмат адбываецца ў вашым жыцці, і што сустрэць каго-небудзь гэта толькі адна частка вашай місіі, не ўся місія. Іншымі словамі, вы павінны паказаць, што вы досыць моцныя, каб жыць з пухнатым ў кватэры, нават калі гэта не так, як вы асабліва сабе сваю будучыню. З'яўляюцца ўпэўненыя ў сваёй ўласнай скуры. Там няма нічога больш прывабным.


Вызвалілі журналіста Паўлюка Быкоўскага\n10.08.2018 / 16:56 1\n10 жніўня пасьля допыту ў Сьледчым камітэце Беларусі вызвалілі карэспандэнта Deutsche Welle ў Менску Паўлюк Быкоўскі, паведамляе «Радыё Свабода».\nПаўлюк Быкоўскі быў затрыманы 8 жніўня на 72 гадзіны. Гэты тэрмін мусіў скончыцца ў суботу, 11 жніўня. Перад гэтым у яго кватэры быў праведзены ператрус з канфіскацыяй электронных носьбітаў інфармацыі. Deutsche Welle зьвярнулася да беларускага амбасадара ў Бэрліне з патрабаваньнем неадкладна вызваліць Быкоўскага.\nЗа кратамі застаецца галоўная рэдактарка інфармацыйнага агенцтва БелаПАН Ірына Леўшына.\nУвечары 9 жніўня на волю выйшлі галоўная рэдактарка Tut.by Марына Золатава, а таксама Ганна Калтыгіна і Ганна Ермачонак з Tut.by, рэдактар сайту газэты «Беларусы і рынак» Аляксей Жукаў і журналістка інфармацыйнага агенцтва БелаПАН Тацяна Каравянкова. Удзень 9 жніўня была вызваленая Галіна Ўласік (Tut.by).\nСьледчы камітэт Беларусі з гэтай нагоды заявіў, што падчас правядзеньня сьледчых дзеяньняў атрыманыя доказы, сьведчанні падазраваных, якія пацьвярджаюць факты, што паслужылі падставай для завядзеньня крымінальнай справы паводле арт. 349 («несанкцыянаваны доступ да кампутарнай інфармацыі») Крымінальнагу кодэксу Рэспублікі Беларусь. Гаворка ідзе пра несанкцыянаваны доступ да платнай стужкі дзяржаўнага інфармагенцтва БелТА.\nБольшасьць затрыманых з рэдакцый незалежных СМІ пакуль адпушчаныя пад падпіску аб нявыезьдзе, вядзецца сьледзтва, ім пагражае да 2 гадоў турмы. Галоўнаму рэдактару Tut.by Марыне Золатавай таксама прад’явілі абвінавачаньне паводле артыкулу «Бязьдзейнасьць службовай асобы» Крымінальнага кодэксу Беларусі, паводле якога ёй пагражае да 5 гадоў зьняволеньня і забарона займаць пэўныя пасады ці займацца пэўнай дзейнасьцю.\nПьянков-Питкевич / адказаць\n11.08.2018 / 10:05\nУ Паўлюка аналітычны розум, сэрца патрыёта і высокі аўтарытэт у мас-медыя.\nТрымаць яго ў турме - небяспечныя жарты


бібліятэкі — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: бібліятэкі :\nTwitter трапіў у гісторыю\nБібліятэка Кангрэсу ЗША зоймецца захоўваньнем твітаў — штодзённага флуду 155 мільёнаў юзэраў найпапулярнейшага сэрвісу мікраблогінгу Twitter. Рэплікі, якія па правілах сэрвісу ня могуць быць даўжэйшымі за 140 сымбаляў, далучацца да соцень тэрабайтаў сеціўнай інфармацыі, ужо назапашанай бібліятэкай.\nTwitter, сацыяльныя сеткі, трэнды, бібліятэкі, гісторыя\nБудынак Нацыянальнай бібліятэкі зноў названы адным з самых недарэчных у сьвеце\nНацыянальная бібліятэка Беларусі, узьведзеная ў 2006 г., ўвайшла ў сьпіс найбольш недарэчных будынкаў сьвету. Акрамя беларускага «дыямэнту» у сьпіс, прадстаўлены ў кастрычніцкім нумары часопісу Travel + Leisure, увайшлі яшчэ 13 найбольш нязграбных і недарэчных пабудоў.\nНацыяналка, бібліятэкі, рэйтынгі, клініка, архітэктура\nМенскія бібліятэкі набылі ў мінулым годзе ноўтбук\nКампутарызацыя сталічных бібліятэк набірае абароты: за 2007 год былі набытыя 30 кампутараў, ноўтбук, 6 ксэраксаў, 4 сканэра, 15 друкарак, тэлевізары, а таксама бібліятэчнае абсталяваньне на амаль 45 тысяч даляраў. Ажно тры бібліятэкі далучаныя да Інтэрнэту.\nбібліятэкі, Інтэрнэт, Менск\nбібліятэкі, Менск, архітэктура\n“Лепшыя сябры дзяўчат – гэта дыямэнты?”\nТое калісьці сказала Мэрылін Манро. А ў нас гэтае сяброўства пашырылася, і дыямэнт цяпер мусіць быць сябрам кожнага беларуса. Скарбніца ведаў – Нацыянальная бібліятэка – будавалася намаганьнямі ўсяе краіны. А ў зьмешчаным звонку дома насупраць пажаданьні “Квітней, родная Беларусь” нарэшце зьявілася коска перад зваротам.\nНацыяналка, літаратура, бібліятэкі\nНа будоўлі Нацыянальнай бібліятэкі працуюць студэнты-праграмісты\nАдміністрацыі менскіх унівэрсытэтаў пачалі масава дасылаць студэнтаў на будаўніцтва Нацыянальнай бібліятэкі. Так, 15 лістапада чарговай “групай экстрыму” стаў 4-ы курс факультэту прыкладной матэматыкі і інфарматыкі БДУ. Студэнтаў папярэдзілі, што заняткі ў гэты дзень адмяняюцца, і ўсе ў 12:30 мусяць быць каля ўваходу ў бібліятэку “для добраўпарадкаваньня памяшканьняў”. Кіраўніцтва факультэта папярэдзіла студэнтаў, што да тых, хто аслухаецца загаду, “будуць прымяняцца жорсткія меры”.\nбібліятэкі, клініка, студэнты, праца\nIn 0.0901 seconds.


Дзённік пілігрыма. Ці рэлігійныя спевы сумяшчаюцца з пакемонамі?\nУ польскім Кракаве распачалася найбуйнейшая каталіцкая сустрэча ў свеце. Тут рыхтуюцца прыняць больш за 2 мільёны асобаў. Хто і навошта едзе праз сотні і тысячы кіламетраў на супольную малітву? Чытайце ў першай частцы дзённіка аўтаркі belsat.eu з Сусветных Дзён Моладзі.\n«Сястра Бажэна! І вы тут! Не магу падысці прывітацца, бо мая чарга ў прыбіральню пройдзе!» – у адмысловым цягніку Беласток-Кракаў малады семінарыст крычыць знаёмай манашцы.\nШто матывуе сотні людзей ехаць перапоўненым транспартам на спатканне з Папам Рымскім і каталікамі ўсяго свету?\n«Сваёй няверуючай сяброўцы мне так і не ўдалося гэтага патлумачыць», – гаворыць юная вандроўніца.\nНа Сусветныя Дні Моладзі ў Кракаў яна едзе разам з такой жа прыгожай сяброўкай. Дзяўчат водзяць у касцёл з дзяцінства. Такія як яны – касцяк пілігрымаў у Кракаў.\nМоладзь сядзіць у праходзе на турыстычных дыванках: месцаў для сядзення ў адмыслова замоўленым цягніку з Беластока ўсім не хапіла. Для многіх хлопцаў і дзеўчын падарожжы ў кампаніі сясцёр і братоў законных, песні з прыпевамі «Алілуйя!» пад гітару, вясёлыя крычалкі пра любоў да Бога – цалкам натуральная частка жыцця.\nУ перапынках паміж рэлігійнымі спевамі юнакі ловяць пакемонаў праз папулярную мабільную прыладу, а дзяўчаты гучна смяюцца, імкнучыся прыцягнуць да сябе ўвагу.\nРэкамендаваны ўзрост удзельнікаў Сусветных Дзён Моладзі абмяжоўваецца 30 гадамі. Аднак у цягніку едзе нямала нашмат старэйшых пілігрымаў.\nУ пілігрымку – праз выпрабаванні\nУ сям’і Таццяны з Расеі не было хрысціянскага выхавання. У 15 год яна сама прыйшла ў касцёл, а за ёй пацягнулася сястра з дзецьмі, маці ды бацька, хоць родныя падтрымалі Таццяніна навяртанне не адразу.\nГэта ейныя другія Сусветныя Дні Моладзі. Упершыню яна трапіла на гэту ўрачыстаць у 2008 годзе ў Сіднэі. Гісторыя той паездкі цалкам магла б легчы ў аснову драматычнага фільма.\nТады Таццяна жыла на Алтаі. Яе зацвердзілі ў спісах удзельнікаў у СДМ ад прыходу. Дзяўчына купіла квіткі на цягнік ды падала дакументы на візу. Невядома чаму візу не далі. Таццяна здала квіткі, перарвала падрыхтоўку да далёкай паездкі ды… горка плакала дома.\n«Памятаю, уключыла тады тэлевізар, а там мульцік пра рыбку, якая паплыла ў Аўстралію!», – расказвае яна.\nРаптоўна патэлефанавалі з амбасады і сказалі, што візу ўсё ж зрабілі. Да самалёта з Дамадзевада заставалася 15 гадзін і 3000 кіламетраў. Не было грошаў, спальніка і дыванка. Святара побач не аказалася: ён паехаў служыць у іншы горад. На дапамогу прыйшлі манашкі. Яны далі Таццяне грошы і неабходны рыштунак пілігрыма. Яе бацька дапамог адшукаць самалёт да Масквы ды дамовіўся са знаёмым, каб завёз у аэрапорт. Па дарозе машыну некалькі разоў спыняла патрульная служба: спраўджвалі то дакументы, то спраўнасць аўта. У аэрапорце пад час рэгістрацыі высветлілася, што памежная служба мае інфармацыю толькі пра адмову ў візе. У самалёт Таццяна зайшла апошняя і моцна выдыхнула…\n«Чаму тады ўсё адбылося менавіта так? Бог хацеў зрабіць цуды, каб яшчэ мацней паверыла ў ягоную бязмежную моц», – разважае Таццяна.\nУ Кракаве тры чыгуначныя станцыі. У панядзелак усе яны занятыя прыбываючымі групамі пілігрымаў. Кожны з іх – у чаканні свайго цуда.\nАрхіўнае фота belsat.eu\nХрысціна Марчук, Фота Вячаслава Радзіміча, belsat.eu\nТэгі: пілігрымкі, Сусветныя дні моладзі, фота Вячаслаў Радзіміч


Суседскія спрэчкі, развіццё гарадской інфраструктуры, сямейныя праблемы. Намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта правёў прыём грамадзян\n– Як паказваюць сацыялагічныя зрэзы, выязныя прыёмы грамадзян з'яўляюцца адной з самых дзейсных і запатрабаваных грамадзянамі формаў работы. Яны дазваляюць Адміністрацыі Прэзідэнта бачыць сітуацыю на месцах, аператыўна прымаць рашэнні, – адзначыў у размове з журналістамі Андрэй Кунцэвіч. – Калі чалавек ідзе на прыём, яму гэтае пытанне баліць. Часам важным выглядае выслухаць, даць параду, накіраваць у патрэбную інстанцыю.\nСвятлана Яскевіч, «Звязда», 1 лістапада 2019 г.


Спякота на сенажаці. Працэс нарыхтоўкі кармоў у ААТ «Ельня-Агра». 21.by\n20.06.2019 — Сельское хозяйство |\nНа вуліцы спякотны чэрвень, слупок тэрмометра дасягае адзнакі ў +30 градусаў. З-за адсутнасці вільгаці сохне зямля, а з ёй і расліны. Існуе рэальная рызыка страты ўраджаю. Гэта пытанне вельмі хвалюе кіраўніка нашай дзяржавы. У сувязі з гэтым Аляксандр Лукашэнка дэталёва абмеркаваў стан спраў у аграрнай галіне з намеснікам прэм’ер-міністра Уладзімірам Дворнікам і міністрам сельскай гаспадаркі і харчавання Анатолем Хацько. Прэзідэнта цікавіла сітуацыя ў сельгасвытворчасці і меры, якія прымаюцца, каб захаваць ураджай.\nНягледзячы на складаныя абставіны, якія на цяперашні момант маюцца ў аграрным сектары, яго работнікі працуюць старанна і на станоўчы вынік. Такога ж прынцыпу прытрымліваюцца і ў ААТ “Ельня-Агра”. Тут не глядзяць на капрызы надвор’я, а працуюць наперакор цяжкасцям. Па стане на 20 чэрвеня ў гаспадарцы нарыхтавалі 6,7 цэнтнераў кармавых адзінак на ўмоўную галаву жывёлы. Гэта крыху менш, чым за адпаведны перыяд мінулага года.\n— Сёння (19 чэрвеня) плануем закончыць закладку чацвёртай сянажнай траншэі, — паведаміў нам дырэктар сельгаспрадпрыемства Міхаіл Якімовіч. — Нарыхтавалі гэтага корму крыху больш за 3000 тон. Сена маем 281 тону. На двары спёка, засуха, але працэс нарыхтоўкі кармоў ідзе планамерна.\nКалі мы наведалі гаспадарку, сянаж закладалі на МТФ “Юзэфова”, а правяленую масу сюды прывозілі з сенажацяў, якія знаходзяцца за вёскай Красоўшчына. Адлегласць не малая, затраты на транспарціроўку таксама вялікія. Тым не менш, выбару няма, бо травастой сёлета ва ўсіх гаспадарках вельмі слабы, таму і займаюцца яго нарыхтоўкай нават з самых аддаленых палёў.\nКіпіць работа на сенажаці. Імкліва, адзін змяняючы другога, пад’язджаюць пад загрузку правяленай масай да КЗР-10 вадзіцелі і механізатары. Не марнуючы часу, адвозяць зялёнку ў сянажныя траншэі. Праца ў мясцовых аграрыяў спорыцца.\n« «Белоруснефть» к Европейским играм построила в Минске 50 электрозарядных станций\nВсё самое интересное о II Европейских играх узнаём в Шарковщинской детской библиотеке »\nНа вуліцы спякотны чэрвень, слупок тэрмометра дасягае адзнакі ў +30 градусаў. З-за адсутнасці вільгаці сохне зямля, а з ёй і расліны. Існуе рэальная рызыка страты...


Землякі апранулі біскупа Буткевіча ў вышыванку | Krynica.info\nУ Браславе ў музеі традыцыйнай культуры 4 лютага адкрылася выстава жывапісных працаў з калекцыі настаяцеля парафіі Найсвяцейшай Тройцы ў Друі кс. Сяргея Сурыновіча. Усе працы – вынік другога Друйскага мастацкага пленэру “Пачаткі”, які адбыўся летась.\nВыставу, якая склалася з 38-і працаў, адкрыў біскуп Віцебскі Алег Буткевіч – браслаўчанін па народжанні. Ён прыехаў у родны горад адмыслова, каб паглядзець выставу і паразмаўляць з супрацоўнікамі музею і шматлікімі гледачамі пра повязь мастацтва зямных майстроў і мастацтва стварэння Госпадам свету, нагадаць, што дадзены звыш мастаку талент робіць яго сутворцам Нябёсаў.\n“Не самае галоўнае – наколькі запатрабаваныя творы новых, маладых мастакоў сёння, наколькі поўныя гледачамі залі. Гэта праца і для нашчадкаў, для якіх мастакі адтворваюць абразкі навакольнага свету, захоўваючы традыцыі нацыянальнага мастацтва”, – падкрэсліў біскуп Віцебскі, які вельмі цікавіцца жывапісам і сам мае невялікую калекцыю працаў, натхнёных краявідамі Браслаўшчыны.\nБраслаўчане знаёміліся з палотнамі пад гукі скрыпкі – кіраўнічка друйскага струннага аркестра Валянціна Казакевіч падрыхтавала адмысловую праграму для суправаджэння выставы.\nПасля ўрачыстай цырымоніі музейшчыкі запрасілі біскупа на чаяванне і падарылі яму вышываную кашулю, створаную рукамі майстрыхі Марыі Дворскай, і тканы пояс працы Наталлі Парахневіч, абедзве яны – супрацоўніцы музею. Асаблівую радасць гаспадароў музею выклікала згода біскупа Буткевіча прымерыць падарунак прама пры іх.\n04.02.2017 Грамадства| Тэгі: Буткевіч, каталікі, мастацтва, Навіна дня, рэлігія


Біблія - Часопіс «Ave Maria»\nЦэтлікі \_ Біблія\nСтол Божага слова. Урачыстасць Пана Нашага Езуса Хрыста, Валадара Сусвету, Год В (21 .11 .2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра ўладу і пра сапраўднага Уладара свету.\nСтол Божага слова. ХХХІІІ Звычайная нядзеля, Год B (14.11.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Крыштафам Коц’янам ОР мы разважаем пра тое, што самыя непахісныя рэчы, на якіх трымаецца наш свет, даюць толькі ілюзію надзейнасці, таму варта шукаць апоры ў вечным.\nСтол Божага слова. ХХXІІ Звычайная нядзеля, Год B (07.11.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Гжэгажам Курасем ОР мы разважаем пра тое, як мала значыць асабісты статус, грамадскі стан, слава і вядомасць у параўнанні з магчымасцю сустрэць чалавека так, як сустрэў нас Езус.\nСтол Божага слова. ХХXІ Звычайная нядзеля, Год B (31.10.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Томашам Галонкам ОР мы разважаем пра тое, што азначае слухаць, а што — бачыць.\nСтол Божага слова. ХХX Звычайная нядзеля, Год B (24.10.2021)/ Сёння разам з айцом дамініканінам Міхалам Ермашкевічам ОР мы разважаем пра духоўную слепату, ад якой пакутуе сучасны свет.\nСтол Божага слова. ХХIX Звычайная нядзеля, Год B (17.10.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра тое, што варта зрабіць для сябе дасканалым узорам — жыццёвым маяком, які ніколі не дасць збіцца са шляху.\nСтол Божага слова. ХХVIII Звычайная нядзеля, Год B (10.10.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Крыштафам Коц’янам ОР мы разважаем пра тое, як навучыцца адмаўляцца ад часткі, каб атрымаць цэлае.\nСтол Божага слова. ХХVІІ Звычайная нядзеля, Год B (03.10.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Гжэгажам Курасем ОР мы разважаем пра тое, што не заўсёды трэба давяраць уласным адчуванням і інтуіцыі, таму што Бог разумее і ведае нас лепш за нас саміх.\n«Хто спакусіць аднаго з малых гэтых…»\nСтол Божага слова. ХХVІ Звычайная нядзеля, Год B (26.09.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Міхалам Ермашкевічам ОР мы разважаем пра паняцце маральнага аўтарытэту і наш свядомы ці несвядомы ўплыў на іншых людзей.\nХто з нас большы?\nСтол Божага слова. ХХV Звычайная нядзеля, Год B (19.09.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра тое, як быць першым у вачах Хрыста, нават калі гэта не адпавядае грамадскай думцы.\n«Дарэмна ўшаноўваюць Мяне, навучаючы людскім запаведзям…»\nСтол Божага слова. ХХІІ Звычайная нядзеля, Год В (29.08.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра тое, як належыць адрозніваць сапраўды важнае ад неістотнага і ставіць Божую запаведзь вышэй за чалавечую традыцыю.\n«Пане, да каго мы пойдзем? Ты маеш словы вечнага жыцця…»\nСтол Божага слова. XXІ Звычайная нядзеля, Год B (22.08.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Міхалам Ермашкевічам ОР мы разважаем пра здольнасці і абмежаванні чалавечага розуму, якія значна можа пашырыць шчырая вера і давер Богу.\nТам, дзе прысутная Марыя, неба сустракаецца з зямлёю\nСтол Божага слова . Урачыстасць Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, Год В ( 15.0 8.2021 ). Разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра прысутнасць Багародзіцы Марыі.\nУспамін святога Дамініка\nСтол Божага слова. XIX Звычайная нядзеля, Год B, успамін святога Дамініка (08.08.2021). Сёння дамініканскі ордэн святкуе юбілейны ўрачысты ўспамін святога Дамініка — 800 гадоў з дня смерці заснавальніка ордэна. Шмат гадоў айцы дамінікане дзеляцца з намі сваімі разважаннямі над Божым словам. З гэтай нагоды разам з айцом дамініканінам Крыштафам Коц’янам ОР мы паразважаем пра наказы Езуса прапаведаваць Евангелле ў святле жыцця гэтага святога. Таму евангельскае чытанне адрозніваецца ад чытання на XIX звычайную нядзелю літургічнага календара.\nСтол Божага слова. XVІІІ Звычайная нядзеля, Год B (01.08.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Раманам Шульцам ОР мы разважаем пра сутнасць веры, абапіраючыся на каментар да Апостальскага сімвала веры св. Тамаша Аквінскага.\n«Збярыце кавалкі, што засталіся, каб нічога не змарнавалася»\nСтол Божага слова. XVI І Звычайная нядзеля, Год B ( 25.07.2021). Разам з айцом дамініканінам Міхалам Ермашкевічам ОР мы разважаем пра марнатраўства як вельмі распаўсюджаную загану сярод людзей.\nСтол Божага слова. XV I Звычайная нядзеля, Год B (18 .07.2021). Разам з айцом дамініканінам Паўлам Мажэйкам ОР мы разважаем пра сучасную тэндэнцыю аддзялення ад іншых, якая існуе ў грамадстве.\nНястача і ўлада\nСтол Божага слова. XV Звычайная нядзеля, Год B (11.07.2021). Сёння разам з айцом дамініканінам Крыштафам Коц’янам ОР мы разважаем пра тое, у якім дваякім становішчы апынуліся і вучні Хрыста, і, следам за імі, мы з вамі, а таксама пра тое, чаму настолькі важнае для чалавека пачуццё нястачы.


13 верасень 2019, 08:36\nЧатыры беларускія выдавецтвы — «Галіяфы», «Коска», «Логвінаў» і «Янушкевіч» — падзяліліся са Свабодай плянамі на восень 2019 году. Усе гэтыя кнігі павінны зьявіцца ў кнігарнях да канца лістапада.\n«Кэмэл-Трэвэл». Вольга Гапеева. «Галіяфы»\nНаватарскі раман Вольгі Гапеевай «Кэмэл-Трэвэл» апісвае сусьвет, дзе суіснавалі некалькі рэчаіснасьцяў, гімнаў, сталіцаў, ідэнтычнасьцяў. На гэтым фоне разгортваюцца першыя жыцьцёвыя прыгоды галоўнай гераіні, далёкай ад ідэалізацыі былых часоў, ад настальгіі.\nГэты раман — гісторыя чалавечай крохкасьці і даверу ў эпоху жуды і дэфіцыту ня толькі прадуктаў, але і пачуцьцяў.\n«Рысы. Нарысы пра творцаў». Адам Глёбус. «Логвінаў»\nАрлен Кашкурэвіч, Людміла Русава, Уладзімер Караткевіч, Тацяна Сапач, Міхал Анемпадыстаў... У новай кнізе Адама Глобуса «Рысы» сабраныя партрэты майстроў літаратуры і мастацтва. Іх добра ведае аўтар, таму чытач убачыць шмат асабістага і кранальнага.\nСуб’ектывізм Глёбуса можа падацца катэгарычным, але яго кампэнсуе шчырасьць і праўдзівая любасьць да апісаных творцаў.\n«Арнамэнты». Аліна Длатоўская. «Янушкевіч»\nДругая кніга пісьменьніцы, якая гучна заявіла пра сябе два гады таму, напісана ў жанры «гарадзкога фэнтэзі».\nВёскі паступова выміраюць. І ня толькі людзі перабіраюцца ў гарады. У Менску зьяўляюцца нячысьцікі: у Купалаўскім сквэры Лясун вымушае блукаць тых, хто не даносіць да сьметніцы недакуркі, на гарадзкім возеры Вадзянік цягне ў глыбіню тых, хто купаецца пасьля Перуновага дня, а на Каменнай Горцы менчукоў прымушае вар’яцець каціны кароль Варгін...\nАднак зьявіцца той, хто аб’яднае нячысьцікаў агульнай мэтай: паказаць людзям, хто мусіць валадарыць на гэтай зямлі.\n«Альбом для цёткі Марылі». Марыя Вайцяшонак. «Логвінаў»\nМарыя Вайцяшонак — пісьменьніца і паэтка, аўтарка дзесяці кніг публіцыстыкі, казак, мастацкай прозы і паэзіі.\nУ кнізе выбраных твораў сабраныя ўзоры яе арыгінальнай прозы і паэзіі. Чытач знойдзе тут сардэчны прытул і спагаду, а таксама злагаду і людскую гасьціннасьць — крэўную памяць бацькаўшчыны.\n«Калядны стол». Зараслава Камінская. «Галіяфы»\nКалі гэта не кулінарная кніга, дык якая? Гэта кніга пра вас і пра тое, што вы ўзгадаеце, пакуль будзеце яе чытаць. Любімыя стравы, забытыя мясьціны і людзі, зь якімі вы дзялілі ежу і сваё жыцьцё. Што вы любілі есьці, калі былі маленькімі? Хто для вас гатаваў калісьці і для каго вы гатуеце цяпер? Што вы елі апошнім разам, калі пачуваліся шчасьлівым?\nКалі вы ня можаце ўзгадаць ніводнай гісторыі, пачніце чытаць, і ўспаміны зьявяцца над гэтымі старонкамі, нібыта пара над гарачым рондлем.\n«Пячора». Жазэ Сарамагу. «Янушкевіч»\nРаман знакамітага партугальскага пісьменьніка, ляўрэата Нобэлеўскай прэміі 1998 году Жузэ (часам трансьлітаруюць як Жазэ) Сарамагу (1922–2010). У творы ён зьвярнуўся да міту аб пячоры Плятона.\nСям’я вясковых ганчароў прадае свой посуд у аграмадным Цэнтры, дзе людзі жывуць, працуюць, ходзяць у крамы. Але іхныя вырабы не патрэбныя ў горадзе — посуд перасталі купляць. Хутка і ганчары становяцца жыхарамі Цэнтра. Пераезд памяняе жыцьцё цэлай сям’і.\nСарамагу зарэкамэндаваў сябе як творчы ды іранічны апавядальнік. Пэсымістычны і сур’ёзны, ясны і элегантны — так, паводле брытанскай газэты The Independent, можна ахарактарызаваць стыль партугальскага пісьменьніка.\n«Крэўныя браты». Пэтэр Мілчак. «Логвінаў»\nЗборнік вершаў у прозе славацкага паэта Пэтэра Мілчака. Дасьціпныя тэксты-прыпавесьці пра Караля і Віктара маюць некалькі сэмантычных пластоў і поўняцца чароўнымі пераўтварэньнямі й мэтафарамі.\nКніга дапамагае зірнуць на сьвет скрозь люстра дзіцячай непасрэднасьці і прыкмеціць тое, што звычайна не заўважаецца. Мастацкую завершанасьць выданьню надаюць ілюстрацыі Якуба Мілчака.\nСа славацкай пераклала Сьвятлана Богуш.\n«Вядзьмар. Апошняе жаданьне». Анджэй Сапкоўскі. «Янушкевіч»\n«Апошняе жаданьне» — першая кніга цыклю «Вядзьмар» славутага польскага пісьменьніка Анджэя Сапкоўскага, якая складаецца з сямі навэляў. Чытач пазнаёміцца з майстрам меча Геральтам з Рывіі, які вядзе бесьперапынную вайну з жахлівымі монстрамі і нячысьцікамі. У гэтым наканаваньне ведзьмара — ахоўваць спакой чароўных краін ад злых сілаў. Вы ў сьвеце, населеным эльфамі і гномамі, ваўкалакамі і цмокамі і, зразумела, звычайнымі людзьмі — з усімі іхнымі жарсьцямі, заганамі і цнотамі.\nСага Анджэя Сапкоўскага пра ведзьмара Геральта — адзін з найлепшых узораў літаратуры ў жанры фэнтэзі. Яго героі даўно сталі культавымі пэрсанажамі сярод чытачоў ува ўсім сьвеце.\n«Маё шчасьлівае жыцьцё», Роўз Лягеркранц і Эва Эрыксан. Выдавецтва «Коска»\nПершая кніга з сэрыі пра дзяўчынку Дзюнэ і яе сяброў. Дзюнэ — самая шчасьлівая дзяўчынка ў сьвеце. Асабліва калі ідзе ў школу.\nЯк цудоўна ўсё пачынаецца! У Дзюнэ зьяўляецца сяброўка. Але здараецца штосьці, чаго Дзюнэ не чакае. А пасьля яшчэ і яшчэ...\nПераклад са швэдзкай Надзі Кандрусевіч\n«Зьвяры, якіх ніхто ня бачыў, апроч нас», Ульф Старк і Лінда Бундэстам, «Коска».\nКніга вясёлых філязофскіх вершаў швэдзкага дзіцячага пісьменьніка Ульфа Старка праілюстраваная вядомай фінскай мастачкай Ліндай Бундэстам.\n«Зьвяры зачароўваюць, бо пазнаеш у іх сябе і іншых. Гэта нашыя ўнутраныя зьвяры — існасьці, нашыя адчуваньні, настроі, характары. Аўтар нікога зь іх не асуджае, але вучыць нас заўважаць усю гэтую разнастайнасьць, вучыць эмпатыі і спагадзе», — гаворыць перакладніца кнігі са швэдзкай Алеся Башарымава.\nТаямнiца гары Мiндоўга. Міхась Зізюк. «Галіяфы»\nІгнат, Стась, Мікіта і Юля — неразлучныя сябры. Разам з настаўнікам яны выпраўляюцца ў цікавае падарожжа, спазнаюць знакамітыя мясьціны наваградзкай зямлі, спрабуюць разгадаць сакрэт гары Міндоўга.\nКуды прывядуць верных сяброў пошукі, пра што яны даведаюцца, дзе змогуць пабываць — аб усім гэтым і ня толькі. Для сярэдняга школьнага ўзросту.\nПрыгоды Пінокіё. Карлё Калёдзі. «Галіяфы»\nГэта адна з самых вядомых у сьвеце гісторыяў для дзяцей, яе пераклалі на дзясяткі моваў і чытаюць на розных кантынэнтах. Майстар Джэпэта выразаў марыянэтку — драўляную ляльку і даў ёй імя Пінокіё. Той мог рухацца і размаўляць, ад пачатку нарабіў клопату ўсім навокал.\nГарэзьлівы, непаслухмяны і ўпарты, ён трапляе ў непрыемныя сытуацыі, якія звычайна заканчваюцца кепска для яго. Маленькі чалавечак праходзіць доўгі і складаны шлях сталеньня і ўрэшце зьмяняецца, робіцца станоўчым героем.\n«Аграрная палітыка нацыстаў у Заходняй Беларусі. Плянаваньне. Забесьпячэньне. Ажыцьцяўленьне (1941-1944 гг.)». Сьвятлана Казлова. «Янушкевіч»\nУ 1939 г. тэрыторыя Заходняй Беларусі ўвайшла ў склад СССР. Частка яе насельніцтва спачатку станоўча сустрэла савецкую аграрную рэформу і ліквідацыю польскага асадніцтва, бо ў выніку сялянам Заходняй Беларусі было перададзена 430 тыс. га зямлі былых польскіх маёнткаў. Але неўзабаве савецкая ўлада пачала прымусовую калектывізацыю сельскай гаспадаркі. Як сьведчаць матэрыялы НКВД, настроі сялянства Заходняй Беларусі былі яўна не на карысьць савецкай калгаснай сыстэмы. Гэтыя чыньнікі былі ўлічаныя пазьней нацыстамі і зрабілі моцны ўплыў на іхныя эканамічныя захады ў сельскай гаспадарцы Заходняй Беларусі.\nУ манаграфіі на падставе багатага корпусу архіўных крыніцаў, якія ўпершыню ўводзяцца ў навуковае абарачэньне, усебакова прааналізаваная аграрная палітыка нацыстаў на тэрыторыі Заходняй Беларусі ў 1941–1944 гг.\nЗвольнілі старшыню «Белдзяржхарчпраму» і дырэктара «Менск Крышталю»


Першы крок у дзівосную краіну ведаў! Фестываль факультэтаў прайшоў у БДУ (+відэа) — Унiверсiтэт\nТрадыцыйны фестываль факультэтаў БДУ сабраў 28 сакавіка сотні выкладчыкаў, студэнтаў, абітурыентаў і іх бацькоў на адмысловым свяце для будучых «птушанят» альма-матар.\nНягледзячы на не зусім спрыяльнае надвор’е, панавала сапраўды святочная атмасфера. Гасцей сустракалі вясёлыя роставыя лялькі і хадулісты, паўсюль была чутная музыка і смех, туды-сюды хадзілі студэнты ў мудрагелістых строях, павольна прагульваліся здзіўленыя маштабнасцю фестывалю старшакласнікі. Ля будынка ліцэя размясціліся палаткі савета па якасці адукацыі, пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі БДУ і пярвічкі БРСМ, а моладзевыя актывісты гатовыя былі распавесці ўсім ахвотнікам пра сваю дзейнасць. А на вулічнай сцэне выступалі найлепшыя артысты БДУ.\nУ сценах ліцэя былі размешчаны стэнды медыяцэнтра, прыёмнай камісіі і фундаментальнай бібліятэкі БДУ, прадстаўнікі якіх раздавалі карысныя брашуры і ўлёткі і адказвалі на пытанні абітурыентаў, якія іх абкружылі, а супрацоўнікі псіхалагічнай службы прапаноўвалі ахвотнікам прайсці цікавыя тэсты і даведацца шмат новага пра сябе. У актавай зале пад выбухі смеху і апладысментаў студэнты дэманстравалі візітоўкі факультэтаў – юнакі і юначкі жартавалі, спявалі, танчылі – увогуле, спрабавалі прыцягнуць свежыя розумы на свой факультэт.\nАле сапраўдныя баталіі за абітурыентаў разгарнуліся ва ўнутраным дворыку. Мноства маляўнічых шатроў размясцілі пад сваімі дахамі ўсе факультэты і інстытуты БДУ. Студэнты імкнуліся не толькі на словах распавесці пра вучобу на сваіх факультэтах, але і прадэманстраваць набытыя навыкі і веды. Напрыклад, фізікі эксперыментальна даказалі дзеянне некаторых законаў прыроды і прапанавалі ўсім ахвотнікам выпрабаваць іх на сабе. Ваенны факультэт прадэманстраваў навучальную зброю, а студэнты наўпрост на месцы вучыліся разбіраць і збіраць яе, будучыя гісторыкі прапаноўвалі паўдзельнічаць у касцюмаваных бітвах, кафедра фізвыхавання і спорту заваблівала абітурыентаў бляскам заваяваных кубкаў і медалёў, а таксама трэнажораў, хімікі змешвалі штосьці рознакаляровае ў мностве колбачак, будучыя эканамісты прапаноўвалі сфатаграфавацца на вокладку Forbes, а студэнты біяфака здзіўлялі ўсіх, дэманструючы экзатычных насякомых і разгульваючы са змяёй на шыі. Увесь час былі чутныя вабныя заклікі: «Дзяўчаты, паступайце на факультэт радыёфізікі! Разам з дыпломам муж у падарунак».\nАсабліва гаманліва было ля палаткі студэнцкага прафсаюза, якая была ператворана ў прыстанак усёведнага аракула, якога знадворку ахоўвалі феі-сек’юрыці. Акрамя таго, эльф-завадатар раздаваў мыльныя бурбалкі, што нясуць радасць і пазітыў; пара са старажытнасці – мужны рыцар з чароўнай дамай, якая ілюстравала знак прафкама – шчыт, што сімвалізуе абарону правоў і інтарэсаў студэнтаў. Таксама ўсіх гасцей мерапрыемства запрашалі зрабіць фота няўрымслівыя конь і цмок. Прайсці міма было проста немагчыма – гэтулькі персанажаў і фарбаў даўно не спалучаліся ў адным месцы ў адзін час. Такі яркі «карнавал», напэўна, застанецца надоўга ў памяці юных абітурыентаў і ўсіх гасцей БДУ!\nПацешыў фестываль факультэтаў і новаўвядзеннямі. Сёлета ўпершыню праводзілася анлайн-трансляцыя прэс-канферэнцыі рэктара акдэміка Сяргея Абламейкі і прадстаўнікоў прыёмнай камісіі, на якой абітурыенты і іх бацькі змаглі задаць любыя пытанні. Таксама рэктар адказаў на запыты, пакінутыя ў сацыяльнай сетцы «УКантакце». Было паднята мноства актуальных тэм, якія тычацца ўступнай кампаніі, даўніверсітэцкай падрыхтоўкі, жыцця факультэтаў, а таксама наяўнасці месцаў у інтэрнатах. Відэа з прэс-канферэнцыі вы можаце паглядзець на сайце газеты «Універсітэт» і на канале БДУ па адрасе www.youtube.com/user/videoBSU. Сяргей Абламейка заклікаў абітурыентаў паспяхова здаваць ЦТ і не баяцца падаваць дакументы ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт – найлепшую ўстанову вышэйшай адукацыі.\nНаступны Дацягнуцца да зорак… Пра фінал шоу-конкурса\nРанейшы Жарсці і карона. Доўгачаны конкурс “Міс БДУ” абвясціў новую каралеву прыгажосці (+ відэа/музыка)


Расіяне прыляцяць на парад 3 Ліпеня на самым цяжкім баявым самалёце ў свеце\n25.06.2019 / 16:04\nПасля двухгадовага перапынку парад на Дзень Незалежнасці ў Мінску 3 ліпеня зноў пройдзе з удзелам расійскіх «сімвалаў халоднай вайны», паведамляе kp.by.\nУ небе зноў з'явяцца Ка-52, Су-30, Су-34, «пагроза еўрапейскіх авіяносцаў» бамбардзіроўшчык Ту-22М3 і «сімвал халоднай вайны» — бамбардзіроўшчык Ту-95МС расійскіх ВПС.\nНавінка гэтага параду — з'яўленне ў небе над Мінскам звышгукавога стратэгічнага бамбардзіроўшчыка-ракетаносца Ту-160 — ён таксама належыць расійскім вайскоўцам. Гэта самы буйны, самы магутны ў гісторыі ваеннай авіяцыі звышгукавы самалёт і самы цяжкі баявы самалёт у свеце. Ён мае найбольшую сярод бамбавікоў максімальную ўзлётную масу. Гэта таксама самы хуткасны бамбардзіроўшчык са змешчаных на ўзбраенні. Сярод лётчыкаў самалёт атрымаў мянушку «Белы лебедзь». Такія самалёты цяпер ёсць толькі ў расійскай арміі, іх выпусцілі усяго 27 штук.\nУ лётнай прыдатнасці сёння захавалася ўсяго 16 штук. Усе яны месцяцца ў горадзе Энгельс — гэта ў Саратаўскай вобласці. Пусты самалёт важыць 110 тон, на борт ён здольны ўзяць 45 тон бомбаў. Такія самалёты паспелі ўжыць у баях — іх выкарыстоўваюць у Сірыі.


БІ-2 выпусцілі новы кліп «Ля-ля тополя»\nБІ-2 выпусцілі новы кліп «Ля-ля тополя» 2\nГурт Бі-2 прэзентаваў новую песню «Ля-ля тополя», запісаную адмыслова для фільма Квартэта І «Пра што гамоняць мужчыны. Працяг».\nЭпізод карціны, у якім Бі-2 выконваюць гэтую кампазіцыю, здымаўся мінулым летам у Санкт-Пецярбургу проста на Няве — сцэнай для музыкаў паслужыла велізарная баржа. У кліп «Ля-ля тополя», апроч выступу на Няве, увайшлі і іншыя фрагменты фільма. Відэа, якое стварае радасны і сонечны настрой, музыканты таксама выпусцілі сёння — незадоўга да наступлення вясны.\n— Квартэт І — нашы старыя сябры, з імі заўсёды прыемна і супрацоўнічаць, і проста кантактаваць. Мы выдатна разумеем адзін аднаго літаральна з паўслова, — каментуе Шура Бі-2.\nУбачыць і пачуць БІ-2 у Мінску можна будзе ўжо 31 сакавіка ў Мінск-Арэне.\nУ сталіцу Беларусі музыкі прывязуць канцэртную прэзентацыю альбома «Гарызонт падзей». Спецыяльна для гастрольнага туру распрацавана нестандартная сцэнаграфія, якая выдатна дапаўняецца светлавым і відэашоу. Па прызнанні музыкаў, выступаць на фоне чорнага задніка — сумна і нецікава, таму над кожным шоу музыканты карпатліва працуюць і прадумваюць усе дробязі мае быць перфомансу. Натуральна, на канцэртах тура «Гарызонт падзей» БІ-2 выканаюць і greatest hits, без якіх групу проста не адпусцяць са сцэны.\nУзроставае абмежаванне — 12+\nКошт квіткоў: 44—119 BYN\nДаведкі па тэлефонах: +375 29 650 11 33, +375 29 763 11 11\nКвіткі без камісіі на сайце allstars.by.\nЕрунда на посным масле. Хто чытаў О.Генры "Уліс і сабачнік"? Вось там геніальна пра мужчын і жыццё.\n17.02.2018 / 11:15\nПрапануецца ўвесці адміністрацыйную адказнасць за парушэнне рэжыму самаізаляцыі 8


Лидер-Пресс - Салігорскі гурт «Хара Чакра» запрашае на анлайн-канцэрт\nСёння, у жывым эфіры сацсетак «Лідэр-Прэс» выступіць салігорскі гурт «Хара Чакра»! Сваё існаванне ўдзельнікі гурту адлічваюць ад 2017 года з творчага саюзу аматараў без музычнай адукацыі – аўтара слоў і музыкі Зміцера Гарачкі і бубнача Дзяніса Холада ды прафесійнага музыканта і педагога Кацярыны Ганчаровай. Цікавая гісторыя з басістамі: прафесійны джазавы музыкант і педагог Яўген Барэйка ўдзельнічае ў запісах, а таленавіты музыкант-практык Сяргей Цапоўскі выступае на канцэртах.\nЯк сцвярджаюць самі музыкі, назва гурта пайшла ад прозвішча Зміцера – Гарачка. Падчас знаходжання ў Індыі была зроблена памылка, і яго называлі Mr Harachaka. Неўзабаве дадалася літара «р» – і атрымалася такая назва.\n– Гэта супала з назвай адной з чакр – Хара-Чакра, якая кіруе жыццёвай сілай чалавека, дае энергію і моц нашаму духу, рухае нас на дзеянні. Такі сімвалізм нам прыемны. Нам падабаецца, як спалучаюцца нашыя прозвішчы. З дапамогай полымя і холада ганчар стварае мастацтва. Некаторыя песні гэтага альбому былі створаныя больш дзесяці гадоў таму, для нас гэта вялікая шчасце – мець магчымасць іх запісаць і падзяліцца з вамі.\nНа канцэрце чакаецца шмат цікавага: інтэрактыў у прамым эфіры, каментарыі і пытанні. А галоўнай фішкай вечара будзе прэм’ера двух кампазіцый!\nХочацца, каб людзі ўмелі глыбока любіць, быць творчымі і чулымі і разам з тым не баяліся задаваць складаныя пытанні аб сваіх сэнсах, а таксама не ўцякалі ад праблем свайго атачэння і народу. Мы хочам падараваць энергію і сілу, каб так і было, – адзначаюць музыкі.


Заўтра абвяшчэнне прысуду Мікалаю Дзядку\n10 лістапада ў 10:00 у Мінскім гарадскім судзе (вул. Дуніна-Марцінкевіча, 1) будзе вынесены прысуд сябру Пашыранага складу КР Мікалаю Дзядку. Абвінавачанне запытала 5 гадоў пазбаўлення волі.\nБлогера абвінавачваюць па трох артыкулах Крымінальнага кодэкса. Апроч таго, «Мінсктранс» выставіў палітзняволенаму пазоў у 5 772,7 рублёў за ўдзел у маршы 23 жніўня 2020-га года і блакаванне руху. Сам Мікалай не прызнае сваёй віны ні па адным артыкуле.\nУ сваім апошнім слове блогер падзякаваў беларусам за падтрымку і падкрэсліў, што імкнення да свабоды ўжо не спыніць:\n– Усе ўдзельнікі працэсу з юрыдычнай адукацыяй бачаць і разумеюць, што адбываецца. Я проста хачу падзякаваць сваякоў, сяброў, калегаў-анархістаў, журналістаў, праваабаронцаў, усіх неабыякавых, усіх тых, хто шануе маю працу, за тое, што падтрымвалі мяне цягам гэтага года і дапамагалі матэрыяльна. Для мяне гэта вельмі важна.\nНу а ўсім, хто мае дачыненне да арганізацыі гэтага судовага працэсу, таксама як і іншых палітычных рэпрэсій у маёй краіне, я хачу сказаць: не майце ілюзій! Ніякія напісаныя вамі паперкі, ніякі тэрор не змогуць спыніць вызваленне чалавека і прагрэс. Мы ўсё адно пераможам!


5 красавіка 2018Архіў...\nПераможцы конкурсу "Відэарэзюмэ" вызначаны ў БДУ. Яго вынікі былі падведзены ў рамках Кар'ернага форуму "Узаемадзеянне 3.0", які прайшоў 3 красавіка ў ВНУ.\nТэхніку складання сучаснага выгляду рэзюмэ найлепш за ўсіх асвоілі трэцякурсніцы Інстытута бізнесу і менеджменту тэхналогій БДУ Валерыя Сільвановіч і Ірына Ходзька, а таксама факультэта журналістыкі Анастасія Петрушко.\nУсяго ў конкурсе "візітовак" прынялі ўдзел 24 студэнты. Гэта навучэнцы 11 факультэтаў БДУ: журналістыкі, міжнародных адносін, біялагічнага, юрыдычнага, эканамічнага, радыёфізікі і камп'ютарных тэхналогій, механіка-матэматычнага, гістарычнага, сацыякультурных камунікацый, ІБМТ і Дзяржаўнага інстытута кіраванння і сацыяльных тэхналогій. Таксама ўдзельнікам конкурсу стаў студэнт фінансава-эканамічнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта Уладзімір Міхіроў.\nВідэарэзюмэ ацэньвалася па наступных крытэрыях: даступнасць для адрасата, выбар фону і вонкавы выгляд, якасць тэксту, яго лагічнасць і зразумеласць выкладу, жэсты і міміка, дыкцыя і голас, якасць мантажу, а таксама разнастайнасць сцэнарыю.\nУ рамках змагання ўдзельнікам трэба было прайсці два майстар-класы па складанні прэзентацыйнага роліка і атрымаць рэкамендацыі ад экспертаў. Працы пераможцаў прадэманстравалі ўсім удзельнікам конкурсу на адкрытым паказе.\nПрызёры ганараваны падарункаў у выглядзе прафесійнай літаратуры па самаразвіцці. Акрамя таго, ролікі і рэзюмэ прызёраў будуць размешчаны на партале "Праца.by".


НА ТЭРЫТОРЫЮ РАСЕЙСКАЙ АМБАСАДЫ ЗАКІНУЛІ ПУДЗІЛА ПУЦІНА\n09 верасень 2002, 15:00\nМаладафронтаўцы а 14 гадзіне сталі насупраць амбасады праз дарогу. Яны трымалі ў руках заяву да грамадзянаў Расеі й пудзіла з выяваю расейскага прэзыдэнта Ўладзімера Пуціна. Адзін з удзельнікаў пікету патлумачыў Радыё Свабода, чаму маладафронтаўцы прыйшлі да Расейскай амбасады\n(Маладафронтавец: ) "У гэты дзень, 8 верасьня, актывісты Маладога Фронту вырашылі правесьці акцыю супраць інкарпарацыі Беларусі ў склад Расеі. Гэта ідэя, якую выказаў прэзыдэнт Расеі Ўладзімер Пуцін. Мы гэтую акцыю вырашылі правесьці менавіта сёньня, 8 верасьня, калі беларускія войскі разьбілі расейскіх акупантаў. Гэтай акцыяй мы выказваем рашучы пратэст супраць тых гвалтоўных дзеяньняў, якія плянуе Расея да незалежнасьці Беларусі".\nКалі Зьміцер Дашкевіч падыйшоў да плоту амбасады, да яго адразу падбеглі міліцыянты. Пачалася валтузьня. Зьмітру ўдалося кінуць праз плот пудзіла і заяву. Ён вырваўся з рук міліцыянта і кінуўся наўцёкі. Гаворыць яшчэ адзін удзельнік акцыі:\n(Маладафронтавец: ) "Сёньня ў нас 488-ыя ўгодкі перамогі над маскоўскімі войскамі. Мы сваёй акцыяй паказалі, што супраць уваходу Беларусі ў склад Расеі. Мы не здадзім Беларусь. На гэты момант мы адзіная арганізацыя, якая выступае супраць гэтага саюзу публічна".\nМаладафронтаўцы чулі, як ахоўнікі па рацыі выклікалі патрульныя машыны. Яны ня сталі чакаць прыезду міліцыянтаў і хутка разышліся малымі групамі. Празь некалькі хвілінаў да Расейскай амбасады прыехалі некалькі патрульных машынаў і сапёры, каб праверыць пудзіла на наяўнасьць выбуховых рэчываў. Міліцыянты шукалі юнакоў у дварах, прылеглых да тэрыторыі амбасады. На вуліцы Куйбышава яны злавілі Зьмітра Дашкевіча. Яго некалькі разоў ударылі, а потым зашчапілі рукі за сьпіной кайданкамі і кінулі хлопца ў міліцэйскі "варанок". Ён знаходзіцца ў цэнтральным упраўленьні міліцыі.


У чэрвені былы беларускі палітвязень Юрый Рубцоў атрымае ў Германіі нямецкі пашпарт – Свабоду палітвязьням!\nУ чэрвені былы беларускі палітвязень Юрый Рубцоў атрымае ў Германіі нямецкі пашпарт\n20.05.2019 Апублікавана ў Навіны\nСпачатку жыхару Гомеля было адмоўлена ў прадастаўленні палітычнага прытулку, але ўжо ў бліжэйшы час ён атрымае нямецкі пашпарт.\n“Новы статус, які я маю зараз, практычна нічым не адрознівацца ад статуса грамадзян Германіі”, – распавёў Юрый Рубцоў сайту palitviazni.info.\n“Новы статус я атрымаў 6 мая, а 8 мая выдалі часовы дакумент, — кажа Юрый Рубцоў. — Але ўжо на 24 чэрвеня запланавана атрыманне нямецкага пашпарта, які дазволіць мне свабодна ездзіць па ўсёй Еўропе. Зараз мой статус практычна нічым не адрозніваецца ад статуса грамадзян Германіі”.\nСуразмоўца кажа, што цяпер ён часова не працуе, бо ў сувязі са зменай статуса яго не могуць браць на працу на тых умовах, на якіх ён працаваў раней.\n“Мяне паставілі на ўлік у Джобцэнтр (цэнтр па працаўладкаванні), таму чакаю ад іх указанняў, што рабіць далей, – тлумачыць Юрый Рубцоў. – Наколькі вядома, абавяжуць прайсці інтэграцыйныя курсы, знайсці работу і жыллё. Колькі гэта зойме часу, дакладна невядома.\nРаней маё ўтрыманне аплочвалася з кішэні міжнародных арганізацый, а зараз з бюджэта ўрада Германіі. Бюджэтныя грошы тут проста так ніхто плаціць не будзе, таму ўсе выплаты будуць прызначацца зыходзячы з выканання тых ці іншых умоў і задач. У выпадку незадавальняючага выканання сума грашовай дапамогі змяншаецца на пэўны працэнт”.\n“Я ўжо з мая замацаваны за Джобцэнтрам, хаця дапамогі яшчэ не атрымліваў, – дадае Юрый Рубцоў. – А вось ліст з пагрозай зменшыць грашовую дапамогу ўжо даслалі з-за таго, што своечасова не былі прадастаўлены неабходныя дакументы. Праўда, атрымалася гэта не па маёй віне, таму тэрмін падачы дакументаў для мяне павялічылі. Бюракратыі ў Германіі не менш, чым у Беларусі”.


01 травень 2016, 14:16\nДзеля якіх мэтаў улады ўсё ж вырашылі праводзіць Усебеларускі сход? Які палітычны і прапагандысцкі сэнс мае гэты рытуал? Якія дывідэнды мяркуе атрымаць улада ад правядзеньня гэтага мерапрыемства?\nНа гэтыя ды іншыя пытаньні ў перадачы «Экспэртыза Свабоды» адказваюць палітычны аналітык Аляксандар Класкоўскі і рэдактар інтэрнэт-выданьня Салідарнасьць Аляксандар Старыкевіч.\nЦыганкоў: Для чаго ўлады ўсё ж праводзяць Усебеларускі сход? Паводле «графіку» і традыцыі, ён павінен быў прайсьці восеньню — але тады была выбарчая кампанія, і Лукашэнку хапіла палітычнага розуму не праводзіць сход менавіта тады, паколькі што на ім сказаць выбаршчыку? Нагадаць пра тое, што было на папярэднім сходзе, калі абяцана было 1000 даляраў заробку? Былі меркаваньні, што Лукашэнка ўжо ўвогуле адмовіцца ад гэтай формы. Але сход прызначаны. Навошта?\nКласкоўскі: Сярод назіральнікаў ёсьць такая распаўсюджаная тэза, што калі Лукашэнка не правядзе сход, то народ пачне шаптацца, казаць, што «бацька ўжо ня той», «правадыр сьпёкся». Але мне гэта аргумэнтацыя здаецца ня вельмі пераканаўчай, бо па гэтай тэме і так ужо незалежныя мэдыі і камэнтатары патапталіся. Час быў страчаны. Перад выбарамі, як чакалася, сход не правялі — замест гэтага была ўсебеларуская малітва. І толькі лянівы не пасьцябаўся з гэтага — маўляў, няма пра што рапартаваць, таму сход замянілі малітвай.\nТаму ў піяраўскім сэнсе сытуацыя ўладамі ўжо прайграная. Да таго ж ня думаю, што народ трымае ў галаве гэтыя рэчы, толькі вузкае кола аналітыкаў сочыць за гэтай пэрыядычнасьцю. Падвышэньне пэнсійнага ўзросту для народу куды больш важная падстава казаць «бацька ўжо ня той, ужо ня можа далей падтрымліваць сацыяльную дзяржаву».\nДык для чаго сход? Я думаю, тут усё вельмі проста — Лукашэнка мэнтальна знаходзіцца ў палоне савецкіх рытуалаў. Усебеларускія сходы — гэта фактычна аналяг зьезду КПСС, Лукашэнка кажа пра пяцігодкі. Так, практычнага сэнсу ва ўсіх гэтых мерапрыемствах няма. Але ж і ў існаваньні БРСМ як нейкага клону камсамолу таксама няма вялікага практычнага сэнсу — яны нават тролінг на незалежных сайтах ня могуць весьці.\nАле СССР у мініятуры — для Лукашэнкі вельмі важнае псыхалягічнае апірышча, як і пампэзнае сьвяткаваньне Перамогі. Тут беларускі і расейскі рэжымы вельмі роднасныя. Аднімі ў іх гэтыя рытуалы, гэтую пустую, але гучную рыторыку, — і высьветліцца, што абодва каралі голыя.\nЦыганкоў: Чаму гэты рытуал настолькі важны для Лукашэнкі, што ён яго захоўвае? Магчыма, для падтрыманьня дысцыпліны сярод намэнклятуры?\nКласкоўскі: Так, у пэўнай ступені, сапраўды, гэта лішняя праверка і трэнінг для вэртыкалі. Ужо на сайце БелТА пайшлі гэтыя выказваньні, калі «чырвоныя дырэктары» кажуць, што гэтая падзея «надасьць новы імпульс» — прычым дырэктары, якія «у даўгах, як у шаўках». Гэткая барабанная рыторыка, «страявы агляд».\nАле ж і піяраўскі аспэкт я б не скідаў з рахунку, бо на частку публікі гэта будзе дзейнічаць. Маўляў, галоўнае — няма вайны, і тытанічныя высілкі беларускага кіраўніцтва скіраваныя на гэта. Таму зьбягаецца шэраг чыньнікаў, якія штурхаюць уладу гэты рытуал працягваць.\nСтарыкевіч: Я б сказаў, што гэта проста такая цацка для Лукашэнкі кшталту каляднага хакейнага турніру. Вось падабаецца яму гуляць у хакей, падабаецца яму выступаць перад адабранымі людзьмі — ён гэта і робіць. Прычым безь вялікіх абавязкаў. Увесь жа час сходы праводзілі непасрэдна перад прэзыдэнцкімі выбарамі, а тут хваліцца было няма чым, таму яго ціхенька перанесьлі. Зараз захацелася дастаць з-пад лаўкі — дасталі.\nРэальны ўплыў гэтых сходаў на сытуацыю роўны нулю. Акрамя рытуальнай часткі, тут нічога няма, ніякага сэнсу. Нават піяраўскі сэнс, пра які казаў спадар Аляксандар, вельмі кароткатэрміновы. Усё тое, што гучала на сходзе, забываецца літаральна на наступны дзень нават тымі, хто там прысутнічаў.\nЦыганкоў: Але лічба тысяча даляраў заробку, пра якую казаў Аляксандар Лукашэнка на апошнім сходзе, якраз засталася ў памяці людзей?\nСтарыкевіч: Пераважна дзякуючы таму, што незалежныя мэдыі пра яе ўвесь час нагадваюць. Але вы маеце рацыю: тысяча даляраў — гэта адзінае, што можна ўзгадаць з папярэдняга сходу. Але ці памятаем нават мы, людзі, які працуюць у гэтай галіне — што яшчэ было агучана на тым сходзе, акрамя звыклых «пашырыць, паглыбіць» і гэтак далей?\nЦыганкоў: Магчыма, правядзеньнем сходу ўлада хоча паказаць, што жыве ня толькі адным днём, як яе абвінавачваюць апанэнты, але і мысьліць нейкімі стратэгічнымі маштабнымі катэгорыямі.\nКласкоўскі: Фармальна, сапраўды, на гэтым сходзе будзе зацьверджаная праграма сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця Беларусі да 2020 году, нібыта стратэгія. Там вельмі сьціплыя лічбы, заплянавалі павялічыць ВУП за пяцігодку толькі на 10 працэнтаў. Я думаю, Лукашэнка пры ўсім ягоным валюнтарызьме не захоча надта карэктаваць гэтыя лічбы — бо надта ж аглушальны правал атрымаўся ў папярэдняй пяцігодцы.\nАле самае галоўнае наконт праекту, які ўжо прадставіў прэм’ер Кабякоў — яго ўжо разьбілі незалежныя экспэрты, бо там няма комплекснай праграмы рэформаў. Там ёсьць словы пра мадэрнізацыю, разьвіцьцё IT-сэктару. Паасобку нібыта тэзісы правільныя — але ж мы ведаем, што з мадэрнізацыі атрымаўся пшык. Ва аўтарытарных умовах эфэктыўнасьць выкарыстаньня інвэстыцыяў мізэрная — «што ні робяць, атрымліваецца аўтамат Калашнікава».\nДарэчы, яшчэ адзін рэзон, чаму Лукашэнка ладзіць гэтыя форумы. Адна рэч, калі ён сам зацьвердзіць гэты плян да 2020 году. І іншая, калі гэта, хоць фармальна, але пройдзе ухваленьне на гэтым форуме. І тады Лукашэнка заўсёды можа спасылацца, што нам жа народ загадаў трымаць гэтыя рубяжы.\nСтарыкевіч: Я неяк чытаў інтэрвію вядомага рэжысэра. І ён кажа — чытаеш рэцэнзіі крытыкаў, і проста дзівішся, які сэнс яны ўклалі туды, дзе ты сам, аўтар, нічога такога ня меў на ўвазе. Мне зараз здаецца, што мы спрабуем расшыфраваць пустату.\nМне падаецца, што Лукашэнку цалкам усё роўна, якая праграма, хто пад ёй падпісаўся. Ён даўно жыве ў нейкай сваёй уласнай рэчаіснасьці. Якраз нядаўна спадар Карбалевіч зьвярнуў увагу, што ва ўсім сьвеце выбары — гэта іспыт для ўлады. А Лукашэнка кажа, што выбары — гэта іспыт для народу, для грамадзтва. Наколькі яно разьвітое і здольнае ацаніць тое шчасьце, якое яму дасталася.\nІ зараз народ нічога не патрабуе. Абяцалі тысячу даляраў — атрымалі трыста. Нічога, ніякіх пратэстаў. Падвысілі пэнсійны ўзрост «па просьбах працоўных» — таксама ніякай заўважнай грамадзкай рэакцыі, а на кухонныя сваркі ўлада не зьвяртае ўвагу.\nТаму сход — гэта проста цацка, безь вялікага сэнсу. Ніякага рэальнага ўплыву на хаду падзеяў ён не акажа.