Franschhoek – Elgin – Gordonsbaai April 1931 | Berg- en Toerklub Oudledebond\nHeerlik en verkwikkend was die water, verversings en rus by die huis op die Hoogte dan ook.\nDie Hoogte af, tussen koel bome deur en in die skadu van die pragtige Simonsberg, (die beste kant van Simonsberg word nie aan Stellenbosch vertoon nie) was die stap weer aangenaam en die omgewing inspirerend.\nTen slotte het dit tog geblyk dat die Bergrivier brug vergenoeg van Stellenbosch is om ‘n mens moeg te maak en aan etlikes seer voete te versorg. Vir die eerste halfdag was die skof bepaald te lank.\nKamp was daar die aand nie. Tussen bome, bosse, klippe sand en heerlike waterstroompies het ons geslaap. ‘n Fris waterstroompie het die skape van die bokke geskei. Die mans was natuurlik die skape. Ons was nog vreemdelinge net, “Die medikus was populêr, want voetjies was verniel. Sy kombinasie van jodium met rou wonde het musikale klanke na die tente toe laat styg, totdat teerhartige ou maan, wat smart nie kan aanskou nie, sy aangesig met hande moes verberg.” Voorwaar ‘n teerhartige uitleg van die maansverduistering wat die aand plaasgevind het.\nDie nagrus was aangenaam.\nGoeie Vrydag – die trek van die dag was ongeveer twee myl. Ons wa het dit egter goed gevind om die trek wel die moeite werd te maak. Hy het omgeslaan.\nDie Vrydag is egter goed deurgebring met rondlê, swem en eet, om nie die ander lekkergoed te noem nie. Maties is mos altyd tuis onder akkerbome!\nDie dag het daar egter ook ‘n wanklankie plaasgevind. Twee paartjies het met verlof van bevoegde outoritente gaan appels soek op ‘n naburige plaas. By die appels het hulle ‘n bloutjie geloop. In hoever hulle bymekaar bloutjies geloop het sal die geskiedenis nog moet leer. Die wanklank is egter nie die “vanishing stunt” wat uitgehaal is nie, maar die vervelige gepruttel van sommige medetoeriste.\nDie aand was dan ook die eerste kampvuur in die werklike sin van die woord. Om die vuur het nou die een groot familie saamgesmelt in die sing van liedjies – toerliedjies. Voordragte is ook gelewer, en een moet hier genoem word naamlik die optree van ons chaperone – mevr Donald. Sy is een van ons. Ons besef dit en ons waardeer dit baie.\nSaterdagmôre …. Franschhoek toe. Daar was weer ‘n kafee, winkels, hotelle om die toeriste in gees te laat lewe in die Uitspan, Costas, ensovoorts.\nDie wêreld was vol sonneglorie, vol helderheid en warmte, by Franschhoek en sy Pas. Heerlik vir sy weelderigheid het die vallei gelê. Daar was berge, heuwels, bosse, aanmekaar; en tussen groen, loerende wit huisies. Dit was blou van berge, hemelsblou, en groen fluweel van dennebome; met sagte golwing van die heuwels, die naakte skerpheid van die kranse wat in die hemel skeur, en sagte ritme van die verre berge.\nMeer droog en eensaam onderkant, daar het die toeriste in klompies afgedrentel, verspreid, teen orders – blinde volgelinge van ‘n blinde leier. Twee het onsterflike roem verwerf op hierdie plek. Hul het met onbekende vaart na ondertoe gestorm, die kranse ingevlieg om familie te gaan soek – verlange na hul eie soort was groter as vermoeiens. (Dit is instryd met Darwinisme!).\n“Die ander was minder gesteld op hul “pedigree” en het gerus; terwyl ‘n klein en stoere bende helde met lofwaardige opoffering en leeuemoed die goed, die diere en die wag anderkant berguit gesleep het.”\nDie “stoere bende helde” moet Piet van Dyk sy leierskap tog vergewe. Hy was natuurlik verdiep in die studie van een of ander nôi se gevoelslewe met die gevolg dat afdraend vir hom nie juis die teenoorgestelde van ‘n opdraend was nie. Miskien het hy al die tyd ‘n opdraend uitgespreek.\nDie “afgedrenteldes”, hoewel gerus, het ongeduldig gewag. Dit het al drie uur geword, en die kos is op die wa. Hul held is egter Abraham Louw, wat toe die nood al hoog was, uit blote ontfermende liefde daar aangekom het met ‘n rugsak vol brood, botter en konfyt.\nDie kamp is nog verder, langs die Sonderendrivier geslaan, in ‘n gewese land. Die tentpenne het lekker getrek in die sagte grond. Weer ‘n kampvuur. Die vuur alleen was nie genoeg nie om die mense te verwarm nie. Komberse moes help. Orme en Laubreker het dit self nodig gevind om binne in die kombers te sit. Daar ontdek Mariekie dat dit eintlik ‘n “slee” is wat hulle ry.\nDie aand was heerlik en so het Vy en andere verkies om onder die ope hemel te slaap. Die sand het die nag begin waai, met die gevolg dat net Uys se wit neus te sien was van sy met swart sand bedekte gesig. Dr Blommaert, wat die naweek vir ons kom besoek het, het onwillekeurig ‘n pond sand geëet vir ‘n ontbyt. Simpatie Dokter! Kom maar anderdag weer!\nSondagmôre was reënerig en koel. Die middag het egter sommige entoesiaste gelok na die bekoorlike berge waartussen ons kamp gelê het. Ander entoesiaste soos Piet van Dyk, Markotter, die “populêr noi”, haar suster en andere het ‘n huisie daar ontdek. Siende dat op die deur gestaan het “Just Married, don’t disturb” het hulle maar op die dak en teen die agterste muur die middag soveel moontlik geniet.\nDie aand om die kampvuur is Sjokolade uitgedeel – net een van die twee kassies. Van die ander kassie het ons nooit weer gehoor nie. Wie kan vir ons sê, watter toeris se bord en lepel saam met die sjokolade kas geberg is. Het die volgende ingelewerde stukkie nie miskien betrekking op die saak nie? – “First Tour.”\nWhen I consider how my tour was spent,\nAnd how much cash the many chocolates cost,\nOr how much weight in those few days I lost\nSweating and swearing at each bloomin’ tent,\nThough therewith did I serve the numbers great,\nAnd saw the satisfaction chocolates gave,\nT’ was for too late when I endeavoured to save\nMy home-fattened purse from also losing weight;\nDoth she exact might-labour knowledge denied?\nI fondly asked. But, Patience to prevent\nThat murmer, soon replies: Give her a sweet,\nAnd wash her plates, and little will she chide;\nThousands at her bidding their energies spent:\nThey also serve who only let her eat!\n– A de V Clower –\nOm tot die sjokolade van die aand terug te kom. Kloppie het die Sjokolade uitgedeel. Deur middel van die slinkse Teoloog Holtzhausen, het ons Kloppie se “draad gevang”. Die teoloog het hom voorgedoen as ‘n dame en toe kry hy somaar ‘n dubbele bedeling. Moet ons mans daarvan aflei dat al die meisies meer as die mans gekry het?\nKloppie is egter nie die enigste man wat so ‘n onvergeetlike fout begaan het nie. Op dieselfde manier het die Teoloog ook geslaag om Dinsdagmôre ‘n soen van mev Lillie van Fortuin te kry.\nMaandagmôre was die tente nat, en halfpad toegegooi of toegewaai van die klewerige swart sand. Hulle moes egter teen wil en dank in klein sakkies kom. Alleen ‘n bekwame en ywerige tentkomitee kon so iets reg kry.\nDie pad was die oggend nie al te aangenaam nie. Daar was egter druiwe “te neem” langs die pad. Die hele pad was oorsprei met toeriste. Die voorste was twaalfuur al op Fortuin en ander onder andere Cherry Berry het eers drieuur daar gekom. Baie jammer dat hulle toe te laat was vir die broodsny. Hulle het “eerlik” verdwaal, maar die indruk wat dit verwek het was die volgende:\nSaid the Cherry to the Berry\nThey’ve got us up to cut the bread\nI hate that, anyway.\nsay, I’ll tell you what we’ll do\nThere’s risk, but I’m no Junk.\nThey don’t take roll-call over here\nIn that case, well, let’s bunk.\n– Einstein Scheffler –\nOns het ‘n fortuin “gestruck” op Fortuin: Baie lekker mense, ‘n groot appelboord vol appels, en ‘n wingerd met die heerlikste druiwe, ‘n mooi ruim skoolsaal, ‘n verkwikkende stortbad, strykysters, ensovoorts, ensovoorts. Nog meer, Lottie moet ook glo die dag inspirasie ontvang het, want ten spyte van alles wat al by eettyd deur ons nek was, het haar kos baie heerlike gesmaak.\nDie skoolsaal was konsertsaal, hofsaal en slaap lokaal. Die hofsitting was Ferry s’n. Wat was hy nie groots toe hy vir Robert William Wilcocks ook in die “box” kon laat verskyn nie. Dit strek ons toer egter nie tot eer dat dr Wilcocks en mev Donald altwee as beskuldigdes moes verskyn nie. Vir hulle straf moes hulle egter, hoor dat die toeriste vir hulle uit volle bors toegesing het, “Hulle is lekker mense”. Ek wonder egter wat Ferry se prys is. Dat hy, as regverdige persoon, die mees “roekelooste en luiste” toeris-luise nie voor die hof gehad het nie, is baie onverstaanbaar.\n“Dit was Dinsdag en dit was middag toe die reën begin het, voor die tente op was op Grabouw. Dit was middag en die mense was opeengedring in ‘n tent of twee; die lug was grou en droewig en somber, die wêreld was nat, die nattigheid het stadigaan binnetoe gesluip, en sommige gemoedere was bedruk en donker soos die natuur; die ander het gesing en aangehou met sing, en steeds gesing, oor en weer oor, aanhoudend soos die reent wat saamgesing het buite, dwarsdeur die donker middag tot die donker van die nag kom nader het, gelei met sterker reent. Edele siele het deur reent en koue heen, warm ete rondgedra. Toe nag daar was het ‘n skool kom redding bied; die vestigings is verlaat, die karavaan het opgetrek, dwarsdeur die papnat donker, en sagte plankvloer beddens gaan beklim.” Ons dank mnr Zietsman hiervoor!\nBy die edele siele wat hier warm ete rondgedra het moet ons egter nie die nog edeler siele vergeet wat in die reent moes vuurmaak en koskook nie. Daar was ‘n vroulike toeris ook by. Ons waardeer jou opoffering Mariekie! Die kos was lekker!\n‘n Saal of vertrek is vir ‘n opgewekte klomp toeriste ‘n plek om ‘n “konsert” in te hou. Dit is gedoen.\nDaar die skrywer hiervan die aand met nog twee natgereënde maats vir ‘n “motorspin” van sowat twintig myl uit was, waarvan hulle die laaste hier in ‘n met waterpespoelde pad en ‘n reën uit die lug moes loop, weet hy nie hoe interessant die konsert was nie. Die “spin” was egter uiters interessant en ondervindingryk. Dit was ‘n spin van ons lewe!\nWoensdag – ‘n met bome omgroeide pad, uitgestrekte watermassa van Steenbrasdam en eindelik Gordonsbaai. Groot is ons optimisme vir ‘n heerlike Donderdag in Gordonsbaai.\nSo teen elfuur Donderdagmôre is die grootste hoeveelheid toeriste na ‘n kafee gespoel – ‘n hewige reent. Terwyl ons sing, skree, praat en raas daarby, het die kafee houer koffie en tee gemaak. Na ons dors al weg was het hy die eerste vrag gebring, en toe die eerste seksie al weer dors was het hy die tweede lot gebring.\nDie middag het ons in ‘n huis getrek. Natuurlik die aand was daar weer ‘n konsert. Dit was ‘n naarheid soos hulle die aand vir Klopper en Erika Perold “uitgefreek” het. Cherry en Berry het gesing “Wanneer vry jy dan Kloppie?” Tot almal se blydskap en vreugde het Gussie Cluver en Schonegevel ‘n ontmoeting gehad in 1960 en daar lees hulle in ‘n dagblad dat Klopper en juffrou Erika verloof is. Die verloofskap na 30 jaar was egter ‘n teleurstelling, almal het hulle klaargemaak om dit op sy laaste oor drie jaar te vier.\nAlmal het hulle ontmoeting baie interessant gevi-vi-vi-vind!\nConrad Murray is ‘n stil kêrel. Een van die dames het die twintig woorde wat hy op die toer gepraat het baie interessant gevind. Miskien het Fanny meer as twintig gehoor! Soos dit pas by hom het Murray die aand ook stil in ‘n hoek gaan sit. Ek is egter seker sy rus is verstom, daar Fanny en Luise alkante van hom gesit het. Geluk het uit sy oë gestraal. Met eens vlië Murray daar uit die hoek uit en “spin” ons daar net gou ‘n “yarn” om gou weer na sy “easy corner” terug te keer.\nVrydagmôre wou en het dr Wilcocks ‘n krokodil in die see gaan vang – net ‘n kleintjie. Ou Nevermind het die uitnodiging van dr Wilcocks om mee te gaan, stilswyend met ‘n blik van “Ek is nie so ‘n blessed fool” beantwoord, en sy ore toegetrek.\nNa ete het dr Wilcocks oral uit basuin “Wie volg my na Koeëlbaai!” Hy het eindelik geslaag om sowat elf volgelinge te kry. By Gordonsbaai was self soveel rondloop plek dat die ander nie juis tussen klippe wou gaan loop nie. Die klippe maak net ‘n mens se voete nog seerder.\nSaterdagmôre het ons ons laaste toerpap – en sommige meen om September eers weer pap te eet – geëet. Hoe lekker het die ou pappies tog nie gesmaak nie. Sophy alleen sal vir ons kan sê:\nDie “jam”-blik smaak so lekker,\nDie stroop die is O.K.\nMaar die melkblik “beat” hul almal,\nO gee hom tog vir my.\nEk hou van “Golden Syrup”,\n‘K aanbid die jam, ja ek;\nDie melk laat staan dit kan ek nie,\nO gee my iets te lek\nOm te wys dat hulle nog vertroue in hulle uiterlike voorkomste het, is die gewone loop van sake Saterdagmiddag afgewissel met kiekies van die verskillende komitees, koshuisverteenwoordigers,\nseksies en die enigste sekte van die toer – die twaalf predikant kinders – geneem.\nVir die eerstemaal het ons met die kiekies neem agtergekom dat ons ‘n waterkomitee ook gehad het. Die komitee kon egter nie voltallig afgeneem word nie, daar die enigste aktiewe lid Ou September, die wadrywer, al weg was.\nOngelukkig het ons twee lorries Saterdagmiddag lank na mekaar eers gekom, en so het ons in twee definitiewe groepe in Stellenbosch gekom.\n“Die dinge het verbygegaan; hul is nou ewig stilte; hul is nou net gedagtes wat stadig dof sal word, sal wegraak …. Die dinge, die gedagtes, die bande wat ‘n groepie siele saambind, die moet weer swak word. Elkeen vat nou sy eie paadjie, slaan weer sy eie koers in. Vriende nog, maar die atmosfeer van maatskap en van eerlikheid, die heerlike natuurlikheid, die moet verdwyn.\nTerug in die beskawing met al sy sotternye, sy skynvertoon, die sieklikheid; terug in die werk …. die werklikheid verlore.\nKlink die laaste sin nie bietjie na die pessimistiese uiting van ‘n getroue sleevryer nie, wat bevrees is vir verkoeling van gevoelens nie?\nTen slotte nog ‘n woordjie oor die nadraaitjies van die toer. Tot ons spyt hoor ons dat ‘n paar van ons geselskap teleurgesteld is met die toer. Ons hoop egter dat hulle almal in die soek na die fout by hulle self sal begin.\nWat ek eintlik wou sê, is dat hier een van die publieke vergadering ‘n stem opgegaan het teen die moderne manier van vakansie hou – toere en kampe. Die vrye omgang en die gees van maatskap van die twee geslagte, sal dan nie bevorderlik wees vir die studerende jeug nie! Mag ek as ‘n ou toeris, aan ds Tobie Kotzé die versekering gee, dat as hy ‘n slag met die BTK saamtoer, hy ons gladnie sal steur nie, en ons sal sy rus en vrede ook nie belemmer nie, mits dat hy ook met die doel gaan om vakansie te hou, en nie net om fout te vind en te kritiseer nie? Ons ken die gevare en swakhede en daarom waak ons daarteen!\nAan alle kritici wil ons met nadruk sê, dat ons ons plig sal versuim as ons die BTK nie in lewe hou en gereeld ondersteun nie. Die organisasie vul ‘n groot leemte op in die studentelewe. Dis die middel tot ‘n goeie en gesonde manier van vakansie hou!\nD J Conradie\nAVONTUURSOEKERS: FRANSCHHOEK – ELGIN – GORDONSBAAI – TOER\nDie goue kleur waarin die ondergaande son die miswolkies op Tafelberg gehul het is lang reeds verbleek. Hier aan die duskant van Valsbaai is die skemer al vinnig op pad na duisternis. Die bergpunt wat in die see uitskiet vorm maar ‘n vae silhoeët teen die naamlose hemel. Vir die oog het die dennebome en die berg reeds saamgesmelt, terwyl die bergpad waarlangs die seervoet toeriste vanmiddag afgesukkel het vir hulle uit die oog en uit die gedagte verdwyn het.\nTog maak vier van hulle nogeens kennis met die pad. Met slegs twee flitse as soekligte vorder hulle betreklik vinnig oor die lastige los klippe heen. Min woorde word gewissel. Van die gewone toerliedjies is nie meer sprake nie. Dit lyk bepaald asof hulle nie tevrede is met die onbewolkte uitspansel van vanaand nie, en op pad is om weer die waterstrome van Grabouw te gaan opsoek.\nMaar hulle handelswyse verraai ander gedagtes, as die van die vorige aand se sondvloed. As hulle by die draai kom waar die steil pad begin, staan hulle stil: “Een, twee, drie … Mister Dona-a-a-ald!!”\nNet enige sekondes neem dit; dan is die dreuning van die branders teen die rotse honderde voet benede hulle weer die enigste wat hulle hoor.\nOnvermoeid beklim hulle nou die steilte, en staan alleen elke paar honderd voet stil om deur middel van hulle viervoudige stem al hulle kragte in te span ten einde die naam van die verlore man tot sy verlore ore te laat deurdring. Owerigens is die enigste woorde wat hulle wissel waarskuwings aan mekaar teen nagadders of teen die afgrond aan hulle regterkant.\nBy die voet van die kliptrappies voel hulle asof hulle beter werk verrig. Die talrike rotsblokke en kranse waardeur hulle nou omring is, gooi die klanke oor-en-weer, en dit neem ‘n langer tydjie voordat hulle stem wegsmelt met die nou minder hoorbare geraas van die branders: “Mister Dona-a-ald …. Dona-a-ald …. na-a-ald.” Na die laaste eggo het hulle nog raad: lang snerpende fluite dring die nag in.\nNet soos hulle by die bo-ent van die kliptrappies aanstoot na die sementwaterhuis, verneem hulle oorspanne ore ‘n geluid van regsvoor.\n“Wat is dit?” kom dit, sonder veel intonasie in die uitasem stem.\n“Skreeu ‘n jakkals so?”\n“Ek het dit nooit geweet nie.”\n“Dan weet jy dit nou.”\nEn aangesien ‘n jakkals so skreeu volg hulle vinnig op mekaar se hakke in die rigting van die plek waar, volgens herinnering van vanmiddag, ‘n huisie moet staan. Na ‘n paar minute se heen-en-weer loop ontdek hulle ‘n lig byna reg bokant hulle, omtrent veertig voet hoër. As antwoord op hulle geskree verhelder die lig, en weldra kom ‘n persoon met ‘n lantern op die rotsblok te voorskyn.\nDie nagtelike besoekers klim gou op tot voor die deur van ‘n stewige kliphuisie, en word deur die twee kleurling-gashere na binne genooi. Ja, hulle mag maar die telefoon gebruik en op die “setee” sit solank as hulle wag op ‘n antwoord wat tog nie sou kom nie. Die gesprek tussen ons sestal vorder fluks, maar die mees gewenste stem, die lui van die telefoonklokkie, word nie gehoor nie. Onder die omstandighede glip ‘n uurtjie gou verby. Die deur gaan oop en die gashere wys aan hulle vertrekkende besoekers die regte pad af.\nAs hulle met die opkom haastig was, weet ons nie wat om hulle nou te noem nie. Miskien gee dit die getrouste beskrywing van hulle vaart as ons daaraan herinner dat hulle voor die bystaan nader uit die kamp weg is, en ná hulle gashere se aandete bo aangeland het. Ten spyte hiervan kom hulle darem nog in die gedagte dat die telefoongesprekke geen lig op hulle doel gewerp het nie. Met tussenposes weergalm die kranse met hulle dissonante “vier-enige” stem, wat opgevolg word deur ‘n ewe vrugtelose fluit.\nDie see word nou weer duidelik hoorbaar. Die steilte is agter die rug en baie min tyd word op die pad wat dwars teen die berg loop verspil. Toe ons vriende by die eerste huise van Gordonsbaai verby is, en die gelyker voetpad linksweg inslaan, is die een so haastig om die ander te wen, dat hulle almal saam net betyds weinige voete van ‘n hakkiesdraad vassteek.\nBinne nog enkele minute kom hulle by die kampvuur aan, ten volle bewus van hulle pas verworwe roemrykheid deur middel van hulle onbevreesde optrede op die nagtelike soektog. Maar hulle roem is kort van duur. Die lighartige verwelkomingstemming wat hulle by die sleeryers aantref, maak nie alleen hulle rapport oorbodig nie, maar is genoeg om hulle te laat besef dat hulle aan ‘n klugspel deelgeneem het met ongekende erns, en dat die avontuursoekers vir vanaand altans onherroeplik “uitgeboul” is by die sleë.\nTOER ….. EN GENIET DIE BERGE\nJa, almal stem saam; die toer was heerlik, nooit sal ons dit vergeet nie. Die salige herinnerings word selfs verhelder deur die reën en wind by Grabouw.\nSoveel faktore het bygedra om die vakansie aangenaam te maak, maar meer as een dink in stille verrukking terug aan al die skoonheid wat die natuur ons gebied het. Die gemoed, ontlas van die eentonige alledaagse werk, het net die heerlike plig om te geniet van alles …. en in besonder van die berge.\nWie kan ooit die berge vergeet? Vandat ons by Helshoogte begin het, totdat ons weer terug was op Stellenbosch het ons gedurig berge om ons heen gehad.\nMet hul buie en nukke maak hulle hulself een met die veranderlike mens, maar tog bly hulle in hulle ewige standvastigheid en majesteit vir ons ‘n wonderlike voorbeeld. Altyd is die berge ‘n ondeurgsondelike, bekoorlike geheim ….\nSmôrens is hul fris en blou en so aanloklik vir die natuurkind. Statig pryk hul teen die hemel. Dikwels is die koppe gehul in ‘n wolkesluier, terwyl klein verdwaalde wolkies lig-trippelende teen die kruin heen wals – altyd onbekommerd verder en verder.\nEindelik slaag die son om met sy gesellig-warme strale die wolkies weg te lok na ‘n geheimsinnige verborge ryk daar bo in die lug. Nou kan ons die baie kleure van die hange en kranse onderskei. Hier is die grond en klippe rooibruin, daar blou en grys met tussenin, terwyl oral kolle heldergroen gras groei. Op ‘n distansie smelt die skakerings ineen en die effek is onbeskryflik.\nHier en daar tussen die massiewe rotse en kranse loer ‘n geheimsinnige bosbegroeide klofie. Vir wie pryk die blommetjies en varings daar so aanloklik? Vir wie sing die stroompie daarbo? En kyk net die kranse! Hul spreek in die skeppingstaal om ons te vertel van hul wording, van al die geheime van die skepping -maar rus is te onkundig om te verstaan.\nMaar dis saans, wanneer die son vir oulaas die hange streel, dat die skoonheid en daardie geheimsinnigheid van die berge ‘n mens so aangryp. Die laaste skynsel van die son op die wonderlike kleure bring ‘n mens in ‘n beswymende geesvervoering, jy ondervind ‘n onbeskryflike skoonheidsaandoening en inspirasie, jy voel jy moet uiting gee – maar dit kan alleen die digter.\n‘n Mens word nou gewaar van ‘n band van eenheid met die berge, swygend spreek hul saklamerend tot jou siel. Bedags as hul pryk in die sonlig voel ‘n mens nietig by hul indrukwekkende majesteit, maar nou is dit anders. Gewaarwordinge en begeertes, wat die verstand nie eers kan ontleed of peil nie, vertolk die stille ou berge vir ons, hul spreek sag en stil soos g’n vriend dit kan nie. Hul skep ‘n onbegryplike kalmte en berusting, waarin die gees kan groei en geniet.\nEn dit is nie vergeefs dat hulle spreek nie. Noudat ons terug is in ons werk word ons soms bewus van nuwe gewaarwordinge. Die ekstase waarmee die skoonheid van die berge ons vroeër aangegryp het, het plaasgemaak vir ‘n ryper dieper perspektief; temidde van die koorsagtige gewoel van die lewe blik die geestesoog terug, ons lewe weer in daardie oomblikke van noue omgang met skoonheid, dit maak die gees groter, ons ondervind ‘n sublieme gevoel van gewese plesier en dit alles te saam gee ons so ‘n kykie in wat die lewe vir elkeen kan beteken.\nThis entry was posted in Sketse on April 10, 1931 by olbadmin.\n← VOORSITTERSRAPPORT 1931 Ceres – Tulbagh September 1931 →


Cele, LUR vergader oor ‘vlaag misdaad’ in Wes-Kaap | Maroela Media\nCele, LUR vergader oor ‘vlaag misdaad’ in Wes-Kaap\nMinister Bheki Cele (Foto: Phando Jikelo, ANA)f\nDie Wes-Kaapse provinsiale regering het met polisieminister Bheki Cele vergader oor die provinsie se polisiëringsbehoeftes en prioriteite.\nAlbert Fritz, LUR vir gemeenskapsveiligheid in die provinsie, het gesê die vergadering Donderdag is gehou in ŉ gees van gemoedelikheid en samewerking.\nFritz en Cele het ooreengekom dat die plig om veiliger gemeenskappe te verseker onmiddellike aandag verg, het Fritz se woordvoerder, Cayla Anne Tomás Murray, gesê.\n“Minister Cele het die versekering gegee dat die bemanning van polisiestasies in die Wes-Kaap aangevul gaan word met nie minder nie as 1 000 nuwe polisierekrute uit die 5 000 wat tans opleiding by die polisiekollege ondergaan. Hulle gaan in die Wes-Kaap ontplooi word sodra hulle opleiding afgehandel is.”\nCele en Fritz het ook ooreengekom dat onderhandel moet word oor die beste manier om polisiehulpbronne billik te verdeel.\nDie vergadering kom ná die Wes-Kaapse premier, Alan Winde, in Oktober en wéér in Desember verlede jaar aan Cele geskryf het en die dringende polisiëringsbehoeftes in die provinsie onder sy aandag gebring het.\nNadat hy geen reaksie op sy skrywes gekry het nie, het Winde in April ŉ inter-regeringsdispuut oor polisiëring verklaar. ŉ Mediasiegesprek daaroor word op 4 Julie gevoer.\nWinde het gesê die vergadering sal die presiese omvang van die dispuut uiteensit en maniere probeer vind om die dispuut – buiten deur ŉ hofgeding – te besleg. Daar moet dan ook ooreengekom word op ŉ plan, asook die implementering daarvan.\n“Minister Cele het sy gewilligheid gewys om verder te praat oor die voorstelle wat die Wes-Kaapse regering gemaak het om die las op die polisie te verlig, maar veral ook oor die befondsing van R5 miljoen wat die Wes-Kaapse regering beskikbaar gestel het,” het Tomás Murray gesê.\n“Al twee partye het ooreengekom dat die geld só aangewend moet word sodat dit die maksimum impak deur [die provinsiale en nasionale] regerings het om veiliger gemeenskappe te skep.”\nCele het gesê dit is nodig dat die hele gemeenskap betrokke is in die stryd teen misdaad en dat dit nie ŉ probleem is wat nét deur die toewysing van meer hulpbronne opgelos gaan word nie.\nFritz sê hulle het ook ooreengekom dat voortaan gereeld oor die kwessie vergader gaan word.\n“Ons sien nou daarna uit om ŉ stewige, konstruktiewe en produktiewe verhouding met minister Cele en sy span te bou sodat ons kan seker maak die voortslepende vlaag misdaad in die provinsie word beëindig.\n“Alles moontlik moet gedoen word om die polisie te help om dié doelwit te behaal,” het Fritz gesê.\nBheki Cele In die nuus misdaad Wes-Kaap\nVyf nuwe appèlregters aangewys\nPoskantoor waarsku teen dié pakkies\nEk sal verhuig wees as daar minstens opgetree kan word teen die bendegeweld in sekere gebiede. Ek woon self nie daar nie maar my tuinwerker vertel net van al die skote snags. Hy oorweeg dit om die provinsie te verlaat met sy kleinkinders. My hart gaan uit na hulle. Hou net op praat en DOEN iets. Ek dink nie ons kan wag tot nog lede opgelei word nie. Daar moet onmiddelik lede herwys word na die provinsie. Die ANC is totaal ongevoelig vir die nood van ons mense. Die wegneem van noodsaaklike polisie uit sekere gebiede vir die SONA is… Lees meer »\nDit het tyd geword om rekrute te trek uit die polisie areas waar hulle woon ,uit ondervinding weet ek mense gee meer om vir die area waarin hulle woon en gee sodoende meer aandag aan misdaad voorkoming,dit sal die demografiese areas ook beter help wat die taal betref veral met die aflê van dossiere en ondersoek van sake.\n1000 polisiemanne gaan binne n dag wegraak in die sisteem en gaan geen verskil aan misdaad maak. Hy kan 5000 ook stuur… dit sal geen verskil maak. As jy n bevel moet kry dat n minister sy werk moet doen… is dit reeds te laat. Oom cele is nie die regte ou vir die job. Hy het geen idee waar om te begin. Hy het in die Oos Kaap ook besoek afgelê, in die straat geloop en beloftes gemaak. Niks het gebeur. Solank as wat die sapd se planne gebou word op wat om te doen as die musdaad klaar… Lees meer »\nDit het ook maar lank geneem voordat die boodskap deurgesypel het. Heeltemal te lank. Waarom met mens dreig voordat geluister word?\nPraat, praat en nogmaals praat.


Neutbotter -dadels met Macadamia -neute -resep deur Emily Jacobs - Tradisionele resepte - 2022\nNeutbotter -dadels met Macadamia -neute\n24 ontpitte vars medjool dadels of sagte dadels in doos\n1 koppie rou kakao -penne\n2 gram macadamianeute\nHalveer elke datum.\nVul met 'n besprinkel kakao -nibs en bedek met 'n klein lepel amandelbotter. Sprinkel cayennepeper na wens.\nPlaas 'n halwe macadamianoot bo -op elke gevulde datum.\nVegan -botter gevulde dadels\nOp soek na 'n soet happie wat binne minder as 5 minute bymekaarkom? Probeer hierdie gesonde veganistiese gevulde dadels gevul met neutbotter en toppings van u keuse. Ideaal vir 'n energiek snack of partytjie voorgereg.\nOpenbaarmaking: Hierdie pos kan geaffilieerde skakels bevat. Alle opinies is my eie; ek het nooit 'n handelsmerk waarvoor ek nie hou nie! Sien my openbaarmakingsbeleid vir meer besonderhede.\nIs dadels gesond vir jou?\nDatums is een van my gunsteling lekkernye. Ek is mal daaroor om dit by alles te voeg, van piesangbrood tot gesoute karamel -energiebyte. Hulle is nie net heerlik nie, maar bevat ook belangrike voedingstowwe, soos vesel, kalium en magnesium.\nDie aanbeveling van die American Heart Association vir bygevoegde suiker is hoogstens 25 gram per dag vir vroue, en nie meer as 36 gram per dag vir mans nie. Dit beteken nie dat ons alle suiker uit ons dieet moet sny nie, maar ons moet dit in matigheid geniet.\nDatums word geklassifiseer as 'n vrug wat natuurlik fruktose bevat. Dit beteken dat hulle geen bygevoegde suiker bevat nie, maar eerder deur hierdie fruktose versoet word. Datums is 'n uitstekende opsie vir diegene wat lekkers wil hê minus die bygevoegde suiker.\nVir twee gevulde dadels bevat hierdie resep 4 gram proteïen en 3 gram vesel. Dit beteken dat dit 'n goeie versnapering vir u dag is, of 'n gesonder voorgereg.\nGladde, ryk en romerige macadamia-botter is 'n skuldvrye alternatief vir suiwelsmeer en ander neutbotter. Dit is ook maklik om te maak en is die perfekte smeer vir vars brood, roosterbrood of beskuitjies. Hier is sewe wonderlike macadamianootbotterresepte om tuis te probeer, wat veelsydig en heerlik is.\n1. Eenvoudige Macadamia botter\nOns eenvoudige macadamia botterresep (foto hierbo) is baie maklik om te maak en tog so lekker. Meng 500 gram makadamias vir drie tot ses minute in 'n voedselverwerker. Die hoeveelheid tyd wat u spandeer om die neute te meng, bepaal die gladheid van die botter - as u 'n dikker smeer verkies, meng dit drie minute lank vir 'n gladder smeer, mik vir die volle ses minute.\n2. Macadamia en Klapperbotter\nVan die fantastiese blog Fitness in the City & ndash, 'n uitstekende bron van fiksheids- en welstandsadvies vir inwoners wat uitgehonger is - hierdie macadamia en klapperbotter is perfek op smeer op dik suurdeegroosterbrood en bedek met vars vye. Gebruik 'n blender met 'n hoë krag, meng rou macadamias en klapperolie en gooi dan 'n knippie seesout daarin.\n3. Wicked Chocolate en Macadamia Spread\nMoenie bekommerd wees nie, hierdie skoon-eet-resep is nie naastenby so stout soos dit lyk nie. Om hierdie sjokolade- en macadamia -smeer te maak, verwerk rou macadamias tot 'n fyn pasta en voeg dan 'n mengsel van kakaopoeier en kookwater by. Voeg dan die versoeter van u keuse by - heuning, agave of suiker werk goed.\n4. Geroosterde Macadamia, okkerneut en esdoornbotter\nWellness -blog A Less Irritable Life se macadamia-, okkerneut- en esdoornbotter is 'n uitstekende smeer op suurdeegbrood of word gebruik om wafels, pannekoeke en pikkels op te kikker. Om die botter te maak, rooster 'n soortgelyke hoeveelheid macadamias en okkerneute in die oond en meng tot glad. Roer 'n knippie sout en 'n paar eetlepels esdoornstroop by.\n5. Heuninggeroosterde Macadamia -neutbotter\nOns sal u nou waarsku: hierdie heuninggeroosterde macadamia -neutbotter is verslawend aan die grens - u sal hard probeer om nie meer terug te keer na die pot nie. Geroosterde macadamias word gekombineer met klapperolie, heuning, kaneel en sout en word vyftien minute in die oond gebak. Dan word die neutmengsel verwerk tot glad. Heerlik op roosterbrood of beskuitjies.\n6. Wit sjokolade Macadamia -neutbotter\nHierdie macadamia -botter van wit sjokolade is afkomstig van die fantastiese blog, Living Healthy with Chocolate. Die resep skitter danksy die mengsel van macadamias en cashewnoten, wat mekaar perfek aanvul en die macadamias vol gesonde vette is en die cashewnoten 'n styselagtige en romerige tekstuur na die botter bring.\n7. Macadamia en vanielje boontjiebotter\nGeskep deur die fotograaf en kok in Sydney, Amanda Michetti, stigter van die gewilde kosblog Chow Town, lewer hierdie macadamia- en vanielje-boontjiebotterresep 'n pragtige neutbotter wat effens sout, ryk aan vanielje en so romerig is. Meng eenvoudig 400 gram rou macadamias met twee eetlepels heuning, een vanieljeboon en 'n knippie seesout van goeie gehalte.\nBliss bal voordele\nOngeag die geurkombinasie, dit neem gewoonlik net 10 minute om blaasballe voor te berei, wat dit ideaal maak vir die besige dae wanneer u onderweg ontbyt moet eet.\nEn vir die dames wat tans op hul gesondheids- en fiksheidsreis is, is gelukballe vol voedingsvoordele. Dit is wat u sal vind in hierdie happiegrootte versnaperinge.\nAs basis bevat saligballe gewoonlik neute en sade, wat 'n goeie hoeveelheid gesonde vette bied. Ons het die smaak en tekstuur van hierdie resepte verander deur verskillende variëteite soos amandels, okkerneute, haselneute en chia sade te gebruik!\nSaam met neute en sade, maak hierdie kombinasie saam met vrugte ook saligballe met baie vesel!\nNie net sal vesel u langer versadig laat voel nie, maar bevorder dit ook die gesondheid van die ingewande en help dit om u spysverteringstelsel doeltreffend te laat funksioneer.\nKoolhidrate is die belangrikste bron van energie in die liggaam en speel 'n belangrike rol in u dieet. Om vrugte soos dadels in die blissballetjies in te sluit, bied 'n hupstoot vir energie en is ideaal as 'n snack voor die oefensessie.\nAl hierdie bliss ball -resepte bevat natuurlike proteïene uit neute en is geskik vir 'n vegetariese of veganistiese dieet. Proteïenpoeier kan ook bygevoeg word om dit 'n aangename snack voor die oefensessie te maak.\nIs gevulde datums goed vir u?\nDatums is 'n gesonde bron van vitamiene, minerale en vesel. Dit bevat egter ook baie suiker en moet dus matig geniet word. Ek beskou dit beslis as 'n af en toe kos, maar die goeie dinge wat dit bevat, beteken dat dit voordele vir die gesondheid inhou as jy dadels inneem.\nEk hou daarvan om dadels met neutbotter te vul, aangesien dit proteïene bevat. Deur proteïene by 'n suikersnack, soos vrugte, in te sluit, vertraag die tempo waarteen suiker in die bloedstroom vloei. As suiker jou bloedstroom vinnig tref, voel jy hoog en dan baie vinnig laag. Hoe stadiger dit u bloedstroom tref, hoe minder haas u kry, maar ook minder na 'n insinking.\nGevulde dadels vries goed Ek maak gereeld 'n bondel en vries op 'n bakplaat tot dit gevries is. Daarna word ek oorgedra na 'n sak met 'n rits en uitgehaal soos nodig, ek hou eintlik van hulle uit die vrieskas, maar dit is die beste wanneer dit tot kamertemperatuur geneem word.\nLiefdes datums? Waarom nie probeer nie ...\nHet jy al hierdie resep probeer? Ek ontvang graag u terugvoer, beoordeel en lewer kommentaar hieronder, of merk my op Instagram @healthylittlefoodies\nOp soek na meer gesonde kinderresepte? Teken in vir my gratis resepnuusbrief om elke week nuwe gesinsvriendelike resepte in u inkassie te kry! Vind dat ek meer vriendelike inspirasie op Pinterest en Instagram deel.\nNeutbotter -dadels met Macadamia -neute - Resepte\nGeplaas deur: Jasmine Rojas / Op: 03 Feb 2020\nDatum neutkoekies resep\nHierdie dadelmoerkoekies is ideaal vir vakansies of vir enige tyd! Kombineer die dadels met pekanneute, okkerneute of ander soorte neute vir 'n unieke smaak. Vars dadels en neute werk die beste vir hierdie resep.\n1 koppie suiker (verkieslik suikerriet)\n½ koppie bruinsuiker (verpak)\n3 eiers (kamertemperatuur)\n1 ½ koppie ontpitte dadels\nVersamel die bestanddele en skakel die oond aan om voor te verhit tot 350 grade Fahrenheit.\nTerwyl die oond verhit word, voer die bakplate met bakpapier uit. Meng die meel, koeksoda en sout eenkant met 'n medium bak.\nMeng die botter, suiker, bruinsuiker ongeveer 2 minute in 'n aparte bak tot goed gemeng.\nVoeg eiers een vir een by en meng elke keer.\nVoeg 'n klein hoeveelheid op 'n slag meelmengsel by.\nLae spoed werk die beste wanneer hierdie mengsel bygevoeg word.\nRoer gekapte dadels en gekapte en gekapte neute (opsioneel) na wens.\nVerkoel deeg vir twee uur as jy tyd het. As elke koekie nie 8 tot 11 minute gebak word nie, word die koekies opgeblase en effens goudbruin. Skep geronde teelepel vol op koekie.\nHaal uit die oond en laat afkoel vir 5 minute voordat jy dit op 'n draadrak plaas om af te koel.\nOpmerking: as die deeg afgekoel word, kan 'n koek wat kouer is, toelaat. Dit maak goeie koekies vir die uitruil van koekies of geskenke. Een maklike manier om dit aantreklik te verpak, is om dit in 'n sak met 'n rits te sit en plakkers en lint by te voeg.\nTaai Keto -grondboontjiebotterkoekies\nJou gunsteling grondboontjiebotterkoekie in die kinderjare het 'n taai keto -weergawe! My tweede gunsteling koekie ter wêreld is 'n grondboontjiebotterkoekie. Die eerste is natuurlik sjokolade -skyfie. Ek het hierdie keto -koekie -resep ontwerp vir al die grondboontjiebotter -aanhangers daar buite. Die beste deel .... Hierdie keto -grondboontjiebotterkoekies is SOE.\nWaarom moerballetjies maak?\nSnack sonder bak: Geen bak, mikrogolf of stoof betrokke nie. Super maklik en 'n wonderlike resep vir kinders om te maak met min toesig\nKindervriendelik: Soet en maklik om te eet onderweg. Net wat kinders liefhet!\nGryp-en-gaan: Hou 'n houer in die yskas of vrieskas vir 'n lekkerny\nNeute: Neute is 'n natuurlike voedingspakket wat kinders help groei, ontwikkel en leer. Kinders onder vyf moet egter heel neute vermy weens die risiko van verstikking. Dit is 'n goeie alternatief om dit op te blits en dit in balle te verander.\nAanpasbaar: Maklik om bestanddele te meng en te pas\nU kan die datums vervang met gedroogde appelkose as jy avontuurlustig voel.\nJy kan gebruik enige boom neute jy hou daarvan, met teksture in gedagte. Ek hou van die kombinasie van cashewnoten amandels en okkerneute. Maar macadamianeute, Brasiliaanse neute en pekanneute is heerlik hier.\nAs jy dit met 'n kakao- of klapperroomvul vul, kan jy 1 teelepel byvoeg vanielje-ekstrak (of die sade van een vanieljeboon) en 'n knippie kaneel om die geure te verhoog.\nOmdat hierdie kors met baie natuurlike suiker spog, doen langer bak (of hoër temperature) beter as u 'n foelie ring oor enige blootgestelde kors om te verhoed dat dit brand. Verwyder aan die einde van die baktyd sodat die rande skerp kan word.\nHierdie ouens het hierdie naam, want hulle pak 'n energiepak! Hulle is klein en perfek bytgrootte en draagbaar om aan elke snackaanval te voldoen.\nDit alles, en hulle is ook belaglik maklik om te maak!\nSlegs agt eenvoudige bestanddele en 'n voedselverwerker, en 15 minute later kyk u na 'n volledige bondel heerlike veganiese energieballetjies.\nDit werk regtig goed vir vinnige en maklike versnaperinge wat ook gesond is.\nOm dit te maak, voeg 'n paar hawer, versierde klapper, macadamianeute, dadels, chia sade en sout by 'n voedselverwerker en verwerk. Dit begin krummelrig, hou aan verwerk totdat dit aan die kante begin plak.\nSkraap aan die kante af en gaan 'n bietjie langer, jy wil hê dat die macadamianeute en die versierde klapper hul olies begin vrylaat het; basies wil jy hê dat die mengsel net 'n bietjie begin klonter, soos jy kan sien in die middelste prentjie hierbo .\nAs u die konsekwentheid het, voeg u die grondboontjiebotter by en verwerk dit in en terwyl die masjien werk, gooi esdoornstroop in. Dit sal baie mooi bymekaar kom, soos wat u op die onderste prentjie hierbo sien. Nou is u gereed om dit in balletjies te rol.\nRol balletjies, mik vir ongeveer 20 balle en plaas op 'n bakplaat wat met bakpapier uitgevoer is.\nEn daar is jou energieballe! Ek hou daarvan om dit in die vrieskas te plaas, sodat dit stewig en stewig kan stol en dit dan na die yskas skuif en daar stoor.\nHulle hou goed uit selfs uit die yskas, wat hulle 'n heerlike peuselkos kan maak as u ook uitgaan.\nEk het hierdie balle nie met baie verskillende kombinasies getoets nie, maar ek dink dit is nie 'n goeie idee om te sê dat enige neutmuskaat hier sal werk nie. As u dus amandelbotter verkies bo grondboontjiebotter of 'n bietjie cashewnoot wil probeer, gaan dan voort met u slegte self!\nDieselfde geld vir die esdoringstroop, as u 'n ander stroop wil gebruik, gaan dan voort.\nAs u die chia sade wil verander vir vlasaad, kan dit ook goed wees.\nEn as u die macadamianeute wil vervang vir 'n ander soort neut, kan dit ook goed werk, en ek dink dat okkerneute ook hier pas. Ek is nie seker wat nog goed sou wees nie, maar ek am seker dat u baie variëteite fantastiese veganiese energieballetjies kan kry deur na hierdie basiese resep oor te skakel om dinge opwindend te hou.\nEk hoop dus dat u van hierdie veganiese energieballetjies hou: dit is:\nHou dit in 'n houer in die yskas en geniet dit altyd! Hulle bly ten minste 'n week goed in die yskas, as u dit langer wil hou, moet u dit in die vrieskas bêre.\nSo, wat dink u van hierdie veganiese energieballetjies? Laat weet ons in die kommentaar en beoordeel ook die resep! Dankie!\nKyk na hierdie wonderlike opsies vir meer maklike, gebaklose lekkernye:\nMeld u aan by ons e -poslys vir 'n wonderlike (en gratis) e -boek met aandete met 10 wonderlike resepte en om die eerste te wees wat weet wanneer nuwe resepte op die blog verskyn.\nCopyright 2022 \_ Neutbotter -dadels met Macadamia -neute...


Vlam: Hoofstuk 6: Afgemeet | rooi rose Vlam: Hoofstuk 6: Afgemeet | rooi rose\nVlam: Hoofstuk 6: Afgemeet\n"“Bly jy het dit gemaak, Vlam. Ons weet reeds van die roof. Ons kan netnou daaroor praat. Ek sien jy het die man gekry wat jou borsmaat kom meet. Hy wag reeds lank op jou.” Piet rol die tandestokkie van mondhoek na mondhoek terwyl tienduisend duiwels in sy oë dans. Hy geniet die sappige situasie terdeë. Die redaksie skater. Blessidse Piet. Blessidse Elsie. Hulle het natuurlik reeds die nuus gedeel dat ’n groot modehuis iemand stuur om elke sentimeter van haar lyf te kom meet ..."\nVlam: Hoofstuk 6: Afgemeet deur Martie Swanepoel. Hooffoto: pexels\nVang op met die vorige hoofstukke van Vlam!\nInleiding tot Vlam\nDie Sandton-verkeer is vanoggend ongenadig en Niekie benut die frustrerende twee uur in William Nichol-weg om al haar polisie-kontakte te bel vir stories wat sy kan opvolg.\nDie rede vir die buitengewone verkeersopeenhoping is ’n transitorooftog naby Hyde Park, hoor sy by Henk, wat reeds op die toneel was en lekker foto’s geneem het.\nNiekie besef sy sal onmoontlik self daar kan uitkom, en neem ’n paar kortpaaie weg van William Nichol af kantoor toe. Sy hoef net die polisie en die betrokke veiligheidsmaatskappy te kontak, dan het sy en Henk klaar hul eerste storie vir die dag in die blik.\nStefaans Crause sit in die voorportaal vir haar en wag. Elsie Geselsie het gesê dis beter daar want dan kan hy Niekie vang voor sy dalk weer op ’n storie verdwyn.\nDie man se klerestyl, sy haarstyl … sy hele styl tref Niekie se geheue met ’n voorhamer.\nDie ou wat haar moet kom meet! Huh? Hierdie blok van ’n man?\n“Ek is jammer ek is laat, die verkeer …”\nStefaans gooi ’n gemanikuurde hand in die lig.\n“Ek weet, ek weet. Die hele twitter is vol oor die drama by Hyde Park.”\nNiekie weet sy sal die man moet saamneem kantoor toe, en haar horlosie vertel haar dat die hele nuusspan reeds in die raadsaal sal sit. Dit beteken hulle sal haar en Stefaans met groot belangstelling deur die glasmure kan sien arriveer. Nuuskierige lot.\n“Jy sal ongelukkig eers vir my hier moet wag,” beduie sy na haar lessenaar. Sy voel kaar kollegas se oë op haar en haar misplaaste metgesel. Dis ’n harde nuuskantoor en Stefaans is waarskynlik die enigste mens op die vloer wat vanoggend sy hare behoorlik gestileer het, en dit sluit die vroue in. Behalwe Elsie. Sy tease en spray nog haar hare in ’n kapsel wat selfs in ’n tornado ongestoord sal bly.\nNiekie skuif reg in die nuusvergadering.\n“Hot date? Netjiese knaap,” fluister Willie Nell van die sportkantoor vermakerig langs haar.\n“Jip, Willem, net so. Ek verkies mos eintlik mans wat anti-perspirant gebruik,” snip sy deur haar tande terug.\nWillie snuif kamma onder elke arm en knipoog moedswillig vir haar.\n“Bly jy het dit gemaak, Vlam. Ons weet reeds van die roof. Ons kan netnou daaroor praat. Ek sien jy het die man gekry wat jou borsmaat kom meet. Hy wag reeds lank op jou.”\nPiet rol die tandestokkie van mondhoek na mondhoek terwyl tienduisend duiwels in sy oë dans. Hy geniet die sappige situasie terdeë. Die redaksie skater. Blessidse Piet. Blessidse Elsie. Hulle het natuurlik reeds die nuus gedeel dat ’n groot modehuis iemand stuur om elke sentimeter van haar lyf te kom meet.\n“Kan ek kom kyk?” vra Willie met ’n breë glimlag.\nNiekie se oë flits ’n duidelike kragwoord.\n“Elsie meen dit is beter as julle nou die vrouebadkamer gebruik vir die opmetings aangesien ons nou hier besig is.”\nPiet kan skaars die tandestokkie in sy mond hou, so lekker lag hy.\n“Ek sal saamkom om kyvie te hou ingeval iemand die badkamer wil gebruik,” kondig Elsie aan, wat sy duidelik reeds besluit het.\nStefaans is ’n fyn waarnemer.\n“Gee hulle jou ’n harde tyd oor die metery?”\nNiekie kyk dankbaar na die forse man met die welige, modieuse baard. Hy het sagte bruin oë en sy hare is in ’n netjiese kwaf. Die enigste simpatieke mens binne 100 meter van haar af.\n“Is jy okei om in die vrouebadkamer te gaan meet? Hier is net glasmure.”\nStefaans vat haar sag aan die voorarm.\n“Dis oraait, Meisie.”\nNiekie voel ongemaklik om ’n man in die vrouebadkamer in te neem.\nStefaans lag. Hy neem haar aan die elmboog en begelei haar by die badkamer in.\n“Ek voel tuis hier. Ek sit mos en piepie. Ek is gay. Dis regtig oraait.”\nNiekie kyk die mooi man uit die veld geslaan aan. Hy is eerlik en gemaklik.\nElsie beur ook saam by die deur in, maar Niekie keer.\n“Nee, jy staan buite. Ek het nie ’n audience nodig nie. Ek en Stefaans sal regkom op ons eie.”\nMaar Elsie wil nie ’n oomblik mis nie.\n“Sal jy nie beter voel as ’n vrou by is nie? Ek meen hy is ’n man en …”\nStefaans neem beheer oor die situasie.\n“Skat, wag jy net hier vir ons terwyl ek Niekie se boobs meet.”\nHy knipoog glimlaggend vir Niekie en sy geniet die skok op Elsie se gesig.\nDie badkamer is nie vreeslik ruim nie, en Niekie en Stefaans moet hulle staan ken met die metery.\n“Kom ons begin met die maklikstes, die skouers, heupe en rug. Uit met daai wye broek. Hy sal 2 cm by jou heupe voeg.”\nStefaans skerts terwyl hy meet en dit laat Niekie gemaklik voel. Sy hou van die bebaarde opmeter. En, haar kollegas kan maar gaan bars. Sy gaan eers in die Kaap rond jol en dan gaan sy Cannes toe.\nEn, Marco gaan in Cannes wees.\n“Nou, vir die moeilike ene. Jy sal jou hemp en bra moet uittrek sodat ek jou borste kan meet. Dit gaan tight fitting dresses wees en ons wil hê jy moet die asems wegslaan. Veral daai sexy Duard Wayne s’n!”\nNiekie se mond word droog. Haar hemp én bra?\nStefaans staan reg met sy maatband.\n“Ontspan, Meisie, ek werk al 20 jaar vir Jaco en ek het al meer vroue se boobse gesien as wat my gay-sieletjie kan hanteer. Ek sal vinnig wees.”\nDie badkamer se deur gaan oop. Dis Elsie, wat beslis staan en afluister.\n“Verkies jy as ek bystaan, Vlam?”\nNiekie bloos soos sy laas op skool gebloos het, maar Stefaans boender Elsie by die deur uit.\n“Sjoe sjoe, Skat, uit is jy, ons werk hier!”\nNiekie trek haar T-hemp stadig uit.\n“Hygend Hert, Meisie! Dis tyd dat daai brassière retire!”\nNiekie kyk in die spieël na die push-up bra wat al vir jare niks meer push nie.\n“Jy het seker nie op die oomblik ’n boyfriend nie! Hel, Meisie, ek gaan jou moet help met onderklere. Só kan geen sexy girl soos jy rondloop nie. Kyk jou stunning lyf! En ek glo daar skuil mooi tieties onder daai vodde stuk lap. Trek die ding uit!”\nNiekie is gehoorsaam en trek haar antieke bra uit.\nStefaans meet met vaardige hande. Flink en vinnig soos net ’n ervare man in sy bedryf kan.\n“Gedoen, trek nou maar weer Noag se vrou se bra aan!”\nNiekie kan nie help om saam met die wonderlike, liewe man te lag nie.\n“Jaco gaan die stunningste outfits vir jou maak! Claudia het ons gesê jy is beeldskoon en perfek gebou. Sy het nie oordryf nie, jy is asemrowend onder al hierdie kamoeflering van jou. Wie probeer jy uit jou hart weghou met hierdie klere, Meisie?”\nNiekie dink aan Marco en die huis wat sy begeer. Die een met die ma, pa en kinders.\n“Ag, dis maar soos ons hier by die koerant aantrek. Ek het nie tyd vir boyfriends op die oomblik nie, maar as ek een kry, sal ek jou kontak. Dan gaan koop ons onderklere.”\nStefaans gee Niekie ’n stywe drukkie. ’n Lang, stywe drukkie. En dit is net daardie oomblik waarop Elsie Geselsie weer by die deur inkom.\n“Als oukei hier, Vlam?”\nStefaans ken ’n nuuskierige skinderbekkie as hy een sien.\n“Ja, ons neem net gou afskeid. Dankie vir die privaatheid, ons waardeer dit, Skat.”\nElsie kom nie eens agter dat hy snedig is nie. Sy pen Niekie in die deur vas.\n“Het jy sowaar voor hom uitgetrek?”\nStefaans stoot Elsie galant oor hom uit.\n“Sjoe, sjoe, daai kant toe, Skat. Laat ’n man verbykom!”\nEn dan draai hy na Niekie.\n“Ek bel jou vir ’n afspraak dan gaan koop ons sexy bra’s en panties vir jou.”\nElsie drink die woorde in.\nDan kyk Stefaans haar op en af.\n“Skat, kan ek jou ook meet? Lyk my jy het ook hulp nodig!”\nElksie wip haar en gluur Stefaans aan. Niekie lag al die spanning van die afgelope tien minute weg.\nIn die gang staan Piet ook nader.\n“En toe? Wat bly jy en die man so lank in die toilet?”\nMaar Niekie is ontspanne en reg vir hom … en die kollegas wat met gespitste ore staan en luister.\n“Pieta, jy weet mos sulke dinge vat tyd. Ek moes al my klere uittrek sodat Stefaans my behoorlik kan meet.”\nStefaans borduur voort.\n“Ja, dis ’n moeilike werk wat ek het, ou Swaer, maar iemand moet dit doen. Weet jy, eendag as ek oud is, gaan ek ’n boek skryf oor die modebedryf, en aan die einde daarvan gaan ek onthul dat ek toe nooit regtig gay was nie!”\nGeniet jy hierdie vervolgverhaal? Kom loer in ons Lees-afdeling waar ons die heerlikste verhaalreekse het – en dis gratis!


Ek is wél Jan van Riebeeck – praag.co.za — 20 jaar jonk!\nNet toe ‘n mens dink dat die herrie rondom Jacob Zuma se kritiek op Jan van Riebeeck nou gaan lê het, vlam dit weer op. Ook het twee van die mees onnosele skepsels wat in die Naarperskoerante propaganda voer, hul gister en vandag oor Onse Jan uitgelaat. Ek praat nou van die skryfster manqué, Sonja Loots, en die Aartskruiperkaner, Adderjan Basson, soos hy in die volksmond bekendstaan.\nSowel Loots as Basson is eintlik Boerehaters wat in Britse en Amerikaanse kolonialisme ons aardbol se redding sien. Nooit het ek enigeen van hulle nog ‘n woord van kritiek teen die VSA of Verenigde Koninkryk hoor uitspreek nie en dis verbasend dat hulle voortgaan om hul af en toe in Afrikaans uit te druk. Ek vermoed dis bloot omdat hulle deur hul dienskontrakte daartoe verplig word om soms ons taal te skryf, want Adderjan twiet deurgaans Engels terwyl Sonja eerder na die nat eiland noord van die Europese Vasteland verlang waar sy eens ‘n paar jaar gewoon het en tot ‘n byna ongeëwenaarde graad van anglofilie en gepaardgaande Boerehaat bekeer is.\nTerwyl ons twee jingoïstiese Kruiperkaners of aspirant-Britte die huidige Anglo-Amerikaanse bomme op burgerlikes in die Midde-Ooste of Noord-Afrika sonder meer goedkeur, die miljoen sterftes in Irak, asook die Britse konsentrasiekampe van ‘n eeu gelede, praat hulle met minagting van Jan van Riebeeck, ons vader des volks. Adderjan Basson skryf:\n“…Soos Van Riebeeck. Of apartheid. Kom ons kry ’n paar dinge dadelik uit die weg: kolonialisme in Suid-Afrika, net soos in die res van die wêreld, was ’n mensonterende skandvlek op ons geskiedenis.\nVan Riebeeck en die Duitsers en Franse en Britte wat saam met hom hier kom plunder het, het die land oneindige skade aangedoen. Die Khoi- en San-gemeenskap – die ware éérste Suid-Afrikaners – is omtrent heeltemal uitgewis; slawerny het gedy en ons minerale is gestroop en na Europa gestuur.\nEn nee, dis nie waar dat géén ontwikkeling hier sou plaasvind sonder die aankoms van die wit man (en vrou) nie. Daai is apartheidsgeskiedenis en -retoriek.\nGaan lees maar ’n bietjie oor die koninkryk van Mapungubwe as jy nog glo dis net wit mense wat myne en brûe kon bou.”\nAdderjan is nie in staat om te dink nie en nog minder weet hy iets van ons geskiedenis af. Van die Europese geskiedenis weet hy nóg minder; ek vermoed hy lees nie eens Nederlands nie, wat tog vir elke Afrikaner toeganklik is. Nee, Adderjan is ‘n verloopte “Afrikaanse” wat sy heil in Engels en soos die Engelse hoernaliste in ons land sy heil in Britse marxisme gevind het. In die laaste reëls van sy rubriek neem sy gebreinspoelde witskuld so toe dat hy hom vergeefs op sy gekleurde voorsate beroep of ten minste die versugting uitspreek dat hy oor “gekleurde bloed” beskik. My vraag aan Adderjan is: waarom gaan hy nie dan vir ‘n DNS-toets en publiseer die uitslag op Beeld se voorblad nie? Miskien is Adderjan waarlikwaar ‘n kleurling, waarvoor hy hoop, en nie net wat ‘n “slegte witmens” genoem word nie. Dít sommer net terloops, want Adderjan se rasse-identiteit of -versugtinge is kwalik meer as enkele sinne werd.\nSowel Adderjan as Sonjatjie spreek hul teen historiese Westerse kolonialisme uit, maar het geen beswaar teen huidige Amerikaanse en Chinese kolonialisme nie. Benewens die stereotipes oor Europese kolonialisme, was daar egter duisende goeie Europeërs in Afrika en Suid-Afrika wat die inboorlingbevolking bekendgestel het aan skrif, mediese behandeling, die Christelike geloof, Romeins-Hollandse reg en die beginsels van regverdigheid wat swartes vandag aanwend om blankes moreel aan te kla. Hermann Giliomee skryf in Die Afrikaners – ‘n biografie:\n“Nederland, eerder as Duitsland of Frankryk, het die aard van die Kaapse nedersetting die meeste beïnvloed. In die Europa van die sewentiende eeu het die Nederlanders die meeste individuele mobiliteit en die grootste gelykheid voor die reg geniet. In die provinsie Holland, waar die Romeins-Hollandse reg gegeld het, is geen spesiale voorregte aan die adel toegeken nie. In die woorde van die groot juris Voet het dit ‘gelykheid bewaar en die burgers op gelyke vlak saamgebind’. In 1665 het ‘n Franse besoeker aan Nederland verbaas opgemerk dat diensknegte so baie regte geniet dat hul meester hulle nie eens ‘n klap kon gee nie. Dit was die Romeins-Hollandse reg wat in die Kaap toegepas sou word… Belangrik was dat ‘n ondernemende arm man kon uitstyg tot die middestand. Die burgers was vryer om hul eie belange na te streef as elders in Europa.” (bl. 6)\nIn baie opsigte was sewentiende-eeuse Nederland die mees beskaafde en vooruitstrewende land ter wêreld. Dit was die tyd van die Nederlandse en Vlaamse Barokskilderkuns, met Rubens, Rembrandt, Frans Hals, Judith Leyster, Vermeer en baie ander wat die toon aangegee het. Dit was ook die tyd van die “Rederykers” en ‘n ongekende opbloei in die Nederlandse letterkunde met Vondel, Bredero en Hooft. Die voortreflikheid van die Nederlanse Goue Eeu word wêreldwyd deur kunskenners, letterkundiges, ekonome en historici erken, dog Adderjan Basson beskou ons voorouers as onbeskaafd in navolging van Beeld se nuwe Engelse rubriekskrywer, Allister Sparks. Volgens Hermann Giliomee beskryf Sparks, wat ook Helen Zille se mentor was, iewers in sy boek The mind of South Africa ons Nederlandse, Franse en Duitse voorouers as:\n“…surely the simplest and most backward fragment of Western civilization in modern times”.\nMy vraag aan Sparks, Basson en Loots sou wees: Waarom was ons dan so agterlik? Omdat ons nie van Engeland af gekom het nie? Staan die erfenisse van die Lae Lande, van Frankryk, Duitsland, om van Italië, Rusland en die res nie eens te praat nie, dan noodwendig terug teenoor dié van Engeland en haar Britse kolonies, soos die VSA en Australië? Voor die eerste wêreldoorlog was 60% van alle ingenieurs ter wêreld Duitsers en feitlik alle Britse motormaatskappye het tot niet gegaan om deur Duitse maatskappye oorgeneem te word. Die Britse Romantiese digters het na Italië gereis om kultuur te ervaar. Wat is die kriteria wat jingo-joernaliste (en ‘n pseudo-akademikus soos Loots) aanwend om ons en ons voorouers as “agterlik” te sien?\nWeereens omdat Basson en Loots so min kennis van die Europese beskawing het en geen Europese tale lees of praat nie, slegs Engels, is hulle kwalik by magte om hulle oor ontsaglike onderwerpe uit te laat waaroor hulle nie kennis dra nie en self nie hul eie “agterlikheid” besef nie. Maar vir politieke korrektheid is domheid en onkunde waarskynlik voorvereistes, want daarsonder kan mens nie die simplistiese aannames en wanvoorstellings van dié ideologie klakkeloos herhaal nie.\nLoots speel ook polities korrek as sy in Rapport kwytraak:\n“Daar is min in sy (Van Riebeeck se) lewe wat spreek tot die diepte, erns en onafwendbaarheid van Suid-Afrikaners se onderlinge verhoudings. Van ons geworteldheid in Afrika en ons verbintenis aan Suid-Afrika, sou hy geen snars verstaan nie. Dat ons nêrens anders heen het om te gaan nie, en nêrens anders heen wíl gaan nie, maak van hom ’n onvanpaste ikoon vir moderne wit Suid-Afrikaners.”\nLet daarop dat Loots nêrens die term “Afrikaner” gebruik nie, want soos die Britse marxiste en hul plaaslike dissipels aan haar voorskryf, bestaan daar mos nie meer “Afrikaners” in Suid-Afrika nie. “Afrikaner” is net een van vele “sosiale konstrukte” wat nie meer in hierdie korrupte Afro-Saksiese ryk nodig is nie. Daarom is Jan van Riebeeck ‘n “onvanpaste ikoon vir moderne wit Suid-Afrikaners”. By implikasie wil Loots sê dat sy ‘n “moderne wit Suid-Afrikaner” is wat onderdanig teenoor die kultuurmarxiste en hul swart marionette ingestel is en daarom bereid is om ons hele verhaal van 360 jaar tot “die asblik van die geskiedenis te verdoem”, soos Leon Trotski gesê het.\nTerwyl Adderjan hom op Mapungubwe as die setel van wêreldbeskawing in vorige eeue beroep, waar glo intense myn- en brugbou plaasgevind het, gooi Sonjatjie soos dit ‘n anti-huisvrou-feminazi betaam, vir ons Eva van die Kaap, alias Krotoa, voor die kop. Terwyl die Van Riebeecks haar heel goed behandel het, het sy later ‘n “losbandige lewe” gelei en haar aan drank vergryp. Is Eva van die Kaap dan vir ons “moderne wit Suid-Afrikaners” die model? Toegegee, Sonja Loots se twyfelagtige skryfsels is genoeg om enigiemand na drank te dryf, maar wat is haar argument presies? Of weet sy self nie?\nLoots verkwalik insgelyks Van Riebeeck daarvoor dat hy slawe besit het. Maar slawerny was deel van die kultuur in die Ooste en Batavië waar hy voorheen deur die V.O.C. verplaas is. Trouens, ek lees nou die dag op ‘n Islamitiese webwerf oor die wette aangaande slawerny in die Koran. Die beloning wat elke Moslem toekom wat die heilige oorlog (djihad) ten gunste van die Profeet gaan voer, is om slawe in die geledere van die verowerde ongelowiges of kafir te bekom. (Die Arabiese woord vir “ongelowige” is natuurlik waar die Afrikaanse woord “kaffer” vandaan kom.) Slawerny was dus as’t ware deel van daardie nie-Westerse geloof. ‘n Man het ook die volste reg om by sy slavin te slaap, al is hy self met een of meer vroue getroud. Dis tyd dat wit feminazi’s hulle op hoogte van al hierdie fynere punte stel, alvorens hulle hul dalk tot Islam bekeer soos wat die Franse skrywer, Michel Houellebecq, in sy jongste roman Soumission (Onderwerping) in die vooruitsig stel!\nSoos die stigters van die Amerikaanse kolonie wat ook deesdae deur polities korrektes vir hul rassisme en slawe-eienaarskap verkwalik word, moes Van Riebeeck seker meer weerstand teen Islam en die slawekultuur van Indoniesië gebied het. Nietemin figureer slawerny nie so sterk in ons geskiedenis soos byvoorbeeld dié van die VSA, daardie heimat van alle “moderne liberale wit Suid-Afrikaners” met sy politieke korrektheid en rasse-obsessies nie, daarom moet Van Riebeeck se erfenis op ander gebiede na waarde geskat word.\nG.D. Sholtz het in sy stel van agt boeke, Die ontwikkeling van die politieke denke van die Afrikaner, taamlik breedvoerig oor die koms van Jan van Riebeeck na die Kaap geskryf, veral in deel I, 1652-1806. ‘n Interessante aspek wat die koms van Van Riebeeck na die Kaap voorafgaan, is die rol van die Franse Hugenote en veral Hendrik van Navarre, andersins bekend as Duplessis-Mornay, wat ook ‘n groot intellektuele en ideologiese rol in Nederland se opstand teen die Katolieke Spanje gespeel het. Dis nou die Nederlands-Franse intellektuele erfenis wat Allister Sparks, asook sy anglofiele dissipels Loots en Basson, as so “agterlik” beskou. Scholtz beskou Duplessis-Mornay se opvatting oor staatkundige vryheid as die riglyn wat Nederland in sy stryd teen Spaanse verdrukking gevolg het:\n“‘n Tiran is volgens Duplessis-Mornay ‘n vors wat die wette verontagsaam, sy woord, verdrae, geregtigheid en die godsdiens verag. So ‘n vors is die vyand van God en mens. ‘Ons het hier dus nie te doen met ‘n vors wat nie heeltemal goed is nie, maar met een wat deur en deur sleg is, nie met een by dit aan wysheid skort nie, maar een wat volleerd is in die boosheid, nie met een wat die reg nie ken nie, maar met ‘n verraaier van die reg; nie met een wat in militêre opsig te kort skiet nie, maar met ‘n verraaier en verwoester van die vaderland’.”\nVerraaiers en verwoesters van die vaderland… Hierdie sestiende-eeuse sinsnede uit die pen van Hendrik van Navarre kan ewe seer op die huidige Suid-Afrika toegepas word!\nOns sien dus dat Van Riebeeck, benewens Romeins-Hollandse reg, twee tradisies na die Kaap gebring het: godsdiensvryheid en politieke vryheid. Hoewel die V.O.C. die Vryburgers bloedweinig politieke vryhede veroorloof het, was daar tog ‘n mate van gee-en-neem tussen die Kompanjie en die burgery. Vir ongeveer honderd jaar of meer was Nederland die model van vryheid in Europa en het beroemde filosowe en denkers uit Engeland, Frankryk en ander lande gereeld in ballingskap in Nederland gaan woon weens die spraakvryheid daar en die moontlikheid om jou boeke te mag publiseer, teenoor die sensuur en onvryheid wat in soveel ander Europese state gegeld het.\nAfrikaners het dieselfde verdraagsaamheid hier te lande voortgesit. Nooit was daar ‘n godsdiensoorlog op eie bodem nie. Oor die afgelope 360 jaar het sowel Moslems as Jode nog altyd godsdiensvryheid in Suid-Afrika geniet. Juis om daardie rede het ongeveer 40 000 Litouse Jode aan die einde van die negentiende eeu hierheen gevlug toe hulle in Litoue, Pole en veral Rusland vervolg is. Paul Kruger het hulle met ope arms in sy nuwe republiek aanvaar. Slegs enkele dekades later het daardie selfde Jode egter begin stemming maak teen Afrikanerregering en ook terreur teen ons gepleeg, in die vorm van Joe Slovo en Ronnie Kasrils se stedelike terrorisme.\nStank vir dank, is wat ons van soveel ander groepe in ons land ontvang het. Soos Giliomee egter in Die Afrikaners verklaar:\n“Van al Suid-Afrika se gemeenskappe het die Afrikaners tot dusver die heel grootste impak, goed of sleg, op die land gemaak.”\nDie koms van Jan van Riebeeck was die begin van daardie grootliks heilsame invloed wat tot onlangs van ons land die mees ontwikkelde in Afrika en in die wêreld gemaak het. Soos Nederland in die sewentiende eeu, is die vasteland en die wêreld deur ons letterkunde, musiek en kultuur verryk, al word ons vandag as tweederangse burgers in ons eie land beskou.\nInteressant is dat die Nederlandse revolusie van die sestiende eeu deur twee groepe gelei is wat onderling in idees van mekaar verskil het: die Gereformeerdes en die sogenaamde “libertyne”. Die Gereformeerdes was meer begaan oor geloofsvryheid terwyl die libertyne meer in politieke vryheid belanggestel het. Franse en Nederlandse denke het in vrye wisselwerking verkeer en toe Nederland eers vry was, het sy haar drukperse aan die res van Europa, veral Frankryk, beskikbaar gestel en sodoende is een intellektuele en wetenskaplike revolusie na die ander op die Europese vasteland volvoer.\nSonja Loots stel haar onkunde oor die geskiedenis in Rapport ten toon as sy beweer:\n“Van Riebeeck het geleef in ’n samelewing wat op die model van meester en slaaf geskoei was. Ons leef nie meer só met mekaar in hierdie land nie. Die plek waar Van Riebeeck sy fort gebou het, is dieselfde een waar duisende mense Nelson Mandela ná sy vrylating verwelkom het. Dit is navrant dat daardie groot staatsman se eertydse sekretaresse in ’n oomblik van woede teruggryp na ’n historiese figuur met bloedweinig waarde vir die vraagstukke waarmee ons hier en nou worstel.”\nEk wonder of Loots daarvan bewus is dat sy ‘n Franse leenwoord (“navrant”) hier bo gebruik in haar op-die-knieë-val voor die Xhosa van Qunu, pleks van haar gewone anglomanie en neigings tot Kaapse Engfrikaans.\nUit daardie ontmoeting van Nederlandse en Franse Protestante in die sestiende eeu is nie net die Nederlandse republiek nie, maar ook Suid-Afrika soos ons hom ken, gebore. Jan van Riebeeck was ‘n verteenwoordiger van daardie glorieryke tradisie wat inderdaad die wêreld sou verander.\nDaarom kan ek vandag met trots sê: Ek is Jan! Laat ons die verraaiers, die jingo’s en ‘n half-Engelse, half-Zoeloe-tiran soos Zuma se filistynse aantygings met die minagting verwerp wat hulle verdien.\nNaskrif: Aanstaande maand is PRAAG 15 jaar oud! Ons kan dit dan vier, of dalk sommer op 6 April ter ere van Jan van Riebeeck en ons hele tradisie bymekaar kom om ‘n heildronk te drink?\nSkrywer Dan RoodtGepubliseer op 25 Januarie 2015 25 Januarie 2015 Kategorieë Dan Roodt, RubriekeSleutelwoord Adderjan, Adriaan basson, Duplessis-Mornay, Hendrik van Navarre, Jan van Riebeeck, Mapungubwe, Sonja Loots\nVorige Vorige artikel: SAIR: Polisie is ‘n staatsondersteunde ‘misdaadbende’\nVolgende Volgende artikel: saturnusfees


Dina vertel ons ietsie oor haar nuwe boek:\nDie idee om my held n Aussie te maak het tydens die Drie Nasie rugby wedstryd en kort voor die Wêreldbeker ontstaan. Dink net hoe onversoenbaar is ’n Australier en ’n Suid-Afrikaanse nooientjie is – veral tydens ’n rugby wedstryd waar patriotisme en lojaliteit hooggety vier. My heldin, Sanré Strassen, leer dat Liefde hom nie laat voorskryf nie, nie eens deur nasionaliteite nie.\nHier’s die proestukkie:\n“Ek wou net weet hoe jy voel. Jy mis mos nie sommer ’n drienasierugbywedstryd nie.”\nSy swaai haar bene van die bed af. “Wie het gewen, Pa?”\n“Die Aussies, en hulle het ons nie juis gespaar nie.”\nHaar hart sink in haar skoene. “Waar is Aiden?”\n“In die kombuis. Hy gaan met aandete begin.”\n“O,” sê sy flouerig. “Ek moet hom seker gaan help. Wag, ek stap sommer saam.”\nTen spyte van alle argumente wat sy met haar self gevoer het, is daardie fladdering op haar maag terug. Gaan daar altyd so ’n afwagting in haar binneste wees as sy weet sy gaan hom sien?\nTerwyl sy in die gang afstap, kan sy Aiden in die kombuis hoor praat en uitbundig hoor lag. Sou daar nog iemand wees? Hy staan met sy rug na die deur, sy foon teen sy oor. Dis nie dat sy afluister nie, sy het ’n reg om in die kombuis te wees, dink sy terwyl sy na hom luister.\n“Dit was ’n fantastiese wedstryd. Die voorspelers was soos ’n rots en die agterlyn het lanklaas so goed gespeel.”\nDie vreemde opgewondenheid in haar binneste verander stadig in antagonisme.\n“Nee, ons was nou maar net eenmaal te sterk vir die Bokke. Nou moet ons hulle net in die Wêreldbeker klop. Soos hulle vandag gespeel het, behoort dit nie veel van ’n probleem te wees nie.”\nOngekende patriotisme skiet deur haar. As sy ’n antwoord op alles gesoek het, dan het sy dit so pas gekry, dink sy toe sy omswaai en na haar kamer toe terugmarsjeer. Haar oupa is heeltemal reg. Australiërs is grootpraterig, bombasties en vol van hulle self. Sy het al die bewyse reg voor haar neus dat ’n verhouding tussen haar en Aiden Smith nooit sal kan werk nie. Hy is ’n Australiër en sy ’n Suid-Afrikaner. Hy sal altyd die opponent wees, altyd een van die ander span wees. Dit geld op alle sosiale vlakke. Skielik is sy bly dat sy betyds tot haar sinne gekom het. Gelukkig weet Aiden nie van haar momentele dwaling nie. Al wat sy nou moet doen, is seker maak dat, wat sy ook al voel, so gou moontlik verander. Sy was die afgelope tyd met haar pa se siekte baie kwesbaar en, in ag genome dat sy lanklaas in die geselskap van ’n aantreklike man was, is dit net natuurlik dat sy aangetrokke tot hom sal voel. Dis maklik om … die pad byster te raak.\nSy sak op haar bed neer – skielik moeg en teleurgesteld. Die pyn in die omgewing van haar hart is diep en intens. Sy wens sy kan dadelik teruggaan huis toe. Wat sy nodig het, is haar oupa en haar tante en alles wat haar herinner aan wie sy regtig is. Koelkop, gefokus en met ’n helder visie van haar toekoms. Nie die meisie met die vreemde verwarring in haar binneste nie.


GTA 5 Aanlyn: Gay Tony kom terug, hoewel dit nie polities korrek is nie - nuusnone\nHoof nuus GTA 5 Aanlyn: Gay Tony kom terug, hoewel dit nie polities korrek is nie\nGTA 5 Aanlyn: Gay Tony kom terug, hoewel dit nie polities korrek is nie\nGrand Theft Online ontvang sy groot opdatering op 24 Julie. Gay Tony is terug, al is die naam dalk nie meer polities korrek nie. Die speler word die operateur van 'n nagklub en huur bekende DJ's, al is die klub eintlik net 'n front vir die kriminele besigheid van die speler..\nWanneer kom dit?? Die "After Hours" -opdatering vir GTA Online word op 24 Julie bekendgestel.\nWie is die ster? Tony Prince, oftewel Gay Tony, kom terug. Dit was alreeds in Grand Theft Auto 4 en lyk 'n bietjie verby.\nWat doen die speler? Die speler word Tony Prince se sakevennoot en open 'n nagklub. Daar kan eersteklas DJ’s soos Solomun, Tale of US, Dixon of The Black Madonna optree. Die DJ's is ook in die regte wêreld, maar die nagklub is nie regtig werklik nie. Omdat dit slegs die "front " is vir die grootste kriminele besigheidsnetwerk wat San Andreas nog ooit gesien het.\nLos DLC "Night Hours" is aan die kom\nWat is die knewel?? Die mooiste toneel in die lokprent is seker as iemand vir "Gay Tony " sê: Luister, jy kan jouself nie meer "Gay Tony " noem nie. Dit is nie meer polities korrek nie. Die internet gaan freak out.\nInteressant in die lokprent: Dit is reeds duidelik dat die "DJ's" wat u daar kan huur, waarskynlik is\nis eksentrieke karakters wat een of twee gelag sal maak om by die redelik ontspanne atmosfeer van die DLC te pas. Jy kan nie veel meer Brits wees as die DJ in wit nie. Dit lyk ook asof Rockstar hard probeer met die verhaal - ten minste, die lokprent hier laat jou meer wil hê.\nNog nie baie bekend nie: Wat die spel betref, is alle aanhangers van die spel steeds in die donker. Dit lyk of die lokprent ten minste 'n 'heist' bekend maak. Dit is die grootskeepse uitvalle wat spelers hul sakke kan volmaak.\nVorige Artikel Fortnite: nuwe opdatering help u om teenstanders makliker met die beheerder te slaan\nVolgende Artikel Maart-syfers wys: Afdeling 2 oorheers, Apex Legends bly sterk


Onthou die datum - ATKV-Moedertaalfees 2018: Vier jou taal op 15 September! - Afrikaans.com\nOnthou die datum – ATKV-Moedertaalfees 2018: Vier jou taal op 15 September!\n“Kinders leer ‘n taal die maklikste aan wanneer hulle jonk is, daarom is dit die beste om jou kind se taalvaardighede en kommunikasievernuf te slyp terwyl hulle klein is. En dit moet liefs in hulle huistaal gebeur omdat kinders die maklikste in die taal verstaan en begryp.” – Celeste Paterson, opvoedkundige sielkundige in ‘n artikel op Huisgenoot.com\nKenners is dit eens: Ouers wat hulle kinders nie in hulle moedertaal laat leer nie, maak ‘n fout. UNESCO (die Verenigde Nasies se Opvoedkundige, Wetenskaplike en Kulturele Organisasie) beskryf moedertaalonderrig as “opvoeding wat ’n persoon se moedertaal as onderrigmedium gebruik”. Die organisasie meen ook dat moedertaalonderrig nie net belangrik is nie, maar noodsaaklik. Navorsing het ook bewys dat kinders beter leer, verstaan en presteer in hulle moedertaal.\nVanjaar se ATKV-Moedertaalfees vind op 15 September 2018 by die Universiteit van Wes-Kaapland, Bellville, Kaapstad plaas. Dit beloof om soos altyd ‘n fees vir Afrikaans as moedertaal te wees en die #MyTaal-program is propvol sodat almal wat die fees bywoon die geleentheid sal hê om hulle kennis oor hierdie belangrike onderwerp uit te brei.\nOnnies, kom slyp julle Afrikaansonderrigvaardighede!\nSkitter-in-Afrikaans – ‘n werkswinkel\nDié werkswinkel, gereël deur die ATKV se taalafdeling in samewerking met die vakadviseurs van Afrikaans in die Wes-Kaap se onderwysdistrikte, word vir graad 1 tot 7-Afrikaansonderwysers (huistaal – HT en eerste addisionele taal – EAT) aangebied.\nTydens die werkswinkel sal onderwysers leiding kry in taalonderrig en toegerus word met kreatiewe idees, nuwe vaardighede en praktiese oplossings vir uitdagings in die klaskamer. Die temas wat bespreek gaan word, is die remediëring van lees, die sleutel tot suksesvolle leesbegriponderrig en woordeboekgebruik. Hulle sal ook deel wees van #MyTaal-pret en gesprekke oor die belangrikheid van moedertaalonderrig. Die werkswinkel vind van 07:00 tot 11:00 plaas.\nDie bekende skrywer en spraakterapeut Christien Neser gaan vanaf 12:00 oor die belangrikheid van moedertaalonderrig gesels.\nRené Arendse, projekkoördineerder van Afrikaans.com se muurkunsprojek, gaan ook ‘n bydrae lewer oor moedertaal.\nDie registrasiefooi beloop R150 en sluit in: Intensiewe, kurrikulumgerigte sessies met topkenners, elektroniese hulpmiddels, verversings, geskenke en ’n bywoningsertifikaat.\nGesprekke is gratis en enige belangstellendes kan dit bywoon.\nPlek is beperk en die sluitingsdatum vir inskrywings is 31 Augustus. Lees meer oor die program hier.\nVir meer inligting oor die Moedertaalfees:\nRozeldi Trollip, Projekorganiseerder: Taal, ATKV by rozeldit@atkv.org.za / 011 919 9006\nKarien Brits, Bestuurder: Taal, ATKV by karienb@atkv.org.za / 011 919 9136\nFoto: Atterbury Trust\nAfrikaans.com se moedertaalonderrigblad met aflaaibare plakkate en nuttige hulpbronne.\nAfrikaans.com – Sukses deur moedertaalonderrig.\nDie tien vrae oor moedertaalonderrig wat almal vra. Kry die antwoorde hier.\nTerugkeer na moedertaalonderrig? Lees wat se Christo Viljoen in ’n artikel op LitNET.\nMaroela Media oor die waarde van moedertaalonderrig.\nAnne-Marie Beukes skryf oor moedertaalonderrig in ’n demokratiese Suid-Afrika soos gepubliseer in Per Linguam.\nMoedertaalonderrig is belangrik. Kenners vertel hoekom dit so is – ‘n Netwerk24-artikel.\n5 Oktober is Wêreld- Onderwysersdag – Baie dankie aan elke onnie wat elke dag ’n verskil maak!\nBeeld in Onderwys: Kreatiewe Skryf-kompetisie se wenners aangekondig\nKuberklas Kreatief – publiseer jou skrywerk op LitNET


Brasiliaanse argitek en ontwerper (1907-2012)\nGeboue langs die Esplanada dos Ministérios in Brasília\nPritzker-prys (VSA) in 1988\nPraemium Imperiale (Japan) in 2004\nOscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho (15 Desember 1907 – 5 Desember 2012) was 'n Brasiliaanse argitek en ontwerper wat as een van die belangrikste figure van die internasionale moderne argitektuur beskou word. Niemeyer was 'n baanbreker wat onder meer met die boukundige moontlikhede van gewapende beton geëksperimenteer het. Die Internasionale Styl, wat deur die Duitse Bauhaus-beweging begin is, het in die tropiese klimaat van Brasilië danksy Niemeyer 'n nuwe dimensie van openheid en vryheid gekry.\nNiemeyer se geboue word deur baie dinamiese vorms en sinlike boë gekenmerk (die laasgenoemde elemente het reeds in die Brasiliaanse barok-styltydperk 'n beduidende rol gespeel), en sommige van sy bewonderaars verwys na Niemeyer eerder as 'n beeldhouer van monumente as 'n argitek. Die argitektuurkritikus Paul Andreas van die Duitse Argitektuurmuseum (DAM) in Frankfurt, wat in 2003 die grootste Duitse retrospektiewe uitstalling oor Niemeyer se werk gekoördineer het, beskou die vrye vorms van Niemeyer se betongeboue as een van die belangrikste bydraes tot die argitektuurgeskiedenis van die 20ste eeu.\nSy beduidendste projek, die nuwe Brasiliaanse hoofstad Brasília, wat hy saam met Lucio Costa ontwerp het, is deur Unesco in 1987 as wêrelderfenis aangewys - as die enigste 20ste eeuse stad waaraan dié status verleen is.\nTerwyl Niemeyer self steeds beklemtoon het dat argitektuur nie net funksioneel moet wees nie, maar met sy kreatiwiteit ook die verbeelding van mense moet kan uitdaag, beweer kritici dat sy geboue nie aan menslike behoeftes voldoen nie, dikwels steriel en amper sielloos gebly het en eerder deur kommunistiese ideale gekenmerk is. Niemeyer het egter steeds ontken dat argitektuur in staat sou kon wees om maatskaplike hervorming te bevorder en die ontwerp van 'n gebou met die skepping van 'n kunswerk vergelyk. Gedurende sy loopbaan, wat oor 78 jaar gestrek het, het Niemeyer sowat 600 projekte voltooi.\nDie mens bearbei die natuur en omskep dit tot die toneel van sy verbeeldings.\n1.2 Eerste projekte\n1.4 Die 1940's en 1950's\n1.6 Ballingskap en oorsese projekte\n1.7 1980 tot 2000\n1.8 Die 21ste eeu\nOscar Niemeyer (omstreeks 1917)\nOscar Niemeyer is in 1907 in Laranjeiras, 'n woonbuurt van Rio de Janeiro, gebore. Die Duitse familienaam Niemeyer in Portugal en Brasilië dateer terug na die 18de eeu toe Konrad Heinrich von Niemeyer (1761–1806) vanuit Hannover na Portugal geëmigreer het.\nNiemeyer het sy jeug soos 'n tipiese jong Carioca van dié tyd deurgebring en glad nie oor die toekoms bekommer nie. Hy het sy sekondêre opleiding op die ouderdom van 21 voltooi en in dieselfde jaar met Annita Baldo getrou, 'n dogter van Italiaanse immigrante uit Padua. Die huwelik het aan hom 'n sin vir verantwoordelikheid gegee: hy het besluit om te werk en by 'n universiteit ingeskryf.\nAanvanklik het hy in sy vader se tipografiese onderneming gewerk en by die Escola de Belas Artes ("Skool van Skone Kunste") ingeskryf. In 1934 het hy 'n graad as ingenieur-argitek behaal. Alhoewel hy op daardie tydstip finansiële moeilikhede ondervind het, het Niemeyer nogtans sonder vergoeding in die ateljee van die argitekte Lucio Costa en Carlos Leão gewerk. Hy was ontevrede met die argitektuur wat hy in die strate gesien het - en die besluit geneem om self 'n loopbaan as argitek te volg om iets daaraan te verander.\nNadat hy reeds bekendheid as argitek verwerf het, het hy in 1945 by die Kommunistiese Party van Brasilië aangesluit. Gedurende die Russiese Rewolusie van 1917 was Niemeyer nog 'n seun van tien jaar, maar in die tyd van die Tweede Wêreldoorlog het hy 'n jong idealis geword – maar ook 'n entoesiastiese kommunis. Later in sy lewe sou hy vir sy politieke oortuiging 'n hoë prys betaal.\nTydens die militêre diktatuur in Brasilië is sy kantoor deursoek en Niemeyer het as balling na Europa gegaan. Volgens berigte het die destydse Brasiliaanse minister van lugvaart gesê dat Moskou die mees geskikte plek vir 'n kommunistiese argitek sou wees. Niemeyer het 'n besoek aan die Sowjetunie afgelê, met 'n aantal Sowjet-leiers gesels en met sommige van hulle vriendskappe gesluit. Fidel Castro het eens opgemerk: "Niemeyer en ek is die laaste kommuniste van hierdie planeet".\nDie Edifício Gustavo Capanema in Rio de Janeiro huisves die Departement van Onderwys en Openbare Gesondheid\nIn 1936 is Lucio Costa deur die minister van onderwys Gustavo Capanema as die argitek vir die nuwe hoofkwartier van die Departement van Onderwys en Openbare Gesondheid in Rio de Janeiro benoem. Die departement was destyds verantwoordelik vir die skepping van die novo homem, Brasileiro e moderno (die "nuwe mens", wat Brasiliaans en modern sou wees). Oscar Niemeyer het in 1939 die leiding van die span argitekte oorgeneem, wat naas Costa en Niemeyer ook Carlos Leão, Affonso Eduardo Reidy, Jorge Moreira en Ernani Vasconcellos ingesluit het, terwyl die Switsers-Franse argitek Le Corbusier in 1936 as raadgewer gefungeer het.\nVolgens Niemeyer se versoek is die gebou se naam in 1985 gewysig tot Palácio Gustavo Capanema. Dit was die eerste wolkekrabber in die modernistiese boustyl ter wêreld wat in opdrag van 'n staatsinstelling opgerig is en die grootste projek wat Le Corbusier ooit aangepak het. Die wolkekrabber met veertien verdiepings, wat in 1943 voltooi is en die hoof-bestuursbeampte van Brasilië se kultuur en kultuurerfenis gehuisves het, het alle elemente vertoon wat later as die boustyl van die Brasiliaanse modernistiese beweging erken sou word: Vir die projek is net inheemse materiale en tegnieke ingespan, soos byvoorbeeld azulejos, die tradisionele blou teëls wat hulle oorsprong in Portugal het; brises-soleil, wat deur Le Corbusier op 'n rewolusionêre manier herskep en by die Moorse sonskerms van die koloniale styl aangepas is; opvallende kleure; die tropiese tuine van die landskapsargitek Roberto Burle Marx; die "Keiserlike Palm" (Roystonea oleraceae); verdere sinspelings op tipiese kenmerke van die Brasiliaanse landskap en die integrasie van kunswerke wat deur Brasiliaanse kunstenaars vir die projek geskep is.\nIn 1939 het Niemeyer en Costa die Brasiliaanse pawiljoen by New York se wêreldtentoonstelling ontwerp en saam met Paul Lester Wiener uitgevoer. New York se burgemeester Fiorello La Guardia was baie beïndruk deur die pawiljoen en het die sleutels van die stad New York as 'n toekenning aan Niemeyer oorhandig. Costa het verduidelik dat die Brasiliaanse pawiljoen die argitektoniese taal van "bekoorlikheid en swier", ligtheid en ruimtelike vloeiendheid, oop plan, boë en vry mure versinnebeeld het en dit as "Ionies" beskryf – in kontras met die destydse strenge modernistiese argitektuur, waarna hy met die term "Dories" verwys het.\nTeen die middel van die 20ste eeu het die Brasiliaanse argitektuur se modernisme erkenning geniet as die "eerste nasionale styl in die moderne argitektuur" (Reyner Bahnam). Die internasionale argitektuur-tydskrifte van die 1940's en 1950's het oorgeloop van lofredes en honderde bladsye aan die "uitverkore land van die mees oorspronklike en moedigste eietydse argitektuur" gewy. Monografieë het individuele argitekte soos Oscar Niemeyer en Affonso Eduardo Reidy behandel.\nOscar Niemeyer se Igreja da Pampulha (São Francisco de Assis)\nIn 1940 het Niemeyer Juscelino Kubitschek, die destydse burgemeester van Belo Horizonte, die hoofstad van die deelstaat Minas Gerais, ontmoet. Kubitschek was saam met die goewerneur van Minas Gerais, Benedito Valadares, van plan om 'n nuwe voorstad noord van Belo Horizonte te ontwikkel – Pampulha. Niemeyer het die opdrag gekry om 'n reeks geboue, die sogenaamde "Pampulha-kompleks", vir hierdie projek te ontwerp. Die kompleks het 'n kasino, 'n danssaal en restourant, 'n jagklub, 'n gholfklub en 'n hotel met 100 kamers (wat uiteindelik nie gebou is nie) behels wat rondom 'n kunsmatige meer opgerig is. Die kerkgebou van São Francisco de Assis is in 1942 voltooi en reeds een jaar later as die eerste moderne gebou in Brasilië by die nasionale kanon van hoë kuns gelys.\nDie bouprojek is in 1943 voltooi en alhoewel die kompleks tydens die Brazil Builds-tentoonstelling van dieselfde jaar in New York Stad se Museum of Modern Art (MOMA) groot internasionale byval gevind het, was die meer konserwatiewe kerklike outoriteite in Belo Horizonte ontsteld oor die ontwerp vir die São Francisco de Assis-kerkgebou. Vir hulle was die argitektuur te gewaagd vir 'n sakrale gebou en ook die muurskildery agter die altaar, wat deur die kunstenaar Candido Portinari geskep is en Christus as die Heiland van die siekes, die armes en veral die sondaars uitgebeeld het, is deur die kerk afgekeur. Die Rooms-Katolieke Kerk was eers in 1959 bereid om die kerkgebou amptelik te wy.\nDie 1940's en 1950'sWysig\nNiemeyer was by die ontwerp van die Verenigde Nasies se hoofkwartier in New York betrokke. Die foto wys die VN-seketariaat se kantoorgebou\nIn 1947 is sy internasionale aansien bevestig toe Niemeyer na die Verenigde State gereis het om as 'n lid van die internasionale ontwerpspan (Board of Design) die Verenigde Nasies se nuwe hoofkwartier in New York te beplan. Niemeyer se "plan 32" is deur die Board of Design goedgekeur, maar uiteindelik het hy ingegee onder die druk van Le Corbusier en hulle het hul gemeenskaplike projek 23/32 ingedien wat saam met Bodiansky en Weissmann ontwerp is en elemente van Niemeyer en Le Corbusier se bouplanne verenig het, waarby Niemeyer met sy oorspronklike ontwerp die grootste bydrae gelewer het.\nAlhoewel Le Corbusier daarop aangedring het dat hulle steeds by die projek betrokke sou bly nadat hulle plan 23/32 goedgekeur is, is die konsepsuele ontwerp vir die VN-hoofkwartier deur die direkteur van beplanning, Wallace Harrison, en Max Abramovitz, sy destydse vennoot, uitgevoer.\nIn die vorige jaar had Niemeyer 'n uitnodiging ontvang om aan die Yale-universiteit te doseer, tog is hy 'n visum geweier. In 1950 is die eerste boek oor Niemeyer se werk deur Stamo Papadaki in die VSA gepubliseer en drie jaar later is Niemeyer tot dekaan van die Harvard Graduate School of Design benoem. Sy lidmaatskap in die Kommunistiese Party het egter beteken dat vir die tweede keer 'n Amerikaanse visum aan hom geweier is.\n'n Meer in die Parque do Ibirapuera\nIn sy tuisland Brasilië het hy in 1951 ter geleentheid van die stad São Paulo se 400-jaarfees die Ibirapuera-park (Parque do Ibirapuera) ontwerp. In dieselfde jaar het die JK-gebou in Belo Horizonte ontstaan, terwyl die Copan-woonstelprojek in hierdie stad tussen 1953 en 1966 opgerig is. In die jare 1952 en 1953 het ook sy privaat huis in Rio de Janeiro, die Casa das Canoas, ontstaan, wat as sy Brasiliaanse meesterwerk beskou word. Die Niemeyer-luukse woonstel in Belo Horizonte het in die periode tussen 1954 en 1960 verrys.\nIn die jare 1954 en 1955 het Niemeyer die Museum vir Moderne Kuns in Caracas (MAM Caracas) ontwerp. Volgens hom het hierdie projek 'n nuwe rigting vir sy werk aangedui wat later veral in die regeringsgeboue in Brasília gestalte gekry het. 'n Euforiese Juscelino Kubitschek het op 'n September-oggend in 1956, kort ná sy inhuldiging as Brasiliaanse president, 'n besoek aan Niemeyer in sy private Canoas-huis afgelê. Terwyl hulle na die stad teruggery het, het die politikus met Niemeyer passievol oor sy mees gewaagde plan gesels: "Ek gaan 'n nuwe hoofstad vir hierdie land bou en ek wil hê dat jy my behulpsaam sal wees […] Oscar, hierdie keer gaan ons die hoofstad van Brasilië bou".\nDie katedraal van Brasília\nDie Palácio do Planalto\nDie Palácio da Alvorada in Brasília\nNiemeyer het 'n kompetisie vir die uitleg van Brasília georganiseer en dit was sy ou leermeester en groot vriend Lucio Costa wat as wenner aangewys is. Niemeyer sou die geboue ontwerp, terwyl Lucio die uitleg van die nuwe hoofstad beplan het. Binne die kort tydbestek van enkele maande het Niemeyer 'n groot aantal woon-, sake- en regeringsgeboue ontwerp, waaronder die setel van die president (Palácio da Alvorada), die huis van die visepresident, die gebou van Brasilië se Nasionale Kongres, die katedraal van Brasília ('n hiperboloïed-vormige gebou), die geboue van verskeie ministeries en ook talle woonstelprojekte. Wanneer 'n mens die stad vanuit die lug beskou, word duidelik dat bepaalde elemente in elke gebou voorkom en sodoende aan Brasília 'n vorm van argitektoniese eenheid gee. Baie beskou die katedraal van Brasília, met sy verskeie moderne simbolisme, as een van die pragtigste geboue in die stad. Sy ingang, 'n swak beligte wandelgang, kontrasteer met die natuurlike lig en helderheid van die kerksaal.\nDie bou van Brasília is deur 'n grootskaalse promosieveldtog gesteun wat die idee om 'n hele stad in die kaal landskap van Sentraal-Brasilië op te rig, honderde kilometer van enige groot stad af, gepropageer het. Die idee van 'n sentraal geleë hoofstad is deur Kubitschek geskets, met die oog op 'n bevordering van die nasionale nywerheidsektor, die integrasie van die land se afgeleë gebiede, die bevolking van ongasvrye landskappe en die vooruitgang van 'n streek wat tot dusver beperk was tot veeteelt op 'n aantal plase – baie geskiedkundiges vergelyk die bou van Brasília met die Amerikaanse kolonisasie van die wilde weste. Die argitekte Niemeyer en Lucio Costa het met hierdie projek die kans gekry om nuwe konsepte van stadsbeplanning te toets: strate sonder kruisings (Niemeyer het die feit dat 'n rit van een gebied na 'n ander meer as twintig minute neem as 'n oneerbiedigheid teenoor die mens beskryf), geboue wat op pilare rus en sodoende oor die grond sweef en die plek onder hulle vry gelaat het sodat dit met die natuur kan versmelt.\nDie projek het daarnaas ook 'n sosialistiese ideologie verwesenlik: alle woonstelle in Brasília sou in besit van die regering wees en aan sy personeel verhuur word. Die stad het nie oor gegoede woonbuurte beskik nie sodat leidende ministers en gewone arbeiders in dieselfde woonstelblokke sou gehuisves word. Dit was onvermydelik dat baie van hierdie konsepte deur ander presidente, wat later hul eie visies vir Brasília gehad het, geïgnoreer of gewysig is.\nBrasília is binne 'n tydbestek van vier jaar ontwerp, gebou en ingewy. Niemeyer is vervolgens tot hoof van die Universiteit van Brasília se argitektuur-kollege benoem. In 1963 het hy 'n erelid van die American Institute of Architects geword. In dieselfde jaar is hy ook met 'n Sowjet-toekenning, die Lenin-vredesprys, vereer. Sy bydraes tot die bou van Brasília is in die Frans-Italiaanse komedie- en avontuurrolprent L'homme de Rio van die regisseur Philippe de Broca, waarin Jean-Paul Belmondo die hoofrol vertolk het, beskryf en ook 'n bietjie geparodieer.\nNadat hy in 1964 deur Abba Hushi, die burgemeester van Haïfa (Israel), uitgenooi is om die kampus van die plaaslike universiteit te beplan, het hy na 'n volledig veranderde Brasilië teruggekeer. João Goulart, wat president Jânio Quadros in 1961 opgevolg het, is ná 'n militêre greep afgesit. Generaal Humberto de Alencar Castello Branco het die bewind oorgeneem en Brasilië het tot en met 1985 onder 'n diktatuur geleef.\nBallingskap en oorsese projekteWysig\nGedurende die militêre diktatuur het Niemeyer 'n hoë prys vir sy linkse politieke oortuigings betaal. Sy kantoor is geplunder, die hoofkwartier van 'n tydskrif wat hy gekoördineer het is verwoes, sy projekte is op 'n geheimsinnige manier nie meer goedgekeur nie en klante het verdwyn.\nIn 1965 was Niemeyer een van tweehonderd professore wat uit protes teen die regering se behandeling van universiteite aansoeke om vrywillige bedanking by die Universiteit van Brasília ingedien het. In dieselfde jaar het hy na Frankryk gereis om aan 'n uitstalling in die Paryse Louvre-museum deel te neem.\nHoofkwartier van die Franse Kommunistiese Party in Parys, grondverdieping\nChaise longue Rio, ontwerp deur Oscar en Anna Maria Niemeyer in 1978\nVanweë die struikelblokke vir sy werk in Brasilië het Niemeyer in die volgende jaar na Parys verhuis waar hy 'n nuwe fase van sy lewe en loopbaan as argitek begin het. In 1966 het hy ook na Tripoli in Libanon gereis om die plaaslike Internasionale Permanente Uitstallingsentrum te ontwerp. Alhoewel hy die projek voltooi het, kon dit as gevolg van die burgeroorlog wat destyds in die land uitgebreek het, nie ten volle in gebruik geneem word nie.\nIn Parys het Niemeyer 'n kantoor langs die Champs-Élysées geopen en projekte vir klante in verskillende lande uitgevoer, veral in Algerië, waar hy onder meer die Universiteit van Constantine ontwerp het. Sy Paryse projekte sluit die hoofkwartier van die Franse Kommunistiese Party op die plein Place du Colonel Fabien in, terwyl hy in Italië die hoofkwartier van die uitgewersmaatskappy Mondadori ontwerp het. In Funchal, op die Portugese eiland Madeira, is 'n 19de eeuse hotel gesloop om plek te maak vir 'n kasino wat deur Niemeyer geskep is. 'n Ander bekende projek wat deur hom in die sewentigerjare ontwerp is, is die Staatsmoskee van Penang in George Town, die administratiewe hoofstad van Pulau Pinang (Penang) in Maleisië.\nGedurende sy tyd in Parys het Niemeyer daarnaas begin meubels ontwerp wat deur Mobilier International vervaardig is, onder meer sy gemakstoel en ottoman wat van geboë staal en leer gemaak en in 'n beperkte oplaag aan privaat klante verkoop is. Hierdie stoel en ander ontwerpe soos die Rio-leuningsofa is in 1978 deur die Brasiliaanse filiaal van die Japannese maatskappy Tendo, Tendo Brasileira, vervaardig. Die gemakstoele en ottoman is van geboë hout gemaak en in die hoofkwartier van verskillende Kommunistiese partye dwarsoor die wêreld gebruik. Net soos Niemeyer se boukuns was ook sy meubelontwerpe daarop gemik om die skoonheid van Brasilië te versinnebeeld. Hul kurwes het vroulike rondings en die heuwels van Rio de Janeiro nageboots.\n1980 tot 2000Wysig\nMuseu de Arte Contemporânea in Niterói\nDie militêre bewind in Brasilië het eers in 1985, ná 21 jaar se diktatuur, tot 'n einde gekom. Die diktatuur is reeds tydens die bewind van João Figueiredo verslap en het geleidelik na 'n proses van demokratisering oorgeskakel. Op hierdie tydstip het Niemeyer besluit om na sy geboorteland terug te keer. Hy beskryf hierdie periode as die begin van die laaste fase van sy lewe. Sy beduidendste werke in die 1980's sluit die Juscelino Kubitschek-monument (1980), die Pantheon (1985) en die Latyns-Amerika-monument (1987) in. Die monument, wat ter ere van folterslagoffers in Latyns-Amerika opgerig is, versinnebeeld die gewonde hand van Jesus, waarby die wond se bloeding die omtrekke van Sentraal- en Suid-Amerika het.\nIn 1988 is Oscar Niemeyer saam met die Amerikaanse argitek Gordon Bunshaft met die Pritzker-argitektuurprys bekroon.\nAs 'n ou militant en invloedryke prominente persoon was Niemeyer in 1992 'n uiters geskikte kandidaat vir die amp van leier van die Kommunistiese Party van Brasilië (PCB), wat hy tot en met 1996 beklee het. Alhoewel hy nie baie aktief as 'n politieke leier was nie, het die party danksy Niemeyer se aansien die krisis oorkom wat ná 'n afstigting in 1992 ontstaan het en sodoende sy rol as politieke akteur in die openbare lewe van Brasilië bewaar. Ná die proses van heropbou is Niemeyer in 1996 as partyleier opgevolg deur Zuleide Faria de Mello, maar is nog steeds by die party betrokke.\nNiemeyer het vervolgens nog twee verdere, kleiner geboue in Brasília ontwerp – die "Monument vir die Inheemse Volke" (Memorial dos Povos Indigenas) en die militêre katedraal Igreja de Nossa Senhora da Paz.\nIn 1996 het hy op die ouderdom van 89 jaar 'n projek ontwerp wat baie mense as sy beduidendste werk beskou – die Museum vir Kontemporêre Kuns (Museu de Arte Contemporânea) in Niterói naby Rio de Janeiro. Die gebou sweef byna oor 'n rots en bied 'n uitsig oor die Guanabara-baai en die stad Rio de Janeiro. Nogtans beweer kritici dat die gebou só eksoties en anderwêrelds is dat dit die aandag van die kunswerke wat hier gehuisves word, moontlik kan aflei.\nMuseu Nacional Honestino Guimarães (Nasionale Museum) in Brasília\nIn 2002 is die Oscar Niemeyer Museum-kompleks in die Suid-Brasiliaanse stad Curitiba (deelstaat Paraná) ingewy wat plaaslik as "Niemeyer se Oog" bekend staan.\nNiemeyer het ook in die 21ste eeu voortgegaan om openbare geboue te ontwerp. Hy is in 2003 uitgenooi om die somerpawiljoen van die Serpentine Gallery in die Londense Hyde-park te skep. Elke jaar word 'n bekende argitek wat voorheen nog by geen projek in die Verenigde Koninkryk betrokke was nie, uitgenooi om hierdie tydelike gebou te ontwerp.\nTer geleentheid van die 35-jarige herdenking van die afsterwe van die kommunis Carlos Marighella het Niemeyer 'n grafsteen vir hierdie politikus in Salvador da Bahia (Noordoos-Brasilië) ontwerp wat op 10 Desember 2004 ingewy is. In 2005 het sy projek "Estação Ciência, Cultura e Artes" in João Pessoa, die mees oostelike punt van die Amerikas, goedkeuring gekry.\nIn 2006 het Niemeyer op die ouderdom van 98 jaar met sy jare lange assistent Vera Lucia Cabreira (wat in die 1940's gebore is) getrou. Die huwelik het in sy woonstel in die Ipanema-distrik van Rio de Janeiro plaasgevind, een maand nadat hy geval en sy heup gebreek het.\nOp 15 Desember van dieselfde jaar – sy 99ste verjaardag – is twee belangrike openbare geboue wat deur Niemeyer geskep is, in Brasília ingewy – die Nasionale Museum en die Nasionale Biblioteek. Albei geboue is naby Niemeyer se katedraal en langs die Esplanada dos Ministérios geleë en maak sodoende deel uit van die Republiek se Kulturele Kompleks.\nOp sy honderdste verjaardag het Niemeyer die Russiese Orde van Vriendskap uit die hand van president Wladimir Poetin ontvang. Ook as honderdjarige is Niemeyer nog steeds by verskillende projekte betrokke, veral beeldhouwerke en aanpassings van sy vroeëre projekte. Die laasgenoemdes word as nasionale (en in sommige gevalle ook internasionale) monumente deur spesifieke regulasies beskerm en mag slegs deur hom gewysig word. Een van sy jongste werke is 'n standbeeld van 'n tier (wat sy mond wyd oop het) en 'n man, wat die dier (met 'n Kubaanse vlag uit protes teen die Amerikaanse blokkade van Kuba in sy hand) afweer.\nDie boubedrywighede vir een van Niemeyer se beduidendste Europese projekte het op 12 April 2008 in die Vorstedom Asturië in Noord-Spanje begin. As danksegging vir die Prins van Asturië-toekenning wat hy in 1989 ontvang het, het Niemeyer sy ontwerp van 'n groot kulturele sentrum aan Asturië geskenk. Die Internasionale Kulturele Óscar Niemeyer Sentrum (wat ook as Centro Niemeyer bekend staan) word in Avilés opgerig. Die moderne gebouekompleks is deur Niemeyer as "una gran plaza abierta a todos los hombres y mujeres del mundo, un gran palco de teatro sobre la ría y la ciudad vieja" beskryf ("'n groot plein wat oop staan vir alle mans en vroue in die wêreld, 'n groot losie tussen die rivier en die historiese stadskern").\nOscar Niemeyer het kort voor sy 105ste verjaardag op 5 Desember 2012 in 'n hospitaal in sy geboortestad Rio de Janeiro aan nierversaking gesterf.\nHierdie artikel, of gedeeltes daarvan, is uit die volgende Wikipedia-artikel vertaal: Oscar Niemeyer\n↑ "Vorarlberger Architektur Institut: Oscar Niemeyer Ausstellung ETH Zürich – Eine Hommage an Oscar Niemeyer". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Desember 2010. Besoek op 19 Januarie 2009.\n↑ Focus Online Kultur, 15 Desember 2007: Oscar Niemeyer – Der Betonbändiger wird 100\n↑ Focus Online Kultur, 15 Desember 2007: Streitbares Landesidol\n↑ Vergelyk Paul, Andreas en Ingeborg Flagge (reds.): Oscar Niemeyer. Eine Legende der Moderne / A Legend of Modernism. Met bydraes deur Paul Andreas, Max Bill, Lauro Cavalcanti, Elmar Kossel, Carsten Krohn, Niklas Maak, Oscar Niemeyer en José Carlos Süssekind. Frankfurt am Main/Basel Boston Berlin: Birkhäuser 2003\n↑ werk, bauen + wohnen, nommer 3, 2013. Besoek op 24 Julie 2020\n↑ Konrad Heinrich von Niemeyer, geneall.net\n↑ Oscar Ribeiro de Almeida de Niemeyer Soares, geneall.net\n↑ 100 Years of Oscar Niemeyer Geargiveer 6 Januarie 2009 op Wayback Machine: Oorspronklike aanhaling (soos in teks): "Niemeyer and I are the last Communists of this planet".\n↑ Niemeyer, Oscar: The Curves of Time. The Memoirs of Oscar Niemeyer. Londen: Phaidon 2000, bl. 70\n↑ Biografie van Oscar Niemeyer\n↑ Oscar Niemeyer – ein Genie der Weltarchitektur ist tot, Tagesspiegel, 6 Desember 2012.\nWikimedia Commons bevat media in verband met Oscar Niemeyer.\nInstituto Niemeyer Geargiveer 1 September 2018 op Wayback Machine\nRio Chaise Longue, ontwerp in 1978 in samewerking met sy dogter Anna Maria Niemeyer\nThe Pritzker Architecture Prize – Oscar Niemeyer, 1988 Laureate\nPraemium Imperiale – Oscar Niemeyer – Architecture 2004 Geargiveer 6 Januarie 2009 op Wayback Machine\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Oscar_Niemeyer&oldid=2448771"\nLast edited on 3 September 2021, at 04:17\nDie bladsy is laas op 3 September 2021 om 04:17 bygewerk.