Moegheid tydens swangerskap - Inligting - 2022\nMoegheid tydens swangerskap\nIs dit gereeld uitgeput as u swanger is?\nJa, moegheid kom veral voor in die eerste trimester, en die toestand is geneig om terug te keer in die laat swangerskap. Niemand weet met sekerheid wat moegheid veroorsaak in die vroeë swangerskap nie, maar dit is moontlik dat hormonale veranderinge - soos die dramatiese toename in progesteroon - ten minste deels verantwoordelik is.\nVir baie vroue is uitputting een van die eerste tekens van swangerskap, en hulle voel voortdurend moeg selfs voordat hulle ekstra gewig dra of dra. Maar dit lyk asof ander vroue glad nie stadiger gaan nie.\nWat veroorsaak moegheid tydens swangerskap?\nHormonale veranderinge dra waarskynlik tot uitputting by, maar ander algemene ongemak by swangerskap speel ook 'n rol. Dit is byvoorbeeld moeilik om 'n goeie nagrus te kry as u rug pyn of as u moet opstaan om die badkamer gereeld te gebruik.\nNaarheid en braking kan jou beslis ook energie kos. U kan ook angstig voel oor u swangerskap, wat kan dreineer. Tel al hierdie faktore by, en dit is geen wonder dat u voel asof u teen die einde van die dag 'n marathon hardloop nie.\nMoegheid kan 'n simptoom van ystertekort-anemie wees, wat algemeen voorkom tydens swangerskap. U gesondheidsorgaanbieder sal u bloedtoetse op bloedarmoede toets tydens u eerste voorgeboortelike besoek en weer in u laat tweede trimester of vroeë derde trimester. (U het dalk geen simptome as u slegs 'n effense anemie het nie.)\nDepressie kan ook moegheid of slapeloosheid veroorsaak, dus as u hartseer, hopeloos voel of nie u daaglikse verantwoordelikhede kan hanteer nie, of as u gedagtes het om uself te benadeel, skakel u dokter of vroedvrou onmiddellik.\nHoe lank sal ek so moeg voel?\nDit is anders vir almal, maar u sal waarskynlik meer energie hê gedurende u tweede trimester - ten minste totdat u weer stoom verloor wanneer u ongeveer 7 maande swanger is.\nOp daardie stadium dra u meer gewig en het u probleme om verskillende redes te slaap, waaronder onderpyn, sooibrand, krampe in die been, of die sindroom van rustelose bene. U kan ook wakker gehou word deur die baba wat rondbeweeg en die behoefte is om gereeld te piepie.\nHoe kan ek moegheid tydens swangerskap hanteer?\nKry genoeg rus. Luister na u liggaam en kry die ekstra slaap wat u benodig. Begin deur vroeër in die bed te gaan, en neem lekkernye gedurende die dag wanneer jy kan. Selfs 'n 15 minute lange kattekop kan 'n verskil maak, so as u buite die huis werk, moet u 'n stil plekkie of 'n leë kamer vind om van die middagete af te sluimer.\nVerlig u vrag. Knip onnodige sosiale verpligtinge uit, en laat die huiswerk gly. Kyk of u soms u ure of huiswerk kan verklein. Neem 'n vakansiedag as u vrye tyd of 'n siek dag betaal het as u nie goed voel nie. Reël dat iemand anders u kinders so nou en dan dophou, sodat u 'n blaaskans kan neem of u slaap kan inhaal.\nEet 'n gesonde dieet. Die meeste vroue het nie gedurende die eerste trimester ekstra kalorieë nodig nie, maar u benodig ongeveer 340 ekstra kalorieë per dag in u tweede trimester en 450 ekstra kalorieë per dag in u derde trimester. (As u ondergewig of oorgewig is, vra u aanbieder hoeveel ekstra kalorieë u benodig.)\n'N Gesonde dieet wat bestaan uit groente, vrugte, volgraan, afgeroomde melk en maer vleis kan energiek wees. Rommelkos, daarenteen, put eintlik jou energie af. Snaak aan gesonde kos, soos vrugte en jogurt.\nBly gehidreer. Besny kafeïen en sorg dat u baie water drink. As u gereeld in die nag hou met urinering, probeer u 'n paar uur voor slaaptyd minder water drink en maak dit bedags reg.\nOefen gereeld. U voel of u skaars die energie het om dit deur die dag te maak, laat staan nog oefening. Maar as u aanbieder u die beste gee, sluit oefening in u daaglikse roetine in. As u minstens 20 tot 30 minute matige aktiwiteit het, soos om te stap, kan u eintlik beter voel. Probeer ook gereeld gedurende u dag gereeld pouses neem om diep asem te haal.\nHang daar in. As moegheid in die eerste trimester jou laat afneem, neem dan die hart dat jy binnekort genoeg is in jou tweede trimester en voel dit waarskynlik baie meer energiek. Dit kan moontlik wees dat u die laat vertoning neem of 'n naweekwegbreek wil gaan. As u die einde van u swangerskap nader, sal u 'n nuwe ma wees voordat u dit weet, so probeer om ekstra zz's te vang terwyl u kan.\nCopyright 2022 \_ Moegheid tydens swangerskap...


Fietsry. Kindersport - Waardes - 2021\nAs u in die kinderjare oor fietsry praat, moet u 'n baie stimulerende veld van fisieke oefening vir kinders dek. Ontdek die voordele daarvan om kinders te leer trap, rem, versnel en met die fiets meegesleur word. Dit is 'n sportsoort wat balans, uithouvermoë, motoriese koördinasie kan verbeter en die vermoëns en bene van kinders kan versterk.\nAangesien kinders net 'n paar maande oud is, het hulle reeds 'n driewielfiets waarop hulle hul eerste pedale beroerte kan gee, en die oorgrote meerderheid van die volwassenes het 'n fiets - stilstaande of beweeglike - om op te fiets. Driewielers en fietse is dus gewoonlik een van die ster-geskenke vir verjaarsdae, nagmaal, Kersfees of om kinders te 'beloon' vir goeie grade op skool.\nFietsry staan uit as 'n mededingende sportsoort, 'n oefening waar wil, opoffering, deelname, inspanning en om te weet hoe om te verloor of wen gemeet word. Daar is kinders wat van jongs af hierdie sportsoort aandurf, terwyl ander moeg word en dit laat vaar. In elk geval waarsku kenners ditkinders moet leer fietsry om te kuier en lekker te kuier.\nFietsry bied verskeie opvoedkundige voordele vir kinders, beide op motoriese, kognitiewe en affektiewe-sosiale vlak:\n- Verhoog weerstand.\n- Verhoog spoed en ratsheid.\n- Stimuleer en vermeerder koördinasie en balans.\n- Bevorder intellektuele ontwikkeling.\n- Bevorder die ontwikkeling van sosiale waardes: kameraadskap, respek, verdraagsaamheid, solidariteit; benewens die ontwikkeling van 'n gees van opoffering, veiligheid en vertroue.\n- Skep 'n ekologiese gewete. Kinders leer om die fiets as vervoermiddel te gebruik.\n- Skep gesonde gewoontes vir die liggaam: verbeter gewrigte, versterk die immuunstelsel, verhoog die asemhalingsvermoë, verbeter die bloedsomloop, voorkom rugpyn, versterk bene, beveg vetsug, verminder die hoeveelheid liggaamsvet, bevorder bloedvloei, verhoog kalsium van bene, ens.\n- Bevorder sosiale byeenkoms.\n- Verminder angs en spanning en verhoog die bui.\nDie meeste van ons het op dieselfde manier geleer fietsry. Die belangrikste ding om u kind te begin leer fietsry, is om die regte fietsgrootte vir hom te kies. Die gebruik van 'n helm word aanbeveel om kinders te beskerm in geval hulle val. Toe begin ons hulle leer fietsry:\n1. Stel die stoel in volgens die kind se lengte.\n2. Solank die kind nie die nodige balans het om alleen met die fiets te gaan nie, moet hy wiele aantrek.\n3. Kies 'n stil en veilige plek om die fiets te begin, sonder afdraande of gevaarlike plekke.\n4. Begin trap. Leer u kind om die pedale te beweeg. Begin met kort stappe. En oefen soveel as wat hulle kan.\n5. Terselfdertyd as u leer trap, moet u hom leer om die stuur na regs en links te skuif.\n6. Leer om te rem. U moet leer dat die fiets sal stop as u ophou trap. En jy kan ook die rem of die stuurstang gebruik om te rem.\n7. Die res is net oefening. As u kind balans kry, kan die oefenwiele verwyder word en sonder balans help.\nBelangrik: hou in gedagte dat elke kind sy tyd het om te leer. Moenie jou kind haas nie. Alles word met geduld en vasberadenheid bereik. Die belangrikste is om pret te hê. Om 'n fiets te ry, is 'n ervaring van 'n leeftyd.\nU kan meer artikels lees soos Fietsry. Kindersport, in die Sport-kategorie ter plaatse.\nVideo: Kindertransport 80th Anniversary Commemorative Bike Ride (Oktober 2021).\nCopyright 2021 \_ Fietsry. Kindersport...


Probeer nuwe akrielverfstegnieke vir gelaagdheid en beglazing - Tegnieke en wenke - 2021\nIn die Augustus 2012 uitgawe van Waterverfkunstenaar, Don Tiller nooi u uit om 'n nuwe akriel-skildertegniek vir gelaagdheid en beglazing te probeer, wat u ervaring en waarde in slegs enkele eenvoudige stappe kan omskep. Vir nuwelinge aan sowel die medium as die ou pros, is dit 'n uitstekende akrielverfles. Lees 'n gratis uittreksel uit die artikel hieronder:\nEk eksperimenteer aan en af met akriel sedert ek die eerste keer aan die middel van die sestigerjare voorgestel is, en ek het altyd gesukkel om 'n probleemvrye manier om met hulle te werk, wat ook my skilderproses kan versterk. Na jare se frustrerende pogings om 'n tegniek te vind waarmee ek gemaklik kon voel en ook opgewonde kon raak, ontdek ek vloeibare akriel en begin skilder met 'n nuutgevonde verlating.\nVloeibare akriel is so draagbaar soos waterverf, minder giftig as olies, dit droog vinnig, maak skoon met seep en water en plak lewendig op byna enige oppervlak. My lae- en beglazingstegniek bring 'n aanskoulike, helder kleur na my vorms in 'n paar eenvoudige stappe. Kortom, dit maak die bou van lewendige skilderye tot 'n prettige en reguit vooruitsig - of dit nou binne of buite skilder.\nAs u tans met akriel werk, kan u vind dat hierdie proses 'n interessante toevoeging tot u eie kunspraktyk is. Gebruik enige oppervlak — waterverfpapier, bord, paneel of doek — om helder kleure te kry.\nStap-vir-stap akriel verf tegniek\nStap 1: Ek begin met 'n gekleurde, gewoonlik donker, gessoed-papier, paneel of doek en teken my vorms met kryt in. of plein air As ek in die ateljee skilder of werk, spandeer ek op hierdie stadium baie tyd om my vorms - gewoonlik 12 of minder - in 'n opvallende komposisie te rangskik.\nStap 2: Ek sluit dan die kleure in wat sal dien as onderverf vir die glasure wat bo-op gelaag sal word. Ek gebruik warm pinks, blues en oker om in die vorms te verf, maar laat 'n goeie hoeveelheid agtergrondkleur agter die lyne.\nStap 3: Dan meng ek die glasure met kleure soos geel ysteroksied, Indiese geel kleur en rooi ysteroksied. Byna elke kleur kan as 'n glasuur gebruik word deur water of beglazingsmedium by te voeg om die regte deursigtigheid te verkry. Terwyl ek hierdie glasure oor die onderliggende kleure lê, begin hulle oorgaan in diep, nuwe nuwe kleure wat die vorms verenig.\nStap 4: Ek hou aan om lae te bou, laat spesifieke gebiede deurkom en werk met elke nuwe laag na die middel van die vorm. Hierdie proses definieer die vorm mooi, aangesien ek die glasure kan gebruik om lyne te versag waar nodig. Ek moet slegs enkele gegewens byvoeg om dit af te handel.\nOm die volledige teks van hierdie artikel te lees (en meer kundige wenke vir akrielverf van Don Tiller te kry), haal u eksemplaar van Waterverfkunstenaar Augustus 2012-uitgawe!\nLaag en glasuur om vet kleur in u watermedia-skilderye te skep. Stuur 'n JPEG (met 'n resolusie van 72 dpi) van u skildery na [e-posbeskermd] met “Creativity Workshop” in die onderwerpreël en vertel ons van u proses. Die keuse van die redakteur sal die nuwe titel van North Light Books ontvang, Spat 13: alternatiewe benaderings. Die sluitingsdatum is 6 Augustus 2012.\nBesoek ons aanlyn-sentrum en begin skilder om die kreatiwiteitswerkswinkels wat u gemis het, in te haal. Geïnspireer om aan te hou leer? Kyk gratis voorbeelde van akriel kunsvideo's aanlyn. As u van die akriel-landskappe van Tiller hou, kyk gerus na ons aanlyn-onderhoud met die kunstenaar.\nBonus! Lees hier meer oor die gebruik van akrielverf!\nMEER HULPBRONNE VIR WATERKLEURKUNSTERS\n• Kyk na akwarium-kunswerkswinkels op kunstenaarsNetwork.TV\n• Vind aflaaie, boeke, video's en meer oor waterverfskilderye\n• Teken in op Watercolour Artist-tydskrif\n• Teken in vir u e-pos nuusbrief vir Watercolor Artist en laai 'n GRATIS uitgawe van die Watercolor Artist-tydskrif af\nKyk die video: Stand By Me. Playing For Change Band. Live in Brazil (Augustus 2021).\nCopyright 2021 \_ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \_ Kreatiwiteitswerkswinkel: Verf met verlating


Belydenis van Belhar » God is op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte\nHomeAnder bydraesGod is op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte\nDaarom hierdie vier Bybeltekste om duidelik aan te toon dat God die God van alle mense op die aarde is, en dat wanneer Hy Hom as die Beskermer van dié wat nood het bekend maak, dit ook geld vir almal wat nood het op die aarde:\nJesaja bevestig dat God die God is van die hele wêreld, en dit in die konteks van sy verbintenis ook met Israel: “Hy wat jou gemaak het, is jou man, sy Naam is die Here die Almagtige. Die Heilige van Israel is jou Verlosser; Hy word DIE GOD VAN DIE HELE WêRELD genoem” – Jes 54:5. God is nie beperk tot Israel nie, en sy genade, genadiglik, ook nie.\nJeremia doen dieselfde en noem God die God “van” al die mense: “Ek is die Here DIE GOD VAN AL DIE MENSE.” – Jer 32:27. Daar is eintlik geen ander gode nie, net een God van almal, soos Paulus redeneer in 1 Kor 8:5-6: “En al is daar ook sogenaamde gode, of dit in die hemel en of dit op die aarde is, soos daar trouens baie is wat “God” en baie wat “Here” genoem word, is daar nogtans vir ons net een God: die Vader, uit wie alles is en vir wie ons lewe; en net een Here: Jesus Christus, deur wie alles bestaan en deur wie ons lewe.”\nNog duideliker is Paulus in Romeine wanneer hy ‘n eksklusiewe siening oor God as net die Joodse Verbondsgod moet troef, en sê: “Of is God net God van die Jode, nie ook van die heidennasies nie? Ja, ook (GOD) VAN DIE HEIDENNASIES” – Rom 3:29. Duideliker kan dit eintlik nie gesê word nie.\nDaarom kan ons saam met die Jode van Esra se tyd verklaar: “Ons is dienaars van DIE GOD VAN DIE HEMEL EN DIE AARDE” – Esra 5:11.\nDit is nou benewens die vele tekste wat op God se verbintenis aan alles en almal dui weens die feit dat Hy alles in die eerste plek geskep het – die hele skeppingstradisie regdeur die Bybel. Trouens, alle mense is reeds in die verbond met Adam (Hos 6:7 – as die teks net so gehou word [terloops: met wysigings aan die teks, kan die woord Adam na ‘n dorpie Adam dui, soos in die NAV, hoewel dit nie deur baie geleerdes nagevolg word nie – ander interpreteer die woord Adam weer as grond in die betekenis van “dirt”]) en met Noag ingesluit (Gen 9:9) as ‘n mens tog met ‘n verbondskonteks wil werk. Dit beteken nou nie dat almal gered word nie. Daarvoor is ‘n verbintenis met Jesus Christus nodig, soos die NT en Paulus spesifiek dit tog duidelik uitspel: “Net soos almal deur hulle verbondenheid met Adam sterf, so sal almal in Christus lewend gemaak word.” – 1 Kor 15:22.\nAl die ander Bybeltekste wat dus op God se besondere gevoel dui vir armes, noodlydendes, verdruktes ensomeer, het nie net met dié in die Abrahamitiese verbond of dié wat deel is van die Joodse volk, of deel is van die geloofsgemeenskap (Gal 3:29) betrekking nie. Trouens, dít is een van die maniere waarop God se genade vir alle mense bekend gemaak word, deur die armes, verdruktes en noodlydendes van Sy liefde te verseker en aan hulle te verkondig dat God hulle genadig wil wees in Jesus Christus.\nDit is ook waarom Jesus dan ook ALLE MENSE (Jode, Christene en heidene) by die wederkoms verdeel in die metaforiese bokke en skape (Matt 25), en die onderskeiding tussen die groepe maak op grond van hulle barmhartige omgee vir dié wat nie vir hulleself kan sorg nie. Hoekom? Omdat God self só is, Hy gee om vir dié wat swaar kry, maak nie saak wie hulle is of waar hulle is nie. En waar ons ‘n beker koue water vir iemand gee, maak nie saak of hy of sy ‘n gelowige is of nie, dit gereken word asof ons dit vir God gegee of gedoen het. God hanteer doodgewoon nie (bv) geweldenaars dieselfde (tot hulle tot inkeer kom) as dié wat ly onder geweld nie. Sy genade is vir almal, maar waar mense nie genade bewys aan dié wat dit nodig het nie, staan God die genadeloses teë en kom op vir dié wat genadeloos hanteer word, en vra sy kerk om Hom hierin na te volg.\nGereformeerdheid is dus NIE op die spel as ‘n mens die frase in die Belydenis van Belhar aanvaar NIE (God is op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte), wel jou deernis met dié wat swaar kry in die lewe, gelowig of ongelowig. Dat jy nie dié spesifieke bewoording wil aanvaar nie, is jou vrye reg. Maar om dit as ongereformeerd of onBybels uit te wys, is onwaar.\nHoe pragtig klink die loflied van Hanna nie, toe sy in haar nood ‘n kind van die Here gekry het nie: (1 Sam 2:7-8):\n“Die Here maak arm en Hy maak ryk,\nook gee Hy aansien.\nHy laat die geringes\nuit die stof opstaan,\nHy hef die armes op\nvan die ashoop af\nom hulle by vername mense\nte laat sit;\nHy skenk hulle ’n ereplek.\nAan die Here behoort die pilare\nHy het die aarde daarop\nSpreuke 30 waarsku ons, en dit geld alle mense:\n“11 Daar is ’n soort mens\nwat sy vader vervloek\nen vir sy moeder\nnie ’n goeie woord het nie,\n12 ’n soort mens wat homself\nas rein beskou,\nmaar van wie die vuilheid\nnie afgewas is nie,\n13 ’n soort mens wat vol hoogmoed,\nvol eiewaan is,\n14 ’n soort mens wat koelbloedig\nen wreed is in sy hebsug\nen wat teer op die hulpeloses en armes\nin die land.”\nGod is téén sulke mense en vír dié wat ly onder hulle aanslag.\nKoning Lemuel – van Massa in Noord-Arabië – word deur sy ma as volg voorgeskryf – en sy woorde is in Spreuke 30 opgeneem:\n“8 Praat jý vir dié wat self nie\nhulle sê mag sê nie,\nkom op vir die reg van dié\nwat te gronde gaan;\n9 praat, en lewer regverdige uitsprake,\nlaat reg geskied aan die armes\nJesus verstaan sy roeping en bediening as een wat veral vir die armes bedoel is:\n“18 “Die Gees van die Here is op My\n19 om die genadejaar van die Here\nDit is dus ook die roeping en bediening van die wat Hom volg as Hy sê: “Gaan dan heen en maak dissipels van al die nasies …” Armes, gevangenes, blindes, onderdruktes – almal mense wat nodig het om te hoor dat daar vir hulle genade is.\nJesus sê ook vir ons as gashere in Lukas 14:12-14:\n“12 As jy in die middag of in die aand ’n maaltyd gee, moet dan nie jou vriende of broers of familie of ryk bure uitnooi sodat hulle jou waarskynlik ook weer uitnooi en jou op dié manier vergoed nie. 13 Nee, as jy ’n feesmaal gee, nooi dan armes, kreupeles, verlamdes en blindes. 14 Jy kan jou gelukkig ag dat hulle niks het om jou mee te vergoed nie, want God sal jou vergoed by die opstanding van dié wat reg gedoen het.” God se seën rus veral op dié wat sorg vir die armes, kreupeles, verlamdes en blindes. Praat van ‘n besondere wyse …!\nHandelinge 9 vertel vir ons die kostelike storie van Dorkas wat die armes gehelp het, en by haar dood, weer opgewek is om daarmee te kon voortgaan. Die hele Joppe was daaroor bly, want dit het almal geraak! En dit bring ‘n hele aantal tot geloof in Jesus!\n“36 In Joppe was daar ’n gelowige vrou met die naam Tabita, in Grieks Dorkas. Sy was altyd besig om goed te doen en die armes te help. 37 Juis in die tyd toe Petrus in Lidda was, het sy siek geword en gesterwe. Hulle het haar gewas en in ’n bokamer neergelê. 38 Aangesien Lidda naby Joppe is en die gelowiges gehoor het dat Petrus daar is, het hulle twee mans na hom toe gestuur met die versoek: “Kom tog gou na ons toe oor.”\n39 Petrus het dadelik saam met hulle gegaan en toe hy daar kom, het hulle hom na die bokamer toe geneem. Al die weduwees het by hom kom staan en snikkend vir hom die klere gewys wat Dorkas gemaak het toe sy nog gelewe het. 40 Nadat Petrus almal uitgestuur het, het hy gekniel en gebid. Toe het hy na die liggaam gedraai en gesê: “Tabita, staan op!”\nSy het haar oë oopgemaak en toe sy vir Petrus sien, het sy regop gesit. 41 Hy het haar met die hand help opstaan, die weduwees en die ander gelowiges geroep en haar lewend voor hulle gebring. 42 Die hele Joppe het hiervan gehoor, en baie mense het tot geloof in die Here gekom.”\n[…] God is op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte […]\nMarch 18, 2013 at 18:48 | #\nGod is die God van al die mense op die aarde.\nHierdie is natuurlik reg. God is die God van alle mense in die sin dat Hy eienaarskap het oor die hele skepping. Dit word duidelik in die eerte hoofstuk van Johannes genoem:\nJohannes 1:11 Hy het na sy eiendom toe gekom, en tog het sy eie mense Hom nie aangeneem nie. 12 Maar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo, het Hy die reg gegee om kinders van God te word. 13 Hulle is dit nie van nature nie, nie deur die drang van ‘n mens of die besluit van ‘n man nie, maar hulle is uit God gebore.\nHy het na sy eiendom toe gekom:\nDie hele mensdom behoort aan Hom. Hy laat die son skyn en die reën val op die regverdige en die ondergverdige. Hierdie is verwysings na God se algemene genade.\nDie woord “besonderse wyse” in Belhar beteken egter dat hier iets meer by betrokke is as net die algemene genade. Hier word onderskeid getref tussen mense. Met ander woorde: As God vir ALMAL lief het, of sorg, of besit (eienaarskap het) is daar niks besonders aan die een groep of die ander nie. Almal is tog voor God eenders in dié verband.\nWat van Paulus? Die belangrike punt wat Paulus maak (Lees hom in konteks asseblief!) is dat God, wat voorheen slegs op ‘n besonderse wyse die God van Israel was nou ook heidene in sy verbond insluit. Hier praat Paulus dus nie van God se algemene genade en eienaarskap nie maar van die feit dat die verbond in Christus uitgebrei word na mense uit ander nasies. In Efesiers 3 praat Paulus dan juis van die geheimenis wat God aan hom openbaar het: Dat die verbond uitgebrei word na mense uit die heidennasies, en in Galasiers 3 is dit duidelik: Daar is nie meer Jode en Grieke on slawe en slawe-eienaars nie. IN CHRISTUS is almal een. Die kernwoorde is hier “in Christus”. God breek slegs mure van etnisiteit deur mense in Sy verbond in te voeg. Dié wat buite die verbond staan het nie deel hieraan nie.\nOmdat God eienaarskap oor die hele mensdom het, is Hy geregtig daarop om mense uit die heidennasies in Sy verbond op te neem.\nEn tog het sy eie mense Hom nie aangeneem nie:\nDie mensdom as ‘n geheel het Hom verwerp, ten spyte van Sy eienaarsreg op die mensdom.\nMaar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo:\nDie Bybel ken geen onderskeid tussen mense op grond van ekonomiese stand of politieke klas nie. Slegs op grond van hulle posisie in Christus.\nhet Hy die reg gegee om kinders van God genoem te word:\nHier is die enigste groep mense vir wie God op ‘n besonderse wyse hulle God is: Dié wat Hom aangeneem het en in Hom glo.\nHulle is dit nie uit die besluit van ‘n mens nie, maar hulle is uit God gebore:\nGod se soewereinheid in die wedergeboorte word hier bevestig.\nJohannes 1 leer dus duidelik: Die hele mensdom behoort aan God, maar God is slegs op ‘n besonderse wyse die God van dié wie op grond van Sy soewereine besluit Hom aangeneem het.\nEk haal jou aan:\n“Gereformeerdheid is dus NIE op die spel as ‘n mens die frase in die Belydenis van Belhar aanvaar NIE (God is op ’n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte), wel jou deernis met dié wat swaar kry in die lewe, gelowig of ongelowig.”\nNiemand ontken vir een oomblik dat God wil hê ons moet deernis hê vir almal wat noodlydend is, ongeag hulle geloof nie. Die afleiding dat my deernis op die spel is as ek hierdie reël verwerp is absurd. Ek verwerp hierdie stelling met my hele wese. Dit volg eenvoudig nie en weerspreek een van die basiese premisse van my geloof. Juis dit is die bewys dat ek waarlik glo, dat ek waarlik deel van die verbond is, as ek soos Jesus vir mense in nood bystaan.\nEk het reeds voorheen hier opgemerk: As ek omgee vir honger kinders beteken dit nie ek is alle honger kinders se pa nie. Slegs my eie kinders is my kinders. Die dinkfout wat Belhar maak is om te sê dat as ek omgee vir iemand ek noodwendig in ‘n besondere verhouding met die persoon staan. Dit is eenvoudig vals.\nEk glo daar is baie “Gereformeerdes” wat hulle gereformeerdheid verloën. Dr Ben du Toit, wie ‘n artikel elders hier op die webwerf geskryf het verloën nie net sy Gereformeerdheid nie maar die Christelike godsdiens. Maar dit is ‘n ander gesprek. Die punt wat ek probeer maak is: Net omdat mense sê “Here Here” beteken dit nie hulle onderskryf die Gereformeerde belydenis nie. Daar is baie voorbeelde van kerke wat nie meer deel van die Liggaam van Christus is nie. (Byvoorbeeld die Katolieke kerk, en liberale protestantse kerke in Europa.) Ek beweer nie Belhar sal ‘n kerk onmiddelik afsny van Christus nie. Moet my asb nie verkeerd verstaan nie. Maar dat hierdie sin in Belhar ‘n kerk se stuurwiel in die verkeerde rigting sal draai is duidelik.\nEn ja, net soos wat die woorde “God is op ‘n besonderse wyse die God van die Afrikaners” politieke implikasies het, het die woorde “God is op ‘n besonderse wyse die God van die verontregtes” duidelike politieke implikasies. Hierdie is niks anders as ‘n teologiese regverdiging vir die Marxistiese klasserewolusie nie, net soos eersgenoemde die regverdiging vir apartheid was.\nEk glo nie enige historikus kan die verband tussen Belhar en bevrydingsteologie ontken nie.\nMarch 18, 2013 at 21:31 | #\nDit is omdat God die God van die heidennasies is, dat hulle deur Hom ingesluit kan word in die genade. Dit is wat die konteks van Romeine 3:29 bedoel. Dit vorm dus ‘n parallel met Johannes 1 wat (anders as wat jy aandui) sê dat God deur sy eiendom (die Jode, nie alle mense nie) verwerp is … maar dat daar genade is vir dié wat glo in Jesus Christus. Ek volstaan – jy het ‘n basiese fundamentele verskil in interpretasie – en jy mag dit handhaaf. Jou veroordeling van ander omdat hulle van jou verskil en vertekening van hulle omdat hulle van jou verskil, maak verdere gesprek moeilik.


PD024OX4, PVI PD024OX4 LCD-paneelverspreider | LCDs-Display.com\nLCDs-Display.com is 'n spesialiteitsverskaffer van PVI PD024OX4.\nPVI PD024OX4 is nuut & oorspronklike voorraad beskikbaar by LCDs-Display.com, dieselfde dag gestuur met gratis gestuur koste.\nVir die PVI PD024OX4-pdf datasheet of gedetailleerde spesifikasies van die PVI PD024OX4 of ander PVI LCDs, asseblief e-pos ons, sal ons gelukkig wees om een te voorsien.\nVersoek 'n kwotasie van PVI PD024OX4 verspreider by LCDs-Display.com. E-pos ons: info@LCDs-Display.com\nVerwante model vir "PD024OX4"\nVerwante sleutelwoorde vir "PD024OX4"


TLU SA oorhandig memorandum aan NVG | Die Vryburger\nTLU SA oorhandig memorandum aan NVG\n“Ons is almal besorg. Almal in Suid-Afrika is.”\nMet hierdie woorde het Me Makete van die Nasionale Vervolgingsgesag (NVG) Dinsdagoggend ‘n memorandum van TLU SA ontvang by die NVG se hoofkantoor in Silverton, Pretoria.\nDie memorandum handel oor die gewraakte en opswepende woorde wat Andile Mngxitama, die leier van Black First Land First (BLF) reeds in Desember by ‘n openbare saamtrek in Potchefstroom kwytgeraak het.\n“Dié soort haatspraak wat gedurig uit sy mond kom is uiters opswepend en is dikwels die vonk in die kruitvat wat lei tot gewelddadige aanvalle en selfs moord op plase,” sê Mnr Louis Meintjies, die President van TLU SA.\nTLU SA het op 11 Desember 2018 ‘n klag van haatspraak teen Mngxitama by die polisie gelê. Hy het die vorige dag in Potchefstroom, Noordwes tydens ‘n openbare byeenkoms voor ‘n groot gehoor gedreig om vyf wit mense dood te maak vir elke een swart persoon wat doodgemaak word. Hy het voortgegaan om vroue en kinders te dreig: “We will kill their children, we will kill their women, we will kill anything we find on our way”.\n“Ons het tot dusver nog geen terugvoer gekry oor waar die saak staan nie,” sê Mnr Meintjies. “Na verskeie oproepe en e-posse het ons op 26 Februarie per hand ‘n brief afgelewer by die NVG se kantore. Ontvangs daarvan is deur Adv. E Matzke namens die Adjunk-Direkteur van Openbare Vervolging erken en sy het onderneem om ‘binne twee dae’ terugvoer te gee. Ons het nogsteeds niks gehoor nie.”\nMakete was besorg oor hoekom daar nog geen terugvoer aan TLU SA gegee is oor die vordering van die saak nie. Sy het haar voorgeneem om dit dringend met die belanghebbendes op te volg. Sy het ook ‘n petisie met die name van 30 886 mense wat hierdie aksie van TLU SA ondersteun, erken.\n“Ons is bly om te hoor dat die NVG self bekommerd is oor die dreigemente wat mense soos Mngxitama en Julius Malema maak teenoor wit Suid-Afrikaners,” sê Mnr Meintjies. “Ons vertrou dat daar nou binnekort uitsluitsel gegee sal word oor of Mngxitama vervolg sal word of nie.\nTLU SA doen weer ‘n dringende beroep op die NVG se Nasionale Direkteur van Openbare Vervolging: Adv. Shamila Batohi, om Mngxitama wel te vervolg.


DIE WARE INLIGTING- SKANDAAL (48)\nVersoekings is soos ‘n muisvalletjie – altyd makliker in as uit. Een verkeerde stap kan jou van glorie na vernedering laat tuimel. Daarom moet versoekings nooit soos koek nie, maar soos gif hanteer word!\nDIE BETEKENIS VAN VRYHEID\nBehalwe vir ’n paar uitstappies buite Pretoria het Katy en ek in ons huurwoonstel in Lynnwood gebly terwyl ons op die saak voor die Appelhof gewag het.’n Swaard van ses jaar gevangenisstraf het oor my kop gehang.\nDie uitsig wat ons oor die oostelike voorstede gehad het, het my bekoor. ’n Mens kon al die pad vanaf Libertas, die Eerste Minister se woning, tot by Cullinan sien, ’n afstand van goed 30 kilometers. Ek het dikwels, wanneer ek op die balkon gestaan en kyk het na die blou lug, die wit wolkemassas en die verre horison, teruggedink aan die strakheid van die gevangenisse in Frankryk, waar die enigste uitsig wat ek ooit gehad het, ’n baksteen- of klipmuur was.\nKaty het ’n reeks onderhoude met joernaliste van Perskor gehad wat hulle op band opgeneem en later getranskribeer het. Dit het die basis van haar boek Agter ’n Marmerskans gevorm. Terwyl ek die proeflesing gedoen het van die galeiblaaie van haar boek, wat oor haar lewe saam met my gehandel het en haar ontberinge in Suid-Afrika en in Frankryk, het ek gedink hoe lief ek haar het. Ek het haar lief omdat sy vir my geveg het; vir haar sin vir regverdigheid en die bedagsaamheid wat sy altyd teenoor my bewys het; omdat sy ’n intelligente vriendin is; ’n goeie moeder vir my kinders; omdat sy my vrou is; vriendin en minnares; alles ineen.\nHaar boek het oor voorspoed en teëspoed gegaan. ’n Uiters privaat persoon wat vir die eerste keer haar storie vertel. Van die hartseer en die geluk, die bekommernisse en diep gevoelens wat sy agter haar marmerskans weggesteek het, soos sy dit altyd genoem het.\nKaty en ek het van die begin af besluit om nie weg te kruip nie. Ek was onskuldig en het die volste reg gehad om die wêreld in die oë te kyk. Daarom het ons saam met vriende uitgegaan, ook dikwels alleen, na restourante, na rugbywedstryde, na die teater, die opera, na balletopvoerings in Pretoria en Johannesburg. Waar ons ook al gegaan het, het ons slegs vriendelikheid teengekom. In ’n jaar se tyd het honderde mense, wit en swart, by bioskope, restourante, of in die straat na ons gekom om hande te skud en ons voorspoed toe te wens.\nDie jong mense was in die meerderheid.\nEk het ere-burgerskap ontvang van Kollege-tehuis, die oudste koshuis van die Universiteit van Pretoria. Toe die koshuis vir die eerste keer in 65 jaar hul ere-burgerskap by ’n dinee toegeken het wat deur meer as 300 studente bygewoon was, het dit groot byval gevind toe ek gesê het dat, hoewel my vrou en ek baie jare gelede ook ere-burgerskap van die Staat van Texas ontvang het, ek burgerskap van hierdie koshuis meer op prys gestel het.\nNie alleen dit nie, maar my dogter sou ook binnekort met ’n voormalige inwoner van die Kollege-tehuis in die huwelik tree.\nDie vrygewigheid van mense het ons verstom. By vele restourante waar ons geëet het, het ons nooit ’n rekening ontvang nie. Mense het hul motors aangebied, vakansie-huise en vliegtuigkaartjies na Kaapstad en Durban.\nEtlike groot sake-ondernemings het my oor ’n permanente aanstelling genader teen salarisse wat dubbel die bedrag beloop het wat ek destyds van die Regering ontvang het. Ek het al hierdie aanbiedinge van die hand gewys omdat ek besluit het om nooit weer vir iemand anders behalwe myself te werk nie.\nDaar was oomblikke van angs, en van lagbuie.\nOp ’n keer toe ons saam met ons dogter en haar verloofde in ’n restaurant in Lynnwood geëet het, het ’n dame wat haar motor in vorentoe- in plaas van trurat gesit het, dwarsdeur die glasvenster van die restaurant gery en beide Katy en myself wat met ons rue na die venster gesit het, byna verongeluk. Die motor se buffer het reg teen ons stoele tot stilstand gekom. Die lagbuie het gekom toe ’n vriend ons vertel het van die nuutste skinderstorie by die Suid- Afrikaanse Inligtingsdiens, my ou Departement: Katy Rhoodie het met haar man stry gekry en het so kwaad geword dat sy uitgeloop het, in hulle motor geklim, en deur die venster gejaag het om haar man te probeer verongeluk!\nOns was nog onder voorlopige sekwestrasie.\nKaty het met liefdevolle sorg die woonstel wat ons in November 1979 betrek het, met verskeie stukke meubels wat familie en vriende aan ons geleen het versier. Hoewel mense wat onder voorlopige sekwestrasie geplaas is wettiglik toegelaat word om “noodsaaklike” meubels en implemente te behou, soos ’n yskas, ’n stoof, ensovoorts, het die Staat soveel hindernisse as moontlik in ons weg gelê. In die eerste plek is daar beweer dat die Staats-Prokureur moes besluit watter items ons uit ons huishouding mag neem. Daarna is dit in die Staats Trustraad se skoot gegooi. Daarna weer terug na die Staats-Prokureur.\nUiteindelik is die saak na die Veiligheidsraad verwys wat die gewigtige besluit geneem het dat ons ’n lys van ons benodighede moes opstel. Maar geen luukse artikels nie, geen motor, geen skilderye nie. “Die publiek moet nie die indruk kry dat die Rhoodies meer as die absolute minimum kry nie”, het Johan du Toit, Voorsitter van die Staats Trustraad aan my gesê.\nOns het ’n lys opgestel. Maar die gesloer het aangehou. Toe Katy na vyf weke gedreig het om ’n perskonferensie te belê sodat die pers kan sien hoe sy en haar man op die vloer moes sit, sonder meubels, gordyne, of selfs ’n yskas was daar ietwat van ’n geskarrel maar dit het dit nog steeds ’n hofbevel gekos om die staat te dwing om aan ons die nodige meubels vir ons gehuurde woonstel te besorg.\nTerwyl ons in die leë woonstel gewag het vir die Veiligheidsraad, die land se hoogste besluitnemingsliggaam buite die Parlement, om te besluit of die publiek ontsteld sou wees, aldan nie, as ons toegelaat word om ’n yskas te gebruik om ons vleis en melk in die somerhitte van Pretoria vars te hou, het ons baie tyd gehad om saam na te dink oor wat gebeur het en wat nog kon, of sou gebeur.\nAs ons gedink het dat die teistering van die kant van die Regering ná die Appèlsaak sou ophou het ons onsself droewig misgis.\nToe Mervin Gross my in Junie 1980 tuis getelefoneer het om te sê dat die Appèlhof in Bloemfontein my appèl op 25 Augustus sou aanhoor, het ’n gevoel van verligting oor my gespoel. Na byna ’n jaar van afwagting was ek bly dat sake uiteindelik tot ’n finale uitslag sou kom.\nOp die dag van die verhoor, wat normaalweg net ’n dag duur, het Katy en ek, Mervin Gross en Elida Dippenaar per motor na Jan Smuts Lughawe met ons “gelukbringer” vertrek. In teenstelling met ander gelukbringers, het hierdie een ’n snor gehad, was vorsgebou, en het Grieks gepraat. Hy was ’n Pretoriase sakeman - skatryk. Hy het my saak in die koerante gevolg en het diep, in sy siel, gevoel dat ek die slagoffer van ’n politieke sameswering en onskuldig was. Daarom het hy aangedring om saam met ons na Bloemfontein as ons gelukbringer te gaan.\nJohan Kriegler en Eddie Stafford het die vorige dag al na Bloemfontein vertrek en by ons aankoms was hulle alreeds in die hofsaal en het baie ontspanne gelyk.\nEk was nog nooit voorheen in die Appèlhof nie, maar my eerste indruk van die gebou was een van soliditeit, stilte en waardigheid. Ek kan nie sê dat ek gespanne gevoel het voordat die Regters ingekom het nie, hoewel sommige lede van die pers wat in volle sterkte daar was, gerapporteer het dat ek sulke tekens van spanning getoon het. Indien wel, het daardie tekens spoedig verdwyn want byna reg vanaf die openingsrede van die Prokureur-Generaal het die Appèlregters hom laat spook en spartel met hul pertinente en deurdringende vrae. Hoe langer hy gepraat het, hoe erger het dit geword en binne ’n halfuur van sy redevoering het Mervin Gross stilletjies ’n nota aan my gestuur. “Veels Geluk”. Om die waarheid te sê, die Prokureur-Generaal het\nsigbaar ineengekrimp by sommige van die vrae wat op so ’n kalm en beredeneerde wyse aan hom gestel was. Daar was sommige wat hy gladnie kon beantwoord nie.\nEen vraag wat aan die Prokureur-Generaal gestel was, en sy antwoord daarop, het my deur sy implikasies verstom en Katy, wat langs my gesit het, het ’n hoorbare snik van verbasing geuiter.\n“Se my mnr. Nothling, waarom het die Staat nie probeer om die getuienis van mnr. David Abramson en mnr. Stuart Pegg te bekom nie?” het die een Appèlregter gevra.\n“Ons het nie” het die Prokureur-Generaal sonder die geringste huiwering gesê. “Ons kon nie. Hulle was nie hier nie. Hulle was in Engeland en ons kon hulle nie te sien kry nie.”\nAlmal van ons het geweet dat dit geheel en al onwaar was.\nOns het vir ’n feit geweet dat die twee advokate wat die Erasmus-Kommissie bygestaan het na Londen gegaan het, vir David Abramson gesien het en sy beëdigde verklaring op band opgeneem en getranskribeer het. Dit het deel geword van die getuienis voor die Erasmus-Kommissie. Abramson het ook sy eie transkripsie gemaak en ons het dit gesien. In sy beëdigde verklaring voor die twee Advokate het Abramson my getuienis voor Regter Charles Theron, in soverre dit hom geraak het, bevestig en wat deur die geleerde Regter verwerp was. Indien die Abramson-verklaring aan die Prokureur-Generaal oorhandig was tesame met die ander materiaal wat die Erasmus-Kommissie aan hom gestuur het sou drie van die sewe klagtes nooit teen my ingebring gewees het nie. Die verklaring het bevestig dat Abramson en Pegg die geld ontvang het presies soos ek aan die hof in Pretoria vertel het.\nDit was duidelik dat iemand in die Erasmus-Kommissie opdrag gekry het om my ten alle koste af te skiet al moes die verloop van die gereg ook verydel word. As ’n amptenaar van die hof sou die Prokureur-Generaal destyds pligsgebonde gewees het om Abramson se verklaring voor Regter Theron te lê.\nHy het dit nie gedoen nie omdat hy dit nooit ontvang het nie. Later, toe die Erasmus-Kommissie se getuienis gepubliseer is, het dit aan die Iig gekom dat daar ’n brief was wat adv. Klem aan adv. van Zyl geskryf het om hom mee te deel dat die Abramson getuienis vanaf Londen aangestuur sou word. Abramson se verklaring het selfs ’n nommer in die lys van die dokumentêre getuienis van die Erasmus-Kommissie ontvang, maar dit was nooit gepubliseer nie. Bronne in die Parlement het aan my gesê dat die Parlementêre Gekose-Komitee wat moes besluit oor die materiaal wat gepubliseer kon word dit ook nie gesien het nie. Dit het net verdwyn. Iemand het dit uitgehaal.\nSoos verwag kon word, het die Prokureur-Generaal se antwoord hoegenaamd geen impak op die Appèlhof gemaak nie, want die Regter wat die vraag gevra het, het droogweg opgemerk: “Maar dit is nie die appèllant se probleem nie, dit is die Staat se probleem.”\nTeen die tyd dat Nothling sy betoog afgesluit het, was dit so duidelik soos daglig dat die Staat nie die minste hoop gehad het om hul saak te wen nie. Daardie Regters het die rekord van die verhoor en al die argumente agterstevoor-om geken. Hulle kon my eie woorde aanhaal sonder om eens na die hof-rekord te kyk.\nToe ons vir middagete na ’n restaurant gestap het met ’n horde fotograwe en televisiemanne wat agter ons aandrentel, het Kriegler my opsy geneem en gesê:\n“Sê my, het jy nie vanoggend trots gevoel om die Hof se verrigtinge te kon aanskou nie?” Ek moes erken dat ek nog nooit in my lewe so beïndruk was nie. Die Regters het binne bestek van twee uur 220 bladsye van oënskynlik indrukwekkende argumente deur die staat gestroop sodat net die kaal beendere oorgebly het.\nEk was veral getref deur die saaklikheid van die heel eerste vraag wat die Voorsittende Regter Ernest Jansen aan Johan Kriegler gevra het toe hy opgestaan het om te praat. “Wanneer was die appèllant se paspoort weggeneem, voor of nadat die Erasmus-Kommissie se verslag gepubliseer is?”\n“Voor dit, Edelagbare” het Johan geantwoord.\n“Ek sien”, het die Regter gesê en toe teruggesit.\nLater het Mervin Gross en ek die betrokke vraag bespreek en ons het saamgestem dat die Hof aan Kriegler ’n sein gegee het dat hulle deur die hele politieke opset gesien het en dat hy nie eers na daardie aspek hoef te kyk nie.\n“Die Staat se saak”, het Kriegler op een stadium gesêe, “is snert”.\nNie een van die Regters het ’n oog geknip nie.\nDaardie aand het Mervyn Gross en ek nog baie vrae en argumente opgehaal wat ons gereken het dat Kriegler kon gebruik wanneer hy repliek op die Prokureur-Generaal se betoog lewer. Kriegler het geluister maar slegs ’n paar aantekeninge gemaak. Toe hy die volgende dag die Hof toegespreek het, kon ek verstaan waarom. Hy het die Staat se antwoord stukkie vir stukkie op sy eie\nuitmekaar getrek. Al die bekookte argumente, al die misplaaste sinspelings, onjuiste submissies en geregtelike wanopvattings.\nDie Prokureur-Generaal se slotrede was net so erg soos sy beginpoging. Hy het op ’n vervelige manier voortgegaan en vir nog tyd gevra totdat die Voorsittende Regter droogweg opgemerk het dat die saak nie ’n “uithoukompetisie” hoef te wees nie.\nToe ons daardie namiddag na Pretoria vertrek het, het een van die advokate wat die Prokureur-Generaal bygestaan het gesê dat hulle seker is hulle het die saak verloor en dat hulle nooit die eerste een moes gewen het nie. Kriegler, wat maande gelede al aan ’n vriend gesê het dat, indien hy die saak sou verloor, hy op sy knieë na Johannesburg sou terugkruip en bedank om te gaan boer, het baie min gesê, maar sy houding en die manier waarop hierdie intense man ontdooi en begin grappe maak het was ’n boodskap so duidelik soos ’n getikte kopie.\nDie nuus wat Mervyn Gross die volgende dag aan my gebring het, dat die Appèlhof moontlik binne ’n week of twee tot ’n beslissing sou kom, in stede van maande, het nie gestrook met wat ek elders gehoor het nie, naamlik, dat die Voorsittende Regter, Ernest Jansen, erg gesteld is op detail. Hy sou elke komma in ons betoog en dié van die Staat bestudeer. Daar is gesê dat hy op ’n keer meer as ’n jaar geneem het voordat hy ’n beslissing geskryf het.\nDie vyf weke wat dit die Appèlhof geneem het om tot ’n beslissing te kom, was ’n moeilike en pynlike tyd vir my en Katy. Ek het geweet ek is onskuldig. Ek kon oordeel aan die vrae wat die Appèl-Regters aan die Prokureur-Generaal gestel het, dat hulle my bona fides aanvaar het en nie die Staat se aantygings nie. Ek het alreeds riemtelegramme gehoor dat die Prokureur-Generaal sy senior personeel in Pretoria byeengeroep het. Daarop-volgend het ek my gereelde tennismaats geskakel en ’n spel vir die volgende namiddag gereël.\nOral was daar opgetoënheid. En toe kom die uitspraak: ek het die saak gewen!\nVir my het dit gevoel asof ek pas oor die Berlyn-muur ontsnap het. The Pretoria News het ingekom en ’n foto van Katy en ek geneem waar ons mekaar omhels. Die foto het later ’n prys gewen in die j aarlikse toekenning vir die beste nuusfoto’s. Die Transvaler het vir ’n paar foto’s ingekom vir ’n haastige opsomming van my gevoelens en planne. Die S. A.U.K. het ’n radio onderhoud in Engels en Afrikaans gevoer en daarna die filmopname vir televisie gemaak. Later het Katy, Mervyn en ek verby die Poskantoor, oor Kerkplein en met Kerkstraat na ’n restaurant afgestap. Dit was my eerste uitstappie in Suid-Afrika as ’n vry man - en dit het goed gevoel! Daardie namiddag het die pers hul biljette oor die uitspraak op die strate gehad en elke tien tree het iemand stilgestaan om ons hande te skud en geluk te wens. Voordat ons vir middagete ingegaan het, het ek koek na die Sentrale-Polisiestasie in Pretoria laat oorstuur.\nEk het nog ’n oproep van Bloemfontein geneem om te hoor hoe die Appèlhof-uitspraak bewoord was.\nDit was inderdaad sterk in my guns. Soos iemand opgemerk het, daar is verskillende soorte oorwinnings. Jy kan die Currie-Beker wedstryd met ’n gelukkige skepskop in die laaste minuut wen - of jy kan jou teenstanders met vyftig punte teen nul verpletter. Dit is hoe ek oor die uitspraak gevoel het. Vyftig vir ons, nul vir die Botha’s.\nDie Appèlhof het gesê dat in die sielkundige en propaganda-oorlog wat ek vir die Staat gevoer het, ek onkonvensioneel moes optree en buitengewone risiko’s moes neem.\nDie Hof het bevind dat die Regter in my verhoor, mnr. Charles Theron, ’n verkeerde siening van die saak gehad het. Hy het sake verkeerd verstaan; het ongeregverdige veronderstellings gemaak; hy het gespekuleer; hy het nie die buitengewone reëls in ag geneem wat op geheime betalings van toepassing was nie; hy het ongegronde gevolgtrekkings gemaak, terwyl sy kritiek oor my weergawe van die saak eenvoudig ongeregverdig was. Die Regters het eenparig bevind dat ek te goedertrou opgetree het, dat die Staat geen verliese gely het nie en dat ek geen wanvoorstellings gemaak het nie.\nDit was presies die teenoorgestelde prentjie as die een wat die Erasmus-Kommissie aan die wêreld aangebied het en wat so slaafs en goedgelowig deur ’n groot seksie van Suid-Afrika se “verantwoordelike” pers afgesluk is. Wat ’n klap in Mnr. Rudolph Erasmus se gesig!\nAlles wat Kriegler in Pretoria voor Regter Charles Theron gesê het en wat laasgenoemde destyds verwerp het, was deur die Regters van die land se hoogste Hof eenparig aanvaar.\nMy destydse besluit om nie teen die sesjaar gevangenisstraf te appèlleer nie, maar teen die uitspraak as sulks op grond daarvan dat dit verkeerd en onregverdig was, is 100 persent korrek bewys.\nNa middagete het Katy en ek na die Boulevard Hotel oorgestap, waar my voormalige sekretaresse Sarah Louw en vriende die konferensiekamer vir die pers in orde gebring het. Stoele om op te sit, oliebolle en koffie. Daar was sowat veertig nuusmanne, fotograwe en radio-mense - Suid-Afrikaanse sowel as buitelands - en ek moet erken dat dit die aangenaamste perskonferensie was wat ek nog ooit ervaar het. Ek het, ondermeer, die volgende uit my voorbereide teks gelees:\n“Ek het altyd gesê dat ek onskuldig was en dat die saak teen my ’n politieke een was. Dit is waarom ek sterk weerstand gebied het teen die Regering se pogings om my van Frankryk te verkry. Die opskrif van die Hof se dokumente, Die Staat versus Eschel Rhoodie, was ’n verkeerde benaming. Dit was ’n handjievol magtige politici, nie die Staat nie, wat die apparaat van die Staat gebruik het, om nie eens te praat van die yslike bedrag geld van die belastingbetaler nie, om my en my familie, sosiaal, polities en finansiëel te vernietig. Daar was ander slagoffers ook, behalwe my familie, maar hulle moet vir hulself praat. Hierdie politici het in 1978 ’n vendetta teen die Rhoodies van stapel gestuur, ’n uit-en-uit poging om ons fyn te maal hoofsaaklik om hul eie betrokkenheid in die Regering se geheime propaganda-oorlog van 1971-1978 te verbloem.\nEk verwerp geheel en al die Erasmus-Kommissie se goedpratery van daardie Ministers en enigeen met ’n geringe mate van gesonde verstand en wie gewillig is om die 23 boekdele van die Erasmus-Kommissie se gepubliseerde “getuienis” onpartydig te analiseer, sal dit soos ’n paal bo water sien staan...\n“Mense wat van my verwag om halt te roep, moet vir ’n paar oomblikke stilstaan en nadink oor wat ek en my familie die afgelope twee jaar deurgemaak het.\nMy eie paspoort is weggeneem ook deur mnr. Schlebusch, voordat die Erasmus-Kommissie se verslag eens gepubliseer was, en sodoende is my saak in die openbaar bevooroordeel.\nDie Erasmus-Kommissie se bevindinge wat sedertdien verkeerd bewys is en die Regering se optrede teenoor my vrou, het my enigste seun uit hierdie land verdryf. Toe my vrou uiteindelik daarin geslaag het om my na Europa te volg, was sy en my seun op skandelike wyse deur Ambassade-amptenare in Parys op instruksies van mnr. Pik Botha getreiter.\nMy broers, prof. N.J. Rhoodie en dr. D.O. Rhoodie is deur die Erasmus-Kommissie van oortredings beskuldig, maar oor ’n periode van 20 maande het nie ’n enkele polisieman prof. Rhoodie kom sien nie, hoewel hy hulle uitgenooi het om dit te doen. Hulle saak was vir byna twee jaar heen en weer deur die polisie en die Prokureur-Generaal geskop, terwyl veel ingewikkelder sake in ’n paar maande of selfs weke afgehandel was. Dit het vir my na administratiewe terrorisme (Geen enkele aanklag van enige aard is ooit teen hulle ingebring nie). Vir die soveelste keer het geblyk dat die Erasmus-Kommissie met ’n swartsmeerdery besig was en dat hulle “bevindings” nie die daglig kon oorleef nie.\nEkself is in Frankryk gearrester, ’n onskuldige man en vir 88 dae gevange gehou, in sommige van die ergste gevangenisse in die wêreld, soos die een in Marseilles. Ek is deur die strate van Frankryk met boeie aan my arms en kettings aan my bene gelei.\nIn die middel van 1979 het die Staat by die Hooggeregshof aansoek gedoen vir ’n sekwestrasiebevel teen my, ’n saak wat nog hangende is. (Kort hierna het die Staat die sekwestrasie saak soos ’n warm patat gelos). Vir een-en-’n halfjaar is die gebruik van my eie geld aan my ontsê, selfs my vrou se geld wat sy buite gemeenskap van goedere van haar moeder geërf het is bevries ...\n“In die lig van die voorafgaande, is dit redelik om van iemand te verwag wat al hierdie pyn, treitering, vemedering en vervolging deurgemaak het om nie ’n poging aan te wend om die persone wat daarvoor verantwoordelik was, voor die regbank van openbare mening te bring nie? Om nie al die bedrog, al die leuens en toesmeerdery wat plaasgevind het om politieke velle te red aan die kaak te stel nie? Ek wil beklemtoon dat ek nie die Regering of die Nasionale Party kwalik neem nie maar ’n politieke kwartet, (P.W. Botha, Pik Botha, Owen Horwood en Alwyn Schlebush) wat hul magte misbruik het en die Staat se apparaat teen ’n koste van honderd duisende Rande ingespan het om my die sondebok te maak en in die gevangenis te stop. Wanneer mense sê, “laat dit daarby!” wil ek hê hulle moet hieroor nadink ...\n“ Wat my onmiddellike planne aanbetref: Die Regering het ’n onskuldige man in Frankryk laat arresteer, onder die mees-verdagte omstandighede laat uitlewer. Ons het vandag ’n brief aan die Staatsprokureur oorhandig waarin ons vra dat my paspoort teruggegee moet word en die Minister van Justisie versoek om\n(a)my op die eerste vlug na Frankryk terug te stuur en\n(b) om ’n brief aan die Franse Regering te stuur en hulle van die uitslag van die saak te verwittig en ook te versoek dat hulle die polisie en ander amptenare in Frankryk in kennis moet stel...”\nNá die konferensie het die fotograwe saamgedrom vir meer foto’s en die buitelandse televisie-spanne het bykomende vrae en antwoorde verfilm.\nIn die daaropvolgende dae was daar ontsaglike persdekking. Banieropskrifte op die voorblaai en yslike foto’s.\nMy ou aartsvyand Beeld het by die konferensie met ’n bottel sjampanje vorendag gekom vir ’n foto. Ek het aan hulle gesê dat ek nie drink nie, maar vir ’n foto sou poseer met glase in ons hande. Agterna het die verslaggewer en fotograaf die bottel duur sjampanje vanself leeggemaak en na hul koerant teruggegaan en met genoegdoening te skryf dat Katy en ek wel sjampanje gedrink het. Pravda in murg en been!\nIn die daaropvolgende weke het ek koerant-uitknipsels en verslae oor die Appèlhof uitspraak van oral oor die wêreld ontvang, selfs van Indonesia en Thailand. Amerikaanse, Britse, Hollandse en seifs die Switserse Televisie het die nuus gebeeldsaai.\nDie publiek se reaksie het ons verstom.\nVir die volgende tien dae het die telefoon net nooit opgehou met lui nie. As Katy en ek ’n koppie tee wou geniet, moes ons die telefoon ontkoppel. Telegramme, blomme en briewe het ons woonstel oorstroom. Daar was telefoonoproepe vanaf die Verenigde State, Brittanje, Frankryk, Holland, Duitsland.\nDie oggend na die beslissing het ’n verslaggewer en fotograaf van The Sunday Express ’n sjampanje-ontbyt na die woonstel gebring. Maar helaas, ons was vas aan die slaap, totaal uitgeput nadat ons tot om een-uur in die oggend telefoonoproepe geneem het. Ons het hulle eenvoudig nie aan die deur hoor klop nie en ons het die telefoon ontkoppel. Die twee het vir ’n halfuur\ngewag en toe self die ontbyt elders gaan geniet.\nGedurende die eerste twee aande tuis het ek drie “afvaardigings” ontvang. Hulle het my laat sweer dat ek nie hul name sou bekendmaak nie, wat ek met plesier gedoen het. Daar was twee in die eerste groep, twee in die tweede en drie in die derde.\nAfvaardiging een het beweer dat hulle van mnr. Vorster kom en sy boodskap was eenvoudig: Moet my nie beveg nie. Ons het ’n gesamentlike oogmerk – om te bewys dat die Erasmus-Kommissie se hantering van die rol wat ander Ministers en P.W. Botha in die Inligtingsaak gespeel het ’n goedpratery was.\nMy antwoord daarop was baie saaklik: Ons mag ’n gesamentlike vyand hê, en ek is bly iemand stem met my saam dat die Erasmus-Kommissie nie hul werk behoorlik gedoen het nie en sodoende ander Kabinetsministers beskerm het, maar mnr. Vorster moet onthou dat hy op beeldradio verskyn het en my in sy hoedanigheid as Staatspresident as ’n leuenaar uitgekryt het omdat ek gesê het dat hy die Voorsitter van die Kabinetskomitee was en van The Citizen geweet het.\n“Hy weet, en ek weet, dat dit blatante misbruik van sy magte was en dat hy leuens vertel het. Ek kan hom vir baie dinge vergewe, maar ek kan hom nie sy openbare lafhartigheid vergewe nie.”\nAfvaardiging nommer twee het van Owen Horwood gekom en dit het my werklik verbaas. Hulle boodskap: Laat Owen Horwood uit hierdie saak. Moet nie op hom wraak neem nie. Hy was nooit ’n P.W. Botha-man nie. Ons mag hom in die toekoms nodig kry en laat ons die waarheid in die oë kyk, hy is ’n goeie Minister van Finansies. As jy hom ontmasker, sal P. W. Botha hom net in die pad steek en steeds aan die bewind bly.\n“Dit is waar”, het ek geantwoord. Hy is ’n goeie Minister. Om die waarheid te sê, hy is die beste Minister van Finansies wat hierdie land nog gehad het. Hy is die eerste tegnokraat wat in die Regering aangestel is. As hulle ’n halfdosyn meer gehad het sou die Regering 200 persent meer effektief wees. Maar hy het geen morele en politieke reg om in die Kabinet te sit nie, nie meer as Connie Mulder nie. Indien ek hom ooit in ’n geregshof kan kry sonder die Erasmus-Kommissie om hom te beskerm, sal ek bewys dat hy ook geen wettige reg het nie, nie na wat hy onder eed aan die Kommissie vertel het nie”.\nDie derde afvaardiging het my verstom. P.W. Botha-manne. Gematigdes. Ek het hulle vir baie jare geken. Hulle het dieselfde argument opgehaal as wat ek van die Voorsitter van Perskor, wyle Marius Jooste gehoor het. “Gestel, vir argumentshalwe, dat jy bewyse kan bring wat P.W. Botha en Owen Horwood tot so ’n mate impliseer dat hulle moet bedank. Wie gaan jy dan as Eerste\nMinister kry - Pik Botha?”\n“Mag die Vader dit verhoed. Hy sal al die T.V. buise uitbrand met daaglikse dramatiese aankondigings.”\n“Nooit. ’n Man wat vroue en kinders beveg is kwalik my idee van ’n Eerste Minister.”\n“Moet my nie laat lag nie. Slegs Klein Rooikappie glo nog in hom. Nee dankie vir Piet Wolf”.\nNadat hulle deur die lys gegaan het, moes ek saamstem dat die manne van onbesproke integriteit en bo-gemiddelde bevoegdheid in die Kabinet nog te junior was - mense soos Gerrit Viljoen en F. W. de Klerk (min wetende dat De Klerk eers later sy ware kleure gewys het - red). Maar ek kon om die dood nie vergeet dat ek gehoor het hoe Mulder met P.W. Botha oor The Citizen gepraat het en tog het P.W. Botha Connie Mulder se keel afgesny.\nEk het nie eens ’n duiwelse alternatief gehad nie!\nDie eerste Vrydag ná die Appèlhof se uitspraak, het Mervyn Gross ’n groot dinee by sy huis aangebied om my onskuld te vier. Byna almal het dieselfde vrae aan my gevra. Hoe voel dit om ’n vry man te wees? Wat sê die mense nou? Wat gaan jy nou doen? Waarop ek geantwoord het dat ons waar ons ookal in die stad gestap of inkopies gedoen het, mense ons gestop het om ons geluk te wens en vir ons handtekening te vra. Ons het genoeg uitnodigings vir ete ontvang om ons ses maande lank te hou. Mense dring daarop aan om ons rekening te betaal wanneer ons uiteet. Ons ontvang nog steeds bottels wyn en blomme. En van alle mense skyn dit asof dit die swartes is wat blyer as enigiemand anders is dat ek losgekom het. Ten minste sommige van hulle voel seker dat ek nou een van hulle moes wees net omdat ’n wit regering my in die gevangenis gestop het!\n“Maar hoe voel ek noudat ek vry is?” het ek op my beurt aan iemand gevra.\n“Wat laat jou dink dat ek vry is? Net omdat die Appèlhof die Regering se saak uitgegooi het? Ek is onskuldig, ja. Maar ekonomies bly ek nog ’n gevangene - omdat die Staat nog steeds al ons bates vashou. Ons meubels. Ons geld. Ons motor. En wat van my paspoort? Ek sal myself eers as ’n vry man beskou wanneer al ons besittings teruggegee is en ek oral in die wêreld met ’n geldige paspoort kan gaan, net wanneer ek wil. Suid-Afrika mag miskien ’n fabelagtige gevangenis wees om in te lewe, maar dit is toevallig my diepste oortuiging dat, tensy ek na die buiteland kan vlieg om my seun te sien, wanneer ek ook al wil, ek nog in die gevangenis is.”\nMaar ek was nie te lank in afwagting gelaat nie.\nDaar was ’n ooreenkoms tussen die Staatsprokureur en my regsadviseurs dat ons binne vier weke ná die Appèlhof uitspraak ’n beëdigde verklaring sou moet indien waarom die Staat geen reg op ons gesamentlike boedel het nie.\n(Katy en ek is binne gemeenskap van goedere getroud). Op sy beurt sou die Staat, binne ’n maand na ontvangs daarvan, hul eie beëdigde verklaring in antwoord voorlê en daarna sou die hele saak na die Hooggeregshof verwys word.\nDie Staat het hul hele saak gebaseer op die feit dat ek, as Sekretaris van Inligting, R825 000 van geheime fondse aan Andrè Pieterse beskikbaar gestel het vir ’n amptelike projek maar dat Pieterse dit vir ’n private projek aangewend het. Die waarheid is dat die bedrag van $825 000 uit die geheime rekening gegaan het om Pieterse as ’n geheime medewerker van bankrotskap te red. Jan van Zyl Alberts en Retief van Rooyen, ’n mede-Direkteur van Thor, het met my oor die noodsaaklikheid van hierdie stap saamgestem. As Pieterse se sake in ’n hof ontrafel word kon dit tot Thor en ander projekte lei waar meer as R30 miljoen geheime fondse op die spel was. Die Staat het beweer dat my besluit om Pieterse te red, ongemagtig was. As Rekenpligtige-Amptenaar vir die geheime fondse (sic) was ek verantwoordelik vir die “verlies”.\nMy antwoord was baie eenvoudig. Die Rekenpligtige Amptenaar vir die geheime fondse was nie Eschel Rhoodie nie, maar Generaal Magnus Malan en sy voorganger Admiraal Hugo Bierman. Die politieke hoof was mnr. P.W. Botha onder wie se begroting die geheime fondse geval het. Ek was die Regering se hoof-agent in die implementering van die geheime fondse, nie wetlik die rekenpligtige-amptenaar nie. Maar ek het die diskressie gehad om enige stappe te neem wat ek nodig geag het om die veiligheid van geheime operasies te verseker. Daar was geen beperkinge nie. Indien ek verantwoordelik gehou word, dan sou mnr. Vorster, generaal Malan, admiraal Bierman, mnr. P.W. Botha, Louis le Grange, Senator Horwood, almal van hulle, gedagvaar word om in die Hof te verskyn. Indien die Staat my bates inbeslag sou neem om die Pieterse “verlies” te vergoed, dan sou al hierdie menere proporsioneel moes bydra. Ek het die dokumentêre bewyse (opgeneem in hierdie boek) van P.W. Botha, Magnus Malan, Owen Horwood en Louis le Grange se medepligtigheid aan die geheime program, aan my verklaring geheg.\nTot Mervyn Gross se grootste verbasing het die Voorsitter van die Staats Trustraad hom geskakel en gevra of hy aan hom ’n afskrif van ons verklaring sou stuur, wat Mervyn Gross toe gedoen het. Dit was op ’n Vrydag. Maandagoggend het ’n verontruste Johan du Toit, Voorsitter van die Raad, vir Mervyn Gross geskakel: wat hy aan hom gesê het is natuurlik vertroulik omdat dit tussen prokureurs was. Maar die uiteinde was dat Mervyn aan my gevra het om nie die beëdigde verklaring in die Hof te deponeer nie en om onder geen omstandighede eers ’n afskrif aan die Staatsprokureur te gee nie. Ek het geweet waarom, want du Toit het aan my gesê dat hulle vermoed het dat daar ’n lekkasie aan die pers uit die Staatsprokureur se kantoor was. Van wat ek van Mervyn gehoor het, kon ek aflei dat Du Toit onder geen omstandighede die inhoud wou laat openbaar maak nie. In ruil daarvoor het Mervyn Gross die Staat gedwing om te verklaar dat hulle onvoorwaardelik die sekwestrasiebevel teen ons sou terugtrek en al ons onkoste sou betaal.\nVeertien dae later het die Staat presies so gedoen en uiteindelik is al ons eiendom en bates aan ons terugbesorg.\nDit was dus met uiterste verbasing dat ek later ’n berig in die pers gelees het waarin die Raad verklaar het dat ek nie eens ’n beëdigde verklaring in die Hof gedeponeer het, of een op die Staatsprokureur bedien het nie. Slegs my vrou se dreigement om ’n saak vir die verhaal van haar deel van ons gesamentlike boedel aanhangig te maak het hulle laat besluit om, op regsgronde, nie met die sekwestrasie-saak voort te gaan nie, het die verslag gelui. Nogal aan die Parlement deur Pik Botha voorgelê.\nToe Katy, Mervyn en ek dit lees het ons uitgebars van die lag. Dit was so ’n deursigtige leuen en, om alles te kroon, binne in die Parlement. Die Staats-Trustraad het ons nie alleen gevra om nie die beëdigde verklaring by die Hof te deponeer nie, of aan die Staatsprokureur te oorhandig nie, maar die arme belastingbetaler moes, deur die Staatsprokureur se kantoor, sowat R35 000 betaal vir die Regering se mislukte poging om my bankrot te maak. Ingesluit in hierdie bedrag was ’n aardige sommetjie aan my prokureurs om die beëdigde verklaring op te stel en wat Pik Botha se manne beweer nie bestaan het nie.\nDie bewering dat my vrou so ’n sterk saak gehad het, het my slegs woedend gemaak want dit was so oneerlik. Katy se eis was in 1978 net so geldig as wat dit in 1980 was, so waarom het die Staat in die eerste plek probeer om ons te sekwestreer? Die antwoord is dat dit net nog ’n vorm van administratiewe terrorisme was. Om die lewe vir ons ondraaglik te maak.\n’n Leuen in die Parlement is ’n leuen, en om myself te verdedig het ek geen ander keuse gehad nie as om die dokumente openbaar te maak, soos ek elders in hierdie boek gedoen het, om te bewys dat P.W. Botha, deur Operasie-Cherry, aan geheime Inligtingsaktiwiteite deelgeneem het. Magnus Malan ook. As dit nie vir Pik Botha se liggelowigheid was om so ’n verslag van die Staats-Trustraad te aanvaar nie, sou ek nie in staat gewees het om hierdie inligting bekend te maak nie. En om so ’n verslag aan die Parlement voor te lê as die heilige waarheid, is ’n belediging vir daardie verhewe liggaam.\nNadat al ons bates aan ons terugbesorg is, het Katy en ek in ’n maalstroom van aktiwiteite beland. Ek het etlike spreekbeurte onderneem. Een met die Engelssprekende Radio-, Televisie- en Reklame-skrywers in Johannesburg. Een voor ’n Joodse groep in Port Elizabeth met ’n fonds-insameling om ’n Suid-Afrikaanse span na die Maccabi-Spele in Israel te stuur. Toesprake by die Universiteite van Stellenbosch, Potchefstroom en Pretoria. Toe ek by die Century Business Club in Durban gepraat het, het die etlike honderde sakemanne my ’n mees-hartlike verwelkoming aangebied. ’n Grootbanier was voor die Edward Hotel gespan wat gelees het: “Welkom Eschel Rhoodie.” Soos baie van hulle agterna aan my gesê het, almal was nie deur die Regering se optrede geflous om my die sondebok te maak nie.\nEk het met Springbokke Owen Williams en Gordon Forbes tennis gespeel - wat baie genotvol was en ’n groot eer vir ’n middelmatige klub-speler soos ek!\nOns het met die proses begin om die laaste kettings wat my vryheid belemmer het, af te kap.\nOp die 29ste September 1980 het ons ’n brief aan die Sekretaris van Binnelandse Sake geskryf om te vra dat ’n nuwe paspoort aan my uitgereik moes word. Die Sekretaris het geantwoord dat die saak die “dringende” oorweging van die nuwe Minister, te wete mnr. Chris Heunis, geniet.\n“Onsin”, het ek aan Mervyn Gross gesê. “Die Minister hoef dit glad nie eens te oorweeg nie. Daar moet ’n dosyn mense in sy Departement in Pretoria wees wat deur die delegasie van bevoegdhede ’n nuwe paspoort aan my kan uitreik. Dit is net ’n verdere geval van politieke treitering. Omdat hulle nie daarin kon slaag om my op te sluit nie, of my geld in te palm nie, is die enigste kleinlike oorwinning wat hulle nou kon behaal om met my paspoort te sloer. Hulle weet dat hulle dit op die ou end moet uitreik, so waarom kry hulle dit nie gedaan nie? Dit is loutere kleinlikheid.\nNa drie weke se wag het ons dieselfde antwoord ontvang: Die paspoort geniet die Minister se “dringende oorweging”. Normaalweg neem dit slegs sowat vyf dae vir enige lid van die publiek om ’n nuwe paspoort te bekom en aangesien die hoogste Hof in die land al my regte aan my herstel het, was ek in elke sin van die woord ’n “gewone burger”. Op die ou end het Mervyn Gross ’n strategie uitgewerk. Hy het aan die Sekretaris van Binnelandse Sake geskryf dat hy hom voor die Hof gaan daag.\n“Maar Mervyn”, het ek teengestribbel, “jy kan hom nie dwing om aan my ’n paspoort te gee nie. Ek skaam my om dit te sê, maar in teenstelling met alle ander demokrasieë, is ’n paspoort by ons nie ’n reg nie. Dit is ’n voorreg wat toegestaan word deur die politieke party wat toevallig aan die bewind staan”.\n“Dit mag so wees,” het hy geantwoord. “Maar daar is ook ’n Wet wat sê dat jy ’n Staatsamptenaar kan dwing om sy werk te doen en hulle is besig om sake te vertraag. Ons sal hulle dwing om “nee” of “ja” te sê, en glo my, as hulle “nee” sê, sal hulle dit by hul eie pers ontgeld.”\nMaar, kenmerkend van die politici, sou hulle nie op hoflike wyse toegee nie. Kort voordat ons hof toe sou gaan, op 24 Oktober, het daar ’n brief per hand van Binnelandse Sake gekom om ons in kennis te stel dat, aangesien my sake nog ondersoek word (deur die Staats-Trustraad) my paspoort nie op die oomblik uitgereik kon word nie en op die vroegste in Desember oorweeg kon word. In die tussentyd het Pik Botha se Departement van Buitelandse Sake ’n soortgelyke verslag, (ten opsigte van die redes waarom ek vir my paspoort moes wag), aan Beeld en Die Transvaler gelek. Wie ook al van sy personeel aan die pers vertel het dat die Staats-Trustraad my sake ondersoek, het ook ’n leuen vertel. Ek was ’n vrywillige getuie voor die Trustraad en my getuienis het ander mense aangegaan en nie my sake nie. Ek kon hierdie dinge nie meer verduur nie en het die volgende verklaring aan die pers uitgereik: “Ek verwerp hierdie gemene verskoning met die minagting wat dit verdien. Die Regering was verplig om hierdie antwoord te gee aangesien ons die Departement in kennis gestel het dat ons van voomeme was om Maandag na die Hof te gaan ten einde een of ander antwoord af te dwing. Die verklaring dat ’n ondersoek nog in swang is, is ewe gemeen en niks meer as ’n dwaalspoor om hulle politieke treitering te verbloem. Die amptenare het vir byna ’n maand, sedert my aansoek om ’n nuwe paspoort aan die Departement oorhandig is, keer op keer aan ons gesê dat, hoewel die aansoek ’n ‘gewone een’ was, dit dringende oorweging (sic) geniet. Dieselfde Minister, mnr. Heunis, het aan The Citizen gesê dat die aansoek nie deur hom vertraag sou word nie, ’n baieduidelike teken dat die saak in die hande van ander mense was. Ek kon aan hom vertel wie hulle was. Dit is dieselfde politieke-kwartet wat probeer het om my in die gevangenis te kry en al my geld en ander bates in te palm, totdat die Suid- Afrikaanse Appèlhof ’n einde daaraan gemaak het. Dit is dieselfde mense wat my vrou se paspoort in 1978/9 weggeneem het, selfs sonder die voorwendsel van ’n ondersoek, eenvoudig om haar te verhoed dat sy by haar man in die buiteland aansluit.\n“Die verskoning van ’n ondersoek word nog meer gemeen, as daar in ag geneem word dat die Staats-Trustraad - die enigste Regeringsinstansie wat sake “ondersoek” het waarby ek vroeër betrokke was - self by die Departement van Binnelandse Sake aanbeveel het dat my paspoort toegestaan moes word. Die Voorsitter, mnr. Johan du Toit het dit aan my prokureurs bevestig. Daar is in der waarheid met die Staats-Trustraad ooreengekom dat ek een van hul lede, ’n mnr. L. Dekker, in November in Zurich, Switserland sou ontmoet om my bandopnames af te haal wat nog aldaar in ’n bankkluis opgesluit was.\n“Die Trustraad het ook die Regering ingelig dat ek aan hul versoeke voldoen het en dat ek nie weer nodig sou hê om voor 26 November te getuig nie wanneer Andrè Pieterse na verwagting voor die Raad sal verskyn. Die Staatsprokureur se kantoor het, deur mnr. Thys van Heerden, ’n soortgelyke aanbeveling by die Departement van Binnelandse Sake gemaak. “As dit nie die Staats-Trustraad, of die Staatsprokureur se kantoor is nie, wie doen dan die sogenaamde ondersoek? Nie die polisie nie ...\n“My belasting is betaal en as my sake deur die Ontvanger van Inkomste ondersoek word, waarvan ek nie bewus is nie, dan is dit kwalik redes waarom paspoort-fasiliteite aan my geweier sou word.\n“Op die keper beskou en gegrond op bogenoemde feite, is daar net een gevolgtrekking. Omdat hulle heelwat aansien verloor het as gevolg van die beslissing van die Appèlhof en omdat hul die poging om my te laat sekwestreer moes laat vaar, alles teen ’n koste van honderd-duisende Rande vir die belastingbetaler, neem die kwartet wat aan bewind van die Regering staan nou wraak deur my aan politieke treitering te onderwerp. Verslaggewers wat die uitleweringsverhoor in Aix-en-Provence in 1979 in Frankryk bygewoon het, sal onthou dat die Franse aanklaer, wat op instruksies en inligting wat deur die Suid-Afrikaanse Regering verskaf was opgetree het, verklaar het dat die hele saak nie polities was, anders sou Frankryk nooit eens die aansoek om uitlewering oorweeg het nie.\n“In die lig van die politieke treitering waarvan ek nou onderwerp word, kan ’n mens net tot die gevolgtrekking kom dat die Regering die Franse owerhede bedrieg het.”\nMervyn Gross het daarna, op my instruksies, ’n brief na Binnelandse Sake gestuur, waarin hy weereens die redes uiteengesit het waarom die Staat nie my paspoort behoort te weerhou nie en terselfdertyd ’n versoek gerig vir ’n onderhoud met die Minister. Mnr. Heunis het geweier om ons te sien. Ek het\ngeweet waarom. Hy het sy instruksies van wat hy moes doen van Pik Botha ontvang en Pik Botha was P.W. Botha se laksman. Ek het ’n beroep op mnr. Billie van der Merwe gedoen (voormalige Voorsitter van die Wetsvereniging en ’n lid van die Staats-Trustraad) om die leuens in die pers te weerlê, maar hy, ’n prokureur en ’n man wat veronderstel is om die beginsels van regverdigheid gestand te doen, was so dig soos ’n groen appel. Hy sou homself nie blootstel net omdat die Departement van Binnelandse Sake aan my ’n brief gestuur het wat aan die Trustraad ’n rol toebedeel het wat hy nie gespeel het nie. Hy het die verantwoordelikheid op die Voorsitter afgeskuif, wat weer keer op keer aan die pers vertel het dat hy niks kon sê nie. Dit was ook pure kaf. Ingevolge die Wet was die Raad outonoom.\nHier was die Regering besig om aan die pers te vertel dat die Raad my paspoort vertraag terwyl hulle in der waarheid aanbeveel het dat dit toegestaan moes word. Nietemin weier die Voorsitter om sake reg te stel. Johan du Toit het uit sy pad gegaan om hulle onskuld te bevestig en het selfs aangebied om die brief wat hy aan die Departement van Binnelandse Sake geskryf het aan my en Mervyn Gross te wys. Maar hy sou nie ’n Kabinetsminister in die openbaar weerspreek nie. Dit sou te veel waagmoed gekos het en moontlik sy loopbaan in die wiele ry. Die man wat voortdurend aan ons vertel het dat hy gaan aftree sodra die Raad sy werk afgehandel het is later as Staatsprokureur aangestel. Sy gedienstigheid moes seker gehelp het.\nEk was briesend oor hierdie lafhartige optrede aan die kant van die regsgeleerdes wat op die Staats-Trustraad gedien het. Dit het my herinner aan hoe P.W. Botha, Vorster en Horwood van hul verantwoordelikhede weggehardloop het. Hoe Professors Hamman en Pelser die blaam vir die Staat se geheime finansiering van die Instituut vir die Studie van Plurale Samelewings aan die Universiteit van Pretoria op ander wou afskuif. Uiteindelik het die dag aangebreek dat die Staats-Trustraad niks meer gehad het om aan my te vra nie. Die vertraging het ’n bietjie duur geword as gevolg van die ± R3 500 wat dit die belastingbetaler daagliks aan salarisse en toelae gekos het vir al die lede, advokate en amptenare wat betrokke was, en sommige van die vrae wat hulle aan my gevra het was alreeds by drie vorige geleenthede beantwoord. Dit het die staat R530 000 gekos om my te vervolg. Hul pogings om my te laat sekwestreer het hulle ’n bykomende R35 000 gekos. Die Erasmus-Kommissie het hulle meer as R390 000 gekos en volgens die inligting wat ek gekry het, het die Staats-Trustraad se rekening al oor ’n miljoen Rand beloop.\nEen van die grootste grappe vir my was hoe die verslae van die Staats-Trustraad, wat Pik Botha aan die Parlement voorgelê het, deur die Afrikaanse pers uitgebasuin is asof miljoene Rande van Inligting-geld deur die Staat “teruggevind” is, net asof dit ooit verlore, of weggesteek was. Geld wat verlore of vermors is, soos die Pers dit uitgebasuin het, kan mos nie weer teruggevind word nie! Die waarheid is dat twee ouditeure, twee rekenmeesters en ’n halfdosyn amptenare wat in die geheime afdeling van Inligting gewerk het, plus een goeie advokaat, dieselfde resultaat teen ’n tiende van die koste kon verkry. Die grootste gedeelte van die geld kon maklik nagespeur word. Dit was duidelik in die rekords en lêers aangeteken en 90 persent daarvan was alreeds deur die Van den Bergh, Kemp en Pretorius-Komitees geverifieer. Die moeilike areas was tot Louis Luyt, Andrè Pieterse, John McGoff, David Abramson en Stuart Pegg beperk. Toe Luyt terugbetaal het, was daar ’n groot fanfare oor die miljoene wat “teruggevind” is. Die waarheid is dat Luyt al die tyd geweet het dat hy die geld moes terugbetaal. Dit was reeds in 1978 afgehandel en sy getekende tjeks het in die Departement se brandkas gelê.\nSo waaroor het al hierdie bohaai gegaan? As ons die geld vermors het, soos wat Pik Botha gesê het, waar kry hulle nou al die miljoene terug? Die hele ding was ’n politieke spel om die nuwe regering te laat goed lyk.\nOp langerlaas, aan die begin van Desember, het Mervyn Gross ’n splintemuwe paspoort aan my oorhandig - paslik toegedraai in Kerspapier. The Pretoria News was daar om die gelukkige oomblik vas te lê.\n“Jy is seker baie dankbaar,” het Roy Devenish gesê.\n“Dankbaar? Jy maak seker ’n grap. Hulle het in die eerste plaas geen reg gehad om my paspoort weg te neem nie. Op grond waarvan? My belasting is betaal. Ek is nie ’n lid van die A.N.C., of K.P., of P.F.P., of die HNP nie. Ek het geen misdaad gepleeg nie. Ek is solvent en ek het sakebelange in die buiteland. Waarom moet ek dankbaar wees? Ek is hoog die duiwel in omdat hulle so lank gesloer het.”\nOns het 2002 gaste aanlyn


Bybel in een jaar - Afrikaanse Bybel 1983 - Februarie 25\n1. Die Here het vir Moses gesê:\n2. “Praat met die hele gemeente Israel en sê vir hulle: Wees heilig, want Ek die Here julle God is heilig.\n3. Elkeen van julle moet eerbied hê vir sy ma en sy pa. Julle moet my gebooie oor die sabbat gehoorsaam. Ek is die Here julle God.\n4. Julle mag nie afgode dien nie en julle mag nie vir julle afgodsbeelde maak nie. Ek is die Here julle God.\n5. “Wanneer julle 'n maaltydoffer vir My, die Here, slag, moet julle dit so doen dat julle vir My aanneemlik is:\n6. julle moet die vleis eet op die dag wanneer julle slag, of hoogstens die volgende dag. Wat oorbly tot die derde dag, moet verbrand word.\n7. Wie daarvan op die derde dag eet, eet iets onreins. Dit is nie vir My aanneemlik nie.\n8. Wie daarvan eet, is skuldig, want hy ontheilig wat aan die Here gewy is. So iemand sal van sy volksgenote afgesny word.\n9. “Wanneer julle julle lande afoes, moet julle nie die wenakkers afoes nie en ook nie die are wat bly lê, agterna optel nie.\n10. Julle moet ook nie die wingerde 'n tweede keer oes of die korrels wat val, optel nie. Laat dit alles bly vir die armes en die vreemdelinge. Ek is die Here julle God.\n11. “Julle mag nie steel nie en julle mag nie lieg of mekaar bedrieg nie.\n12. Julle mag nie 'n vals eed aflê in my Naam en so die Naam van julle God ontheilig nie. Ek is die Here.\n13. “Jy mag nie jou naaste uitbuit of hom beroof nie. Jy mag nie 'n dagloner se loon terughou tot die volgende dag nie.\n14. Uit eerbied vir jou God mag jy nie 'n dowe vloek of 'n hindernis in die pad van 'n blinde lê nie. Ek is die Here.\n15. “Jy mag nie onregverdig wees in die regspraak nie: jy mag nie partydig wees vir dié wat geen aansien het nie of die vooraanstaande bevoordeel nie. Oordeel regverdig oor jou naaste.\n16. Jy mag nie loop en skinder nie, jy mag nie jou medemens se lewe in gevaar stel nie. Ek is die Here.\n17. “Jy mag nie haatdraend wees teenoor jou volksgenoot nie. Maak die geskil openlik met hom uit, moenie wat hy verkeerd gedoen het, teen hom bly hou nie.\n18. Jy mag nie wraak neem of 'n grief koester teenoor jou volksgenoot nie, jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Ek is die Here.\n19. “Julle moet my voorskrifte gehoorsaam. Moenie verskillende soorte diere kruis of verskillende soorte saad in een land saai of 'n kledingstuk van verskillende soorte materiaal dra nie.\n20. “Wanneer die eienaar van 'n slavin reeds 'n ooreenkoms aangegaan het waarvolgens iemand anders haar as byvrou koop, en die eienaar het met haar gemeenskap voordat die prys betaal is en voordat hy van haar afstand gedoen het, moet hy aan die toekomstige eienaar skadevergoeding betaal. Hulle mag nie die doodstraf opgelê word nie, want hy het nog beskikkingsreg oor haar.\n21. Verder moet hy as skuldoffer vir die Here 'n ram bring na die ingang van die tent van ontmoeting toe.\n22. Die priester moet met die skuldofferram vir die eienaar van die slavin versoening doen by die Here oor die sonde wat gedoen is. Die sonde sal dan vergewe word.\n23. “Wanneer julle julle in die land vestig en allerhande soorte vrugtebome plant, mag julle drie jaar lank glad nie die vrugte pluk nie. Die vrugte is vir julle verbode. Dit mag nie geëet word nie.\n24. Die vierde jaar moet al die vrugte as 'n gawe van dankbaarheid aan die Here gewy word.\n25. Van die vyfde jaar af mag julle die vrugte gebruik. Julle sal dan goeie opbrengste hê. Ek is die Here julle God.\n26. “Julle mag nie aan heidense offermaaltye deelneem nie. Julle mag nie waarsêery en towery beoefen nie.\n27. [27-28] Julle mag nie heidense rougebruike navolg deur die hare voor die ore en die wangbaard te knip of deur snye en tatoeëermerke op julle liggame te maak nie. Ek is die Here.\n29. “Niemand van julle mag sy dogter die skande aandoen om haar 'n tempelprostituut te laat word nie. Dit lei tot hoerery en afskuwelike sondes in die land.\n30. Julle moet my gebooie oor die sabbat gehoorsaam en eerbied hê vir my heiligdom. Ek is die Here.\n31. Moenie hulp soek by geeste of waarsêers nie. Dit sal julle onrein maak. Ek is die Here julle God.\n32. “Uit eerbied vir jou God moet jy eerbied bewys aan oumense en hulle met respek behandel. Ek is die Here.\n33. “Wanneer daar 'n vreemdeling by julle in julle land woon, mag julle hom nie onderdruk nie.\n34. Julle moet hom soos 'n medeburger behandel en hom liefhê soos julleself. Julle was immers self ook vreemdelinge in Egipte. Ek is die Here julle God.\n35. “Julle mag nie bedrog pleeg wanneer julle meet of weeg of inhoud bepaal nie.\n36. Julle moet 'n betroubare skaal en die regte gewigte en inhoudsmate gebruik. Ek is die Here julle God wat julle uit Egipte laat wegtrek het.\n37. Gehoorsaam al my voorskrifte en bepalings en leef daarvolgens. Ek is die Here.”\n2. “Sê vir die Israeliete: Elke Israeliet en vreemdeling in Israel wat sy kind aan Molek wy, moet met die dood gestraf word: die burgers moet hom met klippe doodgooi,\n3. anders sal Ek self teen so iemand optree en hom van sy volksgenote afsny omdat die wyding van 'n kind aan Molek my heiligdom onrein maak en my heilige Naam ontheilig.\n4. As die burgers hulle oë sluit vir so 'n oortreding en nie die skuldige doodmaak nie,\n5. sal Ek self ingryp en so iemand en sy familie sowel as almal wat saam met hom ontrou is en vir Molek dien, van sy volksgenote afsny.\n6. Enigiemand wat aan My ontrou is deur hulp te soek by geeste of waarsêers, teen hom sal Ek optree: Ek sal hom van sy volksgenote afsny.\n7. Wy julle aan My. Wees heilig, want Ek is die Here julle God.\n8. Gehoorsaam my voorskrifte en leef daarvolgens. Ek is die Here, Ek heilig julle aan My.\n9. “Wanneer iemand sy pa of sy ma vloek, moet hy doodgemaak word. Hy het sy pa of sy ma gevloek en hy verdien die dood.”\n10. “Iemand wat egbreuk pleeg met die vrou van 'n medeburger, moet doodgemaak word. Dit geld vir die man en ook vir die vrou wat egbreuk pleeg.\n11. Iemand wat gemeenskap het met een van sy pa se vrouens, bring skande oor sy pa. Hy en die vrou moet albei doodgemaak word. Hulle verdien die dood.\n12. Iemand wat met sy skoondogter gemeenskap het, moet doodgemaak word, en sy ook. Hulle het iets afskuweliks gedoen. Hulle verdien die dood.\n13. “Twee mans wat homoseksueel verkeer, doen 'n afskuwelike sonde. Hulle moet doodgemaak word. Hulle verdien die dood.\n14. Iemand wat met 'n ma en haar dogter trou, begaan 'n afskuwelike sonde. Hulle moet al drie 'n vuurdood sterf. Julle mag sulke afskuwelike sondes nie duld nie.\n15. “'n Man wat met 'n dier geslagsgemeenskap het, moet doodgemaak word, en die dier ook.\n16. 'n Vrou wat met 'n dier geslagsgemeenskap het, moet doodgemaak word, en die dier ook. Sulke mense moet doodgemaak word. Hulle verdien die dood.\n17. “As 'n man met sy suster of halfsuster se toestemming gemeenskap met haar het, is dit 'n skandelike daad. Hulle moet in die openbaar van hulle volksgenote afgesny word. Hy het skande oor sy suster gebring en moet die gevolge dra.\n18. As 'n man met die toestemming van 'n vrou wat menstrueer, gemeenskap met haar het, moet albei afgesny word van hulle volksgenote.\n19. “Niemand mag gemeenskap hê met sy tante aan moederskant of aan vaderskant nie, want sy is 'n naaste bloedverwant. As dit gebeur, moet albei gestraf word.\n20. As iemand met sy oom se vrou gemeenskap het, bring hy skande oor sy oom. Die man en die vrou moet die gevolge dra: hulle sal sterf as mense wat alle regte verbeur het.\n21. As 'n man sy broer se vrou afneem, is dit 'n skandelike daad. Die man het skande oor sy broer gebring. Die man en die vrou verbeur al hulle regte.\n22. “Julle moet al my voorskrifte en bepalings gehoorsaam en dit uitvoer. As julle dit nie doen nie, sal die land waarheen Ek julle laat trek om daar te woon, julle uitspoeg.\n23. Julle mag nie die gebruike van die nasies wat Ek voor julle gaan uitdryf, navolg nie. Ek het juis 'n afsku van hulle gekry omdat hulle al hierdie dinge doen.\n24. Ek het julle belowe dat julle hulle land in besit sal neem. Dit is Ek wat hierdie land aan julle gee om dit in besit te neem, 'n land wat oorloop van melk en heuning. Ek is die Here julle God, Ek het julle afgesonder van die ander volke.\n25. Daarom moet julle by diere en voëls onderskeid maak tussen rein en onrein. Julle mag julle nie besoedel met die diere of voëls of met enigiets wat op die aarde kruip wat Ek afgesonder het as dinge waardeur julle onrein gemaak word nie.\n26. Julle moet heilig lewe, want Ek die Here is heilig. Ek het julle afgesonder uit die volke om aan My te behoort.\n27. Enige mens wat hom ophou met die oproep van geeste of met beswering, moet doodgemaak word. Hy moet met klippe doodgegooi word. Hy verdien die dood.”\n4. Net een ding het ek van die Here gevra en dit sal ek najaag: dat ek my hele lewe lank in sy huis mag woon om sy goedheid te belewe en daaroor na te dink in sy tempel.\n5. Op die dag van gevaar sal die Here my wegsteek in sy huis, my veilig laat skuil in sy woonplek, my hoog op 'n rots laat staan;\n6. ek sal in sy woonplek onder trompetgeklank my offers bring, ek sal 'n lied sing, ek sal sing tot die eer van die Here terwyl ek neerkyk op die vyande rondom my.\n7. Luister tog na my, Here, as ek roep; wees my genadig en verhoor my gebed.\n8. Ek onthou wat U gesê het: “Julle moet My kom dien!” Ek is hier om U te dien, Here.\n9. Moet U tog nie vir my verberg nie, moet my tog nie wegstuur terwyl U toornig is nie, want U was nog altyd my hulp. Moet my tog nie verstoot en verlaat nie, want U alleen is die God wat my red.\n10. Al sou my vader en my moeder my verlaat, die Here sal my onder sy sorg neem.\n10. Wie sy oë sluit vir die waarheid, veroorsaak smart; en wie aanhou onsin praat, kom self tot 'n val.\n11. Die woorde van die regverdige bring lewe en geluk; agter die mooi woorde van die goddeloses steek daar geweld.\n12. Haat verwek twis; liefde bedek alles wat aanstoot gee.\n1. Daarna het hulle oorkant die see in die land van die Geraseners aangekom.\n2. Net toe Jesus uit die skuit klim, het daar van die grafte af 'n man met 'n onrein gees Hom tegemoet gekom.\n3. Die man het tussen die grafte gebly. Niemand kon hom selfs met 'n ketting vasbind nie,\n4. want hulle het hom al dikwels met voet- en handboeie vasgemaak, maar dan ruk hy die handboeie uitmekaar en skop die voetboeie stukkend. Niemand kon hom baasraak nie.\n5. Hy was dag en nag aan die skreeu tussen die grafte en in die berge, en dan kap hy homself met klippe.\n6. Hy het Jesus al van ver af gesien en nader gehardloop. Hy het voor Hom neergeval\n7. en hard geskreeu: “Wat het U met my te doen, Jesus, Seun van God die Allerhoogste? Ek smeek U: In Gods Naam, moet my nie pynig nie!”\n8. want Jesus het vir hom gesê: “Onrein gees, gaan uit die man uit!”\n9. Hy het hom toe gevra: “Wat is jou naam?” “My naam is Legio,” antwoord hy Hom, “want ons is baie.”\n10. Die man het Hom toe ernstig gesoebat om hulle nie uit die landstreek uit weg te stuur nie.\n11. Daar naby teen die berg het 'n groot trop varke geloop.\n12. Die onrein geeste het Hom toe gesmeek: “Stuur ons na die varke toe, sodat ons in hulle kan invaar!”\n13. Hy het hulle dit toegelaat, en hulle het uitgegaan en in die varke ingevaar. Die hele trop van omtrent twee duisend het op loop gesit teen die hang af, die see in, en hulle het versuip.\n14. Hulle wagters het weggehardloop en dit in die dorp en op die plase gaan vertel. Die mense het kom kyk wat daar gebeur het.\n15. Toe hulle by Jesus kom en die besetene in wie die baie bose geeste was, daar sien sit met sy klere aan en by sy volle verstand, het hulle groot geskrik.\n16. Dié wat alles gesien het, het vir hulle vertel wat met die besetene gebeur het, en ook van die varke.\n17. Hulle het toe by Jesus daarop aangedring om uit hulle gebied uit weg te gaan.\n18. Toe Jesus in die skuit klim, het die man wat van die duiwel besete was, by Hom daarop aangedring om saam met Hom te gaan.\n19. Jesus het hom dit egter nie toegelaat nie maar vir hom gesê: “Gaan na jou huis, na jou mense toe, en gaan vertel vir hulle wat die Here alles vir jou gedoen het en dat Hy jou jammer gekry het.”\n20. Hy het toe gegaan en deur die hele Dekapolis begin bekend maak wat Jesus alles vir hom gedoen het. Almal was verbaas daaroor.


Doen dit self: mooi met weggooigoed | rooi rose Doen dit self: mooi met weggooigoed | rooi rose\nDoen dit self: mooi met weggooigoed\nMet perspex en wieletjies kan jy ’n ou houtdrablad in ’n moderne koffietafel omskep.\nKlein vurkhyser-houtdrablad (pallet). Wees op die uitkyk by fabrieke vir ou drablaaie\nWit Plascon Double Velvet\n8 mm perspex (in die verlangde grootte gesny en aan die een kant gesandspuit) – beskikbaar by plastiekspesialiste\n9 Drywall-skroewe vir die perspex-blad\n9 Plastiekspasieerders (10 mm)\n4 Wiele (2 met remme) – beskikbaar by Castor & Ladder\nSkroewe vir wiele\n1 Draai die drablad onderstebo. (Deur die blad onderstebo te gebruik, word ekstra pakplek onder die koffietafel geskep.) Meet die oppervlak van die drablad om die grootte van die perspex-blad te bepaal. Die perspex moet presies so groot soos die drablad wees (geen oorhang nie).\n2 Laat sny die perspex en laat boor 8 gate (posisies soos aangedui in diagram 1). Laat die perspex aan die een kant sandspuit – dit verdoesel krapmerke en gee die koffietafel ’n solieder gevoel. (Dis jou keuse of jy die blad wil sandspuit of nie.)\n3 Skuur die drablaaie met skuurpapier om splinters te verwyder. Verf of vernis die hout in ’n kleur van jou keuse. Ons het wit Plascon Double Velvet, verdun met terpentyn, gebruik (1 deel verf op 3 dele terpentyn), en drie deursigtige lae geverf tot die gewenste kleur verkry is. Skuur die hout weer liggies af.\n4 Plaas die wiele in posisie (sien diagram 1) en merk die posisie van die skroewe. Boor voorlopergate met ’n boorpunt een grootte kleiner as die skroewe en skroef die wiele vas (sit die wiele met die remme aan dieselfde kant van die drablad).\n5 Plaas die perspex-blad in posisie (sien diagram 1) en merk die posisie van die skroewe. Boor voorlopergate met ’n boorpunt een grootte kleiner as die skroewe. Plaas die spasieerders in posisie, daarna die perspex-blad (gesandspuite kant na onder) en skroef die blad vas.\n1 As jy nie ’n mooi, heel drablad kan kry nie, kan die goeie planke van ’n paar lendelam drablaaie gebruik word om ’n “nuwe” blad te bou.\n2 Sluit altyd die remme vir veiligheid sodra die koffietafel op sy plek staan.\n3 Die gaatjies in die perspex moet liefs deur ’n professionele persoon geboor word sodat dit nie splinter nie.\n4 Perspex krap baie maklik – wees versigtig met wat jy op die tafel sit.\n5 Maak die perspex-blad skoon met produkte wat ammoniakvry is (Mr Min of louwarm seepwater werk goed).\n6 Ligte krapmerkies kan met Brasso gepoets word.\n7 Die perspex-blad kan deur glas vervang word.\ndekordoen dit selfweggooigoedperspexwieletjieshoutdrabladkoffietafel


AfriForum in VSA ter bewusmaking van onteiening sonder vergoeding en plaasmoorde - Onteiening\nAfgevaardigdes van AfriForum het vandeesweek na die Verenigde State van Amerika (VSA) gevlieg as deel van die burgerregte-organisasie se veldtog om steun in die buiteland te werf asook bewusmaking rakende grondonteiening sonder vergoeding en die prioritisering van plaasmoorde te bevorder. Onder die afgevaardigdes is Ernst Roets, AfriForum se adjunk- uitvoerende hoof, Marina Wiese, AfriForum se kommunikasiebestuurder en Mariandra Heunis, self ’n slagoffer van ’n plaasaanval wat ander slagoffers verteenwoordig.\n“Hierdie veldtog is veral belangrik in lig van president Cyril Ramaphosa se onlangse uitlatings in die VSA wat die werklikheid van plaasmoorde en grondgrype ontken het. AfriForum se toer bestaan uit ’n reeks afsprake wat verlede jaar se bewusmakingstoer opvolg. Ons gaan onder meer navorsings- en mediainstellings, politici en ander belangstellendes in Washington en New York besoek,” sê Roets.\nDie VSA se ooreenkoms met Suid-Afrika ingevolge die Wet op Groei en Geleenthede in Afrika (Agoa) is ook ’n punt van belang. AfriForum is ten gunste van hierdie ooreenkoms en beskou dit as voordelig vir Suid-Afrika. Die burgerregte-organisasie is dus nie in die VSA om mense aan te moedig om uit die ooreenkoms te onttrek nie, maar eerder om voorkomend op te tree om só ’n krisis te verhoed. “Daarom gaan AfriForum alles in ons vermoë doen om te verseker dat Suid-Afrika die bepalings van Agoa, soos die beskerming van privaat eiendomsreg, nakom,” voeg Roets by.\nSprake van onteiening sonder vergoeding deur die Suid-Afrikaanse regering het president Donald Trump egter genoop om sy minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, te vra om grond- en plaasgrype, onteiening, asook die grootskaalse moord op boere te moniteer. AfriForum is bekommerd dat indien die Suid-Afrikaanse regering voortgaan met sy plan om eiendom sonder vergoeding te onteien, dit die Agoa-ooreenkoms sal skend. Dít hou die gevaar in dat Suid-Afrika by hierdie ooreenkoms uitgesluit sal word. As die Suid-Afrikaanse regering eiendomsreg skend, is die Amerikaanse president kragtens dié land se wetgewing verplig om Suid-Afrika se voordele ingevolge Agoa op te hef. Dit sal geweldige nadelige gevolge vir die Suid-Afrikaanse ekonomie inhou.\n“AfriForum verwag nie van die VSA om Suid-Afrika se probleme namens ons op te los nie, maar beoog wel om steun te werf en buitelandse meningsvormers te kry om in die openbaar standpunt in te neem teen ongeregtighede wat tans in Suid-Afrika plaasvind om sodoende druk op die Suid-Afrikaanse regering toe te pas,” sluit Roets af.\nAfriForum sal deurlopend terugvoer gee oor die vordering van die toer. Buitelanders wat AfriForum wil steun, kan by www.friendsofafriforum.com/ aansluit.\nVir meer inligting besoek gerus www.afriforum.co.za/afriforum-jou-stem-die-buiteland/.\nAfriForum het die afgelope naweek ’n lys gepubliseer wat binne die departement van landelike ontwikkeling en grondhervorming (DLOG) versprei word. Dit bevat ’n lys van 190 eiendomme (daar is 195 op die lys, maar vyf moet van die totaal afgetrek word om dubbele inskrywings uit te skakel) wat volgens die opskrif van die dokument as…\nRead More Vyf redes waarom AfriForum die plaaslys gepubliseer hetContinue