27 сакавік 2008, 20:12\nПаводле дадзеных Беларускай асацыяцыі журналістаў, сёньня ў рэгіёнах краіны КДБ правёў ператрусы амаль у 30 незалежных журналістаў і сяброў грамадзкіх арганізацый..\nНа Магілёўшчыне раніцай трое супрацоўнікаў ўправы КДБ наведаліся да журналіста Генадзя Судніка. Ён расказвае:\nУсе яны - маёры. Зьявіліся ў цывільным\n“Усе яны - маёры. Зьявіліся ў цывільным. Прозьвішчы - Р.Гайшун, А.Раманаў і Я.Нікіценка. У іх была пастанова ад 17 сакавіка 2008 году, падпісаная памочнікам пракурора Менску А.Стукам. Гэты чыноўнік дазволіў ператрус у рамках расьсьледаваньня крымінальнай справы паводле ч.1. арт.367 у дачыненьні да Андрэя Абозава, Алега Мініча і Паўла Марозава, якія абвінавачваюцца ў стварэньні сатырычных фільмаў пра Аляксандра Лукашэнку. У пастанове таксама напісана, што сьледчы пракуратуры Менску В.Шабан даручыў магілёўскаму КДБ “пашукаць прадметы, якія могуць знаходзіцца ў кватэры Генадзя Судніка і мець дачыненьне да ўзбуджанай крымінальнай справы”.\nПератрус у кватэры журналіста Генадзя Судніка доўжыўся больш за дзьве гадзіны. Урэшце забралі сыстэмны блёк кампутара.\nТаксама раніцай у Берасьці супрацоўнікі мясцовай управы КДБ уварваліся на кватэру бацькоў журналісткі Натальлі Чухно.\n“Былі тут ад 8.40. Трохі напалохалі. Я толькі што прачнулася. А адчыніў ім дзьверы бацька. Я не была падрыхтаваная да гэтага ўварваньня. Забралі шмат што. Вось у мяне сьпіс, у якім пазначаныя 23 рэчы. Зрэшты, гэта лічба ўмоўная, бо яны складаюць у пакет, напрыклад, газэту “Народная воля” і пішуць, што адна, а забіраюць яе цэлы стос. Так што забралі газэты, а таксама аўдыё- і відэматэрыялы. Я памятаю іх прозьвішчы: Прыма, Бань і Кез. У іх на аркушы былі запісаныя тры пытаньні да мяне - ці вы знаёмыя з гэтымі людзьмі? Якое яны маюць дачыненьне да БелСату? Як такія ролікі патрапляюць на БелСат?\nПерарылі ўсё, што можна. Забралі кампутары. Забралі газэты\nСа словаў журналісткі, на ўсе гэтыя пытаньні яна дала адмоўныя адказы: “не знаёмая, ня ведаю, ня маю дачыненьня”.\nГутару са старшынём рэгіянальнай арганізацыі АГП Уладзімерам Кацорам:\n“Уварваліся неспадзявана. Іх было 9 чалавек. Перарылі ўсё, што можна. Забралі кампутары. Забралі газэты. Таксама літаратуру рознага кшталту. Вобшук цягнуўся гадзіны чатыры. Вось зараз будзем наводзіць парадак”.\nПрашу суразмоўцу назваць прычыну гвалтоўных ператрусаў у рэгіёнах.\n“На надуманым грунце творыцца гвалт, каб перакрыць доступ інфармацыі пра цяперашні рэжым да насельніцтва ў рэгіёнах - у гарадох, пасёлках і вёсках”.


Забойцу Міхаіла Пішчэўскага зноў будуць судзіць\nСудовую справу супраць Дзмітрыя Лукашэвіча адновяць «у сувязі з больш цяжкімі наступствамі, якія наступілі ў выглядзе смерці пацярпелага». Пра гэта паведаміла прадстаўніца Следчага камітэту Юлія Ганчарова.\n«Расследаванне пачалося па нанова адкрытых акалічнасцях. Следства прызначыла і атрымала вынікі пасмяротнай судова-медыцынскай экспертызы, якая ўстанавіла, што смерць наступіла ад атрыманых цялесных пашкоджанняў. Такім чынам устаноўлена прычынна-выніковая сувязь паміж дзеяннямі абвінавачанага і смерцю Пішчэўскага».\nУпраўленне Следчага камітэту Цэнтральнага раёну Менску распачало крымінальную справу ў адносінах да Дзмітрыя Лукашэвіча. Артыкул – «прычыненне смерці па неасцярожнасці» (ч. 1 арт. 144 і ч. 1 арт. 339 КК). Папярэднія прысуды суда адмененыя. Пакаранне, якое ён адбыў раней, згодна з заканадаўствам, будзе залічана ў наступным.\nСправу будуць разглядаць наноў, дакументы перадалі пракурору. Той, як чакаецца, адправіць яе ў суд. Лукашэвіч цяпер пад падпіскай пра нявыезд.\nДзмітрый Лукашэвіч напаў на Міхаіла Пішчэўскага на выхадзе з начнога клубу ўначы 25 мая 2014 года каля клубу ў Менску. Лукашэвіч, настаўнік фізкультуры, так моцна ўдарыў Міхаіла, што той упаў і ўдарыўся галавой аб бетон. Больш за год Міхаіл праляжаў у коме ў 5-м сталічным шпіталі. Падчас некалькіх аперацый хлопцу выдалілі 20 % мозгу. У кастрычніку летась 31-гадовы менчук памёр. На судзе было засведчана, што прычынай спрэчкі стала абраза Пішчэўскага паводле ягонай сексуальнай арыентацыі.\nСуд прызнаў Лукашэвіча вінаватым у нанясенні траўмы і прысудзіў яму 2 гады і 8 месяцаў зняволення. 20 жніўня 2015-га ён выйшаў з калоніі па амністыі. За кратамі адбыў 11 месяцаў, пасля чаго яго вызвалілі па амністыі.


Расейцы хочуць адабраць у Беларусі вядомыя савецкія брэнды\n22 жнівень 2013, 16:27\nВытворчасьць «Пашахонскага» сыру на слуцкім заводзе, архіўнае фота\nРасейскія вытворцы хочуць адабраць савецкія гандлёвыя маркі ў былых рэспублік Савецкага Саюзу і пакінуць іх выключна за сабой.\nКалі такое адбудзецца, то гэта закране шмат якія беларускія прадпрыемствы, напрыклад, вытворцаў сыроў «Расійскага», «Кастрамскога», «Пашахонскага» ды іншых.\nЗь ініцыятывай выступілі дэпутаты заканадаўчага сходу Прыморскага краю. Яны перадалі ў Дзярждуму законапраект, які прадугледжвае вяртаньне савецкіх таварных знакаў былым уладальнікам.\nГэтыя захады падтрымалі і расейскія вытворцы прадуктаў харчаваньня. Так, Андрэй Даніленка, старшыня праўленьня Нацыянальнага саюзу вытворцаў малака, заявіў:\n— Я лічу, пытаньне гэтае павінна вырашацца зыходзячы з канцэпцыі тэрытарыяльнасьці. А то, напрыклад, самы папулярны ў нашага насельніцтва сыр — «Расійскі» — выпускаюць у Беларусі, ва Ўкраіне, краінах Балтыі. Таксама, я лічу, прадукты, якія маюць традыцыйныя расейскія назвы, напрыклад, сыры «Кастрамскі» і «Пашахонскі», павінны выпускаць толькі на тэрыторыі Расейскай Фэдэрацыі.\nСлуцкі сыракамбінат вырабляе ўсе згаданыя гатункі сыроў: і «Расійскі», і «Пашахонскі», і «Кастрамскі». Адзін з кіраўнікоў прадпрыемства ў тэлефоннай размове са «Свабодай» сказаў, што гэтыя віды сыроў карыстаюцца добрым попытам. Людзі да іх прывыклі. А на раскрутку новых гатункаў спатрэбіцца шмат дадатковых грошай. А на камбінаце цяпер лічаць кожны рубель.\nГэта было прыватнае меркаваньне. Па афіцыйнае параілі зьвярнуцца ў вышэйстаячую арганізацыю ў Менску. Адтуль накіравалі ў Міністэрства гандлю. Адтуль — у Дзяржстандарт. Урэшце спыніліся на Нацыянальным цэнтры інтэлектуальнай уласнасьці.\nНамесьніца начальніка ўпраўленьня права і міжнародных дамоваў Нацыянальнага цэнтру Тацяна Кавалеўская адзначае:\n«Вазьміце за аналёгію савецкія таварныя знакі на цукеркі. Але пры гэтым трэба ўлічваць, што прававая ахова забясьпечваецца толькі на пэўнай тэрыторыі. То бок пасьведчаньне Рэспублікі Беларусь дзейнічае толькі на тэрыторыі Беларусі. Пасьведчаньне Расейскай Фэдэрацыі — толькі на тэрыторыі Расеі. Мне цяпер цяжка сказаць, ці зарэгістраваны на нейкую кампанію назва „сыр «Расійскі»“. Я вельмі ў гэтым сумняваюся. Бо калі б такое было, наўрад ці нашы вытворцы парушалі б гэтыя правы».\nЭканаміст Леў Марголін лічыць, што пазбавіць замежных вытворцаў права на савецкія брэнды будзе даволі цяжка. Сытуацыя з цукеркамі была крыху іншая, чым цяпер, бо ў цукерак — напрыклад, «Мішка на Поўначы» альбо «Чырвоны каптурык» — можна было знайсьці першага ўладальніка брэнду:\nКалі цяжка канкураваць з коштам альбо якасьцю, то найлепей забараніць вытворчасьць, знайшоўшы якую зручную прычыну\n«Што да сыроў, дык тут запатэнтаваць назву, мабыць, ня ўдасца. Гэта ўсё ж ня тая назва, пра якую можна сказаць: я яе прыдумаў альбо я пачаў першым яе выкарыстоўваць. Бо гэты брэнд сапраўды быў саюзны. Толькі калі Дзярждума прыме адпаведную пастанову, як гэта было зроблена ў Францыі наконт каньяку і шампанскага. Але ці будзе гэта зроблена? Можа, так? Бо сапраўды сыр „Расійскі“ альбо „Кастрамскі“ — гэта даволі вядомыя брэнды. І тут, канечне, ёсьць жаданьне — калі цяжка канкураваць з коштам альбо якасьцю, то найлепей забараніць вытворчасьць, знайшоўшы якую зручную прычыну».\nСпадарыня Кавалеўская ня верыць, што расейцы дамогуцца заяўленай мэты:\n«Сыр „Расійскі“. Яго вырабляюць абсалютна розныя нашы кампаніі. Напрыклад, яго выпускаюць і менскі, і гарадзенскі камбінаты. А назва агульная — „Расійскі“. І я, калі купляю гэты сыр, гляджу — а хто ж вытворца? Шукаю той сыр, які мне найбольш падабаецца.\nВядома, той, хто мае выключнае права, зацікаўлены ў тым, каб гэтае права ніхто не парушаў. Але паколькі ў нас у Беларусі гэты сыр прадаецца паўсюль, я сумняваюся, каб нехта меў такое выключнае права».\nНават калі Дзярждума прыме адпаведны закон, гэта не азначае, што ў Беларусі ня змогуць ужываць гэты брэнд унутры краіны, — падкрэсьлівае Леў Марголін:\n«Гэта азначае толькі, што мы ня зможам экспартаваць прадукты на Расею пад гэтымі назвамі. Гэта вядома ва ўсясьветнай практыцы. Тое ж самае — шампанскае, напрыклад. У СССР яно ішло як „Советское шампанское“, а на экспарт як „Советское игристое“.\nІншая справа, што мы цяпер у Мытным зьвязе. І ня выключана, што калі Дзярждума прыме адпаведную пастанову, то наступным крокам будзе зварот у кіраўнічыя органы Мытнага зьвязу, каб распаўсюдзіць гэта на ўсю Мытную прастору».\nРасейскі плян «прымушэньня да інтэграцыі» для Ўкраіны


Па тэрміналогіі ЮНЕСКА, казка — знікаючы аб’ект. Ці ёсць у нашай казкі будучыня?\nКазкі для дарослых\nОпубликовано: 09.06.2018 08:18:01\nШто можна расказаць пра казкі? Кожны з нас на іх вырас. Еў пад «Церамок», засынаў пад «Гусі-лебедзі». Ну ці пад чароўныя вусныя казкі, якія ведала толькі бабуля. Толькі ў залежнасці ад геаграфіі і гэтыя казкі былі рознымі. Напэўна, італьянская бабуля распавядала ўнукам пра Пінокіа, балгарская — пра цара Траяна, чукоцкая — пра Эмемкута. А пра каго распавядалі нашы бабулі? І наогул у чым асаблівасць нацыянальнай казкі? Журналіст «Рэспублікі» пацікавілася ў навуковага супрацоўніка сектара этналінгвістыкі і фальклору Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Алены Боганевай.\nПанцыр з дзірачкамі\n— Алена Міхайлаўна, палявыя даследаванні ў пошуках нашай унікальнай казкі ідуць па сённяшні дзень? Або шукаць ужо няма чаго?\n— Палявыя даследаванні вядуцца і зараз, безумоўна. Экспедыцыі адбываюцца кожны год, і, нават калі гэта не іх тэма, супрацоўнікі нашага цэнтра будуць шукаць казку. У перыяд з 1998 па 2018 год, калі я сама ездзіла ў экспедыцыі і збірала народную прозу, то дастаткова многа знайшла і казак. Хоць, што вельмі сумна, гэта сёння адыходзячы жанр. Па тэрміналогіі ЮНЕСКА, казка — знікаючы аб’ект. Чаму? Таму што любы жанр народнай прозы патрабуе слухача. Песню можна спяваць для сябе, з казкай такога не зробіш.\nШто тычыцца сённяшніх бабуль, яны могуць быць настолькі маладога ўзросту, што часта казак на памяць не ведаюць. Хіба што прабабкі. Толькі яны ведаюць старыя казкі, нячытаныя. І нам вельмі шанцавала, калі ў экспедыцыях мы сустракалі іх разам з праўнукамі ці ўнукамі, якія падказвалі ім сюжэты.\nТак, напрыклад, было ў вёсцы Кажан-Гарадок Лунінецкага раёна, дзе мы падселі на лавачку да Таццяны Гнядзько і ўгаварылі яе паўспамінаць казкі. Калі тая пачала расказваць, пад’ехаў на ровары яе праўнук Сяргей 11 гадоў, сеў побач на траву і стаў уважліва слухаць. Пры замінках або спробе бабулі згарнуць расказ і заўчасна закругліцца хлопец метадычна нагадваў, што яна яшчэ забыла расказаць. Спачатку бабуля бурна рэагавала на заўвагі праўнука, прапаноўваючы яму расказваць самому, «раз такі разумны», але гэты строгі «кантроль» аказаўся найлепшым стымулам для прыпамінання і далейшага паўнацэннага расказу. Цікава, што казкі бабуля расказвала праўнуку, калі яму было прыкладна ад трох да шасці гадоў, і яна сама не чакала, што ён так добра ўсё памятае.\n— Ёсць казка, якую вы запомнілі лепей за іншыя? І чаму?\n— Такіх шмат, таму што сустракаліся і яшчэ сустракаюцца ў нас на Беларусі найвыдатныя казачнікі. Напрыклад, Станіслаў Пазлевіч 1922 года нараджэння з Астравеччыны. Гэта было як вясковае радыё. Калі ён выйшаў на лавачку, яго абселі вяскоўцы, даследчыкі, і ён пачаў. Казка была з вядомым сярод усходніх славян сюжэтам. Але ў яго інтэрпрэтацыі было шмат цікавых момантаў і яўны рэлігійны падтэкст. Гэта даволі вядомая казка пра разбойніка Мадэя. Калі купец у балоце тануў, нячысты яго ўратаваў, а ўзамен патрабаваў тое, што ён у хаце не пакінуў.\nУ сучасным побыце захаваліся казкі, разлічаныя на дзяцей. З сямейным сюжэтам.\nАказалася, гэта яго толькі што народжаны сын. Каб чорту не аддаць, выхаваў ён яго святаром. А калі надышоў час, пайшоў той бацькаву распіску вяртаць. У дарозе заначаваў ён у нейкай лясной хатцы, якая, як потым стала вядома, належала жорсткаму разбойніку Мадэю. І вось калі той вяртаўся дадому і пабачыў нязванага госця, то не змог яго забіць, таму што на ім быў чароўны панцыр. Назаўтра ён запытаў хлопца пра панцыр, а той адказаў, што гэта сіла малітвы яго абараніла. І няма аніякага панцыра. А калі Мадэй удакладніў у яго пра нейкія дзірачкі ў панцыры, хлопец сказаў: відаць, стаміўся і ў малітве словы прапускаў. Мадэй адпусціў яго з умовай, што ў пекле хлопец даведаецца пра яго будучыню. Той і бацькаву распіску здабыў, і слова стрымаў: сказаў Мадэю, што за грахі чакае яго ложак з брытваў, на які цячэ смала. Той узмаліўся: дапамажы! Хлопец загадаў яму закапаць сваю булаву пад яблыняй, паліваць яе з далёкай рэчкі і чакаць Божага знаку. І гэтак далей…\nДык вось, казка даволі вядомая, у прыватнасці па параўнальным указальніку сюжэтаў «Усходнеславянская казка». Я яе потым запісвала яшчэ двойчы на Гродзеншчыне. Але пра панцыр з дзірачкамі – матыў абсалютна арыгінальны.\nКаму ўсміхаецца ўдача\n— Усе бабуліны гісторыі дзеляцца па тэматыцы: на казкі пра жывёл, чарадзейныя і бытавыя або авантурна-навелістычныя. Якія матывы бліжэй беларусам?\n— Казкі маюць сусветны падтэкст. Вядомы іх даследчык Кірыл Чыстоў неяк хораша падмеціў, што ў многіх народаў на розных прасторах свету існуе адзіная канцэпцыя, якую можна ўмоўна назваць канцэпцыяй «актыўнага дабра» — дапамогі слабаму, узаемадапамогі, спачування. З другога боку, у казцы вобразна і пераканаўча дэманструюцца адмоўныя якасці адпаведных персанажаў (зноў жа ў розных народаў гэтыя якасці інтэрнацыянальныя): карыслівасць, чэрствасць, абыякавасць, зайздрасць і да т. п. Гэта тое, што нас аб’ядноўвае.\n— Ну, напрыклад, вельмі часта традыцыйны герой рускай казкі — прасцяк, які і на печы ляжыць, і не робіць нічога, а заўжды ў выйгрышы. У нас такcама?\n— За апошнія дваццаць гадоў у экспедыцыях па Беларусі я казак, дзе б гультай атрымаў усё, не запісвала. Але, канешне ж, чарадзейныя казкі розныя ў нас ёсць. Напрыклад, у беларускай традыцыі шмат казак пра асілкаў, змеяборцаў. Зараз гэтыя казкі амаль што зніклі. Таму што гэта гісторыі не для малых, а для дарослых. Пра гэта кажуць даследчыкі. Напрыклад, былі часы, калі арцель лесарубаў ці рыбаловаў магла наняць казачніка, каб той, калі яны працуюць далёка ад дому, расказваў ім казкі перад сном, пакуль не засне апошні работнік.\nУ сучасным побыце захаваліся казкі, разлічаныя на дзяцей. З сямейным сюжэтам. Напрыклад, пра мачаху і падчарку, а таксама цудадзейную кароўку, якая, пакуль яе не зарэзалі, дапамагала падчарцы выконваць невыканальныя даручэнні мачахі. А потым ператварылася ў яблыньку. Працавітая падчарка ў фінале выйшла замуж за добрага хлопца. Так у беларускіх казках падкрэсліваецца, што менавіта працавітаму напрыканцы ўсміхаецца ўдача.\n— У многіх, напрыклад нямецкіх, казках адчуваецца моцны подых паганства, ахвярапрынашэнняў. А як у нас?\n— Я б не сказала, што гэта подых паганства. Практычна ўсе аўтэнтычныя казкі валодаюць пэўным натуралізмам, які можа ўспрымацца як жорсткасць. У нас таксама бывае шмат жудасных падрабязнасцей у казках. Мы запісвалі неяк у 2006 годзе ў Чавускім раёне Надзею Казлову, выдатную казачніцу. Дык вось яна расказвала вядомы сюжэт, калі сіротку пасылаюць за агнём, і тая ідзе да Бабы-ягі і бачыць агароджу з галовамі, пасаджанымі на калы, бочку крыві і гэтак далей. Такіх казак нямала і ў нашым акадэмічным выданні. Вядома, чарадзейныя казкі, казкі пра жывёл складаліся ў глыбокай дахрысціянскай старажытнасці, але існаванне ў хрысціянскай цывілізацыі налажыла на іх вялікі адбітак. Казкі маюць вельмі глыбокія карані. Тое, што мы бачым, — гэта толькі крона дрэва, а сваімі каранямі яны сыходзяць вельмі глыбока.\nКазка вучыць мудрасці як дзяцей, так і дарослых.\nФота Віталя ПІВАВАРЧЫКА\n— Які ў нас сёння самы казачны рэгіён? І колькі гадоў самым маладым казачнікам?\n— Можа, у гэта цяжка паверыць, у нас вельмі ўраджайны на казкі і казачнікаў Мінскі рэгіён. Любанскі, Салігорскі, Валожынскі, Уздзенскі раёны. У апошнім яшчэ не так даўно жыла вядомая казачніца Лідзія Цыбульская, казкам якой прысвоены статус нематэрыяльнай гістарычна-культурнай каштоўнасці. Дарэчы, гэта пакуль што першы такі прэцэдэнт. Імёны вельмі выдатных расказчыкаў можна пералічваць і пералічваць. Тут шмат карыфеяў. А вось сюжэты казачныя лепей ведаюць на Брэстчыне.\nУ цэлым казачнікаў зараз няшмат. Што тычыцца ўзросту, адным з самых малодшых карыфеяў зараз гадоў па 60.\n— Мне чамусьці здаецца, што дзяцінства без казкі не бывае. Дык будуць і казачнікі, і тыя, хто іх слухае. Можа, проста казкі будуць іншымі...\n— А можа, вы і маеце рацыю. Бо пра тое, што традыцыйны фальклор увогуле, а казкі ў прыватнасці «паміраюць», кажуць яшчэ з 19-га стагоддзя. Але яны ўсё яшчэ жывыя.\narteaga@sb.by Полная перепечатка текста и фотографий запрещена. Частичное цитирование разрешено при наличии гиперссылки.\nБелорусская государственная хореографическая гимназия-колледж — школа для театра будущего


Якія асаблівасці мае бягучая парламенцкая выбарчая кампанія? | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Якія асаблівасці мае бягучая парламенцкая выбарчая кампанія?\nЯкія асаблівасці мае бягучая парламенцкая выбарчая кампанія?\nЛічаныя суткі застаюцца да дня выбараў. За каго лепей аддаць свой голас? І ўвогуле, як зразумець, што кандыдат у дэпутаты дае не пустыя абяцанні, а сапраўды здольны палепшыць жыццё ў акрузе? Пра гэта і тое, якія асаблівасці мае бягучая парламенцкая выбарчая кампанія, разважае палітолаг Мікіта БЯЛЯЕЎ.\n— Ці мае сёлетняя выбарчая кампанія нейкія адрозныя ад папярэдніх рысы?\n— Сёлетняя выбарчая кампанія ў параўнанні з мінулай парламенцкай праходзіць ярка і цікава. У межах дыскусійна-аналітычнай супольнасці «Ліберальны клуб» мы праводзілі даследаванне ў 2012 годзе: вывучалі праграмы кандыдатаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў. На жаль, вялікая колькасць з іх паўтараліся, а некаторыя былі проста скапіраваны. Цяпер да падрыхтоўкі праграм кандыдаты паставіліся больш адказна, аднак ізноў-такі далёка не ўсе. Сярод асобных заяў усё яшчэ можна пабачыць неактуальныя і папулісцкія праграмы. Але праведзеная праца, асабліва ў параўнанні з папярэднімі парламенцкімі выбарамі, адразу заўважная. Цяпер часцей у праграмах можна пабачыць рашэнні праблем не толькі рэспубліканскага маштабу, але і лакальнага — акруговых. Акрамя таго, з'явіліся агітацыйныя матэрыялы на білбордах. Ёсць параўнальны прагрэс у афармленні інфармацыйных стэндаў і распаўсюджванні лістовак.\nАле, на мой погляд, гэтага недастаткова. Усе ж такі дэпутатам на сваёй пасадзе варта праяўляць больш ініцыятывы ў заканадаўчай дзейнасці, адчуваць адказнасць за прынятыя рашэнні. Сёння няпростая эканамічная сітуацыя ў краіне. У яе паляпшэнні могуць адыграць значную ролю менавіта парламентарыі, падзяліўшыся ідэямі ў развіцці краіны і распрацаваўшы адпаведную дарожную карту. Менавіта гэтага і чакаюць ад новага склікання парламента: большай дзейнасці і ідэйнасці.\n— Ці актыўней сябе сталі праяўляць партыі?\n— Так, сапраўды. Некаторыя паляпшэнні ёсць. Але калі паглядзець на змястоўнасць іх працы, то не заўжды можна казаць пра прарыў. Новых канкрэтных прапаноў, наноў распрацаваных праграм ад партый не паступала. У некаторых з іх нават самі партыйныя праграмы не аднаўляліся шмат гадоў і адлюстроўваюць рэаліі жыцця дзесяці- ці нават дваццацігадовай даўнасці.\n— Якія формы агітацыі сёння найбольш распаўсюджаныя і эфектыўныя?\n— Досыць эфектыўна маглі б працаваць пікеты, калі б на іх людзям прадстаўляліся актуальныя і адпаведныя рэчаіснасці праграмы і ідэі кандыдатаў. Але часта пікеты робяцца нібыта для «галачкі». Хоць гэта прамая магчымасць для кандыдатаў пагутарыць з выбаршчыкамі, наладзіць з імі кантакт. І тут адказнасць ляжыць перш за ўсё на плячах будучых кандыдатаў: ці атрымаецца расказаць пра свае ідэі так, каб зматываваць чалавека прыйсці на выбарчы ўчастак і аддаць голас менавіта за цябе. Увогуле выбарчая агітацыя ў нас часцей за ўсё заключаецца ў мітынгах ці правядзенні забаўляльных мерапрыемстваў.\n— Кожны, несумненна, будзе рабіць выбар сам. Але што б параіў палітолаг выбаршчыкам: на што варта перш за ўсё звяртаць увагу?\n— Я б параіў уважліва прачытаць біяграфію кандыдата — той шлях, які ўжо прайшоў чалавек. Але сам кіруюся менавіта праграмай прэтэндэнтаў на дэпутацкае крэсла. Бо яна — гэта аснова, ад якой мусіць надалей адштурхоўвацца кандыдат. Дастойны кандыдат у дэпутаты — гэта сімбіёз асобы і ідэі. Звяртаем увагу на шлях — бачым асобу, а пра ідэі можам прачытаць у праграме. Важна, каб ён прадстаўляў інтарэсы жыхароў сваёй акругі і змог прыйсці ў парламент з заканадаўчымі прапановамі.\nУсё па графіку\nЗа межамі Беларусі ўтворана 47 участкаў для галасавання на выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу шостага склікання. Пра гэта на ўчарашнім брыфінгу паведаміў Дзмітрый МІРОНЧЫК, начальнік упраўлення інфармацыі — прэс-сакратар Міністэрства замежных спраў.\n— Як і на тэрыторыі Беларусі, 11 верасня выбарчыя ўчасткі будуць адкрыты з 8.00 да 20.00, — праінфармаваў прадстаўнік знешнепалітычнага ведамства. Па яго словах, датэрміновае галасаванне таксама ажыццяўляецца па адпаведным графіку, гэта значыць з 10 да 14 гадзін і з 16 да 19 гадзін па мясцовым часе размяшчэння выбарчага ўчастка.\nЗагаловак у газеце: Сімбіёз асобы і ідэйнасці\nКрэатыўны, патрыятычны, сямейны... Якімі якасцямі павінен валодаць дэпутат Палаты прадстаўнікоў?\n2568 Што будуць рабіць з пустым жыллём у Віцебскай вобласці


1991-2006. Вынікі<br>ад Міхася Скоблы - Заўтра тваёй краіны\nад Міхася Скоблы\nГлынуўшы вольнага паветра, Міхась Скобла склаў і выдаў анталогію беларускай паэзіі “Краса і сіла”, дзе падвёў вынікі зробленага беларускай нацыяй за XX стагоддзе. Паэт распавядае пра перыяд падлёднага літаратурнага плавання ў моры незалежнасці.\n— Да распаду савецкай імперыі беларуская літаратура жыла ў хаце з закітаванымі вокнамі. Кіт — гэта замазка для шыбаў, каб шчылінаў не было. Існавала пэўная культурная прастора са сваімі каштоўнасцямі, са сваёй іерархіяй, у тым ліку літаратурнай. Гэтая прастора была амаль што ізаляваная ад усяго астатняга свету. І тут раптам у хату хлынула свежае паветра: цэнзуру адмянілі — раз, адкрылі межы — два, а ўсю літаратуру, не навучыўшы плаваць, кінулі ў каламутную раку рынку — тры. Быў пэўны час разгубленасці, бо калі чалавек прывык дыхаць спёртым паветрам, то ад кіслароду ў яго абавязкова закружыцца галава.\nЯ памятаю, як у 1992 годзе тагачасныя кіраўнікі Беларусі Станіслаў Шушкевіч і Вячаслаў Кебіч запрасілі ў Дом ураду пісьменнікаў і паведамілі: “Усё, хлопцы, цяпер выжывайце, як хочаце”. У той жа час быў абвешчаны курс на незалежнасць дзяржавы. Але культурная прастора — гэта такі ж самы неад’емны складнік незалежнасці краіны, як прастора геаграфічная. Прытым трэба браць пад увагу адзін істотны факт: беларуская літаратура —асаблівая, яна нацыястваральная. Не было яшчэ беларускіх палітыкаў, а быў ужо Францішак Багушэвіч, які першым пусціў у шырокі абыходак само слова “Беларусь”.\nА ў нас ад пачатку незалежнасці пайшлі нейкія перакосы... Але літаратура беларуская жывучая, як і народ, які яе спарадзіў. Яна акліматызавалася і жыве нават пры хранічным кіслародным галаданні, паколькі беларуская мова — своеасаблівы кісларод для літаратуры, якім яна “дыхае”, — у абмежаванай колькасці. Улада не дае літаратуры (а значыць, чытачам) надыхацца ім дасхочу. Хапянулі трохі, і зноў у падлёднае плаванне. Для літаратуры ў нас цяпер перыяд падлёднага плавання.\n— А хто вінаваты, што ў справе адраджэння нацыянальнай свядомасці мы вось ужо 15 год топчамся на месцы — палітыкі, народ, пісьменнікі?\n— Для таго, каб палітыкі дзейнічалі паспяхова, павінен быць напрацаваны культурны слой — падмурак, на якім мусіць стаяць палітык. Напрыклад, у час абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі ў 1918 годзе такога падмурку не было. І мусіў прэм’ер— міністр БНР Вацлаў Ластоўскі спыняць палітычныя ваяжы ў Еўропу, сядаць і пісаць 800-старонкавую “Гісторыю беларускай (крыўскай) кнігі”. Сёння сітуацыя зусім іншая. Беларуская культурная эліта напрацавала грунтоўны культурны слой. Сучасныя беларускія палітыкі могуць займацца выключна сваёй справай, безумоўна, у нацыянальных інтарэсах Беларусі. Але палітык, які стаіць на газавай трубе, нагадвае канатаходца ў цырку, які, пахіснуўшыся, можа зваліцца ўніз.\nШто да народу, то тут справа яшчэ больш складаная. Ад пачатку незразумела, што стаіць за словамі “беларускі народ”. Паасобку людзі — як на рэнтгенаўскім здымку відныя з усімі сваімі вартасцямі і недахопамі, а вось у 9-мільённай сваёй іпастасі беларускі народ уяўляе з сябе вялікую таямніцу. І што на душы ў гэтага народа, не ведае, напэўна, ніхто. Пра гэта вельмі трапна сказаў украінскі пісьменнік Аляксандр Ірванец (дарэчы, перакладчык В. Быкава): “Це показка давня, але не іржава, яе повторяти пручаеться род: в нас гарна краіна й паскудна держава, в нас люди хороши й погани народ”.\nНа жаль, у апошняе дзесяцігоддзе назіраецца тэндэнцыя ператварэння “добрых людзей” у абескультураны народ, які патрэбен раз у чатыры гады на выбарчым участку.\n— На тваю думку, у якой культурнай прасторы жыве сёння тутэйшы чытач — у расійскай ці беларускай?\n— Якраз учора я быў на кніжным кірмашы, які месціцца ў выставачным цэнтры на вуліцы Янкі Купалы. Агледзеў усе прылаўкі і сярод тысяч (!) расейскамоўных кніг налічыў толькі тры (!!!) беларускія: творы Фрацішка Аляхновіча, “Руны Перуновы” Рыгора Барадуліна і кнігу Віктара Дзятліковіча пра рок-гурт “Мроя”. Што гэта, калі не засілле рускай літаратуры? Мы ў Расіі свой цукар прадаць не можам, а нас Масква літаральна завальвае сваёй кніжнай прадукцыяй. Прычым у Расіі існуюць дзесяткі дзяржаўных кнігавыдавецкіх праграмаў. Але кнігі вязуць не ў Сыктыўкар ці Аймякон, а ў Мінск, бо тут людзі яшчэ чытаць не развучыліся. А дзе ў нас падобныя дзяржаўныя праграмы? Іх няма.\nТак што ад пачатку беларуская і руская літаратура знаходзяцца ў Беларусі не ў роўных умовах. Наш пакупнік сваім кашальком падтрымлівае расійскі кніжны бізнес.\nАйчынныя выдавецтвы працуюць з апошніх сіл, але ім з кожным днём усё цяжэй выжываць. Калі дзяржаўныя яшчэ атрымліваюць нейкія датацыі, то недзяржаўныя, якую б “сацыяльна-значную” літаратуру яны ні выдавалі, ад дзяржавы маюць хіба што выспятка ў бок. Нядаўна адно выдавецтва атрымала папярэджанне ад міністра інфармацыі толькі за тое, што на вокладцы паэтычнай кніжкі быў змешчны малюнак са спалучэннем бела-чырвоных колераў! Але нягледзячы ні на што, сёння менавіта ў недзяржаўных выдавецтвах “Беларускі кнігазбор”, “Про-Хрысто”, “Логвінаў”, выдавецтве Зміцера Коласа выходзяць найлепшыя беларускія кнігі.\n— А ў дзяржаўных выдавецтвах хіба не з’явілася нічога прыстойнага?\n— У “Беларускай энцыклапедыі” выйшлі шыкоўныя і вартыя самай высокай ухвалы выданні: “Энцыклапедыя Вялікага княства Літоўскага”, “Энцыклапедыя беларускага фальклору”, “Міфалогія Беларусі”... Мабыць, за гэта выдавецтва і выселілі з уласнага будынку ля Акадэміі навук. У нас ужо трынаццаты год улада вядзе мэтанакіраваную і подлую вайну з усім беларускім.\n— Якое з яе рашэнняў падаецца табе самым бязглуздым?\n— На вялікі жаль, іх было не адно, не два, а значна больш. Улада адабрала ў пісьменнікаў Дом літаратара, які быў сэрцам культурнага жыцця Мінску. Улада адмяніла падаткавыя ільготы, якімі раней карысталіся выдавецтвы пры выпуску беларускай літаратуры. Улада загнала ўсе беларускія выданні ў адну кантору пад назвай Рэдакцыйна-выдавецкая ўстанова “Літаратура і мастацтва”, фактычна ўвёўшы ў іх цэнзуру. Прычым, у самым бязглуздым выглядзе — у выглядзе забароны на імёны. Паспрабуйце сёння надрукаваць у “ЛіМе” рэцэнзію на новую кнігу Ніла Гілевіча, Рыгора Барадуліна ці Уладзіміра Арлова...\n— Хто-небудзь спрабаваў?\n— Спрабаваў. Гэта немагчыма. І вось яшчэ адзін прыклад: нядаўна з пасады быў зняты рэдактар “Роднага слова” Міхась Шавыркін за тое, што друкаваў матэрыялы пра Ніла Гілевіча, Генадзя Бураўкіна, Сяргея Законнікава, Уладзіміра Някляева, чые творы ўваходзяць у школьную праграму, і змяшчаў іх партрэты на вокладках.\nІ самае бязглуздае — улада стварыла сабе пад пяту новы саюз пісьменнікаў пад кіраўніцтвам міліцэйскага генерала. У гэты нібыта пісьменніцкі саюз уваходзяць чамусьці і дырэктары выдавецтваў, і журналісты раённых газет, і нават касманаўты. Бясспрэчна, касманаўты — адукаваныя людзі, але “Зорку Венеру” усё ж Максім Багдановіч напісаў, хоць не лётаў у космас.\nУ нас на вярхах улады сёння нават пагаварыць пра літаратуру няма з кім. Ну не з чытачом жа вершаў Васіля Быкава!\n— Як лічыш, колькі кніжак па-беларуску прачытаў за час кіравання дзяржавай Аляксандр Лукашэнка?\n— Думаю, што ніводнай. Калі што й чытаў, то не па-беларуску. Хоць ён неаднойчы дэманстраваў свае літаратурныя прыхільнасці. У 1999 годзе мне давялося прысутнічаць на сустрэчы кіраўніка дзяржавы з пісьменнікамі (здаецца, першай і апошняй). З чатырох гадзін тры з паловай пайшло на выступ Лукашэнкі. І калі ён патрос у руцэ чароговай кнігай Івана Шамякіна і сказаў, што ў ягоным уяўленні гэта вяршыня прыгожага пісьменства (“Прынясіце мне сёння дзесяць такіх кніг — я заўтра ж іх выдам”), я прыгадаў адзін эпізод з гісторыі рускай літаратуры. Сталін, прачытаўшы бездапаможную п’есу Максіма Горкага “Дзяўчынка і смерць”, накрэсліў на ёй: “Эта штука посильнее «Фауста» Гёте”. Даведаўшыся пра гэта, Мандэльштам прамовіў: “Мы загінулі». І, як паказалі далейшыя падзеі, меў рацыю.\nНу не ўсе беларускія пісьменнікі ўмеюць пісаць так, як Іван Шамякін. “Фігурнае катанне на гладкім лёдзе” — гэтак ягоную творчасць схарактарызаваў адзін крытык. Напрыклад, Віктар Казько не ўмее. Яго я магу параўнаць толькі з Габрыэлем Гарсіа Маркесам. Някляеў (як празаік — гэта беларускі Генры Мілер) не ўмее. Так што невыканальная ўмова была пастаўлена беларускім літаратарам...\n— Які твой рэйтынг здабыткаў беларускай літаратуры за гады незалежнасці? Скажам, 15 лепшых кніг за 15 гадоў.\n— Пералічу тыя, якія былі напісаныя ў пазначаны прамежак часу, і ў якіх я як звычайны чытач знаходзіў духоўны спажытак: “Евангелле ад мамы” Рыгора Барадуліна, “Прошча” Уладзіміра Някляева, “З людзьмі і сам-насам” Янкі Брыля, “Жураўліная пара” Генадзя Бураўкіна, “Паляванне ў райскай даліне” Алеся Разанава, “Гаспода” Леаніда Дранько-Майсюка, “Egoізмы” Сяргея Абламейкі, “Пляц волі” Алеся Пашкевіча, “Лён” Анатоля Сыса, “Гадара” Ірыны Жарнасек, “Дыялогі з Богам” Валянціна Акудовіча, “Выратуй і памілуй нас, чорны бусел” Віктара Казько, “Заклён на скрутны вір” Анатоля Вялюгіна, “Перад геніем лёсу” Алы Сямёнавай, “Любіць ноч — права пацукоў” Юрыя Станкевіча... Назаву яшчэ “Біблію” ў перакладзе Васіля Сёмухі. Выданне па-беларуску Святога Пісьма — найбольшае дасягненне не толькі за апошнія 15 гадоў, але і за апошяе стагоддзе, бо, на маю думку, не маючы Бібліі на роднай мове, беларусы не мелі права называцца хрысціянамі.\n— Дырэктар адной з іспанскіх турфірм мае такое хобі: прыехаўшы ў краіну, ён накіроўваецца ў кнігарню, каб набыць творы айчынных паэтаў і пісьменнікаў у перакладзе на іспанскую мову. Гэта дапамагае яму лепш зразумець краіну. У Мінску ён так нічога і не знайшоў. Вырашыў: таму свет і не ведае беларусаў, што іх не перакладаюць. Ці прысутнічаем мы ўвогуле ў сусветнай літаратуры?\n— З перакладамі ў нас проста катастрофа. Серыя “Скарбы сусветнай літаратуры” ў выдавецтве “Мастацкая літаратура” фактычна спыненая. Альманах “Далягляды” не выходзіць з 1992 года. Факт для параўнання: у 1934-м, не лепшым для беларускай культуры годзе, у Беларусі пабачылі свет 130 перакладных кніг. Сёння — 5-6. Сусветная літаратура рухаецца наперад, з’яўляецца безліч цікавых твораў, якія, на жаль, не засвоеныя беларускай культурай.\nЯшчэ горш з перакладамі нашых аўтараў на мовы свету. “Дружба літаратур” (існаваў за савецкім часам такі тэрмін) — гэта ўзаемаабмен. І калі беларусы нікога не перакладаюць, не будуць перакладаць і іх. А калі лепшыя творы нашай літаратуры не загучаць па —ангельску, па-нямецку, па-французску, не бачыць нам ніякай Нобелеўскай прэміі. Бо нешта не верыцца, што шведскія акадэмікі пачнуць вывучаць беларускую мову, каб прачытаць кнігі Рыгора Барадуліна.\n— Падсумуем “здабыткі” незалежнасці: у свеце беларускіх пісьменнікаў не ведаюць, у кнігарнях беларускіх кніг усё менш, беларуская мова амаль знішчаная...\n— Мова не можа знікнуць за 15 гадоў. Як напісаў Генадзь Бураўкін: “Перажыла наша родная мова і Бенкендорфа, і Мураўёва... Тых, што з мякінаю ў галаве — перажыве!” Ведалі мы і горшыя часы. А сённяшнія эканамічныя і палітычныя ўмовы для беларускай культуры, на маю думку, лепшыя, чымсьці 15 гадоў таму. Тады незразумела было, што зробяць беларусы са сваёй нечакана атрыманай незалежнасцю. А цяпер ясна як белы дзень, што тут ніколі не будзе Расіі. Геапалітычныя ўмовы склаліся так, што тут павінна быць незалежная Беларусь. І гэта ўвідочнілася менавіта за апошняе 15-годдзе. Беларусы за мінулыя 15 гадоў нацыянальна пасталелі больш, чым за папярэднія 500 гадоў.\nАднойчы на “Еўраньюс” я пабачыў сюжэт пра незвычайнага чалавека. Яго завуць Здэнэк Кажышэк, і яго немагчыма закаваць у ланцугі. Перад тэлекамерамі закоўвалі рукі, ногі, тулава — усё марна. Праз тры хвіліны ён вызваляўся. Я спадзяюся, неўзабаве і пра беларусаў можна будзе сказаць: гэта народ, які немагчыма закаваць у ланцугі.\n— Што далі табе асабіста гады незалежнасці?\n— Я зразумеў, што без беларушчыны маё жыццё не мае сэнсу. Хай гэта будзе лаўровы вянец на галаву, альбо хамут на шыю, але не змагу.... Гады незалежнасці далі мне дачку Сафійку, якая з’явілася на свет у 1995-м, і сына Вячку, якому пакуль толькі 4 месяцы. Гэта мае “бясспрэчныя” дасягненні. Што да сумнеўных... Выдаў пяць кніг сваіх, для залатой серыі “Беларускі кнігазбор” падрыхтаваў тры чужых. Склаў дзве выніковых анталогіі: “Краса і сіла” — беларуская паэзія ХХ стагоддзя, і “Галасы з-за небакраю” — сусветная паэзія ў беларускіх перакладах (першая выйшла ў 2003, другая, спадзяюся, пабачыць свет сёлета).\nДвойчы Вярхоўны суд Беларусі адмаўляў у рэабілітацыі Ларысы Геніюш — вялікай нацыянальнай паэткі. Пачынаючы з 1995 года, мне ўдалося перавыдаць пражскую кнігу Геніюш “Ад родных ніў”, выдаць яе том у серыі “Беларускі кнігазбор”, а ў выдавецтве “Лімарыус” — яе эпісталярную спадчыну “Каб вы ведалі”. Цяпер я маю намер прыйсці на прыём да генеральнага пракурора Беларусі Міклашэвіча (дзявочае прозвішча Л. Геніюш таксама — Міклашэвіч) і пакласці яму на стол названыя кнігі. Мне здаецца, самаму галоўнаму пракурору значна цяжэй будзе адмовіць у рэабілітацыі класіку беларускай літаратуры, чые творы выдадзеныя ў вокладках з залатымі літарамі.


Сута Ніпата — Wikiquote\nТрыкош → Кош Сутаў → Меньшы Збор → Sutta Nipata[правіць]\nКалі нехта кантралюе паўстаючы гнеў,\nяк атруту вужа вылечаную лякарствам,\nперакрочвае гэты і іншы сьвет\nнібы вуж скідваючы зьнішчаную скуру. (1)\nЯкія б не былі жывыя істоты: слабыя альбо моцныя, (...) малыя альбо вялікія (...), тыя, якія нараджаюцца альбо маюць нарадзіцца; без выключэньня, няхай усе істоты будуць шчасьлівыя! (146-147)\nТак як матка, якая ахоўвае сваё адзінае дзіця нават коштам уласнага жыцьця, належыць разьвіваць гэта бязьмежнае сэрца для ўсіх істот. Няхай нашыя зычэньні неабмежаванае любові пранікнуць увесь сьвет: вышэй, ніжэй і наскрозь без аніякіх перашкодаў, бязь ценю нянавісьці альбо варожасьці. (149-150)\nСмак Праўды гэта слодыч па над слодычамі. Жыцьцё ў мудрасьці гэта найлепшае жыцьцё. (182)\nТой, хто параўнае сваё цела з трупам і падумае, што яго цела ідэнтычна з трупам, пазбаўляецца прывязаньня да цела. Такі мудры мніх, які вызваляецца ад жаданьня і прывязаньня, дасягае несьмяротны, спакойны стан Нібаны. (203-204)\nСпавітыя ілюзіяй не разумеюць дактрыны навучанай Будам, нават калі тлумачыцца. (276)\nУ адлеглых часах існавалі толькі тры хваробы: жаданьне, голад і сапсаваньне; але з прычыны забойстваў жывёлаў яны павялічыліся да дзевяноста васьмі. (311)\nТыя, якія раскашоўваюцца навукамі абвяшчанымі Шляхетнымі, ёсьць непараўнаныя ў мове, мысьлі і дзеяньні; ураўнаважаныя ў спакоі, ветлівасьці і медытацыі і атрымліваюць веды і мудрасьць. (330)\nСловы праўды ня могуць памерці. (...) А словы, якія вымаўляе Буда, словы, якія праводзяць да канца цярпеньня, зьяўляюцца найкаштоўнейшымі з усіх словаў. (453-454)\nУ радасьці медытацыі, у поўні ведаў і ў моцы апанаваньня становімся цалкам асьветленым прыстанішчам для іншых. (503)\nЖыцьцё ёсьць непрадбачнае і няпэўнае на гэтым сьвеце. Жыцьцё тут цяжкае, кароткае і адзначана цярпеньнем. (...) Жывая істота можа памерці ў кожную хвіліну. (...) На роўні як маладыя, так і старыя, глупыя ці мудрыя, будуць схапаныя ў пастцы сьмерці. Усе істоты кіруюцца да сьмерці. (...) Таму сьмерць і старасьць ёсьць паўсюдныя. Таму мудрыя не лямантуюць бачачы натуру сьвету. (...) Чалавек, які вырваў цернь, які ня мае прывязаньняў, які дасягнуў спакою розуму, перакрочыў усялякі смутак - такі - ёсьць непахісны. (574-593)\nСьвет існуе з прычыны прычыннасьці, усе рэчы ствараюцца прычыннасьцю і ўсе істоты падлягаюць прычыннасьці. (654)\nЧалавек нараджаецца з вастрыём у вуснах. Калі яго мова ёсьць нездаровай, калечыцца гэтым вастрыём. (657)\nПрыслухайся да шуму вады, што плыве праз расколіны і скалы. Толькі дробны струмень гучна галасіць. Вялікая вада плыве спакойна. Тое, што пустое - бубніць, што поўнае - ціхае. Дурань ёсьць як напалову пусты жбан. Мудры чалавек нагадвае поўнае вады возера. (720-721)\nНяведаньне ёсьць падставай кожнай пакуты. (729)\nЯкія б не існавалі захапляльныя, спакушальныя і прыемныя формы, гукі, смакі, водары, датыковыя ўражаньні і думкі, усе яны згодна названы гэтым сьветам, разам зь яго багамі, як шчасьце. У тваім сьвеце гэтыя рэчы завуцца прыемнасьцю, а іх брак завецца цярпеньнем. Для вышэйшых істотаў, калі цела і асабістасьць дасягае канца, тое завецца раяваньнем. Але гэта цалкам кантрастуе са спосабам, у які бачыць іх звычайны сьвет. Тое, што сутнасна ёсьць асалодай, звычайнымі людзьмі завецца цярпеньнем, а што ў сапраўднасьці ёсьць цярпеньнем, вядома ім як прыемнасьць. Зважайце на гэты парадокс, бо ня лёгка яго ўцяміць і ігнаранты памыляюцца ў дачыненьні да яго. Цемра для тых, якія знойдуцца ў гэтай пастцы, цёмнае як смала ёсьць тое для сьляпцоў і празрыстае як крышталь для тых са здаровым глуздам, бо для тых, якія бачаць, ёсьць сьвятло. (759-763)\nМудрэц пакідае паняцьце сябе альбо эга і ёсьць вольны ад хапаньня. Не пакладаецца нават на веды; не займае становішча сярод спрэчкі; ня мае ніводных догмаў. (800)\n(...) чалавек, які ёсьць лагодны і прытомны, безь сьляпой веры нічаму не аказвае нежаданьня. (...) Паколькі разумее, якімі рэчы ёсьць, зьяўляецца вольным ад залежнасьці і не пакладаецца ні на чым. Для яго няма ўжо чапляньня да існаваньня і неіснаваньня. (853-856)\nТой ёсьць апанаваны, хто не сьпекулюе. (861)\nПраўда ёсьць пэўна адна і той, хто яе ведае, не ўдаецца ў дыспуты. (...) Не існуюць розныя праўды на сьвеце за выключэньнем тых закладаных аблуднымі перцэпцыямі. Прымаючы чыстую сафістыку ў сваіх поглядах, утрымліваюць дуалізм - "гэта праўдзівае, а тое непраўдзівае". (...) Вольны ад усіх тэорыяў мудрэц не ўдаецца ў спрэчкі на гэтым сьвеце. (884-894)\nКалі дасягаецца ўнутраны спакой, нельга нідзе знайсьці ніводнага "я"; дзе, у такім выпадку, можна знайсьці "ня-я"? (919)\nКалі нехта ўзьнясецца па над, тады ня маеш для яго ніводнай меры. (...) Нельга сказаць, што не йснуе. Калі ўсялякія спосабы быцьця, усе зьявы перакрочаны, тады таксама перакрочаны ўсе апісаньні. (1076)\nУсё адно чаго хапаемся (...) Таму, мніхі, бачачы, што не належыць хапацца чагокольвек, будучы ўважнымі, павінны бачыць істоты, каторыя прыкутыя да прывязаньняў як істоты, якія падлягаюць сьмерці. (1103-1104)\nДля Татхагаты ўсе асьпекты і ўзроўні розуму ёсьць ясныя. Таму калі нехта, кіруючыся ў бок вызваленьня, дасягае сваёй мэты, Татхагата ведае якога ўзроўню ён дасягае. (1114)\nКалі будзеш цалкам уважны, зірнеш на гэты сьвет і ўбачыш яго пустку. Калі перастанеш успрымаць сябе як душу, тады ўкрочыш на сьцежку да несьмяротнасьці. Такім чынам глядзі на сьвет і сьмерць цябе не дасягне. (1119)\nПаглядзі як шмат людзей мучаецца ад болю. Паглядзі якія неасьцярожныя і як моцна пакутуюць з прычыны цела і форм. Калі ня хочаш усё нанова адраджацца, мусіш дазволіць адысьці паняцьцям цела і формы. (1121)\nНа Беларускую мову пераклаў Сяргей Калееў\n↑ Старонка Супольнасьці Беларускіх Будыстаў "Сангха", http://spakoj.eu\nУзята з "https://be.wikiquote.org/w/index.php?title=Сута_Ніпата&oldid=9980"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:40, 18 сакавіка 2018.


У Мінску прадаюць бярозавых Сталінаў (фота) - Витрина туров - Туризм и Отдых\nПабачыць беларускія турыстычныя сувеніры можна на выставе «Культбытхозтовары-2013» у сталічным «БелЭкспа», дзе Мінгандлю выставіла некаторыя дасягненні беларускай вялікай і малой прамысловасці, паведамляе Euroradio.\nНа адным са стэндаў невялікае мінскае прадпрыемства «Электа» выставіла сваё ноў-хаў — магніцікі для турыстаў з бярозавай кары. Кансультант расказвае, што працэс вытворчасці просты.\n«Працэс просты — трэба паехаць у лес, знайсці паваленую бярозу, надраць кары. Затым усё гэта ў хатніх умовах выразаецца, абпальваецца».\nФота onliner.by Незвычайны ў магніціках не толькі матэрыял, але і сюжэты. Сярод традыцыйных выяў Нацбібліятэкі і Чырвонага касцёла можна пабачыць… статую свабоды з Нью-Ёрка, партрэт Міхаіла Жванецкага і нават Іосіфа Сталіна. Гандляры тлумачаць гэта мастацкім крэатывам:\n«Крэатыўнічаем, спрабуем. Нешта ў галаву прыходзіць. Ведаеце, Сталіны карыстаюцца поспехам. У нас ужо Сталінаў дзесяць у народ пайшло».\nЁсць і звычайныя магніцікі. Каштуюць 10 тысяч. Гандляры гавораць, што замежнікам такі кошт вельмі даспадобы.\nНа жаль, мне магніцікаў са Сталіным ужо не хапіла. Шкада. Пасля Хэлаўіна самае тое. Як даведалася «Еўрарадыё», каштуюць бярозавыя Сталіны і іншыя магніцікі з бяросты 25 тысяч рублёў. На развітанне прадпрымальнік мяне суцяшае. Гаворыць, што на замову могуць намаляваць яшчэ, любых памераў і канфігурацый.\nА вось сучасных беларускіх палітыкаў на магніціках пакуль не пабачым. Крэатыўныя прадпрымальнікі не рызыкуюць.


Пантыфік: Езус – гэта дарога, адкрытая для кожнага чалавека\n“Езус – гэта адкрытая для кожнага чалавека дарога, якая вядзе на сустрэчу з Богам”, адзначыў папа Францішак падчас сустрэчы з членамі міжнароднай дабрачыннай і евангелізацыйнай асацыяцыі “Назарэцкая ініцыятыва”. Сустрэча прайшла ў Доме св. Марты 20 жніўня 2014 г. Суправаджаў членаў аб’яднання кардынал Жан-Луі Таран, старшыня Папскай рады па міжрэлігійным дыялогу. Гісторыя “Назарэцкай ініцыятывы”, – сказаў Папа – пазначана двума аспектамі. Першы – гэта “адкрыццё Езуса, як шляху чалавека” да Бога Айца: “Езус – гэта адкрытая для кожнага чалавека дарога, якая вядзе на сустрэчу з Богам, да ўваходу ў адносіны і еднасць з Ім, і такім чынам да сапраўднага пазнання самаго сябе! Мы цалкам знаходзім сябе, калі становімся ў поўні сынамі нашага Айца, а гэта адбываецца дзякуючы Езусу: для гэтага Ён памёр на крыжы”.\nДругі аспект гісторыі “Назарэцкай ініцыятывы”, на думку Святога Айца, гэта радасць. “Калі чалавек бачыць Езуса ў якасці шляху, у яго жыццё ўваходзіць радасць. Уваходзіць назаўсёды. Гэта радасць укаранёная ў нас і яе ніхто не можа пазбавіць, як абяцаў Пан. Гэта радасць быцця вучнямі Езуса становіцца сведчаннем, гэта значыць апостальствам, місіянерствам”, - падкрэсліў Пантыфік.\nРадасць пазнання Езуса ў якасці дарогі, такім чынам, падштурхоўвае людзей станавіцца сведкамі, апосталамі і місіянерамі. “Вы робіце гэта са сціпласцю, пакорай і прастатой – у назарэцкім духу, – у тых асяродзях, у якіх жывецё і працуеце, а асаблівым чынам ва ўніверсітэцкіх. Падтрымліваю вас у гэтым і дзякую за дабро, якое ўжо ўчынілі, з Божай дапамогай”, - сказаў Папа.\nАсацыяцыя “Назарэцкая ініцыятва” была заснавана ў 1964 г. на поўначы Італіі. Яе адзяленні працуюць на ўсіх кантынентах. Аб’яднанне рэалізуе сацыяльныя, адукацыйныя і апостальскія ініцыятывы, з перакананасцю, што аблічча Хрыста можа ўбачыць кожны, у штодзённасці ўласнага жыцця.


Мінскі абласны выканаўчы камітэт • Афіцыйны сайт - Прэс-тур для журналістаў прайшоў на Міншчыне\nНядзеля, 14 Ліпень 2019 16:36\t| Крыніца: Мінская хваля, Таццяна Карпік. Фота, Сяргей Шарай\nПрадстаўнікі рэгіянальных СМІ Мінскай вобласці наведалі значныя аб'екты, прадпрыемствы-узоры высока выніковай вытворчасці і найпрыгажэйшыя месцы Стаўбцоўскага раёна: прэс-тур для журналістаў арганізаваў абласны выканаўчы камітэт.\nЗрабіў уражанне на гасцей высокі ўзровень арганізацыі вольнага часу з карысцю для здароўя і спартыўнай падрыхтоўкі ў дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе ў Стоўбцах. Як распавёў дырэктар установы Раман Кузняцоў, 25-метровы басейн на 5 дарожак запатрабаваны ў насельніцтва. Карыстаюцца попытам зала фітнесу, адзінаборстваў, настольнага тэніса, трэнажорная, більярдная. За 2018/2019 навучальны год у ДЮСШ падрыхтавана 6 спартсменаў-першаразраднікоў і 150 спартсменаў масавых разрадаў, трое залічаны ў вышэйстаячыя арганізацыі, яшчэ 6 праходзяць зараз падрыхтоўчы этап для залічэння.\nНаведалі журналісты і высокатэхналагічную вытворчасць па перапрацоўцы бульбы ў шматкі ТАА «Сула плюс». Тут устаноўлена сучаснае абсталяванне, ідзе падрыхтоўка да запуску вытворчасці. Ужо створана 53 працоўныя месцы, а пасля ўводу аб'екта ў эксплуатацыю колькасць работнікаў павялічыцца да 105.\nЖурналісты азнаёміліся з працай СТАА «Фрэор Рэфрыгерайшн», якое на працягу 9 гадоў застаецца вядучым прадпрыемствам Беларусі ў галіне прамысловага холаду. Яно было заснавана ў 2010 годзе па беларуска-літоўскім праекце. На прадпрыемстве паспяхова вядуцца распрацоўка і выраб халадзільнага абсталявання для аб'ектаў гандлю рознага фармату: нізкатэмпературныя маразільныя і халадзільныя вітрыны, халадзільныя стэлажы, вітрыны і т. п.\nСучасныя інавацыйныя тэхналогіі, укаранёныя на вытворчасці, дазваляюць выпускаць энергазберагальную прадукцыю, якая карыстаецца высокім попытам у Беларусі, а таксама экспартуецца ў Расійскую Федэрацыю, Казахстан, Чэхію.\nЗачаравальнае гучанне аргана ... Так сустрэла удзельнікаў прэс-тура Рымска-каталіцкая парафія Святога Язэпа ў аграгарадку Рубяжэвічы. Касцёл занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў. Ён пабудаваны ў 1907-1911 гг. у характэрным для таго часу стылі. Ідэю будаўніцтва падаў Антоній Тур, але дазвол ад цара на ўвасабленне сваёй ідэі ў жыццё ён не атрымаў. Тады Антоній прынёс з поля самы вялікі камень, напісаў на ім, што тут будзе пабудаваны касцёл Рымска-каталіцкай веры, і паклаў на пясчаным узгорку. Участак пад будаўніцтва ў 6 дзесяцін ахвяравалі сяляне Рубяжэвіцкай воласці, затым пачаўся збор сродкаў і яго будаўніцтва. Узводзілі касцёл з абчасанага каменя.\nСёння сваёй веліччу ён прыцягвае турыстаў. У 2006 годзе касцёл адсвяткаваў сваё 100-годдзе. Да гэтай знамянальнай даты побач з храмам створаны ансамбль камянёў. 46 устаноўленых камянёў сімвалізуюць 46 вёсак парафіі, на кожным камені высечана назва вёскі.\nУ Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь уключаны сядзібныя пабудовы комплексу ў вёсцы Сула. Унікальнасць гэтага месца таксама ацанілі журналісты Міншчыны.\nПадрабязна у гэтай катэгорыі: « Губернатар Мінскай вобласці Анатоль Ісачанка адказаў на пытанні журналістаў падчас прэс-канферэнцыі\tПрофільныя абласныя лагеры былі арганізаваны ў час летніх канікулаў на Міншчыне »


Курапаты, арышты і... дыялог? Беларускіх апазіцыянераў выслухалі ў польскім Сейме\nКурапаты, арышты і… дыялог? Беларускіх апазіцыянераў выслухалі ў польскім Сейме\nУ Камісіі замежных справаў польскага Сейму гавораць пра зацікаўленасць у развіцці дыялогу і эканамічных дачыненняў з Беларуссю, калі афіцыйны Менск спыніць рэпрэсіі ды пачне захоўваць правы чалавека. Беларуская апазіцыя тлумачыць, чаму сёння гэта немагчыма.\nЗамест польскага парламенту – у беларускі ізалятар\nСклад беларускай дэлегацыі ў польскім Сейме быў няпоўны. Тры беларускіх апазіцыянеры – Рыгор Кастусёў, Мікалай Статкевіч і Павал Севярынец – замест таго, каб заняць крэслы ў залі, у гэты час займалі арыштанцкія шконкі ў ізалятарах.\nПавал Севярынец і Рыгор Кастусёў трапілі туды за ўдзел у абароне Курапатаў і гэта выглядае як дэманстратыўны жэст для польскага боку. Бо менавіта польская дэлегацыя на мінулым тыдні пасля афіцыйнага адкрыцця мемарыялу ў Трасцянцы выправілася ў Курапаты. Улады ж паказалі, як яны ставяцца да тых, хто бароніць памяць камуністычных рэпрэсіяў. Рыгора Кастусёва схапілі ў момант, калі ён ехаў у аэрапорт, кіруючыся ў Варшаву.\nМова ці эканоміка?\nАлена Анісім і Юрась Губарэвіч\nСустрэча прадстаўнікоў беларускай апазіцыі з Камісіяй замежных справах Сейму Польшчы адбываецца ў шырокім коле штогод. І штогод апазіцыянеры распавядаюць польскім дэпутатам пра сітуацыю ў Беларусі і магчымыя шляхі для дэмакратызацыі. З польскага боку сёлета ў сустрэчы бралі ўдзел сярод іншых дэпутаты Сейму – старшыня Камісіі Гжэгаж Схэтына, Робэрт Тышкевіч і Малгажата Гасеўска.\nДэпутатка Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім перакананая, што галоўная бітва цяпер у Беларусі – за беларускую мову. «Я пракладаю ўсе намаганні дзеля таго, каб вярнуць беларускую мову ў заканадаўства, інфармацыйную прастору і адукацыю», – заявіла Анісім.\n«Перадусім сёння – эканоміка», – заяўляе кіраўнік Руху За Свабоду Юрась Губарэвіч, маючы на ўвазе тое, у якім становішчы цяпер апынуўся рэжым Лукашэнкі. Юрась Губарэвіч лічыць, што ў адрозненне ад папярэдніх гадоў, цяпер Аляксандр Лукашэнка не мае вялікіх магчымасцяў для эксперыментаў у беларускай эканоміцы дзякуючы расейскім датацыям. На думку палітыка, гэта змушае Урад шукаць магчымасці для будавання сапраўды незалежнай і самадастатковай эканомікі, знаходзіць новых партнёраў, у тым ліку на Захадзе.\n«Раней можна было колькі заўгодна імітаваць лібералізацыю, а потым замарожваць сітуацыю, бо за плячыма заўсёды была палітычнае падтрыманне Расеі. На сёння вялікіх спадзеваў на гэта рэжым Лукашэнкі не мае», – пакрэсліў палітык.\nНеманалітная наменклатура і «еўрабеларусы»\nАпазіцыйная дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Ганна Канапацкая падкрэсліла, што прыехала на сустрэчу разам са сваёй калегаю Аленай Анісім «на ўласныя страх і рызыку», а не ў афіцыйную камандыроўку. Ганна Канапацкая распавяла сваім польскім калегам, што на ейную думку беларускае грамадства змянілася і нават гатовае падтрымліваць апазіцыю. «Беларуская ўлада зацікаўленая ў тым, каб захаваць цяперашнюю вертыкаль, але я магу сказаць, што цяпер вы можаце знайсці ва ўладзе людзей, якія гатовыя да зменаў, якія гатовыя пад ціскам большасці прыслухацца і да голасу апазіцыі», – лічыць палітык.\nАкрамя прадстаўнікоў улады і апазіцыі ў Беларусі ёсць яшчэ адна сіла, як яе акрэсліў лідар АГП Анатоль Лябедзька – «еўрабеларусы». Гэта тыя жыхары краіны, што падтрымліваюць еўрапейскія каштоўнасці і бачаць Беларусь у складзе Еўропы, а не Расеі. «Мы маем прыкладна 35-40% «еўрабеларусаў». Яны, а не Аляксандр Лукашэнка стратэгічны партнёр для Польшчы. Калі Захад будзе «сыходзіць» з Беларусі, у гэтых 35-40 % будзе расчараванне, а ў Беларусь усё больш будзе прыходзіць «расейскі мір». Гэта пагроза і гэта выклік».\n«Змяншэнне падтрымання (з боку Захаду – рэд.) незалежных медыяў, дэмакратычнай супольнасці і апазіцыі прыводзяць да таго, што расейцы прыходзяць у Беларусь – праз расейскую амбасаду, расейскія фонды. Яны перакупаюць незалежныя СМІ, уваходзяць у грамадзянскую супольнасць, маючы сваіх адэптаў», – заўважае палітык Віталь Рымашэўскі.\nМенавіта крамлёўскі ўплыў шэраг апазіцыянераў назвалі як адну з пагрозаў для дэмакратычнай Беларусі. Гэта расейскія пракрамлёўскія медыі, фонды і парамілітарныя арганізацыі.\n«Расея мае магчымасці і грошы ды ўкладае значныя сродкі ва ўласныя адзінкі ў выглядзе парамілітарных арганізацыяў, think tank-аў, арганізацыі рознага кшталту маршаў, як на 9 траўня», – зазначыў намеснік старшыні Партыі БНФ Аляксандр Стральцоў.\nДыялог ці санкцыі?\nГжэгож Схетына і Роберт Тышкевіч\n«Мы апынуліся ў замкнёным палітычным коле, і гэта выклікае фрустрацыю ў польскіх партнёраў: увесь час маятнік хістаецца ад дыялогу да санкцыяў. І мы мусім знайсці выхад з гэтага кола», – кажа Аляксандр Стральцоў. На ягоную думку выхадам можа быць «шматшляховая» палітыка: Польшча мае падтрымліваць кантакты і з апазіцыяй, і з уладамі.\nНа думку палітыка Уладзіміра Някляева, дыялог паміж афіцыйным Менскам і Бруселем, краінамі Захаду стаўся інструментам для кансервацыі цяперашняй сітуацыі ў Беларусі. Больш за тое – ускоснаю падтрымаю для рэжыму Аляксандра Лукашэнкі. Больш радыкальную пазіцыю мае экс-кандыдат на прэзідэнта Андрэй Саннікаў. «Адзінае, што можа стрымаць рэпрэсіі – гэта санкцыі», – кажа палітык. Ён перакананы, што спачатку патрэбны дыялог унутры краіны, а дыялог паміж афіцыйным Менскам і Бруселем да пазітыўных зрухаў не прывядзе.\nСустрэча адбывалася на фоне паказальных судоў пасля затрыманняў 3 ліпеня і перманентнага пераследу абаронцаў Курапатаў. Гэты віток рэпрэсіяў знайшоў адлюстраванне ў заяве Камісіі замежных справаў – чальцы Камісіі звярнуліся да Ураду Польшчы з просьбаю прыкласці намаганні, каб абараніць апазіцыйных актывістаў і палітыкаў, што апынуліся пад арыштам.\n«Мы хочам выказацца ў гэтым пытанні, як Камісія замежных справаў, – кажа дэпутат польскага Сейму Роберт Тышкевіч, – Мы хочам пайменна агучыць усіх асобаў, якія з палітычных матываў трапілі пад арышт».\nУ гэтым спісе – восем прозвішчаў.\nУ заяве Камісіі гаворыцца таксама пра неабходнасць павелічэння падытрамання для дэмакратычных грамадскіх рухаў ды лакальных ініцыятываў. «Камісія застаецца зацікаўленаю развіццём дыялогу і гаспадарчых дачыненняў з Беларуссю. Аднак умоваю далейшай нармалізацыі стасункаў Беларусі і Польшчы ды ЕЗ мусіць заставацца спыненне рэпрэсіяў, правядзенне вольных выбараў і захаванне правоў чалавека і грамадзяніна», – гаворыцца ў заяве.\nТэгі: беларуская апазіцыя, дыялог з ЕЗ, санкцыі, Сейм Польшчы


З 2012-га ў грамадзкім транспарце Менску запрацуюць электронныя квіткі — Generation.by\nЗ 2012-га ў грамадзкім транспарце Менску запрацуюць электронныя квіткі\nУ трамваях, тралейбусах і аўтобусах сталіцы хутка зьявяцца прыборы, якія будуць працаваць з электроннымі праязнымі. Пасьля гэтага праехацца і ў мэтро, і ў аўтобусе можна будзе па адзіным квітку, а кандуктары могуць зьнікнуць назаўжды. Зьмены чакаюцца глыбокія, таму транспартнікі ўжо зараз прапануюць «маральна» рыхтаваць да іх пасажыраў.\nПа словах намесьніка мэра Менску Аляксандра Барысенкі, праз год у трамваях, аўтобусах і тралейбусах сталіцы зьявяцца адмысловыя прыборы, якія дазволяць зьлічваць інфармацыю з электронных квіткоў і вызначаць кошт праезду ў транспарце. Пры ўваходзе ў салён электронны квіток трэба будзе паднесьці да валідатара, які зьлічыць з вашага рахунку патрэбную суму і выдасьць папяровы квіток.\n«Трэба тлумачыць людзям, каб яны маральна рыхтаваліся да новаўвядзеньняў у сыстэме камунальнага транспарту», — заявіў БелТА Аляксандр Барысенка.\nПадобная сыстэма даўно працуе ў краінах Эўразьвязу. Для таго, каб выбраць аптымальны від аплаты праезду, менскія транспартнікі адмыслова наведвалі Прагу і Рыгу. Прыклад апошняй ім, дарэчы, спадабаўся болей за ўсё.\n«З электронным квітком «можна прапанаваць столькі варыянтаў аплаты — аж да гадзін ці дзён і на тыдзень, ці на працоўныя дні, ці толькі на адзін від транспарту, ці нават на адзін маршрут! — дзяліўся ўражаньнямі зь мясцовай прэсай у час нядаўняга наведваньня Рыгі гендырэктар „Мінсктрансу“ Лявонцій Папёнак. — А далей можна падключыць электронны кашалёк і аплачваць э-квітком паслугі ў іншых сфэрах. І чыгунку, і ўсё што заўгодна — дай толькі палёт фантазіі».\nТак выглядае электронны білет у Вільні\nПа словах кіраўніка «Мінсктрансу», кампаніі, што абслугоўвае ўсю грамадзкую транспартную сыстэму сталіцы, «кандуктары — гэта каменнае стагодзьдзе». Цяпер у Менску працуюць 1 200 кандуктараў, што складае толькі 20% ад патрэбнага. Пасьля ўвядзеньня электроннага квітка ўсе яны зоймуцца праверкай аплаты праезду. Цяпер гэта функцыя ўскладзеная ў тым ліку і на эканамістаў ды інжынэраў «Мінсктрансу», што правяраюць талёнчыкі ў вольны ад асноўнай працы час.\nПаводле спадара Папёнка, з увядзеньнем э-квітка пасажырам прапануюць набор зьніжак. Укараненьне сыстэмы падобнай да рыскай абыдзецца менскім уладам прыкладна ў 17 да 20 мільёнаў эўра.\nПлянуецца, што на поўную сыстэма электронных білетаў запрацуе з 2012 году.\nтранспарт,\tМенск,\tвандроўкі,\tHi-Tech\nАндрэй Сьмятаньнікаў 14:55, 15/07/2010 | Навіны |


Конкурс на лучшую открытку к 1000-летию Бреста от "Дзедзiч"\nКонкурс на лучшую открытку к 1000-летию Бреста от «Дзедзiч»\nКалі ты мастак, дызайнер, фатограф, паэт ці проста любіш Брэст і жадаеш з намі падзяліцца сваім бачаннем – гэты конкурс для цябе!\nУ падарунак усім удзельнікам і берасцейцам, пасля конкурсу лепшыя працы будуць надрукаваны і выстаўлены ў галерэі для ўсеагульнага любавання.\nЗаданне: Паштоўка можа быць намалявана ад рукі, зроблена на кампутары, гэта можа быць таксама калаж ці фатаграфія. Фармат як у класічнай паштоўкі 105 * 148 мм. Адваротны бок рабіць не трэба, ён будзе зроблены агульны для ўсіх. Па жаданню на паштоўцы можа быць размешчаны святочны тэкст на беларускай мове, прысвечаны 1000-годдзю Брэста: віншаванне, верш ці слоган. Колькасць прац не абмежавана.\nКонкурс: Дасылаць працы можна да 08.05.2017 па адрасе info@dzedzich.org з адзнакай “Конкурс” і пазначэннем імя, прозвiшча аўтара, телефона для сувязi. Конкурс адбудзецца на сайце dzedzich.org з 10.05.2017 па 24.05.2017 і будзе доўжыцца 2 тыдні, дзе кожны зможа аддаць свой голас за паштоўку якая спадабалася. Макет паштоўкі лідара галасавання будзе надрукаваны тыражом 200 экзэмпляраў і падораны наведвальнікам выставы.\nЎмовы: Прыняць удзел у конкурсе можа любы жадаючы, незалежна ад горада, узросту і прафесіяналізму. Вітаюцца працы і ад аматараў, а не толькі прафесійных мастакоў і дызайнераў.\nЖуры: Пераможца будзе вызначаны праз агульнае галасаванне на сайце\nАрганізатары: АРР «Дзедзіч»\nКантакты: info@dzedzich.org +375336308888\nКампанія «Наша мова» стартавала ў Брэсце ў 2014 годзе. Яна прыцягнула вялікую колькасць актыўных удзельнікаў у свае крэатыўныя праекты: стварэнне паштоўкі “Кахай па-беларуску”, “З днём горада!”, “Берасцейскі вершнік”, серыя налепак з беларускімі словамі, бясплатныя экскурсіі “Я быў тут” і інш...\nУ 2017 годзе кампанія працягне праводзіць цікавыя конкурсы і мерапрыемствы і тым самым прыцягваць брэсцкую моладзь да актыўнага грамадскага жыцця.


Натуршчык з Акадэміі мастацтваў: “У гэтым годзе канкурэнцыя падрасла” - citydog.by | журнал о Минске\nНатуршчык з Акадэміі мастацтваў: “У гэтым годзе канкурэнцыя падрасла”\nІх галоўнае ўменне – цярпець. На некалькі гадзін заміраць у адной позе і цярпець. Калісьці за гэта плацілі золатам, а зараз такая дзейнасць можа пакінуць хіба што дзірку ў кішэні.\nШто ж прымушае людзей ісці ў натуршчыкі? Паразмаўлялі пра гэта з Валянцінам Чэркасам, які не першы год пазіруе для студэнтаў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.\n– Адразу выпраўлю – правільна не “натуршчык”, а “дэманстратар пластычных поз”. Так у маім дагаворы напісана. Вось як пайшоў на пенсію за выслугу гадоў, з таго часу і працую тут. Здаецца, быў 2009-ы…\n– А як трапілі ў такую незвычайную прафесію?\n– У маладосці я скончыў “глебаўку” (мастацкі каледж імя Глебава). Нейкі час быў настаўнікам у школе – выкладаў выяўленчае мастацтва і чарчэнне, потым курс “Айчынная і сусветная мастацкая культура”.\nУ працэсе маёй працы завязваліся цікавыя адносіны са студэнтамі – яны мяне і натхнілі на дэманстрацыю натуры. Зараз працэс пазіравання ўжо больш па інерцыі ідзе, асалода быццам бы мінула…\nХаця бывае па-рознаму – з некаторымі курсамі вельмі цёплыя адносіны, таму і праца задавальняе.\n– Вы прыйшлі ў гэтую сферу за грашыма?\n– Нейкі даход ёсць, але справа зусім не ў матэрыяльнай выгодзе. Мне здаецца, тут працуюць людзі пэўных перакананняў. Самае каштоўнае для мяне – быць у мастацкім асяродку. Тым больш, калі-нікалі сам за пэндзаль бяруся, быццам бы нешта і атрымліваецца.\nПра грошы наогул ніхто не кажа. “Овчинка выделки не стоит”. Ну, культура ў нас заўсёды была на апошнім месцы ў матэрыяльным плане. Тое ж і з адукацыяй – папрацаваўшы ў гэтай сферы 33 гады, я дакладна ведаю. Можна знайсці працу, дзе будзе большы заробак, але калі сам займаешся творчасцю – тым жа разьбярствам, будоўляй – без творчага асяродку ўжо не можаш.\n– Мае нейкае значэнне фізічная форма дэманстратара?\n– Я займаўся спортам. Мая апошняя спецыяльнасць – выкладчык фізічнай культуры (для гэтага вучыўся ў інстытуце завочна). Бачыце, яшчэ нават нейкія мышцы засталіся. Праўда, апошнім часам яны неяк “абляцелі” – усё ж гады не проста ідуць, а лятуць.\nНе хочацца хваліцца, але ў параўнанні з другімі мужыкамі, якія тут пазіруюць, ды нават і з маладымі хлопцамі, я неяк выгадна вылучаюся. Тут жа нейкая пластыка павінна быць. Хаця, здавалася б, якая ў цяжкаатлета можа быць пластыка. Не танцор жа!\nІ тым не менш, выкладчыкі расказваюць, што прыходзіць мужык – не ведаеш, як яго пасадзіць ці паставіць. Як цэгла! А калі я трапляю да выкладчыкаў, яны звычайна пакідаюць мяне надоўга. Дзякуючы адукацыі мастака я ведаю, што трэба выкладчыку і студэнту.\n– А як размяркоўваюць дэманстратараў па курсах?\n– У гэтым годзе канкурэнцыя падрасла – больш людзей прыйшло пазіраваць. Тут як перападзе. Але я лічу сябе прафесіяналам, таму што сам быў звязаны з мастацтвам і маю адпаведную адукацыю. Канечне, не вышэйшую, але ў мастацтве нешта разумею ды і сам творчасцю займаюся.\nЁсць выкладчык, у якога я пазіраваў, калі ён быў яшчэ студэнтам. А зараз ужо сам выкладае. У нас з ім захаваліся цёплыя адносіны – мы нават дамовіліся на канікулах, што я прыйду да яго працаваць. Вось зараз у “кіношнікаў” адпрацую і пайду да “манументалістаў”, а потым ён мяне пакіне для жывапісцаў папазіраваць. Вось так цэлы семестр на трох курсах я і працую.\n– І колькі гадзін на дзень даводзіцца пазіраваць?\n– Працую адпаведна з раскладам. У жывапісе зазвычай больш гадзін, у манументальна-дэкаратыўным мастацтве – менш. Ва ўсялякім выпадку, на дзень выходзіць не больш за 6 гадзін: тры на адным курсе, а потым тры на другім. У праграме манументалістаў 9 малюнкаў на тыдзень, у жывапісцаў – 12. Выходзіць, выгадней з жывапісцамі працаваць, ды і самому мне жывапіс бліжэй.\n– Якія мінусы прафесіі можаце пералічыць?\n– Сёлета ўмовы пагоршыліся – было вельмі холадна. Хаця мы заключалі дамову з рэктарам, што будзем працаваць пры тэмпературы +20. І толькі калі я схадзіў палаяцца, з’явіўся абагрэў. А зараз, бачыце, вясна – і так цёпла.\nА што яшчэ з мінусаў? Часта бывае поза некамфортная, бо выкладчык ў першую чаргу шукае выразнасць. І тады церпіш. Але студэнты ідуць насустрач і прапануюць часцей адпачываць. Бывае так, што сам крышачку змяняеш позу – нават студэнты не заўважаць, а табе хоць зручней стала.\n– Пра што вы думаеце, калі сядзіце ў позе некалькі гадзін?\n– Па-рознаму бывае. На некаторых курсах любяць слухаць музыку – тады лягчэй пазіраваць. Калі пазірую, абдумваю свае жыццёвыя планы. Часу многа. А што яшчэ рабіць?\nДумаю пра тое, чым дома заняцца, што на лецішчы збудаваць. І не толькі пра быт дбаю – многія думкі з творчасцю звязаны. Творчы чалавек да ўсяго падыходзіць творча.\nСам я ўжо амаль не малюю – каб узяцца за пэндзаль, настрой нейкі адметны трэба. Як некалі набыў сабе дом на вёсцы, лічы, так і забіў у сабе мастака. Цяпер будаўніцтвам займаюся больш, чым мастацтвам.\nСтудэнты пра натуршчыкаў\nВалянцін і падчас заняткаў у групе мастакоў кіно таксама не сядзіць моўчкі – разважае ўслых і гутарыць са студэнтамі. Трацякурсніца Лена Вярстак расказвае, як у іх заведзена шукаць натуру.\n– Наша група ў пошуку натуры часцей разлічвае на свае сілы – знаходзім праз знаёмых. Так лягчэй наладзіць кантакт. У любым выпадку, калі ты малюеш чалавека, ты не толькі капіруеш яго форму, але і працуеш з яго псіхалогіяй, таму трэба паглыбляцца ў асобу натуршчыка. Характар, эмацыйнасць – усё гэта вельмі важна ў чалавеку.\nЗ акадэміяй супрацоўнічаюць збольшага людзі сталага веку, але мы часцей малюем маладых – нам гэта цікава. І толькі калі не паспяваем знайсці натуру, просім дыспетчара, каб да нас накіравалі дэманстратара ад самой акадэміі. Так да нас трапіў і Валянцін.\nМы патэлефанавалі дыспетчару па натуры Марыі Дземідовіч, якая амаль год займаецца падборам “новых кадраў” для БДАМ. Яна кажа, што дэманстратары трапляюць сюды рознымі шляхамі – хтосьці адклікаецца на аб’яву ў інтэрнэце, але большасць усё ж прыходзіць праз знаёмых. Ёсць сярод мясцовых натуршчыкаў нават акцёры, якія так і не знайшлі сваю ролю.\n– У асноўным дэманстратары акадэміі – людзі за 50, – расказвае Марыя. – Так у нас падпрацоўваюць многія пенсіянеры, і ёсць нават старажылы, якія пазіруюць некалькі дзясяткаў гадоў. Перавагу аддаямо тым, хто мае хударлявы целасклад, каб студэнты маглі прамалёўваць анатомію і шкілет. Галоўнае патрабаванне да нашых дэманстратараў – адказнасць.\nКОЛЬКІ АТРЫМЛІВАЕ НАТУРШЧЫК?\nЗа акадэмічную гадзіну (45 хвілін) дэманстратар звычайна атрымлівае 1,55 руб., а ў аголеным выглядзе крыху больш – 2,17 руб. На дзень у залежнасці ад раскладу можа выпадаць ад 2 да 6 гадзін працы. Усё гэта фіксуецца ў дагаворы падраду, які дэманстратар заключае з акадэміяй на семестр або навучальны год.\nПерадрук матэрыялаў CityDog.by магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.\n«Люди одевались вызывающе»: художник о городе и галерее начала девяностых\nПосмотрите – похожа? Три художника рисуют портреты по фотографии девушки, которая и оценит работы\n«Девушки там прекрасны, как в клипах!» Минских художников пригласили рисовать на «родину Бэнкси»\n«Всем скучно, и нам по-своему». Cоздатели нашумевших паблик-арт объектов рассказывают, как не скучать в Минске\nекатерина 22-04-2017, 21:40\nСонечка Мармеладова 22-04-2017, 22:08\nкем это позволено? мы разве не в праве делать все, что хотим? вылезайте из своей дремучей пещеры, екатерина, 21век на дворе\nВР 22-04-2017, 23:22\nПершы раз чытаю пра гэтую працу "жывы" артыкул, дзякуй!\nSj 23-04-2017, 00:15\nТолькі пару тыдняў таму назад дачытаў "Человек, превращенный в волка" Песецкого, там галоўны герой у ваенны час у Вільні натуршчыкам ва ўніверы працаваў ) нудная прафесія ці нават не прафесія, а проста падпрацоўка, калі больш нікуды не хочаш сам альбо няма куды наогул.\nSj 23-04-2017, 00:22\nДарэчы, зайшоў на сіцідог пасля сайта Нашай Нівы, пачаў чытаць і праз мову зусім забыўся, што гэта "гарадскі сабака" ) гэта не блага, нават плюс у карму.\nHutka Smachnaa 23-04-2017, 08:12\nГрустная история - это мой препод школьный.\nАня Липская 23-04-2017, 11:23\nНе знаю как в Академии, но вот в других творческих ВУЗах часто напряг с натурой - позируют два-три человека на протяжении 5 лет. Потому уже наизусть знаешь весь характер натуры и рисуешь с закрытыми глазами.\nMaria Azemsha 23-04-2017, 12:50\nКажется -- ерунда, ну что тут , сел и сиди. Мы в художке иногда по очереди позировали (нам натурщики по статусу не полагались :) ) --- это жуть просто, очень тяжело...\n1591 6 Уличная мода\n«Пусть на сумке написано “Furla”, но это точно подделка».


Брэсцкіх вуліц чароўнае святло - Утульная ХаткаУтульная Хатка\n“Дабы в граде впредь тьмы не было, установить на улицах, площадях и иных местах модных фонарей изрядно…” І кожны вечар у вызначаны час інтэлігентны ліхтаршчык Віктар Пятровіч, які насамрэч выглядае так, быццам з мінулай эпохі, прыходзіць з лесвіцай на пешаходную Савецкую вуліцу і запальвае ўсе 17 ліхтароў. Добрая, светлая і казачная традыцыя жыве ў Брэсце з 2009 года.\nСёння Брэст — адзіны горад у свеце, дзе існуе такая традыцыя. А пачалося ўсё вельмі даўно…\nУ ХІХ стагоддзі ў Брэст-Літоўску, згодна з наказам кіраўніка горада, на вуліцах з’явіліся газавыя ліхтары. Пазней іх замянілі на спіртавыя лямпы, якія таксама пачалі запальваць і гасіць уручную. У 1851 годзе ў горадзе налічвалася больш чым 50 ліхтароў. З цягам часу светлая звычка зжыла сябе. Але ў 2009 годзе, калі Брэсту споўнілася 990 гадоў, на вуліцы Савецкай адрадзілі цікавую казачную традыцыю. У пачатку вуліцы з’явіўся гадзіннік, на якім указваецца час запальвання ліхтароў, а побач з галоўным, які штодня пачынае першым дарыць гораду святло, устаноўлены сімвалічны помнік — “Стары ліхтар”.\nСамае галоўнае ва ўсім гэтым тое, што разам з адроджанай старажытнай традыцыяй у горадзе з’явіліся свая гордасць і сімвал — ліхтаршчык, які штодня з лесвіцай выходзіць на пешаходную вуліцу і першым дорыць людзям святло.\nНа сімвалічным гадзінніку ў дзень нашага прыезду ў Брэст быў выстаўлены час запальвання ліхтароў — 17.45. Давялося крыху пачакаць. Як толькі зайграла музыка — на алеі з лесвіцай у руках з’явіўся брэсцкі чараўнік Віктар Пятровіч Кірысюк.\n— Чым даўжэйшы светлавы дзень, тым пазней запальваюцца агні, — тлумачыць Віктар Пятровіч. — Газавыя ліхтары павінны першымі запаліцца ў горадзе, а электрычныя — з апошняй нашай свечкай. Так, летам першы ліхтар пачынае гарэць каля 23 гадзін, а ўжо ў 4 гадзіны раніцы я выходжу на вуліцу, каб пагасіць агні. Зімой па прычыне кароткага дня ліхтары запальваюцца пасля 17 гадзін і гасяцца з усходам сонца, у той момант, калі святло прыходзіць у горад.\nДарэчы, гадзінніка, на якім выстаўляўся час запальвання ліхтароў, раней на вуліцы не было. Яго ўстанавілі праз некалькі гадоў, калі турысты пачалі скардзіцца, што прыязджаюць спецыяльна паглядзець на ліхтаршчыка, а калі ён з’явіцца ў горадзе — невядома.\nЯк толькі Віктар Пятровіч з’явіўся на вуліцы, за ім адразу пацягнуліся людзі — усе хочуць сфатаграфавацца, пацерці гузік на яго мундзіры і загадаць жаданне. Кажуць, што жаданні збываюцца. Бывала, гузікі нават адрывалі і забіралі з сабой. Таму сёння ўсе яны замацаваны дротам.\nПадставіўшы лесвіцу да галоўнага ліхтара, Віктар Пятровіч дастае запальнічку, якая прымацавана да мундзіра, і пры яе дапамозе запальвае “газніцу”.\n— Я ўжо прывык, што людзі на мяне так рэагуюць, падыходзяць, загадваюць жаданні, — дзеліцца ўражаннямі ад работы дабрадушны брэсцкі чараўнік. — І прыемна, што магу дарыць прыемныя эмоцыі ўсім, хто знаходзіцца побач, калі запальваю ліхтары.\nІдучы па пешаходнай вуліцы, мы з ліхтаршчыкам размаўляем пра ўсё: пра людзей, гісторыю, мінулае. Як аказалася, мы з Віктарам Пятровічам — землякі, абое выраслі ў Іванаўскім раёне. Пасля заканчэння школы ён пакінуў родную вёску Залядынне і паехаў вучыцца ў Пінскую марскую школу ДТСААФ.\n— Пасля атрымання спецыяльнасці “Электрык надводных караблёў” тры гады праслужыў на флоце, а пасля прыйшоў працаваць у “Брэстгарсвятло”, — тлумачыць Віктар Пятровіч. — Агульны стаж работы ў энергетыцы — амаль 40 гадоў.\nКалі гаварыць пра кастынг на ролю ліхтаршчыка, В.П.Кірысюк абышоў больш чым некалькі дзясяткаў канкурэнтаў. Патрабаванняў да кандыдата было не так ужо і многа, але тым не менш ніхто не змог пераўзысці брэсцкага ліхтаршчыка ў абаяльнасці і інтэлігентнасці. Гледзячы на Віктара Пятровіча, разумееш, што няма больш ідэальнага чалавека на гэтую ролю, чым ён. У ліхтаршчыка няма шкодных звычак, ён знаходзіцца ў выдатнай фізічнай форме. Вы толькі ўявіце: штодня патрэбна 68 разоў падняцца і спусціцца па лесвіцы, каб запаліць, а пасля пагасіць усе 17 ліхтароў.\nБольш за ўсё ліхтаршчыкам ганарацца яго ўнучкі і 5-гадовы ўнук Максім, які час ад часу прыходзіць з дзядулем на работу.\n— Дзеці — яны сапраўдныя, іх эмоцыі дорага каштуюць, — шчыра кажа Віктар Пятровіч. — Мой унук вельмі любіць назіраць за тым, як загараюцца агні, і з гордасцю адзначае, калі нехта падыходзіць, што, маўляў, ліхтаршчык — яго дзядуля. Многія дзеці пытаюцца, колькі мне гадоў. А дарослыя людзі сёння вельмі змяніліся, сталі прагнымі да грошай, многіх з іх цікавіць толькі адно — колькі мне плацяць. А я адказваю так: хто лічыць чужыя грошы, той ніколі багатым не будзе.\nПра адданасць прафесіі гаворыць многае. Віктар Пятровіч працуе штодня без выхадных і без падмены, у любое надвор’е. І, як прызнаецца, самае складанае — гэта працаваць, калі на вуліцы вецер і дождж. Штодня вечарам на работу В.П.Кірысюк дабіраецца сам, а раніцай яго прывозіць службовая машына.\n— Перад тым як запальваць ліхтары, уключаю музыку на цеплавым вузле, а пасля выходжу на вуліцу, — расказвае ліхтаршчык. — Тое самае адбываецца і раніцай, перад тым, як пагасіць ліхтары.\nДарэчы, Віктар Пятровіч абслугоўвае ліхтары таксама адзін. Штодня ў лямпы далівае свежую газу, а раз у некалькі дзён патрэбна пачысціць бруднае шкло, падрэзаць кноты. І вечарам на вуліцах абавязкова ажыве сапраўдная казка, якая падорыць гораду новае чароўнае святло.\nЗ ліхтаршчыкам размаўляла\nP.S. На развітанне я задала Віктару Пятровічу адно пытанне. Мяне цікавіла, што зрабіў бы ліхтаршчык, калі б быў чараўніком. Тым больш што напярэдадні — Каляды. Кажуць, што ў гэтае свята цуды здараюцца…\n— Я зрабіў бы так, каб людзі былі больш добрымі, — сказаў брэсцкі чараўнік. — Сёння так мала дабрыні! Усе злыя і думаюць, што ўсе ім нешта павінны. Свет не стане дабрэйшым, калі самі людзі не пачнуць мяняцца. А так хочацца, каб усе ўсміхаліся і дарылі адно аднаму як мага больш душэўнага цяпла!\nБрэст Віктар Пятровіч Кірысюк ліхтар\nЗ тегами: Брэст Віктар Пятровіч Кірысюк ліхтар\nПапярэдняя: Мільён званочкаў\nНаступная: Свята да нас прыходзіць


Дом Фогеля — Залкінда — Вікіпедыя\n53°54′08,60″ пн. ш. 27°33′03,96″ у. д.HGЯO\nДом Фогеля — Залкінда\nДом Фогеля — Залкінда на Вікісховішчы\nДом Фогеля — Залкінда — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 24. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.\nФасад з праекта 1881 г.\nПраект, прадстаўлены мінскім дваранінам А. Фогелем на зацвярджэнне ў Мінскую гарадскую думу. 1881 г.\nНа гэтым пляцы мураваны будынак у стылі класіцызму быў узведзены ў першай палове XIX стагоддзя (па некаторых дадзеных у 1810 годзе), які сваім галоўным фасадам выходзіў на вуліцу Койданаўскую. Адначасова ў двары сфарміраваўся комплекс драўляных гаспадарчых пабудоў.\nУ час пажару 1881 года гэты будынак моцна пацярпеў, а драўляная забудова была цалкам знішчана. Пасля пажару ўладальнік будынка мінскі дваранін Аляксандр Фогель звярнуўся ў Мінскую гарадскую ўправу з праектам на аднаўленне мураванага жылога дома.\nПаводле праекта прамавугольны ў плане двухпавярховы мураваны будынак з высокім цокалем, быў накрыты двухсхільным дахам, аддзеленым ад сцяны прафіляваным карнізам. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад, які выходзіў на Койданаўскую вуліцу, быў вылучаны неглыбокім рызалітам, які быў завершаны ступеньчатым атыкам. У цэнтры рызаліту знаходзілася вялікая праязная арка, перакрытая мураваным скляпеннямі. Над аркай быў змешчаны балкон з дэкаратыўнымі металічнымі кратамі. Прамавугольныя аконныя і дзвярныя праёмы першага і другога паверхаў былі аздоблены прафіляванымі ліштвамі, над вокнамі другога паверха знаходзіліся сандрыкі. Цокальны паверх быў аформлены рустам. Аконныя і дзвярныя праёмы цокаля мелі драўляныя аканіцы.\nУ канцы XIX стагоддзя ўладальнікам гэтага будынка стаў мінскі купец Шэпсель Залкінд, які ў 1884 годзе грунтоўна перабудаваў вялікі флігель у двары, а ў 1898—1899 гадах у былым доме Фогеля дабудаў трэці паверх.\nФота пачатку ХХ ст. Фасад дома з надбудаваным трэцім паверхам.\nПаводле інвентарызацыі 1910 года большую частку памяшканняў на другім і трэцім паверхах займала Мінская жаночая прыватная Аляксееўская гімназія Е. Рэйман, якая знаходзілася тут з 1910 года. Астатнія памяшканні выкарыстоўваліся пад жылыя кватэры. У цокальным паверсе было некалькі лавак і крам, а таксама пякарня. Пасля таго, як гімназія Рэйман пераехала ў другі будынак, тут знаходзілася Другое Мінскае вышэйшае пачатковае вучылішча.\nПасля 1920 года былы дом Фогеля нацыяналізаваны. Большасць памяшканняў у ім была перароблена пад камунальныя кватэры. У гады Другой сусветнай вайны будынак не пацярпеў. Пасля вайны ў выніку шматлікіх рамонтах быў часткова страчаны дэкор галоўнага фасада і зменена планіроўка будынка.\nДа канца XX стагоддзя былы дом Фогеля выкарыстоўваўся пад жыллё.\nАрка з балконам\nТрохпавярховы будынак складанай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі, П-падобны ў плане. Галоўны фасад мае сіметрычную кампазіцыю. У яго цэнтры знаходзіцца арачны лучковы праезд са скляпеністымі перакрыццямі і дэкаратыўным афармленнем праёма. Над ім на 2-м паверсе размешчаны тры вялікія акны, дэкарыраваныя сандрыкамі з сухарыкамі і канеліраванымі пілястрамі. Па цэнтры — балкон на кансолях з агароджай (чыгуннае ліццё). Аконныя праёмы 1-га і 2-га паверхаў прамавугольныя, трэцяга — лучковыя. На 3-м паверсе сіметрычна размешчаны два маленькія балконы. Пад двухсхільным дахам праходзіць шматслойны карніз.\nДваровы фасад больш просты і строгі. У цэнтры на вышыню 1-га паверха зроблепы выступ з праездам і высокімі праёмамі з паўцыркульнымі завяршэннямі, над ім — невялікая тэраса з ажурнай агароджай.\n↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 БУДЫНАК № 24. ДОМ ФОГЕЛЯ-ЗАЛКІНДА\n↑ 2,0 2,1 271. Забудова вуліцы Рэвалюцыйнай // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінск / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.— Мн.: БелСЭ, 1988.— 333 с.: іл. ISBN 5-85700-006-8.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дом Фогеля — Залкінда\nБУДЫНАК № 24. ДОМ ФОГЕЛЯ-ЗАЛКІНДА\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Дом_Фогеля_—_Залкінда&oldid=3530664"\n1810 год у Мінску\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:12, 3 студзеня 2020.


Вядомая конкурсная праграма кінафестывалю „Лістапад-2019” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПраграмы асноўнага ігравога і дакументальнага кіно, конкурсаў «Маладосць на маршы», нацыянальных кінашкол, а таксама конкурсу фільмаў для дзяцей і юнацтва «Лістападзік» прадставілі на прэс-канферэнцыі ў Менску.\nКонкурс ігравога кіно ўключае 12 карцін, дакументальнага кіно – 13, «Маладосць на маршы» – 12. У праграме фільмаў для дзіцячай і юнацкай аўдыторыі «Лістападзік», паказы якіх пройдуць з 2 па 5 лістапада, прадставяць 8 карцін. Конкурс нацыянальных кінашкол адбудзецца 2-4 лістапада і ўключае 22 фільмы.\nДырэктар праграм ігравога кіно, конкурсу фільмаў для дзіцячай і юнацкай аўдыторыі «Лістападзік» Ігар Сукманаў больш падрабязна расказаў пра праграму асноўнага конкурсу ігравога кіно. Паводле яго слоў, гэтыя 12 карцін, якія кранаюць не толькі актуальнасцю, але і сваёй кінематаграфічнай мовай.\nТак, карціна «Бывай, сын мой» (Ван Сяашуай, Кітай) вельмі дэталёва расказвае гісторыю адной сям’і, пачынаючы з 1970-х гадоў да нашага часу. Гэта работа пра цярплівасць, пра тое, як жорны гісторыі спрабуюць зламаць людзей, але яны застаюцца нязломнымі і працягваюць жыць.\nАсаблівую цікавасць выклікае карціна з Балгарыі «Бацька» Петра Вылчанава і Крысціны Грозевай. Кожная іх работа, пачынаючы з дэбютнага фільма «Урок», станавілася прызёрам менскага кінафестывалю.\nМарыць прыехаць у Менск і асабіста прадставіць гледачам сваю карціну адна з самых радыкальных аўтараў сучаснага расейскага кінематографа – Валерыя Гай Германіка. Яна чакае нараджэння дзіцяці, таму пакуль невядома, ці ўдасца ажыццявіць задуманае. Яе фільм «Уяўны воўк» таксама будзе прадстаўлены ў рамках конкурснай праграмы.\nАдзін з найбольш дыскусійных фільмаў – «Злачынны чалавек» Дзмітрыя Мамуліі – важнай постаці сучаснага кінематографа. Яго работа мае адсылкі да творчасці Фёдара Дастаеўскага. Кінарэжысёр прыедзе ў Менск і асабіста прадставіць карціну. На конкурсе будзе адна з галоўных сенсацый апошняга Венецыянскага кінафестывалю – фільм Валянціна Васяновіча з Украіны «Атлантыда». Не пакінуць абыякавымі і «Басаногі бягун» (Мірлан Абдыкалыкаў, Кыргызстан), «Газа» (Юсуп Разыкаў, Расея), «А потым мы танцавалі» (Леван Акін, Грузія, Швецыя), «Размаляваная птушка» (Вацлаў Мархул, Чэхія), «Трэнінг асобаснага росту» (Фархат Шарыпаў, Казахстан). Яшчэ адна жамчужына – грузіна-расейская карціна «Удых-выдых» (Дзіта Цынцадзэ), прэмʼера якой адбылася на кінафестывалі ў Шанхаі.\nРабота, якая трапіла ў праграму ў самы апошні момант, – «Цела Божае» (Польшча). «Мы вельмі ганарымся і шчаслівы, што маем магчымасць паказаць гэту карціну маладога польскага рэжысёра Яна Комаса. Яна зʼяўляецца сапраўды адной з самых важных для сучаснага польскага кінематографа», – сказаў Ігар Сукманаў. Гэта яскравы прыклад, калі малады талент прадэманстраваў высокі ўзровень духоўнага асэнсавання жыцця. Усяго ў фестывалі прымуць удзел 154 карціны з 50 краін. Упершыню на фестывалі пакажуць фільмы з Судана і Сенегала.\nXXVI Менскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» пройдзе з 1 па 8 лістапада пад слоганам «На радасць».\nКінастужка „Ідзі і глядзі” ўвайшла ў топ-100 неангламоўных фільмаў па…


Тэрмін даўнасці — не для подзвігу — Городок. Новости Городка. Гарадоцкi весник. Городокский вестник\n24.06.2014 Гарадоцкi Веснiк293Комментарии on Тэрмін даўнасці — не для подзвігу\nСавецкі салдат з аўтаматам, партызан і падпольшчыца на фоне ўзарванага чыгуначнага палатна, а злева ад іх — лаўровая галіна, перавітая стужкай ордэна Славы. Такая выява ўтрымліваецца на пярэднім баку медаля «70 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў». Узнагароджанне гэтым медалём ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, былых вязняў фашысцкіх канцлагераў, турмаў, гета, якія жывуць на Гарадоччыне, пачалося ў нашым раёне. Узнагарода будзе ўручана 223 чалавекам.\nВітаючы пачэсных гасцей, прадстаўнікоў ваеннага пакалення, на ўрачыстасці, што адбылася 17 чэрвеня ў актавай зале Гарадоцкай ДШМ, намеснік старшыні райвыканкама Н.А. Бурунова сказала:\n— Напярэдадні такой важнай і значнай падзеі як Дзень вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў кожнага ветэрана, кожнага з прадстаўнікоў старэйшага пакалення, што набліжалі вялікую Перамогу, дзяржава атуляе клопатам. Вырашэнне шэрагу пытанняў жыццязабеспячэння гэтых катэгорый насельніцтва пастаянна знаходзіцца на кантролі мясцовых уладаў. Зараз ажыццяўляюцца матэрыяльныя выплаты ветэранам і іншым грамадзянам, якія пацярпелі ад наступстваў вайны. Даглядаюцца, рамантуюцца і рэканструюцца воінскія пахаванні — жыве ўдзячная памяць новых пакаленняў да ратнага подзвігу іх продкаў.\nВаенны камісар раёна Д.В. Багумірскі, што ўручаў юбілейныя медалі, падкрэсліў, што яны — толькі малая частка той бязмернай падзякі, якую могуць выразіць прадстаўнікам ваеннага пакалення нашчадкі. Наш абавязак — наперакор ілжывым псеўдагісторыкам захаваць і данесці праўду аб жахах той вайны, тых ахвярах, што ўскладзены на алтар перамогі ў ёй. Старшыня раённага савета вэтэранаў Ж.М. Паметнікава падзякавала ветэранам за іх актыўную жыццёвую пазіцыю і лад жыцця, што можа служыць узорам для пераймання. Няхай спраўдзяцца ўсе пажаданні доўгіх гадоў жыцця, здароўя, энергіі, падтрымкі адзін аднаго і сем’яў, якія гучалі на адрас віноўнікаў урачыстасці!\nСвяточны настрой стварыў канцэрт, падрыхтаваны настаўнікамі школы мастацтваў. Не шкадавала цёплых слоў для гасцей яе дырэктар і вядучая канцэрта Дзіна Сцяпанава. Музычныя кампазіцыі, спевы навявалі гледачам то лірызм, то гарэзлівасць, кожны з нумароў быў прасякнуты павагай і падзякай да герояў ваеннага ліхалецця. Чакаем іх — гонар і сумленне беларускай зямлі — у пачэсных радах на святкаваннях юбілейнай для краіны даты з новымі заслужанымі ўзнагародамі.\nНа здымку: узнагароджанне медалём «70 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў».


22.03.2016 — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n22.03.2016 378 Natali 0 Комментариев\nЗусім нядаўна, у пачатку студзеня, наша газета паведамляла пра новы праект у Таргунах. Тады ў памяшканні былога комплекснага прыёмнага пункта\nКантэйнер – не “апошні прытулак”\n22.03.2016 81 Natali 0 Комментариев\nМногія беларусы не робяць сартавання бытавых адходаў нават пры наяўнасці спецыяльных кантэйнераў. Чаму так адбываецца? На тое некалькі прычын. Сярод\n22.03.2016 75 Natali 0 Комментариев\nУ суботу, 26 сакавіка, аматары спартыўных інтэлектуальных гульняў запрашаюцца на першынства раёна па шашках сярод працоўных калектываў. Удзельнічаць у спаборніцтвах\n22.03.2016 87 Natali 0 Комментариев\nСакавік пакуль яшчэ не цешыць нас па-сапраўднаму веснавым надвор’ем. Але, памятаючы сялянскую мудрасць пра тое, што веснавы дзень год корміць,\nЧетвёртый этап правового марафона прошёл в СШ №1 г. Докшицы\n22.03.2016 71 Natali 0 Комментариев\nНа мінулым тыдні завяршыўся прававы марафон для школьнікаў, старт якому быў дадзены 11 сакавіка. Арганізатарамі мерапрыемства выступілі райкам ГА “БРСМ”,\nВосем «В» Уладзіміра Літвінка\n22.03.2016 114 Natali 0 Комментариев\nВыдатныя веды. Менавіта імі вызначаўся выпускнік Даўгінаўскай сярэдняй школы, што ў Вілейскім раёне, Валодзя Літвінок. Асабліва па біялогіі і хіміі.


Падчас СКМ “Увага — дзеці!” выяўлена 322 парушэнні ПДР, у тым ліку 31 — пешаходамі і веласіпедыстамі, 3 факты знаходжання за рулём вадзіцеляў “пад мухай”, 7 — парушэння правіл перавозкі дзяцей у аўтатранспарце, 6 — непрадастаўлення перавагі ў руху пешаходам.\nПа даных РАНС, 31 жніўня і 2 верасня полымем пашкоджаны ванная і калідор прыватнага дома на вул. Майстрэнкі, кухня ў доме на Загараднай у райцэнтры адпаведна; 4 чысла знішчаны дах, пашкоджаны сцены і маёмасць у доме на вул. Кліменкі ў Свіслачы.\nРАНС нагадвае: не пакідайце без нагляду крыніцы адкрытага агню — прычыну большасці бытавых і вытворчых пажараў!\nДэпартаментам аховы да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнуты 2 сямейныя скандалісты і столькі ж грамадзян за з’яўленне ў нецвярозым выглядзе ў грамадскім месцы.\nІАЖіРС складзены адміністрацыйны пратакол за парушэнне правілаў рыбалкі.\nПредыдущая статьяРаботники РОЧС с начала года 18 раз выезжали на случаи «кухонных пожаров»\nСледующая статьяОсиповичи — Горки — 1:1


Catholic.by - Музыка і мастацтва. Музычная майстэрня ў Івянцы завяршылася вечаровым гала-канцэртам\n29.07.2018 12:00 Фота: Святлана Лабковіч, Віталь Жартун / Catholic.by\nНа завяршэнне майстэрні да яе ўдзельнікаў прыбыў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, які цэлебраваў святую Ішму.\nІерарх падзякаваў а. Леху Бананэку OFM Conv і яго камандзе за падрыхтоўку і правядзенне музычнага форуму, а Яну Паспяшальскаму і яго музыкантам з Польшчы за ўклад у фармацыю касцёльных харыстаў і музыкантаў з Беларусі.\n«Не ва ўсіх парафіях ёсць арганісты. Аднак ў нас шмат таленавітай моладзі, якая іграе і спявае, толькі патрабуе належнай фармацыі ў галіне сакральнай музыкі.\nМенавіта гэта і ёсць мэтай Музычнай майстэрні — даць маладым талентам магчымасць пазнаць сакральную музыку і спевы, каб потым выкарыстаць свае здольнасці падчас набажэнстваў», — зазначыў арцыбіскуп.\nІерарх звярнуў увагу, што яшчэ ў Старым Запавеце можна знайсці шмат прыкладаў, калі людзі праслаўляюць Бога спевам:\n«З даўніх часоў Касцёл клапаціўся пра тое, каб малітва суправаджалася сакральнай музыкай і спевамі. Касцёл стварыў шмат музыкальных шэдэўраў, якія дапамагаюць чалавеку ўмацоўвацца духоўна. Святы Базылі Вялікі казаў, што спеў з’яўляецца голасам Касцёла і нават пустыню робіць прыгожай».\nПрыгадваючы Другі Ватыканскі Сабор, які падкрэсліў, што сакральны спеў з’яўляецца неад’емнай часткай Літургіі, Мітрапаліт зазначыў, што музычная майстэрня ў Івянцы дапамагае зразумець важнасць тэарэтычнай і практычнай музычнай падрыхтоўкі.\nАрцыбіскуп падкрэсліў, што галоўнае заданне касцёльнай музыкі і спеваў — гэта духоўная дапамога вернікам, «каб ім было лягчэй узносіць свае думкі да Бога і прымаць Божыя ласкі».\n«Сакральная музыка і спевы таксама дапамагаюць у пазнаванні праўдаў веры і таму маюць вялікае значэнне ў працэсе евангелізацыі», — падкрэсліў іерарх.\nНа думку Мітрапаліта, касцёльная музыка павінна адзначацца святасцю, прыгажосцю і паўсюднасцю:\n«Яе святасць зыходзіць са святых тэкстаў. Прыгажосць — з таго, што музыка павінна быць сапраўдным мастацкім творам. Паўсюднасць — з шырокага выкарыстання ў набажэнствах з удзелам вернікаў. Усё гэта нагадвае пра тое, што музыка і спеў з’яўляецца інтэгральнай часткай літургічнага набажэнства, а не дадаткам да яго».\n«На сучасным этапе жыцця Касцёла новая евангелізацыя мае вельмі вялікае значэнне. Новая не азначае, што Касцёл абвяшчае нейкае новае Евангелле. Яно тое ж самае, якое абвяшчаў Хрыстус 2000 гадоў таму.\nНовая евангелізацыя азначае, што Евангелле абвяшчаецца новымі, больш даступнымі і прымаемымі сучаснымі людзьмі, асабліва моладдзю, спосабамі. Сінод біскупаў пра новую евангелізацыю, які праходзіў у 2012 г., вялікую ўвагу звярнуў на значэнне мастацтва, асабліва сакральнай музыкі ў працэсе новай евангелізацыі».\nНапрыканцы гаміліі арцыбіскуп пажадаў, каб сакральны спеў з Івянца распаўсюджваўся па Беларусі і «з кожным годам гучаў усё мацней на хвалу Бога, лепшае пазнанне праўдаў веры і для збаўлення людзей».\nАбноўлена 30.07.2018 14:58


Навіны за 14 ліпеня 2017\n14.07.2017 "Калі ў Беларусі ўрад хоча імітаваць дэмакратыю, то ў Азербайджане - ужо скончыў імітацыю"\nПра бягучую сітуацыю і становішча праваабаронцаў у Азербайджане «Вясне» распавёў былы палітычны вязень, кіраўнік Цэнтра маніторынгу выбараў і навучання дэмакратыі Анар Мамедлі. Наш госць упершыню наведаў Беларусь на мінулым тыдні, яго візіт быў звязаны з удзелам у Паралельным форуме грамадзянскай супольнасці АБСЕ ў Мінску.\n14.07.2017 Лю Сяабо: Чалавек, які казаў уладам праўду\n“Як вы думаеце, цяпер кітайскія ўлады яго выпусцяць?” Цяпер мы ведаем адказ на пытанне аб тым, ці падштурхнула б Нобелеўская прэмія міру кітайскі ўрад да выпраўлення жахлівай несправядлівасці, якую ён здзейсніў.\n14.07.2017 Гісторыі адлічаных актывістаў: Наста Пілюгіна\nНаста Пілюгіна Яна яшчэ ў мінулым годзе вучылася на гістарычным факультэце БДУ. Блогерша супрацоўнічала з незалежнымі медыя, актыўнічала ў сацыяльных сетках. 12 сакавіка 2017 года была затрыманая адразу пасля заканчэння акцыі супраць Дэкрэту №3 у Оршы.\n14.07.2017 Мікалай Дзядок падаў у суд на СБ: "Хачу прыцягнуць увагу да хлусні дзяржСМІ"\nМікалай Дзядок звярнуўся ў суд з позвай да рэдакцыі газеты “СБ. Беларусь сегодня” аб абароне гонару і годнасці, а таксама пакрыцці маральнай шкоды.\n14.07.2017 Мардабой у аддзяленні міліцыі. На гэты раз Шуневіч мае рацыю\nКаб проста патлумачыць правы і абавязкі затрыманаму грамадзяніну, спаслацца за закон, які забараняе здымаць у аддзяленні міліцыі (?), міліцыянт адказвае ўдарам кулака ў твар.\n14.07.2017 Суд спыніў справу за рэпост у сацыяльных сетках


Даніэль Ястрэмскі, прадстаўнік Беларусі на дзіцячым конкурсе песні "Еўрабачанне 2018"\nДаніэль Ястрэмскі (14 гадоў) - артыст эстраднай студыі вакалу Studio Play.\nПа шчаслівым збегу акалічнасцяў нарадзіўся ў горадзе Цынцынаці (ЗША) 12 лютага.\nУжо ў шасцігадовым узросце Даніэль паступіў у музычную школу № 12 г. Мінска на аддзяленне фартэпіяна. Выкладчык па хоры Ляўкова Таццяна Афанасьеўна адразу адзначыла вакальны талент і тэмбр хлопчыка, і ў хуткім часе Даніэль стаў пастаянным удзельнікам школьных канцэртаў як саліст хору.\nУ 2014 годзе Даніэль праходзіць кастынг у Studio Play, пасля чаго хлопчык паспяхова ўдзельнічае ў такіх тэлевізійных шоу, як "Украіна мае таленты", "Дзіцячая Новая хваля", праходзіць кастынг на "Голас. Дзеці".\nТаксама ў 2016 годзе Даніэль навучаўся ў акадэміі Ігара Крутога ў Маскве.\nПаралельна з музыкай хлопчык захапляецца спортам: футбол, баскетбол. Любіць падарожнічаць.\nДля дзіцячага "Еўрабачання" ў Мінску Даніэль падрыхтаваў песню "Time". Як акцэнтуе юны артыст, яго песня пра тое, што ў кожнага чалавека свой крытэрый для шчасця: камусьці патрэбнае каханне, камусьці сяброўства, камусьці мір на зямным шары, а хтосьці яшчэ ў пошуку свайго шчасця, але час абавязкова падкажа...\nАсвяжыць у памяці яркія моманты. 1 студзеня на "Беларусь 1" - дзіцячае "Еўрабачанне"\nДзіцячы конкурс "Еўрабачанне 2018" прыняў рэкордную дваццатку краін-удзельніц з 18 магчымых


Галоўная » Навіны авіякампаніі » Ці стане Індыя прычынай збояў авіякампаніі Vistara ў Токіо?\nАвіякампанія Vistara пачне выконваць рэйсы паміж Дэлі і Токіо з 16 чэрвеня гэтага года.\nАдзін раз у тыдзень служба будзе выконвацца з аэрапорта Ханеда ў Токіо і ляцець у Нью-Дэлі.\nАднак магчымы збой заключаецца ў тым, што колькасць новых выпадкаў заражэння вірусам COVID-19 у Індыі працягвае біць рэкорды.\nАдным з такіх напрамкаў з'яўляецца тое, што авіякампанія Vistara, сумеснае прадпрыемства Taj Group і Singapore Airlines (Tata SIA Airlines Limited), павінна пачаць авіязносіны паміж Дэлі і Токіо з 16 чэрвеня.\nVistara - гэта індыйская авіякампанія з поўным наборам паслуг, якая базуецца ў Гургаоне, цэнтр - Міжнародны аэрапорт Індзіра Гандзі. Перавозчык, сумеснае прадпрыемства Tata Sons і Singapore Airlines, пачаў сваю дзейнасць 9 студзеня 2015 года сваім інаўгурацыйным рэйсам паміж Дэлі і Мумбаі. Яго назва ўзята ад санскрыцкага слова vistara, якое азначае "бязмежная прастора".\nСлужба раз у тыдзень будзе працаваць з аэрапорта Ханеда ў Токіо і ляцець у Нью-Дэлі непасрэдна ў адпаведнасці з пагадненнем аб бурбалках, якое Індыя заключае з Японіяй.\nІндыя і Японія заўсёды быў здаровы бізнес і моцны турыстычны рух, і новая паслуга будзе вітацца, нават калі звычайныя паслугі могуць заняць час.


Святлана Ціханоўская сустрэлася з прэзідэнтам Славакіі\nТэлеграм-канал Святланы Ціханоўскай\n08.10.2020 / 15:24\nСвятлана Ціханоўская сустрэлася сёння з прэзідэнтам Славакіі Зузанай Чапутавай. Сустрэча доўжылася 30 хвілін і прайшла ў цёплай атмасферы. Святлану сустрэлі як дзяржаўнага лідара, паведамляе яе тэлеграм-канал.\nЦіханоўская распавяла пра сітуацыю з палітвязнямі, а таксама пра неабходнасць падтрымліваць студэнцкія і гуманітарныя праекты і аказваць дапамогу параненым падчас мірных пратэстаў.\nЗузана Чапутава выказала падтрымку беларускаму народу і пацікавілася, якім чынам могуць выглядаць перамовы аб новых выбарах у Беларусі, а таксама запыталася, якія краіны могуць удзельнічаць у іх медыяцыі.\nСвятлана Ціханоўская падарыла прэзідэнту Славакіі кнігу «Краіна Беларусь» Уладзіміра Арлова і Змітра Герасімовіча ў перакладзе на англійскую мову.\nРаней сёння Ціханоўская сустрэлася з міністрам замежных спраў Славакіі Іванам Корчакам, прадстаўнікамі недзяржаўных арганізацый і дыяспарай.


Са стагоддзя ў стагоддзе — Климовичи. Новости города и района.\nТрадыцыйнае рэгіянальнае свята «Бразгун» у Чэрыкаўскім раёне зноў сабрала дзясяткі паломнікаў. Чаму «Бразгун»? Найперш — гэта крыніца, якая некалі моцна «бразгацела». Гэта і абрад з аброчнай свечкай і абразом Пятра і Паўла. І традыцыйнае гулянне пасля асвячэння вады. Гэта другі дзень пасля праваслаўнага свята ў гонар святых першавярхоўных апосталаў Пятра і Паўла — 13 ліпеня.\nПра аўтэнтычны абрад на доўгі час забыліся, але мясцовыя ўлады некалькі год таму яго адрадзілі. У 2011 годзе абрад занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь. Вось ужо не першы год каля гаючай крыніцы Бразгун, каля вёскі Норкі, праходзіць святочнае мерапрыемства ў гонар святых Пятра і Паўла.\nНа лясной паляне пасля асвячэння вады адбылося традыцыйнае гулянне. З раніцы свае выступленні гледачам дарылі ўдзельнікі фальклорных ансамбляў, што прыехалі з суседніх райцэнтраў. Была магчымасць паслухаць царкоўныя і духоўныя спевы, а таксама паглядзець канцэртную праграму артыстаў Чэрыкаўшчыны «Жыві, крыніца, жыві!»\nПрацавала выстава-продаж вырабаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва раённага Дома рамёстваў, стылізаваны куток «Беларуская гасцёўня», выстава літаратуры «Святло праваслаўнай кнігі», выстава гісторыка-краязнаўчага музея «Сувязь часу праз рушнік».\nЛадзіўся конкурс фальклорных калектываў «Са стагоддзя ў стагоддзе», які ў гэтым годзе праводзіцца ў другі раз. Членам журы прыйшліся даспадобы спевы Старадзедзінскага народнага фальклорна-этнаграфічнага калектыву «Астранка». Нашы землякі былі ўзнагароджаны Дыпломам III ступені. Дарэчы, у мінулым годзе ў іх узнагарода была вышэйшай — Дыплом I ступені.


Врачи-гигиенисты: «Наша задача — не лечить болезни, а предупреждать их» — Новости в Поставах\nВрачи-гигиенисты: «Наша задача — не лечить болезни, а предупреждать их»\n08.09.2021 08.09.2021 postawy219Комментариев нет\nНе лечаць, а папярэджваюць\nКалі прытрымлівацца правіл гігіены, то можна пазбегнуць многіх захворванняў. У гэтым упэўненыя ўрачы-гігіеністы раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі Кацярына Бервячонак і Святлана Жардзецкая. Іх работа заключаецца ў ажыццяўленні кантролю за захаваннем прадпрыемствамі, арганізацыямі, грамадзянамі санітарнага заканадаўства, норм, правіл і гігіенічных нарматываў.\nЯшчэ адзін напрамак дзейнасці — гігіена харчавання. Яны ажыццяўляюць нагляд за аб’ектамі гандлю, харчавання, правяраюць умовы захоўвання прадуктаў, тэрміны іх годнасці і якасць. Вялікую ўвагу ўдзяляюць прафілактычнай рабоце.\nФельчар-валеолаг Наталля Слабадзянюк, урачы-гігіеністы Кацярына Бервячонак і Святлана Жардзецкая\n— Наша задача — не лячыць хваробы, а папярэджваць іх, — гаварыла загадчык аддзела гігіены райЦГЭ урач-гігіеніст Святлана Жардзецкая. — Мы трымаем на кантролі ўмовы працы, вучобы, адпачынку, санітарна-бытавое забеспячэнне работнікаў, арганізацыю і правядзенне мерапрыемстваў, накіраваных на папярэджанне і зніжэнне захваральнасці насельніцтва раёна. Пастаянна маніторым санітарна-эпідэмічны стан раёна і на яго аснове рыхтуем практычныя прапановы па правядзенні санітарна-аздараўленчых і супрацьэпідэмічных мерапрыемстваў, інфармуем насельніцтва па вядзенні здаровага ладу жыцця.\nУ іх, а таксама ў правілах харчавання, загартоўвання арганізма, захаванні здароўя на фізічным, сацыяльным і псіхічным узроўнях прафесійна разбіраецца фельчар-валеолаг Наталля Слабадзянюк. Яна робіць усё для таго, каб чалавек мог як найдаўжэй захаваць сваё здароўе.