НЕ ПІСЬМЕННІЦА | Новы Час\nУсе гады нашага з ёй знаёмства я ведала: Даша піша, але яна — не пісьменніца. Рэч была нават не ў яе журналісцкай адукацыі — выпускнікі журфака БДУ вельмі актыўна падаюцца ў краснае пісьменства. Проста Дар’я Кастэнка заўсёды была для мяне акурат з тых маіх калегаў, хто ўспрымае свой дар як рамяство, як хлеб, як кунг-фу, якое сапраўдны майстар ніколі не дэманструе без патрэбы. Па той жа прычыне факт, што Даша стала аўтарам «Сакавіцкіх дзённікаў» — самага чытанага дакумента вокамгненнай, але такой важнай для часткі жыхароў Беларусі «мікраэпохі» грамадзянскага пратэсту пасля выбараў 19 сакавіка 2006 года, — абсалютна не здзівіў мяне. Проста надышоў час дэманстраваць кунг-фу.\nНе — ну катэгарычна не пісьменніца! Пару празаічных урыўкаў, чытаных калісьці ў інтэрнэце, — не ў лік. У яе нават уласнага блогу ў доўгі час не было: цяпер ён ёсць, але гэта прыватная старонка для сяброў, а зусім не рэйтынгавы рэсурс грамадзянскай актывісткі. У сакавіку 2006-га яна запісвала тэкст у просты файл, на дыскету і высылала па электроннай пошце сяброўцы, а ўжо тая публікавала гэтыя падзённыя справаздачы ў сеціве, атрымліваючы водгук ад рускамоўных чытачоў ва ўсім свеце. Пік папулярнасці зацемак прыйшоўся на самі падзеі — 19–22 сакавіка; дапісвала Даша дзённік ужо ў красавіку, вызваліўшыся з турмы на Акрэсціна, куды трапіла на 10 сутак у ноч разгону намётавага мястэчка 23–24 сакавіка. Але гэтых цэнтральных фрагментаў яе хронікі не было б без першай часткі, якая і дала назву твору, што ў выніку атрымаўся. Даша была актыўнай удзельніцай перадвыбарчых падзеяў — агітавала за Аляксандра Мілінкевіча, а пасля назірала на выбарах. Яе дзённік пачаўся 2 сакавіка, напярэдадні ўгодкаў гістарычнай бітвы на Нямізе і пасля таго, што назвалі «бітвай на Нямізе» журналісты, — запужанага АМАПам мітынгу ў падтрымку Мілінкевіча на мінскай плошчы Свабоды. Тады мы ўсе пачыналі лавіць у штодзённасці сімптомы гістарычнасці. А Даша вырашыла, што будзе пісаць:\n«Можа быць, гэтыя файлы дапамогуць тады мне ці каму-небудзь згадаць, як усё было насамрэч. Калі нехта адважыцца згадваць, калі камусьці гэта будзе патрэбна. Я веру, што будзе. Таму буду запісваць усё, што пабачу і пачую. У эпоху інфармацыйных войнаў яшчэ больш, чым тысячу год таму, патрэбныя ананімныя летапісцы.\nЗавіце мяне проста Даша.\nЯ — маленькі чалавек. Не баец, не агітатар, не гарлан, не главар. Мне вельмі страшна. Але я буду рабіць тое, што лічу сваім абавязкам».\nІ разам з тым не-пісьменніца Дар’я Кастэнка стала аўтаркай ці не самага значнага твора найноўшай беларускай літаратуры. Уражаны яго розгаласам у інтэрнэце, а таксама агульным усплёскам «народнай публіцыстыкі» падчас і пасля апошніх выбараў Андрэй Дынько нават быў абвясціў жанр дзённіка негалоснай тэмай ПЭН-цэнтраўскага конкурсу маладых літаратараў, прысвечанага стагоддзю газеты «Наша ніва». Але не надта атрымалася. Ці то аўтары дзённікаў не пабачылі ўнутранай патрэбы іх на суд журы дасылаць, ці то дасланае надта ўжо недацягвала да ўзроўню «ісціннай літаратуры». Нядзіўна. Рэальныя падзеі, і толькі яны, погляд знутры, гіперасабістае стаўленне да ўсяго, што адбываецца навокал, — і ўжо потым тэкст, сам стыль якога наўпрост залежыць ад умоваў, у якіх ён ствараўся: у выпадку з Дашай — спешка, недасып, халодная камера, шок пасля сутак у заключэнні... І разам з тым — голая эмоцыя, шчырасць, якая, тым не менш, не замінае паслядоўнай выкладцы фактаў. Вось што такое «Сакавіцкія дзённікі». Вось тое, за што мы ўсе іх чыталі.\nФеномен «Сакавіцкіх дзённікаў», магчыма, больш зразумелы таму, хто ведае гісторыю стварэння двух сусветна вядомых помнікаў літаратуры — «Нататкі ля ўзгалоўя» японскай пісьменніцы ХІ стагоддзя Сэй-Сёнагон і кнігі «У заднім доме», больш вядомай як «Дзённік Ганны Франк», аўтарка якога — яўрэйская дзяўчынка, якая ў 1942–1944 гадах разам з сям’ёй хавалася ад нацыстаў у Амстэрдаме. Японская дама — фрэйліна імператрыцы, цягам многіх год рабіла выкшталцоныя запісы для сябе, пасля чаго дзённік нейкім чынам быў абнародаваны і ператварыўся ў звышпапулярны раман: даследчыкі кажуць, «выкраданне» «Нататак…» — аўтарскае какецтва: тое, што было інтымным, з цягам часу перагледжана аўтаркай і ператворана ў кнігу «для ўсіх». Дзяўчынка Ганна пачула па эмігранцкім радыё, што трэба захоўваць для будучыні ўсе сведчанні фашысцкіх зверстваў, асабліва дзённікі, і пачала перарабляць тое, што пісала ў форме лістоў да выдуманай сяброўкі Кіці, у раман, не паспеўшы, аднак, да арышту сям’і і высылкі ў канцлагер, дзе памерла ад тыфу ў 1945 годзе…\nУ Дар’і Кастэнка таксама два адрасаты — яна сама ў будучыні і той, каму «гэта будзе патрэбна». Звяртаючыся да іншых, яна ставіла дзве канкрэтныя мэты: насуперак хлусні афіцыйных СМІ данесці да людзей праўду і заахвоціць пакуль што абыякавых далучыцца да акцый пратэсту. У фінальнай частцы «Дзённікаў» яна з гонарам згадвае, што сустракала людзей, загітаваных іх пачаткам.\nДзіўны эфект такога чытва: мы прагна глытаем яго дзеля экзатычных ці трагічных, экстрэмальных умоваў, у якіх яно стваралася, выносім з яго канкрэтную інфармацыю, у той час як для аўтара галоўнае зусім не гэта. Ахвяра халакосту Ганна Франк шакуе чытачоў, якія так шмат пра яе чулі, падлеткавымі комплексамі, побытавымі падрабязнасцямі ды скаргамі на дарослых. Дзённік гераіні раздушанага бульдозерамі намётавага мястэчка, апроч тых жа побытавых падрабязнасцяў, перапоўнены рамантызмам, сантыментамі, гумарам, спачуваннем, прыязнасцю, любоўю да людзей, з якімі была поплеч, і нянавісцю да тых, хто выступіў супраць.\nДаша пераказвае страшныя і смешныя падзеі, што мелі месца навокал, шчыра прызнаецца нават у тым, што ў беларускай літаратуры прынята хаваць ад вечнасці. Напрыклад, расказвае, якім чынам у намётавым мястэчку была арганізаваная прыбіральня. Ці як, збіраючыся на суд у камеры, выбрала самы няцёплы швэдар, бо ён прыгожы, і памыла галаву пад ледзяной вадой, каб выглядаць добра. Аповед яе ператвараецца то ў нізку анекдотаў, то ў баявік (сцэны разгону намётавага мястэчка), то ў турэмны дзённік, то ў мілосны ліст… Даша цытуе шмат вершаў, ці, хутчэй ,— тэкстаў песень. У асноўным, рускіх бардаў, творчасцю якіх захапляецца, чые песні спявала ў сакавіку пад гітару, таксама раздушаную бульдозерамі. «Прекрасное далёко» і «Крылатые качели» названыя ёй сярод рэпертуару герояў Плошчы. Тожа мне, змагары, тожа мне супраціў! — сказаў бы радыкал. Рамантыкі рэвалюцыі, якія сабраліся там, з галавой выдалі сябе, — паіранізаваў бы цынік. Але менавіта дзякуючы рамантычнаму пафасу напісанае Дашай цягам таго месяцу чытаецца на адным дыханні.\nЯ даўно заўважыла: самы просты спосаб апісаць Дар’ю Кастэнка хаваецца ў вершах яе аднафаміліцы — выбітнай украінскай паэткі, лірычнай патрыёткі Ліны Кастэнка (Даша нарадзілася ва Украіне, школу скончыла ў Берасці). Напрыклад, адзін верш у перакладзе іншай жыхаркі Берасцейшчыны — паэткі Ніны Мацяш. Змяшчу яго сюды цалкам, як зрабіла б ва ўласным тэксце сама Даша, праціўніца вырываць цытаты з цэлых вершаў:\nДабранач, сонца! Дзякую за дзень.\nДабранач, сонца! Дзякую за стому.\nІ за лясоў прасветлены Эдэм,\nі за валошку ў золаце саломы.\nЗа твой світанак, і за поўдзень твой,\nі за мае абпечаныя поўдні.\nЗа ўсё, што ўчора квет здарыла свой,\nза ўсё, што заўтра ў рост зялёны пойдзе.\nЗа смех дзіцячы, за мой зорны міг.\nЗа ўсё, што я магу, за ўсё, што мушу.\nДабранач, сонца! Дзякую за ўсіх,\nхто анічым сваю не збрыдзіў душу.\nЗа ўсё, што прагне песні ды надзей.\nШто дзесьці ў свеце кроў шчэ не праліта.\nДабранач, сонца! Дзякую за дзень,\nза набалеласць слова як малітвы.\nДаша — адна з самых узнёслых асобаў з усіх, каго я сустракала ў жыцці.\n«Яны проста гуляюць», — сказаў пра маладых герояў «Плошчы Каліноўскага» Валянцін Акудовіч, пасля чаго кансерватыўна настроеныя чытачы «ARCHE» вокамгненна абвясцілі яго «ворагам беларушчыны». Але, дашчэнту дыскрэдытаваўшы моладзевы супраціў, мысляр працягнуў: «…гульня (не блытаць з забавай) — рэч куды больш сур’ёзная і важная, чым хоць якое змаганне. Бо толькі праз гульню (у самых розных яе праявах) магчымае тварэнне культуры, а значыць і тварэнне чалавека як чалавека». Даша, на першы погляд, не рабіла нічога звышгераічнага і звышкарыснага для сусветнай рэвалюцыі. Пранесла на Плошчу намёт. Гатавала гарбату, грала на гітары лірычныя песні. Пісала ўзорна-паказальны твор жаночай дзённікавай літаратуры. Пакорліва пайшла ў аўтазак падчас разгону. Яна проста гуляла. Але яе як не-пісьменніцы галоўная заслуга ў тым, што, калі чытаеш занатаваныя ёй радкі, у цябе складаецца ўражанне: падчас гэтай гульні яна перадае пас менавіта табе.\n«Сярэдні век людзей на Кастрычніцкай плошчы будзе недзе мой. 24 гады». Мая сённяшняя гераіня — менавіта гэтая 24-гадовая Даша. З часоў Вясны–2006 прайшло амаль тры гады, «Сакавіцкія дзённікі» Дар’і Кастэнка ўспрымаюцца цяпер зусім па-іншаму. Са зразумелай дыстанцыяй і халоднай аналітыкай. Напэўна, было б цікава патэлефанаваць аўтарцы, задаць ёй пытанні канкрэтна па тэксце: ці сапраўды Плошча сталася «найважнейшым і найлепшым», што здарылася з ёй у жыцці? Ці камунікуе яна з былымі сукамерніцамі праз сацыяльную сетку «Аднакласнікі»? Як яна ставіцца да «мярзотнікаў», якія скарысталіся яе рэвалюцыяй? Цікава — але навошта? Гэта, канешне, быў бы надзённы і рэйтынгавы — але зусім іншы жанр. Не гэты.\nЖыццё пасля Плошчы… Многія з нас тады задавалі сабе пытанне: што са мной будзе? У тым ліку і Даша — «Сакавіцкія дзённікі» поўныя панічнай варажбы на кававай гушчы з тэрмасу. Як і тры гады таму, Дар’я Кастэнка жыве ў Беларусі, працуе ў навуковым часопісе «Адукацыя і выхаванне», адкуль ніхто нават не падумаў яе звальняць за розгаласныя, перакладзеныя на некалькі моваў «матэрыялы не па тэме» (хто ведае, а можа — акурат па тэме?), гуляе ў інтэлектуальныя гульні ў адной з самых моцных беларускіх каманд (якая, дарэчы, называецца «Хунта»), кожнае лета экстрэмальна вандруе з сябрамі: Крым, Скандынавія. У канфліктных сітуацыях ідзе вайной у абарону слабых, а калі марозіва жыцця пачынае ўтопліваць у сябе свае разынкі, — падбівае сяброў на самыя неверагодныя здзяйсненні.\nКалі мы каталіся з горкі, яна ўскідвала галаву ў святле ліхтароў і смяялася. Як у многіх бландынаў, на марозе яе нос заліўся густой чырванню — хацелася хутчэй узяць яе ў цяпло, захутаць у коўдру і напаіць гарбатай. І я згадала Плошчу, намётавае мястэчка, бачанае на ўласныя вочы, — і відэахроніку. На многіх кадрах можна было заўважыць Дашу. Выраз твару быў абсалютна іншы. Спужаны. Рашучы. Засяроджаны. Пазбаўлены касметыкі. Поўны надзеі. Але адна дэталь была тою самай — ярка-чырвоны ад анамальнага холаду той вясны нос. Даша глядзела, як народ скотваецца з ільдзянай горкі, ускідвала галаву з чырвоным носам і смяялася. Менавіта тады я вырашыла, што я пра яе напішу.\nПачытаць "Мартовские дневники" Дар'і Кастэнка можна тут:


«Пляскала ў ладкі, крычала «Позор!»». У Слуцку асудзілі журналістку Зінаіду Цімошак | baj.by\n«Пляскала ў ладкі, крычала «Позор!»». У Слуцку асудзілі журналістку Зінаіду Цімошак\nСёння, 6 жніўня, у Слуцку працягваюцца суды над удзельнікамі сарванай сустрэчы з кандыдатам у прэзідэнты Святланай Ціханоўскай. Пазаштатная журналістка "Новага Часу" Зінаіда Цімошак распавяла, як яе судзілі.\nРазгляд судовай справы супраць мяне распачаўся а дзясятай гадзіне. Сведчанні начальніка Слуцкага РАУС Аляксандра Голікава і яшчэ аднаго супрацоўніка міліцыі пераважылі аргументы карэспандэнта.\nМяне прызналі ўдзельнікам несанкцыянаванага мітынгу з мэтай адлюстравання пратэсту супраць дзеючай улады і пакаралі штрафам памерам у 5 базавых велічынь на суму 135 рублёў.\nАргументы супрацоўнікаў міліцыі: акцыя была несанкцыянаваная і яны прынялі ўсе меры для захавання правапарадку. На мне адсутнічаў бэйджык «Прэса», я фатаграфала, пляскала ў ладкі і крычала «Позор».\nМае аргументы: людзі прыйшлі на законную сустрэчу з кандыдатам Ціханоўскай, кіраўніцтва райвыканкама і Слуцкі РАУС не прынялі належных мер для апавяшчэння случчан аб забароненай акцыі і самі павінны несці адказнасць за тое, што адбылося. Па заданню рэдакцыі я асвятляла мерапрыемства. Так выйшла: прыйшла на законнае, а асвятляла несанкцыянаванае, мела пры сабе пасведчанне карэспандэнта. А за такую правіннасць, як адсутнасць бэйджыка, журналістаў пакуль не судзяць. Да таго ж менеджар сайта «Слуцк — горад» таксама фатаграфаў і не меў бэйджыка. Пасля затрымання быў адпушчаны з РАУС без складання пратакола.\nНачальнік Слуцкага РАУС у якасці доказу маіх злачынных паводзін паведаміў, што я нібыта пляскала ў ладкі і крычала «Позор» і да таго ж прысутнічаю на ўсіх апазіцыйных мерапрыемствах, у тым ліку святкаванні Слуцкага збройнага чыну.\nПрыйшлося суду прадэманстраваць маю хворую пакрыўленую руку, якой я ўжо тры гады ні з кім не вітаюся, а не тое што пляскаю.\nДый пляскаць, трымаючы ў руках мабільны тэлефон, не кожны зможа. Што датычыцца выкрыквання вокліча «Позор!» — з такім рускамоўным словам я развіталася яшчэ 15 гадоў таму. Трэба аддаць належнае начальніку міліцыі, што іншых злачынных дзеянняў у маіх паводзінах ён не заўважыў і адзначыў маю паслухмянасць пры пасадцы ў спецаўтамабіль.\nНа мае пытанне, чаму адначасова з канцэнтрацыяй людзей так хутка з’явіўся АМАП з Мінска, да якога 100 км, і ці не быў ён адмыслова загадзя падрыхтаваны для хапуну, дакладнага адказу ў яго не знайшлося.\nБыло відавочна, што судовыя спрэчкі праводзіліся толькі для «птушкі», усе пратаколы, якія былі складзены ў міліцыі ў першы дзень, былі перапісаны належным чынам на наступны дзень — усім удзельнікам як пад капірку. Пра мітынг у падтрымку Ціханоўскай у пратаколе нават не ўзгадвалася — каб было за што судзіць.


Кіраўнік: Harald Preuner[d]\nколькасьць: 148 521 чал.\nшчыльнасьць: 2261,35 чал./км²\nЗа́льцбург (па-нямецку: Salzburg, па-баварску: Såizburg, літаральна — «Замак солі») — горад на захадзе Аўстрыі, сталіца фэдэральнай зямлі Зальцбург. Чацьверты па велічыні горад Аўстрыі пасьля Вены, Грацу і Лінцу. Стары горад Зальцбургу сусьветнавядомы сваёй архітэктурай у стылі барока і зьяўляецца адным з найболей захаваных цэнтраў гарадоў на нямецкамоўных тэрыторыях. Цэнтральная гістарычная частка гораду ў 1997 годзе была ўключаная ў сьпіс аб’ектаў сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО. Радзіма Вольфганга Моцарта і горад студэнтаў: тут разьмяшчаюцца чатыры ўнівэрсытэты.\n3.4 20 стагодзьдзе\n3.5 21 стагодзьдзе\nЗальцбург знаходзіцца на абодвух берагах ракі Зальцах ля паўночнай мяжы Альпаў. На поўдзень ад Зальцбургу разьмяшчаюцца горы, на поўнач — раўніны. Найбліжэйшая да Зальцбургу альпійская вяршыня — гара Унтэрсбэрг вышынёй 1972 мэтры. Яна знаходзіцца ўсяго за некалькі кілямэтраў ад цэнтру гораду. У частцы гораду, якая завецца Altstadt альбо «стары горад», пераважаюць вежы і цэрквы, пабудаваныя ў стылі барока. Таксама ў цэнтры гораду знаходзіцца масіўная крэпасьць Фэстунг Гоэнзальцбург. Паабапал старога гораду знаходзяцца дзьве меншыя гары Мёнхсбэрг і Капуцынэрбэрг і зьяўляюцца зялёнымі лёгкімі гораду.\nЯк паказваюць археалягічныя раскопкі пасяленьні на тэрыторыі сучаснага Зальцбургу існавалі ўжо ў час нэаліту — новакаменнага стагодзьдзя. Пазьней на гэтым месцы разьмяшчалася кельцкае пасяленьне, якое ў 1 стагодзьдзі да н. э. было заваяванае рымлянамі. Пачынаючы з 45 году н. э. створаная на месцы сучаснага Зальбургу калёнія Ювавум была адным з галоўных населеных пунктаў рымскай правінцыі Норык. Згодна зь легендай, у 477 годзе правадыр ругіяў Адавакар на чале аб’яднанай арміі ругіяў, гэпідаў, готаў і гэрулаў захапіў Ювавум і пакараў сьмерцю сьвятога Максіма і 50 ягоных вучняў.\nУ 696 годзе баварскі герцаг падараваў гэтыя землі біскупу Рупэрту (які пазьней быў кананізаваны). Каля 700 году сьв. Рупэрт заснаваў два манастыры, якія захавалія да нашых дзён і зрабіліся цэнтрам будучага гораду — мужчынскае бэнэдэктынскае абацтва Сьвятога Пятра і жаночы манастыр Нонбэрг. У 739 годзе горад стаў біскупскай рэзыдэнцыяй, а ў канцы 8 стагодзьдзя пры біскупах Віргіліі і Арно горад зрабіўся цэнтрам мэсіянэрскай актыўнасьці хрысьціянскай царквы ў альпійскім рэгіёне. З гэтых часоў горад мае назву Зальцбург, якую атрымаў ад шматлікіх радовішчаў солі ў прылеглых мясьцінах. У 798 годзе зальцбурскія біскупы падвысілі статус і зрабіліся арцыбіскупамі.\nУ 1278 годзе арцыбіскупства было прызнанае сувэрэнным княствам Сьвятой Рымскай імпэрыі і паступова ператварылася ў адносна незалежную клерыкальную дзяржаву. Канчатковая незалежнасьць ад Баварыі была атрыманая ў 14 стагодзьдзі. У прыкладна той жа час ад эпідэміі чумы памерла прыблізна траціна насельніцтва гораду.\nНайвышэйшага росквіту княства дасягнула напрыканцы 16 — напачатку 17 стагодзьдзя. Пры арцыбіскупах Вольфу Дытрыху фот Райтэнаў, Маркусу фон Хоэмэсэ і Парысу Ладрону горад быў моцна перабудаваны пад кіраўніцтвам італійскіх архітэктараў, пасьля чаго стаў вядомы як адна з сталіцаў эўрапейскага барока. У 1622 годзе ў горадзе быў заснаваны ўнівэрсытэт, зачынены ў 1810 годзе і адчынены наноў у 1963. У 1628 годзе быў пабудаваны гарадзкі збор, у 1767 годзе — высечаны адзін з найстарэйшых дарожных тунэляў пад гарой Мёнхсбэрг.\n21 стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\n27 студзеня 2006 году ў горадзе адзначалася 250 гадоў з дня нараджэньня Вольфганга Моцарта. З гэтай нагоды крыху пазьней за 8 гадзінаў вечара мясцовага часу ўсе 35 цэркваў Зальцбургу пачалі біць у званы. Асноўныя сьвяткаваньні адбываліся на працягу ўсяго году.\nРэзыдэнцпляц (па-нямецку: Residenzplatz). Цэнтральны пляц старога гораду. Выгляд пляцу быў сфармаваны ў пачатку 17 стагодзьдзя падчас перабудовы гораду пад кіраўніцтвам італьянскіх архітэктараў.\nРэзыдэнцыя арцыбіскупа. Знаходзіцца на заходнім баку пляцу. Пабудаваная ў 1619 годзе. Інтэр’ер аздабляўся ажно да сярэдзіны 18 стагодзьдзя. На трэцім паверсе знаходзіцца музэй «Галерэя рэзыдэнцыі» — збор сярэднявечнага эўрапейскага жывапісу.\nСабор Сьвятога Пятра. Пабудаваны ў абацтве ў 1143 годзе. Іншыя будынкі абацтва пабудаваныя ў 17—18 стагодзьдзях. Сабор аздоблены карцінамі і ляпнінай, у правым нэфе захаваныя мошчы сьвятога Рупэрта.\nКатэдральны збор. Першы царкоўны будынак на гэтым месцы — невялікая базыліка — быў пасьвечаны яшчэ біскупам Віргіліям ў 774 годзе. У 1200 годзе на месцы базылікі быў пабудаваны збор у раманскім стылі, які цалкам згарэў у 1598 годзе. Сучасны будынак быў пабудаваны ў 1614—1628 гадох, які зрабіўся першым барочным зборам на нямецкамоўных землях. Купал збору абрынуўся падчас бамбаваньняў у 1944 годзе. Гэта было адзіным сур’ёзным пашкоджаньнем, якое нанесла вайна выдатным мясьцінам гораду. Аднаўленьне збору скончылася ў 1959 годзе. Вежы збору маюць вышыню 79 мэтраў. Каля дзьвярэй усталяваныя статуі заступнікаў гораду — сьвятых Рупэрта і Віргілія, якія трымаюць у руках копію збору і бочку з сольлю. У паўднёвай частцы збору — музэй, дзе зьмешчаныя прадметы царкоўнага мастацтва і экспанаты калекцыі арцыбіскупа.\nФартэцыя Гоэнзальцбург (па-нямецку: Hohensalzburg) знаходзіцца на вяршыні гары Фэстунгбэрг на вышыні 120 мэтраў над вышынёй гораду. Фартэцыя Зальцбургу — адна з найбуйнейшых сярэднявечных крэпасьцяў Эўропы, якія захаваліся цалкам. Яе плошча — 30 тысяч м². Патрапіць у туды можна на фунікулёры з старога гораду альбо пехам.\nУ 1077 годзе тут быў пабудаваны раманскі замак, ад якога захаваўся толькі падмурак. Замак шматразова перабудоўваўся і ўмацоўваўся, пакуль не пераўтварыўся ў магутную фартэцыю. Свой цяперашні выгляд Гоэнзальцбург у агульных рысах атрымаў у 16 стагодзьдзі. Крэпасьць перажыла толькі адну аблогу за ўсю гісторыю: у 1525 годзе яе ўзялі ў кола паўстаўшыя сяляне. Гараджане, якія туліліся за сьценамі крэпасьці, вытрымалі 61-дзённую аблогу.\nПравы бераг альбо Новы горад пачаў забудоўвацца напрыканцы 17 — напачатку 18 стагодзьдзя, калі горад перастаў зьмяшчацца на левым беразе.\nУ сярэдзіне 60-х гадоў 20 стагодзьдзя была праведзеная маштабная рэканструкцыя былых прыдворных стайняў і школы верхавой язды, якія знаходзіліся побач з стромым скалістым схілам гары Мёхнсбэрг, якая пераўтварыла старыя будынкі 17 стагодзьдзя ў Малы і Вялікі фэстывальныя тэатры. Пры рэканструкцыі былі высечаныя больш за 50 тысяч м³ скалаў. Дзякуючы гэтаму зьявілася магчымасьць паглыбіць фэстывальны комплекс углыб скалы. Пасьля свайго стварэньня фэстывальны комплекс застаецца нязьменна галоўнай сцэнай фэстывалю.\nУ цэнтры гораду існуе сетка тралейбусных і аўтобусных ліній, якая налічвае больш за 20 маршрутаў з інтэрваламі кожныя 10 хвілінаў. У Зальцбургу таксама існуюць чатыры лініі цягнікоў S-Bahn: S1, S2, S3 і S11. Цягнікі адпраўляюцца ад галоўных станцый кожныя 30 хвілінаў. Прыгарадная лінія S1 дасягае сусьветнавядомай Капэлі Ціхай ночы ў Обэрндорфе за 25 хвілінаў.\nШмат вякоў падмуркам эканомікі Зальцбургу і прылеглых гарадоў была здабыча, ачыстка і продаж солі. З 15 стагодзьдзя пачала разьвівацца вытворчасьць піва, а таксама горная здабыча і мэталюргія. У прылеглых гарадох былі закладзены залатыя і срэбраныя шахты, таксама былі знойдзеныя радовішчы медзі і цынку. У выніку паступовага вычэрпваньня радовішчаў ў 18—19 стагодзьдзях прамысловасьць пачала зьмяняцца ў бок апрацоўвальных фабрык. Таксама разьвіваліся транспарт і банкаўская справа. У пачатку 20 стагодзьдзя недахоп вугалю прывёў да інтэнсіўнага будаўніцтва ГЭС на горных рэках рэгіёна для забесьпячэньня прамысловасьці электраэнэргіяй.\nМузычны ўнівэрсытэт Мацартэўм. Сярод мноства вядомых выпускнікоў асабліва вылучаецца вялікі дырыжор Гэрбэрт фон Караян.\nЦіхая ноч. Самы вядомы эўрапейскі калядны гімн «Ціхая ноч» (па-нямецку: Stille Nacht) быў напісаны ў 1818 годзе ў вёсачцы Обэрндорф пад Зальцбургам мясцовым настаўнікам і сьвятаром.\nАтрымана з «https://be-tarask.bywiki.com/w/index.php?title=Зальцбург&oldid=1951940»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 20 студзеня 2018 году ў 12:49.


Расписания и организация движения - Страница 14 - Railwayz.info\nСообщение Кастусь Шыталь » 15 ноя 2018, 20:14\nНазіранні валацугі, які бадзяецца па аб'ектах чыгуначнага транспарту.\nСёння цягнік 6625, які звычайна адыходзіць з Полацка а 15-23, быў прызначаны толькі на ўчастак Крулеўшчына - Маладзечна. З Крулеўшчыны выехалі двое пасажыраў - я, які, каб не сядзець дома, путаўся па ваколіцах, ды мой дваюрадны дзядзька, пуцеец, які па бясплатным службовым квітку ехаў на прыпынак Валодзькі. Ад Валоцек да Параф'янава я быў адзіным пасажырам на ўвесь 5-вагонны цягнік. У Параф'янаве я выйшаў, а пяць чалавек селі ў цягнік.\nЧалавек пяць з Крулеўшчыны меліся паехаць хуткім 749-м Полацк - Мінск. Не менш за 10 меліся ў Крулеўшчыне выйсці з 749-га - частка, відавочна, каб перасесці на цягнік 6659 Крулеўшчына - Лынтупы. У Параф'янаве з 749-га цягніка выйшлі трое, а селі чатыры чалавекі.\nДа грузавога цягніка Полацк - Маладзечна, які прыйшоў у Крулеўшчыну па нітцы дызеля, чапляюць 12 вагонаў. Для адпраўкі на Полацк стаіць там жа 24 вагоны. У Параф'янаве пад пагрузкай лесам - 6 вагонаў.\nКвіток у Крулеўшчыне сёння выбілі па-расейску. Касірка, якая працавала ўчора, друкуе па-беларуску.\n18:33. Грузавы Полацк - Маладзечна прайшоў станцыю Параф'янаў. Лакаматыў серыі 2ТЭ10, 35 вагонаў. (Гэта значыць, у Крулеўшчыну ён прыйшоў складам 23 вагоны).\nСообщение SWG » 02 дек 2018, 13:26\nВ расписании на сегодня почему-то значатся отмененые с октября электрички до Олехновичей, что вводит некоторых в заблуждение..\nСообщение Valentian » 02 дек 2018, 13:32\nТак все правильно. Их назначали с 9 ноября по 9 декабря по по, сб и вск.\nСообщение SWG » 02 дек 2018, 13:35\nСпасибо. Не знал..\nСообщение Кастусь Шыталь » 31 дек 2018, 16:27\nЗ'ездзіў цягніком у Крулеўшчыну. І быў вымушаны напісаць у Мінскае аддзяленне чыгункі скаргу на лакаматыўную брыгаду.\n"Паведамляю, што 31 снежня 2018 года лакаматыўная брыгада дызель-цягніка №6683 Крулеўшчына – Маладзечна (цягнік ДР1А-179 прыпіскі ТЧ Баранавічы, брыгада ТЧ Маладзечна), робячы прыпынак на прыпыначным пункце “Валодзькі”, спынілася не каля знака “Остановка первого вагона”, а праехала гэты знак прыкладна на два з паловай вагоны. У выніку гэтага пажылая пасажырка з сумкамі, якая высаджвалася з першых па ходу руху дзвярэй трэцяга вагона, мусіла высаджвацца на зямлю, бо дзверы вагона праехалі пасадачную платформу. Гэтак была створаная небяспечная для пасажыра сітуацыя.\nТаксама, з невядомай прычыны, на п. п. “Порплішча” лакаматыўная брыгада праехала знак “Остановка первого вагона” на адлегласць прыкладна двух вагонаў, у выніку чаго пасажыры з першых двух вагонаў, калі б такія былі, не маглі б высадзіцца на платформу.\nПрашу разабраць вышэйпададзеную сітуацыю, і прыняць меры, каб такія выпадкі ў далейшым не паўтараліся".\nСообщение Кастусь Шыталь » 17 янв 2019, 12:10\nАтрымаў адказ з НОД-1. Набрахалі, што нібыта было ўсё ў парадку і спыняліся каля знака. А жанчына тая мусіла высаджвацца з першых двух вагонаў - якія насамрэч праехалі знак "Остановка первого вагона" і платформу.


Па сваім выглядзе стыль Праванс можна лічыць пазітыўным і мяккім, таму ён ідэальна падыходзіць для спальні. Калі выкарыстаць у афармленні спальні гэты стыль, то давядзецца прыкласці нямала намаганняў, але ў выніку вы атрымаеце нейкі кавалачак раю, у якім будзе прыемна праводзіць час пасля доўгіх працоўных будняў. Варта адзначыць і той момант, што ўвасобіць стыль «Праванс» ў спальні нашмат прасцей, чым на кухні.\nТакім чынам, у чым заключаецца стыль Праванс, і як яго ўвасобіць ўжыццё на прыкладзе спальні.\nЯк правіла, пры распрацоўцы гэтага далікатнага стылю используютсяисключительно светлыя бела-блакітныя, бел-жоўтыя, пастэльныя і пудровые тоны, якія будуць пазбаўленыя яркіх кантрастаў. У светлых танах робяць не толькостены, але і падлогу. Пажадана, каб ён быў выкананы з натуральнага деревасветлого колеру. Дапускаецца выкарыстанне дываноў светлага колеру, напрыклад, этоможет быць не вялікі дыван, а маленькія прыложкавыя кілімкі, але желательноизбегать разнастайных арнаментаў.\nРаспрацоўваючы інтэр'ер у стылі Праванс, вельмі важна сачыць засочетанием кветак, бо несупадзенне адценняў можа даць нікому ненужныйконтраст і звесці ўсе вашы намаганні да нуля. Здараецца і такое, калі ў інтэр'еры выкарыстоўваецца мэбля изтемного дрэва, але гэта хутчэй выключэнне, чым правіла.\nЛожак у стылі Праванс\nЛожак абавязкова павінна быць з натуральнага дрэва илиметалла. Спінка і ножкі ложка павінны быць ўзорыстым ці разьбянымі, однакостоит быць уважлівымі і падбіраць ложак з устойлівымі ножкамі. Выдатна ўпісваюцца ў гэты мяккі стыль металлическиевинтажные ложка. Яны выглядаюць вельмі дорага і надаюць спальні ў мяккіх тонахнекоторой разыначкі.\nАбавязкова паклапаціцеся пра наяўнасць у інтэр'еры легкихпологов - яны нададуць інтэр'еру загадкавасці і ўдала унясуць у комнатуочарования.\nПасцельная бялізна абавязкова павінна мець прыгожыя рюшики, вышыўкі, шыццё. Вельмі важна, каб гэтыя элементы не мелі нічога агульнага саристократичностью і раскошай, яны павінны выпраменьваць выключна пяшчота имилый вясковы ўтульнасць. Пазбягайце яркасці і пышнасці, вычварнасці.\nНі адна спальня ў стылі Праванс не абыдзецца безприкроватных тумбаў, на якіх будуць стаяць не толькі прыгожыя лямпы, але имножество мілых чароўных цацанак.\nПажадана паставіць у пакой і прыгожы туалетны столік. Ён павінен бытьдостаточно вытанчаным, такім жа, як і крэсла каля яго. Хоць дапушчальная заменастула на пуфік ці невялікае крэсла на тонкіх ножках. На століку таксама помимонеобходимой касметыкі і парфумерыі павінны ляжаць прыгожыя цацанкі і рамачкі сфотографиями.\nАдным з галоўных умоў стылю Праванс з'яўляецца наяўнасць тонкай мэблі. Вещидолжны мець разьбяныя гнутыя ножкі, выказваючы гуллівасць.\nЦацанкі, якімі вы будзеце упрыгожваць сваю спальню, таксама павінны бытьмилыми, чароўнымі, невялікімі па памеры, ня крыклівымі. Сцены надоукрашать люстэркамі, вышыўкі, карцінамі. Пустыя сцены ў спальні сделаюткомнату безаблічнай і незавершанай, чаго варта пазбягаць.\nБудзе проста выдатна, калі ўсе элементы, якімі вы вырашыце украситьсвою спальню, будуць мець нейкі агульны элемент, для таго каб быў дасягнуты максимальныйпорог гармоніі і спалучальнасці. Паўтаральны ўзор або арнамент на мэблі истенах - гэта лепшы варыянт!\nВокны - яшчэ адна неад'емная частка дэкору\nЯк правіла, стыль Праванс - этолучший варыянт для прыватных уладанняў, у выпадку з якімі акно выходзіць начастную тэрыторыю, з прычыны чаго яны практычна не патрабуюць занавешивания. Першапачаткова гэты стыль лічыўся «сельскім», а вокны тады былі невялікіх памераў.\nДастаткова прыкрыць акно лёгкай, паветранай, полупрозрачнойзанавеской. Хоць стыль і любіць маленькія цацанкі, але вельмі доўгі час этоправило не распаўсюджвалася на вокны, пакуль Праванс ня перавандраваў у большиезагородные вілы і кватэры з вялікімі вокнамі. Але нават нягледзячы на гэта, у окнахстиль застаўся нязменным, яны павінны быць максімальна адкрытымі, свабоднымі ипропускать максімум святла і паветра ў пакой.\nШторы павінны быць выкананы абавязкова з натуральныхтканей і пафарбаваны ў пастэльныя тоны. Запомніце адно вельмі важнае правіла - Праванс - гэта стыль натуральных кветак і матэрыялаў, ён не прымае яркиерасцветки, кідкія рэчы і пластык.\nАксэсуары, якія выконваюць з тканіны, выбираютисключительно натуральныя - сацін, Батыст, паркаль, лён. Цацанкі могуць бытьизготовлены з керамікі, дрэва, шкла, фарфору, кардона. Часцей за ўсё гэтыя вещиукрашают декупажа, штучна состаривают. Каханым элементам Праванса былі иостаются кветкі. Гэта тычыцца не толькі ўпрыгажэнні штучак, але і невялікіх вазочекна начнога століка з прыгожымі букецікамі півонь, напрыклад.\nСтыль Праванс для спальні добры шматлікім: ён надае ёй выгоды, цяпла, спакою, ўпрыгажэнні можна рабіць уручную, надаючы пакоі унікальнасці, эксклюзіву.\nДызайн інтэр'еру сталовай\nДызайн кватэры: скандынаўскі стыль\nСтыль outdoor - новы інтэр'ерных трэнд-2016\nНатуральная касметыка на аснове багавіння\nРасшыфроўваем сны аб афарбоўцы валасоў пры дапамозе соннік\nЛячэнне і афарбоўванне валасоў хной і басмы


Опубликовано: 07.06.2013 20:22:54\nУдзельнікам і гасцям XIII Нацыянальнага фестывалю беларускай песні і паэзіі\nСардэчна віншую вас з адкрыццём ХIII Нацыянальнага фестывалю беларускай песні і паэзіі.\nЗа гады свайго існавання фестываль ператварыўся ў маштабнае мерапрыемства, якое ўносіць важкі ўклад у развіццё і папулярызацыю творчасці беларускіх кампазітараў і паэтаў, дорыць шматлікім гледачам радасць сустрэч з любімымі артыстамі. Знакавай падзеяй фестывальнага жыцця з’яўляецца конкурс маладых выканаўцаў беларускай эстраднай песні, які адкрывае новыя імёны таленавітых спевакоў і спрыяе далучэнню нашай моладзі да лепшых узораў нацыянальнага музычнага мастацтва.\nУпэўнены, што сёлетні фестываль будзе багаты на яркія мастацкія мерапрыемствы і цікавыя сустрэчы, годна прадставіць яркую палітру сучаснай беларускай музыкі і дасягненняў майстроў літаратуры, стане адметнай з’явай у культурным жыцці Беларусі.\nЖадаю ўсім удзельнікам фестывалю моцнага здароўя, невычэрпнага натхнення, поспехаў, шчасця і добрага настрою.


Многія расліны, якія з глыбокай старажытнасці выкарыстоўваліся народнымі лекарамі і знахарамі для лячэння шматлікіх захворванняў, якія сёння прызнаныя і паспяхова прымяняюцца ў афіцыйнай медыцыне, фармакалогіі. Адным з іх з'яўляецца хмель, дакладней, гузы хмеля, лячэбныя ўласцівасці і супрацьпаказанні якіх на сённяшні дзень добра вывучаныя.\nХмель звычайны — гэта ліяна, вырастае ў вышыню да сямі метраў. Расліна шырока распаўсюджана ў многіх частках нашай планеты. У некаторых краінах яго культывуюць ў якасці лекавага расліны. У натуральных умовах хмель расце ў лясах Еўразіі, на Каўказе, Алтаі, Далекім Усходзе, у Заходняй Сібіры, Сярэдняй Азіі. Дзікарослыя расліна распаўсюджана ў лісцяных лясах на тэрыторыі Украіны.\nХмель здаўна вырошчваецца для патрэб харчовай прамысловасці (у прыватнасці, для піваварства) у многіх краінах: Англіі і Францыі, на поўдні Германіі і ў Чэхіі, у Паўднёвай Афрыцы і Паўночна-Ўсходнім Кітаі, Аргенціне і ЗША, Бразіліі і Чылі, Новай Зеландыі і Аўстраліі.\nГэта двудомное расліна, якое мае як мужчынскія, так і жаночыя асобнікі. Але толькі ў жаночых раслін ёсць суплодзі – гузы хмеля, прымяненне якіх эфектыўна ў лячэбных мэтах.\nГаючыя ўласцівасці гэтай часткі расліны абумоўлены яе складам, багатым рэчывамі, якія неабходныя для захавання маладосці, здароўя і выдатнага самаадчування. У гузах хмеля змяшчаецца:\nЯк бачыце, прыведзены спіс ўражвае. У традыцыйнай медыцыне хмель увайшоў у склад шматлікіх вядомых і эфектыўных прэпаратаў, да прыкладу, «Валакардын», які ўжываецца для лячэння гіпертаніі і зняцця раздражняльнасці, «Уролесана», які выкарыстоўваецца для лячэння цыстыту і нырачных калацця.\nУласцівасці гузоў хмеля сапраўды ўнікальныя, што дазваляе выкарыстоўваць іх для лячэння і прафілактыкі многіх захворванняў і паталагічных станаў. Да іх адносяць:\nзаспакаяльнае і седатыўное;\nПрэпараты, прыгатаваныя з гузоў хмеля, дапамагаюць змагацца з жаночымі паталогіямі, у тым ліку з парушэннямі менструальнага цыклу. Хмель даволі часта ўключаюць у склад збораў для лячэння захворванняў нырак і мачавой бурбалкі. Расліна валодае выяўленым болесуцішальным уласцівасцю.\nГузы хмеля мякка зніжаюць высокае крывяны ціск. Адвары і настойкі на іх аснове эфектыўныя пры парушэннях сну, засмучэннях нервовай сістэмы, якія выкарыстоўваюцца для ліквідацыі цягліцавых боляў і курчаў. Яны дабратворна ўплываюць на працу ЖКТ, папярэджваюць развіццё анкалагічных наватвораў і змагаюцца з імі.\nВыкарыстанне прымочак, мазяў на аснове гузоў рэкамендавана пры сустаўных болях, рэўматызме і радыкуліце.\nНародныя лекары даўно і вельмі паспяхова выкарыстоўваюць прэпараты, для падрыхтоўкі якіх ўжываюць гузы хмеля. Тым не менш папярэдне варта абавязкова пракансультавацца з лекарам, асабліва пры наяўнасці хранічных захворванняў. Расліна мае супрацьпаказанні да ўжывання, аб якіх мы распавядзем у гэтым артыкуле, а таксама прадставім найбольш папулярныя рэцэпты народнай медыцыны.\nНапэўна, гэта самы просты і даступны спосаб пазбавіцца ад гэтага цяжкага стану. У навалачку насыпце гузы хмеля, не здрабніць іх. Гэта дазволіць вам хутка супакоіцца і моцна заснуць. Можна спаць на такой падушцы, а можна размясціць яе ў падгалоўя ложка.\nАд бессані дапаможа вам пазбавіцца настой. Для гэтага спатрэбіцца лыжку сыравіны (чайную) заварыць шклянкай гарачай кіпячонай вады, настаяць 20 хвілін. Процеженный склад ўжываюць перад сном як чай.\nГалаўныя і сустаўныя болі\nУласцівасці гузоў хмеля дазваляюць выкарыстоўваць настойку на іх аснове людзям, якія пакутуюць частымі галаўнымі болямі, мігрэні. Медыцынскі спірт і гузы ў суадносінах 4:1 настойваюць у шкляной ёмістасці пад шчыльна закрытай вечкам на працягу тыдня. Затым настойку працаджваюць і прымаюць тройчы ў дзень, разводзячы пяць кропель сродкі ў лыжцы вады.\nАд боляў у суставах, пры рэўматызме, ранках, ударах добра дапамагае мазь з гузоў хмеля. Лыжку сыравіны (сталовую) заліце вадой (250 мл) і пракіпяціце на павольным агні да тых часоў, пакуль першапачатковы аб'ём вадкасці не паменшыцца ўдвая. Затым адвар працаджваюць і змешваюць з звычайным вазелінам у суадносінах 1:4.\nДля лячэння цыстыту выкарыстоўваецца настой, які, па меркаванні пацыентаў, вельмі эфектыўны. У 500 мл кіпячонайвады растворыце дзве лыжкі (сталовыя) здробненых гузоў. Атрыманая сумесь настойваецца на працягу гадзіны, пасля чаго яе варта працадзіць. На працягу дня неабходна выпіць шклянку настою, падзяліўшы яго на чатыры порцыі. Адну з іх прымаюць за 30 хвілін да сну (вечарам). Тры астатнія – за паўгадзіны да ежы. Як сцвярджаюць пацыенты, паляпшэнне стану назіраецца праз тыдзень прыёму.\nГузы хмеля для жанчын\nПрыродны фітаэстрагены, які змяшчаецца ў хмель, блізкі па свайму дзеянню да жаночага гармону эстрогену. Для жаночага здароўя лячэбныя ўласцівасці гузоў хмеля цяжка пераацаніць. Да іх адносяць:\nаднаўленне менструальнага цыклу;\nзніжэнне болевых адчуванняў пры менструацыі;\nпамяншэнне цяжкіх праяў клімаксу (прылівы, рэзкая змена настрою, раздражняльнасць), а таксама перадменструальнага сіндрому;\nзаспакойлівы пры стрэсе, дэпрэсіі, бессані;\nпаляпшэнне працы ЖКТ;\nпрадухіленне анкалагічных захворванняў.\nУжыванне гузоў ў касметалогіі абумоўлена іх супрацьзапаленчымі і бактэрыцыднымі ўласцівасцямі.\nЗбавенне ад перхаці.\nДля гэтай мэты выкарыстоўваецца адвар з гузоў, які ўжываецца ў якасці ополасківателі для валасоў. Неабходна заліць дзве лыжкі (сталовыя) сыравіны літрам кіпячонай вады. Атрыманую сумесь пракіпяціць на працягу чвэрці гадзіны на павольным агні. Пасля двадцатиминутного настойвання пад вечкам працадзіце і выкарыстоўвайце для апалосквання валасоў. Такі склад можна выкарыстоўваць некалькі раз у тыдзень. Па водгуках спажыўцоў, станоўчы эфект назіраецца ўжо праз 3–4 прымянення.\nКаб надаць скуры асобы свежасці, яе варта праціраць касметычным лёдам, які рыхтуецца з однопроцентной настойкі элеутерококка і настойкі гузоў хмеля. Станоўчы вынік можна назіраць ўжо праз 1–2 тыдня прымянення, так гаворыцца ў водгуках прадстаўніц слабага полу, якія скарысталіся дадзеных рэцэптам.\nЯшчэ адзін спосаб зрабіць скуру падцягнутай і пругкай. Для падрыхтоўкі такой маскі неабходна змяшаць 2 лыжкі (сталовых) гузоў з 500 мл кіпеню. Сумесь настойваецца на працягу паўгадзіны. Пасля гэтага яе працаджваюць і наносяць гаючую масу на скуру асобы на 15 хвілін. Маску змываюць з твару цёплай вадой.\nГэтая праблема вядомая многім дзяўчатам (як, зрэшты, і юнакам). Часцяком маладыя людзі выбіраюць няправільны метад барацьбы з ёй, выціскаючы вугры, што, як правіла, выклікае больш сур'езныя ўскладненні, запалення скуры. Будзе разумней выкарыстоўваць лячэбны адвар. Для падрыхтоўкі такога тоніка трэба заварыць лыжку (сталовую) гузоў хмеля кіпенем (250 мл) і даць сродку настаяцца на працягу 10 хвілін. Затым склад старанна працаджваюць і праціраюць ім твар раніцай і ўвечары.\nТакі настой, які характарызуецца супрацьзапаленчымі і бактэрыцыднымі ўласцівасцямі, якія можна выкарыстоўваць для апрацоўкі парэзаў, ран, ранак на скуры. Ён добра супакойвае раздражнення пасля укусаў насякомых. У гэтым выпадку прахарчуйце настоем марлевую сурвэтку і прыкладзеце да месца ўкусу. Кампрэс паскорыць гаенне і не дапусціць развіцця інфекцый.\nДля павелічэння бюста\nЗёлкі лічаць, што рэгулярнае ўжыванне гарбаты з хмелем спрыяе павелічэнню грудзей. Верагодна, гэта праўдападобная інфармацыя, паколькі гузы хмеля ўтрымліваюць фітаэстрагены. У любым выпадку гэта працэс працяглы, таму не варта спадзявацца на нейкае кардынальнае змяненне за адзін-два месяцы прыёму.\nЦалкам верагодна, што такое сцвярджэнне знахароў заснавана на тым, што хмель раней выкарыстоўвалі для выкліку менструацый у дзяўчат, у якіх па фізіялагічных прычынах гэты працэс затрымліваўся. Пасля нармалізацыі менструальнага цыклу грудзі пачынала расці. Традыцыйная медыцына гэты факт не пацвярджае, але і не абвяргае яго. Таму калі вы хочаце з дапамогай хмеля павялічыць грудзі, то спачатку наведайце мамолага і гінеколага, каб у далейшым не паўстала больш сур'ёзных праблем і расчараванняў.\nЯк выкарыстоўваць гузы хмеля для павелічэння бюста? Народныя лекары не хаваюць, што спосаб падрыхтоўкі такога настою гранічна просты. Лыжку гузоў (сталовую) заліце на ноч у тэрмасе кіпенем (250 мл). Раніцай настой працадзіце і падзеліце на тры порцыі. Піць гэта лячэбны склад варта 21 дзень. Скончыўшы адзін курс, неабходна зрабіць тыдневы перапынак і паўтарыць яго. Такім чынам, лячэнне працягваецца на працягу 6 месяцаў.\nПры варыкозе, астэніі, клімаксе\nЗдрабніце дзве лыжкі (сталовыя) сухіх гузоў і заліце іх кіпенем (500 мл). Пастаўце ёмістасць на вадзяную лазню на чвэрць гадзіны. Праз сорак хвілін адвар можна працадзіць і прымаць па 100 мл тройчы ў дзень, перад ежай.\nДзве лыжкі (чайныя) шышак неабходна заліць 250 мл кіпеню. Сродак настойваецца на працягу 40 хвілін. Прымаць лячэбны склад варта па 80 мл тройчы ў дзень, за 30 хвілін да прыёму ежы.\nВарта ведаць, што пры лячэнні шышкамі хмеля неабходна строга выконваць дазоўку. Пры яе перавышэнні высокая верагоднасць пабочных эфектаў, якія праяўляюцца млоснасцю, алергічнымірэакцыямі, галаўным болем. Для іх выключэння неабходна пачынаць прыём прэпаратаў, вырабленых з гузоў хмеля, з самых маленькіх доз. Калі няма паталагічных праяў, лячэбныя сродкі можна ўжываць у неабходным аб'ёме.\nСупрацьпаказанні для жаночага арганізма\nУ дадзеным матэрыяле мы распавялі аб лячэбных уласцівасцях гузоў хмеля. Супрацьпаказанні расліна таксама мае, прычым для жанчын іх значна больш, чым для мужчын. Некантралюемы медыкамі прыём прэпаратаў на аснове хмеля негатыўна ўплывае на жаночае здароўе і можа выклікаць сур'ёзныя праблемы:\nпарушэнні менструальнага цыклу (маюцца афіцыйныя дадзеныя, што жанчыны, занятыя ў перапрацоўцы хмеля, нярэдка пакутуюць ад нерэгулярных менструацый);\nназапашванне тлушчавых адкладаў;\nЧым працяглей курс лячэння, тым хутчэй рызыка ўзнікнення непажаданых і незваротных наступстваў. Акрамя небяспекі, якая тоіцца ў гарманальнай актыўнасці, у склад гузоў ўваходзяць таксічныя рэчывы, якія выклікаюць атручванне сярэдняй цяжкасці. Агульныя супрацьпаказанні гузоў хмеля па адносінах да мужчынам і дзецям малодшай 12 гадоў:\nнаяўнасць кіст і паліпаў;\nнепераноснасць аднаго або некалькіх кампанентаў.\nБольшасць водгукаў аб гузах хмеля ставяцца да іх касметычным уласцівасцях. Пасля прымянення настою для апалосквання валасы становяцца мяккімі, шаўкавістымі, дагледжанымі. Вельмі эфектыўная амаладжальнае маска з гузоў. Скура асобы набывае пругкасць і падцягнутасць ўжо пасля 2-3 працэдур. Ёсць водгукі і аб павелічэнні аб'ёму грудзей: жанчыны пішуць, што праз месяц яна сапраўды павялічылася на памер. Праўда, тут варта падкрэсліць, што пры гэтым павялічваецца і агульны вага чалавека. Прэпараты на аснове хмеля паказваюць выдатныя вынікі пры лячэнні мочапалавой сістэмы, але пры ўмове дакладнага выканання дазоўкі і з улікам наяўных супрацьпаказанні раслін.


НЯМЕЦКІЯ НАЗІРАЛЬНІКІ: МЫ ХОЧАМ ПАГЛЯДЗЕЦЬ, ЦІ БУДУЦЬ ВЫБАРЫ ПРАЗРЫСТЫМІ\nАднак некаторыя маюць больш працяглую візу і застануцца ў Менску прыватна, з надзеяй паназіраць за магчымым другім турам галасаваньня.\nПаводле кантракту АБСЭ, у Беларусі ўдзельнікам дэлегацыі не пажадана даваць інтэрвію журналістам як мінімум да 10-га верасьня. З гэтай прычыны заўтрашні брыфінг з удзелам прадстаўнікоў місіі АБСЭ ў Менску і нямецкай дэлегацыі пройдзе пры зачыненых дзьвярах.\nАднак напярэдадні вылету самалёту зь нямецкай дэлегацыяй у Менск мы зьвязаліся па тэлефоне зь Нямеччынай і гутарылі са спадарыняй Габрыэлай Кётшаў, доктарам права, палітыкам, віцэ-прэзыдэнтам ландтагу Фэдэральнай зямлі Шлезьвіг-Гольштайн, актывісткай сацыял-дэмакратычнай партыі ФРН.\nСпадарыня Кётшаў супрацоўнічае зь Беларусьсю на працягу 6-ці апошніх гадоў і, паводле яе словаў, шукае рэальныя шляхі для ўмацаваньня супрацоўніцтва паміж Беларусьсю і Эўропай.\nМаё першае пытаньне да спадарыні Кётшаў: ці дастаткова, на яе погляд, магчымасьцяў у міжнародных назіральнікаў сачыць за тым, што адбываецца ў Беларусі ў часе выбарчай кампаніі?\n(Кётшаў: ) "Мэта нашай дэлегацыі назіраць за тым, каб выбары прайшлі належным чынам. Лічу, што шанцы на гэта ёсьць. Калі б я іх ня бачыла, я б не прыехала ў Беларусь у якасьці міжнароднага назіральніка, як, дарэчы, і іншыя ўдзельнікі дэлегацыі. Паўтаруся, што магчымасьцяў для назіраньня за тым, ці будуць гэтыя выбары свабоднымі й празрыстымі, дастаткова. Аднак дакладны адказ на пытаньне можна даць, канечне, пасьля выбараў".\nПаводле дасьведчаных крыніцаў, некаторыя ўдзельнікі дэлегацыі досыць скептычна ставяцца да гэтай тэзы. Дэпутатка Бундэстагу, адказная за працу зь Беларусьсю Ута Цапф, якая прыбудзе ў Менск толькі ў суботу, заявіла ў тэлефоннай размове з карэспандэнтам Радыё Свабода, што ўчорашнія выпады беларускага лідэра Лукашэнкі супраць місіі АБСЭ ў Менску і яе кіраўніка Ганса-Георга Віка могуць паставіць пад сумнеў намер Захаду адносна разьвіцьця двухбаковага супрацоўніцтва зь Беларусьсю.\nПаводле спадарыні Цапф, падобныя публічныя абвінавачаньні на адрас спадара Віка ў шпіянажы заходнія палітыкі лічаць абразай, а таксама крокам, які ў будучыні можа прывесьці да самых нэгатыўных наступстваў. Тыя з удзельнікаў дэлегацыі, якія змогуць параўноўваць сёлетнюю прэзыдэнцкую кампанію зь леташняй ва Ўкраіне, лічаць, што з самага пачатку параўнаньне не на карысьць Беларусі.\nПарушэньні пачаліся з моманту накіраваньня беларускім МЗС афіцыйнага запрашэньня. Акрамя таго, у часе ўкраінскіх выбараў, якія нельга назваць абсалютна свабоднымі й празрыстымі, дзейнасьць міжнародных назіральнікаў была менш абмежаванай: за падлікам галасоў можна было сачыць без усялякіх перашкодаў.\nАднак вернемся да размовы са спадарыняй Габрыэлай Кётшаў. Місію сваёй дэлегацыі яна бачыць у наступным:\n(Кётшаў: ) "Даць аб'ектыўную ацэнку выбарам і даць гэтую справаздачу АБСЭ. Назіраньне існуе для таго, каб зрабіць выснову, наколькі чыста праходзілі гэтыя выбары, ці варта іх прызнаваць наогул".\nПаводле дасьведчаных крыніцаў, магчымасьці дакладна ўстанавіць факт фальсыфікацыяў у часе выбараў досыць абмежаваныя. Аднак вялікую ролю ў вынясеньні вэрдыкту будуць адыгрываць падзеі ў дзень галасаваньня, наяўнасьць усіх неабходных дакумэнтаў адносна таго, што ўсё было ў парадку. Зыходзячы з выніковых ацэнак міжнародных назіральнікаў, будзе распрацаваная агульнаэўрапейская стратэгія ў дачыненьні да Беларусі.


Лепшыя Sledding Хілз у Мінэапаліс / Сэнт. падлогу\nУ асноўным плоскі пабрацімы Пахваліцца Жменя Схілы\nКалі вы думаеце пра Мінеапалісе, снег амаль заўсёды прыходзіць на розум. Халодныя, яркія зімы Мінэапаліс / Сэнт. Падлога можа быць складаным для менш пругкім, але Minnesotans ўзяць іх з ходам. На самай справе, яны карыстаюцца чортам з усіх іх снегу. Адзін са спосабаў, яны робяць, што пакетірованія з галавы да ног і выходзіць на санках, калі прадставіцца такая магчымасць.\nМінэапаліс можа быць больш, а некаторыя кажуць, што лепш, пабрацімы. Але Сэнт-Пол лепш, па меншай меры ў адным стаўленні: пагоркі. А калі падае снег, самыя запрэжкі пляма ў STP. Minneapolis мае два назначаных запрэжкі месцы, у той час як Сэнт-Пол мае 15.\nТакім чынам, у той час як мясцовы ландшафт у асноўным плоскі, ёсць шмат пацешных пагоркаў ў Сэнт-Пол, Мінэапаліс, і ўсе вакол вобласці метро. Вось кароткі выклад запрэжак пагоркаў ў Мінеапалісе, Сэнт-Поле, і ў рэгіёне Twin Cities.\nСанкавы ў парках горада ў Мінеапалісе\nМінэапаліс Паркі і зоны адпачынку пазначае два ўчасткі ў якасці афіцыйных запрэжках пагоркаў\nColumbia Park Golf Course на паўночным усходзе Мінеапалісе з'яўляецца адным з самых стромкіх пагоркаў ва ўсім рэгіёне.\nTheodore Wirth рэгіянальны парк, на захад ад цэнтра горада Мінеапаліса, мае запрэжкі пагорка з буксіровачным тросам.\nМэттьюс Парк, Парк Powderhorn, Фуллер парк, Lyndale Падворак Цэнтр адпачынку і Пьячэнцу Барады з'яўляюцца неафіцыйнымі і, магчыма, небяспечныя запрэжках пагоркі з-за дрэў, азёр і іншых перашкод. Паркі і зоны адпачынку Савет Minneapolis прызнае, што запрэжках мае месца ў гэтых парках і хоча, каб вы ведалі, што гэта на свой страх і рызыка.\nСанкавы ў парках горада ў Сэнт-Пол\nПятнаццаць Сэнт-Пол паркі прызначылі запрэжках пагоркі. Некаторыя з іх далікатныя, а іншыя сур'ёзна крут. Так выбраць жаданы ўзровень вострых адчуванняў і памяркоўнасць з розумам. Лепшы горад знаходзіцца ў парку затокі бітвы, круты пагорак, які асветлены для ня запрэжак да 9 гадзін вечара Што можа быць весялей, на халодных выхадныя ўначы ў студзені, чым пракаціцца ўніз пагорак на санках пад зоркамі (з невялікім электрычным святло, каб убачыць на)?\nСанкавы ў Сэнт-Луіс Парк\nГорад Minikahda Vista Park St. Louis Park мае доўгі, даволі круты, шырокі адкрыты пагорак, які ідэальна падыходзіць для катання на санях. Oak Hill Park карыстаецца папулярнасцю сярод сем'яў. Гэта ўнутранае кольца прыгарад мае больш за 10 паркаў, якія маюць тое, што ён называе «слізгальныя пагоркі».\nVadnais-слімак Lakes Regional Park, Vadnais Heights\nVadnais-слімак азёр Рэгіянальны парк мае запрэжках пагорак, зручна прама на беразе возера Snail стаянкі парку. Парк налічвае больш за пяць міль трас, так што разам з запрэжкамі, планаваць на бадзёрлівыя прагулкі па снезе і выгляду на замёрзлым возеры.\nManitou Ридж, White Bear Lake\nЁсць два пагорка ў гэтым маляўнічым поле для гольфа, адзін павольней і гладкі, іншыя хутчэй з ўдарамі. Курс ставіць на іншую асобу ў зімовы час. Парк у поле для гольфа парковак і шукаць запрэжкі пагоркаў ззаду клуба. White Bear Lake знаходзіцца ў 18 мілях ад Мінеапаліса, прыкладна ў паўгадзіне язды.\n«Diners, Drive-Ins і Апусканне» у Мінеапалісе і Сэнт-Поле\nГандлёвыя вуліцы і раёны ў Мінеапалісе. падлогу\nВосень у Мінесоце: Куды паехаць у самы Маляўнічы сезон\nДзень усіх Святых Крамы ў Мінеапалісе. падлогу\nФакты пра хатні партнёрстве ў Мінесоце\nКастрычніка надвор'е ў Вялікім Фенікс\nНацыянальны аўтамабільны музей у Рына\n10 лепшых Ню Пляжы ў Германіі\nКіраўніцтва па 12-й акрузе Парыжа\nВывучэнне Fall Festivals Кліўленда\nВось дзе Падарожнічаць каб даведацца, як вустрыцы Born\nЯк доўга доўжыцца, каб атрымаць Ваш пашпарт?\nУ Найбагатыя людзі ў Невадзе\nДаведнік для Як наведаць Берлін па бюджэце


ТАНКАЎ І САМАЛЁТАЎ НА ЗАЎТРАШНІМ СЬВЯЦЕ НЯ БУДЗЕ\nНапярэдадні афіцыйнага сьвята Дня Незалежнасьці на Кастрычніцкай плошчы з дынамікаў гучаць песьні расейскіх поп-зорак. Насупраць Палацу Рэспублікі ля сквэру пабудаваныя адмысловыя трыбуны для кіраўніцтва. Ля ваеннага музэю ўсталяваная вялікая эстрада. Рабочыя прымацоўваюць да слупоў вялікія дынамікі. Падрыхтоўка да заўтрашніх ўрачыстасьцяў ня цешыць жахароў дамоў, што знаходзяцца побач з Кастрычніцкай плошчай, бо звычайна сьвяты прыносяць ім праблемы й нязручнасьці.\nГаворыць спадар Яўген:\n(Яўген: ) “Перакрываюць вуліцы без папярэджаньня. І потым вечарам ты выходзіш, і калі ня маеш з сабой пашпарту, то ўзьнікаюць праблемы. Трэба даказваць, хто ты такі”.\nЯгоны сусед Яўген Лысенка раней жыў у кватэры, вокны якой выходзілі на Кастрычніцкую плошчу:\n(Лысенка: ) “Дык хадзілі ды папярэджвалі — зачыніце вокны, хлопцы. Нібыта праз шкло нельга стрэліць, як што захочацца. Я спачатку абураўся, а потым думаю — ды навошта. Хаця была сьпёка страшная”.\nА вось меркаваньне спадарыні Натальлі, яна жыве ў доме па вуліцы Леніна, што насупраць ГУМу:\n(Натальля: ) “Гэта гора, калі ў горадзе сьвята. Жыхарам жахліва. Ні машыны прыпаркаваць, нічога нельга. Сьмецце, копаць... І пэўны рэжым. У мэтро нельга праходзіць. Ня дзеля радасьці гэтыя сьвяты для жыхароў. Любога запытайце”.\nМае суразмоўцы згадвалі леташні інцыдэнт на Дзень Незалежнасьці, калі ў Аляксандра Лукашэнку, які ехаў па праспэкце на ролікавых лыжах, кінулі памідорам. Сёлета, напэўна, будзе яшчэ больш міліцыі, каб выключыць падобныя інцыдэнты, мяркуюць яны.\n(Спадар: ) “Парадку ў нас шмат. Нават крыху больш, чым хацелася б. Таму што армія ў нас 100 тысяч, а міліцыя — 250 тысяч. А сьвяты... Дык будуць жа выпіваць. Адзінае што — паставілі б біятуалеты нам, як мага больш”.\nЗ прычыны заўтрашніх урачыстасьцяў унівэрсам “Цэнтральны” распачне працаваць толькі з паловы першай гадзіны. Як мне паведамілі ў краме, ім забаранілі прадаваць да паловы шостай гадзіны сьпіртовыя напоі ў шкляным посудзе, толькі піва ў плястыкавых бутэльках. Адміністратар гандлёвай залі Ірына Царкевіч хвалюецца, як бы ў апошні момант ўвогуле не загадалі спыніць гандаль, як гэта было некалькі дзён таму ў часе выпускных вечароў, калі без папярэджаньня “Цэнтральны” быў зачынены. Тады сапсаваліся некаторыя харчы — малако ды хлеб, якія ўжо нельга было прадаць на наступны дзень.\nЗаўтра на Кастрычніцкай плошчы адбудзецца вайсковы парад, гэтым разам без самалётаў і танкаў. На прэсавай канфэрэнцыі, якую даваў сёньня з нагоды Дня Незалежнасьці старшыня камісіі так званага Савету Рэспублікі Мікалай Чаргінец, я запыталася, колькі будзе каштаваць правядзеньне параду для беларускага бюджэту і чаму сёлета вырашылі не дэманстраваць вайсковую тэхніку.\n(Чаргінец: ) “Каб не перашкаджаць працы Радыё Свабода, прынятае рашэньне — тэхніку не прымяняць. Будзе такі сухапутны парад, у ім возьмуць удзел вайскоўцы. Таму і перакрыцьцё вуліц будзе аптымальнае, ніякіх надзвычайных мераў, ніякіх перакрыцьцяў на дальніх подступах. Колькі будзе каштаваць — я не ведаю. У дзясяткі разоў менш, чым звычайна. Гэта зьвязана і з тым, што кожнае прымяненьне цяжкой тэхнікі ў летні час па асфальтавых дарогах цягне за сабой выдаткі ня толькі на эксплюатацыю тэхнікі, але і патрабуе рамонту дарог”.


Спампаваць 112.67 Kb.\nНазва План Увядзенне хрысціянства на беларускіх землях. Культура. Вядомыя дзеячы асветы Е. Полацкая, К. Тураўскі, К. Смаляціч\nПамер 112.67 Kb.\nПлан заняткаў Візантыйская культура як спадчынніца антычных традыцый. Новая хрысціянская культура Візантыі. Хрысціянства як дзяржаўная ідэалогія Візантыі\nБіблія – рэлігійны гістарычны помнік. Станаўленне хрысціянскіх рэлігійных дагматаў


Які лёс чакае сёлета незалежныя літаратурныя выданьні?\n18 студзень 2005, 20:00\nВалянціна Аксак, Менск (эфір 15 студзеня) Ці залежыць цярпімасьць улады да іх ад зьместу надрукаваных твораў? І які лёс чакае альтэрнатыўныя дзяржаўным літаратурна-мастацкія часопісы? На гэтыя ды іншыя пытаньні шукаюць адказу тэарэтык тэмы — культуроляг, літаратуразнаўца ды філёзаф Валянцін Акудовіч і практык — галоўны рэдактар незалежнага літаратурнага часопісу “Дзеяслоў” Барыс Пятровіч\n(Валянціна Аксак: ) “Споўнілася два гады, як часопіс “Дзеяслоў” стаў паўнавартасным, рэгулярным незалежным беларускім літаратурным часопісам. Спадар Пятровіч, з чым пачынаеце трэці год свайго існаваньня?”\n(Барыс Пятровіч: ) “Галоўная навіна прыйшла напрыканцы мінулага году, калі закончылася падпісная кампанія і нам стала вядома, што шмат людзей падпісалася на наш часопіс, прычым нават нечакана шмат. З другога боку, і чакана, бо мы шмат езьдзілі па Беларусі, сустракаліся з нашымі чытачамі, і мы бачылі, як чакаюць яны зьяўленьня выданьня па падпісцы. І калі яно зьявілася, то мы бачылі гэтую радасьць ад навіны, што на часопіс можна цяпер падпісацца ў любым горадзе, у любой вёсцы. Часопіс сапраўды стаў пэрыядычным, ён выходзіць шэсьць разоў на год стабільна — і гэта таксама тое, што нас радуе.\nАле ў нас ёсьць невялікія праблемы з друкарняй, што спараджае часам затрымкі друку. І вось на сёньня мы яшчэ ня маем апошняга нумару за мінулы год, але ён неўзабаве зьявіцца, і надалей, мы думаем, што праблемаў такіх ня будзе, што яны адыдуць у мінулае. У гэтым сэнсе я аптыміст. Тое, што часопіс зьявіўся ў падпісцы, нас вельмі радуе. Бо праблема распаўсюду была для нас галоўнай цягам апошняга году. І на сёньня сытуацыя такая, што палова накладу ўжо будзе распаўсюджвацца праз падпіску.\nЗ праблемаў, якія засталіся нявырашанымі зь мінулага году, найперш не працягнутая дамова зь “Белкнігаю” на распаўсюд. А гэта азначае, што некаторыя кнігарні сталі пазбаўляцца “Дзеяслова”. Мы таксама ня можам распаўсюджваць свой часопіс празь сетку шапікаў “Белсаюздруку”. Што тычыцца творчых нейкіх праблемаў ці рэдакцыйных, то яны, дзякуй богу, вырашаюцца намі непасрэдна безь нічыйго ўдзелу звонкі”.\n(Аксак: ) “Спадар Акудовіч, вы, як чалавек, які чытае часопіс “Дзеяслоў” і зрэдчас там друкуецца, які чытае таксама дзяржаўныя літаратурныя выданьні, як вы ацэньваеце існаваньне ўжо цягам двух гадоў гэтага незалежнага часопісу на агульным нацыянальным літаратурным рынку?”\n(Валянцін Акудовіч: ) “Я ацэньваю яго надзвычай высока. Бачыце, рэч нават ня ў тым, які “Дзеяслоў” сам па сабе. Уявім сабе, што ў нас пасьля таго, як стварыўся голдынг “ЛіМ” і прыватызаваў усе дзяржаўныя выданьні пад ідэалёгію, дык вось уявім сабе, што сёньня ў нас няма “Дзеслова” — значыць, няма ніводнага вольнага незалежнага літаратурнага часопісу. Нацыянальная Беларусь засталася б сіратою. І пастаўцеся да гэтае мэтафары з усёй сур’ёзнасьцю.\nАкрамя таго — і гэта самае істотнае — што ёсьць альтэрнатыва той зацуглянай літаратуры, якую нам даюць дзяржаўныя часопісы, што ёсьць і іншая літаратура. Дык вось у зьвязку зь “Дзеясловам” ёсьць чаму радавацца, што гэта сапраўды клясны часопіс. Што там сапраўды друкуецца ўсё лепшае, што ёсьць у нас у сучасным літаратурным працэсе. І я думаю, з таго, што “Дзеяслоў” сапраўды стаў выбітным літаратурным выданьнем, яму будзе нялёгка ў будучым. Рэч у тым, што вось гэтая апазыцыя — голдынг — ня думаю, што яна, маючы выхад на рэпрэсіўныя дзяржаўныя інстытуцыі, не скарыстаецца імі, каб свайго канкурэнта, які відавочна апярэджвае па ўсіх парамэтрах выданьні голдынгу, усе разам узятыя, пакінуць у спакоі. Часопіс “Дзеяслоў”, як прыклад таго, што можна без падтрымкі дзяржавы зрабіць значна лепш, чым яны робяць на грошы падаткаплатнікаў, голдынгаўцы будуць імкнуцца рэпрэсаваць”.\n(Аксак: ) “Спадар Пятровіч, вы сказалі пра праблемы, якія ў вас узьніклі зь “Белкнігай”. Вядома, што тыя ж самыя праблемы скончыліся паразай часопісу “ARCHE ” — гэты, таксама незалежны часопіс, летась адмовіліся распаўсюджваць і “Белкніга”, і “Белсаюздрук”. У зьвязку з гэтым, ці ня думалі вы над стварэньнем супольнае недзяржаўнае сеткі распаўсюду?”\n(Пятровіч: ) “Гэтай ідэі ўжо не адзін год. Шмат разоў спрабавалі яе ажыцьцявіць розныя выданьні, у тым ліку і “Белорусская деловая газета”, і “Наша Ніва”, і “ARСHE”. Я думаю, можа, з часам знойдзецца чалавек, які здолее аб’яднаць нашыя выданьні, і які здолее стварыць такую сетку ў межах Беларусі. І мне здаецца, ня столькі важна, будзе яна афіцыйная ці не афіцыйная, але такая сетка, безумоўна, трэба, таму што праблема распаўсюду ёсьць ва ўсіх незалежных выданьняў. Мы пакуль што абапіраемся толькі на сваю актыўнасьць, так бы мовіць. Паколькі мы пачыналі пазьней і не засьпелі тых структураў, якія былі створаныя да нас і пасьпелі пасьпяхова папрацаваць на распаўсюд друку і на Беларусь увогуле. Яны былі зачыненыя да нас, таму мы на іх і не разьлічвалі.\nМы ад пачатку думалі працаваць найперш афіцыйна, цалкам афіцыйна, дзеля гэтага мы і рэгістравалі часопіс. І мы хацелі працаваць і зь “Белсаюздрукам”, і зь “Белкнігай”, і зь “Белпоштай”. Мы спрабавалі ўсяляк гэта зьдзейсьніць, але не ўдалося ніякім чынам распачаць працу зь “Белсаюзрукам”, бо якраз на той момант, калі мы зьявіліся, усе літаратурна-мастацкія выданьні былі выключаныя з гэтае сеткі распаўсюду. Так што мы ад пачатку разьлічвалі толькі на свае сілы: не чытачы ішлі да нас, а мы ішлі да чытачоў. Мы ехалі да іх у Гомель, Горадню, Воршу, Слонім, Бабруйск, Барысаў… Запрашалі іх набываць нашае выданьне там, дзе яго можна было набыць на той час і, у прынцыпе, і цяпер”.\n(Аксак: ) “Часопіс “Дзеяслоў” — чыста літаратурнае выданьне. Ніякіх палітычных тэкстаў, прынамсі, у тых дванаццаці нумарах, якія выдрукаваныя, няма. І тым ня менш, узьнікаюць праблемы. Спадар Акудовіч, на вашую думку, ці залежыць сёньня цярпімасьць улады да нейкага выданьня ад ягонага зьместу?”\n(Акудовіч: ) “Я думаю, што не. І прычым, я гатовы сказаць адназначна — не. Відавочна, сёньня для ўлады істотна толькі адно: ці гэтае выданьне ўпісанае ў гэтую сыстэму і, значыць, ёй цалкам падпарадкуецца, ці яно вольнае ў сваім выбары, матывацыі сваіх учынкаў, падыходаў і да т.п. Што да беларускіх па мове выданьняў найперш, то яны апрыёры ўжо зьяўляюцца апазыцыйнымі ўладзе, нават калі фармальна яны да яе ляяльныя ці нават падтрымліваюць. Беларуская мова, беларуская культура, беларуская літаратура сёньня — галоўны апазыцыйны чыньнік. Апазыцыйны чыньнік значна большы, чым палітычныя партыі, рухі і да т.п.\nТаму трэба чакаць, што ня толькі Беларускі гуманітарны ліцэй, ня толькі тыя шматлікія газэты, якія зьніштожаныя былі раней, а і тыя, якія засталіся, як бы сябе ляяльна ці асьцярожна ні паводзілі, будуць вынішчаныя. Гэта страшэнна сумная пэрспэктыва. Але калі мы ня будзем разумець, што канцавая мэта ўлады зрабіць гэтае поле чыстым ад любой несыстэмнасьці, ад любой няўпісанасьці ў яе, а тым больш — ад любой апазыцыйнасьці натуральнай, як у выпадку зь беларушчынай, то тады мы не падрыхтуем сябе да той сытуацыі, калі гэта здарыцца”.\n(Аксак: ) “Ці згодны галоўны рэдактар “Дзеяслова” з такімі змрочнымі прагнозамі пэрспэктывы беларускага друку?”\n(Пятровіч: ) “Заўсёды трэба рыхтавацца да горшага, але, тым ня менш, мне не хацелася б губляць “Дзеяслоў”. І мы будзем яго выдаваць у любым выпадку. Нават калі нельга яго будзе выдаваць у межах Беларусі, мы паспрабуем яго зарэгістраваць і выдаваць за межамі. Чаму мы будзем гэта рабіць? Таму што мы бачым, наколькі сёньня гэта патрэбнае выданьне. Вельмі цьвёрда сказалі, калі мы пачыналі, і Янка Брыль, і Ніл Гілевіч, і Анатоль Вярцінскі, і Генадзь Бураўкін, і Рыгор Барадулін, і маладзейшыя пісьменьнікі, што яны будуць друкаваць свае творы ў “Дзеяслове” і ні ў якім выпадку ня будуць друкаваць у выданьнях голдынгу. Яны сваё слова трымаюць — і трымаюць найперш таму, што ёсьць “Дзеяслоў”. І таму для нас вельмі важна захаваць выданьне незалежна ад тых варункаў, якія ўзьнікаюць у Беларусі.\nЯ шкадую толькі пра адно, што сёньня вельмі мала такіх выданьняў, як “Дзеяслоў”. Перад намі — непачаты край працы, і трэба крок за крокам адстойваць сваё права на існаваньне, і тым больш, на пашырэньне. Зыходзячы з гэтай канкрэтнай сытуацыі, мы нават думаем пра павелічэньне накладу”.\n(Аксак: ) “Вось слова практыка, які да таго ж яшчэ і аптыміст, хаця і стрыманы. А цяпер я прашу сказаць сваё слова тэарэтыка. Спадар Акудовіч, вы казалі, што трэба рыхтавацца да той сытуацыі, калі перад беларускімі інтэлектуаламі будзе чыстае поле. Вы можаце расшыфраваць слова “рыхтавацца”? Што мелася на ўвазе?”\n(Акудовіч: ) “Я проста хачу сказаць, што мы наперад павінны быць гатовыя да рашучасьці. І калі ў нас будзе гэтая гатоўнасьць рашучасьці супраціву тым абставінам, якія будуць у нас складвацца, то ў тых канкрэтных сытуацыях мы знойдзем канкрэтныя шляхі выйсьця зь іх. Бо калі ёсьць рашучасьць, якой бы змрочнай сытуацыя ні была, якой бы безнадзейнай яна ні была, заўсёды зь яе можна знайсьці пазытыўны выхад. Іншая рэч, што для таго, каб рабіць добрую справу, справу твайго жыцьця, да якой ты пакліканы, ты змушаны аддаваць час не на гэтую справу, а на змаганьне з вонкавымі абставінамі, каб мець магчымасьць рабіць сваю справу. Ну, але так яно ёсьць, такая наша доля, такі наш лёс. І таму яшчэ раз я хацеў бы сказаць: будзе рашучасьць, то зь якімі стратамі, але мы будзем рабіць справу. І крый божа, каб мы калісьці згубілі гэтую рашучасьць, якая ў нас ёсьць”.


Намоленыя месцы над Дняпром | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэлігія » Намоленыя месцы над Дняпром\nГрамадства, Рэлігія, Культура, Краязнаўства\nСабор Трох Свяціцеляў, Свята-Мікольскі манастыр, Свята-Крыжаўздзвіжанскі сабор, Конкафедры Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Станіслава. г. Магілёў\nУ кожнага чалавека — свая гісторыя хрышчэння. Большасць, мяркую, і не памятае, як іх хрысцілі, бо гэта адбылося, калі яны былі яшчэ немаўлятамі.\nМяне хрысцілі, калі мне споўнілася пяць гадоў. Помню, было змрочна і холадна, гарэлі свечкі. У купель мяне не акуналі, але давялося зняць калготачкі — я ўся заледзянела і потым захварэла. Гэта быў 1990 год, а храм для хрышчэння выбралі той, да якога было зручней за ўсё дабрацца бацькам і хросным, — сабор Трох Свяціцеляў. Бацька працаваў у Магілёўскім абласным тэатры лялек. Храм стаіць побач. Дакладней, не так: гэта тэатр стаіць побач з храмам.\nТам, дзе мяне хрысцілі\nСабор Трох Свяціцеляў — помнік архітэктуры пачатку ХХ стагоддзя. Храм атрымаў назву ў гонар Васіля Вялікага, Рыгора Багаслова і Іаана Златавуста. У сабор можна ўвайсці з трох бакоў — гэта яго адметнасць. Як сведчаць крыніцы, першы камень храма быў закладзены ў 1903 годзе, у 1914 годзе будаўніцтва завяршылася. Змянілася ўлада, і ў 1961 годзе храм быў закрыты, а будынак аддадзены пад клуб завода «Строммашына». Завадчане хадзілі сюды на танцы, праводзілі гульні і творчыя спаборніцтвы. А ў 1979 годзе побач з былым храмам адкрыўся тэатр лялек.\nСабор зноў быў асвячоны і пачаў дзейнічаць 25 снежня 1989 года, у год адраджэння Магілёўскай епархіі.\nХрам вянчаюць сем купалаў, а над уваходам знаходзіцца званіца. Калі пяюць званы — іх звон чуваць у тэатры. Дзіўна, але ў прыгожы храм, дзе мяне хрысцілі, я наведваюся зусім рэдка, хоць часта хаджу міма. Побач з саборам праходзіць шумная гарадская вуліца, праз дарогу — працуе завод, а насупраць — гудзе Цэнтральны кірмаш. Я люблю цішыню.\nЗацёртыя фрэскі Падміколля\nЦіха — на Падміколлі. Калісьці, у маім маленстве, на падыходах да Падміколля густа рос баршчэўнік, а з-за лістоты векавых дрэў сонца не трапляла на зямлю. Але мы з сяброўкамі любілі там гуляць, і ў гэтым была казачная загадкавасць і асалода: спусціцца з маста праз Дняпро, ісці ў паўзмроку, слухаць шэпт дрэў і спевы птушак, а потым раптам аказацца ў дняпроўскай нізіне, залітай сонцам, дзе стаіць Свята-Мікольскі манастыр — праваслаўны жаночы манастыр з даўняй і няпростай гісторыяй. Намоленае месца.\nУпершыню Свята-Мікольскі храм згадваецца ў летапісных крыніцах у 1522 годзе. Летапісы распавядаюць, што драўляная царква некалькі разоў была перабудавана, раскрадзена, а потым загінула ў пажары. У 1637 годзе прыхаджане збудавалі новую часовую драўляную царкву і келлі для ўладкавання манастырскага жыцця пры храме, а пазней — у 1672 годзе — была збудавана і асвячоная цагляная царква з прыдзеламі ў гонар Хрысціцеля Гасподняга Іаана і святога вялікамучаніка Дзімітрыя Салунскага. У царкве не было ацяплення.\nСвята-Мікольскі жаночы манастыр дзейнічаў з 1637 да 1719 года, потым быў ператвораны ў мужчынскі, які існаваў да 1754 года. У 1798 годзе быў асвечаны новы зімовы храм з ацяпленнем. Цяпер гэта Ануфрыеўскі храм.\nУ 1934 годзе Свята-Мікольскі сабор закрылі. Там знаходзілася перасыльная турма, пазней — кніжная база. У сярэдзіне ХХ стагоддзя ўсе сцены храма, на якіх знаходзіліся цудоўныя фрэскі, зацерлі цэментам. Захаваўся толькі цэнтральны іканастас Мікольскага сабора — яго адвезлі на рэстаўрацыю ў Мінск.\nКалі пачаліся рэстаўрацыйныя работы ў манастыры, там было знойдзена мноства чалавечых астанкаў: гледзячы па ўсім, гэта былі астанкі арыштантаў, што загінулі ў турме.\nУ 1989 годзе быў нанава асвечаны Свята-Ануфрыеўскі храм. Менавіта ў ім 5 жніўня 1993 года на пасяджэнні Свяшчэннага Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы да ліку мясцоваўшанаваных святых далучылі свяціцеля Георгія Каніскага.\nМанета, падораная імператарам\nУ манастыры захоўваюцца спісы Магілёўска-Брацкай іконы Божай Маці, Бялыніцкай Божай Маці і іконы «Жыватворнае неба». А ўлетку 2000 года, у час кананізацыі Мікалая Другога, у Магілёве быў знойдзены партрэт імператара. Цяпер ён асвечаны як ікона і знаходзіцца ў левым прыдзеле Свята-Мікольскага сабора, які носіць назву у гонар Святых Царскіх мучанікаў. Да іконы прымацаваная 5-рублёвая манета, якую імператар падарыў хлопчыку Сямёну Халіпаву ў час наведвання храма.\nУ канцы верасня 2005 года ў Магілёў завітала вялікая княгіня Вольга Мікалаеўна Кулікоўская-Раманава, жонка роднага пляменніка імператара — Ціхана Мікалаевіча. Княгіня падарыла Свята-Мікольскаму манастыру копію іконы Божай Маці «Траеручыца», якая знаходзілася ў Екацярынбургу ў Іпацьеўскім доме ў час зняволення царскай сям'і ў 1918 годзе.\nМікалай Другі з сям'ёй часта бываў у Магілёве. Тут захаваліся будынкі, дзе імператар жыў з сям'ёй, дзе знаходзілася Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандуючага ў час вайны. Іншым разам можна пачуць фразу: «Магілёў — апошняя сталіца самадзяржаўя». Невыпадкова ў горадзе з'явіўся храм у гонар Царскіх мучанікаў, Новапакутнікаў і Спаведнікаў Царквы Рускай.\nІдэя будаўніцтва храма належыць Высокапраасвяшчэннаму Максіму, архіепіскапу Магілёўскаму і Мсціслаўскаму. Месца пад будаўніцтва — знакавае: калісьці на Замкавай гары ўжо быў праваслаўны храм, а побач з паркам Горкага, што калісьці называўся Мікалаеўскім, знаходзіўся дом губернатара, у якім і змяшчалася Стаўка.\n27 верасня 2002 года, у свята Уздзвіжання Крыжа Гасподняга, на месцы будучага храма быў устаноўлены і асвячоны Крыж з іконай святых царскіх пакутнікаў. У 2009 годзе ігумення Свята-Мікольскага манастыра Яўгенія падарыла прыходу храма звон дарэвалюцыйных часоў з выявай імператара Мікалая Другога. 27 мая 2011 года ў дзень каранацыі Мікалая Другога быў устаноўлены купал храма, а 17 лютага 2014 года Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Павел здзейсніў абрад вялікага асвячэння храма.\nНа месцы пажару\nУ парку Горкага ў савецкія часы знаходзіліся сцэнічная пляцоўка і каруселі, па выхадных іграў духавы аркестр. Сёння тут ціха. Цвітуць кветкі, пасаджаныя дбайнымі прыхаджанкамі. З драўлянай тэрасы, што выходзіць на схіл Замкавай гары, добра бачныя сінія-сінія купалы храма, вельмі любімага і вядомага ў Магілёве. Трэба спусціцца па прыступках з парку, прайсці крыху наперад — і за Магілёўскім кірмашом вас сустрэне ўтульны і прыгожы Свята-Крыжаўздзвіжанскі сабор.\nАсноўны прыдзел галоўнага храма сабора — у памяць Уздзвіжання Жыватворнага Крыжа Гасподняга, другі прастол — у імя святых Барыса і Глеба. Таму многія па-ранейшаму называюць сабор Барыса-Глебскай царквой, і ён таксама стаіць на намоленым месцы. У старажытных дакументах можна знайсці сведчанні, што на месцы царквы ў XVІІ стагоддзі знаходзіўся Барыса-Глебскі праваслаўны манастыр, у якім змяшчалася першая праваслаўная епіскапская кафедра Іосіфа, першага самастойнага беларускага епіскапа. Тут жа ў 1637 годзе другі епіскап беларускі ў Магілёве Сільвестр Косаў склікаў першы Магілёўскі епархіяльны сабор, была заснавана друкарня. Але ў пачатку XVІІІ стагоддзя манастыр загінуў у пажары. Адноўлена была толькі царква — у 1869 годзе, на сродкі прыхаджан. Яе закрылі, калі прыйшла новая ўлада, але зноў адкрылі ў 1941 годзе, і доўгі час яна заставалася адзіным адкрытым храмам у Магілёве.\nУ гэтым храме я стала двойчы хроснай. Кожны раз гэта было незвычайнае адчуванне: як быццам я дакранулася да нябёсаў.\nХрам з пячных цаглін\nДакрануцца душой да нябёсаў у кожнага атрымаецца і ў Конкафедры Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Станіслава. Гэты надзвычай прыгожы помнік архітэктуры XVІІІ стагоддзя сціпла схаваўся за шчыльнай гарадской забудовай — гэтак, што адразу і не знойдзеш. Сабор збудаваны на месцы былога кармеліцкага кляштара. У 1636 годзе на тэрыторыі кляштара была збудавана драўляная царква ў імя Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, аднак у 1708 годзе падчас пажару яна згарэла, і толькі амаль праз 50 гадоў — у 1752 годзе — на яе месцы вырас каменны храм. Ёсць легенда, згодна з якой храм збудаваны з пячных цаглін, якія прынеслі гараджане як водкуп за забітага шляхціча.\n25 снежня 1772 года Кацярына Другая абвясціла аб стварэнні ў Расійскай імперыі каталіцкай Беларускай епархіі з цэнтрам у Магілёве. Праз дзесяць гадоў Беларуская епархія была ператворана ў Магілёўскую архіепархію, і ёй сталі падпарадкоўвацца ўсе каталіцкія прыходы лацінскага абраду Расіі. З 1783 года сабор Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі стаў кафедральным саборам Магілёўскай архіепархіі. У Магілёве сабор часта называюць касцёлам Святога Станіслава, таму што яго апякун — Святы Станіслаў Рымскі.\nУ савецкі час у храме змяшчаліся Цэнтральны гістарычны архіў БССР, Дзяржаўны архіў Магілёўскай вобласці — неверагодныя роспісы і ўнікальны арган з рэдкімі керамічнымі трубамі, які, згодна з паданнем, лічыўся ў Ватыкане пад нумарам «2», сышлі ў нябыт. Калі касцёл у пачатку 1990-х вярнулі вернікам, яго рэстаўрацыя доўжылася чатыры гады.\nУ нашы дні храм адкрыты. Ён прымае гасцей і ўдзельнікаў фестывалю духоўнай музыкі «Магутны Божа»: сюды прыязджаюць артысты, выканаўцы духоўнай музыкі з усяго свету — сапраўднае свята шчырай веры, любові і святла.\nІ гэта стане гісторыяй\nЯшчэ адзін храм, пра які нельга не распавесці, быў збудаваны ў горадзе зусім нядаўна. Доўгі час у раёне Магілёва, які называецца Задняпроўе, не было ніводнага праваслаўнага храма. Ідэя збудаваць кафедральны сабор узнікла яшчэ ў 1996 годзе, і на яе ўвасабленне спатрэбілася амаль дваццаць гадоў.\nКафедральны Спаса-Праабражэнскі сабор — адзін з самых вялікіх у краіне. Праект быў распрацаваны Леанідам Макарэвічам, а канструкцыйная частка — архітэктарамі «Магілёўграмадзянпраекта». Храм свабодна змяшчае тры з паловай тысячы чалавек, а вышыня яго — шэсцьдзясят метраў. Яго купалы зроблены па самай сучаснай тэхналогіі — з лёгкага металу, пакрыты сплавам з нітрыду тытану, які вельмі доўга застанецца яркім і зіхатлівым. Іканастас храма выканалі беларускія разьбяры пад кіраўніцтвам Міхаіла Юрэвіча. Сабор асвячоны 6 жніўня 2015 года.\nХтосьці скажа — навадзел! Але ўсё, што мы робім сёння, заўтра становіцца гісторыяй. Я хачу, каб храмы, якія вырастаюць сёння, стаялі не адно і не два стагоддзі, не гінулі ў пажарах, а асвятлялі горад бляскам сваіх купалоў і радавалі жыхароў святочным перазвонам. Хачу, каб нашы прапрапраўнукі падыходзілі да іх і з захапленнем казалі: «Цудоўны храм! Намоленае месца!»\nХрам Узнясення Гасподня ў Ждановічах\n5928 Бізнес-прыгоды «вентылятаршчыкаў» на Гомельшчыне, ці Як менеджары з пыласосамі мімікрыруюць пад камунальнікаў\n4713 Беларусы на Алімпіядзе: Хто паедзе і на якія спаборніцтвы. Што кажуць трэнеры?\n4546 Як развіваецца гродзенскі горад-спадарожнік Скідзель, дзе сёлета адбудуцца абласныя «Дажынкі»\n4179 Галодныя гульні. Чаму ва Украіне маштабны недахоп харчавання?\n3783 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі\n2613 Адкладзены старт: якая фізічная нагрузка карысная для пажылых?\n2588 Глыбокае — горад-сад вішнёвы\n2487 Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»\n2478 Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон\n1619 Еўропа ў палоне патопу. Чаму Стары Свет аказаўся негатовы да маштабных паводак?


Кнігі Юрыя Васільевіча Бондарава заўсёды адрозніваліся асаблівай сур'ёзнасцю. Пісьменніка заўсёды цікавілі складаныя пытанні маральна-філасофскага характару. Сёння мы звернемся да аднаго з найцікавейшых твораў аўтара, якое можна смела назваць раманам-жыццяпісам. У прыватнасці, разгледзім яго кароткі змест. «Выбар» Бондарава, як вы пераканайцеся, - сур'ёзнае філасофскі твор аб жыцці і ўчынках чалавечых.\nРаман быў апублікаваны ў 1981 годзе. Асноўнай тэмай творы, як і ўсёй творчасці пісьменніка, стала вайна. Менавіта пра тое, што перажывае чалавек у цяжкія ваенныя гады, як змяняецца яго душа і маральныя арыенціры, піша Бондараў. Аднак галоўнай праблемай творы стала праблема выбару ў жыцці кожнага чалавека. Менавіта гэтую складаную частку чалавечага жыцця вырашыў асвятліць пісьменнік.\nКароткі змест: «Выбар» Бондарава\nГалоўны герой аповеду - Ілля Рамзин. Гэта чалавек, які імкнецца да свабоды, жадаючы ні ад каго не залежаць, выхоўваць у сабе сілу волі. Ён займаецца спортам, ходзіць на барацьбу. Яго самы вялікі страх - апынуцца прыніжаным навакольнымі людзьмі.\nПа сутнасці, з гэтага моманту і пачынаецца кароткі змест. «Выбар» Бондарава (па кіраўнікам гэта можна яшчэ больш выразна прасачыць) - твор зусім не пра мірнага жыцця. Галоўная мэта аўтара - адлюстраваць чалавека ў такой сітуацыі, калі на коне аказваецца жыццё, а не эфемерныя ўяўленні аб ўзнёслых ідэалы.\nТакім чынам, пачынаецца Вялікая Айчынная вайна. Ілля яшчэ зусім малады. Наш герой аказваецца ў артылерыйскім вучылішчы, адкуль яго накіроўваюць на фронт. Пачатак вайны для нашай краіны было няўдалым, войскам даводзілася адыходзіць па ўсіх франтах.\nІ вось Рамзин разам са сваёй батарэяй апынаецца ў атачэньні. Ён прадпрымае адчайныя спробы выратаваць хоць бы частка гармат, якімі размяшчалі артылерысты. Але скамандаваў салдатамі дурны і недальнабачны чалавек, які губіць не толькі зброя, але і сваіх падначаленых. Фашысты бяруць артылерыстаў ў шчыльнае кола. Рамзин вырашае застрэліць камандзіра, што яму ўдаецца. Але пакончыць са сваім жыццём не паспявае.\nЎсю сур'ёзнасць небяспекі, у якой знаходзіцца галоўны герой, можна зразумець, усяго толькі прачытаўшы кароткі змест. «Выбар» Бондарава распавядае пра тое, як нядрэнны і разумны, у сутнасці, чалавек па віне нядбайнага камандзіра трапляе ў палон.\nУ лагеры для ваеннапалонных Рамзин аказваецца не гатовым да таго, што іншыя вязні могуць так спакойна даносіць адзін на аднаго, хлусіць і здраджваць. Акрамя таго, фашысты ўспрынялі яго ўчынак (забойства камандзіра) як подзвіг.\nТрыццаць гадоў праз\nПрацягваем пераказваць раман «Выбар». Кароткі змест па кіраўнікам апісвае падзеі, што адбываюцца праз трыццаць гадоў, ужо пасля заканчэння вайны. Ілля жыве ў Венецыі, дзе выпадкова сустракае свайго былога аднакласніка - мастака Васільева. Аказваецца, Рамзина ўсе лічылі зніклым без вестак. Ілля ўвесь гэты час нікому не пісаў і стараўся пазбягаць месцаў, дзе можна было б сустрэць рускіх. Нават маці, якая доўга яго шукала, ён нічога пра сябе не паведаміў.\nЗа мінулыя гады Ілля ажаніўся і нават аўдавеў, у яго ёсць сын, які зараз жыве ў Мюнхене.\nПадыходзіць да канца кароткі змест. «Выбар» Бондарава - раман, які апісаў лёс чалавека, які апынуўся ў складанай сітуацыі. Сам пісьменнік не дае ўчынку свайго героя ніякай ацэнкі. Зрэшты, і чытачу складана асудзіць Рамзина.\nІлля вырашае убачыцца з маці і вяртаецца ў СССР. Аднак бабулька не прыняла яго, назваўшы здраднікам. Рамзин доўга не можа прыйсці ў сябе ад гэтых слоў, ён пазбаўляецца душэўнага супакою, яго пачынае мучыць сумленне. Вынікам гэтага становіцца рашэнне пра самагубства.\nКароткі змест "Рускі характар" Талстога А.\nАляксандр Свияш: бібліяграфія, рэйтынг кніг\nЦытаты Рэмарка. Эрых Марыя Рэмарк: цытаты, афарызмы і выказванні\nПаўлава Ніна Аляксандраўна: біяграфія, творчасць\nДля чаго патрэбен эскізны праект?\n"Дуак" - гель ад вугроў. Водгукі, інструкцыя, пабочныя дзеянні


«Салдатамі памяці» знойдзена вада з 1941 года | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Культура » «Салдатамі памяці» знойдзена вада з 1941 года\n«Салдатамі памяці» знойдзена вада з 1941 года\nУ Нацыянальным архіве працуе ўнікальная выстаўка — разам з дакументамі, якія сведчаць пра ўвекавечанне памяці салдат, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, на вітрыны выстаўлены археалагічныя знаходкі 52-га асобнага спецыялізаванага пошукавага батальёна.\nАдна з самых неверагодных знаходак — пляшка з вадой, набранай у 1941 годзе. Яна была знойдзена ў Магілёўскай вобласці на месцы гібелі салдат.\nТаксама на выстаўцы «Помніць сэрца, не забудзе ніколі...» можна ўбачыць зброю, узнагароды, медальёны і запіскі са звесткамі аб байцах, прыватныя рэчы: мыльніцу, ніткі, запалкі, іголкі. Апошнія часам знаходзяць у медальёнах. Натуральна, такія «сюрпрызы» зусім не радуюць пошукавікаў, якія імкнуцца вярнуць як мага больш прозвішчаў удзельнікаў Другой сусветнай вайны. Але наракаць на тых, хто загінуў і не пакінуў у медальёне пра сябе звестак, не выпадае: у гады вайны некаторыя байцы лічылі, што запоўненыя анкеты ў медальёнах — дрэнная прыкмета.\nНа асобнай вітрыне — прадметы, якія былі знойдзены ў нямецкіх салдат: ліхтарык, пярсцёнкі, зубныя шчоткі, адэкалон, крэм Nіvеа і самаробны талісман — сардэчка з надпісам «Смаленск 1943» і падвескай-куляй, які аднак не прынёс уладальніку ўдачы.\nЯк паведаміў вядучы спецыяліст упраўлення па ўвекавечанні памяці абаронцаў Айчыны і ахвяр войнаў Узброеных Сіл Беларусі Аляксандр Лугін, сёлета 52-і асобны спецыялізаваны пошукавы батальён правядзе даследаванні на 96 аб'ектах у 47 раёнах Беларусі. Між іншым, новы сезон «салдатамі памяці», так называюць пошукавы батальён, быў адкрыты ўжо 15 красавіка, і за гэты час удалося падняць рэшткі больш чым тысячы ахвяр вайны і 124 ваеннаслужачых. Па дакументах, укладышах у медальёнах адноўлена некалькі імёнаў салдат.


Заснавальнік Twitter: Праз 10 гадоў біткойн стане адзінай сусветнай валютай\nЗаснавальнік Twitter: Праз 10 гадоў біткойн стане адзінай сусветнай валютай 14\nАдзін з заснавальнікаў сацыяльнай сеткі Twitter Джэк Дорсі ўпэўнены, што максімум праз 10 гадоў кожны чалавек будзе выкарыстоўваць крыптавалюту для плацяжоў. Гэтае меркаванне ён выказаў у інтэрв'ю англійскаму выданню The Times.\nДорсі сказаў, што крыптавалюта па-ранейшаму з'яўляецца «павольнай і дарагой», але гэтая праблема мае знікнуць па меры папулярызацыі электронных грошай.\n«Свет абавязкова прыйдзе да з'яўлення адзінай валюты, у тым ліку і ў інтэрнэце. Асабіста я веру, што гэтай адзінай валютай стане біткойн», — сказаў Дорсі.\nЁн таксама адзначыў, што даступнасці біткойна спрыяе з'яўленне новых блокчэйн-тэхналогій (відаць, меліся на ўвазе распрацоўшчыкі адкрытага блокчэйн-пратаколу Lightning Labs, у які Дорсі нядаўна інвеставаў).\nЗаснаваны ім плацёжны сэрвіс Square заявіў аб пачатку падтрымкі транзакцый з біткойным у лістападзе 2017-га. Першую спробу ўкаранення аперацый з крыптавалютай у кампаніі ажыццявілі яшчэ ў 2014 годзе, але, на думку Дорсі, яна аказалася няўдалай праз няправільны тэхнічны падыход і з'яўленне ў свет не ў свой час.


Сёння дынамаўцы гуляюць супраць Салігорска. Краўчанка пракаментаваў становішча каманды перад выездам – RH.by\nСёння дынамаўцы гуляюць супраць Салігорска. Краўчанка пракаментаваў становішча каманды перад выездам\nЗаўзятары ХК "Дынама-Маладзечна". Фота Настассі Уткінай.\nСёння маладзечанскія дынамаўцы згуляюць з салігорскім «Шахцёрам», ад якога ў апошняй гульне прапусцілі сем шайбаў.\n28 студзеня. Салігорск. Пачатак – у 19:00. Прамая трансляцыя – на Hockey.by і «Яснае TV».\nДакладна вядома, што не згуляе Арцём Волкаў. Ён аднаўляецца пасля траўмы. Галоўны трэнер Дзмітры Краўчанка распавядае наступнае:\n– Арцём жадае хутчэй вярнуцца ў строй, прыязджае, трэніруецца па асобным плане. Але, на жаль, на дадзены момант бальнічны яму падаўжаюць і падаўжаюць, бо рука цяжка зажывае.\nПерад паездкай прэс-служба каманды ўзяла каментарый у Краўчанкі пра прычыны нестабільнай гульні і частых паражэнняў.\nПа словах галоўнага трэнера адной пэўнай прычыны няма. Краўчанка кажа, што каманда праводзіць нядрэнныя матчы, стварае добрыя моманты, якія мусяць заканчвацца галамі.\nТрэнер выказаў здагадку, што на фоне агульнай стомленасці гульцы не дапрацоўваюць.\n– На працягу доўгага часу мы гуляем аднымі і тымі ж гульцамі. У выніку гэтага няма канкурэнцыі ў складзе. І нават калі гулец памыляецца, мы не можам яго «пасадзіць на лаву», нам даводзіцца яго выкарыстоўваць у наступных матчах.\nЗ пачатку снежня, кажа Краўчанка, каманда адчувае кадравыя праблемы: частка гульцоў сышлі з каманды, частка траўмаваныя. З-за гэтага звёны зрушыліся, той хто гуляў у чацвёртай тройцы ці быў у запасе, гуляе ў трэцім звяне, той, хто гуляў у трэцім, той гуляе ў другім або першым.\n– Гульцы ад гэтага мацней не сталі, ад таго, што ссунуліся ў звёнах. З-за таго, што дзесьці гульня не атрымліваецца, хлопцы нервуюцца і перажываюць. Пакуль мы вельмі далёкія ад таго, што хацелі б бачыць у выкананні каманды, гуляем выбліскамі.\nПапярэдні артыкулЛетась 109 жыхароў Вілейскага раёна сталі донарамі\nНаступны артыкулНа Маладзечаншчыне кіроўца наехаў на дрэва. ДАІ шукае сведкаў


03.08.2016 292 Лепельскi край Комментариев нет\nПерамога над лідарам\nУ хатнім матчы гульцы ФК “Лепель” сустракаліся з лідарамі групы “А”, футбалістамі з Глыбокага. Прапусціўшы гол на пачатку матча, лепяльчане пераламілі ход гульні і атрымалі валявую перамогу з лікам 2:1. Пасля шасці тураў ФК “Лепель” займае пяты радок турнірнай табліцы.\nПадарожжа па вуліцы\nДзясятага ліпеня адбылося свята вуліцы Калгаснай у вёсцы Пышна пад назвай “Падарожжа па вуліцы Калгаснай”. Віншавалі сялян са святам старшыня Стайскага сельсавета Анатоль Залатуха, старэйшына вёскі Станіслава Мацкевіч, жыхар вуліцы Мікалай Красанаў. Аформілі выставу-панараму з інфармацыяй пра сем’і, якія жывуць на вуліцы Калгаснай. Свята сумесна з аўтаклубам Лепельскага РДК зладзіла Пышнянская бібліятэка-клуб на чале з загадчыцай Аленай Шартух.\nУ ДНУ “Цэнтральны батанічны сад НАН Беларусі” адбыўся Міжнародны навуковы семінар “Стратэгія і метады батанічных садоў па захаванні і ўстойлівым выкарыстанні біялагічнай разнастайнасці прыроднай флоры”. У Бярэзінскім біясферным запаведніку вядучыя вучоныя з ЗША, Расіі, Беларусі правялі першы экспедыцыйны выезд. На Лепельшчыне спецыялісты адабралі генетычны матэрыял у ладзьяна трохнадрэзнага і мякотніцы адналістнай. Пазнаёміліся з асаблівасцямі правядзення маніторынгавых даследаванняў такой расліны, як офрыс насякоманосная.\n← Летнік у Бароўцы, што на Лепельшчыне\nАбраны кіраўніцкі склад камісій →


Пуцін гаворыць пра Беларусь\n30 травень 2012, 14:06\nАд 7 мая Расея мае новага-старога прэзыдэнта Ўладзімера Пуціна. Пуцін займае найвышэйшыя пасады ў Расеі з 1999 году, апошнія чатыры гады быў прэм’ер-міністрам.\nПакуль палітолягі ў Менску разважаюць, якім будзе стаўленьне Пуціна да Беларусі пад час ягонага трэцяга прэзыдэнцкага тэрміну, «Свабода» зрабіла падборку цытат, што казаў Пуцін пра Беларусь. А казаў ён ня толькі пра «мух і катлеты».\nГісторыя трэндаў расейска-беларускіх дачыненьняў у выказваньнях Уладзімера Пуціна.\n«Ня мусіць быць юрыдычнага шалупіньня і кашы, зь якімі мы пасьля ня зможам разабрацца. Трэба, каб нашыя партнэры зразумелі для сябе, вызначыліся, чаго яны хочуць. Мы часта чуем, што хацелася б, дапусьцім, нешта накшталт Савецкага саюза. Але калі нешта накшталт Савецкага саюза, то тады навошта ў праекце Канстытуцыйнага акту пісаць, што гэта будзе суверэнная дзяржава, тэрытарыяльная цэласнасьць, права вета на ўсе рашэньні і так далей? Ня будзем забывацца, што эканоміка Беларусі — гэта 3 працэнты эканомікі Расеі. Так, магчыма права вета, калі народ так хоча, кіраўніцтва так вызначылася, ну, добра, значыць, нельга навязваць іншае рашэньне. Але тады права вета мусіць быць і ў нас. Ня мусіць быць так, што з аднаго боку права вета на ўсё, але і патрабаваньні на ўсё. У нас таксама права вета мусіць быць тады. Але тады гэта ўжо ня нешта накшталт Савецкага саюза, гэта зусім іншае. І трэба зразумець, чаго мы хочам, чаго хочуць нашы партнэры. Катлеты асобна, музі асобна мусяць быць».\nПра малочныя войны зь Беларусьсю\n«Хто як абзываецца, той так і называецца»\nПра інфармацыйныя войны\n«Якія ж гэта войны, калі няма ахвяраў. Ну зьявіліся нейкія вострыя матэрыялы, ну што ж цяпер?»\nПра наезды Лукашэнкі\n«А можа гэта каханьне?»\n«Я шчыра кажучы, ужо не памятаю, што ён там пра мяне казаў! Спрабаваў неяк „цапаць“, але я неяк на гэта не затачыўся. У мяне ўнутранага пратэсту ў дачыненьні да яго на гэтым конт ня ўзьнікла».\nПра ўзаемны гандаль\n«Як звычайна, вы як заўжды нас „аб’ягорылі“: расейскі экспарт вырас на 8%, а беларускі аж на 46 зь лішкам».\nПра адзіную дзяржаву\n«Мы гатовыя пайсьці так далёка, як гэтага хочуць нашыя беларускія партнёры. Мы навязваць нічога не зьбіраемся».\n«Гэта „а“ — магчыма, „б“ — вельмі пажадана, і „в“ — цалкам, на 100% залежыць ад волевыяўленьня беларускага народу... У Беларусі ёсьць розныя людзі з рознымі падыходамі да інтэграцыйных працэсаў».\nЖнівень 2011 году\n«Проста пара ўжо спыніць жаваць жуйку 10 гадоў і павінны вызначыць: хочам мы ці не хочам, і чаго хочам, гэта павінна быць ясная, зразумелая, юрыдычная тэхніка, выкананая на практыцы».\n«Мушу сказаць, што нягледзячы на спрэчкі, якія час ад часу ўзьнікаюць зь беларускімі калегамі і сябрамі і зь беларускім кіраўніцтвам, беларускае кіраўніцтва і Лукашэнка Аляксандр Рыгоравіч зьяўляюцца паьслядоўнымі прыхільнікамі інтэграцыі. І мы гэта высока цэнім.. Расея гатовая да самых глыбокіх формаў інтэграцыі зь Беларусьсю».\nПра адзіную валюту\n«Мы пакуль да такога ўзроўню інтэграцыі (як у Эўразьвязу) не дабраліся, але мы гаворым пра магчымасьці ў будучым, пасьля запуску Адзінай эканамічнай прасторы, перайсьці да фармаваньня Эўразыйскага саюзу. Я думаю, што ў нейкай ступені ў выніку перамоўнага працэсу і дасягненьня кампрамісу, мы, канечне, дойдзем і да гэтага. Спадзяюся, і да адзінай валюты і да ўзгадненьня макраэканамічнай палітыкі».\n«Я лічу, што мяч усё адно на іхным баку. Мы ня можам мець два эмісыйныя цэнтры, то бок банкі, якія друкуюць грошы і там і там».\nПра кошты на газ і продаж Белтрансгазу\n«Вечнае пытаньне ў стасунках з нашымі суседзямі — гэта пастаўка нашых энэрганосьбітаў. Беларусь атрымае так званую „інтэграцыйную скідку“ ... На наступны год пры сярэдняй плянуемай цане ў 400 даляраў для эўрапэйскіх спажыўцоў, Беларусь будзе плаціць нам у першым квартале 164 даляры з тысячы кубоў. Гэта істотная скідка для нашых беларускіх партнэраў і сяброў, якая дазволіць у сярэднім пакінуць у беларускай эканоміцы ня меней за два мільярды даляраў. Пры гэтым мы дамаўляемся, што расейская кампанія Газпром купляе ўсе 100% газатранспартнай сыстэмы Ўкраіны, прабачце, Беларусі...\nГэта важнае вялікае пытаньне, якое ўрэгулюе нашыя стасункі зь Беларусьсю на гады наперад, і давзоліць забясьпечыць безумоўны транзыт праз беларускую тэрыторыю нашых энэрганосьбітаў у Заходнюю Эўропу»\nПра Эўразыйскі зьвяз\n«Гэта рэальная інтэграцыя з выйсьцем на тое, каб перадаць частку функцый у наднацыянальны орган. Гэта скрайне важна. Гэта не адраджэньне Савецкага саюза, гэта захаваньне цалкам незалежнасьці гэтых дзяржаваў, палітычнай незалежнасьці, але з мэтай падвысіць нашую канкрэнтаздольнасьць у сусьветнай эканоміцы, прыдаць новы імпульс разьвіцьцю, забяспечыць больш высокі ўзровень жыцьця нашых грамадзянаў, мы, канечне, ідзем і будзем ісьці па гэтым шляху... Вельмі важна, што і Лукашэнка, і Назарбаеў, які зьяўляецца галоўным рухавіком і маторам, і менавіта ён гэтую ідэю падтрымаў і рэалізуе».\nПра эўрасанкцыі супраць Беларусі\n«Што тычыцца санкцый, вы ведаеце нашае агульнае стаўленьне да ўсялякіх санкцый. Як правіла, яны, як мінімум, неэфектыўныя. Санкцыі Эўразьвязу не зьяўляюцца замахам на Мытны саюз...Гэта чыста ўзаемаадносіны палітычнага характару паміж Эўразьвязам і Беларусьсю».\nЦі зьменіцца рыторыка Пуціна на адрас Беларусі пад час новага прэзыдэнцкага тэрміну? Меркаваньне аналітыка Кірыла Коктыша\n«Насамрэч ня шмат чаго зьменіцца, бо з боку Пуціна ўжо ўсе словы выказаныя, усе адносіны прадэманстраваныя. Зразумела, што Расея будзе падтрымліваць Эўразыйскі зьвяз. Яна ня будзе падтрымліваць беларускую канфрантацыю з Эўропай, бо яна супярэчыць як раз інтарэсам Эўразыйскага зьвязу. Ён жа плянуецца як буйнейшы гандлёвы партнер. Можна прагназаваць так ці інакш працяг сёньняшняга вэктара, які будзе наступствам зьнішчэньня магчымасьці манёўра паміж Захадам і Ўсходам для беларускай улады. Відавочна, што гэты манэўр будзе звужацца. На два гады Беларусь мае трывалую фінансавую, і ня толькі, падтрымку Расеі. Але за два гады яна мусіць інфраструктурна падрыхтавацца да Эўразыйскага зьвязу, бо ён павінен запрацаваць як транзытны калідор паміж Азіяй і Эўропай.\nПуцін ад самага пачатку свайго прыходу да ўлады імкнуўся прагматызаваць адносіны Расеі з постсавецкімі краінамі, і зь Беларусьсю ў прыватнасьці. Падвесьці пад гэта трывалы эканамічны падмурак. Першая спроба была няўдалая. Яна скончылася нафтагазавымі войнамі, Расея пачала будаваць абхнадныя нафтагазавыя провады вакол Беларусі. Але адначасова распачаўся Эўраазыйскі праэкт, які ізноў прапануе Беларусі транзытную гульню. Ён прапануе папрацаваць транзытным калідорам для тых тавараў, якія будуць ісьці з Азыі ў Эўропу, на гэтым зарабляць. Гэта трансфармацыя транзытнага патэнцыяла і праграматычная праграма для супрацоўніцтва, якая можа спрацуе, а можа не спрацуе, але пакуль можна сказаць, што Пуцін застаецца верным сабе».


22 травень 2015, 19:34\n22 траўня судзьдзя Гомельскага раёну Аляксандар Лісоўскі прызнаў вінаватым журналіста-фрылансэра, сябра ГА «БАЖ» Кастуся Жукоўскага ў незаконным вырабе прадукцыі СМІ і аштрафаваў яго на 25 базавых велічыняў (4,5 мільёна рублёў).\nА пасьля гэтага Жукоўскага і прысутную на судзе ягоную каляжанку Натальлю Крывашэй затрымалі ля судовага будынку.\nУ віну журналісту-фрылансэру міліцыя паставіла падрыхтоўку 24 сакавіка відэасюжэту «Чыноўнікі далучыліся да талакі» для спадарожнікавага тэлеканалу «Белсат» без акрэдытацыі ў Міністэрстве замежных спраў Беларусі. У матэрыяле распавядалася пра рамонт царквы ў вёсцы Чарацянка Гомельскага раёну з ініцыятывы грамадзкіх актывістаў і тамтэйшага насельніцтва.\nАдразу пасьля паседжаньня суду Кастусь Жукоўскі пачаў здымаць відэакамэрай шыльду на будынку суду. Ахоўнік, малодшы сяржант міліцыі Павал Ражкоў выскачыў з памяшканьня, стаў хапаць за штатыў і выпіхваць Жукоўскага за браму: «Давай, прэч адсюль». Бэджыка ў міліцыянта не было, таму Жукоўскі й Натальля Крывашэй патрабавалі ў яго назваць прозьвішча і даць кнігу заўваг і прапаноў. Міліцыянт выклікаў падмогу.\nНа шум выйшла старшыня суду Раіса Кавалевіч і, разабраўшыся, што да чаго, прапанавала журналістам: «Ідзіце здымайце».\nУ хуткім часе да будынку суду прыляцелі адзін за адным ажно тры экіпажы міліцыянтаў са службы «Ахова». Двое зь іх зь пісталетамі ў руках затрымалі Кастуся Жукоўскага і Натальлю Крывашэй і адвезьлі іх у Чыгуначны РАУС.\nУ райаддзеле апэратыўнік, лейтэнант міліцыі Аляксандар Цярнаўскі апытаў Жукоўскага, а пасьля даставіў яго да начальніка аддзелу міліцыі грамадзкай бясьпекі і прафіляктыкі Віктара Сьцепаненкі, які ня ўгледзеў у дзеяньнях журналіста-фрылансэра нічога супрацьпраўнага. Праз 3,5 гадзіны Жукоўскага і Крывашэй адпусьцілі з Чыгуначнага РАУСу.\nДарэчы, абаіх журналістаў-фрылансэраў ужо штрафавалі сёлета ў Цэнтральным судзе Гомеля на 5,4 мільёна за незаконны выраб прадукцыі СМІ. Тады ў суд прыйшлі пратаколы з Нараўлянскага райаддзелу міліцыі, падпісаныя ўчастковым інспэктарам, старшым лейтэнантам Дзьмітрыем Жылінскім. У іх было сказана, што журналісты незаконна правялі «інтэрвіюяваньне жыхароў вёскі Буда-Галоўчыцкая Нараўлянскага раёну», тым самым «незаконна ўдзельнічалі ў вырабе прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі, а менавіта сюжэту „Пажылыя людзі вымушаны плаціць за свае дамы ў 4 разы больш, чым за калгасныя“, які 13.03.2015 г. быў прадэманстраваны ў эфіры спадарожнікавага тэлеканалу „Белсат“ (Польшча) у праграме „Аб’ектыў“».\n2 красавіка Кастуся Жукоўскага пакараў штрафам у памеры 5 мільёнаў 400 тысяч рублёў судзьдзя Чыгуначнага раёну Гомеля Мікалай Бакуноў за сюжэт на «Белсаце» пад назваю «За забітае дзіцё пакаралі пэдагогаў ды мэдыкаў».\nСюжэт на «Белсаце» адсачыла тады ўправа ўнутраных спраў Гомельскага аблвыканкаму, ведучы маніторынг публікацыяў, а адміністрацыйны пратакол на «незаконны выраб прадукцыі СМІ» склаў капітан міліцыі Чыгуначнага РАУСу Віктар Сьцепаненка.\nДа таго ж у студзені Сьветлагорскі раённы суд аштрафаваў Кастуся Жукоўскага на 900 тысяч рублёў за здымкі адзіночнага пікету інваліда-вазочніка Юрыя Ляшэнкі. Міліцыя абвінаваціла фрылансэра ва ўдзеле ў несанкцыянаваным пікеце.\nАгулам сёлета, паводле зьвестак ГА «БАЖ», за так званы «незаконны выраб прадукцыі СМІ» аштрафавана 13 незалежных журналістаў.