Antieke X-gegradeerde boek van perversie word te koop aangebied. Enige bieërs? - Geskiedenis Podcasts - 2021\n'N Verdraaide "sekshandleiding" met skokkende magiese en mitiese X-gegradeerde inhoud word volgende maand op 'n Britse veiling verkoop.\nDie eerste uitgawe van hierdie vieslike boek getiteld Aristoteles se meesterstuk in twee dele voltooi, die eerste wat die geheime van generasie bevat, is in 1684 in Londen gepubliseer. 'Dit was so goed as om uit te reik tot in die 1960's,' het Jim Spencer, 'n waardeerder by Hansons Auctioneers in Derbyshire, aan verslaggewers by die BBC gesê. Hierdie verweerde ou boek, ietwat ironies gebind in leer, bied twyfelagtige advies oor "voortplanting en vrugbaarheid" en sal na raming £ 27- £ 120 ($ 110- $ 170) onder die hamer haal.\nDie boek dateer uit 1720 is leergebind. (Beeld: Hanson se afslaers)\nHierdie wandtapijt van donker en verdraaide seksuele advies, vermeng met heksery, astrologie en godsdiens, bevat houtsny -illustrasies van vreemde, nagmerrie wesens wat 'verwek word deur vroue se onnatuurlike lê by diere', en 'n grafiese illustrasie van 'n dade van dierlikheid wys 'n vrou "Genereer" met 'n hond.\nDie gevalle vroue: was Victoriaanse prostitute werklik geval?\nKhajuraho: die seksueelste tempels in Indië\nSommige monsters kry die skuld vir seksuele perversie van vroue, soos om met 'n hond te maak. (Beeld: Hansons Afslaers)\nDie boek word verkoop in 'n tyd waarin seksuele aangeleenthede nog nooit so gereeld voorgekom het nie, maar dit praat van 'die mens, die wonder van die wêreld, aan wie alles ondergeskik is' en dit stimuleer die idee dat 'vroue geneig is tot seksuele toegeeflikheid' . ” Die inhoud daarvan definieer die boek, nie as 'n ernstige seksistiese teologie nie, maar as 'n klug, aangesien dit so ver gaan as 'die gedagtes van ouers tydens seks beïnvloed die voorkoms van die kind', en die 'verbeeldingskrag' kan veroorsaak 'n kind met ''n harige lip, 'n wrang mond of 'n groot vaal lippe'.\nAfslaer Spenser het aan verslaggewers gesê dat om paartjies wat sukkel om die 'verlore vonk' te herleef, die boek 'n aantal kosse voorstel, soos 'eiers, mossies, swartvoëls, muggies, spore, patrys, pastinaak, jong duiwe, gemmer en raap'. Alhoewel hierdie verwronge seksuele handleiding hierdie week baie aandag in die media kry, is dit 'n relatief moderne seksuele prosa. In 'n onlangse navorsingsartikel met die titel Ancient Sex Crafts of the Femme Fatales, het ek die ou oorsprong van 'seksuele onderrig en die kunste van verleiding' in detail ondersoek. Ek het onthul hoe antieke Indiese Vediese kulture seksuele rituele na 'n heel ander vlak geneem het, waarvan baie vandag beskou word as - net verkeerd!\nSekssimbole van die antieke wêreld: Top tien seksueel eksplisiete grotte, berge, tempels en artefakte\nFemme Fatale: verlei deur die antieke sekswerk van die geskiedenis se mees aanloklike vroue\nErotiek by tempels in Khajuraho ( Nagarjun Kandukuru / CC BY SA 2.0 )\nDiep in die oerwoude is die Khajuraho -monumente uit die 10de eeu 'n groep Hindoe- en Jain -tempels in Madhya Pradesh wat bestaan uit doelgerigte sekskamers en 'vleeslike kamers'. Elke vierkante duim van elke muur is gemaak met tienduisende hoogs grafiese seksuele beelde om die rituele omgewing te verbeter. Van grafiese beelde van mans wat seks met diere gehad het, tot bisarre 1 vrou - 20 mans met seksuele ontmoetings, hierdie ou Vediese rituele was hoogs teatergebeurtenisse waar seks die eerste keer met spiritualiteit ooreenstem, en die saad gesaai is vir wat later internasionaal die beste verkoop is liefdesgids - Die Kama Sutra .\nKama Sutra -illustrasie.\nDie boek wat volgende maand opgeveil word, raai 'n mens aan om mossies en koolraap te eet om 'in die bui te kom', maar as ek geestelike hulp nodig het in sulke aangeleenthede, sal ek my toespits op die sagte meditatiewe leerstellings van antieke Hindoe- en Boeddhistiese seksspesialiste. en probeer om die kragtige seksuele energie wat hulle geglo het, by elkeen van ons, bekend as Kundalini, op te wek. Hierdie konsep is bekend as 'n slanggodin aan die voet van ons ruggraat en wag vir ons om haar orgasmiese energie te ontsluit deur middel van 'n kombinasie van meditasie. , joga en onbaatsugtige liefdesdade.\nLive Science het in 'n artikel berig dat Spenser, wat die verkoop van die boek volgende maand sal bestuur, in sy verklaring tot die gevolgtrekking gekom het: "U moet in gedagte hou dat hierdie boek geskryf is toe mense nog in die Georgiese Engeland verbrand is vir heksery." Maar tussendeur die groot "kleedkamer" -advies, het die ou boek wel 'n klompie wat vandag van toepassing is, deurdat dit lui: "Sonder twyfel is die vereniging van harte in 'n heilige huwelik van alle omstandighede die gelukkigste, want dan is 'n die mens het 'n tweede self vir wie hy sy gedagtes kan ontrafel, sowel as 'n lieflike metgesel in sy arbeid ".\nEk sou sê dat hierdie ou boek 80 pond werd is as 'n nuuskierigheid na die ete!\nBedoel jy Million deur Mio te sê? 'N Ongewone inkrimping wat ek nog nie voor u gebruik gesien het nie.\nEk sou die prys van $ 3,3 miljoen wat by die venster was, weggooi, aangesien dit 'n direkte gevolg was van die speletjies wat hulle met die PR68 gespeel het. Niemand het gedink dit gaan verkoop nie en daarom het hulle nie die moeite gedoen om te bie nie. Ek en jy weet albei dat daar na die verkoop 'n dolle geveg was om dit by die wenbieërs te koop.\n@tradedollarnut het gesê:\nEk sou die prys van $ 3,3 miljoen wat by die venster was, weggooi, aangesien dit 'n direkte gevolg was van die speletjies wat hulle met die PR68 gespeel het. Niemand het gedink dit gaan verkoop nie, en daarom het hulle nie die moeite gedoen om te bie nie. Ek en jy weet albei dat daar na die verkoop 'n dolle geveg was om dit by die wenbieërs te koop.\npresies, ek stem heeltemal saam. Tog dink ek nie dat die PCGS 62 weer 3,8 miljoen sal bring nie, maar wie weet.\nEk het altyd gedink die PR 65 is 5 miljoen werd.\nDie PCGS PriceGuide noem die muntstuk slegs $ 2,85 miljoen, maar ek vermoed dat dit te wyte is aan die prys van $ 3,3 miljoen vir die PR65.\nO julle met julle miljoene dollars en julle onverkrygbare muntstukke.\n@Weiss het gesê:\nWat 'n muntstuk. Die een ding wat ek van HA -veilings hou, is dat dit mense soos ek 'n kans kan wees om numismatiese skatte in werklikheid te hou en te sien dat ek in die hel geen kans het om myself te bekostig nie. Kan nie wag om na die besigtiging te gaan nie, sodat ek hierdie en die MS65 S4 -kettingsent kan hou.\nSuksesvolle transaksies met: wondercoin, Tetromibi, PerryHall, PlatinumDuck, JohnMaben/Pegasus Coin & amp Jewelry, CoinFlip en coinlieutenant.\nAs ons almal miljoene gehad het, sou die 1804's miljarde beloop!\nDie goed waaruit drome gemaak word.\nDit is walglik hoeveel drag die TPG's teen 1804 dollar wil ignoreer!\n@CaptHenway het gesê:\nHoe anders kan u dit behoorlik oorgradeer?\nDit vereis 'n baie eenvoudige antwoord. Gradering het mettertyd verander. Op 'n tyd was daar geen AU -graad nie. Sodra dit algemeen aanvaar word, het die voorkoms (en waarde) van 'n XF -munt verminder. IMO, teen die sewentigerjare was daar genoeg kennis oor staking, glans en planchetprobleme PERMANENTE die graderingstandaarde vir alle tye vasgestel. Dit was toe 'n Mint State -muntstuk geen spoor van slytasie gehad het nie. As ek hierdie muntstuk agterna gesien het, moes dit XF-45 of AU-50 wees. BTW, myne persoonlike graderingstandaarde het oor die daaropvolgende dekades nie verander nie. Dit is nog steeds 'n AU-50 gebaseer op die VOORWAARDE VAN BEWARING (Tegniese graderingstelsel).\nAlmal van ons weet wat gebeur het om hierdie muntstuk in 'n "MARK AANVAARBARE" MS-62-plaat met 'n top TPGS te hê. Nietemin, vir diegene wat dit nie doen nie:\nDie waardes van munte (veral die baie begeerlike as dit) het toegeneem. Aangesien die magte wat gepoog word om 'n munt se "waargenome" waarde in verband te bring met die graad daarvan, moet enige graad wat in die verlede toegeken is ** verhoog word. "\nDit is 'n waarneembare feit, so laat ons almal knipoog en dit alles noem wat ons wil. Die muntstuk sal teen 'n prys verkoop wat nie verband hou met die werklike toestand nie, ongeag die gradering daarvan! Plak dit in 'n MS-64-plaat. wie gee om.\nNamate die professionele persone by die groot TPGS meer geleer het (ons almal doen dit en ek gee nie om wie jy is nie, wat jy gedoen het of watter onderneming jy besit) het hulle munte anders gegradeer as toe hulle begin het, aangesien hulle beter geword het in wat hulle doen . Ruimte is gegee aan sagter metale en die staking van 'n muntstuk. Aanvaardbaarheid van die mark het in die beoordelingslokaal ingesluip om opinies te beïnvloed. Finansies het belangrik geword, en die pryse het steeds gestyg. Nuwe graadvlakke is bygevoeg met kwalifiseerders soos pluspunte en sterre WAARDE 'n muntstuk meer presies.\nAs graderingstandaarde lankal vasgestel was, sou daar minder subjektiwiteit wees. Hierdie muntstuk het steeds sy 'oorspronklike' toegewysde graad en SLEGS SY WAARDE sou toegeneem het. Gee my tien minute om vir iemand te wys hoe 'n Mint State Flowing Hair -dollar lyk en hoe om wrywingskleur volgens kleur en die oorspronklikheid van 'n oppervlak te identifiseer, en hierdie muntstuk sal baie verwarrend wees.\nOngelukkig word ek geroep om te eet. Waarskynlik vir my eie beswil. LOL.\nDit is 'n lang post. Ek het net verwys na die tpg se rangorde van die munte eerder as om dit streng te klassifiseer. 68 = 66, 67 = 65, ens.\nHulle word almal met 2 punte opgegradeer. sodat dit behoorlik ingedeel moes word, moes hulle die vryf ignoreer\nMarkgradering word gebruik en skaars muntstukke is algemeen.\nHierdie een lyk vir my meer as 2 punte, maar so is dit met rariteite.\nRE: 'Dit was toe 'n muntstuk van Mint State geen spoor van slytasie gehad het nie.'\nDit bly die geval - vir eerlike, objektiewe gradering. Die onderwerpmuntstuk het slytasie. Dit kan nie "ongesirkuleer" of "muntstaat" of selfs wees nie. "Noord -Dakota!"\n@Kudbegud het gesê:\nDit is net 'n afkorting vir miljoene. U sien dat dit meer in Europa gebruik is.\nDankie. Ek het dit nog nooit voor hierdie draad gesien nie. Ek sal meer gereeld na Europa moet kom.\nDit is 'n lang plasing. Ek het net verwys na die tpg se rangorde van die munte eerder as om dit streng te klassifiseer. 68 = 66, 67 = 65, ens.\nMaak sin. Ek ken glad nie die kommersiële kant van hierdie bedryf nie! Ek sou graag wou sien dat 'n graderingsdiens die volgende een na 'n realistiese graad afgradeer. Die herrie sou aardskuddend wees. Hulle kan nie as hulle wil nie, aangesien daar 'n 'graadwaarborg' is wat dit kan voorkom. Wie gee om, die mense wat hierdie muntstukke koop, ken die spel.\n@RogerB het gesê:\nRE: "Dit was toe 'n muntstuk van Mint State geen spoor van slytasie gehad het nie."\nU sou so dink, maar dit is NIE die geval nie! Soos 'n beroemde munthandelaar wat gedreig het om die eerste TPGS uit die sak te jaag, gesê het (verander na hierdie muntstuk): Dit is Mint State - 62. Ons het dit as Mint State opgeveil, dit is as Mint State gekoop en dit verdien om Mint te wees Sê! "OMG! Gelukkig, voordat hy sy bedreiging kon regkry, kondig die ANA aan dat hulle ANACS gaan begin om muntstukke te gradeer. LOL.\nNadat ek die muntstuk in die hand gesien het, word ek nie beledig deur 'n 61. en hulle is almal oorgegradeer, so 62 maak 'n bietjie sin\nEk onthou van die PCGS -gids vir gradering en vals opsporing dat 'n bietjie hoëpunt-vryf in die afdeling met 'n beperkte borsbeeld van half dollar was aanvaarbaar vir die grade tot ongeveer MS65 (IIRC). Miskien kry die sogenaamde 'oorspronklike' 1804 Dollars wat gedurende die 1830's (en kontemporêr met die omvang van die borsbeeld van 'n halwe dollar van die dag) geslaan is, dieselfde polis!\n@CoinPhysicist het gesê:\nEk bestuur geld. Ek verdien geld. Ek spaar geld.\nEk gee geld weg. Ek versamel geld.\nEk is nie lief vir geld nie. Ek het die Here God lief.\nOorgradering is niks anders as misleiding nie - 'n perversie ten behoewe van die gulsige. Om te beweer dat 'n muntstuk met slytasie 'ongesirkuleer' of 'muntstatus' is, is 'n leuen. Ek gee regtig nie om op wie se sagte tone getrap word nie - die leuen is NIE aanvaarbaar nie moreel, eties of logies.\nDit is 'n lang plasing. Ek het net verwys na die tpg se rangorde van die muntstukke eerder as om dit streng te klassifiseer. 68 = 66, 67 = 65, ens.\nBINGO! Dit is omdat daar min of meer 'n halwe dollar van die Mint State Custed Bust bestaan! En daarom moes die munthandelaars die graderingstandaarde volledig beheer. "Muntstukke wat voorheen as AU beskou is [volgens die ou standaarde wat gevolg is deur mense wat nie munthandelaars was nie en absoluut geen belang in die waarde van 'n muntstuk gehad het nie], word nou in die lae MS -reekse gegradeer [deur diegene wat wel belang het in die finansiële aspekte van numismatiek]. Dit is nie 'n groot probleem nie. Ek leer om wrywingskrag en probleme met die beste daarvan te ignoreer.\nBeskou hierdie akademiese vraag van iemand wat dit al baie keer gesien het. Kom ons gooi 'n groot groep MS-65 met 'n Capped Bust half dollar op 'n tafel. Wat gaan jy gee aan die ware Mint State rou een in juweel Ongesirkuleer iemand het? Gee jy dit 'n pluspunt of 'n ster? Hierdie juwele bestaan in Mint State. Alhoewel hulle meer waarde het en deur kundige mense beveg word, het hulle steeds dieselfde graad - MS -65 as die ander AU's wat dieselfde etiket op die plaat het. Ek geniet dit in die klas om die verskil te leer. Dit is 'n speletjie wat twee TPGS -blaaie gebruik, genaamd "Watter 65 sou jy koop?" Aan die einde van die spel leer hulle nog 'n les. Hulle is almal 65's, ongeag hul werklike toestand van bewaring, want dit is wat op die etiket staan! Miskien moet dit ook in die boek verskyn.\nDie professionele persone wat ek respekteer, kan na 'n muntstuk soos die 1804 dollar kyk en eerlik sê: hoewel die muntstuk nie eens naby Mint State is nie, is dit 'n 'kommersiële' MS-62 [op hierdie tydstip in die geskiedenis] en die muntstuk is iewers ongeveer $ werd. Dit is nou 'n ware professionele munthandelaar/versamelaar.\n'N Kort kulturele geskiedenis van seks\nKom ons begin by die Grieke\nAfrodisiacum, erotiek, homoseksualiteit, narcisme, nimfomanie, pederastie, al hierdie terme is afgelei van die taal van antieke Griekeland wat u iets vertel oor die samelewing. Die mites van Homerus en Plutarchus vertel verhale soos dié van Aphrodite, godin van seksuele omgang, wat uit die skuimende saad van haar pa se gekastreerde testikels ontstaan het. Dan was daar die sterflike helde, soos Hercules, wat na bewering 50 maagde in 'n enkele nag bederf het, maar wat ook 'n verhouding gehad het met sy neef Iolaus en verlief geraak het op "lieflike Hylas, hy van die krulslotte".\nVanaf die vroeë 6de eeu tot die vroeë 4de eeu het die kultuur van pederastie in Athene floreer, met volwasse mans wat tienerseuns geneem het om as hul minnaars te dien (hoewel daar werklik 'n debat is oor hoeveel fisiese seks eintlik gebeur het). Vroue in antieke Griekeland was oor die algemeen die eiendom van mans en het selde die verhewe status van die jong homoseksuele lewensmaat geniet. Maar ons weet dat daar 'n sterk kultuur van vroulike prostitusie was, met die suksesvolste hofdienaars wat dikwels mag en rykdom gehad het en dat bordele 'n staatsbelasting op hul wins betaal het. Verwaarloosde vroue het maniere gevind om hul begeertes te bevredig. Lesbiërs (wat tribades genoem word) het beslis bestaan, en die kultuur word veral geassosieer met die eiland Lesbos "waar die brandende Sappho liefgehad en gesing het". Daar is ook baie literêre verwysings na die gebruik van dildo's, wat in antieke Griekeland gemaak was van gestoffeerde leer en gesmeer met olyfolie voor gebruik.\nEn toe kom die Romeine.\nIn Rome, soos elders in die antieke wêreld, behoort vroue en kinders aan die man van die gesin. 'N Vrou wat owerspel betrap is, kan ter plaatse deur haar man vermoor word, terwyl 'n vrou wat meer as 'n matige hoeveelheid wyn gedrink het, 'n rede tot egskeiding kan gee. Desondanks het die orgiastiese kultuur van die legende beslis bestaan tydens die Bacchanaliese feeste, toe alle terughoudendheid laat vaar is. Dit was die hedonisme en wetteloosheid van hierdie rites, met hewige koppelings van beide heteroseksuele en homoseksuele aard, dat die openbare aanbidding van Bacchus uiteindelik in 186 vC verbied is. Prostitusie was wydverspreid en wettig, en die Griekse tradisie van pederastie was beduidend genoeg om kommer te veroorsaak toe die Romeinse geboortesyfer daal. Baie aandag is gegee aan die ontwikkeling van voorbehoeding.\nPlinius beveel "muismis toegedien in die vorm van 'n liniment" of duifmis gemeng met olie en wyn aan. Baie meer suksesvol was die metode wat deur die ginekoloog Soranus van Efese gemaak is, wat 'n wolprop vir die baarmoeder voorgestel het wat met gomstowwe bedek was. Dit is egter meer waarskynlik dat uitbrake van pes en siektes tot die katastrofiese afname in die bevolking van die Romeinse ryk gelei het as die sukses van primitiewe voorbehoeding.\nVolgens Reay Tannahill se boek Sex in History het die jare tussen 400AD en 1000AD die Christelike moraliteit 'n greep op Westerse denke gekry "so verlam dat dit nou eers begin ontspan". Baie van sy reëls oor seks is afkomstig van die Hebreeuse wet van die Ou Testament en is vir meer as 1500 jaar vasgehou, met dreigemente van 'n helse vuur wat een van die suksesvolste afskrikmiddels was wat ooit uitgevind is. Lus en seks het verband gehou met die oorspronklike sonde van Adam en Eva en die selibaatlewe is bevorder vir diegene met die mees goddelike denke.'N Aanduiding van hoe swak vroeë Christene seks beskou het, is die feit dat hulle verklaar het dat Jesus verwek is sonder vleeslike kontak.\nBloedskande, masturbasie, orale seks, anale seks en homoseksualiteit word deur die Christelike kerk met toenemende erns beskou as sondig en strafbaar. Seks binne die huwelik is slegs vir reproduktiewe doeleindes geduld, en voorbehoeding is verbied omdat dit met plesier verband hou. Ons weet min hoe hierdie reëls die lewens van gewone mense beïnvloed het, maar die dreigement van verdoemenis het seks sekerlik omskep in aktiwiteite vol vrees en gevaar.\nDie verspreiding van sifilis na epidemiese afmetings in Europa in die 16de eeu toon aan dat baie mans en vroue nie so kuis was as wat die kerk sou wou hê nie. Prostitusie was groot op die hele vasteland (daar was 7000 openbare vroue in 1490 in Rome) en die bordele van Southwark in Londen was berug. Die Kerk aanvaar die situasie as 'n noodsaaklike euwel en voer aan dat ten minste sonde inhou. Maar tye het beslis verander. Italiaanse Renaissance -skildery en beeldhoukuns onthul die herontdekking van die kuns van die oudheid, toe die naakte vlees van mans en vroue aanbid en geniet is as om dit as sondig beskou te word. Homoseksualiteit is in sekere gebiede en klasse geduld, onder kunstenaars soos Leonardo en Michelangelo, en selfs in die hof van James I in Londen, waar die koning sy minnaar, die hertog van Buckingham, in die openbaar geparadeer het.\nAlhoewel 'n Buggery Act in 1533 vir die eerste keer ingestel is, wat sodomie tussen mans met die dood strafbaar maak, is dit selde uitgevoer. Die homoseksuele hertog van Sutherland kon in die vroeë 18de eeu tot die posisie van premier kom en eers gedwing word om te bedank toe satiriese verhale gepubliseer is oor die gay seksklub wat hy gestig het. Verligtingsliteratuur, in romans soos Samuel Richardson se Clarissa en, ten sterkste, in die romans van die Marquis de Sade, het die gevare en opwinding van seksuele perversie uiteengesit en onthul in watter mate seks wegbeweeg het van die skuldbelaaide daad van die Middeleeue word 'n bedwelmende as riskante bron van plesier.\nVice en die Victoriane\n'N Kombinasie van openhartige nederigheid en onkunde het die 19de eeu in die mees verrotte tydperk wat seksualiteit ooit gehad het, verander. In Brittanje was die ideaal van die middelklasvrou, veilig saam met haar gesin in 'n burgerlike huis, die universele ideaal. Maar die onderdrukking van natuurlike drange het gelei tot 'n donker ondergrondse wêreld van losbandigheid en ondeugd. Namate die suiwerheid van die vroulike figuur bevorder is (seks een keer per maand is oor die algemeen as genoeg geag), het prostitusie meer wydverspreid geword as ooit tevore. In 1839, in Londen, 'n stad met twee miljoen inwoners, was daar na raming ongeveer 80 000 prostitute. Later in die eeu het premier William Gladstone die probleem so dringend gevind dat hy snags self in die strate sou loop en hierdie werkende meisies sou raadpleeg. Sommige hofdienaars, byvoorbeeld Lillie Langtry, het die hoogste klasse van die samelewing bereik en selfs daarin geslaag om 'n gevoel van respek te behou. Maar geslagsiektes was algemeen en sifilis het wyd versprei tussen prostitute, hul kliënte en hul kliënte se gesinne (Randolph Churchill, vader van Winston, is 'n bekende voorbeeld).\nDus het "skoon" maagde 'n uiters gewilde produk geword, alhoewel dit so maklik was dat die prys teen die 1880's van 100 vroeër in die eeu tot slegs 5 per sessie gedaal het. Homoseksuele mense het oor die algemeen 'n tydperk van verdraagsaamheid geniet tot 1885 toe die Wysigingswet op die Strafwet bepaal dat growwe onsedelikheid tussen mans met twee jaar gevangenisstraf gestraf kan word. Dit was hierdie wet, bekend as die "afperserhandves", waaronder Oscar Wilde in 1895 skuldig bevind is en wat tot 1967 in die wetboeke gebly het. Die hele verwarde en skynheilige houding van die Victoriaanse teenoor seksualiteit het langdurige gevolge gehad.\nModerne lewe en 'die vreugde van seks'\nEers na die Tweede Wêreldoorlog het daar werklik krake in die Victoriaanse morele kode verskyn. Die vryheid wat baie mans en vroue as oorlogswerkers gevoel het, het dit moeilik gemaak om terug te keer na die ou lewe sodra daar vrede was. Dit word geïllustreer deur die Kinsey Reports van 1948 wat bevind het dat 69 persent van die mans in die VSA prostitute besoek het, 50 persent van die mans ontrou was aan hul vrouens en dat 37 persent van die mans en 17 persent van die vroue het ten minste een homoseksuele ervaring gehad. Gedurende die 1960's is baie ou idees meegesleur deur wat ons nou die seksuele revolusie noem. Die bekendstelling van maklik beskikbare voorbehoedmiddels in die vorm van die pil het vroue meer beheer gegee en hulle toegelaat om seks te geniet vir plesier, dikwels met verskeie vennote.\nIn 1972 word die boek The Comfort of Sex van Alex Comfort gepubliseer, en dit word gou die beste verkoophandleiding vir 'n nuwe generasie. Maar die koms van die dodelike vigs -virus in die Weste het 'n groot impak op die idee van vrye liefde in die 1980's. Aangesien die virus deur seks oorgedra kan word, is dit geen verrassing om te hoor dat 'n algemene reaksie van die publiek, opgesom in 'n brief aan die tydskrif Time in 1988, 'n oproep was om terug te keer na "die godvresende morele standaard van gister". Maar kan konserwatiewes ooit weer die afskrikmiddel van 'n helse vuur herroep? Dit is 'n verlore stryd. Nuwe syfers van die Wêreldgesondheidsorganisasie toon dat 39 persent van die meisies in Brittanje minderjarige seks het, en 34 persent van die seuns die hoogste in Europa. Ons keur dit dalk nie goed nie, maar die seksuele revolusie duur voort.\nShavuot (Fees van Weke) vir Hebreeuse Jaar 5781 begin in die Diaspora teen sononder op Sondag, 16 Mei 2021 en eindig teen die aand op Dinsdag, 18 Mei 2021 .\nDie fees van Shavuot (of Shavuos, in Ashkenazi -gebruik Shabhuʿoth in Klassieke en Mizrahi Hebreeuse Hebreeus: שבועות, lit. “Weeks ”) is 'n Joodse vakansiedag wat plaasvind op die sesde dag van die Hebreeuse maand Sivan (laat Mei of vroeg Junie). Shavuot herdenk die herdenking van die dag waarop God die Torah gegee het aan die hele Israelitiese nasie wat op die berg Sinai vergader het, alhoewel die verband tussen die gee van die Torah (Matan Torah) en Shavuot is nie eksplisiet in die Bybelse teks nie. Die vakansie is een van die Shalosh Regalim, die drie Bybelse pelgrimsfees. Dit is die gevolgtrekking van die telling van die Omer.\nSedertdien is die vraag na wetgewing deur vorige denkers onondersoek gelaat, 1 vermoedelik is dit beter om dit self nader te ondersoek, tesame met die kwessie van grondwette in die algemeen, sodat ons filosofie van menslike gedrag so volledig moontlik is. Laat ons dus eers probeer om enige geldige stellings (oor bepaalde punte) wat deur ons voorgangers gemaak is, te hersien en dan in die lig van ons versamelde voorbeelde van grondwette te kyk, 2 watter invloede is konserwatief en wat is vernietigend van 'n staat en watter gevolge het dit vir elke soort grondwet en om watter redes word sommige state goed bestuur, terwyl dit in ander die geval is? Want nadat ons hierdie vrae ondersoek het, sal ons miskien meer breedvoerig sien watter soort grondwet die beste is, en wat die beste organisasie vir elke soort is, en die beste stelsel van wette en gebruike om dit te gebruik. Laat ons dan ons rekening begin.\nDIE STAAT AS 'N VERENIGING\nAristoteles se doelwitte in hierdie hoofstuk is (a) om te beweer dat die & lsquostate & rsquo, waarmee hy spesifiek die Grieks bedoel polis of & lsquocity-state & rsquo, is 'n vereniging wat in natura van ander verenigings verskil, en (b) om maklike parallelle tussen 'n & lsquostatesman te ontmoedig& rsquo (politikos, dit wil sê 'n burger, politici, van a polis in sy hoedanigheid as heerser of ampsdraer) en die & lsquorulers & rsquo van byvoorbeeld 'n huishouding of 'n monargie. Sy redes vir die bestryding van sulke parallelle word nie hier vermeld nie, maar kom later na vore (bv. In vii). Aristoteles is redelik oninformatief en inderdaad in sy afwysing van sy naamlose teikens. As hy veral aan iemand dink, is dit waarskynlik Plato en miskien ook Sokrates (sien bv. Plato, Politicus 258e e.v. en Xenophon, Memoirs of Sokrates III, iv 12), maar die standpunte wat hy aanval, kan duidelik gehou word deur enige reflektiewe of nie-filosofiese persoon wat nie die nodige ontleding van die polis en sy dele. Want die metode van Aristoteles & rsquos is, soos hy self verklaar en soos dit in latere hoofstukke duidelik word, in wese analities: hy is van mening dat die eienaardige karakter en doel van die staat as vereniging slegs ontdek kan word deur die karakter en doel van sy & lsquoparts & rsquo (huishoudings, sosiale klasse, ens.). Die inspirasie van hierdie metode is tweeledig: (a) die fundamentele teleologies aanname, onthul in sy eerste sin, dat die staat wel 'n bepaalde funksie of doel het (b) die metodologies aanname dat die analise wat hy in verskeie ander werke gebruik en opvallend in sy biologiese geskrifte, waarin hy die funksies van 'n dier en rsquos -dele ondersoek, bydra tot die funksies van die dier in sy geheel en as 'n riglyn,wanneer dit analoog toegepas word, om die funksie en doel van die staat in kort te ontdek, sien hy 'n soort funksionele parallel tussen 'n lewende ding en 'n polis (sien I ii en IV iv, tweede afdeling). Beide aannames is groot en betwisbaar, maar vir die sinoptiese verstand van Aristoteles en rsquos is dit onweerstaanbaar aantreklik.\n1252a1 Waarneming vertel ons dat elke staat 'n vereniging is, en dat elke vereniging gevorm word met die oog op 'n goeie doel. Ek sê & lsquogood & rsquo, want in al hul optrede streef alle mans eintlik na wat hulle goed dink. Aangesien alle verenigings op een of ander goed mik, is dit duidelik dat die vereniging wat die soewereinste van almal is en alle ander omhels, die hoogste streef, dit wil sê op die mees soewereine van alle goedere. Dit is die vereniging wat ons die staat noem, die vereniging wat & lsquopolitiek & rsquo is. 1\n1252a7 Dit is 'n fout om te veronderstel dat, soos sommige, die rolle van 'n staatsman, 2 van 'n koning, van 'n huishoudelike bestuurder en van 'n meester van slawe is dieselfde, op grond daarvan dat hulle nie in natura verskil nie, maar slegs in die aantal persone en dash waarmee 'n slawe-meester byvoorbeeld te doen het 'n paar mense, 'n huishoudelike bestuurder met meer, en 'n staatsman of koning met nog steeds, asof daar geen verskille is tussen 'n groot huishouding en 'n klein staat nie. Hulle reken ook dat as een persoon in persoonlike beheer is oor die res, hy die rol van 'n koning het, terwyl hy 'n staatsman is wanneer hy sy beurt neem om te regeer en te regeer volgens die beginsels van die betrokke wetenskap. 3 Maar hierdie stellings is onwaar.\n1252a17 Dit sal baie duidelik wees as ons die saak volgens ons gevestigde metode ondersoek. 4 Ons moet ander saamgestelde dinge ontleed totdat dit nie verder onderverdeel kan word nie, want ons het die kleinste dele van die geheel bereik, sodat ons op dieselfde manier die komponente van die staat kan ondersoek, en ons sal beter sien hoe hierdie ook van elkeen verskil ander, en of ons enige sistematiese kan verkry 5 kennis oor die verskillende rolle wat genoem word. 6\nDIE STAAT BESTAAN NA AARD\nHierdie lang hoofstuk is 'n bewonderenswaardige illustrasie van Aristoteles en rsquos se analitiese en genetiese metode, en bevat baie ryk en suggestiewe idees. Deur verbeeldingryke rekonstruksie eerder as deur feitelike geskiedenis (vgl. Plato, Wette III) hy volg die vorming (a) van die & lsquopairs & rsquo van man/vrou en meester/slaaf, (b) van die huishouding uit die & lsquopairs & rsquo, (c) van die dorp uit 'n samesmelting van huishoudings, en (d) van die staat uit 'n samesmelting van dorpe. Volgens hom is die kwekatuur van 'n ding nie die eerste nie, maar ook die finale toestand, net soos 'n individuele mens die natuurlike einde is van die menslike ontstaan, so is die staat ook die natuurlike einde en hoogtepunt van die ander en vroeëre verenigings, wat self 'n natuurlike toestand was, bestaan dus van nature. Dit voorsien in alle behoeftes van mense (materieel, sosiaal, godsdienstig, ens.), En bied hulle nie net die lewe nie, maar ook die lewende wesens, in ooreenstemming met die deugde wat besonders menslik is. Die staat bied dus alle verskaffers, wat & lsquobest & rsquo is, wat kenmerkend is van natuurlike eindes. (Aristoteles se bespreking en definisie van & lsquonature & rsquo in Fisika II ek sal handige agtergrondlees wees.)\nDie herhaaldelike beklemtoning wat Aristoteles plaas op die staat & rsquos se wese & lsquonatural & rsquo, dui daarop dat die hoofstuk ook die polemiese doel het om diegene wat geglo het dat die staat 'n & lsquo -kunsmatige & rsquo of 'n & lsquoconventionele & rsquo -skepping was, te weerlê. Hierdie argument was 'n spesiale vorm van die algemene twis van die vyfde en vierde eeu oor die relatiewe status en verdienste van nomos, wet, en phusis, natuur (sien Newman & rsquos -bespreking, I 24 e.v.). Aristoteles noem nie sy teenstanders nie, en dit is te betwyfel of hy 'n spesifieke persoon in gedagte het.\nTwee verdere punte is die moeite werd om op te let: (a) Aristoteles beskou die menslike samelewing as onvermydelik en natuurlik hiërargies, wat hy as vanselfsprekend aanvaar dat die manlike vaardighede beter is as die vroulike en die quosos, en die meester en die quosos die slaaf en die rquos (nie dat die slaaf en die vrou dit doen nie) rekening wat gelyk behandel moet word: sien nr. 4), en dat Grieke beter is as nie-Grieke. Wie regeer wie? & rsquo en & lsquo Met watter regverdiging? & rsquo is vrae in die middel van sy politieke teorie, en sy verdediging van slawerny in die daaropvolgende hoofstukke is 'n groot deel van hierdie algemene benadering, (b) Soos die meeste Griekse skrywers, is hy ingenome met 'n beroep op die digters en die populêre idees wat hulle uitspreek om sy standpunt te regverdig. Hy is van mening dat in onderwerpe soos politieke en etiese teorie, waarin presiese demonstrasie onmoontlik is, ondersteuning uit die ervaring van die mensdom verwelkom moet word.\n1252a24 Ek dink, net soos in ander vakke, sal ons die beste insig in die saak kry as ons van die begin af na die natuurlike groei van dinge kyk. Die eerste punt is dat diegene wat nie in staat is om sonder mekaar te bestaan nie, as 'n paar verenig moet word. Byvoorbeeld, (a) die vereniging van man en vrou is noodsaaklik vir voortplanting en dit is nie 'n kwessie van keuse, maar is te danke aan die natuurlik drang, wat ook in die ander diere en in plante voorkom, om 'n soort plant te vermeerder. 1 Net so noodsaaklik is (b) die kombinasie van die natuurlike heerser en heerskappy, met die oog op bewaring. Want die element wat sy intelligensie kan gebruik om vorentoe te kyk, is deur die natuurheerser en deur die natuurmeester, terwyl dit wat die liggaamlike krag het om die werklike werk te doen, van nature 'n slaaf is, een van diegene wat regeer word. Daar is dus 'n gemeenskaplike belang wat meester en slaaf verenig.\nVorming van die huishouding\n1252a34 Die natuur het dus 'n onderskeid gemaak tussen vrou en slaaf: sy herken verskillende funksies en bied uitbundig verskillende gereedskap, nie 'n universele hulpmiddel soos die Delphic-mes nie 2 want elke instrument sal die beste gemaak word as dit nie baie doeleindes het nie, maar een. Maar nie-Grieke gee presies dieselfde status aan vrou en slaaf. Dit is omdat hulle niks het wat van nature geskik is om hul assosiasie te regeer nie 3 bestaan uit 'n slaaf en 'n slaaf. 4 Dus, soos die digters sê: 'Dit is gepas dat Grieke nie-Grieke regeer', 5 die implikasie is dat nie-Grieks en slaaf van nature identies is. 1252b9 Dit was dus uit die vereniging wat gevorm is deur\nmans met hierdie twee, vroue en slawe, dat 'n huishouding eers gevorm is en die digter Hesiodos reg was toe hy geskryf het, & lsquo Kry eers 'n huis en 'n vrou en 'n os om die ploeg te trek. & rsquo 6 (Die os is die arme man & rsquos slaaf.) Hierdie vereniging van persone, wat volgens die natuur tot stand gebring is vir die bevrediging van die daaglikse behoeftes, is die huishouding, waarvan Charondas lid is, en lsquobread-fellows & rsquo, en Epimenides the Cretan & lsquostable-metgeselle & rsquo. 7\nVorming van die dorp\n1252b15 Die volgende fase is die dorp, die eerste vereniging van 'n aantal huise vir die bevrediging van iets meer as daaglikse behoeftes. Dit kom tot stand deur die prosesse van die natuur in die volste sin, as uitlopers 8 van 'n huishouding word deur seuns en kleinseuns opgerig. Die lede van so 'n dorp word dus deur sommige & lsquohomogalactic & rsquo gebel. 9 Dit is die rede waarom state aanvanklik deur konings regeer is, soos vreemde nasies tot vandag toe: hulle is gevorm uit kiesers wat self onder koninklike bewind was. Want elke huishouding word beheer deur sy senior lid, soos deur 'n koning, en die afstammelinge word ook op grond van hul bloedverhouding beheer. Hierdie soort reël word in Homerus genoem: 10 Elke man het die reg 11 oor kinders en vroue. & rsquo Hy verwys na verspreide nedersettings, wat in primitiewe tye algemeen was. Om hierdie rede word gesê dat die gode ook deur 'n koning bestuur word, naamlik omdat mense oorspronklik deur konings regeer is en dat sommige so stil is. Net soos mense hulle god in menslike gedaante voorstel, so stel hulle hul lewenswyse voor soos dié van mense.\nStigting van die staat\n1252b27 Die finale vereniging, wat uit verskeie dorpe bestaan, is die staat. Vir alle praktiese doeleindes is die proses nou volledige selfvoorsiening 12 bereik is, en terwyl die staat tot stand gekom het as 'n manier om die lewe self te beveilig, bly dit steeds om diegoed lewe. Daarom bestaan elke staat van nature, soos die vroeëre verenigings ook natuurlik was. Hierdie assosiasie is die einde van die ander, en die natuur is self 'n doel vir wat ook al die eindproduk is van die ontstaan van enige voorwerp, dit is wat ons die aard daarvan noem, en byvoorbeeld 'n mens, of 'n perd of 'n huishouding. Boonop is die doel en die einde volmaaktheid en selfvoorsiening is einde en volmaaktheid. 13\nDie staat en die individu\n1253a1 Hieruit volg dat die staat behoort tot die klas voorwerpe wat van nature bestaan, en dat die mens van nature 'n politieke dier is. 14 Enigiemand wat uit sy aard en nie bloot deur ongeluk nie 'n toestand het nie, is te sleg of te goed, óf submenslik óf bomenslik, en hy is soos die oorlogsgierige man wat in Homerosquos-woorde veroordeel word 15 as & lsquohaving\ngeen familie, geen wet, 16 geen huis & rsquo vir hy wat so is nie 17 van nature is hy mal oor die oorlog: hy is 'n nie-medewerker, soos 'n geïsoleerde stuk in 'n spel konsepte.\n1253a7 Maar die mens is duidelik 'n politieke dier 14 in 'n sin waarin 'n by nie is nie, of 'n ander gesellige dier. 18 Soos ons sê, doen die natuur niks sonder 'n doel nie, en sy het die mens alleen onder die diere die spraakvermoë toegerus. Spraak is iets anders as stem, wat ook deur ander diere besit word en deur hulle gebruik word om pyn of plesier uit te druk vir hul aard, sodat hulle nie net kan voel nie 19 plesier en pyn, maar om hierdie gevoelens aan mekaar oor te dra. Spraak, aan die ander kant, dui aan wat nuttig en wat skadelik is, en so ook wat regverdig en wat onregverdig is. Die werklike verskil tussen die mens en ander diere is dat mense alleen persepsie het 19 van goed en kwaad, regverdig en onregverdig, ens. Dit is die deel van 'n algemene siening in hierdie sake wat 'n huishouding en 'n staat maak.\n1253a18 Verder het die staat 'n natuurlike prioriteit bo die huishouding en bo enige individu onder ons. Die geheel moet voor die deel wees. Skei die hand of die voet van die hele liggaam, en hulle sal nie meer hand of voet wees nie, behalwe in die naam, soos 'n mens kan praat van 'n lsquohand & rsquo of & lsquofoot & rsquo wat in klip gevorm is. Dit is die toestand van die bedorwe 20 hand, wat nie meer die kapasiteit en die funksie het wat dit definieer nie. Alhoewel ons kan sê dat hulle dieselfde name het, kan ons nie sê dat hulle in is nie\ndaardie toestand, 21 dieselfde dinge. Dit is dan duidelik dat die staat beide natuurlik en voor die individu is. Want as 'n individu nie heeltemal selfonderhoudend is na skeiding nie, sal hy in dieselfde verhouding tot die geheel staan as die dele in die ander geval. 22 Alles wat nie in staat is om deel te neem aan die vereniging wat ons die staat noem nie, byvoorbeeld 'n stomme dier, en ook alles wat volkome selfonderhoudend is en dit nie nodig het nie (bv. 'N god), is glad nie deel van die staat nie.\n1253a29 Onder alle mense is daar dus 'n natuurlike impuls na hierdie soort assosiasie en die eerste man wat 'n staat stig, verdien krediet vir die toekenning van baie groot voordele. Want soos die mens die beste van alle diere is wanneer hy sy volle ontwikkeling bereik het, so is hy ook die ergste as hy van wet en geregtigheid geskei is. Die gewapende onreg is die moeilikste om te hanteer, en hoewel die mens gebore word met wapens wat hy kan gebruik in praktiese wysheid en deug, is dit vir hom te maklik om dit vir die teenoorgestelde doeleindes te gebruik. Daarom is die mens sonder deugde die wreedste, die mees onregverdige en die ergste wat seksuele lisensie en vraatsug betref. Die deug van geregtigheid is 'n kenmerk van 'n staat vir geregtigheid, die reëling van die politieke vereniging, 23 en 'n gevoel van geregtigheid besluit wat regverdig is. 24\nDIE HUISHUIS EN SY slawe\nAristoteles vestig nou die aandag op die huishouding en die ekonomiese reëlings daarvan, en kyk eers na slawe. Slawerny was 'n integrale deel van die ekonomie van die antieke Griekeland, en aangesien Aristoteles aan die lewe in die Griekse staat dink dat dit die 'lsquonatural' en 'lsquobest & rsquo -lewe vir die mens is, word hy onmiddellik gekonfronteer met die belangrike taak om aan te toon dat ten minste 'n slawerny' quosatural 'is. Alhoewel slawerny meestal eenvoudig as vanselfsprekend aanvaar is, was daar, soos hy openlik erken, teenkanting van diegene wat dit teen die natuur beskou het, omdat dit op geweld gebaseer was (vgl. I vi). Dit is weereens nie duidelik dat Aristoteles identifiseerbare teenstanders in gedagte het nie. Daar is beslis 'n mate van kontroversie oor slawerny, waarvan weerklank ook by Plato gevind kan word, Wette 776 e.v. Newman I 139 e.v. bespreek die getuienis. In hierdie kort hoofstuk trek Aristoteles dan sy lendene om vir die verdediging van slawerny as 'n & lsquonatural & rsquo -instelling.\n1253b1 Noudat ek verduidelik het wat die komponente van 'n staat is, en aangesien elke staat uit huishoudings bestaan, is dit noodsaaklik om met huishoudelike bestuur te begin. Hierdie onderwerp kan onderverdeel word sodat dit ooreenstem met die dele waarvan 'n volledige huishouding bestaan, naamlik die vrye en die slawe, maar ons metode 1 vereis dat ons alles ondersoek as dit tot sy kleinste dele verminder is, en die eerste en kleinste indeling van 'n huishouding in dele gee drie pare en meester en slaaf, man en vrou, vader en kinders. En daarom moet ons onsself afvra wat elkeen van hierdie drie verhoudings is, en watter soort dinge dit behoort te wees. Die woord & lsquomastership & rsquo word gebruik om die eerste te beskryf, en ons kan & lsquomatrimonial & rsquo (in die geval van die vereniging van man en vrou) en & lsquopaternal & rsquo gebruik om die ander twee te beskryf, aangesien daar nie 'n meer spesifieke term vir beide is nie. 2 Ons aanvaar hierdie drie, maar ons vind dat daar 'n vierde element is wat sommige mense beskou as die hele huishoudelike bestuur, ander as die belangrikste deel en ons taak is om die posisie daarvan te oorweeg. Ek verwys na die sogenaamde verkryging van rykdom en rsquo.\n1253b14 Laat ons eers meester en slaaf bespreek om te sien (a) hoe dit met die verskaffing van noodsaaklike dienste gaan, (b) of ons 'n beter manier kan vind om hierdie onderwerp te verstaan as om te begin met die veronderstellings wat gewoonlik gemaak word. Byvoorbeeld, sommige mense veronderstel dat 'n meester 'n sekere soort kennis vereis, en dat dit dieselfde kennis is as wat nodig is om 'n huishouding te bestuur of om 'n staatsman of 'n koning te wees en 'n fout te bespreek wat ons aan die begin bespreek het. 1 Ander sê dat dit in stryd is met die natuur om as baas oor slaaf te heers, want die onderskeid tussen slaaf en vry is slegs van konvensie, en in die natuur is daar geen verskil nie, sodat hierdie vorm van heerskappy gebaseer is op geweld en dus nie net.\nDIE slaaf as hulpmiddel\nIn hierdie berugte hoofstuk beskryf Aristoteles vanuit sy eie teleologiese oogpunt die posisie van die slaaf in sy tyd. Volgens hom is die slaaf 'n & lsquolive -instrument & rsquo wat die meester gebruik vir doeleindes van & lsquolife & rsquo en & lsquoaction & rsquo, nie vir produksie nie. Hy dink natuurlik aan die huishouding, wat nie in die eerste plek produktief is nie, maar tog lyk dit asof sy vooroordeel ten gunste van 'n menslike lewe hom versoek het om aan 'n slaaf te dink as altyd in persoonlike bywoning van sy meester. Trouens, baie slawe is gebruik in produktiewe arbeid in fabrieke en myne en op plase.\nIn die derde paragraaf van die hoofstuk blyk die argument te wees: (a) 'n stuk eiendom word in dieselfde terme beskryf as 'n deel (b) 'n deel & lsquobelongs aan 'n ander tout hof & rsquo (dit wil sê vir die geheel) (c) slawe is stukke eiendom so (d) slawe en lsquobelong vir ander tout hof & rsquo (dws aan hul meesters) & ndashterwyl meesters, wat nie eiendomme is nie, meester is en hulle slawe is, maar nie aan hulle behoort nie tout hof & rsquo.\nStel Aristoteles voor dat die slaaf & lsquobelongs tout hof & rsquo vir sy meester in die sin dat hy van hom afhanklik is as lid van 'n & lsquopair & rsquo, of miskien in die manier waarop 'n individu 'n lsquopart & rsquo van die staat is (I ii)? As dit die geval is, is die natuurlikheid van die & lsquobelonging & rsquo in 'n sekere sin gevestig. Maar die implikasies van die argument is nie te duidelik nie, en dit is duidelik in hoofstukke v & ndashvii dat die belangrikste argumente vir die natuurlikheid van slawerny aangebied word.\n1253b23 Nou is eiendom deel van 'n huishouding, en die verkryging van eiendom is deel van huishoudelike bestuur vir die lewe self of die goeie lewe is moontlik sonder 'n sekere minimum voorraad. Weereens, in enige spesiale vaardigheid is die beskikbaarheid van die regte gereedskap noodsaaklik vir die uitvoering van die taak, en die huishoudelike bestuurder moet dit ook hê. Gereedskap kan lewendig sowel as leweloos wees, byvoorbeeld, 'n skeepskaptein gebruik 'n lewelose roer, maar 'n lewende man vir 'n bediende is uit die oogpunt van sy ambag geklassifiseer as een van die gereedskap daarvan. Elke eiendom kan dus beskou word as 'n werktuig wat 'n mens in staat stel om te lewe, en sy eiendom is 'n samestelling van sulke gereedskap, 'n slaaf is 'n soort lewende stuk eiendom, en soos enige ander dienaar 'n instrument wat verantwoordelik is vir ander gereedskap. Gestel dat elke hulpmiddel wat ons het, sy taak kan verrig, óf op ons versoek óf self die behoefte insien, en as dit soos die standbeelde van Daedalus of die driepote van Hephaestus was, waarvan die digter sê dat hulle self beweeg het, kom hulle die vergadering binne van die gode & rsquo 1 en pendeldienste in 'n weefstoel kon heen en weer vlieg en 'n pluk 2 uit eie beweging 'n lier speel, dan het meester-ambagsmanne geen behoefte aan diensknegte of slawe-meesters nie.\n1254a1 Gereedskap in die gewone sin is produktiewe gereedskap, terwyl 'n stuk eiendom bedoel is vir aksie. 3 Ek bedoel, byvoorbeeld, 'n shuttle produseer iets anders as sy eie gebruik, 'n bed of 'n kledingstuk nie. Aangesien produksie en aksie in natura verskil en beide gereedskap benodig, moet die verskil tussen hul gereedskap ook van dieselfde soort wees. Nou is lewe aksie en nie produksie nie, daarom is die slaaf, 'n dienskneg, een van die hulpmiddels wat optree.\n1254a9 Daar word van 'n stuk eiendom gepraat op dieselfde manier as wat 'n deel vir 'n deel is, is nie net deel van iets nie, maar behoort ook daaraan tout hof en so ook 'n stuk eiendom. 'N Slaaf is dus nie net sy meester en slaaf nie, maar behoort aan hom tout hof, terwyl die meester sy slaaf en rsquos -meester is, maar nie aan hom behoort nie. Hierdie oorwegings sal getoon het wat die aard en funksies van die slaaf is: elke mens wat van nature nie aan homself behoort nie, maar aan 'n ander is, is van nature 'n slaaf en 'n mens behoort aan 'n ander, ten spyte van man, hy is 'n stuk eiendom, dit wil sê 'n instrument wat 'n aparte bestaan het 4 en bedoel vir aksie. 3\nSlaaf as deel van 'n universele natuurpatroon\nDie doel van hierdie hoofstuk is om aan te voer dat ten minste sommige slawerny natuurlik moet wees, omdat die verhouding van meester en slaaf ooreenstem met 'n breë patroon wat algemeen in die natuur in die wydste sin voorkom: beter/erger, man/vrou, man/dier, gees/liggaam, rasioneel/irrasioneel, liniaal/regeer. So 'n patroon maak duidelik sin vir Aristoteles, wat dit teleologies regverdig deur die voordelige resultate daarvan: om regeer te word, is tot slaaf en rsquos voordeel, en is in daardie mate regverdig. In die laaste paragraaf laat sommige toegelate uitsonderings op die patroon hom nie twyfel aan die wesenlike geldigheid daarvan nie: vermoedelik vind hy dit voldoende vir die doeleindes van sy argument dat die natuur slegs haar doel bereik & lsquof for the most part & rsquo (soos hy dikwels in ander kontekste toegee).\nAristoteles en rsquos meen dat slawerny nuttig is vir beide die meester en die slaaf, het baie kritiek ontlok, baie duidelik en geregverdig. Is daar iets in sy guns te sê? Dit maak duidelik staat op die aanname dat die meeste meesters rasioneel is en die meeste slawe nie of liewer is nie, dat mans geredelik in twee klasse verdeel, rasioneel en irrasioneel, en dat eersgenoemde laasgenoemde moet regeer. Met groot kwalifikasies kan ten minste aangevoer word dat sulke reëls in die samelewing in die algemeen toegepas moet word, en in werklikheid toegepas word. 'N Mens hoef nie die besondere institusionele vorm van so 'n reël wat Aristoteles wil regverdig (antieke slawerny) te verdedig nie. As (en dit is 'n groot as) ons sy aannames gee, lyk die meester/slaaf -verhouding in sommige opsigte inderdaad analoog aan sekere ander verhoudings wat vermoedelik wenslik is (byvoorbeeld gees oor liggaam, mens oor dier). Maar dit is natuurlik om nie slawerny as sodanig te verdedig nie, maar slegs in soverre dit die reël van rasioneel bo irrasioneel beliggaam. Vir sover dit nie gebeur nie, sou selfs Aristoteles huiwer om dit te verdedig, soos sy volgende hoofstuk duidelik maak.\nEk sluit af met twee punte wat maklik en gereeld vergeet word: (a) Die feit dat slawerny deesdae 'n vuil woord is, moet ons nie mislei om te glo dat antieke Griekse slawerny altyd hard en daarom nie & lsquonuttig & rsquo vir slawe: baie hang af van die houdings van die meesters en rsquo, wat in die aard van die saak wyd uiteenlopend was. (b) Die onderskeid tussen slaaf en vry was baie skerper wat die wettige en politieke status betref as in die sosiale lewe en die ekonomie, waar daar 'n mate van oorvleueling was tussen die armer vrymanne en die beter gestelde slawe.\n1254a17 Maar of iemand in werklikheid op hierdie beskrywing antwoord, en of dit regverdig en beter is dat die een 'n slaaf van 'n ander is, of dat alle slawerny in stryd is met die natuur, en dit is die vrae wat volgende oorweeg word. Nie teoretiese bespreking of empiriese waarneming bied probleme nie. Dat 'n mens moet beveel en 'n ander moet gehoorsaam, is noodsaaklik en nuttig. Sommige dinge is inderdaad so verdeel van geboorte af, sommige om te heers, sommige moet regeer word. Daar is baie verskillende vorme van hierdie heerser-heerskappy-verhouding, en die kwaliteit van die reël hang hoofsaaklik af van die kwaliteit van die onderdane, die heerskappy dat die mens beter is as die heerskappy oor diere, want dit wat deur beter mans geproduseer word, is 'n beter stuk werk en die heerser-heerskappy-verhouding is self 'n produk wat deur die mans wat daarby betrokke is, geskep het.\n1254a28 Want oral waar daar 'n kombinasie van elemente is, deurlopend of diskontinu, 1 en 'n gemeenskaplike eenheid is die gevolg, in al sulke gevalle verskyn die heerser-geregeerde verhouding. Dit kom veral by lewende wesens voor as gevolg van hul hele aard (en dit kan ook bestaan waar daar geen lewe is nie, as dominansie in 'n musikale skaal, 2 maar dit is skaars relevant hier). Die lewende wese bestaan uit die eerste plek van gees en liggaam, en hiervan is eersgenoemde heerser van nature, laasgenoemde heers. Nou moet ons altyd soek na die natuur en ons eie norm in dinge waarvan die toestand volgens die natuur is, en nie ons waarnemings op ontaardde vorms baseer nie. Ons moet dus in hierdie konneksie die man in ag neem wat geestelik en fisies in goeie toestand is, een in wie die geesreël oor die liggaam opvallend is, omdat die slegte en onnatuurlike toestand van 'n permanent of tydelik verdorwe persoon dikwels die indruk sal wek dat sy liggaam heers oor sy siel.\n1254b2 Hoe dit ook al sy, dit is, soos ek sê, binne lewende wesens dat ons dit eers moontlik vind om die heerskappy van 'n meester en die van 'n staatsman te sien. 3 Die heerskappy van die siel oor die liggaam is soos 'n meesterreklasreël, terwyl die reël van intelligensie oor begeerte soos 'n staatsman of 'n koning of 'n koning is. 4 In hierdie verhoudings is dit duidelik dat dit natuurlik en noodsaaklik is dat die liggaam deur die siel beheer word, en dat die emosionele deel van ons natuur deur die verstand beheer word, die deel wat die rede besit. Die omgekeerde, of selfs gelykheid, sou oral dodelik wees. Dit is ook waar, want tussen die mens en die ander diere is mak diere van nature beter as wild, en dit is beter dat hulle almal deur mense beheer word, omdat dit hul veiligheid verseker. Weereens, soos tussen man en vrou, is eersgenoemde van nature superieur en heerser, laasgenoemde minderwaardig en subjek. En dit moet die mensdom in die algemeen goed doen.\n1254b16 Daarom, wanneer daar dieselfde groot teenstrydigheid tussen mense is as tussen siel en liggaam of tussen mens en dier, dan kan diegene wie se toestand so is dat hulle funksie die gebruik van hul liggame is en niks beter van hulle verwag kan word nie, diegene, Ek sê, is van nature slawe. Dit is beter dat hulle, net soos in die genoemde gevalle, so beslis word. 5 Want die & lsquoslave is van nature die een wat kan en daarom aan 'n ander behoort, en hy wat deelneem aan die rede, sover hy erken 6 dit maar nie om dit te besit nie (terwyl die ander 7 diere gehoorsaam nie rede nie, maar emosies). Die gebruik van slawe verskil amper glad nie van die van mak diere nie: hulle help albei met hul liggaam om aan ons noodsaaklike behoeftes te voorsien. Dit is dus die natuur se doel om die liggame van vrye mense te laat verskil van dié van slawe, laasgenoemde sterk genoeg om vir die nodige take gebruik te word, eersgenoemde regop en nutteloos vir die soort werk, maar goed geskik vir die lewe van 'n burger van 'n staat 8 , 'n lewe wat op sy beurt verdeel is tussen die vereistes van oorlog en vrede.\n1254b32 Maar die teenoorgestelde kom dikwels voor: mense met die regte liggaamsbou vir vrye mense, maar nie die siel nie, ander met die regte siel, maar nie die liggaam nie. Dit is baie duidelik: veronderstel dat daar mense was wie se liggaamlike liggaam dieselfde superioriteit toon as wat die beelde van gode toon, dan was almal dit eens dat die res van die mensdom hulle slawe sou verdien. En as dit waar is ten opsigte van fisiese superioriteit, sou die onderskeid nog meer regverdig gemaak word ten opsigte van die superioriteit van die siel, maar dit is baie moeiliker om die skoonheid van die siel te sien as om die skoonheid van die liggaam te sien. Dit is dan duidelik dat sommige van nature vry is, ander slawe, en dat dit vir hulle regverdig en noodsaaklik is om as slawe te dien.\nDIE VERHOUDING TUSSEN REGS- EN NATUURLIKE slawerny\nAristoteles moet die feit onder oë neem dat die veralgemenings van die laaste hoofstuk nie algemeen geld nie: sommige slawerny kom nie van nature nie, maar deur menslike krag, soos wanneer mense wat perfek geskik is vir meesterskap, slawe word deur gevangenskap in oorlog. Hy berig dat hierdie slawerny sowel verdedigers as aanvallers gehad het, en in die tweede paragraaf ondersoek hy kortliks 'n paar verwarde redenasies wat volgens hom tot die meningsverskil lei. In die res van die hoofstuk voer hy aan dat die verdedigers, omdat hulle nie die reg tot slawerny in alle omstandighede absoluut en geregverdig gemaak het nie, in werklikheid veronderstel dat sommige mans 'lkquataturale' en 'rsquo' meesters en 'n 'lkquatatural' en 'rsquo' slawe & ndash is, wat presies sy eie standpunt is. Aan die einde van die hoofstuk word dit duidelik dat sy meegevoel nie met die verdedigers van die leerstelling is dat dit reg is nie& rsquo.\nDie argument van die ondeursigtige tweede paragraaf is myns insiens soos volg. Aristoteles stel voor dat die rede vir die meningsverskil oor die geregtigheid van gedwonge verslawing van gevangenes in oorlog spruit uit valse gevolgtrekkings uit die volgende stellings: (a) die deug (moreel & lsquosuperioriteit en rsquo) met hulpbronne goed toegerus is om geweld te gebruik (b) dat 'n oorwinnaar in oorlog geweld gebruik en verower weens sommige & lsquosuperioriteit & rsquo of goedheid & rsquo (in iets) (c) [die & lsquooverlap & rsquo] dat die & lsquosuperiority & rsquo in (b) dit is in (a).\nAan die een kant, wat (tereg) opmerk dat morele superioriteit en superioriteit van geweld anders is, sodat dwangverslawing in oorlog nie altyd regverdig is nie, kom dit (verkeerdelik) tot die gevolgtrekking dat dit altyd onregverdig, en dat om oor geregtigheid in sulke verbande te praat, 'n nonsens is (vgl. I iii, einde). Die ander kant, wat verkeerdelik die identifikasie, of onveranderlike koppeling van die twee kwessies, aanvaar, is dat gedwonge slawerny in oorlog altyd net, dit wil sê daardie geregtigheid is die & lsquorule van die sterker & rsquo.Aangesien die & lsquooverlap & rsquo nie altyd bestaan nie (superioriteit van mag gaan al dan nie met morele superioriteit, volgens omstandighede), kan nóg die argumente wat hul onveranderlike identiteit aanneem, noch die wat hul onveranderlike gebrek aan identiteit aanneem, sterk wees teen Aristoteles & rsquos se eie siening dat die regverdiging van slawerny lê in die morele meerderwaardigheid van die meester (dws dat dwangverslawing regverdigbaar is, vermoedelik, indien en slegs indien dit deur die moreel meerdere opgelê word). Die Grieks is egter tergend vaag en gee verskillende interpretasies toe en Ross & rsquos -teks alleen het & alfa & nu & omicron & jota & alfa (& lsquononsense & rsquo) in 1255a17 (die MSS het & kappaῆ & rho & omicron & sigmaf, & lsquogood will & rsquo). Vir 'n volledige bespreking, sien my artikel in A. Moffatt (red.), Maistor: Klassieke, Bisantynse en Renaissance -studies vir Robert Browning (Canberra, 1984), pp. 25 en ndash36.\n1255a3 Aan die ander kant is dit nie moeilik om te sien dat diegene wat opponerende standpunte inneem, ook op 'n sekere punt reg is nie. Die uitdrukkings & lsquostate van slawerny & rsquo en & lsquoslave & rsquo het 'n dubbele konnotasie: daar bestaan ook 'n wettig slaaf en toestand van slawerny. 1 Die betrokke wet is 'n soort ooreenkoms wat bepaal dat alles wat in oorlog oorwin word, die eiendom van die veroweraars genoem word. Teen hierdie reg 2 baie van die regsgeleerdes bring 'n aanklag aan wat gelyk is aan die van 'wettigheid' en '' teen ''n redenaar: 3 hulle meen dat dit onverdedigbaar is dat 'n man wat deur die geweld en magtigheid van 'n ander oorweldig is, sy eiendom word. Ander sien geen kwaad hierin nie en albei sienings word deur deskundiges gehuldig.\n1255a12 Die rede vir hierdie meningsverskil, en vir die oorvleueling in die argumente wat gebruik word, lê in die feit dat dit op 'n manier deug, wanneer dit hulpbronne verkry, die beste daadwerklik geweld kan gebruik en dat alles wat oorwin doen dit omdat dit uitblink in die goeie. Dit wil dus voorkom asof krag nie sonder deug is nie, en dat die enigste geskil is oor wat regverdig is. Sommige meen gevolglik dat & lsquojust & rsquo in hierdie verband 'n nonsens is, ander dat dit presies dit beteken, dat die sterkere sal heers. 4 Maar wanneer hierdie voorstelle 5 word ontwrig, die ander argumente 6 het geen geldigheid of mag om aan te toon dat die meerderwaardige in deug nie behoort te heers en meester te wees nie.\n1255a21 Sommige neem 'n vaste standpunt in (soos hulle dit dink) oor & lsquojustice & rsquo in die sin van & lsquolaw & rsquo, en beweer dat slawerny in oorlog net reg is, maar dit ontken dit terselfdertyd, aangesien dit heel moontlik moontlik is dat die oorlog was in die eerste plek onregverdig. 'N Mens kan ook nie die term & lsquoslave & rsquo reg gebruik van iemand wat nie verdien om 'n slaaf te wees nie, anders moet ons onder slawe en afstammelinge van slawe selfs mans vind wat van die edelste geboorte blyk te wees, as een van hulle gevang en verkoop word. Om hierdie rede sal hulle nie die term slaaf op sulke mense toepas nie, maar dit slegs vir nie-Grieke gebruik. 7 Maar sodoende probeer hulle werklik om die slaaf van nature te definieer, wat ons uitgangspunt was, want 'n mens moet erken dat daar sommige is wat oral slawe is, ander wat nêrens slawe is nie. En dieselfde geld vir edele geboorte: edeles beskou hulleself as 'n edele geboorte, nie net onder hul eie mense nie, maar oral, en hulle laat toe dat adel van geboorte van nie-Grieke slegs in nie-Griekse lande geldig is. Dit behels dat twee grade vrye status en edele geboorte gemaak word, die een absoluut, die ander voorwaardelik. (In 'n toneelstuk van Theodectes, 8 Helen moet sê: Wie sou dit goed vind om my 'n slaaf te noem, wat aan beide kante voortspruit uit goddelike geslag? & Rsquo) -gebore, op deug en ondeugd. Want hulle beweer dat soos die mens uit die mens gebore is en die dier uit die dier, so die goeie uit die goeie gebore word. Maar alhoewel dit moontlik die natuur en die bedoeling is, kan sy dit nie besef nie.\n1255b4 Dit is dan duidelik dat daar 'n regverdiging is vir die meningsverskil: hoewel dit nie altyd waar is dat slawe van nature slawe is en ander vry is nie, maar in sommige gevalle is hierdie onderskeid eintlik die geval en kan dit die geval wees dat dit noodsaaklik is dat die een is meester, die ander die slaaf. Terwyl die een regeer moet word, moet die ander die reël uitoefen waarvoor hy van nature geskik is, en dus die meester wees. Want as die werk om 'n meester te wees, sleg gedoen word, is dit in stryd met die belang van beide partye vir die deel en die geheel, die siel en die liggaam, dieselfde belange en die slaaf is in 'n sekere sin deel van sy meester , 'n lewende, maar aparte deel van sy liggaam. 9 Om hierdie rede is daar 'n gemeenskaplike belangstelling en 'n gevoel van vriendskap tussen meester en slaaf, waar hulle ook al van nature geskik is vir hierdie verhouding, maar nie wanneer die verhouding ontstaan uit die gebruik van geweld en die wet wat ons bespreek het nie.\nDIE AARD VAN REËL OOR SLAVE\nHierdie hoofstuk is 'n goeie voorbeeld van die vloeibaarheid van die denke van Aristoteles en van 'n paar probleme in sy siening van slawerny. Eerstens onderskei hy weer meesterskap van ander vorme van heerskappy, en stel dan voor dat die essensie van meester -wees is om 'n sekere soort persoon te wees (dit wil sê rasioneel, wys, ens.), Nie in kennis van hoe gebruik slawe. Hierdie nuuskierige punt word blykbaar gemaak omdat, soos hy opmerk, redelik nederige kennis, wat ons in die versoeking is om 'n & lsquomaster & rsquos & rsquo -kennis te noem, besit en uitgeoefen kan word deur diegene wat nie meesters is nie, bv. opsieners (wat self slawe kan wees): hoe kan dit dan die essensie van meesterskap wees? Aan die ander kant is dit moeilik om te sien hoe 'n mens 'n meester kan wees bloot deur van 'n sekere karakter te wees, sonder om 'n aktiewe verhouding te hê, vermoedelik van bevel, met een en rsquos slawe. Aristoteles sou moontlik kon onderskei tussen (a) die kennis, kenmerkend van en eie aan 'n meester, van die & lsquoends & rsquo van 'n slaaf & rsquos -werk, in 'n wye konteks, en (b) die tegnies kennis, wat ook deur opsieners besit word, van die werk self. Maar hy doen dit nie, en dit lyk asof hy in 'n dilemma voel. In hierdie hoofstuk hoor ons hoe hy van sy kop af dink & rsquo.\n1255b16 Uit dit alles is dit duidelik dat daar 'n verskil is tussen die heerskappy van die meester oor die slaaf en die heerskappy van 'n staatsman. 1 Alle vorme van heerskappy is nie dieselfde nie, hoewel sommige sê dat dit wel so is. 1 Heerskappy oor natuurlik vrye mans is anders as heerskappy oor natuurlike slawe. In 'n huishouding is die heerskappy monargies, aangesien elke huis een heerser het, die heerskappy van 'n staatsman is die heerskappy oor vrye en gelyke persone.\n1255b20 'N Man word nie meester genoem op grond van wat hy weet nie, maar bloot op grond van die soort persoon wat hy op dieselfde manier as slaaf en vry is. Nog steeds daar kon wees iets soos 'n meester & rsquos kennis of 'n slaaf & rsquos kennis. Laasgenoemde soort kan geïllustreer word deur die lesse van 'n sekere man in Syracuse wat, teen 'n vergoeding, huisseuns in hul gewone pligte opgelei het, en hierdie soort onderrig kan ook uitgebrei word tot kookkuns en ander vorme van huishoudelike diens. Die take van die verskillende slawe verskil, sommige is noodsaakliker, sommige meer hoogs gewaardeer (soos die spreekwoord lui & lsquoslave voor slaaf, meester voor meester & rsquo). 2\n1255b30 Al hierdie kennisvelde is die sake van slawe, terwyl 'n meester- en rsquos -kennis bestaan uit die weet hoe om sy slawe gebruik want dit is nie deur die verkryging van slawe nie, maar in die gebruik daarvan dat hy meester is. Maar die gebruik van slawe is nie 'n vorm van kennis wat van groot belang of waardigheid is nie, aangesien dit bestaan uit die kennis van slawe om die take te verrig wat hulle behoort te weet. Daarom gebruik die meesters wie se middele voldoende is om hulle van die moeite vry te stel, 'n opsiener om hierdie plig op te neem, 3 terwyl hulle hulself toewy aan staatskaping of filosofie. Die kennis van hoe om verkry slawe verskil van albei, 4 die regverdige manier van verkryging, byvoorbeeld, 'n soort militêre of jagvaardigheid. 5\nSoveel is genoeg om meester en slaaf te definieer.\nDIE NATUURLIKE METODE OM GOEDERE TE VERWAAR\nDie hoofpunt van hierdie hoofstuk is eenvoudig genoeg: die verkryging van goedere/rykdom (chrēmatistikē) is 'n onderdeel van huishoudelike bestuur deurdat die bestuurder 'n voorraad beskikbare artikels (voedsel, geld, ens.) beskikbaar moet hê wat op 'n manier van êrens verkry kan word. In ooreenstemming met sy beginsels van natuurlike teleologie, probeer Aristoteles om 'n & lsquonatural & rsquo-manier van verkryging van goedere (in die wydste sin van & lsquogoods & rsquo) te beperk, deur te argumenteer uit 'n vergelyking tussen (a) die manier waarop diere die & lsquogoods & rsquo (voedsel) verkry deur die natuur, deur dit direk en deur die natuurlike instink uit die omgewing te neem, en (b) sekere verkrygingswyses wat oop is vir mans (jag, visvang, boerdery, ens.), waardeur hulle ook die natuur kan neem wat hulle kan gebruik. Die metodes van (b) wat hy voorstel, soortgelyk aan dié van (a), is natuurlik.\nDie argument is suggestief en het die meriete om 'n sekere parallelisme van gedrag tussen menslike en ander dierelewe aan te dui. Aristoteles glo dat elke spesie onvermydelik en natuurlik ewig is, en dan moet en het die lede van elkeen 'n innerlike oorsaak of dryfveer wat verseker dat hulle genoeg kry om van te lewe, anders kan die spesie nie oorleef nie en lyk dit asof elke diersoort van sommige leef ander dier- en/of groentesoorte. Aan die ander kant kan 'n teenstander verskillende besware maak. Hulle sal fokus op: (1) Laat mense en diere die dieselfde natuur? Indien nie, is dit dan wettig om enigiets uit (a) en (b) af te lei, hoe formeel soortgelyk dit ook is as gedragspatrone? (2) Die moeilikheidsgraad om te besluit watter gedrag & lsquonatural & rsquo is. Byvoorbeeld, diere vermoor en vreet soms hul kleintjies. Is hierdie praktyk & lsquonatural & rsquo, of 'n perversie van die natuur? As dit natuurlik is, moet mense mekaar dan ook doodmaak en eet? (3) Selfs as 'n mens kan besluit wat menslike gedrag is en 'quonatural' is, moet dit noodwendig as 'n etiese of sosiale norm? Die hoofstuk is in werklikheid vol groot aannames en afleidings, beide uitgedruk en onuitgedruk, en weer, soos in I ii, sy eie weergawe van die kriteria vir wat natuurlik is (Fisika, II i) sou insiggewende agtergrondlees wees.\nDaar kan ook opgemerk word: (a) Aristoteles en rsquos sluit piraterij in by die verkrygingsmetodes van & lsquodirect en rsquo & ndash hierin weerspieël hy eenvoudig die feit dat die antieke wêreld dit min of meer as vanselfsprekend aanvaar het (b) die byna vergelyking van mense wat gekwalifiseer is om met diere regeer te word: beide word gebruik deur mans wat geskik is om te regeer, en slawe-aanval teen sulke minderwaardige mense is dus blykbaar & lsquonatural & rsquo (c) sy afkeuring van die strewe na onbeperkte rykdom, op grond daarvan dat slegs 'n beperkte hoeveelheid nodig is vir die & lsquogood & rsquo -lewe.\nIn hierdie stel van vier hoofstukke oor ekonomie (viii & ndashxi), en die verwante bespreking van Nicomachean Ethics V v, Karl Marx het belangrike verwagtinge van sy eie idees vir verwysings gevind, sien Select Bibliographies.\n1256a1 Laat ons dan, aangesien die slaaf deel uitgemaak het van die eiendom, die eiendom en die verkryging van goedere in die algemeen oorweeg, steeds volgens ons gewone metode. 1 Die eerste vraag wat gevra kan word, is die volgende: Is die verkryging van goedere dieselfde as huishoudelike bestuur, of 'n deel daarvan, of 'n filiaal daarvan? En as dit 'n filiaal is, is dit so op dieselfde manier as die vervaardiging van pendeldienste die weef, of soos die vorming van brons by die maak van beelde? Want hierdie twee is nie op dieselfde manier filiaal nie: die een verskaf instrumente, die ander die materiaal, dit wil sê die stof waaruit 'n produk gemaak word, as wol vir die wewer, brons vir die beeldhouer. Nou is dit duidelik dat huishoudelike bestuur nie die dieselfde as die verkryging van goedere, want dit is die taak van die een om te voorsien, die ander om te gebruik vir watter ander aktiwiteit as die bestuur van die huis, gaan gebruik maak van wat in die huis is? Maar of verkryging van welvaart is deel van huishoudelike bestuur of 'n ander soort aktiwiteit, en dit is 'n debatteerbare vraag, as dit die verkryger se taak is om uit watter bronne goedere en eiendom afkomstig te wees. Daar is baie soorte eiendom en rykdom, sodat 'n eerste vraag kan wees of boerdery, en in die algemeen die voorsiening en toesig van die voedselvoorraad, deel uitmaak van die verkryging van goedere, of dat dit 'n ander soort ding is.\n1256a19 Maar weereens, daar is baie verskillende soorte kos, en dit beteken baie verskillende lewenswyses, van diere sowel as van mense, want daar is geen lewe sonder voedsel nie, maar die verskillende voedselverskille tussen diere is verskillende lewensvorme. Sommige diere leef in kuddes en ander versprei, wat ook al help om kos te vind, sommige is vleisetend, sommige frugivorus, ander eet enigiets. Om dit vir hulle makliker te maak om hierdie voedingstowwe te kry, het die natuur hulle verskillende lewenswyses gegee. Weereens, aangesien diere nie almal van dieselfde kos hou nie, maar van verskillende smaak na gelang van hul aard, so verskil die lewenswyses van vleisetende en vrugtende diere self volgens hul verskillende soorte. Soortgelyk aan mense is daar baie lewensvariëteite: eerstens is daar die nomades wat die minste werk, want voeding van huisdiere word met 'n minimum van moeite en maksimum gemak verkry, maar as die diere na vars weivelde moet beweeg, die mense moet saam met hulle gaan, asof dit 'n lewende grond is. Ander leef van jag in al sy variëteite, sommige is bloot plunderaars, ander vissers wat naby 'n meer, 'n moeras, 'n rivier of 'n visdraende gebied van die see woon, ander leef van voëls en wilde diere. Die derde en grootste klas leef van die aarde en sy verboude gewasse.\n1256a40 Dit is dan die belangrikste maniere om te lewe deur natuurlike produktiewe arbeid en maniere wat nie afhanklik is van voedselvoorraad op ruil of handel nie. Hulle is die nomadiese, die landbou-, die seerower-, visvang- en jag. Sommige mans leef gelukkig genoeg deur hulle te kombineer, die tekortkominge van die een te vergoed deur 'n tweede by te voeg op die punt waar die ander nie selfonderhoudend is nie, sulke kombinasies is nomadisme met seerowery, landbou met jag, ensovoorts. Hulle leef eenvoudig die lewe wat hulle nodig het.\n1256b7 So 'n manier van verwerwing word duidelik deur die natuur self aan al haar wesens gegee, ten tyde van hul geboorte en wanneer hulle volwasse is. Sommige diere produseer aan die begin van die voortplanting genoeg kos om hulle nageslag te hou totdat hulle dit self kan kry, byvoorbeeld die wat hul kleintjies as eiers of eiers produseer. Diegene wat lewende nageslag produseer, dra vir 'n geruime tyd genoeg voedsel en maak die natuurlike stof wat ons melk noem, skoon. As gevolg van redenasie moet ons natuurlik glo dat daar ook later in diere voorsiening gemaak word en dat plante om hul ontwil bestaan, en dat die ander diere ter wille van die mens bestaan, mak is vir die gebruik daarvan sowel as vir die voedsel wat hulle verskaf en vir wilde diere, maar nie almal kan as voedsel gebruik word nie, of is dit op ander maniere nuttig: klere en instrumente kan daarvan gemaak word.\n1256b20 As die natuur dan niks maak sonder 'n doel nie, niks tevergeefs nie, dan moet dit wees dat die natuur hulle almal ter wille van die mens gemaak het. Dit beteken dat dit volgens die natuur selfs die kuns van oorlog is, aangesien jag 'n deel daarvan is, in 'n sekere sin 'n manier moet wees om eiendom te bekom en dat dit gebruik moet word teen wilde diere en teen mense soos deur die natuur is bedoel om oorheers te word, maar weier daarvoor, dit is die soort oorlogvoering wat van nature regverdig is.\n1256b26 Een vorm van verkryging van eiendom is, in ooreenstemming met die natuur, 'n deel van huishoudelike bestuur, deurdat die goedere daar moet wees om mee te begin, of dat hierdie tegniek om eiendom te verkry moet sien dat dit goedere is, dit wil sê , wat gestoor kan word, as wat nodig is vir die verskaffing van lewensonderhoud, of wat nuttig is vir huishoudings of state as verenigings. En dit lyk asof rykdom in die ware sin uit eiendom soos hierdie bestaan. Die hoeveelheid eiendom van hierdie aard wat selfonderhoudend sou wees vir 'n goeie lewe, is nie onbeperk nie, alhoewel Solon in een van sy gedigte gesê het, & lsquoNo bound is set on riches for men. & Rsquo 2 Maar daar is 'n beperking, soos in die ander vaardighede, want nie een van hulle het gereedskap wat onbeperk in grootte of aantal is nie, en rykdom is 'n versameling gereedskap wat gebruik kan word in die administrasie van 'n huishouding of 'n staat. Dit is dus duidelik dat daar 'n sekere natuurlike soort eiendom is wat deur die personeellede van 'n huishouding of 'n staat beoefen word, en waarom dit so is, is ook duidelik.\nNATUURLIKE EN NATUURLIKE METODES OM GOEDERE TE VERWERF\nAristoteles gaan nou voort om die onderskeid te ontwikkel wat hy reeds kortliks in I viii genoem het, tussen natuurlike en onnatuurlike metodes om goedere te bekom, chrēmatistikē. In hierdie twee hoofstukke onderskei hy:\n(1) Die verkryging van goedere (voedsel, ens.) Direk uit die omgewing, deur jag, ens. Mutatis mutandis, hierdie metode is algemeen vir diere en mense, en is ook quesatural& rsquo chrēmatistikē.\n(2) Ruil, van goedere vir goedere of vir geld. Dit is ook natuurlik: dit pas die ongelykhede as gevolg van die natuur in die verspreiding van goedere aan, en word nie nagestreef as die behoeftes bevredig is nie.\n(3) Handel, sterk gekenmerk deur die gebruik van geld en 'n begeerte om geldelike gewin na te jaag verder as bevrediging van behoeftes. Dit is onnatuurlik.\nHiervan is (2) en (3) albei chrēmatistikē, en lsquodie verkryging van goedere en rsquo, in die algemeen, maar die woord word ook in hierdie hoofstuk verskeie kere gebruik van (3) in 'n sterker en ongunstige sin: & lsquomoney-making & rsquo. Slegs (2), ruil (metablētikē of allagē), is natuurlik deel van huishoudelike bestuur, vir (3), handel (kapēlikē), gaan verder as wat nodig is vir die instandhouding en selfvoorsiening van 'n gemeenskap, en is dus nie natuurlik nie.\nAristoteles en rsquos se verbeeldingryke en aanneemlike historiese verklarings van ruilhandel en van die uitvinding van geld, en sy sielkundige bespiegelinge oor die begeerte om onbeperkte verkryging, het indrukwekkende omvang en subtiliteit. Die skerpste redenasie van hierdie hoofstuk kom moontlik voor in sy vergelyking tussen geldmaak en ander vaardighede.'N Dokter erken geen beperking op die gesondheidskwaliteit van sy ambag nie: hy wil skaars die hoeveelheid gesondheid wat hy produseer deur sy & lsquotools & rsquo (medisyne, instrumente, ens.) Beperk. Maar & lsquomoney-maak & rsquo is ook 'n vaardigheid, met 'n onbeperkte doel, geld en geld is ook sy & lsquotool & rsquo of middel. Doele en middele is dus formeel identies, en (anders as met ander vaardighede) is die doelwitte nie geneig om die middele te beperk nie, ook as gevolg van die vaardigheid om geld te maak& rsquo, chrēmatistikē,onbeperk raak. Die ongelukkige gevolg is dat huishoudelike bestuurders, wat dieselfde middele, goedere en geld het, as handelaars (& lsquomoney-makers & rsquo), waarmee hulle kan bereik hul eindig, dit wil sê van die huishouding, veronderstel dat hul beteken ook, d.w.s. sowel as dié van handelaars, behoort onbeperk te wees. Dit, volgens Aristoteles, is 'n fout, want die bestuurder & rsquos & lsquomeans & rsquo is vir & lsquoliving & rsquo, waarvoor beperkte en beskeie middele (in die ander sin van hierdie woord) voldoende is. Dit alles word mooi waargeneem en slim aangevoer in die terminologie van Aristoteles en teleologie, en sy uiteensetting is 'n ingewikkelde kombinasie van logika, verbeelding, sielkunde en gesonde verstand.\n1256b40 Maar daar is 'n ander soort verkryging van eiendom waarna die term 'aankoop van goedere' en 'rsquo 1 word algemeen en regverdig toegepas, en daar word vermoed dat daar geen beperking is op rykdom of eiendom nie. Omdat dit baie ooreenstem met die vorm van verkryging van goedere wat ons pas bespreek het, 2 baie veronderstel dat die twee een en dieselfde is. Maar hulle is nie dieselfde nie, alhoewel hulle weliswaar nie baie anders is nie, die een natuurlik, die ander nie. Hierdie tweede soort ontwikkel uit die uitoefening van 'n sekere soort vaardigheid wat deur 'n paar ondervinding gewen word. 1257a5 Laat ons ons bespreking so begin: Elke stuk eiendom het 'n dubbele gebruik, beide gebruike is gebruike van die ding self, maar dit is nie soortgelyke gebruike nie, want die een is die korrekte gebruik van die betrokke artikel, die ander nie. U kan byvoorbeeld 'n skoen gebruik om u voet aan te trek, of om dit in ruil te bied. Beide is die gebruik van die skoen, selfs die een wat 'n skoen gee aan iemand wat 'n skoen benodig, en in ruil muntstukke of kos ontvang, gebruik die skoen as 'n skoen, maar nie die regte gebruik daarvoor nie, want 'n skoen is nie uitdruklik gemaak vir ruildoeleindes nie. Dieselfde geld vir ander eiendomme: die ruiltegniek kan op almal toegepas word en het sy oorsprong in 'n toestand wat dikwels in die natuur voorkom, naamlik mans wat te veel hiervan het en nie genoeg nie daarvan. (Dit was noodsaaklik dat die uitruil ver genoeg moes plaasvind om aan die behoeftes van die partye te voldoen. Dit is dus duidelik dat handel nie 'n natuurlike manier is om goedere te bekom nie.) 3 Die ruiltegniek was natuurlik nie 'n praktyk van die vroegste vorm van assosiasie nie; die huishouding het slegs by die groot vorme gekom. Lede van 'n enkele huishouding het al die besittings van die huis gedeel, maar lede van verskillende huishoudings het ook baie van die besittings van ander huise gedeel. Die wedersydse behoefte van die verskillende goedere het dit noodsaaklik gemaak om een aandeel in kontant by te dra, en dit is op hierdie basis dat baie van die nie-Griekse volke steeds voortgaan, dws deur ruil: hulle verruil een klas bruikbare goedere vir 'n ander, en hulle neem byvoorbeeld gee wyn vir mielies en so aan. Maar hulle voer die proses nie verder as dit nie.\n1257a28 So 'n ruilmetode is nie in stryd met die natuur nie en is nie 'n vorm van geldmaak nie 1 want dit hou by sy oorspronklike doel: om die natuur weer te herstel en sy eie ewewig van selfvoorsiening te herstel. Net so was dit geldmaak 1 ontstaan, voorspelbaar genoeg, en sodra die invoer van benodigdhede en die uitvoer van oortollige goedere die bevrediging van behoeftes buite die nasionale grense begin vergemaklik het, het mans noodwendig hul toevlug tot geld gebruik. Nie alle dinge wat ons natuurlik nodig het, word maklik vervoer nie, en daarom het mans vir ruilhandel 'n ooreenkoms aangegaan om vir mekaar 'n saak te gee, wat handig is vir die lewen en ook maklik hanteer kan word, soos yster. , silwer en dies meer. Die hoeveelhede is eers bepaal deur grootte en gewig, maar uiteindelik is die stukke metaal gestempel. Dit het die noodsaaklikheid van meting weggedoen, aangesien die stempel aangebring is as 'n aanduiding van die hoeveelheid.\n1257a41 Sodra 'n geldeenheid verskaf is, was die ontwikkeling vinnig, en dit het begin as 'n noodsaaklike beurs handel, die ander manier om goedere te bekom. Aanvanklik was dit waarskynlik 'n baie eenvoudige saak, maar toe word dit meer stelselmatig 4 namate mans meer ervare word om te ontdek waar en hoe die grootste winste uit die beurs kan word. Daarom handel die tegniek om goedere te bekom hoofsaaklik oor muntstukke, en om die funksie te hê om te sien waar baie geld verkry kan word (die tegniek lewer immers welvaart opin die vorm van geld) en rykdom word dikwels as 'n groot hoeveelheid muntstuk beskou, want muntstuk is waaroor die tegnieke vir die verkryging van goedere en handel handel. 5\n1257b10 Soms word muntstukke aan die ander kant as soveel konvensie beskou 6 en kunsmatige trumpery wat geen wortel in die natuur het nie, aangesien die muntstukke ophou om hul waarde te hê as diegene wat 'n valutastelsel gebruik, nie meer hul waarde het nie en nie meer gebruik kan word om lewensbenodighede aan te skaf nie. En dit sal dikwels gebeur dat 'n man met rykdom in die vorm van geld nie genoeg sal hê om te eet nie, en wat 'n belaglike rykdom is dit wat jou selfs in oorvloed nie sal red om van honger te sterf nie! Dit is soos die verhaal van Midas: 7 vanweë die buitensporige hebsug van sy lofpryser is alles wat hom voorgehou word, tot goud verander. Daarom probeer mans 'n ander gevoel van rykdom en die verkryging van goedere definieer, en het dit reg, want daar is dit is 'n verskil: enersyds rykdom en die verkryging van goedere in ooreenstemming met die natuur, en wat aan die huishoudelike bestuur behoort, andersyds die soort wat verband hou met handel, wat nie in die volle sin produktief is nie, maar slegs deur hul ruil. Daar word vermoed dat dit handel oor muntstukke, omdat muntstukke beide die uitruiling beperk en die meeteenheid is waarmee dit uitgevoer word, en daar is inderdaad 8 daar is geen beperking op die hoeveelheid rykdom wat verkry kan word uit hierdie manier om goedere te bekom nie. 1\n1257b25 Die kuns van genesing is daarop gemik om onbeperkte gesondheid te produseer, en elke ander vaardigheid het sy eie doel sonder beperking, met die doel om dit in die hoogste moontlike mate te verseker beteken teen die einde is nie onbeperk nie; die doel self stel in elke geval die limiet. Net so is daar geen beperking op die einde van hierdie soort nie 1 verkryging in gedagte het, want die einde is rykdom in die vorm, dit wil sê die besit van goedere. Die soort huishoudelike bestuur het egter 'n beperking, aangesien dit nie die funksie van huishoudelike bestuur is om goedere te bekom nie. 9 Alhoewel dit blyk dat daar 'n beperking moet wees op elke vorm van rykdom, vind ons in die praktyk dat die teenoorgestelde gebeur: almal wat besig is met die verkryging van goedere, gaan voort om hul munt sonder beperking te vergroot, omdat die twee maniere van verkryging van goedere so is soortgelyk. Want hulle oorvleuel mekaar deurdat beide oor dieselfde ding, eiendom te make het, maar in die gebruik daarvan is hulle verskillend: in die een geval is die einde blote toename, in die ander iets anders. Sommige mense dink dus dat die verhoging die funksie van huishoudelike bestuur is, en glo nooit dat hul opgehoopte geld óf opgehoop moet word nie, óf sonder beperking moet verhoog word.\n1257b40 Die rede waarom sommige mense hierdie idee in hul kop kry, kan wees omdat hulle gretig is vir die lewe, maar nie om die goeie lewe nie, omdat die begeerte na 'n lewe onbeperk is, en dat hulle ook 'n onbeperkte hoeveelheid begeer wat dit in staat stel om voort te gaan. Ander soek weer na die goeie lewe, wat bevorderlik is vir die plesier van die liggaam. Aangesien dit ook blyk te wees afhanklik van die besit van eiendom, fokus hul hele aktiwiteit op sake en die tweede manier om goedere te bekom 1 het sy bestaan hieraan te danke. Want waar genot in oormaat bestaan, soek mans na die vaardigheid wat die oormaat produseer wat geniet word. En as hulle dit nie kan bekom deur geld te verdien nie, 1 hulle probeer dit op 'n ander manier kry deur al hul fakulteite hiervoor te gebruik, wat in stryd is met die natuur: moed is byvoorbeeld om vertroue te produseer, nie goedere nie, en dit is ook nie die taak van militêre leierskap en medisyne om goedere te produseer nie , maar oorwinning en gesondheid. Maar hierdie mense verander alle vaardighede in vaardighede om goedere aan te skaf, asof dit die einde was en alles daarvoor moes dien. 1258a14Ons het nou die verkryging van goedere bespreek, beide die onnodige verkryging, 1 wat dit is en waarom ons dit in werklikheid gebruik, en die nodige, wat van die ander verskil, omdat dit met die huishoudelike bestuur en voedsel verband hou, op 'n manier wat in ooreenstemming is met die natuur, en ook om beperk te word in teenstelling met onbeperk.\nDIE JUISTE BEPERKINGS VAN HUISHUISBESTUUR DIE NATUURLIKHEID VAN GELEENLENING\nBy die herhaling van die laaste twee hoofstukke, voer Aristoteles eerstens aan, meer eksplisiet as tot dusver, dat die plig van die huishoudelike bestuurder is om goedere te gebruik en te versprei, nie om dit te bekom nie. Hy voeg dan 'n belangrike punt by: die verkryging van goedere(chrēmatistikē) van die heffing van rente (tokos) is die mees natuurlike en mees algemene manier van sake. In werklikheid onderverdeel hy nou die derde metode om goedere te verkry (sien inleiding tot I ix) in: (a) handel, die ruil van goedere vir geld en geld vir goedere, met 'n begeerte om wins te maak (b) wins te maak uit handel in geld alleen, dit wil sê deur rente te hef. Beide metodes is natuurlik, maar (a) behou 'n paar kenmerke van ware ruil, aangesien werklike goedere wel die transaksies aangaan, en ten minste word die geld gebruik vir die regte doel, ruil, selfs al is daar 'n begeerte na wins. Metode (a) is dus minder in stryd met die natuur as (b).\nOngetwyfeld was geldlenings, soos Aristoteles sê, nie daarvan gehou nie, maar dit is opvallend dat sy eie besware hierteen nie direk sosiaal en humanitêr of selfs ekonomies is nie; dit is eerder ideologies en metafisies. As die staat egter (soos hy glo) natuurlik is en gelduitleen onnatuurlik is, sal laasgenoemde vermoedelik die welsyn van eersgenoemde belemmer. In hierdie mate berus sy besware teen geldlenings inderdaad op sosiale gronde.\n1258a19 Die antwoord is ook duidelik op die vraag wat aan die begin gestel is, 1 naamlik of die verkryging van goedere die sake van die huishoudelike bestuurder en staatsman is. 2 Die antwoord is miskien dat rykdom van die begin af byderhand behoort te wees. Net soos staatsmanskap nie mense hoef te maak nie, wat die materiaal is wat die natuur verskaf en wat staatsmanskap gebruik en gebruik, so kan van die natuur verwag word om voedsel te voorsien, hetsy van land of see of van 'n ander bron, en dit is op hierdie basis dat die bestuurder sy plig kan uitvoer om hierdie voorrade te versprei. Weef is dus nie die kuns om wol te vervaardig nie, maar om dit te gebruik, alhoewel dit ook die kuns is om goeie garings van sleg en die geskikte van die ongeskikte te ken.\n1258a27 As ons aan die ander kant toelaat dat die verkryging van goedere deel uitmaak van die bestuur, waarom is dit dan moontlik ook 'n deel van die medisyne? Die lede van 'n huishouding moet immers net so gesond wees as om aan die lewe te bly of in hul daaglikse behoeftes te voorsien. Die antwoord is dat dit tot op 'n punt dit is is die besigheid van bestuurder of heerser om gesondheid toe te sien, maar dit is tot op 'n punt verder as die doktersbesigheid. So in die saak van goedere: tot 'n mate hierdie is die besorgdheid van die bestuurder, maar verder behoort dit tot die hulpvaardigheid. Maar die beste is, soos pas gesê, dat goedere aan die begin verskaf moet word deur die natuur. Want dit is 'n funksie van die natuur om voedsel te voorsien vir alles wat gebore word, aangesien dit waaruit dit gebore is, 'n oorskot het wat in elke geval voedsel bied. Ons kom dus tot die gevolgtrekking dat die verkryging van goedere wat van gewas en veeteelt afhanklik is, vir alle mense in ooreenstemming met die natuur is.\n1258a38 Die verkryging van goedere is dan, soos ons gesê het, van twee soorte, waarvan die een noodsaaklik en goedgekeur is, te make het met huishoudelike bestuur; omdat dit nie uit die natuur spruit nie, maar uit mense wat uit mekaar kry. Die gewoonte om rente te hef, word ook baie afkeer, en die afkeer is ten volle geregverdig, want die wins kom uit die geldeenheid self, nie as 'n produk van die waarvoor die geldeenheid verskaf is nie. Valuta was bedoel as 'n ruilmiddel, terwyl rente 'n toename in die geldeenheid self verteenwoordig. Vandaar sy naam, 3 want elke dier produseer sy soort, en rente is geldeenheid wat uit geldeenheid ontstaan. En so is dit van alle soorte sake die meeste in stryd met die natuur\nEnkele praktiese oorwegings, veral oor die skepping van monopolie\nHierdie ietwat uiteenlopende hoofstuk begin belowend deur die praktyk te beklemtoon in teenstelling met die teorie, maar die eerste drie paragrawe gee ons slegs 'n oorsig van die nuttige en winsgewende maniere om goedere te bekom (chrēmatistikē), ingedeel op 'n wyse wat soortgelyk is aan die in die voorafgaande drie hoofstukke, maar in sekere opsigte verskil. Aristoteles beklemtoon tereg die nut van die beskrywing van praktiese besonderhede, maar sy hart is duidelik nie daarin nie, en hy kondig gou aan, na 'n paar vinnige veralgemenings in die derde paragraaf, dat ander skrywers geraadpleeg kan word. Hy vestig dan die aandag op verspreide verslae oor suksesvolle metodes om goedere te bekom, en stel met die instink van 'n ensiklopedis voor dat dit versamel moet word. Hy gee ons twee vermaaklike voorbeelde van die totstandkoming van monopolieë, en hy voel ongetwyfeld 'n mate van tevredenheid by die triomfantelike demonstrasie van Thales dat filosowe ver van die finansiële idiote is wat hulle dikwels beskou. Hy sluit af met die bewering dat sulke inligting oor metodes nuttig is vir staatsmanne.\n1258b9 Noudat ons die teorie voldoende bespreek het, 1 ons behoort ook oor die praktyk te praat. In sake soos hierdie is teoretiese bespiegeling gratis, maar praktiese ervaring is vinnig gekoppel aan omstandighede en behoeftes. Enkele nuttige takke van die tegniek om rykdom te bekom, sal nou genoem word. 'N Mens het ondervinding in: (1) Voorraad grootmaak, waarin u moet weet watter soorte die winsgewendste is en waar en hoe, bv. Hoe om perde, beeste, skape en ander diere op dieselfde manier aan te skaf, moet u uit ervaring weet watter van hulle die winsgewendste is in vergelyking met die res, en watter soorte in watter gebiede, aangesien sommige hier beter doen, ander daar. (2) Bewerking, van landerye gesaai met gewasse en landerye wat vir vrugte aangeplant is. (3) Byeboerdery, en die grootmaak van voëls en visse wat tot voorraad kan bydra. Dit is die drie hooftakke van die eerste en mees geskikte manier om rykdom te bekom.\n1258b21 Van die ander metode, dié van ruil, is die hooftak (1) handel, onderverdeel in (a) gestuur, (b) goedere vervoer, (c) dit te koop aanbied. In al hierdie dinge is daar groot verskille, of u op soek is na 'n hoë opbrengs of na veiligheid. Dan (2) uitleen van geld, en (3)werk vir betaling, hetsy (a) as 'n vaardige werktuigkundige, of (b) as 'n ongeskoolde werker slegs van toepassing is op handewerk. Iewers tussen hierdie twee hoofkategorieë vir die verkryging van goedere kan ons 'n derde plaas, aangesien dit elemente in die natuur en uitruil bevat: ek verwys na wat uit die aarde self gekom het of uit onbewerkte, maar bruikbare dinge wat uit die aard en beoefen beroepe soos houtverwerking en ontginning van elke beskrywing. Laasgenoemde kan grootliks onderverdeel word, want die stowwe wat uit die aarde ontgin word, is van baie soorte.\n1258b33 Oor elkeen van hierdie metodes het ek nog steeds 2 slegs op 'n algemene manier gesproke en hoe nuttig 'n gedetailleerde verslag ook is vir diegene wat waarskynlik in sulke beroepe besig is, sal dit irriterend wees om baie tyd daaraan te bestee. Die beroepe wat die meeste vaardigheid vereis, is die waarin die kleinste element van toeval bestaan, die mees meganiese is die wat die liggaam se werkers agteruitgaan, die mees slaafse werk waarin die liggaam die meeste gebruik word, en die die meeste ontken diegene waarin daar ook die minste behoefte is om deug te beoefen. Boonop het mense boeke oor hierdie onderwerpe geskryf. Charetides van Paros en Apollodorus van Lemnos het handleidings oor landbou, sowel as gewasse en vrugte, en ander oor ander onderwerpe, sodat almal wat belangstel dit in die skrywers en werke kan bestudeer.\n1259a3 Dit sou raadsaam wees om 'n versameling te maak van al die verspreide verslae van metodes waarmee mans daarin geslaag het om geld te verdien. Dit sal beslis baie nuttig wees vir diegene wat dink om geld te verdien 3 belangrik. Byvoorbeeld, Thales van Milet gebruik 'n geld-draai toestel wat, hoewel dit toegeskryf word aan sy bekwaamheid as filosoof, in beginsel vir almal oop is. Die verhaal is soos volg: mense het hom verwytend gesê dat filosofie nutteloos is, aangesien dit hom 'n arm man gemaak het. Maar hy, wat uit sy kennis van die sterre afgelei het dat daar 'n goeie olyfoes sou wees, terwyl dit nog winter was en 'n bietjie geld oor het, het dit gebruik om deposito's te betaal op al die olieperse in Miletus en Chios, om sodoende hul huurgeld te verseker. Dit het hom slegs 'n geringe bedrag gekos, aangesien daar geen ander bieërs was nie. Toe kom die tyd van die olyfoes, en omdat daar 'n skielike en gelyktydige vraag na olieperse was, verhuur hy dit teen elke prys wat hy graag wou vra. Hy het baie geld gemaak, en so getoon dat filosowe maklik ryk kan word as hulle wil, maar dit is nie hul doel in die lewe nie. Dit is die verhaal van hoe Thales sy slimheid bewys het, maar soos ons gesê het, kan die beginsel in die algemeen toegepas word: die manier om geld te verdien, is om, as jy kan, 'n monopolie vir jouself te kry. Daarom vind ons dat state ook hierdie metode gebruik as hulle nie geld het nie: hulle verseker hulself 'n monopolie.\n1259a23 Daar was ook 'n man op Sicilië wat 'n bedrag geld wat by hom gedeponeer is, gebruik het om al die yster van die gieterye op te koop, toe die handelaars uit hul winkels aankom, was hy die enigste verkoper en sonder om geld in te samel die prys onnodig het hy sy vyftig talente in honderd en vyftig verander.Toe die heerser Dionysius hiervan hoor, het hy aan die man gesê dat hy sulke maniere om geld in te samel, as nadelig vir sy eie belange beskou, en dat hy dus dadelik van Syracuse moet weggaan, alhoewel hy sy geld kan saamneem. Die idee van Thales en hierdie man is dieselfde: beide het daarin geslaag om 'n monopolie vir hulself te skep. Al hierdie kennis is ook nuttig vir staatsmanne, want baie lande benodig meer besigheid en die inkomste wat dit meebring as wat 'n huishouding inhou. Daarom vind ons dat sommige van diegene wat die sake van 'n staat bestuur, dit eintlik hul enigste besorgdheid maak.\nKORT ONTLEDING VAN DIE GESAG VAN MAN EN VADER\nAristoteles keer nou terug na die drie verhoudings wat hy aan die begin van I iii opgesom het: meester/slaaf, man/vrou, ouer/kind. (I iii en ndashvii het bespreek waaroor die eerste viii en ndashxi gewy is chrēmatistikē ) Die las van hierdie hoofstuk is om aan te dui dat 'n man vir sy vrou is soos 'n staatsman-heerser vir sy medeburgers is, en dat 'n vader vir sy kind as 'n koning vir sy onderdane is. Dit is, soos hy ongemaklik herken, 'n punt teen die eerste parallel wat burgers gewoonlik regeer omdraai (vgl. III vi). Die hoofstuk is taamlik sketsmatig en bevat 'n aantal ongegronde aannames (byvoorbeeld dat die mannetjie van nature meer geskik is om te heers as die wyfie)..\n1259a37 Daar is, soos ons gesien het, 1 drie dele van huishoudelike bestuur, waarvan een die reël van 'n meester is, wat reeds behandel is, daarna die reël van 'n vader en 'n derde wat uit die huweliksverhouding ontstaan. Dit is ingesluit omdat die heerskappy uitgeoefen word oor vrou en kinders, en oor beide as vrye persone, maar in ander opsigte anders: oor 'n vrou, heerskappy is soos deur 'n staatsman oor kinders, soos deur 'n koning. Want die mannetjie is meer geskik om te heers as die wyfie, tensy die omstandighede heeltemal in stryd is met die natuur en die ouer en volgroeid meer geskik is as die jonger en onontwikkelde. Dit is waar dat in die meeste gevalle van heerskappy deur staatsmanne 2 daar is 'n uitruil van die rol van heerser en heerskappy, wat daarop gemik is om natuurlike gelykheid en nie-differensiasie te behou, maar solank die een heers en die ander heers, wil die heerser onderskeidings in uiterlike waardigheid merk, in styl van adres, en in eerbetoon betaal. (Getuig van wat Amasis oor sy voetbak gesê het.) 3 Soos tussen man en vrou, is hierdie verhouding permanent. Heerskappy oor kinders is koninklik, want die eersgeborene is heerser uit liefde en ouderdom, en hierdie tipe heerskappy is koninklik. Homerus het dus reg geag toe hy Zeus en die vader van gode en mense noem, 4 want hy was koning oor hulle almal. Want 'n koning behoort 'n natuurlike meerderwaardigheid te hê, maar van geboorte verskil dit nie, en dit is slegs die toestand van ouderling in verhouding tot jonger en van vader tot seun.\nMORALITEIT EN EFFEKTIEWE IN DIE HUISHUIS\nDie drie interne verhoudings in die huishouding (meester/slaaf, man/vrou, ouer/kind) is bedoel\nAristoteles, as moralis, is van groter belang as die ekonomie. Dit is duidelik noodsaaklik dat alle lede van die huishouding geskik is vir die uitvoering van hul verskillende funksies, en hierdie fiksheid word beskryf deur die baie algemene term aretē, en lsquodeug & rsquo. Dit kan fisiese krag of tegniese vaardigheid insluit, maar die las van hierdie hoofstuk is om te onderskei tussen hierdie eienskappe en moreel deug, wat Aristoteles net so deel van die geskiktheid vir 'n taak beskou. Morele deug is eintlik nie net 'n geestelike of geestelike toestand nie: dit hou verband met aktiwiteit en funksie. En aangesien 'n slaaf geen ander funksie het as om sy meester te dien nie, hoef die deugd van 'n slaaf nie meer as 'n minimale vlak te bereik wat nodig is om hom in staat te stel om sy take uit te voer nie. Morele deug vereis ook die vermoë om te redeneer, wat deur die meester besit word eerder as die slaaf wat die meester dus aan sy slawe moet gee, deur onderrig en gewoontes, die morele deugde wat hy nodig ag. Gratis vakmanne is volgens die aard van hul beroep ongeveer slawe. Baie moderne gevoelens sal natuurlik in 'n heel ander gees onderskei tussen tegniese doeltreffendheid en morele deugde, en wil sê dat 'n man met 'n beskeie beroep tog inderdaad 'n baie gesofistikeerde persoon kan wees. Aristoteles sou dit moeilik vind, aangesien sy idee van morele deugdigheid gekondisioneer is deur sy aanname dat dit so is vir spesifieke doeleindes en wat in die geval van slawe laag en beperk is.\nDie hoofstuk is besonder ryk aan suggesties en in sy vergelykende behandeling van die morele deugde en vermoëns van mans, vroue, kinders en slawe, wyk Aristoteles op verskillende interessante en deurdagte maniere af van Plato, wat Fortenbaugh bespreek het (in die derde versameling van opstelle in die geselekteerde bibliografieë).\nDie bespreking van huishoudings in Boek I het grootliks te make gehad met eiendom en die verkryging daarvan, en oor slawe. Persoonlike gesinsverhoudings word in hierdie hoofstuk ontleed in die mate dat Aristoteles die manlike gesinshoof as die bron van deugde in sy vrou en kinders (en slawe) behandel, maar hy gaan nie in op die praktiese detail nie, en in die laaste twee paragrawe stel verdere bespreking tot later uit (al word iets gesê oor huweliksverhoudings in VII xvi). Die laaste sin kondig 'n oorgang aan na die onderwerp van Boek II, ideale state.\n1259b18 Dit is dan duidelik dat die mense in die huishoudelike bestuur van groter belang is as die lewelose eiendom en hul deugde 1 meer rekening as die van die eiendom wat ons hul rykdom noem, en ook dat die vrye mense meer rekenskap het as slawe. Oor slawe is die eerste vraag wat gevra moet word of hulle, behalwe hul deugde as gereedskap en dienaars, nog 'n meer waardevolle een het. Kan hulle selfbeheersing, moed, geregtigheid en elke ander soortgelyke toestand hê, of het hulle eintlik niks anders as die diensbare kwaliteit van hulle persone nie?\n1259b26 Die vraag kan op twee maniere beantwoord word, maar beide bied 'n probleem. As ons sê dat slawe hierdie deugde het, hoe verskil hulle dan van vrye mense? As ons sê dat hulle dit nie het nie, is die posisie abnormaal, aangesien dit mense is en in die rede deel. Ongeveer dieselfde vraag kan gestel word met betrekking tot vrou en kind. Het hierdie nie ook deugde nie? Moet 'n vrou & lsquorestrain & rsquo, & lsquobrave & rsquo, en & lsquojust & rsquo wees, en is dit soms 'n kind & lsquointemperate & rsquo, soms & lsquorestrained & rsquo, of nie?\n1259b32 Al hierdie vrae kan beskou word as dele van ons wyer ondersoek na die natuurlike heerser en beslis, en in die besonder of die deug van die een dieselfde is as die deug van die ander. Want as die hoogste uitnemendheid van albei vereis word, waarom moet die een dan ongekwalifiseerd regeer en die ander onbevoeg gehoorsaam? ('N Onderskeid van min of meer sal hier nie die verskil tussen regeer en gehoorsaam wees nie, en kwantitatiewe verskil is eenvoudig nie so nie.) As die een aan die ander kant deugde wil hê, en die ander nie, ons het 'n verrassende toedrag van sake. Want as hy wat heers, nie terughou en regverdig is nie, hoe sal hy dan regeer? En as die heersers hierdie deugde ontbreek, hoe sal hy dit doen? wees goed regeer? Want as hy ongemaklik en onbeskaamd is, sal hy niks van sy pligte uitvoer nie. Dit word dus duidelik dat beide heerser en heerser 'n aandeel in deug moet hê, maar dat daar in elke geval verskille in deugde is, soos ook onder diegene wat van nature heers. Die siel gee 'n onmiddellike aanduiding hiervan, waar ons 'n natuurlike heerser en 'n natuurlike subjek vind, wie se deugde ons as anders beskou, en die een van die van die rasionele element, die ander van die nie-rasionele. Dit is dus duidelik dat dieselfde kenmerk ook in die ander gevalle gevind sal word, sodat die meeste gevalle van regeer en regeer natuurlik is. Vir die heerskappy van vrye oor slaaf, man oor vrou, man oor seun, is almal verskillend, want terwyl dele van die siel in elke geval voorkom, is die verspreiding anders. Die deliberatiewe vermoë in die siel is dus glad nie teenwoordig by 'n slaaf by 'n vrou nie, maar is ondoeltreffend, by 'n teenwoordige maar onontwikkelde kind.\n1260a14 Ons moet dus aanvaar dat dieselfde toestande noodwendig ook geld ten opsigte van die morele deugde, naamlik dat almal daaraan moet deelneem, maar nie almal op dieselfde manier nie, maar slegs soos elkeen vir sy regte funksie vereis. Die heerser moet dan in sy geheel morele deug hê, want sy funksie is in die volle sin van 'n meester-vakman, en die rede is 'n meester-vakman. 2 En die ander lede moet die bedrag hê wat by elkeen pas. Dit is dus duidelik dat elkeen van die klasse waaroor gepraat word, morele deug moet hê, en dit is terughoudendheid nie dieselfde by 'n man as by 'n vrou, en ook nie geregtigheid of moed nie, soos Sokrates gedink het 3 die een is die moed van 'n heerser, die ander die moed van 'n dienaar, en ook die ander deugde.\n1260a24 As ons die saak van geval tot geval bekyk, sal dit duideliker word. Vir diegene wat in die algemeen praat en sê dat deugd 'n goeie toestand van die siel is, of dat dit 'n goeie gedrag is, of hulself, bedrieg hulself. Beter as diegene wat op hierdie manier na definisies soek, is diegene wat, net soos Gorgias, 4 opsomming die verskillende deugde. Byvoorbeeld, die digter 5 onderskei 'lsquosilence' en 'rsquo' as 'n krediet aan 'n vrou, maar dit is nie so vir 'n man nie. Dit is die assesseringsmetode wat ons altyd moet volg. Neem die kind: hy is nog nie ten volle ontwikkel nie, so ons kan nie praat van sy deugd as aan hom toekomend in verhouding tot homself nie; dit bestaan slegs met betrekking tot die vordering van sy ontwikkeling na volwassenheid, en met wie ook al sy gids is. So ook met slaaf en meester: ons het vasgestel dat 'n slaaf nuttig is vir die nodige take, dus die hoeveelheid deug wat benodig word, sal nie baie groot wees nie, maar net genoeg om te verseker dat hy nie sy werk deur onbeskaamdheid of onbeskaamdheid verwaarloos nie.\n1260a36 As dit waar is, sal 'n mens natuurlik vra of geskoolde werkers ook nie deug nodig het om hulle te weerhou van die ongemak wat hulle werk dikwels belemmer nie. Maar die parallel is verre van presies, want die slaaf deel sy meester en sy lewe, terwyl die vakman weg van sy werkgewer woon en deelneem aan deugde in dieselfde mate as wat hy aan slawerny deelneem 6 want die vaardige werktuigkundige is in 'n beperkte sin in 'n toestand van slawerny. Daar is ook 'n verskil dat die slaaf een van 'n groep is wat van nature slawe is, wat nie van 'n skoenmaker of ander vaardige werker gesê kan word nie. Dit is dus duidelik dat dit die meester is wat die oorsaak van sulke deugde in sy slaaf behoort te wees, nie die man wat die slaaf in sy take onderrig nie. Daarom is hulle verkeerd, wat alle rede aan slawe sou ontken en sê dat 'n meester niks anders te doen het as om bevele uit te reik nie 7 suggestie en advies word selfs meer toepaslik aan slawe as aan kinders gegee.\n1260b8 Soveel dan vir ons bespreking van hierdie aangeleenthede. Wat die man en vrou, kinders en vader betref, en die deug wat op mekaar en hul omgang betrekking het, wat reg is in die verband en wat nie, en die regte strewe na die goeie daarin en die vermyding van die slegte al hierdie sake sal in verband met die grondwette bespreek moet word. Want hierdie verhoudings is deel van die huishouding, en elke huishouding is deel van 'n staat en die deugde van die deel moet ondersoek word in verhouding tot die deug van die geheel. Dit beteken dat beide kinders en vroue opgevoed moet word met die oog op die grondwet, en ten minste as dit waar is dat dit 'n verskil maak aan die gesonde toestand van 'n staat dat sy kinders gesond moet wees, en ook sy vroue. En dit moet 'n verskil maak, want vroue vorm die helfte van die volwasse vrye bevolking, en van kinders kom diegene wat aan die grondwet sal deelneem.\n1260b20 Noudat ons klaar is met hierdie aangeleenthede en besluit het om die res op 'n ander plek te bespreek, sal ons die huidige onderwerp as afgehandel beskou en 'n nuwe begin maak. En laat ons eerste onderwerp diegene wees wat 'n mening uitgespreek het oor die beste grondwet.\nKommentaar op die verband\nDenkers van baie verskillende denkrigtings het die impak van globalisme en die verbintenis daarvan met die Toring van Babel gewig.\nPous Benedictus XVI het in 'n Pinkstergesag gesê: 'Maar wat is Babel? Dit is ... 'n koninkryk waarin mense soveel krag gekonsentreer het wat hulle dink hulle nie meer nodig het nie, afhang van 'n God wat ver is. Hulle glo dat hulle so kragtig is dat hulle hul eie pad na die hemel kan bou om die hekke oop te maak en hulself in God se plek te plaas ... Ons besef nie ons herleef dieselfde ervaring as Babel.”\nIn hierdie geval vermaan die pous die mensdom omdat hy dwaas genoeg is om te dink dat God onnodig is in die soeke na eenheid.\nNet so, Melissa Tittl, die skepper van Gaia's Antieke beskawings reeks, skryf: 'Miskien verteenwoordig die toring van Babel ons gesamentlike pogings om die hemel te bereik deur middel van tegnologie en wet, en ons mis die punt hoe ons werklik met die gode en met onsself verbind kan word ... die geskiedenis herhaal homself totdat ons agterkom uit hoe om kosmiese bewussyn te skep deur die gebruik van ons eie verbinding met die goddelike. ”\nWeereens, in hierdie geval, neem Tittl die idee op dat mense glo dat aardse probleme met menslike inspanning opgelos kan word.\nAan die einde van die nag in die beboste tuin van Getsemane bid Jesus terwyl sy dissipels die heilige Petrus, Jakobus en Johannes, die seuns van Sebedeus, slaap. Terwyl hy in afsondering bid, verskyn Satan in 'n androgene vorm aan Jesus en versoek hy hom dat niemand die las kan dra wat God van hom vra nie: om te ly en te sterf vir die sondes van die mensdom. Jesus se sweet verander in bloed en drup op die grond terwyl 'n slang uit Satan se gedaante opkom. Jesus hoor hoe sy dissipels na hom roep, en bestraf Satan deur die kop van die slang te verpletter.\nJudas Iskariot, nog een van Jesus se dissipels, wat 'n omkoopgeld van 30 silwerstukke ontvang het, lei 'n groep tempelwagte na die bos en verraai Jesus se identiteit. Terwyl die wagte Jesus arresteer, ontstaan daar 'n geveg waarin Petrus sy dolk trek en die oor van Malchus, een van die wagte en 'n dienskneg van die hoëpriester Kajafas, sny. Jesus genees Malchus se besering terwyl hy Petrus berispe. Terwyl die dissipels vlug, beveilig die wagte Jesus en slaan hom tydens die reis na die Sanhedrin.\nJohannes stel Maria, die moeder van Jesus, en Maria Magdalena in kennis van die arrestasie, terwyl Petrus Jesus en sy gevangenes volg. Magdalene smeek 'n verbygaande Romeinse patrollie om in te gryp, maar 'n tempelwag verseker hulle dat sy kranksinnig is. Kajafas verhoor die beswaar van sommige van die ander priesters wat uit die hof geskors word. Valse beskuldigings en getuies word teen hom gebring. Op die vraag van Kajafas of hy die Seun van God is, antwoord Jesus "Ek is". Kajafas skeur sy gewaad in woede en Jesus word ter dood veroordeel weens godslastering. Petrus word deur die omliggende skare gekonfronteer omdat hy 'n volgeling van Jesus was. Nadat Petrus tydens die derde ontkenning op die skare gevloek het, vlug hy weg toe hy onthou hoe Jesus vooraf gewaarsku het dat hy hom verdedig het. 'N Skuldgevoerde Judas probeer om die geld terug te betaal wat hy betaal het om Jesus vry te laat, maar word deur die priesters geweier. Judas isoleer homself en 'n groep kinders begin hom pynig en onthul dat hulle demone is. Judas, vol hartseer, vlug uit die stad en hang homself met 'n tou wat hy van 'n dooie esel geneem het.\nKajafas bring Jesus voor Pontius Pilatus om ter dood veroordeel te word. Op aandrang van sy vrou Claudia, wat weet van Jesus se status as 'n man van God, en nadat hy Jesus ondervra het en geen fout gevind het nie, dra Pilatus hom na die hof van Herodes Antipas (soos Jesus uit Nasaret is, binne Antipas se jurisdiksie van Galilea). Nadat Jesus in die hof van Herodes bespot en teruggekeer is, bied Pilatus die skare die keuse om Jesus te tugtig of om hom vry te laat. Hy probeer om Jesus bevry te kry deur die mense se keuse tussen Jesus en die gewelddadige misdadiger Barabbas. Die skare eis dat Barabbas bevry en Jesus gekruisig moet word. In 'n poging om die skare te paai, beveel Pilatus dat Jesus ernstig geslaan moet word. Jesus word dan deur die Romeinse wagte gegesel, mishandel en bespot. Claudia ontroer deur die misbruik van Jesus, sluip lappe na Maria en Maria Magdalena. Hulle neem hom na 'n skuur waar hulle 'n doringkroon op sy kop neersit en hom terg en sê: "Wees gegroet, koning van die Jode". 'N Bloedende Jesus word voor Pilatus aangebied, maar Kajafas eis met die skare se aanmoediging dat Jesus gekruisig moet word. Pilatus was sy hande oor die saak en beveel onwillig Jesus se kruisiging. Satan neem Jesus se lyding met sadistiese plesier waar.\nTerwyl Jesus 'n swaar houtkruis langs die Via Dolorosa na Golgota dra, vermy Saint Veronica, 'n vrou, die begeleiding van soldate en vra dat Jesus sy gesig met haar doek afvee, waarvoor hy toestem. Sy bied vir Jesus 'n pot water om te drink, maar die wag gooi dit weg en verdryf dit. Tydens die reis na Golgota word Jesus deur die wagte geslaan totdat die onwillige Simon van Cirene gedwing word om die kruis saam met hom te dra. Aan die einde van hul reis, saam met sy moeder Maria, Maria Magdalena en ander wat getuig, word Jesus gekruisig.\nHangend aan die kruis, bid Jesus tot God die Vader om vergifnis vir die mense wat hom geteister het, en red hy 'n boetvaardige dief wat langs hom gekruisig is. Jesus gee sy gees aan die Vader oor en sterf. 'N Enkele druppel reën val uit die lug op die grond, wat 'n aardbewing veroorsaak wat die tempel vernietig en die voorhangsel wat die Allerheiligste bedek, in twee verdeel. Satan skreeu in nederlaag uit die dieptes van die hel. Jesus se liggaam word van die kruis afgehaal en begrawe. Jesus staan op uit die dode en verlaat die opgestane graf met wondgate op sy handpalms sigbaar.\nas Jesus van Nasaret as Maria, die moeder van Jesus as Johannes as Petrus as Maria Magdalena as Kajafas as Annas ben Seth as Judas Iskariot as Pontius Pilatus as Claudia Procles\nGiacinto Ferro as Joseph van Arimathea\nSheila Mokhtari as vrou in die gehoor as Dismas\nRoberto Bestazoni as Malchus as Gesmas\nGiovanni Capalbo as Cassius as Satan as smalende Romein\nAbel Jafry as 2de tempelbeampte\nJarreth Merz as Simon van Cirene\nMatt Patresi as Janus as Scornful Roman soos Herod Ántipas\nChokri Ben Zagden as James as St. Veronica\nPietro Sarubbi as Barabbas as hoofouderling\nIn The Passion: Fotografie uit die film "The Passion of the Christ", regisseur Mel Gibson, sê: "Dit is 'n film oor liefde, hoop, geloof en vergifnis. Jesus het gesterf vir die hele mensdom, vir ons almal gely. Dit is tyd om terug te keer na die basiese boodskap. Die wêreld het gek geword. Ons kon almal gebruik 'n bietjie meer liefde, geloof, hoop en vergifnis. "\nNuwe Testament Wysig\nVolgens Mel Gibson is die primêre bronmateriaal vir Die passie van die Christus is die vier kanonieke Evangelievertellings van Christus se passie. Die film bevat 'n verhoor van Jesus in die hof van Herodes, wat slegs in die Evangelie van Lukas voorkom. Baie van die uitsprake van Jesus in die film kan nie direk aan die evangelie verkry word nie en is deel van 'n wyer Christelike verhaal. Die film kom ook uit ander dele van die Nuwe Testament. Een reël wat Jesus in die film gespreek het, "Ek maak alles nuut", word gevind in die boek Openbaring, hoofstuk 21, vers 5. \nOu Testament Wysig\nDie film verwys ook na die Ou Testament. Die film begin met 'n epigraaf uit die vierde lied van die lydende dienskneg uit Jesaja.  In die openingstoneel in die tuin van Getsemane verpletter Jesus 'n slang se kop in direkte visuele verwysing na Genesis 3:15.  Gedurende die film haal Jesus uit die Psalms aan, verder as die gevalle wat in die Nuwe Testament opgeteken is.\nTradisionele ikonografie en verhale Redigeer\nBaie van die uitbeeldings in die film weerspieël doelbewus tradisionele voorstellings van die passie in kuns. Die 14 kruisstasies staan byvoorbeeld sentraal in die uitbeelding van die Via Dolorosa in Die passie van die Christus. Al die stasies word uitgebeeld, behalwe die agtste stasie (Jesus ontmoet die vroue van Jerusalem, 'n toneel wat op die DVD verwyder is) en die veertiende stasie (Jesus word in die graf gelê). Gibson is geïnspireer deur die voorstelling van Jesus op die lijkwade van Turyn. \nOp voorstel van die aktrise Maia Morgenstern word die Pasga -seder vroeg in die film aangehaal. Maria vra "Waarom is hierdie nag anders as ander nagte?", En Maria Magdalena antwoord met die tradisionele antwoord: "Omdat ons eens slawe was, en ons nie meer slawe is nie." \nDie samesmelting van Maria Magdalena met die egbreukster wat deur Jesus gered is, het 'n presedent in tradisie, en volgens die regisseur is dit om dramatiese redes gedoen. Die name van sommige karakters in die film is tradisioneel en buite-skriftuurlik, soos die diewe wat saam met die Christus, Dismas en Gesmas (ook Gestas) gekruisig is.\nKatolieke toewydingsgeskrifte Redigeer\nDie draaiboekskrywers Gibson en Benedict Fitzgerald het gesê dat hulle baie verslae van Christus se hartstog gelees het vir inspirasie, insluitend die toegewyde geskrifte van Rooms -Katolieke mistici. 'N Hoofbron is Die dolore passie van onse Here Jesus Christus  die visioene van Anne Catherine Emmerich (1774–1824), soos geskryf deur die digter Clemens Brentano.    'n Noukeurige lees van die boek van Emmerich toon die hoë afhanklikheid van die film daaraan.   \nMaar Brentano se toekenning van die boek Die dolore passie van ons Here Jesus Christus aan Emmerich is geskil, met bewerings dat Brentano self 'n groot deel van die boek geskryf het, 'n Vatikaan -ondersoek wat tot die gevolgtrekking gekom het dat: "Dit is absoluut nie seker dat sy dit ooit geskryf het nie".    In sy resensie van die film in die Katolieke publikasie Amerika, Het die Jesuïet-priester John O'Malley die terme "vroom fiksie" en "goedbedoelde bedrog" gebruik om na die geskrifte van Clemens Brentano te verwys.  \nScript en taal Redigeer\nGibson het oorspronklik aangekondig dat hy twee ou tale sonder onderskrifte sou gebruik en sou staatmaak op 'filmiese storievertelling'. Omdat die verhaal van die passie so bekend is, het Gibson die behoefte gevoel om tale te vermy om die gehoor te verras: "Ek dink dit is amper teenproduktief om sommige van hierdie dinge in 'n moderne taal te sê. Dit laat jou opstaan en skree die volgende reël, soos wanneer jy 'To be or not to be' hoor en jy instinktief vir jouself sê: 'Dit is die vraag.' " Die draaiboek is in Engels geskryf deur Gibson en Benedict Fitzgerald, daarna vertaal deur William Fulco, SJ, 'n professor aan die Loyola Marymount Universiteit, in Latyn en gerekonstrueerde Aramees. Gibson het verkies om Latyn te gebruik in plaas van Koine Greek, wat destyds die lingua franca was van daardie spesifieke deel van die Romeinse Ryk, aangesien daar geen bron is vir die Koine -Grieks wat in daardie streek gepraat word nie. Die straatgrieks wat in die ou Levant -streek van Jesus se dag gepraat is, is nie die presiese Griekse taal wat in die Bybel gebruik word nie.  Fulco het soms doelbewuste foute in uitsprake en woordeindstellings ingesluit wanneer die karakters 'n taal praat wat hulle nie ken nie, en sommige van die growwe taal wat deur die Romeinse soldate gebruik is, is nie in die onderskrifte vertaal nie. \nDie film is onafhanklik vervaardig en in Italië opgeneem in Cinecittà Studios in Rome, en ter plaatse in die stad Matera en die spookdorp Craco, beide in die Basilicata -streek. Die geskatte produksiekoste van $ 30 miljoen, plus 'n bykomende $ 15 miljoen aan bemarkingskoste, word ten volle gedra deur Gibson en sy onderneming Icon Productions. Volgens die spesiale DVD het Martin Scorsese onlangs sy film voltooi Bendes van New York, waaruit Gibson en sy produksie -ontwerpers 'n deel van hul stel met Scorsese se stel gemaak het. Dit het Gibson baie tyd en geld bespaar.\nGibson se film is vrygestel op Aswoensdag, 25 Februarie 2004. Icon Entertainment versprei die teaterweergawe van die film, en 20th Century Fox versprei die VHS/DVD/Blu-ray weergawe van die film.\nGibson het verskeie teologiese adviseurs tydens die verfilming geraadpleeg, waaronder Fr. Jonathan Morris. 'N Plaaslike priester het die stel daagliks besoek om advies, belydenis en nagmaal aan Jim Caviezel te gee, en daar is op verskillende plekke massas vir rolverdeling en bemanning gevier.  Tydens die verfilming is assistent -regisseur Jan Michelini twee keer deur weerlig getref. Minute later is Caviezel ook getref.   \nDrie albums is vrygestel met Mel Gibson se samewerking: (1) die filmklankbaan van John Debney se oorspronklike orkespartituur onder leiding van Nick Ingman (2) Die hartstog van die Christus: Liedere, deur vervaardigers Mark Joseph en Tim Cook, met oorspronklike komposisies deur verskillende kunstenaars, en (3) Liedjies geïnspireer deur The Passion of the Christ. Die eerste twee albums het elk 'n Dove -toekenning in 2005 ontvang, en die klankbaan het 'n Oscar -benoeming van die beste oorspronklike musiekpartytjie ontvang.\n'N Voorlopige partituur is opgestel en opgeneem deur Lisa Gerrard en Patrick Cassidy, maar was onvolledig by die vrystelling van die film. Jack Lenz was die primêre musikale navorser en een van die komponiste  is verskeie snitte van sy komposisies aanlyn geplaas. \nAlhoewel Mel Gibson sy film wou noem Die passie, op 16 Oktober 2003, kondig sy woordvoerder aan dat die titel wat in die Verenigde State gebruik word, sou wees Die hartstog van Christus omdat Miramax Films die titel reeds geregistreer het Die passie met die MPAA vir die roman uit 1987 deur Jeanette Winterson.  Later is die titel weer verander na Die passie van die Christus vir alle markte.\nVerspreiding en bemarking Redigeer\nGibson begin met die produksie van sy film sonder om befondsing of verspreiding van buite te verseker. In 2002 verduidelik hy waarom hy nie by die Hollywood -ateljees kon terugkom nie: "Dit is 'n film oor iets wat niemand wil aanraak nie, in twee dooie tale geskiet."  Gibson en sy onderneming Icon Productions het die film se enigste steun verleen en ongeveer $ 30 miljoen aan produksiekoste bestee en na raming $ 15 miljoen aan bemarking.  Na vroeë beskuldigings van antisemitisme, het dit vir Gibson moeilik geword om 'n Amerikaanse verspreidingsmaatskappy te vind. 20th Century Fox het aanvanklik 'n ooreenkoms met Icon gehad, maar besluit om die film deur te gee in reaksie op openbare protesoptredes.  Om te verhoed dat die skouspel van ander ateljees die film afskakel en om die verspreider nie te onderwerp aan dieselfde intense openbare kritiek wat hy ontvang het nie, besluit Gibson om die film self in die Verenigde State te versprei, met behulp van Newmarket Films . \nGibson het afgewyk van die gewone filmbemarkingsformule. Hy het 'n kleinskaalse televisiereklame-veldtog gebruik sonder persafval.  Soortgelyk aan bemarkingsveldtogte vir vroeëre Bybelse films soos Die Koning van die Konings, Die passie van die Christus is sterk bevorder deur baie kerkgroepe, beide binne hul organisasies en vir die publiek. Tipiese goedere met gelisensieer, soos plakkate, T-hemde, koffiekoppies en juweliersware, is deur kleinhandelaars en webwerwe verkoop.  Die United Methodist Church verklaar dat baie van sy lede, net soos ander Christene, van mening was dat die film 'n goeie manier was om nie-gelowiges te evangeliseer.  As gevolg hiervan was baie gemeentes van plan om by die teaters te wees, en sommige het tafels opgestel om vrae te beantwoord en gebede te deel.  Eerwaarde John Tanner, predikant van Cove United Methodist Church in Hampton Cove, Alabama, het gesê: "Hulle voel dat die film 'n unieke geleentheid bied om die Christendom te deel op 'n manier waarmee die publiek kan identifiseer."  Die Sewendedag-Adventistekerk het ook 'n soortgelyke onderskrywing van die prentjie uitgespreek. \nEvangeliese ondersteuning Redigeer\nDie passie van die Christus entoesiastiese ondersteuning van die Amerikaanse evangeliese gemeenskap ontvang.  Voordat die film vrygestel is, het Gibson aktief uitreik na evangeliese leiers om hul ondersteuning en terugvoer te soek.  Met hul hulp het Gibson 'n reeks voorvertonings vir evangeliese gehore georganiseer en bygewoon en die vervaardiging van die film en sy persoonlike geloof bespreek. In Junie 2003 vertoon hy die film vir 800 pastore wat 'n leierskapskonferensie by die New Life Church bywoon, onder leiding van Ted Haggard, destyds president van die National Association of Evangelicals.  Gibson het soortgelyke vertonings gelewer by Joel Osteen's Lakewood Church, Greg Laurie's Harvest Christian Fellowship, en aan 3600 pastore tydens 'n konferensie in Rick Warren's Saddleback Church in Lake Forest.  Vanaf die somer van 2003 tot die vrystelling van die film in Februarie 2004, is gedeeltes of growwe snitte van die film aan meer as tagtig gehore vertoon - waarvan baie evangeliese gehore was.  Die film het ook openbare erkennings ontvang van evangeliese leiers, waaronder Rick Warren, Billy Graham, Robert Schuller, Darrell Bock, Christendom vandag redakteur David Neff, Pat Robertson, Lee Strobel, Jerry Falwell, Max Lucado, Tim LaHaye en Chuck Colson.  \nKassa en teaterloop Edit\nDie passie van die Christus geopen in die Verenigde State op 25 Februarie 2004 (Aswoensdag, die begin van Lydenstyd). Dit verdien $ 83,848,082 uit 4,793 skerms in 3,043 teaters in die openingsnaweek en 'n totaal van $ 125,185,971 sedert sy opening Woensdag, wat dit die vierde plek behaal het in die binnelandse openingsnaweekverdienste vir 2004, sowel as die grootste naweekdebuut vir 'n vrystelling in Februarie (tot Vyftig skakerings van grys was vrygestel). Dit verdien in die Verenigde State $ 370,782,930 in die algemeen  en bly steeds die film met die hoogste bruto R-nommer in die binnelandse mark (VS en Kanada).      Die film het na raming 59 625 500 kaartjies in die VSA verkoop tydens sy aanvanklike teateropset. \nIn die Filippyne, 'n meerderheid-katolieke land, is die film op 31 Maart 2004 vrygestel,   met 'n PG-13-waardering deur die Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB)  en onderskryf deur die Katolieke Biskoppe -konferensie van die Filippyne (CBCP). \nIn Maleisië het regeringsensors dit aanvanklik heeltemal verbied, maar nadat Christelike leiers protesteer, is die beperking opgehef, maar slegs vir Christelike gehore, sodat hulle die film in spesiaal aangewese teaters kon sien.  In Israel is die film nie verbied nie. Dit het egter nooit teaterverspreiding gekry nie omdat geen Israeliese verspreider dit sou bemark nie. \nOndanks die vele kontroversies en weiering deur sommige regerings om die film in groot vrystelling te laat kyk, Die passie van die Christus wêreldwyd $ 612 054 428 verdien.  Die film was ook 'n relatiewe sukses in sekere lande met 'n groot Moslem-bevolking, , soos in Egipte, waar dit in die algemeen die 20ste plek was in sy loketgetalle vir 2004.  Die film was die hoogste winsgewende nie- Engelstalige film van alle tye  tot 2017, toe dit oortref is Wolf Warrior 2. \nHersien die teatervrystelling op 11 Maart 2005 Edit\nDie Passion Recut is op 11 Maart 2005 in teaters vrygestel, met vyf minute van die mees eksplisiete geweld uitgevee. Gibson verduidelik sy redenasie vir hierdie herversorgde weergawe:\nNa die eerste draai in rolprentteaters, het ek talle briewe van mense regoor die land ontvang. Baie het vir my gesê dat hulle die ervaring met geliefdes wil deel, maar was bekommerd dat die skerper beelde van die film te intens sou wees om te dra. In die lig hiervan het ek besluit om weer te redigeer Die passie van die Christus. \nOndanks die herredigering word die Motion Picture Association of America steeds geag Die Passion Recut te gewelddadig vir PG-13, sodat die verspreider dit as ongegradeer vrygestel het.  Die verkorte film vertoon drie weke lank in 960 teaters vir 'n loket in totaal $ 567.692, min in vergelyking met die $ 612.054.428 van Die passie. \nOp 31 Augustus 2004 word die film op die VHS en DVD in Noord -Amerika vrygestel deur 20th Century Fox Home Entertainment, wat aanvanklik teaterverspreiding oorgedra het. [ aanhaling nodig ] Soos met die oorspronklike teatervrystelling, was die vrystelling van die film op tuisvideoformate baie gewild. Vroeë ramings het aangedui dat meer as 2,4 miljoen eksemplare van die film teen 15:00 verkoop is,  met 'n totaal van 4,1 miljoen eksemplare op die eerste verkoopdag.  Die film was beskikbaar op DVD met Engelse en Spaanse onderskrifte en op VHS -band met Engelse onderskrifte. Die film is op 17 Februarie 2009 op Blu-ray in Noord-Amerika vrygestel as 'n definitiewe uitgawe van twee skyfies.  Dit is 'n week voor Paasfees ook op Blu-ray in Australië vrygestel.\nAlhoewel die oorspronklike DVD -uitreiking goed verkoop is, bevat dit geen bonusfunksies behalwe 'n sleepwa nie, wat bespiegelings uitlok oor hoeveel kopers sou wag totdat 'n spesiale uitgawe uitgereik word.  Op 30 Januarie 2007 word 'n twee-skyf Definitive Edition op die Noord-Amerikaanse markte vrygestel, en 26 Maart elders. Dit bevat verskeie dokumentêre programme, klankbaankommentare, tonele wat uitgevee is, opnames, die 2005 -weergawe sonder gradering en die oorspronklike teaterweergawe van 2004.\nDie Britse weergawe van die tweeskyf-DVD bevat nog twee tonele wat verwyder is. In die eerste ontmoet Jesus die vroue van Jerusalem (op die agtste stasie van die kruis) en val op die grond terwyl die vroue om hom huil, en Simon van Cirene probeer om die kruis op te hou en gelyktydig Jesus te help. Daarna, terwyl albei die kruis omhoog hou, sê Jesus vir die vroue wat vir hom huil: "Moenie huil oor my nie, maar oor julleself en oor julle kinders". In die tweede was Pilatus sy hande, draai na Kajafas en sê: "Kyk daarna" (dws die Fariseërs wil Jesus laat kruisig). Pilatus draai dan na Abanader en sê: "Doen wat hulle wil". Op die toneel word Pilatus na sy dienaar geroep, wat 'n houtbord dra waarop Pilatus skryf: "Jesus van Nasaret, die koning van die Jode", in Latyn en Hebreeus. Daarna hou hy die bord bo sy kop ten aanskoue van Kajafas, wat Pilatus na die lees daarvan uitdaag oor die inhoud daarvan. Pilatus antwoord kwaai op Kajafas in nie-ondertitelde Hebreeus. Die skyf bevat slegs twee tonele wat verwyder is. Geen ander tonele uit die film word op skyf 2 vertoon nie. \nOp 7 Februarie 2017 het 20th Century Fox die film weer op Blu-ray en DVD met beide snitte vrygestel, met die teaterweergawe in Engels en Spaans , dit is die eerste keer dat die film ooit in 'n ander Taal.\nTelevisie -uitsending Redigeer\nOp 17 April 2011 (Palmsondag) het Trinity Broadcasting Network (TBN) die film om 19:30 ET/PT aangebied, met verskeie vertonings. Die netwerk het gedurende die jaar voortgegaan om die film te wys, en veral rondom Paasfees. \nOp 29 Maart 2013 (Goeie Vrydag), as deel van hul spesiale program vir die Heilige Week, het TV5 die Filippynse weergawe van die film om 14:00 (PST, UTC+8) in die Filippyne aangebied. Die totale uitsending duur twee uur, maar as die advertensies uitgesluit word, duur dit slegs ongeveer 'n uur in plaas van die volle tydsduur van twee uur en ses minute. Dit eindig om 16:00. Dit is deur die Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB) as SPG beoordeel vir temas, taal en geweld, en sommige tonele wat vir televisie gesensor is. TV5 is die eerste uitsendingsnetwerk buite die Verenigde State en het die Vernacular Hebreeuse en Latynse taal na Filipino genoem (deur die Engelse onderskrifte te vertaal).\nOp Rotten Tomatoes het die film 'n goedkeuring van 49% op grond van 278 resensies, met 'n gemiddelde telling van 5.91/10. Die kritiese konsensus van die webwerf lui: 'Die ywer van regisseur Mel Gibson is onmiskenbaar, maar Die passie van die Christus sal baie kykers emosioneel meer uitgeput laat as om geestelik opgehef te word. " het die film 'n seldsame "A+" -graad gegee. \nIn 'n positiewe resensie vir Tyd, het sy kritikus Richard Corliss gebel Die passie van die Christus "'n ernstige, aantreklike, ontsettende film wat totale toewyding uitstraal."  New York Press filmkritikus Armond White het die leiding van Gibson geprys en hom vergelyk met Carl Theodor Dreyer in die manier waarop hy kuns in spiritualiteit omskep het.  White het ook opgemerk dat dit vreemd was om te sien dat regisseur Mel Gibson die film ''n intellektuele uitdaging' 'met die film bied.  Roger Ebert van die Chicago Sun-Times het die fliek vier uit vier sterre gegee en dit 'die gewelddadigste film wat ek nog ooit gesien het' genoem, asook besin oor hoe dit hom, 'n voormalige altaarseun, opgeval het: 'Wat Gibson vir my voorsien het, vir die eerste keer in my Die lewe is 'n visuele idee van waaruit die passie bestaan het: dat sy film oppervlakkig is in terme van die omringende boodskap - dat ons slegs 'n paar verbygaande verwysings na die leringe van Jesus kry - is, vermoed ek, nie die punt nie. nie 'n preek of 'n gesang nie, maar 'n visualisering van die sentrale gebeurtenis in die Christelike godsdiens. Neem dit of los dit. " \nIn 'n negatiewe resensie, Leisteen tydskrif David Edelstein noem dit "'n snuffelfliek van twee uur en ses minute",  en Jami Bernard van die New York Daily News was van mening dat dit die "mees gewelddadige antisemitiese film is wat gemaak is sedert die Duitse propagandafilms van die Tweede Wêreldoorlog".  Skryf vir die Dallas Observer, Het Robert Wilonsky gesê dat hy die film "te troebel was om die ongelowiges te ontsag, te ywerig om te inspireer en dikwels te dom om ernstig op te neem, met sy demoniese hallusinasies wat lyk soos ontsnaptes uit 'n David Lynch -film. Ek sweer ek kon nie die duiwel wat 'n harige rug met 'n dwerg dra, oral in die teks wat ek gelees het. " \nDie uitgawe van Junie 2006 van Vermaak weekliks genoem Die passie van die Christus die mees omstrede film ooit, gevolg deur Stanley Kubrick 'N Horlosie -oranje (1971).  In 2010 het Tyd het dit as een van die mees "belaglik gewelddadige" films van alle tye gelys. \nOnafhanklike promosie en bespreking Redigeer\n'N Aantal onafhanklike webwerwe, soos MyLifeAfter.com en Passion-Movie.com, is van stapel gestuur om die film en die boodskap daarvan te bevorder en om mense in staat te stel om die rolprent se effek op hul lewens te bespreek. Dokumentêre soos Veranderde lewens: Miracles of the Passion verhale oor wonderbaarlike besparings, vergifnis, nuutgevonde geloof en die verhaal van 'n man wat erken het dat hy sy vriendin vermoor het nadat die owerhede vasgestel het dat haar dood as gevolg van selfmoord was.  Nog 'n dokumentêr, Impak: Die passie van die Christus, beskryf die gewilde reaksie van die film in die Verenigde State, Indië en Japan en ondersoek die bewerings van antisemitisme teen Mel Gibson en die film.\n- Vryheid van uitdrukking (das) - Gunsteling rolprent Drama - Beste regisseur (EMMA -toekennings) - Beste filmakteur - Maia Morgenstern (Golden Reel Awards) - Beste klankredigering in 'n speelfilm - Musiek - Michael T. Ryan - ASCAP Henry Mancini Toekenning - John Debney [aanhaling nodig], VS - Hollywood -vervaardiger van die jaar - Mel Gibson  , Die passie van die Christus Oorspronklike filmklankbaan, instrumentale album van die jaar - beste rolprent in vreemde tale \nAnder eerbewyse Redigeer\nDie film is genomineer in die volgende kategorieë vir erkenning van American Film Institute:\nHerskryf op die podcast "Nooit gesien met Kyle Ayers" deur komediant Ahri Findling \nVrae van historiese en Bybelse akkuraatheid Redigeer\nOndanks kritiek dat Gibson doelbewus materiaal bygevoeg het tot die historiese verslae van die eerste-eeuse Judea en Bybelse verslae oor die kruisiging van Christus, verdedig sommige geleerdes die film omdat dit nie hoofsaaklik met historiese akkuraatheid verband hou nie. Die Bybelgeleerde Mark Goodacre het geprotesteer dat hy nie een gedokumenteerde voorbeeld kon vind van Gibson wat uitdruklik beweer dat die film histories akkuraat is nie.   Daar word gesê dat Gibson sê: "Ek dink dat my eerste plig is om so getrou moontlik te wees om die verhaal te vertel, sodat dit nie die Skrif weerspreek nie. Nou, solank dit nie Doen dit, ek het gevoel dat ek 'n redelike breë koers het vir artistieke interpretasie en om sommige van die ruimtes met logika, met verbeelding en met ander lesings in te vul. "  Een so 'n voorbeeld is 'n toneel waarin Satan tydens die geslag van 'n demoniese baba gedra word, beskou as 'n verdraaiing van tradisionele uitbeeldings van die Madonna en die kind, en ook as 'n voorstelling van Satan en die Antichris. Gibson se beskrywing:\nDit is boosheid wat die goeie verdraai. Wat is sagter en mooier as 'n ma en 'n kind? Dus vat die duiwel dit en verdraai dit net 'n bietjie. In plaas van 'n normale ma en kind, het u 'n androgene figuur wat 'n 40-jarige 'baba' met hare op sy rug hou. Dit is vreemd, dit is skokkend, dit is amper te veel - net soos om Jesus om te draai om aan te hou om hom op sy bors te skuur, is skokkend en amper te veel, wat presies die oomblik is wanneer hierdie verskyning van die duiwel en die baba plaasvind. \nOp 'n vraag oor die getrouheid van die film aan die verslag in die Nuwe Testament, antwoord vader Augustine Di Noia van die Vatikaan se leerstellige gemeente: "Mel Gibson se film is nie 'n dokumentêr nie, maar bly getrou aan die fundamentele struktuur wat in al vier die Evangelies verband hou "en" Mel Gibson se film is heeltemal getrou aan die Nuwe Testament ". \nBetwiste pouslike onderskrywing Redigeer\nOp 5 Desember 2003 het Passie van die Christus mede-vervaardiger Stephen McEveety het die film aan aartsbiskop Stanisław Dziwisz, die pous se sekretaris, gegee.  John Paul II kyk op Vrydag en Saterdag, 5 en 6 Desember, na die film in sy privaat woonstel by aartsbiskop Dziwisz, en ontmoet later met McEveety.  Jan Michelini, 'n Italianer en die rolprent se assistent -regisseur, was ook daar toe Dziwisz en McEveety ontmoet het.   Op 16 Desember het Verskeidenheid berig die pous, 'n filmliefhebber, het 'n rowwe weergawe van die film gekyk.  Op 17 Desember het Wall Street Journal rubriekskrywer Peggy Noonan berig John Paul II het gesê "Dit is soos dit was", het McEveety gekry, wat gesê het dat hy dit van Dziwisz gehoor het.  Noonan het Joaquín Navarro-Valls, die hoof van die perskantoor van die Vatikaan, per e-pos gestuur vir bevestiging voordat sy haar rubriek van 17 Desember geskryf het, verbaas dat die "beroemde met 'n goeie mond" Navarro-Valls die gebruik van die "It is as" goedgekeur het dit was 'n aanhaling, en in sy e -pos -antwoord word gesê dat hy op daardie stadium geen ander kommentaar het nie.  Nasionale Katolieke Verslaggewer joernalis John L. Allen Jr., het dieselfde dag 'n soortgelyke verslag gepubliseer, met 'n naamlose senior Vatikaan -amptenaar.  Op 18 Desember bevestig Reuters  en die Associated Press die verhaal onafhanklik, met verwysing na die bronne van Vatikaan. \nOp 24 Desember het 'n anonieme amptenaar van die Vatikaan aan die Katolieke Nuusdiens gesê: "Daar was geen verklaring, geen oordeel van die pous nie." Op 9 Januarie verdedig Allen sy vroeëre beriggewing en sê dat sy amptelike bron vasbeslote is oor die waarheid van die oorspronklike verhaal.  Op 18 Januarie het die rubriekskrywer Frank Rich vir Die New York Times het geskryf dat die verklaring "deur die Gibson -kamp uitgebuit word", en dat Michelini, toe hy Michelini uitgevra het oor die vergadering, gesê het dat Dziwisz die pous se woorde as "Dit is soos dit was" aangemeld het, en gesê het dat die pous ook die film genoem het " ongelooflik ", 'n Italiaanse woord wat Michelini vertaal het as" ongelooflik ".  Die volgende dag het aartsbiskop Dziwisz aan CNS gesê: "Die Heilige Vader het niemand sy mening oor hierdie film vertel nie."  Hierdie ontkenning het gelei tot 'n ronde kommentators wat die filmprodusente daarvan beskuldig het dat hulle 'n pouslike aanhaling gemaak het om hul film te bemark.\nOp 19 Januarie 2004 berig Gabriel Snyder in Verskeidenheid dat voordat McEveety met Noonan gepraat het, hy die Vatikaan versoek en toestemming gekry het om die aanhaling "Dit is soos dit was" te gebruik.  Twee dae later, nadat hy 'n uitgelekte kopie van 'n e -pos ontvang het van iemand wat met Gibson verbonde was, berig Rod Dreher in die Dallas Morning News dat McEveety op 28 Desember 'n e-pos gestuur is na bewering van Navarro-Valls, woordvoerder van die pous, wat die Noonan-rekening ondersteun en voorgestel het dat 'Dit is soos dit was' as leidraad in besprekings oor die film gebruik kan word: 'Herhaal die woorde weer' en weer en weer. " \nOm die situasie verder te bemoeilik, stuur Dreher op 21 Januarie  'n afskrif van die e-pos wat McEveety op 28 Desember aan Navarro-Valls gestuur het, en Navarro-Valls stuur 'n e-pos aan Dreher en sê: "Ek kan die egtheid daarvan kategories ontken."  Dreher was van mening dat óf Mel Gibson se kamp ''n lollapalooza van 'n leuen' geskep het, óf dat die Vatikaan gerekende joernaliste en filmmakers soos '' sakke of dupe 'laat lyk het en verduidelik:\nInteressant genoeg het mev. Noonan in haar rubriek van 17 Desember berig dat toe sy die woordvoerder vra of die pous iets meer gesê het as 'Dit is soos dit was', e-pos hy haar om te sê dat hy nie weet van verdere kommentaar nie . Sy het vir my 'n afskrif van die e-pos gestuur, afkomstig van dieselfde e-posadres van die Vatikaan as die vir my en vir mnr. McEveety. \nOp 22 Januarie het Noonan opgemerk dat sy en Dreher ontdek het dat die e -posse deur 'n "e -posbediener in die Vatikaan se domein" vanaf 'n Vatikaan -rekenaar met dieselfde IP -adres gestuur is.  Die Los Angeles Times berig dat Navarro-Valls op 19 Desember gevra het toe die storie die eerste keer verskyn het of die aanhaling "Dit is soos dit was" betroubaar is, "ek dink jy kan die aanhaling as akkuraat beskou."  In 'n onderhoud met CNN op 21 Januarie het die ontleder van die Vatikaan, John L. Allen Jr., opgemerk dat hoewel Dziwisz verklaar het dat pous Johannes Paulus II geen verklaring oor hierdie film gemaak het nie, ander amptenare van die Vatikaan "aanhou aandring" dat die pous wel gesê het dit, en ander bronne beweer dat hulle Dziwisz gehoor het sê die pous het dit by ander geleenthede gesê, en Allen noem die situasie 'soort van gemors'.  'n Verteenwoordiger van Gibson's Icon Productions het sy verbasing uitgespreek oor die verklarings van Dziwisz na die korrespondensie en gesprekke tussen rolprentverteenwoordigers en die amptelike woordvoerder van die pous, Navarro-Valls, en verklaar "daar is geen rede om te glo dat die pous die film ondersteun nie 'soos dit was.' "\nOp 22 Januarie, nadat hy met Dziwisz gepraat het, bevestig Navarro-Valls dat Johannes Paul II gesien het Die passie van die Christus, en die volgende amptelike verklaring vrygestel:\nDie film is 'n kinematografiese omskakeling van die historiese gebeurtenis van die Passie van Jesus Christus volgens die verslae van die Evangelie. Dit is 'n algemene gebruik van die Heilige Vader om nie openbare menings oor artistieke werke uit te spreek nie, menings wat altyd oop is vir verskillende evaluerings van estetiese karakter. \nOp 22 Januarie in Die Wall Street Journal, Het Noonan die vraag aangespreek waarom die kwessies wat aan die orde gestel is, nie net ''n storm in 'n teepot' was nie, en sy verduidelik: \nDie waarheid maak saak. Wat 'n pous sê maak saak. En wat hierdie pous oor hierdie film sê, maak saak. Die passie, wat op 25 Februarie open, is sedert verlede somer die fokus van 'n intense kritieke aanslag. Die film word ten sterkste as antisemities bestempel en daarvan beskuldig dat dit stereotipes voortduur wat haat teen Jode aanhits. Johannes Paulus II het 'n lang persoonlike en professionele geskiedenis van die opposisie van antisemitisme, die stryd daarteen en die oproep tot dialoog, respek en versoening tussen alle godsdienste. Sy kommentaar hier sou baie belangrik wees.\nBewerings van antisemitisme Redigeer\nVoordat die film vrygestel is, was daar prominente kritiek op die vermeende antisemitiese inhoud in die film. Om die rede het 20th Century Fox aan die New Yorkse gemeentelid, Dov Hikind, gesê dat dit die film versprei het in reaksie op 'n betoging buite die News Corporation -gebou. Hikind het ander maatskappye gewaarsku dat "hulle hierdie film nie moet versprei nie. Dit is ongesond vir Jode oor die hele wêreld." \n'N Gesamentlike komitee van die sekretariaat vir ekumeniese en inter-godsdienstige aangeleenthede van die Amerikaanse konferensie van katolieke biskoppe en die departement van inter-religieuse aangeleenthede van die Anti-Defamation League het 'n weergawe van die draaiboek bekom voordat dit in teaters vrygestel is. Hulle het 'n verklaring bekend gemaak en dit genoem\neen van die lastigste tekste, relatief tot antisemitiese potensiaal, wat enigeen van ons in 25 jaar gesien het. Dit moet beklemtoon word dat die hoofverhaal Jesus voorgehou het dat hy meedoënloos agtervolg is deur 'n bose kabaal Jode, onder leiding van die hoëpriester Kajafas, wat uiteindelik 'n swak geknekte Pilatus afpers om Jesus dood te maak. Dit is presies die storielyn wat eeue se antisemitisme in die Christelike samelewings aangevuur het. Dit is ook 'n storielyn wat die Rooms -Katolieke Kerk in Vatikaan II in sy dokument verwerp het Nostra aetaat, en byna alle hoof protestantse kerke in parallelle dokumente. Tensy hierdie basiese storielyn verander is deur mnr. Gibson, 'n buitekatoliek wat sy eie kerk in die Los Angeles -omgewing bou en wat blykbaar nie die leerstellings van Vatikaan II of die moderne Bybelwetenskap aanvaar nie, Die passie van die Christus behou 'n werklike potensiaal om die verwerping van klassieke Christelike antisemitisme deur die kerke in die afgelope 40 jaar te ondermyn. \nDie ADL self het ook 'n verklaring bekend gemaak oor die film wat nog nie uitgereik moet word nie:\nVir filmmakers om reg te laat geskied aan die Bybelse verhale oor die passie, moet hulle hul artistieke visie aanvul met goeie geleerdheid, wat kennis bevat van hoe die passieverhale histories gebruik is om Jode en Judaïsme te verneder en aan te val. By gebrek aan sulke wetenskaplike en teologiese begrip, produksies soos Die passie kan die geskiedenis waarskynlik vervals en die animus van diegene wat Jode haat, aanspoor. \nRabbi Daniel Lapin, die hoof van die Toward Tradition -organisasie, het hierdie stelling gekritiseer en oor Abraham Foxman, die hoof van die ADL, gesê: "wat hy sê, is dat die enigste manier om uit die toorn van Foxman te ontsnap, is om jou geloof te verwerp" . \nIn Die Nasie, het die resensent Katha Pollitt geskryf: "Gibson het omtrent elke voorskrif van die Amerikaanse konferensie van katolieke biskoppe van 1988 in stryd met die beskrywing van Jode in die dramatisering van die passie (geen bloeddorstige Jode, geen gebrabbel, geen gebruik van die Skrif nie) versterk negatiewe stereotipes van Jode.] [.] Die priesters het groot neuse en knorrige gesigte, klonterige lywe, geel tande. Herodes Antipas en sy hof is 'n bisarre versameling olierige, epiese pervers. Die 'goeie Jode' lyk soos 'n Italiaanse film sterre (die Italiaanse sekssimbool Monica Bellucci is Maria Magdalena) Jesus se ma, wat ongeveer 50 sou gewees het en 70 verskyn het, kan 35 jaar oud word. ”  Jesuïet -priester ds. William Fulco, S.J. van die Loyola Marymount -universiteit - en die vertaler van die film vir Hebreeuse dialoog - het spesifiek nie saamgestem met die beoordeling nie en was dit nie eens met die kommer dat die film die Joodse gemeenskap van moord beskuldig het nie. \nEen spesifieke toneel in die film wat as 'n voorbeeld van antisemitisme beskou word, was in die dialoog van Kajafas, toe hy sê: "Sy bloed [is] op ons en op ons kinders!", 'N aanhaling wat sommige histories vertolk het as 'n vloek deur die Joodse volk. Sekere Joodse groepe het gevra dat dit uit die film verwyder word. Slegs die onderskrifte is egter verwyder; die oorspronklike dialoog bly in die Hebreeuse klankbaan.  Toe Gibson uitgevra is oor hierdie toneel, het hy gesê: "Ek wou dit hê. My broer het gesê ek was besig om uit te waai as ek dit nie ingesluit het nie. Maar as ek dit daarin insluit, kom hulle agterna my by my huis. Hulle het my kom doodmaak. "  In 'n ander onderhoud, toe hy uitgevra is oor die toneel, het hy gesê: 'Dit is 'n klein gedeelte, en ek glo dit, maar ek het nie en het nooit geglo dat dit na Jode verwys nie, en impliseer hulle in 'n vloek. gerig op ons almal, alle mense wat daar was, en alles wat daarna gekom het. Sy bloed is op ons, en dit is wat Jesus wou hê. Maar ek moes uiteindelik erken dat een van die redes ek sterk gevoel het om dit te behou, afgesien van die feit is dat ek nie wou toelaat dat iemand anders bepaal wat wel of nie gesê kan word nie. ” \nDie film se voorstel dat die vernietiging van die tempel 'n direkte gevolg was van die optrede van die Sanhedrin teenoor Jesus, kan ook geïnterpreteer word as 'n aanstootlike gebeurtenis wat die Joodse tradisie as 'n tragedie beskou, en wat vandag nog deur baie Jode betreur word dag van Tisha B'Av. \nReaksies op bewerings van antisemitisme Redigeer\nFilmkritikus Roger Ebert, wat bekroon is Die passie van die Christus 4 uit 4 sterre in sy resensie vir die Chicago Sun-Times, ontken bewerings dat die film antisemities was. Ebert beskryf die film as "'n kragtige en belangrike film, onder leiding van 'n man met 'n opregte hart en 'n krygsgevoel van geregtigheid. Dit is 'n verhaal vol skerp beelde en uiteindelik 'n boodskap van verlossing en hoop." Ebert het gesê: "Dit is miskien ook die grootste rolprentweergawe van die grootste verhaal wat ooit vertel is." \nDie konserwatiewe rubriekskrywer Cal Thomas stem ook nie saam met die bewerings van antisemitisme nie, en sê: "Vir diegene in die Joodse gemeenskap wat bekommerd is dat die film antisemitiese elemente kan bevat of mense aanmoedig om Jode te vervolg, moenie bang wees nie. Die film beskuldig nie Jode vir die dood nie van Jesus. "  Twee Ortodokse Jode, Rabbi Daniel Lapin en konserwatiewe talkshow-gasheer en skrywer Michael Medved, verwerp ook bewerings dat die film antisemities is, ten sterkste. Hulle het gesê dat die film baie simpatieke voorstellings van Jode bevat: Simon van Cirene (wat Jesus help om die kruis te dra), Maria Magdalena, die Maagd Maria, Sint Petrus, Johannes, Veronica (wat Jesus se gesig afvee en water vir hom bied) en verskeie Joodse priesters wat protesteer teen Jesus se arrestasie (Nikodemus en Josef van Arimathea) tydens Kajafas se verhoor van Jesus.\nBob Smithouser van Focus on the Family's Plugged In het ook geglo dat die film probeer om die euwels en sondes van die mensdom oor te dra eerder as om spesifiek op Jode te fokus, en verklaar: "Die antropomorfiese uitbeelding van Satan as 'n speler in hierdie gebeure trek die verrigtinge briljant in die bonatuurlike ryk-'n feit wat die baie gepubliseerde uitroepe van antisemitisme moes onderdruk het, aangesien dit 'n diaboliese krag toon wat werk bo alle politieke en godsdienstige agendas van die Jode en Romeine. " \nBoonop het senior offisier by die Vatikaan -kardinaal Darío Castrillón Hoyos, wat die film gesien het, die saak so aangespreek:\nAntisemitisme, soos alle vorme van rassisme, verdraai die waarheid om 'n hele ras mense in 'n slegte lig te stel. Hierdie film doen niks van die aard nie. Dit put uit die historiese objektiwiteit van die evangelieverhale sentimente van vergifnis, genade en versoening. Dit vang die subtiliteite en die verskrikking van sonde, sowel as die sagte krag van liefde en vergifnis, sonder om algemene veroordelings teen een groep te maak of te insinueer. Hierdie film het presies die teenoorgestelde uitgedruk: daar moet nooit meer geweld teen enige ander mens wees as ons uit die voorbeeld van Christus leer nie. \nOp 'n vraag van Bill O'Reilly of sy film die Jode sou ontstel, het Gibson geantwoord: "Dit is nie bedoel nie. Ek dink dit is bedoel om net die waarheid te vertel. Ek wil so eerlik as moontlik wees."  In 'n onderhoud vir Die Globe and Mail, het hy bygevoeg: "As iemand die Evangeliegedeeltes verdraai het om wreedheid teenoor Jode of iemand te rasionaliseer, is dit in weerwil van herhaalde pauslike veroordeling. Die pousdom het rassisme in enige vorm veroordeel. Jesus het gesterf vir die sondes van alle tye, en ek sal wees die eerste ter wille van skuld. " \nSuidpark het die omstredenheid geparodiseer in die episodes "Good Times with Weapons", "Up the Down Steroid" en "The Passion of the Jew", wat almal 'n paar weke na die vrystelling van die film uitgesaai is.\nKritiek op oormatige geweld Redigeer\nA.O. Scott in Die New York Times geskryf "Die passie van die Christus is so meedoënloos gefokus op die wreedheid van Jesus se laaste ure dat hierdie film blykbaar minder uit liefde as uit toorn kom en meer daarin slaag om die gees aan te val as om dit op te hef. " David Edelstein, Leisteen se filmkritikus het die film '' 'n snuiffliek van twee uur en 6 minute 'genoem-Die Jesus Chainsaw Massacre—Dit dink dat dit 'n daad van geloof is ", en het Gibson verder gekritiseer omdat hy gefokus het op die brutaliteit van die teregstelling van Jesus, in plaas van sy godsdienstige leerstellings.  In 2008 het skrywer Michael Gurnow in Amerikaanse ateïste baie dieselfde gesê en die werk geëtiketteer 'n algemene snuffelfilm.  Kritikus Armond White bied in sy resensie van die film vir Africana.com 'n ander perspektief op die geweld in die film. wat geweld verkoop. Dit is problematies dat Gibson hierdie keer 'n film gemaak het wat vra vir 'n sensitiewe, ernstige, persoonlike reaksie op geweld in plaas van sy gewone verheerliking van wraak. "\nTydens die onderhoud van Diane Sawyer met hom, het Gibson gesê:\nEk wou hê dit moet skokkend wees, en ek wou hê dit moes ekstreem wees. Sodat hulle die grootheid van die opoffering sien om te sien dat iemand dit kan verduur en steeds met liefde en vergifnis kan terugkeer, selfs deur uiterste pyn en lyding en bespotting. Die werklike kruisiging was meer gewelddadig as wat op die film vertoon is, maar ek het gedink niemand sou iets daaruit kry nie.\nIn Junie 2016 verklaar die skrywer Randall Wallace dat hy en Gibson begin werk het aan 'n opvolg van Die passie van die Christus fokus op die opstanding van Jesus.  Wallace het voorheen saam met Gibson as draaiboekskrywer gewerk Braaf hart en direkteur van Ons was soldate.  In September van daardie jaar het Gibson sy belangstelling daaroor uitgespreek. Hy beraam dat die vrystelling van die film nog "waarskynlik drie jaar af is",  en verklaar dat "dit 'n groot projek is".  Gibson noem dit ''n uitgebreide teologiese ervaring' 'en sê dat die film die betekenis van die opstanding verdiep deur die sentrale gebeurtenis van Jesus se opstanding te plaas' met die vele dinge wat daar rondom en op ander terreine gebeur '. Dit sal verbindings maak as 'n manier om 'in te lig wat dit beteken'. Hy het geïmpliseer dat 'n deel van die film in die hel sou afspeel, en tydens 'n gesprek met Raymond Arroyo, het hy gesê dat dit ook terugflitse kan toon wat die val van die engele uitbeeld.  Die film sal die periode van drie dae wat op Goeie Vrydag, die dag van Jesus se dood, begin, ondersoek en kyk waarom die dissipels Jesus nie herken het op pad na Emmaus nie. \nIn Januarie 2018 was Caviezel in ooreenstemming met Mel Gibson om sy rol as Jesus in die vervolg te herhaal.  In Maart 2020 het Caviezel in 'n onderhoud verklaar dat die film in sy vyfde konsep was.  In September 2020 het Caviezel egter gesê dat Gibson die derde konsep van die draaiboek aan hom gestuur het.  \nGroot -Brittanje: Silwer sjielings van 1707 en 1725\nKoerierkoste (deur-tot-deur) is R110 vir stede en R180 vir dorpe in Suid -Afrika. Vir afgeleë dorpe en landelike gebiede kan die koerierkoste meer wees, dus vra eers.\nVir Poskantoor: Ons gebruik nie meer die Suid -Afrikaanse poskantoor nie\nVir PostNet voeg asseblief R120 by.\nHierdie koste is vir items wat 'n kilogram of minder weeg (Courier Door-to-Door) en items wat tot 3 kilogram weeg (PostNet). Stel die verkoper 'n vraag vir grootmaat items. Ons koerier elke dag van die werkweek (nie naweke nie) maar stuur slegs PostNet -items op Dinsdae. As u meer gereelde PostNet -aflewering wil hê, moet u nie bied nie.\nLet asseblief daarop dat ons nie meer die Suid -Afrikaanse poskantoor gebruik nie. As u op ons items bie en wen, stuur ons dit slegs na 'n adres in Suid -Afrika (bv. Familie of vriende van u) met wie u dit moet reël.\nOns versendingsopsies bied geen versekering nie, dus verstaan dat ons nie verantwoordelikheid kan aanvaar vir items wat na aflewering gestuur kan word nie (ons kan egter 100% bewys lewer van alle items wat gestuur word). As u nie hiermee saamstem nie, moet asseblief nie bie nie.\n100% waarborg: As u nie tevrede is met u item of items nie, stem u volkome in dat u dit terugstuur vir 'n 100% geld -terugwaarborg op die verkoopprys sonder om ons negatief te beoordeel.U stem ook volkome in dat u al ons voorwaardes gelees het en dat u ons nie negatief sal beoordeel as ons 100% kan bewys dat ons die item (s) aan u gestuur het nie.\nFrankryk: Koning Henri III, Double Tournois van 1586\nLet asseblief daarop dat ons nie meer die Suid -Afrikaanse poskantoor gebruik nie. As u op ons items bie en wen, stuur ons dit slegs na 'n adres in Suid -Afrika (byvoorbeeld familie of vriende van u) saam met wie u dit moet reël.\n100% waarborg: As u ontevrede is met u item of items, stem u in dat u dit terugstuur vir 'n 100% geld -terugwaarborg op die verkoopprys sonder om ons negatief te beoordeel.U stem ook volkome in dat u al ons voorwaardes gelees het en dat u ons nie negatief sal beoordeel as ons 100% kan bewys dat ons die item (s) aan u gestuur het nie.\nKyk die video: Antieke boeken. (Desember 2021).\nCopyright 2021 \_ Antieke X-gegradeerde boek van perversie word te koop aangebied. Enige bieërs? ...