Як самастойна пабудаваць дачны туалет - Блог пра рамонт\nЛюбы дачны ўчастак павінен мець туалет. Больш за тое, яго неабходна арганізаваць перад пачаткам самога будаўніцтва, бо гэта памяшканне з'яўляецца самым неабходным для знаходжання людзей на дачы. Астатнія пабудовы, напрыклад лазня або альтанка, будуць будавацца пазней.\nДачны туалет можна зрабiць не звяртаючыся па дапамогу да спецыялістаў, якія, безумоўна, возьмуць шмат грошай. Таму папярэдне неабходна, згодна з усімі санітарна-гігіенічным патрабаванням, падабраць месца для збудаванні, а потым выбіраць тып будынка і метады яго пабудовы.\nВарта ўлічыць, што існуюць пэўныя патрабаванні і нормы для размяшчэння падобных будынкаў на вуліцы. Асабліва гэта тычыцца тых туалетаў, у якіх бруд наўпрост маюць кантакт з грунтам або грунтавай вадой.\nДа бліжэйшага вадаёма павінна быць адлегласць не менш за 25 метраў. У тым выпадку, калі тэрыторыя размяшчаецца на нахільнай мясцовасці, то збудаванне неабходна ўсталяваць ніжэй крыніцы вады. Гэта дазволіць прадухіліць трапленне бруду ў крыніца.\nАдлегласць ад склепа або склепа дома да прыбіральні - не менш за 12 м.\nАд лазні, сауны ці іншага збудаванні - не менш за 8 м.\nАдлегласць да месца знаходжання жывёл - не менш за 4 метраў.\nАд ствала бліжэйшага дрэва - 4 м, а ад кустоў - 1 м.\nВодступ ад плота прылеглай тэрыторыі - адзін метр.\nПры выбары месца абавязкова ўлічвайце ружу вятроў, гэта неабходна, каб не дапякаць сабе і суседзям непрыемнымі пахамі.\nДзверы неабходна ўсталяваць так, каб яна адкрывалася ў бок вашага дома.\nВарта ўлічваць не толькі адлегласць да сваёй крыніцы вады, але і ўлічваць месцазнаходжанне свідравіны або калодзежа суседзяў!\nУсе гэтыя патрабаванні неабходна ўлічваць не толькі ў адносінах да сваёй тэрыторыі, але і да суседскай (касаемо размяшчэння кустоў, лазні, склепы і таму падобнага). Але гэтыя патрабаванні непасрэдна адносяцца толькі да туалета з выграбной ямай. У астатнім варта кіравацца выгодай выкарыстання.\nІснуе чатыры найбольш распаўсюджаных віду туалета:\nЗ выграбной ямай.\nЛюфт-клазет ўяўляе сабой герметычную выграбную яму, якая можа быць вялікага памеру, а яе ачыстка ажыццяўляецца ассенизаторской машынай.\nКалі казаць пра парашковае Клозэ, То гэта такі тып, дзе пад стульчак размяшчаецца ёмістасць, якую час ад часу неабходна чысціць. Пры кожным ягоным выкарыстанні неабходна невялікім слоем торфу прысыпаць бруд. Вядро з торфам размяшчаюць побач. Гэты варыянт самы просты для любой дачы, аднак, працэс выдалення фекаліяў дастаткова непрыемны.\nНу і апошні альтэрнатыўны варыянт - гэта бія- або хімічны туалет. Тут усё бруд расшчапляюцца адмысловымі бактэрыямі. Гэты працэс цалкам бяспечны для навакольнага асяроддзя.\nПачынаем будаваць. Выграбная яма і ўмацаванне сцен\nМенавіта туалет з выграбной ямай з'яўляецца самым запатрабаваным па прычыне просты эксплуатацыі. Увесь бруд трапляюць у глыбокую яму. Калі яна запаўняецца на 2/3, то яе неабходна чысціць. Яшчэ існуе варыянт яе пераносу, але пра гэта мы пагаворым ніжэй.\nПамер выграбной ямы можа быць 1,5 × 1,5 метра, а глыбіня да двух метраў.\nДля ўмацавання будучых сцен выкарыстоўваюць некалькі аптымальных варыянтаў. Напрыклад, можна ўзяць дошкі, папярэдне апрацаваныя антысептыкам, бетонныя кольцы, цэгла, бочку без дна ці старыя шыны. Неабходна паклапаціцца аб выдаленні бруду з выграбной ямы.\nКалі выкарыстоўваецца цагляны мур, то цэгла кладуць у шахматным парадку, а апошнія шэсць шэрагаў ўкладваюцца всплошную. Калі ўладкоўваецца люфт-клазет, то тут неабходная выдатная герметызацыя ямы. Таму на дно заліваецца сцяжка, або яно проста засынаецца друзам. Калі вырабляецца цагляная Выграбная яма, то зверху заліваецца бетонавую перакрыцце. Для гэтага робіцца апалубка з брускоў і дошак. Пасля застывання бетону каркас неабходна дэмантаваць.\nВельмі важна пакінуць адтуліну для ўнітаза, а таксама для вентыляцыі. Больш за тое, неабходна дадатковае адтуліну для адпампоўкі фекаліяў.\nКалі вы не хочаце пастаянна займацца ачысткай ямы, то яе можна засыпаць, а сам домік перанесці на іншае месца. Пасля некалькіх перасоўванняў яго можна вярнуць на зыходнае месца, а перагной адходы выкарыстоўваць для ўгнаенні градак.\nКупіць гатовы ці пабудаваць самастойна\nСёння існуе вялікая колькасць ужо гатовых домікаў для туалета. У большай ступені ўсё будзе залежаць ад вашага фінансавага становішча і колькасці вольнага часу.\nКалі вы ўсё ж вырашылі пабудаваць туалет самі, то існуе некалькі спосабаў. Напрыклад, цагляны. Атрымаецца надзейная канструкцыя, аднак для яе неабходна прадугледзець добры падмурак за межамі выграбной ямы. Часцей за ўсё на дачных участках можна сустрэць домік з дрэва. Для яго будаўніцтва лепш выкарыстоўваць брусы 50 × 60 мм.\nШто тычыцца апорнага каркаса, то яго падстава павінна быць досыць моцным і надзейным, бо на ім будзе размяшчацца ўся канструкцыя над выграбной ямай. Па гэтай прычыне лепш выкарыстоўваць брус 100 × 100 мм. Перад устаноўкай яго неабходна апрацаваць антысептыкам, што дазволіць павялічыць яго эксплуатацыйныя характарыстыкі.\nУ якасці антысептыку некаторыя выкарыстоўваюць расплаўлены бітум у прапорцыі 1: 1!\nЎстаноўка каркаса можа ажыццяўляцца на істужачны або на столбчатый падмурак. У некаторых выпадках, калі гэта магчыма, яго ўсталёўваюць проста на грунт. Каб зрабіць гідраізаляцыю, паміж пластом падмурка і грунтам пракладваецца палоска руберойда. На падставу падмурка замацоўваецца некалькі анкерных нітаў. Яны будуць абараняць канструкцыю ад перакульвання хаткі ў выпадку моцнага парывістага ветру.\nКалі каркас усталяваны на грунт, то вертыкальныя каркасныя стойкі закопваюцца ў зямлю на 30 см. Зверху гатовага каркаса шчыльна ўкладваецца дошка, таўшчыня якой можа быць 40 мм. Для ашалёўкі сцен выкарыстоўваецца самы розны матэрыял, напрыклад вагонка або OSB пліта.\nКалі ашалёўка ажыццяўляецца знутры, то сцены можна ўцяпліць мінеральнай ватай або пенапластам. У самым каркасе варта прадугледзець папярочныя планкі на вышыні прыблізна 500 мм. Яны неабходны для мацавання плоскасці стульчак. У якасці даху можа выкарыстоўвацца розны матэрыял, напрыклад шыфер або чарапіца. Яе ўхіл будзе фарміравацца зыходзячы з вышыні пярэдняй і задняй стойкі.\nВентыляцыя патрэбна, каб ўстараняць непрыемныя пахі з выграбной ямы. Па гэтай прычыне ў канструкцыі туалета неабходна прадугледзець адтуліну. Для гэтага выкарыстоўваюць каналізацыйную пластыкавую трубу Ø100 мм. Яе можна замацаваць металічным хамутом да задняй сценкі прыбіральні. Саму трубу ў выграбную яму неабходна завесці хоць бы на 15-20 гл. Вышыня трубы будзе вышэй плоскасці даху на 20 см. Каб палепшыць цягу, на канец трубы усталёўваецца асадка-дэфлектар.\nРабіць асвятленне ў гэтым памяшканні ці не - ваша асабістая справа. Каб у дзённы час эканоміць святло, у дзверы можна зрабіць невялікае акенца. Так, цэлы дзень у прыбіральні будзе натуральнае асвятленне. Некаторыя вырашаюць ўсталяваць невялікае акенца на адной са сцен, пад дахам. Пры гэтым яго можна зашкліць, ці проста замацаваць сетку. Таксама існуе варыянт падлучэння насценных свяцілень ці святлодыёдных ліхтароў. Іх падключаюць да акумулятара. Пра гэта неабходна паклапоціцца перад аздобнымі працамі.\nКалі вы сутыкнуліся з якой-небудзь праблемай у працэсе яго будаўніцтва, то задавайце нам свае пытанні.\nВідэа: будаўніцтва пудраў-клазета на дачным участку\nПредыдущаяСухая бетонная сумесь: склад, віды і асаблівасці прымянення


Лепшыя начныя крэмы для тоўсты скуры - водгукі і рэйтынг - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Лепшыя начныя крэмы для тоўсты скуры - водгукі і рэйтынг\nВам ужо за трыццаць? Значыць, начны крэм павінен быць неад’емнай часткай вашай праграмы па догляду за скурай асобы. Дадзеная касметыка змяшчае ўсе неабходныя для вяне скуры ўвільгатняюць і пажыўныя кампаненты. Тоўстая скура мае свае асаблівасці, і выбіраць крэм варта з іх улікам. Глядзіце таксама, спіс лепшых дзённых крэмаў для тоўсты скуры.\nТак неабходны тоўсты скуры начны крэм?\nПравілы выбару начнога крэму жанчынам з тоўсты скурай\nПравілы паэтапнага сыходу за тоўсты скурай\nЛепшыя начныя крэмы для тоўсты скуры\nУсе актыўныя кампаненты крэму, як вядома, найбольш добра ўбіраюцца менавіта ноччу. Таксама, у гэты час сутак скура губляе большую частку вільгаці. Карыстаючыся начным крэмам, мы забяспечваем скуры аднаўлення і працягваем яе маладосць.\nДзеянне начнога крэму:\nХарчаванне, ўвільгатненне, заспакаенне скуры\nВыраўноўванне структуры скуры, зніжэнне колькасці маршчын і прадухілення новых\nПавелічэнне выпрацоўкі калагена\nПаляпшэнне цыркуляцыі крыві\nСтымуляцыя абнаўлення клетак скуры\nПравілы выбару начнога крэму уладальніца тоўстай скуры\nПеравага, безумоўна, варта аддаваць тым крэмаў, ідэальна падыходзяць для канкрэтнага тыпу скуры. Густая і тлустая крэм не падыходзіць для начнога выкарыстання - ён закаркоўвае пары, і пазбаўляе скуру вольнага дыхання.\nПераважна выбіраць гіпоаллергенные крэмы з лёгкай тэкстурай.\nОтдушкі і комедогенный рэчывы ў складзе крэму - гэта лішняе для начнога ўвільгатнення скуры.\nКарысць скуры прыносяць наступныя кампаненты ў складзе начнога крэму вітаміны Е, А, С, рэтынол, язмін, пептыды, пантэнол, алей жажаба, абрыкоса, шы, ружовае або аліўкавы, калаген, амінакіслоты і інш\nУзрост ад дваццаці пяці да трыццаці патрабуе асцярожнага выкарыстання крэмаў наогул. Пажадана ўжываць крэмы з максімальна натуральным складам. Не варта прывучаць скуру да крэмам і пазбаўляць яе самастойнага ўвільгатнення.\nКрэм для тоўсты скуры павінен змяшчаць альфа і бэта-гидроксикислоты.\nКрыху за трыццаць? Купляйце крэм з рэтынолам, калагенам, керамидами і іншымі забеспячэнне пажыўнымі кампанентамі.\nПравілы паэтапнага сыходу за тоўсты скурай перад ужываннем начнога крэму\nАчышчэнне скуры і нанясення геля (для мыцця) кругавымі рухамі.\nПасля змывання геля наносіцца тонік.\nПасля высыхання тоніка наносіцца начны крэм на ўсе ўчасткі асобы, акрамя вачэй, мяккімі масажнымі рухамі.\nПры спалучэнні дзённага і начнога крэмаў адной маркі эфект больш выяўлены.\nЛепшыя, на думку жанчын, начныя крэмы для тоўсты скуры\nНачны крэм, насычаны бисаболол.\nЗмякчэнне і заспакаення скуры\nСтымуляцыя звужэнне часу\nАбарона скуры, дзякуючы такому кампаненту, як софора японская\nЭластычнасць і здаровы выгляд скуры, набытыя за кошт эластіна і поліпептыд\n- Вельмі шмат водгукаў чытала пра Сиберике. Варта яна не надта дорага, таму доўга не думала, купіла. Мне як раз не хапала начнога крэму. Плюсы: хутка ўбіраецца, эканомны, разводаў няма, часу не забіваюцца, паху амаль няма, ўпакоўка зручная. І, калі не хлусіць вытворца, у крэме адсутнічаюць усялякія парабены, сілікону і масла. Мінусаў не знайшла.)\n- У мяне праблемная скура да немагчымасці, а ў мароз яшчэ і лушчыцца. З Сиберикой прачынаюся раніцай, гляджу ў люстэрка - радуюся. Гладкая скура, адпачылым свежае твар, высыпанняў няма. Цяпер буду браць усю серыю для тоўсты скуры.\nКрэм захоўвае маладосць, запавольвае працэс старэння.\nАбнаўлення клетак на працягу ночы\nПаўнавартаснае харчаванне і ўвільгатненне\nЭфектыўная барацьба з маршчынамі\nАднаўленне здаровай скуры пасля атрыманых пашкоджанняў, дзякуючы ўнікальнаму комплексу кампанентаў\n- Раней карысталася кода. Цяпер толькі Клінік. Для майго тыпу скуры - самае тое. Кансістэнцыя прыемная, любой дзяўчыне спадабаецца. Крэм не тоўсты, праз пятнаццаць хвілін ўсмоктваецца цалкам. Эканомія істотная - банкі хапае на паўгода. Антивозрастной эфект прысутнічае - вытворцы не зманілі. Зморшчыны ля рота пачалі падвяргацца крэму). Я ў свае трыццаць дзевяць гадоў ужо шмат крэмаў ўбачыла. Гэта сапраўды дзейнічае. Алергіі няма, паху няма. Кошт . высокая. Але калі мы гаворым пра маршчынах, тут не да эканоміі. Увогуле, мой любімы брэнд.\n- Дзіўны крэм. Нават не чакала. Тэкстура стаў лёгкі, ўбіраецца ідэальна. Ліпкасці Няма, няма тоўстай плёнкі. Твар аксаміцістая навобмацак. На ноч нанясеш, а раніцай скура ззяе прама.) Месяц карыстаюся, за гэты час разгладзіліся маршчыны. Твар выглядае маладзей, чым у дзевятнаццаць гадоў было! Што асабліва радуе - больш ніякіх высыпанняў, усякія бякі на твары больш не з’яўляюцца. Мінус - дорага. Але мне дзеля такога эфекту не шкада.)\nНачны крэм, нармалізуе дзейнасць сальных залоз на клеткавым узроўні. Вытворцы пры стварэнні крэму выкарыстоўвалі спалучэнне тэхналогіі накіраванага пранікнення і цинкадона А. закаркаваных пары знаходзяць сваё нармальны стан ўжо праз месяц прымянення. Ідэальны Крэм для праблемнай тоўсты скуры, пры запаленнях, тоўсты бляск, чорных кропках.\nПяшчотны водар з ноткамі травянымі\nІмгненнае ўвільгатненне і адсорбцыі\nГіпоаллергенность, тэрмальная вада ў складзе\nПранікненне кампанентаў у глыбіню часу, ачысткі і абмежаванні іх актыўнасці\nСтымуляцыя працэсу клеткавага абнаўлення, аднаўлення аптымальнай працы эпідэрмісу\n- Многія бачыла водгукаў аб Вішы. Прычым, вялікая частка зусім не на карысць дадзенай маркі. Крэм купіла ў аптэцы па акцыі. Ведаеце, я не пашкадавала. Спачатку знервавалася, што крэм начны трапіўся, а цяпер прачынаюся і цешуся. Раней з раніцы было пакамячанае твар, тоўстая скура. Цяпер скура падцягнутая, здаровая і пасвяжэла. Чысцей стала, часу звузіліся. Чорныя кропкі больш не мучаць. Увогуле, крэм па душы, абавязкова куплю яшчэ.\n- Карыстаюся толькі Вішы! Раіць нікому не буду, таму што выбар касметыкі - справа асабліва індывідуальнае, але асабіста для сябе - яшчэ і яшчэ.) Скура праблемная, шукала магутны крэм, дзейсны. За два тыдні карыстання выраўняўся колер і структуру скуры, запаленне было, тлустага бляску няма. Скура пасля ночы - свежая, адпачылая, квітнеючая. У мяне наогул такой скуры ніколі не было!) На цану не гляджу, таму што ёсць эфект.)\nКрэм з маслам чорнай парэчкі, ідэальны для рэгуляцыі працы сальных залоз.\nНармалізацыя рн балансу скуры і водна-ліпіднага балансу на працягу ночы\nЗніжэнне тлушчавых вылучэнняў, ачысткі і звужэння часу Т-зоны\nМагутнае аднаўлялае дзеянне\nЎмацаванне структуры клетак\nПавышэнне бар’ерных функцый скуры\n- Купіла крэм адразу пасля навагодніх святаў (закатаваныя з шелушенное і раздражненнем скуры ад марозу). Скура ў мяне тоўстая, блішчыць, уся ў чорных кропках. У краме параілі гэты крэм. Здзіўленая якасцю за такі кошт. Лушчэнне спынілася праз тыдзень прымянення. Крэм лёгкі, з матыруючым эфектам. Часам мажуся ім нават днём). Спрабуйце, можа, і вам падыдзе.\n- Ура! Я знайшла свой крэм! Ідэальны, лепшы!) Адчуванні пасля нанясення проста цудоўныя - пяшчотна, мякка, хочацца мазаць без перапынку! Пах выдатны, густы - у меру, прыгожая баночка, скура з раніцы ачмуральная. Для такога кошту - супер якасць!\nПапярэдні Тэкст Як павялічыць грудзі ў хатніх умовах


“Мяне служэнне не напаўняе, а разбурае. Мяне напаўняе толькі Госпад”. Шчырая размова са святаром, які служыць у хоспісах | Krynica.info\n“Мяне служэнне не напаўняе, а разбурае. Мяне напаўняе толькі Госпад”. Шчырая размова са святаром, які служыць у хоспісах\nСтрашна аддавацца служэнню дашчэнту, бо заўжды хочаш пакінуць сілы для сябе, сям’і і здароўя. Напэўна, айцец Раман таксама некалі баяўся. Але аднойчы, калі ён быў яшчэ дыяканам, то маліўся на літургіі, стаяўшы насупраць абраза Хрыста, глядзеў Яму ў вочы і сказаў: “Госпадзе, я буду служыць табе шчыра. Толькі захавай маю сям’ю”. І тады прыйшло дакладнае разуменне: Госпад яго ніколі не пакіне.\nЗ таго часу малады святар працуе па 20 гадзін у суткі з адным выходным – раз на паўгады. Акрамя служэння ў царкве Марыі Магдалены ў Мінску, ён служыць дзецям у нядзельнай школцы, праводзіць сустрэчы для прыхаджан, выкладае ў Мінскай духоўнай акадэміі, ходзіць у дзіцячы хоспіс і дзіцячы палеатыўны цэнтр некалькі разоў на тыдзень. Як ён усё паспявае – не ведаю… Але сам айцец Раман кажа пра тое, што даўно ўжо не жыве ўласным жыццём, а жыве жыццямі іншых. “Іх выпрабаванні становяцца маімі”, – дзеліцца святар.\n“У кожнага свая глыбіня”: ці кожны вернік мусіць займацца сацыяльным служэннем?\n– Кажуць, каб быць здольным займацца сацыяльным служэннем і не выгараць, трэба абстрагавацца і не прымаць усё блізка да сэрца. Але дзе мяжа паміж чэрствасцю і празмернай чуллівасцю?\n– У мяне яе няма. Я выгараю наўмысна, бо немагчыма рабіць нешта напалову. Як можна абстрагавацца, калі ты бачыш чужы боль? Калі ты не прапусціш яго праз сябе, то іншаму не дапаможаш. Святар павінен прапусціць усё праз сябе, інакш ён проста не будзе шчырым з іншымі. Гэта ж бачна, калі ты не суперажываеш, бо беражэш сябе. Хрыстос добра сказаў пра тое, што калі хоча нехта зберагчы душу, той яе страціць. У маім выпадку мяне напаўняе літургія, мяне напаўняе мой Госпад. Сёння мне цяжка, сёння з мяне ўсё выпіта… Але наступіць новы дзень, калі я змагу аддаць людзям тое, што Ён даў мне. Пад вечар я зноўку буду пусты, але пасля Ён зноў мяне напоўніць. Гэта мая пазіцыя, хаця звонку гэта падаецца самаразбурэннем. Я нікога не заклікаю да такога ладу жыцця. Але святар мусіць служыць.\n– Ці гэта тычыцца толькі святара?\n– Ведаеце, я лічу, што не кожны чалавек мусіць жыць такім чынам. Апостал Павел добра кажа пра розніцу паміж намі. Напрыклад, не кожны чалавек мусіць уступаць у шлюб. Проста ў кожнага – свая глыбіня пагружэння. Ёсць у мяне такія прыхаджане, якія прыходзяць да мяне і з запалам кажуць: “Мы з Вамі будзем ездзіць па хоспісах!”. Але я іх прыпыняю, кажу: “Вось вам я б не рэкамендаваў”. Ведаю, што ён з’ездзіць некалькі разоў, а пасля будзе ў дэпрэсіі.\n– А ад чаго залежыць гэтая глыбіня пагружэння?\n– Гэта залежыць ад унутранага стрыжня самога чалавека. Ёсць людзі, якія жывуць у крышталёвым шары. Рэальнасць у яго разуменні – абавязкова светлая і прыгожая. А калі кажаш яму, што рэальнасць – гэта і боль, і здрадніцтва, і смерць, то ён пярэчыць табе і кажа, што гэта не так. І калі ты разаб’еш гэты шарык, то разаб’еш і самога чалавека. Госпад ставіцца да нас вельмі трапятліва. Ён не дае адчуваць іншаму тое, што адчуваю я. Ён не дае кожнаму перажыць боль страты сваіх дзяцей. Раптам ён не выплыве? У яго не такі стрыжань. Таму і мы павінны быць пяшчотнымі да іншых. Псіхолагі могуць са мной спрачацца. Але рэсурс любові закладзены кожнаму з самага нараджэння. Проста не кожны яго развівае. Самае галоўнае – каб мы былі ўпэўнены, што нашы штуршкі не зламаюць гэтага чалавека. Садоўнікі мусяць правільна даглядаць сад. Але правільна даглядаць – гэта не азначае зрэзаць ружу тады, калі яна яшчэ не распусцілася. Калі чалавек далучаецца да нашага служэння з павагі, мы павінны разумець, што мы можам яго зрэзаць, а ён не паспее распусціцца. Я ўспрымаю чалавека, як таго, каго мне з рук у рукі перадае Бог. І мая задача – нічога не зламаць. А на тых людзей, якіх мне Бог пасылае, Ён дае і час, і сілы. Проста не трэба шкадаваць сябе.\nПра час і малітву\n– Але нават малітва за людзей забірае шмат часу і сілаў…\n– Я малюся падчас набажэнстваў, калі еду кудысьці ці іду. Іншага часу на малітву ў мяне проста не будзе. Падчас набажэнства, калі ты ўзгадваеш людзей па імёнах, то адчуваеш унутраную сувязь. І ад гэтага малітва не становіцца слабейшай. Сказана ж, не трэба быць як паганцы, шматслоўнымі… Але малітва мусіць быць жывой. Калі яна нежывая, то можа цягнуцца хоць пяць гадзін, выніку не будзе… Я намагаюся асвяціць кожны момант свайго жыцця размовай з Богам. У мяне ёсць час – я з Ім размаўляю. І тады атрымліваецца: мітусня жыцця – не мітусня… Бо ў кожным імгненні жыцця быў Госпад. Якая ж гэта мітусня? Яна асвячана Богам.\n– Ці былі моманты, калі Вы маўчалі перад Богам?\n– Думаю, што кожны, каго накрываюць сумневы або бяссілле, калісьці маўчаў. Але і ў гэтым маўчанні Ён прысутны. Упершыню, калі я адпяваў дзіця, прыйшло маўчанне. Я не мог зразумець, чаму дзеці паміраюць. Я маўчаў, бо сказаць не было чаго. Але моманты сумневу таксама важныя. Калі чалавек кажа, што ні разу не сумняваўся, гэта праблема… Толькі тая вера, якая нараджаецца ў гарніле сумневаў, будзе моцнай. Вера без сумневаў – гэта фанатызм, бяда… А калі яна заснавана на сумневах, перажываннях, пытаннях, то яна становіцца мацнейшай. Бо усялякі раз ты сумняваешся для таго, каб знайсці адказ для сябе, чаму ты мусіш застацца з Ім. Вера – гэта не веданне. Веданне не пакідае нам выбару. Вера ж і заснавана на тым, што мы пастаянна сумняваемся. Мы ідзем наперад, прыпыняемся, задаем пытанні для таго, каб адказаць, для чаго нам ісці наперад.\n– Вы не баіцеся хадзіць па інфекцыйных лякарнях і не захварэць самому?\n– Апошнім часам я не хварэю. І я здзіўляюся, бо заўжды ператомлены. У мяне дэфіцыт вітаміна D: здаваў аналізы, правяраўся. Мой імунітэт, па ідэі, мусіць быць забіты. Але пры гэтым я пастаянна езджу па “інфекцыёнках” і рэанімацыях… І я не хварэю. Калі я заходжу туды, я проста кажу: “Госпадзе, не дай мне захварэць”. Перад тым, як кудысьці ехаць, я кажу жонцы, што магу нешта з сабой прынесці. Але папярэджваннямі ўсё і сканчвалася. Хаця прычашчаю я шмат людзей, у тым ліку і тых, хто памірае ад ВІЧ. Не так даўно я прыехаў у рэанімацыю прычашчаць жанчыну, якая памірала ад запалення лёгкіх на фоне ВІЧ. У яе ішла кроў паўсюль – з носу, вушэй… Мне доктар кажа: “У яе адкрытая форма, давайце без вашых гэтых, а?”. А што мне “без вашых гэтых”, калі Бог прывёў мяне да гэтай жанчыны? Я прычашчаў яе ў пальчатках, пасля ўсё прадэзынфікаваў. Проста калі ты Яму давяраеш, значыць давяраеш. Ва ўсім.\n– Шчасце, на Ваш погляд, – гэта быць у служэнні?\n– Я шчаслівы ў тым, што я раблю, што я служу. Зараз аснова майго жыцця – гэта маё служэнне. Але служэнне дзеля служэння – бессэнсоўная рэч. Мяне служэнне спустошвае, бо ты пастаянна аддаеш. Мяне напаўняе толькі еўхарыстыя. Псіхолагі пры спустошванні раюць рэлакс. Паспрабаваў і я “рэлакснуць”. Толькі ты з’ехаў, а галава ўсё адно за табой, пры тым, яна працуе. Калі я служу літургію, то адключаюся поўнасцю. Ёсць толькі ты і Госпад. Калі ты прычашчаешся, тады ты напаўняешся. Няма еўхарыстыі – няма служэння.\n– Што трэба рабіць верніку, калі прыходзяць выпрабаванні?\n– Любую цяжкую сітуацыю трэба разглядаць з двух частак: калі робім мы і калі мы просім, каб рабіў Бог. Калі мы робім першую частку і упіраемся аб сценку, кажам: “Госпадзе дзейнічай у нашым жыцці”. Калі мы гэтага не зрабілі, то нават заікацца аб просьбе не маем права. Нават чалавек з анкалогіяй спачатку мусіць зрабіць тое, што залежыць ад яго. А пасля прыходзіць момант, калі ты дасягнуў дна. Стоячы на ім, трэба сказаць: “Госпадзе, я зрабіў усё, што мог. Цяпер дзейнічай Ты”. І тады не будзе страху, бо ты зрабіў ўсё, што мог і баяцца больш няма чаго.\n– Хто найперш церпіць праз Вашае служэнне?\n– Сям’я, канечне. За час служэння я навучыўся якасна выкарыстоўваць свій час дома. Можна ж правесці цэлы дзень з сям’ёй, але без кантактавання. У сям’і мы ўжо прывыклі: ёсць вольны час – мы размаўляем. З жонкай размаўляем абавязкова штодня, няважна якія я – стомлены ці не. Дачка таксама мяне чакае. Я прыходжу, пытаю ў яе, як прайшоў яе дзень, што яна ў ім адчувала…\n– Ці адразу ваша жонка звыклася да такога ладу жыцця?\n– Калі ты апранаеш крыж, рэальнасць становіцца зусім іншай. Я быў панамаром 15 гадоў. Нельга сказаць, што я не ведаў царкоўнага асяродку. Але да таго, у чым я знаходжуся зараз, я не быў гатовы. Калі ты становішся святаром, твая рэальнасць расшыраецца на 360 градусаў… Да гэтага немагчыма быць гатовым. У складаных момантах мы з жонкай заўсёды думаем, вось, маўляў, пройдзем гэта, а пасля будзе лягчэй. Але рэальнасць іншая: пасля становіцца толькі больш складана. У гэтым і ёсць складанасць даверу да Бога. Ты стаіш перад прорвай. Робіш крок – і разумееш, што далей ты падаеш. Ты падаеш і разумееш, што ні на што не ўплываеш. Ты проста служыш Богу і людзям – і ўсё. Жонка святара нясе такі ж крыж, як і святар. Толькі гэты крыж нябачны. Ніхто не зразумее рэальнасці святарскай сям’і, акрамя самой святарскай сям’і.\n– Вядома, што жыццё ўнутры царквы зусім іншае, чым звонку… Любая царква – гэта найперш сістэма. Як маладым людзям, якія прыходзяць у Праваслаўную царкву з палаючымі сэрцамі, не расчаравацца і не выгарэць?\n– Любая сістэма мае свае хібы. Людзі расчароўваюцца, ламаюцца. Ёсць некалькі шляхоў. Адзін шлях – гэта калі ты лаеш сістэму і ідзеш супраць яе. У такі выпадку, сістэма цябе проста перамеле і выкіне. Ты нічога не зможаш і не паспееш зрабіць. Другі шлях – ты прыстасоўваешся і робіш нешта мінімальнае і атрымліваеш задавальненне да жыцця. Іншыя проста сыходзяць. Можна прымаць усе плюсы і мінусы сістэмы і рабіць тое, што ты можаш і мусіш. Можна не лаяць сістэму і не намагацца яе змяніць.\n– Я так разумею, што вы абралі апошні шлях…\n– Так. я магу мяняць толькі прастору вакол сябе. Калі ты будзеш гарэць знутры, ты не будзеш выгараць праз тое, што сістэма несправядлівая. Але ты будзеш прыносіць карысць тым людзям, якія знаходзяцца побач з табой. А больш нічога і не трэба. Святар не пакліканы для таго, каб нешта мяняць у сістэме. Святар пакліканы служыць. Так служы. А многія згараюць, бо прыходзяць і думаюць, што тут ружова і прыгожа. А тут ні ружова і ні прыгожа. І пасля сыходзяць. А чаму? Таму што ўсё яшчэ не навучыліся кантактаваць з Богам. Да мяне часта прыходзяць людзі і скардзяцца, што церпяць несправядлівасць. Тады я кажу тое, што аднойчы пачуў ад аднаго святара: “Маім адносінам з Хрыстом гэта не перашкаджае”. Калі прыняць такую пазіцыю, тады ўсялякія несправядлівасці падаюцца дробязямі. Што мне да гэтага, калі ў цэнтры ўсяго – Хрыстос?\nРэктар Пінскай семінарыі: сучаснай моладзі часта не хапае адвагі стаць святаром\nСем адказаў аб важным. Аляксандр Фядута