КаліноўскіBattle у Гродне: маладыя гісторыкі дыскутавалі пра міфалагізацыю паўстання - Hrodna.life\nКаліноўскіBattle у Гродне: маладыя гісторыкі дыскутавалі пра міфалагізацыю паўстання\n13 снежня 2016, 14:10\nДэбата трох маладых гісторыкаў – Аляксея Кайрыса, Васіля Герасімчыка і Дзяніса Жыгаўца – прайшла 12 снежня ў Цэнтры гарадскога жыцця. Удзельнікі абмяркоўвалі ролю Канстанціна Каліноўскага і гісторыю Паўстання 1863 года, а карэспандэнт Hrodna.life запісаў чатыры тэзісы з дыскусіі.\nНастроі паўстанцаў: не антырасійскія, а панславістычныя\nПаўстанцы планавалі адрадзіць нейкае падабенства Рэчы Паспалітай, праўда не ў выглядзе манархіі. Значная частка ідэйных арганізатараў паўстання глядзелі яшчэ шырэй – панславістычныя памкненні істотна пераважалі. Разглядалася магчымасць адзінага з расійцамі выступу супраць ўлады.\nТой-жа Каліноўскі не выказваўся негатыўна пра расійскі народ, а выступаў менавіта супраць расійскага войска і адміністрацыі. А вось Зыгмунт Серакоўскі дык наогул бачыў за мэту Еўропу як саюз свабодных народаў – што між іншым праз стагоддзе і ўвасобілася ў Еўрасаюзе.\nПалякі падставілі Літву?\nПаўстанне на нашых землях было надзвычай не падрыхтаваным, бо рыхтавалася на сакавік-красавік 1863. Але праз дзесяць дзён пасля выбуху рэвалюцыйных падзей у Каралеўстве Польскім ужо напачатку лютага Каліноўскі вырашае далучыцца, каб не раздзяляць агульны выступ паўстання.\nПалякі фактычна падставілі нашых правадыроў непадрыхтаванымі ўвязацца ў канфлікт з расійскім панаваннем. Падставілі цэлае пакаленне, хоць, напэўна, выбару проста не было.\nГерцэн дык наогул заклікаў пачакаць некалькі гадоў з паўстаннем, а пакуль спакойна пусціць у расійскія рэкруты літоўска-беларускіх шляхцюкоў, якія паступова загітавалі б войска выступіць супраць імперскага самадзяржаўя.\nПараза паўстання таксама дала плён\nШто тычыцца галоўнага закіду да паўстання, што яно ў рэшце было задушана – на гэта ёсць знакамітая фраза – Gloria Victis. Паўстанне заклала дух смеласці і годнасці – у гэтым і ёсць заслуга і “слава пераможаным”. Памяць пра герояў дала традыцыю змагання ў адстойванні незалежнасці.\nКараткевіч зрабіў тэму паўстання культавай\nПадставовай праявай папулярызацыі і мемарыялізацыі паўстання ў ХХ ст. стала кніга “Каласы пад сярпом тваім” Уладзіміра Караткевіча. Зараз, напярэдадні 500-годдзя беларускага кнігадрукавання, у інтэрнэце праходзіць галасаванне за самую значную кнігу. Сярод звыклых беларускіх карыстальнікаў гэты раман Караткевіча стае на першым месцы, абыходзячы кнігі Бібліі ад Скарыны.


Даных аб невыкананні Беларуссю на будуемай АЭС патрабаванняў бяспекі няма - еўракамісар | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\nДаных аб невыкананні Беларуссю на будуемай АЭС патрабаванняў бяспекі няма - еўракамісар\n20 мая, Вільнюс /БЕЛТА - ТАСС/. Інфармацыі аб тым, што Беларусь не прытрымліваецца патрабаванняў ядзернай бяспекі пры будаўніцтве атамнай электрастанцыі ў Астраўцы, у Еўракамісіі няма. Аб гэтым сёння заявіў еўракамісар ад Літвы Віцяніс Андрукайціс.\n"У нас няма звестак, на падставе якіх можна было б сцвярджаць, што Беларусь адмахваецца ад выканання стандартаў бяспекі", - сказаў ён. Паводле яго слоў, Еўракамісія і Мінск канструктыўна супрацоўнічаюць па гэтым пытанні. "Беларусь улічвае ўсе выказваемыя рэкамендацыі", - сказаў Віцяніс Андрукайціс.\nПаводле слоў еўракамісара, кантроль будзе ажыццяўляцца і ў далейшым, як і на іншых такіх аб'ектах. "Патрабаванні адзіныя як адносна атамнай электрастанцыі, што будуецца ў Фінляндыі, так і Беларускай АЭС. Двайных стандартаў у пытаннях бяспекі быць не можа", - адзначыў Віцяніс Андрукайціс.\nБеларуская АЭС - праект па будаўніцтве атамнай электрастанцыі тыпу АЭС-2006, які рэалізуецца за 18 км ад Астраўца (Гродзенская вобласць). БелАЭС будзе складацца з двух энергаблокаў сумарнай магутнасцю да 2400 (2х1200) МВт. Генеральным праекціроўшчыкам і генеральным падрадчыкам з'яўляецца аб'яднаная расійская кампанія ААТ "НІАЭП" - ЗАТ "АСЭ". У адпаведнасці з генеральным кантрактам на будаўніцтва станцыі першы энергаблок плануецца ўвесці ў эксплуатацыю ў 2018 годзе, другі - у 2020 годзе.


З 2 да 8 мая ў аператыўна-дзяжурную службу РАУС паступіла 61 паведамленне і заява пра ўчыненыя правапарушэнні і злачынствы. Узбуджаны 2 крымінальныя справы. Складзена 147 пратаколаў аб адміністрацыйных правапарушэннях.\nЛазня без тэлевізара\n2 мая ўзбуджана крымінальная справа па факце кра-дзяжу ў вёсцы Папкі Павяцкага сельсавета. Жыхарка райцэнтра паведаміла ў міліцыю, што з лазні на дачы ў Папках укралі вадкакрысталічны тэлевізар і халадзільнік. Крадзеж учынены ў перыяд з кастрычніка 2016 года па красавік 2017-га. Сума ўрону—каля 1000 рублёў. Асоба зламысніка ўстанаўліваецца.\nСагналі "Аиста" з веранды\nКрымінальная справа па факце крадзяжу веласіпеда ў аграгарадку Мікалаёва ўзбуджана 5 мая. У пачатку красавіка мясцовая жыхарка звярнулася да ўчастковага інспектара міліцыі з паведамленнем, што з веранды яе дома сагналі веласіпед "Аист". Устаноўлена, што крадзеж учыніў жыхар вёскі Бяляны Мікалаёўскага сельсавета. Раней не судзімы, не працуе. Веласіпед вярнулі ўладальніцы.\nМяшок угнаення і тры літры малака\n30 кілаграм мінеральных угнаенняў укралі са склада КУП "Язна". Учыніў крадзеж мясцовы беспрацоўны жыхар. У адносінах да яго складзены адміністрацыйны пратакол па артыкуле 10.5 КоАП "Дробны крадзеж". Пакаранне вынесе суд. Таксама ў суд накіраваны пратакол, складзены на жывёлавода гэтай гаспадаркі, якая ўкрала з фермы тры літры малака.\nПіва купіў падлетак\nПрадавец магазіна "Родны кут", што па вуліцы Кірава ў райцэнтры, прадала піва непаўналетняму пакупніку. За гэта, згодна з часткай 6 артыкула 12.17 КоАП "Парушэнне правіл гандлю і аказання паслуг насельніцтву", работнік гандлю можа быць аштрафаваны на суму ад 20 да 50 базавых велічынь. Матэрыял разгледзіць адміністрацыйная камісія райвыканкама.\nраённага аддзела ўнутраных спраў;\nИменины 5 марта 2021\nАнтон, Василий, Давид, Денис, Иван, Игнатий, Корнилий, Лев, Леонтий, Николай, Самсон, Сергей, Тихон, Федор, Ярослав, Афанасий, Филипп


Самы антыамерыканскі фільм ХХІ стагоддзя | Новы Час\nСамы антыамерыканскі фільм ХХІ стагоддзя\nЦі можа адсутнасць у фільме нейкай сцэны падзяліць нацыю? Можа, калі гаворка пра ЗША. Фільм «Першы чалавек» адразу, як толькі з’явіўся, выклікаў за акіянам сапраўдную культурную вайну.\nВельмі рэдка фільм, які яшчэ нават не выйшаў у пракат, ператвараецца ў прадмет агульнанацыянальных дэбатаў, у тым ліку палітычных. Біяграфічнай драме «Першы чалавек» («First Man», або «Чалавек на Месяцы» ў расійскім кінапракаце), якую зняў рэжысёр Дэмьен Шазел, у гэтым плане пашанцавала. Карціну гледачы, па сутнасці, бачылі толькі адзін раз — 30 жніўня на фестывалі ў Венецыі. Аднак гэтага хапіла, каб уся краіна перасварылася наконт ацэнак стужкі.\nКінадрама прысвечана гісторыі жыцця Ніла Армстранга, камандзіра экіпажу амерыканцаў, якія адправіліся на Месяц у 1969 годзе. Месячны дэсант «Apollo-11» даўно ператварыўся ў міф. І, на першы погляд, стужка ў чарговы раз пераказвае агульнавядомую гісторыю — толькі праз асабісты вопыт астранаўта.\nАднак уважлівыя амерыканскія патрыёты выявілі адыход ад канона. Прычына абурэння выглядае трошкі дзіўнай. На экране можна пабачыць амерыканскі сцяг на Месяцы. Аднак няма непасрэднай сцэны, дзе астранаўты ўстанаўліваюць зорна-паласаты штандар на месячным грунце.\nАдсутнасць гэтага эпізоду і зачапіла патрыётаў, якія абвясцілі фільму сапраўдную вайну. На кансерватыўных пабліках фільму даюць максімальна негатыўную ацэнку: «дурная і нецікавая фальсіфікацыя гісторыі», «самы антыамерыканскі фільм у ХХІ стагоддзі», «стужка для ідыётаў», «пародыя на Амерыку, прыдуманая ў Галівудзе».\nУскосным чыннікам для антыпатыі на адрас карціны стала дзяржаўная прыналежнасць галоўнага акцёра. Раян Гослінг — грамадзянін Канады. Між тым, адносіны паміж Атавай і Вашынгтонам зараз — напэўна, самыя горшыя з тых часоў, калі Канада, будучы калоніяй Брытаніі, падтрымлівала апошнюю ў вайне са Злучанымі Штатамі. Акрамя таго, акцёр мае дастаткова ліберальныя погляды. У нейкім інтэрв’ю ён заявіў, што гісторыю яго персанажа трэба разглядаць як учынак, які знаходзіцца «па-за дзяржаўнымі межамі». Ён таксама дадаў: «Я не думаю, што Ніл разглядаў сябе ў якасці амерыканскага героя».\nПадлілі алею ў агонь і паплечнікі Армстранга па экспедыцыі. Раскрытыкаваў карціну Баз Олдрын, адзін з астранаўтаў «Apollo-11». Ён ледзь не адкрытым тэкстам напісаў, што фільм замоўлены ліберальнымі апанентамі Трампа.\nАдразу ў спрэчку наконт фільма актыўна палез палітыкум. Рэспубліканец Марка Рубіё, які балатаваўся ў прэзідэнты ў 2016-м, лічыць стваральнікаў стужкі «лунацікамі». «Амерыканскі народ заплаціў за гэтую місію: амерыканскія астранаўты ляцелі на ракетах, пабудаваных амерыканцамі, зробленымі па амерыканскіх тэхналогіях. Гэта не была місія ААН», — абураецца Рубіё.\nНу і як жа без Трампа? Амерыканскі прэзідэнт у Twitter фактычна заклікаў да байкоту фільма ў пракаце. Кіраўнік ЗША напісаў: «Гэта сумна. Амаль гэтак жа, як быццам яны (стваральнікі карціны) збянтэжаныя дасягненнем Амерыкі. Я думаю, што гэта жудасна. Як можна распавядаць пра Ніла Армстранга і пра экспедыцыю на Месяц, не ўзгадаўшы пра амерыканскі сцяг? Па гэтай прычыне я нават не захачу глядзець фільм».\nШто тычыцца аўтара стужкі, то ён кажа, што тэма сцяга не была для стваральнікаў «Першага чалавека» найбольш прыярытэтнай. Па словах рэжысёра стужкі, «адказ на пытанне, ці ўтрымлівае фільм палітычны меседж, хутчэй, адмоўны. Мая мэта заключалася ў тым, каб падзяліцца з гледачом невядомымі аспектамі амерыканскага палёту на Месяц. Акрамя таго, фільм — гэта асабістая сага Ніла Армстранга пра тое, што ён думаў і адчуваў у тыя некалькі гадзінаў».\nДарэчы, дзеці Армстранга абараняюць стваральнікаў стужкі. «Гэтая гісторыя з’яўляецца ўніверсальнай. Вядома, што гэта вялікае дасягненне Амерыкі. Але яно таксама азначае дасягненне для ўсяго чалавецтва», — кажа адзін з сыноў Армстранга. Спадабаўся фільм і кінакрытыкам. «Першы чалавек» ужо з’явіўся ў шорт-лісце фільмаў, якія могуць быць намінаваныя на «Оскар». Тым не менш, застаецца спадзявацца, што выхад стужкі на вялікі экран (ён запланаваны на кастрычнік) абыдзецца без праяў гвалту.\nІ, натуральна, трэба ўзгадаць пра аматараў вельмі папулярнай канспіралагічнай тэорыі «Месячная змова», паводле якой ніякага палёту «Apollo-11» не было. Сцэну з высадкай астранаўтаў на месяц, маўляў, проста здымалі ў нейкім сакрэтным ангары ЦРУ. «Першы чалавек» згуляў з прыхільнікамі згаданай тэорыі злы жарт. Па сутнасці, крытыкі карціны прыдумалі не менш захапляльную, чым «Месячная змова», канспіралагічную версію пра тое, што нейкі цэнтр свядома замовіў кіношнікам адсутнасць сцэны са сцягам.\nДзякуючы артыкулу-рэкламе сп Новікава зацікавіўся фільмай, знайду і пагляджу. Але скажу аб іншым:\nЧасам (мо два-тры разы на год) хаджу з унукамі ў Лонг Айландскі музэй авіацыі і космасу (Cradle of Aviation Museum). Фотаздымкі ёсць на маёй старонцы ў фэйсбук. Тамака ёсць і апарат ці макет, які быццам быў некалі на Месяцы, ёсць бюст Гагарыну, які падарыла амерыканскаму музэю Расея і інш.\nТам часам сустракаў дзядка-амерыканца, які ў свой час быў канструктарам апаратаў таго палёту на Месяц і аднойчы размаўляў з жанчынай, якая супынілася ля фотаздымка амерыканскіх астранаўтаў з Лонг Айланду і распавяла мне, што яе сын таксама ў іх камандзе.\nНу а за маю слязу, што пакацілася з-за чытання жалеснага артыкула пра бацькаўшчыну маіх унукаў ЗША, шчырае дзякуй Алегу Новікаву. Каб ён так пра Беларусь пісаў, як пра Штаты, дык усе б збеглыя вярнуліся дадому ў Беларусь.\nА калі "разваляцца" Штаты, куды далей паедуць шукаць шчасьця новасьпечаныя амерыканцы?\nШтаты не развалятся. Конечно, если амеры начнут читать российские СМИ, то могут развалиться на днях, а то и раньше и года не пройдет. Но амеры читают свои СМИ, а там (и на каждом амеро углу или столбе) пишут вот что: "Америка лучшая! Бог бережет Америку!"\nА теперь почитай, коллега, ну скажем НОВЫ ЧАС. І ведаеш што ён дзяўбе маладому пакаленню беларусаў з нумара ў нумар, ад артыкула да артыкула? Ня ведаеш. Ну дык я табе падкажу: "Беларусь самая дрэнная краіна ў Свеце! Нішто ўжо не зберажэ Бацькаўшчыну!" Вось такое адрозненне быцця Амерыкі і Беларусі. Таму беларусы ў Амерыку бягуць з Беларусі..\nПосмотрел фильму в своем любимом кинотеатре на Манхэттане. Понравился фильм. Зал был полным на 90%. В зале было чел 200. Человек 10 ушли раньше. Фильм длинный.\nЗал не дышал когда астронавт ступал на Луну и когда в конце фильма после возвращения на Землю он и его жена встречались взглядами через стекло - герой был в карантине.\nФлаг США появился на Луне на несколько секунд, но никаких проблем с его появлением я не узрел.\nВ конце фильма были редкие хлопки в ладоши, означающие, что фильм ничего. Здесь так принято: очень хороший фильм продолжительные аплодисменты, ничего фильма - редкие, и для остальных фильмов нет рукоплесканий.\nЛюду было всякого возраста, но по-моему фильм для моего поколения, которое помнит начало космонавтики. Завтра на Лонг Айланде попробую предложить внукам пойти посмотреть этот фильм.\nСА вам тутэшыя советую посмотреть этот хороший американский фильм о первом человеке, ступившем на Луну.\nУ шырокі пракат выходзіць беларускі псіхалагічны трылер «Унутры сябе»


Віктар Назаранка, Хойникские новости 8 декабря 2018 5 стр от 08 декабря 2018 Скачать номер\t19 декабря 2018 08:04 Калейдоскоп\tБеларуская\nГалоўны інжынер КСУП «Эксперыментальная база „Стралічава“ Уладзімір Уладзіміравіч Сідарок – адзін з самых вопытных інжынерных спецыялістаў у сельскай гаспадарцы нашага раёна. І не толькі адзін з самых вопытных, але і адзін з самых ведаючых і адказных інжынераў гаспадарак.\nВось што гаворыць пра яго галоўны інжынер упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама Р.І. Усс: „У эксбазе “Стралічава» да любой адказнай сельскагаспадарчай кампаніі механізатары заўсёды першымі рыхтуюць тэхніку: да веснавой і азімай сяўбы, уборкі збожжа і нарыхтоўкі кармоў. Усё робяць без мітусні і спешкі, спакойна і грунтоўна. У канцы лістапада тут таксама першымі паставілі на зімовае захоўванне жаткі і збожжаўборачную тэхніку, падрыхтавалі дэфектовачныя ведамасці і ўсю іншую неабходную тэхнічную дакументацыю. Адным словам, нездарма заўсёды стаўлю гэтага чалавека ў прыклад".\nШто ж, і сапраўды – вычарпальная і высокая ацэнка працы гэтага чалавека.\nЯго любоў да сельскагаспадарчай тэхнікі, як у любога вясковага хлапчука, пачыналася яшчэ з дзяцінства. Нарадзіўся У.У. Сідарок у вёсцы Іванаўка. У 1986 годзе скончыў Стралічаўскую СШ і адразу пасля заканчэння паступіў у цяперашні Буда-Кашалёўскі сельскагаспадарчы каледж (раней гэта быў сельгастэхнікум).\nАле правучыўся там толькі год – прыйшоў час аддаць патрыятычны доўг у радах Савецкай арміі. Трапіў Уладзімір Сідарок у слаўнае баявое братэрства маракоў-падводнікаў. Не раз хадзілі ў аўтаномнае плаванне, усплывалі нават на Паўночным полюсе і служыць яму давялося не два гады, як выпала многім равеснікам, а тры.\nПасля дэмабілізацыі Уладзімір Уладзіміравіч закончыў навучанне ў каледжы і з 1992 года з галавой акунуўся ў работы і свет тэхнікі. Працаваў спачатку вадзіцелем аўтамабіля ЗіЛ-130, інжынерам па сельгасмашынах, потым – брыгадзірам трактарнай брыгады. 70 адзінак тэхнікі было тады ў яго падпарадкаванні – трактары Т-150, К-700, МТЗ-80 і 82, гусенічныя ДТ-75, збожжаўборачныя камбайны «Дон-1500» і СК-5 «Ніва», фінскі імпартны камбайн «Sampo», кармаўборачныя камбайны КСК-100, Е-524… І ўсю гэтую тэхніку У.У. Сідарок ведаў дасканала, не раз дапамагаў у яе рамонце маладым, нявопытным механізатарам.\nШлі гады, тэхніка ўдасканальвалася, з’явіліся новыя камбайны і энерганасычаныя трактары, а У.У. Сідарок з 1998 года ўзначаліў інжынерную службу КСУП «Эксбаза „Стралічава“. Ён імкнецца ніколі не адставаць ад часу, заўсёды быць у курсе ўсіх падзей у свеце сельскагаспадарчай тэхнікі і самых свежых тэхнічных навінак.\nЯк сам ён падкрэслівае ў нашай гутарцы, прыемна, што ўсе яго пытанні і праблемы заўсёды знаходзяць разуменне і падтрымку з боку дырэктара У.Л. Бондара. А гэта толькі дапамагае ў рабоце.\nЗараз Уладзімір Уладзіміравіч у водпуску, але часта бывае на рабоце – ўвагі патрабуюць рухавікі і каробкі перадач камбайнаў і энерганасычаных трактараў, якія неабходна накіроўваць і ўжо накіравалі ў прадпрыемствы сістэмы аграсервісу вобласці – „Гомельаграпрамсервіс“, „Мазырагратэхсервіс“, „Мазыраг-праснаб“, на Гомельскі маторарамонтны завод, а таксама сельскагаспадарчая тэхніка, якую механізатары „Стралічава“ рамантуюць да вясны ўласнымі рукамі.\nЗадаволены У.У. Сідарок і тым, як якасна і хутка рамантуюць паліўную апаратуру, падшыпнікі вузлоў дыскатараў і іншую сельскагаспадарчую тэхніку на нашым рамонтным заводзе. Выгадна і тое, што не трэба яе вазіць за сотні кіламетраў і назад.\nВольны час у гэтага чалавека бывае рэдка. А калі і выпадаюць вечарам мінуты, любіць глядзець дакументальныя фільмы, тэхнічныя праграмы. Шмат часу займае сям’я і хатняя гаспадарка. Жонка – Марына Сяргееўна працуе ў дзіцячым садку, сын Аляксандр таксама закончыў Буда-Кашалёўскі каледж, працуе зараз інжынерам па бяспецы працы ў „Хойніцкім Аграсервісе“. Дачка Наталля вучыцца ў Лоеўскім педагагічным каледжы.\nЗвычайная, працавітая і дружная сям’я, у якой людзі шчыра і сумленна працуюць і радуюцца поспехам блізкіх. Адным з такіх радасных поспехаў нядаўна, на Дзень работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці аграпрамысловага комплексу, стала высокае званне, якое было прысвоена У.У. Сідарку – лепшы інжынер прадпрыемстваў сельскай гаспадаркі раёна. Заслужана і па праву!


На якой падставе Атрошчанкаву забаранілі выезд зь Беларусі?\n13 красавік 2012, 17:18\nПадставай для ўнясеньня яго ў сьпіс невыязных стаў нібыта нявыплачаны штраф, хаця рашэньне суду пра спагнаньне штрафу яшчэ не ўступіла ў законную сілу.\nКаардынатар «Эўрапейскай Беларусі» Аляксандар Атрошчанкаў 13 красавіка наведаў аддзел грамадзянства і міграцыі Цэнтральнага РУУС Менску. Там актывісту паведамілі, што яму абмежаваны выезд за мяжу, бо ён павінен заплаціць штраф у сувязі з рашэньнем Аршанскага суду.\n«Гэта абсалютна незаконна, бо прысуд быў 29 сакавіка, а ўжо 30 сакавіка я быў уключаны ў базу невыязных. Пры гэтым я падаў скаргу ў Віцебскі абласны суд на рашэньне суду ў Воршы, таму гэтае рашэньне не ўступіла ў законную сілу. Але нават калі б гэтае рашэньне ўступіла ў сілу, то я маю месяц, каб заплаціць штраф. Я лічу, што гэта абсалютна надуманая падстава».\n11 красавіка стала вядомае імя васямнаццатага фігуранта сьпісу невыязных — каардынатара «Эўрапейскай Беларусі» Аляксандра Атрошчанкава, якога зьнялі зь цягніка ў Вільню.\n«Я далучыўся да сьпісу вельмі годных людзей, таму адчуваю сябе досыць добра ў гэтым асяродзьдзі. У гэтым сьпісе людзі, якія займаюць вельмі прынцыповую пазыцыю адносна правоў чалавека. І таму зразумела, чаму так робяць улады».\nЛідэр АГП Анатоль Лябедзька, лідэр партыі «Справядлівы сьвет» Сяргей Калякін і прэс-сакратар грамадзянскай кампаніі «Эўрапейская Беларусь» Аляксандар Атрошчанкаў кіраваліся ў Брусэль праз Маскву на цягніку «Менск — Масква». У Воршы іх зьнялі зь цягніка і абвінавацілі ў дробным хуліганстве. Кожнаму прысудзілі адміністратыўны штраф у памеры 350 тысяч беларускіх рублёў.\nВыезд зь Беларусі забаронены:\nпалітыкам — Анатолю Лябедзьку, Сяргею Калякіну, Віктару Карняенку, Валеру Ўхналёву, Станіславу Шушкевічу, Вінцуку Вячорку, Віктару Івашкевічу, Аляксандру Атррошчанкаву;\nправаабаронцам — Валянціну Стэфановічу, Андрэю Бандарэнку, Гары Паганяйлу, Алегу Гулаку;\nжурналістам — Андрэю Дынько, Жане Літвіной, Міхаілу Янчуку.


Нашыя дзеткі : Буйвал і палёўка\nБеларускія імёны (205076)\nФлэш-мульт Курачка-Рабка (203753)\nЦудоўная вясёлка (193237)\nРазмалёўка: домік (185460)\nМаляванкі для маленькіх: машынка (183516)\nКаляды (каб хадзіць па хатах) (180887)\nБеларуская мова: гісторыя і сучаснасць (179564)\nЯк назваць дзіця? (176663)\nТата, а ты папа? (170225)\nНатуральны білінгвізм у дзетак (169109)\nАмэрыканская народная казка\nАднаго разу, калі палёўка зьбірала дзікія бабы́ на зіму, яе сусед, буйвал, спусьціўся пасьвіцца на пожню. Палёўцы гэта дужа не спадабалася, бо яна ведала, што буйвал састрыжэ ўсю доўгую траву сваім шурпатым языком, і ёй ня будзе дзе хавацца. Яна вырашыла выклікаць яго на двубой, як тое робяць людзі.\n— Гэй, браце буйвале, я выклікаю цябе на двубой! — гукнула яна сваім таненькім пісклявым галаском.\nБуйвал не зьвярнуў на тое ўвагі, ён падумаў, што гэта жарт. Тады мыш гнеўна паўтарыла выклік, але вораг працягваў спакойна пасьвіцца. Маленькая мыш пагардліва засьмяялася і выклікала яго зноў. Буйвал нарэшце зірнуў на яе і абыякава адказаў:\n— Ты б пасьцераглася, малеча, а то я падыду і растапчу цябе, так што нічога не застанецца.\n— А вось і ня зможаш! — адказала палёўка.\n— А я табе кажу, змоўкні, — настойваў буйвал, які ўжо пачынаў злаваць. — Калі ты скажаш яшчэ хоць слова, я дакладна падыду, і табе будзе гамон.\n— Ану, падыходзь! — сказала мыш, каб раздражніць яго.\nІ тут буйвал наляцеў на яе. Ён грузна таптаў траву і пароў зямлю сваімі пярэднімі капытамі, а калі спыніўся і агледзеўся, шукаючы палёўку, яе нідзе не было.\n— Я ж казаў, што растапчу цябе, так што нічога й не застанецца, — прамармытаў ён.\nІ толькі тады ён адчуў сьверб у правым вуху. Ён што моцы затрос галавой і застрыг вушамі. Укусы ўсё заглыбляліся і заглыбляліся, так што ён ужо ледзь не вар'яцеў ад болю. Ён біў капытамі і дзёр дзірван рагамі. З шалёным мычаньнем ён спачатку як дух пабег уперад, а пасьля кругамі, але ўрэшце спыніўся і стаў, дрыжучы ўсім целам. Тады мыш выскачыла з вуха і сказала:\n— Цяпер згаджайся быць маім слугой!\n— Не! — зароў буйвал і зноў ірвануў да палёўкі, каб растаптаць яе. Малечы нідзе не было відаць, але праз хвіліну буйвал адчуў яе ў другім вуху. Ён ізноў ашалеў ад болю і забегаў па стэпу, раз-пораз падскокваючы. Урэшце ён зваліўся на зямлю і сьціх. Мыш выйшла з вуха і горда стала на яго мёртвай тушы.\n— Вось дык я! — сказала яна. — Забіла найбуйнейшага са зьвяроў. Гэта ўсім пакажа, хто тут гаспадар.\nСтоячы на целе мёртвага буйвала, палёўка пачала гучна патрабаваць нож, якім хацела разабраць мяса.\nА ў другім канцы пожні вельмі галодны рыжы ліс паляваў мышэй сабе на сьняданак. Ён быў заўважыў адну і скочыў на яе ўсімі чатырма лапамі, але маленькая мышка зьбегла, і цяпер ён быў вельмі сумны.\nРаптам яму здалося, што ён чуе крык здалёк: "Прынясіце мне нож! Прынясіце мне нож!"\nКалі крык пачуўся другі раз, рыжы ліс пабег на гук. На першым узгорку ён спыніўся і прыслухаўся, але больш нічога не пачуў. Ліс нават сабраўся быў вярнуцца, і тут ён выразна пачуў той жа крык, але вельмі тонкім голасам: "Прынясіце нож!" Ён зараз жа рвануўся туды на ўсю нагу.\nНеўзабаве ён прыбег да вялізнай тушы буйвала, якая ляжала на зямлі. Маленькая мыш дагэтуль стаяла на ёй.\n— Я хачу разрэзаць гэтага буйвала, і дам табе трохі мяса, калі ты мне дапаможаш, — загадала мыш.\n— Дзякуй, сябра, з радасьцю зраблю гэта для цябе, — далікатна адказаў ён.\nЛіс разьбіраў буйвала, а мыш сядзела на ўзгорку побач, назіраючы і аддаючы распараджэньні. "Мяса трэба парэзаць на маленькія кавалкі", — казала яна лісу. Калі той скончыў працу, мыш аддала яму дробны кавалачак пячонкі. Ён хуценька праглынуў яе і прыцмокнуў губамі.\n— А можна яшчэ? — нясьмела спытаў ён.\n— Эгей! Я дала табе вельмі вялікі кавалак! Які ж ты жарлівы! — закрычала мыш. — Але можаш узяць гэтыя камякі крыві, — зьдзекліва сказала яна. Бедны ліс зьеў крывавыя камякі і нават вылізаў траву. Ён сапраўды быў дужа галодны.\n— Дай мне кавалак мяса з сабой, — папрасіў ён. — У мяне шэсьць маленькіх лісянят дома, і ім няма чаго есьці.\n— Можаш забраць буйвалавы ногі. Гэтага вам усім павінна хапіць.\n— Выдатна! Дзякуй, дзякуй! — сказаў ліс. — Але, мыш, у мяне ёсьць яшчэ і жонка, і нам гэтым разам так не пашчасьціла ў паляваньні! Мы ледзь не паміраем з голаду. Дай мне яшчэ трошкі.\n— Ну і ну! — заявіла мыш. — Я і так пераплаціла ўжо за тваю пусьцяковую працу. Аднак можаш узяць таксама й галаву!\nІ тут ліс скочыў на мыш, якая толькі слабенька піскнула і зьнікла.\nВось жа, ня будзь гордым і сквапным, а то можаш урэшце страціць усё.\njulcik, 22.02.07 11:30\nРэд. Kryscina, 30.10.11 18:23


Два выпадкі незаконнай лоўлі рыбы былі выяўлены работнікамі міжрайінспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету | Белыничи. Зара над Друццю\nДва выпадкі незаконнай лоўлі рыбы былі выяўлены работнікамі міжрайінспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету\n08.06.2016 30 Зара над Друццю Комментариев нет\nТак, пятніца 13 мая аказалася для дачніка з в. Барсукі Лебядзянкаўскага сельсавета няўдалай. На рацэ Вабіч падчас нерасту мужчына незаконна лавіў рыбу з выкарыстаннем забароненых прылад рыбалоўства – 4-х сеткавых экранаў. Улоў, дарэчы, невялікі – 6 плотак і 1 галавень. Кошт рыбы складае 84 000 руб. Аднак агульную шкоду, прычыненую навакольнаму асяроддзю, ацанілі ў 9 450 000 руб.\nЗа парушэнне Правілаў вядзення рыбалоўнай гаспадаркі і рыбалоўства ў дачыненні да парушальніка складзены адміністрацыйны пратакол па ч1 арт. 15.35 КаАП РБ, які прадугледжвае пакаранне ў выглядзе штрафу ад 20 да 50 базавых велічынь. Таксама яму прыйдзецца кампенсаваць кошт незаконна здабытай рыбы і шкоду навакольнаму асяроддзю.\nДругі падобны выпадак адбыўся 15 мая на возеры Ланькаўскае, недалёка ад в. Адверніца. Былі затрыманы два браканьеры, якія таксама падчас нерасту лавілі рыбу з дапамогай забароненых прылад – стаўных сетак агульнай даўжынёй 150 м.\nУлоў склаў 30 асобін розных відаў рыбы коштам 779 100 руб. Шкоду навакольнаму асяроддзю ацанілі ў 40 887 000 руб. Яна перавысіла 100 базавых велічынь, а гэта значыць, што дзеянні браканьераў расцэньваюцца як злачынства, прадугледжанае ч 2 арт. 281 КК РБ. На месца здарэння была выклікана следча-аператыўная група РАУС. Зараз вырашаецца пытанне аб узбуджэнні крымінальнай справы.\nМіжраённая інспекцыя аховы жывёльнага і расліннага свету просіць усіх грамадзян садзейнічаць у выяўленні фактаў браканьерства і іншых парушэнняў прыродаахоўнага заканадаўства. Тэлефон даверу 8 (02232) 55-252. Ананімнасць гарантуецца.\nстаршы дзяржінспектар міжрайінспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету.\n← На Магілёўшчыне ўжо адбыліся 9 лясных пажараў\nНебяспечныя знаходкі →\n05.03.2019 Зара над Друццю Комментарии к записи Турпоток в Беларусь в 2018 году вырос на 30% отключены


Выбары ў Віцебску: нудная агітацыя і загадзя вядомы вынік | Праваабаронцы за свабодныя выбары 2018\nУ аўторак 13 лютага пачынаецца апошні этап выбарчай кампаніі па выбарах дэпутатаў Віцебскага гарадскога Савету дэпутатаў 28-га склікання. Назіральнік кампаніі "Праваабаронцы за свабодныя выбары" з Віцебску Леанід Свецік распавёў пра ход перадвыбарчай кампаніі ў горадзе і актыўнасць кандыдатаў напярэдадні галасавання.\nСтаршыня Віцебскай выбарчай камісіі Наталля Ляпёшкіна паведаміла, што ўсё гатова для волевыяўлення жыхароў гораду.\nВыбарчыя ўчасткі матэрыяльна забяспечаныя ўсім неабходным для арганізацыі працэсу галасавання. Выбарчыя камісіі знаходзяцца ў рабочым стане. Бюлетэні ў неабходнай колькасці завезеныя на выбарчыя ўчасткі і знаходзяцца пад пільнай аховай супрацоўнікаў міліцыі.\nЗаяц зняўся, Кузьмін звярнуўся ў пракуратуру\nСтала таксама вядома, што кандыдат у дэпутаты па Моладзевай выбарчай акрузе №29 Дзяніс Заяц, які быў зарэгістраваны ад Камуністычнай партыі Беларусі, адмовіўся ўдзельнічаць у выбарчай кампаніі. Як патлумачыў сам Дзяніс Заяц, ён зняў сваю кандыдатуру з прычыны пераезду на сталае месца жыхарства ў іншую вобласць Беларусі па сямейных абставінах.\nНаогул, скаргаў ад кандыдатаў на дзеянні гарадской выбарчай камісіі амаль не было. Але выключэннем стаў скандал, які разгарэўся вакол кандыдата ў дэпутаты ад партыі левых “Справядлівы свет” па Смаленскай выбарчай акрузе №7 Вадзіма Кузьміна.\nЗ падачы выбарчых камісій у гарадской газеце “Віцьбічы” былі распаўсюджаныя непраўдзівыя звесткі аб наяўнасці ў кандыдата судзімасці. Каб выправіць прыкрую памылку, Вадзім Кузьмін звярнуўся ў гарадзкую пракуратуру. Прымаючы скаргу, супрацоўнікі пракуратуры згадзіліся з заяўнікам, што інфармацыя ў газеце пададзеная, як мінімум, некарэктна. Паабяцалі апэратыўна разабрацца.\nАдзначым, што падобны інцыдэнт з апублікаваннем у дзяржаўных СМІ непраўдзівых звестак з біяграфіі Вадзіма Кузьміна здарыўся і на мінулых выбарах у гарсавет чатыры гады таму.\nТрэба адзначыць, што выбарчая кампанія ў Віцебску праходзіла ціха і незаўважна. У пэрыяд агітацыі кандыдаты і іх давераныя асобы, за рэдкім выключэннем, не праводзілі вулічныя масавыя мерапрыемствы, аддаючы перавагу нудным сустрэчам з выбаршчыкамі ў арганізацыях і прадпрыемствах.\nЗаўважым, што найчасцей сустрэчамі ў працоўных калектывах “грашылі” 40 кандыдатаў у гарадскі Савет дэпутатаў, якія вылучаліся шляхам збору подпісаў і ад працоўных калектываў.\nМожна спрагназаваць, што акурат гэтыя сорак прэтэндэнтаў на мандаты “народных прадстаўнікоў” і стануць дэпутатамі Віцебскага гарсавету 28-га склікання. Наколькі гэтая здагадка апынецца палітычнай рэальнасцю, даведаемся ўжо хутка – ранкам 19 лютага, калі Віцебская гарадская выбарчая камісія падлічыць галасы і абвесціць вынікі галасавання.


“ПРАКЛЯТЫЯ МАРЫЯНЭТКІ” - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nposted Dec 12, 2011, 12:28 PM by Адміністратар Навін [ updated Dec 12, 2011, 12:28 PM ]\nЗ Расеі паступаюць характэрныя зьвесткі. Сымвал постсавецкай эпохі — залатая мільянэрская Рублёўка ў Маскве — імкліва становіцца пустым шалупіньнем. На працягу апошніх месяцаў яе жыхары вельмі напружана займаліся аналітыкай і зрабілі даволі адэкватныя высновы. А менавіта, што ў Маскве-Расеі пэрспэктываў у іх няма. Тэлекадры з расправамі паўстаўшага народу над бонзамі кадафійскага рэжыму, з разгромам раскошных палацаў рознага кшталту крывасмокаў, а таксама ўсеагульная нянавісьць расейскага охласу пазбавілі рублёўскіх небажыхароў спакою і ўпэўненасьці ў заўтрашнім дні. Яны пачалі кампактнымі групамі выязджаць з Расеі, вывозіць на Захад свае нарабаваныя капіталы і сем'і. Бальшыня зь іх атабарваецца ў Лёндане, дзеткі уладкоўваюцца ў элітныя школы. Некаторыя кінуліся ў Іспанію. Тамака ў сувязі з крызісам упалі кошты на нерухомасьць, то маскоўская банда актыўна выкупляе дамы, зямлю і маёнткі. Час ад часу рублёўцы наведваюць як турысты свае рублёўскія палацы, у якіх пакуль яшчэ дзяжурыць ахова. Ведаючы расейскую гісторыю, можна дакладна прадбачыць, што ў пэўны момант ахова паўцякае, а охлас пакуражыцца-паскача на руінах ненавіснай Рублёўкі ды на распіле залатой сантэхнікі.\nУ сувязі з гэтым трэба адзначыць, што ў Беларусі адбываюцца адваротныя па значэньню працэсы. Нягледзячы ні на што ў нашай краіне яшчэ дзейнічаюць беларускія прапрымальнікі, якія займаюцца стваральнай працай. Рэжым знаходзіць на іх усё новыя спосабы ліквідацыі. Падаткавая інспэкцыя рэжыму не дае спакою дзелавым людзям, налятае на іх, як палавецкая конніца, не дае займацца справай, падрывае бізнэс. У той жа час бонзы розных калібраў, далучаныя да злачынстваў лукашызму, пачуваюцца камфортна пасярод народнай бяды. У кожным горадзе існуюць і разбудоўваюцца мясцовыя “рублёўкі” для лукашысцкай кодлы. Прычым цікава, пакуль ня бачна, каб бонзы з гэтых палацаў уцякалі на Захад паводле прыкладу маскоўскіх таварышаў па няшчасьцю. Зразумела, што гэтыя ў адрозьненьні ад маскоўцаў аналітыкай не праймаюцца.\n8 сьнежня кожны па-свойму адзначыў 20-я ўгодкі афіцыйнага развалу СССР. Напрыклад, віцэ-спікер Савета Фэдэрацыі расейскай Дзярждумы А. Торшын зьвярнуўся да беларускай міліцыі. Ён заявіў наступнае: “Я б выставіў такую ініцыятыву, каб беларускія міліцыянты служылі б у нас. Няхай установы дамовяцца, каб у некаторых вобласьцях, дзе відавочна не даюць рады сытуацыі, прыехалі б, паслужылі беларускія міліцыянты...”\nВіцэ-спікер вобласьці не назваў, але мы назавем некаторыя з расейскіх вобласьцяў, дзе яны сапраўды не даюць рады. Гэта — Чачэнія, Інгушэція, Дагестан, Кабарда-Балкарыя, каралеўства абедзьвюх Асэцій (там ідзе даволі паўнамаштабная вайна), а таксама Сургут, Магнітагорск, Кемерава і інш. (дзе мясцовыя гангі наладжваюць у белы дзень баявыя дзеяньні з ужываньнем аўтаматычнай зброі і гранатамётаў).\nВіншуем беларускіх міліцыянтаў з пэрспэктывамі гэтакзванай інтэграцыі РФ і РБ. Інтэграцыі, якую наладжвае з боку РБ лукашыстоўскі рэжым — той рэжым, які абараняюць ад народу міліцыянты. Як кажуць у Маскве, “вам зачтётся, товарішчі”...\nШтодня ў Смаленску высаджваецца з электрычкі беларускі дэсант. Сотні беларусаў прывозяць у вечна галодны горад РФ прадукты харчаваньня і гандлююць імі. Залемантавала нават мясцовая адміністрацыя: цэны на беларускія тавары ў два-тры разы ніжэй, чым у смаленскіх крамах. Людзі арганізоўваюць імправізаваныя рынкі проста на ходніках, раскладваюць малочныя прадукты і кілбасы-мяса на скрынях і перакуленых цэбрах, выстаўляюць іх у адкрытых багажніках аўтамабіляў. Смаляне натоўпам набягаюць на беларускіх гандлёвых імправізатараў і ахвотна закупляюцца.\nЧасам назіраюцца сцэны народнай салідарнасьці. Калі да мінірынкаў набліжаецца паліцэйскі патруль, гандляры хаваюць прадукты, а смаляне разбягаюцца ў розныя бакі. Смалянам нічога не пагражае, але яны ўцякаюць, каб у паліцыі не было зачэпкі для абвінавачваньняў гандлярам: няма пакупнікоў — няма і гандлю. Бываюць выпадкі, калі смаляне натоўпам загароджваюць беларускіх гандляроў ад паліцыі. Зразумела, што йдзецца аб эканамічнай выгодзе простых людзей. Яны баяцца, што беларусы ня будуць прыязджаць да іх. З іншага боку, уся гэтая карціна сьведчыць пра адчайнае становішча нашых людзей, якія вымушаны ісьці на рызыку і езьдзіць у чужую краіну дзеля вельмі малога прыбытку.\nПачуўшы пра “шасьцёрку” (Марголін-Рымашэўскі-Говправду-Калякін і інш.), якая заявіла, што “пойдзе на выбары, бо хадзіць трэба”, у Сеціве пачуліся сьвіст і ўлюлюканьне. І трэба ж было гэтаму сп. Марголіну з АГП саманазвацца “шасьцёркай” (раней у іх было больш фантазіі называцца “пяцёркай плюс”). Камэнтатары цягаюць гэтую “кааліцыю” за хвост, як здохлага ката, абзываюць іх “шасьцёркамі”. Падобна, што ніхто, акрамя гэтых “шасьцёрак”, сапраўды не зьбіраецца хадзіць на рэжымныя псэўдавыбары.\nАднак фантазыя падстаўных і фальшывых бязьмежная. 9 сьнежня паступіла навіна па Радыё Свабода, што ў Магілеве пачалася перадвыбарчая ініцыятыва. Магілеўскі актывіст незалежнага прафсаюзу радыёэлектроннай прамысловасьці А. Паўлоўскі пачаў зьбіраць подпісы за адкліканьне Л. Ярмошынай з пасады начальніцы рэжымнай ЦВК. Нагадаем, што як такога незалежнага прафсаюзнага руху ў Беларусі не існуе ўжо гадоў 10. Нерэжымныя, сапраўды прафсаюзныя арганізацыі былі ліквідаваны рэжымам. Замест іх дзейнічаюць цяпер пустыя юрыдычныя целы, дзе засядае агентура. Яно й бачна. Беларусаў ня ўдасца дурыць бясконца. Цяпер людзям абсалютна ўсяроўна, хто такая Ярмошына і хто будзе ў рэжымнай ЦВК. Беларусы адвярнуліся ад рэжыму і зьбіраюцца наладзіць масавы байкот наступным рэжымным электаральным скокам. Але, як бачым, нехта спрабуе надаць лукашыстоўскай сістэме саліднасьць. А як у ЦВК ня будзе Ярмошынай, дык што — “іді і скажі ім своё нет”? Беларусы ўжо праходзілі гэтую лухту і на мякіну больш ня ловяцца.\nЗапаздалы праклён. 12 сьнежня стаў днём вайскова-паліцэйскіх сэнсацый. Вайсковая калегія Вышэйшага суду РБ прыгаварыла да 9 гадоў турмы з канфіскацыяй маёмасьці былога камандуючага ваенна-паветранымі сіламі і супрацьпаветранай абароны Беларусі генэрал-маёра І. Азаронка. Яго абвінавацілі ў карупцыі і ў “злачынных дзеяньнях адносна баепрыпасаў”, а таксама пазбавілі генэральскага званьня. Разам зь ім асудзілі яшчэ грамадзяніна Расеі. Цікава, што генэрал быў арыштаваны ці то 19 ці то 20 сьнежня 2010 года. Суд быў закрыты, але стала вядома, што пры зачытаньні прысуду генэрал гукнуў: “Будзе вы праклятыя, марыянэткі!”\nУ той жа дзень стала вядома, што Генпракуратура РБ завяла крымінальную справу ў адносінах да нам. міністра ўнутраных справаў РБ, начальніка міліцыі грамадзкай бясьпекі палкоўніка Я. Полудня. Фармулёўка абвінавачваньня: “за злоўжываньне ўладай або службовымі паўнамоцтвамі”. Арыштоўвалі яго супрацоўнікі КГБ РБ. Менавіта гэты палкоўнік з 2009 года кіраваў паліцэйскімі апэрацыямі супраць мірных акцый пратэстаў у нашай краіне, падчас якіх былі паранены, зьбіты і арыштаваны сотні людзей. Ягонае імя было ў сьпісе асобаў рэжыму, якіх не дапускаў на тэрыторыі сваіх сяброўскіх краінаў Эўразьвяз.\nАнтыбеларускі рэжым ужо ня раз паказаў, што для яго не існуюць законнасьць і правапарадак. Безумоўна, пасьля падзеньня гэтага рэжыму справы гэтых вышэйшых афіцэраў будуць перагледжаны. Будзе высьветлена ўся праўда і ўсе абставіны справаў. Для ўсіх беларускіх людзей у пагонах гэтыя эпізоды павінны паслужыць папераджальным прыкладам: выконваючы незаконныя загады дыктатуры, прыніжаючы сваю і чужую чалавечую і нацыянальную годнасьць, ніхто тым ня менш ня можа быць гарантаваны ад жорсткага пакараньня крымінальнай Фэмідай лукашызма. Перад цамрашальствам марыянэтак усе роўныя.


Наступствы Новага года тут выганяюць потам – Рэгіянальная газета\n04.01.2017 15:58 , AЎТАР(Ы): Наталля ТУР\nНаступствы Новага года тут выганяюць потам\nУ "Тытане" наступствы Новага года выганяюць выключна потам.\n– У нас з сябрамі ёсць традыцыя, – пачынае размову трэнер і адміністратар фітнес-клуба “Тытан” Віталь Салаўёў, – кожны год 31 снежня мы з сябрамі ходзім у трэнажорную залу.\nНапярэдадні Новага года трэнеры фітнес-клуба “Тытан” Віталь Салаўёў, Настасся Міхнавец, Караліна Лобач і Алег Чвайкоўскі даюць парады, як Новы год пачаць з карысцю, навагодні стол зрабіць смачным, але не каларыйным, і дзе ўзяць сілы, каб першы дзень новага года пачаць з чыстага ліста.\nВіталь Салаўёў: мы адкрываем залу 1 студзеня і займаемся, займаемся\nКалі ёсць у фітнес-клубе сапраўдныя фанаты здаровага ладу жыцця, дык адзін з самых апантаных, бясспрэчна, Віталь Салаўёў.\nЁн лічыць, што навагоднія святы яшчэ не нагода прапускаць трэніроўкі.\n– Зала будзе працаваць 31 снежня, таму запрашаю ўсіх завяршыць год ударнай трэніроўкай на ўсе групы мышцаў. Год таму мы збіраліся з калегамі, адкрывалі залу 1 студзеня і праводзілі першую трэніроўку.\nШто тычыцца наведнікаў, то Віталь лічыць, што першыя падцягнуцца ў залу 2 студзеня.\n– Тыя, хто сочыць за фігурай, нават на Новы год не дазваляюць сабе расслабіцца. Таму, калі вы адносіце сябе да іх ліку, калі ласка, у спартыўную залу.\nПершую трэніроўку прапаную пачаць з кардыянагрузак: пабегаць на бегавой дарожцы, пакруціць педалі на велатрэнажоры.\nТрэба, каб з арганізма выйшла ўсё з’едзенае аліўе і ўсё выпітае шампанскае.\nНаведнік “Тытана” Іван таксама згодны з гэтым:\n– Канешне, 2 студзеня прыйду ў залу. Бо толькі потам можна хутка выгнаць наступствы святаў.\nНастасся і Караліна: маянэз – атрута, лепш налягайце на мандарыны\nДзяўчаты-трэнеры, вядома, заклапочаныя тым, як прыгатаваць святочны стол з карысцю для сябе і смачна для ўсёй сям’і.\n– Мне, напрыклад, нават і не хочацца есці нешта тлустае,– кажа Караліна, – у Новы год я лепш з’ем кавалачак торціка, які потым адпрацую ў зале.\n– Наш стол таксама складаецца з карысных салатаў з гародніны, з мяса, але тушанага ці запечанага ў духоўцы, – кажа Настасся Міхнавец.\nУ адным дзяўчаты згодныя адна з адной, што маянэзу на іх святочным стале не месца.\n– Я ўпэўненая, што абсалютна ў любым салаце, – кажа Настасся, – маянэз можна замяніць на абястлушчаны ёгурт. Смак застаецца такім жа, а ні фігуры, ні здароўю шкоды не нанясе.\nШто раяць дзяўчаты тым, хто не можа адмовіць сабе ў свяце жывата? Адмаўляць!\n– Задавальненне на хвіліну, а пакуты сумлення і пакуты ў зале надоўга.\nАлег Чвайкоўскі: без трэнера ў новым годзе не абысціся ніяк\nЗвычайны працоўны дзень у зале правядзе і трэнер Алег Чвайкоўскі.\n– Я з задавальненнем бы ў лазню схадзіў. Без розніцы, як апошні дзень года праводзіць, абы з карысцю для здароўя.\nАлег усім чытачам “Рэгіянальнай газеты” раіць не расслабляцца да Старога Новага года, а брацца за здароўе ўжо з панядзелка, 2 студзеня.\n– Калі прыйдзеце ў “Тытан”, то адзін на адзін са сваім здароўем і фігурай дакладна не застаняцеся. У нас багаты выбар трэнераў, таму я раю вызначыцца з тым, якой мэты вы хочаце дасягнуць і расказаць пра гэта нашаму адміністратару, а патрэбнага трэнера ён параіць.\nРуслан Дунец: фінішуй са мной, малышка\nКалі вам трэба падбадзёрванне і добры настрой на год наперад, звярніцеся да гаспадара фітнес-клуба “Тытан” Руслана Дунца.\n– 31 снежня трэніроўка павінна адрознівацца толькі надзвычай добрым настроем і прадчуваннем нечага чароўнага, а таксама думкамі пра перспектыву трэніровак на ўвесь 2017 год.\n– Руслан, тады парада ад суперспецыяліста: якой трэніроўкай пачынаецца раніца 1 студзеня?\n– Я сябе суперспецыялістам не лічу, – смяецца Руслан. – Але на ваша пытанне можна адказаць і ўсур’ёз, і жартам.\nКалі сур’ёзна, на першай трэніроўцы новага года звярніце ўвагу на самую слабую групу мышцаў і пачніце з яе.\nА калі жартаваць, то хай першае практыкаванне будзе называцца: “Фінішуй са мной, малышка”.\n– Не, тут паказваць трэба.\nP.S. Ад свайго імя, “зоркі з трэнажоркі”, дадам, што ў “Тытане” заўсёды сустракаюць і чакаюць сваіх наведнікаў і не пакідаюць іх з трэнажорам адзін на адзін. Не сварацца, калі раптам з нейкіх прычын вы прапусціце заняткі, але на наступны раз дадуць нагрузку ў разы большую. Тут, акрамя заняткаў, ладзяць святы і конкурсы. Тут ганарацца вашымі поспехамі.\nМы не развітваемся з “Тытанам”, а працягваем наша сяброўства, а гэта значыць, што ў наступным годзе вас, паважаныя чытачы, чакае новая сустрэча з трэнерамі. І, паверце, вы такога яшчэ не бачылі.


Магілёўскія бібліятэкі падрыхтавалі да канікулаў праграму крэатыўнага чытання | zviazda.by\nМагілёўскія бібліятэкі падрыхтавалі да канікулаў праграму крэатыўнага чытання\nМагілёўскія бібліятэкі падрыхтавалі да летніх канікулаў праграму крэатыўнага чытання. Пра гэта паведамілі ў аддзеле маркетынгу і сацыякультурнай дзейнасці цэнтралізаванай сістэмы дзяржаўных публічных бібліятэк Магілёва, перадае БелТА.\nУстановы культуры запрашаюць далучыцца да праграмы крэатыўнага летняга чытання «Вялікія чытанні, або Чытаем разам з аўтарам», прысвечанай Году гістарычнай памяці. Стартуе культурны праект у першы дзень лета са свята «Сонечны настрой, або ВООК-вітаміны».\nУсе мерапрыемствы праграмы распланавалі згодна дням тыдня. Кожны панядзелак чытачы змогуць прадэманстраваць веды беларускай культуры ў спрынце #Вместевисторию_by, па аўторках магілёўцаў чакае анлайн-квэст у сацыяльных сетках. У першую і трэцюю сераду месяца ўсе жадаючыя далучацца да мерапрыемстваў з удзелам беларускіх аўтараў на пляцоўках гарадскіх бібліятэк.\nУ любы летні чацвер можна пачытаць урывак з прапанаванай казкі і стаць удзельнікам літкватэрніка #loveвителетоСказки. Пачытаць, пагуляць і запоўніць букчэйны з заданнямі — усё гэта ў пятніцу ў мікс-лабараторыі «Чып: чытаем, гуляем, спазнаем». А на выхадных можна адправіцца ў літаратурнае падарожжа па краінах з дапамогай кніг.


Твой стыль – Старонка 1442 – Навіны Гродна: палітыка, эканоміка, культура, адукацыя\nУ суботу распачнецца веснавое паляванне на гусей\n9 сакавіка 2010 Кася Крот |\nЦягам двух месяцаў у светлы час сутак дазваляецца паляваць на шэрага, белалобага гуся і гуся-гуменніка.\nСлавянскае братэрства абароніць свет?\n11 сакавіка ваенны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы ладзіць Міжнародную ваенна-гістарычную канферэнцыю “Боевое братство славян на защите мира». Канферэнцыя прымеркавана да 65-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне і да 600-годдзя Грунвальдскай бітвы.\nУкраінская партыя зялёных супраць будаўніцтва АЭС у Астраўцы\nПрынцыповая пазіцыя зялёных – арыентацыя на забеспячэнне энергетычных патрэбаў за кошт рацыянальнага энергкарыстання і энергазберажэння.\nЗа адсутнасць флікераў і распіццё піва аштрафаваныя сотні гродзенцаў\nВялізныя штрафы за пераход вуліцы ў неасветленым месцы без светаадбіваючага элемента выклікаюць рэзананс у грамадстве.\nРатавалі з вады і вагню\nНа выходных гродзенскія супрацоўнікі Міністэрства па надзвычайных сітуацыях выратавалі два жыцця: пенсіянера на пажары ў прыватным доме і хлопчыка, які ўпаў у раку.\nСлінгатанцы для слінгамам\nДвойчы на тыдзень, па аўторках і чацьвяргах, гродзенскія слінгамамы збіраюцца на танцы. Разам з імі танчаць іх немаўляткі.\nУ групе – мамы з малымі ва ўзросце ад 9 месяцаў да палутара гадоў. Пакуль “паўзункі” і “бегункі” бавяцца самі, мамы робяць практыкаванні з йогі і пілатэса, а калі дзеці цягнуцца да мам, малых уладкоўваюць у слінгі, і пачынаюцца танцы…\nЛядовы палац у дадатак да АЭС\n7 сакавіка 2010 В.Дрэма |\nУ Астраўцы, дзе у хуткім часе можа з’явіцца беларуская АЭС, будуць збудаваныя Лядовы палац на 3000 месцаў. Жыхарам горада абяцаюць таксама новыя дарогі, паркі, аквапарк, новы шпіталь і каля 10 новых школаў.\nМіжнародная выстава катоў адбылася сёння ў Гродне\nБольш за дзесяць розных пародаў катоў змаглі ўбачыць гарадзенцы, якія завіталі сёння на выставу ў гарадскім палацы культуры. Гаспадары жывёлаў прыехалі ў Гродна з розных куткоў Беларусі.\nСмерць жывёлаў – камерцыйная тайна?\n6 сакавіка 2010 ТС |\nЯна хоча дамагчыся інфармацыі пра колькасць забітых у Гродне бадзялых катоў і сабак. Яны лічаць такія звесткі камерцыйнай таямніцай.\nГлядзіце інтэрв’ю пра ўнікальную судовую справу ў Гродне.\n“Тарас на Парнасе”: прэм’ера ў Гродне\n6 сакавіка 2010 В.Дрэма |\nГарадзенскія акторы абяцаюць гледачам феерэчнае фантасмагарычнае відовішча, у якім перапляліся матывы грэцкіх міфаў ды рэальнасці беларускага жыцця. На сцэне гарадзенскага драмтэатра сёння прэм’ера легендарнага твора Канстанціна Вераніцына.


ДЗЕДАВІЦА - ЗАГУБАК\nПрадстаўнiк катэгорыi «нячыстых», небяспечных мерцвякоў, супрацьпастаўлены «продкам», «дзядам», здольны прынесцi жывым людзям рэальную шкоду. Перакананне аб небяспечнасцi С. грунтуецца на ўяўленнi пра тое, што натуральная смерць чалавека надыходзiць, калi той вычарапаў сваю жыццёвую сiлу, патрацiў яе на працягу ўсяго жыцця; заўчасная ж смерць пакiдала нябожчыку не выдаткаваную ў зямным жыццi энергiю, якую ён мусiў трацiць ужо на шкоду людзям.\nПаколькi жыццё ўсведамлялася як дар (доля), дадзены Богам, чалавек, якi самахоць яго спынiў, выступаў супраць сакральнай волi i зблiжаўся тым самым з «нячыстай сiлай». Адсюль шырока распаўсюджанае ўяўленне аб тым, што чалавек па сваёй волi не можа быць С., бо на гэтую справу яго пад’юджвае чорт. Калi ж «нячыстая» задума ўдалася, у паветры ўздымаецца вiхура (завея, бура) — «чортава вяселле» — з нагоды атрымання чарговай «грэшнай душы».\nНа Магiлёўшчыне лiчылi, што пры гэтым С.–мужчына бярэ шлюб з чарцiхай, а С.–жанчына — з чортам. На скуры ж С. заключалi крывёй свае дамовы чэрцi i чараўнiкi (ведзьмы). Пахаванне С. выразна адрознiвалася ад пахавання нябожчыкаў, памерлых сваёй смерцю. Калi апошнiх шляхам складанай абраднасцi «перасялялi» ў свет Дзядоў (рабiлi хату дамавiну, належным чынам прыбiралi, спраўлялi хаўтуры), дык С. хавалi ў прасторавых пунктах, цесна звязаных з сiмволiкай памежжа, сферай хаосу, дэструкцыяй, каб гарантаваць бяспеку не толькi жывым, але i «добрым» нябожчыкам.\nПаўсюль забаранялася хаваць С. на тэрыторыi могiлак, якiя разумелiся як «сяло–невесяло» памерлых. Найчасцей iх хавалi на ростанях, у багнiстых месцах, у канавах, што атачалi могiлкi. У шэрагу выпадкаў на магiлу С. Насыпалi вялiкi курган, кiдалi ламачча цi камянi. Адзiнай пахавальнай атрыбутыкай вiсельнiка магла быць тая адзежа, у якой ён засiлiўся, i вяроўка, з дапамогай якой гэта было зроблена. Часам С. хавалі нават без дамавiны. Паўсюль адсутнiчала адпяванне С. I звычай спраўлення па iх хаўтураў. Сувязь С.–тапельца са сферай вады паслугавала iх суаднясенню з такiмi мiфалагiчнымi персанажамi, як русалкi i Вадзянiк.\nПаводле народных павер’яў, русалкi i ёсць дзяўчаты– тапелiцы, якiя заключаюць з Вадзянiком шлюб. Тапелец жа мужчына з цягам часу i сам робiцца Вадзянiком (Вiцебская губ.). Тапельцы, пахаваныя на зямлi, захоўваюць сувязь i магчымасць уплыву на стыхiю вады (у тым лiку i нябеснай вiльгацi), што тлумачылася iх вечнай смагай, бо яны не паспелi напiцца тут пры жыццi. Такiм чынам, С. маглi выступаць прычынай працяглай засухi, спынiць якую можна было, палiваючы магiлу тапельца вадой (цi пакiнуць на пахаваннi посуд з ёю, пастаянна папаўняючы яго), цi вырваць крыж з яе (Палессе).\nРэчы, звязаныя з С. (вяроўка, пясок з магiлы), даволi шырока выкарыстоўвалiся ў магiчных практыках, звязаных iдэямi гвалту, прымусу. Так, калi карчмар хацеў прывабiць наведнiкаў, ён мусiў перацягнуць дарогу вяроўкай, на якой засіліўся чалавек, i закапаць яе перад парогам, цi гэтую ж вяроўку пакласцi ў бочку з гарэлкай (Заходняя Беларусь). Каб навесцi смяротны праклён на ворагаў, патрэбна было перад асiнавым кiем, уторкнутым у зямлю, запалiць васковую свечку з кнотам, зробленым з вяроўкi вiсельнiка.\nТрымаючы свечку нахiленай, каб яна патухла, агучвалi праклён: «Штоб ты так патух(ла), як гэтая свечка». Пасля чаго свечку ламалi аб кiй, кiдалi ў ямку, дзе ён тырчаў, i засыпалi зямлёй (Рэчыцкi пав.). Пяском з магiлы маглi скарыстацца злодзеi, абнёсшы iм хату i ссыпаўшы з заходняга боку, яны такiм чынам усыплялi ўсiх яе насельнікаў (Барысаўскі пав.).\nЗ другога боку, гэты ж пясок выступаў дзейсным сродкам вывядзення чарвякоў з адкрытай раны жывёлы (Вiцебская губ.). На Смаленшчыне падчас выгану жывёлы, каб яе не «давiў» воўк, трэба было назваць iмя даўлёнiка столькi разоў, колькi было скацiны ў статку, просячы ягонай абароны.


Сьвятаслаў Вакарчук пра Беларусь, палітыку, людзей і пляны "Океану Ельзи" (10.12.2007г.) - Невидима Сім`я\nСьвятаслаў Вакарчук пра Беларусь, палітыку, людзей і пляны "Океану Ельзи" (10.12.2007г.)\nСёньня Сьвятаслаў Вакарчук — дэпутат Вярхоўнай Рады ад прэзыдэнцкага блёку «Наша Украіна — Народная самаабарона». А напярэдадні свайго абраньня лідэр «Океану Ельзи» падзяліўся думкамі пра беларускі тур. На працягу ліпеня-верасьня шалені українські хлопці наведалі Горадню, Берасьце, Бабруйск, Полацак, Віцебск, Гомель і двойчы Менск.\nПра Беларусь: «За выключэньнем апошніх дзесяці гадоў, гісторыя ў нас вельмі падобная.»\nСёлета гастролі «Океан Ельзи» па Беларусі атрымаліся самімі вялікімі па колькасьці канцэртаў. Якія ўражаньні ў Сьвятаслава?\n«Па-першае, вельмі прыемна, што публіка адкрытая. Гэта заўжды прыемна для музыкаў. Плюс нам прыемна, што нас тут так добра ведаюць. Нас гэта не зьдзіўляе, але ўсё роўна прыемна. Мы гутарым тут з публікай на роднай мове, нас усе разумеюць, мы як быццам дома.»\nЗа такі час музыкі ўжо могуць параўнаць жыцьцё ў Беларусі і ва Ўкраіне:\n«Тут усё вельмі акуратна, дагледжана. Гэта ўражвае. Пры параўнальна зьнешняй сьціпласьці ўсё роўна прыемна, радуе вока. І ня толькі ў Менску — усюды. Мабыць, толькі ў Віцебску больш звычайна. А ва ўсіх астатніх гарадах, дзе мы былі, проста ідэальны парадак. Мне хацелася б, каб так было заўжды. Разам з тым хачу пажадаць Вам большай разнастайнасьці.\nЛюдзі вельмі падобныя на нашых: адкрытыя і добрыя. Адзінае адрозьненьне — у нас адбываюцца розныя сацыяльныя працэсы. А так мэнтальна мы вельмі блізкія.\nЗа выключэньнем апошніх дзесяці гадоў, гісторыя ў нас вельмі падобная. Спадзяюся, мы ўсё роўна будзем ісьці поруч.»\nВам бы было цікава запісаць песьню на беларускай мове?\n«Чаму б і не? Гэта цікава. Але ўсё залежыць не ад мовы, а ад самой музыкі ці песьні. Мне, напрыклад, заўжды падабаліся Песьняры.»\nТо бок гэта можна лічыць простым сыгналам да дзеяньня, і Вашы беларускія прыхільнікі могуць паспрабаваць шчасьця ў перакладзе тэкстаў «Океан Ельзи»?\n«Так, калі ласка. Паспрабуем зрабіць гэта.»\n«У альбоме „Міра“ няма штучных песень, там усё сапраўднае»\nІснуе пункт гледжаньня, што альбом «Міра» атрымаўся больш роўным за папярэднія. Тут прысутнічаюць сапраўды гітовыя песьні «Зелені очі» і «Хочу напитись тобою», але ўсе астатнія — прыкладна аднаго ўзроўню. Як Вы ставіцеся да такога меркаваньня?\n«Для мяне песьні не падзяляюцца на гітовыя і негітовыя, для мяне песьні падзяляюцца на сапраўдныя і штучныя. У „Міре“ няма штучных песень, там усё сапраўднае.»\nЧаму першым радыёсынглам з альбому стала песьня «Все буде добре», а не, напрыклад, больш яскравая «Зелені очі»?\n«Напачатку вясны нам падалося, што гэтая песьня больш неабходная прынамсі ва Ўкраіне, пра якую мы ў той момант думалі.»\nВы баяліся, што «Зелені очі» ня будуць ставіць на радыё…\n«Яна цяжкая, так. Гэта нефарматная песьня. Але людзі слухаюць, ім падабаецца. І гэта прыемна.»\nВа Ўкраіне ёсьць радыёстанцыі, якія могуць дазволіць сабе не ставіць у эфір ОЕ, сьцьвярджаць, што гэта для іх нефармат?\n«Так, бо фармат не зьвязаны з папулярнасьцю артыста. Ёсьць сусьветна папулярныя артысты, але Вы ня будзеце ставіць на ўсіх радыёстанцыях песьні Бітлз, проста таму што гэта супэргурт. Гэта нефармат для некаторых станцыяў.»\nСьвятаслаў Вакарчук пра свой статус дэпутата: «Я думаю, гэта хутчэй ахвяра, я не раблю сабе гэтым добра. Я спадзяюся зрабіць гэтым добра краіне.»\nВы балятуецеся ў дэпутаты Вярхоўнай Рады Ўкраіны. Як Вы прыйшлі да гэтага? Раней Вы казалі, што пакуль не гатовыя да такога ўчынку, што акрамя палітыкі існуе яшчэ шмат іншых сфэраў жыцьця, дзе можна праявіць сябе на карысьць Ўкраіны. Чаму Вы зьмянілі сваё меркаваньне?\n«Я не зьмяніў сваё меркаваньне. Проста тады не быў гатовы, а зараз гатовы, вось і ўсё. Гэта першае, а другое — хтосьці ж мусіць паказваць прыклад маладому пакаленьню, браць на сябе адказнасьць. Я думаю, гэта хутчэй ахвяра, я не раблю сабе гэтым добра. Я спадзяюся зрабіць гэтым добра краіне. А мне ад гэтых крокаў толькі больш складанасьцяў, але я сьвядома іду на гэта.»\nЛетась Вы напісалі песьню «Веселі, брате, часи настали», якая была адрасавана усім расчараваным у палітыках, што здрадзілі ідэалам «памаранчавай рэвалюцыі». У ёй прысутнічаюць радкі «Чому ж тоді я шукаю іншу стежку / Чому я далі з ними не хочу йти?» Але атрымліваецца, што зараз Вы крочыце той жа самой сьцежкай?\n«Як магчыма зьмяніць нешта ў краіне, калі ты не дэлегаваны насельніцтвам у ворган, які мусіць штосьці зьмяняць? Пад „іншою стежкою“ я меў на ўвазе ня гэта. Памяняць правілы гульні, каб палітыкі сталі больш маральнымі, сумленнымі, адкрытымі, больш шчырымі. Каб туды прыйшлі людзі, якім не патрэбныя грошы, не патрэбная ўлада, а якія зацікаўленыя нешта рабіць.»\nОкеан Ельзи рыхтуе «нешта дзівоснае»\nЗ новага года Вы прыпыняеце творчую дзейнасьць…\n«Ня творчую. Мы прыпыняем канцэртную дзейнасьць, ня будзем такімі публічнымі.»\nЧым канкрэтна Вы будзеце займацца?\n«Будзем займацца разам чымсьці вельмі цікавым, новым, што зьявіцца потым. І, канечне, гэта музыка. Я думаю, у другой палове года Вы гэта пачуеце.»\nА новы матэрыял для будучага альбому гурт будзе рыхтаваць?\n«Паглядзім спачатку, што з сябе будзе ўяўляць Новая музыка. Верагодна, гэта будзе штосьці вельмі дзівоснае. Абсалютна не падобнае на фармат ОE.»\nРаскажыце пра удзельнікаў гурта, як бы Вы ахарактарызавалі кожнага?\n«Кожны ўдзельнік гурта чымсьці цікавы.\nМілаш у нас дужа любіць жартаваць над усімі, у яго вельмі цікавы характар, мэнтальнасьць. Вельмі шмат ведае ўсяго, інтэлектуальна разьвіты хлопец.\nПецька — дзіця-індыга. Яшчэ ён адначасова далікатны і рамантычны, зь іншага боку часам як выкіне штосьці…\nДусік доўга граў джаз, і гэта наклала на яго адбітак. Ён любіць нейкія нестандартныя крокі — ва ўсім. Любіць весяліцца. Яго можна ахарактарызаваць адным словам — цыгана!\nЗь Дзянісам Глініным мы вырасьлі ў адным горадзе і разам пераехалі ў Кіеў. Разам змагаліся гадамі за усё тое, што ў нас ёсьць сёньня. Ён вельмі тонкі. Скажу супярэчліва — філёзаф-весялун. Мы зь ім даўжэй за усіх знаёмыя. Але галоўнае, я хросны бацька яго дзіцяці. Дзяніс проста мой блізкі сябар.»\nНа разьвітаньне Сьвятаслаў Вакарчук у арыгінале:\n«Нам дуже сподобалися концерти в Білорусі, дуже люди тут сподобалися. І я сподіваюся, пам’ять про ці концерти буде нас заставляти пошвидше вернутися, приїхати сюди і знову грати для Вас. Ми Вас дуже любим.»\nАвтор Коля Весялоўскі


Раскрый свой лідарскі патэнцыял: трэнінг у Венгрыі - Адукацыя\n“Leadership from Inside-out” (11-17 верасня 2017, Венгрыя) — гэта трэнінг для трэнераў, фасілітатараў, моладзевых працаўнікоў і лідараў, адукатараў ды настаўнікаў, якія актыўна працуюць з міжнацыянальнымі/міжкультурнымі групамі і маюць жаданне дапамагаць іншым рэалізаваць свой патэнцыял.\nЦягам 5 дзён удзельнікаў чакае інтэнсіўная праграма, якая дапаможа даведацца пра ключавыя лідарскія і культурныя канцэпцыі ды тэорыі (напрыклад, сітуатыўнае лідарства, тэорыя культурных вымярэнняў Хофстэдэ), а таксама пра звязаныя з імі навыкі (назіранне, зваротная сувязь, актыўны слуханне).\nСтвораныя на трэнінгу умовы і прастора дапамогуць удзельнікам адказаць на шмат персанальных пытанняў:\nШто вызначае мяне?\nЯкі я лідар? Які ў мяне стыль лідарства?\nЯкім лідарам я хачу быць?\nЯкі ўплыў я маю на іншых?\nЯкія ў мяне асабістыя схільнасці?\nАдкуль ідзе крыніца маёй энергіі?\nЯк я бачу людзей іншых культур?\nЯкі ўнесак я раблю ў аб’яднанне народаў свету?\nНа трэнінгу можна даведацца пра:\nтэорыі і канцэпцыі лідарства;\nшто такое вясці ды быць вядомым;\nдавер сярод чальцоў каманды;\nсамаўпэўненнасць і публічныя выступы;\nміжкультурнае навучанне і іншыя карысныя рэчы.\n400 € для удзельнікаў, якія маюць аплочваемую працу;\n360 € для студэнтаў і людзей без аплочваемай працы.\nКошт праграмы пакрывае:\nпражыванне цягам 5 дзён у месцы сусветнай спадчыны UNESCO;\nхарчаванне згодна з вашымі патрэбамі;\nарэнду памяшкання для трэніга з матэрыяламі.\nТранспартныя выдаткі, візы і страхоўкі удзельнікі аплочваюць самастойна.\nДаведацца падрабязнасці ды падаць заяўку можна па спасылцы. Дэдлайн — 20 ліпеня.


Галоўная » Навіны » Беларусь у Лейпцыгу\nВось гэта я разумею, падыход! – дзеліцца ўражаннямі ад наведвання Ляйпцыгскага кніжнага кірмашу каардынатар сеткі незалежнага кнігараспаўсюду, памочнік дырэктара выдавецтва “Кнігазбор” Міраслаў Лазоўскі.\n– Людзей было дужа шмат! Вялікая ўвага, канечне, надавалася ўкраінскім стэндам. Мы побач былі, таму гэта і на наведванне стэнду “Books from Belarus” паўплывала. Цікавілі збольшага кнігі аўтараў, што прыехалі ў Ляйпцыг, а таксама тых, чые творы былі перакладзеныя на нямецкую. Потым ужо заўважылі, што зніклі дзве кнігі з нашага стэнда – “Снежны чалавек” Эвы Суса і “Узбраенне беларускіх земляў Х–ХІІ стагоддзяў” Мікалая Плавінскага. Таму, бачыце, цікавяцца! Прыемна ўразілі і беларуска, якая, жывучы ў Германіі, самастойна вывучыла беларускую мову, і немец, які звярнуўся на чысцюткай беларускай!”\nКалі Франкфурцкі кніжны кірмаш больш накіраваны на бізнэсовыя стасункі паміж выдаўцамі, агентамі і кнігапрадаўцамі, то Лейпцыг працуе хутчэй для чытачоў. На тэрыторыі кірмашу шмат кніжных крамаў, бясконцыя прэзентацыі навінак, сустрэчы, дыскусіі, аўтограф-сэты і чытанні. Сярод зорак сёлетняга форуму – Уіл Сэлф, Марцін Сутэр, Сайман Бэкет.\nБеларускі стэнд размяшчаецца акурат насупраць пляцоўцы Tranzyt – адмысловай 3-гадовай праграмы для ўкраінскай, польскай і беларускай літаратур.\nЖадан упершыню з’яўляецца на публіцы пасля збіцця харкаўскімі гопнікамі. Фінгал пад вокам яшчэ не сышоў, на галаве – свежы шоў. Надоўга трапляе ў сяброўскія абдымкі, пасля – таксама надоўга – да журналістаў. Напярэдадні харкаўскіх падзей у Жадана выйшла новая кніга «Месапатамія», прасякнутая любоўю да роднага гарада і харкаўчан. «Ха-ха, ўпэўнены, што гараджане гэта ацанілі па заслугах», – іранізуе аўтар.\nХодзяць чуткі, што таксама вялікую цікавасць нямецкія выдаўцы праяўляюць да рамана Наталкі Бабінай «Рыбін горад», які не так даўно выходзіў па-англійску. Ідуць размовы пра нямецкую версію кругасветных прыгодаў Ромы Свечнікава.


23 сьнежань 2010, 00:53\nРосэн паведамляе швэдзкім чытачам, што запісы тэлефонных размоваў і перахоп электроннай пошты, якія робяцца беларускім КДБ, выкарыстоўваюцца ўладамі ў палітычна матываваных судовых справах.\nПаводле інфармацыі, пацьверджанай журналісту Ericsson'ам, у Беларусі тры кампаніі маюць швэдзкае абсталяваньне, якое дазваляе падобны перахоп: Белтэлеком, Вэлком і Life.\nРосэн піша, што дзяржаўная кампанія Белтэлеком кантралюе ўсю сыстэму аптычных валокнаў, па якой адбываецца ўвесь інтэрнэтны трафік у краіне, а Вэлком зьяўляецца аўстрыйскай кампаніяй, якая мае ліцэнзію на паслугі мабільнай сувязі стандарту GSM.\nLife, акрамя таго, што карыстаецца абсталяваньнем ад Ericsson'а, мае і іншую сувязь са Швэцыяй – 80% акцый у ёй належыць турэцкай кампаніі Turkcell, у якой галоўным акцыянэрам зьяўляецца швэдзка-фінская кампанія TeliaSonera.\nТэхналёгіі, якія дазваляюць падслухоўваць сваіх кліентаў і сачыць за іхнай карэспандэнцыяй, знаходзяцца у сетках большасьці тэлекамунікацыйных кампаній і пастаўнікоў інтэрнэтных паслугаў на сьвеце. Але ў дэмакратычных дзяржавах, піша Росэн, яны выкарыстоўваюцца паліцыяй для выкрываньня рабаўнікоў, забойцаў і гандляроў наркотыкамі. У Беларусі іх выкарыстоўваюць супраць крытыкаў і апанэнтаў рэжыму.\nEricsson лічыць, што канцэрн нічога не парушае, прадаючы такое абсталяваньне Беларусі.\n"Магчымасьці законнага перахопу інфармацыі мае ўсё абсталяваньне, якое мы прадаём, і гэта адпавядае ўсім рэкамэндацыям, уведзеным у гэтай галіне ААН і Эўразьвязам," – напісала швэдзкаму журналісту прэсавае бюро Ericsson'а.\nEricsson таксама лічыць, што яго прысутнасьць у Беларусі мае станоўчыя вынікі:\n"Разам з нашымі партнэрамі мы працуем над паляпшэньнем жыцьця жыхароў Беларусі, даючы доступ да тэлекамунікацый і да новых відаў паслугаў, каб разьвіцьцём тэлекамунікацыйных паслугаў унесьці станоўчы ўклад у эканоміку і грамадзтва," – паведаміла прэсавае бюро Ericsson'а.


Непаўторны талент – RH.by\nГэта жанчына ўспрымае жыццё як казку, пачуцці перадае ў вершах, піша музыку да песень. З дзяцінства яна любіць рыбалку, 25 гадоў як водзіць машыну і заўсёды гатова стаць на бок справядлівасці.\nЯна – гэта Ніна Руткоўская, акампаніятар Лебедзеўскага Дома культуры і чалавек з багатым жыццёвым вопытам.\nТалент з маленства\nРодам Ніна Руткоўская з вёскі Мясата, што непадалёку ад Маладзечна. Сям’я была невялікая: тата, маці, старэйшы брат ды Ніначка. Жылі дружна і рабілі ўсё разам. Непадалёку ад дома была сажалка, куды дзеці з бацькам заўсёды хадзілі вудзіць рыбу. Наловяць, а матуля дома смажыць яе, робіць розныя стравы. Вось з той пары і запала ў сэрца дзяўчынкі летняя рыбалка.\nКалі Ніне было шэсць гадоў, брат прынёс з мясцовага клуба старэнькую пацёртую двухрадку. А каб малодшая сястрычка не зламала гармонік, паклаў яго высока на шафу. Але дзяўчынку так захапіў гэты музычны інструмент, што на шафу яна залезла. Толькі на месца пакласці сіл не хапіла.\nВучыцца іграць яна пачала сама. Бацькі заўважылі зацікаўленасць і здольнасці дачкі, накапілі грошай і купілі новы гармонік, на якім дзяўчынка змагла трэніравацца далей.\nАднойчы бацька прывёз з Мінска нямецкі баян. Сапраўдны сур’ёзны інструмент. Гэта быў самы важкі падарунак у яе жыцці. Бо той баян назаўжды звязаў жыццё Ніны Іванаўны з музыкай і творчасцю. Музычны інструмент, якому ўжо 44 гады, і сёння стаіць у яе дома як напамін таму, з чаго ўсё пачыналася. “Свае першыя дзесяць рублёў я зарабіла на провадах салдата ў армію”, – з гонарам гаворыць жанчына.\nА далей была школа, нават дзве: агульнаадукацыйная і музычная. “Даводзілася уставаць у палове шостай гадзіны раніцы, ісці на аўтобус да вёскі Краснае ды ехаць у горад, – успамінае мая субяседніца. Вучылася я ў СШ №1, а пасля абеду хадзіла ў музычную школу”.\nПаступіла туды дзяўчына экстэрнам. З-за таго, што прыйшла позна, праграму двух гадоў давялося вывучаць за адзін. Яна справілася! І паступіла ў 1972 годзе ў музычнае вучылішча, дзе здольнасці і талент набылі моцную тэарэтычную і практычную аснову.\nУ 1975 годзе Ніна Руткоўская стала акампаніятарам у ансамблі “Беларусачка”, што быў створаны на заводзе “Электрамодуль”. На той час гэта быў вельмі вялікі музычны калектыў: і танцоры, і хор, і аркестр.\nЗ “Беларусачкай” Ніна аб’ехала палову свету: была ў Кіеве, Маскве, Прыбалтыцы, Запарожжы, Ленінградзе. Асабліва запомнілася паездка ў Германію. І далёка не толькі радаснымі хвілінамі: “Гэта быў 1986 год. Якраз пасля аварыі на Чарнобыльскай атамнай станцыі. Перад паездкай група праходзіла спецыяльны інструктаж. Вучылі, аб чым гаварыць, што і як рабіць, тлумачылі, што можна, а чаго нельга. Нават на курсы спецыяльныя нас вазілі ў Мінск кожны дзень. У Германію ехалі на цягніку разам з суправаджальнікамі. Прыбылі на месца. І што запомнілася ярка… гэта словы “кранк” (“хворы”), так казалі немцы, бо ведалі аб аварыі. І што самае непрыемнае – адносіліся так, як гаварылі”.\nА ўвогуле, калі куды-небудзь выязджалі, то канцэртаў заўсёды было шмат, нават па два на дзень. Вось такая насычаная рознымі паездкамі і мерапрыемствамі была праца ў “Беларусачцы”.\nЯкраз у гэты час атрымала ад завода кватэру, адпрацоўваць якую прыходзілася на будоўлі. З раніцы да абеду мяшкоў нацягаешся, а потым на рэпетыцыю бегчы трэба. Часам стамлялася так, што нават у грымёрцы спала.\nНа той час грошай плацілі мала. Як кажа сама Ніна Іванаўна: “Гэта больш было падобна да дапамогу, чым на жалаванне”. Таму акрамя асноўнай работы, музыканты шукалі падпрацоўку. Часцей за ўсё зараблялі на вяселлях. Колькі розных прыгодаў было! “Аднойчы ігралі на вяселлі ў Чарчонаве. Там была непадалёку свая маленькая электрастанцыя. Дзесьці пасярод вечара святло патухла. Прыйшлося запальваць газавыя лямпы, ажно дванаццаць штук”, – успамінае Ніна Іванаўна. “А было, што і ўцякаць даводзілася. На вяселлі бойка заварылася. А мы ўтрох былі. Цымбаліст іграў адной рукой, а другой на акне зашчапку шукаў, каб адкрыць і праз акно вылезці”.\nУсе гэтыя гісторыі мая субяседніца ўспамінала з усмешкай і казала потым шчыра, што з задавальненнем бы пражыла ўсё гэта яшчэ раз, няма аб чым шкадаваць.\nПасля “Беларусачкі” працавала і ў клубе ў Цюрлях, і ў СШ№1 акампаніятарам. Часам даводзілася зарабляць на жыццё ў трох-чатырох месцах. Як не зламалася і асіліла ўсё гэта, мая суразмоўца сама здзіўляецца. Можа таму, што людзі на жыццёвым шляху трапляліся харошыя: падтрымлівалі, дапамагалі ў цяжкі час.\nУ 1994 годзе ўладкавалася настаўніцай музыкі ў СШ №5. Зараз успамінае, як там ёй было не па сабе: і шум пастаянны, і педагогі за кожную гадзіну пазакласнай работы сварыліся. А яна так заўсёды любіла ціхую, мірную працу. Калі дакладна ведаеш, што і як трэба зрабіць, і робіш.\n“Лёгка, калі падбіраецца добры калектыў, калі людзі не зайздросныя, а проста адказныя і творчыя. Тады працаваць не цяжка, а нават прыемна”, – разважае Ніна Руткоўская.\nРознае здаралася ў жыцці гэтай жанчыны, але лічыць, што сапраўды пашанцавала ёй 17 снежня 1998 года, калі ўладкавалася ў Лебедзеўскі СДК акампаніятарам. Тут і калектыў падабраўся добры, і кіраўнік Лідзія Гарохава, жанчына мудрая і спачувальная. “Яна ўсё разумее, адчувае, – кажа мая суразмоўца пра свайго кіраўніка. А яшчэ мы з ёю добра спрацаваліся, і калі што-небудзь новае развучваем, то супярэчнасцей ні ў яе, ні ў мяне не ўзнікае”.\nБез падзяк не абышлося\nНе абмінулі творчую дзейнасць нашай гераіні і падзякі, граматы, дыпломы. Шмат добрых слоў чула Ніна як у свой адрас, так і ў адрас свайго калектыву. “Я ніколі не любіла ўдзельнічаць у персанальных конкурсах. І на першыя рады не імкнулася. Выступала з задавальненнем для сябе, для калектыву”, – заўважае мая суразмоўца. Таму, напэўна, нечаканым і вельмі прыемным падарункам стала для яе спецыяльная прэмія Маладзечанскага раённага выканаўчага камітэта “Талент-2008” у намінацыі “Канцэртмайстар года”.\nУспамінае Ніна Руткоўская і як у Вілейку на канцэрт са сваім калектывам ездзіла. Удзельнічалі ў мерапрыемстве ў якасці гасцей, а атрымалі ўзнагароду, якой не чакалі. Ім нават прапаноўвалі стаць народным калектывам. А ўсё за арыгінальнасць і прыгажосць музычна-танцавальнай пастаноўкі “Вясельная замалёўка”, дзе ўдзельніцы калектыву і пелі, і танцавалі самі.\nЧатыры гады таму збылася яшчэ адна мара Ніны Руткоўскай – яна стала кіраўніком свайго музычнага калектыву, назву якога ўзяла з дазволу былой кіраўніцы калектыву завода “Электрамодуль” – “Беларусачка”. За гэты час калектыў не раз выступаў на розных гарадскіх і раённых мерапрыемствах, святах і заваяваў прызнанні і падзякі слухачоў. Калі спявае “Беларусачка”, чутны толькі прыемная музыка і прыгожыя словы песень. А колькі розных успамінаў застаецца “за кадрам”.\nУ калектыве восем жанчын рознага ўзросту і з розных сфер дзейнасці па асноўных занятках. Але творчасць іх збліжае. Песні і музыку для выступленняў Ніна Іванаўна пераважна піша сама. Здараецца, новая песня каму-небудзь не падабаецца, тады ўдзельніцы калектыву шукаюць кампраміс, але ў большасці выпадкаў густы супадаюць, і пастаноўкі атрымліваюцца непаўторнымі і душэўнымі.\nРэпертуар калектыву разнастайны. Але сама Ніна Руткоўская кажа, што падабаецца ёй пісаць пра пачуцці, адносіны людзей, каханне.\nЗараз Ніна Іванаўна ўжо на пенсіі, але з ахвотай працуе на святах ў Лебедзеўскім СДК і спявае са сваім калектывам. Кажа, што ўжо і не ўяўляе жыццё без музыкі, творчасці. Жартуе, што “калі на пенсію адправяць, то будзе па электрычках хадзіць і ўсё роўна іграць”.\nФота Алесі ДЗЯМКО.\nПредыдущая статьяТворчы набытак “Агменю”\nСледующая статьяОрша — Маладзечна – 0:1


Адчуваем падтрымку і падзяку за працу – урач Магілёўскай інфекцыйнай бальніцы | Магiлёўскi аблвыканкам\n«Апынуўшыся на перадавой у барацьбе з каранавіруснай інфекцыяй, мы бачым і адчуваем падтрымку і падзяку ад пацыентаў і дзяржавы, – сказала Кацярына Якубенак. – Нядаўна атрымалі першыя надбаўкі, якія належаць тым, хто працуе з каранавіруснымі пацыентамі. Грошы атрымалі ў поўным аб’ёме ў залежнасці ад таго, хто і колькі часу працаваў з інфекцыйнымі пацыентамі. Прыемна, што наша нялёгкая праца не застаецца незаўважанай».\nПа словах загадчыцы інфекцыйнага аддзялення, нагрузка на персанал павялічылася. Больш стала абходаў – часцей правяраюць не толькі цяжкіх пацыентаў, але і тых, хто знаходзіцца ў здавальняючым стане. «Строгі і выразны кантроль за хворымі – адзін з нашых галоўных абавязкаў.\nПравяраем частату дыхання і сэрцабіцця, пытаем пра самаадчуванне, бо нельга дапусціць пагаршэння стану чалавека. З-за гэтага дадалося і папяровай працы, паколькі ўсё строга кантралюе кіраўніцтва і іншыя інстанцыі. Акрамя таго, пастаянна працуем у сродках індывідуальнай абароны, а цэлы дзень знаходзіцца ў камбінезонах, пальчатках і рэспіратарах цяжка. Але мы не губляем пазітыўнага настрою. Велізарная падтрымка, падзяка пацыентаў і дапамога, якую атрымлівае бальніца і ўрачы, – усё гэта сведчыць, што наша праца высока цэніцца ў грамадстве».\nЯк расказаў галоўны ўрач бальніцы Юрый Ярмоленка, усяго ў бальніцы працуе каля 200 чалавек. Павышаныя заробкі атрымалі 152 супрацоўнікі бальніцы. Магілёўская інфекцыйная бальніца ў поўнай меры ўкамплектавана ўсім неабходным: тэхнікай, медыкаментамі і сродкамі індывідуальнай абароны. «Дзякуючы падтрымцы і дапамозе дзяржавы, выканаўчай улады і ўсіх неабыякавых людзей мы маем запас усіх неабходных сродкаў, у тым ліку індывідуальнай абароны. Імі забяспечаны кожны супрацоўнік. Таму што ў прыярытэце – бяспека і здароўе калектыву. Толькі так мы зможам забяспечыць належны догляд і ўвагу кожнаму пацыенту», – адзначыў Юрый Ярмоленка.\nСёлета Магілёўскай інфекцыйнай бальніцы споўніцца 60 гадоў. Тут працуе 4 інфекцыйныя аддзяленні, аддзяленне анестэзіялогіі і рэанімацыі і кансультатыўна-дыспансэрнае аддзяленне.


Культура - Захапленьне, якое стала жыцьцём - Дыялёг - Online газэта\nВы тут: Галоўная Культура Захапленьне, якое стала жыцьцём\nАднаўленьне матэрыяльнай культуры – не адзінае зь яго шматлікіх захапленьняў: сёлета ён стаў адным з ініцыятараў сьвяткаваньня Дня наданьня Віцебску Магдэбурскага права. Наш карэспандэнт сустрэўся зь Сяргеем і задаў яму некалькі пытаньняў.\nСяргей, калі Вы захапіліся рэканструктарствам, і чым для Вас яно зьяўляецца сёньня?\nРэканструкцыяй зацікавіўся яшчэ школьнікам. У газэце «Пераходны ўзрост» прачытаў артыкул пра менскі рыцарскі клюб «Ордэн Паўночнага Храму», які займаўся рэканструкцыяй пэрыяду 13 стагодзьдзя. Ужо пазьней, калі прыехаў навучацца ў Віцебск, трапіў на сьвяткаваньне тысячагодзьдзя Друцку. У гэты ж час пазнаёміўся зь дзяўчынай, якая мела падобныя інтарэсы, – і панеслася… Дарэчы, наш клюб рэканструкцыі – адзіны ў рэспубліцы, які мае званьне народнага калектыву. На сёньня рэканструктарства стала маім жыцьцём, хаця апроч таго маю шмат іншых захапленьняў.\nВідавочна, рэканструктар мусіць быць даволі абазнаным чалавекам, ведаць гісторыю. Што яшчэ?\nНасамрэч, для рэканструктарскай дзейнасьці гістарычныя ці архіўныя зьвесткі патрэбныя ў невялікай ступені. Рэканструктар можа быць і наогул не абазнаны ў сусьветнай гісторыі, але пры гэтым быць вельмі дасьведчаным у галіне матэрыяльнай культуры. Усё залежыць ад таго, якую мэту перад сабой адмысловец ставіць. Калі доўгі час займаесься нейкай адной эпохай, то, безумоўна, хоцьма-няхоцьма будзеш знаёміцца з гістарычнымі рэаліямі гэтага пэрыяду, якія добра дасьледаваныя і апісаныя. Але перш за ўсё ты вывучаеш тагачасную матэрыяльную культуру, бо яна ў большасьці выпадкаў для шырокай аўдыторыі застаецца таямніцай. Даводзіцца пільна вывучаць спэцыялізаваную навуковую літаратуру, якая распавядае пра археалягічныя знаходкі: кавалачкі, фрагмэнты тканіны, аскепкі таго часу.\nПрыкладам, калі браць 17 стагодзьдзе, то ёсьць тагачасныя кравецкія кнігі, ёсьць апісаньні строяў, з гэтым пэрыядам працаваць ужо значна прасьцей. Аднак калі ты вывучаеш раньняе сярэднявечча, застаюцца толькі дасьледаваньні археолягаў, якія выпускаюць адмысловыя працы на гэтую тэму. Па знойдзеным кавалку тканіны можна ўжо зрабіць выснову, як яна кроілася.\nАле ж каб вырабіць нейкую рэч, мала мець веды археалягічнага ці тэхналягічнага кшталту, трэба добра валодаць практычнымі рамесьніцкімі навыкамі...\nТут рэч такая: рукі трэніруюцца. Існуе ў нас і падзел працы, бо адзін чалавек усімі відамі рамесьніцтва займацца сур’ёзна ня можа. Гэта будзе ўзровень дылетанта. Хаця падобнае стаўленьне і мела месца яшчэ гадоў пяць таму, але цяпер узровень рэканструкцыі вырас у краіне настолькі, што рабіць дрэнна – гэта мавэтон. Асабіста я маю досьвед у розных рэканструктарскіх галінах: займаюся дрэвам, часам працую з мэталам, але найбольш абазнаны ў вырабах са скуры. Што тычыцца кавальскай справы, то ў нас ёсьць адмысловец, які зрабіў кавальства сваёй прафэсіяй. Ён увесь час вучыцца, расьце, прафэсійна самаўдасканальваецца і зьяўляецца вельмі паважанай у нашай супольнасьці асобай.\nНаколькі важныя ў вашай дзейнасьці такія складнікі, як артыстызм і тыя здольнасьці, што дадзеныя чалавеку ад прыроды?\nБяз гэтага нельга. Нейкія прыродныя дадзеныя мусяць быць. Я, напрыклад, у свой час зьяўляўся сябрам моладзевага тэатру, браў удзел у ягоных пастаноўках і быў у яго першым складзе. Відаць, гэта нейкім чынам паспрыяла таксама. Сярод сваякоў і ў сям’і артыстаў не было, але былі мастакі. Шавецтвам займаўся прадзед, але ён нікому не перадаў свайго майстэрства, і яно забылася. Дзед гэтым рамяством ужо не займаўся. А там хто яго ведае. Мо і насамрэч існуе нейкая генэтычная памяць, і нешта перадаецца праз пакаленьні. Гэта наогул вялізная праблема беларускіх майстроў, бо ў адрозьненьне ад Заходняй Эўропы тут амаль не было пераемнасьці пакаленьняў у рамесьніцтве. Напрыклад, у Італіі працуюць сямейныя мануфактуры, якім сёньня чатырыста ці пяцьсот гадоў. Ёсьць сям’я італьянскіх абутнікаў, якая на працягу пяцісот гадоў мае эксклюзіўнае права шыць абутак для Папаў Рымскіх. Там існуе вельмі шмат галінаў рамесьніцкай дзейнасьці, у якіх запатрабаваныя паслугі гэткага кшталту.\nЧым адрозьніваюцца Вашыя цяперашнія погляды і падыходы да рэканструкцыі ад тых, што былі на пачатку дзейнасьці?\nНа самым пачатку мы імкнуліся проста весела бавіць час і расьці да большай адпаведнасьці нашых вырабаў аўтэнтычным арыгіналам. Магчымасьцяў і інфармацыі ў 2005 годзе было значна менш, і нашыя вырабы выглядалі крыху далекавата ад ідэалу дакладнай адпаведнасьці арыгіналу. Сёньня ж рэальная культура рэканструктараў у большасьці сваёй вырасла неймаверна. Раней часам быў занадта гарачы, узровень рэканструктарскага максымалізму і адпаведнага стаўленьня да людзей, якія гэтай справай займаліся, зашкальваў. Цяпер гэтага стала меней, прыйшло разуменьне, што кожны мае права мець сваё стаўленьне, свае погляды на адну і тую ж рэч.\nДа таго ж мы выпрацавалі гэткую мінімальную плянку якасьці нашай працы, ніжэй за якую апускацца нельга. Хаця і іншыя клюбы паднялі ўзровень якасьці, прафэсійна ўдасканальваюцца. Не прымаем мы такога падыходу, што рэканструктарства існуе дзеля таго, каб, нешта зрабіўшы, апрануцца і клёва тусавацца, а астатняе лухта. Бо пры такім стаўленьні да справы якасьць вырабаў будзе вельмі нізкая, што да гістарычнай адпаведнасьці.\nСкажыце некалькі словаў пра ваш праект «Віцебская харугва».\n«Віцебская харугва» – гэта сёньня асноўны накірунак у дзейнасьці нашага клюбу. Але разам з тым ён зьяўляецца міжклюбным праектам, які спрабуе адлюстраваць матэрыяльную культуру менавіта Віцебшчыны. Хаця за аснову мы бяром матэрыялы, агульныя для Рэчы Паспалітай, бо не было такога паняцьця, як «віцебскі строй», ці нейкая «віцебская спэцыфіка». Аднак у першую чаргу працуем зь мясцовым архэалягічным матэрыялам. Ёсьць шмат тагачасных рэчаў: фрагмэнтаў абутку, прадметаў аздобы. Актыўна супрацоўнічаем зь Віцебскім краязнаўчым музэем і архівамі, вывучаем дакумэнты, тыя ж тэстамэнты ці маёмасныя вопісы, дзе было пазначана, што з рэчаў меў пэўны шляхціц зь Віцебшчыны. Пасьля пачынаем вывучаць шавецкія, кравецкія кнігі, у якіх апісваецца, як выглядалі строі, якія былі кроі ў той пэрыяд. Мы іх ужываем, і яны абсалютна прыдатныя. Жупан – ён што тут, што ў Вільні, што ў Варшаве быў прыкладна адзін і той самы, але магло быць пяць відаў аздобы. І тут ты ўжо выбіраеш сам. Дапамагаюць партрэты віцебскіх ваяводаў, якія захаваліся. Інфармацыя ёсьць – ня дужа шмат, але маецца, і мы яе пакрыху вывучаем, каб прывязка была менавіта да Віцебску.\nЯшчэ падчас навучаньня ва ўнівэрсытэце я займаўся гэтым пэрыядам. Гэты час цікавы тым, што па-сапраўднаму ў Беларусі 17 стагодзьдзе ніколі нармальна не рэканструявалася. Ніхто гэтым не займаўся, нават у навуковых дасьледаваньнях матэрыяльнай культуры маюцца вялізныя белыя плямы. Толькі хіба што ў Бабруйску існуе масавы клюб «Харугва Бабруйскага павету», але, на маю думку, у іх дзейнасьці забаўляльная частка дамінуе над часткай матэрыяльнай дакладнасьці. Напрыклад, часавая неадпаведнасьць вырабленых імі строяў можа мець роскід ад пяцідзесяці да ста гадоў. А для 17 стагодзьдзя гэта недапушчальна, бо ў модзе тады адбываліся значныя зьмены на працягу, скажам, 20-ці гадоў. Тое, што апраналі ў 20-х ці 40-х гадох, у 50-х ці 60-х ужо не насілі. Зьмешваць гэтыя стылі і асаблівасьці – гэта мавэтон. Хаця яны кажуць: «Мы так бачым».\nІ пры канцы скажыце некалькі словаў пра пляны на будучыню.\nСамы глябальны плян – пашыраць працу калектыву на карысьць нашага гораду. Каб гэта былі ня нейкія разавыя мерапрыемствы, датычныя таго ці іншага сьвята, а каб мы працавалі на сталай аснове.


У Беларусі ўзмоцнены прафілактычныя мерапрыемствы па недапушчэнні распаўсюджвання каронавіруса | zviazda.by\nУ Беларусі ўзмоцнены прафілактычныя мерапрыемствы па недапушчэнні распаўсюджвання каронавіруса\nМіністэрства аховы здароўя Беларусі адсочвае сітуацыю, якая адбываецца ў свеце з распаўсюджваннем каронавіруса новага тыпу. Узмоцнены прафілактычныя мерапрыемствы па недапушчэнні яго распаўсюджвання, паведамілі ў прэс-службе ведамства.\nРабота спецыялістаў накіравана на прафілактыку захворвання сярод тых, хто прыязджае ў Беларусь з краін з неспрыяльнай эпідсітуацыяй. Таксама вядзецца праца, у тым ліку праз тураператараў, па папярэджанні грамадзян, якія выязджаюць з Беларусі ў турыстычныя паездкі.\nКаб аператыўна прыняць меры па недапушчэнні завозу віруса ў краіну - праводзяцца комплексныя мерапрыемствы ў Нацыянальным аэрапорце "Мінск". У аэрапортах арганізаваны санітарна-каранцінны кантроль пасажыраў з краін, у якіх выяўлена захворванне, у тым ліку з прымяненнем цеплавізійнага абсталявання.\nКаронавірусы - сямейства больш чым 30 вірусаў, якія былі ўпершыню выдзелены ў 1965 годзе. Каронавірусы уплываюць на людзей, хатніх жывёл, свіней, буйную рагатую жывёлу, птушак і здольныя правакаваць паражэнне дыхальнай сістэмы, страўнікава-кішачнага гасцінца, нервовай сістэмы. Сярод сімптомаў - жар, кашаль і абцяжаранае дыханне. Паколькі гэтыя сімптомы падобныя на многія іншыя рэспіраторныя захворванні, неабходны дадатковы скрынінг.\nУ Беларусі ўзмоцнены санэпідэміялагічны нагляд з-за распаўсюджвання каранавіруса ў Еўропе\nНовае слова ў медыцыне\nСпінальнікам дазволяць кіраваць аўтамабілем\nАдкуль едуць і што лечаць у Беларусі замежнікі\n17:41 Навукоўцы зафіксавалі наймагутнейшы выбух у Сусвеце\n16:50 Першыя выпрабаванні айчыннай зенітнай кіраванай ракеты паспяхова прайшлі ў Беларусі\n16:32 Мінсувязі выпусціць паштовую марку "Глушэц" з серыі "Птушка года"\n16:30 Польская PERN плануе пачаць рэверсным пастаўкі нафты ва ўсходнім напрамку\n16:21 Прыняты дакумент аб забароне аднаразовага пластыкавага посуду\n15:40 Цукар будзе каштаваць мінімум 1,5 рубля сама меней да 30 сакавіка\n15:11 Рэктарат БНТУ: Аўдыторных заняткаў да 15 сакавіка не будзе\n1878 На Гродзеншчыне некалькі гадоў існаваў эксклаў Літвы. Але незразумела, што было потым\n1081 Прыёмная кампанія: да чаго рыхтавацца?\n843 Сёлетняя вясна будзе цяплейшай за звычайную\n761 Выпускныя вечары пройдуць 10–11 чэрвеня\n693 Пад Мінскам імкліва разбураецца сядзіба Хмараў\n532 У чым сутнасць вішынгу — аднаго з відаў махлярства\n524 Раім схадзіць\n515 Дванаццаць на адну: хто прадставіць Беларусь на "Еўрабачанні—2020"?\n507 У зоне рызыкі. Якія каштоўнасці хацелася б вярнуць у школу?\n476 Фотакарэспандэнт «Звязды» Таццяна Ткачова — у ліку фіналістаў прэміі фотажурналістыкі World Press Photo


Сотрудники ГАИ в ходе эксперимента сравнили тормозной путь зимней и летней резины на скользкой дороге — Ушачи. Газета Патриот. Ушачский район\nСотрудники ГАИ в ходе эксперимента сравнили тормозной путь зимней и летней резины на скользкой дороге\n08.12.2021 08.12.2021 patriot340Комментарии on Сотрудники ГАИ в ходе эксперимента сравнили тормозной путь зимней и летней резины на скользкой дороге\nМашына без шын па сезоне – першы кандыдат на трапленне ў дарожна-транспартнае здарэнне. У праўдзівасці гэтай аксіёмы з супрацоўнікамі аддзялення ДАІ пераканаліся падчас эксперымента, праведзенага на мінулым тыдні на адной з вуліц гарпасёлка (у будны дзень рух тут невялікі – для праверкі падыходзіць ідэальна!).\nНаша мэта – параўнаць тармазны шлях двух аўтамабіляў. Адзін, як і патрабуецца, у зімніх шынах. Другі дагэтуль “носіць” летнія. Дарэчы, знайсці такі атрымалася не адразу: усе знаёмыя свой транспарт даўно “пераабулі”.\nДля максімальнай нагляднасці выбіраем участак ля пешаходнага пераходу. Мяркуем высветліць, ці змогуць аўтамабілі нават на невялікай хуткасці своечасова спыніцца.\nСтарт дадзены метраў за 130 ад “зебры”. Машыны паспеюць разагнацца і ад вызначанай мяжы пачаць тармажэнне. З улікам стану дарогі абмяжоўваемся хуткасцю ў 40 км у гадзіну. Падрыхтаваны да зімы транспарт візуальна ідзе роўна, без заносаў і спыняецца перад самым пераходам. Яго тармазны шлях склаў 25 метраў. Чарга другога, на летняй гуме. Прадказальна спыніцца яму складаней, заносіць у бакі. Замяраем тармазны шлях – 41 метр, пешаход аказаўся б пад коламі.\nАрганізуем другі заезд – на хуткасці 45 км у гадзіну. Тармазны шлях першага аўто павялічваецца нязначна, што тлумачыцца добрым станам зімовай пакрышкі (глыбіня пратэктара складае 8 мм), а вось другога – адразу на 15 метраў – да 56.\nАд трэцяй спробы з нарошчваннем хуткасці адмаўляемся: небяспечна. Праваахоўнікі не сумняваюцца, што аўто з летняй гумай паляціць у кювет.\nЗ вынікамі эксперыменту, іншай карыснай у зімніх умовах інфармацыяй у мінулую пятніцу пазнаёміліся многія аўтамабілісты Ушаччыны. У рамках рэспубліканскай акцыі “Зімовыя шыны – бяспека для машыны” супрацоўнікі ДАІ раздавалі тэматычныя лістоўкі (на здымку). Рэкамендавалі таксама выбіраць аптымальную хуткасць руху, адэкватна ацэньваць свой узровень вадзіцельскага майстэрства – інакш бяды не пазбегнуць.\nОбеспечьте сохранность Вашего имущества с помощью охраны


Пятніца — дваццаць шосты звычайны тыдзень, Год І\nПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Бар 1, 15–22\nМы зграшылі перад Панам і не паслухаліся\nЧытанне кнігі прарока Баруха.\nУ Пана, Бога нашага, справядлівасць, у нас жа – сорам на тварах, як сёння ва ўсякага юдэя і ў жыхароў Ерузалема, і ў каралёў нашых, і ў кіраўнікоў нашых, і ў святароў нашых, і ў прарокаў нашых, і ў айцоў нашых, бо мы зграшылі перад Панам і не паслухаліся Яго, і не пачулі голасу Пана, Бога нашага, каб паступаць паводле наказаў Пана, якія Ён даў нам.\nтаго дня, калі Пан вывеў айцоў нашых з зямлі Егіпецкай, і да гэтага дня мы былі непаслухмяныя Пану, Богу нашаму, і не хвалявала нас, што мы не слухалі Ягоны голас. Таму і спасціглі нас няшчасці і праклён, якімі пагражаў Пан праз слугу свайго Майсея ў той дзень, калі вывеў айцоў нашых з зямлі Егіпецкай, каб даць нам зямлю, дзе плывуць малако і мёд, як сёння. І не слухалі мы голасу Пана Бога нашага ва ўсіх словах прарокаў, якіх пасылаў да нас, і кожны паступаў паводле злых намераў сэрца свайго, служачы чужым багам і чынячы зло перад вачыма Пана, Бога нашага.\nРЭСПАНСАРЫЙНЫ ПСАЛЬМ Пс 79 (78), 1–2. 3–5 і 8. 9 (Р.: 9b)\nРэфрэн: Вызвалі нас, Пане, дзеля імя Твайго.\n1. Божа, язычнікі ўвайшлі ў спадчыну Тваю; †\nапаганілі святую Тваю святыню, *\nЕрузалем ператварылі ў руіны.\n2. Трупы слугаў Тваіх аддалі на з’ядзенне птушкам нябесным, *\nцелы святых Тваіх — звярам зямным.\n3. Пралілі іх кроў, як ваду, вакол Ерузалема, †\nі не было каму іх пахаваць. *\n4. Мы сталі ганьбаю для нашых суседзяў,\nпагардай і пасмешышчам для тых, хто вакол нас.\n5. Дакуль, Пане, гневацца будзеш няспынна, *\nа Твая лютасць будзе палаць, як агонь?\n8. Не памятай правінаў *\nняхай хутчэй нас спаткае Твая міласэрнасць, *\nбо мы зусім аслаблі.\n9. Памажы нам, Божа, наш Збаўца, *\nдзеля славы імя Твайго;\nвызвалі нас і даруй нам грахі нашыя *\nдзеля Твайго імя.\nСПЕЎ ПЕРАД ЕВАНГЕЛЛЕМ пар. Пс 95 (94), 8аb\nНе рабіце сёння жорсткімі вашыя сэрцы,\nЕВАНГЕЛЛЕ Лк 10, 13–16\nХто адкідае Мяне, адкідае таго, хто паслаў Мяне\nУ той час Езус сказаў: ?\nГора табе, Харазін! Гора табе, Бэтсаіда! Бо, калі б у Тыры і Сідоне былі цуды, што сталіся сярод вас, то яны даўно б, седзячы ў мешкавіне і ў попеле, пакаяліся. Але Тыру і Сідону лепш будзе на судзе, чым вам. І ты, Кафарнаум, што аж да неба будзеш узвышаны, аж да адхлані сыдзеш.?\nХто слухае вас, Мяне слухае, і хто вас адкідае, Мяне адкідае. А хто адкідае Мяне, адкідае таго, хто паслаў Мяне.


Вытворца вакцын будзе ўдзельнічаць у расследаванні гібелі дзіцяці ў Ганцавіцкім раёне\nВытворца вакцын будзе ўдзельнічаць у расследаванні гібелі дзіцяці ў Ганцавіцкім раёне 3\nФармацэўтычная кампанія LG Chem. Ltd. (Рэспубліка Карэя) пасадзейнічае ў расследаванні гібелі двухмесячнага хлопчыка пасля планавай вакцынацыі ў Ганцавіцкім раёне, паведамляе Міністэрства аховы здароўя.\nУпаўнаважаныя прадстаўнікі гэтай фармкампаніі прыбудуць у Беларусь з афіцыйным візітам. LG Chem шкадуе аб здарэнні. «Мы гатовыя выканаць наш абавязак у найлепшай падтрымцы вашага расследавання», — адзначаецца ў афіцыйным лісце прадстаўнікоў кампаніі.\nКантроль якасці вакцыны праводзіўся ў лабараторыях Швейцарыі, Італіі і Бельгіі пры супрацоўніцтве з СААЗ. Скаргаў ад іншых краін няма. Паводле ўдакладненых даных, з моманту першага запуску ў свеце было выраблена больш за 52 мільёны доз.\nLG аплаціла першапачатковую экспертызу дасье, а поўнае дасье перакладуць і адаптуюць да канца верасня.\nСпецыялісты кампаніі Sanofi Pasteur (Францыя) паведамілі, што інфармацыя па вакцыне «Імавакс Поліа» аналізуецца ў штаб-кватэры кампаніі. Вынікі паступяць у Беларусь у верасні.\nУ дзіцяці, якога прышчаплялі ў Ганцавіцкім раёне, развілася рэакцыя пасля ўвядзення дзвюх вакцын — «Эўпента» і «Імавакс Поліа». Ужыванне дзвюх серый гэтых вакцын прыпынілі да заканчэння расследавання.


Менскі бізнесмен, які сябраваў з Пілсудскім | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМенскі бізнесмен, які сябраваў з Пілсудскім\nЁн быў адным з найбольш буйных землеўласнікаў у Менскай губерні, паспяховым бізнесменам, сябрам Дзяржаўнай Рады Расейскай імперыі, міністрам сельскай гаспадаркі Польшчы. Гутарка ідзе пра Канстанціна (Караля) Незабытоўскага.\nНарадзіўся будучы міністр у 1865 годзе ў маёнтку Алешэвічы на Гарадзеншчыне. Яго бацька быў буйным землеўладальнікам. У 1879 годзе Канстанцін разам са старэйшым братам Стэфанам паступілі ў 4-ты клас класічнай гімназіі ў Вільні. Дарэчы, аднакласнікамі Незабытоўскіх былі браты — Юзаф і Браніслаў Пілсудскі. Пасля заканчэння школы ў 1884 годзе Канстанцін Незабытоўскі паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта, які скончыў з адзнакай у 1889 годзе. Праз год, у Вільні, ён ажаніўся на Соф’і Ленскай. У іх нарадзілася тры дачкі: Марыя, Алена і Ірэна.\nПасля вучобы Канстанцін вырашыў вярнуцца ў Беларусь і заняцца кіраваннем зямельнай уласнасцю ў Менскай губерні. Фамільны маёнтак перайшоў яму ў спадчыну пасля смерці бацькі. Незабытоўскі пасяліўся ў фальварку Бацэвічы ў Бабруйскім павеце. У канцы XVІІ стагоддзя Незабытоўскія набылі Бацэвічы ў Радзівіллаў. У пачатку ХХ стагоддзя ў распараджэнні шляхціца былі млын, алейня, цагляны завод, фабрыка мэблі пры якой была арганізавана бальніца для работнікаў.\nФальварак Незабытоўскіх Бацэвічы ў Бабруйскім павеце\nУ 1909 годзе замест спаленага драўлянага палаца быў пабудаваны новы каменны палац. Па ўспамінах відавочцаў ў палацы было шмат антыкварнай мэблі, багатая калекцыя гадзіннікаў і іншых дарагіх прадметаў інтэр’еру. Асаблівым гонарам уладальнікаў Бацэвічы была калекцыя старажытнага аўстрыйскага фарфору (каля 500 элементаў). Каля палаца быў разбіты зімовы сад з флігелем. Дарэчы, зімой будынак ацяпляўся дзякуючы сістэме цэнтральнага ацяплення, якая была праведзена па ўказанні Незабытоўскага.\nНезабытоўскі ў сваім палацы\nУ хуткім часе шляхціц ператварыўся ў буйнога і паспяховага бізнесмена. Ён прымае ўдзел у рабоце Менскага сельскагаспадарчага таварыства (МСТ). Першапачаткова таварыства было звычайным адміністрацыйным праектам царскіх чыноўнікаў, але з цягам часу гэта арганізацыя стала адной з галоўных ўстаноў у Паўночна-Заходнім краі.\nІдэя стварэння МСТ належала піянеру рускай культуры на Меншчыне міністру ўнутраных спраў Льву Макаву. У 1876 годзе быў зацверджаны статут гэтай арганізацыі. Аднак надзеі на тое, што галоўную ролю ў гэтых арганізацыях будуць гуляць рускія дваране, не апраўдаліся. Менавіта мясцовая беларуска-польская шляхта стала галоўным рухавіком эканамічнага жыцця Меншчыны. Адміністрацыя таварыства імкнулася мадэрнізаваць шляхецкую сельскую гаспадарку. Ствараліся склады сельскагаспадарчых машын, угнаенняў.\nВажным фактарам было тое, што на тэрыторыі беларуска-літоўскіх губерняў знаходзілася значная колькасць расейскіх войскаў. Гэта удала выкарыстала кіраўніцтва МСТ. Паспяховыя перамовы з вайсковым кіраўніцтвам прывялі да заключэння дамовы на пастаўку збожжа, мукі і кашы для вайсковай інтэндантуры. Напрыклад, у 1889 годзе МСТ атрымаў заказ на пастаўку 300 тысяч тон збожжа для войска. Менскія памешчыкі, у тым ліку і Кантанцін Незабытоўскі, былі манапалістамі і ў пастаўцы мяса і мясной прадукцыі ў войска.\nДзякуючы актыўнай і паспяховай дзейнасці адміністрацыі МСТ 17 лютага 1900 года было створана Менскае таварыства ўзаемнага сельскагаспадарчага страхавання. Адміністрацыя МСТ спрабавала рэалізаваць праект па стварэнні Паўночна-Заходняга сельскагаспадарчага таварыства ўзаемнага кароткатэрміновага крэдыту. Амбіцыйная ідэя на жаль не была рэалізавана таму, што не выклікала падтрымкі з боку прадстаўнікоў Віленскага і Ковенскага сельскагаспадарчых таварыстваў.\nУ 1896 годзе пры таварыстве створана лесаўпарадкавальнае бюро з аддзелам ляснога гандлю, у 1897-м — камерцыйнае аддзяленне. Таварыства пастаўляла лясныя матэрыялы данецкім каменнавугальным шахтам, экспартавала лес, наладзіла гандлёвыя зносіны з Варшавай па збыце масла і малочных прадуктаў, займалася ўпарадкаваннем мінскіх конскіх кірмашоў, стварэннем узорнага кірмашу на Залатой Горцы па продажы коней і іншай жывёлы. Канстанцін Незабытоўскі адзначыўся яшчэ і тым, што падтрымліваў больш дробных землеўласнікаў і тых, хто распачынаў уласную справу.\nУ пачатку ХХ стагоддзя Незабытоўскі набывае яшчэ адзін маёнтак у Менскай губерні. Ольса была адным з буйных землеўладанняў у Беларусі і гістарычна належала роду Забела. Палац у Ольсе быў пабудаваны мінскім кашталянам, генералам-лейтэнантам войск ВКЛ Шымонам Забела ў ХVІІІ стагоддзі. Перад палацам быў разбіты прыгожы сад. Разам з маёнткам Незабытоўскі атрымаў і 900 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе шляхціц стаў ганаровым пакаёвым суддзёй у Бабруйску, а ў 1911 годзе — сябрам Дзяржаўнай рады Расейскай імперыі ад Мінскай губерні.\nСуддзя і перамоўшчык\nКалі пачалася Першая Сусветная вайна, Незабытоўскі вярнуўся ў Беларусь. 30 красавіка 1918 года па загадзе камандуючага І-м польскім корпусам генерала Юзафа Доўбар-Мусніцкага Канстанцін Незабытоўскі ўвайшоў у склад маёмаснай камісіі корпуса. Акрамя гэтага, ён удзельнічаў у грамадзянскім кіраванні Бабруйскам.\nУ чэрвені 1918 года на з’ездзе ў Менску землеўладальнік быў абраны сябрам Камітэта польскага савета Меншчыны. Аднак, неўзабаве, пасля пачатку наступу Чырвонай Арміі Незабытоўскі пакідае Беларусь і з’яжджае ў Варшаву.\nЗнаходзячыся ў Польшчы, шляхціч працягвае цікавіцца справамі ў Менскай губерні. І гэта не дзіўна, бо там у яго засталіся вялікія зямельныя ўладанні. У студзені 1919 года разам з іншым буйным мінскім землеўладальнікам Эдвардам Вайніловічам Незабытоўскі ўдзельнічаў у перамовах з амерыканскай ваеннай дэлегацыяй на чале з лейтэнантам Фостэрам.\nУвесну 1919-га шляхціц быў прызначаны паўнамоцным прадстаўніком Польскага Чырвонага крыжа на польска-савецкім фронце ў Беларусі. У выніку Рыжскага мірнага дагавора, падпісанага ў сакавіку 1921 года ўсходняя частка Беларусі апынулася ў руках бальшавікоў. Захад краіны быў уключаны ў склад ІІ Рэчы Паспалітай.\nТакое становішча рэчаў стала сапраўднай трагедыяй для Незабытоўскага. Ён раптоўна страціў усе свае маёнткі і зямельныя надзелы, якія знаходзіліся на Меншчыне. На польскім баку засталіся толькі маёнтак Хотаў каля Стоўбцаў, які належаў жонцы, а таксама Глыбокае і Алешэвічы. Акрамя гэтага, ён набыў былое нямецкае землеўладанне на захадзе Польшчы ў Аркушеве пад Гнезнам.\nМіністр і дзяржаўны дзеяч\nУ траўні 1926 года Незабытоўскі ўпершыню пасля доўгай паўзы сустрэўся з Пілсудскім. Гутарка былых школьных таварышаў была доўгай і змястоўнай. Маршал, адчуўшы, што землеўласнік з Меншчыны разбіраецца ў сельскай гаспадарцы, прапанаваў яму пасаду міністра. Праца новага ўрада пачалася ў кастрычніку 1926-га. Для таго, каб стабілізаваць стан сельскай гаспадаркі ў Польшчы Незабытоўскі пачаў кампанію па павышэнню цэн на сельгаспрадукцыю. Аднак, неўзабаве ён сустрэў процідзеянне з боку іншых польскіх палітыкаў. Да таго ж і сам Юзаф Пілсудскі быў не зацікаўлены ў павышэнні коштаў на прадукты для арміі.\nНезабытоўскі разам з Пілсудскім\nУ сакавіку 1928 года Незабытоўскі быў абраны ў сенат ад Палескага ваяводства. Летам таго ж года шляхціц наведаў Прагу і сустрэўся з чэхаславацкім прэзідэнтам Томашам Масарыкам. Палітыкі абмеркавалі магчымасці паляпшэння адносін паміж дзвюма краінамі.\nПа прапанове Незабытоўскага ў 1929 годзе польскі ўрад адмяніў вывазныя мыты на зерне. У гэтым жа годзе міністр падаў у адстаўку разам з іншымі членамі ўрада. З 1930 года Незабытоўскі цалкам адыходзіць ад палітыкі і пераключаецца на кіраванне сваім маёнткам Хотаў ў Наваградскім ваяводстве. Там, як і на Меншчыне, яму ўдалося стварыць ўзорную гаспадарку з развітой інфраструктурай і вытворчасцю.\nКанстанцін Незабытоўскі. 1934 год\n17 верасня 1939 года Канстанцін Незабытоўскі прымае рашэнне з’ехаць спачатку ў Францыю, а затым у Вялікабрытанію. Там ім былі напісаны ўспаміны пад назвай “З Пілсудскім са школьнай лавы”. Памёр мінскі шляхціц ў 1952 годзе ў графстве Бекенхэм ў доме для састарэлых “Антаколь”.\nНезабытоўскі ў Велікабрытаніі (першы справа)\nУ пачатку 1990-х гадоў у беларускія Бацэвічы, дзе калісьці знаходзіўся маёнтак Незабытоўскіх з ЗША прыязджала малодшая дачка Канстанціна Незабытоўскага Ірэна з унучкай. Жанчына паспела паказаць унучцы тыя месцы, дзе яна, будучы такой жа маленькай дзяўчынкай правяла дзяцінства. Яны прайшлі па знаёмых вясковых вуліцах, і адшукалі тое месца, дзе некалі стаяў іх радавы маёнтак.


130 гадоў з дня нараджэння Янкі Станкевіча – Гарадзенская праваабарона\n130 гадоў з дня нараджэння Янкі Станкевіча\nБеларускі грамадска-культурны дзеяч, мовазнавец, гісторык, перакладнік, выдавец, публіцыст, педагог, дзеяч эміграцыі Янка Станкевіч нарадзіўся 26 лістапада 1891 году ў вёсцы Арляняты (цяперашні Смаргонскі раён).\nПаходзіў з роду, які даў беларускаму руху шэраг выдатных асобаў, родны брат Адама Станкевіча. У першую сусветную вайну быў прызваны ў расейскае войска. Браў чынны ўдзел у беларускім руху – дэлегат з’езду нацыянальных арганізацый у Менску ў сакавіку 1917-га году, з’езду настаўнікаў Менскай губерні ў траўні таго ж году. З снежня 1917-га ў Вільні, адзін з стваральнікаў Беларускага навуковага таварыства, у студзені 1918-га году абраны ў склад Віленскай беларускай рады, удзельнічаў у сесіі Рады БНР у сакавіку 1918-га ў Менску. У лістападзе 1918 году кааптаваны ў склад Літоўскай Тарыбы.\nПасля прыходу ў Вільню Чырвонай Арміі працаваў у літаратурна-выдавецкім аддзеле Наркамасветы Літоўска-Беларускай ССР, загадваў беларускім выдавецтвам “Веда”. У час польска-савецкай вайны 1919-20 гадоў – сябра Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гарадзеншчыны, прэзідыуму Беларускай цэнтральнай школьнай рады.\nЯнка Станкевіч скончыў у 1921 годзе Віленскую беларускую гімназію, у 1926-ым – Карлаў універсітэт у Празе. Здабыў там ступень доктара славянскай філалогіі і гісторыі. Працаваў выкладчыкам беларускай мовы ў Варшаўскім універсітэце і Ўніверсітэце Стэфана Баторыя ў Вільні, у ім ажно да 1940 году. Друкаваўся ў часопісе “Крывіч”, розных заходнебеларускіх выданнях.\nЯн Станкевіч у 1928-30 гадах быў паслом Сойму Польшчы. Як палітык прыхільна ставіўся да польска-беларускага збліжэння, за што яго ня раз крытыкавалі беларускія групоўкі. У 1940 годзе Станкевіч выехаў у Варшаву, дзе далучыўся да дзейнасці Беларускага камітэту. Актыўна супрацаваў з Вацлавам Іваноўскім, наладзіў кантакты з польскім антыфашысцкім падполлем, стварыў канспірацыйную групу пад назвай Партыя беларускіх нацыяналістаў (ПБН). Стратэгічнай мэтай гэтай дзейнасці была адбудова беларускай дзяржаўнасці з апорай на Польшчу.\nЗ восені 1941-га году Ян Станкевіч жыў у Менску, кароткі час працаваў у школьным аддзеле Менскай управы. Станкевіч быў сябрам Беларускай народнай самапомачы, Беларускай незалежніцкай партыі, навуковага аддзелу Беларускай цэнтральнай рады, адным з заснавальнікаў Беларускага навуковага таварыства. Выкладаў гісторыю Беларусі ў падафіцэрскай школе паліцыі ў Менску. З 1944-га ў эміграцыі. У Нямеччыне аднавіў дзейнасць Беларускага навуковага таварыства. У 1949-ым пераехаў у ЗША, дзе жыў і працаваў да канца сваіх дзён. Актыўна ўдзельнічаў у працы Беларуска-амерыканскага задзіночання, выдаваў часопісы “Веда”, “Незалежнік”, супрацаваў з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва і ягоным выданнем “Запісы”, часопісам “Сяўбіт”, мюнхенскай газетай “Бацькаўшчына”, газетай “Беларус” (Нью-Ёрк) і іншымі. Разам з Станіславам Станкевічам стаў заснавальнікам Вялікалітоўскага фонду імя Льва Сапегі. Янка Станкевіч аўтар унікальных працаў па беларускай гісторыі, гістарыяграфіі, мовазнаўстве. Асаблівае месца сярод іх займае падрыхтаваны “Беларуска-расейскі (Вялікалітоўска-расейскі) слоўнік”, выдадзены ў 1990 годзе.\nПамёр Янка Станкевіч 16 жніўня 1976 г., пахаваны на беларускіх могілках у Саўт-Рыверы (ЗША).\nПапярэдні Previous post: Валянцін Аскірка выйшаў на волю\nДалей Next post: Дзяніс Івашын – 260 дзён за кратамі