— Возьмеш коўдру?\nЁн тут жа садраў яе з пасцелі і загарнуў у камяк.\n— Ды ці варта...\n— Кінь скромнічаць...\n— I вось тры месяцы, як я палонны. Палонным унтэр-афіцэрам... Заслужыў пад Вердэнам... Два месяцы трымалі ў Смаленску, пасля перакінулі ў Мінск... Ці варта казаць пра становішча палоннага? Ты сам бачыў...\nРудольф матнуў рукою і падняўся з крэсла.\n— А цяпер дзякую, браце, за ўсё — і пайду... Дык вось гісторыя апошняга года майго жыцця,— праказаў ён, выходзячы з пакоя,— пачуць бы тваю?\n— Раскажу!.. Тут знойдам часу — гэта не пад Вердэнам... Яшчэ ж твае куфэркі ў Пецярбурзе...\n— У Пецярбурзе-э?\nБраскотка вартавога скрала апошні сказ Рыгора. Рудольф схаваўся ў цемені ночы.\nШэры золак затуманенае раніцы абяліў невялічкае акенца Рыгоравага пакоя. Мокрае, пачарнеўшае, а дзе і рудаватае лісце вольх атрахала буйныя каплі вады. Панікла віселі жоўтыя ды чырвоныя вяргіні, гледзячы ў абгрызеныя галовы капусгы. Лапатаў крыллямі раскатурханы певень. Вось ён голасна заспяваў ды напалохаў прабягаўшага разораю сабаку. Сабака падняў голаў да седала і адказаў патройным брэхам.\n— Не даюць спаць, каб яны падохлі,— скрозь сон вылаяўся Рыгор і павярнуўся на другі бок.\nАле толькі на момант знябыўся, як пастукалі ў дзверы.\nУ запытанні зліліся два розныя галасы, якіх Рыгор не разабраў.\n— Я зараз,— адказаў ён і падняўся. Праз хвілін пяць стук паўтарыўся.\nХутка апранаючы жакетку, Рыгор адапёр дзверы.\n— Ты, пэўна, думаў, што гэта гаспадыня? — праказаў, увайшоўшы пярэднім, Сё'мка.\n— А прызнацца, не пазнаў, хто за дзвярыма. За Сёмкам пераступіў парог Рудольф.\n— Яшчэ спаў?\n— Сабака абудзіў.\n— А пара ўставаць. Сёння ж едзеш.\nСёмка пытальна паглядзеў у Рыгораў заспаны твар.\n_ Так, рэчы запакованы.\nЁн паказаў на куфэрак.\n_ Дык бывай здароў, таварыш! — працягнуў Сёмка Рыгору руку.— Дзякую, вельмі дзякую за тваю дапамогу мне. Каб нс ты,— хто ведае, дзе я быў бы і пхто б са мною сталася... Ты выратаваў... I прашу, дазволь напісаць у скрутную хвіліну... Бывай!..


На вуліцы Леніна адкрылася трэцяе «Зерне»\nЧым адметная трэцяя кавярня «Зерне»?\nНа Леніна, 16, адкрылася трэцяя ў Менску кавярня «Зерне». Пакуль ты яшчэ не дайшоў(-ла) сюды па свой фільтр, прапануем паглядзець на інтэр'ер і даведацца з першых вуснаў аб тым, чым новая ўстанова адрозніваецца ад іншых.\nГанна Громава, стваральніца і ўладальніца «Зерня»\nУ новай кавярні з'явілася спецыяльная стойка бру-бар для запаркі кавы праз фільтр Hario V60 («японскім спосабам»). «Гады тры таму мы купілі ростар, сталі самі абсмажваць сабе каву, і калі я пачала расці ў абсмажцы, то зразумела, што мне хочацца лепей прадставіць у горадзе бру-бар, больш паказаць яго людзям. Я марыла зрабіць кавярню з асобнай стойкай пад фільтр, як гэта робяць добрыя кававыя кампаніі ў Японіі, Нарвегіі, Даніі ды іншых краінах, дзе добра развітая культура speciality-кавы, на якую я раўняюся».\nЗа эспрэса ў «Зерні» на Леніна адказвае легендарная кавамашына La Marzocco KB-90, якая лічыцца ідэальнай для ўстаноў, што працуюць з кавай speciality. У радыусе 700 кіламетраў такой няма ні ў каго. Бліжэйшая – у Маскве.\nЗараз у трэцім «Зерне» вараць Эфіопію. Ганна кажа, што Эфіопія Коньё – яе любімае, што ёсць у эспрэса. Дарэчы, эспрэса ў сетцы мяняюць прыкладна раз на пару месяцаў. Згодна з тэхналагічнай логікай, наведнік(-ца) не можа выбіраць зерне з машыны сам(-а). А вось варонкі можна выбіраць і параўноўваць, замовіўшы на кампанію, напрыклад, тую ж Эфіопію, Кенію, Інданэзію, нешта яшчэ. Тут актуальны фаварыт Ганны – Uganda Sipi Falls, са смакам манга, сушанага банана, ананаса: «Калі яго п'еш, здаецца, што ты п'еш усё што заўгодна, толькі не каву».\nХто прыдумаў незвычайны дызайн?\nПамяшканне прапанавалі Ганне яшчэ ў траўні. Яна пагадзілася з умовай, што пачне нешта рабіць у верасні. Калі ў Менску стала горача, яна прыняла рашэнне застацца і працягваць рабіць тое, што ёй падабаецца, у прасторы, якая ёй спадабалася. Памяшканне знаходзілася ў самым цэнтры горада, але патрабавала грунтоўнай перапрацоўкі: гэта было месца без прыбіральні, былое атэлье, сумешчанае з гастраномам.\nІнтэр’ер рабілі Максім Вавінскі і яго Studio11. «Калі мы з Максімам трапілі туды ў першы раз, усё тут было зашыта гіпсакардонам, і мы наогул не ведалі, што пад ім будзе. Калі прараб зняў гіпсакардон і мы ўбачылі гэтую прыгажосць... Я памятаю момант: стаіць прараб, стаіць Максім, Максім бачыць тынкоўку і ляпніну, кажа: "Клас, пакідаем усё як ёсць!” Трэба бачыць здзіўлены твар прараба».\nПапярэднія рамонтнікі фактычна забілі ляпніну, і тое, што ёсць, – гэта своеасаблівая памяць пра добры густ. У канцэпцыю гэтай памяці выдатна ўпісаліся архітэктурныя элементы, якія дызайнеры Studio11 займелі ў сваю калекцыю са старога балтыйскага аквапарку, гэта аўтэнтычныя архітэктурныя формы.\nРамонт агулам заняў каля двух месяцаў. Бюджэт быў мінімальны – «амаль усё сышло на кавамашыну».\nНавошта «Зерне» маштабуецца?\n«Усё адбываецца абсалютна натуральна: ты любіш каву, ты пачынаеш у ёй разбірацца, ты атрымліваеш доступ да нейкага суперцікавага зялёнага збожжа, табе хочацца абсмажыць больш гатункаў. Увогуле складана абмежавацца адной кавярняй, калі ты ўжо робіш класны прадукт. Магчымасці росту – яны значна большыя за магчымасці адной кавярні. Таксама хочацца даваць рост добрым рабятам. І я бачыла, як загараліся ў іх вочы ад навіны, што будзе трэцяе месца, бо гэта значыць, што будзе рост, будзе навучанне. Так зноў з'яўляецца матывацыя».\nЦі пойдзе «Зерне» ў рэгіёны?\nЁсць і запыт, і думкі на гэты конт. Вырашыць час.\nМагчымасць дня: бясплатныя вэбінары па працы ў медыя\nПадавай заяўку на MediaDiving Workshops.\nУ Беларусі прэзентавалі першыя агучаныя маршруты для невідушчых людзей\nЯны пралягаюць праз пошты, аптэкі, крамы, кавярні.\nПраект дня: грамадзянскі кантроль судоў\nХочуць зрабіць судовыя назіранні модным трэндам.


12:34 12.10.2019 (абноўлена 16:12 24.04.2020)\nЁн быў вельмі добрым чалавекам і казаў, што архітэктура - вельмі добрае мастацтва, распавядае пра свёкра мастацтвазнаўца з ЗША Рэгіна Хідэкель. Ён лічыў, што яго галоўная задача - абараніць чалавека.\nХідэкель - ураджэнец Віцебска, вучыўся ў Марка Шагала і Казіміра Малевіча. Быў адным са стваральнікаў "УНОВИС" (аб'яднання "Сцвярджальнікі новага мастацтва"), па сутнасці першай лабараторыі, дзе мастакі-наватары шукалі новыя формы і сэнсы для новага часу.\nСамым неверагодным у спадчыне Хідэкеля бачацца яго ідэі экалагічных гарадоў - праекты, у якіх бяспечна чалавеку і навакольнаму асяроддзю.\nУ сярэдзіне 20-х гадоў мінулага стагоддзя, ужо будучы студэнтам Інстытута грамадзянскіх інжынераў, Хідэкель перажыў вялікую паводку ў тагачасным Ленінградзе. І прыдумаў горад на вадзе. А потым яшчэ горад на палях і "Аэрагорад".\n"Гэты горад жыхары маглі б выкарыстоўваць як сховішча ў выпадку паводкі. Ён бы, як Ноеў каўчэг, падымаўся разам з вадой, а калі вада сыходзіла б, апускаўся. Выратаваць людзей - гэта была галоўная ідэя", - распавядае Рэгіна Хідэкель.\nУ Беларусі імя Лазара Хідэкеля вядома мастацтвазнаўцам, але мала што кажа абывацелю. Гэты год павінен змяніць сітуацыю.\nЛюбімы вучань Шагала\nКалі Марк Шагал ў 1973 годзе прыехаў у СССР, ён захацеў сустрэцца і з Лазарам Хідэкелем. Яны абодва былі родам з Віцебска, ім было што ўспомніць - калі Хідэкелю было 14 гадоў, ён прыйшоў запісвацца ў Віцебскую народную мастацкую школу. І, нягледзячы на ўзрост, яго ўзялі - як выключэнне.\n"У іх не было прамой сувязі на працягу жыцця. Гэта было немагчыма. Але ў той прыезд ён захацеў з ім сустрэцца. І ён сказаў тады Лазару Маркавічу:" Лазар, ну чаму ты стаў архітэктарам, ты ж быў такі таленавіты мастак, ты быў адзін з лепшых маіх вучняў, а стаў архітэктарам", - распавядае Рэгіна Хідэкель.\nРэгіна Хідэкель распавядае, што яе свёкар ствараў цэлыя сусветы\nЛазар Хідэкель сапраўды быў мастаком. Вучыўся жывапісу не толькі ў Шагала, але і ў Юдэля Пэна, і ў Мсціслава Дабужынскага. Але "УНОВИС", адным з актыўных удзельнікаў якога быў Хідэкель, прапаведаваў авангард. І менавіта з супрэматызмам - адным з напрамкаў авангарду - звязваюць перш за ўсё імя Хідэкеля.\n"Існавала раней такое абывацельскае меркаванне, што авангардысты не валодаюць тэхнікай мастацтва - рабіць квадраты кожны можа. Але на самай справе гісторыя Хідэкеля і Віцебскай школы, гісторыя "УНОВИС" абвяргае гэта. На самай справе яны вучыліся мастацтву, вучыліся маляванню, жывапісу", - распавядае мастацтвазнаўца.\nПасля вайны ні Хідэкель, ні Шагал ў родны Віцебск ніколі не вярталіся. У 1973-м тэма паездкі Шагала ў Віцебск абмяркоўвалася, але ён адмовіўся.\n"Цяпер людзі прыдумляюць розныя версіі, але тады ён сказаў: "Я вельмі хацеў бы паехаць у Віцебск. Але я баюся, што маё сэрца не вытрымае, калі ўбачу, што няма таго горада, у якім я вырас і ў якім я жыў. Ён выдатна разумеў, што падчас вайны гэты горад быў знішчаны..." - распавядае Рэгіна Хідэкель.\nКалі тэма экалогіі ва урбаністыцы і будаўніцтве становіцца адной з ключавых, ідэі Хідэкеля выглядаюць не такімі ўжо фантастычнымі\nПа той жа прычыне, па словах мастацтвазнаўцы, не вяртаўся ў родны Віцебск і Хідэкель. Ён паехаў адтуль ў 1922-м. У далейшым праектаваў і будаваў пераважна для Ленінграда.\nІдэя супрэматызму была ў тым, каб удасканаліць жыццё. На пачатку ХХ стагоддзя жыццё імкліва мянялася, супрэматысты спрабавалі адаптаваць чалавека да гэтых змяненняў.\n"Ну як у гэты час вы маглі жыць з капітэлямі, насіць доўгія сукенкі, вялікія капялюшы і гэтак далей. Яны павінны былі пераапрануць свет. І іх задача была ў тым, каб знайсці гэтыя новыя формы свету. І ў архітэктуры, і ў вопратцы, і ў побыце. Стварыць зусім новы свет... Малевіч адмовіўся ад рэнесанснай перспектывы, на якой была пабудавана ўся гістарычная жывапіс. Новы жывапіс бачыў прастору не як адлюстраванне рэальнасці, а як адлюстраванне ўнутранай рэальнасці. Мастак мог выказваць ўсё: свой унутраны свет, філасофскія ідэі", - тлумачыць Регіна Хідэкель.\nУ лютым у Мінску пройдзе першая персанальная выстава Лазара Хідэкеля, дзе будуць прадстаўлены каля сотні работ з архіва сям"і\nУбачыць архітэктара-супрэматыста Хідэкеля можна ў Санкт-Пецярбургу. Гэта, перш за ўсё, першы савецкі трохзальны кінатэатр "Масква" на Стара-Пецергофскім праспекце, ён лічыцца помнікам архітэктуры рэгіянальнага значэння. Хідэкель праектаваў школы, Ленінградскі інстытут грамадзянскіх інжынераў (ЛІГІ) і Гідраметэаралагічны інстытут на правым беразе Нявы.\nПра адзін з праектаў, які рэалізоўваўся ў 30-я гады пад Ленінградам, сям'я вядомага архітэктара распавяла ледзь падрабязней.\n"У савецкай архітэктуры ёсць такое паняцце, як сацгарадок - такі будаваўся, да прыкладу, у Магнітагорску. Быў аб'яўлены конкурс, на які запрасілі выбітных архітэктараў сучаснасці. Там былі архітэктары з Баўхаўса (Вышэйшая школа будаўніцтва і мастацкага канструявання ў Германіі, 20-30- я гады ХХ стагоддзя), а таксама Ле Карбюзье (вядомы французскі архітэктар). І нічога з гэтага не выйшла. Гэта было пабудавана часткова і дрэнна. Гэта засталося ў гісторыі як няўдалы эксперымент. І дасканалым кантрастам з'яўляецца гэты сацгарадок Неўбудстрой, які пабудаваў Лазар Хідэкель, які толькі што скончыў архітэктурны інстытут. Гэта было стварэнне цэлага новага свету", - распавядае Рэгіна Хідэкель.\nАд таго рэалізаванага праекта ў вайну ацалела нямногае, а пасля вайны гарадок аднаўлялі ўжо без аглядкі на супрэматызм.\nІ ўсё ж самым неверагодным ў спадчыне Хідэкеля бачацца яго ідэі экалагічных гарадоў, праекты, у якіх бяспечна чалавеку і навакольнага асяроддзі. Ён яшчэ 100 гадоў таму прапаноўваў азеляняць дахі і будаваць гарады на палях, каб пазбегнуць падтапленняў і цунамі.\nЗараз, калі тэма экалогіі ва ўрбаністыцы і будаўніцтве становіцца адной з ключавых, ідэі Хідэкеля выглядаюць не такімі ўжо фантастычнымі. Шэсць гадоў таму сям'я Лазара Хідэкеля заснавала спецыяльную прэмію і штогод уручае яе маладым архітэктарам за экалагічныя і інавацыйныя рашэнні.\n"Гэта крыштальны прыз, у якім высечана кампазіцыя Лазара Хіэдкеля "Рассячэнне чорнага квадрата". Вы памятаеце, Малевіч стварыў "Чорны квадрат"- здавалася б, на гэтым ўсё скончана. Але Хідэкель сказаў яму: "Не, Казімір Малевіч, мы ваш квадрат рассячэм, і гэта будзе працягам", - распавёў сын Лазара Хідэкеля Марк.\nУручэнне прэміі адбудзецца ў суботу. Рэгіна Хідэкель прызналася, што яе ўразілі працы беларускіх архітэктараў, якія былі пададзеныя на конкурс. А Марк Хідэкель зрабіў камплімент Мінску: прызнаўся, што цяпер зразумеў, чаму яго бацька так усхвалявана ставіўся да прыроды.\nСын Лазара Хідэкеля Марк\n"Калі я прыляцеў, убачыў узрушаюча дагледжаную зялёную краіну. Мы ехалі міма зялёных лугоў. Усё гэта ўзрушаюча. Усё гэта трэба захаваць і прымножыць. У нашым архіве шмат работ майго бацькі, дзе бачная гэта любоў да беларускай прыроды, прыроды як такой. Я ўбачыў , чаму гэтую прыгожую зялёную зямлю мы павінны захаваць. Таму мы і заахвочваем экалагічнае зялёнае мысленне", - патлумачыў Марк Хідэкель.\nУ лютым сям'я Хідэкель мае намер яшчэ раз вярнуцца ў Беларусь. У рамках святкавання 100-годдзя "УНОВИС" у Мінску адбудзецца першая персанальная выстава Лазара Хідэкеля, дзе будуць прадстаўлены каля сотні работ з архіва сям'і: эскізы касмічнага жылля, футурыстычныя планы "Гарады-сады", "Аэрагарады", "Аквагарады", а таксама унікальныя дакументы "УНОВИСА".\nУручэнне архітэктурнай прэміі, а таксама будучая выстава стануць толькі часткай праграмы, прымеркаванай да 100-годдзя віцебскага аб'яднання "УНОВИС" і вяртання ў Беларусь імя Лазара Хідэкеля.\n"Мы верым, што вобраз Хіэекеля, чалавека, які не баяўся марыць і будаваць будучыню, паслужыць натхненнем для ўсіх нас і стане яшчэ адным брэндам нашай краіны. Гэта самае галоўнае, чаго мы чакаем ад гэтага праекта", - заявіла на прэс-канферэнцыі, якая анансуе мерапрыемствы, прысвечаныя 100-годдзю сусветна вядомага мастацкага аб'яднання "УНОВИС", адзін з ініцыятараў праекта, заснавальнік Цэнтра беларуска-яўрэйскай культурнай спадчыны Майя Кацнельсон.\nМінск, Марк Шагал


Псарыяз сімптомы - Psorimilk\nПсарыяз ставіцца да скурным musculus, рэцыдывавальнага характару. На сённяшні дзень пазбавіцца ад захворвання цалкам не ўдаецца. Таксама вядома тое, што псарыяз не перадаецца ад чалавека да чалавека бытавым, палавым або любым іншым шляхам. Хвароба мае аутоіммунный характар і практычна заўсёды суправаджаецца запаленчым працэсам, а таксама шелушенное скуры. Прыкметы псарыязу – гэта з'яўленне на целе хворага псориатических высыпанняў ў выглядзе чырвоных ці ружовых бляшак. Здзіўленыя ўчасткі цела ў большасці выпадкаў пакрытыя белымі або шэрымі лускавінкамі.\nПрычыны псарыязу да канца не ясныя. Лічыцца, што паталогія ўзнікае пад уздзеяннем розных знешніх і ўнутраных фактараў. На сённяшні дзень існуе некалькі тэорый, якія тлумачаць магчымыя прычыны развіцця хваробы. Аднак усе яны з'яўляюцца не пацверджанымі афіцыйна, так як не маюць доказаў на практыцы.\nСярод магчымых прычын псарыязу вылучаюць наступныя:\nСпадчыннасць. Па дадзеных статыстыкі больш чым у 60% усіх пацыентаў, якія пакутуюць хваробай, паталогія адзначаецца і ў блізкіх сваякоў па кроўнай лініі.\nПаслабленне працы імунітэту. Навукоўцы лічаць, што менавіта гэта з'яўляецца штуршком да ўзнікнення хваробы.\nПеранясенне захворванняў інфекцыйнага характару.\nПераахаладжэнне, а таксама змена клімату.\nАпёкі скуры, у следства працяглага знаходжання пад адкрытымі сонечнымі прамянямі.\nРозныя траўмы і пашкоджанні скуры.\nАкрамя скурных пакроваў, псарыяз нярэдка распаўсюджваецца на пазногці і суставы. Псоріатіческій артрыт лічыцца адным з самых цяжкіх відаў паталогіі. У ходзе плыні хваробы пакутуюць звязкі і суставы хворага, што вядзе да зніжэння рухомасці і нават інваліднасці.\nПершыя прыкметы псарыязу\nМногія пацыенты памылкова мяркуюць, што псарыяз здольны паражаць не толькі скуру, не прыносячы асаблівай небяспекі унутраным органам чалавека. Гэта меркаванне памылкова. Справа ў тым, што паталогія мае сістэмны характар. Хвароба здольная не толькі справакаваць з'яўленне бляшак на целе, змяненне структуры пазногцяў і суставаў, а таксама аказаць значны негатыўны ўплыў на ныркі, печань, а таксама сардэчна-сасудзістую сістэму.\nПершыя сімптомы захворвання могуць быць наступнага характару:\nпачуццё слабасці і нядужання;\nз'яўленне хранічнай стомленасці;\nз боку псіхічнага здароўя могуць назірацца дэпрэсія, неспакой і прыгнечанасць.\nАднак у большасці выпадкаў ўсё ж прынята казаць аб паразах хваробай пэўных участкаў скурных пакроваў пацыента. Лакалізуецца хвароба ў пераважнай колькасці выпадкаў на наступных участках дермы:\nдалоні і ступні;\nвобласць пахвіны і падпахавых западзін;\nлокці і калені;\nзморшчыны скуры (пераважна ў поўных людзей);\nволосістой покрыва галавы;\nунутраная паверхня сцёгнаў;\nТаксама існуе такі выгляд хваробы як псарыяз пазногцяў (пакутуюць ногцевыя пласціны), паражэнне вачэй і псоріатіческій артрыт (змяненне структуры суставаў і звязкаў).\nТакім чынам, з чаго пачынаецца псарыяз? У большасці выпадкаў на целе хворага з'яўляюцца так званыя бляшкі. Гэта чырвоныя запалёныя плямы, якія выступаюць на некалькі міліметраў над паверхняй здаровай скуры. Першыя праявы псарыязу могуць быць у выглядзе адзінкавых высыпанняў. На розных частках могуць паўстаць 2-3 бляшкі невялікага памеру. Далей высыпанні станавіцца больш інтэнсіўнымі і распаўсюджваюцца на даволі шырокія ўчасткі скуры. Асаблівасцю з'яўляецца сіметрычнае размяшчэнне плям.\nУ залежнасці ад характару высыпанняў хвароба ў медыцынскай практыцы прынята падзяляць на наступныя віды:\nКропкавы. Тут высыпанні даволі дробныя, іх дыяметр складае не больш за 2-3 міліметраў.\nКропельным. Пры дадзенай форме псориатические бляшкі дасягаюць памеру збожжа сачавіцы. Вонкава плямы нагадваюць кроплю.\nМонетовидный. Плямы маюць памер манеты, вонкава пераважна круглявыя.\nСімптомы псарыязу волосістой часткі галавы\nДалей высветлім як распазнаць псарыяз, развіваецца на волосистых пакровах чалавека. Першыя прыкметы дадзенага выгляду хваробы заключаюцца ў пачырваненні і свербу. Далей скура ў здзіўленых участках некалькі ацякае і ўзвышаецца ў той вобласці, дзе хутка з'яўляцца бляшкі. На першых этапах бляшкі моцна шелушатся і суправаджаюцца інтэнсіўным свербам.\nВарта адзначыць, што валасы пры дадзенай паталогіі не пашкоджваюцца і меркаванне аб тым, што псарыяз можа справакаваць аблысенне, памылкова.\nУ ходзе развіцця хваробы бляшкі могуць з вобласці волосистого покрыва распаўсюджвацца на лоб, віскі, шыю.\nПраявы псарыязу далоняў і стоп\nЯшчэ адным выглядам паталогіі з'яўляецца далонева-падэшвеннай псарыяз. Прыкметы псарыязу ў жанчын і мужчын пры дадзенай форме хваробы абсалютна ідэнтычныя. Галоўным сімптомам з'яўляецца моцны огрубение і напластаванне клетак дермы на далонях і ступнях. Часам паталогія нагадвае мноства мазалеў з дробнымі расколінамі.\nПагаршаецца працягу хваробы рухомасцю рук і ног. Гэта правакуе траўмы і крывацёку ў вобласці здзіўленых участкаў.\nДалонева-падэшвеннай псарыяз у большасці выпадкаў адзначаецца адначасова на ступнях і далонях, аднак нярэдка сустракаецца і па асобнасці.\nПрацягу псарыязу пазногцяў\nПраявы псарыязу на пазногцях часцей за ўсё заключаецца ў змене структуры ногцевай пласціны. У медыцынскай практыцы прынята дзяліць ногцевай псарыяз на некалькі відаў.\nСіндром напарстка. Першыя сімптомы псарыязу на пазногцях могуць быць у выглядзе з'яўлення на пласціне дробных ямак і баразёнак. Вонкава карціна вельмі нагадвае напарстак, адсюль і назва.\nОнихолизис. Прыкметы псарыязу ў мужчын і жанчын пры развіцці гэтай формы заключаюцца ў безболезненном скажэнні пазногця і аддзяленні пласціны ад цела пальца. Пры гэтым вакол пазногця з'яўляецца характэрная ружовая або жоўтая аблямоўка.\nOnihomadez. Праявы псарыязу тут у асноўным падобныя з Onycholysis, аднак працэс аддзялення пласціны адбываецца значна хутчэй. Таксама адметнай рысай з'яўляецца адсутнасць аблямоўкі вакол пазногця.\nГеморрагии. Такую назву маюць кровазліцця пад ногцевай пласцінай. Дадзены выгляд суправаджаецца з'яўленнем cyanotic і чырвоных плям пад пласцінай. Адбываецца гэта з-за трэснутых капіляраў пад пазногцем.\nTrahionihiya. Характарызуецца змяненнем структуры пазногця. Пласціна становіцца каламутнай, няроўнай, можа слоится і crebrescunt.\nПсарыяз пазногцяў можа выступаць у выглядзе самастойнага захворвання, а можа развівацца на фоне іншых відаў паталогіі.\nДалей высветлім як з'яўляецца псарыяз пры развіцці пустулезного выгляду хваробы. Дадзены выгляд хваробы ставіцца да адной з найбольш цяжкіх формаў. Сустракаецца ён вельмі рэдка і дыягнастуецца толькі ў 1% усіх хворых.\nПачынаецца пустулезный псарыяз у большасці выпадкаў раптоўна. На целе з'яўляюцца пустулы, запоўненыя вадкасцю. Хвароба развіваецца імкліва, пустулы хутка разрастаюцца, утвараючы даволі шырокія агмені паразы.\nТаксама для pustular формы ўласцівыя такія праявы:\nможа павышацца тэмпература цела;\nгалаўныя і цягліцавыя болю;\nдэпрэсія і прыгнечанасць.\nАсаблівасці плыні псоріатіческій артрыта\nПершыя прыкметы псарыязу ў жанчын і мужчын пры дадзеным выглядзе паталогіі могуць быць у выглядзе боляў у вобласці здзіўленых суставаў, агульнай слабасці, пачуццё нядужання і прыгнечанасці.\nПсоріатіческій артрыт сустракаецца рэдка і часцей за ўсё з'яўляецца следствам ўскладненні іншых формаў паталогіі.\nДзівіць дадзены выгляд хваробы пераважна фалангі пальцаў, радзей больш буйныя суставы і хрыбетнік.\nПацыенты адзначаюць моцныя болі, а таксама змена формы суставаў і звязкаў, што таксама прыкметна вонкава. Фалангі пальцаў становяцца менш рухомымі, edematous і скрыўленымі.\nЗмена сімптаматыкі ў залежнасці ад стадыі псарыязу\nПсарыяз, пачатак якога можа адрознівацца ў залежнасці ад відаў, мае некалькі стадый. Кожная з іх мае свае прыкметы і асаблівасці.\nУ медыцынскай практыцы паталогію дзеляць на тры асноўныя стадыі:\nПрагрэсавальная. Тут у хворых назіраюцца ярка выяўленыя сімптомы ў выглядзе свербу, лушчэння, раздражняльнасці і хваравітасці скурных пакроваў. На дадзеным этапе высыпанні з'яўляюцца на розных частках цела з вялікай інтэнсіўнасцю.\nСтацыянарная. Для гэтай стадыі характэрна спыненне з'яўлення бляшак і некаторы прытупленне сімптомаў. Сверб і лушчэнне прысутнічаюць, як і на першым этапе, аднак іх сіла значна памяншаецца.\nСтадыя рэгрэсу. Сімптаматыка бедная. Лушчэння цалкам знікаюць, а псориатические бляшкі пачынаюць святлець. На гэтым этапе скура чалавека чысціцца, аднак могуць застацца такія праявы як пігментныя плямы.\nПрацягласць кожнай з стадый можа быць індывідуальнай для кожнага пацыента. Станоўча залежыць ад асаблівасцяў арганізма, яго імунітэту і выгляду хваробы.\nНягледзячы на тое, што псарыяз мае шмат відаў, якія характарызуюцца рознымі сімптомамі, у медыцынскай практыцы ўсё ж існуе пэўнае паняцце, падыходнае для ўсіх формаў хваробы. Гэта так званая трыяда псарыязу.\nДа псориатической трыядзе адносяць наступныя праявы:\nЗ'яўленне стеаринового плямы\nДля пачатку хваробы характэрна ўзнікненне плям, шчыльна накрытых лускавінкамі. Пры спробе іх выдалення, шалупіна легка адслойваецца. Вонкава карціна нагадвае стэарын. Таксама варта адзначыць павелічэнне інтэнсіўнасці лушчэння.\nПры выдаленні ўсіх лускавінак на целе хворага агаляецца чырвоная гладкая паверхня. Плёнка вельмі тонкая і лёгка пашкоджваецца. У медыцынскай практыцы дадзеная з'ява атрымала назву тэрмінальнай пленкі.\nТрэці этап, назва якога гаворыць за сябе. Кроплі крыві назіраюцца на скуры чалавека пасля выпадковага або штучнага выдалення плёнкі. Крывавая раса можа назірацца па ўсёй бляшке, маючы больш інтэнсіўны характар па яе краях.\nПраявы псарыязу даволі шырокія. Сімптаматыка залежыць ад выгляду хваробы і індывідуальных асаблівасцяў пацыента. Своечасовае зварот да ўрача і ранняя дыягностыка дапамогуць пазбавіцца ад непажаданых праяў хваробы і магчымых ускладненняў.


Гаспадары плануюць зрабіць кавярню „Кава-паўза” месцам дзіцячых успамінаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГаспадары плануюць зрабіць кавярню „Кава-паўза” месцам дзіцячых успамінаў\nКолькасць пунктаў грамадскага харчавання ў Гародні, у выніку яго бязвізавага статусу, значна падвысілася. Але не ўсе яны для наведнікаў навідавоку. У Гародні ўжо з месяц як працуе прыватная кавярня „Кава-паўза”, што на вуліцы Вялікай Траецкай у старой камяніцы.\nЯе гаспадыня Сняжана Курыцкая мае даўнюю мару – зрабіць кавярню месцам дзіцячых успамінаў. Дапамагаюць ажыццявіць гэтую мару ім яе дочкі.\n– З дзеткамі часта не пагуляеш. А хочацца проста выйсці, каб бацькі правялі час са сваімі дзецьмі. І потым з гэтых момантаў складаюцца ўспаміны дзяцей пра дзяцінства, пра тыя мясціны, куды яны хадзілі з бацькамі. Мне хочацца быць гэтым месцам, пра якое дзеці потым будуць згадваць.\nДа паслугаў: якасная кава, дысерт. А штоаўторак гаспадыня кавярні адлічвае дзесяць адсоткаў сумы ад прыбытку – на дабрачыннасць. Сняжана Курыцкая мяркуе, што ўжо шмат хто з гарадзенцаў-прадпрымальнікаў разглядаюць як нармальную справу — выдаткаванне часткі сваіх даходаў для дабрачыннасці. Кажа ўласніца кавярні:\n– Проста збіраем суму. А наогул шмат тых, хто мае патрэбу ў невялікіх, вялікіх сумах. На самой справе гэта не зусім важна, колькі грошай пойдзе. Галоўнае, каб яны выдаткоўваліся і назапашваліся. Таму што, калі нішто не будзе адлічвацца, то не будуць назапашвацца сродкі нават і пакрысе. Людзі – проста людзі, у тым ліку і ў бізнесе.\nУ развіцці сацыяльнага прадпрымальніцтва ў Гародні дапамогуць адмысловыя курсы „Good impact”. Якія пачнуць працу ўжо сёлета. Іх арганізуе „Цэнтр дадатковай адукацыі дарослых”. Школа будзе працаваць адразу ў трох местах Беларусі – Гародні, Гомлі і Менску.


Шостая гадавіна смаленскай трагедыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМемарыяльную дошку ў памяць смаленскай авіякатастрофы адкрылі ля Міністэрства абароны Польшчы. На ёй змешчаны імёны загінулых, а таксама фатаграфія прэзідэнцкай пары – Марыі і Леха Качынскіх.\nМемарыяльную дошку асьвяцілі каталіцкі і праваслаўны епіскапы.\nФота PAP/ Bartłomiej Zborowski\nУ Варшаве праходзіць Марш памяці з партрэтамі, у якім прымаюць ўдзел тысячы людзей.\nШэсць гадоў таму пад Смаленскам разбіўся самалёт з польскай дзяржаўнай дэлегацыяй, якая ляцела ўшанаваць расстраляных ў Катыні польскіх афіцэраў. У той дзень загінула дзевяноста шэсць чалавек, на чале з прэзідэнтам Лехам Качыньскім і яго жонкай Марыяй.\nУ польскай сталіцы распачаліся мерапрыемствы ў гонар загінулых.\nБыла адслужана Святая Імша, пасля чаго тысячы людзей прыйшлі пад Прэзідэнцкі палац. Загінулага прэзідэнта ўзгадваюць удзельнікі жалобнай маніфестацыі:\n– Лічу, што ён быў лепшым прэзідэнтам Польшчы пасля зменаў у краіне. Мы гэтага пакуль да канца не ацанілі.\n– Гэта быў чалавек, які дбаў пра традыцыі.\n– Тое, што зрабіў Лех Качыньскі, было абуджэннем народа, гэта быў кірунак на патрыятызм і працу. Гэта быў выдатны час, але вельмі кароткі, і закончыўся ён вельмі трагічна.\nПрычыны Смаленскай трагедыі дагэтуль застаюцца няяснымі. Многія людзі ў Польшчы вінавацяць у гэтым папярэдні польскі ўрад:\n– Яны проста не хацелі разбірацца ў падрабязнасцях гэтай трагедыі. І рабілі ўсё, каб толькі заблытаць справу і пусціць непраўдзівую інфармацыю. Я – інжынер. І ніколі не паверу, што гэты самалёт мог разваліцца на некалькі тысяч кавалкаў. Гэта не адпавядае законам фізікі.\n– Я паходжу з-пад Львова. Там жывуць мае родныя. І ў той дзень яны мне патэлефанавалі. Яны ніколі не мелі сумненняў наконт таго, хто гэта зрабіў. Трагедыя мае савецкі след. Знайсці праўду сапраўды складана, нават тым, хто сёння ва ўрадзе. І гэтая праўда можа быць вельмі непрыемнай.\n– Тое, што Польшча змагла дабіцца незалежнасці, і ёсць повадам катастрофы.\nСёння ў Варшаве пройдзе яшчэ шэраг жалобных мерапрыемстваў, сярод іншага, паказ фільмаў ды канцэрт. Таксама вечарам у цэнтры польскай сталіцы чакаецца шматтысячнае шэсце памяці.\n10 красавіка спаўняецца шостая гадавіна катастрофы польскага прэзідэнцкага самалёта пад Смаленскам. З гэтай нагоды ў Варшаве запланаваныя сходы, шэсці і ўрачыстасці, прысвечаныя памяці ахвяр. Найбольш мерапрыемстваў адбудзецца на пляцы перад Прэзідэнцкім палацам.\nУрачыстасці пачаліся а 8.41, то бок а меркаванай гадзіне катастрофы прэзідэнцкага самалёта. А 14.30 з плошчы Трох крыжоў у напрамку палаца вырушыць шэсце. А 16.50 з прамовай выступіць прэзідэнт Анджэй Дуда, які адкрые мемарыяльную дошку, прысвечаную прэзідэнту Леху Качынскаму.\nА 19.00 у архікатэдры святога Ян Хрысціцеля адбудзецца імша за ахвяр Смаленскай авіякатастрофы. Пасля набажэнства ў кірунку Прэзідэнцкага палаца рушыць Марш памяці. На завяршэнне ўрачыстасцяў, каля дзявятай вечара, выступіць старшыня кіроўнай партыі „Закон і справядлівасць” Яраслаў Качынскі – брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта.\nУ Беластоку асноўныя ўрачыстасці пачнуцца імшой у касцёле святога Роха. Філіял Інстытута нацыянальнай памяці ладзіць канцэрт, прысвечаны памяці ахвяр катынскага расстрэлу і смаленскай катастрофы, ён пачнецца а 16-й у Канферэнцыйным цэнтры Беластоцкай архідыяцэзіі.\nЗа загінулых у катастрофе таксама памоляцца ў праваслаўным манастыры ў Супраслі, дзе пахаваны архіепіскап Мірон Хадакоўскі, які знаходзіўся на борце прэзідэнцкага самалёта.


Калі дабудуюць Нацыянальную бібліятэку?\n27 ліпень 2005, 08:37\nГаліна Жарко, Менск Паводле плянаў, абслугоўваньне чытачоў у новым будынку Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі пачнецца ўжо з 1 студзеня 2006 году. Але ў поўным аб’ёме бібліятэка, як інфармацыйны і сацыяльна-культурны комплекс, пачне працаваць толькі зь верасьня наступнага году.\nГрошы на новую бібліятэку, будаўніцтва якой ўжо завяршаецца, зьбіраліся зь міру па нітцы. Гэтак званыя добраахвотныя ахвяраваньні склалі дастаткова значную суму – 4,5 мільярды беларускіх рублёў, больш за 500 тысяч даляраў, і каля 50 тысяч эўра.\nАбслугоўваць чытачоў будзе 1 тысяча супрацоўнікаў. А ў 22-х бібліятэчных залях, паводле праекту, адначасова змогуць працаваць 2 тысячы чытачоў. Праўда, з гэтай нагоды варта нагадаць цікавы факт – пошукавая Інтэрнэт-сыстэма GOOGLE абвясьціла, што пачала пераводзіць у лічбавы фармат фонды буйных бібліятэк сьвету. Гэта значыць, што карыстальнікі Інтэрнэту хутка будуць мець доступ да любых кніг, якія знаходзяцца ў кнігасховішчах найбольш прэстыжных бібліятэк. Ды ўжо і цяпер сучасныя студэнты без праблемаў знаходзяць патрэбную інфармацыю ў сеціве.\nПраўда, намесьнік міністра культуры Беларусі Уладзімер Грыдзюшка паведаміў, што кампутэрны доступ карыстальнікаў да фондаў Нацыянальнай бібліятэкі таксама будзе забясьпечаны. Падпісаная дамова з Кітаем на пастаўку абсталяваньня на суму 1 мільён даляраў.\nАле пакуль што бібліятэкары вяровачкамі перавязваюць пакункі з кнігамі.\nДырэктар Нацыянальнай бібліятэкі Раман Матульскі паведаміў, што каля 65% кніжных фондаў на сёньняшні дзень ужо закансэрваваныя і гатовыя да пераезду. Фонды Нацыянальнай бібліятэкі налічваюць 8 мільёнаў асобнікаў. Прыкладна 6 млн. экзэмпляраў ужо ўпакавана. Агульная вага фондаў бібліятэкі складае дзьве з паловаю тысячы тон, а даўжыня кніжных полак роўная 90 кілямэтраў, што адпавядае даўжыні двух кальцавых дарог вакол Менску.\nНездарма кажуць, што пераезд можна прыраўняць да пажару. Вось што расказала адна з бібліятэкарак Нацыянальнай бібліятэкі.\n(Біблятэкар: ) “Нязручнасьці і для нас, і для чытачоў. Пакуль што больш сховішча гэтым займаецца. Шмат працы, вядома. Перавязваецца вяровачкаю, каталёжныя скрынкі – у цэляфан. Магчыма, салдаты дапамогуць пераносіць. А перавязкаю займаюцца самі бібліятэкары. Амаль усе фонды перавязаныя. Да канца месяца мы абслугоўваем новыя кнігі. У кожнай чытальнай залі ёсць падсобны фонд – гэта найбольш запатрабаваныя кнігі. Падручнікі. Іх абмежавальная колькасьць. Мы паэтапна рухаліся ад старых да новых кніг”.\nПачынаючы ад жніўня, са сховішча кнігі чытачам дастаўляцца ўжо ня будуць. Карыстацца каталёгам, праўда, яшчэ дазволяць. Але адзін толькі каталёг без кніг ня дужа патрэбны. Пасьля пераезду перавезеныя фонды ў адзін дзень таксама ўсе “не разьвяжуць”. Яны будуць “разьвязвацца” ад новых кніг – да старых. А ў поўным аб’ёме плянуецца “разьвязаць” усе кнігі толькі да верасьня 2006.\nУжо сёньня: Міжнародны дзень інвалідаў; год таму — партал Tut.by пазбавілі статусу СМІ\nЯкі эфэкт будуць мець новыя санкцыі?\nЗША, Эўразьвяз, Канада і Вялікабрытанія ўвялі новыя санкцыі адносна Беларусі. Найважнейшае за 2 сьнежня\n37% палякаў згодныя прыняць частку мігрантаў пасьля іх вэрыфікацыі, — апытаньне\nУ Нямеччыне непрышчэпленым грамадзянам забаранілі наведваць грамадзкія месцы\nКіраўнік МЗС Украіны: Лукашэнка спаліў усе масты ў адносінах з Украінай\nЗША, Эўразьвяз, Канада і Вялікая Брытанія ў супольнай заяве патлумачылі новыя санкцыі\nДамінік Мацукевіч у ланцугу супраць інтэграцыі, 2019 год\n«На нас прыйшлі сьпісы з КДБ». За што сотнямі звальняюць беларусаў\n«Здавалася, што людзей выпусьцілі не з ІЧУ, а з канцлягера». Гісторыя судмэдэкспэрткі, якая зьехала зь Беларусі ад перасьледу\n«Белавія», «Цэнтаркурорт», «Гродна Азот». Хто заўтра папоўніць санкцыйны сьпіс Эўразьвязу\nЧаму ГУБАЗіК баіцца несапраўдных бюлетэняў на рэфэрэндуме? Тлумачыць былы чыноўнік Адміністрацыі прэзыдэнта\nЦіханоўская і Макей знаходзяцца ў Стакгольме. З кім яны сустракаюцца\n«Шукаюць арганізатараў і фінансістаў пратэстаў». Хваля ператрусаў і затрыманьняў па ўсёй Беларусі\nУ Чэхіі затрымалі старшыню Беларускай фэдэрацыі футболу\nУпершыню апублікавалі прозьвішчы чэкістаў, датычных да сталінскіх расстрэлаў на Аршаншчыне\nЭЗ пачне працу над шостым пакетам санкцый супраць афіцыйнага Менску. Пяты ўхвалілі сёньня\nЗША і Вялікая Брытанія пашырылі санкцыі адносна Беларусі


ГлавнаяНовостиМнения. Комментарии. Блоги.Не разбураць, а будаваць\n15 Августа 2020 968\n– Хвалююся за сына, ён цяпер у Мінску, – прызнаецца знаёмая, а ў самой вочы поўныя слёз. – Сама ведаеш, што цяпер там робіцца. Хлопец малады, гарачы, а эфект натоўпу так заразлівы…\nІ на самай справе, праграмы навін у гэтыя дні нагадваюць франтавыя зводкі. Барыкады, дымавыя шашкі, бутэлькі з запальнай сумессю – градус напружанасці на вуліцы зашкальвае. Натоўп агрэсіўны, ён граміць усё на сваім шляху: кіёскі, кантэйнеры для смецця, грамадскі транспарт, будынкі, а ў выніку руйнуюцца не толькі гарадскія вуліцы, але і наша размеранае жыццё.\nЯ заўсёды ганарылася тым, што жыву ў спакойнай і мірнай краіне. «Мір», «стабільнасць», «Беларусь» – для мяне і маіх суайчыннікаў гэтыя паняцці ўжо многія гады з’яўляюцца сінонімамі. І калі ў дзяцінстве мой сын, як і сотні яго аднагодкаў-хлапчукоў, ахвотна гуляў «у вайнушку», ён не мог уявіць, што праз нейкі дзясятак гадоў на вуліцы беларускіх гарадоў выйдзе сапраўдная ваенная тэхніка, і маладыя хлопцы – учарашнія аднакласнікі, суседзі, знаёмыя – апынуцца, як гаворыцца, па розныя бакі барыкад.\nЯ разумею трывогу сваёй знаёмай, чый сын ідзе на вуліцу і ўдзельнічае ў масавых беспарадках. Але яна можа папрасіць яго застацца дома. Яшчэ больш я падзяляю боль і перажыванні тых маці, чые дзеці сёння ў складзе міліцэйскіх падраздзяленняў вымушаныя стрымліваць агрэсіўныя парывы натоўпу. І яны не маюць права сысці з вуліцы, пакуль там захоўваецца небяспека і напружанасць. Таму што іх абавязак – абараніць нас з вамі, абараніць мір, які раптоўна стаў такім далікатным. За іх плячыма – краіна і беларускі народ. А што рухае натоўпам? Спрабую зразумець і не магу…\nКрыўдна, што ў гэтых злачынствах удзельнічаюць, як правіла, маладыя людзі. Многія з тых, хто выйшаў на акцыі, не зусім разумеюць, за што і для чаго пратэстуюць. Для іх гэта свайго роду гульня, забаўка. Напэўна, таму некаторыя бацькі бяруць з сабой на акцыі маленькіх дзяцей, ставячы пад пагрозу не толькі сваё здароўе і жыццё, але і здароўе і жыццё сваіх дзяцей.\nТак, у сённяшняй сітуацыі не ўсё так проста. Праблемы ў краіне ёсць, але іх бачаць, разумеюць і вырашаюць. Хай не так хутка, як нам хочацца, але вырашаюць. Сёння кожны мае права на ўласнае меркаванне і нязгоду з чымсьці, але выказваць сваю пазіцыю трэба законным шляхам і, галоўнае, мірным.\nБеларускі народ заўсёды быў мудры і разважлівы. І я веру, што гэтыя якасці ў рэшце рэшт возьмуць верх над эмоцыямі. Вірус насілля неабходна перамагчы. Нам ёсць што захоўваць і берагчы. Нам трэба не разбураць, а будаваць. А нянавісць і агрэсія ў гэтым нам – не памочнікі.\nПредыдущая статья Александр Лукашенко: не надо убаюкивать мирными акциями, мы видим, что в глубине происходит\nСледующая статья В Беларуси растет использование "зеленой" электроэнергии\n15 Мая 2021 357


Лісты да Адзінага Прэзыдэнта: Год 2055. Дразды\n04 кастрычнік 2015, 15:15\nПіша вам Другі Першы. Спадзяюся, вы не пакрыўдзіцеся, што я маю гэты тытул Першага, хоць і другі — бо насамрэч я Першы Другі. Апазыцыя часам любіць назваць мяне другім Першым, але гэта двайны стандарт і спроба вярнуцца да складаных і састаўных лічэбнікаў, якія наш народ народ рашуча адкінуў разам зь іх правадырамі-матэматыкамі, як некалі адкінуў вашых апанэнтаў-філёлягаў зь іх мяккім знакам.\nНя ўсё толькі дрэннае было зьвязанае з гэтым знакам, але вы цьвёрда пайшлі наперад. Мы гэтак жа цьвёрда паставілі на месца парадкавыя лічэбнікі — цяпер яны ідуць назад. Спачатку 2-гі, потым нічога, а потым 1-шы. А больш нічога і ня трэба.\nТак было даволі доўга — нічога, у сэнсе нулі, выдатна працавалі: намалюем на банкаўскай купюры пару нулікаў, і ўсё спакойна. Але неяк гэтага нічога стала не хапаць. Таму я вам і пішу, хоць гісторыя вучыць, што яна нічому ня вучыць. У сэнсе — нічому добраму. Але карыснаму ўсё ж можна павучыцца.\nКанечне, тады, ў 2035, неяк ня вельмі атрымалася. Усё згарэла. Нават ваш нобэлеўскі медаль. Але вінаваты вашы памочнікі, якія так палохалі ўвесь час Плошчай, што пераканалі вас, быццам найлепшае выйсьце — узяць і ўсё забудаваць.\nКанечне, за ўчастак перад Домам ураду хабар давалі такі, што можна было новы ўрад год карміць разам з папраўкай карупцыю. І МЗС пастаралася, татальную забудову гарадзкіх прастораў вылучылі на нобэлеўскую прэмію як адказ вашай мудрай урбаністычнай палітыкі на выклікі глябальнага пацяпленьня і міграцыйных патокаў, якія хлынулі тады ў Эўропу. Колькасьць гатэляў у сталіцы хутка пераўзышла колькасьць ня толькі бяздомных, але нават пэнсіянэраў органаў розных справаў, і катастрафічна стала не хапаць швэйцараў і вахцёраў.\nГэта было б яшчэ паўбяды, бо усё роўна ніхто там ня жыў, таму што міграцыйныя патокі абміналі наш востраў стабільнасьці як Гальфстрым Антарктыду. Але хто ж ведаў, што кітайскі бэтон зроблены з бамбукавых апілак. І калі ўжо не засталося ніводнай незабудаванай пляцоўкі ня толькі ў сталіцы, але і ў абласных і раённых цэнтрах, а таксама ўздоўж дарог, дастаткова было адной іскры, каб успыхнула полымя. Так вучыў той чыгунны дзядок, што стаяў на плошчы, але яго не паслухаліся.\nВы мусіце пагадзіцца, што было недальнабачнай перастрахоўкай забудоўваць узьлётныя палосы на аэрадроме Менск-35, каб не прыляцелі якія-небудзь апазыцыянэры з замежжа, як гэта сталася ў іх модным. Добра, што хоць падземных камунікацыяў і каналізацыі набудавалі столькі, што дагэтуль вас там знайсьці ніхто ня можа.\nПрайшоў час, падуў іншы вецер, заглянула сонца і ў наша ваконца. Прадаўшы ўвесь попел як арганічныя ўгнаеньні ў краіны далёкага замежжа, мы адбудавалі нашу краіну. Усё стала як было. Але, скажу шчыра, робіцца трохі трывожна: неяк нічога ня стала хапаць.\nЯ чуў шмат харошага, як вы там пад зямлёй кіруеце. Які там мір і спакой. Якая стабільнасьць. Як многа вы робіце дзеля многапалярнасьці і шматвэктарнасьці. Расказваюць, нашы каналізацыйныя трубы дасягнулі ўжо будынка ААН у Нью-Ёрку і вы там рэгулярна правяраеце ачышчальныя сыстэмы і ціск вады у вадаправодзе.\nАле гэта неяк адбываецца без узаемадзеяньня зь верхняй часткай нашай дзяржавы. Тым болей, што вашы традыцыі жывуць і квітнеюць. Толькі грошай не хапае.\nКанечне, вы, можа, пакрыўдзіліся, калі я загадаў усе каналізацыйныя люкі заварыць, а вэнтыляцыйныя шахты заліць бэтонам. Але такі быў час. Так патрабавалі пагарэльцы, якіх ні агонь ня ўзяў, ні вада ня змыла. Правялі рэфэрэндум і пастанавілі, каб уся каналізацыя ішла паверсе, каб усе трубы былі навідавоку, каб усе тунэлі перарабілі на масты.\nГэта, дарэчы, вырашыла праблему Плошчы ня горш за татальную забудову — ніхто сабрацца ня можа больш за трох, бо трубы перашкаджаюць. Канечне, ёсьць мінусы — каб расчысьціць дарогу на кожны танкавы парад даводзіцца перакрываць ня толькі гарачую, але і халодную ваду, і ня ўсім гэта яшчэ падабаецца. Тут ваш досьвед і ваша парада былі б вельмі дарэчы. Бо за ваш час, як напісана ў падручніках гісторыі, курс рубля рэгулярна даваў нырца, але кожны раз вы выходзілі сухім з вады. То Расея адарве ад сябе і кіне што-небудзь, то Захад пазычыць.\nАле сёньня цяжэй. Расеі няма, а тыя паўсотні княстваў, якія ваююць паміж сабой за пітную ваду і нафту, перайшлі на натуральны абмен. Асабліва ў іх цэніцца сыр пармэзан, і мы наладзілі былі яго выпуск на Наваполацкім і Мазырскім перапрацоўчых камбінатах, і па трубаправодах пастаўлялі ў рэвэрсным рэжыме. Гэта вырашыла праблему на пару гадоў. Але сыр гэты пажаранебясьпечны, і пры згараньні дае тэмпэратуру плаўленьня сталі, так што трубы ўсе заварыліся і сьпякліся.\nЗ Захадам таксама ня ўсё проста. Яшчэ за вашым часам столькі туды нашых людзей уцякло і прыжылося, што многія ўжо сталі дэпутатамі, міністрамі і нават жонкамі прэзыдэнтаў. А паколькі яны адсюль, дык няма таго, што раньш было: ніхто нічому больш ня верыць. Раней як было: выпусьцім мы на свабоду сотню-другую сантэхнікаў, нам адразу крэдытную лінію адкрываюць. Кафлевая плітка, зьмяшальнікі, парцалянавыя ўнітазы цягнікамі валяць. А адсюль мы іх далей перапрадавалі, усе княскія церамы, шатры і юрты забясьпечвалі.\nА цяпер не. Кажуць, мяняць трэба ўсю сыстэму. І пачынаць ад пачатку, гэта значыць зь Першага. Сытуацыя на дадзены момант выглядае так: грошай няма. Нашы дыпляматы вядуць перамовы, даводзяць, што ў нас першы Другі, а не другі Першы, дайце грошай. Але пакуль не даюць. Патрабуюць, каб мы спачатку лічыць навучыліся — галасы на выбарах, тэрміны ў канстытуцыі, сантэхнікаў за кратамі. Навязваюць нам свае арытметычныя стандарты.\nІ вось мая просьба да вас: не маглі б вы трохі ім стокі забіць. Перанакіраваць каналізацыйныя патокі з адной сталіцы ў другую. Станцыі аэрацыі зьліць у мэтро. І адключыць ваду на прафіляктыку.\nІ тады наш унікальны досьвед прарываў трубаў і іх рамонту стане сьведчаньнем прадбачлівай палітыкі і мудрага курсу, экспартным капіталам, які дазволіць захаваць нашы айчынныя лічэбнікі бяз зьменаў аж да новай палучкі.\nПеракрыйце ім вэнтыль, а за намі не заржавее!\nДа хуткай сустрэчы,\nЗаўсёды ваш Першы і Апошні Другі.


Матэрыялы па тэгу: экстрэмізм - Віцебская вясна\nМатэрыялы па тэгу: экстрэмізм\nУ Віцебску судзяць мужчыну за фота Гітлера і карыкатуры на габрэяў\nУ Віцебскім абласным судзе слухаецца крымінальная справа, заведзеная супраць 34-гадовага жыхара абласнога цэнтру Аляксея В., якога абвінавачваюць у распальваньні расавай і нацыянальнай варожасьці. Яму пагражае да 5 гадоў зьняволеньня…\nПятніца, 14 Верасень 2018\nВіцебчука асудзілі за відэаролікі ў сацыяльнай сетцы\n13 верасьня Віцебскі абласны суд прызнаў жыхара Віцебску Пятра Трублінскага вінаватым у распальваньні нацыянальнай варожасьці. За разьмяшчэньне ў сацыяльнай сетцы «УКантакце» відэаролікаў нібыта экстрэмісцкага характару судзьдзя Людміла Ларына вынесла рашэньне пакараць яго двума гадамі зьняволеньня з адтэрміноўкай на адзін год.\nСерада, 29 Жнівень 2018\nУ Воршы судзяць фаната. Пакуль за “экстрэмізм”, але могуць дадаць і “распальваньне варожасьці”\n28 жніўня ў судзе Аршанскага раёну і Воршы распачаўся працэс, на якім вызначыцца, ці мелі нашыўкі на затрыманым міліцыяй 19-гадовым Аляксею Сукорскім экстрэмісцкі зьмест.\nАўторак, 24 Студзень 2017\nЦі зьяўляюцца публікацыі віцебскага дзяка ў сеціве экстрэмісцкімі? – Адказ дасьць экспэртыза\nВіцебскі праваабаронца Леанід Сьвецік зьвярнуўся ў Міністэрства інфармацыі са скаргай на сайт mogilev.by, дзе часам публікуюцца і артыкулы, зьвязаныя зь Віцебскам. У выніку рэспубліканская экспэртная камісія правядзе экспэртызу сайту на прадмет наяўнасьці (адсутнасьці) у ім прыкметаў праяваў экстрэмізму.


Спецпрадстаўнік ЕС па правах чалавека выступае за далейшыя санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі | Народныя амбасады Беларусі\nКіраўнік НАУ Павел Латушка і адказны за шматбаковую дыпламатыю Уладзімір Астапенка ў рамках рабочага візіту ў Брусель правялі сустрэчу з Эйманам Гілмарам, спецыяльным прадстаўніком ЕС па правах чалавека.\nЭйман Гілмар лічыць сваёй галоўнай задачай трымаць у прыярытэце пытанне Беларусі ў міжнародным парадку дня і пастаянна падымаць тэму палітвязняў і катаванняў у дачыненні да беларусаў на ўсіх форумах ААН, ЕС і іншых міжнародных пляцовак.\nТаксама палітык выступае за далейшыя санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі ў сувязі з бесперапыннымі рэпрэсіямі.\nАсобна на сустрэчы абмеркавалі пытанне стварэння міжнародна-прававых механізмаў прыцягнення да адказнасці Лукашэнкі і прадстаўнікоў рэжыму за масавыя парушэнні правоў чалавека. У тым ліку казалі пра тое, каб разгледзець магчымасць выкарыстання інструментаў Міжнароднага суда ad hoc па Беларусі.


07:53 25 лістапада 2020\n08:52 12.03.2020 (абноўлена 09:51 05.05.2020) Атрымаць кароткую спасылку\nНа 11 сакавіка агульная колькасць заражэнняў новым каронавірусам у свеце склала 118 тысяч чалавек у 114 краінах свету.\nМІНСК, 12 сак - Sputnik. Распаўсюджванне новага каронавіруса ў свеце набыло характар пандэміі, паведаміў напярэдадні на брыфінгу ў Жэневе гендырэктар Сусветнай арганізацыі аховы здароўя Тэдрас Аданом Гебрэісус.\n"У бліжэйшыя дні і тыдні мы чакаем, што колькасць выпадкаў, смерцяў і колькасць закранутых краін павялічыцца... Мы прыйшлі да ацэнкі таго, што COVID19 можа быць ахарактарызаваная як пандэмія", - сказаў ён у сераду.\nПандэміяй называюць незвычайна моцную эпідэмію, якая характарызуецца распаўсюджваннем інфекцыйнага захворвання на ўсёй тэрыторыі краіны, тэрыторыю сумежных дзяржаў, а часам і многіх краін свету.\nУ канцы снежня 2019 года ўлады Кітая паведамілі СААЗ пра ўспышку невядомай пнеўманіі ў горадзе Ухань у цэнтральнай частцы краіны (правінцыя Хубэй). Спецыялісты ўстанавілі ўзбуджальніка хваробы - гэта новы каронавірус. СААЗ прызнала ўспышку надзвычайнай сітуацыяй міжнароднага значэння і дала захворванню афіцыйную назву - COVID-19.\nЯкая сітуацыя ў Беларусі і Расіі?\nПаводле апошніх дадзеных, у Беларусі афіцыйна пацверджана 12 выпадкаў заражэння каронавірусам, большасць з іх прыпадаюць на Мінск. Хворыя таксама выяўлены ў Віцебску, Гомелі і Гродне. Трое хворых ужо паправіліся і рыхтуюцца да выпіскі.\nСтан усіх пацыентаў добры, сур'ёзных праяваў інфекцыі ў іх няма.\nУ Расіі за апошнія суткі было зафіксавана восем новых выпадкаў заражэння - шэсць хворых у Маскве, два - у Маскоўскай вобласці. Усе грамадзяне наведвалі Італію ў апошнія два тыдні. На сённяшні дзень у Расіі зарэгістравана 28 выпадкаў каронавіруснай інфекцыі, з іх 25 - у грамадзян Расіі, якія вярнуліся з Італіі, 2 - у грамадзян КНР, 1 - у грамадзяніна Італіі.


12 сьнежань 2007, 18:15\nУ Магілёве ганаровым донарам пакінулі права бясплатнага праезду, але толькі да 1 студзеня 2008 году. Канчатковае рашэньне пры канцы сьнежня мае прыняць Магілёўскі гарсавет на чарговай сэсіі.\nАд 27 студзеня 1998 году, згодна з пастановай Магілёўскага гарвыканкаму, ганаровыя донары мелі ў Магілёве права бясплатнага праезду, а проста донары — 50% зьніжку на квіткі.\nГалоўны спэцыяліст Магілёўскага гарсавету Васіль Міхневіч кажа, што дэпутаты гарсавету схільныя пакінуць гэтую палёгку донарам, аднак ня ўсім:\n“Гэта ня ўсе донары, а толькі ганаровыя донары, якія маюць такі знак — “Ганаровы донар Рэспублікі Беларусь”. Калі верыць афіцыйным зьвесткам, іх у нас недзе тысячы паўтары, напэўна, ганаровых”, — мяркуе Васіль Міхневіч.\nНа ўліку ў Магілёўскай станцыі пераліваньня крыві — каля 5000 донараў, сярод іх ганаровых — 1800.\nНа станцыі пераліваньня крыві прызнаюць, што людзі ня хочуць здаваць кроў. За апошнія чатыры гады колькасьць донараў скарачаецца штогод на восем працэнтаў.\nСтаршыня аргкамітэту для стварэньня фонду донараў “Кропля жыцьця” Ігар Каваленка будзе намагацца патрапіць на сэсію гарсавету:\n“Тое, што яны схіляюцца да таго, каб ганаровым донарам пакінуць бясплатны праезд, гэта добра. Гэта паказвае, што дэпутаты разумеюць, што донары — асобная катэгорыя насельніцтва, ад якой залежыць жыцьцё людзей”, — лічыць Ігар Каваленка.\nПасьля сёлетняга папераджальнага страйку донараў супраць скасаваньня льготаў улады прынялі рашэньне захаваць саракапрацэнтную надбаўку да пэнсіі. У Магілёве донары будуць таксама атрымліваць дадаткова рэчавую і харчовую дапамогу. Дзяржаўны прафсаюз абяцае ўключыць у калектыўныя дамовы пункт пра абавязковае прэміяваньне донараў у Сусьветны дзень донарства ды іншыя льготы.


Культура - Ідзіце няходжанымі сцежкамі\nУзімку “К” распавядала, як амбіцыёзнаму рэжысёру Юрыю Дзівакову не далі завяршыць пастаноўку спектакля “Клоп” у Новым драматычным тэатры. Аднак ён не здаўся і выпусціў адзін за адным эпатажны “Крыжовыпаходдзяцей” на сталічнай пляцоўцы Ок16, містычны “Гогаль. Fatum” у Гомельскім абласным драматычным тэатры, псіхааналітычны OEDIPUS (“Эдып”) у Гомельскім гарадскім маладзёжным тэатры. Зараз актыўна рэпетуе цялесную “Песню песняў” у межах праекта “ТОК” Цэнтра візуальных і выканальніцкіх мастацтваў “Арт карпарэйшн”. 21 снежня кола, можна сказаць, замкнулася: падчас цырымоніі закрыцця Нацыянальнай тэатральнай прэміі спадара Дзівакова віншавалі як найлепшага рэжысёра ў тэатры лялек (за спектакль “Пліх і Плюх” Гомельскага абласнога тэатра лялек). Што казаць: справядлівасць перамагла!\nІ тут нельга не прывесці словы дырэктара мінскага абласнога тэатра лялек “Батлейка” Алы Паляковай, якія яна выказала на той жа ўрачыстай цырымоніі, атрымліваючы прыз за найлепшы спектакль у сваёй секцыі: “Цаніце моладзь, беражыце моладзь, давайце моладзі магчымасць працаваць!” Вось рызыкнула “Батлейка” даверыцца Яўгену Карнягу, каб той паставіў нетыповы для рэгіянальнай сцэны фізічны спектакль “Сёстры Граі” — і пра маладзечанскі тэатр зараз гавораць на ўсіх міжнародных фестывалях і конкурсах. Даверыў сталічны Маладзёжны тэатр сваю малую сцэну рэжысёру Дзмітрыю Багаслаўскаму — і яго “Чалавек з Падольска” стаў адным з самых гучных драматычных прэм’ер мінулага сезону. Тая ж установа аддала сваю вялікую сцэну Дзянісу Паршыну — і пастаноўка “І не намі тое прыдумана” па п’есе спадара Багаслаўскага вывела калектыў на першыя пазіцыі сярод дзяржаўных тэатраў, калі разглядаць іх з пункту гледжання прагі да эксперыменту, творчых пошукаў і аналізу тэндэнцый сучаснасці.\nПа сваім асабістым рэйтынгу дазвольце мне назваць дырэктарам года Алену Маставенка. Кіраўнік Гомельскага гарадскога маладзёжнага тэатра адкрыта да творчых прапаноў ад маладых творцаў, таму нядзіўна бачыць на дадзенай рэгіянальнай афішы самыя гучныя на сённяшні дзень прозвішчы рэжысёраў. Як вынік — на фінальным этапе Нацыянальнай тэатральнай прэміі прайшлі міні-гастролі гомельскага калектыву: сталічным жыхарам дэманстравалі пастаноўкі ад Дзяніса Паршына (па п’есе “Ляцелі арэлі” яшчэ аднаго знакамітага маладога драматурга Канстанціна Сцешыка), Юрыя Дзівакова, Віталя Краўчанкі (“Метад” апошняга стаў сёлета найлепшым спектаклем малой формы).\nСапраўды, колькі разоў гісторыя даводзіла, што адданасць падмосткаў адно сталаму пакаленню мусіць прывесці рэпертуар да заспакаення, аднастайнасці, а часам — і банальнай нуды. Не бойцеся моладзі — ідзіце няходжанымі сцежкамі! Каб убачыць у калектыве вочы, што ззяюць натхненнем, атрымаць прызнанне ад прафесійнай талакі і быць цікавымі гледачам.


Беззаганны рэцэпт шчаслівага жыцця - Часопіс «Ave Maria»\nГалоўная Архіў нумароў № 5 (290) 2019\nДобрыя рады, рэцэпты і лайфхакі ракою ільюцца, абяцаючы дапамагчы адкрыць, стварыць, захаваць, навучыць, змяніць, «пракачаць». Кніжныя паліцы ў крамах запоўненыя кнігамі, якія абяцаюць навучыць быць добрым працаўніком, быць шчаслівым ці проста быць. І гэта само па сабе не блага, бо навошта збіраць па крупіцах розныя звесткі, калі хтосьці за цябе ўжо гэта зрабіў і да таго ж у простай і захапляльнай форме. Іншая справа, што досвед — гэта «нікому не прыдатная ўласная форма мудрасці», якую не так проста перадаць. Ды і не кожнаму з «дасведчаных» так адразу паверыш. Але, на шчасце, Касцёл мае прафесіянала, якой можна даверыцца: Яна ўганараваная найвышэйшымі ўзнагародамі (Каралева неба і зямлі), Яна адначасова і тэарэтык (слухала Слова), і практык (выканала Яго), а самае важнае — Яе методыка складаецца ўсяго толькі з трох крокаў. Панове і дамы, рады вам прадставіць...\n...Марыю і Яе беззаганны рэцэпт шчаслівага жыцця\nВа ўсім вядомай сцэне Звеставання Марыя — не проста слухачка, пастаўленая перад фактам выканання Божага загаду. Яна спрабуе зразумець, разважае словы Арханёла, прымае Божы план як кампаньёнка, разумеючы, аднак, хто Яна і хто Той, што звяртаецца да Яе праз пасланніка. Цікавыя тут нават паралелі паміж пасланнем Габрыэля і Старым Запаветам (найчасцей — кнігамі Сафоніі, Суддзяў, прарокаў Ісаі і Ераміі), што чыняць сцэну Звеставання натуральным працягам гісторыі паміж Богам і чалавецтвам, змяшчаюць асабістую гісторыю паклікання Марыі ў больш шырокі кантэкст. Ужо праз само прывітанне Габрыэля «Пан з Табою...» Бог ставіць Яе на ўзровень Майсея, Езуса Навіна, Гедэона, прарока Ераміі (пар. Зых 3, 12; Нав 1, 5–9; Суд 6, 12; Ер 1, 84 15, 20), вызначае Ёй місію і абяцае зрабіць усё магчымае, каб Яна яе выканала. Калі Дж.Р.Р. Толкіна запыталі, чаму ў яго трылогіі «Уладар пярсцёнкаў» свет ратуюць зусім не геройскія хобіты, ён выказаў думку, сугучную з біблійнай, пра тое, што часам усведамленне ўласнай слабасці — гэта добрае месца для развіцця сілы, не сапсаванай эгаізмам. Марыя называе сябе «слугою», Яе «так» (fiat) — гэта свядомы адказ на Божую прапанову. Нават пытанне «як гэта станецца?», пастаўленае Арханёлу, у гэтым выпадку не праява нявер’я, але прагненне веры разумнай, свядомай, бо толькі на фундаменце такой веры могуць вырасці сталы давер і асабістыя адносіны.\nМарыя сама сталася слыхам, усё Яе жыццё — суцэльны пошук Божага слова і яго разважанне. Толькі адзін раз у Святым Пісанні Яна прамовіла словамі ўласнага гімну хвалы, і менавіта гэты гімн па сутнасці з’яўляецца сведчаннем Яе духоўнасці. Умоўна мы можам падзяліць яго на тры часткі: асабістая падзяка (Лк 1, 46–49), адносіны Бога да бедных і малых, з якімі атаясамлівае сябе Марыя (Лк 1, 50–53), рэалізацыя ў жыцці Марыі біблійнага абяцання, складзенага Богам Абрагаму і яго нашчадкам (Лк 1, 54–55). Цікавая рэч: у сучасным свеце рэалізацыя чалавека цесна звязаная з яго паспяховасцю, іміджам. Мноства людзей даводзяць сябе да адчаю тым, што не адпавядаюць сучасным патрабаванням, віртуальны свет вымушае трансляваць уяўнае жыццё нават пры яго адсутнасці, маскі шчыльна зрастаюцца са скураю. Марыя, як быццам працягваючы тэму, у цалкам свядомай і лагічна абгрунтаванай пакоры можа сцвярджаць адначасова і сваю «маласць», і сваю недастатковасць і цешыцца веліччу Бога, які «ўзглянуў на Яе з міласэрнасцю». Яе зрок не засяроджваецца на самой сабе: Марыя — не аматарка сэлфі, а калі ўжо так, то аўтапартрэт, апісаны Ёю, верна працягвае кірунак, абраны падчас Звеставання («узглянуў на пакору слугі сваёй»). Праўда, якая кіруе жыццём Марыі, дазваляе Ёй быць вернаю свайму ўласнаму шляху.\nАйцец Яўген Голуб OFMConv


У Горадні актывіст патрабаваў вярнуць турэмную робу – атрымаў штраф\nМікалай Салянік перад будынкам суда\nКіраўніка гарадзенскай абласной арганізацыі АГП Мікалая Саляніка аштрафавалі за дробнае хуліганства. Сума пакарання – 122,5 рубля.\nРашэнне вынес Ленінскі суд Горадні, паведамляе праваабарончы цэнтр «Вясна».\nМікалай Салянік распавёў, за што яго судзілі:\n«Як мяне затрымалі за спробу правесці флэшмоб у паласатай робе (3 ліпеня – заўв.), мне стала кепска, і паколькі я інвалід другой групы, сардэчнік, мяне даставілі ў шпіталь. А там у мяне скралі маю паласатую робу, падрыхтаваную да флэшмоба. Я абурыўся і патрабаваў яе вярнуць, і казаў што там у мяне вялікая сума грошаў. Я ўпэўнены, што вопратку забрала міліцыя. Нібыта міліцыя па факту крадзяжу нават завяла справу. Але чамусьці ў Ленінскім раённым судзе сталі судзіць мяне за тое, што я як патрабаваў вярнуць мне мае рэчы нібыта мацюкаўся».\nРаней Мікалац Салянік разам з паплечнікам Аляксандрам Лаўрэнцьевым сфатаграфаваўся ў турэмных робах, трымаючы ў руках таблічку «Беларусь – краіна для жыцця». Здымак апублікавалі ў сацсетках.\nСуддзя Кастрычніцкага суда Горадні Таццяна Гергель не стала разглядаць фота- і відэаматэрыялы затрымання кіраўніка абласной арганізацыі АГП невядомымі людзьмі ў цывільным. Відэаматэрыялы ж міліцыі зніклі, не захаваліся да суда. У выніку Мікалая Саляніка прызналі вінаватым у арганізацыі пікета ў інтэрнэце і непадпарадкаванні пры затрыманні. Штраф склаў 25 базавых велічыняў (612 рублёў).\nТэгі: United Civic Party, Горадня, Мікалай Салянік


Якую мыйку выбраць: асаблівасці розных варыянтаў - Падручнік сантэхніка\nЯкую мыйку выбраць: асаблівасці розных варыянтаў\nМыйка - гэта адзін з цэнтральных кухонных прыбораў нароўні з плітой і халадзільнікам, і любая гаспадыня ведае, наколькі важна мець зручную, практычную і прыгожую ракавіну. Аднак сучасны рынак сантэхнікі прапануе настолькі шырокі асартымент тавараў, што непадрыхтаваны пакупнік можа лёгка ў ім заблытацца і купіць не зусім тое, што асабіста яму падыходзіць.\nМы хочам распавесці, як абраць мыйку ва ўмовах сучаснага разнастайнасці мадэляў.\nАгляд матэрыялаў і крытэры выбару\nПершае, на што варта звярнуць увагу пры выбары мыйкі - гэта матэрыял, з якога яна выраблена. Ад гэтага будзе залежаць яе трываласць, надзейнасць, даўгавечнасць і мноства іншых важных характарыстык.\nСёння на рынку прадстаўлена мноства мадэляў з самых розных матэрыялаў, найбольш папулярныя з якіх такія:\nРозныя палімеры і пластыкі;\nЭмаляваная чорная сталь або чыгун.\nАдразу адзначым, што апошнія дзве пазіцыі карыстаюцца меншым попытам па цалкам аб'ектыўных прычынах, так як новыя матэрыялы упэўнена пераўзыходзяць іх па характарыстыках. Пры гэтым кошт новых матэрыялаў калі і вышэй, то цалкам апраўдана; пры гэтым яна не выводзіць папулярныя мадэлі з сферы фінансавых магчымасцяў шырокага спажыўца.\nПачнём агляд з найбольш папулярнага і даступнага сягоння матэрыялу для мыек - нержавеючай сталі. Гэта сплаў сталі з легіравальных металам - цынкам або хромам. Сёння для вытворчасці кухоннай сантэхнікі выкарыстоўваюць хромистые мартенситные сталі марак AISI 304 і AISI 316L, якія цалкам бяспечныя і адобраны для прымянення ў харчовай прамысловасці.\nМыйкі з нержавейкі выдатна глядзяцца ў самых розных стылях інтэр'еру, ад кантры да хай-тэк і постмадэрну.\nАкрамя таго, яны валодаюць побач характэрных пераваг:\nдаступны кошт. Гэта адзін з найбольш важных крытэрыяў, на падставе якога вырабы сталі так папулярныя;\nкаразійная стойкасць. Матэрыял не баіцца вільгаці, мыйных сродкаў, не ржавее і не змяняе колер;\nТрываласць і пругкасць. Гэты выгляд металу пры сваёй высокай трываласці здольны вытрымліваць пругкія дэфармацыі, у выніку падаючы посуд ня б'ецца;\nпросты сыход. Мыццё і дэзінфекцыя прыбора не выклікае ніякіх праблем;\nПростая ўстаноўка сваімі рукамі;\nВыдатны вонкавы выгляд, які захоўваецца на працягу ўсяго тэрміну эксплуатацыі вырабы.\nЗвярніце ўвагу! Пры выбары ракавіны з нержавеючай сталі лепш за ўсё набываць мадэль са зварной глыбокай чарай і таўшчынёй сценкі не менш 0.8 - 1 мм. Таксама пажадана наяўнасць гукапаглынальнай накладкі.\nДругое месца па папулярнасці пасля нержавейкі займаюць кампазітныя матэрыялы, якія прынята называць штучным каменем. Гэты матэрыял некалькі даражэй нержавеючай сталі, аднак валодае побач істотных пераваг.\nДля вырабу каменных мыек выкарыстоўваюць розныя мінеральныя асновы - кварц, мармуровую ці гранітную дробку і да т.п. Далей аснова змешваецца з палімерным звязальным, часцей за ўсё акрылавай смалой, і фармуецца шляхам вібрацыйнага ліцця ў выглядзе жаданага вырабы. Якасныя мадэлі ўтрымліваюць не менш за 80 - 94% мінеральнай асновы.\nМыйкі з кварцавага агламерату і мармуровай крошкі валодаюць такімі перавагамі:\nПакрытая гелькоута рабочая паверхню можа служыць не менш за 10 гадоў без страты вонкавай прывабнасці і бляску;\nМатэрыял не ўбірае пахі, не баіцца кіслот і шчолачаў, мыйных сродкаў і бытавой хіміі;\nРакавіна абсалютна бязгучна у адрозненне ад металічных аналагаў;\nТрываласць кампазітнага каменя пераўзыходзіць нават натуральны мармур і граніт;\nВырабы маюць салідны і дарагі выгляд, выдатна дапаўняюць інтэр'ер кухні.\nЗвярніце ўвагу! Пры выбары ракавіны сцеражыцеся падробак і няякасных тавараў з нізкім утрыманнем мінеральнай асновы. Аддавайце перавагу вядомым маркам і патрабуйце сертыфікаты адпаведнасці з указаннем складу кампазіта.\nВырабы з керамікі даўно зарэкамендавалі сябе як найбольш гігіенічныя і ўстойлівыя для ўмоў выкарыстання ў якасці сантэхнікі. Фарфор і санфаянс - бясспрэчныя лідэры з пункту гледжання ўстойлівасці да карозіі, знешняй прыгажосці і чысціні паверхні.\nАднак ва ўмовах кухоннай мыйкі іх выкарыстанне ўскладняецца невысокай ўдарнай трываласцю і схільнасцю да адукацыі сколаў пры падзенні цяжкай металічнай посуду, а гэта, на жаль, непазбежна. Таму сучасныя кухонныя прыборы з керамікі даводзіцца апрацоўваць адмысловымі пакрыццямі, якія, аднак, усё роўна не даюць стоадсоткавай гарантыі абароны.\nУ сувязі з гэтым кошт сапраўды добрых керамічных мадэляў дастаткова высокая, і часцей за ўсё такія вырабы ставяцца да разраду элітнай сантэхнікі. Таксама назіраюцца складанасці з самастойнай устаноўкай прыбораў за кошт іх вялікай вагі і небяспекі ўзнікнення расколін і сколаў.\nЗвярніце ўвагу! У якасці керамічных ракавін часта прапануюць вырабы з керамаграніту. Ён - досыць якасны матэрыял і пераўзыходзіць кераміку па трываласці.\nТакім чынам, вы для сябе вырашылі, какая мыйка лепш - сталёвая, каменная або керамічная. Зараз пагаворым аб іншых умовах, якія варта ўлічваць пры выбары.\nДля зручнасці мы проста пералічым шэраг саветаў, якія дапамогуць вам выбраць найбольш якасную і прыдатную мадэль:\nМыйкі з натуральнага каменя патрабуюць стараннага сыходу, баяцца кіслот, ўбіраюць некаторыя пігменты і пахі, а таксама вельмі дарогі і складаныя ў мантажы;\nМедны або алюмініевая мыйка занадта мяккая і будзе хутка пакрыта драпінамі і іншымі механічнымі пашкоджаннямі;\nВарта загадзя падумаць, які тып змяшальніка вы хочаце бачыць на вашай ракавіне і падбіраць мадэль з улікам спосабу яго мантажу;\nНе менш важны спосаб устаноўкі ракавіны на стальніцу. Бываюць накладныя, уразныя і інтэграваныя мадэлі, гэта неабходна ўлічваць загадзя;\nПадумайце, якая форма чары будзе для вас зручней. Зараз становяцца папулярныя мадэлі з двума і трыма чарамі, таксама важна падумаць аб глыбіні;\nСучасныя вырабы часта ўкамплектаваны дапаможнымі аксэсуарамі - сушылкамі, друшляк, апрацоўчымі дошкамі і г.д. Падбірайце найбольш прыдатны асабіста вам камплект;\nЗвярніце ўвагу на спосаб устаноўкі вырабы. Інструкцыя для самастойнай інсталяцыі павінна быць зразумелай і пасільнай для вас.\nЗвярніце ўвагу! Аддавайце перавагу правераным і вядомым брэндам і вытворцам, набывайце сертыфікаваны тавар у фірмовых крамах. Гэта абароніць вас ад кантрафактных вырабаў.\nВыбар кухоннай ракавіны ва ўмовах сённяшняга асартыменту мадэляў - справа няпростая. Аднак калі ведаць асноўныя класы вырабаў і іх асаблівасці, гэтая задача значна спрашчаецца.\nДадатковая інфармацыя па выбары мыек - у відэа ў гэтым артыкуле.\nПредыдущаяМаленькі ўнітаз - тонкасці ўладкавання невялікі прыбіральні\nСледующаяЗ чаго і як робіцца тумба пад ракавіну сваімі рукамі\nГабарыты душавых кабін. кампактныя і буйныя мадэлі.


“Стварэньне помніку зьніклай дэмакратыі” – так называецца артыкул Патрыка Тайлера ў газэце The New York Times, прысьвечаны памяці Генадзя Карпенкі й дэмакратыі ў Беларусі.\nСкульптар Іван Місько месяцамі скробаў, шпакляваў і мадуляваў, дадаючы да скульптуры Генадзя Карпенкі нешта, каб адпаведна перадаць ягоны высокі лоб навукоўца, рашучую сківіцу лідэра і, перадусім, накіраваны ўперад позірк харызматычнага палітыка, які ўзіраецца ў беларускую будучыню.\nАдданы сябра Генадзя Карпенкі, фізыка й палітыка, спадар Місько гэтай вясной адліў сваю работу ў гіпсе, а затым у бронзе. Скульптар адзначыў, што працуе бясплатна. Цяпер работа амаль гатовая да адкрыцьця на магіле Карпенкі, а цырымонія, заплянаваная на ліпень, будзе значэннай палітычнай падзеяй у гэтай аўтарытарнай дзяржаве, – піша Патрык Тайлер.\nНамесьнік старшыні Вярхоўнага Савету Беларусі Генадзь Карпенка, які раптоўна памёр 6 красавіка 1999 году, быў адным з самых небясьпечных людзей у Беларусі – лідэрам апазыцыйных сілаў, якія намагаюцца адстаўкі прэзыдэнта Аляксандра Лукашэнкі, – піша The New York Times.\nМэдыкі гавораць, што прычынаю сьмерці стаў інсульт, аднак у ягонай сям’і ёсьць сумненьні: “Ад самага пачатку я падазравала, што яго нейкім чынам забілі”, – сказала ягоная жонка Людміла. – “І калі празь месяцы сталі зьнікаць іншыя лідэры апазыцыі, гэта пацьвердзіла падазрэньні”.\nУ якасьці жэсту павагі да таго, як Карпенка бараніў дэмакратыю, амэрыканскі амбасадар Дэніэл Спэкгард у мінулым годзе наведаў магілу Карпенкі разам зь Людмілай Карпенкай.\nПасьля пахаваньня ціск на сям’ю не паменшыўся. Сын Карпенкі Зьміцер страціў працу ў дзяржаўнай установе і ягоную сям’ю дагэтуль перасьледуюць службы аховы Лукашэнкі. “Я баюся за сваіх дзяцей”, – гаворыць спадарыня Карпенка. – “Яны ня маюць будучыні ў гэтай краіне. Мы зьбіраемся паставіць помнік Генадзю, а пасьля плянуем пакінуць Беларусь. Тут жыць вельмі цяжка”.\nАфіцыйны савецкі мастак, Місько вялікую частку жыцьця аддаў, каб ушанаваць памяць пра касманаўтаў ці іншых герояў сацыялістычнае працы. Ягоная студыя, што знаходзілася ў шматдрэўным двары, была музэям сацыялістычнага рэалізму, створанага за часам камунізму і стыля, які Сталін разглядаў як найлепшы спосаб прымусіць мастатцва служыць таталітарнай дзяржаве. Гэта стала дзяржаўнай палітыкаю ў 1932 годзе – годзе нараджэньня Місько.\nШыракагруды скульптар, які рэзьбаваў профіль прэзыдэнта Клінтана для памятнага мэдалёну ў часе яго візыту ў Беларусь у 1994 годзе, Місько мог стаць апошнім, хто мог сказаць, што ён далучаны да палітыкі сваім мастацтвам. Але бюст Карпенкі, безумоўна, акт бунту супраць аўтарытарызму, які зараз пануе пры Лукашэнку, паклоньніку Сталіна й савецкай эпохі.\n“Я раблю гэта бясплатна”, – сказаў Місько, чые кучмы валасоў і гульлівыя вочы заўсёды дэманструюць болей, чым ён гаворыць. – “Я не раблю гэтага для грошай – больш за тое, за гэта ніхто ня хоча плаціць. Сям’я ня мае грошай, няма каму загадаць, асабліва не дзяржава… Карпенка доўгі час быў маім сябрам”, – сказаў Місько.\nКалі на мінулым тыдні рабіўся бюст у бронзе, твар Карпенкі ў гліне дамінаваў у студыі Місько, дэманструючы, што скульптар схапіў сказанае сябрамі пра Карпенку – ціхая рашучасьць чалавека, які менш як год назад аб’яднаў апазыцыйныя партыі ў краіне і рыхтаваў прэзыдэнцкія выбары, якія аспрэчваюць Лукашэнкаву легітымнасьць.\nПрэзыдэнцкі тэрмін Аляксандра Лукашэнкі завяршыўся ў мінулым ліпені, – нагадвае The New York Times. – Тым ня менш ён працягвае кіраваць пасьля таго, як зьмяніў Канстытуцыю.\nАдкрыцьцё мэмарыялу Генадзя Карпенкі прызначанае на час пасьля Кангрэсу дэмакратычных сілаў, які адбудзецца 2 ліпеня ў сталіцы Беларусі. Калі Лукашэнка не забароніць Кангрэс, форум мяркуе аб’яднаць усю апазыцыю для новага выкліку прэзыдэнту.\nНа думку бальшыні палітычных аналітыкаў Беларусі, каб Карпенка быў жывы, ён мог бы быць галоўным канкурэнтам Лукашэнку. Газэта The New York Times спасылаецца на словы сябры Аб’яднанае Грамадзянскае партыі Яўгена Агурцова, які сьцьвяраджае, што без Карпенкі апазыцыя ня можа прапанаваць прыймальнага лідэра.\nСьмерць Генадзя Карпенкі была многімі ўспрынятая з глыбокім жалем, – піша газэта.\nЖурналістка Ірына Халіп заўважыла, што ўсе палітычныя лідэры, хто мог прэтэндаваць на пасаду прэзыдэнта, – або памерлі пры нявысьветленых абставінах, як Карпенка, або зьніклі. Але – цытуе Патрык Тайлер Ірыну Халіп, вялікая памылка, калі Лукашэнка адчувае сябе ў бясьпецы, таму што новы лідэр усё роўна зьявіцца…\nТак, як зьявіўся Карпенка.


Моладзь з «Гавары праўду!» павіншавала менчукоў з днём народзінаў Рыгора Барадуліна\nАпошняе абнаўленьне: 24 люты 2016, 18:02\nУ дзень народзінаў народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна моладзевае крыло кампаніі «Гавары праўду!» разам зь лідэрамі Тацянай Караткевіч і Андрэем Дзьмітрыевым зладзілі ў цэнтры Менску акцыю. Яны раздрукавалі «Наказы дзядзькі Рыгора» — цытаты зь вершаў слыннага паэта, клеілі плякаты ў відных месцах — на прыпынках грамадзкага транспарту, тумбах з афішамі, а таксама раздавалі ўлёткі з фрагмэнтамі з твораў Барадуліна мінакам.\n«На жаль, такія сьвяты, як дні народзінаў нашых славутых землякоў, народных пісьменьнікаў Васіля Быкава, Рыгора Барадуліна, яшчэ ня сталі ў Беларусі нацыянальнымі сьвятамі, але павінны такімі стаць. Ідэя акцыі вельмі простая: данесьці да людзей самыя яскравыя выказваньні, самыя трапныя цытаты Рыгора Барадуліна, каб людзі ганарыліся сваім», — кажа Андрэй Дзьмітрыеў.\nЛюдзі ў цэлым рэагавалі вельмі прыязна, дзякавалі. Адна жанчына з усьмешкай адказала: «Душой я з вамі».\nАктывісты кампаніі «Гавары праўду!» наведалі міністэрства па надзвычайных сытуацыях і напісалі падзяку супрацоўнікам за тое, што ўвосень мінулага году тыя добраахвотна, бясплатна з дапамогай спэцтэхнікі, верталёта дапамаглі ўсталяваць вялізны валун на магілу паэта ў Вушачах.\n«Гавары праўду!» павіншавала менчукоў з днём народзінаў Рыгора Барадуліна\nПадборку цытат рыхтаваў Зьміцер Валадзько:\n«Я адбіраў тое, што мне падабаецца. Адмыслова стараўся выбіраць не палітычныя, ня вострыя выказваньні, якіх, дарэчы, у Рыгора Барадуліна шмат. У асноўным пра беларусаў, пра мову, пра каханьне, дзе ёсьць гумар. З таго, што я прапанаваў, мае калегі ўчынілі жорсткі адбор. Ну, а маё любімае выказваньне дзядзькі Рыгора такое: «Боязь паказацца правінцыйным паказвае вашу правінцыйнасьць».\nГэтым разам прыязна і ветліва паставіліся да актывістаў міліцыянты і АМАП: уважліва чыталі плякаты і, прынамсі адразу ж, не зрывалі. Але ўлёткі з цытатамі Барадуліна браць адмаўляліся.\nГлядзець фотарэпартаж вялікім памерам\nУжо сёньня, 24 лютага: дзень народзінаў Рыгора Барадуліна


Да трох месяцаў арышту прыгаварылі мінчука за жорсткае абыходжанне з катом | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Да трох месяцаў арышту прыгаварылі мінчука за жорсткае абыходжанне з катом\nМужчына ўбачыў ката на капоце сваёй машыны і шпурнуў яго на зямлю. Кот загінуў.\nДа трох месяцаў арышту прыгаварыў суд Цэнтральнага раёна Мінска 34-га гадовага мужчыну за жорсткае абыходжанне з дваровым катом. Пра гэта паведамляе прэс-служба Мінскага гарадскога суда. Кот у выніку загінуў.\nПадрабязнасці гэтай гісторыі распавядаў Sputnik. 13 чэрвеня мужчына заўважыў на капоце сваёй машыны спячага ката і кінуў яго на зямлю. Гэта бачылі суседзі. Іх гісторыя абурыла. Адна са сведак выклікала міліцыю. Тым больш што кот ад атрыманых траўмаў у выніку памёр.\nМужчына прызнаў віну часткова. Пагадзіўся, што кідаў ката на зямлю, але настойвае, што той кот не загінуў, а следчым далі "цела іншага мёртвага ката". Ён таксама патлумачыў суду матывы свайго ўчынку — быў злы на катоў, таму што яны раней драпалі капот яго аўтамабіля.\n"Я ўжо раней 300 або 400 еўра заплаціў за тое, каб зафарбаваць капот", — заявіў у судзе фігурант справы.\nТым не менш суд прызнаў яго вінаватым у жорсткім абыходжанні з жывёлай і прызначыў пакаранне ў выглядзе арышту.


«Гудскі гармонік» увайшоў у энцыклапедычны даведнік «Беларускія народныя музычныя інструменты»\nУ мінулым годзе ў выдавецтве «Беларуская энцыклапедыя імя П. Броўкі» ўбачыла свет выданне «Беларускія народныя музычныя інструменты». Аўтарам энцыклапедычнага даведніка з'яўляецца вядомы дзеяч культуры, намеснік старшыні Беларускага фонду культуры Тадэвуш Стружэцкі. Кніга, унікальны летапіс беларускай народнай творчасці, выдадзена невялікім тыражом і ўжо становіцца рэдкасцю ў Беларусі. Сама яна выдадзена на дзвюх мовах – беларускай і англійскай – і прысвечана музычнай культуры Беларусі.\nУ ёй даволі падрабязна апісана гісторыя стварэння і выкарыстання ў жыцці беларускага народа музычных інструментаў, названы творчыя калектывы і майстры, якія з'яўляюцца носьбітамі беларускай музычнай культуры. Годнае месца на старонках даведніка заняў і самабытны калектыў з Лідчыны – народны ансамбль народнай музыкі “Гудскі гармонік”.\nА днямі ў Палацы культуры Мінскага трактарнага завода быў арганізаваны канцэрт-прэзентацыя, на якім гледачы маглі на свае вочы ўбачыць і, вядома ж, пачуць калектывы, якія практыкуюць жывое і непаўторнае гучанне многіх самабытных інструментаў. Па запрашэнні самога аўтара кнігі прыняў удзел у мерапрыемстве і ансамбль «Гудскi гармонік».


Будаўніцтва Дома для састарэлых ідзе ў Сапоцкіне - Гродзенская дыяцэзія\nБудаўніцтва Дома для састарэлых ідзе ў Сапоцкіне\nАпублікавана 21 Сакавіка 2019\nУ Сапоцкіне недалёка ад Гродна паспяхова вядзецца будаўніцтва Дома для прабывання людзей састарэлага ўзросту.\nГэта адзін з праектаў, скіраваных на інвеставанне ў развіццё інфраструктуры сацыяльна значных аб’ектаў на тэрыторыі дыяцэзіі, якія ў апошні час рэалізуе дабрачыннае каталіцкае таварыства “Карытас” Гродзенскай дыяцэзіі.\n20 сакавіка будоўлю наведаў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч, якога дырэктар гродзенскага “Карытас” кс. д-р Раман Рачко пазнаёміў з працамі, што вядуцца там зараз, і чарговымі этапамі будаўніцтва. Іерарх адзначыў, што за такі кароткі час удалося зрабіць шмат працы, вынікі якой відавочныя ўжо сёння. Біскуп выказаў перакананне, што гэты будынак будзе служыць для дабра Гродзенскай дыяцэзіі.\nЗараз у Сапоцкіне аднаўляецца фасад будынка Дома міласэрнасці, які знаходзіцца каля будучага Дома для састарэлых. Таксама ідзе рэканструкцыя яшчэ аднаго будынка ў в. Нецеч (Лідскі дэканат), у якім штогод праходзіць летні адпачынак і “канікулы з Богам” для дзяцей.\nУсе гэтыя важныя і вельмі патрэбныя ў нашай дыяцэзіі ініцыятывы, якія ў апошні час актыўна старалася рэалізаваць дабрачыннае таварыства, можа падтрымаць кожны дыяцэзіянін і ўсе людзі добрай волі.\nНагодай для падтрымкі гэтых праектаў можа быць ІІІ нядзеля Вялікага посту, якая ў Каталіцкім Касцёле ў Беларусі традыцыйна адзначаецца як Дзень Caritas. Гэта добрая магчымасць падтрымаць каталіцкую дабрачынную арганізацыю і прыгадаць сабе, як важна быць добрым і міласэрным у сучасным свеце.\nКіраўніцтва гродзенскага “Карытас” шчыра дзякуе добрым людзям за любую духоўную і матэрыяльную дапамогу, а таксама спадзяецца, што ўсё запланаванае абавязкова атрымаецца.\nТой, хто мае магчымасць і жаданне далучыцца да рэалізацыі гэтых сапраўды важных спраў, можа патэлефанаваць на дабрачынную лінію на нумар:\n89 02 214 22 22 (кошт званка – 3 беларускія рублі)\nабо пералічыць ахвяраванне на рахунак банка:\nв белорусских рублях BY81PJCB30156031891000000933\nкод банка PJCBBY2X ОАО “Приорбанк” ЦБУ 600 г. Гродно.\nСтворана 21 Сакавіка 2019\nАбноўлена 21 Сакавіка 2019


Мой дзед Юрка: «А вайна? Ну яе да д’ябла! Думайце лепей, дзеткі, пра мір» | bobruisk.ru\n22.06.2022 П. ЛЕВАНОВІЧ. Фотаздымкі з архіва аўтара\n22 чэрвеня 1941 года пачалася Вялікая Айчынная вайна, якая для беларускага народа зрабілася сапраўднай трагедыяй. Падаём рэальныя ўспаміны чалавека, які бачыў гэту вайну на ўласныя вочы.\n22 чэрвеня, калі немцы пачалі бамбіць беларускія гарады і вёскі, мой дзед Юрка спаў сабе мірна на сенавале. Сніў ён сенакос. Напярэдадні ён сапраўды касіў траву на балоце разам з суседзямі Іллёй і Пятром. Пасля чаго мужчыны добра назюзюкаліся. Юрка ледзь прыпоўз дадому і патрапіў пад гарачую руку жонкі. Мусіў ночыць у духмяным чабаровым сене.\nМой дзед Юрка. Фотаздымак зроблены яшчэ да вайны, недзе ў 1939 годзе\nПрызвалі майго дзеда, як і іншых мужчын, у самым пачатку вайны. Юрка згадваў, што падчас развітання жанчыны гучна галасілі, нібы па нябожчыках. У дзедавай сям’і было ажно 11 дзяцей, і ўсе дзеўкі. На развітанне Юрка папярэдзіў цяжарную жонку Мар’ю, што калі яна народзіць яшчэ адну дзеўку, то ўжо добра атрымае пугай па спіне. «Ідзі ты лесам, прыдурак! Каго зрабіў, таго і нараджу», – адказвала, выціраючы слёзы, Мар’я.\nМужчын пагналі пешшу на чыгуначны вакзал у Магілёў. У торбе дзеда быў шматок сала і бохан толькі што спечанага хлеба. У сельсавеце папярэдзілі, што карміць першыя дні ня будуць.\nНа вакзале вяскоўцаў пагрузілі ў драўляныя вагоны і некуды павезлі. Куды? Немаведама. Недзе праз гадзіну цягнік абстралялі. Дзед казаў, што адразу ж забілі некалькі яго знаёмых. Іх целы выкінулі з вагона. Шмат было параненых.\nЮрка быў адукаваны, паспеў адвучыцца ў педінстытуце, выпісваў газету «Саха і молат», таму занатоўваў усё, што з ім адбываецца, у зяленым школьным сшытку. Праўда, у 1942 годзе той сшытак дзед распусціў на цыгарэты. Таму распавядаў тое, што памятаў.\nСпачатку ваяваў пад Смаленскам. Там упершыню ўбачыў нямецкі танк. Казаў, што першай рэакцыяй было жаданне схавацца, ушыцца ў якую нару і не вытыркаць носа. Наогул, Юрка не любіў згадваць пра вайну. Увесь час аднекваўся – то няма калі, то адчапіся, то няма там чаго згадваць. Калі па тэлевізары паказвалі кінастужкі пра вайну, выходзіў з хаты. На 9 мая моўчкі піў гарэлку разам з бязногім франтавіком Шурам. З Юркавай вёскі пайшло на вайну больш за 50 мужчын. Вярнуліся шасцёра, усе – скалечаныя, параненыя.\nЖонка Юркі, мая бабуля Мар'я. Калі менавіта зроблены фотаздымак, сказаць цяжка\nМар’я, пэўна з перапуду, нарадзіла майго бацьку Івана – дванаццатага, падшкробыша. Неяк бацька папрасіў Юрку выступіць у школе, падзяліцца ўспамінамі пра вайну. Той катэгарычна адмовіўся. Сказаў, што такое лепш не ўспамінаць. Дзед прайшоў праз усю вайну шэрагоўцам. 24 ліпеня 1944 года ваяваў на 2-м Беларускім фронце, быў цяжка паранены ў Польшчы. Атрымаў самую паважаную простымі салдатамі ўзнагароду – медаль «За адвагу».\nМяркую, да месца тут працытаваць так званы Наградны ліст (падаю на мове арыгінала):\n«Красноармеец Евменьков, будучи в должности стрелка, принимал активное участие в боях с немецкими захватчиками с 18.07.1944 г. по 24.07.1944 г. и в бою восточнее города Ломжа (Польша) получил тяжёлое ранение в грудь».\nНеяк я запытаўся ў дзеда, што адбылося на самой справе, і чаму ён не носіць медаль? Юрка скрозь зубы працадзіў: «Усіх забілі, а я нейкім цудам выжыў. У ляску гэта было сасновым. Зямля там нейкая дзіўная – пясочак, дробны такі, белы. Далі загад капаць акопы, ну мы і выкапалі, як потым высветлілася, сабе магілы. Немец спачатку абстраляў з гармат, а потым пайшоў у атаку. Я схапіў кулямёт і пачаў страляць. Куды страляў – не бачыў. Гэта апошняе, што памятаю».\nЮрку адкапалі з акопнага пяску мясцовыя жыхары. Куля прайшла крыху ніжэй за сэрца. У шпіталі лекары хісталі галовамі, казалі, што дзед хутка памрэ.\n«А я не здох! – сумна ўсміхаўся дзед. – Хацеў даведацца, каго нарадзіла мая Мар’я. З таго дня вось ужо колькі год кукішы смерці паказваю! А вайна? Ну яе да д’ябла! Думайце лепей, дзеткі, пра мір».\nНаградный ліст на майго дзеда. Зараз знаходзіцца ў вайсковым архіве


Канцэрт "Шчаслівых, святых калядаў..."\nШчаслівых святых Калядаў...\n27 снежня ў парафіі адзначылі свята Святой Сям'і. На Імшы а 10.00 гадзіне пробашч парафіі Андрэй Кулік запрасіў дзяцей да стаенкі, каб яны маглі лепш зразумець разважанні аб Святой Сям'і. Самыя маленькія змаглі нават дакрануцца да навароджаннага Езуса. Падчас разважанняў святар заахвоціў дзяцей да малітвы "Вітай Марыя..." ля стаенкі ў інтэнцыі сваіх сям'яў.\nПасля літургіі адбыўся невялікі святочны канцэрт, які падрыхтавалі дзеці і моладзь нашай парафіі. Радасцю і цеплынёй напоўніліся сэрцы прысутных ад цудоўных дзіцячых спеваў. Вернікі не шкадавалі апладысментаў для юных артыстаў.\nНапрыканцы ксёндз-пробашч Андрэй ад свайго імя і ад імя ўсіх прысутных падзякаваў дзецям і моладзі за цудоўныя спевы. Асаблівыя словы ўдзячнасці за падрыхтоўку канцэрта святар выказаў Яўгеніі Баговіч, якая апякуецца дзіцячым хорам і моладдзю.\nПасля канцэрта дзецям, якія хадзілі на рараты былі ўручаны падарункі, спонсарам якіх стаў Карытас.


“Праз радыё надавалі аўдыцыю , у якой прапеяны беларускія жніўныя песьні” (1936)\n10 кастрычнік 2006, 11:41\nЗьміцер Падбярэскі, Менск Пра што пісалі беларускія газэты 10 кастрычніка розных гадоў.\n“Сялянская нива”, 1926 год:\n“Хто напіша чарнілам дзесятак слоў, дадасьць сваё імя, прозьвішча і адрас, пакажа чысло, месяц і год нарадзінаў, ды ўсё гэта хутка перашле лістом да Хіраманта-Графалёга А.Васілеўскага (Вільня, Сасновая 5, м. 3), той атрымае падробны аналіз сваіх здольнасьцяў, добрых і дрэнных бакоў характару і шмат астролёгічных парадаў. Аналіз высылаецца толькі па атрыманьні 3 злотых”.\n“У мінулым тыдні праз радыё зь Вільні надавалі аўдыцыю “Лято на Віленшчызьне”, у якой прапеяны беларускія жніўныя песьні. Сьпеў гэты памастацку выканаў беларускі хор пад кіраўніцтвам Р.Шырмы. Дзіўнае становішча віленскага радыё да беларускай песні, адкуль ні адным словам не паясьнілі, што гэта песьні беларускія. Слухаючы разьясьненьня беларускіх летніх звычаяў і не пачуўшы ані слоўца, што гэта звычаі і песьні беларускія, выглядала гэта ўсё надта тэндэнцыйна”.\n“Бацькаўшчына”, 1956 год. Статыстыка за 8 месяцаў году:\n“За гэты час Дзяржаўнае выдавецтва БССР выдала 122 кніжкі агульным тыражом два мільёны 689 тысяч экзэмпляраў. З гэтага ліку на беларускай мове выдадзена 73 кніжкі з тыражом 691 тысяча… На пераклады заходніх аўтараў выпадае 11 пазыцыяў — усе ў расейскай мове; на навуковую й тэхнічную літаратуру — 39 пазыцыяў, з чаго 27 у беларускай мове й 12 у расейскай; на прапаганду, марксізм, ленінізм — 8 пазыцыяў, усе ў беларускай мове”.


Гульні Пукка онлайн\nПукка: Шукай мяне\nПацешная Пукка пазл\nPucca Каханне памяці\nPucca Смешная каханне Кайт\nPucca Схаваная Зорак\nПацешная каханне Пукки\nГульні Пукка: гісторыя і сюжэт прыгод\nПацешныя гульні Pucca сталі працягам коміксаў, мультфільмаў і кніг пра адзінаццацігадовай дзяўчынцы Пукка з Паўднёвай Карэі. Яе папулярнасць бясспрэчная, пра што кажуць тавары з лагатыпамі брэнда: канцылярскія прыналежнасці, посуд, адзенне і нават ежа.\nГалоўная гераіня гульні Пукка жыве ў мястэчку з назвай Суга, і прыходзіцца дачкой гаспадара невялікага рэстарана. У падлеткавым ўзросце усе дзяўчынкі ў кагосьці закаханыя, і аб'ектам любові яна абрала дванаццацігадовага Гару, захапляецца усходнімі адзінаборствамі.\nУ анімацыйных серыях гісторыя практычна пазбаўленая дыялогаў, і тое, што адбываецца пабудавана на пантаміме. Смешна і замілавальна выглядаюць спробы Пукка пацалаваць Гару, карыстаючыся самотнасць сітуацыі.\nПукка – галоўная закаханая гераіня.\nГару – аб'ект хвалявання Пукка. Самазабыўна займаецца ниндзюцу, марачы вярнуць роднаму клану былую веліч майстроў ніндзя. Прысвячаючы больш часу трэніровак, ён часта абдзяляе ўвагай закаханую дзяўчыну.\nЧинг – сяброўка Пукка, якая сабралася замуж за спарынг-партнёра Гару - Абио.\nАбио – сын паліцэйскага і, у адрозненне ад Гару, спецыялізуецца не на ниндзюцу, а ў кунг-фу. У яго незвычайная звычка – зрываць ня сабе вопратку, крычучы ў гэты момант "кія". Трохі заносчив і думае, што ён лепш Гару. Яшчэ ён майстар зачароўваць дзяўчынак.\nТобе – мясцовы злыдзень, які люта ненавідзіць Гару. Яго даўняя мара – забіць хлопчыка, разбурыўшы планы на адраджэнне славы яго клана. Але ўсе спробы ажыццявіць задуманае абрывае Пукка – жанчына ў гневе можа быць страшна пераканаўчай. Даведацца Тобе можна па Х-вобразнаму шнару на твары.\nАпроч прадстаўленых герояў у сюжэтах гульні Pucca сустракаюцца і іншыя асобы: ўсякія чалавечкі: ніндзя; боства, якое жыве ў аблоках; Санта-Чырвоны ліхтар, заўсёды хахатаў; тры шамана-няўдачніка, якім не шанцуе здабыць ежу.\nЗаўсёды побач з Пукка\nУсе героі гульні Пукка выглядаюць своеасабліва – маленькія, круглыя, з вялікімі галовамі і мініяцюрным целам. Гэта надае ім камічнасць, але ж і самі гісторыі пабудаваныя на гумары.\nЗ галоўнай гераіняй, яе сябрамі і супернікамі, вы адправіцеся ў падарожжа па сюжэтах, у якіх знойдуцца цікавыя тэмы дзяўчынкам і хлопчыкам:\nПошук пары і элементаў\nГульня Пукка па знішчэнні клонаў нагадвае шашкі. Супраць Пукка выступаюць злыя клоны, і яны памнажаюцца, перамяшчаючыся па квадрат. Каб перамагчы іх, дапамажыце Пукка прымножыць уласных двайнікоў, накіроўваючы яе наперад па клетках, скачучы праз ворагаў, змяняючы іх сабой.\nЯшчэ Пукка трэніруецца трапна страляць з рагаткі рознакаляровымі бобам. Ёй трэба прыцэліцца ў квадрацікі таго ж колеру, што гарошына ў яе руках, каб разбіць іх. Трэба практыкавацца, каб дзяўчынка стала выдатным стралком.\nзапускаецца з гераіняй паветранага змея гуляючы ў гульні Пукка. Яна хутка бяжыць і не заўважае, што ў небе поўна вострых зорак, якія парвуць цацку. Кіруючы стрэлкамі, зрабіце ўсё, каб змей заставаўся ў палёце даўжэй.\nЯшчэ можна ўзяць на сябе кіраванне гару, які ўцякае ад Пукка. Яна ўжо замучыла яго сваімі пацалункамі, і ён бяжыць ад яе з усіх ног. Каб не ўпасці, пазбягайце траплення ў хлопчыка падаючай локшыны. Але Пукка і ня стараецца бегчы ўслед. Яна ціха стаіць унізе і проста пасылае юнаку паветраныя пацалункі, а калі яны тычацца яго, ён успыхвае чырвоным святлом. Але дзяўчынак парадуе магчымасць у іншай гульні цалаваць Гару доўга і салодка. Аднак асцерагайцеся чужых поглядаў, каб не страціць набраныя ачкі.


Камбінаваныя шторы. У нагу з часам | Інтэр'Ерныя Штучкі\nДа пытання аб выбары штор для афармлення аконных праёмаў варта падысці адказна, бо аконныя фіранкі павінны не толькі выконваць сваю асноўную задачу, а і быць гарманічным элементам жылога памяшкання. З прычыны таго што ў моду зноў вяртаюцца шматслаёвае афармленне вокнаў, камбінаваныя шторы ўсё часцей выкарыстоўваюцца дызайнерамі для стварэння стыльнага і сучаснага інтэр'еру.\nЗ дапамогай пісьменна падабраных фіранак можна схаваць невялікія будаўнічыя дэфекты памяшкання і аконных праёмаў\nДзякуючы багатаму выбары тканін, фактур і аксесуараў, прадстаўленых на рынку, можна падабраць такія парцьеры і гардзіны, якія задаволяць густы і пажаданні гаспадароў, ўзбагацяць стыль інтэр'еру пакоя і стануць цэнтрам ўсеагульнай увагі.\nКаб правільна аформіць акно, варта ўлічваць некаторыя нюансы, якія дазволяць выбраць аконнае ўбранне і вытрымаць стылістыку інтэр'еру пакоя.\nКолеравая гама штор для вокнаў - адзін з найбольш важных момантаў у пытанні выбару. Тут можна пайсці двума шляхамі: у першым выпадку выкарыстоўваць гарманічнае спалучэнне адценняў (маецца на ўвазе штор з агульным фонам памяшкання), а ў другім кантрасна падабраныя тоны.\nЗ дапамогай кантраснага спалучэння колераў можна разбавіць мяккія асноўныя тоны пакоя яркімі дэталямі, у тым ліку і шторамі незвычайных адценняў. Даволі незвычайным спалучэннем з'яўляецца камбінаванне штор, калі асноўнае палатно дэкарыравана элементамі тканін абіўкі мяккай мэблі, альбо тэкстылем з прынтамі пераважнымі на шпалерах.\nТыпы камбінацый штор\nДа найбольш паспяховым тыпах камбінацыі штор адносяцца:\n* двухколерныя парцьеры. Прадугледжвае спалучэнне вертыкальных або гарызантальных тканкавых палос з асноўным палатном іншага колеру.\n* Камбінаванне розных тэкстур. Маецца на ўвазе сумяшчэнне шчыльных і больш лёгкіх тканін. Добра гармануе ў інтэр'ерах строгай класікі.\n* Розныя малюнкі адной палітры. Камбінаванне двух або некалькіх відаў тканін вытрыманых у адной каляровай палітры, але з рознымі прынтамі і ўзорамі. Добра глядзіцца ў інтэр'ерах, дзе пераважаюць аднатонныя тканіны і шпалеры без малюнкаў.\n* Тэкстыль плюс рулонныя шторы або жалюзі. Перасякае традыцыйныя драпіроўкі з рымскімі, рулоннымі ці шторамі - жалюзі. Пры такім камбінаванні пажадана прытрымлівацца адной каляровай палітры.\nКамбінаваныя шторы для спальні\nДля афармлення акна спальні найбольш часта выкарыстоўваюцца тканіны мяккіх пастэльных адценняў. Такі выбар абумоўліваецца жаданнем стварыць максімальна расслабляльную і інтымную абстаноўку, якая настройвае на адпачынак пасля напружанага дня.\nВыкарыстанне камбінаваных штор для спальні - прыём шырока распаўсюджаны. Групаванне тканін дазваляе візуальна пашырыць пакой ці павялічыць вышыню столі шляхам афармлення акна вертыкальнымі або гарызантальнымі палосамі.\nУ невялікіх спальнях добра будуць глядзецца парцьеры з празрыстай сярэдзінай, выкананай з шчыльна набранай цюлі. Такое афармленне акна створыць візуальны эфект пашырэння памяшкання і ў той жа час схавае ад старонніх вачэй.\nШматслойныя камбінаваныя фіранкі з аздабленнем з махроў будуць добра глядзецца ў спальнях вялікіх плошчаў.\nКамбінаваныя шторы для дзіцячай\nКамбінаваныя шторы - выдатны выбар для афармлення дзіцячага пакоя. З прычыны асаблівасцяў эксплуатацыі памяшкання дызайнеры не рэкамендуюць вам цяжарам акна пакоя для маленькага дзіцяці або падлетка "цяжкімі" тканінамі.\nАптымальным рашэннем аконнага афармлення дзіцячага, з'яўляецца камбінаванне рулонных запавес з лёгкімі і паветранымі тканінамі, такімі як шыфон або органза, якія хутчэй выконваюць ролю дэкору.\nВясёлы інтэр'ер дзіцячых пакояў дазваляе адначасова спалучаць некалькі адценняў або камбінаваць аднатонныя палатна з каляровым дэкорам.\nКамбінаваныя шторы для гасцінай\nЛідзіруючыя пазіцыі сярод штор для гасцінай пакоя працягваюць займаць камбінаваныя гардзіны з ламбрекенов. Такая папулярнасць тлумачыцца тым, што афармленне вокнаў ламбрекенов з класічнымі шторамі можа ідэальна спалучацца практычна з любым класічным інтэр'ерам. Дзякуючы шырокаму асартыменту фурнітуры вузкую палоску ламбрекен можна ўпрыгожыць прыгожымі дэкаратыўнымі элементамі і зрабіць прыгожым элементам дэкору.\nДля гасціных пакояў з сучасным інтэр'ерам, а таксама для памяшканняў, выкананых у стылі мінімалізму, выдатна падыдуць прамыя камбінаваныя парцьеры двух або трох колераў. Тканіны з малюнкам і дэкарыравання палотнаў рознымі аксэсуарамі ў такім выпадку будуць не зусім дарэчныя.\nКамбінаваныя шторы для кухні\nПерад чалавекам, упершыню якія сутыкнуліся з выбарам штор для афармлення акна кухні, каштуе дзве задачы: трэба выбраць не толькі прыгожае ўбранне для акна, а і штору функцыянальную і практычную ў выкарыстанні.\nНа кухні будуць добра глядзецца шторы, выкананыя ў сіце мінімалізму з выкарыстаннем простых формаў і выкананыя з матэрыялаў лёгкіх ў сыходзе.\nАднатонныя або паласатыя фіранкі ў камбінацыі з жалюзі або рымскімі шторамі падыдуць для любога кухоннага інтэр'еру і створаць адчуванне лёгкасці, візуальна не нагружаючы акно.\nДобрай камбінацыяй для афармлення акна кухні з'яўляецца спалучэнне рулонных і вераўчаных фіранак.\nУвага! Для аконных праёмаў невялікіх кухняў не рэкамендуецца афармленне з дапамогай доўгіх фіранак\nКамбінаваныя шторы фота прыклады\nПра тое, што шторы з'яўляюцца непаўторным рыскай любога інтэр'еру і могуць ашаламляльна памяняць і змяніць вонкавы выгляд нават самага заняпалага памяшкання, гавораць шматлікія прыклады фота камбінаваных штор.\nВялікая колькасць прадстаўленых у інтэрнэце фатаграфій натхняць на цікавую ідэю афармлення акна і дапамогуць зрабіць правільны выбар.\n← Аздабленне сцен на кухні - ўтульнасць і практычнасць\nПравільнае камбінаванне шпалер ў інтэр'еры - парады прафесіяналаў →


29 чэрвень 2018, 10:03\nПэрыядычнае галаданьне або абмежаваньне ежы і пітва рознай працягласьці здаўна існуе ў многіх рэгіёнах сьвету. Гэтая практыка мае карані ў рэлігіі, але яе карысьць для здароўя выходзіць за рамкі духоўных практык.\nАпошнімі гадамі галаданьне набыло папулярнасьць сярод тых, хто жадае скінуць некалькі фунтаў, павысіць здароўе сэрца і жыць даўжэй.\nКарысьць пэрыядычнага галаданьня пераносіць акцэнт з таго, што вы ясьце, на тое, калі вы ясьце. Хаця ня трэба забывацца, што правільнае харчаваньне здаровымі прадуктамі, поснымі бялкамі і суцэльным збожжам заўсёды важнае.\nЁсьць розныя схемы посту. Некаторыя зь іх прадугледжваюць абмежаваньне колькасьці спажываных калёрый да 500 у дзень два разы на тыдзень. Іншыя заключаюцца ў поўным адмаўленьні ад ежы на 24 гадзіны адзін-два разы на тыдзень.\nА ёсьць і такі пост, калі ежу прымаюць толькі на працягу 8 гадзін у суткі, а астатнія 16 гадзін чалавек галадае.\nПрычыны патэнцыйнага посьпеху перарывістых пастоў называюцца розныя. Адно з тлумачэньняў паказвае на перавагі мяккага стрэсу, які ў арганізьме выклікае пост. Гэты стрэс падобны да стрэсу ад інтэнсіўнай трэніроўкі. Такія пасты прымушаюць цела адаптавацца да зьменаў, што робіць яго мацней.\nКалі вы дасьце целу час на аднаўленьне пасьля стрэсу — гэта значыць, забясьпечыце яго нармальнай ежай, то гэта дапаможа арганізму лепш супрацьстаяць хваробам.\nУ пэрыядычнага галаданьня ёсьць і іншыя перавагі для здароўя. Адна зь іх — страта вагі, трыманьне яе пад кантролем.\nГэта важна для людзей, якія маюць лішнія кіляграмы. Нармальная вага патрэбная для здаровага жыцьця і зьніжае рызыку высокага халестэрыну і дыябэту.\nНавукоўцы лічаць, што калі вы ў выніку пэрыядычнага галаданьня скароціце спажываньне калёрый ад 20 да 40 адсоткаў, то гэта паспрыяе страце вагі. Адно нядаўняе дасьледаваньне паказала, што абмежаваньне калёрый кожны другі дзень можа зьнізіць масу цела на 8 працэнтаў на працягу васьмі тыдняў.\nЯшчэ адна перавага — здароўе сэрца. Атлусьценьне зьяўляецца фактарам рызыкі для высокага крывянога ціску, хваробаў сэрца, дыябэту і іншых хранічных хваробаў.\nСувязь паміж здароўем сэрца і пэрыядычнымі пастамі дакладна навукай не патлумачана. Але адно зь нядаўніх дасьледаваньняў паказала, што тыя, хто трымае пэрыядычны пост, маюць больш здаровае сэрца чым тыя, хто жыве без пастоў.\nАгулам вядома, што галаданьне зьмяншае ўзровень дрэннага халестэрыну LDL, а таксама запаленьня і рэзыстэнтнасьці да інсуліну. А гэта ўсё фактары, якія спрыяюць сардэчна-судзінным хваробам.\nШматлікія экспэрымэнты, пастаўленыя на жывёлах, паказваюць, што абмежаваньне калярыйнасьці ежы падаўжае жыцьцё і паляпшае здароўе.\nНекаторыя дасьледаваньні паказваюць, што пост здольны змагацца з наступствамі старэньня на клетачным узроўні. Падчас посту ў клетках зьмяншаецца пашкоджаньне ДНК, павялічваецца выпрацоўка камлёвых клетак. Пост абараняе і клеткі мозгу.\nПэрыядычнае галаданьне (перарывісты пост) проціпаказана пры некаторых хваробах. Таму важна заўсёды раіцца зь лекарам.


Праз год пасля турмы. Споведзь японца – былога вязня «Віцьбы-3» | Новы Час\nЯпонскага мастака Даічы Ёшыду асудзілі ў Беларусі на 4,5 гады за нелегальнае перамяшчэньне зброі. Ён правёў за кратамі 1 год і 9 месяцаў, апошнія 9 месяцаў – на віцебскай зоне (ПК №3). У траўні 2018-га быў нечакана вызвалены. Праз год пасля вызвалення Даічы дзеліцца сваімі ўспамінамі і думкамі пра свабоду, Беларусь і беларусаў.\n“Прайшоў амаль што год, як мяне вызвалілі з папраўчай калоніі “Віцьба-3”. Першы месяц пасля вызваленьня немагчыма апісаць словамі. Я проста ня мог паверыць, што ўжо на свабодзе і вярнуўся дамоў. Калі мяне прывезлі ў менскі аэрапорт, я ўспомніў усё, што са мной адбывалася, бо тыя жахі пачаліся менавіта адсюль. Мая маці хацела сфатаграфаваць мяне на фоне тэрміналу, але я адмовіўся і збег. Так, збег, як малое дзіця, але ў той момант я не хацеў больш заставацца ў Беларусі…\nМой першы візыт у Беларусь скончыўся тым, што я апынуўся за кратамі. Але гэтага было дастаткова, каб склалася ўражанне пра краіну.\nКалі я адшукаў сваё месца на борце, мне падалося, што я лячу першым класам, хоць насамрэч гэта былі месцы ў эканом-класе. І калі самалёт мінуў паветраныя межы Беларусі, я падумаў: “Нарэшце!”\nДаічы (у цэнтры) зь сям'ёй і сябрамі пасьля вызваленьня. Фота: Daichi Yoshida\n“Суддзя быў падобны да пудзіла”\nЧасам мне здавалася, што гэта марныя траты грошай, асабліва тады, калі мая маці хадзіла ў суд. Таму што беларускі суд нагадваў паляванне на ведзьмаў. Ні справядлівасці, ні логікі. Суддзя быў падобны да пудзіла. Нават прадстаўнікі амбасады, якія там прысутнічалі, ператваралі гэты працэс у нейкае недарэчнае шоў.\nАле ўсё гэта ў мінулым. Цяпер я займаюся ілюстрацыяй і катаннем на матацыкле.\nФота: Daichi Yoshida\n“Яны смяяліся з мяне, нібы я быў жывёлінай…”\n“У вязьніцы я знаходзіўся 11 месяцаў, а потым 9 месяцаў правёў у папраўчай калоніі №3. Першыя тры месяцы былі проста жахлівымі. Усе ахоўнікі глядзелі на мяне, быццам я з іншай планеты.\nЯны смяяліся з мяне, нібы я быў жывёлінай альбо рабом.\nЯ знаходзіўся тады ў турме №8, у камэры 31. Гэта было маленькае памяшканне, у якім адначасова знаходзілася 14 чалавек. Практычна ўсе палілі. А вокны ў гэтым цесным пакоі адчыняць было нельга, і таму там было як у газавай камеры”.\n“Мяне перавялі ў СІЗА-1 пасля трох месяцаў турмы. Суд пачаўся 30 лістапада 2016 году. І гэты суд быў найгоршым досведам у маім жыцьці. Гэта было сапраўднае паляванне на ведзьмаў.\nПа-першае, мне не далі перакладзеных на японскую мову дакументаў. І самае неверагоднае, што ў гэтых дакументах былі памылкі. Цяжкасць абвінавачанняў змянялася на вачах. За такія дзеянні можна было б прад’явіць пазоў да ўладаў, але ў гэтай краіне звычайна так і адбываецца.\nНепрыемна здзівіў таксама адвакат, бо баяўся сказаць праўду і таму звычайна згаджаўся з тым, што казаў пазоўнік. Я памятаю, што, калі мы сустракаліся ў СІЗА-1, ён напісаў мне, каб я не казаў нічога кепскага пра гэтую краіну, бо, маўляў, усе нашыя размовы праслухоўваюцца”.\nМногія беларусы падаюцца мне нясталымі. У вязьніцы сустракаюцца розныя людзі – былыя суддзі, паліцэйскія, дзяржслужбоўцы, злачынцы. Але ўсе яны падобныя адзін да аднаго тым, што не ведаюць слова “роўнасць”. Яны гатовыя падпарадкоўвацца і ўнікаць праўды, бо ім падаецца, што так прасцей.\n“Чалавек можа пераадолець мноства цяжкасцяў. Знайсці працу альбо ўтрымліваць сям’ю таксама бывае няпроста, але такія праблемы рана ці позна вырашаюцца.\nЯ ведаю, што яны аддаюць перавагу пацыфізму, але гэта не заўсёды слушна. Бо нельга ў імя пацыфізму ўхіляцца ад выказвання свайго меркавання і барацьбы”.\nВось пра што я думаў, пакуль быў у калёніі. Мне было маркотна. Такую ж долю са мной раздзялілі ў калоніі Джэрарда Геді з Калюмбіі, Аляксандар Сэлемон і Нобрэ Фройд з Марокка, Фуан Чэнг з Кітаю. Праблема ў тым, што Беларусь дагэтуль з'яўляецца terra incognita для замежнікаў. Канечне, не ва ўсіх краінах свету ўсталяваная на сёння дэмакратыя. Але пасля развалу Савецкага Саюзу некаторымі краінамі Еўропы працягваюць кіраваць дыктатары. І многім людзям – усё адно.\nЯ хацеў сказаць, што людзі мусяць паважаць свабоды і правы чалавека, таму што гэта сапраўды важныя рэчы. Мы мусім паважаць нашых продкаў, якія змагаліся за роўнасць і дэмакратыю. Гэта тое, што я хацеў бы сказаць Лукашэнку. Не стаўцеся з абыякавасьцю да сваёй гісторыі!”\n15 жніўня 2016 году Даічы Ёшыда вяртаўся на радзіму з мастацкага фэстывалю ў Адэсе. Вылецеў з Кіева ў Токіё маршрутам з транзітнымі перасадкамі ў аэрапортах Менску і Абу-Дабі.\nСлужба бяспекі ў аэрапорце Кіева праверыла і сфатаграфавала ўсе часткі зброі (правозіў набытыя ў Кіеве дэактываваныя дэталі вінтоўкі Мосіна), якія знаходзіліся ў ягоным зарэгістраваным багажы, і дапусціла яго на рэйс.\nУ Менску Ёшыда быў затрыманы, а ў красавіку 2017-га асуджаны на 4 гады 6 месяцаў зняволеньня за незаконны правоз і перамяшчэньне праз дзяржаўную мяжу Беларусі агнястрэльнай зброі.\nБыў нечакана вызвалены паводле рашэння Вярхоўнага суду 22 траўня. Вярхоўная калегія ВС зьмяніла прысуд, прызнаўшы яго “празмерна строгім”.\nДаічы Ёшыда забаронены ўезд у Беларусь на 5 гадоў.