သံစဉ်မဲ့ အလင်္ကာများ: January 2009\nမိုးရှေ့ လေအေးက တိုက်ခတ်လာတော့ ခရေရွက်တွေ ကြွေကျလာသည်။ မြနှင်းနှင့် နိုင်မင်း၏ ဆံပင်တွေထဲမှာ မိုးငွေ့တွေ၊ ခရေပင်မြစ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း နိုင်မင်း၏ ပြောလာမည့် စကားတွေကို မြနှင်း နားစွင့်နေမိသည်။\n“နင်ငါ့ကို တစ်ကယ်ကို စဉ်းစားမပေးနိုင်တော့ဘူးလား မြနှင်း”\n“ငါ.. ငါ.. ဆန်းသစ်ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီ နိုင်မင်းရယ်…”\n“ဘာ.. ဘာ.. မြနှင်း”\nနိုင်မင်း၏ အသံကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခရေပင်ပေါ်က စာကလေးအချို့ပင် လန့်ပြီး ထပျံသွားကြသည်။\n“ငါ.. ဆန်းသစ်ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီလို့ ပြောတာပါ။”\nမြနှင်းကို ငုံ့ကြည့်နေသော နိုင်မင်း၏ မျက်ဝန်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ရီဝေလာနေသည်။\n“ရက်စက်လိုက်တာ မြနှင်းရယ်…. ၊ အဟင်း.. အင်းပေါ့လေ နင်တို့က ကျောင်းပြီးဖို့ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ လိုတော့တဲ့အချိန်မှာ၊ ငါက ဆိုက်ကားသမား ဆယ်တန်း နှစ်ခါကျ၊”\n“အို.. တော်ပါတော့ နိုင်မင်းရယ်၊ အဲဒါတွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူးဟယ်၊”\n“နင်တို့ ကျောင်းပြီးရင် ယူကြမှာပေါ့နော်..”\n“အဟင်း.. အော်.. နိုင်မင်းရယ်..”\n“အင်းလေ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင်တို့ အဆင်ပြေကြပါစေဟာ…”\nခရေမြစ်ပေါ်မှ တဆင့် မြေနီလမ်းပေါ်သို့ ဆင်းသွားသော နိုင်မင်း၏ ပုဆိုးတိုတိုအောက်က ခြေသလုံးများနှင့် တစ်ပတ်နွမ်း မန္တလေး ဖိနပ်တစ်စုံကို သူမ ငေးကြည့်ရင်း ဘာရယ်မဟုတ် သက်ပြင်းရှည်တစ်ခုကို လေးတွဲ့စွာ ချလိုက်မိသည်။\nထိုနေ့က စပြီး လမ်းထိပ်က ဆိုက်ကားဂိတ်မှာ နိုင်မင်းကို သိပ်မတွေ့ရတော့။ တစ်ခါတစ်ရံ မြနှင်း ကျောင်းကပြန်လာသည့် ရက်များမှာ တိုက်ဆိုင်လို့ တွေ့မိလျှင်လည်း အကြည့်ချင်းမဆုံအောင် လွှဲသွားတတ်သော နိုင်မင်း၏ မျက်ဝန်းများကို ဆုံအောင်မကြိုးစားသည့်မြနှင်း၊ နိုင်မင်း သူငယ်ချင်းအချို့၏ စူးရှသော အကြည့်များကိုလည်း မဆုံမိအောင် ကြိုးစားနေရသည်။ သည်လိုနှင့် ဆိုက်ကားဂိတ်မှာ၊ ဈေးထိပ်က မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်မှာ၊ ညနေခင်း စာအုပ်ဆိုင်လေးတွေရှေ့မှာ တွေ့လေ့ရှိသည့် နိုင်မင်း ကို မတွေ့ရတော့သည့် ရက်တွေ များလာခဲ့သည်။\nနံနက်ခင်းနေရောင်အောက်မှာ ဈေးတစ်ခုလုံးက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား တက်တက်ကြွကြွ။ မြနှင်း ငါးဆိုင်ဘေးက ကြက်ဥ၊ ဘဲဥ ရောင်းသည့် အမကြီးတစ်ဦးနှင့် ခေတ္တအပ်ခဲ့ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဟင်းရွက်စုံရောင်းသည့် ဆိုင်ရှေ့မှာ ဟင်းရွက်တောင်းတွေချနေသည့် အောင်ခင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။\nမြနှင်းကို တွေ့တော့ လှဲ့ကြည့်လာသော အောင်ခင့်မျက်နှာမှာ အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။\n“ဟို.. နိုင်မင်း တစ်ယောက်ကော၊ မတွေ့တာ ကြာပြီ”\n“ဟင်.. အောင်ခင်ရယ်.. မနောက်ပါနဲ့ဟာ”\nအောင်ခင် သက်ပြင်းချ၊ ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မြနှင်းကို စိမ်းစိမ်းကားကားကြည့်နေရင်း ဖြေလိုက်သည်။\n“ပုသိမ်က သူ့ဦးကြီးဆီ ထွက်သွားတာကြာလှပြီ၊ နင်ကတော့ ဘယ်သိမလဲ။”\n“ငါတော့ သူပြန်လာမယ်လို့ မထင်တော့ဘူးမြနှင်း၊ နင့်ကို ရှစ်တန်းထဲက အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ချစ်လာခဲ့တဲ့ကောင်၊ နင်က နောက်မှ ပေါက်တဲ့ရွှေကြာပင်ကို မြတ်နိုးနေတော့လဲ…။ နင်.. သူ့ကို ဒီလောက်တော့ နားလည်မယ်ထင်ပါတယ်”\nသူပြောချင်ရာပြောပြီး တောင်းကိုကောက်လျှက် ထွက်ခွာသွားသော အောင်ခင့်ကျောပြင်ကို မြနှင်း ငေးနေမိသည်။\nကမ်းစပ်မှ လှိုင်းကလေးတွေက တငြိမ့်ငြိမ့်၊ လေပြေအေးအေးလေးအောက်မှာ မြနှင်း ဆံပင်တွေ ညင်ညင်သာသာလေး လူးလွန့်နေကြသည်။ ဆန်းသစ်၏ ပခုံးပေါ်မှာ မြနှင်း ခေါင်းလေးမှီထားရင်း ကြည်လင်ပြာလဲ့သော မိုးကောင်းကင်ကြီးကို ငေးနေမိသည်။\n“စနေနေ့ကျရင် မောင် စာကြည့်တိုက်ရှေ့က စောင့်နေမယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေချိန်းပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမယ်တဲ့၊ မြနှင်း ဆက်ဆက်လာရမယ်နော်။ ရုပ်ရှင်ပြီးတော့ မောင်တို့ နှစ်ယောက်ထဲ တစ်နေရာရာသွားကြမယ်”\nမြနှင်း လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးတိတ်ညင်သာစွာ ပြောလာသော ချစ်သူ့မျက်နှာကို မြနှင်း မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ အပြုံးလှလှလေး တစ်ပွင့်နှင့် အတူ ချစ်သူကျေနပ်အောင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။\n“တင်မာလာ တို့လဲ လာလိမ့်မယ်.. သူ့အဖေက ညွှန်မှုးလေ၊ တင်မာလာက မောင့်ကို သဘောကျနေတယ်နဲ့ တူပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အမေကြီးကတော့ ကြည်ပုံမရဘူး။”\nမြနှင်း ကိုယ်လေး တောင့်သွားသည်။ ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်ပြီး ဆန်းသစ်ကို ကြည့်လိုက်သော မြနှင်း အကြည့်တွေက နူးညံ့မနေ။\n“မောင်.. သူကြိုက်နေတာ ဘယ်လိုသိလဲ၊ နောက်ပြီး မောင်စကားပြောရင် ရာထူးတွေ၊ ဂုဏ်တွေ၊ ဥစ္စာတွေ၊ ကားတွေ၊ ဆဲလ်ဖုန်းတွေ ဘာလို့ ပါပါလာနေတာလဲ”\n“အော်.. မြနှင်းရယ်.. မြနှင်းက ကျောင်းသွား၊ စာကျက်၊ အမေ့ကို ငါးကူရောင်းတာကလွဲပြီး ဘာများသိပ်သိလို့လဲ။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူက ဘယ်လိုဆိုတာ ပြောပြတာ၊ နောက်ပြီး မောင့် မြနှင်းက စာတော်တာကလွဲပြီး ….”\n“တော်တော့ မောင်..၊ တစ်ခါလာလဲ ဒီစာတော်တာကလွဲပြီး၊ စာတော်တာကလွဲပြီးနဲ့.. မြနှင်း မကြားချင်တော့ဘူး။”\n“ဟာကွာ.. ဒီမှာ၊ မောင် ဆိုလိုတာ မြနှင်းသိပါတယ်ကွာ။ မောင်တောင်းပန်ပါတယ်။ မောင်လေ.. မြနှင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကို မှ ရင်မခုန်ဘူး၊ မြနှင်းကိုပဲ ချစ်တာပါ မြနှင်းရယ်”\nမြနှင်း လက်ဖမိုးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရီဝေသော မျက်လုံးများနှင့် တုန်တုန်ရီရီပြောနေသော ဆန်းသစ်ကို မြနှင်း သနားသွားမိသည်။ သည်လိုနှင့် ဆန်းသစ်နှင့် မြနှင်း တို့ လူမသိ သူမသိ၊ သိုသိပ်စွာ ချစ်သူဘ၀ကို ကျော်ဖြတ်နေခဲ့ကြသည်။\nမလေးရေ ဆက်ရန် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လားဟင်။\nComment by ပုံရိပ် — January 30, 2009 @ 7:13 pm\nComment by Phu Phu — January 30, 2009 @ 8:11 pm\nမြန်မြန်ဆက်ရေးနိုင်ပါစေ….၊ ဒီလိုဆုတောင်းရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်.. အဟင့်\nComment by sin dan lar — January 30, 2009 @ 8:25 pm\nComment by ဒေါင်းမင်း — January 31, 2009 @ 1:09 am\nComment by ဒေါင်းမင်း — January 31, 2009 @ 2:02 am\nComment by Craton — January 31, 2009 @ 2:34 am\nဂုဏ်မက်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ တွေးနေမိပြီ\nComment by မွန် — January 31, 2009 @ 2:12 pm\nမျှော်…ရအုံးမှာပေါ့..မလေးရေ… အဟတ် အားလုံးပြီးမှ ကော်ပီကူး၊ အီးဘွတ်ခ် လုပ်ပြီးမှ စဆုံးဖတ်မယ်..။ ဟိဟိ..\nComment by မင်းယွန်းသစ် — January 31, 2009 @ 11:16 pm\nမလေးတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ရေးပြီး ရယ်ချင်နေတယ်။ မလေးကိုယ်တိုင်လဲ ဒီဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုဆုံးမလဲမသိဘူး။ စာရေးရင် plot မချဘဲ flow နဲ့ပဲအမြဲရေးခဲ့တာ ဒီတစ်ခါလဲ ခံနေရပြီ။ ဘာဆက်ရေးရမှန်းမသိဘူး ဟွန်းဟွန်း I better be serious နော်.. အခု မုဒ်သွင်းပြီး ပြန်ဆက်မယ်..\nComment by မလေး — February 2, 2009 @ 12:10 pm\nအဲ့…မျောကုန်ပြီး ဘာဖြစ်မလဲဆို မှန်းတက်တော့ဘူး မောင် မောင် တော်တော် talking ကောင်းတယ် မှတ်ထားအုံးမှ ။ အသုံးဝင်လိုဝင်ငြားပေါ့ နော့် အစ်မး)\nComment by မောင်မျိုး — February 3, 2009 @ 12:44 am\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 4:40 PM 1 comment: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nငှက်တွေအိပ်တန်းတက်ချိန် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် မြနှင်း အိမ်ရှေ့ပြူတင်းပေါက်နားက ခုံတစ်လုံးမှာထိုင်၊ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း စိုးပိုင်၏\nအနီးဆုံးလူ ကို နားထောင်နေမိသည်။\n“မြနှင်း ရေ…. မြနှင်း”\nအိမ်ရှေ့မှ ခေါ်သံကြောင့် အိမ်ပေါက်ဝသို့ မြနှင်းထွက်လာခဲ့သည်။\n“ဟင်.. အောင်ဝင်း .. လာ လာ…”\nအတန်းထဲက အောင်ဝင်း နောက်မှာ ရပ်နေသော သူကို မြနှင်း မြင်လိုက်တော့ ပိုလို့အံ့သြသွားမိသည်။\nမြနှင်း တို့ အိမ်ကလေးက အဆောင်အယောင်ကင်းမဲ့စွာ သန့်ရှင်း သပ်ရပ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းက ကြိမ်ကုလားထိုင်လေးတွေမှာ ဆန်းသစ်နှင့် အောင်ဝင်း ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။\n“ငါ.. နင့်ဆီက ဟိုတစ်ပတ်က ငှားထားတဲ့ စာအုပ်လာပြန်ပေးတာ၊ သြော်.. ဒါနဲ့ ဒါ.. ငါ့သူငယ်ချင်း ဆန်းသစ်၊ နင်တို့နဲ့ ငါးလမ်းကျော်လောက်မှာနေတာ။ ကယ်မစ်ထရီက။”\n“ဟုတ်ကဲ့၊ တွေ့ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်၊ ခဏထိုင်ကြဦးနော်”\n“ဘာမှမလုပ်နဲ့၊ ငါတို့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သွားမလို့။”\n“ခဏပါ.. ဘာမှထွေထွေထူးထူးလဲ မရှိပါဘူးဟာ…. ငါ့အိမ်မှာလဲ။ ခဏလေးနော် ကိုဆန်းသစ်။”\nမြနှင်း ပြောပြောဆိုဆို ကန့်လန့်ကာကို ဖယ်ပြီး မီးဖိုထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့မှာ စိုးပိုင်က အလိုက်မသိစွာ သီချင်းကို ဆက်ဆိုနေသည်။\n“သူဟာ တစ်ကယ်လို့ မင်းဘ၀မှာ အကောင်းဆုံး လူသားဖြစ်ခဲ့ရင်.. တားဆီးပိုင်ခွင့် ရုတ်သိမ်းလိုက်တော့မယ် အချစ်လေး……”\nမြနှင်း တစ်ယောက်ထဲ မီးဖိုထဲမှာ ကယောင်ချောက်ခြားဖြစ်နေသည်။ ထမီကို ပြင်ဝတ်၊ ဆံပင်ကို သပ်လိုက်ပြီး၊ ပုလင်းထဲက ထန်းလျက်ခဲအချို့ကို ပန်းကန်ထဲထည့်၊ အဆင်သင့်အမြဲရှိနေသော အကြမ်းဓာတ်ဗူးနှင့် ပန်းကန်လုံးလေးများကို လင်ဗန်းထဲထည့်ပြီး အိမ်ရှေ့သို့ပြန်ထွက်လာသည်။\n“လာခြင်းကောင်းတဲ့ မင်းဘ၀ ပျော်ပါစေ၊ ဆုတောင်းပေးဖို့ တစ်ခုသာ တို့အခွင့်အရေး…”\nထိုနေ့က အောင်ဝင်းနှင့် မြနှင်းသာ စကားအနည်းငယ်ပြောဖြစ်သည်။ ဆန်းသစ်ကတော့ တစ်ခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ၀င်ပြောပြီး၊ မြနှင်း ချပေးသော အကြမ်းရည်ကို ယဉ်ကျေးမှုအရ အနည်းငယ်သောက်သွားသည်။ ထိုနေ့ညက မြနှင်း အိပ်ယာထက်မှာ တလူးလူးတလိမ့်လိမ့်။ မြနှင်းကို သဘောကျနေသော လမ်းထိပ်က ဆိုက်ကားမောင်းတဲ့ နိုင်မင်း အပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ ဆေးကျောင်းတက်နေသော ဒန်အိုးစက်ပိုင်ရှင်သမီး၊ အင်ဂျင်နီယာကျောင်းတက်နေသော ဖိနပ်စက်ပိုင်ရှင်သမီး၊ စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းဆက်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ဟိုဘက်လမ်းက ရေခဲစက်ပိုင်ရှင်သမီး၊ အမေရိကားမှာ တက္ကသိုလ်သွားတက်မည့် ကုမဏီပိုင်ရှင် သမီးတွေနှင့် သူငယ်ချင်းမက၊ ချစ်သူမကျစွာ တွဲနေသော ဆန်းသစ်လို လူမျိုးအပေါ်မှာမှ ယိမ်းယိုင်နေသော မြနှင်း စိတ်ဓာတ်ကိုလဲ မြနှင်း နားမလည်တော့။\nငါလဲ အမေ့ကို ငါးကူရောင်းတဲ့ ငါးသည်မ ဆိုပေမယ့်လဲ ခေတ်ပညာတတ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဘ၀ပေးအခြေအနေအရသာ ဂုဏ်နဲ့ဓနဥစ္စာမရှိပေမယ့်၊ ငါ့မှာ ခေတ်ပညာသင်ယူနိုင်တဲ့ ဥာဏ်ရှိနေတာပဲ။ မိမြနှင်း နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ လောကမှာ ဂုဏ်မက်တဲ့ ယောင်္ကျားတွေဟာ ဂုဏ်မက်တဲ့ မိန်းမတွေလိုပဲ ကြောက်စရာကောင်းတာကို နင်သတိရစမ်းပါ။ အိပ်တော့.. မနက် ငါးရောင်းဖို့ ဈေးထွက်ရဦးမယ်။\nကိုယ့်ကိုကိုယ်ဆုံးမပြီး မြနှင်း ခေါင်းအုံးထဲသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာတော့ လျှက်စစ်ကလေးများနှင့် တို့သလို တစ်ချက်တစ်ချက် ကျင်တက်နေသည်။\nသည်လိုနှင့် မြနှင်းတို့ အုပ်စုထဲမှာ အောင်ဝင်းနှင့်အတူ ဆန်းသစ် တစ်ခါတစ်ရံ ရှိလာတတ်သည်။ ကျောင်းကင်တင်းတွေမှာ၊ ဗန္ဒာပင်ရိပ်အောက်က ခုံတန်းလေးတွေမှာ၊ ကျောင်းနောက်က မြက်ကြမ်းတွေပေါက်နေသော ရေမြောင်းဘောင်တွေပေါ်မှာ အုပ်စုဖွဲ့ စကားပြောနေကြသည့် အခါများတွင်၊ ဆန်းသစ် ၏ စာပေဗဟုသုတ ပြည့်ဝသော စကားများကို မြနှင်းတို့ နားထောင်ရတတ်သည်။ မောင်သင်းခိုင် (ပျဉ်းမနား)၊ မောင်စိမ်းခက် (ပြည်)၊ တရုတ်ကဗျာဆရာကြီး တူဖူ၊ ဘူးဗွားမှ အစ၊ ဂျိမ်းဂျွိုက်စ် အထိ ဆွဲခေါ်သွားတတ်သော လူတစ်ယောက်က၊ သူနှင့်ပတ်သက်သော မိန်းမများအကြောင်းပြောရင်တော့ ဆေးကျောင်းသူများ၊ အင်ဂျင်နီယာများ၊ ကြီးကြီးမာစတာ သမီးများမှ မဆင်းတော့ သည်ကို မြနှင်း လိုက်လို့မမှီ။\n“ခင်မ ဘိုးအေကြီးက သခင်နု လေ၊ အဘိုးကတော့ ဟိုးတုန်းက မန္တလေးဆေးရုံအုပ်။ အခု ရန်ကုန်မှာလဲ နောက်ပိုင်း စီးပွားရေးတွေလုပ်နေတယ်။”\n“ဖြူဖြူအေး ကတော့ ရဲဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မြေး၊ မကြာခင် စင်္ကာပူ ထွက်ဖို့လုပ်နေတယ်။ သူ့အစ်မက တီတီစီမှာ အတန်းမှုး”\n“ငါတော့ သခင်နုလဲမသိဘူး၊ မန္တလေးက ဆေးရုံအုပ်လဲမသိ၊ တီတီစီတောင် ရှေ့ကပဲ ဘတ်စ်ကားစီးရင်း ဖြတ်သွားဖူးတာ၊ စင်္ကာပူဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုအနံ့ရှိလဲတောင်မသိဘူး.. ဟင်းဟင်း”\nမြနှင်း သူငယ်ချင်းမ တစ်ယောက်က အချဉ်ထုတ်ထဲက မရမ်းပြားကို တမင်တကာ အသံမြည်အောင် စားရင်း ခပ်တုံးတုံး ခပ်အအ မိန်းမတစ်ယောက်ပုံစံမျိုးနှင့် ပြောလိုက်သည်ကို မြနှင်း ကြိတ်ပြုံးလိုက်မိသည်။\n“ငါတော့ သူများတွေ ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်ပြီးသားအရာတွေကို ပြန်အသုံးချရတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ရတာထက်၊ ဘယ်သူမှ ရှာဖွေမတွေ့သေးတာတွေကို ရှာဖွေရတဲ့ ရီဆာခ်ျ အလုပ်တွေ လုပ်ချင်တယ်။ ငါတို့တိုင်းပြည်မှာလည်း ဒါမျိုးတွေ နည်းနေသေးတော့ ငါ့အတွက် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမယ်မထင်ပါဘူးဟာ ”မြနှင်း အားငယ်စွာ ပြောလိုက်မိသည်။\nထိုအချိန်တွင် မြနှင်းတို့ စကားပြောနေသော ရေမြောင်းဘောင်ရှေ့က လမ်းထဲကို ကားဖြူလေးတစ်စင်း ဖြတ်မောင်းလာသည်။ ကားပြူတင်းပေါက်မှ ရေခဲစက်ပိုင်ရှင်သမီး ဖြူဖြူချောချော၊ ကလျာ၏ မျက်နှာလေးက ပေါ်လာသည်။\n“ဆန်းသစ်.. အားလား.. တို့နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့”\nရေမြောင်းဘောင်ပေါ်မှ ဖျတ်ကနဲခုန်ဆင်းပြီး ငါ ခဏလိုက်သွားလိုက်ဦးမယ်ဟု ပြောကာ ကားဖြူဖြူလေးပေါ် ပါသွားသော ဆန်းသစ်ကို ငေးကြည့်နေသော မြနှင်းကို သူငယ်ချင်းမ များက မသိမသာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။\n“ယောင်္ကျားတွေက ရုပ်ချောချောလှလှ၊ အသားဖြူ မ တွေကိုမှ ဘာလို့ကြိုက်တာလဲဟင်.. ”\n“ဆိုင်ပါဘူးဟာ၊ ဖြူတိုင်းမှ မလှတာ”\n“နင်တို့ မိန်းကလေးတွေလည်း ချောတဲ့လှတဲ့ ကောင်တွေကိုမှ ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား”\nအောင်ဝင်းတို့ ယောင်္ကျားလေးအုပ်စုက မခံနိုင်စွာဝင်ပြောသည်။\n“မဟုတ်၊ ငါတို့က နည်းနည်းပါးပါးကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိတယ်ဆိုရင်၊ ယောင်္ကျားပီသတယ်ဆိုရင် ပြီးတာပဲ။ အဓိက က စိတ်သဘော တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်ပြီး၊ ကြင်နာတတ်တဲ့၊ မိသားစုစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ယောင်္ကျားတွေက ပိုတန်ဘိုးရှိတာ။ ရုပ်ချောပြီး မကြင်နာဘူး၊ အတ္တကြီးနေရင် ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ”\n“အင်.. နင်တို့ မိန်းမတွေက လူလည်မတွေပဲ”\nသူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောနေသည်ကို မြနှင်း နားထောင်ရင်း အခြေမလှ၊ လူပြမလှတဲ့ ငါးသည်မ တစ်ဦး၏ ဈေးတွင်းက ပုံရိပ်တစ်ခုကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိသည်။\nထိုနေ့က မိုးတွေရွာနေသည်။ မြနှင်း ကျောင်းဝင်းထဲမှ ကားဂိတ်ထိ ထီးဆောင်းပြီး လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ နွေးထွေးသော မိုးစက်တွေက ကဗျာဆန်လွန်းနေသည်။ လွတ်အိတ်ထဲမှာ မဆန့်တော့၍ လက်ထဲမှာ ပိုက်ထားသော စာအုပ်နှစ်အုပ်ရယ်၊ ထီးတစ်ချောင်းရယ်နှင့် လေပြင်းအောက်မှာ မြနှင်းလျှောက်လာနေသည်။\nအသံကြားလို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မြနှင်းနောက်ကို အပြေးတပိုင်း လိုက်လာသော မိုးစိုနေသော ဆန်းသစ်။\n“ငါ.. နင်နဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်မယ်၊ ရမလား။”\nအံ့သြစိတ်နဲ့ ဘာမှ ပြန်မမေးတော့ဘဲ၊ လက်ထဲက ထီးကို ပေးလိုက်တော့ ဆန်းသစ်လက်နှင့် မြနှင်းလက် မသိမသာ ထိသွားသည်။ စာအုပ်တွေကို ရင်မှာပိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လမ်းလျှောက်နေသော မြနှင်း၊ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသော နှလုံးသားကို ပြန်ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ အမှန်ဆို မြနှင်း ပျော်နေသင့်သည်။ ရင်ခုန်နေသည်မှန်သော်လည်း မြနှင်း မပျော်။ မြနှင်း စိတ်ရှုပ်စွာ ရင်ခုန်နေခြင်းသာ။\n“လာ .. ဟိုဘက်လမ်းကူးရအောင်”\nရုတ်တရက် လမ်းကူးလိုက်သော ဆန်းသစ်ကို အမှီလိုက်ရန် ပလက်ဖောင်းပေါ်က အဆင်း မည်သို့ဖြစ်သွားသည်မသိ၊ မြနှင်းလက်ထဲက စာအုပ်တွေက ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဆန်းသစ်က ကူကောက်ပေးစဉ် စာအုပ်ကြားထဲက စွယ်တော်ရွက်လေး နှစ်ရွက်က ထွက်ကြလာသည်။ ထွက်ကျလာသော စွယ်တော်ရွက်လေးများကို ဆန်းသစ်ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။\nအပြစ်ရှိရပြီပေါ့... မောင်.. ”\nစွယ်တော်ရွက်လေးတွေကို ကိုင်ပြီး ရှည်လျားနက်မှောင်တဲ့ မျက်တောင်နက်တွေ ၀ိုင်းရံထားတဲ့ မြနှင်း မျက်ဝန်းတွေထဲ ဆန်းသစ်က စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆန်းသစ်နှင့် မြနှင်း တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အချိန်တော်တော်ကြာ ကြည့်နေမိကြသည်။\n“ငါ ကဗျာအရူးထပြီး ရေးထားတာလေးတွေပါဟာ”\nအပြုံးချိုချိုလေးနှင့် ခေါင်းလေးကို ငဲ့ပြီး၊ ဆန်းသစ်ကို မော့ကြည့်ပြောလိုက်သည့် မြနှင်းပုံစံက လိုအပ်သည်ထက် ပိုပြီး နွဲ့သွားသည်ကို မြနှင်း ဘာသာ သတိပြုမိပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်တိုလိုက်မိသေးသည်။ ထိုနေ့က မိုးငွေ့တွေ ဝေ့နေသော လိုင်းကားထဲမှာ အတူယှဉ်တွဲထိုင်ရင်း လက်မောင်းချင်း ထိနေသည့် တစ်လျောက်လုံး မြနှင်း တစ်ကိုယ်လုံး အဖျားတက်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုနေ့က မိုးညိုတွေက အရင်နေ့တွေကထက် ပိုပြီး အနုပညာဆန်နေသလိုလို၊ ထိုညကလဲ အရင် ညတွေကထက် ပိုပြီး လှပနေသလိုလို၊ မြနှင်းရဲ့ ခေါင်းအုံးကလေးကလဲ ထိုညကပိုပြီး မွှေးပျံ့နေသလိုလို...\nဆက်ရန်... (တစ်ကယ်ဆက်ပါမယ် :D)\nမအိမ့်ချမ်းမြေ့ဝတ္ထု နောက်ဆုံးက ကဗျာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်ဗျာ။ နောက်ထပ်ဆက်ရန်တွေကို မျှော်နေမယ်ဗျို့။\nComment by ကိုအောင်(ပျူနိုင်ငံ) — January 28, 2009 @ 4:49 pm\nတကယ်ဆက်နော် အားလုံးဖတ်ပြီးမှ ဘယ်ဇာတ်ကောင်ကိုကြိုက်လဲပြောမှာ\nComment by မွန် — January 28, 2009 @ 5:42 pm\nဖတ်ပြီးပါပြီ… တကယ်ဆက်ပါ.. အဟုတ်ဆက်ပါရှန်….\nComment by sin dan lar — January 28, 2009 @ 5:57 pm\nအပြစ်ရှိရပြီပေါ့… မောင်.. ”\nComment by ဒေါင်းမင်း — January 28, 2009 @ 6:48 pm\nComment by ပုံရိပ် — January 28, 2009 @ 8:05 pm\nအသားဖြူမှ ကြိုက်တယ်လို့ သိလိုက်ရတယ်။\nဒါဆို တို့တော့ ပွပြီ ဟိ ဟိ\nComment by mydiary — January 28, 2009 @ 10:06 pm 7.\nမလေးတို့ ကတော့ ရေးလိုက်ရင်တကယ့်ကိုထိတာတွေကြီးပဲ…\nလည်တဆန့်ဆန့်နဲ့ မျှော်နေပါတယ်… မြန်မြန်ဆက်ပါဦးနော်\nComment by Phu Phu — January 29, 2009 @ 12:18 am\nအတ္တကင်းတဲ့ ကောင်းကင် ကဗျာကို အရင်ဖတ်သွားတယ် ..။\nကျန်တဲ့ပို့စ်လေးတွေလည်း အနည်းငယ် ဖတ်သွား၏ ။\nပို့စ်ကောင်းတွေပါ .. အခုမှ ရောက်လို့ ဖတ်ဖြစ်ပေမယ့်\nအိမ်လေးကို ကြိုက်သွားတယ် ..။\nဆက်လက် အားပေးနေမယ် ..။\nComment by idulize — January 29, 2009 @ 7:34 am\nPlease continue…that’s an order.\nComment by lynda — January 29, 2009 @ 9:46 am\nစိတ်တော့ မပူကြပါနဲ့… ဒီနေ့က လူကလဲဖျားချင်ချင်၊ မိုးကရွာ၊ လမ်းတွေကလဲချော၊ သီချင်းကလဲနဲနဲပိုကျယ်၊ အရှိန်ကလဲ နဲနဲများပြီး…\nနဲနဲပါ.. ညာဘက်ဘောနက်ကြေသွားတယ်၊ မီးလုံးတွေကွဲသွားတယ်၊ လေအိတ်တော့ မပွင့်ပါဘူး။ လူကတော့ ကောင်းပါတယ် (ထင်တယ်) :D\nနေကောင်းရင်တော့ ၀တ္ထုဆက်ပါမယ်.. အော်.. ၀ါသနာဝါသနာ.. (မနက်ဖြန် ဘောစ်က ရုံးမတက်နဲ့ နားနေတဲ့) အတော်ပဲ ပိုစ်ရေးလို့ရတယ်.. ပျော်လိုက်တာ..\nnormally တော့.. ဒါမျိုးဆို နှုတ်ဆိတ်ငြိမ်နေပေမယ့် ကျမကိုချစ်သော၊ ကျမကလဲချစ်သော စာရေးဖော်၊ စာဖတ်ဖော်/သူ များ မျှော်နေမှာစိုးလို့ပါ..\nComment by မလေး — January 30, 2009 @ 12:27 am\nဟင် ပို့စ်မတင်ပုံထောက်တော့ လူကမအိုကေဘူးထင်တယ် စိတ်ပူတယ် ရု့းမတက်ချင်တာနဲ့တော့ ဝင်ဝင်မကျုံးပါနဲ့ မလေးရယ်\nComment by မွန် — January 30, 2009 @ 9:07 am\nဒီလိုလုပ်နည်းလေး မှတ်သားလောက်ပါတယ် အီး ဒါပေမဲ့ ခဏခဏ စမ်းရရင်တော့ မလွယ်ဘူး မမွန် ဒီဒက်ရှင်း ၅၀၀ တော့ ပလုံ..\nမလေး ရုံးနားမှာ အိမ်ဈေးကျနေတုံး အိမ်တလုံးထပ်ဝယ်လိုက်..ဟီး. လူအူမန်ဆုံးအိုကေပါစေ …\nComment by ၁၈၂ — January 30, 2009 @ 6:18 pm\nအော်… မွန်ကော တရာရှစ်ဆယ့်နှစ်ကော… ကြင်နာတတ်လိုက်လေခြင်း :P\nComment by မလေး — January 30, 2009 @ 6:53 pm\nဆန်းသစ် က မြနှင်း ကဗျာလေးဖတ်ပြီး ဘယ်လိုများတွေးမှာပါလိမ့် ကျနော်သာဆိုရင်…………………:P\nComment by မောင်မျိုး — February 3, 2009 @ 12:39 am\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 2:16 PM No comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nခပ်ဝေးဝေးက ကြက်တွန်သံကို အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် မြနှင်း နားစွင့်ရင်း တစ်ပတ်နွမ်းစောင်ကလေးကို ပုခုံးအထိ ဆွဲပြီး ခြုံလိုက်သည်။ ညက ညနက်သည်ထိ စာဖတ်ထား၍ မြနှင်းခေါင်းက တစစ်စစ်ကိုက်နေသည်။ အိမ်နောက်ဖေးမှာ အမေ့၏ တစ်နေ့တာ ပြင်ဆင်နေသည့် အသံများကို ကြားနေရသည်။\n“ဟဲ့ မြနှင်း.. ထတော့”\n“အင်းပါ အမေရဲ့၊ ထပါပြီ”\nအိပ်ချင်မူးတူးနှင့် အောက်နောက်ဖေးရေတိုင်ကီဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရေတိုင်ကီအပြတ်ထဲက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အမှိုက်စလေးတွေနှင့် ပိုးလောက်လန်းလေးတွေကိုမြင်နေရသည်။ နှုတ်ခမ်းပဲ့နေသော ရေဖလားနှင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို အမှိုက်သရိုက်ကင်းသွားအောင် ပွတ်ပြီး ရေခတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ထမီစကိုသိမ်း၊ ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ရင်း ဖွာလန်ကြဲနေပြီဖြစ်သော သွားပွတ်တံပေါ်ကို သွားတိုက်ဆေးတင်ပြီး သွားကို နာနာဖိတိုက်လိုက်သည်။ ပလုတ်ကျင်းအပြီး ရေအေးအေးနှင့် မျက်နှာကို သစ်လိုက်တော့ တစစ်စစ်ကိုက်နေသော ခေါင်းက အနည်းငယ်သက်သာသွားသယောင်ရှိသည်။ ပြီးတော့ အမေအစောကြီး ငါးဒိုင်က သွားယူထားပြီးသော ငါးတောင်းကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး အိမ်နှင့်ကပ်နေသော ရပ်ကွက်ဈေးထဲသို့ မြနှင်း ထွက်လာခဲ့သည်။\nဈေးထဲရောက်တော့ နေရောင်ခြည်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထိုးကျလာနေပြီ။ ဓနိမိုး ထရံကာ ဈေးတဲအတွင်းမှာ ပစ္စည်းတွေကို နေရာချအပြီး မြနှင်း ငုတ်တုပ်ထိုင်ရင်း ဈေးဝယ်သူများကို စောင့်နေလိုက်သည်။ သည်အချိန်ဆို အမေ အိမ်မှာ ချက်စရာ၊ ပြုတ်စရာများကို ချက်ပြုတ်နေလိမ့်မည်။ အမေ ထမင်းဟင်းချက်ပြီး မြနှင်း ထံလာမှ မြနှင်း အိမ်ပြန်၊ ရေမိုးချိုး၊ ထမင်းစားပြီး လှိုင်ကောလိပ်ကျောင်းသို့ သွားဖို့ ပြင်ဆင်ရမည်။ အချိန်ရလျှင် ညက တွက်လို့မရသော သင်္ချာ တစ်ပုဒ်ကို ပြန်တွက်ကြည့်ရဦးမည်။\n“ငါးတွေဟေ့.. လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ငါးတွေနော်…”\n၀ိုင်းအုံလာသော ယင်ကောင်များကို အနားလန်နေသော ယပ်တောင်တစ်ချောင်းနှင့် ယပ်ခတ်ပြီး မြနှင်း အသံစာစာလေးနှင့် ဈေးခေါ်လိုက်သည်။\nအမေ ဈေးထဲရောက်လာတော့ မနက်ခြောက်နာရီကျော်၊ ခုနှစ်နာရီထိုးကားနီးပြီ။ အမေက သူ့အထက်ဆင်ထဲမှာ လိပ်ထားသော ငွေစက္ကူအချို့ကို ထုတ်ပြီး လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ငွေစက္ကူလိပ်လေးကို ကိုင်ပြီး ဈေးထိပ်နားက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်မှာ လူကျနေသည်။ ထိုင်စရာနေရာတွေမှာ လူပြည့်နေ၍ ဆိုင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လူတွေစားနေကြသည်။ မြနှင်းလည်း မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲမှာပြီး ဆိုင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စားနေလိုက်သည်။ မြေနီလမ်းကလေးက နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်မှာ စတင်အသက်ဝင်လာနေပြီ။ မြေနီလမ်းကလေး၏ ထိပ်မှ လူရိပ်တစ်ခု မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်ဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်လာနေသည်ကို အဝေးက မြနှင်း လှမ်းမြင်နေရသည်။\nမြနှင်းရင်ထဲက အသံက လည်ပင်းမှ တဆင့် မြနှင်း ၏မုန့်ဟင်းခါး ပန်းကန်ထဲအထိ ခုန်ဆင်းလာတော့မယောင်။ သူ့အမည်က ဆန်းသစ်။ ဆန်းသစ်က မြနှင်းတို့နှင့် တစ်ရပ်ကွက်ထဲနေထိုင်သူ၊ မြနှင်းလိုပဲ လှိုင်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတတ်နေပေမယ့် မြနှင်းတို့က မေဂျာတော့ မတူ။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ အသားညိုညိုနှင့် မြနှင်းမျက်စိထဲတွင် အလွန်ကြည့်ကောင်းသော၊ မြနှင်းတို့ ရပ်ကွက်ထဲသို့ မကြာသေးမှီက ပြောင်းလာသော၊ သည် ဆန်းသစ်ကိုတွေ့တိုင်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ မြနှင်း ရင်မှာ အသက်ရှုမ၀သလိုလို၊ ရှက်သလိုလိုဖြစ်နေတတ်သော်လည်း ဆန်းသစ် ကတော့ သူမလို ငါးသယ်မလေးကို ဂရုတောင် ပြုမိသည့်ပုံမပေါ်။\nမြနှင်းလိုပဲ မတ်တပ်ရပ်စားနေသော လူအုပ်ထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ဆန်းသစ်လဲ မုန့်ဟင်းခါးမှာစားနေသည်။ နံနက်အစောကြီးပေမယ့် ရှင်းသန့်နေသော သူ့ပုံစံကို မြနှင်း ခိုးကြည့်နေမိသည်။ နဖူးပေါ်မှာ ၀ဲကျနေသော ဆံပင်တွေကြားထဲ တိုးဝင်နေသော နေရောင်နုနုလေးတွေကတောင် ကဗျာဆန်နေသလိုလို။ စားနေသော မုန့်ဟင်းခါးထဲ စိတ်မရောက်တော့သော မြနှင်း မြေနီလမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာသော ကားတစ်စင်းကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ကားနောက်ခန်းထဲမှာ ပြောင်လက်တောက်ပသော အ၀တ်အစားတွေနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က ရွယ်တူကောင်လေးတွေသာမက၊ လူကြီးတွေပါ ဝေးသွားသော ကားလေးကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ မြနှင်း ဆန်းသစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ကားနောက်ပိုင်းကိုကြည့်နေသော ဆန်းသစ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာလဲ အပြုံးစလေးတစ်စ။ မြနှင်း ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်မိသည်။ ဆေးရောင်မတင်ထားသော မြနှင်း ခြေသည်းတွေ၊ ခြေဖမိုးတွေက ရှင်းသန့်နေပါသည်။ မြနှင်းမှာလဲ လှပသန်မာသော ဆံနွယ်တွေရှိပါသည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရ၍ လေ့ကျင်းခန်းလုပ်စရာမလိုသော မြနှင်း ကိုယ်ခနာက သာမန်မိန်းကလေးတွေထက် အနည်းငယ်အရပ်ပိုရှည်ပြီး အချိုးကျစွာလှပပါသည်။\nအို.. ငါဘာတွေ တွေးနေမိတာလဲ…\nမြနှင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖျတ်ကနဲသတိရလိုက်မိပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိကာ လက်ထဲက ငွေစက္ကုလိပ်ကို ဆိုင်ရှင်အားလှမ်းပေးလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်လေးမှ လှည့်မထွက်ခင် ဆန်းသစ်ကို တစ်ချက်တော့ ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ဆန်းသစ်ကတော့ မုန့်ဟင်းခါးကိုသာ ငုံ့ပြီးစားနေသည်။\nပုခုံးပေါ်မှ ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည်ဖြင့် ငါးများကို ယပ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့မှာ လာရပ်သော လူရိပ်ကြောင့် မြနှင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြနှင်းဆိုင်ရှေ့မှာ ဟန်ပါပါရပ်နေသူက ဆန်းသစ်၏ မိခင်။\n“အန်တီ ဒါ ငါးကျည်း၊ ဒါ ငါးခူ၊ ဘာယူမလဲအန်တီ”\n“ငါးမြစ်ချင်းပဲယူမယ်၊ သားက ကျန်တဲ့ငါးမစားဘူး”\nဆန်းသစ်မိခင်ရွေးလိုက်သော ငါးကို သေသေချာချာ ခုတ်ထစ်ပြီး ကျွတ်ကျွတ်အိပ်နှင့် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆန်းသစ် အတွက်ဟု ဆို၍ ၀မ်းဗိုက်သား အဆစ်တစ်တုံးပါ ထည့်ပေးလိုက်မိသည်။ တရွေ့ရွေ့ထွက်သွားသော ဆန်းသစ် မိခင်ကို ကြည့်ပြီး မြနှင်း သူမ လက်တွေကို ဖြန့်ကြည့်နေမိသည်။\nကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်က ကင်တင်းထဲမှာ လူအနည်းငယ်ကျနေသည်။ ညနေခင်း နောက်ဆုံးတန်းကိုလွှတ်ပြီး မြနှင်းနှင့် သူငယ်ချင်းအချို့ ကင်တင်းမှာ ခေတ္တအချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။ ကင်တင်းရှေ့မှာလည်း ကျောင်းသူ၊ကျောင်းသားတွေ၊ စုံတွဲလေးတွေ ဥဒဟို သွားလာနေကြသည်။ မြနှင်း တို့ထိုင်နေသော ကင်တင်းထဲသို့ စုံတွဲလေး တစ်တွဲဝင်လာသည်။\nနှုတ်က ယောင်ယမ်းမထွက်မိအောင် အောက်နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လုပ်မိလုပ်ရာ ရှေ့က သူငယ်ချင်း၏ ရေနွေးခွက်ထဲက ရေနွေးတွေကို ယူသောက်လိုက်မိသည်။ သူငယ်ချင်းက မျက်လုံးပြူးပြီး မြနှင်းကို ကြည့်နေသည်။ နောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်း စားပွဲတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သော ဆန်းသစ်တို့ စုံတွဲကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို မသိမသာ မဲ့ပြသည်။\nဆန်းသစ်ဘေးက မိန်းကလေးကို မြနှင်း မသိမသာ ကြည့်နေမိသည်။ မိန်းကလေးကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားမျိုးတွေက မြနှင်းဒီတစ်သက် ဘယ်တော့မှ ၀တ်နိုင်မည့် အ၀တ်အစားတွေမဟုတ်။ မြနှင်းကိုယ်ပေါ်က ချည်ထည်အကျီ င်္လေးက မျက်နှာငယ်နေသယောင်။ မိန်းကလေး၏ လက်ချောင်းတွေက ဖြူဖွေးရှည်လျားသွယ်ပြောင်းနေသည်။ လက်ချောင်းတွေပေါ်မှာလဲ အဖိုးတန်လက်စွပ်တွေ။ မြနှင်း သူ့လက်များကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ ညိုသွယ်နေသောသူ့လက်များက ငါးညှီနံ့တွေများ စွဲနေလောက်ပြီလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထမီရှည်ရှည်ဝတ်တတ်သော မြနှင်း၊ မိန်းကလေး၏ ခြေသလုံးသားဖြူဖြူအောက်က အလွန်တရာ လှပနိုင်လွန်းသော ခုံမြင့်ဖိနပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိန်းကလေးကို ခြေမကိုင်မိ၊ လက်မကိုင်မိလောက်အောင် ပျာယာခတ်ပြုစုနေသော ဆန်းသစ်ကိုလဲ မြနှင်းအံ့သြစွာကြည့်နေမိသည်။\n“သူတို့လမ်းထဲက၊ Chemistry မေဂျာက .. တွဲလိုက်ရင်လဲ ဒိတ်ဒိတ်ကြဲတွေမှ တွဲတာ၊ ခု.. သူ့ဘေးကဟာက ဦးမောင်မောင်ကြီးရဲ့ သမီး”\n“ဦးမောင်မောင်ကြီးကိုတောင် နင်မသိဘူး.. ဟုတ်လား”\n“အေး … ဦးမောင်မောင်ကြီးဆိုတာ… ခွိ၊ ငါလဲမသိဘူးဟ”\n“ဟာ.. နင်တို့ကလဲ၊ တော်ပါတော့”\nမြနှင်း စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် အပြန်အလှန်ပြောနေသော သူငယ်ချင်းမ များကို တစ်ချက်ဟောက်လိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ထဲက စာအုပ်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။\nသူငယ်ချင်းတွေအမေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စာအုပ်ပေါ်တွင် ချရေးလိုက်သည်။\nနှစ်ကြောင်းခန့်ပဲ ရေးရသေးသည်။ မြနှင်းဘေးက သူငယ်ချင်းမက ဖျတ်ကနဲဆွဲယူပြီး နှုတ်မှဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။\nဂုဏ်မက်တဲ့ မောင့်လို ယောင်္ကျား\nငါးသယ်မ ဘ၀၊ လူပြ မလှတဲ့\nကျမ ကိုလေ ….”\n“ပေးဟာ၊ ပေးဟာ.. နင်တို့တွေ..”\nမြနှင်း ပြန်လုသည်ကို မပေးဘဲ လက်ကိုမြှောက်ထားရင်း ရယ်မောနေကြသော သူငယ်ချင်းများ၏ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အသံများကြောင့် မြနှင်းတို့ ၀ိုင်းဘက်ကို ဆန်းသစ် ဖျတ်ကနဲ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လာသည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ပစ်လိုက်ရင်း မည်းနက်သန်မာသော ဆံပင်များနှင့် မြနှင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။\nအိပ်ငိုက်လို့ အိပ်ပြီနော်.. :D\nComment by ဒေါင်းမင်း — January 28, 2009 @ 2:21 am\nဆက်ပါတော့ဗျို့ ဖတ်ကောင်းနေမှ မီးပျက်တယ် လူဆိုးးး\nComment by မွန် — January 28, 2009 @ 4:02 am\nအာာာာာာာာာာ…………… မမကတော့ လုပ်ပြီး ဖတ်လို့ကောင်းတုန်း ဆန့်တငင်ငင် ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး မမလဲ မြ၀တီရုပ်မြင်သံကြားနဲ့ တူတူပဲ ။ မမနာမည် ကို ကျွန်တော်ပြန်ပြင်ထားပေးတယ်နော့ ကျွန်တော်ဘာလော့စပေါ့မှာ ။ မြန်မြန်လေးတော့ ဆက်ရေးပါနော့ ဆက်ရန်ကို ……………………………..\nComment by ဗညားရှိန် — January 28, 2009 @ 5:27 am\nဒါနဲ့ သီရေတာ ဘယ်ရောက်သွားတုန်း။\nComment by ပန်ဒိုရာ — January 28, 2009 @ 5:32 am\nComment by sin dan lar — January 28, 2009 @ 6:45 am\nမွန်… မီးပျက်တာဟုတ်ဖူးမွန်.. မုဒ်ပျက်တာ.. :D\nဗညားရှိန်.. နာမယ်ပြင်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ မောင်လေးရေ..\nပန်ဒိုရာ.. မပန်.. ဒီတစ်ပုဒ်တော့ ပြီးမယ်ထင်ပါတယ်.. :D သီရေတာက ရေးထားပြီးသား မတင်ရဲလို့.. နောက် သီရေတာဆို ဂျစ်ကို သတိရတယ်း(\nsin dan lar .. ခုနိုးနိုးချင်းဆက်ရေးမလို့ flow မလာဘူး၊ အဲဒါဘယ်လိုလုပ်ရပါ့\nComment by မလေး — January 28, 2009 @ 11:57 am |\nအရမ်းကောင်းတဲ့ ၀တ္ထုလေး တစ်ပုဒ်ရယ့် ဆက်ရန်ကို မျှော်နေမယ် ဗျို့။\nComment by ကိုအောင်(ပျူနိုင်ငံ) — January 28, 2009 @ 12:38 pm |\nComment by Thawwda — January 29, 2009 @ 9:19 pm\nအစဆုံးဖတ်မလို့ဆိုတာ ကျနော့် အစ်မက ကိုယ်ယောင်လာပြသွားတော့ ပစ်ထားတယ် ထင်မှာစိုးလို့ ။ ရင်ခုန်တက်စ ငါးရောင်းတဲ့ ကောင်မလေး မြနှင်းအကြောင်း ဆက်ဖတ်လိုက်အုံးမယ် ဒါနဲ့ ကောင်မလေးတွေလည်း ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ကောင်လေးတွေကို ခိုးခိုးကြည့်တက်တယ်လား သိသွားပြီး :P\nComment by မောင်မျိုး — February 3, 2009 @ 12:19 am\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 10:30 AM No comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nအရွက်မဲ့သစ်ပင်တွေ တန်းစီနေတဲ့ မြူဖုံးသောလမ်းလေးတွေကို ဓာတ်ပုံမရိုက်ဖြစ်သေးလို့ ကြည့်ချင်နေသော သူများတွက် ကျွန်မသူငယ်ချင်းပို့ပေးသော ကောင်းနိုးရာရာပုံလေးတွေ ဝေမျှလိုက်ပါတယ်ရှင်။\nမြူတွေကြားထဲက မြို့လေးက မြူကန့်လန့်ကာနောက်မှာ မခို့တယို့နဲ့..\nမြူလုံးဝအုပ်သွားတဲ့ မြို့ရဲ့ အချို့အပိုင်းတွေကို ဂွမ်းကပ်စောင်အောက်က ညမီးတွေလင်းနေသလို ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက် တွေ့ရပါလိမ့်မယ်..\nအောက်ကပုံကတော့ ကမ်းမမြင်လမ်းမမြင်.. အဆုံးအစမဲ့တဲ့ တံတားကို ဖြတ်ရသလိုပါပဲ..\nဗင်ကူးဗားမြို့ကနေ မြောက်ဗင်ကူးဗားကိုသွားတဲ့ တံတားကို ထိပ်ပိုင်းလေးပဲ မြင်ရတော့တဲ့ပုံပါ။ မြို့ကို အပေါ်စီးက ခုလိုရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေကတော့ ဆိုက်ပရပ်စ် တောင်ပေါ်က ရိုက်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။\nဒါကတော့ ခုနက ထိပ်ပိုင်းလေးပဲ မြင်ရတဲ့ ခြင်္သေနှစ်ကောင် တံတားကို အောက်က ပြန်ရိုက်ထားတာဖြစ်ပါတယ်ရှင်။\nရှေ့မှာမြင်ရတဲ့ ရေပြင်ကတော့ Burrard Inlet ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီရေလက်ကြားဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ice age တုန်းက ပေါ်ပေါက်လာတာလို့ ဆိုပါတယ်။ ခုမြင်နေရတဲ့ ဒီနေရာလေးက Stanley Park အစွန်အဖျားလေးဖြစ်ပါတယ်။ စတန်လီပန်းခြံဟာ မြောက်အမေရိကမှာ တတိယအကြီးဆုံး မြို့တွင်းပန်းခြံဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ တစ်နှစ်ကို လူ ရှစ်သန်း အလည်အပတ်လာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ seawall ကတင် ငါးမိုင်ခွဲရှည်လျားပါတယ်။ စကိတ်စီး၊ စက်ဘီးစီး လမ်းလျောက်လို့လဲကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဒီတံတားနားမှာ သူငယ်ချင်းတွေ မောင်နှမတွေနဲ့ ညည လာလာထိုင်ကြပါတယ်။ ဒီခြင်္သေ့နှစ်ကောင် တံတားအောက်ကနေပြီး ကုန်တင်ကုန်ချတွက် ပင်လယ်ကူးသဘောင်္ကြီးတွေ၊ အပျော်စီးသဘောင်္ကြီးတွေ ဖြတ်တာကို လာလာထိုင်ကြည့်ကြတာပါ။ အဲဒီသဘာဝပန်းခြံထဲမှာ ပေ၂၅၀ထိ အမြင့်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေလဲ ပေါက်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က လေပြင်းမုန်တိုင်းတိုက်တုန်းက သစ်ပင်တွေ တော်တော်လေးပါသွားတယ်။ မြူနီစပယ်က ငွေသုံးပြီး သစ်ပင်အကျိုးတွေ ရှင်းလင်းခုတ်ထွင်ရုံသာမက ပြန်စိုက်ဖို့ ငွေတွေထုတ်သုံးလို့ လူထုက သစ်ပင်နဲ့ ဆင်းရဲသားတွေ ဘယ်သူပိုအရေးကြီးလဲဆိုပြီး တစ်မြို့လုံး ဆူညံဆူညံ ဖြစ်လိုက်ကြပါသေးတယ်။\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 4:33 PM 1 comment: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nသံလွင်အိပ်မက် အတွဲသုံး၊ အမှတ်တစ် ထွက်ပါပြီရှင်…\nဒီတစ်ခါ ဆောင်းပါးတွေက တော်တော်စုံစုံလင်လင်နဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှပါတယ်။\nနောက်ပြီး ၀တ္ထုတွေမှာ ပန်းချီလှလှလေးတွေနဲ့ သိပ်လှတာပဲ။ . ဘယ်သူဆွဲလဲတော့မသိ၊ တော်တော်လေး လှတယ်။\nကျွန်မ၀တ္ထုက ပန်းချီအရ ကျွန်မက ဂျင်းပင်နဲ့.. အဟွန်း။ ပန်းချီလေး တော်တော်လှတယ်။\nကျွန်မ ဒီတစ်ခါတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဆိုတဲ့ ၀တ္ထုတိုလေးတစ်ပုဒ်ပဲ ရေးထားပါတယ်ရှင်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရသတိုလေးပါ၊ အားပေးကြပါဦးရှင်။\nဆောင်းပါးတော့ နောက်အစ်ရှုးမှပဲ ရေးပါတော့မယ်။\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 8:45 AM6comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nHegelianism (all reality is capable of being expressed in rational categories)\nYield to fundamental attribution error\nYield to prejudices\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:12 AM No comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nဘလော့ဂါမောင်လေးတစ်ဦး၏ လက်ဆောင်ပါ။ ပထမတော့ အီးမေးလ်ထဲပဲသိမ်းမလို့ နောက်တော့ ပျောက်ပျက်မှာစိုးလို့ လူသိပ်မလာတဲ့ ဒီနေရာလေးမှာ လာသိမ်းထားတာပါ...\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 6:27 PM 8 comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ဆုတောင်း\nခုတစ်လော ကျွန်မလက်ရှိနေနေတဲ့ မြို့လေးမှာ မြူတွေသိပ်သည်းစွာကျနေတာကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံပို့ပေးလာတာနဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဖြစ်လိုက်တာပါရှင်။ သိပ်မြင့်တဲ့ အဆောက်အဦးရဲ့ ထိပ်တွေကလွဲလို့ တစ်မြို့လုံး မြူအုပ်နေတာပါ။ မြို့ကို ဟိုးမြူတွေရဲ့ အောက်မှာတွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အပြာရောင်လေးနဲ့ ၀ိုင်းပြထားပါတယ်ရှင်။ ဒီပုံကိုကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ဘယ်လောက်သေးလဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တွေးမိလိုက်ပါတယ်။\n၀ိုး မြူတွေ လှလိုက်တာ :)\nComment by မောင်မျိုး — January 21, 2009 @ 6:08 pm\nComment by Upasaka — January 21, 2009 @ 7:10 pm\nကောင်းကင်ဘုံ နဲ့တူနေသလားလို့ ;)\nComment by ကိုသားငယ် — January 21, 2009 @ 9:23 pm\nComment by ဒေါင်မင်း — January 22, 2009 @ 12:14 am\nအရမ်းကိုလှတယ်နော်… တကယ်ပဲ.. ပေါ်နေတဲ့အဆောက်အဦးတွေကလည်း တိမ်တွေပေါ်ဆောက်ထားတာကျနေတာပဲ…\nComment by Phu Phu — January 22, 2009 @ 1:21 am\nဟာ မထင်ရဘူး မလေးရယ်၊ လှိုင်းလုံးတွေလိုပဲ။ အေးစက်နေမှာပဲ။\nကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ဖူးတဲ့လူရှိတာ ခုမှပဲ တွေ့တော့တယ်။ မလေးနဲ့ နှစ်ယောက် အလည်သွားကြည့်ရအောင် :D\nComment by ayechanthu — January 22, 2009 @ 4:39 am\nမောင်မျိုး၊ Upasaka၊ ကိုသားငယ်၊ ဒေါင်းမင်း၊ ပုပု၊ သိုးလေး ….\nပုံက ဟိုးတောင်ပေါ်က လှမ်းရိုက်ထားတာ၊ မြေပြင်ပေါ်မှာလဲ သိပ်လှတာပဲ.. အရမ်းကဗျာဆန်တာပဲ.. မြူတွေကြားက အရွက်မရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေတန်းစီနေတဲ့ လမ်းလေးတွေဆိုတာ အရမ်းလှတာပဲ..\nComment by မလေး — January 22, 2009 @ 10:26 am\nComment by ဒေါင်မင်း — January 22, 2009 @ 11:28 am\ni think this picture look like country in the sea\nComment by shawngyi — January 23, 2009 @ 7:53 am\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 5:18 PM4comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nဒီနေ့မနက်ခင်းက ကြည်လင်အေးမြ၊ စွတ်စိုနေတယ်။ နေရောင်ခြည်က မြူနှင်း ကန့်လန့်ကာကို ထိုးဖောက်ပြီး လမ်းတွေပေါ်ကို ကျလာနေတယ်။ သူမနေတဲ့ မြို့လေးနဲ့ သူမအလုပ်ရှိတဲ့ မြို့လေးကြားမှာ မြစ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီမြစ်ကိုဖြတ်ဖို့ တံတား သုံးခုရှိတဲ့ အထဲက၊ သူမအလုပ်သွားရင် သုံးနေကြ တံတားက တနင်္ဂနွေနေ့က မီးလောင်သွားတယ်။ တံတားက နေရင်းထိုင်ရင်း မီးလောင်တာ အဲဒီတံတားအောက်မှာ ခိုနေလေ့ရှိတဲ့ အိမ်ခြေမဲ့များက မီးအလှုံကောင်းပြီး အပေါ်ကို မီးကူးတာလို့ ဆိုကြပေမယ့် သူမ မယုံ။ ဖြစ်ရပ်မှန်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဆဲကြဆဲလို့လဲ ပြောဆိုနေကြတယ်။ သူမကတော့ အိမ်ခြေမဲ့များကြောင့်လို့ မထင်။ ရှို့မီးလို့ထင်နေတယ်။ ထိုတံတားက ၁၉၃၀ ခုနှစ်က ဆောက်ထားပြီး တော်တော်လေးလဲ အိုမင်းနေပြီ။ အဲဒီတံတားကို သုံးတဲ့နေ့ဆိုရင် သူမရင်တမမနဲ့ပေါ့။\nထိုတံတားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြူနီစပယ်အစိုးရတွေ စကားအခြေအတင်ပြောနေကြတာလဲ ကြာပါပြီ။ အသစ်ဆောက်သင့်တာလဲ ကြာပါပြီ။ တံတားက သုံးပုံတစ်ပုံပဲလောင်သွားတယ်လို့ ဆိုနေကြပြီး တံတားကို ပြန်သုံးလို့ရတဲ့အထိ ပြင်မှာက တစ်လခွဲလောက်ကြာမယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီတံတားကနေ တစ်နေ့ကို ကားဦးရေ ရှစ်သောင်း ဖြတ်တယ်ဆိုတော့ အဲဒီလူရှစ်သောင်းဟာ ဒီတံတားမီးလောင်တာနဲ့ ကျန်တံတား နှစ်ခုရယ်၊ မီးရထားရယ်နဲ့ မျှပြီး ဒီမြို့ထဲက ထွက်ကြရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်တံတားနှစ်ခုမှာ ကားတွေ ကြပ်ပိတ်နေတယ်။ သူမ ရေဒီယိုကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ တစ်ကယ်ကတော့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပုဒ် အပျင်းပြေ နားထောင်ဖို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ရေဒီယိုတိုင်းက အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး လူမည်းသမ္မတရဲ့ သမ္မတ တက်ပွဲကို လွှင့်နေကြတယ်။ လူမည်းတွေနဲ့ အခြားသော လူဖြူမဟုတ်သူများအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပေမယ့် သူမရင်ထဲမှာ ဘာမှ သိပ်ခံစားချက်မရှိ။ သူမနှင့် ဘာမှ သိပ်မပတ်သက်သလိုခံစားနေရတယ်။ တယော၊ စန္ဒယား၊ စောင်းတွေနဲ့ ဂီတတွေ သီကျုးတော့ သူမချစ်တဲ့ တိုင်းပြည်လေးတစ်ခုလဲ တစ်နေ့ကျရင် မြန်မာ့ဂီတတွေနဲ့ ဒီလိုပွဲမျိုးကို ကျင်းပ နိုင်ရင်လို့ တွေးမိပြီး သူမရင်ထဲမှာ မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားတယ်။\nအဲဒီအချိန်မှာ လူမည်းသမ္မတ စင်ပေါ်ကို တက်လာနေပြီ။ လူအုပ်ကြီးက တဝေါဝေါ သောင်းသောင်းဖျဖျ အော်ဟစ်ကြိုဆိုပြီး သမ္မတရဲ့ အမည်နာမကို ဟစ်ကြွေးနေကြတယ်။ အဲဒီမှာ သူမ မျက်ရည်တွေဝဲလာတာပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သမ္မတရဲ့ အမည်ဟာ သူမချစ်တဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အမည်နဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အသံထွက် ဆင်နေလို့ပါပဲ။\nလူမည်းသမ္မတဟာ ပထမဆုံး နှိမ့်ချခြင်း ဆိုတဲ့ စကားကို သုံးသွားတယ်။ နောက်ပြီး သူ့အရင်သမ္မတ ဘုရှ် ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောတယ်။ နောက်တော့ သူ ပခုံးပြောင်းယူရမယ့် တိုင်းပြည်ရဲ့ အခက်အခဲဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကာလပိုင်းကို ပညာရှိနည်းနဲ့ တင်ပြသွားတယ်။ စစ်ပွဲဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံ၊ စီးပွားကျနေတဲ့ နိုင်ငံ၊ ဈေးကြီးတဲ့ ကျမ်းမာရေးစနစ်၊ အခြား ပြဿနာတွေတက်နေတဲ့ တိုင်းပြည်မို့ သူ လက်လွှဲယူရတဲ့အချိန်မှာ သိပ်တော့မလွယ်ဘူးဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်ပြီးပြောသွားတယ်။ တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ လက်ရှိ ကံကြမ္မာဟာ အရင် ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဦးဆောင်မှုရဲ့ ဂယက်တွေဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပြီးဖြစ်ပါတယ်။ အိုဘာမာ မတိုင်ခင် သမ္မတတွေက စစ်ကိုကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ဘုရ်ှရဲ့ဖခင်နဲ့ ဘုရ်ှရယ်.. မော်နီကာလူဝင်းစကီးနဲ့ အချစ်ဇတ်လမ်းရှိတာတောင်မှ သမ္မတ ရာထူးက မပြုတ်တဲ့ ကလင်တန်ရယ်ဆိုတော့... ဂယက်တွေက တော်တော်လေး ရိုက်ခတ်မှာပဲလို့ ဦးနှောက်သေးသေးလေးနဲ့ သူမတွေးနေမိတယ်။\nဆိုတဲ့ စကားတွေကတော့ သူမတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ တိုင်းပြည်လေးအတွက် မျှော်လင့်ချက် ကောက်ရိုးလေးမျှင်လေးဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူမ နှုတ်ခမ်းတွေက မသိမသာလေး တွန့်တက်သွားတယ်။\nhard work honesty courage fair play tolerance curiosity loyalty patriotism စတဲ့ စကားလုံးလေးတွေက သူမ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။\npeople will judge you on what you can build, not what you destroy !\nဆိုတဲ့ ၀ါကျကတော့ သူမ နှလုံးသားကို တည့်တည့်ကြီး ထိသွားပါတယ်။\nမိန့်ခွန်းရေးပေးတဲ့လူကို သူမ စိတ်ထဲက ကြိတ်ပြီး ချီးကျူးနေမိတယ်။\nနေရောင်ခြည်တွေက မြူနှင်းကန့်လန့်ကာကို ဆက်လက်ထိုးဖောက်နေကြဆဲ။\nကမ္ဘာအနှံ့မှာလဲ အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး လူမည်း သမ္မတ ရဲ့ အောင်ပွဲကို ဆက်လက်ခံနေကြဆဲပဲ။\nသူမလဲ တစ်နေ့တော့လို့ .. ဆက်လက်စိတ်ကူးယဉ်နေဆဲပဲ.......\nမအိမ့်ရေ့ သူတို့ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပတော့ အိုဗားမား နာမည်ကို BBC ကြည့်နေတော့ မြန်မာမှာဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူးဆိုပြီးထင်နေတာ ဘားမား အိုဘားမား ဆင်တော့ဆင်သား သူလည်းအရင် သမ္မတတွေလို မြန်မာကို အာနဲ့ပဲ မကူညီရင်ကောင်းမယ် ။အင်းး ကိုယ့်ရပ်ကွက်က လူကြီးလူပါးဝနေတာကို တစ်ခြားရပ်ကွက်ရုံးသွားတိုင်နေတော့လည်း အလကားပါပဲလေ။ မောတယ် ။\nComment by မောင်မျိုး — January 20, 2009 @ 7:23 pm\nစာဖတ်ပြီး ငေးတယ် ရင်မောတယ်\nComment by မွန် — January 20, 2009 @ 8:37 pm\nComment by ဒေါင်မင်း — January 20, 2009 @ 10:35 pm\nComment by ဒေါင်မင်း — January 20, 2009 @ 11:46 pm\nI’ve been dreaming about watching Aung Sun Su Kyi’s inauguration speach right infront of\n“Myo Daw Khan Ma”. You may say I’madreamer but….I’m not the only one…\nLately, that’s the song that I’ve been singing….\nComment by lynda — January 21, 2009 @ 11:14 am\nမောင်မျိုး၊ မွန်၊ ဒေါင်းမင်း၊ လင်ဒါ..\nကလပ်တစ်ခုထဲ ၀င်ရရုံမဟုတ်ပဲ တစ်ကယ်ခွေးချစ်တတ်လို့ ခွေးမွေးသူတွေများလာတဲ့ တစ်နေ့တော့ ဖြစ်လာမှာပါ။ အမေရိကန်နိုင်ငံတောင် ၄၄ယောက်မြောက်မှ လူမည်း သမတရာထူးရတာ.. ဒါတောင်\nလူဖြူတစ်ဝက်စပ်ထားတာဆိုတော့ မလေးတော့ အားမလျော့ဘူး။ တစ်နေ့တော့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်း))\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 5:32 PM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 10:19 PM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\n“Phone call for you Madam”\n“ဟလို… ဟုတ်ပါတယ်ရှင်.. ”\n“ရှင်.. ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မ reception မှာထားခဲ့တဲ့ လူကြုံပစ္စည်းရပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ယူသွားပေးပါ့မယ်ရှင်။”\n“ရှင်.. reception မှာထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်း ရ၊ မရ ကျွန်မ အစ်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းမပြန်လို့ အစ်မ ခုလို ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်မေးရတာ ဟုတ်လား”\n(အဲတော့… ဒီပစ္စည်းကို ဒီဟိုတယ်ကလူတွေက မပေးပဲ ယူထားမယ်များထင်နေလို့လားမသိ။ လူကြုံပစ္စည်း reception မှ တဆင့်ရတိုင်း ဖုန်းပြန်ဆက်ပြီး ရကြောင်းပြောရမယ်ဆိုရင်.. အင်း ဟိုတယ်က တစ်မိနစ်ကို ဒေါ်လာနဲ့ တောင်းတော့ လူကြုံအယောက်သုံးဆယ်လောက်ကို ပစ္စည်းရကြောင်းသာ အကြောင်းပြန်ရမယ်ဆိုရင်.. ဘုရားဘုရား.. ငါတော့ …)\n“သြော်.. ဒီနာမယ်က.. ဆွေမျိုးတွေခေါ်တဲ့ နာမယ်ပါ။ ကျွန်မနာမယ်အရင်းက…. ပါ”\n(verify လုပ်ဖို့ နာမယ်တွေဘာတွေ ချရေးမှတ်ထားလိုက်ပြီထင်တယ်.. ဒါရုံးအလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါ.. စေတနာနဲ့ ပစ္စည်းလူကြုံ သယ်ပေးနေတာလေ.. ခက်တော့တာပဲကွယ်..)\n(How many times do I have to repeat myself? ယူသွားပေးမယ် ပြောပြီးပြီ။ ပုဆိုးလေးတစ်ထည်။ အထဲမှာ ဘာတွေထည့်ထားလဲ သံသယတောင်ဖြစ်လာပြီ…)\nသြော်.. ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီး ဖုန်းချသွားပြီ။ ကျေးဇူးတင်တယ်တောင် မပြောပါလား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ယူအာဝဲလ်ကမ်းပဲ ပြောပစ်လိုက်တော့မယ်… ဟွန်းဟွန်း ။\n“အင်း၊ နေကောင်းတယ်။ ညီမလေး အစ်မအတွက် ဒီပစ္စည်း ယူသွားပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပုလဲတွေ၊ ကျောက်တွေတော့ သယ်လို့မရဘူး။ ဘောက်ချာနဲ့သေသေချာချာဆိုရင်တော့ သယ်သွားပေးမယ်ညီမ”\n“မရဘူးညီမလေးရဲ့။ ဒီက အထွက်တစ်ခုထဲမဟုတ်ဘူး၊ ဟိုကို အ၀င်ကိုပါခက်မယ်။ အစ်မ တရားမ၀င်တာ မလုပ်ရဲဘူး”\n“ညီမလေးရဲ့အစ်မ ဟိုမှာ နားကပ်ဝတ်စရာ မရှိလို့ဟုတ်လား၊ ဟိုမှာလဲ ရှိပါတယ်ကွယ်။ နောက်ဟိုမှာက ဒီမှာလို လက်ဝတ်ရတနာတွေကို သိပ်မ၀တ်ကြဘူး။ ”\n“အစ်မ နားက ၀တ်ထားတဲ့ နားကပ်ကိုချွတ်ပြီး ညီမရဲ့ အစ်မတွက် ဒီနားကပ်ကို ၀တ်သွားပေးရမယ် ဟုတ်လား။”\n(သြော်… ငါ့နားကပ်လေး ထားခဲ့ရမယ်တဲ့၊ ဘယ်သူနဲ့ထားခဲ့ရမှာလဲ၊ လှုပစ်ခဲ့ရအောင်လဲ ဒီလောက် မချမ်းသာဘူး၊ ခက်လိုက်တာနော်)\n“အဲဒါတော့ မဖြစ်လို့ပါညီမ။ ကျန်တာယူသွားပေးမယ်နော်”\n“ရှင်.. တစ်ခြားလူတွေ ယူသွားပေးတာပဲဟုတ်လား။ အစ်မတော့ မယူရဲဘူး။”\n“သြော်.. အောက်မှာ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ်လား၊ ကျေးဇူးပဲကွယ်.. အပေါ်ကို လွှတ်လိုက်ပေးပါနော်.. ”\n“ဟယ်.. မမ.. လာလာ အထဲဝင်၊ မမ.. မမ က မတွေ့တာကြာလို့ထင်တယ်.. အရမ်းချောလာတာပဲ။”\n“ဟုတ်တယ်နော်.. ညီမလေးတို့ ငါးနှစ်လောက်မှ တစ်ခါတွေ့ရတာ…”\n“ညီမလေးတွက် ၀ယ်မလာပါနဲ့ မမရယ်။ ဒါပေမယ့် စာအုပ်ဆိုရင်တော့ ယူမယ် မမ.. အဟီး”\n“ဟင်.. ဟိုတစ်ခါက လူကြုံနဲ့ ထည့်ပေးလိုက်တယ်ဟုတ်လား။ တစ်ခြားဟာတွေကောပဲ ဟုတ်လား။ မရဘူးမမ။ လ္ဘက်တစ်ထုပ်တောင် မရဘူး။ ဘာမှကို မရတာ။”\n“ရှင်.. အားလုံးတွက် သုံးသောင်းဖိုး ၀ယ်ပေးလိုက်တာ ဟုတ်လား။ တစ်ခုမှ မရဘူး မမ။”\n(ဒီလူ့ ဒီလူတွေ ပြန်မတွေ့ဘူးထင်လို့များလား၊ ပြန်မကြားဘူးထင်လို့များလား၊ သူတို့အလှည့်ကျတော့ လုပ်ရက်လိုက်တာ၊ မသယ်နိုင်ရင် မသယ်နိုင်ဘူး ပြောရောပေါ့။ ကိုယ်တို့တွက် ဘာပစ္စည်းမှ မြန်မာပြည်က ဆွေမျိုးတွေ ထည့်မပေးလိုက်တဲ့ပုံမျိုး ခပ်တည်တည်နဲ့ နေရဲတဲ့ သတ္တိ ကိုယ်မွေးဦးမှ)\n“မမ.. နောက်တစ်ခါတော့ ညီမလေးတွက် ပိုက်ဆံကုန်ခံပြီး လူကြုံပစ္စည်း မထည့်ပေးနဲ့တော့၊ ဘာတစ်ခုမှ မရဘူး။ ဘာလုပ်ပစ်လဲမသိဘူး။ ၀ယ်မပေးပါနဲ့တော့ မမရယ်။”\n“အင်း ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ဟိုကလူတွေအတွက် လူကြုံပစ္စည်းတွေလေ၊ ဒီကပေးတဲ့လူတွေက အားနားပါးနာနဲ့ သယ်ပေးတဲ့ ညီမလေးအတွက်တော့ ထည့်ပေးကြပါတယ်။ ဟိုကလူတွေအတွက် လ္ဘက်က ဆယ်ထုပ်ဆိုရင် ညီမလေးတွက် တစ်ထုပ်ကြီးများတောင်၊ ဟိဟိ။ တစ်ချို့ကတော့ အားနားပါးနားနဲ့ သယ်ပေးသူကို လက်ဆောင်လေးဘာလေး ထည့် ပေးဖို့လား.. ဟင့်အင်း စိတ်ကူးထဲကို မထည့်ပါဘူး။ လိုချင်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သယ်ပေးတဲ့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ အသိမှတ်ပြုစေချင်တယ်။ ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ပြောဖို့ နေနေသာသာ။ ပစ္စည်းအကုန်သယ်မသွားပေးလို့ အအော်မခံရရင်တောင် ကံကောင်း မမရဲ့။ ဟိုကလူတွေကလား.. ဟင်းဟင်း… သယ်လာပေးတာ ကျေးဇူးလို့ မပြောတဲ့အပြင်၊ ဒီလောက်ပဲ သယ်လာပေးရလား၊ ကျန်တာတွေ ဘာလို့ချန်ခဲ့တာလဲ၊ နည်းသေးတယ်လို့ ပြောလိုက်ဦးမှာ။ သိလား။”\n“ညီမလေး ၀ယ်ထားတဲ့ ပန်းပုတွေ၊ စာအုပ်တွေ၊ အဘိဓာန်တွေ ထားခဲ့ရမယ့်ပုံပေါက်နေပြီဆိုရင်တော့ မဟုတ်သေးဘူးထင်တယ်လား။ အင်း ဟုတ်တယ်၊ ခရီးကလဲ တစ်ထောက်နားဦးမယ်။ ပေါင်တွေလဲ ပိုနေပြီ။ ညီမလေးကိုက မပြတ်သားတာပါလေ။ အစကတည်းက သူတို့တွေလို တစ်ယောက်ကို တို့တွေကတော့ လူကြုံပစ္စည်း နှစ်ပေါင်ပဲ သယ်မယ်ဟေ့ ဆိုပြီး ကြွေးကြော်ခဲ့ရင် အကောင်းသား။ ဒါမှမဟုတ်လဲ သူတို့လို မြန်မာပြည် ပြန်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ အသိမပေးပဲ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ကြီးသူ အဘိုး၊ အဘွားတွေအတွက် ဘာလေးများပေးလိုက်ချင်လဲလို့ အားနာပါးနာနဲ့တောင် မေးမနေဘဲ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ ဒီတိုင်းခပ်တည်တည် မြန်မာပြည်ကို ပြန်သွားတာမျိုး နောက်ဆို လုပ်တတ်အောင် ကျင့်တော့မယ် သိလားမမ။”\n“ကိုယ့်အလှည့်၊ သူ့အလှည့် ဟုတ်လား.. မမ။ ဟင့်အင်း၊ သူတို့အလှည့်ကျ မြန်မာပြည်က ငရုတ်သီးလှော်လေး စားချင်လို့ အပြန်ယူလာပေးပါ၊ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်လို့ ပြောတာတောင် ဘာပြောလဲသိလားဟင်။ ငရုတ်သီးများ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဒီမှာ လှော်စားပေါ့တဲ့။ ရှမ်းပြည်က လ္ဘက်ခြောက်မွှေးမွှေးလေး သောက်ချင်လို့ဆိုတော့ ဒီမှာ နိုင်ငံတကာကလာတဲ့ အမျိုးပေါင်းစုံ အကောင်းစား လ္ဘက်ခြောက်တွေရှိနေတာပဲတဲ့ ”\n“တစ်ခြားလူကြုံတွေလို မသယ်နိုင်တဲ့ပစ္စည်း မသိချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ထားပစ်ခဲ့တာမျိုးလဲ မလုပ်နိုင်ဘူး။ မတတ်နိုင်ဘူး သယ်နိုင်သလောက်တော့ သယ်ပေးမယ်။ မသယ်နိုင်တာတွေ ပြန်ပို့ပေးမယ်။ မမ ကူပို့ပေး .. သူတို့ အိမ်တိုင်ရာရောက်”\n“ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာတွေသုန်မှုန်နေတာလဲ၊ သောက်လေ မနက်စာတွေကော လ္ဘက်ရည်တွေပါ အေးကုန်ပြီဲ”\n“ဒီပစ္စည်းတွေ ဘယ်လို သယ်ရမှန်းမသိလို့”\n“ဟင်း.. မင်းဟာလေ…၊ အစထဲက တစ်ခြားသူတွေလို မသိဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ်လဲ သူတို့လို မသယ်နိုင်တာတွေ ဘာမှ စိတ်ညစ်ခံမနေဘဲ ထားပစ်ခဲ့လိုက်ပြီးတော့ သူတို့လို မသိချင်ဟန်ဆောင်နေလိုက်ပေါ့။ သွားပြီး အစထဲက သယ်ပေးပါ့မယ်ဆိုပြီး သဘောတွေကောင်းပြနေပြီး၊ ခု.. ဘာလို့ သုန်မှုန်နေတာလဲ။ စိတ်ကလဲပျော့လိုက်တာ။ မင်းကိုလဲ ဘယ်သူမှ ကျေးဇူးတင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သယ်လဲပေးရသေးတယ်.. ကိုယ်ကလဲ လူဆိုးဖြစ်ဦးမယ်”\n“business centre မှာ အင်တာနက်သွားထိုင်မလို့”\n“ပိုစ်တင်မလို့ရှင့်.. ရင်သွားဖွင့်မလို့၊ ရင်သွားဖွင့်မလို့၊ သူကလဲ အရေးထဲမှာ အမေးအမြန်းက ထူနေသေးတယ်.. ဟင်း”\n“ဒေါက်.. ဒေါက်.. ဒေါက်..ဒေါက်.. ဒေါက်...”\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 1:26 PM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ခရီးသွားမှတ်တမ်း, စာစု, ပြုံးစရာ\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 1:32 AM5comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nသည်ရုပ်ရှင် ကို ၁၉၉၇ ခုနှစ် စတင်ရုံတင်ကတည်းက၊ ရုံမှာ တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးသူဟာ ခေတ်နောက်ကျသည့်သူဟု သတ်မှတ်ကြကြေး ဆိုလျှင် ကျွန်မထိပ်ဆုံးကပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။\nအပြင်မှာ နှင်းတွေ တဖောက်ဖောက်ကျနေတယ်။ ပြူတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်၊ ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့် အပြင်ကိုကြည့်လိုက်တော့၊ မြင်မြင်ရာ နှင်းပြင်ကြီး။ ဒီတစ်နှစ် နှင်းကျတာ အရင်နှစ်တွေကထက် ပိုမိုပြင်းထန် သိပ်သည်းလွန်းနေသလို။ စိတ်ပျက်ပျက်နှင့် ပြူတင်းပေါက်မှခွာ၊ မီးလင်းဖိုနားကိုလျှောက်လာလိုက်တယ်။ နောက်… မီးလင်းဖိုနားက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ချပြီး ရုပ်မြင်သံကြား ခလုပ်ကို လေးတွဲ့စွာနှိပ်လိုက်တယ်။\nမှန်သားပြင်ပေါ်မှာ အလွန်ကြီးမား ခမ်းနားလွန်းတဲ့ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးတစ်စင်းက၊ ပင်လယ်လှိုင်းတွန့်တွေကြားမှာ တငြိမ့်ငြိမ့် ခရီးနှင်နေတယ်။\nရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို ဖွင့်ထားပြီး လက်ပ်တော့ပ်လေးကို ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သည်သဘောင်္ပုံလေးကို ပန်းချီဆွဲရင်း၊ ကျွန်မအတွေးတွေက အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ လူးလာခေါက်တုံ့ ပြေးချည်သန်းချည်။\nသည်အဖြစ်အပျက်ဆိုးကို ၁၉၅၃ခုနှစ်ကလဲ တစ်ခါ ရုပ်ရှင်၇ိုက်ကူးပြသဖူးကြသေးတယ်။ ဟိုးတုန်းက မိဘတွေနှင့် အတူတူထိုင်ပြီး အိမ်မှာ ထိုရုပ်ရှင်အဟောင်းကို အခွေထိုးပြီး ကြည့်ဖူးစဉ်ကတည်းက သိင်္ဂါရ ရသကို ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရ။ လူတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေကြေနေသည်ကို ကိုယ့်အတွက် ဖျော်ဖြေရာဟု မည်သို့မျှ ခံစားလို့ မရ။\nသည်ရုပ်ရှင်ကို ၁၉၉၇ခုနှစ်မှာ ရုံတင်တော့လည်း၊ ခုနှစ်ခါ၊ ရှစ်ခါမြောက် ရုံမှာ သွားသွားကြည့်ကြသူများတောင် ရှိတယ်လို့ ကြားစဉ်က ကိုယ်ပဲ တစ်ခုခုမှားနေတာလားလို့ တွေးလိုက်မိသေးတယ်။\nသည်ရုပ်ရှင်ကို နံပါတ်တစ်အနေနှင့် မကြိုက်တဲ့ အချက်ကတော့…..\nဘုရားဘုရား… ဘလော့ဂါ မြီးကောင်ပေါက်မလေးများ မသိပါစေနဲ့… :)\nဟုတ်ကဲ့.. လီယိုနာဒိုဒကာပရီယို…. ဆိုတဲ့ မင်းသားကိုပါပဲ။ နာမယ်ကလဲ ရှည်လျားလွန်းလှပါသော ဖြူဖပ်ဖြူလျော်နဲ့ ထိုမင်းသားကို လုံးဝကို မကြိုက်ပါ။\n(အခြားဘယ်မင်းသားကိုမှလဲ မကြိုက်တတ်ပါ — ဂျော်နီဒက်ပ် မှ လွဲပြီး)\nနောက်ပြီး… သည်ရုပ်ရှင်မှာ ဗီလိန်ဘီလီကို၊ ဗီလိန် မဖြစ်ဖြစ်အောင် အတင်းတွန်းပို့ထားရတယ်လို့လဲ ထင်ပါတယ်။ တစ်ကယ်တော့ ရိုစ်တို့ သားအမိဟာ အထည်ကြီးပျက် ဘ၀နဲ့နေလာရာမှ သူငှေးသားဘီလီကို ရိုစ်ရဲ့အမေကြီးက၊ သမီးကိုဘမ်းပြပြီး ဖမ်းထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဘီလီက ရိုစ်အတွက်၊ စေ့စပ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်နဲ့ စိန်လည်ဆွဲကြီးကို လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ အပြစ်မဲ့တဲ့ရိုစ်ကို ငွေနဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရတဲ့ ပုံမျိုး လုပ်ထားခြင်းဖြင့်လည်း ဘီလီရဲ့ ဗီလိန်အသွင်ကိုလဲ ပိုပြီးပီပြင်စေပါတယ်။\nရုပ်ရှင်ကြည့် ပရိတ်သတ်အားလုံးအနေနဲ့ ဂျက်နဲ့ ရိုစ်လေးကိုပဲ အပြစ်မဲ့သော၊ အချစ်နွံမှာနစ်သော သနားစရာချစ်သူတွေလို့ မြင်အောင် လုပ်ထားရတာပေါ့နော်။ ဂျက်ကို ပိုပြီး လူစွမ်းကောင်းဖြစ်စေတာကတော့ ချစ်သူကို အသက်စွန့်ပြီး ကယ်ပေးသွားတဲ့ အခန်းလေးပါပဲ။ ဟို ဘီလီဆိုတဲ့လူကတော့ အနားက ကလေးတစ်ယောက်ကောက်ချီပြီး လွတ်ရာပြေးတဲ့ လူယုတ်မာကိုဖြစ်သွားတာပေါ့နော်။\nတစ်ကယ်တမ်း အရှုံးသမားကတော့ ဘီလီပါပဲ။\n(၁) သူ့မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကြောင့် ရိုစ်တို့သားအမိရဲ့ သားမက်ဖမ်းခြင်းကို ခံရပါတယ်။\n(၂) သားမက်ဖမ်းခံရရုံသာမက၊ မိန်းမလှလေးရဲ့ အချစ်ကို မရတဲ့ အပြင်၊ သစ္စာမဲ့မှုနဲ့ အမုန်းတရားကို ရတယ်။\n(၃) သူ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက၊ တမိုးအောက်တည်းမှာပဲ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်မှာ ပျော်ပါးနေတယ်။\nအချစ်နဲ့ စစ်မှာ အမှန်တရားးးးးးးးးးး လို့ ပြောပြီး ရိုစ်နဲ့ဂျက်တို့ မှန်တယ်ထား………….. ရိုစ့်ကို သူ အမြတ် တနိုးပေးထားတဲ့ စိန်လည်ဆွဲကြီးကို ရိုစ်က မီးခံသေတ္တာကြီးထဲက ထုတ်၊ ဂျက်လက်နဲ့ အကုန်ဖော်လုနီးပါး သူ့ရင်ဘတ်ကြီးပေါ်မှာ ဆွဲခိုင်းရုံသာ မက၊ အရှိန်တွေတက်ပြီးတော့ ၀တ်လစ်စလစ်နဲ့ကို တစ်ခြားယောင်္ကျား တစ်ဦးကို ပန်းချီဆွဲခိုင်းတော့တာပါပဲ။ ဘီလီနေရာမှကြည့်ရင်၊ ရင်နာစရာကောင်းလိုက်လေခြင်း.. ဟင်းဟင်း ဟင်း။ မတောက်တခေါက် စာရေးသူ၊ မတောက်တခေါက် ပန်းချီဆွဲသူ ကျွန်မတောင် မျက်စိလည်သွားတယ်။ အခြားသော ၀ါရင့် ပန်းချီသမားတွေ၊ အနုပညာသမားတွေ ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို ဘယ်လိုမြင်လဲတော့ ကျွန်မလဲ မမေးမိ။ အဲ.. ပုရိဿပန်းချီသမားတွေရဲ့ အတွေးကိုလဲ မေးခွန်းမထုတ်လို(ရဲ)ပေမယ့် ဒါဟာ အနုပညာလား။ nude painting တို့ figure painting စတဲ့ ဥရောပသားတွေရဲ့ တီထွင်မှုတွေကိုတော့ ကျွန်မလဲ သိပ်တော့ လိုက်မမှီဘူးရှင်။ ဒီကြားထဲမှာ အမျိုးသမီးလှုပ်ရှားမှု အသင်းတွေဘာတွေက ကြားရင် Women’s rights တို့ equality vs equity စတဲ့ စကားလုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး “မိန်းမတစ်ဦးရဲ့ရင်ဘတ်နဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ဦးရဲ့ ရင်ဘတ်၊ ကွာခြားမှု မရှိ” ဆိုတဲ့ ၀ါကျတွေနဲ့ ကိုင်ပေါက်ရင်တော့ ကျွန်မ မတတ်နိုင်။ ဒါဆိုကျွန်မကလဲ ပြန်ငြင်းခုံ မိလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။ physical structure အရ အသွင်ကိုက စပြီး မတူပါဘူး။ နောက်တစ်ခုက မွေးကင်းစ ကလေးလေးတွေအတွက်လဲ၊ မိန်းမတစ်ဦးရဲ့ရင်ဘတ်နဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ဦးရဲ့ ရင်ဘတ်ဟာ အကြီးအကျယ် ကွာခြားမှု ရှိပါတယ်။ ရေးရင်းနဲ့ ဘယ်တွေရောက်ကုန်ပြီလဲတောင် မသိဘူး။\nရိုစ်က အသက်ကလဲ တစ်ဆယ့်ခုနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ နောက်တစ်ချက်က အဲဒီပန်းချီသာ အခြားလူတစ်ဦးဦးလက်ထဲရောက်သွားရင် child pornography နဲ့ ဒီခေတ်မှာဆို အမှုတောင်ဖြစ်နိုင်မလားမသိ။\nနောက်ဆုံးအချက်ကတော့ .. သဘောင်္ ရေခဲတောင်ကြီးနဲ့ တိုက်မိပြီး၊ အဲဒီဒဏ်နဲ့ သဘောင်္နစ်ပြီး လူတွေအများကြီး သေကြေကြရတာကတော့ သူတို့ရဲ့ ပယောဂ လုံးဝ မကင်းဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ချစ်ရည်လူးနေတာကို ကုန်းဘတ်ပေါ်က တာဝန်ကျ အမှုထမ်းနှစ်ဦးက မျက်စိစားပွဲထိုင်နေတာနဲ့ ရေခဲတောင်ဖြူဖြူကြီး အနားမှာ ပြူးပြူးကြီး ရောက်နေတာကိုတောင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် တာဝန်မဲ့ရတဲ့ အဖြစ်။\nအဲဒီလို သဘောင်္ကြီး နစ်တော့ပြီး ဘီလီ လွတ်မြောက်လာတော့လဲ စတော့ဈေးကွက်တွေအရှုံးပေါ်ပြီး ဘီလီဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် သတ်သေရတဲ့ အထိ အဖြစ်ဆိုးလှတဲ့ ဘီလီပါပဲ။ ချစ်သူလဲဆုံး၊ စိန်လည်ဆွဲလဲဆုံး၊ အခြားစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေလဲဆုံး၊ နောက်ဆုံး အသက်ပါဆုံး၊ ပရိတ်သတ်တွေကလဲမုန်းတဲ့ ကံဆိုးလှတဲ့ ဘီလီပါပဲ။ ရိုစ်ကတော့ မှန်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကိုယ်နေခဲ့တဲ့ ဘ၀ ပြန်ရောက်ဖို့ ကိုယ်မချစ်တဲ့ သူကြီးနဲ့တော့လဲ ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့်လဲ ကိုယ်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့လူပေးထားတဲ့ စိန်ကြီးကို ထုတ်ဆွဲရုံသာမက၊ အကုန်ချွတ်ပြီး အခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက်ကို ပန်းချီဆွဲခိုင်းတာကတော့ ….။ ဟုတ်ကဲ့…. ဆယ်ကျော်သက်ကတည်းက အနောက်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ရောက်ရှိခဲ့ပေမယ့်လဲ အလွန်ခေတ်နောက်ကျသော ကျွန်မ၏ တွေးခေါ်ပုံလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြပါတော့။\nသုံးပွင့်ဆိုင် အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေမှာ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်က အမြဲ လူဆိုးဖြစ်ရတာပါလဲ။ နှစ်ယောက် ပေါင်းဆုံနိုင်ဖို့ ကျန်တစ်ယောက်က လူဆိုး အမြဲဖြစ်ပေးရတာ စာပေလောက၊ ရုပ်ရှင်လောကတွေမှာ ဟိုးတုန်းကဆိုရင် ပိုပြီး norm လိုဖြစ်ခဲ့တယ်။\nဒီဇာတ်လမ်းမှာတော့ ဒါရိုက်တာက လူဆင်းရဲ ငမွဲတွေဘက်က စာနာစိတ်နဲ့ ဂျက်ကို မင်းသားလုပ်ထားတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။ ကျွန်မဆိုလဲ ဒီလိုဇတ်လမ်းမျိုးပဲ ရေးမိမှာပဲ။ အဲဒီသဘောင်္ကြီးမှာ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစား နဲ့ တတိယတန်းစား လူတန်းစား သုံးမျိုးခွဲထားတယ်။ တစ်ကယ်အပြင်မှာ သဘောင်္နစ်တုန်းက အထက်တန်းလွှာတွေ ၆၀% အသက်ရှင်တယ်။ ဒုတိယတန်းစားတွေက ၄၂% အသက်ရှင်တယ်။ လူ့ငမွဲတွေက ၂၅% ပဲ အသက်ရှင်တယ်လို့ ၀ီကီမှာ ကျွန်မ ဖတ်ရတယ်။ အထက်တန်းလွှာမှာ ကလေး ရ ယောက်ပါလာတာ၊ ၁ ယောက်ပဲ ဆုံးရှုံးတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒုတိယတန်းလွှာက ကလေးတွေအားလုံး အသက်ရှင်ပြီး၊ တတိယတန်းလွှာမှာ ကလေး ၃၄% နှုန်းပဲ အသက်ရှင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ နောက်ပြီး အထက်တန်းလွှာက မိန်းမတွေ အားလုံး အသက်ရှင်တယ်။ ဒုတိယတန်းလွှာက ၈၆% မိန်းမတွေ အသက်ရှင်တယ်။ တတိယတန်းလွှာက မိန်းမတွေကတော့ တစ်ဝက်ကျော်ကျော် ပင်လယ်ထဲမှာ စတေးခံခဲ့ရတယ်လို့လဲ ဆိုထားပါတယ်။ academic paper တွေရေးရင် ၀ီကီကိုအသုံးပြုဖို့ တက္ကသိုလ်တွေ၊ ယူနီတွေက အားမပေးပေမယ့် အနီးစပ်ဆုံးတော့ မှန်နိုင်လောက်ပါတယ်။ ငွေကြေးဓနဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်မှု ကိုတောင် ဆုံးဖြတ်ပေးတတ်တဲ့ ဒီလူ့ကမ္ဘာမှာ၊ ဒါရိုက်တာက ဘယ်လိုမှ အောက်တန်းလွှာက ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ဗီလိန် မလုပ်ခိုင်းရက်တဲ့ စိတ်ကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။\nဒါရိုက်တာရဲ့ လက်ဖျားလေးတွေထိပ်မှာ မိမိကံကြမ္မာ အဆုံးအဖြတ်ပေးခံရကြတဲ့ ဇာတ်ကောင်လေးတွေရဲ့ ဘ၀ကို ဆောင်းနှင်းခဲတွေ ကျတဲ့ ညမှာ စဉ်းစားစိတ်ကူးမိတဲ့ စာစုလေးတစ်ခုပါ။\n1. ပေါင်ပေါ်မှာ ရွက်လွင့်နေတဲ့ သင်္ဘောကြီး ကြည့်သွားတယ်.. ဟုတ်ပ ဟုတ်ပ.. တစ်ရံတစ်ခါဆို သတ်ပါတီလေးများကို သနားမိကြောင်းပါ. ဆင်းရဲခြင်းက အပြင်မှာသာ မကောင်းတာ ရုပ်ရှင်တွေ ဇာတ်လမ်းတွေ ထဲမှာတော့ အသာစီးဘက်က ချည်းပဲနော်.. စကားမစပ်.. တက်ကနီကယ်လီ.. ကျနော်လည်း ဂျော်နီဒစ်ပ် ကြိုက်တယ်.. မင်္ဂလာနှစ်သစ်ပါ မအိမ့်..\nComment by Tesla — January 6, 2009 @ 5:48 pm |\n2. မမ ဟုတ်တယ် လီယိုနာဒို မွန်လဲမကြိုက်ပါ ဂျွန်နီးက်ပ် မွန်လဲကြိုက်တယ် ဟိ\ntitanic ကိုလဲ ဘယ်တုန်းကမှ သင်္ဂါရ ရသအဖြစ်ခံစားလို့မရခဲ့ပါ ဝိဘစ္ဆရသအနေနဲ့တော့ သဘောင်္ကြီးကို လူသားတွေကို ရေခဲတောင်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ခဲ့ပါရဲ့\nဂ၇ုဏာရသကိုခံစားရတာကတော့ မင်းသားမင်းသမီးအလွမ်းသယ်ခန်းထက် သဘောင်္နစ်ကာနီး လူတွေသွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်နေချိန်မှာ တီးဝိုင်းက ဂီတ်ပညာရှင်တွေ ဖျော်ဖြေနေရှာတဲ့ အခန်းပါပဲ\nComment by မွန် — January 6, 2009 @ 6:34 pm |\n3. ဆရာချစ်ဦးညိုရဲ့ လဏဿဒီပချစ်သူကို သတိရသွားတယ် မလေး\nှငွေ ငွေ ငွေ …. မရှိရင်မဖြစ်ဘူး ဟူး\nComment by ၁၈၂ — January 6, 2009 @ 11:35 pm\n4. အစ်မပြောမှာပဲ ဘီလီ ကိုသနားရမှန်းသိတော့တယ် အဲ့ဇတ်ကားကြည့်တုန်းက အဓိက ဇတ်ဆောင်တွေကို ဘယ်သူ့ကို သနားရမယ်ဆိုတာထက် လူတွေအများပြာသေးနေတာကိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမ်ိတာ ။ ဒါနဲ့ ဘီလီနဲ့ ရို့စ်က မယူရသေးဘူး မဟုတ်လား ကျနော်က အဲ့စကားနားမလည်ကြည့်ဖူးတာ ၉ တန်းတုန်းကဆိုတော့ မှန်းခြေနဲ့ပဲ သိတာ ။ ဂျက် က ရို့စ်ကို နှုတ်ဆက်အန်းပေးပြီး ရေနစ်သွားတဲ့ ဇတ်ဝင်ခန်းလေးတော့ မြင်ကွင်းထဲမထွက် စိတ်မကောင်းလွန်းလို့ ။\nComment by မောင်မျိုး — January 7, 2009 @ 3:24 am\n5. သည်ရုပ်ရှင် ကို ၁၉၉၇ ခုနှစ် စတင်ရုံတင်ကတည်းက၊ ရုံမှာ တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးသူဟာ ခေတ်နောက်ကျသည့်သူဟု သတ်မှတ်ကြကြေး ဆိုလျှင် မလေးနောက်မှာ လေးမ ရပ်ပါတယ်..။ ဒီရုပ်ရှင် မလေးထောက်ပြမှ ၀င်ပြီး မကြိုက်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..။ မလေး ထောက်ပြတဲ့ အချက်တချို့ ကိုလည်း သတိမထားမိဘူး..။ ဘာလို့ လည်းဆိုတော့ နာမည်ကြီးလို့ သာ ငှားကြည့်လိုက်တယ်.. စဆုံးသေချာမခံစားဘဲ ကြည့်ခဲ့မိတယ်..။ ခုချိန်မှာ ဘာကြိုက်လဲလို့မေးရင် သီချင်းကြိုက်ပါတယ်..။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မလေး ထောက်ပြတာလေးဖတ်ပြီး ပိုလို့ တောင် ရင်မခုန်မိတော့ဘူး..။\nဒါနဲ့ မလေး.. အဖျား တော့ မရှိဘူးမို့ လား.. ရမ်ဘိုလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ .. ဟိ..ဟိ.. စတာ..။\nComment by layma — January 7, 2009 @ 8:20 am\n6. မလေးရဲ့အမြင်သစ်လေးကို ခံစားသွားပါတယ်။\nComment by ပန်ဒိုရာ — January 7, 2009 @ 9:06 am\n7. I never thought aboutachild was being saved by Billy until now. That’sapositive thinking. You must beadetail oriented person Ma Lay.\nComment by lynda — January 7, 2009 @ 10:25 am\n8. တက်စ်လာ .. ကိုတက်စ် ဂျော်နီဒက်ပ်ကို တက်နီကာလီပဲ ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ မလေး မျှော်လင့်ပါတယ်\nမွန် .. မွန်က ဒါဆိုရင် ထူးခြားသော မြီးကောင်ပေါက်မလေးပေါ့နော်\n၁၈၂ .. မလေးတောင် လင်္ကာဒီပ စာအုပ် မြန်မာပြည်က အပြန်ဝယ်ဖို့ မေ့သွားတယ်။\nမောင်မျိုး .. မယူရသေးလို့ ပန်းချီအဆွဲခံလဲ စိန်ကြီးကို ဘေးဖယ်ထားပေါ့။ မလေးသာ ပန်းချီသမားလေးဆိုလဲ စိန်ကြီးမပါလဲ လှပြီးသားပါဆိုပြီး စိန်ကြီးဖယ်ထားလိုက်မယ်။\nလေးမ .. လေးမ၊ လေးမ၊ မလေးလေ..ဒီတစ်ခါ သေချာကို အဖျားတိုင်းပြီးမှ ရေးတာပါကွယ်။ ဟင်းဟင်း ပြောရင်း အဖျားတောင် တက်ချင်လာပြီ။\nပန်ဒိုရာ .. ဟုတ် မပန်၊ သတိရတယ်။\nလင်ဒါ .. မလေးက သူများနဲ့ ပြောင်းပြန်ကြီး မြင်တတ်တဲ့ အမြင်လားမသိပါဘူး လင်ဒါရယ်..\nComment by မလေး — January 7, 2009 @ 1:01 pm\n9. ဘယ်ကလာမြီးကောင်ပေါက်မလေးရမလဲ မမရဲ့\nမွန့်အသက်က ၂၃နှစ်တောင်ရှိနေပြီပဲ အဲဒီစိန်လည်ဆွဲနဲ့ပန်းချီကို စိန်ပြေနပြေဆွဲတဲ့ ကိုကိုဂျက်ကို ကြည့်လို့ကိုမရဘူး ပုံကိုက ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ ဟီး မွန်က မကြိုက်တရာ ကြိုက်တရာ အဲလိုပဲ ဒါပေမယ့် ဇာတ်ခမ်းထဲက ဂျင်စရိုက်ကိုက အဲလိုဘာကိုမှအလေးအနက်မထားတဲ့ ခပ်လေလေခပ်ပေပေ ပန်းချီဆရာပေါက်စစရိုက်ပဲမို့ထင်ပါတယ်လေ နော်\nComment by မွန် — January 7, 2009 @ 2:48 pm\n10. သိပါဘူး .. မလေးက မွန့်ကို မြီးကောင်ပေါက်မလေး ထင်လို့\nComment by မလေး — January 8, 2009 @ 1:25 pm\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 3:21 PM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : စာစု, ရုပ်ရှင်ခံစားချက်\nခေါင်းစဉ်မမှတ်မိတော့သော မောင်ချောနွယ်ရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါရှင်…။\n၁၉၄၃ သြဂုတ်လဆန်း ၁ရက်နေ့မှာ၊ မြန်မာပြည် လွတ်လပ်ရေး ရဖူးပါတယ်။ ဂျပန်တွေပေးသော လွတ်လပ်ရေးပါ။\n၁၉၄၈ ခုနှစ် ဇန်န၀ါရီ ၄ရက် မှာလဲ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေး ရဖူးပါတယ်။ ဗြိတိသျှတွေ ပေးသော လွတ်လပ်ရေးပါ။\nစကော်လာတွေ အနေနဲ့ “လွတ်လပ်ရေး” တို့ “အမှန်တရား” တို့ ဆိုတာတွေကို စာတစ်စောင် ပေတဖွဲ့ ငြင်းခုံ နိုင်ကြပေမယ့် ….\n၆၁ နှစ်မြောက်သော လွတ်လပ်ရေးနေ့ အတွက် အမှတ်တယ လေး တစ်ခု အနေနဲ့ ဒီစာလေးကို တင်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 2:54 PM 1 comment: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ကဗျာ, မောင်ချောနွယ်\nကျွန်မလေ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လှတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူတွေက ကျွန်မကို သိပ်လှတယ်လို့ထင်ကြတယ်။ ကျွန်မကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်သူတွေရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဆိုတာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကြီးမြတ်ခမ်းနားတဲ့ အလှအပအောက်မှာ ကျရှုံးသွားကြတဲ့ သူတွေဆိုတာ ရေတွက်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မကို ပိုင်ဆိုင်လိုကြတယ်။ ရူးသွပ်ကြတယ်။ ကျွန်မကြောင့် ရန်ပွဲတွေဖြစ်ဖူးတယ်။ အသက်စွန့်သွားရတဲ့ သူတွေတောင် ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မကို ရူးသွပ်ကြမယ်ဆိုလဲ ရူးသွပ်လောက်ကြပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသားအရည်ဟာ ဖြူဝင်းနေတယ်။ သွေးဆုတ်နေတဲ့ ဖြူဖြူကြီးမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးရှင့်။ ပန်းသွေးရောင် ဒါမှမဟုတ် ရွှေရောင်လွှမ်းလို့ ကြည့်တိုင်းယဉ်တဲ့ အလှမျိုး။ နန်းတော်ခုနှစ်ဆောင် မီးမထွန်းဘဲ လင်းတဲ့ အလှမျိုးဆိုသလိုပါပဲ။\nတစ်ကယ်တော့ ကျွန်မက ဟိုးရွာငယ်လေးတစ်ရွာက ရောက်ရှိလာတာပါ။ နေ့လည်ခင်းတစ်ခု၊ ကျွန်မနေတဲ့ ရွာလေးနဲ့ မနီးမဝေး ရေစပ်နားက ကျောက်တုန်းနားမှာ ကျွန်မ ရှိနေစဉ် တစ်ရက်ပေါ့။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သေနတ်ကိုင်လူတစ်စုက ဒူးလောက်နက်တဲ့ ရေနောက်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကလေးတစ်အုပ်စုကို စူးစူးရွားရွားမျက်လုံးတွေနဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ကလေးတွေဟာ အစာအဟာရချို့တဲ့နေမှန်းသိပ်သိသာနေတယ်။ ဒူးခေါင်းနဲ့ တံတောင်ဆစ်မှာ အရိုးတွေငေါထွက်နေတာကို အဝေးကနေ မြင်ရလောက်အောင် ပိန်လိန်နေကြတယ်။ နေပူခံနေရတဲ့ ကျောပြင်မှာ အ၀တ်ဗလာမို့ နေလောင်ထားတဲ့ အသားတွေဟာ မီးသွေးခဲက အဘ ခေါ်ရလောက်အောင် မဲမဲမှောင်နေတယ်။ သူတို့တွေဟာ ထမင်းဖိုး၊ ဟင်းဖိုး၊ ကျောင်းဖိုး၊ စာအုပ်ဖိုး၊ အတွက် မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးတဲ့ ဒီကမ်းမှာ လာလာပြီး အလုပ်လုပ်ကြရတယ်။ သက်ကြီးရွယ်အို မိဘတွေ၊ ခြေလက်မရှိကြတဲ့ မိဘတွေကို အလုပ်လုပ်ကျွေးကြရတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အနာတွေဟာ ရေမှာနူးပြီး ပုပ်ပွမတတ်လဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။\nကျွန်မ ကျောက်တုန်းတွေနားမှာ ပုန်းအောင်နေတုန်း ဖြုန်းဆို ကလေးတစ်ဦးကို သေနတ်ကိုင် လူတစ်စုက ဆွဲခေါ်သွားတာကို တွေ့လိုက်တော့ ကျမ ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ အသံမထွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေရတယ်။ နောက်တော့ သေနတ်ကိုင်လူတစ်ဦးက အဲဒီကလေးရဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်းဆွဲဟပြီး ပါးစပ်ထဲကို လက်နဲ့ နှိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့.. ပြီးတော့ .. အဲဒီကလေးကို အနားက သစ်တုံးတစ်တုံးနားကိုခေါ်သွားပြီး ကလေးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို အနားက ဓါးတစ်လက်နဲ့ ဖြတ်ပစ်လိုက်တာကို ကျွန်မတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကျောက်တုံးတွေကြားက ရွံတွေထဲ မြုပ်လုမတတ် ပုန်းခိုနေလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အသားတွေကတော့ တဆတ်ဆတ်တုန်လာတော့တယ်။ တစ်ကယ်တော့ ကျွန်မအတွက် ဒါမျိုးမြင်ကွင်းတွေကို မြင်နေကြမို့ သိပ်တော့ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ကျွန်မအနေနဲ့ကလဲ ဒီကလေးတွေကို ဘယ်လိုမှ မကူညီနိုင်ဘူးလေ။ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ပြီးကြည့်နေကြရတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်မဟာ သိပ်မာ တဲ့ သူပါ။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မတွေကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမာဆုံးတွေလို့လဲ တင်စားကြတယ်။ အချို့တွေကလဲ ကျွန်မတို့ဟာ ကြယ်တံခွန်တွေ မြေပေါ်အရှိန်နဲ့ သက်ဆင်းလာပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲမှုတွေအောက်မှာ၊ မီးတောင်တွေ ပေါက်ကွဲမှုတွေကြားမှာ၊ မွေးဖွားကြီးပြင်းလာကြလို့ ဆိုပြီး အထင်ကြီးလေးစားကြတယ်။ အချို့တွေကြတော့လဲ ကျွန်မတို့ အလှအောက်မှာ ရှုးသွပ်ပြီး ရန်ပွဲတွေ၊ လူသတ်ပွဲတွေ ဖြစ်ကြလို့ ကျွန်မတို့ကို သွေးစွန်းသူများလို့ တင်စားကြတယ်။ အဲသလို ကျွန်မတို့ကို အထင်ကြီးကြ၊ ရှုးသွပ်ကြတဲ့အတွက် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လို့ ရောင်းစားဖို့လဲ ကြိုးစားကြတယ်။ ကျွန်မတို့ကို ရောင်းစားပြီး ရတဲ့ငွေတွေဟာ စစ်ပွဲတွေတွက် လက်နက်တွေဝယ်ကြတဲ့အခါ၊ မူးယစ်ထုံထိုင်းစေတဲ့ ဆေးဝါးတွေ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတဲ့အခါတွေမှာ တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် အသုံးချလာကြတယ်။\nကျွန်မရဲ့ ဇာတိမြေက ဒီရွာငယ်လေးက ဆိုပေမယ့်လဲ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှာရှိတယ်။ ကနေဒါ၊ အင်းဒီယား၊ ရုရှား၊ ဘရာဇီး၊ သြစတေးလျ နိုင်ငံတွေမှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့်လဲ နောက်ဆုံးတော့ ကျမအမျိုး ၈၀ ရာခိုင်းနှုန်း ကတော့ အမေရိကန်နိုင်ငံမှာပဲ အခြေချလိုက်ကြတာ များပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ နေထိုင်ခွင့်ရှိမရှိကိုတော့ သြဇာကြီးတဲ့ စီးပွားရေးသမားကြီးတွေက ဆုံးဖြတ်ပေးပါတယ်။ ၂၀၀၁ခုနှစ်မှာတော့ အမေရိကန် သမ္မတ ကလင်တန်က စီရာလီအိုနီ (Sierra Leone) မှာနေတဲ့ ကျွန်မ အမျိုးတွေကို ပြည်ဝင်ခွင့်ပိတ်လိုက်တယ်။ ၂၀၀၁ မေလ မှာ တစ်ခါ သမ္မတ ဘွတ်ရ်ှက လိုင်ဘေးရီးယား (Liberia) က အမျိုးတွေကို ပြည်ဝင်ခွင့် တစ်ခါ ပိတ်လိုက်ပြန်ပါတယ်။ ကနေဒါနိုင်ငံကတော့ ဥပဒေတွေ အမျိုးမျိုးချပြီး ကျွန်မတို့ကို ပြည်ဝင်ခွင့်တွေ ၁၉၈၆ ခုနှစ်က စပြီး ကြပ်မတ်ထားပြီး ဖြစ်တယ်။\nကျွန်မ အတွေးလွန်နေတုန်း ရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ ခြေသံတရှပ်ရှပ်က ကျွန်မ အနားကို နီးကပ်လာတာကို ကြားနေရပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ဘယ်လောက်ပဲ မာတယ်ပြောပြော ကျွန်မကို ဖမ်းဆွဲဖို့ လှမ်းလိုက်တဲ့ လက်ကိုမြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ မျက်စိတွေပြာဝေပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးသွားပါတော့တယ်။\nကျွန်မ သတိရလို့ ကြည့်လိုက်တော့ ကတ္တီပါခင်းပေါ်မှာ ကျွန်မကို တမြတ်တနိုးတင်ထားကြတာကိုတွေ့ရတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလဲ မီးတွေက ထိန်ထိန်ညီးနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကိုလဲ ခေါင်မိုးကနေ မီးဖြူတွေလင်းနေအောင် ထိုးထားတယ်။ မှန်တွေအကန့်လိုက်ကာထားတဲ့ အခြားသော အခန်းတွေထဲမှာလဲ ကျွန်မရဲ့ အစ်မတွေ၊ ညီမတွေကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ သူတို့ကိုယ်တွေမှာလဲ ရွှေဝါ၊ ရွှေဖြူ၊ ပလက်တီနမ်၊ ငွေ၊ ပတ္တမြား၊ နီလာ၊ ဥဿဖျား စတဲ့ အဖိုးတန်တွင်းထွက်တွေနဲ့ အရောင်တွေဟပ်လို့ ပျိုးပျိုးပျက်ပျက် မျက်စိလက်စရာ။ ကျွန်မလဲ မြို့ကြီးပြကြီး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးလို့ ဟိုငေးဒီငေး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ငေးနေတုန်း၊ ကျွန်မအနားကို စုံတွဲတစ်တွဲရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကိုကြည့်လိုက်တဲ့ သူမ မျက်နှာကတော့ သိပ်ပျော်ရွှင်ပုံမရ။\nအမျိုးသားက အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်တယ်။\n“ဟင့် မကြိုက်ပါဘူး၊ ကိုကိုကလဲ သူများတို့ နှစ်ပတ်လည် မင်္ဂလာပွဲလက်ဆောင်အတွက် ဒီလို စိန်သေးသေးလေး ပေးမှာများ သူများက ဘယ်လိုပျော်နိုင်မှာလဲ။ carat ကလဲနိမ့်, cutting ကလဲမကောင်း, colorကလဲမလှ, clarity ကိုလဲကြည့်ပါဦး ကိုကိုရဲ့ ”\n“ဟွန်း.. ဒီမိန်းမတော့… ”\nပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ပြောပြီး တစ်ခြားဘက်ထွက်သွားတဲ့ ထိုမိန်းမကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေ မြင်ပြင်းကတ်ကတ်နှင့် ကျွန်မ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရင်တွေလေးနေတယ်။ ကျွန်မ ဘ၀ ဘာဆက်ဖြစ်မည်မသိ။ ကျွန်မ ဘ၀ကို ထားလိုက်ပါတော့။ ရွာမှာကျန်ခဲ့သည့် ကလေးတွေရဲ့ဘ၀။ အနာပလပွ၊ ဒူးခေါင်းမှာ အရိုးငေါငေါနှင့် ထမင်းနပ်မှန်အောင်မစားရ၊ အသက်ကိုဖက်နဲ့ထုပ်ထားရတဲ့ ကလေးတွေ။ စိန်တုန်းလေး ပါးစပ်ထဲခိုးထည့်မိသည်နှင့် လက်တွေ၊ ခြေတွေဖြတ်ခံရမယ့် ကလေးတွေ။ သူတို့လေးတွေကို ဘယ်သူကူမလဲ။ သူတို့ကို ဘယ်သူကယ်မလဲ။\nဒီပိုစ်လေးက မွန် တက်ဂ်လို့ ရေးဖြစ်တဲ့ ပိုစ်လေးပါ။ တစ်ပတ်အတွင်းရေးရင် စိတ်ကူးယဉ်တာဖြစ်လာမယ်လို့ သူက ဆိုပါတယ်။ တစ်ပတ်အတွင်းရေးလိုက်ပါတယ်။ စိန်လက်စွပ်ကြီး အကြီးကြီးတစ်ကွင်းရချင်တဲ့ စိတ်ကူးမဟုတ်ပါ။ သွေးရောင်တွေလွှမ်းတဲ့စိန်တွေ၊ ဖားကန့်လိုနေရာက သွေးရောင်တွေလွှမ်းတဲ့ ကျောက်တွေ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုတွေ၊ ပပျောက်ပါစေလို့ စိတ်ကူးယဉ်တဲ့ အတွေးတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ပေးနိုင်ကြပါတယ်ရှင်။\nဒီလို စိတ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ ပိုစ်လေးတွေ ကျွန်မ ဟိုတုန်းကလဲ ရေးဖူးပါတယ်။\nရေဆန်ငါး (သံလွင်အိပ်မက် အင်တာနက် မဂ္ဂဇင်းမှာ အောက်တိုဘာလ၊ ၁၀၀၆မှာ ပါဖူးတဲ့ ၀တ္ထုတို)\nမျက်ဝန်းညိုမ (ချိုးလင်းပြာ မဂ္ဂဇင်းမှာ မတ်လ၊ ၁၀၀၈မှာ ပါဖူးတဲ့ ၀တ္ထုတို)\nဒီလိုသွေးရောင်လွှမ်းတဲ့ စိန်တွေတင်သာမက၊ သွေးရောင်လွှမ်းတဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကား၊ မြတ်နိုးဝယ်ယူမှုတွေ မလုပ်ခင် ဒီဆိုက်ဒ် (stop blood diamonds)လေးကို လူတွေကြည့်ပြီး ဆိုင်ရှင်တွေကိုလဲ မေးခွန်းထုတ်နိုင်ကြပါစေ….\nစာရေးသူ--> တစ်ပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 6:57 PM2comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ


တရုတ်-အာဆီယံ မီဒီယာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖိုရမ်ကျင်းပ - ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းအရာများကို ကောင်းမွန်စွာ ဖော်ပြပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအစီအစဉ်ကို အတူတကွ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မည်ဟုဆို - Xinhua News Agency\n၂၀၂၁ ခုနှစ် တရုတ်-အာဆီယံ မီဒီယာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖိုရိမ်ကို ဇွန်လ ၂ ရက်၌ မြေပြင် နှင့် အွန်လိုင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည့် ပုံစံဖြင့် ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဖိုရမ်တက်ရောက်ခဲ့ကြသောသူများက တရုတ် နှင့် အာဆီယံနိုင်များမှ မီဒီယာများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်များကို အသုံးပြု၍ နှစ်ဘက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းအား ကောင်းမွန်စွာ ဖော်ပြကြပြီး တရုတ်-အာဆီယံ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပေးသွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။အခမ်းအနားကျင်းပသောနေ့တွင် တရုတ်နိုင်ငံ နှင့် အာဆီယံ ၁၀ နိုင်ငံမှ အရာရှိများ ၊ ပညာရှင်များ ၊ မီဒီယာ နှင့် Think tank အဖွဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များက ဖိုရမ်အား တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး “ဆက်ဆံရေးထူထောင်ခြင်း နှစ် ၃၀ ပြည့်ချိန်မှစ၍ တရုတ်-အာဆီယံ အကျိုးတူပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု စာမျက်နှာသစ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း” ဟူသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြင့် နှီးနှောဖလှယ်မှုများ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ တရုတ်နိုင်ငံ ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဗဟိုကော်တီ ပြန်ကြာရေးဌာန ဒုတိယ အတွင်းရေးမှူးချုပ် ထန်းဟိန် က ဖိုရမ်အား တက်ရောက် မိန့်ခွန်းပြောကြားခဲ့သည်။\n၂၀၂၁ ခုနှစ် တရုတ်-အာဆီယံ မီဒီယာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖိုရမ်အား မြင်တွေ့ရစဉ်(ဆင်ဟွာ)\nတရုတ်နိုင်ငံ နိုင်ငံခြားဘာသာ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းဌာန ( China International Publishing Group ,CIPG) ဌာနမှူး သူ့ကျန့်ယွင် က ယခုနှစ်သည် တရုတ်နိုင်ငံ နှင့် အာဆီယံအကြား ဆွေးနွေးဖက် ဆက်ဆံရေးထူထောင်ခဲ့သည့် နှစ် ၃၀ ပြည့်နှစ်ဖြစ်ကြောင်း ၊ မီဒီယာကဏ္ဍ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် တရုတ်-အာဆီယံ ဆက်ဆံရေး၏ အရေးပါသည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ၊ နှစ်ဘက်ဆက်ဆံရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် တွန်းအားပေးရန် နှင့် ယဉ်ကျေးမှုဖလှယ်ရေး တိုးတက်မှုအတွက် အလွန်အရေးပါသည့် အခန်းကဏ္ဍ၌ ပါဝင်နေကြောင်း ၊ နှစ်ဘက်မီဒီယာအကြား ဖလှယ်မှု နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ လွန်စွာကျယ်ပြန့်ပြီး အလွန်ကြီးမားသည့် အလားအလာ တည်ရှိနေသဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းအရာများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းအောင် ဆောင်ရွက်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည့် ကဏ္ဍ တိုးချဲ့ခြင်း ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည့် ပုံစံ တီထွင်ဆန်းသစ်မှုပြုလုပ်ခြင်း တို့ဖြင့် တရုတ်-အာဆီယံ ဆက်ဆံရေး ရေရှည်တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်သွားပြီး တရုတ်-အာဆီယံ အေးအတူပူအမျှ အသိုက်အဝန်းတည်ဆောက်ရေးအတွက် ဉာဏ နှင့် ခွန်းအားတို့အား ပေးဆပ်ဆောင်ရွက်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။\nအာဆီယံ ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးချုပ် Kung Phoak က COVID-19 ကပ်ရောဂါကြောင့် သက်ရောက်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း အာဆီယံ နှင့် တရုတ်နိုင်ငံ တို့၏ အားကောင်သော မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေးမှာ အတားအဆီး မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း ၊ လက်ရှိချိန်တွင် နှစ်ဘက်၏ နယူးမီဒီယာကဏ္ဍ၌ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အခွင့်အလမ်း ပိုမိုများပြားစွာ ဖြစ်တည်နေပြီး မီဒီယာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တိုးချဲ့ခြင်းက နှစ်ဘက်အနာဂတ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသည့် တိုးတက်မှုရရှိစေရန်အတွက် အထောက်အကူ ပြုစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။\nတရုတ်နိုင်ငံဆိုင်ရာ လာအိုနိုင်ငံသံအမတ်ကြီး Kambao Ntawan က အာဆီယံ နှင့် တရုတ်နိုင်ငံ မီဒီယာတို့သည် နှစ်ဘက်တို့၏ အဓိက သတင်းအချက်အလက်ဆက်သွယ်မှု နှင့် သတင်းအချက်အလက် အရင်းအမြစ်တို့ဖြစ်ကြပြီး လူမှုရေး ၊ စီးပွားရေး ၊ ယဉ်ကျေးမှု နှင့် အခြားကဏ္ဍအသီးသီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများအတွက် အလွန်အရေးပါသည့် သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ၊ မီဒီယာများအနေဖြင့် လက်ရှိတည်ရှိပြီးဖြစ်နေသည့် ထိရောက်သော စနစ်ကို အသုံးပြု၍ အာဆီယံ-တရုတ် စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ပိုမိုကြီးမားသည့် ထောက်ပံ့မှုများ ဆောင်ရွက်ပေးသွားသင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။\nတရုတ်-အာဆီယံ စင်တာ အတွင်းရေးမှူးချုပ် ချိန်သယ်ဟိုင် က တရုတ်-အာဆီယံ ဆက်ဆံရေးသည် အာရှ-ပစိဖိတ်ဒေသ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ အောင်မြင်သည့် စံနမူနာဖြစ်ကြောင်း ၊ နှစ်ဘက် မီဒီယာများအနေဖြင့် တရုတ်-အာဆီယံ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ အပြန်အလှန်အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေသောအကြောင်းအရာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာဖော်ပြသွားပြီး တရုတ်-အာဆီယံ မူဝါဒညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှု နှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အစီအစဉ် ချိတ်ဆက်မှု တို့အတွက်ထောက်ပံ့ပေးသွားကာ မီဒီယာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအား ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တိုးချဲ့သွားစေလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။\nယခုအကြိမ်ဖိုရမ်အား China International Publishing Group နှင့် တရုတ်-အာဆီယံ စင်တာ တို့က ဦးစီးကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံဆိုင်ရာ အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ သံအမတ်ကြီး ၊ တရုတ်နိုင်ငံဆိုင်ရာ မလေးရှားနိုင်ငံ သံအမတ်ကြီး နှင့် တရုတ်နိုင်ငံဆိုင်ရာ ဗီယက်နမ် သံအမတ်ကြီး တို့က တက်ရောက်ခဲ့ကြကြောင်း ၊ ဖိုရမ်တွင် အခမ်းအနားတက်ရောက်ခဲ့ကြသည့် ဧည့်သည်တော်များရှေ့မှောက်တွင်《KEYWORDS TO UNDERSTAND CHINA : Foreign Affairs in New Era》တရုတ်ဘာသာ နှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစာအုပ်အား ထုတ်ပြန်လိုက်ကြောင်း သိရှိရသည်။ (Xinhua)\n1. 2021中国—东盟媒体合作论坛现场 新华社记者王宾摄\n2. 东盟秘书处副秘书长康富在论坛上以视频方式致辞 新华社记者王宾摄\n3. 论坛上发布的《中国关键词：新时代外交篇》中英对照版图书 新华社记者王宾摄


နှုတ်ခမ်းခြောက်သွေ့မှုကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် နည်းလမ်း (6) ခု – Myanmar Magazine\nနှုတ်ခမ်းခြောက်သွေ့မှုကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် နည်းလမ်း (6) ခု\nNovember 6, 2018 myanmarmagazine\tကျန်းမာရေးနဲ့ အာဟာရ\nသင့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်း ခြောက်သွေ့ အက်ကွဲခြင်းက ဆွဲဆောင်မှုမရှိ၊ နာကျင်မှုပါ ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ဖြစ်နေကျ ပြသနာ တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\nအဖြစ်များဆုံး လက္ခဏာ တွေထဲမှာ နီမြန်းခြင်း၊ ခြောက်သွေ့ခြင်း၊ အရေပြားလန်ခြင်း၊ အက်ကွဲခြင်းနဲ့ ကျိန်းစပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်ပါတယ်။\nအဓိက ဖြစ်ပွားရခြင်း အကြောင်းအရင်း တချို့ထဲမှာ ဓာတ်မတည့်ခြင်း၊ ဗီတာမင် ချို့တဲ့ခြင်း၊ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း၊ ရေဓာတ် ခန်းခြောက်ခြင်း၊ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်း မကြာခဏ ရက်ခြင်း၊ ရာသီဥတု ကြမ်းတမ်းမှု သို့မဟုတ် နေရောင်ခြည်နဲ့ ထိတွေ့ခြင်းတို့ အပါအဝင် ဖြစ်ပါတယ်။\nဒါပေမယ့် အကုန်အကျ သက်သာပြီး သဘာဝ နည်းလမ်းများဖြင့် လွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။\nသဘာဝ ပျားရည်မှာ မယုံနိုင်စရာ အကျိုး ကျေးဇူးတွေ ရှိပါတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို ပျားရည် စစ်စစ်နဲ့ တစ်နေ့ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ်းပေးပါ။ ပျားရည်က ခြောက်သွေ့မှု မရှိအောင် တားဆီးပေးတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အစိုဓာတ်ကို စုပ်ယူ ထိန်းသိမ်းပေးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ခြောက်သွေ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းအတွက် ကျိန်းသေပေါက် အကူအညီ ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။\nအုန်းဆီဆိုတာ သဘာဝ အလှဆီ တစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ အုန်းဆီကို နှုတ်ခမ်းပေါ် မကြာခဏ ပွတ်လိမ်းပေးပါ။\n3) အပြားလိုက် လှီးထားသည့် သခွားသီး\nသခွားသီးမှာက ရေဓာတ် ပါဝင်နေပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတော့ သခွားသီးက နှုတ်ခမ်း ခြောက်ခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သခွားသီးရည် သို့မဟုတ် သခွားသီး အပြားကို နှုတ်ခမ်းမှာ လိမ်း သို့မဟုတ် တင်ထားပေးပါ။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အစိုဓာတ်ကို ပြန်လည် ရရှိလာပါလိမ့်မယ်။\nနှုတ်ခမ်းကို သကြားနဲ့ ပျားရည်နဲ့ ပွတ်ပေးပါ။ နှုတ်ခမ်း အရေပြား ဆဲလ်သေများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ် ဖယ်ရှားပေးပါ။ အဲဒါက နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့ ပျော့ပျောင်း နေစေပါလိမ့်မယ်။\n5) နှင်းဆီ ပွင့်ဖတ်\nအက်ကွဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့ ပျော့ပျောင်းစေဖို့ နှင်းဆီ ပွင့်ဖတ်တွေ အသုံးပြုပါ။ နှင်းဆီ ပွင့်ဖတ်ကို ရေနဲ့ သေချာဆေး ကြောသန့်စင်၊ နွားနို့စိမ်၊ ကြိတ်ခြေပြီး ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပါ။ အဲဒီ အရည် ပျစ်ပျစ်လေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ညအိပ်ယာ မဝင်မီ လိမ်းပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\n6) ရှားစောင်းလက်ပတ် အဆီပျစ်\nရှားစောင်းလက်ပတ် အဆီပျစ်က ခြောက်သွေ့တဲ့ အသားအရေ အတွက် အထူး ကောင်းမွန်တယ် ဆိုတာ အထင်အရှား ဖြစ်ပါတယ်။ အစိုဓာတ် ထိန်းသိမ်း ပေးရုံတင်မက နှုတ်ခမ်း ခြောက်သွေ့ အက်ကွဲလို့ နာကျင်မှုကိုပါ သက်သာ စေပါတယ်။ ရှားစောင်းလက်ပတ် အဆီပျစ်ကို နှုတ်ခမ်းမှာ တိုက်ရိုက် လိမ်းပေးရုံပါပဲ။\n← သူမစကားကို တစ်သွေမသိမ်းလိုက်နားထောင်တဲ့ တူလေးကြောင့် အချစ်တွေပိုခဲ့ရတဲ့ ဝတ်မှုန်ရွှေရည်\nအိမ်ဖော်ကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်သူအား အမှုဖွင့်အရေးယူထား →\nတင်းတိပ်ကို ဘယ်လိုဖျောက်ရမလဲ ?\nNovember 8, 2018 myanmarmagazine Comments Off on တင်းတိပ်ကို ဘယ်လိုဖျောက်ရမလဲ ?\nသိမ်းထားသင့်သောအဖိုးတန် ဆေးမြီးတိုများကို အားလုံးကျန်းမာစေဖို့မျှဝေပါတယ်\nDecember 9, 2018 myanmarmagazine Comments Off on သိမ်းထားသင့်သောအဖိုးတန် ဆေးမြီးတိုများကို အားလုံးကျန်းမာစေဖို့မျှဝေပါတယ်\nငါးရက် အတွင်း ပွေး ညှင်း တင်းတိတ် ဝက်ခြံ သက်သာပျောက်ကင်းစေတဲ့နည်း\nDecember 30, 2018 myanmarmagazine Comments Off on ငါးရက် အတွင်း ပွေး ညှင်း တင်းတိတ် ဝက်ခြံ သက်သာပျောက်ကင်းစေတဲ့နည်း


:: My Little World ::: တရုတ်နှစ်ကူးပိတ်ရက်မှာ....\nPosted by Nay Nay Naing at 1/25/2009 07:45:00 PM\nN2 အစ်မ အိမ်ကိုတော့ မမျော်နဲ့ ။ အစ်မကိုယ်တိုင်လည်း ရှိတာလေး…စားပြီး နေတယ်။ but ဒါလောက်နဲ့တော့ ဝမယ် မထင်ဘူး ကလေးမရယ်။ တို့ အတွက် တော့ အဲဒါ snack ဘဲ ဖြစ်ပါတယ။်\nSunday, January 25, 2009 10:19:00 PM\nစင်စင် ဒီလို ခွဲခြားခွဲခြား လုပ်တာတော့ မကောင်းပါဘူး. တို့လဲ...အဲလိုဘဲ ဥစ္စာ\nအစ်မ ခင်ဦးမေစီက မမျှော်ဘူး။ စားစရာ မရှိဘူးဆိုတာတော့ မယုံဘူး။ ဒီမှာက ရှိတဲ့ စားစရာ အကုန် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြထားတာနော်။ အစ်မလည်း အဲလို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြ။\nစင်ဒဏ်လာ သဘောကောင်း၊ မနောဖြူဆိုတာ အရင်ထဲက သိပြီးသားပါ။ :D..\nခုလို ဖိတ်ခေါ်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လာစားရမှာ အားနာ စရာကြီး။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တချို့First Food ဆိုင်တွေဖွင့်တယ်ပြောတယ်။ အဆင်ပြေမှာပါ။\nSunday, January 25, 2009 10:42:00 PM\nခွဲခြားခွဲခြား လုပ်ပါဘူး မမရဲ့..\nဆင်ဆင်.. တို့ရော မပါဘူးလားကွယ်...။ ခွဲခြားခွဲခြား မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်...။\nနေနေရေ အမြဲ အများကြီး စားနေတာ ဒီ ၂ရက်လောက်နဲ့တော့ နေနိုင်မှာပါ။ COKE တွေတော့ သိပ်မသောက်နဲ့ ၀လာလိမ့်မယ်။ မလေးဆိုင် ကုလားဆိုင်တွေ မဖွင့်ဘူးလား။\nနင်က အခုအချိန်ထိ အိပ်နေတော့ စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူက ထမင်းလာစားပါလို့ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် နင်သိမှာမဟုတ်ဘူး။\nMonday, January 26, 2009 10:17:00 AM\nမစင်ဒါလား အကျွန်ုပ်လဲ အစားအသောက် အခက်အခဲဖြစ်နေပါတယ် အသင်ချက်ပြီးလျှင် အကျွန်ုပ်အား သံချောင်းခေါက်ပေးပါ\nTuesday, January 27, 2009 1:34:00 AM\n27 Jan 09, 05:36 PM\nkom: ထမင်းအိုးကလေးတည်။။ ဘာရှိသလဲရှာဖွေ။\nဘဲဥကြောမယ်။ လက်ဘက်သုတ်. ဝက်အူချောင်ကြော်. စမူဆာကြော် (NTUC မှ)\nခေါက်ဆွဲပြူတ်စားပြီး အားတွေ ရှိလြာ့ပီ.သဘော်သီးဆက်စားလိုက်ဦးမယ်။ N2 ရော စားစရာမှ ရှိရဲ့လားမသိ\nTuesday, January 27, 2009 8:16:00 PM\nဒီရက်ပိုင်း ခေါင်းကိုက်နေတာများလို့အိပ်နေတာများတယ်။ ဒီမှာ ဟိုရေးဒီရေး လုပ်မယ် စိတ်ကူးပေမယ့် မရေးနိုင်ဘူး။ စားစရာရှိပါ့မလားလို့စိုးရိမ်နေတဲ့ အစ်မခင်ဦးမေကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် မစားတတ်ဘူး။ မကြိုက်ဘူး။ လက်ဖက်သုတ်၊ ဘဲဥကြော် နဲ့ထမင်းတော့ စားချင်တယ်။\nဒီရက်မှာ ၃ ခါတော့ စားဖြစ်တယ်။ မြနန္ဒာနဲ့အင်းလေး မြန်မာ ထမင်းဆိုင်က အစားအသောက်တွေနဲ့KFC က ကြက်ကြော် စားတယ်။ မြနန္ဒာက အစားအသောက်ကို မကြိုက်တော့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ စားဝင်တယ်။ မကြိုက်ရင် စားလို့ မရတဲ့ အကျင့်ကို ပြင်ရအုံးမယ်။ အရင် ၃-၄ နှစ်က နဲ့မတူတော့ဘူး။ အသက်ပဲကြီးလားလို့ လား၊ လူက ခံနိုင်ရည် အားနည်းလာလို့ လား မသိဘူး ခုနောက်ပိုင်း အစာမစားရင် သိပ်သိသာတယ်။ မူးနေရော ( ဒီနေရာမှာ မသောက်ပဲ မူးနေတယ်ဆိုပြီး အားကျနေမယ့် သူတွေရှိနိုင်တယ်။ )\nဟင်းချက်ကျွေးမယ် လာစားဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်တဲ့ သူငယ်ချင်း စိုးမိုး ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်တယ်။ သွားစားချင်ပေမယ့် နေသိပ်မကောင်းတာနဲ့ဝေးဝေးမသွားချင်လို့သွားမစားဖြစ်လိုက်ဘူး။ အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်း မစားရတာ အတော်ကြာပြီ။ နီးတယ်ဆို သွားစားဖြစ်မှာ။ နောက်ပိုင်း စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ နေတဲ့ နေရာတွေ နဲ့နီးနီးနားနားနေမှာ သွားနေရင် ကောင်းမလား စဉ်းစားနေရပြီ။\nစားပါ..စားပါ..လူလေးသေးသလောက် အတော်စားနိုင်တဲ့ကလေးမ.. စားနိုင်တယ် ဆိုတာ အများကြီးစားတာ ကိုပြောတာ မဟုတ်ဘူး.အစုံ စားနေတာ ကိုပြောတာ..\nThursday, January 29, 2009 11:03:00 PM


နားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်သုံး – Billy Joel (The Stranger) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nMusic » နားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်သုံး – Billy Joel (The Stranger)\t24\nနားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်သုံး – Billy Joel (The Stranger)\nPosted by မြစပဲရိုး on Mar 15, 2015 in Music | 24 comments\n“တစိမ်း” လို့ကြားလိုက်တာနဲ့ ကိုယ် နဲ့ လုံးဝ မသိတဲ့ သူ (ဒါမှမဟုတ်) ကိုယ်နဲ့ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိတဲ့ အခြေအနေ (ဒါမှမဟုတ်) ကိုယ်မရောက်ဖူးတဲ့ နေရာဒေသ/အစားအစာ လိုမျိုး တွေ ကို ဆိုလိုတာ သိလိုက်ကြပါတယ်။\nတကယ်တော့ “တစိမ်း” ဆိုတာဟာ အပြင် မှာ လူတစ်ယောက် လို အနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အတွင်း သဏ္ဍာန် ထဲ မှာလဲ ရှိနေပါတယ်။\nThe Stranger သီချင်း က ဒီ ရက်ထဲ စိတ် ဂယောက် ဂယက် ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေ တွေ ကို ပြန်တွေးရင်း ညည်းတွားမိ နေခဲ့ တဲ့ နားဦးတည့်ရာ သီချင်းပေါ့။\nသီချင်း ထဲ ကလို လူ တွေ ဟာ ကိုယ့်မှာ တစ်ခြား မျက်နှာဖုံး တွေ အများကြီး ရှိနေတာ ကို သတိမထား မိ ဖြစ်နေသလားဘဲ။\nလူ တစ်ယောက်ဟာ သူ ပြောနေသမျှ၊ လုပ်ကိုင် နေသမျှ တွေ က တကယ် ဘဲ သူ့ပင်ကိုယ်လား။\nသူ့မှာ တစ်ခြား အသွင်နဲ့ မျက်နှာဖုံး တွေ ရှိနေခဲ့တာ သူကိုယ်တိုင်တောင်မှ သတိမထား မိ နေတာ ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။\nကိုယ့် ကိုယ်ပိုင် အသွင် မဟုတ်တဲ့ အဲဒီ မျက်နှာဖုံး တွေ က တစ်ခါတစ်ခါ ပေါ်လာတတ် တာ ကို ကိုယ်က အတင်း လျှို့ဝှက် ထားလိုက်တာ ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။\nကိုယ့်ဟာ ကို ကိုယ်မရင်းနှီးတဲ့ အသွင် ပြောင်း သွားမှာ ကို ကြောက်နေတာ ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။\nကိုယ့်စိတ် မဟုတ်တဲ့ တစိမ်း စိတ်မျက်နှာ တွေ ဖြစ်နေခဲ့လိုက်တာ ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ရ အောင်ထားနေရတာ ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။\nကိုယ် မသိတဲ့ တစိမ်း စိတ်မျက်နှာဖုံး ကို ပြောင်းကြည့်ဖို့ ကျွန်မတို့ ကြောက်ကြတယ်။\nတကယ်တော့ အဲဒီ တစိမ်း စိတ်မျက်နှာ က ထင်တာသလို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် လို ဖြစ်ချင်မှလဲ ဖြစ်မှာပါ။\nမထင် တာထက် တောင် ပိုပြီး ကောင်းချင်ကောင်း တာ ဖြစ်ချင်လဲ ဖြစ်လာမှာပါ။\nတစ်ခါတစ်ခါ ပုံသေ အတိုင်းဘဲ လုပ်နေ၊ တွေးနေတဲ့ ခေါက်ရိုးကျိုး စိတ် မျက်နှာတွေ ကို ကိုယ်ကြောက်တတ်တဲ့ တစိမ်း စိတ်မျက်နှာ တွေ နဲ့ ပြောင်းကြည့် ကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။\nအပြောင်းအလဲ ဆိုတာ စိတ်သစ် လူသစ် မျက်နှာ အသစ် နဲ့ ပျော်ဖို့ကောင်းတတ်ပါတယ်။\nကိုယ်ကျိုး မပါ တဲ့ စိတ်စေတနာကောင်း အတွေးအမြင် သစ် တွေ နဲ့ ကျမတို့ အားလုံး ချစ် တဲ့ အဖ မြန်မာပြည် ( သူကြီး မင်း က ကျွန်တော် တို့ ရဲ့ အမိ မြန်မာပြည် လို့ တွေး) အနာဂါတ် ကောင်းမွန် တိုးတက် ပြီး မြန်မာ ဆိုတာကို ကမ္ဘာပေါ် မှာ လက်မထောင် ဂုဏ်ယူနိုင်ဖို့ အချင်းချင်း ခွင့်လွှတ် ဖေးမ (သတိ – ဖင်မ မဟုတ်) ရင်း အာဃာတ အမုန်းတရား တွေ ဖယ်ပြီး အားလုံး ကြိုးစား ကြရအောင်ပါ။\n* လေဖိအား များ တပ်ရင်း ဦးစီးချုပ်\nYou’ve done it why can’t someone else?\nမြစပဲရိုး says: Billy Joel (The Stranger)\nWell we all haveaface .. That we hide away forever .. And we take them out and show ourselves .. When everyone has gone\nSome are satin .. some are steel .. Some are silk and some are leather\nThey’re the faces of the stranger .. But we love to try them on\nမြစပဲရိုး says: ဒီ သီချင်းက ထူးအိမ်သင်ရဲ့ “တစိမ်းဆန်ဆန်” ရဲ့ မူရင်း ပါ။\nထူးအိမ်သင်ရဲ့ “တစိမ်းဆန်ဆန်” က ဒီ သီချင်း ရဲ့ ကော်ပီပါ။\nဒီ စကား နှစ်ခု ဟာ ကွာ တယ်လို့ ထင်ကြ ရဲ့လား။ ဒီမှာ ထူးအိမ်သင် ရဲ့ သီချင်းပါ။\nမူရင်း က စန္ဒယား သံ နဲ့ စ ပြီး သူ့သီချင်း က လေချွန်သံ လေး နဲ့။\n… .. … အလယ်မှာ စည်းခြားပြီလား ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ် ခဲ့တာလားကွယ်\n… .. … အချိန် တွေ နောက်လှည့်ပစ်ချင်သေး တယ်\n… .. … အရင်လို ပြန် နေနိုင်မလားဟေ့ …\n(တော်ပါတော့ နောက်ပြန် မလှည့်ကြပါ နဲ့တော့) lol:-))))\nkai says: တစ်ခါတစ်ခါ ပုံသေ အတိုင်းဘဲ လုပ်နေ၊ တွေးနေတဲ့ ခေါက်ရိုးကျိုး စိတ် မျက်နှာတွေ ကို ကိုယ်ကြောက်တတ်တဲ့ တစိမ်း စိတ်မျက်နှာ တွေ နဲ့ ပြောင်းကြည့် ကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။\nဘာဖြစ်လာမှန်းမသေချာတဲ့.. အနာဂါတ်ကိုရဲရဲလှမ်းဝံ့တာ.. လစ်ဘရယ်..။\nလွတ်ပြန့်စွဲကြဟေ့.. ဒို့ဗမာ..။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 8068\nမြစပဲရိုး says: ဟုတ်ကဲ့ ပါရှင့် မဟာ ကွန်ဆားဗေးတစ် သူကြီးမင်း။ သို့ပေမဲ့ ရှင် သန်ရာ ဘက် ကို လှမ်းဆွဲဆောင် မယ် မတွေး နဲ့။ မလိုက်ဘူး။ lol:-))))\nတိမ်မည်း says: အာဃာတ အမုန်းတရား တွေ ဖယ်ပြီး အားလုံး ကြိုးစား ကြရအောင်ပါ။\nအဲ့လိုကြိုးစားနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပေါ့ အရီးရယ်။ ဒါပေမယ့် ဒဏ်ရာတွေက သိပ်များတယ်။\nစည်းနဲ့ ကမ်းနဲ့ လစ်ဘရယ် ယောကျာ်း says: ဘီလီဂျိုဝယ်လ် နားထောင်သကိုး\nရစ်ချီ ဆမ်ဘိုရာ ကော မမြည်းကျိချင်၀ူးလား\nစတွိုင်းဂျား အင်သစ်စ်တောင်ဂ့်း တပုဒ်ထဲနဲ့\n•*¨နန်းတော်ရာသူ •*¨ says: Billy Joel က Uptown girl မူရင်းအဆိုရှင်လား\nမြစပဲရိုး says: Yes. He is. Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 8068\nမြစပဲရိုး says: နောက်ပိုင်း Westlife ပြန်ဆိုထားတာ။\nWo wo wooooo wooooo …\nArr ya… ya …ya .. Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 1372\n•*¨နန်းတော်ရာသူ •*¨ says: Westlife က တော့ အချစ်ဟောင်းတွေမို့ အကုန်ကြိုက်။ဒါပေမယ့် ပြန်ဆိုတွေများနေမှန်းကြီးမှ သိသိလာတာ flying without wings ကလည်းပြန်ဆိုပဲ။\nစည်းနဲ့ ကမ်းနဲ့ လစ်ဘရယ် ယောကျာ်း says: ma ti bu bya\nWas this answer helpful?LikeDislike 12067\nAlinsett@Maung Thura says: တစိမ်း ဆိုလို့.. မြန်မာ သတ်ပုံ မြန်မာစာ စကား မှာ…\nဒဇိမ်းလို့ အသံထွက်ပြီး သူစိမ်းလို့ ရေးတာလည်း တွေ့ဖူးတယ်။\nသူတစိမ်း လို့လည်း တွေ့တယ်..\n.ရေးတာရော …ဖတ်တဲ့အသံပါ…အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး တိကျ သေချာရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ…\nဘာသာ စကားဆိုင်ရာ ပညာရှင်တွေ အို…..အေးးးးးအေ့ ….အို…..\nဆက်အိပ် ဆက်အိပ်… ———————-\nအားလုံးချစ် တဲ့ အဖ မြန်မာပြည် အနာဂါတ် ကောင်းမွန် တိုးတက် ပြီး မြန်မာ ဆိုတာကို ကမ္ဘာပေါ် မှာ လက်မထောင် ဂုဏ်ယူနိုင်ဖို့ ….\nကျနော့်ကို ဆုတောင်းပြည့်ဘုရား တန်ခိုးကြီးကြီးလေး.. ညွှန်ကြပါဦး..\nမြစပဲရိုး says: မောင်တိမ်မည်း\nစိတ်ဆိုတာ ပြောင်းဖို့ သင့်ရင် ကြိုးစားပြောင်း ကြည့်ရမှာပါ။\nမလွယ်တော့ မလွယ်ဘူးပြောနိုင်ပေမဲ့ ပြောင်းမဲ့ သူ ရဲ့ ပညာဉာဏ် အတွေးအခေါ်ပေါ်မှာ တည်ပြီး ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားလိုစိတ် ပေါ်ပါတယ်၊\nပြောင်းဖို့ အဆင့်မမှီဘူး ထင်ရင် ပွဲ ထဲ က ထွက်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးဘဲ။\nအခုချိန်မှာ တစ်ကိုယ်ရည် ခံစားချက် တွေ က အများ ကို အနှောက်အယှက်ပေးနေတော့ တာ။\nအများက လဲ ရိပ်မိ လာပြီမို့ သူတို့ မပြင်နိုင်ရင် သူတို့ ကို ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။ မောင်ဂီ\nရစ်ချီ ဆမ်ဘို မကြားဖူးဘူး။\nတစ်ခြားသီချင်း တွေ ကိုပါ ဆက်ဖွလိုက်တော့ သူ့ကြည့်ရတာ ခရစ်ယာန်သီချင်း ဆိုသူများလားဘဲ။\nဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ရူပါကတော့ ဖြောင့်သားကိုး။ ဆက်ဆက်\nမင်း ရဲ့ ရင်ထဲ မှာ မင်း ဆုတောင်း ကို ပြည့်စေမဲ့ ဘုရား ရှိနေတာ ကိုလေ။\nမြန်မာ-အင်္ဂလိပ် အဘိဓာန် မှာ သူစိမ်း / တစိမ်း နှစ်မျိုးလုံး ကို Stranger လို့ ဖော်ပြထား တယ်။\nမဆိုးပါဘူး။ Flexible ဖြစ်ပါတယ် ဆက်ဆက် ရဲ့။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 8014\nစည်းနဲ့ ကမ်းနဲ့ လစ်ဘရယ် ယောကျာ်း says: အရီး\nသည်ဘက်မှာတော့ ခီညားထမင်းစားတာ ကျုပ်ဆွမ်းတော်တင်သလောက် ရှိတာမုိ့\nမြစပဲရိုး says: မှန်ပါဖျာ့။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike This solution has been deemed correct by the post author\nCourage says: ရေးဖူးတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် သတိရမိသွားလို့ တင်လို့တာ စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ဒေါ်လေးမြ\nငါနှင့်ငါကြား ၊ ငါကခြား၍\nငါ့ကိုငါအမြဲ ၊ ရှာသော်မတွေ့လဲ\nကြိုးစား၍သာ ၊ ငါဆက်ရှာမည်\nတစ်နေရာဆီ ၊ ငါရှိသည်။”\nကိုငှက်ရဲ့ တစိမ်းဆန်ဆန်ကိုတော်တော်ကြိုက်ခဲ့တာ။ Billy Joel ရဲ့ The Strangerနားထောင်မိတော့ သူစားသားတွေကို ပိုကြိုက်သွားတယ်။ ကျေးဇူးပါ။\nမြစပဲရိုး says: ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာတုန်း။\nကိုယ်ပိုင် ကဗျာလေး အတွက် အစိမ်းချယ်ပေးပါတယ်။\nတကယ်တော့ ငါ တွေ က ပုံစံမျိုးစုံ ပြောင်းပြောင်း နေတာ ကို မဟုတ်သယောင် ဟန်ဆောင် နေကြရတာလေ။\nဦးကြောင်ကြီး says: မှံအိ.. ဒါကြောင့် အချို့ မြန်တျန့်မတွေ ပေါဒါ.. လစ်ဗင်းတူဂဲဒါ မြန်တျန့်နဲ့မထား.. ဒဇိမ်း လူမျိုးခြားနဲ့ ထားအိဒဲ့.. များဒေါအားဖြင့်တော့ အဖြူ မယပါဘူး… ပဲနဲ့အမည်း ဖျစ်ကုံဒါမြားအိ။ မြန်တျန့်ထီးကြတော့ ပဲမ၊ အမည်းမဂတောင် ဆိတ်မဝင်ဇားတော့ အရိုးကိုစည်းရိုးထိုး ကိုယ့်အမြိုးပဲ ခြစ်ပြရတာပဲ.. ခွီး..\nခင်ဇော် says: ကိုယ်မှာ မျက်နှာဖုံးတင် မက မျက်နှာတွေလည်း အများဂျီးရယ်။\npooch says: ၂ ပုဒ်လုံး ဒေါင်းနေတယ် အခု\nအသက်ကလေးရလာတော့ မျက်နှာဖုံးတွေ မဖြစ်မနေ တပ်မှ တပ်ရတဲ့အနေအထားရှိလာတယ်\nတပ်ရင်းနဲ့ ခွာမရတော့တာတောင် ရှိတယ်\nအဲ့ဒါကိုကပဲ အတွေ့အကြုံခေါ်သလား ရင့်ကျက်မှုခေါ်သလားပဲ စိမ်းလွန်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးဆိုသော်ငြား ရွေးချယ်စရာမရှိအောင် ဖြစ်နေမှတော့ အံဝင်အောင် ကြိုးစားတပ်ရမှာပေါ့\nMr. MarGa says: သူစိမ်း ဟုတ်လား!\nအရင်းအချာ ဆိုတာ ဘယ်မှာရှိသတုန်း\nမိသားစု ဆိုတာတောင် သူစိမ်းနှစ်ယောက်က အစပြုလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပေဘူးလား\nကိုယ့်စိတ်နဲ့ ကိုယ့် ကိုယ် တောင် တစ်ခါတစ်ခါ သူစိမ်းတွေဖြစ်နေတာပဲကို\nnaywoon ni says: xenophobia ကတော့ နိုင်ငံခြားသားကိုကြောက်တာတဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမှာ ကြောက်တာကျတော့ ဘယ်လိုခေါ်မလဲ ???\nခင်ဇော် says: Fear of Change Phobia – Metathesiophobia\nblack chaw says: အစ်မရေ…။\nမဆီမဆိုင် စကား အတင်းစပ်ပါရစေ…။\nGerard Joling ဆိုတဲ့ အဆိုတော် တစ်ယောက်ကို ညွှန်းပါရစေ…။\nသူ့သီချင်းကို မြန်မာပြည်မှာ ပြန်ဆိုတာ တစ်ပုဒ်ပဲ ကြားဖူးတယ်ခင်ဗျ…။\nစကားလုံးမရှိတဲ့ ကောင်းကင် ၂ သီချင်းရဲ့ မူရင်းအဆိုတော်ပါ…။\nWe don’t Have to say the word သီချင်းပါ…။\nမူရင်းကို နားထောင်ထားရင် ထူးအိမ်သင်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ အရသာရှိမယ်မဟုတ်ပါ…။\nအခု အစ်မကို နားထောင်စေချင်တာက\nHearts on fire သီချင်းပါ…။\nနားထောင်ဖြစ်အောင် နားထောင်ကြည့်စမ်းပါ အစ်မရယ်…။\nကျွန်တော် ကြိုက်လွန်းတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်မို့ပါ…။


Medical Writings ဆေးပညာစာများ: Cancer Symptoms for Men ယောက်ျား-ကင်ဆာ လက္ခဏာများ\nယောက်ျားတွေမှာ ကင်ဆာ ဖြစ်နေတာ စောစောသိဘို့ လိုအပ်တာ (၁၅) ချက် ရှိပါတယ်။ တချို့ရောဂါလက္စဏာတွေက ယောက်ျားတွေမှာသာ သီးသန့် ခံစားရတာတွေ ဖြစ်တယ်။\nNo.1 - Breast Mass ရင်သား အကျိတ် စမ်းမိသလား\nယောက်ျားတွေမှာ ရင်သား-ကင်ဆာ မဖြစ်ပါဘူးထင်တာ မမှန်ပါ။ အဖြစ်တော့ မများပါ။ အကျိတ်သာမက အပေါ်ယံ အရေပြား ခွက်နေ-ချိုင့်နေတာ၊ နို့ထိပ်ဖျား အထဲဝင်နေတာ၊ နီရဲပြီး အရေပြား ခြောက်ကွာနေတာ၊ ထိပ်ဖျားက တခုခု ထွက်တာတွေ ရှိနေရင် ဆရာဝန်ပြပါ။\nNo.2- Persistent Pain or Discomfort in Any Body Area ကိုယ်ခန္ခာ တနေရာရာမှာ မပြတ်တမ်း နာနေသလား\nလူတိုင်း အသက်ကြီးလာရင် ဟိုကဒီက နာကြမယ်။ နာနေတာ ကြာပြီ၊ ဘာမှန်းမသိဘဲ နာနေရင် ကင်ဆာလား စစ်ပါ။ ကင်ဆာက နာတယ်ဆိုတာ ရှားတော့ ရှားပါတယ်။\nNo 3. - Changes in the Testicles or Scrotum ကျားအစိ၊ ကပ်ပယ်အိတ်မှာ အပြောင်းအလဲ ရှိလာသလား\nTesticular cancer ကျားအစိ-ကင်ဆာက အသက် ၂ဝ နဲ့ ၄ဝ ကြား အဖြစ်များတယ်။ American Cancer Society အမေရိကန် ကင်ဆာ အသင်းက ယောက်ျားတိုင်း ပုံမှန်ဆေးစစ်တာထဲမှာ ဒီနေရာကိုပါ စစ်ဘို့ အကြံပေးထားတယ်။ တချို့ဆရာဝန်တွေကတော့ လတိုင်း ကိုယ့်ဖါသာ စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အရွယ်အစား၊ အကျိတ်၊ လေးလံနေတယ်ထင်တာ သံသယရှိရင် ဆရာဝန်ပြပါ။\nNo.4- Changes in the Lymph Nodes တက်စေ့တွေ ကြီးနေ-ရောင်နေသလား\nလည်ပင်းနဲ့ ချိုင်းအောက်က တက်စေ့တွေ ကြီး-နာ-နီ-ပူနေသလား။ တခြားနေရာတွေမှာလဲ အဲလိုဖြစ်နေသလား။ အရင် ရှိနေတာက ပိုကြီးကြီးလာရင်၊ တလနေလို့မှ မပျောက်သေးရင် ဆရာဝန်ဆီပြေးပါ။\nNo.5- High Fever ကိုယ်သိပ်ပူပြီး ဖျားသလား\nအပူချိန် > 103 F ကျော် ဖျားတာနဲ့ အဖျား တော်တော်နဲ့ မပျောက်တာဖြစ်နေသလား။ ဘာလို့ ဖျားမှန်းမသိ ဖြစ်နေသလား။ တချို့ကင်ဆာတွေက ဖျားတတ်တယ်။ ဥပမာ Lymphoma (လင်ဖိုးမား) နဲ့ Leukemia (လူကီးမီးယား) တွေ။ တနေရာမှာဖြစ်နေတဲ့ ကင်ဆာ နောက်တနေရာကို ပြန့်ရင် ဖျားတတ်တယ်။\nNo.6- Weight Loss Without Trying ကိုယ်အလေးချိန် ကျလာသလား\nတမင်တကာ ပိန်အောင် လုပ်တာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်အလေးချိန် ကျလာတယ်ဆိုရင် သတိထားပါ။\nNo.7- Gnawing Abdominal Pain and Depression ဗိုက်နာပြီး စိတ်ဓါတ်ပါ ကျလာသလား\nဒါဆိုရင် ဆေးစစ်ပါ။ Jaundice အသားဝါတာကော ရှိသလား။\nNo. 8 - Fatigue (Physical or Mental) စိတ်ရော လူပါ အားကုန်နေသလား\nယောက်ျားတွေမှာ အဲလိုဖြစ်တာဆိုရင် ကင်ဆာ နဲ့ ဆိုင်နေတတ်တယ်။\nဥပမာ Leukemia (လူကီးမီးယား)၊ Colon cancer အူမကြီး-ကင်ဆာ၊ Stomach cancer အစာအိမ်-ကင်ဆာ။\nNo.9- Persistent Cough ချောင်းဆိုးနေတာ မပျောက်နိုင်ဖြစ်နေသလား\nရက် ၃ ပါတ်ကြာတဲ့အထိ ချောင်းဆိုး မပျောက်ရင် ဆရာဝန်ပြပါ။ အအေးမိ၊ တုပ်ကွေးစတဲ့ ဗိုင်းရပ်စစ် ဝင်တာ၊ တချို့ဆေးတွေ သောက်ရတာကြောင့် ချောင်းဆိုးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကြောင့်က မကြာခင် ပျောက်သွားမယ်။ Chronic bronchitis နာတာရှည် လေပြွန်ရောင်တာ၊ Acid reflux အက်စစ်ရည် အထက်ဆန်တာ မဟုတ်ရင် ကင်ဆာ မဟုတ်တာ ဖယ်ထုတ်ဘို့ ဆေးစစ်ရမယ်။\nNo. 10 - Difficulty Swallowing အစာမျိုချတာ ခက်လာသလား\nအစာမာဖြစ်ဖြစ် အရည်ဖြစ်ဖြစ် မျိုချဘို့ ခက်လာတာ ကင်ဆာမဟုတ်တာ သိအောင်လုပ်ရမယ်။ Dysphagia ခေါ်တယ်။ Cancer of the esophagus အစာမျိုပြွန်-ကင်ဆာဖြစ်ရင် အဲလိုဖြစ်လာတယ်။\nNo. 11 - Changes in the Skin အရေပြား အပြောင်းအလဲတွေ သတိထားပါ\nအရောင် ကွဲပြား၊၊ အပါး-အထူ မတူဖြစ်လာသလား။ သွေးထွက်လွယ်လာသလား။ ငယ်ကတည်းကရှိနေတဲ့ မှဲ့က တမျိုးတမည် ဖြစ်လာသလား။\nNo. 12 - Blood in Sputum, Stool or Urine သလိပ်ထဲ၊ ဆီးထဲ၊ ဝမ်းထဲမှာ သွေးပါလာသလား\nချောင်းဆိုးရင်း သွေးပါသလား။ သွေးက တခါတလေ ချောင်းဆိုးရဖန်များလို့ မဆိုစလောက်ပါတာမျိုးက မဆိုးပါ။ သလိပ်နဲ့ ရောပါနေရင် TB တီဘီ မှ မဟုတ်ပါ Lung cancer အဆုပ်-ကင်ဆာကနေလဲ လာနိုင်တယ်။ ဆီးသွားတဲ့ထဲမှာ သွေးပါနေတာဟာ ကျောက်ကနေသာ မဟုတ်ပါ ကင်ဆာကနေလဲ လာနိုင်တယ်။ ဝမ်းထဲသွေးပါတာက ဝမ်းကိုက်တာ၊ နဲ့ လိပ်ခေါင်းကနေ မဟုတ်ရင် ရောဂါကြီးဖြစ်နေနိုင်တယ်။\nNo. 13 - Mouth Changes ခံတွင်းမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိနေသလား\nပါးစပ်မှာ အနာပေါက်တာ တော်တော်နဲ့ မပျောက်ဖြစ်နေသလား။ ဆေးလိပ်သောက်သူ၊ ဆေးငုံသူတွေဆိုရင် ပိုသတိထားပါ။ ပါးစောင်နေရာ လျှာတွေမျာ ထူးခြားတာ ရှိလာရင် ဆရာဝန်ပြပါ။ ဖြူလာတာမျိုးကို Leukoplakia ခေါ်တယ်။ ကင်ဆာ မဖြစ်ခင်အဆင့်လို့ သတ်မှတ်တယ်။\nNo. 14 - Urinary Problems ဆီးပြဿနာရှိ ပါသလား\nဆီးခဏခဏ သွားလာရတယ်။ ဆီးထွက်ဘို့ ကြာနေတယ်။ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ဆီးသွားတော့ ခြေထောက်လာစိုနေတာ၊ ဆီးသွားရတာ အားမရဖြစ်တာ၊ စတာတွေရှိရင် ဆရာဝန်ပြပါ။ “မိန်းမ မီး၊ ယောက်ျား ဆီး” ဆိုသလို အသက်ရလာတာနဲ့ ယောက်ျားတွေမှာ ဆီးပြဿနာ ရှိလာတတ်တယ်။ အများဆုံးဖြစ်တတ်တဲ့ Benign prostatic hyperplasia (BPH) ဆီးကျိတ်ကြီးတာကတော့ ကင်ဆာ မဟုတ်ပါ။\nNo. 15 - Indigestion အစာမကျေတာ ဖြစ်ပါသလား\nတခါတလေဖြစ်တာကိစ္စမရှိပါ။ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေရင် ဆင်ခြင်ရတော့မယ်။ အစာမကျေတာကို တချို့က Heart attack နှလုံး (အတက်ခ်) ရတယ် ထင်ကြတယ်။ အစာမကျေတာက ဆက်တိုက်လိုဖြစ်လာရင် အစာမျိုပြွန်၊ လည်ချောင်း နဲ့ အစာအိမ် ကင်ဆာတွေကနေလဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။


အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း ဘာကြောင့် အားနည်းနေရသလဲ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Opinions & Discussion » အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း ဘာကြောင့် အားနည်းနေရသလဲ\nအလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း ဘာကြောင့် အားနည်းနေရသလဲ\nPosted by manawphyulay on Feb 4, 2011 in Opinions & Discussion, Think Tank | 18 comments\nဒါကတော့ မနောတို့ဆီမှာ နောက်ပိုင်းဖြစ်လာတဲ့ သဘောလေးပါ။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း နည်းတယ် ဆိုတဲ့နေရာမှာ တန်အောင် မပေးနိုင်တာ၊ တန်အောင် မရတာဆိုတဲ့ အချက်တွေလည်း ပါမယ်ထင်ပါတယ်။ အလုပ်ရှင်အနေနဲ့ ပေးနိုင်တဲ့ ပမာဏကလည်း နည်းသလို အလုပ်လုပ်မယ့် သူအတွက် ပြန်ရမယ့် Reward ကလည်း နည်းနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်တွင်းအလုပ်ဆို စိတ်မဝင်စားကြတော့ပဲ နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတော့တယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ဘယ်လိုလုပ်မယ်၊ ဘာတွေတတ်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုတာတွေ သိတဲ့သူတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နိုင်ပေမယ့် မသိသူတွေ အတွက်ကြတော့ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ရမှန်း မသိတော့ပဲ၊ ဟိုဟာကောင်းနိုးနိုး၊ ဒီဟာကောင်းနိုးနိုး အများတကာ အကြံပေးတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြပါတယ်။ ကိုယ့် Talent က ဘယ်နေရာမှန်း မသိပေမယ့် အဆင်ပြေတဲ့နေရာကို ဝင်တိုးကြရပါတယ်။ အဲဒီလို ဟိုနေရာ ဝင်တိုးလိုက်၊ ဒီနေရာ ဝင်တိုးလိုက်နဲ့ ယောင်သွားကြတဲ့ သူတွေလည်း မနည်းပါဘူး။ သူများတွေ AutoCAD ဆို လိုက် AutoCAD၊ သူများတွေ Graphic ဆို လိုက် Graphic ၊ အဲဒီလိုနဲ့ အခြေခံ အဆင့်က မတက်တော့ပါဘူး။ ပိုက်ဆံတတ်နိုင်တဲ့သူတွေက သင်တန်းတွေ တက်နိုင်ကြပေမယ့် ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်သူတွေကတော့ ကိုယ်ဘယ်လိုမှ မမျှော်မှန်းခဲ့တဲ့ လမ်းတွေကို ရွေးရပါတော့တယ်။ မနောတို့လို နိုင်ငံခြားကို မကူးနိုင်သေးတဲ့သူတွေကတော့ ရရာနေရာကနေ လောက်င မလောက်င ၀င်လုပ်နေရသေးတာပေါ့။ မလုပ်လို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ ၀မ်းစာက ရှိသေးတာကိုး။\nအလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း အားနည်းခြင်း ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ နိုင်ငံတိုးတက်မှု အပေါ်မှာ တိုက်ရိုက် မှီခိုနေပါတယ်။ နိုင်ငံ တိုးတက်မှု ကောင်းလေ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း ပွင့်လေပါပဲ။ ခုလို Information Age မှာ နိုင်ငံတိုးတက်လာတယ်ဆိုရင် သတင်းအချက်အလက် နည်းပညာလည်း ကျွဲကူးရေပါ တိုးတက်လာတာပါပဲ။ အဲဒီလို တိုးတက်ပြီဆိုတာနဲ့ သတင်းအချက်အလက် နည်းပညာဆိုင်ရာ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း တွေလည်း ပွင့်လာမှာပါ။ ဒီ အခြေအနေ ရောက်ရင်တော့ ငါ့အကိုကြီးက System Analyst၊ လစာ ဘယ်လောက်ရတယ်။ ငါ့ ဦးလေးက Game Developer၊ လစာက ရေလည် လန်းတယ်။ ငါ့ အမကတော့ Graphic Designer၊ လစာကတော့ မမေးနဲ့ ဆိုတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် လူငယ်တွေအနေနဲ့ ကလေး ဘဝကတည်းက အားကျစရာ၊ အတုယူစရာတွေ ဖြစ်ပြီး ဘယ်လို လျှောက်လှမ်း ရမယ်ဆိုတဲ့ Guide Lines တွေလည်း ရလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခု အခြေအနေမှာတော့ မမှီတဲ့ ပန်း တုံးခုလှမ်း ဆိုသလို နိုင်ငံခြားက စံနှုန်းတွေအတိုင်း လိုက်နေကြရပါတယ်။ လူစွမ်းကောင်းတွေကတော့ မိုးပျံပြီး မမှီတဲ့ပန်းကို ခူးနိုင်ပေမယ့် လူစွမ်းကောင်း မဟုတ်သူ တွေကတော့ ပန်းခြောက်လေးတွေ ကောက်ပြန် ဆိုသလို အလုပ်ဖြစ်တယ် ဆိုရုံလောက် သွားနေကြရပါတယ်။ ကဲ ဒီတော့ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ခေါင်းထဲ စဉ်းစားနေရုံနဲ့ မဖြစ်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေပါတော့တယ်။ မိတ်ဆွေကော ဘယ်လိုမြင်လဲ။\nInformation Age ဆိုတာက Direct ရောက်နိုင်တာမဟုတ်ပါ။ အခြေခံ ကြားခံ အဆင့်တွေရှိပါတယ်။ နည်းပညာပိုင်းကို စိတ်ဝင်စားမှု အပိုင်းသာရှိနေတာ အားထုတ်မှု အပိုင်းကတော့ မနောပြောသလို ဘယ်သူကဘာဟေ့ဆို လိုက်ဘာကြတာ။ အကုန်လုံးကို မဆိုလိုပါ။ မြင်ဖူးသမျှကို လက်လှမ်းမီသလောက်ကိုပြောတာ။\nSystem Analyst တို့Game Developer တို့Graphic Designer တို့ဆိုတဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေက နာမည်လှတယ်။ ကျုပ် အမြင် ဒီနိုင်ငံရဲ့ နည်းပညာ အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ခြေလှမ်းက တမျိုးကြီးပဲလို့ မြင်တယ်။ ၀မရှိပဲ ၀ိလုပ်နေသလိုပဲ။\nအခြေခံ ကြားခံ အဆင့်တွေ ဘာမှ မရှိပဲ Information Age ဆိုတာက မြေသားခိုင်မာမှုကို မစစ်ဆေးပဲ အထပ်မြင့်တိုက်ကို ဆောက်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။\nကျမအမြင်တော့ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းက မရှိဘူးတော့မဟုတ်ဘူး။ ဂျာနယ်တွေမှာ အလုပ်ခေါ်တာတွေ အများကြီးတွေ့နေပါတယ်။ အလုပ်ရှာသူတွေက အလုပ်ရှာခက်သလို အလုပ်ရှင်တွေဘက်ကလည်း တကယ့်လူတော်ရှာဖို့ခက်နေတယ်။ မြင်ရတာပြောတာနော်။ လိုချင်တာနဲ့ ပေးနိုင်တာ အံမ၀င်ဘူးဖြစ်နေကြတော့ လွဲနေကြပြီး အခွင့်အလမ်းတွေ နည်းသွားရတာလိ်ု့မြင်တယ်။ တစ်ချိူ့ကြတော့လည်း အခွင့်အလမ်းတွေရှိနေပေမဲ့ မရှာနိုင်တော့ လွဲသွားရတာပေါ့။ သင်တန်းတွေတက်ထားနိုင်တာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်တွေရပြီး တကယ်မတတ်သေးသူတွေလည်းရှိတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သေချာဖော်ပြခွင့်ရမယ် ပြောပြ တင်ပြနိုင်မယ်ဆိုရင် သင့်တော်တဲ့အလုပ်တစ်ခုကတော့ စောင့်နေမှာပါ။ အချိန်နဲ့ သည်းခံမှုတော့လိုတာပေါ့နော်။ reward ပေးတာနည်းတာကတော့ ကိုယ့်စီးပွားကော တိုင်းပြည်စီးပွားပါတက်လာရင် ပိုဖြစ်လာမယ်ထင်တယ်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားမလျှော့ပါနဲ့ ။ ဆက်ကျိူးစားနေပါ။ ကိုယ့်နိုင်ငံ အတွင်းမှာလည်း အခွင့်အရေးတွေရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ကျိူးစားမှုနဲ့ အားထုတ်မှုက ကိုယ့်ကံကောင်းတွေကို ခေါ်ဆောင်လာမှာပါ လို့ အားပေးချင်ပါတယ်။\nအဲဒါတော့ ဒီလိုရှိပါတယ် nigimi77 ရယ်…. ဒီဟာက တော့ ဟိုလိုပေါ့။ ဟုတ်တယ်ဗျ.. အောက်ခြေမခိုင်ပဲ ဆောက်နေတဲ့ အိမ်လိုပဲ ကျွန်တော်လည်း စောင့်ကြည့်နေတာ ပြောဖူးတယ်။ အောက်ခြေခိုင်ဖို့ ငါးနှစ် ဆယ်နှစ်လုပ်ရဦးမယ်။ နို့မို့ကတော့ မအောင်မြင်နိုင်သေးဘူး။ အောက်ခြေခိုင်ဖို့ဆိုတာ ခြတက်နေတာတွေ အပျက်တွေ ပြင်ဖို့ပါလိုတာ။ ဒီ မျိုးဆက်မှာတော့ အသီးအပွင့် စားသုံးဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့ဦး။\nအလုပ်ရှာတဲ့ လူဘက်က အလုပ်ရှားသလို အလုပ်ခေါ်တဲ့ လူဘက်ကလည်း လူကောင်း ကို လိုချင်ပါတယ်။ စစပေးပေးချင်း လစာ နည်းတာ ဘာညာ နဲ့ ဂျီးများကြတယ်။ လစာ နည်းတာ ကို သည်းခံ လုပ်နိုင်ရင် အချိန်တခုက နေရာတခုပေးပြီး ကြိုးစားမှုပေါ်မူတည်ပြီး တိုးသွားနိုင်ပါတယ်။ အလုပ်ပေါ် စေတနာ နည်းသူတွေ တော်တော် များများ တွေ့ရပါတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတွေက လုပ်ခ ပိုရသော်လည်း ရတာနဲ့ တန်အောင် မခိုမကပ်ဘဲ လုပ်ရတာမျိုး အဲဒီ အချက်တွေကြောင့် ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီမှာက လစာနည်းတယ် သာ အော်နေကြတာ အလုပ် အပေါ် စေတနာ နည်းတာတွေ အများကြီး တွေ့ရပါတယ်။\nသူများ အလုပ်ကို လုပ်နေပေမဲ့ ကိုယ့်အလုပ်လို သဘောထားပြီး စေတနာ ထားလုပ်ရင် နောင်တချိန် ကိုယ်တိုင် သူဌေး ဖြစ်လာမလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး။ ပေါ့ပျက်ပျက် ဘ၀ကို ဖြတ်သန်းပြီး အချောင်နေရင်တော့ အလုပ်ရှင်လည်း သဘောမကျသလို ကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်သမား ဘ၀က နေ တိုးတက်လာမယ် မထင်ပါဘူး။ မြန်မာပြည်မှာ ဆင်းရဲသားတွေကနေ လူချမ်းသာ သူဌေးကြိးတွေ အများကြိးပါ။ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစား အားထုတ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်တွေ ကိုင်ဆောင်ပြီး အောင်မြင်နေသူတွေ အများကြိး ရှိပါတယ်။ ကံသည် အလုပ်ဖြစ်ပါသည်။\nဆူးမမကြည့်ရတာ.. အလုပ်ရှင်ဖက်က တအားပြောတာပဲ..။\nပစ္စည်းမဲ့ဒေါသနဲ့ ပညာတတ်ဥာဉ်ထည့်ပြိး ..စိတ်ရှိလက်ရှိ… ဖေါက်ကွဲလိုက်ရင်တော့လား..\nမှန်ပါတယ်။ ဘူဇွာကို ပြောင်းပြန်ပြန်လိုက်ရင် ဘွာဆူ၊ ပိုမိုလေးနက်အောင် ဝစ်စနှစ်လုံးပေါက် ဖြည့်လိုက်တော့ ဘွားဆူး။\nမဆူးပြောသလို အလုပ်မှာစေတနာထားလုပ်ရမယ် ဆိုတာမှန်ပါတယ်….. ဒါပေမယ့် တချို့အလုပ်တွေက စေတနာထားဖို့မကောင်းတာတွေလည်းရှိပါတယ်…. ဘာလို့လည်းဆိုရင် ၀န်ထမ်းချင်းအတူတူ လစာအရမ်းကွားပေးထားတယ်…. လုပ်ကိုင်ရတဲ့နေရာမှာလည်း အလုပ်ရှုပ်ပုံခြင်းမတူတဲ့အခါမှာ လူတွေရဲ့စိတ်ထဲမှာ စေတနာထားချင်စိတ်ကုန်သွားနိုင်တယ် ဆိုတာကို နားလည်သင့်တယ်လို့ထင်ပါတယ်….အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားမယ်…. အခွင့်အလမ်း ခွဲခြားထားမယ်ဆိုရင် ခံစားရတဲ့ သူတွေရဲ့ စိတ်မှာ ဒဏ်ရာရသွားမယ်…. ရလာတဲ့ခံစားမှုတွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိလာနိုင်တော့ဘူး ….. လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုရှိမှ အောင်မြင်မယ်လို့ပိစိကွေးကတော့ ခံယူထားတယ်…. ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုမှဆက်လုပ်ဖို့ကမဖြစ်တော့ဘူးလေ….. ဒီတော့ အဲ့ဒီလိုခွဲခြားမှုမျိုးဘယ်သူ့ကိုမှ မခံစားစေချင်တာတော့အမှန်ပဲ…. ပိစိကွေးသာသူဌေးဖြစ်ရင် လုပ်ချင်တာတွေအများကြီးရယ်…. ခုတော့ မလုပ်နိုင်သေးဘူးပေါ့ ကိုယ်တောင် အလုပ်ရှိပေမယ့် မိဘဆီက လက်ဖြန့်နေရတုန်းဆိုတော့လေ……….\nကြုံတွေ့နေရတာတွေကို မြင်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်ပါခံစားရတယ်…… ပိစိကွေးကတော့ လူတိုင်းကိုကိုယ်ချင်းစာပြီးမှ ခိုင်းတယ် … ပြောတယ်… သူ့နေရာမှာငါဆိုရင်ဆိုတဲ့စိတ်ကို အမြဲစိတ်ထဲထည့်ထားတယ်…. လူတိုင်းသာဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူတွေဘယ်လိုမကောင်းကောင်း ကိုယ့်ပါတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေတော့ကောင်းသွားနိုင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်……\nပြောရရင် လစာကိစ္စပဲ။ လစာနည်းတော့ motivation နည်းလာတယ်။ ၀န်ထမ်းတွေ အလုပ်သမားတွေ ရဲ့ ရင်ထဲမှာက ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်လိုက်ရတာ လစာကြတော့နည်းနည်းလေးပဲ။ လူတိုင်းကတော့ ကိုယ်လုပ်တဲ့ အလုပ် က အလုပ်ရှင်တွေအတွက် ဘယ်လောက် အကျိုးအမြတ်ရှိလဲ အနည်းအများသိတာပဲ။ ၀န်ထမ်းတွေလစာကို ၁သောင်း၊၂သောင်းလောက် တိုးပေးဖို့ ကျရင် ပြန်ပြောပုံက အဲဒီလိုဆိုရင် ဒေ၀ါလီအခုချက်ချင်းခံလိုက်ရတော့မလို။ အဲသူတို့ကျတော့ ကားကိုထည်လဲစီး၊ နိုင်ငံခြား shopping ထွက်၊ dinner တက်၊ KTV, Massage သွားနဲ့။ ကြာတော့ဝန်ထမ်း၊အလုပ်သမားက ပင်ပင်ပန်းပန်းစေတနာ ထည့်လုပ်လဲဒါကဒါပဲဆိုပြီး အလုပ်ဖြစ်ရုံလောက်လေး လုပ်။ ချာလပတ်လည်နေတာပဲပေါ့။ ကိုယ့်ဝန်ထမ်းက ကိုယ်ပေးတဲ့ လစာနဲ့ လောက်ငှလား၊ မလောက်ငှလား မစဉ်းစား၊ ခိုင်းလို့ ရသလို နွားလိုခိုင်းတာပဲ။ အပိုဆုအပြစ်ပြောတယ် ကိုယ်အလုပ် မဟုတ်တဲ့မအတိုင်းလုပ်တယ်၊ စေတနာမပါဘူးပေါ့ဗျာ။ ပြည်ပရောက် နေတဲ့ ရွှေတွေဘာလို့ အလုပ်ကြိုးစားလဲ တွေးဖို့သင့်တယ်။\nဒီကော့မန့်တွေဖတ်ကြည့်တော့ မနောအတွက် ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုနေရာမှာ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ခွဲခြားသိရှိနေသလို ခံစားရမိပါတယ်။ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တွေ၊ ၀န်ထမ်းတွေ နောက် စီးပွားရေးသမားတွေ အင်း ကိုယ်ရောက်နေတဲ့နေရာကနေ ပြောဆိုနေကြတာဆိုတော့ အတော်ဝမ်းသာမိပါတယ်။ လုပ်ငန်းရှင်ကလည်း လုပ်ငန်းရှင်အလျောက် ၀န်ထမ်းတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို နည်းနည်းနားလည်ပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ထင်ပါတယ်နော်……\nနောက်တခုဖွလိုက်ဦးမယ်။ မြန်မာများ သက်ဦးဆံပိုင်စနစ် သိပ်ကြိုက်တာဗျ။ ၀န်ထမ်းက၀န်ထမ်းပဲ။ ရာထူးတိုးဖို့မရှိဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရာထူးကြီးတွေက မိသားစုဝင်နဲ့ ဆွေမျိုးတွေကယူထားလို့လေ။ တတ်လို့ ယူထားတာဆိုရင်ဟုတ်သေးတယ်။ ဘာမှလည်းဟုတ်တိပတ်တိမတက်ဘဲနဲ့ အောက်ကသူ့ထက်တတ်တဲ့သူကိုဆရာလုပ်နေတာ၊ နောက်သူလုပ်တာက တလွဲတွေပဲ။ပြီးရင် အလုပ်နဲ့မဆိုင်တာတွေ၊ အိမ်အလုပ်တွေခိုင်းတာ၊ ဘယ့်နှယ်ဗျာ ကျွန်ကျနေတာပဲ။\nရာထူးတိုးဖို့ နေနေသာသာ လစာဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ တစ်နှစ်လာလည်း ဒီလစာ၊ နောက်နှစ်လလည်း ဒီလစာ ကုန်ဈေးနှုန်းသာ တက်ရင်တက်မယ် လစာကတော့ တက်ဖို့မရှိဘူး။ စိတ်မကူးနဲ့ မလုပ်ချင်ထွက်။ အလုပ်ပျက်ရင် လာထား လစာဖြတ်မယ် ဒါပဲ။\nအဲဒီတော့ ဘယ်စေတနာပါနိုင်တော့မလဲ။ လက်ရဲဇက်ရဲရှိရင် အလွဲသုံးစားမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အခု weekly eleven မှာပါတဲ့ သတင်းတွေဖတ်ကြည့် လူလတ်တန်းစားနည်းလာလို့ supermarket တွေလုပ်စားလို့ မကောင်းတော့ဘူးတဲ့။ ကိုယ့်ရှုးကိုယ်ပတ်တော့မယ်။ ကုန်ဈေးနှုန်းကတက် လစာကမတက် လူတွေကမသုံးနိုင်နဲ့ ငွေလည်ပတ်စီးဆင်းမှုမကောင်းတော့ဘူးပေါ့။ စီးပွားရေးမှာ domestic consume ကလည်းအရေးပါတယ်။\nကိုယ်ဘက်ကလဲ စေတနာထားလို့ ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးမယ်။\nအဲလိုလုပ်ပေးတာကို မသိတတ်နဲ့အလုပ်ရှင်မျုိးနဲ့ ကြုံတယ်ဆိုရင်တော့\nနောက် ကိုယ့်နိုင်ငံမှာဘဲနေပြီး သူများခိုင်းတာခံချင်ခံမယ်\nသူများနိုင်ငံထွက်ဘို့ လိုတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ဆိုရင် ဒီနိုင်ငံမှာတစ်နိုင်တော့လုပ်စားလို့ရလောက်တယ်။\nကျုပ်တို့ကတော့ အလုပ်သမားမိုလို့ အဖိနှိပ်ခံတွေဖက်ကပဲနာတယ်၊ eros ပြောသလို သူဌေးတွေကြတော့ သုံးဖြုန်းပျော်ပါးနေပြီး အလုပ်သမားတွေကတော့ နင်းပြာဘဝက တက်တာနဲတယ်။ သူတော့ပြောလေ့ရှိတာဘာတဲ့.. ရေမြင့်ရင်ကြာတင်မှာပေါ့တော့။ သူတို့ပြောတဲ့ကန်က သမုဒ္ဒရာလောက်ကျယ်လို့ ဘယ်တော့မှမပြည့်နိုင်ဘူး။ တချို့ကြတော့ လှူပြတန်းပြပါလိမ့်မယ်၊ သူတို့လှူတန်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးရတဲ့ အလုပ်သမား၊ မိသားစုဝင်တွေကြတော့ လှူရကောင်းမှန်းမသိဘူး။ အော်မြင်ချမ်းသာသွားတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်များ သုံးဖြုန်းပျော်ပါးကြသလို တဖက်ကလည်း အလုပ်သမားဝန်ထမ်းမိသားစုများရဲ့ ပညာရေး ကျန်းမာရေး လူမှုစီးပွားရေးတွေကို စနစ်တကျ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့သင့်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဘီလျံနာသူဌေးတွေ ရာနဲ့ချီနေပြီ၊ သူတို့က စံပြမဦးဆောင်ရင် ဘယ်တော့မှဖြစ်မလားဘူး။ သူဌေးတချို့တွေ့ဖူးတယ်၊ အလုပ်သမားဝန်ထမ်းတွေဆီက လစာတချို့ဖြတ်ပြီး ပင်စင်ရံပုံငွေ လုပ်ပေးသလိုနဲ့ အလုပ်မထွက်အောင် စရံငွေသဘောမျိုး ကိုင်ထားတယ်။ အလုပ်ထွက်မယ်ဆိုရင် သူဌေးဖက်က အနိုင်ပေါ့။ တော်ပြီ ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ တော်ကြာနေ ကိုယ်သူဌေးဖြစ်မှ ကိုယ်ရှုးကိုယ်ပြန်ပက်နေအုံးမယ်။\nဦးကြောင်ကြီးသူဌေးဖြစ်ရင် ပိစိကွေးကို စက္ကထရီ ခန့်နော်…..\nဦးကြောင်ကြီး သူဌေးဖြစ်တဲ့အခါ သူဌေးဆိုတဲ့ စိတ်က အလိုလိုဝင်သွားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘူစွာလူတန်းစားတွေရဲ့ အတွေးအမြင်ကို မြင်လာဆိုတော့ ကွေးကွေးရေ လုပ်ဖို့ မလုပ်ဖို့ ခုကတည်းက စဉ်းစားသင့်တယ်နော်…..:P\nမမ မနောပြောပြ စဉ်းစားမိတော့တယ်……..\nဦးကြောင်ကြီး အလုပ်ခန့်မယ်ဆိုရင် အလုပ်ရှင်ကို အရင်အင်တာဗျူးရမယ်….\nပြီးမှ ပိစိကွေးစိတ်တိုင်းကျမှ အလုပ်လုပ်မယ်မလုပ်ဘူး အကြောင်းပြန်မယ်…