نکاتی که باید پیش از اولین سفر به لندن بدانید - راه ساری\nبه گزارش راه ساری، لندن به عنوان یکی از گران ترین و پربازدیدترین شهرهای جهان و مرکز انگلستان، مکانی بسیار خوشایند برای سفر است. با داشتن ماهیت کاملا جهانی، لندن خاستگاه انواع زیادی از نژادهای فرق دارد که صرف نظر از زبان انگلیسی که زبان ملی در بریتانیا است، به بیش از 300 زبان مختلف صحبت می نمایند. این شهر که منسوب به گوناگونی و صمیمیت ذاتی اهالی لندن است، همیشه با آغوش باز پذیرای میهمانان و جهانگردان است و برای هر جهانگرد و بازدیدنماینده ای هدیه ای دارد.\nاز نمادی ترین سبک معماری گرفته تا خلاقانه ترین تصاویر هنری و فرهنگی، از الهام بخش ترین چشم انداز ها گرفته تا آشپزی سنتی افراطی، و از آداب و رسوم سنتی و پیچیده بریتانیایی گرفته تا تفریحات شبانه پرشور و هیجان، همه و همه را می توانید در لندن بیابید. البته دلرباترین جنبه شهر که در حلقه های متحد توسعه می یابد این است که لندن دو جهانی کاملا متفاوت را در خود دارد. درحالی که مرکز لندن خاستگاه نمادی ترین و پرمشغله ترین مکان های شهر است، محله هایی مانند همپستد هیث (Hampstead Heath) و پارک گرینویچ (Greenwich Park) خلوت دنجی را ارائه می دهند. با وجود چنین ترکیبی منحصربه فرد از عناصر گوناگون، لندن حقیقتا دلربا است.\nاگر قصد دارید برای اولین بار از لندن بازدید کنید، مطمئن باشید این شهر با تمام قوای خود، شما را سرگرم خواهد نمود. تنها چند نکته ضروری وجود دارد که باید پیش از قدم گذاشتن در مرکز انگلستان بدانید.\nاین موضوع بسیار واضح است و قابل تعمیم به سرتاسر بریتانیا و خصوصا لندن است. اگر قبلا به امریکا سفر نموده باشید، احتمالا قیمت ها برای تان مناسب خواهد بود. اما با این حال باید به خودتان یادآوری کنید که در بریتانیا هستید و باید مبلغ را به پوند پرداخت کنید. (در حال حاضر هر پوند تقریبا برابر 5300 تومان است) این موضوع به این معنا است که هر کاری، از خریدن نوشیدنی گرفته تا رزرو هتل گران خواهد بود.\nاگر بودجه شما محدود است در مرکز لندن اقامت نکنید\nمرکز لندن گران ترین بخش شهر است و گران ترین دارایی های شهر در این بخش قرار دارند. اگر محدودیت بودجه ندارید، اقامت در مرکز لندن ایده فوق العاده ای خواهد بود. اما اگر با بودجه محدود سفر می کنید، قطعا مکان مناسبی برای شما نخواهد بود. در عوض، سعی کنید در حاشیه لندن بمانید؛ جایی که بتوانید روزانه به راحتی به مرکز لندن سفر کنید.\nمکان های اقامتی نسبتا مقرون به صرفه زیادی وجود دارد\nهتل های لندن بسیار گران هستند. با این وجود هتل و هاستل های نسبتا مقرون به صرفهی در حومه شهر وجود دارند. علاوه بر آنها مهمان خانه ها و مکان هایی که تخت خواب و صبحانه را در اختیار گردشگران قرار می دهند، محبوبیت زیادی دارند. البته ممکن است خیلی مقرون به صرفه نباشند، اما به هر حال یادتان باشد هیچ چیز در لندن بسیار مقرون به صرفه نیست!\nبرترین شیوه برای جابه جایی در شهر استفاده از حمل و نقل عمومی است\nلندن دارای یکی از برترین شبکه های حمل و نقل عمومی در جهان است که نه تنها مقرون به صرفه است (در مقایسه با تاکسی )، بلکه شیوه امن و راحتی برای جابه جایی در سطح شهر است. اتوبوس های لندن و سیستم ریلی زیرزمینی یا مترو، شبکه ای جامع و وسیع هستند و می توانند شما را به هرجایی ببرند. احتیاج نیست بگوییم که سیستم حمل و نقل عمومی در ساعات ازدحام، کمی شلوغ است. با این کار می توانید میزان زیادی پول صرفه جویی کنید.\nاگر می خواهید تاکسی کرایه کنید، فقط از تاکسی های مشکی بهره ببرید\nهمان طور که اشاره شد، تاکسی های خصوصی در لندن بسیار گران هستند و تنها در صورت ضرورت از آنها بهره ببرید. تاکسی های مشکی تنها تاکسی های قانونی در لندن و به وسیله دولت قابل قبول هستند. بنابراین مجاز به جابه جایی مسافران و عابران هستند. احتمالا با تاکسی های غیرقانونی یا به اصطلاح gypsy cabs روبرو خواهید شد که مشکی نیستند. این تاکسی ها قانونی و معمولا امن نیستند. بنابراین اگر می خواهید تاکسی کرایه کنید، بهتر است از قبل اقدام کنید و فقط از تاکسی های مشکی و قانونی بهره ببرید.\nسفر آبی در رودخانه ها و آبراه ها تجربه بی نظیری است\nرودخانه بزرگ تیمز (Thames) که از مرکز لندن می گذرد، پس زمینه ای عالی برای برخی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری شهر از جمله مجلس و ساعت بیگ بن (Big Ben) است. برای کسانی که می خواهند از ترافیک سنگین شهر فرار نمایند، چندین تور سفر آبی تعریف شده است. در این تورها نه تنها می توان از چشم انداز ها لذت برد، بلکه از موسیقی و غذای عالی نیز راضی خواهید بود. یادتان باشد دو کانال بزرگ لندن یعنی ونیز کوچک و کانال ریجنت را کاوش کنید.\nآب و هوای لندن کاملا غیرقابل پیش بینی است و گاهی اوقات باران های شدید می بارد. بنابراین توصیه می گردد همیشه چتر همراه داشته باشید. اگر نمی خواهید چتر حمل کنید، در کوله پشتی تان یک بارانی سبک داشته باشید. با این حال بدانید که لندن هرگز دچار تغیرات آب و هوایی بسیار شدید نمی گردد و حتی در صورت بارش باران می توانید برنامه های خود را پیش ببرید.\nلندن بسیار بزرگ است و درست مثل مرکز لندن، در محله های مختلف آن مکان های زیادی برای بازدید وجود دارد. اگر می خواهید به طور کامل شهر را بگردید و از اقامت تان نهایت استفاده را ببرید، ضروری است زمان مناسبی را به هر جاذبه ای اختصاص دهید. برای مثال، اگر برنامه تان این است که از موزه بریتانیا بازدید کنید، حداقل به یک روز کامل احتیاج دارید تا تور بازدید را کامل کنید. به علاوه، به جای اینکه فقط مکان های مختلف را در لیست تان به عنوان بازدیدشده تیک بزنید و مسیرهای داخل شهر را امتحان کنید، بهتر است برای هر روز برنامه سفر محدودی داشته باشید. برای مثال، چشم لندن، آکواریوم لندن، سیاه چال لندن، کلیسای جامع سنت پل (St Pauls Cathedral) و موزه مادام توسو را می توانید در یک روز بازدید کنید.\nبرخی جاذبه های خاص می تواند از لیست شما حذف گردد\nاین موضوع بستگی به این دارد که چه وقتی از سال از شهر بازدید می کنید. اما جاذبه های خاصی در لندن وجود دارد که می تواند به راحتی از لیست مکان های بازدیدی شما حذف گردد. معمولا مکان هایی مثل موزه مادام توسو و آکواریوم لندن صف های بسیار طولانی ای برای دریافت بلیط دارند و لازم به ذکر نیست که بلیط ها نیز نسبتا گران هستند. اگر بودجه شما محدود است و/یا می خواهید از صف های طولانی بلیط دوری کنید، بازدید از مکان های تماشای که رایگان است را در نظر بگیرید. مکان هایی مثل موزه بریتانیا، خانه های مجلس، موزه ویکتوریا و آلبرت و گالری ملی رایگان هستند.\nزمانی که در لندن هستید یکی از متداول ترین راه ها برای صرفه جویی پول این است که بلیط لندن (London Pass) را خریداری کنید. این بلیط به شما مجوز ورود رایگان به بیش از 60 مکان را در لندن می دهد. بعلاوه می توانید از تخفیف و پیشنهادهایی در فروشگاه ها و رستوران های شهر بهره ببرید. به علاوه، می توانید کارت سفر (Travelcard) را با قیمت کمتری خریداری کنید. به این ترتیب تا خاتمه اعتبار کارت، دسترسی نامحدود به تمام وسایل حمل و نقل عمومی در لندن خواهید داشت. بلیط لندن ممکن است از نظر ارزش اسمی گران باشد، اما اگر مطمئن هستید که از آن استفاده بهینه خواهید کرد، معامله ای عالی برای صرفه جویی در پول است.\nبرای دوست داران طبیعت، انتخاب های بسیاری وجود دارد\nدرست است که لندن شهری بسیار شلوغ و پرجمعیت است، اما پیدا کردن فضای سبز در این شهر هرگز کار دشواری نیست. در حقیقت، لندن دارای هشت پارک سلطنتی (Royal Park) است. پارک های سلطنتی گروهی از باغ ها و محوطه های تفریحی بسیار زیبا و در اصل متعلق به سلطنت بریتانیا هستند. این اقامتگاه های الهام بخش مادر طبیعت، نه تنها محوطه ای دلربا و آرامش بخش را ارائه می دهند، بلکه دارای امکانات تفریحی بسیاری نیز هستند. به غیر از این باغ ها، پارک ها و فضاهای سبز بسیار زیادی در حومه و اطراف لندن وجود دارد.\nصحنه های خرید، وسوسه انگیز هستند. اما افراطی خرید نکنید\nلندن به عنوان یکی از نخستین مراکز خرید در اروپا، سرزمین رویایی عاشقان خرید است. از معروف ترین فروشگاه ها تا بازارهای خیابانی شلوغ؛ چشم انداز خرید در لندن به همین سادگی فریبنده است. اگر تمام این ها برای شما کافی نیست، بهتر است بدانید لندن دارای بزرگ ترین فروشگاه شهری در اروپا است؛ وستفیلد استرتفورد سیتی، که بیش از 250 فروشگاه و 70 مکان غذاخوری دارد. درست است که تمام این ها بسیار وسوسه انگیز هستند اما یادتان باشد در هنگام خرید حواس تان به کیف پول تان باشد. قطعا خرید سوغاتی و لوازم مارک دار ایده خوبی است، اما به یاد داشته باشید که خرید بی ملاحظه در لندن می تواند بودجه شما را از بین ببرد.\nلندن برترین تئاتر جهان را دارد\nاگر بدون شرکت در یکی از هزاران نمایش تئاتر از لندن برگردید، باید بدانید یکی از مهم ترین جنبه های فرهنگی این شهر را از دست داده اید. لندن یکی از پرجنب و جوش ترین تئاترهای جهان را دارد و هموراه در حال جذب برترین استعدادهای بازیگری از سراسر جهان است. قطعا ارزش دارد که برنامه ریزی نموده و یکی از نمایش های موزیکال، کلاسیک یا آثار نو را تماشا کنید. بلیط ها کمی گران هستند اما سعی کنید این یک مورد را از دست ندهید.\nانگلیسی ها نسبت به قوانین و مقررات خود بسیار جدی هستند\nاین حقیقتی جهانی است که انگلیسی ها بیش از حد نسبت به قوانین خود جدی هستند. اینکه در انگلیس از فردی درخواست یاری کنید و بلافاصله از او تشکر نکنید بی ادبی محسوب می گردد. بنابراین یادتان باشد در هنگام تبادل نظر و ارتباط با هر فردی در لندن، از راهنمای اتوبوسرانی گرفته تا رانندگان تاکسی و فروشندگان و مغازه داران، خیلی سریع و مودبانه بگویید ممنونم. در عین حال اگر فکر می کنید باعث دلخوری کسی شدید، برای ابراز تاسف و گفتن متاسفم تردید نکنید. به علاوه، سمت راست پله برقی بایستید و در سمت چپ آن راه بروید. در صف مکان های عمومی نوبت را رعایت کنید. در بریتانیا به صبر و شکیبایی بهای زیادی داده می گردد و اگر نشانه هایی از بی صبری و بی قراری از خود نشان دهید، دردسر واقعی برای خود ایجاد خواهید کرد.\nجنبه ایمنی را نادیده نگیرید\nممکن است لندن یکی از عالی ترین مکان ها در زمین به نظر آید؛ با این وجود مانند سایر شهرهای بزرگ، گاهی وقت ها می تواند ناامن باشد. این شهر و حومه آن شامل چند کوچه و محله است که به تنهایی و/یا در هنگام شب نباید از آنها تماشا کنید، مگر اینکه آن منطقه را به خوبی بشناسید. به علاوه، لوازم همراه خود را در مکان های عمومی بدون مراقبت قرار ندهید و لوازم قیمتی خود را از دسترس سارقین حفظ کنید. مهم تر از این ها، در زمان مناسبی به هتل خود بازگردید (خصوصا اگر تنها هستید).\nفکر می کنید زبان آنها را به خوبی می دانید؟ مجددا در این باره بیاندیشید\nهمه ما به خوبی می دانیم که لهجه بریتانیایی با لهجه امریکایی فرق دارد، اما باید این را هم بدانید که لغات این دو لهجه نیز تفاوت دارند. در نگاه اول، ممکن است برخی لغات بریتانیایی شما را سردرگم نمایند. برای مثال، یک بریتانیایی ممکن است از لغت flat به جای apartment، از لغت quid به جای bucks و از لغت chips به جای french fries استفاده کند. اگر نمی دانید دقیقا منظورشان از چیزی که می گویند چیست، خیلی مودبانه از آنها سوال کنید و مطمئن باشید از شرح دادن آن بی نهایت خرسند خواهند شد.\nبا وجود اینکه لندن مرکز برخی از انحصاری ترین رستوران های جهان است، خوشمزه ترین و با ارزش ترین غذاها را می توانید در دکه های اغذیه فروشی خیابانی پیدا کنید. انتخاب های خوب برای غذا در لندن همیشه باید مد نظر باشد. اما غذاهای خیابانی در لندن نیز به همان میزان خوشمزه، مطمئن و بهداشتی هستند. بنابراین با عالی ترین طعم های سراسر جهان در لندن، حس چشایی خود را مهمان کنید.\nبله. لندن یکی از معدود شهرهای جهان است که می توانید بدون نگرانی از شیرهای آب بنوشید. بیشتر گردشگران میلی به این کار ندارند و ترجیح می دهند بطری های آب معدنی بخرند. اما آب های بسته بندی شده بسیار گران هستند و نسبت به آب شیر تفاوتی ندارند و می توان گفت از نظر بهداشتی و طعم یکسان هستند. به علاوه، در بیشتر مکان های عمومی و جاذبه های گردشگری، آب شیر به صورت رایگان در اختیار بازتماشامایندگان واقع شده است.\nدرست است که خوش گذراندن در لندن به آب و هوا بستگی ندارد، اما اگر بدانید چه زمانی برای بازدید از لندن مناسب تر است، بهتر خواهد بود.\nتابستان (ماه ژوئن تا آگوست) شلوغ ترین فصل برای گردشگران است و به این معنا است که شهر به شدت شلوغ است و مکان های اقامتی گران تر هستند.\nالبته حتی بهار (ماه مارس تا می) و پاییز (ماه سپتامبر تا نوامبر) زمان های فوق العاده ای برای بازدید هستند. چرا که فصل فروش های فوق العاده و حراجی ها است و لندن خلوت تر است. هتل ها نیز قیمت های شان را بسیار پایین می آورند. به علاوه، اگر جز گروه گردشگران هستید، می توانید تمام جاذبه ها را در این زمان بازدید کنید.\nزمستان (ماه دسامبر تا فوریه) در لندن (و در انگلیس) هوا به شدت سرد، تیره و تاریک و بارانی است. باران همیشه می بارد و قطع می گردد، اما در زمستان بسیار سرد است. بنابراین کمتر کسی در این فصل به لندن سفر می نماید. بنابراین اگر بودجه سفرتان محدود است و برای زمستان لندن آماده هستید، این فصل برترین زمان برای سفر شما است.\nآیا ویزا ضروری است؟\nشهروندان غیر از امریکا، کانادا، افریقای جنوبی، نیوزلند، استرالیا، و اتحادیه اروپا، هنگام ورود به بریتانیا ضروری است ویزای معتبر داشته باشند که می توانند آن را از سفارت بریتانیا در کشور خود تهیه نمایند. قوانین ویزای بریتانیا معمولا تغییر می نمایند؛ بنابراین برای به روز بودن اطلاعات خود در این مورد، با سفارت محلی بریتانیا یا آژانس مرزی انگلیس در ارتباط باشید.\nلندن شهر امکانات بی شمار است و به زودی متوجه می شوید که تنها یک بار بازدید از این شهر هرگز کافی نخواهد بود. فرقی نمی نماید چند بار از لندن بازدید نموده اید؛ همیشه احساس می کنید در مکانی نو هستید. هر بار که در لندن باشید، چیز نوی برای شما خواهد داشت؛ آنقدر که قادر به رمزگشایی و تشخیص آن مکان نیستید و تمایل دارید دوباره به لندن برگردید.\nانتشار: 2 بهمن 1400 بروزرسانی: 2 بهمن 1400 گردآورنده: rahesari.ir شناسه مطلب: 14457\nبه "نکاتی که باید پیش از اولین سفر به لندن بدانید" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "نکاتی که باید پیش از اولین سفر به لندن بدانید"


حرف های خواندنی برادرِ مرحوم محمدرضا آقاسی - مشرق نیوز\nکد خبر 300346\nتاریخ انتشار: ۲۴ فروردین ۱۳۹۳ - ۱۴:۰۲\nبه بهانه سالروز تولد شاعر انقلابی\nحرف های خواندنی برادرِ مرحوم محمدرضا آقاسی\nمن نمی‌گویم من را برهان، می‌گویم ما را برهان یعنی من و سایرین؛ حالا از راه برسد بگوید آقا منظورت از خودپرست کی بوده؟ منظورم همه خودپرستان هستند که می‌دانند منظور این شاعرند و این نیاز ندارد بگوییم این بوده و آن بوده.\nبه گزارش مشرق، محمدرضا آقاسی یکی از شاعران مردمی دهه‌های اخیر است که بیشتر با اجراهای زیبا و جذابش خودش را بین مردم شعر دوست جا داده است. شنیدن داستان زندگی او از زبان برادری که چند سال از او بزرگ‌تر است برای علاقه‌مندان شعرش جالب است. در سالروز تولد محمدرضا آقاسی گفت‌وگوی مفصل فارس با محمدمهدی آقاسی را بخوانید؛\n*آقای آقاسی چندمین فرزند خانواده هستید؟\nمن پنجمین فرزند و سومین پسر خانواده هستم یعنی خانواده‌ای که هشت اولاد داشتند؛ 5 پسر و 3 دختر.\n*پدر و مادر شما اهل کجا هستند؟\nپدر و مادر اهل «ارگنه» در جاده چالوس که قبل از سد کرج قرار دارد هستند. پدر برمی‌گردد می‌آید همین‌جا پشت کوه‌های سولقان. ما الان که تهرانسر هستیم از قدیم جزو بخش سیزده کن بوده زادگاه پدر و مادر ما از قدیم بخش سیزده کن بوده درست است که راهش از کرج و جاده چالوس بوده ولی از نظر منطقه‌بندی و شهروندی اینها جزو بخش سیزده کن بودند. ما چند سال پیش که بعد از خیلی سال رفتیم سند خانه‌مان را بگیریم دیدیم جزو بخش 10 کن هستیم. حالا که استان البرز ایجاد شده «ارنگه» شده جزو استان البرز و شهر کرج.\n*پدر و مادر هر دو بچه «ارنگه» بودند؟\nهر دو بچه محل بودند ولی فامیل درجه یک و دو نبودند، شاید از دور فامیل می‌شدند.\n*اسم پدر و مادرتان را هم بفرمایید.\nپدرم قاسم و مادرم عشرت سلطان محمدی. پدر هم معلم قرآن بودند هم از بزرگان قوم و قبیله‌شان بودند و موسس هیات مذهبی در تهران بودند، چون از بچگی به تهران آمده بودند و کار می‌کردند. هنوز هم خانه مسکونی ایشان هست که زادگاه ما هست و سیدنصرالدین یکی از اخوی‌هایم و یکی از همشیره‌هایم هنوز آنجا می‌نشینند، پشت امامزاده سیدنصرالدین.\n*مرحوم پدر در کودکی به تهران آمدند؟ چند سال پیش؟\nبله از کودکی آمدند بیش از 70 سال پیش. چون همشیره بزرگ من بیش از هفتاد سالشان است و ایشان همین‌جا به دنیا آمدند.\n** زمان صفویه به فرمانده کل قوا می‌گفتند «گولر آقاسی»\n*از خاندان آقاسی بیشتر بگویید فکر می‌کنم کلمه آقاسی ترکی باشد!\nبله! من چون باجناق و عیالم ترک هستند وقتی می‌خواهند بگویند بزرگترشان آمده می‌گویند «آقاسی گلدی» و به زبان خودشان یعنی رئیس یا بزرگتر آمد. من در تاریخ که خواندم زمان صفویه به فرمانده کل قوا می‌گفتند «گولر آقاسی» یعنی فرمانده لشکر و حالا چطور شده این نام به ما رسیده این را نمی‌دانم.\n*مرحوم پدر شاعر بودند؟\nنه شاعر نبودند، ولی اخوی بزرگم محمدحسن متخلص به نصری که به خاطر امامزاده سیدنصرالدین که منزل پدری ما پشت امامزاده هست تخلصش را از امامزاده سیدنصرالدین گرفته و اول شاعر خانواده است البته بعد از مرحوم مادرم.\n** در خانه مان همیشه زمزمه شعر مذهبی بود\n*پس، مادر هم شاعر بودند؟\nمادر هم شاعر بودند و 40 سال ذاکر امام حسین(ع) البته سواد این چنینی نداشتند. کاتبش خود من بودم دفترهای ایشان را هنوز دارم که بعد از فوت ایشان دست به دست گشته و باز به خودم رسیده گفتند چون شما کاتب بودی به شما می‌رسد. اشعار زیادی داشت که من می‌نوشتم. البته از «خزائن الاشعار» و «صغیر اصفهانی» و «دیوان جوهری» می‌خواندند. شعرهایی هم که خودشان می‌گفتند و در حافظه‌شان می‌ماند هم می‌خواندند و مجموعا در خانه ما از بچگی که من یادم می‌آید همیشه زمزمه شعر مذهبی بود، بی‌توقع یعنی کسی توقع نداشت رسانه‌ای بیاید، فیلمبرداری شود و رسانه‌اش منبر امام حسین(ع) بود و سینه به سینه و شاید به همان دلیل بود که ما توانستیم جوهر شاعری را در خودمان کشف کنیم.\nمادر، نقش محوری داشتند چون ما داشته‌هایمان را به هم عرضه می‌کردیم مادر همیشه بالای مجلس بود و ما سه چهار تا برادر که اهل شعر بودیم مثلا می‌گفتیم که من این شعر را دیشب گفتم. یکی از برادرانم یا مرحوم رضا یا استادمان حسن (البته ما برادران دو اسمی هستیم و اول اسم همه محمد هست) نظر می‌دادند که مثلا این مصرع باید تغییر کند. اینجا را باید بیشتر کار کنی و محاوره داشتیم و به هم تعلیم می‌دادیم؛ تعلیم و تعلم.\nمادر خودش شاعر بود ولی خواندن و نوشتنش به شکل امروزی نبود و بیشتر می‌خواند چون سواد قرآنی داشت و دست خطش خیلی روان نبود به همین دلیل بیشتر شعرهایی که می‌سرود مفقودالاثر است و ما خودمان که شاعریم تا یادداشت نکنیم تا 6 بار پاکنویس نکنیم و ده بار نخوانیم نمی‌توانیم شعر خودمان را حفظ کنیم.\n*ارتباط محمدرضا با مادر چطور بود؟\nمثل همه مادرها و پسرها ارتباط معنوی بود.\nمن نبودم ببینم با هم چه ارتباطی داشتند چون خودم هم مثل برادرهای دیگر با مادر ارتباط داشتم منتها این به دو طرف موضوع بستگی دارد که ارتباطشان با هم چطور باشد.\n*یعنی ارتباط محمدرضا با مادر خاص نبود؟\nهمه خاص بودند چون ما فقط از اهل بیت (علیهم السلام) صحبت می‌کردیم وقتی از اهل بیت صحبت کنیم دو تا که نمی‌شود یکی است، یعنی راه دومی ندارد. ارتباط تنگاتنگ بود. علاوه بر آنکه آدم احساس می‌کرد چون با طرف مقابلش همفکر است به نظر من یک ارتباط خوبی می‌شد.\n*یعنی بین محمدرضا با سایر برادران برای مادر فرقی نبود؟\n*آن موقع محمدرضا در سنین کودکی شعر می‌گفت؟\n*کودکی محمدرضا خاطرتان هست؟\nبله! از روز تولدش من یادم هست.\n** و این گونه اسمش شد محمد رضا\n*اصلا چرا نامش شد محمدرضا؟\nیادم هست چرا اسمش را محمدرضا گذاشتند. من که محمدمهدی هستم به این دلیل که فکر می‌کردند آخرین فرزند این خانواده هستم؛ مرحوم پدر ما اینقدر حسین را دوست داشت که اولین فرزندش را حسن نگذاشت و گذاشت محمدحسین. پسر بعدی محمدحسن. دو تا دختر هم قبل از ما داشت. حتما فکر کردند 5 تا بچه کافی است و آخری را بگذاریم محمدمهدی ولی وقتی محمدرضا به دنیا آمد ایشان در شش ماهگی مجبور شدند سینه‌اش را عمل کنند و به هر حال بعد از مکافات بسیار بچه خوب شد و مطمئنم که نذرشان این بود که اگر بچه ماند او را به مشهد می‌بریم. من دقیقا یادم هست من با 4 و نیم سال سن حاج خانم مادر داشت چمدانش را آماده می‌کرد و شاید اصلا در فکرشان نبود که من را با خودشان ببرند من هم مثل همه بچه‌های چهار پنج ساله آمدم گفتم مامان جون گفت: «جونم» گفتم جوراب‌های من را نمی‌گذاری؟ من اصلا نمی‌دانستم چمدان بستن ایشان برای چه بود؟ مادر من را بوس کرد و گفت جوراب‌های تو را هم می‌گذارم و همان موقع تصمیم گرفت من را هم با خودشان ببرند مشهد. مادر و مادر خودش و مرحوم دایی‌ام که هنوز در قید حیات هستند و بنده چهار سال و نیمه و محمدرضای 6 ماهه؛ این 5 نفر عازم مشهد شدیم. مادربزرگم رفته بود صحن بعد خسته شده بود و در صحن کهنه آن موقع یک جایی نشسته بود. مادر دیده بود مادرش نیامده گفته بود پیرزن گم نشود و دنبال مادرش رفته بود. دایی‌ام هم که خسته بود خوابیده بود. این بچه گریه می‌کرد. من هم با یک بچه کوچک مانده بودم و هر چه می‌کردم ساکت نمی‌شد! اجبارا به صاحب آن خانه می‌گفتم و خانم آن خانه می‌آمد بچه را ساکت می‌کرد و می‌رفت و بچه دوباره شروع می‌کرد به گریه! از ساعت یک بعدازظهر تا غروب برایم مصیبت‌بار بود که چرا نمی‌توانم بچه را ساکت کنم و شاید از همان موقع عادت کردم که مواظب این بچه باشم. از مشهد برگشتیم. اسم ایشان را هم به عشق امام رضا(ع) گذاشتند محمدرضا. البته یک برادر دیگر هم داریم که از ایشان کوچکتر است به نام محمد جواد و مابین این دو برادر یک خواهر هست که فاطمه نام دارد.\n*از کودکی محمدرضا خاطره دیگری در ذهن دارید؟\nخاطره زیاد است. یادم هست چون محمدرضا در 6 ماهگی عمل شده بود همه یک احساس رقتی به ایشان داشتند و یک چیز طبیعی است قاعدتا با این بچه همه با یک احساس مهربانانه‌تری برخورد می‌کردند. این بچه شش هفت سالش که شد و از خانه آمد توی کوچه، هنوز توقع این حمایت‌ها را از همه داشت و این میسر نمی‌شد چون مثال توی کوچه دوست داشت با بچه‌ها گلاویز شود. شرایطش در خانه یک طور بود در بیرون طوری دیگر و وقتی با بچه‌ها درگیر می‌شد من برای دفاع از وی نمی‌رفتم تا بتواند از خودش دفاع کند و روی پای خودش بایستد و وقتی به من می‌گفتند تو چرا نمی‌روی از او دفاع کنی؟ می‌گفتم این که دفاع نیست ما می‌خواهیم او را مستقل بار بیاوریم. با تمام بچگی خودم این را می‌فهمیدم که تا جایی که سخت نباشد او را به امان خودش و خدا بگذارم و همیشه از این نوع تفکری که داشتم راضی‌ام.\n*کدام مدرسه می‌رفت؟\n«مدرسه فاریابی» که همه ما می‌رفتیم. آخرین‌بار من می‌دانم توی کوچه چاله حصار، سر چهار راه گلوبندک واقع شده. من، خودم و محمدحسن هم به همان مدرسه رفتیم.\n*چون به خانه‌تان نزدیک بود به آن مدرسه می‌رفتید یا دلیل دیگری داشت، مثلا به جهت نگاه علمی و دینی؟\nبله، اول که خیلی نزدیک بود. شاید خانواده عادت داشتند و با این مدرسه و با این پرسنل آموزشی راحت‌تر بودند این بود که همه بچه‌ها را به ترتیب توی همان مدرسه ثبت‌نام می‌کردند. من خودم تا کلاس ششم دبستان در همان مدرسه فاریابی بودم.\n*پدر و مادر پیگیر درس محمدرضا در مدرسه بودند؟\nاصولا ما درس‌هایمان خوب بود نمی‌دانم چرا؟ من خودم تنها درس خواندنم سر کلاس بود. لحظه به لحظه بودن دیگران در کلاس را شاهد نبودم ولی خودم را شاهد بودم.\n*محمدرضا دوره ابتدایی را با موفقیت می‌گذراند؟ درسش خوب بود؟\nبله! حتما خوب بود.\n*نمونه‌ای برای اطمینان خوانندگان دارید؟\nمرسوم نبود که بیاید از کسی تقدیر کنند. معلم مثلا می‌گفت این کلاس دو تا معلم دارد یکی من و یکی آقاسی، ولی برای بنده چه کردند که برای ایشان بکنند و واقعا مد نبود از شاگرد تقدیر کنند!\n** به غلامرضا گفتم این شعر بابایت است و به شما می‌رسد\n*اولین شعری که از محمدرضا شنیدید کی و کجا بود؟\nمن یک شعری اتفاقا نوشته‌اش را داشتم که چند سال پیش به آقازاده‌اش، آقا غلامرضا دادم گفتم این شعر بابایت است و به شما می‌رسد. یادم هست شعری در مورد «مهدی موعود کو؟» شعر خوب و جالبی بود. اصولا شعر شاعری را نگه نمی‌دارم دیوان حافظ، شاهنامه فردوسی، دیوان اقبال لاهوری و یکسری از شاعران مشهور را دارم ولی شعرهای معاصر را زیاد برنمی‌دارم حالا نمی‌دانم خودخواهی من است یا برنمی‌تابم یا نگهداری نمی‌کنم ولی این شعر خیلی خوبی بود.\n*اولین شعر آقاسی بود؟\n*چه موقع این شعر را به شما داد؟\nیادم نیست ولی فکر می‌کنم بیش از 30 سال پیش بود.\n*می‌شود گفت اولین شعرهای آقاسی در پانزده شانزده سالگی سروده شده است؟\nنه خودش چنین چیزی را قبول ندارد من در مصاحبه‌هایش دیدم که می‌گوید من قبل از سال 68 یک چیزهایی به هم می‌بافتم ولی شعر رسمی و مطمئنا شعر آیینی را از سال 68 شروع کرده.\n** هم معلم هم برادر بود و رفت\n*شاید این مطلب را از سر تواضع گفته باشد. رابطه شما با محمدرضا به عنوان برادر بزرگتر چگونه بود؟\nهر کسی به هر حال بایستی خودش را بسازد یا باید زمینه بدهیم یا خودش خودش را بسازد وقتی کسی ساخته بشود همه‌چیز را جای خودش می‌بیند من بعد از فوت ایشان این دو بیت را سرودم که قبلا هم می‌توانستم بگویم ولی موضوعیتی نداشت من گفتم:\nاز جوانی یار ما درویش بود/ کم نبود از ما که از ما بیش بود\nگرچه بعد از ما به این منصب رسید/ یک دو گامی از من و ما پیش بود\nیک برادر بزرگ می‌تواند به برادر کوچک خط بدهد و متقابلا از او درس بگیرد. محمدحسن اخوی بزرگ من سه سال و نیم از من بزرگتر است استاد مسلم من و محمدرضا است ولی ایشان در شعری که من در مراسم هشتمین سالگرد محمدرضا خواندم از خودم زیاد شعر نخواندم و گفتم اینها همه از عموحسن نصری از توکیوی ژاپن است. عینا شعری که چند سال پیش برای من فرستاده بود خواندم یک بیتش هم این است:\n«آنکه بر ما یار و یاور بود رفت/ هم معلم هم برادر بود، رفت»\nچه اشکال دارد که محمدحسنی که هفت سال و نیم از محمدرضا بزرگتر است می‌گوید معلم ما بود.\n** گفتند یکی از این آقازاده‌ها حدود هزار بیت از شعرهای محمدرضا را حفظ است!\n*اگر همان سال 68 به بعد را سرآغاز شاعری مرحوم آقاسی بدانیم من فکر می‌کنم بیراه نباشد که بگوییم آقاسی با «شیعه‌نامه» بیشتر مطرح شد. این هم در همان سال‌های شصت هشت- شصت و نه است. تاثیر شیعه‌نامه در مطرح شدن ایشان چقدر بوده است؟\nیک مراسم تجلیلی از مرحوم آقاسی چند ماه پیش برگزار شد. آنجا دو تا آقاپسر ده دوازده ساله عبا پوشیده بودند و آمدند. پدرش هم بغل دست من نشسته بود این دو نفر شروع کردند به شعرخوانی از مرحوم اخوی بنده شعرها را حفظ بودند یکی «شاید این جمعه بیاید شاید» را خواند یکی هم شعری که درباره مولاعلی(ع) بود خواند بعد از اتمام ما بچه‌ها را بوسیدیم حالا هنوز ما اینها را نمی‌شناسیم که چه کسانی‌اند و آنجا هم چون اعلام کردند که من اخوی آغاسی هستم می‌شناسند. بعد از پایان مراسم گفتند یکی از این آقازاده‌ها حدود هزار بیت از شعرهای محمدرضا را حفظ است! شما ببینید آیا شاعر دیگر معاصری هست که هزار بیت از او بلد باشد؟ و این تاثیر همان شیعه‌نامه است. تاثیر شیعه‌نامه و شعرهای آیینی وی. من هر جا مراسمی رفتم دیدم صدای او دارد پخش می‌شود یا مجری به خاطر خوش آمدگویی به بنده از مرحوم آقاسی چند بیت می‌خواند یا کلیپی از مرحوم می‌گذاشتند.\nخیلی‌ها ایشان را ندیده‌اند و پیوند خونی با ایشان نداشته‌اند ولی اینقدر تاثیر گرفته‌اند!\n*وقتی شیعه‌نامه را گفت آقاسی را چگونه دیدید؟\nبشر در هر زمینه‌ای مایل به رشد است وقتی یک شاعر با اقبال عمومی با این شکل روبه‌رو شود مطمئنا اگر ضعفی هم داشته باشد سعی می‌کند آن را بپوشاند. هیچ‌وقت کارهای اول فرد با آخرش در یک کیفیت نیست.\n*وقتی شیعه‌نامه گفته شد چه احساسی به شما دست داد؟\nمن این سوال را نمی‌توانم جواب بدهم چون هیچ‌وقت فکر نکردم این شعر با شعرهای دیگر مرحوم تفاوت زیادی دارد. برای من «صاحب‌زمان» شعر است شعر کربلا هم شعر است شیعه‌نامه هم شعر است. شیعه‌نامه چیزی نبود که یکدفعه از آن رونمایی شود به مرور این شعرها می‌آمده و اضافه شده است.\n*این شعر با مداحی حاج صادق آهنگران عجین شد و جنبه‌های اعتراضی که در این شعر است:\n«جان مولا حرف حق را گوش کن/ شمع بیت‌المال را خاموش کن»\n«ای که هر دم دم زحیدر می‌زنی/ بر یتیمان علی سر می‌زنی؟\nبر یتیمان علی پرداختن بهت ار هفتاد مسجد ساختن!»\n** شعر شاعر متعهد اگر پیام نداشته باشد برابر با صفر است\n*این رگه‌های اعتراضی و حتی گاه شاهرگ‌های اعتراضی که در مثنوی زیبای شیعه‌نامه هست جاهای دیگر در کارهای آقاسی نیست، مثلا یک جایی در ستایش حصرت مهدی شعر می‌گوید که زیباست ولی اینجا آقاسی شمشیر کشیده، نظر شما چیست؟\nشاعر به یک موضوعی می‌پردازد و از آن موضوع یک نتیجه هم می‌خواهد و یک پیام هم دارد. شعر شاعر متعهد به نظر بنده اگر پیام نداشته باشد برابر با صفر است. مطمئنا این پیام‌ها در شعر ایشان هست ولی اینکه خطاب ایشان چه کسانی است من نمی‌دانم و خالق شعر می‌تواند این را بگوید. من خودم هم دارم که:\nخواندیم با عشق و الفت و ناز/ ای نام تو بهترین سر آغاز\nما مست شراب خوشگواریم/ سرمست به عشق کردگاریم\nای هاله نور و روشنایی/ ای رهبر لشکر رهایی\nما را برهان ز خودپرستی/ تا زنده شود امید هستی\nمن نمی‌گویم من را برهان، می‌گویم ما را برهان یعنی من و سایرین؛ حالا از راه برسد بگوید آقا منظورت از خودپرست کی بوده؟ منظورم همه خودپرستان است که می‌دانند منظور این شاعر هستند و این نیاز ندارد بگوییم این بوده و آن بوده.\n* حسین قرایی\nقصه کارت عروسی و سه راهبرد «آقا سعید»!\nمحمد ۱۵:۴۰ - ۱۳۹۳/۰۳/۲۲\nمن که باشنیدن سروده هایش ارامش میگرفتم\nفاطمه ۰۲:۱۰ - ۱۳۹۳/۰۶/۱۶\nخداوند رحمتش کند .واقعا زیبا سروده و بی نظیر خوا نده انشالله مورد شفاعت چهارده معصوم قرار بگیرد.برای شادی روحش صلوات\nحسين رستمي ۱۹:۱۵ - ۱۳۹۴/۰۱/۲۸\nبا سلام به روح مرحوم اغاسي وهمه شاعران اييني دين مبين اسلام لقمه حلال مادرو پدر ايشان ودينداري انها خصوصا مادر مرحوم ايشان از اغاسي شاعري بي بديل وحماسي ومتعهد ومسلمان ميسازد٠ براي شادي روحش صلوات\nحمید ۱۳:۳۵ - ۱۳۹۵/۰۲/۱۰\nسلام ازوقتی ک اشعارمرحوم آغاسی راگوش کردم ارادتم نسبت به اهل بیت بیشترشدوآرامش خاصی دارداشعارایشان خداونداورا رحمت کنداونمونه یک مسلمان وشیعه واقعی بود،برای شادی روحش قرائت فاتحه.


۴۶۶ روز ریزش اشتغال/ کرونا چگونه به بازار کار ایران حمله کرد؟ خبر آنلاین - سرخط\nمریم فکری: در حالی اقتصاد ایران همه ۴۶۶ روز گذشته را در همزیستی با ویروس کرونا بود که تعطیلی، مرخصی‌های اجباری و تعدیل نیرو به دلیل از رونق افتادن کسب‌وکارها، یکی از پیامدهای کرونا در بازار کار بود؛ تا آن‌جایی که وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در گزارش اخیر خود نیز از بیکاری حدود ۲ میلیون نفر خبر داد.\nآخرین گزارش مرکز آمار از وضعیت بازار کار نشان می‌دهد که در سال ۹۹ نرخ مشارکت اقتصادی ۲.۸ درصد نسبت به سال ۹۸ کاهش داشته است؛ به طوری که بررسی نسبت اشتغال جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر بیانگر آن است که ۳۷.۳ درصد از جمعیت در سن کار شاغل بودند. این در حالی است که این آمار در سال قبل از آن (سال ۹۸) ۳۹.۴ درصد بود.\nهمچنین بنا به آمارها، تحلیل نرخ بیکاری جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر نشان می‌دهد که ۹.۶ درصد از جمعیت فعال بیکار بوده‌اند. این آمار در سال ۹۸ حدود ۱۰.۷ درصد گزارش شده بود. بر همین اساس، تعداد بیکاران در جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر در سال ۹۸ حدود ۲ میلیون و ۸۹۳ هزار و ۵۸۸ نفر گزارش شده بود که این عدد در سال ۹۹ به ۲ میلیون و ۴۷۴ هزار و ۶۳ نفر کاهش یافت.\nبا توجه به اعداد و ارقامی که از نرخ مشارکت اقتصادی دیده شد، دلیل کاهش نرخ بیکاری را می‌توان پاسخ داد. به عبارتی، تک‌رقمی شدن نرخ بیکاری نه به‌دلیل ایجاد اشتغال بلکه به‌دلیل کاهش نرخ مشارکت بوده است. براساس آمارها در زمستان سال ۱۳۹۹ نسبت به زمستان سال قبل از آن در مجموع ۳۰۰ هزار اشتغال کاهش یافته است.\nهمه این‌ها اثر کرونا روی اقتصاد کشور را روایت می‌کند؛ چراکه از اسفندماه ۹۸ که شیوع کرونا آغاز شد، ریزش اشتغال نیز اتفاق افتاد.\nدر کنار این‌ها، بررسی آمارهای رسمی گواه بر آن است که جمعیت شاغلان ۱۵ ساله و بیشتر در سال ۹۹ بیش از یک میلیون نفر ریزش داشته اشت؛ به طوری که جمعیت شاغلان ۱۵ ساله و بیشتر در سال ۹۸ حدود ۲۴ میلیون و ۲۷۳ هزار و ۵۱۷ نفر بود که این عدد در سال ۹۹ به ۲۳ میلیون و ۲۶۲ هزار و ۴۷ نفر کاهش یافت. این یعنی از تعداد جمعیت شاغلان یک میلیون و ۱۰ هزار و ۴۷۰ نفر ریخته است.\nهمچنین در زمستان ۹۹ نسبت به زمستان ۹۸ حدود ۶۱۱ هزار نفر از جعیت فعال کشور (شاغل یا بیکار در جست‌وجوی شغل) از بازار کار خارج شدند و به درآمدهای غیرکاری یا حتی وابستگی مالی به خانواده روی آوردند که حاصل آن کاهش نرخ مشارکت از ۴۲.۴ درصد در زمستان ۹۸ به ۴۰.۹ درصد در زمستان ۹۹ است.\nدر این میان، نتایح طرح آمارگیری نیروی کار بیانگر آن است که بیشترین کاهش اشتغال در بخش خدمات بوده است.\nدر خصوص وضعیت اشتغال در دوران کرونا، عیسی منصوری، معاون اشتغال وزارت کار گفته است؛ متاسفانه یک رقم قابل توجهی از بازار کار کلا خارج شدند و از جمعیت فعال ما کاسته شد و به جمعیت غیرفعال اضافه شدند و کسانی که شاغل یا بیکار بودند، الان نه بیکار محسوب می‌شوند و نه شاغل و از بازار کار خارج شدند.\nبنا به اظهارات او، نرخ بیکاری در شرایط فعلی نماینده وضعیت دقیق شرایط اشتغال کشور نیست و وقتی جمعیت فعال کاهش پیدا می‌کند، خود به خود نرخ بیکاری عدد آن پایین می‌آید. بنابر این نظر ما این است که در این شرایط ما هم نسبت اشتغال را بینیم هم نرخ بیکاری را همزمان و جمعیت شاغلان را هم ببینیم که خوشبختانه در سال‌های گذشته با وجود همه فشارها ما سالیانه به صورت میانگین حدود ۵۵۱هزار نفر ایجاد اشتغال در کشور داشته‌ایم.\nمعاون وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی تاکید کرده است؛ ما در یک زمان مواجه شدیم با رکود حاصل از کرونا که اضافه شد به موضوع تحریم و این موجب شد که به جمعیت غیرفعال کشور اضافه شود و در این شرایط که بگوییم نرخ بیکاری چند است، باید بگوییم تک رقمی است و واقعا هم همین طور بوده و این نماینده شرایط کل کشور نیست.\nبیشترین خسارت‌ها در کدام بخش‌ها؟\nبا وجودی که کرونا روی سه بخش اصلی اقتصادی یعنی صنعت، کشاورزی و خدمات تأثیرمنفی داشته است، ولی بخش خدمات که بیش از نیمی از تولید ناخالص داخلی کشور را در اختیار دارد، بیشترین خسارات را متحمل شده است.\nآمارهای وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی نشان می‌دهد بخش‌های تولید منسوجات با ۱۰۸ هزار و ۵۳۴ نفر کاهش و پوشاک با ۵۵ هزار و ۷۰۷ نفر کاهش تعداد شاغلین تحت تأثیر کرونا حاصل از شیوع بیماری کرونا است. تعداد شاغلین بخش تولید مبلمان در بهار ۹۹ نسبت به بهار سال قبل ۳۷ هزار و ۷۵۶ نفر کاهش یافته است. ولی در تابستان ۹۹ نسبت به تابستان سال قبل ۵ هزار و ۸۵۳ نفر افزایش یافته است.\nهمچنین بر اساس آمار منتشره از سوی گمرک ایران، در سال گذشته ۱۶.۴ میلیون نفر از سفر به ایران به‌دلیل شیوع کرونا منصرف شدند.\nبراساس گزارش وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، کسب و کارهای آسیب دیده به صورت عمده در ۱۴رسته اصلی و حدود ۸۵۸ زیر رسته حدود ۲۰ هزار میلیارد تومان تسهیلات دریافت کرده‌اند که در مرحله نخست این رقم ۱۴هزار میلیارد تومان بود.\nدر این میان، با توجه به تمرکز آسیب‌دیدگی روی بخش خدمات، به صورت مستقل حدود ۲ هزار میلیارد تومان در اختیار بخش گردشگری، یک هزار و ۷۰۰میلیارد تومان در بخش حوزه فرهنگ و هنر و ۸۰۰میلیارد تومان در حوزه ورزش به صورت اختصاصی از طریق دستگاه‌های تخصصی در اختیار واحدهای کسب و کار قرار گرفت.\nاخبار مرتبط: ۴۶۶ روز ریزش اشتغال/ کرونا چگونه به بازار کار ایران حمله کرد؟\nموضوعات مرتبط: هزار میلیارد تومان تولید ناخالص داخلی تابستان سال قبل بیماری کرونا اقتصاد ایران وزارت تعاون ویروس کرونا آخرین گزارش در تابستان جمعیت فعال نرخ بیکاری وزارت کار کار ایران نیروی کار یک میلیون اسفندماه آمارگیری اضافه شد گردشگری اجتماعی


رژه شناورهای موشک‌انداز سپاه در خلیج فارس\nمنبع: رادیو زمانه\t تعداد بازدید: 274 زمان ثبت: 21:09:46 1396-07-17\nرژه شناورهای موشک‌انداز سپاه در خلیج فارس\nبه گزارش گلد نیوز به نقل از رادیوزمانه شناورهای موشک‌انداز سپاه پاسداران ایران در خلیج فارس رژه رفتند.\nوابسته به سپاه پاسداران، شناورهای موشک‌انداز سپاه یکشنبه ۱۶ مهر برای «نمایش آمادگی» به اجرای رژه پرداختند.\nدر این رژه ده‌ها فروند شناور موشک‌انداز سپاه پاسداران شرکت داشتند. منصور روانکاو، فرمانده منطقه چهارم نیروی دریایی سپاه هدف از این مانور را «نشان‌دادن میزان آمادگی یگان‌های دریایی در دفاع از مرزهای آبی در خلیج فارس» خواند.\nاین رژه در سالروز کشته‌شدن نادر مهدوی، یک فرمانده سپاه پاسداران در درگیری با ناوهای آمریکایی در سال ۱۳۶۶ برگزار شده است.\nبه گفته روانکاو، «در این رژه، بیش از یکصد و ده شناور تندرو راکت‌انداز، موشک‌اندازهای برد بلند، برد متوسط، برد کوتاه، مین ریز، گشتی اطلاعاتی، پدافندی، پشتیبانی، تدارکاتی، بخشی ازتوان دفاعی و آمادگی خود را به نمایش گذاشتند.»\nسپاه همچنین نمایشگاهی از تجهیزات نیروی دریایی برپا کرده بود.\nواکنشی به تهدیدهای ترامپ؟\nرژه شناورهای موشک‌انداز سپاه پس از آن برگزار می‌شود که ایالات متحده خبر داد به زودی استراتژی جدید خود را علیه ایران اعلام می‌کند.\n«برنامه جامع اقدام مشترک» (برجام)، حاصل مذاکرات هسته‌ای ایران با قدرت‌های ۱+۵، پس از رسیدن دونالد ترامپ به کاخ سفید در معرض خطر قرار گرفته است. ترامپ اکنون در پی اعلام عدم تبعیت ایران از برجام در میانه اکتبر است.\nترامپ وعده داده که به دیگر اقدامات به گفته او «بی‌ثبات‌کننده» ایران نیز واکنش نشان دهد: توسعه برنامه موشک‌های بالستیک، حمایت از «تروریسم»، حمایت از بشار اسد (رئیس‌جمهوری سوریه در دمشق)، حملات سایبری علیه آمریکا و برخوردهای گاه‌و‌بیگاه سپاه پاسداران و نیروی دریایی آمریکا در خلیج فارس.\nدر این راستا گفته می‌شود که واشنگتن این تمهیدات را در ذهن دارد: افزودن نام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران به فهرست گروه‌های تروریستی؛ وضع تحریم‌های هدفمند جدید؛ اتخاذ موضع سرسختانه‌تر علیه گروه‌های شبه‌نظامی تحت حمایت ایران در سوریه، عراق و یمن؛ و عملیات سری سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) علیه ایران و گروه‌های تحت حمایتش در جهان.\nدر واکنش به این اخبار، محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران ایران به آمریکا هشدار داد که «همان‌طور که در گذشته نیز اعلام کرده‌ایم؛ در صورتی که قانون تحریم‌های جدید آمریکا اجرا شود این کشور باید پایگاه‌های منطقه‌ای خود را از شعاع دو هزار کیلومتری (یعنی برد موشک‌های ایران) منتقل کند.»\nاو پیش از این نیز تهدید مشابهی را تکرار کرده بود.\nگزارش قیمت انواع سکه در بازار تهران آخر وقت امروز 21-10-94 ساعت 18:05:09


کل بازدید : 12587\nتیروئید از غده های مهم در بدن است که به تنظیم سوخت و ساز در بدن کمک می کند. این غده ی مهم که از طریق غده ی هیپوفیز کنترل می شود هورمون های t3 و t4 را ترشح کرده که از طریق خون به بافت های مهم نظیر قلب و مغز و پوست رفته و منجر به کنترل ضربان قلب، سوزاندن کالری و حفظ دمای بدن می شود. کم کاری و پرکاری تیروئید بر عملکرد بدن تاثیر گذار است و عدم کار کردن درست آن منجر به بیماری می شود.\nعلل علائم کم کاری و پر کاری تیروئید\nید از مواد معدنی مهمی است که در عملکرد تیروئید تاثیر می گذارد. پر کاری و کم کاری تیروئید هر کدام علائمی را دارند. کم کاری تیروئید بیماری گواتر را به وجود می آورد علائم کم کاری تیروئید شامل افسردگی و بی حوصلگی،کاهش یا افزایش وزن، اختلال در اشتها، ریزش مو و خشکی آن،حساسیت غیر طبیعی به سرما،یبوست،عصبانیت و کاهش ضربان قلب است.\nعلائم پرکاری تیروئید شامل افزایش ضربان قلب،اشتهای خوب ولی با کاهش وزن، بی قراری، کم شدن تعداد دفعات قائدگی،ضخیم شدن پوست ساق پا،بزرگ شدن سینه در آقایان و بزرگ شدن غده ی تیروئید.\nچگونه تشخیص دهیم که تیروئیدمان پرکار است یا کم کار؟\nبرای این کار می توانید از طریق آزمایش خون سطح هورمون تیروئید و هورمون تی اس اچ را که از هیپوفیر ترشح می شود تشخیص دهید.\nراه های درمانی برای حل مشکلات مربوط به غده ی تیروئید بسیار زیاد است اما باید راه های درمانی معتبر و مطمئن را استفاده کنید:\n· ممکن است ویتامین دی کم باشد برای این کار آفتاب بگیرید و یا از مکمل های درمانی استفاده نمایید.\n· مصرف زنجبیل و عسل طبیعی را فراموش نکنید\n· جو دو سر مصرف کنید تا یبوستتان بر طرف شود.\n· غذا های دریایی زیاد استفاده کنید\nیکی از راه های موثر برای درمان مشکلات تیروئید استفاده از محصولات گیاهی فوراور است. در این زمینه پکیج بهبودی کم کاری تیروئید و پکیج بهبودی پر کاری تیروئید که محصولاتی طبیعی و گیاهی هستند را مورد استفاده قرار دهید.\nنوشته شده توسط رضا عطاران در دوشنبه 19 فروردين 1398\nکابوس های شبانه کودکان و نوجوانان :\nکابوس شبانه :\nکابوس ، رویای ترسناک و خواب های پریشانی است که بیشتر کودکان آنرا هر چند وقت یکبار تجربه می کنند و دیدن زیاد کابوس ها موجب می شود کارکرد روزانه کودک مختل شود .\nبیشترین کابوس های کودکان ، درمورد این موضوع که حیوان یا هیولایی در حال تعقیب کردن آنها است .\nوحشت شبانه در کودکان معمولا در 1 تا 3 صبح رخ می دهد . کودکی که دچار وحشت شبانه می شود ، پس از آن که می خوابد ؛ جیغ و فریاد می زند ؛ و زمانی که کنار او می روید می بینید نفس نفس میزند ، در حالیکه نشسته است ،گریه می کند . در این شرایط فرزندتان دچار وحشت شبانه شده است که یکی از مشکلات خواب است .\nوحشت شبانه پس از چند دقیقه تمام می شود ولی اگر از او بپرسید چه اتفاقی افتاده است قادر به توضیح دادن نیست .\nروانشناسی کودک ، این مشکل در کودک را زمانی می دانند که کودک خسته است و در طول روز استراحت کافی نداشته است و با افزایش سن کودک کاهش می یابد که در پسران بیشتر است .\nعلل کابوس های شبانه :\nبعد از یک رویداد استرس زا جسمی یا روانی یا ارثی پیش آید .\nتب ، مریضی و دیر خوردن غذا عامل دیگری است .\nمسائل ترسناکی باشد که کودک در تلویزیون می بیند .\nراههای مقابله برای کابوس ها :\nبهتر است قبل از خواب ، برای کودکان کتاب قصه بخوانید تا کودک احساس آرامش کند .\nنقش والدین :\nنحوه برخورد والدین هنگام دیدن کابوس های وحشتناک باید به گونه ای باشد که کودک با بیدار شدن مورد نوازش و آغوش قرار گیرد و به بگویید که فقط خواب دیده است و چراغ را روشن بگذارید .\nکابوس ها دلیلی برای نگرانی های شدید نیست اما اگر کابوس های فرزندان بصورت مکرر رخ میدهد یا بطور شدیدی است بهتر است به یک روانشناس کودک یا مشاوره کودک مراجعه کنید و در صورتی که قادر به پرداخت هزینه مراجعه حضوری نبودید می توانید با مرکز مشاوره تلفنی رایگان کودک تماس بگیرید و مشورت هایی از مشاوره کودک و روانشناسی کودک در تمام موارد حتی تربیت فرزندان و کابوس های کودک بدست آورید .\nبیش فعالی در کودک :\nوجود اختلال بیش فعالی و کم توجهی در کودکان نگرانی بسیاری از والدین است . گاهی والدین جنب و جوش و فعالیت زیاد کودک را بیش فعال نامگذاری می کنند و گاهی نیز به فعالیت های بیش از اندازه کودک بی توجهی می کنند .\nبا این اوصاف می بینیم که تشخیص بیش فعالی کودک مهم است ؛در این شرایط روانشناس کودک می تواند با صحبت کردن با کودک و انجام آزمایشاتی متوجه وجود این اختلال در کودک شوند که براساس معیارهای درست تشخیص داده می شود .\nسن تشخیص بیش فعالی کودک :\nسن تشخیص بیش فعالی در کودکان متفاوت است . بطور کلی تشخیص بیش فعالی در نوزادان ، شناسایی خصوصیات و علائم کودکان بیش فعال از اهمیت زیادی برخودار است که برای پیشگیری از پیشرفت این اختلال او را به یک متخصص کودک برده و برای درمان او اقدام کنید .\nملاکهای تشخیص بیش فعالی کودک :\nکودکان بیش فعال ؛ اکثرا در انجام تکالیف مدرسه و کارهای دیگر تمرکز و توجه لازم را ندارد .\nوقتی با آنها صحبت می کنید به صحبت های شما گوش نمی دهند و رعایت کردن نظم در انجام کارهای مدرسه و شخصی برایش مشکل است .\nکودکان بیش فعال با وجود فعالیت زیادی که دارند ولی با این وجود احساس تنهایی می کنند و افسرده بنظر می رسند .\nآنها به بازی های پر سر و صدا علاقه دارند و با کوچکترین صدا حواسشان پرت می شود و گاهی وسایلشان را گم می کند بطور کلی فراموش کاری دارند .\nمعمولا زیاد حرف می زند و به نوبت صحبت کردن برایشان دشوار است . از کوچکترین حرف دلگیر می شوند به گونه ای که تصور می شود لجباز و کینه توز هستند . گاهی کودک زود عصبانی می شود و شروع به پرخاشگری و کتک زنی می کند .\nنکات مهم تشخیص :\nدر نظر داشته باشید که ممکن است کودک سالم و خوب باشد و فقط بازیگوشی داشته باشد . کودک بازیگوش علاوه بر اینکه فعالیت و تحرک بالایی دارد اما بازدهی خود را در تحصیل و روابط اجتماعی از دست نمی دهد ولی کودک بیش فعال با وجود فعالیت های زیاد دارای مشکلات رفتاری و همینطور مشکل در تحصیل و یادگیری است .\nبا توجه به مطالب فوق در صورت وجود کوچکترین مشکل برای تشخیص بیش فعالی کودک با متخصص روانشناس یا مشاوره کودک مراجعه کنید و در صورت عدم دسترسی و ناتوانی در پرداخت هزینه مرکز مشاوران می توانید با مشاوران تلفنی و آنلاین رایگان تماس بگیرید و با مشاوران کودک مشورت کنید .


تراوش های ادبی... - مه تارا / تو با خاطره ها می آیی.../ متن ادبی عاشقانه\nخانه/فرهنگ و هنر/متن ادبی/تراوش های ادبی…\nmodir شهریور ۱۱, ۱۳۹۸\nهمه چیز درست می شود.\nو دهان تاریک باد را خواهی دوخت.\nآمدن تو یعنی…\nپایان رنج ها و تیره‌روزی ها.\nآمدن تو، یعنی آغاز روزی نو…\nمن از نمی دانم چه وقتِ این تقویم، به دنبالت راه افتاده ام و حالا قلب تنهایم، دارد نفس نفس می زند. فرقی نمی کند زادگاهت در کجای نقشه جا خوش کرده است و با کدام لهجه، حال پرندگان مهاجر را می پرسی! فرقی نمی کند گندم روزانه ات را از کدام خطّه می چینی و علف های هرز کدام مزرعه را وجین می کنی. هر کجا که باشی، مرا کامل می کنی، به من امید می دهی و این برای با هم بودنمان کفایت خواهد کرد.\nبه دنبالت راه افتاده ام، بی آن که برای یافتنت حتّی در دل شب های بی مهتاب، فانوسی روشن کنم. برای دیدن تو، به چشم هایم هم نیاز ندارم؛ چون تو نیمه منی که هیچ وقت گُم نمی شوی. ما هر دو از یک آب و خاکیم؛ هر دو، کودکانه هامان را در یک خانه جا گذاشته ایم. [یادت می اید وقتی پدر برای تو از سیب های بهشت می گفت، مادر برای من از ماری که به دامنش پیچیده بود، حرف می زد؟ و خدا از آن بالا به ما نگاه می کرد، لبخند می زد و بر سرمان معرفت می ریخت.\nحالا من می خواهم به دنبالت تا بلند ترین قلّه بروم و تو را با رساترین صدا جار بزنم. تو اگر در کنارم باشی، من نمی ترسم؛ ناگزیر نمی شوم؛ رودخانه ها در من طغیان نمی کنند و صحراهای وجودم به توفان شن، مبتلا نمی شوند. تو اگر باشی، دردهای گذشته ام را به درونِ عمیق ترین درّه می ریزم.\nمی بینی! این دنیای مُدرن و این برج های تنگ و کشیده، چگونه تو را از من و مرا از تو گرفته است؟ از اتاقک های تو در تو بیرون بیا و از رایانه ای که تو را در دنیایی دروغین محصور کرده است. حقیقت، من هستم که به دنبالت راه افتاده ام و از گوشی های همراه، از رسانه های صوتی و تصویری، از ماشین هایی که در ترافیک مانده اند و از رایانه هایی که در چَت روم متمرکز شده اند، می پرسم: شما نیمه مرا ندیده اید؟ می خواهم با او حرف بزنم و او برایم کمی شعر بخواند!\nوقتی گیلاس با بند باریکش به درخت متصل است ، همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند..\nباد باعث طراوتش می شود.\nآب باعث رشدش می شود و آفتاب پختگی و کمال می بخشد.\nآب باعث گندیدگی، باد باعث پلاسیدگی و آفتاب باعث پوسیدگی و ازبین رفتن طراوتش میشود..\nتو نباید توقعی داشته باشی مگر از خودت.\nمتوجه می شوی, بعضی را هرچند نزدیک، اما نباید باور کرد،\nمتوجه می شوی روی بعضی هر چند صمیمی، اما نباید حساب کرد،\nمی فهمی بعضی را هر چند آشنا، اما نمی توان شناخت،\nآگاه شدن نام دارد. ممکن است در حین آگاه شدن درد بکشی، این آگاهی دردناک است…\nتو عاشقانه متن ادبی کوتاه متن دلنشین متن عاشقانه متن ناب نثر ادبی یک عاشقانه ی آرام\nجهان پراست از حسین سر تا سر...


«خوشه برنج» فرصتی مغتنم برای معرفی فرهنگ بومی مازندران است - نمایش محتوای خبر - صدا و سیمای مازندران\n«خوشه برنج» فرصتی مغتنم برای معرفی فرهنگ بومی مازندران است - نمایش محتوای خبر\n«خوشه برنج» فرصتی مغتنم برای معرفی فرهنگ بومی مازندران است\nچاپ «خوشه برنج» فرصتی مغتنم برای معرفی فرهنگ بومی مازندران است\nمدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مازندران گفت: نمایش «خوشه برنج» فرصتی مغتنم برای معرفی فرهنگ بومی استان است.\nدلاور بزرگ‌نیا امروز در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری فارس از شهرستان ساری اظهار کرد: خبر مسرت‌بخش موفقیت هنرمندان مازندرانی که میراث و فرهنگ بومی را دستمایه قرار داده‌اند ستودنی است.\nوی بیان داشت: این نمایش تلفیق دو آیین «مم مم شو» و «شیلونه» در مازندران است که به موضوع طلب باران در زمان خشکسالی اختصاص دارد.\nبزرگ‌نیا افزود: با توجه به اینکه هنر تئا‌تر و پیوندش با آیین‌های بومی مخاطبان بسیاری در بین آحاد جامعه دارد می‌توان به عنوان فرصتی مغتنم از این ظرفیت در راستای توسعه فرهنگ و انتقال آن به نسل امروز و گردشگران بهره برد.\nاین مسئول ادامه داد: نمایش بومی علاوه بر کارکرد خود در منطقه و استان، می‌تواند سفیر آن استان در سطح ملی باشد.\nمدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مازندران تصریح کرد: نمایش‌های بومی بنا به اینکه برخاسته از فرهنگ بومی آن منطقه هستند، می‌توانند در برقراری ارتباط با مخاطبان و تماشاگران، بسیار موفق و موثر واقع شوند.\nنمایش «خوشه برنج» به نویسندگی محسن اردشیر و کارگردانی مشترک وی و غنچه شکوهیان همسرش جزء هشت اثر برتر از بین 300 اثر انتخاب و در بخش مسابقات تئاتر خیابانی جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر در تهران در چهار بخش صاحب رتبه شد.\nگروه داوری مسابقه تئاتر خیابانی سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر نمایش خوشه برنج را در چهار بخش موسیقی، طراحی فضا، طرح و ایده و کارگردانی نامزد دریافت جایزه کرد.\nبازی گروهی بسیار قوی اعضا سبب شد که خوشه برنج در این جشنواره اجرایی پرمخاطب را در سرمای منفی چهار درجه هفته گذشته تهران کسب کند.\nگروه موسیقی خوشه برنج به عنوان گروه برگزیده جشنواره سی و چهارم فجر در بخش نمایش‌های خیابانی انتخاب شد و جایزه نقدی و تندیس جشنواره را از آن خود کرد.\nنمایش خوشه برنج همچنین جایزه اول بخش طرح و ایده و تندیس این بخش را گرفت، در بخش طراحی فضا رتبه دوم را کسب کرد و در بخش کارگردانی هم رتبه دوم و لوح تقدیر جشنواره را به دست آورد. این سومین حضور گروه تئاتر سونر در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر محسوب می‌شود.\nبه گزارش فارس، نمایش خوشه برنج امسال یکی از آثار ممتازی بود که به تنهایی در میان آثار مهم و منتخب کشور در جشنواره سی و چهارم در چهار بخش مهم نامزد شده بود و جایزه‌های این جشنواره را به خود اختصاص داد.\nمیراث فرهنگی مدیرکل گردشگری مازندران خوشه برنج خبر اقتصادی ۱۳۹۴/۱۱/۱۴ ۰۸:۲۳\nوصول 894 میلیارد تومان از درآمدهای عمومی مازندران\nمعامله حدود 18 و نیم میلیون سهم در بورس مازندران\nصید ماهیان استخوانی در مازندران 53 درصد کاهش یافت\nدرآمد مازندران 14 درصد بیشتر شد\nبیش از130میلیارد ریال برای تکمیل مدیر کل نوسازی مازندران اختصاص یافت\nکلنگ گازرسانی به 19 روستای لفور سوادکوه‌شمالی زده شد\nانعقاد 700 میلیارد تومان قرارداد فناوری در مازندران\nاستانداردسازی ضلع اساسی اقتصاد مقاومتی است\nوضعیت بحرانی معادن زغال‌سنگ مازندران


گزارش تصویری از این کنسرت - موسیقی ایرانیان\nگزارش تصویری از این کنسرت\nکد خبر : 99609\n۲۴ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۰:۳۸\nدر ادامه‌ی اجرای گروه‌های تلفیقی، گروه «داماهی» در فرهنگسرای ارسباران روی صحنه رفت و اگرچه این برنامه با تاخیر شروع شد، اما اجرای این گروه و هیجانی که اعضای گروه و «رضا کولغانی» – خواننده- ایجاد کردند، چنان بالا بود که خستگی تاخیر برای مخاطبان از بین رفت.\n+«محله‌ی خاموشان» یکی از پرطرفدارترین قطعات اجرا شده در کنسرت داماهی بود که با اکت‌های «رضا کولغانی» حال و هوایی متفاوت به خود گرفت!\nبه گزارش سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان»، اجرای گروه «داماهی» را می‌توان پرشورترین برنامه‌ی تلفیقی در اولین روز اجراهای موسیقی تلفیقی دانست، به خصوص آنکه «کولغانی» خود انرژی بسیاری به اجرا می‌داد. داماهی در این اجرا با سرپرستی «دارا دارایی» که خود گیتاربیس می‌نواخت و حضور «رضا کولغانی» به عنوان خواننده، «حمزه یگانه» نوازنده پیانو، کیبورد و بنجو، «ابراهیم علوی» نوازنده گیتار و بربت و دو نوازنده مهمان، «همایون نصیری» نوازنده سازهای کوبه‌ای و «آرش پژند مقدم» نوازنده درامز به روی صحنه رفت. قطعه‌ی اول با همراهی مردم با گفتن «داماهی» همراه بود. بعد از آن، «بمان» اجرا شد که تنظیمی متفاوت از قطعه‌ی اصلی داشت؛ فضاسازی این قطعه بیشتر از قطعات دیگر بود. ضمن آنکه همراهی مخاطبان در خواندن این قطعه هم ادامه پیدا کرد. «بمان» هم تنظیمی متفاوت از آنچه که در آلبوم شنیده شده است، داشت.\n«محله‌ی خاموشان» یکی از پرطرفدارترین قطعات اجرا شده در کنسرت داماهی بود که با اکت‌های «رضا کولغانی» حال و هوایی متفاوت به خود گرفت. «گل‌بوته» بر اساس شعری از «ابراهیم منصفی» و در فضای آثار این موزیسین برجسته‌ی جنوبی اجرا شد که در بخشی از آن دونوازی سازهای کوبه‌ای – پرکاشن و درامز- انجام شد و «دارا دارایی» و «رضا کولغانی» برای اینکه تمام تمرکز مخاطبان به اجرای این دو نوازنده باشد، گوشه‌ای ایستادند تا نوازندگان دونوازی خود را انجام دهند.\nقطعه‌ی بعدی «ترنگ» بود که استفاده از ساز «بنجو» مشخصه‌ی آن بود که «حمزه یگانه» آن را نواخت. تم این قطعه نزدیک به موسیقی بلوچی بود و یگانه، تک‌نوازی این ساز را نیز انجام داد؛ اما قطعه‌ی «مردن مردانه» غمگین‌ترین قطعه‌ی اجرا شده توسط «داماهی» بود. این اثر هم از شعرهای «ابراهیم منصفی» بود و داستان انسانی را روایت می‌کرد که در پیری به یک دو راهی رسیده است که یا زندگی بهتر را انتخاب کند یا مردن مردانه را. قطعه‌ی بعدی اجرا شده توسط «داماهی»، «ترنگ» نام داشت که با شعری محلی و با یک ملودی بسیار شاد اجرا شد. قطعه‌ی «لنج و بیوه» هم که داستان بیوه‌زنانی را روایت می‌کند که خانواده‌هایشان را اداره می‌کنند، قطعه‌ی پایانی اجرای «داماهی» بود که با اکت‌های کولغانی حال و هوای ویژه‌ای به این اجرا داد.\nدر ادامه عکسهای این اجرا را از طریق سایت «موسیقی ایرانیان» مشاهده نمایید. (برای بزرگنمایی تصاویر، کلیک کنید)\nلینک کوتاه : https://musiceiranian.ir/?p=99609\nجشنواره موسیقی فجر داماهی گروه موسیقی «داماهی»


آلبوم «با ما دمی» رونمایی شد | گزارش تصویری - موسیقی ایرانیان\nکد خبر : 277487\n۱۶ تیر ۱۳۹۸ - ۱۰:۳۹\nبه گزارش سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان»، این مراسم با اجرای علیرضا پورامید، شاعر و پژوهشگر موسیقی آغاز شد و با پخش قطعه ای از آلبوم با ما دمی، سلمان سالک، آهنگساز، نوازنده و مدیر عامل انتشارات ” نوای مانای میهن” به ایراد سخن پرداخت.\nسالک در جایگاه ناشر اثر در رابطه با وضعیت نشر و معضلات آن گفت: «امروزه چند عامل مزاحم در انتشار آثار هنری بخصوص موسیقی وجود دارند که با طولانی شدن روند انتشار و در ادامه باعث ناامیدی و دلسرد شدن هنرمندان می شوند. وقتی یک اثری تولید می شود و به پای آن زحمات زیادی صرف می شود چندین ماه زمان صرف تایید شعر، موسیقی، و …. می شود و گاه تایید شدن یک کلمه در شعر این پروسه را طولانی تر و با اشکال مواجه می کند.»\nوی افزود: «اساساً بهتر است که ممیزی بعد از انتشار آثار هنری، توسط منتقدین و مخاطبین صورت بگیرد؛ کما اینکه اگر مردم اثری را نپذیرند آن را خریداری نمی کنند و اگر اثری از کیفیت لازم و کافی برخوردار نباشد، بهترین فیلترینگ همان نظر جامعه و مردم است. از طرفی تولید فیزیکی آلبوم موسیقی و تهیه سی دی امروزه بسیار پرهزینه است و با وجود نبودن قانون کپی رایت در کشور و نبود بازگشت مالی برای تهیه کننده و خالق آلبوم موسیقی؛ تنها عاملی که باعث تولید آلبوم موسیقی توسط هنرمندان می شود، چیزی نیست جز عشق به هنر و کار هنری. و اگر هم حمایتی از جانب هنردوستان صورت می گیرد در واقع ارزش گذاری به همان عشق است و امیدوارم آلبوم با ما دمی در نهایت بین مخاطبین با استقبال خوبی مواجه شود و از زحمات تمامی دست اندرکاران این اثر خصوصاً جناب اثنی عشری و جناب شاهانی قدردانی شود.»\nدر ادامه مراسم امیر اثنی عشری خواننده جوان موسیقی ایرانی ضمن تشکر و قدردانی از حضور هنرمندان و علاقه مندان به موسیقی از تلاش کوروش شاهانی برای به سامان رسیدن این اثر سخن گفت: «از ابتدای شکل گیری این اتفاق هنری کوروش شاهانی تک تک جزئیات را در نظر گرفت و تلاش کرد که کار به بهترین شکل ممکن انجام شود و از لحاظ هنری نیز خواهید دید که چه در جواب آوازها و چه در ساخت قطعات و تصانیف به خوبی از پس کار بر آمدند.»\nسپس اثنی عشری به ذکر دو نکته در رابطه با آلبوم با ما دمی و هنر آواز خوانی پرداخت: «فرم تصنیف سازی و ترانه سرایی در دهه های اخیر دستخوش تغییراتی شده که از جمله آنها تلاش هنرمندان برای ساخت تصنیف با استفاده از غزل کلاسیک است. مزیت این کار غنایی ست که به موسیقی می بخشد؛ اما ما در تصنیف فرم های دیگری نیز داشتیم که حاصل همکاری یک هنرمندِ آهنگساز و یک شاعر و ترانه سرا بود. به این ترتیب که آهنگساز ابتدا آهنگی می ساخت و سپس آهنگ را به ترانه سرا می سپرد و ترانه سرا با توجه به احوال آهنگ و آهنگساز، شعری بر روی آهنگ می سرود. به نظر من یکی از دلایلی اقبال به تصانیف ساخته شده در رادیو خصوصا برنامه گلها همین نکته بوده است؛ یا ما می بینیم که برخی تصنیف های ماندگار دیگر زمانی شکل می گرفت که آهنگساز هم موسیقی و هم شعر را خود می ساخت. عارف و شیدا و امیر جاهد در این فن سرآمد بودند. بنابراین چه خوب است که در کنار استفاده از دیوان شعرا، همچنان از این روش نیز بهره بگیریم. نمونه ای از این شیوه را می توانید در تصنیف « شکن در شکن » در همین آلبوم بشنوید که جناب « امین ایرانپور » بر روی آهنگ کوروش شاهانی شعری را سروده اند.»\nاثنی عشری در ادامه افزود: «نکته دوم سوالی است که در بسیاری از مجامع هنری و جلسات پرسیده می شود که “برای آواز خوانی، باید به شعر بیشتر به شعر توجه کرد یا به آواز یا گردش نغمات موسیقی؟” پاسخ های متنوعی به این سوال داده شده. اما به نظر من باید به یک تفاهم رسید و زیبایی و زیبایی شناسی اثر را مبنا قرار داد؛ و زمانی این زیبایی بوجود می آید که آواز بتواند حق شعر را ادا کند. تلاش بنده و دیگر دوستانم در آلبوم با ما دمی این بوده که به شعر با این دید نگاه کنیم و شعر را به عنوان یک ماده مصرفی نبینیم و مفهوم شعر را برسانیم و در کنارش با تحریر و آوا و گردش نغمات، موسیقی زیبایی هم ارائه بدهیم.»\nکوروش شاهانی آهنگساز آلبوم با ما دمی نیز افزود: «اثر هنری را باید پس از انتشار به قضاوت مخاطبین و شنوندگان واگذار کرد و بهترین قاضی، زمان و مخاطب است. بنابراین من توضیحی درباره این آلبوم ندارم؛ فقط یک نکته هست که گفتنش خالی از لطف نیست و آن نحوه ضبط این آلبوم مخصوصاً بخش ساز و آواز هست. چرا که معتقدم مقوله ساز و آواز، مهم ترین بخش موسیقی سنتی ایرانی است و من به شخصه این فرم موسیقی ایرانی را دوست دارم و خوشبختانه در این اثر تمام دوستانم که در کنارم بودند با من هم فکر و هم نظر بودند و هستند. بنابراین پیشنهاد و اصرار کردم که برای ضبط ساز و آواز همگی مان همزمان و به صورت آنسامبل این کار را انجام دهیم؛ چرا که نوازنده ای که جواب آواز می دهد و خواننده، با هم یک بده و بستان احساسی دارند و این بده و بستان می تواند در بالا رفتن غنای احساسی ساز و آواز خیلی موثر باشد. به همین علت به اتفاق دوستان عزیزم امیر اثنی عشری و هوشمند عبادی به استودیو رفتیم و قسمت های دونوازی و ساز و آواز را ضبط کردیم. از این نظر اعتقاد دارم اعتبار احساسی در آلبوم با ما دمی بالاست.»\nشاهانی در انتها با تشکر از حضور استادان و هنرمندان و همه عوامل دست اندرکار آلبوم با ما دمی به خصوص خواننده اثر افزود: «امیر اثنی عشری همچون یک برادر در لحظه لحظه این آلبوم در کنار من بود و با همفکری هایش در هرچه بهتر شدن این اثر نقش موثر و بسزایی دارد و همچنین نوازنده تمبک آلبوم، برادرم خشایار که ایده اولیه تولید این آلبوم با مشورت ها و همفکری های ایشان شکل بهتری به خود گرفت.»\nگفتنی است رونمایی آلبوم با ما دمی با استقبال خوب مخاطبان و حضور هنرمندانی همچون هوشنگ امیر اردلان، امیر همتی، کامران کوهستانی، حسین علیشاپور، احسان عبایی، محمدباقر زینالی، رفعت موسوی، اعضای کانون راویان سنتور، شایان میرزایی، سهیل اله دادیان، چکاد فشارکی، آرش کاووسی، ایمان عنصری، بهروز افشار و… برگزار شد.\nدر این آلبوم کوروش شاهانی با ساز سنتور، هوشمند عبادی با ساز نی، محسن دیلم صالحی با ساز عود و خشایار شاهانی با ساز تمبک صدای امیر اثنی عشری را همراهی کرده اند و اشعار آلبوم نیز از حافظ، سعدی، فروغی بسطامی و امین ایرانپور انتخاب شده است.\nلینک کوتاه : https://musiceiranian.ir/?p=277487\nامیر اثنی عشری مراسم رونمایی از آلبوم موسیقی ایرانی با ما دمی


تاکید وزیر بهداشت بر دسترسی روستاییان به پزشک و دارو - نظام سلامت - سلامت نیوز\nتاکید وزیر بهداشت بر دسترسی روستاییان به پزشک و دارو\n۱۳۹۳/۱۰/۰۵ - ۱۲:۲۳ - کد خبر: 132481\nسلامت نیوز: وزیر بهداشت گفت: دولت در شرايط اقتصادی كنونی با تمام مشكلاتی كه دارد به طور جدی پيگير اجرای صحيح طرح تحول نظام سلامت است.\nبه گزارش مهر، دکتر هاشمی با بيان اينكه ما با تحول نظام سلامت فاصله داريم گفت: رضايت مردم گواه موفقيت اين طرح است و خوشحاليم كه اجراي اين طرح بخشي از رنج مردم را كاهش داده است.\nوي تاکید کرد: دسترسي به پزشك، دارو و خدمات درماني در روستاها بايد افزايش پيدا كند.\nهاشمي همچنین با بيان اينكه تعداد نيروها در بخش اورژانس 5 تا 7 درصد افزايش يافته است، اضافه كرد: بايد در كنار رضايتمندي مردم به شادابي و نشاط ارائه‌كنندگان خدمت نيز توجه كرد.\nوزير بهداشت با اشاره به اجرای طرح تحول نظام سلامت، خاطرنشان كرد: هدف از اجرای این طرح رضایتمندی مردم در حوزه سلامت و کاهش دغدغه ها و هزینه های درمانی مردم است .\nوزیر بهداشتسلامت روستاییان\ntwitter facebook zigur google plus 0.32898s, 19q


مصدوم شدن چند بحرینی در مقر وفاق - شبکه خبری العالم\nمصدوم شدن چند بحرینی در مقر وفاق\nجمعه 2 دی 1390 - 13:12\nشليک گازهاي سمي و بمب ها صوتي به مقر جمعيت وفاق بحرين چند مصدوم برجاي گذاشت.\nشبکه خبری العالم به نقل از منابع بحرینی اعلام کرد، درپی شلیک گازهای سمی و بمب های صوتی به مقر جمعیت وفاق چند نفر از جمله "شیخ حسن الدیهی" معاون دبیرکل جمعیت وفاق و "شیخ جاسم خیاط" رییس هیأت تحکیم، و "محمد الغریفی" معاون این هیأت دچار حالت خفگی شدند. یک خبرنگار نیز از جمله مصدومان این حادثه بود.\nنیروهای رژیم آل خلیفه همچنین امروز به تظاهرات مسالمت آمیز مردم در جزیره ستره حمله کرده و با تظاهرکنندگان درگیر شدند.\nنیروهای امنیتی همچنین به حاضران در میدان "خلیج توبلی" محل برگزاری همایش گسترده جمعیت های سیاسی، حمله کردند.


رزاق مأمون - گزارش نامۀ افغانستان: «وجود ما معمایی است حافظ / که تحقیقش فسون است و فسانه»\n«وجود ما معمایی است حافظ / که تحقیقش فسون است و فسانه»\nدیداری دوباره با مولانا\nاز برگهء Mus Tafa\nگفتگو با آقای صدیق قطبی\nگفت وگوکننده: سهیلا منصوریان (برای بنیاد فرهنگ زندگی)\nمحور گفت‌وگوی ما این است: چه می‌شود که من و شما سراغ مولانا می‌رویم و او در خلوتِ دل و جان ما قرار می‌گیرد و شاید در این میان مثلا سعدی و یا افراد دیگری در لیست اولویت‌های ما قرار نمی‌گیرند. این ارتباط چگونه شکل می‌گیرد و تا کجا می‌تواند پیش برود و ما را راهبری کند؟ آیا غایتی در این انگیزش نهفته است؟ آیا نظامی می‌تواند از این اندیشه بیرون آید و...\nصدیق قطبی به عنوان یک فرد دغدغه‌مند در حوزه‌ی اندیشه‌ی مولانا و به عنوان کسی که در باب نازک‌اندیشی‌های عارفانه‌ی او سخنرانی‌هایی ترتیب داده است در این مجال گفتگو‌شونده خواهند بود و من، سهیلا منصوریان، دانشجوی دکتری فلسفه‌ی هنر در صدد این هستم تا اندیشه‌ی مولانا را در حد بضاعت و سوادم به مثابه‌ی یک متن زنده و در دسترس مشاهده کنم و به قول آقای قطبی با متن برای کاربردی جدید مجددا دیدار کنیم. دیدار امروزی با مولانا به چه شکل خواهد بود؟ برای این دیدار چه چیزهایی امروز وجود دارد و چه چیزهایی وجود ندارد؟ اگر قرار باشد مولانا تعریفی از سعادت و غایت انسانی داشته باشد، دستگاه و نظام فکری او حاوی چه مقولاتی خواهد بود؟\nما با این سوال آغاز کردیم که چرا مولانا؟\nاینکه در ضمیر یک فرد چه رخ می‌دهد که او را به مطالعه‌ی جهان و نگاه مولانا مشتاق می‌سازد، شاید قدری معماگون و رازآمیز است. حافظ می‌گفت:\n«وجود ما معمایی است حافظ / که تحقیقش فسون است و فسانه». با این حال، تصور می‌کنم تشنگی و عطشی در نهاد ماست و صدای خوش آبی شیرین در آثار و نگاه مولانا. طبیعی است که تشنگان به صدای آب، دل بسپارند. مولانا می‌گفت: «بانگ آبم من به گوش تشنگان / همچو باران می‌رسم از آسمان؛ بر جه ای عاشق، برآور اضطراب / بانگ آب و تشنه و آن‌گاه خواب؟!»\nانگار در مرحله‌ای از زندگی، احساسی از نابسندگی را تجربه می‌کنیم. این احساس که جهان عینی و مادّی، نابسنده است و لایه‌ای از وجود و حقیقت ما طالب چیزی است که ظرفیت‌های معمول زندگی جوابگوی آن نیست. به گمانم بیدار شدن این درک نابسندگی از مهمترین اسباب اقبال به جهان مولانا است.\nچه چیزی در اندیشه‌ی مولانا نقطه‌ای متمایزکننده است؟ آنِ او و ویژگی کاریزماتیک او به عبارت عامیانه چیست؟\nطبیعتاً پاسخ من به این پرسش، از دریچه‌ی مطالعات ناچیز و نیز تجربه‌ی شخصی من خواهد بود. آنچه در چشم من ویژگیِ تمایزبخش مولانا است، پاک‌بازی اوست. این قدرت شگفت او در پشت پا زدن به هر آنچه در درک عموم خواستنی است و آمادگی و مهیا شدن برای یک دل‌سپاری تمام‌عیار، بی‌حد و حصر و کامل. اگر بخواهم از تعابیر کرگگور استفاده کنم باید بگویم مولانا در اثر این پاک‌بازی و پیش قدم شدن بی‌باکانه برای باختن خود در پای تجربه‌ای شگرف که به تولد دوباره و رستاخیز درونی او انجامید، به حد اعلای شورمندی رسید. این شور شدید، ناشی از جهش پاکبازانه‌ی اوست. انگار مولانا در زندگی خود به یک جهش خیره‌کننده تن داد و جنگل رنگارنگ اندیشه و زندگی خود را در اختیار آتش عشق نهاد. این شور و گدازه‌های خیره‌کننده‌ی ناشی از آن که در کلام زنده‌ی مولانا انعکاس یافت، چنان تپنده و گرم است که کمتر می‌توان این تراز از تپندگی و گرمی را در آثار دیگران سراغ گرفت.\nپاسخ‌تان این سوال را در پی خواهد آورد که آیا مولانا دردی از شما دوا کرده است؟\nتا وقتی گرفتار این منِ تجربی و نازل خویشم، طبیعتاً نه. هر چه بیشتر می‌خوانم و می‌دانم در خدمت همین «من»ِ نازل در می‌آید. وبال می‌شود و بر بال‌هایم سنگینی می‌کند. گر چه مطالعه‌ی آثار مولانا هم برکاتی دارد و رفته رفته و حتی ناخواسته، چشم‌انداز فرد را فراخ‌تر می‌کند، اما و هزار اما، اگر در نحوه‌ی «بودن» مولانا مشارکت نکنیم و زندگی خود را یکپارچه معطوف این مشارکت نسازیم، دردهای ما دوا نمی‌شوند و تنگناهای زندگی ما به وسعت پهناوری که مولانا نویدش را می‌داد، منتهی نخواهد شد.\nاگر تنها به مطالعه آثار او اکتفا کنیم و مجذوب ابعاد زیبایی‌شناسانه کلام او شویم، دردهای اصلی مداوا نمی‌شوند. چرا که به گفته‌ی خود او، آنچه مایه‌ی رستگاری است نه دانشمندی و دانایی که نیل به بینشمندی و بینایی است. خطا است اگر تصور کنیم کسب معلوماتی از آثار مولانا چندان به کار دَردْسِتانی و درمان‌بخشی می‌آید. آنچه مولانا از ما طلب می‌کند نحوه‌ای از هستی و بودن است و نه فراگیری معلوماتی بیشتر. بنابراین، تا زمانی که من در نحوه‌ی بودن خود تحولی را تجربه نکنم و زندگی خود را یکپارچه و خالصانه معطوف به نوزایی نسازم، طبیعتاً مطالعه‌ی آثار مولانا، گره‌های اصلی زندگی مرا نخواهد گشود. در خصوص شخص خودم، هنوز احساس می‌کنم به آن وضعیت وجودی مطلوبی که منظور مولانا است نرسیده‌ام و مولانا برای من، هنوز یک چشم‌انداز رشک‌آور است. کسی که از دور به او نگاه می‌کنم و غبطه می‌خورم.\nپس در این ارتباط درمان‌گری به آن معنایی که مد نظر ما است اتفاق نیفتاده است.\nنه در سطح رضایت‌بخشی. دستیابی به آن حال مطلوب و سعادتمندانه و باغ سبز بی‌انتهایی که مولانا نشان‌مان می‌دهد نیازمند ورزیدن و مجاهدت است. با سرک کشیدن و کنجکاوی کردن نمی‌توان راه یافت. گویی باید در نظم و آرایش زندگی خود بازنگری کنیم و با در پیش گرفتن یک انضباط معنوی و سلوک رفتاری است که قادر می‌شویم آرام آرام به آب و هوایی که مولانا در آن می‌زیست و می‌بالید، درآییم. مولانا می‌گفت: «اگر به آب ریاضت برآوری غسلی / همه کدورت دل را صفا توانی کرد؛ ولیکن این صفت ره روان چالاکست / تو نازنین جهانی کجا توانی کرد».\nبه گمان من عمده‌ی علاقه‌مندان به مولانا، به مانند خود من، چندان راغب نیستند دست به ترکیب و آرایش زندگی خود بزنند و بیشتر گرفتار این پندارند که با شنیدن اشعار شورانگیز مولانا و تأثّر عاطفی از کلام او می‌توانند منظری مولانایی به جهان پیدا کنند. اما، بعید می‌دانم جز با یک زندگی سخت‌کوشانه که متضمن چشم‌پوشی‌ها و کُف‌ِّنفس‌ها و مجاهدت‌های بسیار است، آن تولد دوباره و نوزایی اتفاق بیفتد. از باب مثال، تا وقتی درون خود را از کینه‌ها شست‌وشو نداده‌ایم، از شراب عشق برخوردار نمی‌شویم. می‌گفت: «رو سینه را چون سینه‌ها هفت‌آب شوی از کینه‌ها / وانگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو». می‌بینید که چه مراقبت و باغبانی پیوسته‌ای لازم است تا از آن نگاه روشن و دیده‌وری و بینایی مدنظر مولانا، نصیب ببریم. اگر زندگی ما نظم و آرایشی متناسب با آن تبدّل وجودی که منظور عارفان است پیدا نکند، نصیب ما از کلام عارفان همین مایه‌های اندک از گرما و دلخوشی است. اساساً مولانا معتقد بود کسی که در وضعیت وجودی او قرار نگیرد، بینش و نگاه او را نخواهد یافت. می‌گفت: «رو مجرّد شو، مجرّد را ببین / دیدن هر چیز را شرط است این». اگر آن «شدن» که البته نیازمند نظم و صبر و سختکوشی است رخ ندهد، از برکات نگاه مولانا هم سهم ناچیزی عایدمان می‌شود. البته از نظاره کردن احوال گرم مولانا، اندکی گرم می‌شویم ولی این گرمی عاریتی کجا و گرمایی که ناشی از تجربه فردی و برجوشیده از نهادی تبدل‌یافته است کجا. نیل به نگاه مولانا به هستی که آکنده از طرب و بسط و گشایش است محصول فرارفتن از منِ موجود به جانبِ فرامن یا منِ ملکوتی و خدایی است. این مسیر را باید پیمود. به تعبیر خود او، نیازمند صیقل دادن آینه‌ی جا‌نیم. «هر کسی اندازه‌ی روشن‌دلی/ غیب را بیند به قدر صیقلی». صیقل دادن دل، کار آسانی نیست و نیاز به مراقبت و ممارست و سلوکی پیوسته دارد. آنچه پشتوانه‌ی نگاه مولانا به هستی است تجربه‌ی اوست و نه دلایلی که ارائه می‌کند. اگر در تجربه‌ی مولانا مشارکت نکنیم، طبیعتاً آن نگاه ویژه به جان و جهان را نخواهیم یافت. می‌گفت معرفت صوفیانه، ناشی از «دلی اسپید همچون برف» است و ناگفته پیداست که سپید کردن دل در جهانی آکنده از تشویش و تیرگی چه مایه دشوار است. اغلب ما کمتر حاضریم زندگی خود را در پای چنین تجربه‌ای، خرج کنیم. انگار حاضر نیستیم در ازای بهره‌مندی از نگاه مولانا، هزینه‌ی متناسب آن را بپردازیم.\nپس ارتباطی وجودی نیاز است. عشق و شوری هست ولی به گذر از مراحلی نیاز دارد. چون عشق را داشته‌اید ولی مسیر بدان معنایی که گفتیم برای شما مهیا نشده هنوز نتیجه رخ نداده است؟ آیا این ارتباط وجودی همه‌گیر است؟ آیا من باید فرکانس ساحت وجودی خود را با درمان‌های دیگری به سطح وجودی مولانا برسانم تا او برای من رهایی‌بخش بشود؟ این چطور اتفاق می‌افتد؟\nمولانا می‌گوید برای آنکه مَحرم هوشیاری او شویم، نیازمند گوشی دیگر و چشمی دیگریم: «محرم این هوش جز بیهوش نیست». یا می‌گفت: «دیده شود حال من ار چشم شود گوش شما». اینکه گوش ما به چشم بَدَل شود، یعنی از وادی خبر، به اقلیم تجربه درآییم. البته چنین نیست که مولانا در باب مقدمات کار، حرفی نداشته باشد و صرِفاً بگوید اگر واجد حواس معنوی و باطنی ویژه‌ای شوید حال مرا در می‌یابید. او به مانند دیگر عارفان و صوفیان، در باب مقدمات راه و چند و چون بیدارسازی حواس دینی یا معنوی سخن گفته است. با اینهمه این نکته خیلی اساسی و مهم است که در نگاه او، انسان علاوه بر حواس مادّی که عموماً بدون سلوک خاصی، فعلیت می‌یابند، واجد قوای روحی ویژه‌ای است که گاه آن را «حسّ دینی» می‌نامد و می‌گوید حواسّ دینی ما اگر بیدار شوند، نردبانی به آسمان می‌شوند: «حسّ دنیا نردبان این جهان / حس دینی نردبان آسمان؛ صحت این حس بجویید از طبیب / صحت آن حس بجویید از حبیب»\nبا این حال، اشاره‌ای که در سوال شما بود بسیار به‌جا است. برخورداری از سلامت روان شرط پیمودن راهی است که مولانا نشان‌مان می‌دهد. اصلاً چنین نیست که مسیر پیشنهادی مولانا، جایگزین شیوه‌های درمانی دیگر باشد. شاید اینجا نظرات آبراهام مازلو کمک‌مان کند. آنچه مولانا ما را به آن فرامی‌خواند از سرگذراندن تجربه‌ی اوج، خودشکوفایی و توجه به فرانیازهاست که در نظریات مازلو اشاره شده است. اما طبیعی است که نمی‌توان با نادیده گرفتن سلسله‌ی مراتب نیازها، دفعتاً وارد اقلیم خودشکوفایی و تجربه‌های اوج شد. از این جهت، به گمان من، مشتاقان عوالم معنوی، باید با فروتنی و گشودگی هر چه تمام، از امکانات و ظرفیت‌های روش‌های درمانی معتبر برای تحصیل سلامت روان استفاده کنند. آموزه‌های عرفانی نمی‌تواند به تنهایی مشکلات فردی و بین‌فردی را علاج کند.\n«شدن» یعنی چی؟ ما باید به او تبدیل بشویم یا او باید به ما تبدیل بشود و درون ما بیاید؟\n«شدن» اشاره به تولد ثانی یا زادن دوباره دارد. در اندیشه‌ی مولانا، کمال و رستگاری در زادن دوباره است. در این زاده شدن، فرد، پیله‌ی ایگو و منِ فعلی خود را ترک می‌کند تا در منِ الوهی متولد شود. مطابق تلقی عرفانی، وجود انسان، بُعدی فرازین و الوهی دارد. به شکل رمزی و استعاری گفته شده که خدا از روح خویش در آدمی دمیده است. «شدن»، تحقق بخشیدن به آن دم و نفَس الاهی است که مطابق تلقی عارفان در باطن ما خانه دارد و چشم به راه شکفتن است. در تحقق آن بُعد و ظرفیت الوهی نهاد ماست که درمی‌یابیم از جنس خداییم و به او تشبه می‌یابیم. مولانا می‌گوید همچنانکه جنین، خون آشامی را وامی‌نهد تا شیرنوشی کند و بعد از شیر گرفته می‌شود تا لقمه‌های دیگری را قابل شود، ما نیز باید از خوراک‌دهی به بُعد فرودین و جنبه‌ی سافل وجودمان بکاهیم تا توان برخورداری از لقمه‌های نورانی را پیدا کنیم. لقمه‌ها و خوراک‌هایی که به رشد و بالیدن بُعد الاهی وجودمان می‌انجامند. می‌گفت: «پس حیات ماست موقوف فِطام / اندک اندک جهد کن تمَّ الکلام؛ این دهان بستی دهانی باز شد / کو خورنده‌ی لقمه‌های راز شد؛ گر ز شیر دیو تن را وابُری / در فِطام او بسی نعمت خوری؛ طفل جان از شیر شیطان باز کن / بعد از آنش با مَلَک انباز کن».\nتعبیری که مولانا به کار می‌بَرد گویا است. طفل را باید از شیر گرفت، تا بتواند از لقمه‌های دیگر برخوردار شود. بر همین منوال، توصیه می‌کند با تنظیم خوراک، نوعی تبدل مزاج در خودمان پدید بیاوریم. یعنی از مزاجِ «گِل‌خوار» که در بند خواسته‌های دنیوی است، به مزاجِ «نورخوار» که طالب لقمه‌های لقمانی و الاهی است عبور کنیم. طبیعتاً این دگردیسی مزاج، مستلزم سیری پیوسته و نَفَسی بلند و انضباطی ویژه است.\nدر پاسخ به قسمت دوم پرسش‌تان باید عرض کنم که از نظر مولانا پیوندی دوسویه میان ما و خدا برقرار است. از جانبی، ما می‌کوشیم تا به «منِ» الاهی خود تحقق بخشیم و از جانبی خدا نیز جان ما را به سوی خویش می‌کشاند. می‌گفت: «زان سوی او چندان کشش، چندان چشش، چندان عطا». در نگاه مولانا، خدا نیز طالب آدمی است و عشق و جذبه‌ی او چون آهن‌ربایی ما را به جانب خود می‌کشد: «پولاد پاره‌هاییم آهن رباست عشقت / اصلِ همه طلب تو در خود طلب ندیدم». از جانب ما کوشش است و از جانب او کشش. البته مولانا می‌گفت اصل، کشش و جذب خدا است، با این حال، ما نباید از کوشش بازایستیم و چه بسا همین کوشش‌های ماست که ما را شایسته‌ی جذبه‌های خدا می‌کند: «اصل خود جذبه است لیک ای خواجه تاش / کار کن موقوف آن جذبه مباش».\nیک نکته را هم اضافه کنم و آن اینکه اساساً در نگاه مولانا، وقتی به حقیقت جان خویش واقف شدیم و آینه‌ی جان‌مان را صفا بخشیدیم، درمی‌یابیم که خدا، نه بیرون از ما، بلکه در عین جان ماست: «مجو بیرون مرا، در عینِ جانم». به تعبیری دیگر، همچون مریم که از نَفَس روح‌القدس باردار شد، ما نیز در ازل، از نفخه و دم خدا حامله‌ایم: «جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله» یا «خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی / آبستن است لیک ز نور جمال تو». انگار در سلوک عرفانی که البته قرین درد زادن است، آن مسیح جان که روح خدا و کلمه‌ی اوست، از بطن و نهاد خود ما متولد می‌شود: «کیست که از دمدمه‌ی روحِ قُدس / حامله چون مریم ِ آبست نیست؟»\nاندیشه‌ی رهایی‌بخش مولانا برای شما چیست؟ یعنی چیزی که شما زندگی خود را بر آن استوار کرده‌اید و آن را افق خود قرار داده‌اید؟\nمن هنوز با حیرت و قدری تردید و نیز با فاصله به جهان مولانا نگاه می‌کنم و موفق نشده‌ام زندگی خود را به سیاقی که مولانا می‌زیست سامان ببخشم. اما تصور می‌کنم در نگاهی که مولانا به جهان و سرشت آن دارد، ظرفیت رهایی‌بخشی عظیمی نهفته است. فقط مشکل اینجاست که صِرف نظاره‌ی این جهان، رهایی‌بخش نیست و آنچه رهایی‌بخش است شرکت در ذوق‌ها و وجدهای اوست. چیزی که هنوز از آن محرومم.\nگمان می‌کنم در تجربه‌ی مولانا، جهان آکنده از گشایش و پُر از روزنه‌ها است. بنیاد جهان بر خیر و خوبی استوار است و انسان با مرگ جسمانی، به پایان نمی‌رسد. در تجربه‌ی او، چیزی از جنس عشق در رگ و پی جهان جاری است و از این‌رو هستی، بیگانه از ما و بی‌اعتنا به ما نیست. این خوش‌بینی کیهانی که به تعبیر جان هیک، حرف مشترک همه‌ی ادیان است، در مولانا به شکل پررنگی به چشم می‌آید. آنچه در اندیشه‌ی مولانا به چشم من رهایی‌بخش است همین خوش‌بینی کیهانی است که پیداست نه یک جزمیت اعتقادی، بلکه ناشی از یک تجربه‌ی دستِ‌اول است. مثلاً این غزل را ببینید:\n«باز گردد عاقبت این در؟ بلی! / رو نماید یار سیمین بر؟ بلی! ؛ ساقی ما یاد این مستان کند / بار دیگر با می و ساغر؟ بلی! ؛ نوبهار حُسن آید سوی باغ / بشکفد آن شاخه‌های تر؟ بلی! ؛ این دو چشم اشکبار نوحه‌گر / روشنی یابد از آن منظر؟ بلی! ؛ چون بُراق عشق از گردون رسید / وارهد عیسیِّ جان زین خر؟ بلی! ؛ من خمش کردم ولیکن در دلم / تا ابد روید نی و شکر؟ بلی!»\nآیا از دست‌دادن‌ها در زندگی شما همچنان این خوش‌بینی را زنده نگه داشته است؟\nدرگذشت ناگهانی همسرم، تا حدّ زیادی نگاه مرا به زندگی تیره و تار کرده است. با این حال، همچنان خاکستر گرمی از امید و گشایش را در خود احساس می‌کنم و در تقلا هستم تا در معاشرت با آثاری که از جان‌های روشنی‌یافته برجای مانده به این شعله‌ی باریک امید، سوخت بدهم. این را می‌دانم که دلایل آفاقی و عینیِ مجاب‌کننده‌ای در کار نیست و جهان به تعبیر جان‌هیک، خصلتی دوپهلو دارد. برای آنکه از آن خوش‌بینی کیهانی که مثلاً در مولانا شاهد آنیم برخوردار باشم، نیاز به یک سیر باطنی دارم. حقیقتی که جز از رهگذر یک سیر درونی بر ما منکشف نمی‌شود. هنوز آن بیرون ایستاده‌ام. هنوز گیج و بهت‌زده‌ام. اما همچنان نظاره‌ی نگاه آکنده از بسط و گشایش مولانا، برای من، جذاب، رشک‌آور و وسوسه‌انگیز است.\nآیا این تولد بدون درد است؟ تکلیف رنج چه می‌شود؟\nطبیعتاً تولد قرین درد است. مثل دانه‌ای که نخست شکافته می‌شود تا نهایتاً به درختی بارور مبدل شود یا فلزی که کوفته می‌شود تا شکل و شمایلی پُربها بیابد. ترک کردن خانه‌ی عادات، قرین درد و رنج است. ما به زندگی در محدوده‌ی خود عادت کرده‌ایم و هجرتی که مولانا ما را به آن فرامی‌خواند نیازمند پرهیزها و عادت‌روبی‌هاست. اتفاقی شبیه پوست‌اندازی است. بایزید بسطامی گفته است: «از بایزیدی بیرون آمدم چون مار از پوست» و ابوالحسن خرقانی می‌گفت: «از خویش به درآمدم چون شکوفه که از شاخِ درخت». این بیرون آمدن و پوست انداختن، نمی‌تواند بدون درد و رنج باشد.\nمولانا در بند آسودگی نبود. در بند غم و شادی‌های متداول نبود. او چیزی فراسوی غم و شادی می‌جُست: «دل که او بسته غم و خندیدن است / تو مگو کاو لایق آن دیدن است؛ آنکه او بسته غم و خنده بود / او بدین دو عاریت زنده بود؛ باغ سبز عشق کاو بی انتهاست / جز غم و شادی در او بس میوه هاست؛ عاشقی زین هر دو حالَت برتر است / بی بهار و بی خزان سبز و تر است.»\nمولانا در جان خود ظرفیت و عطشی را یافته بود که او را فراتر از غم‌وشادی‌های متداول می‌کشاند. عطشی به بی‌نهایت که مستلزم بی‌قراری و طلب مُدام بود. او آسودگی خود را در ترک آسودگی‌های متداول و جستجوی بی‌قرارانه خدا می‌دانست: «اگر یک دم بیاسایم روان من نیاساید / من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم.». لذا بهتر است که بگوییم اساساً غم و شادی برای مولانا متعلق به مرحله‌ی پیشاهجرت بود. متعلق و زاده‌ی خویشتنی که قدم به قلمرو عشق ننهاده است. از نظر او آنکه پا بر «خویشتن» می‌نهد از غم و شادی نیز می‌رهد.\nفرصت زندگی دنیوی برای مولانا، مجالی برای عبور از وضعیت پیلگی به احوال پروانگی بود و توقع نداشت که در این توقف کوتاه، آسوده و عاری از رنج باشد. دنیا نزد او مجالی برای زادن‌های پی‌درپی بود نه محلی برای آرام گرفتن و آسودن: «یک بار زاید آدمی من بارها زاییده‌ام». می‌گفت به شکل طبیعی آدم‌ها یکبار به دنیا می‌آیند اما من بارها متولده شده‌ام. می‌گفت مانند صدف که باید بشکند تا گوهر خود را آشکار کند، رنج‌ها نیز سبب گوهرنُمایی می‌توانند شد: «به صَدَف مانَم خَندَم چو مرا درشِکَنَند / کار خامان بُوَد از فتح و ظفر خندیدن» و رنج‌ها خاصیتِ عیارسنجی و نیز صیقل‌بخشی دارند و از این‌روست که عزیزند: «بهر آن است این ریاضت واین جفا / تا برآرد کوره از نقره جُفا (غَش)»\nرنج‌ها به تعبیر مولانا می‌توانند ما را به گنج‌های درونی‌مان راهبر شوند: «خنده‌ها در گریه‌ها آمد کتیم / گنج در ویرانه‌ها جو ای سلیم»؛ «تا که خرابم نکند کی دهد آن گنج به من؟ / تا که به سیلم ندهد کی کَشَدَم بحر عطا؟»\nکارکرد رنج‌ها در نگاه مولانا شبیه کارکرد چوبی است که بر نَمد می‌زنند و بدان غبارها را بیرون می‌کنند. رنج‌ها برای تراش دادن چوب‌اند و نه تباه کردن آن و از این منظر که می‌نگریست رنج‌ها را معنادار می‌دید و شرور ظاهری را واجد خیری نهانی می‌یافت:\n«درون تو چو یکی دشمنی است پنهانی / به جز جفا نبود هیچ دفع آن سگسار؛ کسی که بر نمدی چوب زد نه بر نمد است / ولی غرض، همه تا آن برون شود ز غبار؛ تراش چوب نه بهر هلاکت چوب است/ برای مصلحتی راست، در دل نجار؛ از این سبب همه شرّ طریق حق، خیرست / که عاقبت بنماید صفاش آخر کار»\nدر مجموع می‌توان گفت که رنج‌ها در نگاه مولانا خاصیت جان‌پروری دارند(یا می‌توانند داشته باشند) و اگر چه خودِ تجربی و موجود ما را می‌آزارند اما سبب پرورش و تولدِ آن خود حقیقی می‌توانند شد که هم‌هویت عشق است.\nآیا مولانا درگیر مسائل تاریک و یا پنهان و یا سایه بوده است؟ می‌توان گفت که عشق مادی برای او نوعی سایه محسوب می‌شود؟ یا نه همه‌ی مسیر برای او روشنی و شادی و خوش‌بینی است؟ چون در عشق زمینی و غیرافلاطونی به هر حال آسیب‌ها و ضجرهایی وجود دارد، تکلیف مولانا با این حس چیست؟\nمولانا هم طبیعتاً دچار احوالی تیره و تار بوده است و تجاربی از این دست را در اشعار خود بازتاب داده است:\n«نفسی همره ماهم، نفسی مست الهم / نفسی یوسف چاهم، نفسی جمله گزندم؛ نفسی رهزن و غولم، نفسی تند و ملولم / نفسی زین دو برونم که بر آن بام بلندم»\n«هست احوالم خلاف همدگر / هر یکی با هم مخالف در اثر؛ موج لشکرهای احوالم ببین / هر یکی با دیگری در جنگ و کین؛ از تناقض‌های دل پشتم شکست / بر سرم جانا بیا می‌مال دست»\nمصائب و خسارت‌هایی که از دلنهادگی به صورت‌های عالَم ناشی می‌شود، نزد مولانا رنگی از عنایت و لطف داشت. به نظر او درک دردناک بی‌وفایی و نابسندگی عشق‌های مجازی سرآخر ما را به عشق حقیقی سوق خواهد داد:\nاین از عنایت‌ها شُمَر، کز کوی عشق آید ضرر\nآیا اصلا غایت برای مولانا اهمیتی دارد؟ یا همه‌چیز در سُکری دایره‌وار تا ابد تکرار خواهد شد؟\nبه نظر می‌رسد غایت نزد مولانا توقف‌گاه نیست. نزد او هر انجامی، نقطه‌ی آغازی است. اگر غایت به این معنا باشد که سرآخر جایی از حرکت بازمی‌ایستیم، بعید است که نزد مولانا ارزشی داشته باشد. اما اگر «غایت» به معنی دلسپردن به سیری بالنده و شکوفاگر باشد که جان ما در هر مرحله از آن به افق‌های پهناورتری گام می‌نهد، می‌توان گفت که مولانا قایل به غایت است. مولانا ما را فرامی‌خواند که مثل مستسقی که سیراب‌ناپذیر است، در هیچ مقصدی متوقف نشویم. اگر که حقیقت وجود ما سرشتی خدایی دارد، بی‌نهایت‌طلب و سیری‌ناپذیر است:\n«همچو مستسقی کز آبش سیر نیست / بر هر آنچ یافتی بالله مه‌ایست؛ بی نهایت حضرتست این بارگاه / صدر را بگذار صدر تست راه»\nمولانا در عنفوان کودکی درگیر حمله‌ی مغول بوده است آیا چنین رعب و وحشتی جایگاهی در نگاه عرفانی او داشته است؟\nدر این خصوص اطلاعات درخور توجهی ندارم و بهتر است که پاسخی ندهم.\nغایتِ انسان این جهانی برای مولانا چیست؟\nپاسخ را به تعابیر مختلفی می‌توان بیان کرد. به نظرم می‌رسد که مولانا غایت انسان را پیدا کردن خویشتن حقیقی خود در عشق به خدا می‌داند. خالی شدن از خودهای بیگانه و یافتن خودِ واقعی از رهگذر دل سپردن به عشق. یک فرآیندِ خالی و پُر شدن است. خالی از من فانی و پُر از من حقیقی که همان خدا یا عشق است.\nسعادت به جز عشق برای مولانا چیز دیگری می‌تواند باشد؟\nمی‌گفت: «به غیر عشق آواز دهل بود / هر آوازی که در عالَم شنیدم». در نظر او حقیقتی جز عشق وجود ندارد. چیز دیگری جز عشق وجود حقیقی ندارد: «گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم / گفت آن چیز دگر نیست دگر، هیچ مگو»\nچه عواملی دیدگاه مولانا را از تبدیل شدن آن به یک سیستم یا نظام بازمی‌دارد؟\nفرض این سؤال این است که مولانا فاقد اندیشه‌ای سازوار و نظام‌مند است و من از این باب مطمئن نیستم. به گمانم کوشش‌های کامیابی صورت گرفته است که دست‌ِ‌کم آرای مولانا را در برخی از زمینه‌ها به شکلی نظام‌مند عرضه کنند. بنابراین، نمی‌توان به صورت پیشینی داوری قاطعی کرد. با این حال، شاید منظورتان از اینکه نگاه مولانا یک سیستم یا نظام نیست توجه به بُعد سیّال و پویای نگرش‌های اوست که پیوسته مشتاقان را با افق‌های نوشونده و مناظر بدیع روبرو می‌کند و شباهتی به دستگاه‌های فکری بسته با عرض و طول معلوم و معین ندارد. اگر منظورتان این است، البته موافقم و دست‌ِ‌کم می‌توانم به یکی از عوامل سیَلان نگاه‌های او اشاره کنم و آن ارج و شأنی است که تجربه‌ی «حیرت» در نگاه مولانا دارد.\nتلقی و تصوری که مولانا از خدا به عنوان راز متعالی وجود دارد، او را به مقام حیرت می‌کشاند. حیرت وقتی است که جان ما چیزی را تجربه کند و نتواند به نحو شایسته‌ای آن را تعبیر و توصیف کند و با گزاره‌های منطقی بر آن حد بگذارد. او خدا را حقیقتی فراتر از ظرفیت اندیشه، خیال و زبان ما می‌دانست: «ای برون از وهم و قال و قیل من/ خاک بر فرق من و تمثیل من» و می‌گفت خدا حقیقتی است که به محدودیت هیچ اندیشه‌ای تن نمی‌دهد: «هر چه اندیشی پذیرای فناست / آن که در اندیشه ناید آن خداست».چون فراتر از شأن اندیشه‌ورزی ماست بر ذهن و ضمیر ما به گونه‌ای تضادآمیز پدیدار می‌شود: «گه چنین بنماید و گه ضدّ این / جز که حیرانی نباشد کار دین». ذهن ما خواهان اندیشه‌ای است برخوردار از سازواری و یکدستی، اما امر متعالی در نظر مولانا حقیقتی است اندیشه‌سوز و بی‌اعتنا به قواعد مألوف ذهن. از این جهت است که «حیرت» نزد مولانا و عموم عارفان جایگاه ممتازی دارد و گاه از خدا می‌خواسته‌اند که بر حیرت‌شان بیفزاید: «ربّی زدنی تحیراً». ابوبکر شبلی می‌گفت معرفت، استمرار حیرت است: «المعرفة دوامُ الحیرة» و ذوالنون مصری می‌گفت: «آن‌که عارف‌تر است به خدا، تحیّرش به خدا سخت‌تر است و بیشتر.» مولانا می‌گفت از فرط اشتیاق، به دامن تصویر و تصوری از خدا می‌آویزیم: «بنده نشکیبد ز تصویر خوشت»؛ اما هر بار که متوجه محدودیت قوای ادراکی خود و تعالی او می‌شویم درمی‌یابیم که باید هر آنچه نقش زده و تصویر کرده‌ایم را در آتش بیندازیم:\n«صد نقش برانگیزم با روح درآمیزم / چون نقش تو را بینم در آتشش اندازم»\nشاید توجه به شأن والای «حیرت» در تجربه‌ی عرفانی مولانا که خود ناشی از آن است که خدا را راز جهان و حقیقتی فراسوی منطق و زبان ما می‌دانست، روشن کند که چرا نمی‌توان با عارفان به مانند دیگر متفکران رفتار کرد و چرا آنان سرکش‌تر، سیال‌تر و گریزپاتر از آنند که صید یک نظام فکری بسته شوند.\nمولانا برای تجربه خدا و عشق از خود آینه‌ای آفرید و آینه‌ی وجود او انعکاس‌بخشِ رویه‌ها و سویه‌های حیرت‌انگیز راز وجود شد: «آینه‌ام آینه‌ام مرد مقالات نه‌ام». در سیر مولانا، آنچه قادر به ارتباط به خدا یا راز وجود است عشق است و نه ذهن اندیشنده: «شمس تبریز تو را عشق شناسد نه خرد». خدا رازی آتشین است که بیشه‌ی اندیشه‌ها را سراسر می‌سوزاند: «ای آتشی افروخته در بیشه اندیشه‌ها». آنچه گونه‌ای شناخت ویژه برای مولانا پدید آورد «عشق» بود و نه «اندیشه» در معنا و دلالت متعارف آن. و عشق، «ماهیِ گریز» است. سرّ پایان‌ناپذیری و سَیَلان نگاه مولانا شاید در این نکته باشد.\nعشق فرایندی خودآگاه است یا ناخودآگاه و به زعم مولانا ما چقدر به ناخودآگاه خودمان می‌توانیم خودآگاه بشویم؟\nپاسخ به این سؤال نیازمند آشنایی با روان‌کاوی فرویدی و نظرات یونگ است و من برای این کار فاقد صلاحیتم. اما عجالتاً (و با کمی گستاخی) به نظر می‌رسد ناخودآگاه جمعی یا ضمیر ناهوشیار جمعی ما که در آرای یونگ به آن پرداخته شده، بی‌شباهت به برخی اشارات مولانا نیست. مولانا می‌گفت برخی نواها و آهنگ‌ها، برخی بوها و تجربه‌ها ما را به خاطره‌ای ازلی رهنمون می‌شوند. خاطره‌ای که به گمان او خاطره‌ی مشترک همه‌ی انسان‌ها است. می‌گفت وقتی فراخوان و آواز پیامبران را می‌شنویم «مزه‌ای» که از ازل در جان داریم آن را تصدیق می‌کند: «در دلِ هر امتی کز حق مزه است / روی و آواز پیمبر معجزه است.» گویا ناخوداگاه ما حاوی مزه‌ای از خدا و عشق است. گاهی موسیقی نیز برای او چنین کارکردی دارد: «ما همه اجزای آدم بوده‌ایم / در بهشت آن لحنها بشنوده‌ایم؛ گرچه بر ما ریخت آب و گل شکی / یادمان آمد از آنها چیزکی». به تعبیر او همه‌ی آدمیان لحن‌هایی را در ازل شنیده‌اند و اگر چه در اثر عوامل خاک‌آلود گرفتار شک و انکارند اما «چیزکی» از آن روزگاران در یاد دارند. این حرف‌ها به آرای یونگ و نگاه او به ناخودآگاه جمعی بی‌شباهت نیست.


مدیر ویراستاری (Managing editor) / ضامن سلاممتی چاپ و اصلاح مقالات علمی\nمدیر ویراستاری (Managing editor)\nنقش و وظایف مدیر ویراستاری\nنقش مدیر ویراستاری در مجلات مختلف متفاوت است ولی به طور کلی انجام کارهای روزانه مجله و ارائه گزارش به سردبیر از وظایف ایشان می باشد. این فرد بایستی دارای روابط عمومی قوی و قدرت برنامه ریزی بالا باشد.\nمشخص کردن روند کاری و اطمینان از اجرای آن، واگذار کردن کارهای مختلف به افراد مناسب، تعیین اهمیت مطالب و نظارت بر آمادگی آنها، هماهنگی روند ویرایش علمی و فنی، انتخاب چگونگی صفحه آرایی، هماهنگی بین نمونه خوان‌ها، ویراستاران ارشد و دستیاران ویراستاری، تایید فنی متون، زمان سنجی امور و مدیریت بودجه و کارکنان از دیگر وظایف این فرد است. مدیر ویراستاری نقشی کلیدی در استخدام و آموزش نیروهای تازه کار به عهده دارد.\nمدیر ویراستاری (Managing editor) اولین کسی است که مقاله های دریافتی را می‌خواند. او مقاله را بررسی نموده و با فرمت استاندارد مجله مطابقت می دهد. پس لازم است تسلط کافی بر قالب و استانداردهای مجله داشته باشد. از موارد دیگری که مدیر ویراستاری به آنها توجه می‌کند، موارد دستوری و نگارشی است. در صورتی که مقاله ای در این زمینه مشکل داشته باشد، مقاله را برای انجام اصلاحات لازم به نویسنده مسئول برمی گرداند. پیگیری روند پذیرش مقاله تا چاپ به عهده مدیر ویراستاری است.\nمهارت‌های لازم برای مدیر ویراستاری\nقدرت نگارش و ویراستاری در سطح عالی\nقدرت تصمیم‌گیری و مدیریت زمان\nتوانایی بالا در سازماندهی\nتوانایی در مدیریت مالی و برنامه ریزی\nداشتن ارتباطات مناسب\nآشنایی با نرم افزارهای مورد نیاز و اینترنت\nعدم حضور مدیر ویراستاری\nمجلات کوچک ممکن است مدیر ویراستاری نداشته و در عوض سردبیر یا ویراستار ارشد داشته باشند. این فرد بر کار ویراستاران و دستیاران ویراستاری نظارت و گاها مقالات را هم ویرایش می‌کند. ویراستار ارشد مسئولیت‌های هر دو نقش از جمله کارهای اجرایی سردبیر و کارهای روزانه مدیر اجرایی در حوزه نشر و امور مربوط به کارمندان را انجام می دهد. همچنین با توجه به کوچک بودن مجله، مسئولیت سردبیر به نسبت مجلات بزرگتر کمتر بوده و قادر است به تنهایی از عهده کارهای هر دو مقام برآید. برخی اوقات نیز سردبیر بعضی کارهای اجرایی را به مدیران بخش‌های مختلف سپرده و از آنها گزارش می‌خواهد.\nبرای دریافت مشاوره در خصوص افزایش کیفیت مجله و شرکت در کارگاه های آموزشی مربوطه با کارشناسان ما در ارتباط باشید.\nهیچ دیدگاهی در مدیر ویراستاری (Managing editor) نیستآموزش نازنین مرتضوی دسامبر 11, 2019 فوریه 18, 2020 paper isi, تصحیح مقاله isi, مدیر ویراستاری مجله علمی، Managing editor، نقش و وظایف مدیر ویراستاری، مدیریت مجله علمی، ویراستار ارشد, مقاله pubmed, مقاله پزشکی, مقاله پژوهشی, مقاله علمی\nسردبیرمجله (Editor in chief)\nمعرفی نرم افزار OJS)Open Journals Systems) و قابلیت های آن


مایکل 32 ساله مدتی بود که خارج از یک رژیم غذایی خاص چیز دیگری نمی خورد. این رژیم شامل سوپ و ماست بود و علت اجبار مرد جوان به استفاده از این رژیم بلایی بود که با خوردن روزانه 6 لیتر نوشیدنی گازداری به نام " fizzy pop" بر سر دندان هایش آمده بود.\nمایکل اعتیاد عجیبی به خوردن این نوشیدن داشت و باید در طول روز مقدار مذکور از آن را مصرف می کرد و گرنه آرام و قرار نمی گرفت. به مرور مواد تشکیل دهنده مضر نوشیدنی گازدار" fizzy pop" تمام دندان های این جوان را نابود کرد و با خوردن هر چیزی درد وصف ناشدنی وجودش را فرا می گرفت.\nدندان ها کاملا استحکام خود را از دست داده بودند و به محض برخورد هر مواد غذایی با آنها شدیدا درد می گرفتند. او حتی زمانی که در یک جمع دوستانه نشسته بود مدام باید هنگام صحبت کردن دستش را جلوی دهانش می گرفت تا مبادا کسی دندانهایش را ببیند یا بودی عفونت دهانش کسی را اذیت کند.\nسرانجام یکی از دوستان او که دندان پزشک بود تصمیم گرفت با تخفیفی بزرگ دندان های او را سر و سامان بدهد و یک لبخند زیبا برای او به ارمغان بیاورد.\nعلت اصلی کبد چرب و چرب شدن کبد چیست؟


بیایید کمی از فناوری فاصله بگیریم؛ یک عکس معمولی نمی‌تواند تاثیر عاطفی تکاندهنده‌ای بر روی شما بگذارد. حتی عکس‌های زیبا و هنری هم نهایتاً حس زیبایی شناسی شما را برمی‌انگیزند و چند لحظه شما را درگیر خود می‌کنند. اما عکس‌هایی هستند که با دیدنشان، زبانتان بند می‌آید.\nاز سلمان صحافی منتشر شده در ۸:۰۰ پنجشنبه, ۳ مهر , ۱۳۹۳\nعکس‌هایی که در ادامه می‌بینید، لحظاتی قبل از وقوع یک فاجعه گرفته شده‌اند. در پس همه این عکس‌ها داستانی است که با شنیدن آنها دوست دارید مدت‌ها به سوژه‌های عکس خیره شوید. دیدن ترس ، اضطراب ، تردید و احساسات دیگر سوژه‌های برخی از این عکس‌ها، به حدی زنده و قابل لمس است که عکس را بشدت تاثیر گذار می‌کند.\nفاجعه تاریخی «اوماق»\nدر ۱۵ اگوست ۱۹۹۸، در اوماق، شهری کوچک در ایرلند شمالی، یک خودرو منفجر شد. این بمب‌گذاری که توسط ارتش آزاد ایرلند انجام شد، ۲۹ کشته و ۲۰۰ زخمی برجای گذاشت. این بمب گذاری در دوره درگیری جدایی طلبان ایرلند از بریتانیا اتفاق افتاد. این درگیری‌ها بیش از ۳۰ سال بطول انجامید، و بیشترین تلفات آن مربوط به همین بمب‌گذاری در اوماق بود.\nاین عکس درست در محل انفجار و لحظاتی قبل از آن ثبت شده‌است. ساختمانی که در پس‌زمینه عکس مشاهده می‌شود بعد از انفجار بطورکلی نابود شد. تقریباً تمامی کسانی که در این عکس حضور دارند، از جمله مرد و دخترش که در وسط خیابان ایستاده‌اند و لبخند می‌زنند، در این انفجار جان خود را از دست دادند.\nآخرین دقایق زندگی رژینا کی والترز\nرژینا، دختر ۱۴ ساله ساکن پاسادنا در تگزاس، یکی از قربانیان قاتل سریالی، «رابرت بن رودس» بود. رژینا یکی از ۳ قربانی این قاتل بود، که البته گفته می‌شد تعداد قتل‌های رودس بیش از اینهاست. در این مورد، رودس تصمیم می‌گیرد قبل از کشتن رژینا کمی خود را سرگرم کند. رودس موهای رژینا را کوتاه کرده و لباسی که خود داشته را به تن او می‌کند و از او عکس می‌گیرد.\nرودس پس از گرفتن این عکس، رژینا را به قتل رسانده و تا زمانی که بازداشت شود، دو فرد دیگر را نیز به قتل می‌رساند. رودس، پس از بازداشت به حبس‌ابد محکوم شد و هم‌اکنون در زندانی در تگزاس به سر می‌برد. این عکس، در لحظاتی گرفته شده‌است که زندگی رژینا رو به پایان است. ترس نمایان در چهره رژینا از تنهایی او با یک قاتل، این عکس را تکاندهنده کرده است. به نظر می‌آید قاتل در حال بازی با قربانی خود است، مانند گربه که با موشی که شکار کرده‌است.\nترور رینالدو داگسا\nرینالدو داگسا دیپلمات فیلیپینی بود که در اولین روز سال ۲۰۱۱، درحالی که سال نو را به همراه خانواده‌اش جشن می‌گرفت به دست یک فرد مسلح به قتل رسید. چیزی که ترور داگسا را متفاوت کرده و باعث رسانه‌ای شدن آن در سطح جهان شد، ثبت لحظه ترور او در یک عکس بود.\nداگسا درحالی که اولین روز سال ۲۰۱۱ را با خانواده‌اش جشن می‌گرفت، از خانواده‌اش اقدام به عکس گرفتن می‌کند. درست در لحظه گرفتن عکس، قاتل اسلحه‌اش را به سمت داگسا نشانه می‌رود و جالب اینجاست که خود قاتل در کادر دوربین است. پس از گرفتن عکس، قاتل نیز ماشه را می‌چکاند و داگسا آخرین لحظه زندگی‌اش را از نگاه خود به تصویر می‌کشد.\nحادثه رودخانه بیس\nدر ۸ ژوئن ۲۰۱۴، ۲۴ دانشجو از حیدرآباد هند، در حالی که در رودخانه بیس درحال تفریح بودند، با سرریز شدن آب از سد رودخانه و جاری شدن موجی بلند، در رودخانه غرق شده و جان خود را از دست می‌دهند. علت این اتفاق، سهل‌انگاری مسئولین فنی سد اعلام شد.\nپیش از این اتفاق، دانشجویان در کنار رودخانه با یکدیگر عکس سلفی می‌گیرند، به قصد اینکه سفر دانشجویی خود را جاودانه کنند. اما دقایقی پس از این عکس، تمام حاضرین در آن جان خود را از دست می‌دهند.\n«کی سوک هان»، ۵۸ ساله، پس از مشاجره با همسرش، درحالی که مست بوده‌است، به ایستگاه مترو می‌آید. در آنجا درحالی که اختیار چندانی از خود نداشته است، تلاش نامفهومی برای صحبت و درخواست از فرد بی‌خانمانی با نام «نیم دیویس» می‌کند. دیویس، طبق گفته خودش، از ترس از دست دادن کفش‌هایش از هان دوری می‌کند، اما با اصرار هان، وقتی ترس بر دیویس چیره می‌شود، هان را به عقب هل می‌دهد، که هان روی ریل‌ها افتاده و همزمان قطار از راه می‌رسد و هان بر اثر ماندن در زیر قطار جان خود را از دست می‌دهد. بعدها دادگاه دیویس را از قتل عمد تبرئه کرد.\n«عمر عباسی»، شخصی که ادعا می‌کرد عکاس نیویورک‌پست است در صحنه حضور داشت و این عکس تکان‌دهنده را ثبت کرد. بعدها برای بسیاری این پرسش پیش آمد که چرا عباسی اقدام به نجات هان نکرد. با اینکه عباسی توجیه‌هایی هم برای این کار خود آورد، با این حال به نظر همچنان عقیده بر این است که وی فرصت نجات هان را داشته است. فارغ از این مسائل، چیزی که این عکس را منحصر بفرد می‌کند، لحظه روبرو شدن یک انسان با مرگ خویش است. به نظر فردی که پشت به دوربین است، حرف زیادی برای گفتن دارد.\nخودکشی رابرت باد دویر\n«رابرت با دویر»، سیاست مدار جمهوری‌خواه ایالت پنسیلوانیا در آمریکا بود. وی از سال ۱۹۸۱ مسئول خزانه داری ایالت خود شد. حدود ۶ سال پس از دریافت این منصب از سوی دویر، طی یک مناقصه، خزانه داری ایالت پنسیلوانیا قراردادی سنگین با یک شرکت کالیفرنیایی امضا کرد. پس از مناقشات فراوان بر سر این قرارداد، دویر متهم به دریافت رشوه برای امضای این قرارداد شد. دادگاه‌های پی‌درپی برگزار شد و با وجود اینکه دویر خود را بی گناه می‌دانست، رای دادگاه همچنان بر گناهکار بودن دویر بود. سرانجام حکم نهایی دادگاه در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۷ اعلام شد و دویر محکوم به گذراندن ۵۵ سال زندان و همچنین پرداخت ۳۰۰هزار دلار جریمه شد.\nروز قبل از اعلام حکم، دویر در حالی که نتیجه دادگاه را می‌دانست، کنفرانسی خبری ترتیب داد. وی شروع به خواندن متنی کرد که در آن همچنان بر بی‌گناهی خود اصرار داشته و هرگونه سوءاستفاده از منصبش را انکار کرد. دویر سخنرانی خود را نیمه تمام رها کرده و متن سخنرانی‌اش را به خبرنگاران داد. در ادامه این متن، او از خانواده‌اش خداحافظی کرده و بر بی‌گناه خود تاکید کرده بود». سپس پاکتی که کنارش بود را باز کرده و از داخل آن یک رولور درآورد. با خونسردی و درحالی که از اطرافیانش می‌خواست از او فاصله بگیرند، گفت: «اگر تحمل دیدن این صحنه را ندارید، اتاق را ترک کنید». درحالی که اطرافیان سعی در منصرف کردن او داشتند، دویر از آنها خواست تا از او فاصله بگیرند تا آسیبی نبینند. سپس اسلحه را در دهانش گذاشته و شلیک کرد و در دم جان سپرد. درحالی که دوربین‌های زیادی درحال تصویربرداری از وی بودند، فیلم خودکشی وی هیچ گاه پخش نشد، هرچند بعدها نسخه‌ای بر روی فضای مجازی قرار گرفت. معمای پرونده دویر هنوز هم گره‌گشایی نشده‌است. عکسی که می‌بینید در لحظه قبل از شلیک گرفته شده‌است، زمانی که دویر از خبرنگاران می‌خواست تا او فاصله بگیرند تا آسیبی نبینند. در آن لحظه، چه در سر این مرد گذشته است؟\nمرگ تراویس الکساندر\n«تراویس الکساندر»، جوان ۳۰ ساله آمریکایی بود که در مسا، در ایالت آریزونا زندگی می‌کرد. وی در ۴ ژوئن ۲۰۰۸، در یک جنایت وحشتناک، با ۲۷ ضربه چاقو، یک گلوله شاتگان در سر و دهان بریده شده به قتل رسید. پلیس جسد وی را در حمام خانه‌اش کشف کرد. جودی آریاس، دوست دختر تراویس، به عنوان تنها مظنون پرونده به قتل وی متهم است. پرونده تراویس هنوز هم بسته نشده است.\nعکسی که از تراویس زیر دوش حمام گرفته شده‌است، بعد از این جنایت در تمام رسانه‌ها منعکس شد. گفته می‌شود، این عکس را جودی، درست قبل از به قتل رساندن تراویس از وی گرفته است. حالت چهره تراویس، بسیار عجیب است و بیننده را وادار به خیره ماندن در عکس می‌کند. این نگاه بسیار تکان دهنده است.\nقتل جیمز بولگر\n«جیمز بولگر»، پسر بچه ۲ ساله، در ۱۶ مارچ ۱۹۹۰، هنگامی که مادر خود را در یک مرکز خرید در بوتل انگلستان همراهی می‌کرد در لحظه‌ای از غفلت مادرش از وی، توسط دو نوجوان ده ساله با نام‌های «جون ونیبلس» و «رابرت تمامپسون» ربوده می‌شود. این دو نوجوان وی را ۴ کیلومتر با خود همراه می‌کنند و نهایتاً پس از شکنجه، به طرز وحشیانه‌ای به قتل می‌رسانند. هر دو قاتل، پس از رسیدن به ۱۸ سالگی از زندان آزاد شدند.\nعکسی که می‌بینید، توسط دوربین مداربسته یکی از ایستگاه‌های مترو در لیورپول جایی که در نزدیکی آن جسد جیمز پیدا شد، گرفته شده‌است. این عکس که به پیدا کردن قاتلین کمک فراوانی کرده‌است، تنها چند دقیقه قبل از پایان عمر جیمز گرفته شده‌است.\nملاقات مارک چپمن با جان لنون\nمارک چپمن یکی از هواداران جان لنون بود. او علاقه فراوانی به لنون داشت، و این علاقه به دلیل عدم تعادل روانی وی گاهی خطرناک بود. طی این عدم تعادل روانی، چپمن تصمیم به قتل چند فرد مشهور می‌گیرد، و به دلیل مشهورتر بودن جان لنون، او را به عنوان اولین قربانی انتخاب می‌کند. در ۸ دسامبر ۱۹۸۰، آلبوم جدید لنون «فانتزی دوگانه» را در دست می‌گیرد و به آپارتمان او در داکوتا می‌رود. لنون را بعدازظهر و هنگامی که درحال بیرون رفتن با همسرش بود می‌بیند و از لنون می‌خواهد که آلبوم را امضا کند. بعد از رفتن لنون، همانجا می‌ماند و شب، هنگام بازگشت لنون، وی را در ورودی آسانسور و به ضرب ۵ گلوله به قتل می‌رساند.\nعکسی که می‌بینید، مربوط به چندساعت قبل از کشته شدن جان لنون است. این عکس درست در لحظه‌ای گرفته شده‌است که جان لنون در حال امضا کردن آلبوم خود برای چپمن است و فردی که در عکس در کنار لنون قرار دارد، خود مارک چپمن است. این عکس آخرین عکس جان لنون در زمان حیاتش است.\nدو برادر در تعطیلات\nمایکل و شان مکوییکن، دو برادر بودند که در سال ۱۹۷۵ به همراه خانواده خود، به صخره مونت مورو رفته بودند. با ابری شدن هوا، صاعقه‌ای به آن دو برخورد کرده و در دم جان می‌سپارند.\nاین عکس مربوط به دقایقی قبل از برخورد صاعقه با این دو نوجوان است. لبخندی که این دو برادر بر لب دارند، بعد از گذشت سالها، بارها در رسانه‌ها منتشر شده و جاودان شده‌است.\nنوید یزدی می‌گوید 50 سال پیش\nدو برادری که صاعقه خوردند زنده موندن. اینم منبع از سایت NBC\nکنترل دسترسی می‌گوید 50 سال پیش\nچه پست وحشتناکی بود آخه دادا اینا چین آدم وحشت زده میشه\nبا نهایت احترام به نظرات دوستان عزیز و گرامی و محترم نظرات عزیزان جان را تایید مینماییم. اما از من به عنوان قاتلی سریال که بارها و بارها صحنه هایی این چنین را از نزدیک مشاهده کرده و بعضا آفریده ام از حقیر بپذیرید که رژینای 14 ساله دردناکترین صحنه ایست که بر تارک دنیای جنایت میدرخشد.\nر می‌گوید 50 سال پیش\nمطلب جالبی بود.اینجور مطالب و فقط تو فارنت میشه پیدا کرد.\nاز همه شون تکان دهنده تر اون سناتور آمریکایی بود! :(\nممنون مطلب بسیار زیبایی بود سلمان جان\nنگاه مرگ تو چهره همشون بسیار تکان دهندس\nشایعه: آیفون 7اس از یک فناوری شارژ بی‌سیم انقلابی بهره خواهد…