Жаль за грахі — свабода ў любові - Часопіс «Ave Maria»\nЖаль за грахі — свабода ў любові\n29.01.2020|Сакрамэнты|Айцец Аркадзь Куляха OCD\nЗ розных бакоў мы чуем галасы, якія пераконваюць нас ці то ў нашай дасканаласці, ці то ў нікчэмнасці, што ў сваю чаргу можа мець значны ўплыў на наш духоўны стан. Але чалавек быў бы неразважлівым, калі б празмерна прыслухоўваўся да меркавання іншых, а сам не імкнуўся пазнаваць сябе ў Божым святле. Паколькі я пішу найперш для веруючых людзей, хоць хацеў бы дапамагчы таксама тым, хто ў пошуку праўды або сумняваецца ў любові Бога, то лічу, што чытачы дбаюць менавіта пра камунію з Богам, а праз гэта набліжаюцца да Ягонай любові і адкрываюць праўду пра сябе перад Яго абліччам.\nБожы дар і чалавечы адказ\nСакрамэнт споведзі, ды і сам жаль за грахі, мы часам лічым урачыстым перапрашэннем Бога, якое мае сваю форму, адпаведныя словы, знешнія знакі і, канешне, прызнанне ў сваіх грахах. Споведзь — сапраўды ўрачысты акт, асабліва формула прабачэння грахоў, называная абсалюцыяй, аднак трэба памятаць, што абрад — гэта толькі бачны элемент духоўнай сустрэчы чалавека з Богам, якая здзяйсняецца ўнутры чалавека, падмацаванага ласкаю. Мэтаю жалю ёсць жаданне стаць у праўдзе перад міласэрным Хрыстом, каб быць вартым прыняць Яго дар аздараўлення і прабачэння.\nПаколькі чалавек памыляецца ў сваім пазнанні, асабліва калі абапіраецца толькі на пачуцці, то яму неабходна маліцца аб дапамозе Бога як для добрага рахунку сумлення, так і для жалю. Бог дае ласку раскаяння, аднак чалавеку трэба супрацоўнічаць з ёю сваім розумам, воляю і пачуццямі. Недастаткова адной малітвы ў перакананні, што Бог можа ўсё і сам скрушыць маё сэрца! Мала таксама спадзявацца толькі на ўласныя магчымасці! Кожны наш чын павінен распачынацца з малітвы. Чым больш яна будзе пакорнай, даверлівай, трывалай, тым большы прынясе плён. Да сказанага вышэй трэба яшчэ дадаць, што шчыры жаль за грахі нараджаецца пры адкрыцці свайго месца і стану ў гісторыі збаўлення, якую Бог ажыццяўляе ў кожным з нас. Таму такую важную ролю адыгрывае менавіта пастаяннае развіццё духоўнага жыцця. Варта памятаць, што да споведзі мы рыхтуемся не напярэдадні ці ў чарзе перад канфесіяналам, але кожны дзень, трываючы ў камуніі з Богам.\nУ залежнасці ад матывацыі, жаль можа быць дасканалым (contritio) або недасканалым (attritio). Калі жаль вынікае з любові да Бога, якога веруючая асоба любіць па-над усім, то ён называецца «дасканалым», або «жалем з любові» (пар. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1452). Менавіта такі жаль схіляе глыбока веруючага чалавека да споведзі. Калі ў цэнтры майго жыцця ёсць Бог, то я разумею, што кожны грэх пярэчыць маёй любові да Яго, раніць, а часам нявечыць яе, таму імкнуся да паяднання дзеля самога Бога. Недасканалая аналогія: калі хтосьці любіць нейкага чалавека (напр., у сужэнстве, сям’і ці ў сяброўстве), то яскрава бачыць усялякія «грахі» са свайго боку і пакутуе па прычыне ўчыненага не дзеля самога сябе, але з любові да іншай асобы. Пазнанне свайго стану вядзе ў дадзеным выпадку да ўнутранага болю і нежадання паўторна правініцца. Тут мы маем справу з сакрамэнтальным жалем, які катэхізіс апісвае як боль душы і агіду да граху з пастанаўленнем не грашыць у будучыні.\nДзеля дасканалага жалю трэба мець любоў да Бога, якая як тэалагальная цнота ўдзяляецца чалавеку падчас хросту. Кожны ахрышчаны атрымаў, калі так можна сказаць, «інструмент», дзякуючы якому можа любіць Бога ўсім сэрцам, усёй душою, усім розумам і ўсёй моцаю, а бліжняга — як самога сябе (пар. Мк 28, 30–31). Мы пакліканы развіваць гэты Божы дар, а найвярнейшая дарога да павелічэння любові — дзяліцца ёю, практыкаваць яе. Папа Бэнэдыкт напісаў, што любоў узрастае праз любоў (пар. энцыкліка Deus caritas est, 18). У Святым Пісанні чытаем: «У любові няма страху, але дасканалая любоў праганяе страх, бо страх ёсць з-за боязі перад пакараннем; хто баіцца, той недасканалы ў любові» (1 Ян 4, 18).\nДасканалы жаль можна вобразна растлумачыць як тугу па Богу. Можам уявіць сабе сына, які правініўся перад сваім бацькам і схаваўся ад яго. Раздумваючы пра свой учынак, ён усвядоміў, што яго чакае тата, які заўсёды любіць і клапоціцца пра яго. Сын у гэты момант адчувае ўжо не страх перад магчымым справядлівым пакараннем, а тугу па бацьку і боль з-за таго, што яго абразіў. Гэтак жа, калі вернік прыходзіць да споведзі, ён павінен імкнуцца да жалю з любові. Кажучы коратка, чалавек, які мае дасканалы жаль, думае не пра сябе, а пра Бога і прагне як найхутчэй вярнуцца да Яго.\nКатэхізіс навучае, што праз дасканалы жаль вернік атрымлівае прабачэнне штодзённых грахоў, а таксама смяротных грахоў, калі яго жаль спалучаны з моцнаю пастановаю прыступіць да сакрамэнтальнай споведзі пры бліжэйшай магчымасці (пар. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1452). Такім чынам, варта вучыцца жалю з любові, бо дзякуючы яму мы не толькі атрымліваем павелічэнне ласкі, умацаванне ў любові, але таксама можам паяднацца з Богам у небяспецы смерці, калі споведзь не была б магчымаю (напр., падчас падарожжа, катаклізмаў, ваенных дзеянняў ці па прычыне адсутнасці святара, які мог бы прыняць нашу споведзь). Трэба заўсёды памятаць, што калі Бог у падобнай сітуацыі выратуе нашае жыццё, то, нават і ўзбудзіўшы дасканалы жаль, мы павінны як мага хутчэй прыступіць да споведзі.\nЖаль, менш дасканалы\nКожны вернік, які сур’ёзна будуе свае адносіны з Богам, імкнецца вучыцца ўзбуджаць у сабе дасканалы жаль і моліцца аб ім. Не заўсёды, аднак, матывацыяй жалю і прагнення паяднацца з Богам ёсць любоў. Як у штодзённым жыцці, так і ў адносінах з Богам, людзі часта кіруюцца асабістай карысцю, любоўю да сябе або страхам, якія мабілізуюць да адпаведных паводзінаў, пераменаў ці дзеянняў. Катэхізіс вучыць, што жаль, які называецца «недасканалым», таксама ёсць Божым дарам і ўзнікае з разважання над агідаю граху або са страху перад вечным асуджэннем ці іншымі пакараннямі, якія пагражаюць чалавеку (пар. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1453).\nТэрмін «недасканалы» можа спалохаць чалавека або збянтэжыць. Аднак нельга думаць, што жаль са страху не мае вартасці ці з’яўляецца нядобрым. Згодна з вучэннем Касцёла, дастаткова мець такі жаль, каб атрымаць прабачэнне грахоў у сакрамэнце споведзі. Можам сказаць, што чалавек абуджае ў сабе жаль дзеля ўласнага дабра, баючыся, напрыклад, трапіць у пекла, што ў сваю чаргу трэба лічыць слушным. Такі страх вядзе да паяднання з Богам і атрымання прабачэння дзеля вечнага жыцця. Памятаем словы Хрыста: «Не бойцеся тых, хто забівае цела, душы ж не могуць забіць; а больш бойцеся таго, хто можа душу і цела загубіць у геене» (Мц 10, 28). Праз недасканалы жаль чалавек дбае больш пра сябе, чым пра славу Бога, аднак ён адкрываецца на дзеянне Ягонай ласкі і прагне любіць па-сапраўднаму, таму і недасканалы жаль з’яўляецца важным крокам да духоўнага развіцця.\nРаю чытачам паразважаць пра жаль на прыкладзе прыпавесці пра міласэрнага айца (гл. Лк 15, 11–32). Пан Езус паказвае там развіццё жалю ў чалавеку, які зграшыў. Спачатку блудны сын думае толькі пра натуральныя патрэбы і пра тое, што2 страціў праз свае грахі, адчуваючы свой сум. Пазней ён разумее, што абразіў не толькі бацьку, але і Бога, і гэта выклікае ў ім духоўны боль, таму ён вырашае ісці дамоў, каб выказаць сваё раскаянне і жаль, а таксама прыняць справядлівае пакаранне. Такі жаль вядзе да перамены і адкрывае грэшніка на дзеянне Божай ласкі ў сакрамэнце споведзі.\nДух Святы! Напаўняй жа нашыя сэрцы, розум і волю Тваім святлом, распалі ў нас агонь Божай любові, каб мы пазнавалі свае грахі і ўмелі буджаць у сабе жаль за іх дзеля любові да Бога.


Пажарныя з Асіповіцкага лясгаса заўсёды напагатове! | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nПажарныя з Асіповіцкага лясгаса заўсёды напагатове!\nПонедельник, 26.06.2017 13:16. Рубрика: Прырода і экалогія, Рознае, РОЧС Tags: лесхоз, РОЧС\nЛес — не толькі ўчастак зямлі з дрэвамі, гэта цэлая экасістэма, якая ўздзейнічае і на жыццё людзей у тым ліку. Натуральна, асноўная задача лясной гаспадаркі — аднаўляць дзяржлесфонд, берагчы і ахоўваць яго. Асабліва ад агню.\nУ першую чаргу тушэннем пажараў займаецца райаддзел па надзвычайных сітуацыях, але лясныя ўзгаранні — справа асаблівая. Таму і створана ў мясцовым лясгасе спецыяльная структура — пажарна-хімічная станцыя ІІ тыпу. Гэта значыць найбольш аснашчаная рознымі прыладамі і абсталяваннем.\nУ яшчэ не зусім далёкім мінулым за станам насаджэнняў елак, сосен, бяроз, дубоў і г.д. прыходзілася бесперапынна назіраць ледзь не з вышыні птушынага палёту. Для гэтага ў кожным лясніцтве і зараз існуюць спецыяльныя пажарна-назіральныя вышкі ў некалькі дзясяткаў метраў, і камусьці з работнікаў трэба было рэгулярна сядзець наверсе і паглядаць на лес. Але такая праца, акрамя таго, што патрабуе выдатнага здароўя, яшчэ і даволі небяспечная, таму на дапамогу прыйшоў прагрэс.\nКаля 8 гадоў таму ў раёне ўпершыню пачалі здымаць лясное відэа — усталявалі 3 сістэмы відэаназірання на пажарных вышках. Сёння ў рэжыме рэальнага часу — з зямлі! — свае тэрыторыі кантралююць ужо Дрычынскае, Дараганаўскае, Каранскае, Цэльскае, Татаркаўскае, Брыцалавіцкае і Акцябрскае лясніцтвы, а таксама лясгас. I ўсё, што бачыць новы “назіральнік”, запісваецца.\nАўтару давялося паназіраць, як працуе камера на вышцы ў горадзе. Мясцовым жыхарам няцяжка ўявіць адлегласць ад лясгаса да млынкамбіната. Дык вось відэакамера дазваляе анлайн, з дапамогай толькі манітора і спецыяльнага джойсціка даволі добра разгледзець пажарную лесвіцу на сцяне элеватара Асіповіцкага ПУ ААТ “БКХП”. Ураджвае? 36-разовае павелічэнне як-ніяк. Калі ж заўважаюць задымленне, то, выкарыстоўваючы камеры-“суседзі” і спецыяльную карту, можна без праблем знайсці патрэбную кропку ў лесе.\n— Сучасныя тэхналогіі сапраўды дапамагаюць у працы, — расказвае вядучы інжынер лясгаса Генадзь Заяц. — Хоць на ўсталяванне сістэмы відэаназірання патрацілі немалыя грошы, але эфект ёсць. Маем магчымасць аператыўна вызначыць месца ўзгарання, як мага хутчэй яго ліквідаваць. У будучым плануем зрабіць своеасаблівы цэнтр назірання на базе лясгасу: “карцінка” з усіх камер бу-дзе паступаць непасрэдна да нас, а не да аператараў у лясніцтвах. Гэта павінна яшчэ больш павысіць эфектыўнасць працы.\nУ лес — на танку!\nВідэакамеры — вочы лясгаса і лясніцтваў, але толькі імі не абысціся. У так званым “храме” пажарнай бяспекі — непасрэдна будынку ПХС — ёсць усё патрэбнае ў адпаведнасці са спецыяльным мінімальным пералікам і нават болей таго. Выгляд у пажарных рукавоў, ранцаў і іншых прыстасаванняў як новы, бо гэты запас — на крайні выпадак, а для паўсядзённага выкарыстання існуе аналагічны набор неабходнага.\n— Шмат чаго ў плане вопыту запазычылі пасля маштабных лясных пажараў у 2015 годзе. Здаецца, і былі гатовыя, але ўсяго не прадугледзіш, — расказвае Генадзь Міхайлавіч. — Зараз усё ўлічылі, штосьці дакупілі. Мабыць, у некаторых момантах і РАНС абагналі, улічваючы нашу спецыфіку.\nАле ж якое тушэнне пажараў без спецаўтамабіляў? Іх тут таксама цэлы аўтапарк.\n— Вось ЗIЛ-131 з цыстэрнай — у нас такіх чатыры і яшчэ адзін на Дрычынскім посце. На кожным мотапомпа, за раз машына можа перавезці амаль 3 тоны вады і падаць яе дзесьці на 600 метраў, — пачынае “экскурсію” па шэрагу пажарных аўто вадзіцель Руслан Парфяновіч. — Можна заглушыць матор і працаваць — і ў гэтым значнае адрозненне ад вунь той сапраўднай пажарнай машыны ЗIЛ-130, якую бязвыплатна перадаў нам РАНС. Але ж у яе больш функцыянальных магчымасцей. Карацей кажучы, трэба глядзець па сітуацыі.\n— У бліжэйшы час давядзем гэты аўтамабіль да ладу — і будзе выдатна. Планую яго як машыну першага рэагавання выкарыстоўваць, — падхоплівае Генадзь Заяц. — А вось што сапраўды наш гонар, дык гэта пажарныя танкі. У нас іх зараз два. Лёгкі — ГТ-МУ — пабываў яшчэ ў баях у Афганістане, вунь нават сляды ад куль. На ім дзве ёмкасці па паўтоны. Гэты танк — сапраўдны снегабалотаход, мае высокую праходнасць. А вось на тым, вялікім, ужо нельга ў багну лезці — цяжкі. Але таксама не раз ратаваў у пэўных абставінах. А калісьці ж хацелі на металалом здаць — добра, што пакінулі і пераабсталявалі…\nТаксама тут у наяўнасці дадатковыя цыстэрны, бочкі, ёмкасці, своеасаблівы трактар і нават палявая кухня. Апошнюю зноў “падказалі” набыць пажары-2015. Увогуле на ўсёй тэхніцы станцыі можна перавезці амаль 100 тон вады — цяжка нават уявіць такі аб’ём.\nШто ж тычыцца каманды, то ўсе тут як на падбор.\n— Каго не перавыхавалі, таго не трымаем, — смяецца вядучы інжынер. — Нават і вылучыць кагосьці цяжка — кожны заслугоўвае падзякі.\n…Пакуль што нагоды для ўвядзення забароны на наведванне лясоў няма, але пажарная небяспека заўсёды застаецца. I часцей за ўсё ствараем яе мы самі. Смецце, непатушаная цыгарэта, пакінутае без нагляду вогнішча — і вось ужо дзяжурнай смене ПХС трэба імчацца на пажар. Але ж шмат чаго можна прадухіліць — можа, па-спрабуем паменшыць аб’ём працы лясным пажарным?\n28.04.2017 Асіповіцкаму доследнаму лясгасу прысуджана I месца па выніках штогадовага абласнога агляду-конкурсу\n18.09.2015 Асіповіцкі лясгас — у ліку лепшых\n15.09.2017 Асіповіцкі лясгас: цяжкі, але знакавы перыяд\n07.08.2015 Осиповичский район: пожар остановлен, но…\n« Дарожная «ракіроўка» ў Асіповічах\nКонкурс «Властелин села-2017» прошёл в Осиповичском районе »