В. быкаў альпійская балада - старонка 2\nВ. быкаў альпійская балада\nУ той дзень зранку пяцёра іх у паўразбураным начною бамбёжкай цэху выкопвалі неўзарваную бомбу\nЯны былі гефтлінгі, дакладней – флюгпункты. Надзея выжыць тут, у лагеры смерці, амаль што канчаткова пакінула іх, і адзінае, што яшчэ турбавала іх розум – гэта ў апошні раз рызыкнуць вырвацца на волю ці, як казаў самы языкаты з іх – маленькі чарнявы хлапец па мянушцы Жук, – ужо калі пакідаць гэты свет, дык раней грукнуць дзвярыма.\nНе дужа бяспечная і зусім нялёгкая праца тая тым не менш набліжалася да заканчэння.\nПадважваючы бомбу ламамі, яны ўрэшце высверылі яе з-пад друзу і, прытрымліваючы за пакарэжаны стабілізатар, асцярожна паклалі на земляныя камякі ў яме. Далей было самае рызыкоўнае і самае важнае. Пакуль іншыя, стаіўшы дыханне, замерлі па баках, рукасты дзяцюк у паласатай, як і ва ўсіх, куртцы з каляровымі кругамі на грудзях і спіне, былы чарнаморскі марак па прозвішчу Галадай, накінуў на ўзрывальнік спецыяльны для такой справы ключ. Ад натугі на яго голых да локцяў мускулістых руках надуліся жылы, праступілі вены на скронях, і ўзрывальнік патроху падаўся. Галадай яшчэ разы два павярнуў ключом, а затым прысеў на калені і пачаў хутка выкручваць узрывальнік рукамі. Гэта была, вядома, няспраўная штуковіна, моцна пакарэжаная пры ўдары аб зямлю. У такім стане яна не магла саслужыць свае страшнае службы бомбе, спушчанай мінулай ноччу з амерыканскага «Б-29» або англійскага «Маскіта», якія ледзьве не дашчэнту разнеслі гэты заціснуты ў Альпах аўстрыйскі гарадок. Але пры бракоўным узрывальніку бомба была спраўная і прадаўжала таіць у сабе пяцьсот кілаграмаў трацілавай сілы, на якую і разлічвалі пяцёра смяротнікаў. Як толькі адтуліна ў бомбе аслабанілася, да Галадая схіліўся Жук. Ён дастаў з-пад курткі новенькі з выгляду ўзрывальнік, здабыты ўчора ад сапсаванае, з адбітым стабілізатарам бомбы, і худымі нервовымі пальцамі пачаў укручваць яго ў адтуліну на месца ранейшага.\nХлопец, аднак, спяшаўся, не трапляў у разьбу, жалеза лязгала, і Іван, каб хто не набрыў на іх, прыўзняўшыся ў сваіх калодках, зірнуў цераз накапаную зямлю ў цэх.\nАле паблізу, здаецца, усё было ціха. Зверху над імі навісалі пакарэжаныя фермы падстолля, са шматлікіх праломін у даху коса цадзіліся на дол стромкія пукі святла, было душна, сонечна і пыльна. Далей за радам бетонных апор, у падсвечаным сонцам пыле, з рэдкімі воклічамі і глухім гоманам варушыліся, снавалі дзесяткі людзей, што расцягвалі завалле і разбіралі руіны. Там жа цяпер былі і эсэсманы, якія не дужа любілі цікавіцца справамі абясшкоджання бомбаў і звычайна трымаліся воддаль.\n– Ну, сволачы, цяпер чакайце! – сцішна, з ледзьве стоеным, гатовым прарвацца запалам сказаў Жук.\nГаладай, устаючы ад бомбы, буркнуў:\n– Памаўчы. Раней скокні.\n– Нічога, браткі, нічога, – выціраючы спатнелы лоб, сказаў у куце Янушка, былы калгасны брыгадзір, цяпер аднавокі гефтлінг, аздоблены мішэнямі за тры спробы ўцячы на волю.\nПа натуры ён быў з аптымістаў, калі толькі імі яшчэ маглі быць палонныя ў лагеры, і, нягледзячы на выбітае вока і адбітую селязёнку, заўжды і ўсіх падбадзёрваў – і тады, калі падгаворваў людзей уцячы і калі ў абшкуматанай аўчаркамі вопратцы, скатаваны, пад канвоем вяртаўся ў лагер.\nТак выказалі яны свае адносіны да таго, на што наважыліся, апроч хіба Срэбнікава, які, прывычна пакашліваючы, стаяў збоч, ля земляной сцяны, ды яшчэ Івана. Срэбнікаў з самага пачатку ўсю гэтую задуму прымаў без энтузіязму: вядома, чалавеку ўжо мала было радасці нават у выпадку ўдачы – хутчэй за лагерны рэжым і рэпрэсіі яго дабівалі сухоты. Іван жа Цярэшка быў проста маўчун і не любіў залішне гаварыць там, дзе і без таго ўсё было ясна.\nГаладай тым часам абцёр далоні аб матрацна-паласатыя штаны і зірнуў на людзей – вядома, завадатарам усяго тут быў ён.\n– Хто ўдарыць?\nНа секунды яны ўсе прыціхлі, утаропілі ў дол позіркі, ніякавата абмацваючы імі доўгую сігару паўтоннае бомбы з разгоністымі драпінамі на зялёных баках. Ад гэтага, мабыць, самага найбольшага клопату ўсім стала няёмка. Засяродзіўся невясёлы, з сівым шчаціннем на запалых шчоках Янушка; знерухомела, прытушылася нервовая рашучасць у зыркіх вачах Жука; Срэбнікаў дык нават аж перастаў кашляць, апусціў уздоўж плоскага, як дошка, цела рукі, і погляд яго стаў зусім ужо нясцерпна тужлівы. Відавочна было, што пытанне гэтае, аб якім з самага пачатку ўсе думалі, турбаваліся і маўчалі, пакутна вырашаючы кожны пра сябе, прымусіла цяпер усіх зацяць у душы балючы, трывожны сум.\nБуйнатварае аблічча Галадая, аднак, выражала суровасць і няўхільную рашучасць.\n– Дабравольцаў няма, – змрочна заключыў ён. – Тады пацягнем.\n– Ага. Так лепш, – страпянуўся і падступіў бліжэй да завадатара Жук.\n– Што ж, пацягнем, – пагадзіўся Янушка.\nСтрымана, але, здаецца, з палёгкай кашлянуў Срэбнікаў. Цярэшка моўчкі адным ударам увагнаў у зямлю канец ломіка. Але Галадай, ляснуўшы сябе па сцягне, зазначыў:\n– Пацягнеш тут... Ні запалкі, ані саломіны.\nЁн роздумна азірнуўся і схапіў з кута важкую, на доўгай ручцы кувалду.\n– Значыць, так. Бяры вышэй.\nI, прысеўшы, абхапіў ручку ля самае кувалды. Чацвёра іншых таксама падаліся да яго, нагнуліся, сышоўшыся ў купу галовамі. Вышэй ад Галадая ўзяўся рукою Жук, над ёю сашчапіліся вузлаватыя Янушкавы пальцы, затым – далонь Срэбнікава, за ёй шырокая Цярэшкава пяцярня, пасля зноў Галадаева, Жукава, Янушкава, і калі над пляцёнкаю рук застаўся маленькі кончык тронка, за яго павольна ўзялася дрыготкая, потная рука Срэбнікава.\nУсе з палёгкаю выдыхнулі, падняліся і, пастаўшы ля сцен, з паўхвіліны стараліся не глядзець адзін на аднаго.\nГаладай працягнуў кувалду таму, хто павінен быў з ёю памерці.\n– Так што па справядлівасці. Без абману, – па-ранейшаму грубавата, але з ледзьве прыкметнаю ноткай спачування сказаў ён.\nСрэбнікаў чамусьці перастаў кашляць, хіснуўся, узяў тронак кувалды, моўчкі павярнуў яго ў руках, паспрабаваў пераставіць і апусціў. Яго самотныя вочы падняліся на хлопцаў.\n– Не разаб’ю я, – ціха, голасам асуджанага, сказаў ён. – Не пасілю.\nУсе зноў прыціхлі. Галадай гнеўным позіркам бліснуў на дахадзягу.\n– Не разаб’ю. Сілы ўжо... мала, – сумна растлумачыў Срэбнікаў і трудна, надрыўна закашляўся.\n– Ну і ну! – плюнуў Жук. – Вілі-вілі вяровачку.\n– Што ж... Вядома, дзе яму разбіць... Аслабеў, – гатовы быў пагадзіцца з тым, што адбылося, Янушка.\nУ Цярэшкі ўнутры быццам перавярнулася штось: хоць ён і разумеў, што Срэбнікаў гаворыць праўду, але такая нечаканасць азвалася ў хлопцу гневам. З хвіліну ён пільна і нялёгка спадылба глядзеў на няўдаку Срэбнікава, штосьці рашаючы сам сабе. Памерці, вядома, ён не хацеў, заўжды прагнуў жыць, тройчы спрабаваў вырвацца на волю (адзін раз дайшоў амаль да Жытоміра). I тым не менш у жыцці, аказваецца, бываюць моманты, калі мала ўсёй накопленай за гады вытрымкі, каб перажыць адну хвіліну няёмкасці. I ён ступіў да Срэбнікава.\n– Дай сюды...\nСрэбнікаў здзіўлена лыпнуў самотнымі вачыма, падатна разняў пальцы на ручцы. Цярэшка пераставіў кувалду і раптам закамандаваў насцярожаным, крышку збянтэжаным ад гэтае замінкі голасам:\n– Ну, чаго сталі? Бярэм! Чаго чакаць?\nСуровы Галадай, нервовы Жук, заклапочаны Янушка з кароткім недаўменнем зірнулі на яго і, унутрана ажывеўшы, падступілі да бомбы.\n– Узялі! Жук, вяроўку! Лагі давайце! Куды лагі падзелі? – з ненатуральнаю гаманлівасцю распараджаўся Цярэшка і ў пошуках загадзя прыпасеных палак выглянуў з ямы.\nХлопцы, мусіць, згледзелі, як здрыгануўся ягоны позірк, і адразу абмерлі побач, а Цярэшка, прадчуваючы бяду, паволі выпрастаўся на ўвесь рост і знерухомеў.\nЗводдаль ад ямы ў пыльным патоку касых праменняў стаяў камандафюрэр Зандлер. Ён пільна глядзеў сюды, іх позіркі сустрэліся, і Зандлер кіўнуў галавой:\nЦярэшка ціха сам сабе вылаяўся, адставіў пад сцяну кувалду і хуценька (марудзіць у такім разе было небяспечна) па адхоне вылез на раскіданую вакол ямы зямлю. Ззаду насцярожана прыціхлі, стаіліся хлопцы.\nУ пыльным, пустым з гэтага канца цэху (баючыся неўзарванае бомбы, немцы перш-наперш павывалаквалі адсюль станкі) было душна, скрозь з пабітага даху струменілі на дол пыльныя промні паўдзённага сонца. У другім разбураным канцы гэтага вялізнага, як ангар, збудавання, дзе разбірала завалле каманда жанчын з сектара «С», снавалі, варушыліся дзесяткі людзей з ламаччам, насілкамі, па насланых на доле дошках ганялі гружаныя друзам тачкі.\nЗандлер стаяў на праходзе, збоч ад вялізнага лапіка святла на бетоннай падлозе, і, заклаўшы назад рукі, чакаў. Цярэшка хуценька збег з кучы зямлі, драўляныя калодкі яго гучна праляскалі і сціхлі – хмурачы шырокія бровы, ён спыніўся за пяць крокаў ад Зандлера, якраз на асветленым месцы падлогі. Эсэсавец, вынесшы з-за спіны адну руку, тузануў пальцамі шырокі казырок фуражкі.\n– Ві іст міт дэр бомбэ?1\n– Скора. Бальд, глейх2, – ваўкавата адказаў Іван.\n– Шнэлер гінаустраген!3\nЗандлер падазрона зірнуў у бок ямы, з якой тырчалі насцярожаныя галовы хлопцаў, пасля выпрабавальна – на Івана; той стаяў, па-салдацку падабраўшыся целам, гатовы да ўсяго: мішэні на куртцы вымушалі яго чакаць рознага. Вачыма ж ён пільна ўглядаўся ў зыгалены, прыемна загарэлы твар немца, мабыць, ненамнога старэйшага, чым ён, поўнага ўсведамлення ўлады і арыйскае годнасці. I ў той жа час бакавым насцярожаным позіркам хлопец пільнаваў кожны рух ягоных пагрозлівых рук. Воддаль, на другой палавіне цэха, дзве жанчыны ў паласатым убранні паставілі на дол насілкі і, мабыць, зацікаўленыя, пужліва чакалі, што будзе далей. Але немец, слізгануўшы позіркам па Іванавай падабрана-настырчанай постаці, якая знешне выражала гатоўнасць да дзеяння, відаць, зразумеў гэта па-свойму і не выказаў падазронасці. Не маючы якой іншай патрэбы да гэтага флюшункта, ён ступіў да яго свежазапыленым ботам.\n– Чісто! – недарэчна зблытаўшы націск, кіўнуў ён на бот.\nІван, вядома, зразумеў, чаго ад яго хацелі (гэта было тут не ўпершыню), але на хвіліну трохі разгубіўся ад нечаканасці і якую секунду прамарудзіў. Аднак Зандлер чакаў з пагрозлівай скамянеласцю на сківістым твары, доўга марудзіць не выпадала, і хлопец апусціўся ля яго ног. Гэта было зняважліва, абразліва, у душы ён з усяе сілы зацяў, быццам каленам прыдушыў, непакорлівы, такі недарэчны тут гнеў.\nНізка сагнуўшыся, ён чысціў напятымі рукавамі свае паласатае курткі. Боты былі новыя, хромавыя, відаць, акуратна наваксаваныя ўранку, і хутка галоўка першага стала горача адбіваць сонца. Неўзабаве ён і ўвесь заблішчаў, толькі ў ранце яшчэ засталася рэшта пылу ды на самым наску ніяк не адціралася свежая драпіна. Камандафюрэр тым часам, пстрыкнуўшы запальнічкай, прыкурыў, схаваў у кішэнь партсігар, на Івана дыхнула пахам цыгарэты – гэта пакутна раздражніла абанянне. Пасля ён, здаецца, атрос попел – на стрыжаную хлопцаву галаву пасыпаліся іскры, нейкая недагарэлая парушынка балюча апякла шыю. Гнеўная сіла ахапіла Іванава напятае адчуванне, і хлопец ледзьве стрымліваў сябе, гэтак закарцела ўскочыць, ударыць, збіць з ног, растаптаць гэтага паганца. Але ён чысціў, змагаючыся з сабою і стараючыся як найхутчэй адвязацца ад немца. Толькі той, аднак, не спяшаўся, трымаў выстаўлены бот да таго часу, пакуль ён не заблішчаў увесь ад наска да калена, потым адставіў нагу назад, каб падаць другую.\nІван трохі выпрастаўся і ў кароценькі момант тае перадышкі ўпершыню зірнуў паўз ягоныя боты туды, дзе стаялі, назіраючы за імі, некалькі жанчын-гефтлінгаў. Зірнуў ён дужа ўжо бегла, амаль без ніякай увагі, але раптам штосьці прымусіла яго схамянуцца. Тады ён паглядзеў уважлівей, стараючыся зразумець, у чым справа, і зразумеў. Толькі зараз жа адчуў, што лепш бы праваліцца яму ў зямлю, чымся спаткацца з такою знішчальнай пагардай у такіх вялізных вачах. Чамусьці ён не паспеў заўважыць нічога іншага – ён не даўмеўся нават, быў гэта малады ці, можа, стары твар – той позірк нясцерпным дакорам пляснуў у яго душу. Між тым да ягоных калень саўгануўся другі запылены бот з белаю вапеннай плямаю на халяве. Іван прамарудзіў, немец нецярпліва буркнуў і наском ткнуў яму ў грудзі. I тады ў Іване нешта з таго, што яшчэ дазваляла кантраляваць сябе, зрушылася, пальцы яго выпусцілі рукавы і ўпіліся кіпцюрамі ў далоні. Адным імпэтным рыўком ён ускочыў на ногі, падхоплены гнеўнай сілай, якой да нестрыванага цяжару наліліся кулакі, і ашалела садануў немцу ў сківіцу. Гэта здарылася так нечакана і так хутка, што ён аж здзівіўся, убачыўшы, як матлянуўся перад ім белы кадыкасты падбародак Зандлера, як зляцела з ягонай галавы фуражка і эсэсман тупа пляснуўся на бетонны дол цэха.\nУсё яшчэ не да канца адчуўшы жах гэтага выпадку, Іван з кулакамі, угнуўшы галаву і шырока расставіўшы ногі, стаяў перад немцам. Ён чакаў, што Зандлер зараз жа ўскочыць і кінецца на яго. У гэты час аднекуль здалёк данесліся ўзрушаныя воклічы, толькі ён не цяміў ужо, асуджалі яны ці папярэджвалі. Але эсэсман не кідаўся, ён нетаропка, быццам адольваючы боль, павярнуўся на бок, сеў, марудліва падняў з долу фуражку, строс з яе пыл. Здаецца, ён не спяшаўся ўставаць, сядзеў, шырока расставіўшы ногі, у адным бліскучым і другім нячышчаным боце, прыгладзіў рукой валасы, акуратна надзеў фуражку. Затым падняў на ашалелага і відавочна збянтэжанага флюгпункта цяжкі, пагрозлівы позірк і рашуча тузануў на баку скураны язычок кабуры.\nУ Іванавай галаве маланкаю мільганула думка, што ўсё прапала, але адчуць прыкрасць таго ён не паспеў – побач клацнуў затвор пісталета – немец з нечаканым імпэтам ускочыў на ногі. Гэта ўраз выбіла Івана з паўхвіліннага аслупянення, і, каб недарма памерці, ён рынуўся галавою на ворага.\nАднак ударыць ён не паспеў: побач грымотна рванула, кінула яго ўбок, аглушыла; зямля здрыганулася, падскочыла і зваліла яго ў чорную прорву бездані. Немца і ўсё навокал накрыла воблакам рудога пылу.\nПраз секунду ён адчуў сябе на падлозе, вакол яшчэ нешта рушылася, сыпалася, нешта дымна-смярдзюча сквірчэла, запякло ў спіну, чамусь са спазненнем побач упала і на кавалкі разляцелася цагліна.\nАдчуўшы сябе жывым, Іван пругка крутануўся на доле, азірнуўся – побач на бетоннай падлозе шкрэбаў знаёмы, з драпінай на носе, бот, у патоках пылу тузалася, спрабуючы кудысь адпаўзці, постаць ворага. Іван выхапіў з-пад бока цяжкі зломак бетону і з маху выцяў немца ў спіну. Зандлер трапятнуўся, енкнуў, матлянуў у паветры рукой. Гэта нагадала Івану пра пісталет. Ён на каленях сігануў цераз немца, вырваў з яго аслабелых пальцаў браўнінг і з шалёным стукам у грудзях кінуўся ў рудое вірлівае воблака пылу, якое ўжо ахінула цэх.\n1 Ну, як там бомба? (ням.)\n2 Хутка. (ням.)\n3 Хутчэй выносьце! (ням.)\nЗмрочная, непрытульная ноч напаткала ўцекачоў у камяністай, зарослай крывулястым сасняком цясніне, якая, патроху вузеючы, адхонна падымалася ўгору.\nНе так увішна, як раней, Іван лез па замшэлых камянях, зрэдку спыняючыся, каб пачакаць дзяўчыну, што з апошніх сіл упарта плялася за ім. Ён думаў, што лепей было б вылезці з гэтай змрочнай расселіны; там, недзе наверсе, мусіць, было раўней і радзейшы быў змрок, які тут цёмным туманам пачаў напаўняць правалле. Але хлопец ужо не мог набрацца рашучасці, бо сілы яго таксама канчаліся. Зноў жа вельмі хацелася як найдалей адысціся ад горада, як найлепей выкарыстаць гэты дажджлівы вечар, які так дарэчы выдарыўся ім і надзейна схаваў ад аўчарак іх дзве пары слядоў. I ён патроху ўсё далей і вышэй прабіраўся ў горы, бо толькі там, у Альпах, быў які-ніякі паратунак – унізе ж, скрозь на дарогах, у далінах, іх чакала пагібель.\nПраклятыя горы! Ён быў удзячны ім за іх недаступнасць для нямецкіх ахоўнікаў з сабакамі, матацыкламі і заставамі, але ён пачаў ужо і ненавідзець іх за тое, што яны так бязлітасна адбіралі сілы і маглі ўшчэнт замардаваць чалавека. Гэта зусім не тое, што ў час яго папярэдніх уцёкаў з Сілезіі. Як там зручна было ўначы тупаць па роўнядзі, па палях і па сенажацях: зоркі ў светлаватым небе паказвалі шлях на радзіму. Пракрадваючыся ў нямецкія вёскі і фальваркі баўэраў, яны здабывалі што-кольвечы з ежы – гародніну і малако з бітонаў, нарыхтаваных ля веснічак для ранішняе адпраўкі ў горад. Увесь доўгі, надзіва пакутны ад бяздейнасці дзень яны, па чарзе вартуючы сябе, сядзелі, зашыўшыся дзе-небудзь у збажыне або хмызняку. Праўда, небяспекі хапала і там. Цэлы месяц прабіралася невялічкая група іх, абадраных, няголеных, страшных, да мяжы роднай зямлі. Невядома, як іншым, а яму дужа не пашанцавала тады: вырваўшыся ад немцаў, ён трапіў у рукі яшчэ горшых вылюдкаў, з выгляду зусім сваіх.\nКалі яго везлі ў горад, дык не верылася нават, што яны не жартуюць, – такія гэта былі звычайныя вясковыя хлопцы, без злосці, ляніва лаяліся на зразумелай мове, былі апрануты ў простыя сялянскія кашулі і пінжакі і, апроч драбавікоў, не мелі іншае зброі. Толькі ў таго, што быў з белай павязкай на рукаве, вісеў на плячы карабін. Такім жа карабінам быў узброены іхні начальнік Грыць.\nI цяпер вось горы – Лахтальскія Альпы – невядомы, загадкавы, ніколі не бачаны край, і ў ім – маленькая трудная надзея вырвацца на волю, дайсці да сваіх.\nІван дужа стаміўся, і ў такі час, калі пачаў ужо прыглядацца, дзе б адпачыць, ззаду штось глуха стукнулася, па абрыве пасыпалася каменне. Ён азірнуўся – дзяўчына, абапершыся на рукі, ляжала на адхоне і, здавалася, не спрабавала падняцца. Тады і ён спыніўся, разагнуўся, перавёў дых, пачакаў. У расселіне цямнела. Зверху, амаль што нячуйны, сыпаўся дробненькі, як пыл, дожджык-імжака; каменне навокал ужо ледзьве шарэла; бязладнымі касмылямі чарнелі ўгары хваіны; абцяжаранае змрокам і непагаддзю, нізка асела неба. Мокрая вопратка, нагрэтая пры хадзе, злёгку парыла, і ўзмакрэлую спіну – варта было спыніцца – скаланалі дрыжыкі. Ён бачыў воддаль у змроку цёмны паніклы сілуэт сваёй спадарожніцы, ледзьве прыкметныя рухі яе галавы і нерухомыя, голыя да локцяў рукі – яна не ўставала. Тады ён, пераадольваючы неахвоту, сышоў уніз, сунуў за пазуху браўнінг і, нагнуўшыся, за падпахі асцярожна прыпадняў яе лёгенькае, тонкае цела. Яна заварушылася пад яго рукамі, села, не падымаючы галавы, і ён, пастаяўшы, з самотай падумаў, што прыйдзецца, відаць, на тым скончыць першы свій пераход і заначаваць у гэтым распадку.\nЁн агледзеўся навокал – з аднаго боку крута ўгору падымалася нагрувашчанне скал ды камення, з другога схіл губляўся між змрочнае масы сасняку ўнізе – адтуль поўз і поўз угору змрочны, сыры туман. Ужо не згледзець было, якая там глыбіня, – толькі недзе далёка ў шызай парнай цішыні булькатаў ручай.\nІван крануў яе за плячо, даючы тым знак пачакаць, а сам адышоўся далей, зноў паўзіраўся ў змрок, – у адным месцы скала ўгары трохі навісала над камяністым адхонам, утвараючы схованку. Схованка, вядома, была не дужа самавітая, зацішку мелася ў ёй небагата, але здарожанаму чалавеку абы якое ўкрыццё над галавой.\nАсцярожна ступаючы па вострых камянях, ён вярнуўся назад да дзяўчыны.\nДзіва, куды падзелася яе нядаўняя жвавасць, яе гарэзліва-неразумная смеласць перад матацыклістамі – яна выглядала цяпер зморанаю мокраю птушкай, недарэчным лёсам закінутай у гэтае каменне. Цяжка дыхаючы, яна не рэагавала на дотык ягонай рукі, не ўстала на ногі, а яшчэ болей сцялася ў маленькі ўпарты камячок і дрыжала.\n– Пайшлі перадыхнём, – сказаў ён. – Адпачнём, разумеш? Ну, шлаўфен трохі.\nНа момант яна сцішылася, стрымала свае дрыжыкі, аднак не ўстала і не адказала, а ўсё сядзела, нізка звесіўшы голаў. Ён пастаяў яшчэ трохі, чакаючы, затым аберуч згроб яе пад калені, намерваючыся перанесці ў зацішак. Але яна з нечаканаю сілай тузанулася ў ягоных руках, нешта па-італьянску ўскрыкнула, трапыхнула нагамі, і ён выпусціў яе. Пастаяўшы трохі ў збянтэжанасці, ён са злосцю падумаў: «Ну і чорт з табой. Сядзі тут, прывярэда такая!» – а сам адышоўся пад скалу, адкінуў з-пад ног вастрэйшыя камяні і сеў, адразу страціўшы ўсе сілы. Толькі цяпер ён адчуў, як аслабеў, ужо з заплюшчанымі вачыма нацягнуў вышэй на патыліцу каўнер курткі і заснуў.\nСвет імгненна перастаў для яго існаваць, саступіўшы месца бязладнай жудасці сноў. Як заўсёды, гэты пераход быў такі непрыкметны, што здаваўся натуральным працягам пакутлівага дзённага быцця. Сон кожны раз сніўся яму адзін і той жа, ужо болей як год амаль кожную ноч перажываў ён не меншыя за рэальныя пакуты – падсвядомыя, трансфармаваныя пачуццём жахі аднаго дня вайны, які з нялюдскаю сілай, пэўна, навек адбіўся ў яго змардаванай псіхіцы.\nПачыналася ўсё з вельмі рэальнага, вельмі пакутнага адчування бяды, якую толькі можа прынесці з сабой разгром. I хоць даўно мінулася, прыцямнела ў рэальнай свядомасці заступленая другімі – вялікімі і малымі бедамі – тая агромністая бяда, але ў сне, мусіць, памножаная на безліч пазнейшых, яна з неаслабнаю сілай катавала яго пачуцці.\nЯк заўсёды, у першай з’яве гэтага сну была буйным планам сцяна абшарпанай украінскай мазанкі, на рагу якой вугалем значылася «гасп. Аляксеева» і пад ім – стрэлка, кірунак да гэтай гаспадаркі. Надпіс той быў, вядома, месячнай даўнасці, калі армія яшчэ наступала на Зміеў у абход Харкава, – цяпер жа ўся маса войск рухалася ў адваротным кірунку. Уначы тапілі ў рацэ цягачы, для якіх не было бензіну, раскідвалі па полі паразбіраныя гарматныя замкі, палілі ў садку штабныя паперы. На світанні ў гэтым двары, ля якога прытуліліся яны, пасля кароткай афіцэрскай нарады застрэліўся палкоўнік, што камандаваў групай акружаных. Іхняй роце загадалі прыкрыць адход, і трое байцоў з панылым лейтэнантам ля крайняй гэтай хаціны выкапалі ўранку вузенькі акоп-ровік.\nГэта з таго, што было і запомнілася на ўсё жыццё. Але цяпер, у пакутным чадзе сну, палкоўнік той жыў, кідаўся па двары з планшэтам у руках і лаяў Галадая, які з чарнаморскага марака стаў камандзірам роты аўтаматчыкаў. Яшчэ невядома, чаму з ім, сяржантам Цярэшкам, у раўку сядзіць не Абдурахманаў, баец з іхняй разбітай батарэі, што амаль ніводнага слова не разумеў па-руску, а флюгпункт Срэбнікаў. Гэты дахадзяга Срэбнікаў замест таго, каб ладзіць да бою свій кулямёт, нямецкім цесаком ліхаманкава сашкрабае з гімнасцёркі свае флюгпунктаўскія мішэні і ўсё бурчыць сам сабе: «Ні кроку назад! Ні кроку назад!..» I разам з тым – зусім рэальны малюнак таго даўняга ранку: у ясным вясновым небе нараджаецца сонечны дзень, ад мазанкі наўкос цераз дарогу разлёгся сіняваты прахладны цень, пад плотам, асыпаючы долу расу, дрыжыць крапіва, быльнёг і гэтак жа дробненька трымціць, вібрыруе надзеты на калок гарлач. А за аколіцай па гасцінцы ў сяло ідуць танкі. Яны вось-вось павінны паявіцца з-за гэтае мазанкі, а Іван Цярэшка ніяк не можа ўставіць у гранату запал. З усяе сілы ён пхае яго пальцамі, але маленькі жоўты цыліндрык, быццам знарок зроблены таўсцейшым, чым трэба, ніяк не лезе ў адтуліну. Цярэшка нервуецца, спяшаецца, рызыкуючы падарвацца, б’е па ім кулаком, а калі спахопліваецца, дык бачыць, што ў акопе ён застаўся адзін, што ўсе таварышы пакінулі яго. I тады аднекуль прыходзіць разуменне, што яму трэба ўцякаць, што ён недачуў каманды на адыход. Іван кідаецца грудзьмі на бруствер, зрушваючы зямлю, стараецца вылезці з акопа, але налітыя незразумелым цяжарам ногі не слухаюцца яго, і ён спаўзае назад.\nА танкі – побач.\nСпалоханы іх грукатам, аднекуль з гародаў шугае ў паветра вялізны, на паўнеба, статак вераб’ёў, у суладным сваім палёце ён імкліва слізгае ўбок, пасля ўвесь разам – у другі, і тады з-за хаты, разрыўшы на павароце зямлю, высоўваецца танк.\nІван разумее, што ўцячы не ўдасца, неяк самлела размахваецца і кідае на дарогу гранату. Але граната чамусьці не рвецца, а падскоквае і сіпіць паміж дзвюх каляін, і танк вось-вось аб’едзе яе. Івану робіцца страшна. У гэты час з танка заўважаюць акоп пад сцяной, крутнуўшыся на адной гусеніцы, танк збочвае, і тады невымоўны жах працінае Цярэшку: аказваецца, гэта ж свой танк – нашая «трыццацьчацвёрка».\nІван на секунду млее ад таго, што ён нарабіў, затым, крутнуўшыся, кідаецца назад і ледзьве не натыкаецца тварам на шырокі блішчасты нажавы штык, настаўлены ў яго – немец імгненна робіць кароткі выпад, і штык мякка, нібы штосьці чужое, пранізвае ягоныя грудзі. Іван ведае, што гэта канец, што ён забіты, і аж захлынаецца ад роспачы, хоць болю чамусьці зусім не адчувае.\nЗвычайна тут ён прачынаецца ад неадольнага страху, але ў гэты раз свядомасць яго існуе нібы асобна ад цела, яна абнадзейвае, што гэта яшчэ не ўсё, што наперадзе будзе яшчэ палон, уцёкі, – таму ён не можа загінуць, нават і прабіты штыком.\nСонныя гэтыя прывіды неўпрыкмет змяняюцца іншымі. Ён ужо апынаецца ў вёсцы, у сваіх Цярэшках, на старажытнай зямлі крывічоў, і быццам гэта адбываецца да вайны, нават да яго прызыву на службу. Паколатай авечымі капытамі, гразкай вуліцай ён бяжыць на аселіцу да калгаснага свірна, куды, ведае, прыгналі са звязанымі рукамі Галадая і з ім яшчэ некалькі знаёмых гефтлінгаў. У Івана разрываецца сэрца ад крыўды і ад бегу, здаецца, што ён спозніцца і не дакажа людзям, што нельга спаганяць злосць на палонных, што палон – не віна іх, а няшчасце, што не яны здаліся ў палон, а іх узялі сілаю.\nАле ён не дабягае да аселіцы. Босыя ногі яго вязнуць у цяжкай, ліпкай гразі, ён ледзьве варушыць імі, таксама як і рукамі і ўсім целам, і бяжыць, нібы ў вадзе, марудна і цяжка. Выбіраючы дарогу, ён збочвае да плота і раптам бачыць на ім нечыя галянастыя босыя ногі. Ён ускідвае галаву: на верхняй жэрдцы сядзіць незнаёмая, першы раз бачаная ім дзяўчына з чорнымі, высока ўскінутымі брывамі, у бялюткім як снег плацці. Яна зіхатліва-радасна ўсміхаецца яму чорнымі, нібы спелыя слівы, вачыма і кажа: «Чао, Іван!»\nI ён спыняецца, раптам забыўшыся на хлопцаў і на ўсё на свеце, ён рады, шчаслівы, збянтэжаны сустрэчай з ёю, першы раз убачанай, але быццам здаўна вядомай яму, бо яна – гэта тая, што ўсю маладосць жыла ў неўсвядомленых яго марах. Захліпнуўшыся радасцю ад гэтай сустрэчы, ён кідаецца да плота, да яе, але тут жа, зірнуўшы на сябе, спахопліваецца – ён жа толькі што з работы, з поля, ад трактара, на ім старыя, залапленыя на каленях штаны і аблезлая на плячах кашуля. Збянтэжаны, ён спыняецца, хмурнее, яна таксама зганяе радасную ўсмешку на сваім незвычайна сонечным твары, меркне яркая белізна яе плацця, і паступова яна знікае, бы здань.\nТады ён кідаецца да плота, хапаецца за жардзіны, вырывае аблытаныя лазою калы, але перад ім паяўляецца яго маці. Паклаўшы на тую верхнюю жэрдку рукі, яна ціха стаіць па той бок у бульбоўніку, уся ў цёмным сялянскім убранні, і журботна кажа яму: «Фашыстоўка яна. На хлопцаў тваіх немцам даказала...»\n«Дзе яна? Дзе яна?» – хоча закрычаць ён, але не можа гэта зрабіць, бо на яго шыі вяроўка – чорны шаўковы шнурок, на якім заўжды пад барабанны бой вешалі ў лагеры. Яна заціскаецца, нацягваецца, і другі канец яе, як почапка, валачэцца за недадушанай ім у раўку аўчаркай. Аўчарка жывая і дужая, яна моцна тузае, ён падае, хоча закрычаць, але голас у яго прападае, і тады ад нейкага ўнутранага штуршка ён прачынаецца.


Базавы даклад ЕС аб электроннай камерцыі – важны этап на шляху спрашчэння трансгранічнага электроннага гандлю паміж ЕС і краінамі Усходняга партнёрства - EU4Digital\nУ чэрвені 2020 года каманда фонду EU4Digital па электроннай камерцыі дасягнула вельмі важнай вяхі, падрыхтаваўшы базавы даклад аб трансгранічнай электроннай камерцыі ў ЕС, які змяшчае крытэры ацэнкі стану спраў у галіне электроннай камерцыі ва ўсходніх краінах-партнёрах. Пазней на аснове гэтай ацэнкі будуць складзены рэкамендацыі па гарманізацыі электроннай камерцыі паміж краінамі Усходняга партнёрства і ЕС.\nШто ўяўляе сабой базавы даклад ЕС аб электроннай камерцыі?\nЭксперты EU4Digital падрыхтавалі дадзены даклад у рамках дзейнасці па развіцці электроннай камерцыі, якую ажыццяўляе фонд EU4Digital па тэматычным напрамку электроннага гандлю.\nБазавы даклад апісвае сучаснае становішча трансгранічнай электроннай камерцыі ў ЕС, дэманструючы функцыянаванне электроннай камерцыі ў ЕС у трох асяроддзях: прававым, нарматыўным і ў экасістэме электроннай камерцыі. Даклад дае адказ на пытанне аб тым, як электронная камерцыя ўжываецца на працы ў ЕС, што вядзе да наступнага этапу, які датычыцца гарманізацыі электроннай камерцыі паміж ЕС і краінамі Усходняга партнёрства.\nКанчатковая версія базавага дакладу ЕС з’яўляецца вельмі важным этапам, таму што забяспечвае:\nСтруктураваны агляд перадавога вопыту і норм ЕС для аналізу стану спраў у галіне электроннай камерцыі ў краінах Усходняга партнёрства;\nБазу для аналізу разрываў і рэкамендацый па гарманізацыі трансгранічнай электроннай камерцыі ў краінах Усходняга партнёрства, а таксама з ЕС.\nЯк экспертныя веды выкарыстоўваюцца для фарміравання зыходнай базы\nДаклад быў падрыхтаваны ў супрацоўніцтве са старшымі экспертамі ЕС, якія прэдаставілі інфармацыю, заснаваную на іх глыбокім вопыце:\nудзелу ў падрыхтоўцы і праверцы заканадаўчых дакументаў ЕС у галіне электроннай камерцыі;\nудзелу ў такіх міжнародных арганізацыях, якія маюць дачыненне да электроннай камерцыі, як Сусветны паштовы саюз (СПС) і асацыяцыі па электроннай камерцыі;\nпрактычнага разумення працэсаў электроннай камерцыі ў ЕС і ў краінах Усходняга партнёрства.\nАкрамя таго, падчас распрацоўкі базы была атрымана зваротная сувязь ад працоўнай групы па пытаннях электроннай камерцыі. У працоўную групу ўваходзяць прадстаўнікі краін Усходняга партнёрства.\nПрадстаўнікі краін Усходняга партнёрства абмеркавалі зыходную базу падчас 8-га анлайн-семінара Сеткі EU4Digital па электронным гандлі.\nНа што ў першую чаргу звяртаецца ўвага ў зыходнай базе?\nЗыходная база ЕС звяртае ўвагу на такія важныя аспекты трансгранічнай гарманізацыі электроннай камерцыі, як:\n70 галоўных аспектаў, вызначаных у прававым асяроддзі. Сюды ўваходзяць ахова правоў спажыўца, дастаўка пасылак, ключавыя аспекты абавязацельстваў перад СПС, бяспека сеткавай і інфармацыйнай сістэм, геа-блакіроўка, ахова дадзеных, адказнасць анлайн-пасрэднікаў і іншыя.\n40 галоўных аспектаў, вызначаных у нарматыўным асяроддзі. Сюды ўваходзяць аспекты, звязаныя з працай Еўрапейскага камітэта па стандартызацыі (ЕКС) па такіх напрамках, як якасць паслуг, сумяшчальнасць, удасканаленыя электронныя дадзеныя і папярэдняя дэкларацыя праз лічбавую мытню на ўзроўні асобных тавараў. Да гэтых аспектаў таксама адносіцца сумяшчальнасць паміж нормамі ЕКС і СПС.\n45 галоўных аспектаў, вызначаных у асяроддзі экасістэмы. Сюды ўваходзяць трансгранічныя ланцугі паставак, платформы электроннай камерцыі, падаткаабкладанне, плацяжы, лагістыка і ланцуг паставак.\nЗыходная база змяшчае ўнікальны падрабязны разгляд па трох асноўных напрамках:\nЗаканадаўства: заканадаўчы комплекс у галіне электроннай камерцыі аказвае вялікі ўплыў на электронную камерцыю, уступаючы ў сілу ў ліпені 2021 года. Ён змяшчае новыя правілы перамяшчэння камерцыйных прадуктаў праз межы, а таксама вызначае новую працэдуру выплаты пошлін праз Шматмэтавую сістэму імпарту.\nНормы: ключавыя нормы для ажыццяўлення трансгранічнай дастаўкі камерцыйных прадуктаў. Сюды ўваходзяць прыдатнасць і сумяшчальнасць норм ЕКС і СПС. У залежнасці ад электроннай камерцыйнай аперацыі могуць прымяняцца розныя нормы.\nЭкасістэма электроннай камерцыі: новыя працэсы трансгранічнага ланцугу паставак. Пасля 21 ліпеня 2021 года ў экасістэму электроннай камерцыі будуць уведзены новыя працэсы. Для іх ажыццяўлення неабходны новыя ўплывовыя гульцы, уцягваннем якіх павінны заняцца ЕС і краіны Усходняга партнёрства.\nКалі дадзеная дзейнасць пачне прыносіць выгаду Зыходная база ЕС служыць толькі асновай для гэтага даследавання ў галіне электроннай камерцыі. ЕС і краіны Усходняга партнёрства могуць чакаць, што паўнавартасная выгада будзе атрымана пасля таго, як будуць сфарміраваны рэкамендацыі па трансгранічнай гарманізацыі электроннай камерцыі. Каманда EU4Digital плануе гэта ажыццявіць у жніўні 2020 года. Пазней каманда распрацуе пілотнае рашэнне для спрашчэння трансгранічнай электроннай камерцыі. Запланавана, што гэта будзе зроблена ў перыяд з кастрычніка 2020 года па чэрвень 2021 года.


11 студзень 2013, 00:01\n«11 студзеня. Зусім прымірыўся са штанамі. Дакрануўшыся да штаноў Філіпа, вымавіў доўгую вясёлую фразу: „Дай папяросачку — у цябе штаны ў палосачку“.\nПоўсьць на галаве — кволая, шаўкавістая. Лёгка зблытаць з валасамі. Але падпаліны засталіся, на цемі. Сёньня аблез апошні пух з вушэй. Калясальны апэтыт. З захапленьнем есьць селядзец.\nА пятай гадзіне папаўдні падзея: упершыню словы, прамоўленыя істотай, не былі адарваныя ад навакольнае явы, а зьявіліся рэакцыяй на яе. А менавіта, калі прафэсар загадаў: „Ня кідай аб’едкі на падлогу“, істота нечакана адказала:\nФ.Ф. быў страшэнна ўражаны, потым ачуняў і сказаў:\n„Калі ты яшчэ раз дазволіш сабе лаяцца на мяне ці на доктара, табе пападзе“.\nУ гэтае імгненьне я фатаграфаваў Шарыка. Іду ў заклад, ён зразумеў словы прафэсара. Змрочны цень зьявіўся на ягоным твары. Паглядзеў спадылба і даволі раздражнёна, але сьціх.\nУра, ён разумее!»\nТвор геніяльны — і фільм таксама. Што да фільму: здаецца, ні ў кога не было сумневу, на якім баку апынецца рэжысэр «Сабачага сэрца» ў новай Расеі. Дый бакоў зноў стала два, як і амаль сто гадоў таму. На адным Філіп Філіпычы ды Бармэнталі, на другім Шарыкавы ды Швондэры. Але, кажуць, ня ўсё так проста. Спадар Бартко як сапраўдны талент узяў і зрабіў зусім ня тое, чаго ад яго чакалі. Падумаў крыху і пайшоў да Швондэра. Зрабіўся верным камуністам-зюганаўцам. І любіць цытаваць Дастаеўскага, пра тое, што расейскі лібэрал б’е сваю радзіму, сваю маці, і калі той маці балюча, дык лібэрал пацірае свае потныя ручкі і рагоча.\nПравільна, любіць радзіму можа толькі Пуцін. У яго і пасьведчаньне ёсьць. Такая бумажка, выдадзеная ў домакіраваньні, аканчацельная бумажка, ка-тэ-га-рыч-на-я, фактычная! — супраць якой ніводзін сабака-лібэрал нічога зрабіць ня можа. Хаця сабаку-лібэрала ў чалавека не ператворыць ужо ніхто. Прафэсараў не засталося.


Прэстыж школы — у прафесіяналізме настаўнікаў і поспехах вучняў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Прэстыж школы — у прафесіяналізме настаўнікаў і поспехах вучняў\nМазырскай сярэдняй школе № 14 усяго 26 гадоў, аднак толькі за апошні час з яе выйшлі вядучыя супрацоўнікі Мазырскага нафтазавода, тэхнолагі прадпрыемства «Мазырсоль», высокапрафесійныя ўрачы, чатыры сусветныя мадэлі, акцёр Арцём Пінчук, пяціразовы чэмпіён свету па веславанні на байдарцы і каноэ Дзмітрый Рабчанка... Пра кожнага выпускніка ў школе ёсць напамін проста на сценах, якія сталі своеасаблівым музеем-летапісам жыцця вучняў. Намаганнямі настаўнікаў і дзяцей тут пішацца гісторыя школы і краю праз здымкі, вершы, цацкі, малюнкі. Усе калідоры ўпрыгожваюцца сваімі рукамі, так што хутка не застанецца ніводнай пустой пляміны. А ад кожнага выпуску акрамя традыцыйных кветак настаўнікі атрымліваюць падарункі хэнд-мэйд, шчодра напоўненыя сэнсам.\nЗа гэты час калектыву ўдалося зрабіць самае галоўнае: наладзіць сістэму адукацыйнага і выхаваўчага працэсу, якая дае высокія вынікі.\n— Кожны год мы — адны з лідараў сярод устаноў адукацыі ў спаборніцтве па сацыяльна-эканамічным развіцці Мазырскага раёна. Нашы выпускнікі — пераможцы заключнага этапу рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах, міжнародных прадметных і творчых конкурсаў, — кажа дырэктар сярэдняй школы № 14 горада Мазыра Алена ПРЫБЫШЧУК.\nАтмасферу аднадумства і сям'і ў школе разам ствараюць творчыя настаўнікі, матываваныя вучні і неабыякавыя бацькі. Аднак нам здалося, што асноўны рухавік школы, які пастаянна зараджае на творчасць і матывуе на дасягненні ўсю школьную сям'ю, — яе дырэктар, якая 11 гадоў таму літаральна ўварвалася сюды са сваімі ідэямі. На першай жа педагагічнай нарадзе Алена Уладзіміраўна паставіла задачу: школа павінна стаць адной з найлепшых у горадзе. І педагогі, чые прафесіяналізм і самаадданасць не выклікалі сумнення, з радасцю адгукнуліся на такое патрабаванне.\n«Пад ключ» тут зроблена ўжо 18 кабінетаў, пастаўлена 120 дзвярэй. Акрамя прыгожага і тэматычнага афармлення на сценах класаў тут месцяцца разнастайныя інфармацыйныя стэнды па пэўных прадметах з QR-кодамі, дзякуючы якім можна даведацца яшчэ больш. Пяць кабінетаў цяпер у працэсе афармлення, і зноў жа такім чынам, каб адразу з парога было зразумела, якія прадметы тут выкладаюць.\n— Гэта ўсё заслуга нашай Ляны Калковай — настаўніцы выяўленчага мастацтва, на заняткі да якой дзеці проста бягуць, — заўважае Алена Прыбышчук.\nДырэктар увесь час падкрэслівае, што яе дзеці і настаўнікі самыя разумныя, прыгожыя і таленавітыя. Упэўненасць кіраўніка пацвярджаецца разнастайнымі дыпломамі, у тым ліку і міжнароднымі, якіх ужо столькі, што можна замест шпалер завешаць такімі адзнакамі сцены не ў адным класе. Так што не дзіва, што педагогам у школе прыемна працаваць, а вучням прэстыжна ў ёй вучыцца.\nА Ірына ТЫЛЬКОВІЧ, намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце, стварыла міні-музей проста ў холе школы на сценах. Тут інфармацыя пра ўсё, ад школьнага жыцця да гісторыі Беларусі, па тэматычных катэгорыях: спорт, гісторыя, адукацыя, тэатр, літаратура і іншае. Тут праводзяць нават цэлыя экскурсіі і квэст-праграмы для школьнікаў і жыхароў горада.\n— Мы стараемся, каб нават сцены мелі пэўны выхаваўчы момант і не былі пустымі. Тут і здымкі вучняў, і пэўныя ўстаноўкі і рэкамендацыі дзецям. Сёлета думаем аформіць падчас працоўнага лагера сцяну для алімпіяднікаў, — расказвае яна.\nШтогод для бацькоў у гарадскім палацы культуры праводзяць канферэнцыі, якія ператвараюцца ў сапраўдныя канцэрты-справаздачы дзяцей і флэшмобы ад настаўнікаў. А гледачы маюць хоць і бясплатныя, але квіткі — інакш зала не змесціць усіх ахвотных. У нумарах заўсёды задзейнічана ад дзесяці і больш чалавек, а ў школе ажно дзве касцюмерныя, бо для выступленняў тут тысячы касцюмаў.\nЛетась школьная агітбрыгада заняла першае месца ў краіне за найлепшы праект па арганізацыі шостага школьнага дня, а сёлета ў красавіку гэты праект прадставілі на навукова-метадычнай выстаўцы. Апроч таго, школьная агітбрыгада юных інспектараў дарожнага руху, як і юныя сябры міліцыі, — бронзавыя прызёры гэтага года па Гомельскай вобласці. Нягледзячы на вялікую колькасць школьных гурткоў і аб'яднанняў, сёлета тут стварылі новую ваенна-патрыятычную дружыну. Нездарма ж адзін з нашых дэвізаў — «Гары сам і запальвай іншых!».\nДакладна прытрымліваюцца тут і яшчэ трох асноўных дэвізаў, якія вялізнымі літарамі красуюць на сценах: «Ад поспеху ў школе — да поспеху ў жыцці», «Я люблю сваю школу», «Настаўнік і бацькі — адзіная сям'я». Можа, таму так і працуюць тут — зладжана, усе разам, — як жывуць.\nМазырская сярэдняя школа № 14\n779 Ці складана маладой студэнцкай сям'і жыць у інтэрнаце?


Міжнародны дзень мігранта быў абвешчаны ў 2000 годзе на 55-ай сесіі Генеральнай Асамблеі ААН (рэзалюцыя 55/93) і штогод адзначаецца 18 снежня.\nУ гэты дзень у 1990 годзе была прынята Міжнародная канвенцыя аб абароне правоў усіх працоўных-мігрантаў і членаў іх сем’яў, якая падкрэсліла неабходнасць прыняцця далейшых мер па забеспячэнні захавання правоў чалавека і асноўных свабод усіх мігрантаў (рэзалюцыя 45/158).\nМіжнародная міграцыя - гэта адна з асноўных адметных асаблівасцей нашага сучаснага свету. Паводле ацэнак, кожны трыццаць пяты жыхар планеты з’яўляецца мігрантам, якія жыве і працуе за межамі сваёй краіны.\nСусветная эканоміка ўсё больш залежыць ад мігрантаў. Яны ўзбагачаюць краіны, што іх прымаюць, вопытам, ведамі і людскімі рэсурсамі. Іх прысутнасць спрыяе абмену ідэямі і стымулюе культурны і навуковы прагрэс.\nРазам з тым, міграцыя стварае шматлікія праблемы і выклікае цалкам зразумелую занепакоенасць у міжнароднай супольнасці.У цяперашні час расце колькасць мігрантаў, якія падвяргаюцца эксплуатацыі і жорсткаму звароту з боку кантрабандыстаў і гандляроў людзьмі. Мігранты пакутуюць ад дыскрымінацыі, ксенафобіі або расізму, іх вінавацяць у тым, што яны з’яўляюцца цяжарам для краін, што іх прымаюць. Таму міжнародная супольнасць надае вялікае занчэнне распаўсюджанню інфармацыі аб правах і асноўных свабодах мігрантаў, абмену вопытам і распрацоўцы мер па забеспячэнні іх абароны.\nПрапанаваная тэматычная выстаўка заклікана пазнаёміць наведвальнікаў і чытачоў бібліятэкі з міжнароднымі прававымі дакументамі, распрацаванымі для абароны правоў мігрантаў і прызначанымі для кіравання міграцыйнымі патокамі; з праблемамі людзей, уцягнутых у міграцыйны працэс, а таксама з тым разнастайным укладам, што мігранты ўносяць у жыццё сучаснага грамадства, у яго культуру і эканоміку.\nміжнароднае міграцыйнае права;\nміграцыйная палітыка і супрацоўніцтва ў сферы міграцыі;\nміжнародная працоўная міграцыя;\nпраблемы міграцыі ў кантэксце глабалізацыі.\nЭкспазіцыя налічвае каля 60 дакументаў, вялікую частку якіх складаюць дакументы міжнародных арганізацый (ААН, МАМ, АБСЕ, МАП, Еўрапейскага Саюза) на рускай, французскай, нямецкай і англійскай мовах: кнігі, перыядычныя выданні, мімеаграфаваныя матэрыялы ААН.\nВыстаўка будзе карысна для спецыялістаў у галіне міжнародных адносін, юрыстаў, навуковых супрацоўнікаў, выкладчыкаў, студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў, а таксама для ўсіх, хто цікавіцца сучаснымі тэорыямі і праблемамі міграцыі.\nСпасылкі на Інтэрнэт-рэсурсы:\nUN Initiatives on International Migration,\nУпраўленне Вярхоўнага Камісара ААН па правах чалавека (УВКПЧ)\nПратакол супраць незаконнага ўвозу мігрантаў па сушы, моры і паветры, якая дапаўняе Канвенцыю ААН супраць транснацыянальнага арганізаванага злачынства\nЦі ведаеце вы беларускія рэдкаўжывальныя словы? Тэст да Міжнароднага дня роднай мовы\nБеларуская мова багата на цікавыя словы, але ж некаторыя з іх не часта пачуеш у размове. Прапануем праверыць свае веды ў нашым тэсце.


Слоўнічак-дапаможнік адрасаваны збольшага асобам, якія добра ведаюць родную мову, аднак складальнік далучыў і пэўную частку словаў добравядомых. Прыкладам: земляника – суніцы, картошка – бульба, скворец – шпак. Дбаючы, такім чынам, і пра тых, хто ў недастатковай ступені валодае мовай.\nСпадзяемся таксама на плённую дапамогу ўсіх тых, каго зацікавіць «Слоўнічак». Таксама трэба мець на ўвазе, што складальнік слоўніка (Алег Мінкін) не мовазнаўца, а проста моўны практык, які спадзяецца на каментары, заўвагі, канструктыўную крытыку, новыя словы і словаспалучэнні ад карыстальнікаў і чытачоў. Пісаць водгукі і заўвагі можна сюды: xnicka@gmail.com. Супольна можна стварыць нешта больш дасканалае.\nСпампаваць аўтарскі слоўнік расейска-беларускіх адпаведнікаў\nГосць 2015-07-22 00:00:00\nГосць 2016-04-15 12:05:19\nЦі можна было прыбраць расейскі сцяг са старонцы http://tbm-mova.by/publication_81.html ?


Справа «Вэлкаму» з шасьцю нулямі\n21 кастрычніка ўранку спэцслужбы затрымалі некалькіх супрацоўнікаў сумеснага беларуска-кіпрскага прадпрыемства ТАА «Мабільная лічбавая сувязь» («Velсom»).\nУсе яны падазраюцца ў злоўжываньні службовым становішчам і крадзяжы ў асабліва буйным памеры. Ня толькі імёны, але і колькасьць затрыманых — таямніца. У КДБ кажуць, што гэта не «наезд» на кампанію, а толькі затрыманьне некаторых яе службовых асобаў.\nЗь неафіцыйных крыніцаў вядома, што былі арыштаваныя чатыры службовыя асобы. Людзі гэтыя мелі дачыненьне найперш да фінансавых апэрацыяў. «Хтосьці зь іх стане сьведкам, а хтосьці — падазроным», — кажа кіраўнік прэсавага цэнтру КДБ Аляксандар Базанаў. Паводле ягоных словаў, «сума нанесенай шкоды — з шасьцю нулямі». Як ён выказаўся, затрыманыя займаліся пэўнага кшталту «вышэйшай матэматыкай і сур’ёзнымі справамі».


Рамонт драўляных вокнаў сваімі рукамі - Блог пра рамонт\nРамонт драўляных вокнаў сваімі рукамі\nКалі ў вас у доме яшчэ засталіся драўляныя вокны, якія вы па якіх-небудзь прычынах да гэтага часу не замянілі на пластыкавыя, то цалкам магчыма, што вас ужо цікавіла пытанне пра тое, як выканаць рамонт драўляных вокнаў. Такое «самаабслугоўваньне» не проста выйдзе танней запрашэння спецыяліста, добрага майстра цесляра-шкляра, які пагодзіцца заняцца вашым старым акном, у нашы дні знайсці бывае вельмі цяжка.\nШто здарылася з акном\nНайбольш распаўсюджаныя праблемы, з якімі сутыкаюцца ўладальнікі драўляных вокнаў, гэта:\nпашкоджанне фарбы, якой пакрыта акно;\nз'яўленне шчылін, праз якія пачынае занадта моцна дзьмуць;\nпашкоджанні аконнай фурнітуры;\nУ адмыслова цяжкіх выпадках акно рэанімацыі не падлягае і выйдзе нашмат танней замяніць яго новым пластыкавым акном.\nРамонт драўляных вокнаў прынята выконваць у пачатку лета, калі тэмпература паветра на вуліцы наблізіцца да 20-22 градусам і, адкрыўшы акно, вы не выстудзілася сваю кватэру ці пакой у доме.\nЗвычайна рамонт больш паходзіць на поўную рэстаўрацыю вокны, хоць большасць з ніжэйпералічаных аперацый можна выконваць і паасобку (па меры ўзнікнення неабходнасці).\nПачынаецца рамонт з выдалення паперы, палосак тканіны, ваты або старога гумовага (паралонавы) ўшчыльняльніка для вокнаў, дзякуючы якім узімку да вас у памяшканне не пранікаў халоднае паветра праз шчыліны ў драўляным акне. Пасля гэтага паверхня вокны трэба старанна вымыць і даць ёй просохнуть (хвілін 30-40).\nЗ дапамогай шпателя выдаліце адслойвацца фарбу з акна. Старанна скуркай затрыце дробныя няроўнасці (пацячы), якія засталіся ад папярэдняй афарбоўкі драўніны. Не забывайце пра падваконнік.\nСпецыяльнай шпатлёўкай (з антысептыкам) акуратна выраўноўваюцца аконныя паверхні (наносіць шпатлёўку зручна гумовым шпателем).\nДачакайцеся поўнага высыхання шпатлёўкі.\nАбклейце малярнай стужкай край шкла, якая прымыкае да паверхняў, якія вы збіраецеся афарбаваць.\nПафарбуйце акно з дапамогай пэндзліка.\nВыдаліце малярную стужку. Калі на шкло дзе-нідзе патрапілі кроплі фарбы, сцярыце іх анучкай, змочанай у растваральніку.\nПазначце кожную з здымаюцца створак, напісаўшы на ёй і на прылеглай да яе часткі аконнай рамы парадкавы нумар.\nАкуратна зніміце створкі з завес.\nВыдаліце са створак і рамы ўсю старую фурнітуру і адслойвацца фарбу.\nЗашкурьте няроўнасці паверхні.\nЭлектрычнай фрэзай прарэжце тонкі пазу па перыметры створак.\nЎстаўце ўшчыльняльнік у пазу, выкарыстоўваючы закаточная ролік.\nСпецыяльным лязом (яно падобна на скрабок для чысткі шкла ў акварыуме) зачысціце край шкла, які прымыкае да драўляным пераплёту.\nПрайдзіцеся па гэтых жа месцах сіліконавым герметыкам з будаўнічага пісталета.\nУсталюйце новую фурнітуру, таксама апрацаваўшы адтуліны герметыкам (фурнітуру «саджайце» на вадкі герметык, каб ён прыняў патрэбную форму). Лішні (усё яшчэ вадкі) герметык выдаліце.\nУсталюйце створкі на месца.\nУ аконную скрынку врежьте ў адказ часткі замкаў (аконных ручак).\nЗашпаклюйте няроўнасці паверхні акна. Пафарбуйце акно.\nЯк варыянт, паза для ўшчыльняльніка можна выразаць ня на створцы, а ў аконнай скрынцы.\nСакрэты ўцяплення вокнаў вы даведаецеся з наступнага відэа:\nНярэдка аконныя створкі за даўнасцю гадоў пачынаюць расхіствацца ў кутах, дзе злучаюцца гарызантальныя і вертыкальныя элементы. Для ліквідацыі гэтай праблемы вам спатрэбяцца простыя плоскія металічныя куткі. З дапамогай саморезов замацуеце іх па кутах створкі (з яе унутранага боку).\nПасля ліквідацыі праблемы неабходна праверыць роўнасць кутоў (яны ўсе павінны быць па 90 градусаў).\nКалі створка раптам нечакана стала чапляць нізам за аконную скрынку:\nПераканайцеся, што створка сапраўды прасела, а не разбухла пад уздзеяннем вады (уверсе паміж створкай і скрынкай павінна быць шчыліну).\nЗніміце створку з завес.\nПадкладзяце на ніз адной з завес (на аконнай скрынцы) невялікую шайбочку (яе можна падкладаць на абедзве завесы або толькі на верхнюю).\nУсталюйце створку на месца.\nПраверце, як зачыняецца створка (магчыма, што прыйдзецца падкласці яшчэ адну шайбочку ці замяніць яе больш тонкай, каб дамагчыся аптымальнага выніку).\nКалі створка толькі злёгку сваёй ніжняй часткай кранае за аконную скрынку, дастаткова будзе вышмараваць яе воскам (звычайнай свечкай).\nЛіквідацыю дэфекту ў драўніне\nЧасам у драўніне аконнай скрынкі або створкі з'яўляюцца «лішнія» адтуліны (выпаў сучок або застаўся стары след ад фурнітуры і да т.п.). Каб ліквідаваць такі дэфект, выгаблеваных з кавалачка дрэва прыдатны па памеры «чопик» і акуратна забіце ў адтуліну, папярэдне вышмараваўшы яго клеем. Зашкурьте і зашпаклюйте месца рамонту.\nПредыдущаяМатэрыялы для мяккага даху і даху - віды і асаблівасці\nСледующаяСыход за ламінатам ў кватэры: парады прафесійных хатніх\nЯк выбраць інфрачырвоны цёплая падлога\nАздабленне металічных дзвярэй - ствары свой стыль\nАрбаліт або газабетон: параўнальны аналіз энергазберагальных\nЯкія перавагі і недахопы хаты з клеенага бруса могуць\nПамер гаўбечнай дзверы: выбіраем па матэрыялах і вырабе


Арамнаў: "З мяне зрабілі вар'ята, алкаголіка!" | СПОРТ.TUT.BY | СПОРТ.TUT.BY\nАрамнаў: "З мяне зрабілі вар'ята, алкаголіка!"\n9 октября 2010 в 9:43\nЦі праўда, што Андрэя Арамнава ў трэці раз затрымалі нецвярозым за рулём? Няўжо лепшы штангіст свету ўжывае марыхуану і з-за гэтага не паедзе на Алімпіяду ў Лондан?\nТакімі загалоўкамі ў верасні стрэлілі першыя палосы газет і папулярныя інтэрнэт-сайты.\nСам Андрэй пакрыўдзіўся на газеты і аб'явіў байкот. Але днямі ўсё ж пагадзіўся распавесці сваю праўду журналісту "Звязды".\nДаўно цікаўлюся лёсам Андрэя Арамнава і рабіў з ім не адно інтэрв'ю. Таму калі інтэрнэт выбухнуў сенсацыяй "Арамнаў паліць марыхуану", папросту не мог у гэта паверыць...\nІ вось нарэшце сустракаемся з атлетам у алімпійскім комплексе "Стайкі" (сюды яго на машыне прывёз барысаўскі сябар Саша).\n— Прычоска — усё, што ад мяне засталося без штангі, — ці то жартуе, ці то проста кажа Андрэй, пакуль мы падымаемся ў трэнажорную залу цяжкаатлетычнага корпуса. Заўважаю, што штангіст і сапраўды страціў вагу. Уключаю дыктафон і папярэджваю Андрэя Арамнава, што размова будзе жорсткай.\n"Прэзідэнт міжнароднай федэрацыі сказаў, што я выступлю на Алімпіядзе"\n— Учора ў Барысаве ў роднай спартшколе знялі мой плакат. Пажарныя спецыяльна прыехалі, сказалі, што загадаў "горад". Я паехаў туды. Чаму там, не паразмаўляўшы са мной, паверылі ў газетныя плёткі? — абураецца штангіст. — У прыёмнай мяне спынілі... Прыйшлі ахоўнікі і вывелі. Рукі ім больш не падам, так і напішыце. У газетах нахлусілі, што Арамнаў — п'яніца. З мяне пасмешышча зрабілі. Выходжу з дому на трэніроўку — пальцам на мяне паказваюць, смяюцца. На машыне ззаду напісалі: "Няўдачнік". З мяне зрабілі вар'ята, алкаголіка.\n— Допінг-проба на чэмпіянаце Еўропы паказала наяўнасць у крыві сінтэтычных канабіноідаў, якія ўтрымліваюцца ў наркатычных мікстах спайс. Як такое магло здарыцца?\n— Чаму ўсе пра гэта пішуць, не ведаючы абставін? Спачатку нахлусілі, што я курыў марыхуану. Я што, на наркамана падобны?\nАдкуль мне было ведаць, што ў гэтым каляровым пакеціку — небяспечнае рэчыва? На той момант яно было дазволена і свабодна прадавалася. На пакеціку што было напісана? Духмяныя травы. Што гэта за бардак, калі такое без праблем прадаюць? (Тут Андрэй Арамнаў мае рацыю. З-за някемлівасці кампетэнтных ведамстваў большасць наркатычных курыльных мікстаў дагэтуль не ўнесеныя ў пералік псіхатропных сродкаў. — "Звязда"). Сказалі, што я ўвогуле першы спартсмен, якога дыскваліфікавалі за ўжыванне такога рэчыва. Пасля гэтага мне пра спайсы ўвогуле думаць страшна. А з мяне зрабілі наркамана. Пасля кожнага такога артыкула ў мяне страшэнны стрэс.\n— Ніхто не ведае дакладна, але пішуць, што з-за дыскваліфікацыі твой удзел у лонданскай Алімпіядзе 2012 года пад пытаннем.\n— Нядаўна зборная прыехала з чэмпіянату свету. Старшыня Міжнароднай федэрацыі цяжкай атлетыкі Тамаш Аян сказаў, што я ў любым разе выступлю на Алімпіядзе ў Лондане. Шостага снежня скончыцца мая дыскваліфікацыя. У красавіку — першынство Еўропы. Паеду забіраць свой тытул. Потым — чэмпіянат свету, дзе я павінен зарабіць алімпійскую ліцэнзію.\n— Навошта ты ўжываў духмяныя травы? Няхай сабе яны былі дазволеныя і свабодна прадаваліся?\n— На чэмпіянаце Еўропы я выступаў на нервах. Для таго, каб паказаць вынік, я павінен адчуваць ураўнаважанасць і супакаенне. А я ўвесь час думаў пра нейкую лухту. Не мог заснуць, не мог знайсці адказы, ледзь не траўмаваўся.\n— У чым была праблема?\n— Перад чэмпіянатам Еўропы я прасіў у людзей падтрымкі. Каб дрэнна пра мяне не казалі. Гэта самае важнае для мяне. Здавалася, што ўсе праблемы ў мінулым. Але за тыдзень да старту прыйшлі з міністэрства спорту і сказалі, што я сябе дрэнна паводжу, і падтрымка будзе толькі ў выпадку перамогі. Такі псіхалагічны ціск мяне ўзрушыў, не хацелася падымаць штангу. Усе паганыя думкі зноў абрынуліся на мяне. Быў моцны стрэс. Я павінен быў нейкім чынам супакоіцца перад стартам, вось і параілі купіць гэтыя духмяныя травы...\n"Ён так пакрыўдзіўся, што пайшоў супраць..."\n— І сапраўды, пасля трэцяга затрымання нецвярозым за рулём людзі думаюць, што ты рэгулярна закладаеш за каўнер. Раскажы, як здарылася, што ты папаўся на алкаголі?\n— Мяне спынілі, хоць правілаў я не парушаў. Я нармальна, культурна з імі (інспектарамі ДАІ, — "Звязда") пагаварыў. Пасадзілі мяне ў сваю машыну. Быў пік спякоты, кандыцыянера ў іх няма. Папрасіў падняцца, другі даішнік упёрся пузам і не пусціў. Узялі маю машыну, завалаклі на эвакуатар, дротам падрапалі бампер. Павезлі на экспертызу. Апарат паказаў 0,52 праміле, а потым 0,57 праміле алкаголю ў крыві (зусім нязначнае перавышэнне магчымай нормы, якая складае 0,44 праміле, — "Звязда"). І кожны раз у мяне было вось такое мінімальнае перавышэнне. Сам не разумею... Можа, я і праўда няўдачнік? Больш за паўтара літра піва я не выпіваю, а арганізм успрымае яго так, што апарат паказвае перавышэнне нормы.\n— Навошта кіраваць аўтамабілем пасля таго, як выпіў?\n— Я за трэніроўку магу падняць трыццаць тон. І канкрэтна мне піва дапамагае аднаўляцца. Я — прафесійны спартсмен і ведаю ўсе асаблівасці майго арганізма. П'ю я толькі піва. Бутэлечку раніцай, у абед, пазней яшчэ адну. Не болей за паўтара літра. Гэтага хапала, каб перавысіць норму. Але гэта не робіць з мяне п'яніцу.\nЯк, па-вашаму, можна перамагчы на чэмпіянаце Еўропы? П'яным, ці што? Я ўжываю толькі піва, да гарэлкі не дакранаюся.\nЗаўважу, што ў сваім жыцці я не меў ніводнай аварыі. Ніколі такога не здаралася, што з машыны выпадаў. Увогуле лічу сябе асцярожным і разважлівым кіроўцам.\n— Андрэй, у мяне ў галаве не ўкладаецца, чаму ты раз за разам наступаеш на тыя ж граблі? Не кожны ўмудрыцца тройчы папасціся нецвярозым падчас кіравання аўтамабілем.\n— Ведаеце, калі я папёр супраць законаў і навязванняў? Упершыню мяне злавілі, калі я пасля Алімпіяды атрымліваў кватэру ў Мінску. Самі ж частавалі шампанскім. Там прапанавалі, а на дварэ ўжо даішнікі чакаюць...\nКалі б пасля гэтага мяне шчыра выбачылі, падтрымалі, я ніколі б не пераступіў парог аўто нецвярозым. І цяпер я піва п'ю, а яны мяне душаць! Калісьці я пайшоў супраць усіх правілаў. А як інакш, калі аднялі магчымасць нармальна трэніравацца? Я пратэставаў!\nСаша, сябар Андрэя Арамнава, які прывёз атлета ў Стайкі, зрабіў сваю рэмарку да слоў атлета: "Ён так пакрыўдзіўся на тую першую сітуацыю, што пайшоў супраць... Андрэй — як непарушная сцяна. І паўплываць на яго ў гэтым пытанні складана. Малады яшчэ".\n"Столькі людзей загубілі — і ўсё нармальна. Адзін Арамнаў вінаваты"\n— Я ўвогуле магу адмовіцца ад ужывання піва. Ведаеце, у мяне вялізныя амбіцыі. Я хачу стаць наймацнейшым чалавекам планеты ў гісторыі. Хачу зафіксаваць такія вынікі, якія яшчэ ніхто не фіксаваў. Мая мара — пабіць рэкорд Юрыя Захарэвіча. Гэта 210 кг у рыўку і 250 кг у штуршку. Але Захарэвіч выступаў у катэгорыі 110 кг, а я — у 105 кг. Толькі магчымасці здзейсніць гэты план пакуль няма. У зборнай няма ўсіх неабходных умоў для трэніровак прафесійнага спартсмена. Амаль усе дарослыя хлопцы сышлі ці ім сказалі завязаць. Хачу ісці на сусветны рэкорд, а апроч штангі, нармальнага абсталявання няма. Вось зірніце на трэнажоры, імі ніхто не карыстаецца — ганяеш паветра такімі трэнажорамі ды і ўсё. Харчаванне такое, што ў мяне ўжо не лезе. Вітамінаў належных я не атрымліваю. Калі падымаю штангу, на мяне падае 200 кг. А масаж нармальны зрабіць не могуць. Трэніруюць часам без ведання справы. Калі б я дакладна выконваў план у зборнай, то не перамог бы на Алімпіядзе ў Пекіне. Таму што план быў зроблены пад Рыбакова, а я — атлет іншай катэгорыі. І з-за гэтага былі ўвесь час канфлікты.\nМне для дасягнення выніку неабходна развіццё — фізічнае, псіхалагічнае, маральнае. Мне трэба ўвесь час знаёміцца з людзьмі, развівацца, навучацца. А мяне запіхнулі ў гэтыя "Стайкі", дзе абсалютна няма ніякага развіцця. Пяць гадоў тут сяджу, у гэтым лесе. У нумары толькі тэлевізар з трыма каналамі — халадзільніка нават няма. У выніку я раблюся загружаным. Адзіная магчымасць разгрузіцца была — выпіць піва.\nПасля інтэрв'ю з Андрэем Арамнавым я звярнуўся да спецыялістаў у галіне медыцыны і біяхіміі з пытаннем: "Няўжо штангіст можа "разгрузіцца" півам?" Аказалася, што і сапраўды, ужыванне гэтага напою ў невялікай колькасці можа быць для штангіста карысным: вітамін В, рост мышцаў і гэтак далей... Увага! Пэўную карысць можа атрымаць толькі прафесійны атлет, які валодае самакантролем і дакладна адчувае патрэбы свайго арганізма. Для звычайнага мужчыны ўжыванне піва колькасцю большай за адзін кухаль — шкоднае.\n— Няўжо ў зборнай няма трэнераў, якія маглі б табой займацца?\n— Мой асабісты трэнер, Міхаіл Саладар, увесь час са мной, не прапускае ніводнага майго падыходу, кантралюе. Да яго прэтэнзій няма. Але ёсць трэнеры больш высокага статусу, якія, тым не менш, недастаткова ведаюць сваю справу. Зборная выступае ўсё горш і горш. У 2004 годзе ў нас пяць чалавек рыхтавалася ў катэгорыі 85 кг, у катэгорыі 94 кг — чатыры чалавекі, і ўсе былі дарослыя. У катэгорыі 105 кг рыхтаваліся тры чалавекі, у цяжах — два. Было вельмі шмат таленавітых спартсменаў. Але колькі хлопцаў "паламалася" з таго часу! Кагосьці проста спісваюць, у некаторых рвуцца калені, мышцы, плечы... І гэта — трэнерскія памылкі, папярэдзіць траўмы яны проста не могуць. Я сам падыходжу да маладых і кажу: тут трэба пацярпець, а тут — прытрымацца. Дык падыходзіць адзін трэнер і з насмешкай: "Ну што, паказаў майстар-клас?" Яшчэ ў 2007 годзе адзін з такіх "спецыялістаў" мне сказаў: "Калі ты, га...юк, будзеш выпендрывацца, я табе пакажу!" Але я стаяў на сваім і перамог на Алімпіядзе.\n— А каго з перспектыўных атлетаў, ты лічыш, несправядліва спісалі з рахункаў?\n— Напрыклад, таленавітага штангіста Мікалая Патоцкага. Ён і цяпер мог бы трэніравацца. Быў чэмпіёнам свету сярод юніёраў. Выступаючы ў катэгорыі 94 кг, рваў аж 200 кг, як я, уяўляеце? Але навучыць яго штурхаць ад грудзей папросту не змаглі, не хапала трэнерскай кваліфікацыі. І ў выніку такога таленавітага чалавека адправілі дадому. Перакананы, калі б у яго ўклалі душу, быў бы заўсёды прызёрам топ-спаборніцтваў. Але сёння гэты чалавек — звычайны рабочы. Такіх выпадкаў магу прывесці шмат. Столькі людзей загубілі — і ўсё нармальна, адзін Арамнаў ва ўсім вінаваты.\nАднаго нашага кадэта, 16-гадовага хлопца, злавілі на допінгу. Як вынік — чатырохгадовая дыскваліфікацыя. А гэта былі б стабільныя медалі. Колькі людзей папаліся на допінгу! І гэта — памылкі ў трэніровачным працэсе. Каманда імкліва ідзе ўніз. І па выніках, і па кантынгенце спартсменаў. Хутка мы станем зборнай юніёраў. А раней у нас была такая каманда, што магла прыносіць больш медалёў, чым уся лёгкая атлетыка — усе 18 відаў.\nУ гэты ж час сапраўды добрыя трэнеры жывуць на здымных кватэрах. Напрыклад, Уладзімір Барздакоў, які трэніруе мяне, калі я знаходжуся ў Барысаве. А гэта ён знайшоў мяне і вывеў на міжнародную арэну.\n— Блукаюць чуткі, што цябе пераманьваюць у ЗША...\n— Я не хачу ад'язджаць, хачу жыць тут. Мару ажаніцца, дзяцей хачу, набыць дом. Але калі такое стаўленне будзе працягвацца пасля Лондана, вазьму ды і сыду са спорту.\n— Хацелася б, Андрэй, каб твае праблемы мінулі, каб ты зноў быў у найлепшай форме. Але твой упарты характар — гэта жах!!!\n— Хачу, каб да мяне пачалі нармальна, па-чалавечы, ставіцца. І я тут жа змяню сваё меркаванне наконт пэўных рэчаў. Я прафесійны спартсмен, але мой талент увогуле не запатрабаваны. Няма ніякай увагі. Такое адчуванне, што вось-вось пра цябе ўвогуле забудуцца. Журналісты ўзгадваюць толькі тады, калі здараецца нешта дрэннае. Вось у апошні раз мяне даймала адна карэспандэнтка. Прыехала, падпільнавала маю маці, якая напрацавалася ў начную змену. Да ночы бегала і трэсла суседзяў, фатаграфавала машыны. Пільнавала мяне, разоў дваццаць патэлефанавала, хоць я сказаў, што інтэрв'ю даваць не буду, што сам яшчэ не ведаю, як мае справы...\nСёння людзі выцягваюць з мяне зарад важных эмоцый. Як у такім стане выходзіць на памост? Хацелася б, вядома, каб людзі зразумелі, што я не такі, як пра мяне кажуць.\n— Ты згодны, што часам робіш істотныя памылкі, што нешта трэба мяняць у жыцці?\n— Я гэта разумею. Хацелася б, каб наступнае пакаленне не паўтарала маіх памылак. Паверце, больш за ўсё ў жыцці мне б хацелася прынесці карысць нашай краіне, нашым дзецям. Я перакананы, што магу так трэніраваць людзей, што яны будуць падымаць штангу правільна і не застануцца пры гэтым інвалідамі. Будуць пры гэтым нармальнымі, разумнымі і годнымі людзьмі.\nУ чым унікальнасць Андрэя Арамнава?\nНаш штангіст узрушыў увесь спартовы свет сенсацыяй на Алімпіядзе 2008 года ў Пекіне (тады яму было 20, сёння — 22). Зафіксаваў сусветны рэкорд у рыўку (200 кг) і сусветны рэкорд па суме рыўка і штуршка (436 кг). Цікава, што сам Арамнаў не вылучаецца грэнадзёрскай камплекцыяй: значна ніжэйшы за сваіх супернікаў (рост каля 174 см). Па так званай табліцы Сінклера (улічваецца вынік атлета і яго асабістая вага) Арамнава пасля Алімпіяды прызналі найлепшым штангістам свету.\nГалоўныя спаборніцтвы чатырохгоддзя прайшлі, а імя Андрэя Арамнава працягвала грымець. Двойчы атлета спынялі супрацоўнікі ДАІ ў стане алкагольнага ап'янення. Забралі правы, прыцягнулі да крымінальнай адказнасці, далі штраф. І вось у пачатку жніўня гэтага года — чарговая бомба, трэцяе затрыманне нецвярозым падчас кіравання аўто. На гэты раз Арамнаву далі 10,5 мільёна рублёў штрафу. Калі чытаеш пра гэта навіны ў інтэрнэце, падаецца што Арамнаў — самаўпэўнены хуліган, які мае зорную хваробу.\nРаспавяду вам толькі пра свае назіранні. Чалавек не лаецца мацюкамі. У дзверы ўваходзіць апошнім. У алімпійскім комплексе "Стайкі" вітаецца з усімі людзьмі. Жанчыны ўсе як адна называюць Арамнава Андрушам і спыняюцца паразмаўляць. Цягам гутаркі я знянацку задаў атлету пытанне: "Якую кніжку ты зараз чытаеш?" Андрэй адказаў: "Дыянэтыку" Рона Хабарта. Кніга пра методыку працы з розумам"\nАлександр Гончаров - о допинг-скандалах и судьбе Андрея Арямнова\nАндрэй Арамнаў: дыскваліфікаваны на паўгода і трапіўся зноў?


23.03.2013 / 20:34 7\nАлег Латышонак: ВКЛ было рабаўладальніцкай дзяржавай, а Гедымін — акупантам ВІДЭА 7\nВіктар Марціновіч: Калі нашы перамогуць — з гэтай ідэяй мы жылі і паміралі 25 год. Нічога не робячы 5\n24.03.2013 / 19:19\nЦікава, гарадзенец. а навошта народу такая ўлада, якая нават пахлебку адбірае:\n24.03.2013 / 23:13\nгарадзенец / адказаць\n26.03.2013 / 20:37\nА ці Лука не адабраў у нас дзьве трэціх нашай пахлёбкі ў 2011 годзе? А ці Чавес не загнаў Венесуэлу ў даўгавую пастку, падтрымліваючы Кубу і падобныя рэжымы?\nПракапеня раскрыў дэталі нарады ў Лукашэнкі: незадаволенасць Карпенкам, школы пры ПВТ і крэдыты ўсім ахвотным на ІТ-адукацыю 15\nКолькі палітычныя партыі выставілі кандыдатаў на парламенцкія выбары ТАБЛІЦА\nУ Вялікабрытаніі хочуць увесці дадатковыя зборы для тых, хто занадта часта лятае\nЗяленскі: Былі часы, калі мы жылі занадта бесклапотна і не дбалі пра армію — і паплаціліся 2\nУ Барселоне пратэстоўцы блакавалі аэрапорт\nКіроўца, з-за якога ў «п’янай» аварыі пад Белаазёрскам загінулі 5 чалавек, атрымаў максімальны тэрмін 1\nВіктар Марціновіч: Калі нашы перамогуць — з гэтай ідэяй мы жылі і паміралі 25 год. Нічога не робячы 4\nМасавая бойка каля бара ў Жодзіне скончылася забойствам: падрабязнасці 3\nПяскоў: Пытанне вяртання Крыма нават не абмяркоўваецца. Ні ў якім фармаце 9\nУ Магілёве ўчастковы выратаваў дзяўчыну ад самагубства, рызыкнуўшы сваім жыццём 1\nПолацкая раёнка просіць на перапісе называць беларускую мову роднай 8\nУ Беларусі прынялі рашэнне аб стварэнні новай IT-ВНУ 11\nСіноптыкі распавялі пра надвор'е на тыдзень. Будзе вельмі цёпла 1\nPiS з вялікім адрывам перамагае на выбарах у Польшчы, фрыкавая «Канфедэрацыя» праходзіць у Сойм 44\nChâteau de Karabli: Беларус-эмігрант будуе сабе дом у Валожынскім раёне, каб вярнуцца з Амерыкі 31\n«Што ж такое лічбавізацыя, што гэта за цуд такі»: Лукашэнка правёў нараду па развіцці лічбавай сферы і стварэнні ўніверсітэта пры ПВТ 10\nВіцебскі дэсантнік стрэліў саслужыўцу ў вока 1\nУ Гродне 15-гадовага падлетка збілі за завушніцу так, што прыйшлося зашываць лоб 1\nАнтон Рудак. Юзік, у нас праблема. Верш 8\n«Для Украіны гэта не вайна за аднаўленне тэрытарыяльнай цэласнасці. Гэта антыкаланіяльная вайна за незалежнасць» 23\nУ Пінску наведніца начнога клуба адхвастала ахоўніка сваім станікам ВІДЭА 8\nКаментар на YouTube ўпершыню набраў мільён лайкаў 4\nКурды папрасілі сілы Асада заняць поўнач краіны. Амерыканскія вайскоўцы паспешліва пакідаюць раён 4


Бабруйскіх актывістак пакаралі штрафам за пераход вуліцы напярэдадні 100-годзьдзя БНР\n27 сакавік 2018, 21:37\nГаліна Сьмірнова (зьлева) і Таісія Кабанчук (справа)\nБабруйскі аддзел ДАІ пакараў Таісію Кабанчук з аргкамітэту партыі «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя» і Галіну Сьмірнову з прафсаюзу работнікаў Радыёэлектроннай прамысловасьці штрафам у адну базавую велічыню (24,5 рубля) кожную. Адміністрацыйная камісія інспэкцыі прызнала іх вінаватымі ў парушэньні правілаў дарожнага руху.\nРазгляд справы Таісіі Кабанчук камісія ДАІ зрабіла закрытым\nПаводле актывістак, пакараньне іх надуманае і незаконнае. Абедзьве сьцьвярджаюць, што супрацоўнікаў ДАІ выкарысталі, каб затрымаць іх напярэдадні сьвяткаваньня 100-годзьдзя Беларускай Народнай Рэспублікі і перашкодзіць ім выехаць 25 сакавіка ў Менск на сьвяточны канцэрт. Вырак камісіі актывісткі будуць абскарджваць.\nСа слоў Таісіі Кабанчук, яе справу разглядалі за зачыненымі дзьвярыма, і ў яе не было магчымасьці сябе абараніць.\n«Супрацоўнікаў ДАІ, якія разглядалі справу, спалохала тое, што адзін з тых, хто прыйшоў мяне падтрымаць, здымаў працэс на відэа, — сказала Таісія Кабанчук. — Міліцыянты сышлі ў іншы пакой. Мяне на разгляд не пусьцілі і праз 50 хвілін абвясьцілі вырак. У пастанове няма расшыфроўкі росьпісу міліцыянтаў, якія прынялі рашэньне аб пакараньні. Прыгадваю, што справу распачынаў Хадыка, а позву выпісваў Сяргей Козыраў».\nНа Тасію Кабанчук склалі пратакол аб пераходзе праезнай часткі ў недазволеным месцы ўдзень 24 сакавіка пасьля таго, як яе «дужыя хлопцы ў цывільным зацягнулі ў машыну» і даставілі ў ДАІ. Акрамя парушэньня правілаў дарожнага руху, актывістку зьвінавацілі ў непадпарадкаваньні патрабаваньням міліцыі. Гэтую справу 26 сакавіка Бабруйскі суд адправіў на дапрацоўку. Да суду пэнсіянэрку Кабанчук трымалі ў ізалятары часовага ўтрыманьня.\nСмірнова: Было зразумела, што пакараюць, пытаньне заставалася — колькі дадуць\nГаліна Сьмірнова, паводле супрацоўнікаў ДАІ, перайшла вуліцу ў недазволеным месцы ўначы 23 сакавіка. Яна нібыта хацела ўцячы ад праваахоўнікаў, таму яе затрымалі. Супраць актывісткі сьведчылі двое супрацоўнікаў АМАП — Дзьмітры Старапас і Юры Кавалеўскі. Галіна настойвае, што яе затрымалі каля пад’езда ейнага дома, калі яна прыехала на таксоўцы з урачыстай імпрэзы на сядзібе гарадзкой арганізацыі АГП. Пратакол аб парушэньні правілаў дарожнага руху на яе склалі, калі высьветлілася, што яна цьвярозая.\nСправу разглядаў супрацоўнік ДАІ капітан Сяргей Козыраў. Як сказала актывістка, ёй не дазволілі сфатаграфаваць матэрыялы, каб у іх разабрацца.\n«Пратакол аб адміністрацыйным правапарушэньні быў складзены так, што прачытаць яго было немагчыма, — кажа актывістка. — Для мяне не было пытаньня, ці пакараюць мяне. Інтрыгай заставалася, колькі дадуць. Далі адну базавую велічыню. Будзем абскарджваць пакараньне».\nГаліну Сьмірнову трымалі ў ізалятары больш за двое сутак. На яе, як і на Таісію Кабанчук, склалі пратакол за непадпарадкаваньне міліцыі. Бабруйскі суд адправіў гэтую справу на дапрацоўку.\nТаісія Кабанчук і Галіна Сьмірнова былі заяўніцамі мітынгу ў Бабруйску да Дня Волі. Правесьці яго ў цэнтры гораду 24 сакавіка гарвыканкам не дазволіў. Прапанаваў сабрацца 25 сакавіка на стадыёне «Славянка». Актывісткі не пагадзіліся і паспрабавалі дамовіцца з чыноўнікамі пра мітынг на плошчы Перамогі, але марна.\nЗа здымак сьцяга каля помніка Караткевічу актывіста аштрафавалі на паўтысячы рублёў\nЧацьвёра былых фігурантаў «справы патрыётаў» патрабуюць па 100 тысяч рублёў кампэнсацыі. Мінфін супраць


Cooking Techniques & Саветы Грэчаскія Асновы прыгатавання ежы\nПачніце з кавалкам цеста\n© Jim Стэнфилд\nКачалку паказаны ў гэтай серыі фатаграфій з'яўляецца традыцыйнай качалку выкарыстоўваецца для раскачаць вельмі вялікія аркушы тонкіх Пластовы для ўсіх відаў выпечкі . Гэта 3 фута 4 цалі даўжынёй і 1 цаля у дыяметры.\nПры выкарыстанні хатніх Філ, пачніце з кавалачкам памеру з вялікім біфштэксам. Пры выкарыстанні sfoliata (тоўсты ліст тэсту фило або пластовага тэсту) пачынаюць з аднаго ліста. Праца на злёгку пасыпаную мукой паверхню і пакласці трохі мукі на вашым качалкай.\nРаскачаць на раўнамернае ціск, пакуль цеста не згусне каля 1/4 цалі.\nРаскачаць яго на качалку\nЗахоўваючы цеста злёгку размалоць, замест таго , каб пракаткі-над толькі, рулон тэсту над качалкай. Пакладзеце рукі ў цэнтры качалкі і , як вы выкінулі, перамясціць іх у боку так , каб і качалку і рукі працуюць , каб распаўсюджваць і разбавіць цеста.\nПрацягнуць пракаткі робіць цеста танчэй і танчэй кожны раз.\nДэталь прокатке: перамяшчэнне рукі ад цэнтра да бакоў, каб нават ціск і дапамагчы ў распаўсюдзе і станчэнне цеста. Працягнуць пракаткі да таго часу, пакуль цеста не таўшчыня вы хочаце.\nЯк тонкі, як вам трэба\nРаскачаць да неабходнай таўшчыні, як апісана ў рэцэпце.\nПарады па куплі Слоеное цеста\nПерш чым купіць грэцкае аліўкавы алей\nЯк Рулет вінаграднае лісце\nСамаробныя Свіныя Tamales: Tamales дэ Cerdo\nДаведайцеся, як зрабіць паэлья\nКаўбаса фаршаваны хлеб з сырам (Кальцоне)


Бонч-Асмалоўскія - апошнія рамантыкі рэвалюцыі - Жыццё кароткае, Радзіма вечная\nБонч-Асмалоўскія - апошнія рамантыкі рэвалюцыі\nNov. 11th, 2016 at 5:48 AM\nПра гісторыю маёнтка Блонь, пра яго ўладароў, і гістарыныя этапы можна даведацца тут http://azarkinm.livejournal.com/174703.html. А зараз я б хацела распавесці пра жыццё апошніх уладароў маёнтка Блонь - Бонч-Асмалоўскіх. Пра іх рэвалюцыйныя памкненні, пра актыўную дзейнасць і веру ў патрэбнасць зменаў. Ці такой рэвалюцыі хацелі Бонч-Асмалоўскія для сваёй краіны?\nІосіф Аляксандравіч Бонч-Асмалоўскі (1831–1879) нарадзіўся ў заможнай сям'і, якая паходзіла са старажытнага роду Асмалоўскіх.\nБонч-Асмалоўскія з'явіліся ў ВКЛ яшчэ ў ХVI стагоддзе і тады ж атрымалі герб "Бонч", назву якога пачалі выкарыстоўваць як прыстаўку да прозвішча. У асноўным Бонч-Асмалоўскія валодалі землямі і прадпрыемствамі ў Магілёўскай і Чарнігаўскай губернях.\nБацька Іосіфа памёр калі было яму 12 год, таму станавіцца на ногі прыйшлося самастойна. А так як з'яўляўся яшчэ ён старэйшым сынам у сям'е, даводзілася дапамагаць двум братам і сястры. На службу ён паступіў у 1847 годзе, ва ўзросце 16 год, і да канца 1860-х дасягнуў высокіх пасад. Не маленькі штуршок для кар'ернай лесвіцы ён атрымаў у 1856 годзе з дапамогай шлюбу з Клемянцінай Піпенберг. Жонка мела нямецкія і італьянскія карані і нарадзіла яму сына Анатоля. Сям'я валодала дамамі ў Пецярбургу і Віцебску, Іосіф займаў пасаду дзейснага стацкага дарадцы, а яго родны брат у гэтыя ж часы быў у добрых адносінах з імператарам Аляксандрам ІІ. Усё гэта спрыяла дабрабыту і кар'ернай лесвіцы Іосіфа. Пасля паўстання 1863 года, на тэрыторыі былой Рэчы Паспалітай пачалі канфіскоўвацца маёнткі ўдзельнікаў паўстання. Маёмасць перахадзіла ў дзяржаўную скарбонку, а пасля распрадавалася ці даравалася лаяльным чыноўніка. Бонч-Асмалоўскаму атрымалася набыць ва ўласнасць па ільготным кошце маёнтак Блонь ва Ігуменьскім уездзе, які быў канфіскаваны ў Антона Асоўскага за ўдзел у паўстанні і ўжо некалькі год з'яўляўся ўласнасцю Расійскай імперыі.\nВедаючы, як цяжка дасягаць пасад без падтрымкі, Іосіф намагаўся даць сыну Анатолю лепшую адукацыю і адсылае яго вучыцца ў Пецярбург. Але там, малады Анатоль Бонч-Асмалоўскі (1857–1930) становіцца прыхільнікам ідэй народніцкага руху і далучыецца да таемнай арганізацыі "Зямля і воля", дзе знаёміцца з народнікамі Рыгорам Пляханавым, Мікалаем Марозавым, Мікалаем Цютчавым, Сафіяй Пяроўскай і займаецца агітацыяй ідэй сярод працоўных. У 1879 годзе "Зямля і воля" падзялілася на рэвалюцыйную "Народную волю" (выступала за палітычную барацьбу і тэрор) і лагодную арганізацыю "Чорны перадзел" (настойвала на працы з сялянамі і выступала катэгарычна супраць тэрору). Анатоль Бонч-Асмалоўскі застаўся на народніцкіх пазіцыях і далучыўся да "Чорнага перадзела". Менавіта гэта арганізацыя звяла яго пазней з жонкай Варварай Вахоўскай (1855–1929).\nНа момант знаёмства з будучым мужам, народніцкае жыццё Варвары Вахоўскай выглядала больш актыўным і захапляльным. Скончыўшы Камянец-Падольскую гімназію, яна працягнула вучобу на філасофскім факультэце ўніверсітэта Цюрыха. Там яна пазнаёмілася з анархістам Міхаілам Бакуніным і яго сябрамі-аднадумцамі Міхаілам Сажыным і Пятром Лаўровым, якія сярод рускай моладзі прапагандавалі ідэі народнікаў. У 1873 годзе найбольш актыўных маладых студэнтаў царскі ўрад прымусіў вярнуцца на радзіму, сярод іх была і Варвара Вахоўская. Пасля вяртання, яна ўсёроўна працягнула займацца распаўсюджаннем інфармацыі сярод сялян і працоўных, з'яўлялася актывісткай "Зямлі і волі". У1875 годзе, ва ўзросце 20 год, яна была затрымана паліцыяй за агітацыйную дзейнасць. Тры гады Вахоўская знаходзілася ў адзіночнай камеры і толькі ў 1877 годзе яе справу пачалі разглядаць. Гэта было звязана з пачаткам громкага працэсу над народнікамі, якія былі затрыманы ў перыяд з 1873 па 1877 гады. Суд увайшоў у гісторыю пад назвай "Працэс ста дзевяноста трох". Хаця афіцыйна было затрымана 4 тысячы чалавек, да суда было прадстаўлена 194 чалавека, але адзін з удзельнікаў працэсу не дажыў да яго сканчэння. "Працэс 193-х" увайшоў у гісторыю як самы буйны працэс і цягнуўся чатыры месяцы. За "хаджэнне ў народ" Варвара Вахоўская была прыгаворана да 3 гадоў пазбаўлення волі, а так як тэрмін папярэдняга знаходжання за кратамі залічваўся, то пасля сканчэння працэсу ва ўзросце 23 год яна была саслана пад наглядам паліцыі да бацькі ў Падольскую губерню, дзе была вымушана знаходзіцца пад апякунскім даглядам 2 гады, пакуль сябры з "Чорнага перадзела" не прыдумалі як знайсці выйсці са гэтай сітуацыі.\nВарвара Вахоўская знаёміцца з актывістам "Чарнага перадзела" Анатолем Бонч-Асмалоўскім, які за актыўную пазіцыю быў выключаны ў 1879 годзе з універсітэта і пад наглядам паліцыі дастаўлены ў маёнтак бацькі. На момант знаёмтва з мужам у 1880 годзе, Анатоль ужо быў уладаром маёнтка. Бацька цяжка перажываў з-за рэвалюцыйнай дзейнасці сына і яго выключэння з універсітэта. Яго пасады і ўзнагароды не прыносілі плёну ў аднаўленні сына ва ўніверсітэце і не вытрымаўшы такога павароту лёсы, ва ўзросце 48 год Іосіф Бонч-Асмалоўскі памёр.\nДа Анатоля пераходзяць маёнтак Блонь і яшчэ некалькі фальваркаў, але з умовай, якую ў тэстаменце паставіў бацька – яму забараняецца закладваць ці прадаваць маёнтак. Вось у такі перыяд, каб пазбавіць Вахоўскую апякунства бацькі Анатоль і Варвара ладзяць фіктыўны шлюб. Але праз некаторы час яны знаходзяць адзін у аднога агульныя погляды на палітычныя працэсы, з'яўляецца павага і каханне, у сям'е нараджаюцца дзеці.\nВарвара і Анатоль застаюцца ў маёнтку Блонь, дзе займаюцца гаспадаркай і прыводзяць закінуты маёнтак у належны стан. Анатоль нават звяртаеца за парадамі да публіцыста-народніка, доктара хіміі, аўтара "Лістоў з вёскі", прафесара Аляксандра Энгельгардта, які ў свой час з-за студэнцкіх хваляванняў быў сасланы ў маёнтак Бацішчава і там на практыцы прымяняў свае веды па паляпшэнню сельскай гаспадарцы. Анатоль будуе ў маёнтку вятрак, крухмальны завод, завозіць племянны скот і выводзіць гаспадарку на належны ўзровень. А за пабытовым жыццём не забываецца і на свае з Варварай погляды – значную колькасць прыбытку яны ахвяруюць на палітычную дзейнасць.\nУ 1881 годзе Анатоль фінансуе з'яўленне ў Мінску падпольнай друкарні "Чорнага перадзела", у 1886 годзе спрабуюць адчыніць друкарню ў Канатоне (Чарнігаўская губерня). У 1891 годзе Варвара разам з васьмігадовай дачкой Ірынай едзе на поўдзень Расійскай імперыі, дзе адбываецца моцны голад і арганізоўвае там сталовыя для галадаючых. У 1882 годзе Анатоль будуе у Блоні двухкласную школу для дзетак сялян. Дарэчы, сваіх чатырох дзяцей Варвара і Анатоль таксама выхоўваюць на глебе народніцтва. Яны аддаюць іх у мясцовую школу дзе яны навучаюцца разам з сялянскімі дзецьмі, дапамагаюць сялянам у полі, а летам аддаюцца да іх на дзядзькаванне ў вёску.\nНапрацягу дзесяці год, з 1891 па 1901 гады ў маёнтку Блонь дзейнічае сялянскі гурток самаадукацыі. Для сялян набываліся кнігі, праводзіліся сустрэчы і вечарыны, на якіх абмяркоўваліся палітычныя тэмы як унутры краіны, так і за яе межамі. Частымі гасцямі такіх сходаў былі сябры-народнікі Бонч-Асмалоўскіх, якія пастаянна гасцявалі ў Блоні.\nСітуацыя ў Расійскай імперыі ўсё больш і больш накальвалася, рэвалюцыйныя хваляванні ўзмацняліся і пры любых усплёсках народных настрояў у Мінскай губерні абодвух Бонч-Асмалоўскіх выклікаюць на допыт ў мінскую турму.\nАнатоль Бонч-Асмалоўскі, 53 гады, 1910 год, фота з мінскай турмы.\nВарвара Вахоўская, 55 год, 1910 год, фота з мінскай турмы.\nЛетам 1897 года Анатоль Бонч-Асмалоўскі становіцца адным з кіраўнікоў "Працоўнай партыі палітычнага вызвалення Расіі", яна была створана з тых сябраў, хто сыйшоў з БУНДа (буйная партыя, якая аб'ядноўвала габрэяў Польшчы і Расіі, дзейнічала на тэрыторыі Беларусі, Украіны, Польшчы і Літвы). Новаствораная партыя налічвала каля 200 працоўных-рамеснікаў, якія аб'ядноўваліся ў 40 гуткоў і займаліся адукацыяй габрэйскай моладзі. Праіснавала партыя да 1900 года.\nСыны Анатоля і Варвары. Слева направа: Глеб, Радзівон, Іван.\nУ 1901 годзе ў маёнтку Блонь адбыліся затрыманні ў сувязі з дзейнасцю сялянскага адукацыйнага гуртка. Анатоля Бонч-Асмалоўскага, разам з сынам Іванам арыштоўваюць і ссылаюць на пасяленне ва Усходнюю Сібір. Разам з імі па сваёй ініцыятыве паехала і дачка Ірына. Пасля сканчэння тэрміну зняволення ў 1904 годзе Варвара і Анатоль працягваюць палітычную дзейнасць, з'яўляюцца сябрамі Партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў (эсэраў), актыўнымі ўдзельнікамі рэвалюцыі 1905 года.\nАнатоль разам з дачкой Ірынай\nПадчас баявых дзеянняў Першай сусветнай вайны, Варвара і Анатоль з'яджаюць у глыбь Расіі і там ствараюць арганізацыю дапамогі бежанцам з Беларусі. У тыя ж часы адбываецца і сямейны раскол. Бонч-Асмалоўскі збліжаецца з маладой эканомкай сям'і Лізаветай Новікавай, якая па ўзросту была маладзейшая за яго на 32 гады і нават маледзейшая за яго дачку. Ён сыходзіць ад жонкі, але застаецца жыць у Блоні, і пераязджае ў значна меншы дом.\n1916 год. Анатоль Бонч-Асмалоўскі ў цэнтры.\nУ 1917 годзе Анатоль Бонч-Асмалоўскі з'яўляецца дэлегатам 1-га Усебеларускага з'езда, бярэ актыўны ўдзел у кааператыўным руху Мінска. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ён адмаўляецца ад маёнтку і ў 1926 годзе з'яджае ў Маскву разам з другой сям'ёй. Там жа ў Маскве, толькі ў пансіёне для пенсіянераў-рэвалюцыянераў жыла ўжо некалькі год Варвара Бонч-Асмалоўская.\nЖыццё Бонч-Асмалоўскіх у Маскве было размеранае, Анатоль займаецца напісаннем і выданнем сваіх рэвалюцыйных успамінаў, выхоўвае дзяцей, якіх ад другога шлюбу ў яго трое - Вадзім, Леў і Іраіда. Памёр народнік-рэвалюцыянер у 1930 годзе, на 74 годзе жыцця, перажыўшы Варвару Вахоўскую на адзін год. Абодва былі пахаваны на Навадзевічых могілках, толькі ў розных месцах. Пасля Другой сусветнай вайны побач з Анатолем пахавалі яго другую жонку, а да Варвары падзахавалі дачку ад друга шлюба Анатоля Іраіду. Мёртвыя ж размаўляць не могуць, мёртвыя ж маўчаць.\nУ віхурах рэвалюцыйных падзей пачатку ХХ стагоддзя жыццё дзяцей знакамітых рэвалюцыянераў-народнікаў склалася трагічна. Падавалася, што такім ідэйным рэвалюцыянерам было б лягчэй жыць пры бальшавіцкай уладзе. Але рухавік рэпрэсій закрануў і іх.\nІван Бонч-Асмалоўскі (1881–1969). Пад уплывам бацькоў далучыўся да рэвалюцыйнай дзейнасці. Калі быў вучнем апошняга класа, быў сасланы разам з бацькамі ў Сібір за арганізацыю у Блоні нелегальнага сялянскага гуртка. Пасля вяртання ў 1904 годзе, з'ехаў на вучобу ў Цюрых і ўжо адтуль перасылаў бацькам нелегальную літаратуру. У 1905 годзе з'яўляўся адным з арганізатараў Усерасійскага сялянскага саюза. У 1906 годзе адзін з ініцыятараў стварэння ў Дзяржаўнай Думе фракцыі "Трудавікі", якая аб'ядноўвала сялянскіх дэпутатаў. Падчас І і ІІ Думаў з'яўляўся сакратаром фракцыі, пра дзейнасць якой пазней выдаў кнігу. Літаратура адразу была канфіскавана паліцыяй. Іван неаднаразова арыштоўваўся за сваю палітычную дзейнасці. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі працаваў служачым ва ўстановах Мінска і Масквы. Не вядома, шкадаваў ён пра тое, як на сям'е адбілася рэвалюцыя, але ў апошнія гады ён часта наведваў свае родныя мясціны, займаўся радаводам і перадаў некаторыя фатаздымкі музею ў Асмалоўцы.\nІрына Бонч-Асмалоўская (1882–1941). Як і старэйшы брат Іван гадавалася на народніцкіх ідэях бацькоў. Скончыла Пецярбургскі жаночы медыцынскі інстытут, дзе з'яўлялася актывісткай сацыял-дэмакратычнага гуртку. У 1901 годзе, падчас адной з маніфістацый была паранена і знаходзілася пад арыштам. Пасля суда над братам Іванам і бацькам па сваёй ініцыятыве паехала з імі ў Сібір. Пасля амністыі сваякоў з'ехала за мяжу для атрымання там адукацыі. Удзельніца рэвалюцыі 1905 года. У гады Першай сусветнай вайны працавала на фронце хірургам. З 1917 па 1922 гады – хірург 2-ой бальніцы Мінска. З 1922 года выкладала на кафедры шпітальнай хірургіі ў БДУ і Мінскага медыцынскага інстытута. Аўтар навуковых прац па хірургіі.\nВыйшла замуж за сацыял-дэмакрата Сяргея Вржосека, адваката па прафесіі, які паспяхова абараняў на судовых працэсах Леніна і Сталіна. Нарадзіла дваіх дзяцей і з 1933 года жыла ў Ленінградзе.\nРадзівон Бонч-Асмалоўскі (1884–1938). Апошні з дзяцей-рэвалюцыянераў гэтай сям'і. Навучаўся ў сельскай школе разам са сваімі старэйшымі братам і сястрой. У 1905 годзе прымаў удзел у З'ездзе Украінскай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, за ўдзел у якім быў праз год затрыманы і прыгавораны да 3 год пазбаўлення волі. Спрабаваў здзейсніць уцёкі, але безпаспяхова. Пасля сканчэння зняволення вучыўся на Пецярбургскіх вышэйшых сельска-гаспадарчых курсах. Займаў пасады ў Ігуменьскім і Мінскім гарадскім харчовых камітэтах. У Савецкі перыяд з'яўляўся загадчыкам сельска-гаспадарчай секцыі Дзяржплана БССР. Быў жанаты на дачцэ актывіста "Чорнага перадзела" Сяргея Каваліка (пахаваны ў Мінску на ваенных могілках) Марыі Кавалік.\nРаспрацоўваў пытанні развіцця кааперацыі і саўгаснага будаўніцтва на Беларусі. У 1930 годзе арыштаваны разам з Гаўрылам Гарэцкім і прыгавораны да 10 год выпрабаваўчых лагерных прац. Працаваў на будоўле Беламорканала эканамістам-планавіком. Дзякуючы добрым паводзінам вызвалены раней тэрміна. У 1938 годзе – эканаміст-планавік Чымкенсткага хімікфармзавода ў Казахстане. Там жа на заводзе працавала хімікам і яго жонка, якая пасля прысуда мужа паехала за ім у ссылку. У чэрвені 1938 года Радзівон быў паўторна арыштаваны і ўтрымліваўся ў яме, куды Марыя Кавалік кідала яму ежу. Радзівон быў прыгавораны "тройкай" да расстрэла (па іншым звесткам быў забіты на допыце) 10 кастрычніка 1938 года. Акрамя мужа ў Казахстане Марыя Бонч-Асмалоўская пахавала дваіх дзяцей і пасля 1939 года разам з адзіным сынам Сяргеем вярнулася ў Ленінград дзе жыла сям'я малодшага брата мужа.\nГлеб Бонч-Асмалоўскі (1890–1943). Калі бацьку і брата ссылалі ў Сібір, яму было толькі 10 год, відаць таму ён адзіны з дзяцей Анатоля і Варвары, хто актыўна не займаўся палітыкай. Але калі ты не займаешся палітыкай, то палітыка займаецца табой. Глеб скончыў у 1920-я гады Мінскае камерцыйнае вучылішча, затым Петраградскі ўніверсітэт. З 1924 па 1930 гады працаваў асістэнтам кафедры антрапалогіі Ленінградскага ўніверсітэта. Разам са знакамітым гісторыкам Канстанцінам Палекарповічам займаўся вывучэннем стаянак палеаліта на тэрыторыі Гомельскай і Смаленскай абласцей, а на тэрыторыі Беларусі ім былі адкрыты знакамітыя стаянкі Юравічы і Бердыж. Падчас раскопак ў пячорах Крыма (1923 год) упершыню на тэрыторыі СССР знайшоў рэшткі неандэртальца. Але гэтая знаходка не парадавала кіраўніцтва, бо атрымлівалася, што бальшавікі прадстаўнікі неандэртальцаў, а ўся Еўропа вяла сваё паходжанне ад крэманьёнцаў. З-за гэтага адкрыцця Глеб працяглы перыяд знаходзіўся ў апале і ў 1934 годзе па ілжываму даносу, аб супрацоўніцтве з фашысцкімі арганізацыямі быў затрыманы і сасланы на 3 гады ў Варкуту. Пасля сканчэння тэрміну зняволення вярнуўся і жыў на хутары пад Ленінградам, бо меў забарону на пасяленне ў двух расійскіх сталіцах. Адстаяць сваё імя яму атрымалася толькі ў лютым 1941 года. Тады былі падпісаны ўсе дакументы аб рэабілітацыі і Глеб Бонч-Асмалоўскі здолеў атрымаць навуковую ступень доктара гістарычных навук без абароны дысертацыі. У 1942 годзе эвукуяваны з блакаднага Ленінграда ў Казань, дзе выкладаў у мясоцовым універсітэце і інстытуце, а таксама рыхтаваў да друку чарговыя манаграфіі. Памёр у Казані ў 1943 годзе. Яго праўнучка, Марына Бонч-Асмалоўская, расійская пісьменніца, зараз займаецца радаслоўнай роду, і актыўна супрацоўнічае з музеем у Блоні. Менавіта туды, яна перадала мэблю прадзеда, яго асабістыя рэчы, кнігі і стварыла ў Блоні пакой пачатку ХХ ст.\nДык ці такога лёсу хацелі народнікі Бонч-Асмалоўскія для сябе і сваіх блізкіх калі змагаліся за змены? Ці такой рэвалюцыі яны хацелі для сваёй краіны?\nФатаздымкі да гэтага матэрыяла ўзяты з асабістага архіва сям'і Бонч-Асмалоўскіх, якія размешчаны на прасторах інтэрнэта, а таксама з адкрытых інтэрнэт крыніц.\nІмёны ў гісторыі,\nNov. 11th, 2016 03:11 pm (UTC)\nМагло быць i горш. Цiкава, дзяк\nFeb. 9th, 2019 10:15 am (UTC)\nУважаемая создательница этой страницы,\nпоставьте, пожалуйста, ссылки на фотографии и текст. Эти фотографии принадлежат семье Бонч-Осмоловских, за исключением 3-4, которые уже стоят в Википедии. Если Вы не помните, где именно взяли ту или иную фотографию, то можете так и написать, например:\n"Фотографии принадлежат семье Бонч-Осмоловских".\nСейчас Вы нарушаете Закон об АВТОРСКОМ ПРАВЕ. Размещение чужих материалов без ссылок - подсудное дело!\nFeb. 14th, 2019 06:37 pm (UTC)\nНікога не хацела пакрыўдзіць. Усё зрабіла.\nFeb. 15th, 2019 01:40 pm (UTC)\nНе ясно, что значит: Усё зрабіла. Вы могли бы говорить по-русски? Розовые ссылки под фотографиями ведут ... на эту же самую страницу. Нужно поставить ссылки на владельцев фотографий. Если хотите, могу помочь. Оставьте, пожалуйста, свой мейл.\nFeb. 16th, 2019 04:40 am (UTC)\nОставте пожалуйста свой мэйл я вам напішу. Давольно орігінально как-то оставлять емейл ананімному человеку.\nІ в нізу статьі напісана ...\nFeb. 15th, 2019 01:46 pm (UTC)\nНасколько удалось прочитать - в нем много неточностей. Лучше исправить, чтобы не плодить ошибки.\nFeb. 17th, 2019 06:14 pm (UTC)\nЭто фотографии моей собственной семьи, может быть, так понятнее.\n"На просторах Интернета" написано море чуши, которую незнающие люди копируют с одной страницы на другую. Я еще раз говорю: в Вашей статье множество неправильных вещей, которые легко поправить - гораздо легче, чем недялями переписываться на эту тему :))\nFeb. 18th, 2019 04:05 am (UTC)\nВы тоже наверное не поняли. Ох уж эта ананимнасть в ЖЖ. Она закидывает ваши сообщение чёрт куда.\nЯ с удовольствием исправлю не точности. Поверьте, не заинтересована в домыслах. И естественно семья больше знает про своих предков. Конечно можно списаться и вы мне точно скажите куда сделать ссылку на ваши фото. Можно через е-мейл или через Фейсбук azaronak----gmail.com вместо чёрточек поставьте знак емейла\nБольшое вам спасибо. И извините если обидела как то своей статьёй. Мне хотелось об'еденить разную информацию и наоборот рассказать про вашу сем'ю как можно больше.\nFeb. 18th, 2019 07:05 pm (UTC)\nНичего страшного :)) Хорошо, что удалось достучаться до автора страницы, чаще всего страницы какие-то покинутые :) Письмо на мейл ушло.\nbatury : (no subject) [+0]\n(Anonymous) : АВТОРСКОЕ ПРАВО [+4]


Catholic.by - «Пра дабрачыннасць варта расказваць»: Роберт Левандоўскі распавёў, як дапамагае хворым дзецям\n17.10.2018 14:01 Паводле: deon.pl\n«Я рады, што маю талент ад Бога. Але талент — гэта не ўсё, куды важней — тваё сэрца», — адзначыў спартсмен.\nУжо некалькі гадоў разам з жонкай ён дапамагае маленькім пацыентам у Цэнтры здароўя дзіцяці. Упершыню футбаліст наведаў гэты цэнтр дзевяць гадоў таму.\n«Пасля той сустрэчы я яшчэ доўга асэнсоўваў пабачанае, — прыгадвае Левандоўскі. — Гэта былі нявінныя маленькія дзеці, з цярпеннем на твары, пасля аперацый. Я не ўмею гэта апісваць... Гэта гучыць банальна, але такія візіты нагадваюць, што ў жыцці ёсць рэчы важныя і самыя важныя».\n«Я магу гуляць у футбол, зарабляць грошы і хачу дапамагаць. Хачу таксама развівацца як чалавек, — тлумачыць Левандоўскі. — Цяжка глядзець на цярпенне іншых, але таксама цяжка асэнсоўваць, што ўсім дапамагчы ты не здолееш. Мы не можам аздаравіць увесь свет».\nФутбаліст падтрымлівае дзяцей з Цэнтра не толькі фінансава, але і маральна.\n«Неяк я сустрэў там хлопца, які быў прыхільнікам футболу і бачыў ува мне свайго куміра. Ён моцна хварэў, ужо пагадзіўшыся з тым, што памірае. У яго не было ахвоты змагацца», — прыгадвае Роберт Левандоўскі.\n«Мы доўга размаўлялі. Вынікі даследаванняў вельмі палепшыліся. Ён сам не ўсведамляў, што мае ў сабе сілу», — адзначыў Левандоўскі.\nНа пытанне, ці варта казаць пра актыўны ўдзел у дабрачыннасці, спартсмен адказаў з упэўненасцю: «Чым больш ты чуеш пра якія-небудзь пазітыўныя ініцыятывы, тым часцей маеш ахвоту сам у іх паўдзельнічаць».\nПаводле слоў футбаліста, пасля таго, як СМІ напісалі пра яго дапамогу Цэнтру здароўя дзіцяці, адгукнулася шмат людзей, якія таксама хацелі як-небудзь дапамагчы. «Пра гэта варта расказваць», — перакананы Левандоўскі.\nАбноўлена 17.10.2018 14:22


На БелАЭС прынялі ядзернае паліва для першага энергаблока | zviazda.by\nНа БелАЭС прынялі ядзернае паліва для першага энергаблока\nНа Беларускай АЭС завершаны ўваходны кантроль дастаўленага раней ядзернага паліва, прызначанага для загрузкі ў рэактар першага энергаблока, паведаміла прэс-служба карпарацыі «Расатам».\nЦеплавылучальныя зборкі (ЦВЗ) транспарціраваныя ў сховішча свежага ядзернага паліва, дзе будуць знаходзіцца да пачатку загрузкі ў рэактар энергаблоку № 1.\nПадчас прыёмкі спецыялісты правяралі суправаджальную дакументацыю, знешні стан кантэйнераў, цэласнасць тэхнічных сродкаў індыкацыі доступу да цеплавылучальных зборак (пломбаў, спецыяльных пламбіруючых балтоў і іншага), ажыццяўлялі інструментальны кантроль ЦВЗ. Па выніках агляду падпісаны акт, які пацвярджае належную якасць паліва.\nУваходны кантроль паліва ажыццяўлялі профільныя спецыялісты Беларускай АЭС у прысутнасці генпадрадчыка — інжынірынгава дывізіёну Дзяржкарпарацыі «Расатам». Кожны этап кантраляваўся супрацоўнікамі Дэпартамента па ядзернай энергетыцы і радыяцыйнай бяспецы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Беларусі (Дзяржатамнагляду).\nНагадаем, што Беларуская АЭС з двума рэактарамі ВВЭР-1200 агульнай магутнасцю 2400 МВт будуецца ў Астраўцы па праекту пакалення 3+, які цалкам адпавядае міжнародным нормам і рэкамендацыям МАГАТЭ па бяспецы. Яе запуск маецца адбыцца ў ліпені.\nМАГАТЭ апублікавала справаздачу па БелАЭС\nУ нас зноў патаннела аўтамабільнае паліва\n720 Аляксандр Лукашэнка і Герман Грэф адкрылі ў Мінску ўнікальны фантан\n617 Віншаванне Прэзідэнта з Днём Незалежнасцi\n613 Шопiнг з дапоўненай рэальнасцю. Тэхналогii 3D-мадэлявання адкрыюць новы фармат гандлю\n601 Палацы, паркi, сядзiбы. На Брэстчыне вядзецца вялiкая работа па аднаўленнi гiсторыка-культурных аб'ектаў


Міністр абароны Літвы: Беларусь адкажа за тое, што хавае ваенных злачынцаў | Народная Воля\nМіністр абароны Літвы: Беларусь адкажа за тое, што хавае ваенных злачынцаў\n14.01.2014 в 9:55\nУ ноч з 12 на 13 студзеня 1991 года падчас штурму віленскага тэлецэнтру савецкімі войскамі былі забіты 13 асобаў, амаль паўтары сотні – параненыя. Днямі ў сталіцы Літвы адбылася цырымонія запальвання вогнішчаў на знак памяці пра абаронцаў свабоды ля будынкаў літоўскага радыё і тэлебачання, парламенту і тэлевежы.\n«Наш сын тады быў у адзінаццатым класе. Не прадчуваючы бяды, пайшоў з сябрамі да тэлевежы, узяўшы гармонь. Як і ўсе, спявалі песні. Мы жывем недалёка, і нашыя суседзі сказалі, што едуць танкі да вежы. Тады мы фактычна выскачылі з ложкаў і пайшлі сюды. Гэта было каля 10 гадзіны вечара. Тут ужо стаялі танкі», – узгадвае ўдзельнік студзеньскіх падзеяў у Вільні Ёнас Садаўскас.\n«Памятаю, як стрэльне той танк, суседка кідаецца на зямлю і ляжыць, – працягвае сп. Садаўскас. – А я падумаў – не такія страшныя ўжо тыя стрэлы. Людзі атачылі тэлевежу колам. Танкі і грузавікі з жаўнерамі пад’ехалі збоку. І гэтыя жаўнеры пачалі наступаць. Мы схавалі жанчын за спінамі, самі сталі наперад. Падыйшлі вайскоўцы, нейкія малыя ростам у параўнанні з намі. Думаем, што яны нам зробяць? Выцягваюць дубінкі і давай махаць. Мы неяк адбіліся. Яны пачалі адыходзіць. Мы дзівімся: няўжо сыдуць? Але яны схавалі дубінкі і дасталі аўтаматы».\nПаводле відавочца, людзі моцна не супраціўляліся: што ты зробіш без зброі? «А мне вайсковец упіхвае нейкі ручны кулямёт зялёнага колеру, кажа па-расейску «На! Бери!» А я адказваю: «Нет, нам оружие не надо». Я зразумеў, што гэта была правакацыя. Хацелі, каб была нагода мяне застрэліць ці проста засняць на відэа», – упэўнены сп. Садаўскас.\nАдзін з галоўных падазраваных у справе аб забойствах мірных грамадзянаў у 1991 годзе – генерал Уладзімір Усхопчык, які цяпер хаваецца ў Беларусі.\n«Я мяркую, што кожная ўлада мусіць зразумець: хаваючы злачынцаў, яна не дадае справядлівасці ні для Літвы, ні для сваёй краіны. Веру, што справядлівасць урэшце пераможа, і тыя, хто хавае злачынцаў, таксама будуць вымушаныя за гэта адказаць», – сказаў міністр абароны Літвы Юозас Олякас карэспандэнту «Белсату» на цырымоніі запальвання вогнішчаў.\nНапрыканцы мінулага тыдня стала вядома, што Генеральная пракуратура Літвы заканчвае рыхтаваць еўрапейскія ордары на арышт 79 асобаў. Падазраваныя – грамадзяне Беларусі, Расеі ды Украіны, якія ў 1991 годзе займалі высокія пасады ў Камуністычнай партыі, Міністэрстве абароны і спецслужбах.\nГенерал Уладзімір Усхопчык у той час быў камандзірам 107-й мотастралковай дывізіі Савецкай арміі ды начальнікам Віленскага гарнізону. З 1991 года генерал жыве ў Беларусі ды нават займаў пасаду намесніка міністра абароны. Афіцыйны Менск адмаўляецца выдаваць яго праваахоўным органам Літвы.\nТрагічная ноч з 12 на 13 студзеня 1991 года ў Вільні. Фота wikipedia.org


Партыя БНФ » На Лідчыне на 27 ліпеня асьвяцілі крыж памяці паўстанцам 1863-га году\nДададзена 29.07.2019 1:20:08 | 843 праглядаў\nВа ўрачыстасьцях узялі ўдзел актывісты мясцовай суполкі БНФ, дэлегацыя кіраўніцтва Фронту з Менску на чале са старшынём Партыі БНФ Рыгорам Кастусёвым, сябры Руху салідарнасьці “Разам”, ПАГА “Рух “За Свабоду”, Тавaрыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны ды актывісты іншых патрыятычных суполак.\nМерапрыемствы пачаліся з малітвы, якую правёў ксёндз Андрэй Радзевіч з Бярозаўкі. «Мясцовыя жыхары кажуць, што капліца, дзе мы зараз, памятае часы паўстання 1863-1864 гадоў, — адзначыў святар. — Гэтая імша за тых, хто загінуў за сваю Радзіму, аддаў сваё жыццё за гэта. Мы молімся, каб Бог дараваў ім нябёсы».\nПрацягнулі мерапрыемствы пад Голдава, дзе ксёндз асвяціў новы крыж на месцы пахавання паўстанцаў 1863-га году.\n«Я не ведаю, на што спадзяваліся людзі, якія паўсталі супраць такой магутнай імперыі, на што быў іх спадзеў, але яны зрабілі свой выбар. Я перакананы ў тым, што іх ахвяра — гэта падмурак нашай сённяшняй незалежнасці. І мне хацелася б, каб мы былі не горшыя за гэтых герояў», — адзначыў сябра Сойму Партыі БНФ Вітольд Ашурак, выступаючы каля крыжа.\nЁн закапаў да пахавання адмыслова прывезеную зямлю з магілы Кастуся Каліноўскага ў Вільні. Гэтая ж цэрымонія прайшла і каля Крыжоў, дзе каля магілаў усталяваныя два крыжы і памятны знак у гонар паўстанцаў – паведамляе сайт ПАГА “Рух “За Свабоду”.\nУдзельнікі мерапрыемства таксама наведалі выставу ў гонар паўстанцаў, дзе кіраўнік мясцовай суполкі ТБМ, сябра Сойму Партыі БНФ Станіслаў Суднік распавёў пра паўстанне 1863-1864 гадоў на Лідчыне. Там выступілі барды Зміцер Захарэвіч і Сяргей Чарняк.\nФатаздымкі Аляксея Янукевіча і Алены Таўстой, Беларускага Радыё Рацыя


Нэараманскі стыль — Вікіпэдыя\nРойс-хол у Каліфарнійскім унівэрсытэце\nНэараманскі стыль — плынь у архітэктуры канца XIX — пачатку XX стст., заснаваная на ідэі адраджэньня раманскай архітэктуры XI—XII стст.\nБудынкам у гэтым стылі ўласьцівы круглыя аркі, паўцыркулярныя аркі на вокнах і гарызантальныя мураваныя шэрагі. У адрозьненьне ад гістарычнага раманскага стылю, нэараманскія архітэктурныя помнікі схіляюцца да спрашчэньня дэкаратыўны элемэнтаў, у прыватнасьці, аркаў і вокнаў. Напрыканцы XIX — пачатку XX стст. у Злучаных Штатах у гэтым стылі будаваліся шматлікія ўнівэрсытэцкія інтэрнаты. Найбольш вядомыя прыклады можна знайсьці ў Каліфарнійскім унівэрсытэце ў Лос-Анджэлесе і ва ўнівэрсытэце Паўднёвай Каліфорніі. Нэараманскі стыль шырока выкарыстоўваўся пры будаўніцтве цэркваў, і, зрэдку, сынагогаў.\nРысы нэараманізму на будынку Нью-Ёрскага Капітолію\nНайвыбітнейшым амэрыканскім архітэктарам, які працаваў у нэараманскім стылі быў Гэнры Гобсан Рычардсан. Яго дзейнасьць дала пачатак асаблівае нэараманскае плыні ў Амэрыцы, якую ў яго гонар назвалі «нэараманскім стылем Рычардсана» («Richardsonian Romanesque»).\nРаньняй разнавіднасьцю нэарамнскага стылю 1830-х гг. зьяўляўся шырока распаўсюджаны ў Нямеччыне «стыль круглых аркаў» («Rundbogenstil»).\nНа працягу XIX ст., архітэктурныя формы ў якіх будаваліся англіканскія цэрквы залежалі ад веравызнаньня пэўных рэлігіёзных сходаў. Тады, калі высокія англа-каталіцкія цэрквы, пад уплывам Оксфардскага руху, будаваліся ў нэагатычным стылі, то тагачасныя нізкія і шырокія цэрквы звычайна будаваліся ў нэараманскім стылі.\nНэараманскі стыль — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Нэараманскі_стыль&oldid=2135831»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 3 чэрвеня 2020 году ў 08:23.