Главная База знаний "Allbest" Литература Канфесійная лексіка ў беларускай мове\nАктуальнасць даследавання: апісанне слоўнікавага складу канкрэтнай мовы з пункту гледжання яго паняційна-канкрэтнай аднесенасці і гістарычнага развіцця з'яўляецца адной з актуальных праблем айчыннага мовазнаўства. Перавагай даследавання лексікі па тэматычных групах трэба лічыць магчымасць больш поўна і глыбока раскрыць семантычную структуру слоў на аснове аналізу іх паняційна-прадметнай аднесенасці. Менавіта тэматычная інтэрпрэтацыя лексічных адзінак паказвае, што семантычныя заканамернасці, як і многія іншыя моўныя працэсы, працякаюць у дынамічнай сінхраніі, што ўзнікненне і замацаванне намінатыўных значэнняў у словах адбываецца на аснове актыўна дзеючай у мове матэрыяльнай аналогіі.\nСтруктурна-семантычны падыход і дыяхранічны аспект дазваляюць з максімальнай паўнатой і дакладнасцю прааналізаваць сувязі і адносіны паміж намінацыяй і рэаліяй (або паняццем), вызначыць семантычны аб'ём лексемы і лексіка-граматычныя сувязі слоў, адносіны паміж лексічнымі адзінкамі на макра - і мікраўзроўнях. Усебаковае тэматычнае апісанне лексікі ў дыяхранічным аспекце падрыхтуе базу для абагульняючых даследаванняў па гістарычнай лексікалогіі мовы.\nАўтар аналізуе семантычны аб'ём назоўнікаў ВЕРА, а таксама прадуктыўнасць дадзенага назоўніка з пункту гледжання дэрывацыйных адносін.\nАб'ектам даследавання ў працы А.С. Дзядовай “Рэлігійная лексіка ў старабеларускім перакладзе “Александрыі” пачатку XVIII ст. ” з'яўляецца рэлігійная лексіка ў найбольш цікавых і самабытных помніках. Выкарыстаныя ў творы (“Александрыя" пач. XVIII ст) “канфесіянальня назвы" служылі ў старажытнасці для абазначэння розных паняццяў і рэалій са сферы рэлігійнага жыцця.\nЛексема БОГ з'яўляецца, на думку аўтара, паняційным, арганізуючым цэнтрам. У кантэксце перакладу гэтая назва даволі часта набывае канкрэтнае ўвасабленне. Таксама звяртае аўтар увагу на лексіка-семантычную групу назваў прадстаўнікоў царкоўнага кіраўніцтва і царкоўных пасад (архірэй, дыякан).\nРазнастайнымі ў семантычных адносінах з'яўляюцца ў “Александрыі” назвы рэлігійных паняццяў, культавых абрадаў і атрыбутаў царкоўнай службы (анёл, ерась, малітва, удзячнасць).\nНадзённай, на думку аўтара, з'яўляецца праблема суадносінаў беларускай мовы і царкоўнага жыцця. Беларусы тут маюць багаты досвед. Гэтае пытанне разглядалася нашымі грамадскімі і рэлігійнымі дзеячамі, якія прыйшлі да высновы аб неабходнасці беларусізацыі царквы і не толькі з пункту гледжання нацыянальных і грамадскіх адносін, але і з тэалагічна-царкоўнага пункту гледжання.\nМэтай работы з'яўляецца характарыстыка рэлгійнай лексікі, аналіз яе спецыфікі і асаблівасцей.\nПа колькасці складаючых кампанентаў тэматычны разрад рэлігійнай лексікі - адзін з самых буйнейшых у старабеларускім слоўніку. Мова з'яўляецца люстэркам жыцця народа, а беларуская літаратурна-пісьмовая мова XIV - XVIII стст. была літаральна прасякнута рэлігійнай тэматыкай. Канфесіянальная лексіка ўключае кампаненты рознага этымалагічнага і храналагічнага размеркавання. Аб'яднаны яны наяўнасцю агульнага элемента ў семантычным аб'ёме - элемента сакральнасці. Такі элемент, адметную рысу могуць мець у сваёй семантыцы лексемы, якія абазначаюць асобу (бог, епіскап), прадмет, аб'ект культу (апокрыф, кадзіла, стула), дзейнасць, функцыю (крэсціць, пасвячаць), уласцівасць, прыкмету (святы).\nСакральны элемент можа запаўняць сем антычны аб'ём пэўнай лексемы калі дэсігнат цалкам і поўнасцю належыць канфесіянальнай сферы (апостал, літанія), і, наадварот, прыкмета сакральнасці можа складаць толькі частку семантыкі слова, часта зусім нязначную (неба, чаша). Поліканфесіянальны характар літоўска-беларускага грамадства абумовіў стракаты склад рэлігійнай лексісі старабеларускай мовы.\nназвы чыноў нябеснай іерархіі (Бог, апостал, д'ябал);\nЗ усіх тыпаў лексічных класаў тэматычныя групы маюць найбольш цесную сувязь з адпаведнымі фрагментамі пазамоўнай рэчаіснасці. Словы, адлюстроўваючы пэўным чынам тыя або іншыя “адрэзкі рэчаіснасці", звязаны паміж сабой, як узаемазвязаны і з'явы самой рэчаіснасці. Дзякуючы гэтым “пазамоўным" сувязям, словы аб'ядноўваюцца ў групы, якія можна назваць “тэматычнымі".\nАпошнім часам мовазнаўчая літаратура звяртае ўвагу яшчэ на некалькі асаблівасцей тэматычных лексічных груп: відавочная лёгкасць з якой яны вылучаюцца даследчыкамі лексічнай семантыкі і пэўны суб'ектывізм і нават апрыёрнасць у іх вылучэнні, што звязана з адсутнасцю апоры на сінтагматычныя структуры самой моўнай рэчаіснасці.\nНекаторыя тэматычныя групы ўласцівыя толькі рэлігійнай лексіцы (напрыклад, назвы малітваў, назвы перыядаў посту), некаторыя з'яўляюцца часткай адпаведных тэматычных груп агульнаўжывальнай лексікі (напрыклад, тэматычная група “Назвы царкоўнага адзення і галаўных убораў” з'яўляецца састаўной часткай больш вялікай па аб'ёму тэматычнай групы “Назвы адзення і галаўных убораў”) [7; 339].\nУсе элементы тэматычных груп з'яўляюцца гіпонімамі ў адносінах да загалоўка групы. Гэта слова, якое выражае агульнае для ўсіх членаў тэматычнай групы значэнне, звычайна знаходзіцца не ў плоскасці тэматычнай групы, а як бы над ёй.\nВылучэнне абстрактных лексем праводзіцца зыходзячы з двух крытэрыяў: семантычнага і граматычнага. Граматычны крытэрый прадвызначае адсутнасць у рэлігійных абстрэмформ Pluralia, а таксама немагчымасць спалучэння іх з займеннікамі кожны, усякі.\nСпрэчным з'яўляецца пытанне аб уключэнні ў разрад рэлігійнай абстрактнай лексікі слоў, што абазначаюць назвы прасторавых паняццяў у сувязі з рэлігійнымі ўяўленнямі. З пункту гледжання чалавека веруючага, гэта значыць, абапіраючыся на семантычны крытэрый, такога роду лексемы можна аднесці да канкрэтных назоўнікаў: яны называюць пэўныя тэрыторыі і месцы навакольнага асяроддзя. Аднак граматычны крытэрый, наадварот, сведчыць аб адцягненым характары гэтых слоў: яны не маюць форму Pluralia.\nСобор - “собранне людзей" - "будынак, у які м прахлдзіць гэтае сабранне”.\nНе толькі вялікі аб'ём канфесійнай лексікі, але і шырыня самой канфесіянальнай сферы, якая закранае духоўны і матэрыяльныя бакі чалавечай дзейнасці абумовілі спецыфічныя, складаныя адносіны ўнутры разглядаемага тэматычнага разраду. Тут назіраюцца адносіны падпарадкавання (цэлае-частка), апазіцыі (аушаўлёны - неадушаўлёны, канкрэтнае - абстрактнае), антаніміі, рода-відавая дыферэнцыяцыя.\nІстотную частку найменняў складаюць устойлівыя спалучэнні слоў і апісальныя звароты, што тлумачыцца імкненнем мовы да найбольшай дакладнасці ў адлюстраванні лексічнымі сродкамі аб'ектыўнай рэчаіснасці.\nЗ'яўляючыся семантычным ядром устойлівых спалучэнняў слоў з рэлігійнай семантыкай, неакаторыя агульнаўжывальныя лексемы пераходзяць у разрад канфесіянальнай тэрміналогіі (слово судное, сосуд церковный).\n1. Назвы чыноў нябеснай іерархіі (Алах, апостал, архангел, Багародзіца, багіня, Бог, дэман, д'ябал, месія). Варта таксама зазначыць, што акрамя агульнапрынятых літаратурных назваў да гэтай тэматычнай групы можна аднесці словы з народнай гаворкі (Божухна - ужываецца як форма звароту да Бога).\nУ дадзенай групе звяртае на сябе ўвагу наўнасць сінанімічных лексем: матушка - пападдзя; бацюшка - поп, святар; іерэй - свяшчэннік; дзяк - псаломшчык. Важным з'яўляецца такі факт, што адно са слоў у сінанімічным радзе - запазычанае, а другое - уласнамоўнае. Паходжанне слова напрамую звязана з частотнасцю яго ўжывання ў жывой мове: відавочна, што лексема ўласнамоўнага паходжання ўжываецца часцей.\n7. Вялікай у колькасным значэнні з'яўляецца група лексем, што называюць рознага роду малітвы, абрады, царкоўныя святы:\nТакім чынам, можна прыйсці да высновы, што найбольшай тэматычнай групай з'яўляецца група, якая называе рознага роду абрады, малітвы, царкоўныя святы. Назвы прадстаўнікоў царкоўнага (касцёльнага) кіраўніцтва, рознага роду святароў, прыслужнікаў таксама складаюць дастаткова шматлікую тэматычную групу.\nДэман - 1. У рэлігійнай міфалогіі: злы дух, д'ябал;\nАсаблівасцю лексем з некалькімі лексічнымі значэннямі з'яўляецца тое, што іх прыналежнасць да разраду канфесійнай лексікі можа выяўляцца толькі ў адносінах да аднаго значэння. Так, напрыклад, слова духоўны (1. Які адносіцца да разумовай дзейнасці, дагаліны духу,\nБог (паводле рэлігійных уяўленняў - вярхоўная ўсемагутная істота, якая стварае свет і кіруе ім) - д'ябал (у рэлігійнай міфалогіі: злы дух, чорт, сатана, які пярэчыць богу);\nТакім чынам, можна зрабіць вывад пра тое, што ў колькасным плане больш пашыранай групай з'яўляецца група запазычаных лексем у межах раздзелу канфесійнай лексікі. Адрозніваюцца зазначаныя словы і па сваёй семантыцы. Так, сярод лексем лацінскага паходжання адзначаны назвы прадстаўнікоў царкоўнага і касцёльнага кіраўніцтва, назвы ерэтыкоў, грэшнікаў, сектантаў, назвы членаў каталіцкіх ордэнаў, назвы прадметаў набажанства.\nДа індаеўрапейскага або праславянскага лексічнага фонду належаць лексемы бес, блуд, бог, вежа, вера.\nАднак асноўную частку лексічных адзінак данага тэматычнага аб'яднання скадаюць запазычанні. Даўнейшымі з іх з'яўляюцца словы грэчаскага паходжання. Яны трапілі ў мову беларускай пісьменнасці ў выніку існавання і шырокага распаўсюджання на славянскіх землях агульнаславянскіх моўных традыцыі, пачатак якой паклалі Кірыла і Мефодый. Таму эквіваленты грэчаскіх слоў можна знайсці ў стараславянскай і старажытнарускай мовах. Сярод царкоўнаславянізмаў адзначаны складаныя лексемы, якія калькіруюць ггрэчаскія арыгіналы. Шырока вядомы старабеларускай мове і словы, утвораныя пры дапамозе грэчаскіх прэфіксаў (архі-, анты-, прота-). Да грэцызмаў у пэўнай ступені можна аднесці і скалькаваныя з грэчаскай мовы складаныя лескемы, якія таксама маюць стараславянскія і старажытнарускія адпаведнікі і наяўнасць якіх з'яўляецца адметнай рысай помнікаў рэлігійнага зместу.\nКалі гаварыць пра семантыку, то можна прыйсці да высновы, што найбольшай тэматычнай групай з'яўляецца група, якая называе рознага роду абрады, малітвы, царкоўныя святы. Назвы прадстаўнікоў царкоўнага (касцёльнага) кіраўніцтва, рознага роду святароў, прыслужнікаў таксама складаюць дастаткова шматлікую тэматычную групу.\nконтрольная работа "Канфесійная лексіка ў беларускай мове" скачать\nДругие документы, подобные "Канфесійная лексіка ў беларускай мове"


Павел Севярынец: Улады папярэджваюць Дашкевіча – Свабоду палітвязьням!\n08.11.2013 Апублікавана ў Навіны\n«6 лістапада рэжым вырашыў зрабіць два сігналы: адзін асабіста для Змітра Дашкевіча, другі для еўрапейцаў. Змітру Дашкевічу рэжым дае зразумець, маўляў, калі будзеш адраджаць «Малады фронт», калі будзеш займацца працай сярод моладзі, можаш вярнуцца ў турму, нягледзячы на сям’ю і на прэвентыўны нагляд. Гэта папярэджанне Дашкевічу. Зламаць ўлады яго не могуць, але папярэджваюць», – перакананы палітык.\nПа словах Паўла Севярынца, «у гэтай справе і маладафронтаўцы, і наогул усе беларусы добрай волі павінны падтрымаць Змітра, таму што гэта вельмі мужны хлопец, які нават у вельмі цяжкіх умовах працягвае змагацца і з’яўляецца прыкладам».\n«Другі сігнал, які рэжым паслаў у гэты дзень затрыманнем дзесяці чалавек, якія сустракалі Юрыя Рубцова, затрыманага за майку «Лукашэнка, сыходзь», быў адрасаваны еўрапейцам напярэдадні віленскага саміту. Такія сігналы рэжым досыць часта пасылае перад вызначальнымі сустрэчамі, і змест сігналу наступны: «Калі не будзеце запрашаць Лукашэнку ці не будзеце прымаць нашу пазіцыю, то мы будзем біць па апазіцыі». Гэта проста дзікунская і бандыцкая пазіцыя, але для сённяшняга беларускага рэжыму яна нармальная. Пасля гэтых затрыманняў я размаўляў з прадстаўнікамі еўрапейскіх амбасадаў, і яны ўспрынялі гэта як сігнал на адрас Еўропы», – адзначыў былы палітычны вязень.\nЗьміцер Дашкевіч, Павал Севярынец - у навінах


03.02.2015 13:01 Актуальна, Апошнія запісы\nГалоўная студэнцкая інтрыга вырашылася ў суботу ў Горках. Гран-пры ў конкурсе “Студэнт года-2014” атрымала Аляксандра Малаканава, будучы юрыст з Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Яе сапернікамі, якія за два конкурсныя дні сталі сябрамі, былі сем фіналістаў — пераможцы ўсіх абласных конкурсаў і ажно тры лепшыя студэнты сталіцы.\nДыслакацыя батальёна на конкурснай сцэне\nФінал конкурсу праходзіў у два этапы. Першы ўключаў конкурс “Праект у Год моладзі” і конкурс прамоўніцкага майстэрства “Мая спецыяльнасць — мая гарантыя будучыні”. Самым відовішчным і яркім стаў другі конкурсны дзень. А напал канкурэнцыі выявілі творчыя спаборніцтвы.\nСёлета конкурс прайшоў з патрыятычным адценнем. Безумоўна, у год юбілею гераічнай славы не магло быць інакш, таму Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі, які выступае арганізатарам конкурсу ўжо чацвёрты раз, ініцыіраваў тэматычныя конкурсы. Так, удзельнікам разам з традыцыйнымі творчымі конкурсамі ўпершыню было прапанавана прыняць удзел у конкурсе “Мой герой Перамогі”, прысвечаным 70-годдзю вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Галоўная задача кожнага фіналіста — у любым жанры расказаць пра чалавека, ветэрана, чый подзвіг стаў прыкладам мужнасці для маладога пакалення. Выступленні былі яркімі. Студэнты прыгожа і пранікнёна паказалі, што ганарацца героямі Радзімы.\nМенавіта гэтым можна патлумачыць і тое, што палова фіналістаў была ў форме — будучым ваенным, міліцыянеру і абаяльнай выратавальніцы тэма подзвігу куды бліжэй. Як жартавала журы, на конкурснай сцэне дыслацыраваўся цэлы батальён. Але пры гэтым усе фіналісты аказаліся вельмі творчымі і адоранымі. Так, Ганна Мядзелец, студэнтка Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта, аказалася таленавітым мадэльерам, цудоўнай танцоркай. Дар’я Селязнёва, курсант інжынернага факультэта Камандна-інжынернага інстытута Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь, нягледзячы на сваю ўяўную вытанчанасць і кволасць, як даведаліся гледачы яе відэавізітоўкі, з лёгкасцю выратоўвае людзей на вадзе, тушыць пажары і нават кіруе верталётам.\nБудучы радыёінжынер з Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі Наталля Віннікава не толькі не развітваецца з татавым падарункам — наборам адвёртак, якімі можа наладзіць любы электронны прыбор, але і з пуантамі, чым шчыра ўразіла журы. Яе калегам па танцах, праўда народных, аказаўся і будучы ваенны фінансіст Аляксандр Гайвароўскі з БНТУ.\nБліжэй за ўсіх да перамогі ў конкурсе “Студэнт года” ўдалося падысці хлопцам у форме. Трэцяе прызавое месца заваяваў Віктар Кураж, будучы міліцыянер з Магілёўскага інстытута МУС і па сумяшчэнні акцёр, рэжысёр, аўтар арыгінальных вершаў, у тым ліку і гімна курсантаў. На гэтую ж, трэцюю, прыступку ўдалося падняцца і юнаку з выдатным пачуццём гумару Аляксею Кутафіну, курсанту ваеннага факультэта ГрДУ імя Янкі Купалы. Другога месца ўдастоіўся будучы ўрач і трубач Андрэй Савосцін, студэнт Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.\nЛюбіць сваю краіну трэба не для балаў журы\nТое, што пераможцай будзе менавіта Аляксандра Малаканава з Баранавіч, з самага пачатку конкурснай праграмы прадугадвалі многія прысутныя — а ў зале было больш за 600 студэнтаў з 44 устаноў вышэйшай адукацыі краіны. І справа не толькі ў дзявочым абаянні, якое па традыцыі падкупляе журы — ні разу яшчэ студэнтам года не станавіўся прадстаўнік моцнай паловы.\nПершай яна была і па парадкавым нумары — Аляксандра два дні распачынала ўсе конкурсы. Але права на гэты тытул яна заваёўвала куды даўжэй — амаль пяць студэнцкіх гадоў. Аляксандра Малаканава — яскравы доказ таго, што паспяховы юрыст і крыміналіст наперакор стэрэатыпам можа быць абаяльнай, вытанчанай дзяўчынай, цудоўнай актрысай, паэтэсай, вакалісткай, танцоркай. Да мікрафона і канцэртных сукенак яна прывыкла з маленства. За 16 гадоў яна асвоіла і сучасныя танцы, і народныя, і бальныя. Гучныя перамогі былі і ў складзе творчага харэаграфічнага калектыву “Імпрэза”, які прыехаўна на конкурс падтрымаць сваю сяброўку. Саша — ініцыятар і арганізатар шматлікіх мерапрыемстваў і акцый для саюзнай моладзі. Яшчэ на адборачным этапе конкурсу ў Брэсце дзяўчына кранула журы сваім сацыяльным праектам “Дабро без межаў” і ўменнем матываваць маладых людзей на карысныя справы, на дапамогу тым, каму яна неабходна.\nІ гэта пры тым, што свае галоўныя поспехі яна робіць у крыміналістыцы. Аляксандра піша па некалькі навуковых работ за год, з імі паспяхова выступае на навукова-практычных канферэнцыях па праве і крыміналогіі. Аляксандра не раз станавілася дыпламанткай не толькі рэспубліканскіх, але і міжнародных канферэнцый, прызёрам юрыдычных і паліталагічных алімпіяд, прычым ухіл дзяўчына робіць не столькі на вывучэнне вопыту калег, колькі на ўласныя распрацоўкі, хоць у юрыдычнай сферы, здавалася б, для інавацый мала месца. Напрыклад, Аляксандра робіць поспехі ў храматаграфіі — мала даследаванай галіне, у якой злачынствы раскрываюцца навуковымі метадамі. Відавочна, свае прафесійныя поспехі яна будзе рабіць не адна: яе выбраннік, які ўжо зрабіў Аляксандры самую жаданую для дзяўчыны прапанову, таксама працуе ў следчым камітэце.\nТаму, як удаецца Аляксандры сумяшчаць і выдатную вучобу, і працу, і творчасць, не перастае дзівіцца яе мама Людміла Міхайлаўна, якая таксама падтрымлівала дачку за кулісамі. “Я ганаруся Сашай у першую чаргу як маці, — прызналася жанчына. — Яна пры ўсёй сваёй занятасці вельмі чулая, клапатлівая дачка, хоць дома я бачу яе вельмі рэдка. Але калі чалавек хоча нечага дасягнуць — трэба пастарацца. Галоўнае, што такое актыўнае жыццё ёй падабаецца і яна ніколі не бывае стомленай”.\nНават два месяцы падрыхтоўкі да конкурсу яе не стамілі, тым больш што, як прызналася Саша, яна не імкнулася мэтанакіравана да перамогі, не імкнулася пераканаць журы, а была самой сабой. Праўда, ёй трэба было годна прадставіць свой універсітэт, які ўпершыню выйшаў у фінал.\nАсабістая ўвага ад саюза моладзі\n“Удзел у такім конкурсе — гэта шанс паказаць сябе, свае таленты, сваю любоў да краіны, — адзначыла Аляксандра, прымаючы віншаванні. — А наперадзе — такое ж творчае жыццё. Гэта мой стыль — старацца жыць для краіны!” А для тых, хто толькі збіраецца прыняць удзел у гэтым конкурсе, Аляксандра пажадала любіць сваю краіну шчыра, а не для балаў журы.\nАле, як адзначыў Дзмітрый Варанюк, каардынатар конкурсу, саюз моладзі пастараецца, каб пераможца і прызёры адчулі і асабістую ўвагу да сябе: “Мы будзем падаваць заяўкі ў савет спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў аб прысуджэнні ім спецыяльнай прэміі. Акрамя таго, прызёры і пераможца будуць мець пераважнае права пры засяленні ў інтэрнаты падчас вучобы і права выбару месца для размеркавання пасля атрымання дыплома. А мы як грамадская арганізацыя пастараемся дапамагчы творча рэалізавацца. Напрыклад, Аляксандр Козыраў, фіналіст конкурсу “Студэнт года-2012”, зараз працуе на радыё і, дарэчы, выступіў вядучым гэтага конкурсу. Марыя Філімонава, пераможца мінулага года, настолькі змяніла свой светапогляд пасля конкурсу, што вырашыла атрымаць яшчэ і акцёрскую адукацыю”.\nУзнагароды і падарункі прызёрам конкурсу “Студэнт года-2014” і яго пераможцы Аляксандры Малаканавай уручылі міністр адукацыі Рэспублікі Беларусь Міхаіл Анатольевіч Жураўкоў і першы сакратар БРСМ Андрэй Белякоў. Завяршаючы конкурс, Андрэй Эдуардавіч пажадаў усім студэнтам захаваць атмасферу гэтага свята, пазітыўнай энергетыкі, маладосці на працягу ўсяго года.\n“Студэнт года-2014”Аляксандра Малаканавагран-прыконкурсстудэнты


Субоцін і Рыжанкоў абмеркавалі змяненні ў Канстытуцыю з актывам Віцебшчыны | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Рэферэндум па Канстытуцыі » Субоцін і Рыжанкоў абмеркавалі змяненні ў Канстытуцыю з актывам Віцебшчыны\nУ Віцебскай вобласці актыўна абмяркоўваюць праект змяненняў і дапаўненняў у Асноўны Закон краіны. Штодзень у гарадах, райцэнтрах і невялікіх населеных пунктах арганізоўваюцца тэматычныя дыялогавыя пляцоўкі, сустрэчы ў працоўных калектывах з удзелам высокапастаўленых адказных асоб з Віцебска і сталіцы Беларусі.\nУ мясцовым аблвыканкаме важную для краіны тэму абмеркавалі з актывам Падзвінскага краю. На пасяджэнні «Канстытуцыя. Абмеркаванне. Рэферэндум» выступіў першы намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Максім Рыжанкоў. Ён адзначыў гістарычнасць цяперашняга моманту. Прадстаўнікі ўсіх пластоў беларускага грамадства разумеюць: змяненні ў Канстытуцыю будуць датычыцца іх саміх і блізкіх, падкрэсліў спікер. Напрыклад, шматдзетныя сем'і, пенсіянераў, людзей з абмежаванымі магчымасцямі хвалюе гарантыя сацыяльнай падтрымкі з боку дзяржавы. Людзі розных узростаў і сацыяльнага становішча выказваюць свае думкі і прапановы.\nМаксім Рыжанкоў спыніўся на меркаваных змяненнях структуры ўлады, у прыватнасці, на ролі Усебеларускага народнага сходу, паўнамоцтвах Прэзідэнта, нюансах дзейнасці дзвюх палат парламента. Многія пагаджаюцца з неабходнасцю павышэння ролі патрыятычнага выхавання, прадухілення перапісвання гісторыі, забыцця подзвігаў тых, каму мы абавязаныя мірным небам.\nПершы намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта адзначыў, што моладзь актыўна абмяркоўвае праект абноўленага Асноўнага Закона, пахваліў БРСМ, які аб'ядноўвае карысныя ідэі маладых і дапамагае іх рэалізоўваць.\nСтаршыня Віцебскага аблвыканкама Аляксандр Субоцін канстатаваў, што ўсе, хто прыйдзе на рэферэндум, тым самым паўплываюць на дзень заўтрашні. Цяпер задача кожнага грамадзяніна Беларусі — захаваць найлепшае і прымножыць дасягнутае.\nМаксім Рыжанкоў і Аляксандр Субоцін, а таксама памочнік Прэзідэнта — інспектар па Віцебскай вобласці Анатоль Ліневіч і іншыя прадстаўнікі ўлады, грамадскіх арганізацый, дэпутаты узялі ўдзел у абласной маладзёжнай дыялогавай пляцоўцы «Сіла закона» на базе Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. Машэрава. На ёй дзяліліся думкамі, задавалі пытанні каля сямідзесяці кіраўнікоў раённых арганізацый БРСМ, актывісты студатрадаў, а таксама працоўная моладзь.\nАбмяркоўваліся тэмы патрыятызму і захавання гістарычнай памяці. Падымалася пытанне павелічэння тэрміну «маладзёжнага статусу» да 35 гадоў. Эмацыянальна абмяркоўваліся пытанні ўзаемаразумення паміж прадстаўнікамі розных пакаленняў. Казалі пра неабходнасць выхавання павагі да традыцый дзяржаўнасці, грамадскіх асноў, улады. Яшчэ адна вострая тэма — здольнасць адрозніваць падман ад праўды ў інфармацыйных крыніцах.\nБРСМ працягне практыку правядзення аналагічных дыялогавых пляцовак. На Віцебшчыне іх правядуць каля чатырохсот. Акрамя таго, на поўначы краіны праводзяць квэст-гульню «Канстытуцыя — Асноўны Закон дзяржавы», медыяпраект #PRO_Закон, маладзёжныя дэбаты «Будучыня за намі» і іншыя тэматычныя мерапрыемствы.\nНасычаным стала абмеркаванне праекта будучай Канстытуцыі і ў Віцебскім дзяржаўным ордэна Дружбы народаў медыцынскім універсітэце. Сярод запрошаных на сустрэчу былі выкладчыкі ВНУ, прадстаўнікі студэнцтва, кіраўнікі абласных устаноў аховы здароўя, грамадскіх арганізацый, дэпутаты.\nКіраўнік рэгіёна Аляксандр Субоцін падкрэсліў, што пры абмеркаванні дакумента не павінна быць фармалізму. Калі беларусы вырашаць, што не трэба мяняць Канстытуцыю, будзем жыць па цяперашняй, нагадаў ён. Галоўнае, каб кожны вызначыў для сябе — што для яго больш прыярытэтнае.\nСтаршыня аблвыканкама акцэнтаваў увагу на асноўных момантах. У прыватнасці, гаварылася пра тое, што вельмі своечасова запланавана прапісаць у Канстытуцыі паняцце асабістай адказнасці грамадзян за сваё здароўе, дабрабыт, развіццё... Дарэчы, дадзенае пытанне стала прадметам гарачай дыскусіі. Ці не будзе той, хто не ўдзяляе здароўю ўвагу, пазбаўлены часткі бясплатных медыцынскіх паслуг? І як вызначыць: хто паклапаціўся пра сваё здароўе, а хто — не? Ці будуць апошніх лячыць бясплатна? Старшыня аблвыканкама лічыць, што трэба тлумачыць людзям: бясплатную медыцыну ніхто не адмяняў, як не зменяцца ўзровень, спектр дапамогі, але здароўе кожнага — гэта важны вектар ва ўстойлівасці сацыяльнай палітыкі.


Кіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка 18 снежня ўказам нумар 505 зацвердзіў Асноўныя напрамкі грашова-крэдытнай палітыкі Беларусі на 2016 год. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў прэс-службе Прэзідэнта.\nТак, у 2016 годзе прыярытэтнай мэтай грашова-крэдытнай палітыкі з'яўляецца зніжэнне інфляцыі да 12 працэнтаў. Дасягненне параметра па інфляцыі будзе забяспечвацца шляхам кантролю над грашовым прапанаваннем. Прырост сярэдняй шырокай грашовай масы складзе 16-20 працэнтаў.\nУ 2016 годзе будзе праводзіцца гібкая курсавая палітыка, якая прадугледжвае забеспячэнне дынамікі абменнага курса на аснове попыту і прапанавання на валютным рынку.\nПлануецца нарасціць золатавалютныя рэзервы на $0,3 млрд.\nСтаўка рэфінансавання да канца 2016 года знізіцца да 21-24 працэнтаў гадавых.\nПрырост патрабаванняў банкаў да эканомікі ў 2016 годзе прагназуецца на ўзроўні 14-18 працэнтаў.\nАб банку / Прэс-служба / Бізнес-навіны / Лукашэнка зацвердзіў Асноўныя напрамкі грашова-крэдытнай палітыкі Беларусі на 2016 год


Мовы свету аб’ядналіся на філфаку БДУАбітурыент\nТрадыцыйны моўны фэст, што ладзіцца на філалагічным факультэце БДУ, арыентаваны на вялікую аўдыторыю ўдзельнікаў. Сёлета гасцей сустракалі студэнты і выкладчыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, прадстаўнікі Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта і лінгвісты з Масквы.\nПершы ў свеце моўны фэст бярэ вытокі ў Францыі. Ён быў арганізаваны ў 1995 годзе па ініцыятыве амерыканскага лінгвіста і грамадскага дзеяча Дэніса Кіфа. Пасля ініцыятыву падхапілі іншыя краіны: ЗША, Венесуэла, Бельгія, Швецыя, Расія і інш. Не стала выключэннем і Беларусь: у Мінску першы моўны фэст прайшоў у 2013 годзе. Ужо тады малады праект сабраў больш за 350 гасцей, прадставіўшы іх увазе 35 моў і 7 лінгвістычных лекцый.\nСучаснага чалавека сёння цяжка здзівіць валоданнем англійскай, нямецкай і французскай моў, аднак готскай, клінгонскай і мовай эсперанта валодаюць далёка не многія. У межах мерапрыемства было прадстаўлена 55 моў свету, сярод якіх — як рэдкія, так і папулярныя, сучасныя і тыя, што выходзяць з ужытку або распаўсюджаны толькі на пэўнай тэрыторыі. Прэзентацыі былі размеркаваны па шасці паралелях: у кожным з блокаў прадугледжвалася правядзенне 13 паказаў. Паколькі лекцыі праходзілі ў розны час і ў розных аўдыторыях, удзельнікі фэсту атрымалі дзясяткі варыянтаў для наведання.\nАрганізатары прапанавалі прысутным наведаць 10 навукова-папулярных лекцый і 4 лекцыі, прысвечаныя Беларусі — літаратуры, мове і гісторыі краіны. Акрамя таго, былі прадугледжаны 5 іншых актыўнасцей: гульня-эксперымент “Што за прадмет?”, гутаркі “Як выкладаць родную мову за мяжой?” і “Як стаць № 1 у камунікацыі і перастаць баяцца іншых людзей”, майстар-клас па грузінскай мове і “Польскі размоўны клуб”. Так аматары моў раскрылі сакрэты англійскага менталітэту, даведаліся аб моўных міфах, “Сямнаццаці шыфрах вясны” і асаблівасці рунічнага пісьма, раскрылі таямніцу назвы лекцыі “Калі б я помсты меч мог несці, альбо Bedandbreakfast”.\nСёлета на філалагічны факультэт аб’яўлены набор на спецыяльнасць “Славянская філалогія” (з вывучэннем чэшскай і балгарскай моў). Па словах намесніка дэкана філалагічнага факультэта БДУ па вучэбна-метадычнай рабоце Мікалая Хмяльніцкага, набор на спецыяльнасць ажыццяўляецца раз у 4 гады, таму абітурыенты прыходзяць вельмі матываваныя і добра падрыхтаваныя. Як правіла, прахадны бал на падобныя спецыяльнасці высокі, але студэнты лёгка бяруць такую прыступку, і ў далейшым іх паспяховасць толькі павялічваецца.\nУ межах лекцый па беларусістыцы госці мерапрыемства паглыбіліся ў легенды старога Мінска, паўдзельнічалі ў аднаўленні летапісу сталіцы праз вінтажныя паштоўкі, адкрылі для сябе магічныя жанры фальклору беларуска-рускага памежжа.\nПрыемным сюрпрызам для ўдзельнікаў фэсту стала прэзентацыя адной з моў абарыгенаў — дзьяру. Па словах аднаго з арганізатараў мерапрыемства навуковага супрацоўніка Школы філалогіі Нацыянальнага даследчага ўніверсітэта “Вышэйшая школа эканомікі” (Расія) Антона Соміна, дзьяру — гэта мова, на якой гавораць каля 350 чалавек на паўночным захадзе Аўстраліі. Адметная тым, што мае своеасаблівую сістэму гукаў. Аднак зараз яна знаходзіцца на мяжы знікнення.\nСтудэнтка МДЛУ Марына Рагожнік не ўпершыню дапамагала арганізоўваць моўны фэст: мінулыя два гады яна была валанцёрам мерапрыемства, а сёлета выступіла ў якасці лектара па італьянскай мове.\n— Да нас прыйшло больш за 100 чалавек, — падзялілася дзяўчына. — На лекцыі мы абмеркавалі паходжанне мовы, асноўныя асаблівасці яе лексікі і граматыкі. Таксама не абышлося без знаёмства з самой краінай: прывялі некаторыя цікавыя факты пра Італію, расказалі слухачам пра віды кавы, расшыфравалі адметныя жэсты, здзейснілі віртуальную экскурсію па некаторых рэгіёнах. Напрыканцы наведвальнікі даведаліся, як перакладаюцца вядомыя італьянскія словы soletto, dolce, tiramisu і праспявалі песню. Самім таксама хацелася наведаць некаторыя лекцыі, ды напрыканцы дня сіл папросту не заставалася. Але і лектары, і госці былі задаволеныя.\nБДУ моўны фэст філалагічны факультэт\nЗ тегами: БДУ моўны фэст філалагічны факультэт\nПапярэдняя: На прафесійным скрыжаванні\nНаступная: Тэсты пастаянна ўдасканальваюцца


23 сакавік 2017, 19:55\nДзяржаўныя мэдыі паведамляюць пра раскрыцьцё экстрэмісцкай арганізацыі «Белы легіён». Навошта ўлады запужваюць насельніцтва ўзброенымі баевікамі? Ці сапраўды сілавікі дэзынфармуюць Аляксандра Лукашэнку? Як працуе тэхналёгія стварэньня вобразу ворага?\nУдзельнікі: палітычны аглядальнік газэты «Народная Воля» Аляксандар Фядута і палітоляг Юры Чавусаў.\nНавошта ўлады запужваюць насельніцтва ўзброенымі баевікамі?\nВалер Карбалевіч: «Напярэдадні апазыцыйнай акцыі 25 сакавіка ўлады рэзка памянялі сваю рыторыку. Калі яшчэ 9 сакавіка Лукашэнка казаў, што людзі маюць права выходзіць на вуліцу, то цяпер зь ягоных вуснаў гучыць, што ўсе, хто выходзіць на акцыі пратэсту, — гэта ворагі, „пятая калёна“, яны імкнуцца да ўзброеных дзеяньняў. Мірная акцыя пратэсту атаясамліваецца выключна з „крывавым Майданам“. Чаму так рэзка ўсё памянялася, чаму ўлады вярнуліся да рыторыкі 1990–2000-х гадоў?»\nАляксандар Фядута: «Лукашэнка зразумеў, што вырашыць тое пытаньне, дзеля якога ён распачаў усю гэтую „адлігу“, немагчыма. Бо гэта пытаньне грашовае. А Захад грошы дае вельмі марудна, невялічкімі порцыямі.\nЦяпер галоўнае, каб дзяржапарат і ягоны электарат бачылі, што ён кантралюе сытуацыю. І дзеля гэтага трэба зрабіць усё, каб галоўная апазыцыйная акцыя на Дзень Волі была нешматлюднай. А значыць — запалохаць тых, хто зьбіраўся на яе прыйсьці. Але ўсё гэта сьведчыць пра няўпэўненасьць Лукашэнкі».\nЮры Чавусаў: «Я б не сказаў, што рыторыка памянялася вельмі рэзка. Прынамсі, яе нельга параўнаць з ноччу 19 сьнежня 2010 г. Ёсьць пэўная пасьлядоўнасьць падзеяў, якая сьведчыць пра гульню некалькіх субʼектаў, якія рэалізуюць розныя стратэгіі. Тут дзейнічаюць і некалькі апазыцыйных субʼектаў, якія схільныя па-рознаму выкарыстоўваць гэтыя сацыяльныя пратэсты. Таксама некалькі груповак у атачэньні Лукашэнкі, якія робяць стаўку на розныя стратэгіі.\nПершая акцыя 17 лютага адбылася ня тое што без затрыманьняў. Спачатку нават пратаколаў ні на кога не было складзена. Потым былі заявы Лукашэнкі, каб, з аднаго боку, сьцішыць маштаб народнага незадаволеньня, а з другога боку — санкцыянаваць рэпрэсіі супраць апазыцыі. І вось гэтае апошняе актывізавала сілавыя структуры. Яны ўмела скарысталіся настроем Лукашэнкі, каб узмацніць уласную ролю ў ягоным атачэньні.\nЯ не лічу, што гэта нейкая новая стратэгічная лінія рэжыму. Хоць пры пэўнай эскаляцыі канфлікту гэта можа прывесьці да ахаладжэньня адносін Беларусі з Захадам. Але пакуль гэта не назіраецца. Вітаецца спэцдакладчык Парлямэнцкай Асамблеі Рады Эўропы сп. Рыгоні. Не адмяняюцца іншыя сустрэчы з заходнімі палітыкамі. Сп. Фядута казаў, што беларуская лібэралізацыя можа скончыцца пасьля заканчэньня сэсіі Парлямэнцкай асамблеі АБСЭ, якая пройдзе летам у Менску. Таму канчатковай замарозкі сытуацыі да гэтай падзеі ня будзе. Вядома, па-рознаму могуць разьвівацца тыя крымінальныя справы, якія абвешчаныя. Але, думаю, пасьля 25 сакавіка махавік рэпрэсій у нейкай ступені перастане раскручвацца».\nЦі верыць сам Лукашэнка ў існаваньне баевікоў?\nКарбалевіч: «Вось, сп. Чавусаў, вы выказалі думку, што вялікая роля сілавікоў у гэтым росьце рэпрэсій. У асяродзьдзі аналітычнай супольнасьці, у блогасфэры існуе пункт гледжаньня, што сілавікі дэзынфармуюць Лукашэнку, пужаюць яго, кашмараць рознымі страшылкамі, выкарыстоўваюць „уцёмную“. Ці сапраўды сам Лукашэнка верыць у арышты дзясяткаў баевікоў, якія рыхтуюць збройнае паўстаньне?»\nЧавусаў: «Ня трэба зводзіць да экстрэмальных вэрсіяў гэтыя два падыходы: ці зьмена пазыцыі самога Лукашэнкі, ці змова сілавікоў. Апошнія вядуць рэй, прынамсі, у кароткатэрміновай пэрспэктыве. Ці верыць Лукашэнка ў сапраўднае існаваньне гэтых баевікоў? Складанае пытаньне. Больш важна тое, што на ролю сілавых пагрозаў рэжыму прызначаныя звыклыя нацыянальна-дэмакратычныя колы, а не прарасейскія сілы».\nФядута: «Ня думаю, што сілавікам патрэбна дзеля нейкіх уласных мэтаў запужваць Лукашэнку. Яны проста карыстаюцца тымі настроямі, якія ў яго ёсьць. А ён прызвычаіўся вырашаць палітычныя пытаньні сілавым чынам. А сілавікі выконваюць загад. Нават калі гэта не адпавядае закону і рэчаіснасьці. Вось, напрыклад, возьмем гэтую гісторыю з аўтамабілем, які нібыта вёз зброю з Украіны. І Ўкраіна абвергла гэтую вэрсію, і беларускія памежнікі прызналі, што гэтага факту не было.\nЧаму „Белы легіён“? Бо адзін з стваральнікаў гэтай арганізацыі Міраслаў Лазоўскі пісаў, што незалежна ад прозьвішча прэзыдэнта Беларусі ён будзе абараняць Беларусь\nЦяпер Лукашэнку трэба стварыць сытуацыю небясьпекі і паказаць электарату, што толькі ён захоўвае бясьпеку і стабільнасьць у Беларусі. І дзеля гэтага можна стварыць уяўленьне, што існуе тэрарыстычная пагроза.\nЧаму „Белы легіён“? Бо адзін з стваральнікаў гэтай арганізацыі Міраслаў Лазоўскі пісаў, што незалежна ад прозьвішча прэзыдэнта Беларусі ён будзе абараняць Беларусь. Вось у такіх патрыётах Лукашэнка цяпер бачыць пагрозу».\nЧаму баевікоў «лепяць» зь «Белага легіёну»?\nКарбалевіч: «Сапраўды, чаму „Белы легіён“? Чаму нейкі патрыятычны клюб з Бабруйску, які ладзіць летнікі, абвясьцілі групай баевікоў? Навошта? Не знайшлі нічога іншага? Чаму на гэтую ролю не падышлі анархісты? Вось жа паведамлялася, што нібыта ў іх знайшлі халодную зброю».\nЧавусаў: «Сілавыя структуры дзейнічаюць па старых мэтадычках, напісаных яшчэ ў сталінскія часы. Галоўная пагроза — гэта буржуазныя нацыяналісты. І вось нібыта беларускія сілавыя структуры бачаць па-ранейшаму пагрозы ў беларускіх нацыяналістах.\nВось незалежныя мэдыі, найперш „Наша Ніва“, шмат пісалі пра летнікі, якія арганізоўвалі прарасейскія арганізацыі, напрыклад, казакі. Дык вось яны не падыходзяць, каб абвясьціць іх баевікамі, якія хочуць зрынуць рэжым, каб пужаць імі Лукашэнку. Бо сацыяльныя пратэсты ачолілі прадстаўнікі нацыянальна-дэмакратычнага лягера. Тыя ж анархісты сёньня ня маюць структураў, схільных да сілавога дзеяньня.\nТаму давялося браць старую арганізацыю „Белы легіён“, якая зьнікла на пачатку 2000-х гадоў, шукаць у архівах старыя сьпісы яе чальцоў. Дарэчы, у 2008 годзе пасьля выбуху на Дзень Незалежнасьці затрымлівалі тых жа людзей, што і цяпер. І гэта дае надзею, што і цяпер справа ня дойдзе да прысудаў і доўгатэрміновага зьняволеньня».\nКарбалевіч: «Хачу заўважыць, што спачатку ўзламалі акаўнт „Белага легіёну“ і зь яго накіроўвалі пасланьне з заклікам да збройнага супраціву. І толькі празь нейкі час перайшлі да арыштаў. То бок камбінацыя шматхадовая».\nФядута: «Наконт анархістаў. У абывацеля з савецкіх часоў, фільмаў існуе такая асацыяцыя: анархісты — гэта нешта сьмешнае. Хапун сярод анархістаў быў арыентаваны не на беларускую аўдыторыю, а на заходнюю. І на Захадзе анархістаў і антыглябалістаў, якія праводзяць скандальныя акцыі, таксама затрымліваюць. Таму, лічыцца, рэакцыя заходніх палітыкаў на затрыманьні анархістаў будзе спакойная.\nА вобраз „Белага легіёну“ падобны да вобразу ўкраінскага „Правага сэктару“. Назва павінна палохаць. Лідэры патрэбныя ня вельмі вядомыя, але такія, у якіх ёсьць пэўная палітычная біяграфія. Плюс нацыяналістычны бэкграўнд, каб пужаць, у тым ліку і Захад. Таму „Белы легіён“ больш прыдатны для ролі пужалкі, чым „Малады Фронт“. Але, гледзячы па арышце Дзьмітрыя Дашкевіча, гэтыя арганізацыі будуць зьвязваць».\nСёньня быць беларускім патрыётам і працаваць у сілавых структурах гэтаксама небясьпечна, як і раней\nЧавусаў: «Ёсьць адна новая акалічнасьць. У гэтую крымінальную справу прыцягнутыя чальцы афіцыйнага патрыятычнага клюбу, які быў арганізаваны Бабруйскім выканкамам. І сярод іх ёсьць прадстаўнікі сілавых структураў. То бок сёньня быць беларускім патрыётам і працаваць у сілавых структурах гэтаксама небясьпечна, як і раней. Увесь флёр размоў пра мяккую беларусізацыю, пра паварот да беларускага погляду на разьвіцьцё нашай краіны зьлятае. Можа, у нейкіх уладных структурах такі паварот і ёсьць, але на сілавікоў ён не распаўсюджваецца».\nНаколькі прафэсійна рэалізуецца тэхналёгія стварэньня вобразу ворага?\nКарбалевіч: «Наколькі прафэсійна з паліттэхналягічнага гледзішча працуюць улады? Вось я зьвярнуў увагу, што па розных дзяржаўных тэлеканалах паказалі розныя вэрсіі затрыманьня нейкага Віктара Данілава. На БТ-1 паказалі, што ў яго знайшлі гранаты, запалы, драбавік, карабіны, аўтамат Калашнікава. А на АНТ гаворка ідзе толькі пра тры карабіны. Вам не падаецца, што ўся гэтая машына з спэцслужбаў і прапаганды дрэнна працуе, няўзгоднена? Ці гэта і ня важна? Факты ня маюць значэньня?»\nФядута: «Я не кажу пра прафэсіяналізм. Я кажу пра лягічнасьць той схемы, якую рэалізуюць улады. А ў сілавікоў і прапагандыстаў няма часу падрыхтавацца. Вось вядома, што той жа Данілаў меў зарэгістраваную зброю».\nЧавусаў: «Чальцоў клюбу „Патрыёт“ з Бабруйску здымалі на відэакамэру на летніку мінулым годам. А цяпер, калі зьявілася нагода, гэтыя кадры і выкарысталі. Хоць гэтыя людзі з гэтага клюбу ня мелі ніякага дачыненьня да „маршаў недармаедаў“».


Самы знакаміты суп: рэцэпт харчо па-грузінску\nЕжа і напоі, Супы\nСуп-харчо - адно з найбольш папулярных страў яшчэ савецкай кулінарыі. Ён быў абавязковым атрыбутам пунктаў грамадскага харчавання і элітных рэстаранаў. Выпускалі суп нават у выглядзе паўфабрыкатаў у пакеціках. Каб прыгатаваць першае, трэба было ўсяго толькі кінуць змесціва ў кіпень і дадаць бульбачкі. Дарэчы, такія вось стравы хуткага прыгатавання ў супермаркетах сустракаюцца і цяпер. Напэўна, мала хто ведае, што належыць знакаміты суп грузінскай кухні.\nШто ўяўляе сабой традыцыйны рэцэпт харчо? Па-грузінску вараць яго без мяса або на загадзя прыгатаваным і процеженном булёне з бараніны. Кавалачкі мяса кладуць у талерку, затым заліваюць вадкім змесцівам. Рыхтуецца жа суп так: 3 вялікія цыбуліны варта нашаткаваць і патушыць на сметанковым алеі да залацістага адцення. Рабіць гэта варта ў рондалі, у якой страва будзе варыцца далей. Затым у яе дадаецца паўтара літра кіпеню ці булёна. Хай аснова закіпіць. Далей рэцэпт харчо па-грузінску прадугледжвае ўвядзенне асноўнага прадукту - вермішэлі або рысу. Калі суп варыцца з крупамі, яе пажадана з вечара замачыць, каб яна хутчэй дайшла да гатоўнасці. Праз 20 хвілін пасля гэтага ў страву дакладваюцца спецыі - зеляніна кінзы, пятрушкі (дробна пасекчы), расцёрты ў ступцы або прапушчаны праз часнычніцы часнык, востры перац (молаты або дробненька рэзаны струковы), спецыяльныя вострыя прыправы (сунелі). Апошнія (іх называюць хмель-сунелі) кладуцца ў тым выпадку, калі вы строга выконваеце рэцэпт харчо па-грузінску. Ну і, вядома, страва соляць па гусце. І яшчэ кладуць падзелены на невялікія лустачкі лаваш, толькі кіслы. Калі такога няма, замяніць яго можна, паклаўшы ў рондаль 50-100 грам таматавай пасты.\nПраз 10-15 хвілін пасля гэтага рондаль можна здымаць з агню. Даёте супу настаяцца пад вечкам хвілін пяць, затым можаце разліваць па талерках. Пры падачы пасыпце сечанай зелянінай. Каб прыгатаваць страва, у рэцэпт харчо па-грузінску патрабуюцца такія інгрэдыенты: лука - 250-300 грамаў, масла - 45-50 грам, тамата - 50-100 грамаў, рысу крыху менш шклянкі або вермішэлі - 1 шклянку. Астатнія кампаненты па гусце.\nХарчо з арэхамі\nКалі вы асвоіце класічны варыянт, можна прыступаць да вывучэння іншага, больш арыгінальнага. Як вам спадабаецца арэхавы суп-харчо па-грузінску? Рэцэпт яго крыху больш складана папярэдняга, але таксама цалкам даступны. Кампаненты: лук - 250 грам (некалькі буйных галовак або сярэдняй велічыні), алей сметанковае - 60-70 грам, вычышчаных грэцкіх арэхаў - 100-120 грам, таматы - 450-500 грам, кінзы - 3-4 галінкі, рысу - 100 грам , часнык, зеляніна, спецыі, соль - усё да спадобы.\nСпачатку рэжацца і пассеруют у рондалі лук. Толькі яго нельга забываць замінаць, каб не прыгарэла. Патаўчы арэхі, часнык, кінзы, струковы перац, усё змяшаць. Дадаць гарачую ваду (булён), каля 7-8 шклянак. Яшчэ раз змяшаць і пераліць у рондаль з лукам. Усыпаць рыс (або локшыну тонкую, вермішэль), дадаць соль і паставіць на сярэдні агонь. Памідоры абліць кіпенем, з іх выдаляецца шкурка. Мякаць трэба дробна парэзаць, протушить і працерці да кансістэнцыі пюрэ. Наогул таматы шырока выкарыстоўвае грузінская кухня. Рэцэпты суп-харчо, якімі б яны ні былі, абавязкова ўключаюць гэты інгрэдыент. Такім чынам, таматавае пюрэ трэба асобна тушыць, пакуль не выпарыцца лішняя вадкасць, а затым выкласці ў суп. Хай усё закіпіць, затым дадайце зеляніна пятрушкі і кінзы і здымайце з агню - страва гатова. Паспрабуйце - калі не хапае вастрыні, подсыпьте молатага перцу, падсаліць. Падаць да супу можна смятану і падсмажаныя перапечкі.\nХочаце знайсці рэцэпт расольніка? Вам сюды!\nВуха з сёмгі. незабыўны рэцэпт\nЯк я рыхтую самы смачны суп з шпінату\nЯкія бываюць супы? віды супаў\nКурыны суп з рысам: рэцэпты прыгатавання і асноўныя рэкамендацыі\nВучымся рыхтаваць гарохавы суп-пюрэ\nСтратыфікацыя насення - гэта ... Сямёна: падрыхтоўка да сяўбы\nЯк скласці выхаваўчы план для старэйшых класаў\nМасажор "Скульптар цела": водгук і взляд з боку\nАкцёр Уладзімір Жарабцоў: фільмаграфія і цікавыя факты з жыцця\nШто рабіць, калі мігоча экран манітора?\nЎгнаенні для акварыўмных раслін. Акварыўмныя расліны для пачаткоўцаў. Непатрабавальныя акварыўмныя расліны. Самаробныя ўгнаенні для акварыўмных раслін\nТэхналагічныя працэсы і апараты харчовых вытворчасцяў хлебабулачных вырабаў.\nВадкі каштан ў Беларусі: водгукі, інструкцыя, прымяненне\nГульня "Ведьмак 3: Кроў і віно": квэсты, праходжанне\nАсноўныя прыкметы інсульту у мужчын


Новы Свержань як міні-вобраз Беларусі — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n18.06.2020 admin1172Комментарии on Новы Свержань як міні-вобраз Беларусі\nНовы Свержань пачынаецца з рэспубліканскай дарогі Івянец – Пяршаі – Нясвіж\nНовы Свержань – самабытнае паселішча побач са Стоўбцамі, у цэнтры Беларусі. Маючы амаль шасцісотгадовую гісторыю, яно робіць упэўненыя крокі ў XXI стагоддзе.\nВёска развіваецца, і самы важны праект з тых, што былі ажыццёўлены за апошнюю пяцігодку, – рэканструкцыя электрасетак, якая прыйшла на ўсе вуліцы і завулкі, закранула фактычна кожнага з двух тысяч жыхароў. Сёння навасвержанцы могуць пахваліцца як надзейнасцю электразабеспячэння сваіх дамоў (акрамя замены апор было пабудавана дзевяць трансфарматарных падстанцый), так і зручнасцямі вулічнага асвятлення. Найбольш трапнае параўнанне для яго – такое, як у горадзе.\nЗа што яшчэ любяць свяржане сваю самабытную вёску?\nПра гэта мы пагутарылі са старшынёй Навасвержанскага сельвыканкама Анатолем Богданам.\nІмідж вызначаюць вуліцы\nЛетась у Новым Свержані ладзілася свята вуліцы Школьнай, і акурат да гэтай падзеі яна набыла новае дарожнае пакрыццё. Мясцовыя жыхары ацанілі клопат і выказалі ўдзячнасць органам мясцовай улады.\nЯшчэ раней, у 2018 годзе, была грунтоўна добраўпарадкавана (заасфальтавана і аздоблена тратуарнай дарожкай) дарога ў школу – участак вуліцы Трактарнай. Быў выкананы і ямачны рамонт праезду да школы. На бліжэйшыя гады запланаваны рамонт такіх вуліц, як Трактарная, Зарэчная, Наднёманская, Мінская, Мірская.\nЗразумела, што ўвага ўдзяляецца стану ўсіх вуліц. Каб яны былі без ям і калдобін, штомесяц Стаўбцоўскае АКС праводзіць грэйдзіраванне. Дарэчы, гэтаму прадпрыемству было перададзена абслугоўванне вуліц Новага Свержаня ў мінулым го-дзе. І зрухі відавочныя. У першую чаргу яны тлумачацца падыходам камунальнікаў. Імі адразу былі засыпаны застарэлыя ямы, з-за якіх дзе-нідзе было ні прайсці ні праехаць. У цэлым дарожная сітуацыя знаходзіцца на кантролі. І хоць пасля дажджоў яна рэзка змяняецца, але не застаецца без аператыўнага рэагавання.\nВяскоўцы імкнуцца надаць сваім сядзібам сучасны выгляд\nНа слыху навядзенне парадку на зямлі, якое насамрэч дазваляе ўбачыць, якія мы гаспадары, наколькі ўмеем распарадзіцца тым, што маем.\nА ў жыхароў Стаўбцоўшчыны, у тым ліку ў новасвяржан, ёсць шмат чаго. Навокал – цудоўныя краявіды абапал рэчкі Жацераўкі, якія ў вясенне-асенні перыяд неабходна своечасова абкошваць. Прасторы неабсяжныя, але і работы, адпаведна, многа.\nЗ абкошваннем сельвыканкаму дапамагае мясцовае прадпрыемства – райаграсэрвіс. Яно выдзяляе касілку. Сёлета райаграсэрвіс аплаціў звыш 1000 рублёў за набыццё фарбы – у маі была выканана пафарбоўка агароджы на могілках. Для збору і захоўвання цвёрдых бытавых адходаў у месцы вечнага спачыну зроблены дзве пляцоўкі (з боку вуліц Мархачоўшчынскай і Нясвіжскай). У іх уладкаванні таксама не абышлося без удзелу райаграсэрвіса.\nНа старой частцы могілак выкананы вялікі аб’ём работы па высечцы драўнінна-хмызняковай расліннасці, прычым намаганнямі мясцовых актывістаў. Сярод іх – Тамара Гаўрыловіч, Юрый Віленчыц і інш.\nПлануецца добраўпарадкаваць тратуарамі і кветнікамі цэнтральную частку вёскі – плошчу з помнікамі архітэктуры – Свята-Успенскай царквой і Петрапаўлаўскім касцёлам.\nКаб стварыць здаровае асяроддзе, планамерна на тэрыторыі сельсавета праводзяцца мерапрыемствы па выкараненні інвазіўных раслін. Відавочна, што колькасць і памер плантацый баршчэўніку Сасноўскага змяншаецца ўздоўж Жацераўкі і вуліцы Лясной, насупраць млына і г. д.\nДзякуючы дагавору, які заключыла раённая інспекцыя прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя з прадпрыемствам «Прафхімабарона», апрацоўка гэтых плантацый вядзецца эфектыўнымі прэпаратамі, з году ў год. Работа гэтая карпатлівая, але патрэбная, таму і знаходзіць водгук у мясцовых жыхароў. Яны дапамагаюць выяўляць ачагі баршчэўніку ў цяжкадаступных месцах.\nАдметнасць вёскі – Петрапаўлаўскі касцёл ХVI стагоддзя\nУ вёсцы – новы мікрараён\nУ Новым Свержані з’явіўся за апошнія гады новы мікрараён. І назвы вуліц у ім сімвалічныя – Маладзёжная, Свабоды. У бягучым годзе ідзе афармленне дакументаў на тры зямельныя ўчасткі, прызначаныя для індывідуальнага жыллёвага будаўніцтва. У сельвыканкам звярнуліся тры маладыя сям’і, і адна з іх – шматдзетная. Летась тры шматдзетныя сям’і з Новага Свержаня пабудавалі, дзякуючы дзяржаўнай падтрымцы, кватэры ў Стоўбцах, чым таксама палепшылі свае жыллёвыя ўмовы.\nСёння ў вёсцы зарэгістравана 280 дзяцей і падлеткаў да 18 гадоў, а пражывае іх, па ацэнцы сельвыканкама, больш, таму што некаторыя сем’і – з улікам прыгараднага размяшчэння населенага пункта – маюць рэгістрацыю ў Стоўбцах. За апошнія пяць гадоў сельвыканкамам зарэгістравана нараджэнне 61 дзіцяці. Таму запатрабавана амбулаторыя, якая працуе шэсць дзён на тыдзень. На месцы – урач, медсястра, зубны доктар, аптэка, дзе можна набыць неабходнае лякарства ці зрабіць заказ на яго.\nНовы Свержань прываблівае сваёй развітой інфраструктурай, лагістыкай і іншагародніх. Балазе сёлета прадаюцца з аўкцыёну два ўчасткі з незавершаным будаўніцтвам (на вуліцах Галавенчыцкай і Маладзёжнай), якія перайшлі органу мясцовай улады па рашэнні суда.\nБудаўнічы магазін, хлебапякарня, аўтамайстэрня – гэтыя прыватныя аб’екты адкрыты ў Новым Свержані апошнім часам. Яшчэ прадпрымальныя людзі аказваюць транспартныя і іншыя паслугі. Здаровую канкурэнцыю магазіну спажывецкай кааперацыі забяспечваюць чатыры прыватныя гандлёвыя кропкі. У Караліну, невялікую вёску на тэрыторыі сельсавета, наведваецца тры разы на тыдзень аўталаўка.\nДля развіцця ўласнай справы ёсць усе ўмовы і ў першую чаргу – жаданне саміх людзей.


Галоўная » Навіны беларускага замежжа » Што такое блокчэйн і што гэта значыць для Беларусі — зразумеюць нават дзеці\nМы папрасілі беларусаў Амерыкі Кацярыну Фаронда і Віктара Шаманоўскага, што арганізавалі першую ў Беларусі канферэнцыю па блокчэйне, патлумачыць літаральна на пальцах, як працуе гэты механізм, як ён выкарыстоўваецца ўжо сёння і як можа выкарыстоўвацца заўтра. Выглядае, што цалкам празрыстыя выбары, калі немагчыма ні згубіць чыйсьці голас, ні падмаляваць камусьці працэнты, абсалютна рэальна правесці з тэхналогіяй блокчэйн.\nКацярына Фаронда і Віктар Шаманоўскі — сузаснавальнікі нью-ёркскай кампаніі Acumira, якая спецыялізуецца на развіцці бізнэсу, кансалтынгу і сувязях з грамадскасцю.\nДык што такое блокчэйн і як гэта працуе?\nРаней, калі вы галасавалі на выбарчым участку, то запаўнялі бюлетэнь, кідалі яго ў адмысловую скрыню і ён кудысьці знікаў. У выпадку з блокчэйнам бюлетэнь скануецца і трапляе ў сістэму. І вы больш не можаце ў ім нічога змяніць. Прытым у вас захоўваецца папяровая версія, бюлетэні можна і так палічыць, але калі раптам яны згубіліся, інфармацыя застаецца ў сістэме. І яна ўсім даступная, адбываецца поўная дэмістыфікацыя працэсу, усё адкрыта і зразумела. У людзей няма ніякіх сумневаў, што менавіта гэты кандыдат перамог.\nВіктар Шаманоўскі: Але ў той жа час нават у ЗША да тэхналогіі блокчэйн ставяцца неадназначна. Не ўсе палітыкі камфортна сябе адчуваюць у гэтай тэме, не разумеюць да канца, як усё працуе. Гэта зразумела, яны баяцца новага, гэта тое самае, што было з інтэрнэтам 20 гадоў таму.


У Жытоміры міліцыя затрымала маладога чалавека з амфетамінам ў кішэні\nКанфіскаваны белы парашок Жытоміра вырабіў самастойна. У рамках дасудовага расследавання праваахоўнікі правяраюць маладога на дачыненне да распаўсюджвання моцнадзейнага псіхатропу. 17 сакавіка на адной з вуліц г .. Жытоміра аператыўнікі аддзела па барацьбе з незаконным абаротам наркотыкаўу (ОБНОН) УМВД затрымалі 29-гадовага мясцовага жыхара. Падчас павярхоўнага агляду ў кішэні яго курткі выявілі папяровы скрутак з белым парашком вагой у 10 грамаў. Паводле папярэдніх высноў экспертаў, гэта амфетамін. Прыналежнасць канфіскаванага рэчывы да наркатычных сродкаў пацвердзіў і сам затрыманы чалавек. Паводле яго слоў, псіхостімуляторов ён изготовляв самастойна. Недаступныя для грамадскасці кампаненты купляў праз Інтэрнэт, іншае - у крамах і аптэках. Непасрэдным вырабам займаўся ў выпадковых месцах, апошні раз, напрыклад, на адным з мясцовых звалак. Кажа, што частка ўжываў, іншую захоўваў для продажу. За 1 грам амфетаміну хацеў 200 грыўняў. У ходзе санкцыянаванага обшуюку па месцы жыхарства затрыманага праваахоўнікі выявілі спецыфічныя прадметы для вырабу псіхатропу. Зараз канфіскаванае накіравана на даследаванне ў Навукова-даследчы экспертна-крыміналістычны цэнтр пры УМВД. Працягваецца крымінальная вытворчасць па ст.309 (Незаконнае вытворчасць, выраб, набыццё, захоўванне, перавозка або перасылка наркотайичних сродкаў, псіхатропных рэчываў або іх аналагаў без мэты збыту) Крымінальнага кодэкса Украіны. - У рамках дасудовага расследавання работнікі міліцыі усталёўваюць дачыненне затрыманага да распаўсюджвання псіхатропнага сродкі, - каментуе в.а. начальніка ОБНОН УМВД Житомирщины Вячаслаў Беспрозванных. Прэс-служба УМВД Украіны ў Жытомірскай ўбластов\n← Школьнікі Житомирщины... Аб святкаванні падзякай... →


Выбары ў хаўрусны парлямэнт адбудуцца ў адпаведнасьці з нацыянальнымі заканадаўствамі Беларусі й Расеі, а не паводле адзінага закону.\nЯк адзначылі ў размове з карэспандэнтам "Радыё Свабода" сакратар Цэнтральнае выбарчае камісіі Іван Ліхач і намесьнік старшыні камісіі дзяржаўнага будаўніцтва й мясцовага самакіраваньня "Палаты прадстаўнікоў" Мікалай Лазавік, выбарчыя заканадаўствы абедзьвюх краінаў настолькі адрозьніваюцца, што мэханічна спалучыць іх няма магчымасьці.\nУ Расеі дзейнічае зьмешаная выбарчая сыстэма – дэпутатаў выбіраюць не толькі па акругах, але й па партыйных сьпісах, чаго ў Беларусі няма. Таму ў адпаведнасьці з дамоўленасьцю кіраўніцтва абедзьвюх краін выбары ў хаўрусны парлямэнт будуць праводзіцца паводле нацыянальных заканадаўстваў.\nКанкрэтнай даты выбараў пакуль няма: адпаведнае рашэньне павінна быць прынятае або Парлямэнцкім сходам, або Вышэйшай Радай Хаўрусу. Парлямэнцкі сход пакуль не працуе, бо не зьбіралася новая Дума. Так што тэрмін выбараў, хутчэй за ўсё, будзе ўдакладняцца пад час хуткай сустрэчы Лукашэнкі й Пуціна.\nІван Ліхач лічыць, што Цэнтравыбаркам гатовы правесьці выбары ў любы вызначаны тэрмін, бо ў хуткім часе будзе прыняты ў другім чытаньні Выбарчы кодэкс. Нічога з выбарчага расейскага закону ў беларускі кодэкс не ўзята, паколькі, паводле словаў Ліхача, расейцы стварылі вельмі недасканалы й грувасткі закон, занадта дэталізаваўшы яго. Маўляў, прадугледзелі нават, дзе і як сядзець сябрам выбарчых камісіяў, што й каму трымаць у руках. У расейскім законе, на думку сакратара Цэнтравыбаркаму, вельмі шмат зачэпак, на падставе якіх можна сарваць выбары.\nЦі маглі ў Беларусі пераняць у расейцаў прынцып фармаваньня тэрытарыяльных выбарчых камісіяў? Адказваючы на гэтае пытаньне, Ліхач заўважыў, што пэўныя зьмены ў адпаведнасьці з патрабаваньнямі Кансультатыўна-назіральнай групы АБСЭ ў Выбарчы кодэкс да другога чытаньня ўнесеныя. У прыватнасьці, цяпер камісіі будуць фармавацца не цалкам выканаўчымі камітэтамі, а з удзелам мясцовых Саветаў. Таксама ўнесенае палажэньне пра статус назіральнікаў.\nУ Палату прадстаўнікоў хаўруснага парлямэнту, згодна з дамоваю аб хаўруснай дзяржаве, ад Беларусі будзе абрана ўсяго 28 дэпутатаў (ад Расеі – 75). У палаце Хаўрусу парлямэнцкія дэпутацыі кожнай краіны складаюцца з 36 чалавек.


Лявон Вольскі. Прыватнае інтэрв'ю - KYKY.ORG\nЛявон Вольскі. Прыватнае інтэрв'ю\n«З музыкай Лявона я пазнаёмілася яшчэ ў дзяцінстве: дзякуючы добрай настаўніцы мы спявалі «Мрою» замест песен, якія прапаноўвала школьная праграма. Потым былі ўніверскія пасядзелкі з гітарамі, канцэрты, каханне, фонам якога таксама выступалі песні Лявона. Прыватнае знаёмства адбылося ўжо падчас працы», – успамiнае Марыя Вайтовіч, якая сустрэлася з Лявонам, каб запытаць пра тое, што будзе цікава як барадатым слухачам, так і тым, хто далучыўся да публікі Вольскага пазней, калі дзяржава ўнесла яго імя ў чорны спіс забароны.\nНагодай для нашай чарговай сустрэчы стаў выхад новага альбома «Псіхасаматыка» і ягоная прэзентацыя, што адбудзецца 3-га снежня ў віленскім клубе LOFTAS. Альбом гэты няпросты. Па-першае, музыка працаваў над ім у вельмі складаны перыяд жыцця (вясною пасля цяжкай хваробы памерла яго жонка і мэнеджэрка Ганна). Па-другое, грошы на запіс дыска збіраліся праз краўдфандынг. Ідэю запісу «Псіхасаматыкі» падтрымалі людзі з усяго свету – кожны хацеў дапамагчы, таму, нягледзячы на трагедыю, трэба было працягваць працаваць. І Лявон здолеў.\nЛявон Вольскі: Альбом «Псіхасаматыка» вельмі для мяне істотны, бо рабіўся падчас істотных зменаў у маім жыцці, а таксама розных трагічных падзеяў. Ён атрымаўся пераломным для мяне. Ён досыць нетыповы, там шмат асабістага. Не ўяўляю, як людзі будуць рэагаваць. Паглядзім… У інтэрнэце альбом ужо ёсць і ён дасяжны да спампавання. Хто хоча мець яго ў лепшай якасці, праз пару тыдняў можна будзе за невялікую плату атрымаць і такі. Выкласці альбом у інтэрнэт вырашылі, каб людзі ведалі песні і абавязкова прыязджалі на канцэрт у Вільню.\nKYKY: Чаму альбом называецца «Псіхасаматыка»?\nЛявон: Людзі ўвесь час сустракаюцца з праблемамі, якія выклікаюць стрэс, шок ды іншыя не самыя лепшыя рэакцыі арганізма. Таму ўсе падвержаны гэтай дзіўнаватай з'яве, калі арганізм рэагуе на розныя псіхічныя ператрусы хваробамі. Наогул, грамадства – досыць хваравітае. Псіхасаматыка, мне падаецца, у кожнага свая. У мяне – таксама. Я досыць нервовы чалавек, і на ўсё досыць балюча рэагую да гэтага часу. Недзе 10 год таму вельмі пераймаўся праз коменты ў інтэрнэце. Сур'ёзна! Як гэта так? Я ж з усёй душой хацеў людзям даць нешта такое, што ім патрэбна! І тут частка каментатараў піша: «Слабенька!» Проста. Без аргументацыі. Я не мог уявіць, што так можа быць. Потым зразумеў, што пэўная частка так сябе паводзіць, бо ёй не падабаецца, што нехта штосьці паспяхова робіць, працуе. Другім здаецца, што я з гэтага ўсяго зарабляю вялікія грошы. Калі можна напісаць сваю думку пад нікам у інтэрнэце, людзі гэтым карыстаюцца. Зараз я не пераймаюся праз гэта.\nKYKY: Ты ўпершыню сутыкнуўся з краўдфандынгам?\nЛявон: Так. Я ў гэта не верыў. Мне здавалася: каму патрэбна дапамагаць музыкам у цяжкі перыяд? Але людзі з Беларусі падчас крызісу дасылалі досыць вялікія сумы. Студэнты дасылалі цэлыя стыпендыі. Насамрэч, з гэтай нагоды я сябе вельмі няёмка адчуваю. Знаёмым студэнтам-фанам я казаў, што гэта дарэмна. Яны казалі, што не маглі зрабіць па-іншаму. Некаторыя дасылалі грошы па чатыры разы! Гэта, як кажа кіраўнік нашай дзяржавы, дарагога стоіць. Столькі паўсюль нашых людзей, а таксама замежнікі. Напэўна, на іх паўплывалі нашыя, але – усё роўна прыемна. Падчас збору грошай я паглядзеў геаграфію і моцна здзівіўся: Новая Зеландыя, Аўстралія. Я ўжо не кажу пра такія краіны, як Нямеччына, Польшча, Швейцарыя і Злучаныя Штаты, дзе, як высветлілася, нашых досыць багата. Нават у Тэхасе! Можа, айцішнікі (смяецца).\nKYKY: Шкада, што добрыя людзі з'язджаюць?\nЛявон: Я шмат вандрую і шмат граю. Так атрымліваецца. І паўсюль беларусы! Часам мы размаўляем з імі пасля канцэртаў. З таго, што чуў, з'язджаюць яны часцей за ўсё, паколькі тут цяжка праявіць ініцыятыву – нават, калі ў цябе добрая адукацыя, напрыклад, сям'я лекараў. Трое дзетак. З'ехалі ў Штаты. Кажуць, што не маглі больш працаваць за капейкі. Працуюць у хуткай дапамозе. Затое добрыя заробкі. Спадзяюцца на паспяховае развіццё кар'еры. Яшчэ шмат людзей, якія з'язджаюць, вучацца. Кажуць, што калі зменіцца нешта ў нас – абавязкова вернуцца. Але ў нас нічога не мяняецца, а яны тым часам абрастаюць новымі галінамі, кронамі і вярнуцца ўжо потым будзе цяжка. Калі ўлічваць тое, што Амерыка – краіна досыць камфортная, то калі ты ўжо там нешта зрабіў, складана ўявіць, што яна так проста цябе адпусціць. Тым больш, што гэта далёка. Сюды прыязджаеш два разы на год максімум. Глядзіш на гэта ўсё і думаеш: «Ай, я лепей назад».\nГосцем тут прысутнічаць вельмі класна, калі на месяц і, напрыклад, швейцарскі пашпарт у кішэні. У такім выпадку можна і даішнікаў вучыць жыццю.\nKYKY: Як ты лічыш, сёння наша грамадства можа на нешта рэагаваць, ці ўсе спяць?\nЛявон: Не. Спяць не ўсе якраз. Ёсць пэўная праслойка грамадства, якая спіць ва ўсіх краінах, займаючыся «завядзёнкай»: праца-хата. Але ёсць таксама досыць актыўныя людзі, якія спрабуюць нешта змяніць у сабе ці ў грамадстве. І менавіта яны схільныя да гэтай хваробы – псіхасаматыкі. Таксама шмат хто мяняецца: былі актыўнымі, але потом абраслі сям'ёй, хатамі, машынамі. Усё гэта не згубіш. Як выйсці з зоны камфорту?.. Я сам магу сказаць, што ў некаторыя перыяды жыцця таксама прыснуў. Напрыклад, калі напачатку нулявых граў у двух паспяховых гуртах – кажу пра N.R.M. і «Крамбамбулю». З адным у мяне былі пастаянныя гастролі па Польшчы, з другім – карпаратывы тут. Нейкі час быў шырокі попыт на «Крамбамбулю». Я разумею, чаму. Мала было музыкаў, якія маглі так працаваць з публікай. Наконт N.R.M. – нас паказвалі па тэлебачанні, мы былі на першых пазіцыях у музычных топах. Можна было паехаць у нейкі тур, і нас запрашалі. Карацей, часу на нейкае асэнсаванне жыцця амаль не было, новыя песні не пісаліся. Была такая суцэльная завядзёнка: праца-праца-праца, паехалі ў адпачынак, потым ізноў – праца. Лета – перыяд пастаянных гастроляў там ці карпаратываў тут. З аднаго боку , гэта быў такі цікавы вясёлы час, з іншага – нічога не рабілася. Толькі гастрольная дзейнасць.\nЯ не шкадую. Шкадаваць глупа. Гэта быў досвед, які таксама нешта прынёс. І, можа, калі б так працягвалася далей, з цягам часу я неяк навучыўся б існаваць у гэтым, мог бы рабіць паўзы, уцякаць на стварэнне чагосьці новага. Але жыццё змянілася само. Пачаліся крызісы. «Крамбамбуля» была ўжо не так запатрабаваная, бо людзі пачалі запрашаць на святы кавэр-бэнды альбо танчыць пад «Бумбокс» у офісе. У N.R.M. зачынілася «лавачка» з бясконцымі канцэртамі ў Польшчы.\nРаптам з'явіўся час – пачалі пісацца песні. Спачатку – з асэнсавання спадчыны паэтычнай. Яшчэ напачатку 2000-х мы з Ганнай планавалі зрабіць адукацыйны альбом на вершы класічных беларускіх паэтаў, каб ён быў сучасны, а вершы не валяліся на запыленых паліцах і не ўспрымаліся чымсьці сумным з падручнікаў. Выдаўся вольны час. Я атрымаў польскую стыпендыю, якую нядаўна атрымаў Зьміцер Вайцюшкевіч і пра якога ўсе зараз кажуць – усё, з'ехаў з канцамі. Я ж ведаю, што не. Сам там працаваў, шукаў вершы. Урэшце, праект мы зрабілі…\nМ.В.: Што кранае зараз? Адчуваеш, што змяніўся?\nЛ.В.: Што турбавала, тое і турбуе. Проста цяпер гэта ўспрымаецца неяк па-іншаму. Напрыклад, тое, што адбываецца з горадам, краінай, у свеце – гэта ўсё вельмі турбуе. Нечаканы вынік выбараў у Злучаных Штатах, рэакцыя людзей... Цікава тут тое, што карціна амаль тая ж, як пры першых выбарах Лукашэнкі. Тады я быў настолькі далёкі ад грамадска-палітычнай дзейнасці, што пайшоў і прагаласаваў за таго, хто мне імпанаваў (ня буду казаць, за каго). На гэтым мой удзел у кампаніі скончыўся. На той момант многія творчыя асобы проста кінулі грамадскую дзейнасць, нешта пісалі, нейкія вершы – і ўсё раптам вярнулася. Мы не займаліся палітыкай – яна занялася намі, мной. І гэта была страшная фрустрацыя. Калі мы глядзелі з сябрамі па тэлевізары, што Лукашэнка перамагае і ў другім туры, мы не маглі зразумець, што адбываецца. Як такое, наогул, можа быць у 94-м годзе? Перамагае чалавек з гэтым маўленнем, эпітэтамі ў мове, нейкімі абаротамі. Як такое магчыма? Але так атрымалася. Як выявілася, такое магчыма нават напрацягу 20-годдзяў. І тыя, хто раней былі катэгарычна супраць, цяпер супакоіліся: «у нас няма вайны – ну і добра». Але з таго часу я атрымаў досыць сур'ёзную школу жыцця. Свет будаваўся ў нашых галовах тады зусім па-іншаму. Мы чагосьці не ўлічвалі – магчыма, меркавання народа.\nНам здавалася: ну што народ? Народ ездзіць у Польшчу, нешта прадае, жыве… А народу не падабалася ездзіць у Польшчу. Ён хацеў хадзіць на працу, як раней, і атрымліваць за гэта грошы – проста за тое, што прыходзіць.\nА мне зараз здаецца, што калі быў нейкі завал, у 90-я, было цікавей. Напрыклад, я працаваў у рэкламе, рабіў нейкія ролікі на радыё, атрымліваў грошы. Падабалася. Не кажу, што існаванне было бязбедным, але затое ўвесь час – нейкі рух. Потым былі іншыя працы, працаваў як фрылансер, проста музыкай было зарабляць цяжка. Памятаю, што канцэрты былі раз на тры месяцы. Ганарары не надта нізкія, але мне не падабалася, што музычна і тэкстава рабілася. Я быў вымушаны потым гэта ўсё зруйнаваць. Разумееш, усё пераўтварылася ў нейкую завядзёнку: людзі прыходзілі на рэпетыцыі, каб прыходзіць. Працэс дзеля працэсу.\nУ 1993-94 гадах «Мроя» пераўтварылася ў пародзію на саміх сябе. Усё юнацтва мы ішлі супраць плыні, не гралі традыцыйную музыку, а менавіта ламалі стэрэатыпы. А потым перайшлі на традыцыйную музыку. Мы былі маладыя – гэта здавалася мне смешным. Але ўсе хадзілі на рэпетыцыі. Рэпетавалі ў філармоніі. Нас там трымалі нейкі час, паколькі па справаздачы павінны былі быць беларускамоўныя калектывы. Цікава, што пры гэтым, ад самой філармоніі мы нічога не гралі, адзін раз з'ездзілі на нейкі канцэрт у Мазыр. Але нас ніхто не чапаў. Нейкія песні пісаліся, але ні нас, ні публіку яны не задавальнялі. Лічы, што працавалі, як завод… камбінат! Потым змянілася палітычная абстаноўка ў краіне, і гэта мяне падштурхнула да руйнавання мінулага праекту і стварэння новага.\nKYKY: Памятаеш, якія былі ў цябе мэты да прыходу да ўлады Лукашэнкі і пасля?\nЛявон: Асабліва не было ніякіх мэтаў. Проста малыя гралі нешта на гітарах, сінтэзатарах. Было цікава. Песні і тэксты? Не ведаю, што падштурхоўвала. Нейкі юнацкі пратэст. Савецкі саюз даваў вельмі шмат падстаў да пратэстаў. Гэта было настолькі вычварнае грамадства, што б зараз не казалі. Некаторыя людзі, мабыць, крыху гэта зачапілі, ці іх маладосць прайшла пад савецкім сцягам, таму зараз яны гавораць, што ўсё было так добра і класна. Нічога добрага там не было. Наскрозь труслівае грамадства, дзе казалі адно, рабілі другое. І ў свеце так таксама. Я памятаю, як жылі партыйныя босы і як жыў просты народ. Гэта ўсё было на маіх вачах. Проста бездань паміж імі. Тое самае, што зараз паміж тымі, хто жыве ў доме Чыжа і ў Малінаўцы. Нават тады процьма была больш глыбокая.\nKYKY: А цяпер пойдзем трошкі ў іншы бок. На адным з апошніх канцэртаў ты раптам сеў за сінтэзатар і заспяваў ужо старую песню «Краіна крывавых дажджоў». Скажы, ёсць настальгія па нейкім перыядзе працы з «Мрояй», N.R.M.? Мабыць, з'явілася жаданне сабрацца і зайграць зноў?\nЛявон: Магчыма, тут трэба разумець увесь працэс. Сітуацыя, якая склалася, напружвала мяне некалькі гадоў, пакуль не выйшаў альбом «Грамадазнаўства». Людзі вырашылі, што я ім перашкаджаю, замінаю. У мяне былі нейкія ваганні на той час. Я не ведаў, ці правільна мы нешта робім. Была сітуацыя, калі нам далі зразумець: вы не ўдзельнічаеце ў нейкіх палітычных акцыях – мы вам даем граць канцэрты. Я не пагаджаўся, але прамаўчаў. Тыя туры па Беларусі, якія рабіліся на той момант, мне даваліся вельмі цяжка. Мне здавалася, што мы здраджваем. Гэта адбылося пасля таго, як схадзілі да Пралескоўскага. Карацей, усё заблыталася потым. Мне трэба было прывесці думкі да аднаго знаменальніка, у гурце гэта не разумелі. Я думаў, як выйсці з сітуацыі. Магчыма, не ездзць у вялікія туры, а рабіць пару грандыёзных канцэртаў на год?.. Пакуль я думаў, высветлілася, што музыкі збіраюцца без мяне на рэпетыцыі.\nЯ спачатку думаў, што яны робяць нейкі праект, а насамрэч яны проста вырашылі ісці далей без мяне, што досыць глупа, бо свядома страцілі чалавека, які напісаў усе галоўныя і папулярныя песні. Я нават не забараняў іх потым пець, але рукі цягнуліся.\nЯ прымусіў сябе гэта не рабіць, не сварыцца, не лезці ў спрэчкі-дыскусіі. Зараз разумею, што гэта было абсалютна правільнае рашэнне. Калі б быў адзін, хутчэй за ўсё сарваўся б, але ў мяне быў вельмі добры прадусар, які сказаў: ні ў якім выпадку. Я ўтрымаўся. Тым больш, што я ў канфлікце заўсёды кепска сябе адчуваю. У выніку, канфлікту не было. Проста было прынята музыкамі рашэнне: я перашкаджаю зарабляць грошы.\nKYKY: Але зараз ты не ўяўляеш, што было б файна пайграць калі ні з усімі, дык з кімсьці з калектыву? Так часта бывае: людзі разыходзяцца, потым сустракаюцца, прыдумляюць нешта новае…\nЛявон: Калі граць, дык з усімі. І ёсць такая справа: калі пасварыліся – можна памірыцца. А тут не было ніякай сваркі. Проста людзі сталі граць без мяне і мне нічога не сказалі. Затое потым камусьці яшчэ гаварылі, што мне тэлефанавалі, але я не адказваў. Гэта смешна. У эпоху, калі ўсе ў фэйсбуку, можна было напісаць і папярэдзіць, маўляў, не прыедзеш – будзем граць без цябе. Я б падумаў і адказаў ці «грайце», ці «прыеду». Па сцэнары ўсё пайшло зусім па-іншаму. Відавочна, што яны так хацелі. А вось казаць, што я не хацеў працаваць – не разумею, чаму. Я так не казаў. Вельмі непрыгожая гісторыя выйшла, яна не мае пад сабой далейшай супрацы.\nKYKY: Памятаю, як аднойчы, яшчэ задоўга да «Грамадазнаўства», я пыталася, дзе новыя моцныя песні, якіх публіка так чакае. Зараз яны з'явіліся. «Псіхасаматыка» – гэта ў мяне першы дыск за апошні час, у якім кожная кампазіцыя – хіт, а пад песню «Жорны» трэба тэрмінова здымаць кліп. Чаму так моцна, але толькі зараз?\nЛявон: Мне проста не пісалася. Пісалася, але не тое. Я гэта разумеў і не паказваў. Пісацца пачало тады, калі ў маім жыцці ўзнік саундпрадюсэр Снорэ Бергерудам (ён жа адказваў за лонгплэй «Грамадазнаўства»), Сіндрэ Скэйе (бубны) а таксама гітарыст Бьёрн Холмслэнд – такая сцяна нарвежскага гуку. Тады вярнулася старая творчая пазіцыя – я зразумеў, што ўсе заснулі. Прайшла «Плошча», стала відавочна, што не будзе ніякіх маніфестацый, паколькі гэта пагражала грамадству фізічнай небяспекай. Пачаліся коменты, маўляў, грамадскія песні непатрэбныя, «зачэм пісаць такія песні». Трэба было неяк гэта ўсё разварушыць. Я думаю, што ўсё вярнулася ў свой час. Калі раней яно не пісалася, то проста не мусіла пісацца.\nKYKY: Скажы, канцэрт у Сухарава, куды прыйшло столькі людзей, а таксама канцэрты ў розных барах апошнім часам… Што адбываецца? «Чорныя спісы» нібы існуюць, але людзі перасталі баяцца і пачалі запрашаць?\nЛявон: Я б назваў гэта такой падпольнай дзейнасцю. Усё неафіцыйна. Проста раней людзі прасілі дазволу, звяртаючыся ў Мінгарвыканкам, нічога не атрымлівалася. Але ёсць схема, якая не мае пад сабой гэтых папер. Карпаратыўныя канцэрты! З іншага боку, зараз я пераймаюся праз тое, што, выступаючы ў Менску, адцягнуў публіку ад прэзентацыі «Псіхасаматыкі» ў Літве. Усё ж такі, усіх там чакаю. Трэба разумець, што усё, што я граў тут адзін, гэта зусім не тое, што будзе на прэзентацыі, бо там плануецца сапраўднае і моцнае шоў з аздабленнем сцэны, на што мы заўжды звярталі ўвагу. Візуалізацыяй будзе, як заўсёды, займацца Мацей Сабураў. Альбом атрымаўся асабісты, але «Псіхасаматыка» можа падацца блізкай кожнаму. Як магу, шчыра запрашаю, бо гэта рэдкія рэчы. Я не ведаю, паўторыцца ці такое наогул. Гэта вельмі цяжка – жыць у Беларусі, а на канцэрты ехаць у іншы горад. Спадзяюся, што народ, усё ж такі, падцягнецца. Людзям блізкія гэтыя тэмы.\nKYKY: Распавядзі пра сваю публіку…\nЛявон: Публіка галодная, ёй хочацца слухаць, але ёй не даюць. Тое, што адбываецца з забаронамі – абсалютны абсурд. Мне прыемна ж граць як для замежнай публікі, так, асабліва, для нашых людзей, якія ведаюць тэксты, ловяць сэнс. Замежная публіка не разумее глыбінных падтэкстаў. Яшчэ сфармулявалася кола старых фанаў ды фанак, якія прысутнічаюць амаль на кожнай імпрэзе і падтрымліваюць. Калі бачу іх каля сцэны, вельмі ўпэўнена сябе адчуваю. Што тычыцца моладзі, то, лічу, што шмат хто прыходзіць, дзякуючы сацыяльным сеткам. Я ніколі не лічыў, напрыклад, што фэйсбук ды іншыя сацыяльныя сеткі – зло. Мне падаецца, што праз іх можна сёння проста намякнуць, а на заўтра будзе поўны бар людзей, якія хочуць слухаць твае песні. Гэта новая эпоха і класна, што новыя людзі прыходзяць. Я разумею, што калі б рабілі канцэрт тут, было б вельмі шмат людзей. Разумею, што не кожны студэнт можа дазволіць сабе выбрацца нават у Вільню на два дні. Ужо не кажу пра Варшаву. Цяжка. Дорага.\nKYKY: Ніколі не думаў, чаму твае песні блізкія моладзі сёння? Яны ж не жылі пры іншай уладзе, што разумеюць?\nЛявон: Слухай, ёсць людзі, якім культура і мастацтва наогул нецікавыя. Яны лічаць, што Славянскі базар – гэта і ёсць увасабленне гэтага ўсяго, а паколькі там таксама нецікава, яны думаюць, што так паўсюль. А ёсць тыя, каму сугучна нешта большае. Я не скажу, што іх шмат. Калі ты думаеш, што ў Камітэце Дзяржаўнай Бяспекі няма людзей, якія мяне слухаюць, гэта памылка. Слухаюць. Яны выконваюць свае абавязкі, але слухаюць. Бо я магу напісаць і «Госці», і «Ламай сцэнар». Быў час, калі хацелася быць пачутымі пэўнымі людзьмі, гэта было ў «МРОІ» ў якім-небудзь 89-м годзе. Цяпер не. Цяпер трэба пісаць тое, што перажываеш насамрэч. Пэўная частка будзе супяражываць, не абавязкова маладыя. Досвед паказвае, што шмат маладых больш адгукаюцца на гэтыя думкі часам, чым дарослыя. Можа быць, яны не выйшлі з гэтага чароўнага стану дзяцінства, калі, як казаў Леанард Коэн (недакладная цытата), ты яшчэ размаўляеш з птушкамі, якія садзяцца на вакно, калі ты разумееш жывёлаў. А з пэўнага ўзросту ты перастаеш гэта рузумець. Цябе зацягвае гэты жыццёвы вір. Iснуе завядзёнка: трэба працаваць, працаваць… Рэдкія людзі, у якіх гэтае пачуццё застаецца да канца, але яны ёсць. Яны здольныя рэагаваць на тое, што адбываецца, а таксама на нейкія творы мастацтва.\nKYKY: Ёсць такое пытанне, якое табе не задавалі, але на якое хочацца адказаць?\nЛявон: Ды пра ўсё ўжо, напэўна, пыталіся, нават пра гэтае. Але я заўжды гатовы адказваць, пра што паўтараю на канцэртах. Пытайцеся пра ўсё, можаце ў каментарах да гэтага артыкула – усім адкажу.\nKYKY: Лявон, даруй адразу за пытанне, але як ты змог пачаць працаваць пасля таго, як Ганна памерла? Магчыма, нехта таксама сутыкнуўся з гэтым ды пачуе…\nЛявон: Цяжка. Вельмі дапамагае праца і падтрымка сяброў. Цяжка нешта раіць, што рабіць падчас такіх сітуацый. У кожнага свае падыходы. Некаторыя людзі ўвогуле канчаткова не могуць з такого стану выйсці. Я не скажу, што і я ўжо выйшаў, але гэтыя канцэрты, адказнасць, асабліва за гэты альбом, адказнасць перад людзьмі, якія падтрымлівалі, як маглі – гэта трымае. Немагчыма іх кінуць, нешта недарабіць, сказаць раптам, што ну яго, з'язджаю ў Новую Зеландыю. Ай. Так нельга.\nМария Войтович, рубрика «Герои», интервью


Тэатр, цені, талерантнасць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТэатр, цені, талерантнасць\nНаўрадці тых, хто прыйшоў на “Фэст сяброўства”, які ладзіўся ў Берасці праваабарончай ініцыятывай Human Constanta, трэба было вельмі вучыць талерантнасці. Але тэатр – не заўсёды для тых, хто глядзіць. Бывае, што ў нашмат большай ступені ён накіраваны на тых, хто яго стварае.\nГаворка ідзе пра адну з цэнтральных падзей “Фэсту сяброўства” – ценевы дзіцячы спектакль на тэму міжнацыянальнай талерантнасці. Пад агульным кіраўніцтвам Алены Штык і музычным кіраўніцтвам Насты Хмель яго рыхтавалі дзеці сярэдняй школы нумар 3, якая ў народзе працягвае называцца школай з музычным ухілам. Цяпер школа яшчэ асвойвае праграмы сацыякультурнай адаптацыі, таму выбар, з кім супрацоўнічаць, быў не выпаковы.\nПа задумцы Алены Штык, спектакль мусіў стварацца дзіцячым калектывам з нуля – ад абмеркавання ідэі і пабудавання сцэнара – і ў актыўнай супрацы берасцейскіх школьнікаў з іх чачэнскімі равеснікамі. Апошняе на практыцы аказалася даволі цяжка рэалізаваць. “Мы вельмі хацелі, каб гэта была сумесная праца, і яна ішла пастаянна. Але за кошт таго, што чачэнскія сем’і пастаянна робяць спробы выехаць з Беларусі, нашы акторы з’язджалі. Атрымліваецца, склад гэтых дзяцей вельмі мяняўся, яны то былі, то не. Мы разумелі, што так і будзе насамрэч, таму давалі ім такія ролі, што маглі б лёгка перайсці да іншага,” – распавядае рэжысёрка.\nУ выніку ў фінальнай пастаноўцы спектакля прыняў удзел толькі адзін чачэнскі хлопчык, шасцігадовы Харон. Ён далучыўся да працы літаральна на апошняй рэпетыцыі, быў значна малодшы за асноўны склад, але схапіў усё на ляту і выдатна справіўся.\nДля берасцейскіх школьнікаў спектакль таксама быў выклікам. За два тыдні ім трэба было вызначыцца, пра што яны будуць расказваць і як гэта пакажуць. Канешне, вопытныя кожная ў сваёй справе Алена Штык і Наста Хмель накіроўвалі іх ідэі ў патрэбнае рэчышча, ды і самі прымалі ўдзел у пастаноўцы, але і меншым акторам давялося заняць актыўную пазіцыю. У гэтым і задума ценевага тэатра – не прыйсці ў калектыў з гатовым сцэнаром, а зрабіць так, каб сцэнар нарадзіўся ў калектыве. Тады дзеці нясуць у аўдыторыю свой вельмі канкрэтны і вельмі зразумелы месэдж.\n“Было вельмі цікава размаўляць з дзецьмі і слухаць іх меркаванне пра талерантнасць, – кажа Алена. – Дзеці прыдумвалі такія гісторыі, як: сям’я прыехала з Украіны, у хлопчыка не было рукі і яму было цяжка адаптавацца ў класе, а адна дзяўчынка прапанавала ўсім на дзень прывязаць руку да цела – заклікала ўсіх адносіцца з разуменнем да гэтага дзіцяці. Тэксты былі такога вось плану. Але яны не зусім укладаліся ў сам спектакль”.\nВынікам сумеснай працы стала 15-хвілінная пастаноўка на некалькі сцэн, у якіх дзеці разважаюць пра рэальныя і надуманыя межы, спрабуюць пражыць эпізод вандроўнага жыцця хлопчыка-бежанца і заклікаюць усіх да сяброўства. Усё гэта пад музыку Насты і з выкарыстаннем дэкарацый, якія акторы вырабілі падчас рэпетыцый.\nПа ідэі спектакль закончыўся з апошнімі воплескамі ў перапоўненай гледачамі душнай зале, але паколькі акторы не разбегліся па дамах, а засталіся на фэсце, каб удзельнічаць у наступным джэм-сэйшэне і ўвогуле тусавацца, можна было падумаць, што фінал пастаноўкі ўсё ж адкрыты. І беларускія ды чачэнскія дзеці на сваім прыкладзе паказваюць, як гэта, калі ўсе збяруцца за адным доўгім-доўгім сталом і пачнуць пускаць папяровых змеяў.\nУ Берасці прэзентавалі кнігу «Мяжа была пад Менскам 1921-1941 гг.»\nБАЖаўцы здзейснілі вандроўку па мясцінах гомельскага Швейка


20 лістапад 2008, 15:04\nСёньня Аляксандар Старыкевіч разважае пра эфэктыўнасьць беларускіх прафсаюзаў ва  ўмовах надыходу эканамічнага крызісу.\n— Ва ўсім сьвеце прафсаюзы заклапочаныя эканамічным крызісам і робяць рэальныя захады дзеля абароны сваіх сяброў.\nАднак у Беларусі іх практычна не адчуваецца. Так, яны падзеленыя на дзьве няроўныя часткі — незалежныя і дзяржаўныя. Колькасьць першых, па розных крыніцах, складае ў краіне дзесьці каля 10—15 тысяч чалавек.\nНатуральна, іхныя магчымасьці вельмі абмежаваныя. Паказальны парадокс: нават калі незалежныя дабіваюцца нейкай перамогі ў адстойваньні шарагоўцаў, яны часьцяком сьвядома не афішуюць тое. Лёгіка простая: калі ўлады даведаюцца, што дырэктар прадпрыемства пайшоў насустрач незалежнаму прафсаюзу, то кіраўнік атрымае па галаве, і наступным разам ніякіх саступак ад яго ўжо не дачакаесься…\nШто ж тычыцца дзяржаўнай ФПБ — гэтай умоўна чатырохмільённай арганізацыі, то яна дзейнічае абсалютна ў рэчышчы палітыкі прэзыдэнта. Вось і ня лічыць, што ў краіне існуюць нейкія праблемы, зьвязаныя з эканамічным крызісам.\nІ нават калі ён разгорнецца напоўніцу, наўрад ці можна чакаць, што Фэдэрацыя прафсаюзаў Беларуская на чале з былым намесьнікам кіраўніка прэзыдэнцкай адміністрацыі Леанідам Козікам паўстане супраць улады ў абарону інтарэсаў працоўных.\nБеларускім прафсаюзам трэба прайсьці яшчэ досыць працяглы шлях да таго, каб адпавядаць сучасным стандартам, напрацаванымі іх заходнімі калегамі.\nІ як ні дзіўна, бліжэй да гэтай мэты незалежныя арганізацыі, чымсьці шматмільённая ФПБ, падпарадкаваная дзяржаве.\nА пакуль большасьць працоўных вымушаная заставацца са сваімі праблемамі сам-насам.\nАляксандар Старыкевіч нарадзіўся ў 1972 годзе. На пачатку 1990-х гадоў ягоныя артыкулы пра карупцыю ў атачэньні прэм'ер-міністра Вячаслава Кебіча ў газэце “Свабода”, якую рэдагаваў Ігар Гермянчук, выклікалі дэбаты ў Вярхоўным Савеце; некаторыя публікацыі сталі нагодай для стварэньня адмысловых парлямэнцкіх камісіяў.\nУ 2004 годзе А.Старыкевіч і ягоная газэта “Салідарнасьць” сталі першымі ляўрэатамі ўзнагароды Швэдзкага ПЭН-цэнтру “за ўклад у забеспячэньне свабоды слова”, а ў 2006 атрымала Прэмію імя Герда Буцэрыюса “Маладая прэса Ўсходняй Эўропы”.


Вольга Нікалайчык: Ніякія рэпрэсіі не спыняць абаронцаў Курапатаў | Гарадзенская вясна\nАбарона Курапатаў працягваецца трэці месяц. Як кажа абаронца памятнага ўрочышча, рэжысёр Вольга Нікалайчык, ніякія рэпрэсіі не спыняць тых, хто бароніць месца масавых расстрэлаў ад забаўляльнага комплексу і рэстарана “Поедем поедим”. Актывістка звяртае ўвагу на хамства і нахабнасць “кліентаў” рэстарана, частка з якіх, як яна не выключае, могуць быць папросту нанятымі асобамі:\n– Мяне проста здзіўляе бесчалавечнасць гэтых кліентаў-наймітаў, якія выступілі вайною з беларусамі, якія бароняць нацыянальную памяць. Яны сталі на бок тых, хто здзекуецца, хто апаганьвае нацыянальны некропаль. Гэта не смешна. Увесь свет з намі, бо як так можна!? І тут нехта разганяецца на поўнай хуткасці і едзе паесці, таму ён едзе давіць людзей, а ў нас людзі стаялі з плакацікамі “Не забі”.\n“Абарона памятнага ўрочышча будзе працягвацца, хоць можа і ў новым фармаце”, – дадае Вольга Нікалайчык:\n– Мы будзем працягваць варту. Мы падыдзем больш крэатыўна. Можа, мы заменім фармат. Мы яшчэ будзем спрабаваць збіраць подпісы на вуліцах, праз рэлігійныя, канфесійныя арганізацыі працаваць, збіраць подпісы ў абарону мемарыяла сталінскага генацыду.\nУ суботу, 11 жніўня, прайшоў Усенародны марафон пад назвай “Стань у абарону Памяці”. Ён плануецца 11 чысла кожнага месяца. Зараз пад адміністрацыйным арыштам знаходзяцца абаронцы Курапатаў – Павел Северынец і Максім Вінярскі. Таксама стала вядома, што 29 жніўня мае адбыцца суд над выданнем “Новы Час” і журналістам Дзянісам Івашынам за расследаванне гісторыі незаконнага захопу ахоўнай зоны мемарыяла “Курапаты”.\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/hramadstva/volga-mikalajchyk-niyakiya-represii-ne/


Хто і чаму сябруе з “раёнкай” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n19.09.2019 19.09.2019 administrator534\n19 верасня Дзятлаўская раённая газета “Перамога” ладзіла Дзень падпісчыка, адбыўся розыгрыш прызоў сярод тых, хто вырашыў прадоўжыць сяброўства з “раёнкай” на тры месяцы.\nЦікава было даведацца ў пастаянных падпісчыкаў, што ім падабаецца чытаць у газеце, чаго хацелася б бачыць больш?\n– Я настаўніца, таму люблю чытаць у газеце навіны пра школы, пастаянна сачу за гэтай інфармацыяй. Яшчэ падабаюцца паведамленні аб дасягненнях раёна. Магчыма, у газеце занадта шмат рэкламы, якая займае цэлыя старонкі. Мне хочацца, каб у “раёнцы” больш пісалі пра пажылых людзей, бо сярод іх ёсць шмат заслужаных землякоў, узнагароджаных ордэнамі, медалямі. Карыстаючыся выпадкам, хачу папрасіць, каб напісалі вялікі артыкул пра Яўгенію Савань, яна мае шмат заслужаных узнагарод, вядзе актыўны лад жыцця. Думаю, усім будзе цікава пачытаць пра яе жыццёвы вопыт.\n– Падабаеца, калі ў газеце больш навінаў раёна, рэпартажаў з мерапрыемстваў, якія праводзяцца на Дзятлаўшчыне. Напэўна, не хапае своечасовасці. Часам, чытаеш пра мерапрыемства, а яно даўно прайшло. Анонсаў не хапае. Паколькі я ўжо перадпенсійнага ўзросту, мне цікава было б пачытаць аб ільготах і выплатах.\n– У «Перамозе» падабаецца чытаць усе. Толькі хочацца бачыць больш навін Дзятлаўскага раёна, таму што радыёкропку “адрэзалі”.\n– «Перамогу» чытаем заўсёды, заўсёды выпісваем. Больш за ўсё падабаецца, калі піша Леанарда Юргілевіч. Усё яе артыкулы чытаю з задавальненнем. Падабаюцца і навіны. У мяне прыватны дом, таму хацелася б што-небудзь пра сад, пра агарод, пра закаткі. Усе такія парады выпісваю сабе ў асобны сшытак. Мінус “раёнкі” – многа рэкламы.\n– Усё надрукаванае чытаю з задавальненнем, але ёсць і лішняе: рэкламы шмат. А так, люблю навіны раёна і як піша Леанарда Юргілевіч.


Вайна… Колькі трагізму і жаху схавана ў гэтым крывавым слове. Колькі бязвінных жыццяў абарвалася ў жорсткіх схватках за свабоду Радзімы. Колькі крыві пралілося ад варожага насілля.\nНам, хто жыве ў ХХІ стагоддзі, складана нават уявіць сабе праз якія выпрабаванні прайшлі ўдзельнікі яе. Ды і ў іх парою не хапае слоў, каб апісаць перажытае. Толькі боль і слёзы… Горкая памяць і душэўныя раны…\nМаю сям’ю, як і тысячы іншых, вайна не абышла бокам. Стрыечны дзядуля Уладзімір Кірылавіч Скачыкоўскі быў удзельнікам той жорсткай і кровапралітнай вайны. І цяпер, праз многа гадоў, ён са слязамі на вачах расказвае пра жорсткія выпрабаванні ў фашысцкае ліхалецце і свае франтавыя дарогі.\nНарадзіўся Уладзімір Кірылавіч у Вялікіх Сяхновічах, атрымаў пачатковую адукацыю: да вайны закончыў толькі шэсць класаў. У сям’і, акрамя яго, было яшчэ двое дзяцей. І для таго, каб выжыць, неабходна было многа працаваць, ва ўсім дапамагаць бацькам, нават у вядзенні хатняй гаспадаркі.\nІ вось 22 чэрвеня 1941 года… Вайна… Цяжкі акупацыйны час, а ў верасні 1944 года пасля вызвалення Беларусі ад фашыстаў ён атрымаў позву і трапіў на чацвёрты Украінскі фронт. Прывезлі навабранцаў у ваенны гарадок Луга, што недалёка ад Ленінграда. “Гарадок быў разбураны ў пух і прах, але менавіта тут нам давялося спыніцца на першым часе, — расказаў Уладзімір Кірылавіч. — Два тыдні салдаты пражылі ў казармах, праходзілі курс маладога байца ў максімальна прыбліжаных умовах да франтавых, вывучалі ваенную зброю. Праз некаторы час перайшлі зімаваць у зямлянкі. Камандаванне да нас адносілася добра, усяляк падбадзёрвала: “Цяжка ў вучэнні — лёгка ў баі”, — штораз паўтаралі камандзіры. І салдаты рваліся ў бой…”.\nНапрыканцы лютага 1945 года новае папаўненне забралі на фронт. Уладзімір Кірылавіч трапіў у шаснаццаты вучэбна-запасны полк 180-ай цяжкай артылерыйскай брыгады. Першапачаткова ён быў прызначаны наводчыкам гарматы, затым атрымаў воінскае званне сувязіста і да канца вайны быў ім.\nНа цягніку салдат давезлі да мястэчка Кросна, што знаходзілася ў дваццаці кіламетрах ад Кракава. І “гарматы да бою!”. Тут дзядуля капаў першыя акопы, упершыню адчуў пах пораху і прыняў першы бой. Ён расказваў, што па нямецкіх пазіцыях вёўся шквальны агонь. Адным залпам з усіх відаў гармат выпускалася каля 200 тысяч снарадаў. Пасля артпадрыхтоўкі група салдат, сярод якіх быў дзядуля, ішла ў разведку і адначасова цягнула палявы кабель для сувязі з камандаваннем. Калі сувязістамі паведамлялася, што немцы адступаюць, войскі рухаліся ўперад, да галоўнай мэты — Прагі (менавіта там былі сканцэнтраваны вялікія сілы, што рыхтаваліся да схваткі з ворагам у яго логаве).\n“Пасля кожнай атакі мы бачылі многа забітых немцаў”, — успамінаў дзядуля.\nБыў у жыцці салдата-сувязіста вельмі небяспечны эпізод, калі давялося пад абстрэлам ліквідоўваць парыў тэлефоннага кабелю. Салдат ішоў уздоўж пракладзенага кабелю па адкрытым полі і адшукваў пашкоджанне, трапіў пад абстрэл праціўніка, нават чуў свіст куляў, што праляталі ў некалькіх міліметрах ад яго. На шчасце, ён не быў паранены, таму што ў самы небяспечны момант яго выратавала варонка ад снарада, у якой схаваўся. Калі агонь заціх, ён перабежкамі рухаўся далей. Знайшоў месца парыву і наладзіў сувязь, тым самым змог скаардынаваць агонь на праціўніка.\nКрок за крокам набліжаліся савецкія войскі да Берліна. На шляху да перамогі Уладзімір Кірылавіч, як сувязіст, прайшоў праз Польшчу, Венгрыю, Румынію, Чэхаславакію, Бесарабію, Югаславію. Але да Берліна яму не давялося дайсці. Яго вайсковая часць спынілася ў Чэшскім горадзе Калене, які знаходзіўся на Эльбе. Менавіта там ён быў у час узяцця Берліна.\nІ вось доўгачаканая перамога! Лікаваннямі і са слязамі радасці на вачах сустрэлі байцы перамогу, да якой ішлі, губляючы сяброў.\nМужнасць і смеласць Уладзіміра Кірылавіча Скачыкоўскага, якія былі ягонымі спадарожнікамі пад час вайны, адзначаны ордэнам “Вялікай Айчыннай вайны”, медалямі “За адвагу” і “За перамогу над Германіяй”.\nПасля разгрому фашыстаў ён даслужваў тэрміновую службу на казахскіх прасторах, каля года працаваў на будоўлях па ўзнаўленні Мінска, а калі вярнуўся дадому, узяўся за хатнюю гаспадарку… Цяпер, у свае 88, ён памаленьку шчыруе на сваім прысядзібным участку ў Баляўшчыне, з радасцю сустракае 67-ую гадавіну Вялікай Перамогі.\nКацярына СКАЧЫКОЎСКАЯ, унучка.


Дубай першым у свеце ўкарэніць новы від транспарту | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Дубай першым у свеце ўкарэніць новы від транспарту\nЯго распрацавалі беларусы.\nАб гэтым паведамляюць арабскія СМІ са спасылкай на Dubaі Medіa Offіce і афіцыйны сайт правіцеля Дубая.\nУ ААЭ прайшоў Сусветны ўрадавы саміт. На ім прадстаўнікі 140 краін і міжнародных арганізацый абмеркавалі інавацыі ў галіне навукі, тэхналогій і глабальнага кіравання. У рамках саміту Міністэрства транспарту Дубая правяло прэзентацыю новага праекта Dubaі Sky Pods. Гэта транспартная сістэма эстакаднага тыпу, вядомая як струнны транспарт SkyWay (СкайВэй). Яе распрацавала беларуская кампанія «Струнныя тэхналогіі».\nЗ сістэмай азнаёміўся эмір Дубая Мухамед бен Рашыд аль-Мактум, які адначасова з'яўляецца прэм'ер-міністрам і віцэ-прэзідэнтам Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Яму паказалі дзве мадэлі струннага транспарту — двухмесны юнібайк і шасцімесны юнікар, якія могуць рухацца з хуткасцю да 150 кіламетраў за гадзіну. Новы від транспарту беспілотны — модулямі кіруе бартавы камп'ютар і аўтаматызаваны цэнтр кіравання.\nУ арабскіх медыя адзначаюць: гэтая сістэма займае значна меншую плошчу, чым звычайныя транспартныя сістэмы той жа прадукцыйнасці. Яна таксама характарызуецца больш высокай энергаэфектыўнасцю, бо спажывае ў пяць (!) разоў менш энергіі, чым электрамабілі.\nЗараз беларускія распрацоўшчыкі праводзяць тэсціраванне рухомага саставу, адаптаванага да блізкаўсходняга клімату, паведамляе інфармацыйная служба ЗАТ «Струнныя тэхналогіі».\nЗагаловак у газеце: Юнібайк для эміра\nНа «БелДжы» паступілі першыя чатыры цалкам электрычныя электрамабілі


Кандрусевіч аб выніках Сінода і рашэнні мэра Рыма аб гомасэксуальных шлюбах | Krynica.info\nНа 13-й генеральнай кангрэгацыі Сінода каталіцкіх біскупаў яго ўдзельнікам быў прадстаўлены тэкст паслання да сем’яў. Па словах мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча, гэта пасланне можна назваць адным з галоўных дакументаў Сінода разам з рэляцыяй Сінода.\nПасланне, па-першае, паказвае, што Царква падзяляе складаныя сітуацыі сучасных сем’яў, а па-другое, адначасова дае надзею, сказаў мітрапаліт, паведамляе Сatholic.by.\nЁн адзначыў, што гэтая надзея ў даверы Богу, у пасвячэнні сем’яў, якія з’яўляюцца прыкладам, у хрысціянскім выхаванні моладзі, у адпаведнай падрыхтоўцы да шлюбу і інш.\nУ цэлым тэкст паслання быў прыняты станоўча, але былі і сур’ёзныя заўвагі (усяго прапаноў была каля 150).\nСам мітрапаліт прапанаваў больш увагі звяртаць на хрысціянскае выхаванне моладзі, а таксама – звярнуцца да ўрадаў і грамадстваў у розных краінах свету, каб тыя больш увагі звярталі на праблемы сем’яў і на іх падтрымку канкрэтнымі заканадаўчымі актамі і практычнай справай.\nПасля ўнясення змяненняў дакумент у абноўленым варыянце абсалютнай большасцю галасоў быў прыняты.\nПантыфік пасля гэтага узяў слова. Папа Францішак з вялікай трывогай у голасе распавёў пра тое, што мэр Рыма праінфармаваў Святога Айца аб прыняцці рашэння рэгістраваць у сталіцы Італіі гомасэксуальныя саюзы, паведаміў Тадэвуш Кандрусевіч.\nПапа з горыччу дадаў, што гэтае рашэнне мэр Рыма прыняў у апошні дзень працы Сінода.\nНа думку Тадэвуша Кандрусевіча, сапраўды, гэта рашэнне з’яўляецца яшчэ адным выклікам Царкве і напамінам пра тое, што свет усё больш адмаўляецца ад маральных каштоўнасцяў і атакуе сям’ю, як галоўную біялагічную клетку грамадства.\n18 кастрычніка таксама была прынятая Рэляцыя Сінода, якая складаецца з трох частак i 62 параграфаў.\nПасля завяршэння галасавання было абвешчана аб рашэнні Папы Францыска публікаваць не толькі тэкст Рэляцыі, але і вынікі галасаванняў.\nУ заключэнне Папа падзякаваў арганізатарам і ўсім удзельнікам і выступіў з прамовай. Пантыфік падкрэсліў, што Касцёл павінен застацца верным вучэнню Хрыста і сваёй дактрыне ў сферы сям’і і адначасова міласэрным, памятаючы пра тое, што вышэйшы закон – выратаванне душ.\nНа перадзе цэлы год да прыняцця Сінода 2015, і гэты час трэба прысвяціць дбайнай працы над рэляцыяй, як накіроўваючай лініяй для падрыхтоўкі да Сінода, адзначыў Папа.\n19 кастрычніка адбылося афіцыйнае закрыццё трэцяй Надзвычайнай сесіі Сіноду Біскупаў, прысвечанай сям’і.\nПадчас Імшы Папа Францішак беатыфікаваў Папу Паўла VI, які пасля смерці Яна XXIII ўзяў на сябе кіраўніцтва Другім Ватыканскім Саборам і шчасліва завяршыў яго. Павел VI ўвайшоў у гісторыю Царквы як Папа дыялогу і паслясаборавых рэформаў.\n20.10.2014 У свеце| Тэгі: Кандрусевіч, каталікі, рэлігія, сэксменшасці, сям'я


Новы міжнародны праект ажыццяўляюць пісьменнікі Гомельшчыны\n15 паэтаў і празаікаў – членаў Гомельскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” з ліпеня бягучага года актыўна працуюць у міжнародным праекце мастацкіх перакладаў “Славянская вясёлка”, які творча аб’ядноўвае беларускіх, расійскіх, украінскіх і балгарскіх літаратараў. Узначальывае праект старшыня абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі, кіраўнік міжнароднага праекта па збліжэнні славянскіх літаратараў "Берагі дружбы" па Рэспубліцы Беларусь, празаік і публіцыст Уладзімір Гаўрыловіч.\nЯк адзначыў Уладзімір Мікалаевіч, у чэрвені 2020 года з Міністэрства інфармацыі і Саюза пісьменнікаў Беларусі ў Савет аддзялення СПБ паступіла прапанова творчага супрацоўніцтва паміж украінскімі, балгарскімі, рускімі і беларускімі літаратарамі. Да яе была прыкладзена копія ліста з Украіны, які першапачаткова быў адрасаваны Прэзідэнту Беларусі А.Р. Лукашэнку старшынёй Кіраваградскай абласной грамадскай арганізацыі "Аб'яднанне балгараў "Нашите хору", дэпутатам Сусветнага парламента балгараў Сяргеем Асадчым і рэдактарам літаратурнага альманаха "Двойная радуга" Уладзімірам Стафідавым. Найперш, у дакументах гутарка ішла пра арганізацыю ўзаемных перакладаў твораў на нашы родныя мовы.\nБыў нейкі час разважанняў, гутаркі са сваімі паплечнікамі па творчай арганізацыі: пераклады – гэта няпростая праца і вельмі адказная. Урэшце, разам прыйшлі да высновы: дзякуючы ўдзелу гомельскіх пісьменнікаў, а таксама творчай моладзі ў творчых праектах у рамках міжнароднага фестывалю моладзевай паэзіі і перакладаў "Берагі дружбы" (Растоўская вобласць, Расія) і правядзенню на працягу 15 гадоў міжнародных фестываляў "Славянскія літаратурныя дажынкі" (Гомель, Беларусь), дзе гэтая тэма таксама адна з галоўных, абласное аддзяленне СПБ і гомельскія творцы атрымалі пэўны вопыт у галіне перакладу. Праўда, дагэтуль працавалі з тэкстамі на рускай і ўкраінскай мовах, а тут жа дадавалася яшчэ і балгарская! Гэта сапраўды няпроста! Але – наважыліся-такі! Заручыўшыся падтрымкай добраахвотнікаў – а згоду на такую працу далі пятнаццаць творцаў, – Уладзімір Гаўрыловіч звярнуўся з лістом да Уладзіміра Стафідава і іншых арганізатараў “Славянскай вясёлкі”.\n“Затым былі сяброўскія зносіны па скайпу, разуменне, што задуманае служыць сапраўды мэтам, якія блізкія нам, беларусам. А калі так – чаму не паспрабаваць?! Мае калегі, вядома ж, не лічаць сябе прафесійнымі перакладчыкамі, але з задавальненнем прыняліся за "прачытанне" незнаёмых ім аўтараў, безумоўна, узбагачаючыся пры гэтым”, – распавядае Уладзімір Мікалаевіч.\nІ вось у выніку паўгадавой напружанай працы, як творчай, так і арганізацыйнай з усіх бакоў, быў сабраны і звёрстаны першы зборнік паэзіі і прозы балгарскіх пісьменнікаў у перакладзе беларускіх, украінскіх і расійскіх літаратараў. Вынік агульнай працы атрымаўся, дарэчы, не малы – ажно на чатырыста старонак. Зараз завяршаецца праца па выданню кнігі перакладаў “Славянская вясёлка”, яе выпуск ажыццяўляецца за кошт дабрачынных сродкаў з балгарскага боку. А першая прэзентацыя, як мяркуецца, пройдзе вясной 2021 года ў кожнай з краін-арганізатараў. Магчыма, будзе і сумесная прэзентацыя, калі міне пандэмія, і ўдзельнікі цікавага чатырохмоўнага праекта здолеюць сабрацца разам.\nТым часам гомельскія літаратары, завяршыўшы пераклады тэкстаў балгарскіх і ўкраінскіх творцаў, падрыхтавалі для чарговага выпуску “Славянскай вясёлкі” свае вершы і прозу, і даслалі іх украінскім і балгарскім калегам. Мяркуецца, што праца па перакладзе цяпер пройдзе значна хутчэй, бо сваім калегам беларусы прапанавалі свае творы адразу на дзвюх дзяржаўных мовах краіны – беларускай і рускай. Мяркуецца, што ўжо летам 2021 года з’явіцца і беларускі нумар зборніка “Славянскай вясёлкі”.\nПа прызнанні Уладзіміра Гаўрыловіча, праца над перастварэннямі прынесла яму і яго калегам, усім, хто ўдзельнічае ў праекце, сапраўды вялікую радасць.\n– Дзякуючы агульным намаганням з друку выйдуць унікальныя кнігі, створаныя сэрцамі і рукамі людзей, для якіх мір, сяброўства, братэрства – не проста словы, а шчырая неабходнасць, калі хочаце, покліч душы. Выдатна, што мы знайшлі аднадумцаў у гэтым складаным, няпростым свеце, зразумелі, што сёння, як ніколі, вельмі патрэбныя адзін аднаму, каб не страціць усё лепшае, што яднала нас стагоддзямі. Няхай нашы народы і надалей жывуць у сяброўстве і разуменні, а мы, літаратары, і далей працягнем свой творчы ўклад у гэта, падкрэсліў Уладзімір Гаўрыловіч.


В детской библиотеке ярко отметили 60-летие журнала «Вясёлка» — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nВ детской библиотеке ярко отметили 60-летие журнала «Вясёлка»\n13.04.2017 Автор: Katrin\nБеларускія вершы і песні, жывая музыка і сапраўдны тэатр… Неверагоднае свята падрыхтавалі сваім адданым чытачам работнікі дзіцячай раённай бібліятэкі. Шчыра, весела і з творчым размахам тут прайшло святкаванне 60-годдзя любімага часопіса беларускай дзятвы – «Вясёлкі».\nСпачатку на святочны лад дзяцей настроілі ансамблі дамрачэяў і цымбалістаў з Пружанскай дзіцячай школы мастацтваў. А ўслед за іх выступленнямі разгарнуліся імправізаваныя старонкі часопіса, з якіх сышлі іх героі, а за імі – сама Вясёлка ў прыгожай рознакаляровай сукенцы. Яны і расказалі гасцям пра свае цікавыя прыгоды, якія здарыліся з імі на працягу шасцідзесяці гадоў.\nУявіце сабе, дарагія сябры, што тыя, хто чытаў першыя нумары “Вясёлкі”, даўно ўжо бабулі і дзядулі. Упершыню часопіс пабачыў свет у красавіку 1957 года. «Хроснай мамай» яго стала прыгажуня Вясна, а «хросным татам» – вядомы беларускі пісьменнік, выдатны педагог Васіль Вітка, які быў першым рэдактарам і ўзначальваў часопіс на працягу 17 гадоў. Потым яго змянілі пісьменнікі Еўдакія Лось і Анатоль Грачанікаў, а з 1978 года, вось ужо амаль сорак гадоў, кіруе часопісам і вучыць дзяцей любіць Радзіму, родную мову, гісторыю і культуру Уладзімір Ліпскі.\nХто яшчэ не ведае, то ведайце, што ў часопісе шмат жартаў, гульняў, вершаў, загадак і казак. Яркія тэатральныя сцэнкі з некаторых нумароў былі паказаны публіцы. Не даваў засумаваць гледачам і Вася Вясёлкін, які прадставіў юным чытачам рубрыкі “Жывая класіка”, “Крышку пра кніжку”, “Мой лепшы сябар” і “Музей Вясёлкі”, азнаёміў іх з побытам нашых продкаў, паказаў усялякія рэчы і гаспадарчыя прылады, якімі калісьці карысталіся.\nЗацікавілі гасцей і бяспройгрышная латарэя, і пазнавальныя майстар-класы ад мясцовых рукадзельніц на чале з Марыяй Мікалаеўнай Кулецкай, якія разгарнуліся ў чытальнай зале. Ну, як тут пройдзеш міма! Шчаслівыя дзеці выйгравалі маленькія, але вельмі карысныя фішкі і беглі плясці кошычкі і шыць з воўны сувенірныя яйкі – Вялікдзень не за гарамі!\nШто тут скажаш! Пасля такога свята можна не сумнявацца, што часопіс “Вясёлка” застанецца жаданым для розных чытачоў: дасціпных і не вельмі, старанных і крышачку лянівых, верных і летуценных. Адным словам, такіх розных і, у той жа час, такіх цудоўных, як колеры вясёлкі.\nПредыдущая записьВ прошлом году на территории района выявлено 18 наркопреступлений


сочинения"кого можно назвать сябром,,... - Школьные Знания.com\nСочинения"кого можно назвать сябром,,\nот Nickyut 10.03.2014\nСапраўдным сябрам можна лічыць кожнага , хто блізкі табе па душы. Гэта можа быць хлопчык , дзяўчынка ці ж сабака . Бо нездарма кажуць - Сабака - лепшы сябар чалавека ! Сабакам не трэба многае , варта аддаць ім сваё сэрца , сваю шчырую любоў і яны адкажуць табе тым жа. Я думаю , сабака - сапраўдны сябар. Калі табе сумна , яна можа прыйсці да цябе , легчы на калені і табе стане цёпла на душы і , думаю , вельмі прыемна :) З сабакам не засумуеш ! З ёй можна гуляць , бегаць па вуліцах , вучыць новым камандам , гэта ж так выдатна! ;) Мне здаецца , лепш завесці сабе сабачку . Бо так прыемна , калі ў цябе дома жыве маленькае і добрае шчасце :)