Завтра твоей страны Новости Беларуси | 03-07-2013\n«Чацвёртая ўлада» губляе сваю вагу ў свеце, а Еўрасаюз з-за маральнага і фінансавага крызісу ўсё больш набліжаецца да Беларусі — пра гэта журналістка самай масавай славенскай газеты Delo Палона Фрэліх.\nПалона Фрэліх, focus.solidarityby.eu\nЖурналістка са Славеніі не першы раз у Беларусі . З 2007 года яна працуе ўласным карэспандэнтам у Расіі, але асвятляе падзеі, датыч ныя і Беларусі. За артыкул пра беларускую моладзь «Як рыбы ў акварыўме, якія адчуваюць мора», у 2010 годзе Палона атрымала прэмію офіса «Салідарнасць з Беларуссю».\n— Еўрапейскі саюз выглядае як рай толькі знешне, а ўнутры ён нагадвае пекла, — распавяла Палона Фрэл іх падчас сустрэчы з калегамі і чытачамі ў межах публічных лекцый праекта «Еўрапейскае кафэ». — У Грэцыі была сур’ёзная спроба з боку ўрада закрыць грамадскае тэлебачанне. Гэта моцная пагроза для дэмакратыі, грамадскае ТВ у Еўропе існуе з 1938 года і з’яўляецца неад’емнай часткай развіцця краінаў. У Іспаніі з-за крызісу было закрыта больш за 70 выданняў, 9 тысяч журналістаў засталіся без працы.\nАднак крызіс, як вядома, стварае не толькі праблемы, але і дае стымул пераасэнсаваць сваю дзейнасць. Так, звольненыя журналісты ў Іспаніі скаапераваліся і стварылі сваё незалежнае выданне, якое цалкам фінансуецца чытачамі і не залежыць ад урада, рэкламадаўцаў і буйных медыякарпарацыяў.\nПалона Фрэліх таксама выказала меркаванне, што вірус беларускай дыктатуры вельмі імкліва распаўсюджваецца на іншыя кра і ны:\n— Ужо зараз бачна, што Расія і Украіна паўтараюць ваш палітычны сцэнар, толькі больш імкліва і часам у больш жорсткай форме. Закон аб агентурнай дзейнасці ў РФ створаны, каб пазбавіцца ад нязручных для ўладаў НДА.\nІ гэты вірус, што знішчае дэмактарыю, па меркаванн ю эксперта, можа дайсці і да Еўропы. Нядаўна з візітам у Маскве быў вядомы славенскі філосаф Славой Жыжак, які падчас сустрэчы са студэнтамі адзначыў: « Увесь свет пераўтвараецца ў Расію — дзікі капіталізм перамагае раней прынятыя маральныя ўстаноўкі, дзеля эканамічных выгодаў палітычныя эліты ўсё часцей гатовыя закрыць вочы на парушэнне правоў чалавека, пагрозы дэмакратычным інстытутам » .\nШто датычна Еўрасаюза, на прыкладзе Славеніі, па словах Палоны, можна яскрава адсачыць, як эканамічныя інтарэсы пераўзышлі дэмакратычныя каштоўнасці. Славенія адмовілася падтрымліваць санкцыі супраць беларускага бізнэсоўца Юрыя Чыжа, які мае актывы ў гэтай еўрапескай краіне. Рашэнне ўладаў Славеніі было катэгарычным, нягледзячы на афіцыйную пазіцыю Брусэля.\n— Я напісала дзесятак артыкулаў пра гэту сітуацыю, але гэта ніякім чынам не паўплывала на рашэнне ўладаў. Больш за тое, у той час з’яўлялася вельмі шмат публікацыяў, якія распавядалі пра стабільную сітуацыю ў Беларусі, — распавядае журналістка.\nПапярэдні візіт Палоны ў Беларусь быў больш за год таму. Тады яна заяўляла, што свет больш не цікав і ць дыктатура ў Беларусі, чытачы хочуць бачыць іншую інфармацыю, яны стаміліся ад Лукашэнкі.\nШто змянілася за гэты год ?\nНа гэтае пытанне спадарыня Фрэліх адказала, што Еўропа сёння падобная да сталай жанчыны, якая заклапочана толькі ўласнымі балячкамі.\n— У нас сапраўды сур’ёзны эканамічны крызіс, няма дакладнага разумення, куды рухацца далей. Людзі ў Славеніі адчаіліся, шукаюць знешняга ворага, які ва ўсім вінаваты, і ім апынаецца Еўрасаюз. Зараз можна пачуць шмат выказванняў, што нам варта выйсці з ЕС. Нядаўна адзначалася 25-годдзе незалежнасці Славеніі. На плошчах не было сцягоў Еўрапейскага саюза, але былі камуністычн ы я. Сёння моладзь, якая ніводнага дня не пражыла ў Югаславіі, выказвае настальгічныя настро і па гэтай краіне, маўляў, там была сацыяльная абарона грамадзян, клопат з боку дзяржавы, — прыводзіць прыклад Палона.\nПрысутныя на лекцыі журналісты і чытачы не падтрымалі скептычныя настроі журналісткі адносна развіцця сітуацыі ў ЕС. Але госця адзначыла, што самае галоўнае, каб існавалі розныя меркаванні і не было ідэалізацыі.\n— Першыя дзесяць гадоў пасля далучэння да Еўрапейскага саюза Славенія была квітнеючай краінай, па многіх паказальніках нас ставілі ў прыклад. Але надыйшоў крызіс, і народ апынуўся негатовым да таго, што перамены не наступяць імгненна. Беларус ам , якія імкнуцца развіваць краіну ў накірунку да еўраінтэграцыі, якія бачаць сваю краіну ў перспектыве ў ЕС, трэба ўлічваць і такі негатыўны досвед, — падсумавала журналістка са Славеніі.\nПодробнее В Китае в горах Юньтайшань на высоте 1080 м треснул стеклянный мост, вызвав настоящую панику среди туристов, сообщают информагентства. По словам одного из туристов, находящихся на мосту, вначале


Юлія Райнэр: для мяне музыка - гэта пошук сябе ў творчасці, асабістае і трапяткое - MOSKONEWS.com\nад moskonews 07.10.2021 07.10.2021 19438\nЮлія Райнэр - спявачка, удзельніца шоу "Голас". У пошуках «свайго» стылю паспела папрацаваць са шматлікімі расійскімі і замежнымі прадзюсарамі і кампазітарамі, напрыклад, з Андэрсам Бажем (Anders Bagge), які супрацоўнічаў з такімі выканаўцамі, як: Селін Дыён, Мадонна, Джэніфер Лопес і іншымі. Разам з ім Юлія запісала некалькі англамоўных песень, а таксама займалася аўтарскім праектам у стылі поп-рок у Расіі.\nЮлія, дзякуй за прадстаўленую магчымасць пагаварыць з Вамі. Без гэтага пытання нікуды. Раскажыце, што для Вас музыка?\nМузыка - гэта больш пошук сябе ў гэтым творчасці, што нешта больш асабістае, трапяткое. Добрая музыка можа ўплываць, раскрываць лепшае ў нас. Яна можа імгненна змяняць стан, настрой, служыць падтрымкай. Какая то своечасова пачутая фраза або песня, можа ў літаральным сэнсе мяняць жыццё, зрабіць чалавека лепш, лячыць душэўныя раны. І гэта не проста прыгожыя словы, інакш я б гэтым не займалася.\nЯк Вы пачалі займацца музыкай? Гэта быў сьвядомы выбар ці ж адбыўся нейкі выпадак, якія падштурхнулі Вас да гэтага?\nДа музыкі я была неабыякавая заўсёды. У 9 класе пачула ад сяброўкі, што яна ходзіць на ўрокі вакалу, і зразумела, што таксама вельмі гэтага хачу. З тых часоў (а можа і раней, але неўсвядомлена) маёй марай заўсёды было рэалізаваць сябе як спявачка.\nШто натхняе Вас на новае творчасць?\nДы літаральна ўсё. Вельмі натхняюць стромкія заходнія артысты і іх музыка. Часам пачуеш якую то любімую песню па радыё, і ўсё - хочацца жыць, што нешта ствараць.\nПадарожжы, Прырода, мора або акіян, добрае надвор'е, паспяховыя цікавыя людзі, зносіны з любімымі сябрамі, жыццё ў цэлым.\nШто Вас больш за ўсё захапляе ў творчым працэсе?\nЯк гэта не банальна, больш за ўсё мне падабаецца спяваць, працаваць у студыі, выступлення на сцэне.\nА вось да працэсу над запісам трэкаў падыходжу вельмі педантычна. Таму што ў душы перфекцыяніста, то рэдка бываю да канца задаволеная вынікам. Магу пару раз з нуля перапісаць вакал. Зрабіць некалькі версій аранжыроўкі.\nА калі слухаю свае скончаныя, або нават даўно выпушчаныя працы - часта ўзнікае спакуса ўсё перарабіць нанова. Але стараюся над сабой працаваць :) Такая вось рыса характару.\nЯк нараджаюцца ідэі стварэння новых песень?\nЗаўсёды па рознаму. Зараз, напрыклад, працую з аўтарамі, паралельна імкнуся нешта пісаць сама.\nПланую ў кастрычніку парадаваць сваіх прыхільнікаў новым сінглам і кліпам.\nШто ці хто можа паўплываць на Ваша меркаванне ў працэсе стварэння трэка?\nВырашальнае слова заўсёды за мной, тк любая песня павінна падабацца мне, адлюстроўваць тое, што адчуваю. Безумоўна, я прыслухоўваюся да парад каманды, sound-прадусару, гукарэжысёру-аранжоўніку. Але, як правіла, мы з камандай на адной хвалі і нашы думкі супадаюць.\nГэты год у Вас багаты на прэм'еры. Можаце расказаць пра гэта падрабязней?\nАпошнія пару гадоў я нічога не выпускала. Заканчвала розныя іншыя справы, памяняліся людзі вакол, з кім я працую, шукалі новыя песні, новае гучанне. Вясной выйшаў доўгачаканы кліп «Акіяны».\nПесня гэтая трапіла да мяне ў рукі яшчэ ў 2019 годзе. Тады яна вельмі зрэзаніравала з тым, што адбывалася ў мяне ў жыцці. Адразу мяне зачапіла і мы сталі над ёй працаваць. Памянялі некалькі аранжыровак, як водзіцца ..). Відэа мы таксама хацелі здымаць яшчэ вясной 2020 года, але пачаўся каранцін, было складана знайсці лакацыі і ўсё як то не складалася.\n«Акіяны» - для мяне, гэта песня пра каханне, пра выбар быць тут і цяпер, аддацца пачуццям, насуперак перашкодам і складанасцяў, рызыкнуць зрабіць выбар сэрцам, а не галавой. Таму што можа быць менавіта дзеля гэтага і варта жыць.\nУлетку выйшла два новых трэка: рамантычны «Stereo каханне», запісаны ў стылі электроннай рамантыкі якая вярнулася да нас з яркіх 80-ых у сучаснай апрацоўцы і "Танцуй ў мой бок», які сумяшчае ў сабе гісторыю кахання і яркі tropical house.\nУ абедзвюх кампазіцыях перадаць патрэбнае настрой дапамог саўнд-прадзюсар ChinKong - Уладзімір праводзячы, вядомы сваімі працамі з Палінай Гагарына, Анжалікай Варум, групай «Дыскатэка Аварыя», Карынай Кокс.\nНу і на заканчэнне нашага інтэрв'ю, раскажыце, калі ласка, як праводзіце свой вольны час? Як і дзе любіце адпачываць?\nЯ вельмі люблю падарожнічаць, літаральна ўсе тыпы паездак і напрамкі мне цікавыя. Люблю тэатр, стараюся хадзіць часцей. Вельмі люблю добрыя рэстараны і смачную ежу. Спорт, горныя лыжы, бегавыя лыжы, нордик вокинг, часам езджу ў спартыўныя Кэмп. Чытанне, серыялы ... Люблю вучыцца.\nРулькова Алена 03.11.2016 11.01.2018


Праблемы здароўя вачыма моладзі — Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\n04.06.2010 361 Анжелика 0 Comment\nНа думку многіх, цяперашняе пакаленне моладзі менш здаровае фізічна і псіхічна, чым папярэдняе. Змяншаецца колькасць выпускнікоў школ, якія лічацца абсалютна здаровымі, менш становіцца маладых людзей, якія не маюць адхіленняў у здароўі, узрастае колькасць юнакоў, якія не прыгодны для прызыву на вайсковую службу.\nБольш паловы агульнай колькасці захворванняў, якія фіксуюцца за год, па дадзеных Міністэрства аховы здароўя РБ, даводзіцца на хваробы органаў дыхання, што з’яўляецца вынікам шырокага распаўсюджвання тытунекурэння. Калі да гэтага яшчэ дадаць такія захворванні, як алкагалізм і наркаманія, можна ўявіць, што ў будучым чакае грамадства. Па меры сталення пагаршаецца суб’ектыўная ацэнка стану здароўя. Толькі 3,1% маладых людзей ва ўзросце 15-19 гадоў ацанілі сваё здароўе, як дрэннае. Ва ўзросце ад 20 да 29 гадоў гэты працэнт склаў 3,2. Яшчэ больш адрозніваецца гэтая самаадзнака ў моладзі з малазабяспечаных сем’яў (адпаведна 3,5 і 5,7%). Толькі палова апытаных маладых людзей вызначыла сваё здароўе, як добрае.\nСапраўднай праблемай для грамадства становяцца і такія адмоўныя фактары, як пераяданне, і вынік гэтага – лішняя вага, псіхічныя расстройствы. Абмеркаваць гэтыя праблемы сабраліся “за круглым сталом” маладыя людзі, прадстаўнікі розных арганізацый і служб горада: настаўнікі, банкаўскія работнікі, служачыя пагранвойскаў, прадстаўнікі культуры і спорту. Чаму пачынаюць курыць зусім юныя хлопчыкі і дзяўчынкі, якія вынікі гэтых шкодных звычак, якія формы трэба выкарыстоўваць для прапаганды здаровага ладу жыцця, наколькі тая работа, што праводзіцца ў школах, эфектыўная – гэтыя і іншыя пытанні былі вынесены на агульнае абмеркаванне.\nПсіхолаг тэрытарыяльнага цэнтра Наталля Дзямчук прапанавала ўдзельнікам сустрэчы скласці калаж на тэму “Здаровая сям’я – залог доўгага і шчаслівага жыцця”. З вялікім энтузіязмам маладыя людзі прынялі ўдзел і ў стварэнні “жывой” скульптуры па прапагандзе здаровага ладу жыцця. Вельмі цікавай была і інфармацыя прадстаўніка цэнтральнай аптэкі пра карысць вітамінаў, а таксама пра тое, якія вітамінна-мінеральныя комплексы неабходны пры розных адхіленнях у здароўі, фізічных і разумовых нагрузках. Арганізаваць сустрэчу, якая прайшла ў дысказале ГДК, дапамог раённы камітэт ГА “БРСМ”.\nВольга ТАБАЧКОЎСКАЯ, мастацкі кіраўнік ГДК.\n← “Алімпійскія” Замшаны\nКаб спраўна працаваў ваш «маторчык» →


Памёр выдавец газет “Свабода” і “Навіны” Павел Жук - Беларуская Праўда\nПамёр выдавец газет “Свабода” і “Навіны” Павел Жук\nЁн у 1989 годзе ўваходзіў у выдавецкую групу часопіса «Літаратура», які заснавалі Сяргей Дубавец і Алесь Бяляцкі. Потым браў удзел у выданні «Навін БНФ». У сакавіку 1990 года разам з Дубаўцом і Алесем Гурковым выдаў «Дзень Волі-90», прымеркаваны да 72 угодкаў стварэння БНР. «Дзень Волі» стаў пралогам газеты «Свабода», першы нумар якой пабачыў свет у красавіку 1990 года, паведамляе БАЖ.\nГазету «Свабода» выдаваў да лістапада 1997 года, пакуль яе не зачынiлi пасля неаднаразовых папярэджанняў за публікацыю крытычных да палітыкі прэзідэнта Лукашэнкі артыкулаў. У студзені 1998 года газета адрадзілася пад назвай «Навіны», выдаўцом зноў стаў Жук.


Іван Мележ: штрыхі да партрэта знакамітага пісьменніка - Свободное слово - новости Рогачева. районная газета.\nУ творах І.П. Мележа адлюстроўвалася праўда жыцця. Такое адлюстраванне стала магчымым, таму што аўтар твораў шмат што перажыў, шмат што ведаў, быў сведкай сталінскай эпохі, хрушчоўскай адлігі, брэжнеўскага застою. Жывучы ва ўмовах таталітарнага палітычнага рэжыму, ён крок за крокам выдаўліваў з сябе раба, у глыбіні душы заставаўся носьбітам маральных і духоўных агульначалавечых каштоўнасцяў. Менавіта на такія каштоўнасці былі зарыентаваны землякі гэтага чалавека, уключаючы яго бацькоў. Яшчэ з дашкольных гадоў Ваня Мележ падсілкоўваўся хараством палескай прыроды. Да дасягнення поўналецця прайшоў сялянскія ўніверсітэты, адчуваў сябе як рыба ў вадзе ў няпростай сялянскай працы. У час службы ў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі (РСЧА) прымаў удзел у дзвюх ваенных кампаніях. Першая кампанія: паход РСЧА у Бесарабію і Паўночную Букавіну, другая -- Вялікая Айчынная вайна. Раненні, атрыманыя ў час другой ваеннай кампаніі, давалі пра сябе знаць да самага канца жыцця. Пасля другога ранення вайсковыя эскулапы ўпарта настойвалі на неабходнасці ампутацыі правай рукі. 21-гадовы Іван Мележ з вялікай цяжкасцю ўгаварыў іх гэтага не рабіць. Атрымаў фундаментальную філалагічную адукацыю, бліскуча скончыўшы Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У.І. Леніна (БДУ). Будучы шмат гадоў адным з кіраўнікоў Саюза пісьменнікаў БССР, добра ведаў настроі ў шэрагах творчай інтэлігенцыі. Да гэтага трэба дабавіць кіруючыя пазіцыі ў шэрагу іншых самадзейных грамадскіх арганізацый, актыўны ўдзел у народнай дыпламатыі; выкананне вельмі адказных абавязкаў парламентарыя рэспубліканскага ўзроўню, якое працягвалася дзевяць гадоў. Набываўся таксама вопыт партыйнай і навуковай працы. І ўсюды былі шматлікія сустрэчы з рознымі людзьмі.\nКалі разглядаецца творчы шлях пісьменніка, заўсёды ставіцца пытанне: “Як усё пачыналася?”. Для І.П. Мележа стартавая кропка на гэтым шляху: абвяшчэнне часопісам “Іскры Ільіча” конкурса на лепшае апавяданне па малюнках “Прыгоды на мяжы”. 12-гадовы палескі хлапчук вырашыў удзельнічаць у конкурсе. Напісаў апавяданне, паслаў яго ў сталіцу БССР. З Мінску паведамілі, што Ваня Мележ аказаўся ў ліку пераможцаў. Праз шмат гадоў герой нарыса сведчыў: “Я лічу ўдзел у гэтым конкурсе першым сваім пісьменніцкім поспехам, першай аўтарскай радасцю. Адтуль усё і пачыналася”. Далей пайшлі вершы і апавяданні школьніка, якія нідзе не друкаваліся. Ён паказваў кожную новую рэч любімаму настаўніку М. Пакроўскаму. М.Пакроўскі пастаянна натхняў Ваню на далейшую літаратурную творчасць. Ён меў самае непасрэднае дачыненне да апублікавання першага верша свайго вучня. Верш называўся “Радзіме”. Яго надрукаваў орган ЦК ЛКСМБ газета “Чырвоная змена”. Аўтару верша было тады 18 гадоў. І.П. Мележ увесь далейшы час быў удзячны М. Пакроўскаму за спрыянне ў гэтым пытанні.\nПраз чатыры гады ўпершыню пройдзе выдавецкі працэс апавяданне ўраджэнца вёскі Глінішча. Чытачы газеты «Бугурусланская правда» атрымаюць магчымасць азнаёміцца з апавяданнем на рускай мове «Последняя операция». Першы выпадак апублікавання апавядання на беларускай мове датуецца 25 лістапада 1944 г. У гэты дзень увазе чытачоў газеты «Звязда» было прапанавана апавяданне 23-гадовага І.П. Мележа «Сустрэча ў шпіталі».\nСапраўды лёсавызначальнай была сустрэча І.П. Мележа з Кузьмой Чорным. Малады чалавек паказаў Кузьму Чорнаму свае творы. Літаратурны класік быў у вялікім захапленні і прадказаў І.П. Мележу вялікае будучае як пісьменніку. К. Чорны больш за ўсё быў крануты апавяданнем І.П. Мележа «У зaвipyxy». Яно ўвойдзе ў аднайменны зборнік, выданне якога адбудзецца праз два гады пасля смерці Кузьмы Чорнага. Тут мы маем справу з пісьменнікам-псіхолагам высокага ўзроўню. І менавіта такога ўзроўню дасягнуў малады ўраджэнец вёскі Глінішча на той момант. Ва ўзросце 27 гадоў І.П. Мележ адзначыўся выхадам кнігі прозы «Гарачы жнівень». Такое найменне было не новым на творчым шляху героя нарыса. Так называлася, аповесць, напісаная 25-гадовым І.П. Мележам. Ён быў вельмі засмучаны пасля наведвання роднай вёскі. Яе германскія акупанты спалілі і спустошылі. І ў той жа час былі падставы адчуваць радасць мірнага жыцця, пасцігаць феномен жыхароў палескай вёскі, якія мірна працуюць. Ураджэнец вёскі Глінішча спявае гімн менавіта такой працы, паказвае тамтэйшых сялян носьбітамі душэўнай прыгажосці. Пры гэтым як ніколі раней абазначаецца духоўная блізасць аўтара да палескага сялянства.\nКніга прозы “Гарачы жнівень” пазней стала часткай першага ў творчай біяграфіі І.П. Мележа цыкла. У дадзены цыкл таксама ўвойдуць апавяданні «Перад навальніцай», «Павел прыехаў». Практыка аб’яднання твораў у цыклы будзе мець месца і ў далейшай творчай біяграфіі пісьменніка.\nУ трыццацідвухгадовым узросце герой нарыса дэбютаваў як аўтар першага выдадзенага рамана. Яго найменне: «Мінскі напрамак». Змястоўная частка: адлюстраванне сродкамі мастацкай літаратуры вызвалення БССР ад германскіх акупантаў летам 1944 года. Гэта першы раман, у якім цэнтральная сюжэтная лінія завязана на аперацыі «Баграціён». Перад намі першы вопыт сістэмнай рэканструкцыі дадзенай стратэгічнай наступальнай аперацыі ў мастацкай літаратуры. Вопыт настолькі ўдалы, што калегі па цэху сталі казаць пра Мележа як пра аднаго з лепшых маладых празаікаў, якія пісалі на ваенную тэму.\nЗатым пройдуць выдавецкі працэс зборнікі прозы: «Блізкае і далёкае», «У гарах дажджы», «Што ён за чалавек», аповесць «Дом пад сонцам», апавяданне «Спатканне за горадам», п’есы: «Пакуль вы маладыя», «Дні нараджэння», «У новым доме». П’еса «Пакуль вы маладыя» была першай на творчым шляху Мележа-драматурга.\nЗорны час Івана Мележа як пісьменніка – публікацыя цыкла раманаў «Палеская хроніка». У гэтым цыкле тры раманы. Першы раман «Людзі на балоце» ўбачыў свет у час хрушчоўскай адлігі, раманы «Подых навальніцы» і «Завеі, снежань» -- у разгар брэжнеўскага застою. Раман «Людзі на балоце» мае ўсе прыкметы лірычнага рамана. Ёсць усе падставы для таго, каб характарызаваць раманы «Подых навальніцы» і «Завеі, снежань» як трагедыйныя раманы-даследаванні. Аўтар трылогіі канцэнтруе сваю ўвагу на лёсе палескага сялянства ў часы новай эканамічнай палітыкі (НЭПа) і калектывізацыі сельскай гаспадаркі. Упершыню ў беларускай мастацкай літаратуры паказаны адмоўны ўплыў прымусовай калектывізацыі, якая была ажыццёўлена камуністычнымі ўладамі, на сялянства. Выступаючы як пісьменнік-псіхолаг, як інжынер чалавечых душ, аўтар падводзіць чытача да наступных высноў. Гвалтоўная калектывізацыя ніяк не ўпісвалася ў тыя здаровыя маральныя ўстоі, на якіх трымалася палеская вёска. Яна ніяк не сумяшчалася з менталітэтам палескіх сялян. У палескай вёсцы ўсталёўваўся пазаэканамічны прымус, які чымсці нагадваў феадальныя метады эксплуатацыі непасрэдных вытворцаў. Адчуваецца, што ў Івана Паўлавіча была ўласная арыгінальная і ў той жа час пераканаўчая мастацкая канцэпцыя працэсаў, якія адбываліся ў палескіх вёсках у 1920-х – 1930-х гг. Пісьменнік стварыў вобразы герояў, якія з’яўляюцца тыповымі для беларускага нацыянальнага характара. У першую чаргу размова ідзе пра вобразы Ганны, Васіля, Апейкі.\nСоф’я Ліпніцкая, адзіная сваячка Івана Мележа, якая засталася з Глінішчы, успамінае: “Сваю трылогію «Палеская хроніка» Іван Паўлавіч прысвяціў сваім землякам, аднавяскоўцам, роднай зямлі. Я некалькі разоў перачытвала ўсе яго раманы, як там праўдзіва ўсё напісана! Там былі рэальныя героі. Гэта той жа Зайчык, які ўвесь час ганарыўся, што пішуць пра яго ў кнізе. Швачка Голда (у Глінішчы яе звалі Годля), якая шыла галоўнай гераіне Ганне кофту да вяселля”.\nУ архітэктоніку нашага артыкула арганічна ўпісваецца пытанне пра асаблівасці мастацкай мовы І. Мележа. Ва ўспамінах ураджэнца вёскі Глінішча можна адшукаць шэраг фрагментаў, якія сведчаць пра яго стаўленне да матчынай мовы. Літаратурны класік не скрывае сваю «нясмеласць у абыходжанні са словам». Кранаюць душу наступныя радкі з успамінаў І.П. Мележа: «Я чую тое, што пішу, як музыку, з мелодыяй, з рытмам. Бывае, чытаю ўслых напісанае. Востра сачу, каб у мелодыі твора не было фальшу. Ледзь пачую фальш, спыняюся, шукаю дакладныя тоны і словы. Імкнуся знайсці самыя дакладныя».\nВельмі важна, што пра паляшукоў пісаў паляшук Мележ. У гэтым плане яму праігрывалі папярэднікі з пісьменніцкага цэха. Плюс шчырае імкненне да гранічна аб’ектыўнага паказу адметнасцяў свядомасці і псіхалогіі тыповага паляшука. Менавіта з імем Мележа трэба звязваць першы вопыт адлюстравання дадзеных адметнасцяў у мастацкай літаратуры.\nІван Паўлавіч выступіў прадаўжальнікам эпічнай традыцыі Кузьмы Чорнага. Ён адлюстроўвае грамадскія падзеі праз лёс чалавека, не ўпускаючы ніводнага псіхалагічнага малюнка, ніводнай мастацкай дэталі.\nЁсць сэнс сказаць некалькі слоў пра іншыя сегменты літаратурнай спадчыны І.П. Мележа. Сорак шэсць гадоў таму прайшла выдавецкі працэс кніга літаратурна-крытычных артыкулаў, эсэ, інтэрв’ю і публіцыстыкі «Жыццёвыя клопаты». Праз два гады ўбачыла свет «Першая кніга» (дзённікі, запісы ваенных гадоў). Адмыслова адзначым, што І.П. Мележ рабіў запісы ў дзённіку ў 1941—1942 гг., будучы воінам дзейнай РСЧА. А гэта катэгарычна забараняла камандаванне.\nПра Мележа ведаюць у многіх краінах свету. Шмат яго твораў перакладзена на мовы тытульных і нетытульных этнасаў. Па творах уаджэнца вёскі Глінішча зняты мастацкія фільмы. Ёсць і вопыт сцэнічнага ўвасаблення вядомымі тэатральнымі рэжысёрамі. Заслугоўваюць быць узгаданнымі пастаноўкі на радыё і тэлебачанні.\nУ героя нарыса была нямалая ўзнагародная калекцыя. Яго грудзь упрыгожвалі два ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэн Чырвонай Зоркі, ордэн «Знак Пашаны», медалі, знакі лаўрэата Літаратурнай прэміі імя Якуба Коласа, Ленінскай прэміі. Гэтаму выдатнаму пісьменніку было прысвоена ганаровае званне Народнага пісьменніка БССР. Праз некалькі месяцаў пасля смерці І.П. Мележа яму была прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР.\nДля Народнага пісьменніка БССР трывалым тылам з’яўлялася яго сям’я. Іван Паўлавіч пражыў 33 гады душа ў душу з жонкай, Лідзіяй Якаўлеўнай. Яна падарыла герою нарыса дзвюх дачок, Людмілу і Ларысу. Дочкі былі ферментам, які падсілкоўваў сваімі сокамі жыццё прызнанага майстра слова.\nУ Мележа было шырокае кола сяброў з ліку калег-пісьменнікаў. Гэта -- Іван Шамякін, Іван Пташнікаў, Ніл Гілевіч, Барыс Сачанка, Піліп Пестрак, Янка Брыль, Алесь Адамовіч, Вячаслаў Адамчык.\nСлушна сказана: “Таленавіты чалавек таленавіты ва ўсім”. Народны пісьменнік БССР добра маляваў, прыгожа спяваў, быў сапраўдным докай у пытаннях сусветнай мастацкай культуры, мог прачытаць выдатную лекцыю па гэтых пытаннях.\nУ бягучым годзе адзначаецца не толькі 100-годдзе І.П. Мележа, але і 45-годдзе з дня яго смерці. Літаратурны класік пайшоў з жыцця 9 жніўня 1976 года. За прайшоўшыя з дня смерці гады было вельмі шмат зроблена ў плане ўшанавання памяці пра гэтага чалавека. У дадзеную высокародную справу ўнеслі значны ўклад як уладныя структуры, так і інстытуты грамадзянскай супольнасці. Дзякуючы ім у бягучым годзе адбудзецца шэраг адпаведных мерапрыемстваў.


Тут толькі Манг убачыў, што гэта была маладая дзяўчына. Але яна была ў непрытомнасці, можа, нават нежывая, а Манг не вода у, што з ёю рабіць. Тады ён узяў яе на рукі, аднёс пад дрэва і захінуў у скуру. Нельга сказаць, каб ёй было вельмі добра: дождж ішоў без перапынку, скура ахоўвала толькі частку цела, вада залівала ўсю дзяўчыну. Але больш Манг шчога не мог зрабіць.\nЕн прысеў побач на карачкі і з цікавасцю разглядаў таямнічага, незвычайнага белага чалавека. Трэба сказаць праўду, што больш за ўсё яго зацікавілі ногі. Ен вельмі здзівіўся, што яны блакітнага колеру. Мокрыя тонкія панчохі так шчыльна абхіналі іх, што не відаць было аніводнай зморшчкі. Таму Манг і падумаў, што гэта цела мае такі колер. Маленькія чорныя бліскучыя туфлі з вострымі насамі таксама былі цікавымі. Манг нават дакрануўся да іх, каб пера кала цца, што гэта такое.\nЦёплая мяккая скура тым часам рабіла сваю справу: дзяўчына ўздрыганулася і нібы прастагнала. Манг абрадаваўся: значыцца, жывая! Потым з горла яе вырваўся ўздых, затым вада; дзяўчына заварушылася, яшчэ мацней застагнала і пачала дрыжаць, як у трасцы.\nМанг і сам тросся ад холаду і вельмі шкадаваў, што няма сухога, цёплага прытулку.\nТады ён захацеў пашукаць, ці не знойдзецца які-небудзь больш утульны куток. Бура і дождж не спыняліся, але шэрань рабілася цямней: відаць, надыходзіў вечар. Манг хутка пабег да ўзвышшаў. Там, далей, відаць былі нават скалы. Ен бегаў узад і ўперад, заглядаў ва ўсе куткі, але нічога добра га не знаходзіў. I толькі варочаючыся назад, недалёка ад таго месца, дзе ён раней сядзеў, заўважыў больш-менш добры куток.\nГэта быў абрыў з невялікім паглыбленнем у сярэдзіне, але ж затое добра абаронены з мора ад ветру і дажджу. Дзякуючы таму, што дождж ішоў ад мора наўскос, сухая мясцінка яшчэ болей павялічвалася. Але ўсё ж там не магло змясціцца больш за аднаго чалавека.\nМанг пабег, узяў дзяўчыну і перанёс яе ў гэты куток. Яна ўся дрыжала і часам казала нешта незразумелае. Між тым цямнелася ўсё болей і болей. Па устала пытанне аб агш. Але як яго здабыць?\nКалі Манг быў адзін і захапіўся майстраваннем лодкі, ён згодзен быў лепш пацярпець, чымся ахвяраваць час на здабыванне агню. А цяпер і самому холадна, і непагадвь, і выратаваная дзяўчына на руках.\nЕн пільна агледзеўся навокал. Абрыў не быў голай скалой. Наверсе раслі дрэвы, хмызняк; вытыркаліся сухія карэнні, унізе было сухое лісце, трава, сухія галінкі,— адным словам, матэрыял большие нш добры. Трэба толькі высечы агонь.\nI Манг пачаў рыхтавацца. На карэннях і галлі ён знайшоў сухія нарасты-грыбы; яны маглі служыць трутам. Падрыхтаваў сушэйшага і танчэйшага галля, травы, лісця. Потым назбіраў адпаведных каменьчыкаў і пачаў выбіваць іскры.\nАле лягчэй усё гэта сказаць, як зрабіць. Колькі каменьчыкаў давялося перапрабаваць і пашукаць, пакуль натрапіў на добры крамняк! А колькі часу трэба было стука ць!\nТак цягнуўся доўгі, нудны час. Дзяўчына стагнала, варушылася, енчыла. Нават бура пачала ўжо сціхаць. А Манг усё біўся над сваім агнём. Колькі разоў ён ужо хацеў кінуць гэтую справу, але ранейшая практыка прывучыла яго да цярплівасці.\nБыла позняя ноч, калі, урэшце, запаліўся агонь. Затое ж і радасці колькі было! Адразу ўсё змянілася, ажыло. А дзяўчына дык зусім ачуняла, калі агонь пачаў грэць і сушыць яе.\nНекаторы час яна пазірала навакол, нічога не разумеючы. Потым прыпаднялася, прыгледзелася да Манга і, уразумеўшы свае становішча, дзіка ўскрыкнула, заплюшчыла вочы і зараз жа зноў павалілася ў непрытомнасці.\nА Манг сядзеў сабе на карачках ля вогнішча і весела ўсміхаўся, задаволены тым, што яна ачуняла. Ен не ведаў, чаму яна зноў павалілася; ён думаў, што яна яшчэ канчаткова не ачулілася, і цярпліва чакаў, пакуль яна апрытомнее.\nПраз некалькі мінут яна зноў расплюшчыла вочы, зноў убачыла яго, ускочыла і з жудасным крыкам забілася ў самы куток, працягнуўшы наперад рукі, нібы абараняючыся ад яго.\nМанг усміхнуўся ўсім тварам, заматаў галавой і залапатаў:


Усё грамадства падключаецца да акцыі "Нашы дзеці" - прадстаўнік Мінадукацыі | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n4 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Усё грамадства падключаецца да дабрачыннай навагодняй акцыі "Нашы дзеці". Аб гэтым сёння журналістам заявіла намеснік начальніка ўпраўлення сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і маладзёжнай палітыкі Міністэрства адукацыі Алена Галаўнёва, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nСтарт акцыі будзе дадзены 11 снежня. "У яе мерапрыемствы будзе ўключана ўсё грамадства. Мы назіраем тэндэнцыю, калі некаторыя фізічныя асобы, ІП аказваюць дапамогу ў правядзенні навагодніх свят, арганізуюць свае акцыі, робяць ахвяраванні", - расказала Алена Галаўнёва.\nПаводле апошніх даных, да правядзення акцыі маюць намер падключыцца 90 міністэрстваў, ведамстваў, грамадскіх аб'яднанняў. Знамянальна, што апошнія некалькі гадоў святы для сваіх равеснікаў і пажылых людзей праводзяць таксама самі дзеці.\nАлена Галаўнёва расказала, што мерапрыемствы пройдуць ва ўсіх малых і вялікіх населеных пунктах краіны. Удзел у ранішніках прымуць кіраўнікі рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, мясцовых выканаўчых і распарадчых органаў, арганізацый і прадпрыемстваў.\nГалоўная ёлка краіны пройдзе ў Палацы Рэспублікі ў Мінску, сюды запрошаны 2 370 дзяцей з усіх рэгіёнаў Беларусі, а таксама з Рыжскай беларускай школы, беларускай гімназіі імя Францыска Скарыны ў Вільнюсе.\nТрадыцыйная дабрачынная навагодняя акцыя "Нашы дзеці" пройдзе ў Беларусі з 11 снежня 2017 года па 10 студзеня 2018-га. Ва ўсіх рэгіёнах краіны ў гэтыя дні адбудуцца святочныя навагоднія паказы. У акцыі прымуць удзел больш як 15 тыс. дзяцей-сірот, дзяцей-інвалідаў, дзяцей, чые бацькі загінулі пры выкананні службовых абавязкаў.


Купить книгу «Ягоўдзік У.І. Вочы Зямлі. Вандроўкі па роднай Беларусі.**» , - Не проставлена группа\nЯгоўдзік У.І. Вочы Зямлі. Вандроўкі па роднай Беларусі.**\n—Ягоўдзік У.І. Вочы Зямлі. Вандроўкі па роднай Беларусі.**


Канвертаваць BitShares (BTS) і Нарвежская крона (NOK) : Калькулятар абменнага курсу\nBitShare (BTS) і Нарвежская крона (NOK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта BitShare і Нарвежская крона пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 31 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад BitShare. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Нарвежская крона валюты па змаўчанні. Націсніце на Нарвежская крона або BitShares канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe BitShare гэта валюта, у ні ў адной краіне. Нарвежская крона гэта валюта, у Нарвегія (НЕ, НІ, Зямля Каралевы Мод), і Шпіцберген і Ян-Майен (SJ, SJM). Нарвежская крона таксама вядомы як Krones, і Крона. Сімвал BTS можа быць запісаная BTS. Сімвал NOK можа быць запісаная NKr. Нарвежская крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу the BitShare Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Нарвежская крона Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. BTS каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. NOK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Галоўная ➠ Розны ➠ Душевые боксы\nЕсли вас интересуют душевые боксы, стоит заглянуть на этот сайт www.vanna-doma.ru вы найдете душевые боксы отличного качества и по доступной цене.\nАднак заўважым, што працэдура яе мантажу не прадугледжвае нічога складанага. Таму цалкам па сілах кожнаму ўладальніку жылля выканаць гэтую працу сваімі сіламі.\nКаб па завяршэнні ўстаноўкі ў вас была паўнавартасная функцыянуе душавая кабіна, перад працамі неабходна азнаёміцца ??з патрабаваннямі па ўсталёўцы. Таксама трэба падрыхтаваць інструменты для выканання работ. Вынікаючы тэхналогіі ўстаноўкі гэтага сантэхнічнага абсталявання, можна атрымаць душавую кабіну, якая праслужыць доўга і забяспечыць максімум выгод пры здзяйсненні гігіенічных працэдур у гэтым памяшканні.\nЁсць некалькі спосабаў, якія могуць выкарыстоўвацца пры ўсталёўцы душавых кабін самастойна. Які абраць - шмат у чым залежыць ад выгляду самой канструкцыі.\nУ сапраўдны момант у крамах сантэхнічнага абсталявання для спажыўцоў даступныя наступныя віды душавых кабін:\nзвычайныя кабінкі, якія маюць нахіл полу,\nдушавая кабінка, якая мае ў аснашчэнні паддон і зліўную сістэму простай канструкцыі,\nбокс, забяспечаны вялікай колькасцю функцый і які мае ў сваім аснашчэнні парагенератар.\nМадэлі кабін, даступныя на рынку, адрозніваюцца па сваіх памерах. Гэта дае магчымасць у ванную пакой па-за залежнасці ад яе плошчы падабраць падыходнае выраб. Пры выбары гэтага абсталявання пажадана, каб кабінка мела памеры не менш 80х80 см. Гэта мінімальна дапушчальны памер для гэтага абсталявання. У ёй чалавеку будзе дастаткова камфортна прымаць водныя працэдуры, маючы магчымасць падымаць рукі, рухацца і пры гэтым не выпрабоўваючы нязручнасцяў. Варта запомніць, што чым больш у душавой кабінцы месцы, тым менш нязручнасцяў будзе адчуваць які прымае водныя працэдуры чалавек.\nУ залежнасці ад такога параметру, як форма, душавыя кабінкі могуць быць:\nПры выбары гэтага абсталявання неабходна прымаць пад увагу якасць элементаў, якія выкананы з ударатрывалага шкла. Трывалым выраб можна лічыць, калі пры яго вырабе выкарыстоўвалася шкло таўшчынёй 6 мм. Выкарыстоўваючы такую ??душавую кабінку, будзе забяспечана бяспека для ўладальніка і стойкасць самага абсталявання да механічнага ўздзеяння.\nДэкаратыўнае афармленне вырабы падбіраецца ў залежнасці ад асабістых пераваг ўладальніка. На паверхні шкла многіх мадэляў маюцца розныя ўзоры або яна можа быць афарбаваная ў пэўны колер. Шкла ў большасці мадэляў маюць матавы або празрысты адценне.\nКаб работа па ўстаноўцы душавой кабіны была выкананая якасна, неабходна з усёй сур'ёзнасцю падысці да задачы мантажу. Самае галоўнае - загадзя прыгатаваць ўсе прылады і матэрыялы, каб пазбегнуць перапынкаў падчас мантажных работ.\nВыкананне ўстаноўкі душавой кабіны ў ваннай пакоі мяркуе мантаж абсталявання, якое ўключае, акрамя паддона і агароджы, яшчэ і змяшальнік з душавой асадкай. Гэтыя канструкцыі бываюць двух відаў:\nз каскаднай асадкай,\nз ручной асадкай.\nУ многіх мадэлях прысутнічае термостатический змяшальнік. Галоўная перавага гэтага прыстасавання заключаецца ў тым, што пры змене тэмпературы вады ў сістэме ён будзе забяспечваць аптымальную тэмпературу ў душы. Таму які прымае гігіенічныя працэдуры чалавек не адчуе на сабе ўсю «хараство» ледзянога душа.\nЯк усталяваць душавую кабіну з нахільным падлогай?\nКалі вы робіце ўсталявальныя працы кабінкі з нахільным падлогай, то выкананне мантажу запатрабуе стварэння паглыблення ў падлозе для ўладкавання зліву. Часцей за ўсё на падлозе выконваецца кладка кафлянай пліткі, пры гэтым абліцоўванне паверхні вырабляецца такім чынам, каб невялікі ўхіл меў месца быць у кірунку зліўной адтуліны. Такое становішча выключае сітуацыю застойванні сцёкавых вод. Пасля гэтага выконваецца ўстаноўка агароджы душавой кабінкі. Да змяшальнік падводзіцца вада. Перад працамі па ўкладцы пліткі неабходна выканаць ізаляцыю перакрыццяў, каб выключыць трапленне туды вады.\nЯкія функцыі мае сучасная душавая кабіна?\nДля паўсядзённага выкарыстання вельмі зручныя душавыя кабіны, забяспечаныя функцыяй гідрамасажу. Вырашыўшы збіраць такія мадэлі, неабходна выканаць мантаж спецыяльных фарсунак, дзякуючы якім з пэўнай інтэнсіўнасцю пры карыстанні душам будзе распыляцца вада. Масажны эфект даступны для ўладальніка пры аўтаматычным уключэнні фарсунак, якія могуць быць актыўныя з зменнай частатой. Іх колькасць у залежнасці ад мадэлі адрозніваецца. Чым складаней сістэма гідрамасажу, тым фарсунак больш.\nМногія душавыя кабінкі маюць у сваім абсталяванні функцыі масажу і пара. Усталёўваючы такія вырабы, самае галоўнае - забяспечыць правільную цыркуляцыю паветра. Таксама значэнне мае раўнамернасць размеркавання пара ў кабінцы. Звычайна у сваім абсталяванні такія мадэлі маюць вентылятар.\nАдзначым, што мантаж абсталявання з функцыяй гідрамасажу прадугледжвае наяўнасць вадаправоднай сеткі і ціску велічынёй 2 атмасферы. Значным момантам з'яўляецца і ўстаноўка сістэмы рэгенерацыі вады. Гэта забяспечыць працяглы тэрмін службы гэтага сантэхнічнага абсталявання.\nЯк самастойна збіраць кабінку?\nКалі вы вырашылі рушыць услед модным тэндэнцыям і замяніць ванну душавой кабінкай, то для мантажу абсталявання неабавязкова запрашаць спецыялістаў. Работы па яе ўсталёўцы можна выканаць сваімі сіламі. Для гэтага неабходна атрымаць кансультацыю ў спецыяліста, дзе вы будзеце набываць кабіну. Таксама варта ўважліва азнаёміцца ??з інструкцыяй. Калі ў вас узніклі пытанні, то для атрымання адказаў на іх можна звярнуцца да мэнэджэра-кансультанта ў краме.\nВарта ведаць, што мантаж душавых кабінак прадугледжвае ўнясенне змяненняў у сантэхнічную сістэму.\nГэта абсталяванне можна размясціць наступным чынам:\nКаб пазбегнуць працёкаў пры ўсталявальных працах варта прымаць да ўвагі наступныя моманты:\nяшчэ да ўстаноўкі вырабы неабходна правесці ваду, каналізацыю і электрычнасць,\nу кабіны выпуск каналізацыйнай трубы павінен быць не вышэй 70 см ад падлогі,\nпры ўсталёўцы кабіны неабходна строга прытрымлівацца інструкцыі вытворцы,\nна месца злучэння дэталяў неабходна вырабіць герметык.\nПадрабязна пра ўсталёўку каналізацыі паддона\nТым, хто вырашыў сам збіраць кабінку ў ваннай, гэтая інфармацыя будзе карысная.\nСліў з'яўляецца важным элементам канструкцыі, а таму важна ведаць, як павінен правільна выконвацца яго мантаж.\nПерш за ўсё неабходна далучыць да сцёку каналізацыі зліўны шланг кабінкі.\nМесцы злучэнняў павінны быць апрацаваны пры дапамозе герметыка.\nДалей ўшчыльніцельная пракладка усталёўваецца ў сцёкавых адтуліну.\nДля апрацоўкі паверхні пракладкі выкарыстоўваюць герметызуецца матэрыял на сіліконавай аснове. Потым пад паддонам выконваецца ўстаноўка пракладкі, а далей сцёкавых вузел варта замацаваць, выкарыстоўваючы спецыяльныя шрубы.\nЎстаноўка паддона і іншых элементаў\nВарта памятаць, што толькі пры правільным мантажы ўсіх элементаў душавой кабінкі можна гарантаваць яе нармальную працу.\nГэтая праца пачынаецца з таго, што на сцяне выконваюць замацаванне клямараў, яны звычайна ўваходзяць у камплект да абсталявання. Элементы павінны быць устаноўлены на вышыні дэкаратыўнай панэлі. Калі панэль паддона адсутнічае, то пры вызначэнні вышыні неабходна арыентавацца на магчымасць падключэння каналізацыі.\nПерад тым як прыступаць да самастойнай ўстаноўцы кабіны, герметыкам неабходна апрацаваць месца, дзе паддон будзе прымыкаць да трубы каналізацыі. Калі гэта будзе выканана, неабходна праверыць герметычнасць пры дапамозе напуска ў паддон вады.\nКалі такая праверка паказала адсутнасць працёкаў, то ў гэтым выпадку можна пераходзіць да наступнага этапу - выраўноўванню паддона і яго фіксацыі. Для гэтага выконваюць наладжваньня ножак. Варта сказаць, што нескладаным працэсам з'яўляецца ўстаноўка паддона душавой кабіны. Калі мадэль забяспечаная паддонам, то ўсталяваць яе значна прасцей, чым выраб з нахільным падлогай.\nПасля завяршэння працы па ўсталёўцы поддона варта зрабіць гарызантальныя разметкі на сценах, выкарыстоўваючы ўзровень. На іх потым неабходна арыентавацца пры прікручіванія накіравальнага профілю. Затым будуць устаўленыя створкі кабінкі. Падлогі накіроўвалых будуць устаноўлены далей.\nНаступным этапам ідзе падключэнне змяшальнікаў. Папярэдне неабходна вывесці ў месца размяшчэння змяшальнікаў трубы халоднай і гарачай вады. Паміж трубамі неабходна вытрымліваць адлегласць 15 см.\nЭксцэнтрыкі варта выкарыстоўваць для самастойнага злучэння труб. Звычайная пакулле ўжываецца ў якасці ўшчыльняльнага матэрыялу для металічных труб. Для пластыкавых вырабаў і для труб з металлопластика выкарыстоўваць яго не варта. Пры намаканні адбудзецца яго набраканне. А гэта можа прывесці да пашкоджання не толькі труб, але і злучальных элементаў - фітынгаў.\nЎстаноўка дзверцаў і іншых элементаў канструкцый выконваецца адносна адзін аднаго. Пасля завяршэння мантажу верхняй панэлі кабінкі неабходна праверыць працу электратэхнічнага абсталявання, якое ўваходзіць у склад кабінкі. Калі канструкцыя сабраная, яна павінна пастаяць некаторы час, каб высах герметык.\nКалі праверка герметычнасці ўсіх злучэнняў завершана і адхіленняў у працы не выяўлена, неабходна адрэгуляваць дзверы. Далей да кабіны прымацоўваецца драўляная дэкаратыўная панэль. Калі плануецца збіраць душавую кабіну ў прыватным доме, то асаблівую ўвагу неабходна надаць гідраізаляцыі.\nЎстаноўка душавой кабіны ў ваннай пакоі - правільнае рашэнне. Яе выкарыстанне забяспечвае камфорт пры здзяйсненні гігіенічных працэдур. Гэтыя вырабы адрозніваюцца выгодай, добрай функцыянальнасцю. Ўстаноўка кабіны не з'яўляецца складанай задачай, таму самастойна выканаць яе мантаж можна без вялікіх праблем. Калі выраб ўстаноўлена па ўсіх правілах, то вы атрымліваеце ванную пакой з сучасным абсталяваннем, якое ператварае прыём душа ў цяперашні задавальненне.


Калекцыянер птушыных яек не зможа шкодзіць птушкам бліжэйшыя 10 год | BirdWatch.by\nКалекцыянер птушыных яек не зможа шкодзіць птушкам бліжэйшыя 10 год\n25.02.2012 - 16:30 | Harrier\nУ бліжэйшыя 10 год калекцыянеру з Лондану забаронена прыязджаць у Шатландыю пад час гнездавога сезону птушак. Суд быў вымушаны выдаць адмысловы ордэр (anti-social behaviour order) з-за таго, што гэты чалавек неаднаразова здзяйсняў кражы яек з гнёздаў такіх рэдкіх птушак, як арлы-маркуты ці скопы. Да гэтага ён быў караны 10 разоў за кражу або валоданне яйкамі рэдкіх відаў у сваёй калекцыі.\nПаводле вердыкту магістрацкага суду Thames г.Лондану, 49-гадовы мужчына са снежня адседжвае свой чарговы вырак – паўгады турмы.\nЦяпер адмысловы ордэр на забарону паездак у Шатландыю дзейнічае для яго штогод з 1 лютага да 31 жніўня. Акрамя гэтага, яму забаронена наведваць рэзерваты RSPB і Wildlife trust таксама на працягу наступных 10 год.\nПрадстаўнік RSPB Scotland сказаў, што яны спадзяюцца, што ордэр будзе сур’ёзнай перашкодай працягваць здзяйсняць злачынствы супраць прыроды. Аднак калі абмежаванні будуць парушаныя, калекцыянера-рэцыдывіста чакае штраф у £20.000 і пяцігадовая адседка ў вязніцы.\nПрадстаўнік паліцыі сказаў, што на працягу некалькіх год крыміналіст зрабаваў сотні гнёздаў розных відаў птушак з-за свайго хваравітага жадання дадаць экспанаты ў асабістую калекцыю. Цяпер рашэнне англійскага суду эфектыўна дапаможа захаваць брытанскіх гняздуючых птушак.\nПаводле www.bbc.co.uk (тэкст і здымак) падрыхтаваў Дзьмітры Вінчэўскі для www.birdwatch.by


Сёлетнюю ўборачную кампанію адзін з лепшых камбайнераў філіяла «Гараны-Агра» ААТ «Полацкі камбінат хлебапрадуктаў» Сяргей Гарбаценка пачаў на новенькім камбайне. — Полоцк. Полоцкий вестник. Новости Полоцка и Полоцкого района\n16.08.2017 15.08.2017 Алина Большакова889Комментарии on Сёлетнюю ўборачную кампанію адзін з лепшых камбайнераў філіяла «Гараны-Агра» ААТ «Полацкі камбінат хлебапрадуктаў» Сяргей Гарбаценка пачаў на новенькім камбайне.\nДырэктар філіяла Аляксандр Калтуноў расказаў, што даверылі новую тэхніку фірмы «NEW HOLLAND» менавіта Сяргею Віктаравічу таму, што ён добрасумленны і адказны працаўнік. На якой бы тэхніцы ні працаваў — яна заўсёды была ў ідэальным стане.\nНа новым камбайне вытворчасці Бельгія працаваць зусім не проста, патрэбныя веды і вопыт. Сяргей Віктаравіч дасканала вывучыў інструкцыю да новага камбайна, уважліва слухаў спецыялістаў пастаўшчыка новай тэхнікі.\n«Мядзведзяў і тых вучаць на матацыклах ездзіць, а я што, не здолею кіраваць замежнай тэхнікай?» — жартаваў Сяргей Віктаравіч.Новенькі камбайн убіраў азімую пшаніцу ва ўрочышчы Базылёўка. Мы ўважліва разглядалі жоўценькі агрэгат, на якім блішчэла, пералівалася на сонцы фарба, і, набраўшыся храбрасці, папрасіліся пакатацца. Падняліся ў кабіну — і ахнулі! Поле відаць як на далоні! Сяргей Віктаравіч расказаў, што ў час працы ў кабіне цішыня — эфектыўная гукаізаляцыя дзвярэй зводзіць да мінімума чутнасць вонкавага шуму. Сама кабіна — вялікая, светлая, плошча шклення больш за 6 метраў квадратных.\nТэмпературу ўнутры кантралюе разумная тэхніка. Камбайнер круціў руль, націскаў на кнопкі джойсціка і сачыў за лічбамі на невялікім электронным табло. Шматфункцыянальны рычаг кіравання аб’ядноўвае ў сабе пад’ём і апусканне жаткі, кіраванне бакавым выроўваннем, карэкціруе вышыню зрэза, рэгулюе частату вярчэння матавіла. Нас уразіла магутнасць рухавіка — 390 кВт (530 к.с.)! Камбайн, нібы карабель, плыў па полі. І таксама паслухмяна нахіляліся перад матавілам сцябліны пшаніцы. Дырэктар гаспадаркі паведаміў, што фірма «NEW HOLLAND» — лідар па вытворчасці сярод камбайнаў ва ўсім свеце.\nМенавіта мадэль камбайна, якую сёлета ў лізінг набылі гаранцы, — вылучаеццца сярод іншых хуткасцю працы. Для гэтага агрэгата патрэбныя вялікія плошчы. Шырыня жаткі — 11 метраў, бункер ёмістасцю 12500 літраў ён можа выгрузіць за 100 секунд.Сваю задаволенасць новай тэхнікай выказала і галоўны аграном філіяла «Гараны-Агра» Тамара Макарава. Расказала, што камбайн працуе хутка і вельмі якасна: у бункеры збожжа сусветнага класа!За некалькі дзён жатвы-2017 камбайнер Сяргей Гарбаценка разам з памочнікам — сынам Ігарам — выйшлі ў лідары раённага спаборніцтва па ўборцы збожжавых культур. З мінулага аўторка яны намалацілі ўжо 782,9 тоны збожжа.«Працуем з добрым настроем. Ураджай вырас нядрэнны, толькі б надвор’е не падвяло!» — выказаў пажаданне вопытны камбайнер.


Варыянты настольных падставак пад манітор | Інтэр'Ерныя Штучкі\nУ нашы дні ўсё меншая колькасць людзей выкарыстоўвае персанальных кампутары. Зараз балем кіруюць мабільныя тэхналогіі, ноўтбукі, планшэты, смартфоны - менавіта гэта працягвае масава замяняць такія звыклыя стацыянарныя персанальныя кампутары. Таму некаторым здаецца, што такая рэч, як падстаўка для манітора, перажытак мінулага, але ці так гэта? На самай справе такое меркаванне можна лічыць памылковым, бо вялікая колькасць людзей па-ранейшаму карыстаецца стацыянарнымі кампутарамі, і іх продажу хоць і падаюць, але па-ранейшаму застаюцца на даволі высокім узроўні. Менавіта таму ёсць яшчэ немалая колькасць людзей, якім спатрэбіцца добрая падстаўка пад манітор настольная. Давайце ж падрабязней разгледзім гэтае пытанне і вырашым, а ці патрэбна наогул падстаўка пад манітор у тым выпадку, калі вы карыстаецеся стацыянарным ПК.\nЦі варта купляць падстаўку пад манітор?\nБольшасць сучасных манітораў, а калі быць дакладней, то практычна ўсё не падаюць такую магчымасць, як рэгуляванне вышыні манітора. Магчыма, многія не задумваліся, бо прывыклі да такога стану спраў і ў выпадку патрэбы займаліся рэгуляваннем вышыні манітора пры дапамозе разнастайных дадатковых сродкаў, але вышыня размяшчэння манітора мае вельмі вялікае значэнне. Чаму ж гэта так важна? Ну, напрыклад, ад гэтага можа залежаць, як моцна будуць стамляцца вашы вочы ад манітора. Напрыклад, у тым выпадку, калі верхні край манітора знаходзіцца на ўзроўні вачэй, то гэта будзе спрыяць меншаму уставанию вочных цягліц. А ўсё таму, што тады чалавек будзе глядзець не прама перад сабой, а трохі ўніз - гэта з'яўляецца найбольш зручнай пазіцыяй для вочных цягліц. Такім чынам, калі чалавек працуе за кампутарам шмат часу, такое размяшчэнне манітора не дазволіць яму моцна стаміцца.\nТаксама не варта забываць той факт, што ад размяшчэння манітора можа вельмі моцна змяняцца адлюстраванне графікі і кветак. Магчыма, многім падасца, што гэта не істотны мінус, на які можна не звяртаць увагу. Аднак калі чалавек за такім маніторам працуе з графікай або, напрыклад, з дызайнам, то для яго гэта мае вельмі вялікае значэнне, ад гэтага шмат у чым залежыць нават вынік яго працы.\nПрачытайце таксама нашу артыкул Выбіраем офіснае крэсла на колцах і зручнай спінкай.\nМенавіта для таго, каб дасягнуць найбольш прыдатнага размяшчэння манітора па вертыкалі, і існуе спецыяльная падстаўка пад манітор настольная. Таксама падстаўка валодае яшчэ адным важным уласцівасцям, яно заключаецца ў больш правільным і карысным выкарыстанні рабочай плошчы. Калі на стале стаіць падстаўка для манітора, то навесці на ім парадак, будзе значна прасцей.\nВарыянты падставак для манітора\nНа дадзены момант існуе вельмі вялікая колькасць разнастайных відаў і мадэляў падставак для манітораў. Ёсць як зусім танныя і простыя, так і тыя, якія аснашчаны цэлым шэрагам дадатковых функцый, якія ўжо ў нейкай меры самі пачынаюць прадстаўляць сабой пэўны гаджэт. Варта заўважыць, што канкурэнцыя ў гэтым кірунку даволі сур'ёзная, і вытворцы прапануюць пакупнікам усё новыя і новыя рашэнні, а некаторыя з іх здольныя здзівіць нават самых спрактыкаваных і што бачылі раней віды фанатаў хай-тэка.\nПрачытайце таксама нашу артыкул Трымальнік для планшэта ў машыну: правілы выбару.\nЯкі ж варыянт выбраць для сябе ў залежнасці ад уласных патрэбаў? Калі для вас галоўнае - атрымаць ад падстаўкі трываласць, прастату і зручнасць, то ў гэтым выпадку вам падыдзе самая звычайная падстаўка з ДСП.Такая падстаўка пад манітор настольная, стаіць зусім нядорага і здольная праслужыць вельмі працяглы тэрмін, выдатна выконваючы ўсе свае задачы.\nКалі ж вы з'яўляецеся сапраўдным знатаком сучасных тэхналогій, любіце максімальны камфорт і любіце разнастайныя дадатковыя функцыі, пры гэтым не супраць за іх дадаткова заплаціць, у гэтым выпадку вам варта арыентавацца на такія падстаўкі, як Fellowes SMART SUITES PLUS. Гэтая падстаўка з'яўляецца адным з самых функцыянальных рашэнняў у гэтым класе на бягучы момант. Нягледзячы на тое, што яна валодае даволі невялікі максімальна нагрузкай, якая складае 10 кг, Fellowes SMART SUITES PLUS здольная пахваліцца наяўнасцю рэгулятара вышыні, які налічвае 3 ўзроўню, мае суперсучасны і стыльны дызайн, модульную канструкцыю, наяўнасць адмысловых адсекаў для разнастайных офісных рэчаў. Гэтак жа яна валодае выдатнай і вельмі прадуманай эрганамічнасцю і многім іншым. Наяўнасць такой падстаўкі дома ці ж на працоўным месцы ў офісе дазволіць стварыць па-сапраўднаму рабочую абстаноўку ў памяшканні.\nІснуе цэлы шэраг падставак прэміум-класа, якія могуць валодаць вельмі вялікай колькасцю разнастайных дадатковых функцый. Такая падстаўка пад манітор настольная здольная вытрымліваць каля 30 кг лімітавай масы, мае выдатны і вытанчаны дызайн і здольная вельмі доўга і надзейна служыць свайму гаспадару.\n← Трансформер шафа ложак


Нямецкія інвестфонды могуць адмовіцца ад дзяржаблігацый Беларусі па прыкладзе датчанаў\nСМІ Германіі і Люксембурга абмяркоўваюць сітуацыю з мясцовымі інвестфондамі, якія купілі беларускія дзяржаблігацыі: «ЕС і ЗША больш не прызнаюць Лукашэнку прэзідэнтам»\nГалоўнае з публікацый у чатырох еўрапейскіх выданнях: Badische Zeitung, Luxemburger Wort, DIE RHEINPFALZ і Frankfurter Rundschau.\n• дзяржаблігацыі Беларусі купілі нямецкія Deutsche Bank і Allianz, а таксама Union Investment з Люксембурга. Банкі Германіі не выключаюць, што могуць пазбавіцца ад беларускіх еўрабондаў па прыкладзе датчан. А Union Investment заявіў, што пасля выбараў распрадаў значную частку аблігацый Беларусі — але не ўсе;\n• фінансавы аналітык кампаніі Duff & Phelps Максім Адаскевіч у каментары журналісту патлумачыў, што $ 1,25 млрд прама ці ўскосна дапамаглі Лукашэнку захаваць уладу. «Гэтыя грошы дазволілі разгрузіць бюджэт, з якога плацяць сілавікам», — перакананы аналітык;\n• па словах Паўла Латушкі, дыктатара турбуе толькі пытанне абароны сваёй улады з дапамогай рэпрэсіўнага апарата. Рэжым траціць усё больш бюджэтных грошай на сілавыя структуры.\nНагадаем, Народнае антыкрызіснае упраўленне працягвае кампанію супраць новых непад’ёмных крэдытаў нелегітымнай улады. НАУ робіць усё магчымае, каб рэжым не мог павесіць на беларускі народ яшчэ больш пазыкаў. Ад дзяржаблігацый Беларусі ўжо адмовіліся дацкія інвестыцыйныя і пенсійныя фонды, пасля чаго цана на іх рэзка ўпала.\nТаксама працягваецца і ўнутраны эканамічны ціск на рэжым. Кожны можа паўдзельнічаць у гэтым, калі далучыцца да акцыі «Банкамат — Абменнік — Банк».


І Вялікабрытанія, і ЗША масава перадаюць Украіне супрацьтанкавыя кіраваныя ракеты (СТКР) уласнай распрацоўкі. Як працуюць гэтыя сістэмы абароны і ці могуць яны спыніць расійскае ўварванне ва Украіну, піша The Economist.\nУкраінскія вайскоўцы трэніруюцца з ракетамі «Javelin». Фота: Укрінформ.\n17 студзеня грузавыя самалёты брытанскіх каралеўскіх ВПС C-17 курсіравалі туды і назад паміж Вялікабрытаніяй і Украінай. «Мы прынялі рашэнне пастаўляць Украіне лёгкія сістэмы супрацьтанкавага абарончага ўзбраення», — абвясціў у той жа дзень міністр абароны Вялікабрытаніі Бэн Уолес. На фотаздымках з Украіны бачныя самалёты, напоўненыя лёгкай супрацьтанкавай зброяй новага пакалення (NLAWs), англа-шведскай супрацьтанкавай кіраванай ракетай.\nПа словах намесніка Уолеса, Брытанія адправіла тысячы такіх ракет. Амерыка пачала адпраўляць Украіне свае ўласныя супрацьтанкавыя кіраваныя ракеты Javelin у 2018 годзе, а ў снежні ўхваліла дадатковы пакет узбраенняў на 200 мільёнаў даляраў, у яго таксама ўключаныя ракеты Javelin. Як працуюць супрацьтанкавыя ракеты і ці могуць яны спыніць расійскае ўварванне ва Украіну?\nПадчас Другой сусветнай вайны асноўным сродкам спынення танкаў была супрацьтанкавая зброя, якая страляла малакалібернымі кулямі і снарадамі з доўгага ствала на вельмі высокіх хуткасцях. Але паколькі ў пасляваенны перыяд танкі сталі больш цяжкімі праз дадатковую браню, пяхотным войскам спатрэбілася новая зброя, каб спыніць іх. Спачатку з'явіліся наплечныя ракетныя ўстаноўкі, такія як культавая амерыканская «Базука» M1, якую трэба было накіроўваць наўпрост на аб’ект. Затым з'явіліся супрацьтанкавыя кіраваныя ракеты, якія маглі манеўраваць у палёце.\nЯны былі розных відаў. У першага пакалення быў доўгі провад, злучаны з джойсцікам, які выкарыстоўваўся для навядзення ракеты на танк. Яны даказалі сваю эфектыўнасць у вайне Суднага дня 1973 года, калі егіпецкія войскі выкарыстоўвалі савецкія ракеты з правадным навядзеннем, каб нанесці ўдар па ізраільскіх танках. Другое пакаленне дазваляла аператару накіроўваць ракету, проста трымаючы танк у полі зроку, спачатку з дапамогай дроту, а затым з дапамогай радыёсігналу.\nАпошнія ракеты наогул не патрабуюць «рулявога» кіравання. Ракеты, распрацаваныя па прынцыпе «страляй і забудзь», такія як NLAW і Javelin, маюць невялікі датчык — напрыклад, камеру ці цеплавізар, — які можа выявіць танк. Не менш важна і тое, што многія з іх з'яўляюцца зброяй «атакі зверху». Ракета апісвае дугу ў небе і апускаецца зверху ўніз, бо менавіта верхняя частка танка звычайна найменш абароненая. NLAW пралятае прыкладна ў метры над танкам з баявой часткай, накіраванай уніз. У любым выпадку, сутнасць у тым, каб нанесці ўдар там, дзе браня самая тонкая.\nУсё гэта робіць іх грознай зброяй. Напрыклад, падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі паўстанцы знішчылі больш за 3000 адзінак сірыйскай бранятэхнікі, у асноўным савецкай, з выкарыстаннем СТКР з правадным навядзеннем, якія ў асноўным пастаўляюцца арабскімі дзяржавамі. СТКР — гэта зброя для засад, кажа Амаэль Катларскі, рэдактар часопіса Janes Infantry Weapons. Хоць Javelin можа трапіць у танк на адлегласці больш за дзве мілі (прыкладна 3 км), NLAW патрабуе, каб аператар знаходзіўся на адлегласці 800 метраў або каля таго. У лесе або гарадах яго прасцей выкарыстоўваць, чым на раўнінах.\nРакету таксама можна падмануць. Усе сучасныя браняваныя машыны могуць выпускаць дым для маскіроўкі, часам ён утрымлівае і гарачы белы фосфарны дым, які збівае з панталыку цеплавыя датчыкі. У лістападзе на некаторых расійскіх танках блізу Украіны была заўважаная браня з планкамі на верхняй частцы вежы, магчыма, для няправільнага накіравання невялікіх выбуховых снарадаў. На іншых, здаецца, былі прыстасаванні на адмысловых трубках, якія дапамагаюць перасякаць рэкі, для выдзялення цяпла, каб збіваць ракеты з траекторыі, хоць некаторыя з іх маюць дзве боегалоўкі, каб перашкодзіць такому труку.\nДадатковай лініяй абароны з'яўляецца сістэма актыўнай абароны (APS), навамодны від абароны, які выкарыстоўвае радар для выяўлення накіраваных на танкі снарадаў, а затым запускае снарады вонкі, каб спыніць іх. Сведчанні з Газы, дзе ізраільскія танкі былі абсталяваныя трафейнымі APS, паказваюць, што яны вельмі эфектыўныя пры адбіванні ракет і гранат.\nТолькі невялікая частка расійскіх танкаў цяпер мае такую абарону, кажа Бэн Бары, былы армейскі афіцэр, які цяпер працуе ў Міжнародным інстытуце стратэгічных даследаванняў, аналітычным цэнтры ў Лондане. Аднак яны, верагодна, будуць у авангардзе атакі — і гэта праблема не толькі для ўкраінскіх вайскоўцаў, але і для тых, хто ў НАТА разважае пра тое, як прадухіліць любы будучы напад Расіі. Па іроніі лёсу, для перамогі над APS можа спатрэбіцца вяртанне да больш старой формы супрацьтанкавай вайны, кажа Бары: абстрэльваць браню мінамётным і артылерыйскім агнём у надзеі пашкодзіць радар.\nТакім чынам, вялікі арсенал супрацьтанкавых кіраваных ракет ва Украіне быў бы найбольш эфектыўны ў гарадскіх або лясных раёнах, дзе абаронцы маглі б хавацца сярод будынкаў або дрэў і падабрацца незаўважна. Расійскія камандзіры, аднак, памятаючы пра свае гарадскія баі ў Грозным, сталіцы Чачні, у 1990-х гадах, захочуць аслабіць супрацьтанкавую абарону Украіны задоўга да таго, як яны апынуцца ў такой непасрэднай блізкасці.\n«Прасцей кажучы, рускі спосаб вядзення вайны заключаецца ў знішчэнні ворагаў масіраваным артылерыйскім агнём і знішчэнні тых, хто выжыў, пяхотай і бранятэхнікай», — кажа Амаэль Катларскі. — Рускія спадзяюцца знішчыць большасць супрацьтанкавай зброі з дапамогай артылерыі задоўга да таго, як іх танкі апынуцца ў зоне дасяжнасці ракет».


Хартыя_ 31 траўня 2020, Нядзеля, 7:44\nУ Беларусі не створана фінансавых умоваў для стымулявання справавой ініцыятывы насельніцтва.\nПаводле звестак даследавання IFC, блізу 35% прыватных беларускіх кампаній былі заснаваныя пасля атрымання сродкаў у сяброў і сваякоў, а не ў адпаведных фінансавых інстытутаў. Еўрапейцы толькі дзівяцца чарговаму беларускаму «цуду», піша ej.by.\nНа канферэнцыі, якая прайшла ў Менску, эксперт гарантыйных фондаў IFC Джэймс Хамерслі прапанаваў вынікі даследавання, праведзенага Міжнароднай фінансавай карпарацыяй.\nУ даследаванні, якое праводзілася блізу 9 месяцаў, удзельнічалі больш за 700 малых і сярэдніх прадпрыемстваў Беларусі. Атрыманыя звесткі дазволілі зрабіць некаторыя, нечаканыя для нас і IFC высновы.\nПаводле атрыманых звестак, у Беларусі блізу 35% прыватных кампаній былі заснаваныя пасля атрымання сродкаў у сваякоў, сяброў і знаёмых. І гэта толькі тыя кампаніі, якія дзейнічаюць да гэтага часу, гэта значыць, змаглі неяк развіцца і замацавацца на рынку. А колькі пацярпелі крах? Гэтага, на жаль, ніхто не ведае.\nДля Еўропы падобная крыніца фінансавання малога і сярэдняга прадпрымальніцтва ўвогуле нонсэнс.\n"Дзіўна", – толькі і змог сказаць з гэтай нагоды Джэймс Хамерслі.\nАтрымліваецца, што дзяржава кроўна зацікаўленая ў развіцці прадпрымальніцтва, а цяжар фінансавання МСП перакладзены на плечы простых людзей, якія ў большасці сваёй нават не здольныя ацаніць рызыкі ад падобнага кшталту інвеставання сродкаў. Зрэшты, гэта нават інвеставаннем назваць складана.\nПры гэтым, паводле звестак даследавання, у цяперашнім МСП маюць патрэбу ў фінансаванні блізу 25%. З іх толькі 32% гатовыя звярнуцца ў банкі для атрымання крэдыту. Між тым цяперашні попыт на пазыковыя сродкі складае больш за 100 млн рублёў.\nБанкі таксама зацікаўленыя ў прывабліванні новых кліентаў з боку МСП і гатовыя выдаваць ім крэдыты, але ёсць некалькі нюансаў, якія абцяжарваюць увесь працэс. У ходзе даследавання банкіры назвалі шэраг праблемных пытанняў, якія патрабуюць развязання. Гэта фінансавае становішча пазычальнікаў, ліквіднасць закладнога забеспячэння і макраэканамічныя рызыкі. Некаторыя банкі прызналіся, што неахвотна ідуць на выдачу крэдытаў у беларускіх рублях, хоць, здавалася б, нацыянальная валюта апошнім часам даволі стабільная. Паводле ўсеагульнага прызнання, рынку сёння неабходны прынцыпова новы крэдытны прадукт, які банкіры маглі б прапанаваць МСП без забеспячэння, а пад гарантыі, напрыклад, Фонду фінансавай падтрымкі прадпрымальнікаў. Праблема толькі ў тым, што пры цяперашняй патрэбе 100 млн рублёў капітал фонду складае ўсяго 6,7 млн рублёў. А іншага фінансавага інстытута, які мог бы выступаць гарантам у пазыках для МСП, у Беларусі няма. Нават на даляглядзе не відаць.\n30.05 Правакатарка з Гародні 87,609\n24.05 Cтаткевич и Тихановский собрали тысячи людей возле Комаровского рынка (Онлайн, видео) 67,637\n29.05 Гавары за сябе, Ліда 58,137\n30.05 Падрабязнасці міліцэйскай правакацыі ў Гародні 57,550\n29.05 Жыхары Горадні патрабуюць неадкладнага вызвалення Сяргея Ціханоўскага 57,395\n30.05 Як «Саша 3 адсоткі» арганізоўваў правакацыю супраць папулярнага блогера 54,636\n25.05 Экс-банкир Виктор Бабарико ответил на вопросы белорусов 52,184


Горячая зола по-белорусски — прысак, а ковш — карэц\nДасведчаны і пільны пайшоў чытач. Тэлефануе Васіль Пятровіч Зотаў. Падзякаваў за карысную рубрыку і адначасова папракнуў. Маўляў, аўтар у самой назве гэтай самай рубрыкі дапусціў прыкрую памылку. Вядома, што слова «лікбез» створана з двух — «ликвидация безграмотности».\nА калі перакласці на мову, то павінна атрымацца «ліквідацыя непісьменнасці», скарочана — «лікнеп». На першы погляд крытыка мае месца. На самай справе, устойлівыя словазлучэнні, якія існуюць самастойна, перакладу не падлягаюць. Я не вялікі філолаг, але менавіта так думаю. Давайце, паважаны Васіль Пятровіч, паспрабуем перакласці аналагічнае слова — «прараб». Як вядома, яно таксама ўтварылася з двух — «производитель работ». А цяпер паглядзім, як яно павінна гучаць, з вашага пункта гледжання, на беларускай мове. Перакладаем і атрымоўваем нешта недарэчнае: «вытворца працы», скарочана — «выпрац». Вы дзе-небудзь чулі ці бачылі падобнае? Не? Я — таксама.\nТак что няхай рубрыка мае ранейшую назву, а мы пакрысе будзем смакаваць новыя словы. Напрыклад:\nнажарить (сала) — наскварыць\nнижнее бревно в срубе — падваліна\nокорок — кумпяк\nв самом деле — насамрэч\nгорячая зола — прысак\nкисть — пэндзаль\nкапля — кропля\nоболтус — боўдзіла\nдача — лецішча\nлюбовь — каханне\nрубашка — кашуля\nчулки — панчохі\nковш — карэц.\nІ напрыканцы: утро вечера мудренее — пераначуем — болей пачуем.\nСпадзяёмся, што ў наступны раз яшчэ нешта перакладзём.


Ах, Родчанка. Колькі слоў наўздагон юбілею • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nЯўген Гучок, вядомы беларускі паэт і наш зямляк, падрыхтаваў матэрыял для чарговай кнігі. Яна расказвае пра жыццёвы лёс і творчасць Рыгора Віктаравіча Родчанкі, беларускага (слуцкага) краязнаўца, фалькларыста, літаратуразнаўца і паэта. Яўген Сяргеевіч лічыць, што гэта кніга — яго галоўная праца апошняга года. Сам ён быў добра знаёмы з Родчанкам, а ў зборы матэрыялаў дапамагалі шматлікія слуцакі. Аўтар мяркуе, што жыхары Случчыны абавязаны знаць пра яе нястомнага даследчыка. Бо менавіта ён адрадзіў да новага жыцця слуцкую гісторыю. Цяпер яна ёсць у жыхароў Случчыны, як ёсць і тыя, хто працягвае справу Родчанкі. Кніга яшчэ не выдадзена, але спадзяёмся, што хутка яна пабачыць свет. А пакуль што «Кур'ер» прапануе сваім чытачам урыўкі з цікавай, без перабольшвання, работы Яўгена Гучка.\nКРАЯЗНАЎЦА. Рыгор Віктаравіч Родчанка, 1980-я гады. Фота з сямейнага архіва\nЗнайсці якія-небудзь звесткі пра жыццё і творчасць Рыгора Віктаравіча Родчанкі - беларускага (слуцкага) краязнаўца, фалькларыста, літаратуразнаўца, паэта (і ва ўсім гэтым гарачага і шчырага падзвіжніка) — у беларускіх энцыклапедычных выданнях практычна немагчыма.\nПа маці (па кудзелі) Р. Родчанка — беларус; па бацьку (па мячы) — украінец, што (з яго слоў) дапамагала яму не раз адбівацца на розных узроўнях ад абвінавачванняў яго ў беларускім нацыяналізме. Яго бацька з таго роду, з якога выйшаў і знакаміты А.М. Родчанка (1891−1956) — дызайнер, графік, майстра фотамастацтва, мастак тэатра і кіно, сябра Уладзіміра Маякоўскага. Маці Р. Родчанкі належыла да роду Жылкаў, з якога выйшаў выбітны паэт Уладзімір Жылка. Бацькі пазнаёміліся ў мястэчку Цімкавічы Капыльскага раёна, дзе малады ўкраінец Віктар Родчанка служыў памежнікам і дзе ўзяў шлюб з беларускай дзяўчынай Волькай Несцярчук (па маці яна ж Жылка). Пасля яго дэмабілізацыі паехалі ва Украіну (Варашылаўградская вобласць — цяпер Луганская). Розныя перэпетыі жыцця (калектывізацыя, галадамор і іншыя) прымусілі іх разам з малалетнім сынам Рыгоркам вярнуцца ў Беларусь, дзе ўкраінскі хлопчык пачаў спасцігаць беларушчыну і рабіцца яе вялікім прыхільнікам. Асабіста я не аднойчы пры розных абставінах чуў ад Р. Родчанкі нашу прыказку: «Калі не ўродзіць Слуцкая раўніна, дык не накорміць і Украіна». Праўда, не губляліся яго сімпатыі і да Украіны, аб чым можа сведчыць выхад у свой час зборніка ўкраінскага гумару («Эліксір маладосці») у яго перакладзе на беларускую мову.\nРыгор Віктаравіч быў натурай як маштабнай, так і шматграннай. Памятаю, у старым Доме пісьменнікаў на вуліцы Энгельса ў Мінску мы з ім падымаліся па лесвіцы на другі паверх. Насустрач — Еўдакія Лось, паэтка. За размовай са мной ён неяк не заўважыў яе і не павітаўся, на што яна тут жа адрэгавала: «Што гэта Вы, Рыгор, са сваім юным сябрам не вітаецеся са мной?» Ён дабрадушна адказаў: «Прабачце, лезу на Парнас, дык нікога і нічога не бачу. А што вы ўжо адтуль, дык і падумаць не мог. А з юным сябрам я разбяруся.» Е. Лось я тады не ведаў, толькі імя яе чуў.\nА вось адна з эпіграм Р. Родчанкі:\n(рыфму «Гусі - Беларусі» зацягалі.)\nНе толькі тым, што ратавалі Рым,\nЦяпер яны — вядома ўсім —\nРатуюць бардаў Беларусі.\nСвае дасціпныя і добрыя сатыру і гумар Р. Родчанка часта падпісваў пад псеўданімам «Лінкор». Чаму Лінкор? Ён служыў на флоце. Быў матросам, кокам, а пасля заканчэння фінансавай вучэльні, атрымаўшы афіцэрскае званне, узначаліў фінансавую службу карабля. Са многіх бакоў ён добра ведаў марскую справу. У лісце да калегі, краязнаўца з Баранавіч, Міхася Міхайлавіча Маліноўскага ад 11 студзеня 1994 г. Р. Родчанка піша: «Недзе ў 1968 ці 1969 г. Максім Танк апублікаваў верш „Выклік на дуэль“. Я яму адказаў:\nАдказ на выклік…\nВыклік улічаны, дон Бандэс,\nАле я вам не Дантэс.\nНе хочу асіраціць я\nВашых дзетак і кабету.\nТанк любы магу спаліць я,\nКалі выпушчу ракету.\nТак нарадзіўся псеўданім.\nЗ прывітаннем, Р. Родчанка».\nНа той жа адрас ад 21 студзеня 1994 г. (праз дзесяць дзён) ён піша: «Мастак Акулаў хацеў праглынуць Лінкора. Партрэт Лінкора, зроблены ім, я ўсё ж ацаніў высока. З аднаго разу ён заўважыў мае хібы на твары (крывы нос, разбітае вока правае, перакос твару і інш. Вока мастака зоркае… Ды і папяросу (цыгарэту) я практычна з зубоў не выпускаю. Карыкатурны, прымітыўны, але таленавіты партрэт у выкананні. Так лічу я. Мне важна сутнасць, а не бляск».\nА вось як піша слуцкі краязнаўца і мастак Ігар Адамавіч Ціткоўскі ў сваёй кнізе «Мастакі Случчыны» (Слуцк, 2006 г.) пра работу свайго калегі Уладзіміра Акулава: «На апошняй (выстаўцы — Я.Г.) адной з выстаўленых работ была «Рыгор Лінкор» (Вобраз Рыгора Родчанкі. ДВП, алей, 1989), дзе мастак стварыў вобраз слуцкага паэта і краязнаўца — добразычлівага, арыгінальнага ў паводзінах і ўважлівага. Паэт паказаны ў марской афіцэрскай фуражцы і пагонах, якія адначасова з’яўляюцца сімвалам ранейшай службы на флоце і падкрэсліваюць псеўданім «Лінкор».\nДрукаваўся Родчанка і пад псеўданімамі «Цімкавец», «Грыгор'еў», «Грыгаровіч» і інш. Але пераважную большасць сваіх тэкстаў у перыёдыцы, асабліва ў газетах, ён падпісваў «Рыгор Родчанка, настаўнік» ці проста — «Рыгор Родчанка».\nЯго мяккі гумар мог часам пераходзіць у горкую і з’едлівую іронію. Так, разважаючы пра назву кнігі С. Алексіевіч «У войны не женское лицо», ён катэгарычна заяўляў, што ў вайны не можа быць твару — у яе толькі мурло. Р. Родчанка ведаў, што гаворыць: ён у дванаццацігадовым узросце стаў яе (вайны) удзельнікам.\nГаворачы аб шматграннасці натуры і фігуры Р. Родчанкі, неабходна адзначыць іх маштабнасць і каларытнасць, якія ўвасоблены ў апантанасці пры асваенні і развязцы недаследаваных пытанняў нашай (мясцовай ці агульнабеларускай) гісторыі, у незвычайнай працаздольнасці, спалучанай з цярплівасцю, і ў прынцыповай пазіцыі пры ўсім гэтым. Гэта лінія сярод творцаў беларускай культурнай прасторы апошняга часу, на якой ярка абазначаны імёны Уладзіміра Караткевіча, Міколы Ермаловіча, Адама Мальдзіса, Генадзя Каханоўскага і іншых. Родчанка сярод іх.\nМне не раз даводзілася слухаць расповеды Р. Родчанкі пра слуцкую (і не толькі) гісторыю. Тады мне здавалася, што гэта было ці то папярэдняе, ці то наступнае выступленне Ул. Караткевіча і М. Ермаловіча. Так там было ўсё пераканальна і доказна і выдавалася не на прыпаднятай дыяфрагме (дэмагагічна), а з унутранай інтэлектуальна-эмацыянальнай гарачынёй.\nМая малодшая сястра Мая, якая вучылася ў школе ў Р. Родчанкі, з якім яны разам (настаўнік і вучаніца) запісвалі песні Случчыны за маёй маці Кацярынай Ільінічнай, ужо пасля заканчэння ўніверсітэта часта паўтарала: «Такіх натхнёных выкладчыкаў свайго прадмета, як Рыгор Віктаравіч, я ніколі больш не сустракала». Яго экскурсіяй па Слуцку быў зачараваны мой старэйшы пляменнік Валянцін Кабецкі - сын старэйшай сястры Ліды, які пасля нікога са сваіх універсітэцкіх выкладчыкаў не мог паставіць побач са слуцкім экскурсаводам. То была не проста экскурсія, а аповед: асляпляльны бляск з плаўнымі лагічна-лірычнымі пераходамі са слуцкай прасторы ў абсяг Італіі, са слуцкага прадмесця Трайчаны ў Іерусалім да труны Збавіцеля, ад слуцкіх гарадскіх валоў да Грунвальда, ад постаці Альгерда Абуховіча да постаці Францішка Багушэвіча і г. д. і д.п.\nУлетку 1988 г. пры Слуцкім гарнізонным Доме афіцэраў пры ўніверсітэце марксізму-ленінізму з ініцыятывы начальніка гэтага ўніверсітэта гвардыі маёра М. Маліноўскага, таксама захопленага беларускім краязнаўствам, гісторыяй і культурай, спецыяльна пад Р. Родчанку быў створаны факультатыў па гісторыі, культуры і літаратуры Беларусі. Праўда, адразу знайшліся ў горадзе такія, што пачалі пярэчыць і супраць факультатыва, і супраць кандыдатуры Р. Родчанкі. Але М. Маліноўскі як прызначэнец Галоўнага палітычнага ўпраўлення Савецкай арміі і флоту катэгарычна адстаяў сваю рэкамендацыю і свайго пратэжэ.\nКаля трох гадоў Р. Родчанка ўзначальваў гэты факультатыў. Усе заняткі там праводзіліся толькі на беларускай мове. На яго лекцыях было столькі слухачоў (афіцэраў, прапаршчыкаў, іх родных і блізкіх — цывільных), што часам «яблыку не было дзе ўпасці».\nЯкую ж адукацыю меў Р. Родчанка? Пасля вайны пераростак, былы і бывалы партызан з узнагародамі, ён у 1946 г. праходзіць і заканчвае скарочаны курс цеплатэхнікума на Палтаўшчыне (Украіна), а ў часе службы на Балтыцы — завочную сярэднюю школу ў Ленінградзе і, як ужо гаварылася вышэй, — ваенна-фінансавую вучэльню. У 1956 г. ён студэнт-завочнік філфака БДУ. З 1959 г., пасля выхаду ў адстаўку па стане здароўя (давалі ведаць аб сабе баявыя раненні), стала жыве ў Слуцку, заканчвае вышэйшую адукацыю і працуе настаўнікам беларускай мовы і літаратуры. Усюды і заўсёды вучыўся ён на выдатна. Але, безумоўна, поруч з працай у школе і пазашкольнай даследчыцкай работай у галіне гісторыі і культуры ён працягвае вучыцца ў людзей, кніг, дакументаў (пераважна, архіўных). Так ён адшукаў Язэпа Дылу — грамадскага і дзяржаўнага дзеяча, пісьменніка, патрыёта Беларусі, сасланага ў свой час за так званую нацдэмаўшчыну спачатку на Урал, а потым — у Саратаў. Ліставаўся з ім і з яго дапамогай (праз ліставанне) знайшоў на Слуцкіх могілках магілу славутага А. Абуховіча.\nР. Родчанка сябраваў з людзьмі рознага ўзросту. Галоўным тут было, каб гэта сяброўства мела плён, карысную светлую зваротную сувязь (інтэлектуальна-духоўнае ўзаемаабагачэнне) для абодвух бакоў. Адзін са старэйшых слуцкіх яго прыяцеляў краязнаўца Л.Т. Трухан (1884 — 1972), які да рэвалюцыі працаваў сакратаром павятовага суда, шчодра дзяліўся з ім сваімі ведамі і дасведчаннасцямі ў многіх пытаннях і разгадках таямніцаў слуцкай гісторыі. Каштоўнай крыніцай інфармацыі па жывой гісторыі Слуцка для Р. Родчанкі быў карэнны жыхар горада Д.В. Дубіцкі, які вучыўся ў славутай мясцовай гімназіі з 1906 па 1915 гг.\nНе магу не ўзгадаць яшчэ аднаго слуцкага сябра Р. Родчанкі - паэта-гумарыста, таксама светлай памяці, Віктара Бародзіча. Па прафесіі ён быў шавец. У Слуцку на рынку паэт-гумарыст тэрмінова рамантаваў людзям абутак. І тут жа гэты мудраслоў, трымаючы ў зубах цвікі, абсыпаў кліентаў двух-, чатырохрадкоўямі па ўсіх праблемах жыцця. І што паказальна, пераважна гэта былі экспромты.\nСяброў і знаёмых самага рознага веку і самых розных прафесій у Р. Родчанкі было многа і ў Слуцку, і ў Мінску, і па ўсёй Беларусі, і за яе межамі.\nНязменнымі настаўнікамі Р. Родчанкі былі кнігі. Яго рабочы кабінет дома больш нагадваў бібліятэку. Апроч кніг, тут былі падшыўкі старых газет, зборы нейкіх рэестраў, ручнікі і іншыя самаробныя рэчы побыту жыхароў Случчыны мінулых гадоў. Заходзячы да яго, вы траплялі нібыта ў бібліятэку-музей.\nЯк мысляр і аналітык Р. Родчанка вялікую ўвагу надаваў дакументам і, вядома, працы ў архівах, музеях і г. д. у розных гарадах былога Савецкага Саюза і за яго межамі (Слуцк, Мінск, Масква, Ленінград, Вільнюс, Варшава, Кракаў і інш.). На гэта ён пры ўсёй яго занятасці (праца ў школе, сям’я, трое дзяцей) і сціплым сямейным бюджэце знаходзіў і час, і грошы.\nВыступаць у друку Р. Родчанка пачаў у 1959 г. (пачатак сталага жыцця ў Слуцку). Сотні яго артыкулаў па праблемах гісторыі, культуры і мастацтва апублікаваны на розных мовах (беларускай, рускай, украінскай, польскай, нямецкай, чэшскай, латышскай) і ў розных выданнях (газеты, часопісы, зборнікі і інш.). Ім выдадзены наступныя арыгінальныя кнігі:\n«Старэйшая школа Беларусі». Мн.1985.\n«З вечнага» (Зборнік факльклорна-этнаграфічных матэрыялаў Случчыны. Збіральнік Р.В.Родчанка). Мн. 1984, 1990 (два выданні).\n«Альгерд Абуховіч-Бандынэлі. Нарыс жыцця і творчасці». Мн. 1984.\n«Альгерд Абуховіч. Творы» (Укладанне, прадмова і каментарыі Р.В. Родчанкі). Мн. 1991.\n«Слуцкая старасвеччына (факты і разважанні)» Мн. 1991.\nР. Родчанка — адзін з аўтараў калектыўных паэтычных зборнікаў:\n«У паходзе» Мн. 1985.\n«На крылах душы». Сучасныя паэты Случчыны. Слуцк. 1992.\nСПАДЧЫНА. Арыгінальныя кнігі Рыгора Родчанкі вельмі папулярны ў чытача. Сёння надзённа і актуальна выданне яго твораў у аднатомніку.\nЯк перакладчык Р. Родчанка выдаў вышэй узгаданы зборнік украінскага гумару «Эліксір маладосці». Мн. 1987.\nАле з усіх яго творчых зацікаўленняў самым улюблёным прадметам і аб’ектам даследаванняў, вывучэнняў і апісанняў было, безумоўна, жыццё і адпаведна творчасць Альгерда Абуховіча, амаль кожнае слова якога ён ведаў на памяць і заўсёды да месца яго цытаваў.\nАўтар гэтага матэрыялу колькі гадоў таму, сабраўшы ў Мінску подпісы многіх вядомых у Беларусі людзей — выхадцаў са Слуцка і Случчыны (навукоўцаў, пісьменнікаў, мастакоў і інш.) — звяртаўся праз мясцовы друк (слуцкі «Інфа-Кур'ер») і напрамую да кіраўніцтва горада і да грамадскасці, каб усё ж прывесці ў парадак усё тую ж магілу і ўзвесці помнік А. Абуховічу (хай хоць у выглядзе барэльефа на сцяне былой гімназіі). Але ўсё дарэмна і марна. А між іншым барэльеф гэты ўжо ўмацаваны на «камені славутасцей нашай зямлі» на сядзібе навукоўца і калекцыянера Анатоля Белага ў Старых Дарогах. Праўда, за апошнія гады спілавалі дрэва, што вырасла на магіле паэта. Праўда і тое, што магілу тую ніхто ў Слуцку не наведвае: ні настаўнікі са сваімі вучнямі, ні прадстаўнікі так званай мясцовай інтэлігенцыі, ні проста люд паспаліты. Затое заўсёды процьма самых розных людзей ля крамы па прыёме шклатары (бутэлек з-пад піва, «чарніла», гарэлкі), што не так ужо і далёка ад той славутай і занядбанай магілы.\nПрыкладна з такога ж асяроддзя-натоўпу павыходзілі і некаторыя сучасныя літаратурныя «дзеячы" — дзялкі, якія лічаць, што пяро ў іх залатое ды заяўляюць часта аб гэтым услых на цэлы свет. Але ж тэксты з-пад пяра таго выходзяць іржавыя. Дык вось сярод падпісантаў згаданага вышэй звароту да кіраўніцтва і грамадскасці Слуцка аб увекавечанні памяці А. Абуховіча іх няма. А я іх амаль упрошваў у імя таго ж А. Абуховіча і Р. Родчанкі, Слуцка і Случчыны, нашай гісторыі і культуры паставіць свой подпіс.\nНашы адносіны з Р. Родчанкам былі ўзаемапаважныя і ўзаемадобразычлівыя. Я заўсёды шкадаваў, што ў мяне ў школе не было такіх настаўнікаў, а ў маленстве і ранняй маладосці - такога старэйшага сябра. Мне і сёння прыемна ўспамінаць, як, бываючы ў Мінску, ён часам зазіраў да мяне на работу ў выдавецтва і як мы з ім, калі ён уваходзіў у рэдакцыйны пакой, па-брацку абдымаліся.\nНе аднойчы бываў я ў яго дома, а ён — у нашым доме ў Слуцку. У нашай сям'і ўсе былі ад яго ў захапленні (столькі многа ведаць і так па-добраму расказваць). Пры нашых размовах па праблемах гісторыі і культуры Случчыны і ўвогуле я менш гаварыў, а болей слухаў: слухаць было што.\nЧасам я яму тэлефанаваў з Мінска дадому ў Слуцк. Мой апошні званок быў напрадвесні (здаецца, 20 лютага) 1994 г. Там паднялі тэлефонную трубку.\nЯ: — Рыгор?\nАдказ: — Не.\nЯ: — А Рыгора можна паклікаць?\nЯ: — Прабачце, чаму?\nАдказ: — Ён у труне.\nЯ (ведаючы, што Рыгор апошнім часам цяжка хварэў): — Як? Калі гэта здарылася? Калі будуць хаваць? І дзе?\nАдказ: — Праз паўгадзіны павязём Рыгора ў Цімкавічы.\nЯ: — Прабачце… Мае спачуванні…\nЯ нават, к маёй сённяшняй горычы, тады не прадставіўся. Канечне, за паўгадзіны дабрацца да Слуцка ці да Цімкавіч я не змог бы. Так і не атрымалася ў мяне развітацца з вялікім краязнаўцам Случчыны, высокай кваліфікацыі літаратуразнаўцам, падзвіжнікам на ніве беларушчыны, паэтам, беларускім энцыклапедыстам, чалавекам-планетай, маім старэйшым таварышам.\nАх, Родчанка! Гэта ён адкрыў для мяне, блуднага сына блуднага часу, што мая маці - захавальніца песенных скарбаў Случчыны, што па натуры яна сапраўдны паэт. Гэта ён у рэцэнзіі на маю першую, праўда, на рускай мове, кніжку вершаў пісаў: «…яго (Яўгена Гучка — Я.Г.) маці, Кацярына Ільінічна, якая жыве ў нашым горадзе, адна з лепшых захавальніц народных песенных скарбаў Случчыны. У падмацаванне сказанага прывяду такі факт. Аўтар гэтых радкоў сам запісаў з вуснаў Кацярыны Ільінічны каля ста песень і яшчэ не вычарпаў усяго…»\nАх, Родчанка! Гэта ён спрычыніўся да майго вяртання да беларушчыны і, магчыма, да таго, што я не з’ехаў куды-небудзь у чужы далёкі край.\nПамятаю выступленне членаў літаб'яднання пры Слуцкай раёнцы ў клубе вёскі Бранава Слуцкага раёна. Адказным за мерапрыемства і вядучым быў Р. Родчанка. Як свайго сімпатыка і падапечнага ў той момант ён запрасіў мяне на тую імпрэзу. Я якраз на пару дзён зазірнуў у Слуцк да маці.\nСам ён у той вечар, як заўсёды, сваёй шчырай прывабнай беларускасцю ўзяў у добры палон усю залу. Асабліва цешылася публіка яго экспромтамі на мясцовыя тэмы. І было ўсё гэта на годным інтэлектуальным і эстэтычным узроўні. І даступна, і зразумела кожнаму ў зале.\nШкада, што ўжо не было сярод нас шаноўнага Рыгора Віктаравіча, калі выйшла ў свет мая паэтычная кніга «Формула травы» (два выданні - 1997, 2003 гг.), дзе ў другім выданні змешчаны цыкл трохрадкоўяў «Сэрца на верхавіне збору» (Альгерд Абуховіч), чым, не сумняваюся, парадаваў бы свайго ў пэўным сэнсе былога ідэйнага шэфа. Той цыкл прысвечаны светлай памяці Рыгора Віктаравіча Родчанкі.\nВось так з цягам часу… Але застаецца светлая памяць у маёй душы пра маштабнага, каларытнага, арыгінальнага, дэмакратычнага, высокаадукаванага, непахіснага, беларускага беларуса, імя якому — Рыгор Родчанка.\nР. Родчанка, як і яго ўлюблёны А. Абуховіч, — беларуская легенда Слуцка, але не для Слуцка. Ды і ці толькі Слуцка? Будзем спадзявацца, што пакуль.\nКалі Р. Родчанку прырода надзяліла моцным здароўем (дванаццацігадоваму падлетку давалі на выгляд шаснаццаць-сямнаццаць гадоў), то вайна ж яго моцна і моцна пашкодзіла. Як сына камуніста падлетка Рыгора ў 1942 г. ледзь не расстралялі, але яму ўдалося ўцячы, прыбегчы хутка дадому і вывесці сваю сям’ю ў лес. Неўзабаве падлетак стаў партызанам. Быў цяжка паранены ў баі. Траўма галавы непакоіла ўсё жыццё. Як ён сцвярджаў сам, «у свой час, лечачы траўму галавы, урачы пасадзілі мае ныркі, але жыць трэба і хоць нешта рабіць». Апошнім часам сваім сябрам ён паведамляў, што «ныркі не спрацоўваюць, але пра здароўе пісаць сумна. Будзем мацавацца». «Не ведаю, ці ачуняю, але паміраць не хочацца». Выбачаўся за «інвалідны почырк, за каракулі»: ужо не слухаліся рукі. Але заўсёды адказваў на ўсе лісты і звароты да яго. І жартаваў. І так да апошняга пакутнага дня. Вось дзе яно суцэльнае суровае жыццё, а не часовая напаўсуровая, цяжкаватая школка ўтульнага потым вегетатыўнага існавання!\nЯк і яго бацька, Р. Родчанка таксама быў камуністам. Камуністам асаблівага складу: наіўным, чыстым, можа нават дзіцячым ад беднасці і сумленнасці. Таму і праўду ён часам шукаў па-дзіцячаму, у асноўным, індывідуальна.\nБунтаваў у сваёй партарганізацыі, здымаўся там з уліку і прымацоўваўся ў іншай, але хутка тое ж адбывалася і ў новым партыйным асяродку. А потым шукаў такога, як сам: няўрымслівага, няскоранага праўдашукальніка, каб стварыць сваю, новую кампартыю.\nЯны (бацька і сын), камуністы, прымалі пераважна ідэалы камунізму. Камунізму «з чалавечым тварам». Трымаліся іх, кіраваліся імі, але жыццё на кожным кроку падносіла такія свае выверты і кульбіты, паказвала такую морду, што выклікала часам рэцыдыў той скрытай нярвова-псіхічнай хваробы. Тут, як кажуць, пачыналі бунтаваць больш гены — гены аналітыка, ерэтыка, партызана, аб чым гавораць радкі з яго верша «Аўтаэпітафія невядомага партызана», што быў надрукаваны ў зборніку «У аходзе».\n…Я быў народжан партызанам,\nЯкі змагаўся ўсё жыццё\nЗ няпраўдай, здрадай і са зманам,\nЗа вольны край, за пачуццё\nУласнай годнасці народа,\nЗа родны люд, за ўсіх людзей,\nЯкім сапраўдная свабода\nПатрэбна, як уздых грудзей…\nНевядомасць Р. Родчанкі-партызана была вядома тым, што сваю партызанку ён ніколі не афішыраваў, шкурна не дэманстраваў свае баявыя заслугі і ўзнагароды. Не было ў яго ніякай кан’юктуры і ў плане творчасці, пісьменства. Пры яго праўдалюбстве, бескампраміснасці ў яго няма і не магло быць тэкстаў-спекуляцый на тэму вайны. Няма сумнення, як бы ён сёння на поўны голас выказаўся пра партызанскі рух. Несумненна і тое, што з многімі так званымі ветэранамі ён не пажадаў бы ісці ў адных шэрагах…\nСлуцк і Случчыну, вядома, у межах былога Слуцкага княства Р. Родчанка добра ведаў і моцна любіў. Гэтыя свае веданні і любоў ён гатоў быў перадаваць кожнаму ў Слуцку і не толькі ў Слуцку. На заўвагу, што ў Слуцку мала што захавалася са старых збудаванняў, што сёння горад архітэктурна амаль не заселены, ён заўсёды адказваў, што таму трэба яшчэ пільней углядацца ў рэшткі старасвеччыны. У іх былі змест ад падмурка да даху і што добра яшчэ, што сярод іншага засталася Міхайлаўская царква (ХУІІІ ст.) на Востраве (паўторымся — адзін з лепшых помнікаў драўлянага дойлідства ў славянскім свеце).\nР.Родчанка часта абураўся звыштатарскімі паводзінамі сваіх землякоў-сучаснікаў. Гэта яны ці пры іх дапамозе рабавалі гарадскія могілкі. Адзін час даволі часта за адну ноч маглі знікнуць з магіл (вядома, даўніх) адлітыя з металу засмучаныя анёлы, вырабленыя з каменя, пазбаўленыя жыцця дрэвы і інш. А задоўга да гэтага ў праваслаўнай частцы могілак аднойчы ноччу загарэлася царква («камсамольскі з блаславення партыі пажар», як потым гаварылі слуцакі). Прыйшлі ў заняпад кальвінскія і лютэранскія надмагільныя помнікі. Але і сёння ляжыць там надгробак з надпісам на лацініцы «сіньёр беларускі». А неяк у канцы 40-х — пачатку 50-х гадоў ХХ ст. на гэтым могільніку — пантэоне праваслаўных, католікаў і пратэстантаў - размясцілася вайсковая часць. Дзякуй Богу, не назаўсёды, а толькі на пару зімніх месяцаў. Бачыце, ваеннае камандаванне разам з гарадскім начальствам вырашылі, што там зручней пераносіць цяжар і нягоды воінскай службы. Ну і вядома, кожны вечар там круцілі кіно. І прыходзілі на гэта кіно амаль усе небяспечныя жэўжыкі з усяго горада. Вось яно яднанне арміі і народа. Дзікунства! Пасля паэт і перакладчык Юрка Гаўрук, ураджэнец Слуцка, вярнуўшыся з ГУЛАГа, не мог знайсці магілы сваіх бацькоў.\nРыгор Родчанка заўсёды паўставаў на абарону помнікаў дойлідства, праўда, часцей за ўсё — безвынікова. Ні яму, ні жыхарам навакольных вуліц і завулкаў не ўдалося адстаяць мураваную каплічку на вуліцы 14-ці партызан (Кладбішчанскай). Не аднойчы не ў такім ужо далёкім мінулым да гэтай капліцы з манастырскай Троіцкай царквы (прыгарад Трайчаны) праз увесь горад хрэсным ходам праносілі нятленныя мошчы святой княгіні Сафіі Слуцкай, якая не раз ратавала Слуцк ад эпідэмій і іншых бедстваў.\nУ сярэдзіне 1980-хх гадоў ноччу з прыцягненнем вайскоўцаў капліцу тую разбурылі ўшчэнт і неўзабаве непадалёку збудавалі віна-водачную краму.\nПамятаю яшчэ такое: мы стаім з Родчанкам на вуліцы Манахава каля будынка былой земскай бальніцы, і я распавядаю яму, як там на другім паверсе я ляжаў у дзяцінстве ў палаце смяротнікаў і як адзін з усіх застаўся ў жывых. Тады там было інфекцыйнае аддзяленне гарадской бальніцы, а ў мяне -адзёр, шкарлятына і дыфтэрыт.\nАб тым прыгожым будынку, узведзеным у ХІХ ст., і той палаце, адкуль я выйшаў жывым, напісана ў паэме дзяцінства «Блакітныя чмялі» (Мн. «Юнацтва», 1983), якую мой старэйшы таварыш ухваліў. Дык вось зусім нядаўна, перад самымі «Дажынкамі» у Слуцку (2005 г.), будынак той зламалі. У паэме апісаны і клён, што стаяў цераз дарогу. Вядома, дзікуны пазбавілі жыцця і яго. Якая тут прычына? Маўляў, дом стары і ў аварыйным стане. Але гэта няпраўда. Проста мясцовым уладам захацелася «прасторы і перспектывы для сталічнага начальства». Добра, што не давялося гэта бачыць Родчанку. Выратаваць той непаўторны ў архітэктурным рашэнні будынак не ўдалося нават і пасля ўмяшальніцтва Беларускага фонду культуры.\nА калі сталоўку, якая месцілася каля Касога маста, перарабілі ў рэстаран і далі яму назву «Вежа Алелькі» (Алелька — слуцкі князь), гэта не магло парадаваць і адначасова не засмуціць і не выклікаць смех у Р. Родчанкі. Але, праўда, пасля ў кагосьці хапіла розуму, і вывеску «Вежа Алелькі» знялі.\nР. Родчанка ведаў старыя назвы гарадскіх вуліц і, вядома, марыў аб іх вяртанні да сваіх адрасатаў. Звяртаў увагу ён на неабходнасць даваць назвы новым вуліцам імёны тых, хто працаваў над пазітыўнай свядомасцю нашага народа, хто ўславіў наш старажытны горад.\nСТАРАСЛУЦК. ХVII-ХVIII СТАГОДДЗІ. Рыгор Родчканка як ніхто ведаў гісторыю Слуцка. Яго экскурсіі па старажытным горадзе — гэта аповед: асляпляльны бляск з плаўнымі лагічна-лірычнымі пераходамі са слуцкай прасторы ў абсяг Італіі, прадмесця Трайчаны ў Іерусалім да труны Збавіцеля, ад слуцкіх гарадскіх валоў да Грунвальда, ад постаці Альгерда Абуховіча да постаці Францішка Багушэвіча.\nМае сябры і знаёмыя ў Мінску раяць узняць пытанне аб узвядзенні помніка Р. Родчанку ў Слуцку. Праўда, ну чаму б, на самой справе, для пачатку на доме, дзе жыў і працаваў выдатны краязнаўца, не размясціць мемарыяльны знак у яго гонар, або чаму б не перайменаваць вуліцу Сацыялістычную на вуліцу імя Рыгора Родчанкі? А чаму б гарадской бібліятэцы не праводзіць навуковыя літаратуразнаўчыя ці краязнаўчыя чытанні (перыядычнасць вызначыцца сама) у гонар слыннага земляка, які ў пэўным сэнсе імкнуўся ўзняць Слуцк у плане інтэлектуальна-духоўнай дадзенасці да ўзроўню былой сталіцы былога княства?\nВалянціна Сцяпанаўна Відлога, былая дырэктар Слуцкага краязнаўчага музея, аднойчы пры нашай размове адзначыла, што многаму ў сваёй рабоце яна навучылася ў Р. Родчанкі, які ў свой час яе прыход на гэту пасаду ўспрыняў раўніва і падазрона. Але ў хуткім часе яны паразумеліся. І адносіны ўсталяваліся самыя прыязныя.\nЯ ведаў у Слуцку настаўнікаў, якія ўхіляліся ад размоў пра Р. Родчанку: яны яму зайздросцілі і натуральна недалюблівалі яго за тое, што ён звышдобра ведаў свой (і не толькі) прадмет. Дык вось Р. Родчанка свой прадмет ведаў, як кажуць, па вышэйшым пілатажы. Ён яго горача любіў. Бывала, як сведчыць калега і прыяцель Р. Родчанкі Мікалай Хілько (выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь, дырэктар Слуцкай школы № 3), што ў Мінску на настаўніцкіх курсах падвышэння кваліфікацыі многія лектары прасілі сваіх кіраўнікоў, каб яны як-небудзь далікатна пазбавілі іх ад слуцкага настаўніка, папярэдне паставіўшы яму, а заадно і яго калегу залікі, і каб тыя вярталіся ў свой Слуцк. Сваімі пытаннямі Р. Родчанка часта ставіў тых лектараў у тупік.\nЗа інтэлектуальна-энцыклапедычную дасведчанасць у многіх галінах ведаў аб фізічным і духоўным існаванні чалавека І. Навуменка (акадэмік НАН Беларусі) заўсёды, вітаючыся з Р. Родчанкам, услых і сур’ёзна падкрэсліваў, што ён вітаецца з сапраўдным акадэмікам. Дададзім ад сябе, з акадэмікам папулярным і народным.\nРыгорам Родчанкам на правах самвыдата ў свой час былі выпушчаны 3−4 нумары газеты «Яха» («Рэха»), праўда, вельмі невялікай колькасцю паасобнікаў кожны. Яха — гэта з цімкавіцкага дыялекту. Змест гэтага выдання быў скіраваны на азнаямленне чытача з пытаннямі гісторыі і культуры Случчыны, на абарону беларушчыны.\nІм, гарачым патрыётам Случчыны, распрацоўваўся і ў пэўнай ступені ажыццяўляўся план стварэння ў краі пісьменніцкай суполкі (арганізацыі), у якую б уваходзілі здольныя да літаратурнай працы людзі Случчыны. Да гэтага праекта спачатку нібыта з разуменнем і нават падтрымкай адгукнуліся некалькі кіраўнікоў у Саюзе пісьменнікаў Беларусі…\nА да гэтага ён жа быў ініцыятарам стварэння новага, незалежнага літаб'яднання са сваёй матэрыяльнай базай. Планавалася ўваходжанне туды і мастакоў Слуцка і Случчыны. І былі ўсё гэта зусім не пражэкты. Ідэя ў нейкай ступені пачала ажыццяўляцца.\nТакім чынам, калі Р. Родчанку не ўдалося стварыць сваю кампартыю, то на культурна-асветніцкім фронце сякія-такія пазітывы і дасягненні былі.\nЦі быў Р. Родчанка дысідэнтам, і пры тым дысідэнтам беларускім? Адназначна можна сказаць, што так, быў. Аб гэтым сведчаць яго паводзіны: яго беларушчына ў разрэз з інтэрнацыянальнай казёншчынай. А да ўсяго гэтага ён ніколі не рабіў (асабіста і калектыўна) негатыўных закідаў на адрас беларускай эміграцыі, не падпісваў розныя сумніўныя, часцей за ўсё брудныя звароты ў яе адрас і інш. А жыццём эміграцыі ён цікавіўся вельмі. У сваіх працах, публікацыях карыстаўся забароненымі на той час гістарычнымі і літаратурнымі крыніцамі.\nПра дысідэнтства Р. Родчанкі сведчыць і тое, што ён перахоўваў у сябе спісы некаторых твораў рэпрэсіраваных беларускіх паэтаў і пісьменнікаў. Як рэліквіяй, даражыў «Тэстаментам» Ул. Жылкі - сваяка па маці. Ведаў яго трагічны лёс.\nЗнаёмы быў Р Родчанка амаль з усім, што выходзіла на той час у Савецкім Саюзе ў Самвыдаце, чытаў усё, што патаемна «ходзіць па руках».\nАдносна спробаў нацыянальнага адраджэння 1980 — 90-хх гадоў і датычнасці да яго Р. Родчанкі можна смела сказаць, што ён увайшоў у яго як загартаваны адраджэнец, бо ад нараджэння, па нябесным знаку, па вызначэнні быў такім. Шчырую адданасць ідэалам камунізму ён праяўляў і ў бэнээфаўскім руху, называючы сябе бэнээфаўскім камуністам. Ён мог не толькі ўліцца ў калону пад бела-чырвона-белым сцягам, а і сам сфармаваць і ўзначаліць такую калону з прыхільнікаў беларушчыны.\nР. Родчанка добра бачыў усю расстаноўку палітычных і каляпалітычных сіл на Радзіме, цвяроза ўспрымаў складнікі, іх якасці (псіхалогію і філасофію) руху, што існаваў у тыя часы. А яшчэ ён ведаў, што асноўная маса народа не проста спіць, але і моцна пахропвае. Таму мне ніколькі не падалося дзіўным, калі ў пачатку 90-х гадоў падчас рэйду па слядах Слуцкага паўстання бэнээфаўскі дэсант праводзіў сваю сустрэчу з жыхарамі Слуцка ў гарадскім Доме культуры і калі на ўсё гэта адпаведна адрэгаваў Р. Родчанка. Выступалі З. Пазняк і іншыя кіраўнікі БНФ «Адраджэнне». Меў слова і я. Натуральна у зале быў і Р. Родчанка. Пасля завяршэння сустрэчы ў размове са мной ён неяк нявесела сказаў: «На вялікі жаль, нічога ў нас, відаць, і цяпер не выйдзе, не атрымаецца». У тых яго словах, як я іх асэнсоўваў пасля, быў выказаны яго нялёгкі жыццёвы вопыт, глыбокі быкаўскі песімізм і антрапалагічнае разуменне гістарычных працэсаў. Праз пару дзён у слуцкай газеце «Слуцкі край» (ці яшчэ «Шлях Ільіча»?) была пададзена ацэнка той восеньскай сустрэчы, ці, як там назвалі, «зборышча». Больш за ўсіх на арэхі дасталося мне як земляку. Ах, Родчанка… І тут твая праўда, горкая праўда.\nАле не будзем губляць надзеі і галавы. І будзем памятаць, што розум і смеласць — добра, а да іх яшчэ трэба і цярпенне, вядома, пры ўмове працы. І ні ў якім разе не павінна адварочвацца, адпрэчваць ад сябе такіх камуністаў, якім быў Р. Родчанка.\nПрагнасці і неадольнай цягі да гарэлкі ў Р. Родчанкі не было. Але выпіць мог і нямала. У мяне склалася ўражанне, што, калі ён выпіваў, то нібыта хацеў заглушыць у сябе ўспаміны пра той цяжкі лёс, што абрынуўся на яго з малечых год, ці то змыць боль-шкадаванне, што як творчая асоба ён у малой ступені рэалізаваў сябе ў гэтым жыцці. Яму было цесна і ў нашым часе, і ў нашай прасторы (Слуцк — гэта частка той прасторы). Многа ён і курыў. Прычына, відаць, была тая ж.\nМова Р. Родчанкі - чыстая, натуральна-беларуская. Слова яго ёмістае, размашыстае, глыбінна-слуцкае, як, калі хочаце, у А. Абуховіча ці К. Чорнага. Асаблівасць гэту нельга было не заўважыць пры размове з ім.\nА яшчэ вось пра што хацелася б сказаць. Перачытваючы пятнаццацігадовай даўніны ўгодкавы памінальны артыкул у «ЛІМе» роднага, малодшага, брата Р. Родчанкі Міколы Родчанкі, кандыдата філалогіі, дацэнта Гомельскага ўніверсітэта імя Ф. Скарыны, адчуваеш імпульсіўнае шкадаванне, што частка творчай спадчыны выбітнога слуцкага краязнаўцы існуе пакуль што тунна. Асабліва гэты імпульс выразна дае аб сабе ведаць праз змест апошняга абзаца — у P. S.: «Архіў Р.Р. знаходзіцца ў Слуцку пад надзейным доглядам старэйшага сына нябожчыка Вадзіма Рыгоравіча, навуковага супрацоўніка матэматычнай кафедры Гродзенскага дзяржуніверсітэта».\nМожа, я памыляюся, але здаецца мне, што гэты паскрыптум мог быць справакаваным маімі некалькімі тэлефоннымі званкамі на кватэру пакойнага Р. Родчанкі і маёй спробай пагаварыць з яго жонкай (светлая ёй памяць!) ці яшчэ з кім пра выданне ў адным томе твораў нябожчыка. Не ведаю, як быў успрыняты тады мой званок, але размоўца прадстаўлялася мне яе суседкай. На гэтым мае захады і скончыліся. А кіраваўся я ў гэтай справе яшчэ і тым, што адзін з «шэрых кардыналаў» «Мастацкай літаратуры» — тады яшчэ моцны ў вызначэнні выдавецкай палітыкі і дзейнасці - прапанаваў мне заняцца рэалізацыяй праекта: аднатомніка Р. Родчанкі.\nВыданне твораў Р. Родчанкі надзённа і актуальна і сёння. І таму варта не толькі надзейна даглядаць архіў, а і рэалізоўваць: пашыраць цераз друк патэнцыял яго творчай спадчыны, якая (асабліва пра А. Абуховіча), ніколькі не сумняюся, будзе чытацца-успрымацца ўдзячным адрасатам не менш цікава і не менш карысна, чым сам А. Абуховіч.\nЗаслугоўвае ўвагі і яго (Р.Р.) эпісталярый, як ужо адзначалася, — крыніца інфармацыі. А яго эпісталярная спадчына — вялікая, аб’ёмная. Наколькі мне вядома, яго лісты ёсць у М. Маліноўскага, А. Карлюкевіча (Мінск) і многіх іншых. Можна сабраць і ўспаміны пра яго. Давайце ставіцца да памяці нашага слыннага земляка так, як ён ставіўся да памяці вялікіх сыноў Случчыны, да здабыткаў гісторыі і культуры роднага краю.\nНа сёняшні дзень да творчасці Р. Родчанкі ёсць цікавасць і з боку кіраўніцтва холдзінга «Літаратура і мастацтва». І гэта можна паспрабаваць рэалізаваць.\nВось, здаецца, гэта пакуль і ўсё, што я хацеў і мог сказаць пра свайго незабыўнага старэйшага таварыша. А калі нешта апусціў ці змоўчаў з яго асабістага жыцця, побытавага існавання і інш., дык няхай таму будзе апраўданнем маё разуменне жанру і мая пазіцыя, якую выразна і шчыра выказаў рускі паэт ХІХ ст. Аляксандр Паляжаеў:\n«Что ж будет памятью поэта:\nДела, мундир, грехи?\nОни — оброк другого света;\nСтихи, друзья мои, стихи!»\nІ, вядома, радкі сучаснага паэта:\n«Но я люблю товарищей своих…»\n21 чэрвеня — 21 ліпеня 2010 г. Слуцк — Мінск\nПАЗІЦЫЯ. Рыгор Родчанка заўсёды паўставаў на абарону помнікаў дойлідства, праўда, часцей за ўсё — безвынікова. Добра, што яму не давялося бачыць, як перад «Дажынкамі» у Слуцку (2005 год) зламалі будынак былой земскай бальніцы.\nТимофей (по паспорту Родченко Тимур Григорьевич)\nМир дому сему! НОВЫЙ ЗАВЕТ, к которому постоянно обращался Григорий Викторович, учит нас непрестанно молиться и за всё благодарить… Низкий Вам поклон, уважаемый Евгений (к сожалению не знаю вашего отчества), за добрые, с любовью сказанные слова о моём отце! Чем дольше я живу, тем больше убеждаюсь, что отец — это огромный мир, малую часть которого мне дано знать… По плодам их узнаете их — учит Господь и Бог мой — Иисус Христос. Скажу коротко. У Григория Викторовича на сегодня восемь внуков и три правнука — все люди достойные. Из них восемь постоянно бывают у СВЯТОГО ПРИЧАСТИЯ… Отец и мама были под стать друг другу — две сильные, цельные личности. Именно они научили меня тому главному, что определило всю мою судьбу, — жить по СОВЕСТИ и ЛЮБИТЬ,… Подробнее »


Інжынер-праекціроўшчык па прафесіі і мадэльер па прызванні. Жыхарка Гомеля стварае незвычайныя капелюшы і адзенне без адзінага шва і іголак. Сярод матэрыялаў - толькі натуральныя тканіны, у асноўным беларускай вытворчасці. І ўсё запраўлена творчай інтуіцыяй. Гэта формула поспеху дапамагла майстру стаць пераможцай міжнароднага фестывалю ў Францыі. Цяпер Вольга Шуліко рыхтуе работы на Лонданскі тыдзень моды. За творчым працэсам назірала Ганна Кавалёва.\nНа адзін такі галаўны ўбор можа спатрэбіцца 150 метраў атласнай стужкі. Увогуле, у творчай спадчыне Вольгі Шуліко - больш за сотню незвычайных капелюшоў. Моднае хобі захапіла гамяльчанку 6 гадоў таму. Убачыўшы чужую работу з халоднага батыку, жанчына вырашыла стварыць нешта сваё. А праз год у сталіцы ў яе была ўжо першая выстава.\nНезвычайныя формы Вольга прыдумвае сама. І за 6 гадоў яе стыль стаў пазнавальным, здымкі вобразаў друкуюцца на старонках модных часопісаў. Увогуле, сёння яна з’яўляецца ўдзельніцай міжнародных паказаў і выставачных пляцовак у Беларусі і Еўропе.\nА гэты дыплом - заваяваны ў Францыі - на міжнародным фестывалі капелюшоў. Сярод майстроў ручнога лямцу лепшай стала менавіта Вольга. Цяпер яе мадэль будзе экспанавацца на радзіме моды.\nСярод удзельнікаў былі мадэльеры з 20-ці краін. І ўпершыню за ўсе 25 гадоў гісторыі конкурсу перамогу ў ім атрымала Беларусь. Майстроў журы разглядала ў 8-мі намінацыях. Вольга змагалася за перамогу ў трох з іх. Сярод яе конкурсных работ былі капелюшы з арганзы, беларускага лёну і натуральнай воўны мерыносавай авечкі.\nМайстар таксама выкарыстоўвае шоўк, аксаміт, крэналін і сінамэй - тканіну з натуральных пальмавых валокнаў. Але менавіта шэрсць найбольш віртуозна паддаецца рукам Вольгі. З гэтага матэрыялу майстар стварае не толькі капелюшы, але і адзенне. Жакеты і спадніцы - без адзінага шва. Такія вобразы Вольгі ўдзельнічалі ў паказах беларускіх дызайнераў.\nСамая вялікая мара Вольгі - прадэманстраваць свае работы на тыдні моды ў Лондане, які пройдзе вясной наступнага года. Дарэчы, ужо зараз майстар рыхтуе новыя вобразы для ўдзелу ў дзвюх намінацыях.\nАкцыя "Ад сэрца да сэрца" адбылася ў беларускай сталіцы\nМастацкая рэстаўрацыя сталічных ліхтароў\nКанада не адмовiцца ад аперацыі супраць Ісламскай дзяржавы