မြင်တွေ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းလား။ | Seeing or Believing? | Real Conversion\nမြင်တွေ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းလား။\nဖေဖော်ဝါရီလ ( ၄ ) ရက်၊ သခင်ဘုရား၏နေ့ ညနေပိုင်းတွင်\nဟောကြားသော Dr. R. L. Hymers, Jr.၏\n“ထိုသခင်ကို သင်တို့သည် မမြင်ဘူးသော်လည်း ချစ်ကြ၏။ ယခု မှာလည်း မမြင်ဘဲလျက်၊ ယုံကြည်သောအားဖြင့် ဘုန်းအသရေ နှင့်စပ်ဆိုင်သော၊ ပြော၍မမှီနိုင်သောရွှင်လန်းခြင်းစိတ်နှင့်ဝမ်း မြောက်ကြသည်ဖြစ်၍၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ခြင်းတည်းဟူ သော ယုံကြည်ခြင်း၏အကျိုးကို ခံရကြ၏။” (၁ ပေ ၁း ၈၊ ၉ )\nပေတရုသည် ယေရှုကို လုံး၀ မမြင်ဖူးသောလူတို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့က ယေရှုမြေကြီးပေါ်တွင် ရှိခဲ့စဉ်ခါ လုံးဝမမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် သူ့အားဖြင့် ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လူများစွာတို့က ယေရှုမြေကြီးပေါ်မှာ ရှိစဉ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည္ ကယ်တင်ခြင်းသို့မရောက်ကြပါ။ Spurgeon က “မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် မြင်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်” ဟူ သော ပြောဆိုချက်သည် မှန်ကန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ၎င်းမှာ Spurgeon ၏တရားဒေသနာ ၏ ကောင်းစဉ်ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းကို အခြေပြုကျမ်းတွင် အခြေပြုထားသည်။ Spurgeon ၏ တရားဒေသနာကို သင့်အတွက် တူညီစေမည်။\n၁။\tပထမအချက်၊ မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ပါ။\nသင်သည် ထိုအကြောင်းကိုသိရှိရန် သမ္မာကျမ်းစာအကြောင်း များစွာ သိရှိရန်မလို အပ်ပါ။ သူတို့အားလုံးသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများအားဖြင့် ယေရှုကိုမြင်တွေ့ခဲ့ကြသူများဖြစ်ခဲ့ကြ ပါသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့ကြပါ။ ယုဒရှာကာ ရုတ်သည် ယေရှုတပည့်တော်ထဲက တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သူသည် ယေရှုကို မယုံ ကြည်ပါ။ ယုဒသည် ယေရှုနောက်တော်သို့ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နောက်တော်သို့လိုက်ခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့်အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ စားသောက်ခဲ့သည်။ ယေရှုနာမ၌ နတ်ဆိုးများ ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုအကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူနှင့်လုံး၀ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်သည်ကို သိသည်။ ယေရှုက ယုဒကို အဆွေဟုပင်ခေါ်သည်။ သို့သော် ယုဒသည် ယေရှုကို မယုံကြည်ပါ။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် သူသည် ယေရှုကို အသပြာသုံးဆယ်ဖြင့် သစ္စာ ဖောက်ခဲ့ပါသည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထွက်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲသေသည်။ ငရဲသို့သွားခဲ့သည်။ အခြားတပည့်တော်များက ပိုကောင်းသည်တော့မဟုတ်ပါ။ သူတို့လည်း ယေရှုကို မယုံကြည်ကြပါ။ သူက ယေရုရှလင်သွားပြီး အသေခံမည့်အကြောင်း သူတို့ကို ပြော ပြခဲ့ပါသည်။ “သူတို့သည် ဤအမှုအရာတစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ နားမလည်ကြပါ။ မိန့်တော်မူသော အရာများကိုလည်း မသိကြပါ။” ( လုကာ ၁၈း ၃၄ ) သူတို့အပေါ်သို့ မှုတ်သွင်းတော်မမူမှီတိုင် အောင် ယေရှုကို ယုံကြည်ကြခြင်းမရှိကြတော့ပါ။ ( ယောဟန် ၂၀း ၂၂ ) တပည့်တော်သော မတ်က ထိုအမှုအရာမတိုင်မှီတွင် ယေရှုကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် ယေရှုနှင့်အတူ သုံးနှစ်သုံး မိုးနေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို မယုံကြည်ခဲ့ကြပါ။ ဘုရင်ဟေရုဒ်သည် သူ့ကိုမြင်သော် လည်း မယုံကြည်ပါ။ ပိလတ်သည် သူ့ကိုမြင်သော်လည်း မယုံကြည်ပါ။ ဖာရိရှဲများက သူပြု သောနိမိတ်များကို မြင်ကြသော်လည်း မယုံကြည်ကြပါ။ ဇဒ္ဒုကဲများနှင့်ဟေရုဒ်အပေါင်းအပါတို့ ကလည်း သူနှင့်အတူ စကားပြောကြသော်လည်း မယုံကြည်ကြပါ။ လူအုပ်ကြီးကို ယေရှုက ကျွေးမွေးသော်လည်း သူတို့သည် မယုံကြည်ကြပါ။ သူတို့သည် နိတ်မိတ်လက္ခဏာကို မြင် တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း အများစုက မယုံကြည်ကြပါ။ မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်ခါ သူ့ကို ယုံ ကြည်မည့်သူတစ်ဦးဦးရှိနေဖို့ ခက်ခဲမိသည်။ လုံး၀ ခက်ခဲသည်။ ၎င်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်း သည့်အချက်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအံ့ဩစရာအကြောင်းကို တမန်တော်ယောဟန်က ဤသို့ရေး သားပါသည်။ “သူသည် မိမိလူမျိုးတို့ထံလာသော်လည်း မိမိလူမျိုးတို့သည် လက်မခံကြ။” ( ယော ၁း ၁၁ ) လက်တစ်ဆုပ်စာလူတို့ကသာလျှင် မြေကြီးပေါ်တွင် သူတို့တွေ့မြင်သော ယေရှုကို ယုံကြည်လက်ခံခဲ့ကြပါသည်။\nဤအချက်မှစတင်၍ “မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း” မဟုတ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါသည်။ သို့သော် ယနေ့ညတွင်ရှိကြသော သင်တို့တွင် အချို့တို့သည် မြင်တွေ့ခွင့်ရှိ လျှင် ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကြသည်။ သင်တို့က ထိုအချက်ကို လက်မခံကြသော်လည်း မှန်ကန်မှုရှိပါသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သင်သည် ယေရှုစစ်မှန်ကြောင်းကို သက်သေထူလို သည့် အရာ တစ်စုံတစ်ခုကို “ခံစား” ရလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် “ခံစားချက်” ကို ရှာဖွေကြပါ သည်။ သို့မဟုတ် ကတိတော်ရှိသော ကျမ်းပိုဒ်ကို ရှာဖွေနေကြပါသည်။ သင်တို့သည် ခံစား ချက်ကို နားလည်နိုင်ကြသည်။ သင်တို့သည် သမ္မာကျမ်းစာ ကတိတော်တစ်ခုကိုလည်း တွေ့ မြင်နိုင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုကိုတော့မမြင်နိုင်ပါ။ ၎င်းမှာ သူ့ကို မယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဆင်ခြေသာဖြစ်ပါသည်။ ယေရှုကို မယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဆင်ခြေသာဖြစ်ပါသည်။ မယုံ ကြည်ခြင်းအတွက် ဆင်ခြေသာဖြစ်ပါသည်။ ကယ်တင်ခြင်းမရရှိခြင်းအတွက် ဆင်ခြေသာဖြစ် ပါသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်ပြောဆိုသောအရာမှာ “မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ္ ပါ။” တစ်ခုခုကိုခံစားရခြင်းသည်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ္ပါ။ သမ္မာကျမ်းစာကတိတော်များ ကို ထပ်ခါရွက်ဆိုခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ အံ့ဩဘွယ်ရာများကို မြင်တွေ့ခြင်းသည် လည်း ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်ဖော်ပြသော မယုံကြည်သူများအားလုံးက ကျမ်းပိုဒ်များ ကို သိကြပါသည်။ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက နိမိတ်ကို လည်း မြင်ခဲ့ကြပါသည်။ သို့သော် သူ့ကို မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့အားလုံးက သေကြသည်။ ငရဲသို့သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့မြင်ခဲ့ကြသော် လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြပါ။\nပရောဖက်ဟေရှာယက ယေရှုအကြောင်းကိုပြောသည်။ ဟေရှာယက “သူသည် လူ တို့၏ပြစ်တင်ခြင်းနှင့်ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရသည်” ( ဟေရှာယ ၅၃း ၃ ) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ Barnes က ဤသို့မှတ်စုရေးသားထားပါသည်။\nသူသည် ပြစ်တင်ခြင်းခံရသည်။ ကယ်တင်ရှင်ကို ဖာရိရှဲနှင့် ဇဒ္ဒု ကဲများက ငြင်းပယ်ကြသည်။ မြေကြီးပေါ်၌ ၎င်း၏အသက်တာ တွင် ထိုသို့ဖြစ်ပြီး သေခြင်းတွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်ပါ သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏နာမည်၊ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းသည် မထီလေး စားပြုခြင်း၏ အကြောင်းအရာဖြစ်ပါသည်။\nလူတို့၏ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသည်။ စကားစုသည် အဓိပယ်များစွာ ရှိပြီး ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ပြုမူဆက်ဆံခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လူ့သ မိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် စကားသုံးခွင်းဖြင့် ဖော်ပြထားပါသည်။ “လူတို့ ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသည်” ဟူသောနာမက ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာသမိုင်း ကြောင်းတစ်ခုကိုဖော်ပြသည်။ ယုဒလူတို့၏ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ချမ်း သာသူများ၏ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ပညာရှိတို့၏ငြင်းပယ်ခြင်း၊ အဆင့်အ တန်း၊ အသက်အရွယ်၊ ရာထူးငှါနန္တရရှိသူတို့၏ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံ ရပါသည်။\nသူသည် မထီလေးစားခြင်းကို ခံရသည်။ လူတို့၏မထီလေးစားပြု မူခြင်းကို ၎င်း၏သွန်သင်ချက်တွင် အနည်းငယ်မျှပြသထားပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေသတ်ခြင်းမတိုင်မှီ တစ်ညတွင် ဆက်ဆံမှု၌ တစ်ချို့ ထင်ရှားပါသည်။ လူတို့၏ငြင်းပယ်မှု၊ လူတို့ ၏ပစ်ပယ်ခြင်းထက် ငါတို့သခင်၌ “သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်” ထက်များစွာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့အထဲ၌ပင်လျှင် “လူများစွာတို့ သည် သူနှင့်အတူပြန်သွားပြီး နောက်ထပ်လမ်းမလျှောက်ကြ တော့ပေ။” လူတစ်ချို့သာလျှင် ညအချိန်၌ သူ့ထံသို့လာကြပါ သည်။ “အုပ်စိုးသူ” အလုံးအရင်းတို့နှင့်လူကြီးလူကောင်းများက သူ့ကို အဖတ်မလုပ်ကြပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏တမန်တော်များ ကပင်လျှင် “သူ့ကိုစွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြပါသည်။”\nမြေကြီးပေါ်၌ အသက်ရှင်စဉ် ယေရှုကိုမြင်သောသူအားလုံးနီးနီးက သူ့ကို မထီလေးစားပြုပြု သူ့ကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ သင်သည် သူတို့နှင့်ကွဲပြားခြားနားမှုရှိပါသလား။ သင်သည် မ ပြောင်းလဲသေးလျှင် သင်သည် သူတို့နှင့်တပုံစံတည်းဖြစ်နေပါသည်။ သင်သည် သူ့ကို မထီ လေးစားလုပ်ပြီး ငြင်းပယ်ကြသည်။ သင်သည် ကိုယ့်မျက်နှာကို သူ့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သင်သည် သူ့ကိုမြေကြီးပေါ်၌ တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည့်အချိန်တွင် ငြင်းပယ်သောသူတို့နှင့်တစ်ပုံစံ တည်းဖြစ်နေပါသည်။ သူတို့သည် မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အသံကိုကြားခဲ့ကြရသည်။ သို့ ရာတွင် မယုံကြည်ကြပေ။ မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ပါ။\n၂။\tဒုတိယအချက်၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် မြင်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။\n“ထိုသခင်ကို သင်တို့သည် မမြင်ဘူးသော်လည်း ချစ်ကြ၏။ ယခု မှာလည်း မမြင်ဘဲလျက်၊ ယုံကြည်သောအားဖြင့် ဘုန်းအသရေ နှင့်စပ်ဆိုင်သော၊ ပြော၍မမှီနိုင်သောရွှင်လန်းခြင်းစိတ်နှင့်ဝမ်း မြောက်ကြသည်ဖြစ်၍၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ခြင်းတည်းဟူ သော ယုံကြည်ခြင်း၏အကျိုးကို ခံရကြ၏။” ( ၁ ပေ ၁း ၈၊ ၉ )\nကျွန်ုပ်တို့အသုံးပြုသောအခြေပြုကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည့် ပေတရုတရားဟော သောလူတို့သည် ယေရှုကို မြေကြီးပေါ်တွင် လုံး၀ မြင်တွေ့ဖူးခြင်းမရှိကြပေ။ သို့သော် သူတို့ သည် ယေရှုကို ယုံကြည်ကိုးစားကြလျက် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်ကြသည်။ သူတို့သည် မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ သူ့အသံမကြားဖူးသော်လည်း၊ လုံးဝမတို့ထိဖူးသော်လည်း အဘယ့် ကြောင့် ယုံကြည်လက်ခံခဲ့ကြသနည်း။ ပြုပြင်ရေးသမားကြီး ကယ်လ်ဗင်က အဖြေပေးလိုက်ပါ သည်။ ကယ်လ်ဗင်းက “သခင်ဘုရားက သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လမ်းပြပြီး ပုံ သွင်းလုပ်ဆောင်ထားခြင်းမရှိလျှင် အဘယ်သူမျှ မိမိအသိဥာဏ်ပညာဖြင့် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါ” ဟု ဆိုပါသည်။\nထိုဝိညာဉ်တော်သည် သင့်အား ယေရှုခရစ်ကိုယုံကြည်နိုင်သော ယုံကြည်ခြင်းကို သင့်အားပေးတော်မူသည်။ ယခုတွင် သင်သည် ယေရှုကိုမမြင်နိုင်သော်လည်း ယုံကြည်နိုင်ပါ သည်။ သင်သည် ဇာတိထိတွေ့မှုကိုမခံစားနိုင်သော်လည်း ယေရှုနှင့်ဆက်နွယ်မှုတွင် သန့်ရှင်း သောဝိညာဉ်တော်က ခေါ်ဆောင်နိုင်ပါသည်။\nယေရှုနှင့်ပထမဆုံးဆက်နွယ်မှုမှာ မေတ္တာတရားပင်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ု္ပ်တို့၏အခြေပြု ကျမ်းက “မမြင်ရသော်လည်း ချစ်သည်” ဟုဆိုသည်။ “သင်သည် သူ့ကို မမြင်ရသော်လည်း သူ့ကိုချစ်သည်။” ယေရှု၏မေတ္တာသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာဖြင့် ရောက် လာနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားကျောင်းသို့သွားခါစတွင် အမျိုးများက ဟားတိုက်လုပ်ကြ ပါသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကိုလည်း စော်ကားပြစ်တင်ကြပါသည်။\nသူတို့က “သင်သည် သူ့ကို မည်သို့ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။ သူသည့် သင့်အဖို့ အ ဘယ်အရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း” ဟုဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ယေရှုကို ဟား တိုက်လုပ်လေလေ၊ သူ့ကို ငါချစ်လေလေဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တက်ရောက်သောအသင်းတော် တွင်လည်း ဆိုးသွင်းမိုက်မဲသောကလေးသူငယ်များရှိကြသည်။ သူတို့သည် သူ့မယ်တော်ကို လည်း အပျိုကညာဖြစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ညစ်ညမ်းသောစကားကိုဆိုခဲ့ကြသည်။ သူမသည် တရားမဝင်ကလေးမွေးဖွါးခြင်းဟုပင် ဆိုကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ရယ်မောကြပါသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ယေရှုကို ဟားတိုက်ပျက်ရယ်ပြုလေလေ၊ သူ့ကို ငါချစ်လေလေဖြစ်ပါ သည်။\nကျွန်ုပ်သည် ယေရှုအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ထမြောက်ရာနေ့တွင် သူ့ကို ပို၍နှစ် သက်သဘောကျမိသည်။ သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဒုက္ခခံစားရခြင်းကြောင့် ချစ်မိပါ သည်။ ခြေ၊ နှင့်လက်ဖဝါးတွင် ထိုးသွင်းထားသော သံမှိုများကို မုန်းတီးမိပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြီးစွာသောအမှုကို သူ့အပေါ် အဘယ့်ကြောင့်လုပ်ဆောင်ကြသည်ကို ကျွန်ုပ်မသိပါ။ သို့ရာ တွင် သူ့ကို သနားလျက် ဝမ်းနည်းမိပါသည်။\nကျွန်ုပ်သည် အထီးကျန်သောလူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်အား လုံခြုံမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုကိုပေးမည့် မိဘများလည်း မရှိတော့ပါ။ ယေရှုသည်လည်း နှိမ့်သိမ့်မည့်သူ၊ ချစ်မည့် သူ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းမရှိဘဲ အထီးကျန်ဆန်လွန်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ “အဘယ်သူမျှ မချစ်သော်လည်း၊ ယေရှုက သင့်ကိုချစ်သည်။” ကျွန်ုပ်၏စိတ်ဝိညာဉ်ကိုသိမ်းပိုက်သူသည် ၎င်း ၏ချစ်မေတ္တာပင်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကယ်တင်ခြင်းရရှိသောနေ့ရက်တွင် သူတို့သည် ချားလ် ဝယ်စလီ၏သီချင်းကို သီဆိုခဲ့ကြသည်။ စာပိုဒ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို စိတ်နှလုံးကြေကွဲစေသော စကားလုံးများဖြင့် အဆုံးသတ်ထားပါသည်။ “အံ့ဘွယ်မေတ္တာ၊ ဘယ်မျှကြီးမြတ်၊ ကျွန်ုပ်ဘုရား တို့တွက်သေခံ။” “အံ့ဘွယ်မေတ္တာ၊ ဘယ်မျှကြီးမြတ်၊ ကျွန်ုပ်ဘုရား တို့တွက်သေခံ။”\nယေရှုသည် လူ့ဇာတိခံယူလာသော ဘုရားဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ကိုးကွယ် သောဘုရားအား ကားတိုင်ပေါ်တွင် သံမှိုဖြင့် ရိုက်နှက်ကြပါသည်။ “အံ့ဘွယ်မေတ္တာ။” ထိုအ ကြောင်းက ကျွန်ုပ်စိတ်နှလုံးကို ကျိုးပဲ့စေပါသည်။ သူ့ကို ကျွန်ုပ်ကိုးစားသည်။ ကျွန်ုပ်အတွက် သူ့မေတ္တာအားဖြင့် သူ့ကိုချစ်သောအားဖြင့်သာ ရောက်ရှိလာနိုင်ပါသည်။\nဒီမှာရှိသောသူ တစ်ဦးဦးက John Cagan ကို မိန်းမလျာဟု အဘယ်သူမျှ ခေါ်မည်မ ဟုတ်ပါ။ John ၏ ခွန်အားနှင့်ပြည့်စုံသော ဂုဏ်အင်္ဂါကို လေးစားရပေမည်။ John သည် ခရစ် တော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ စုံစမ်းသည့်အခန်း၌ ကျွန်ုပ်ပြောဆိုသမျှ ဘယ်အရာကမျှ သူ့ကို တွန်းအားမပေးပါ။ သူက “ယေရှုကို လက်မြှောက်ကိုအရှုံးပေးမည့်အတွေးအခေါ်သည် အလွန် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်။ ယေရှုသည် သူ့အသက်ကို ကျွန်ုပ်အတွက်ပေးထားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ရန်သူအဖြစ်ရှိစဉ်ခါ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်ကိုယ်စား အသေခံခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို အလျော့မပေးပါ။ အတွေးအခေါ်က ကျွန်ုပ်ကို ကျိုးပဲ့စေပါသည်။ မိမိကိုယ်ကို ရေရှည် ထိန်းမထားနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်ုပ်ယေရှုကို အလိုရှိလာသည်။ ထိုခဏချင်းတွင် သူ့ကိုအလျော့ ပေးပြီး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ယေရှုထံသို့လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ခံစားချက်ကို အလိုမရှိပါ။ ကျွန်ုပ် က ခရစ်တော်ကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မထိုက်တန်သောအပြစ်သားကို ယေရှုက အဘယ်မျှ လောက်ချစ်၍ ခွင့်လွှတ်တော်မူသနည်း။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် မိမိအသက်ကိုပေး သည်။ ထိုအရာကို သူ့ကိုပေးလိုက်သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်၏အမုန်း၊ အမျက်ဒေါသကို ယူ ဆောင်ပြီး မေတ္တာကိုပြန်ပေးသည်” ဟုဆိုသည်။\nSpurgeon က John Cagan ကို လုံးဝမတွေ့မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ သို့ရာတွင် သူသည် John ကို သိသကဲ့သို့ ရေးသားခဲ့ပါသည်။ Spurgeon က “နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ မြင်တွေ့ခြင်းသည် အပြင်ပိုင်းသာဖြစ်ပေမည်။ ယေရှုအကြောင်းတွေးတောခြင်း၊ နားလည် ခြင်း၊ အကျိုးသက်ရောက်စေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းမှာ ဆက်နွယ်မှု၏အဓိက အချက်ဖြစ်ပါ သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်ကိုချစ်ခြင်းသည် ပေါင်းစည်းခြင်း၏စစ်မှန်သောနည်းလမ်း၊ ထိ တွေ့ခြင်းထက် ခိုင်မာသောချည်နှောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ကယ်တင်ရှင်ကို စိတ် နှလုံးထဲ၌ စစ်မှန်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်နှင့်သင့်ကြား၌ ဆက်နွယ်စေသောချစ်ခြင်း မေတ္တာသည် အခြားခံစားချက်၏ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုခုထက် ပိုမို၍ စစ်မှန်နိုင်ပါသည်။” “သင် သည် သူ့ကို တွေ့မြင်ဖူးခြင်းမရှိသော်လည်း သူ့ကိုချစ်မိသည်။”\nအခြေပြုကျမ်းက ယေရှုခရစ်နှင့်အခြားဆက်နွယ်မှုအချက်တစ်ခုကို ပေးထားပါသည်။ “သင်သည် မမြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း သူ့ကို ယုံကြည်သည်။” “သို့သော် သင်သည် ယုံကြည် ပါသည်။” သင်သည် မမြင်တွေ့ရဘဲ ယေရှုကိုယုံကြည်နိုင်သည်ဟူသောအချက်က ကျွန်ုပ်တို့ ကို သတိရစေပါသည်။ “သူ့ကိုမမြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ သင်သည် ယုံကြည်သည်။ ဝမ်း မြောက်ခြင်းရှိသည်။” သို့သော် ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ပေတရု လိပ်မူရေးသားထားသောလူများ သည် ယေရှုကို သိရှိခြင်းလည်း မရှိကြပါ။ သူတို့သည် ယေရှုကို မခံစားခဲ့ပါ။ သူ့အသံကို လည်း မကြားဖူးကြပါ။ သို့သော် သူတို့သည် သူ့ကို သိခဲ့ကြပါသည်။ “သူ့ကိုမတွေ့ရသော် လည်း ယုံကြည်သည်။ ဝမ်းမြောက်သည်။” “မမြင်တွေ့ရသော်လည်း သူ့ကို သင်ယုံကြည်ပါ သည်။”\nHelen Keller သည် မွေးရာပါ လုံး၀ မျက်စိကန်းပြီး နားလည်းကန်းခဲ့သည်။ Anne Sullivan ဆိုသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် Helen Keller အား စကားပြောနည်းကို သင်ကြား ပေးခဲ့သည်။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည့် အကြောင်းအရာသာဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ငယ်ရွာစဉ်ခါ Helen Keller သည် ရေဒီယိုအစီအစဉ်တွင် မိန့်ခွန်းပြောသည်ဟု ကြားဖူးပါသည်။ သူသည် မွေးကတည်းက မျက်စိမမြင် နားမကြားဖြစ်သော်လည်း Helen Keller သည် ယေရှုကို ယုံ ကြည်ခဲ့ပါသည်။ သင်သည်လည်း သူ့ကို မမြင်ရ သို့မဟုတ် မကြားရသော်လည်း ယေရှုကို ယုံကြည်နိုင်ပါသည်။\nယေရှုကိုယုံကြည်ခြင်းက သူနှင့်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းကိုဖြစ်စေသည်။ ချစ်မေတ္တာနှင့်ယုံ ကြည်ခြင်းတို့သည် ယေရှုနှင့်ဆက်နွယ်မှုအတွက် သော့ချက်များဖြစ်ကြပါသည်။ မေတ္တာနှင့်ယုံ ကြည်ခြင်းသည် ကယ်တင်ရှင်နှင့်ကျွန်ုပ်တို့ကို ပေါင်းစည်းစေပါသည်။ “မမြင်ရသောသူကို သင် ချစ်သည်။ မမြင်ရသောသူကို သင်ယုံကြည်သည်။ သင်ဝမ်းမြောက်သည်။” “သင်မမြင်ရ သော်လည်း သူ့ကိုယုံကြည်သည်။ သူ၌ဝမ်းမြောက်သည်။”\nကျွန်ုပ်တို့အသင်းတော်၏ တယောဆရာ Emi Zabalaga စကားကို နားထောင်ပါ။ သူ သည် ဥာဏ်ရှိသောမိန်းမဖြစ်ပါသည်။ သင်သည် သူမပြောစကားကို ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ပါ သည်။\nကျွန်ုပ်သည် ခရစ်တော်ကို မကိုးစားပါ။ “ယေရှု” ဟူသည်မှာ စကားတစ်လုံးသာဖြစ်သည်။ ဩဝါဒတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သို့မ ဟုတ် တည်ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်သိသောသူတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အဝေးတွင်တည်ရှိနေသည်။ ခရစ်တော်အတွက် ရုန်း ကန်နေမည့်အစား၊ ခံစားချက်ကိုသာရှာဖွေနေမည်။ သို့မဟုတ် အတွေ့အကြုံအချို့ကိုသာရှာဖွေမည်။\nလွန်ခဲ့သောတစ်ညတွင် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ္အတွက် အသေ ခံကြောင်းကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်သည် ဂေသရှေ မာန်ဥယျာဉ်၌ ခံစားနေခဲ့ရသော ငိုကြွေးခြင်း၊ မြည်တမ်းခြင်းဟူ သောအပြစ်၏သောကခံစားရသည်ကို တွေးတောမိသည်။ (စိတ် နှလုံးထဲ၌) ကျွန်ုပ္ အပြစ်ကြောင့် ယေရှုအသေခံသည်ကို မြင် ယောင်မိသည်။ သွန်းလောင်းသောအသွေးတော်အကြောင်း စဉ်း စားမိလျှင်၊ သူသည် နံရိုးတွင် လှံသံဖြင့် ထိုးသွင်းခြင်းခံရပါသည်။ သို့သော် သူ့ကို ကျွန်ုပ် မယုံကြည်နိုင်သေးပါ။ သေချာသည့်ခံစား ချက်တစ်ခုအတွက် ကျွန်ုပ်၏လိုအပ်ချက်ကိုသာ တွယ်ကပ်နေ သေးသည်။\nဒေါက်တာ Hymers သည် ခရစ်တော်၏မေတ္တာနှင့်ပတ်သက် ပြီး ရှောလမုန်သီချင်းကို စတင်ဟောပြောခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်နား ထောင်သည်အတိုင်း ခရစ်တော်သည် ချစ်ဖို့ ပိုပိုကောင်းလာပါ သည်။ သူ့ကို စတင်ပြီး လိုချင်တောင့်တလာသည်။ “ငါချစ်သော နှမ၊ ငါ၏မိန်းမလှ၊ ထ၍လာခဲ့ပါ” (သီချင်း ၂း ၁၀) ဟူသော ကျမ်း ပိုဒ်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကိုပြောနေသည်၊ သူ့ထံသို့သွားရန် ကျွန်ုပ်ကိုခေါ်နေသည်ဟု ခံစားလာသည်။\nကျွန်ုပ်တွေ့ကြုံသမျှသောအတွေ့အကြုံအားလုံးသည် ဘ၀ ရဲ့စိတ်ပျက်စရာ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စရာ၊ လောကရဲ့အထီးကျန်ဆန် မှုများ၊ အပြစ်ရဲ့နှိပ်စက်မှုများသည် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်ကိုသိသည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်၏အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်သည်ကိုလည်း သိပါသည်။\n[ တရားဒေသနာပြီးနောက်တွင် ဒေါက်တာ Hymers ကိုတွေ့ ရန် ] ကျွန်ုပ်သွားခဲ့သည်။ အပြစ်တံတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ကာ ဆီးထားပါသည်။ ထိုအပြစ်တို့မှာ စိတ်နှလုံးမိုက်မဲခြင်း၊ စိတ်နှလုံး ၏မကောင်းသောအကြံအစည်၊ ယေရှုကိုအဆုံးမဲ့ငြင်းပယ်ခြင်း တို့ ဖြစ်ပါသည်။ နောက်ထပ် မသယ်ဆောင်နိုင်တော့ပါ။ ယေရှုကို ပိုင်ဆိုင္ရမည္။ အသွေးတော်ကို ရရှိရမည္။ ကျွန်ုပ်ဒူးထောက်ဆု တောင်းလိုက်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ယေရှုကို ကားစင်ပေါ်ထပ်၍ တင်နေမည့်အစား၊ အခြားသော မှားယွင်းသည့်ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အမှားလုပ်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုရှုမြင် ခြင်းကိုကြောက်ရွံ့လျက်၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ခံစားချက်ကိုစစ်ဆေးခြင်း၊ သို့မ ဟုတ် အရင်ကလုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ အမှောင်ထဲတွင် အုပ်စုဖွဲ့ လှုပ်ရှားခြင်းတို့လုပ်ဆောင်နေမည့်အစား ခရစ်တော်ကို ယုံကြည် ခြင်းဖြင့်သာ ကြည့်ရှုပါသည်။ သူသည် မြတ်သောအသွေးတော် အားဖြင့် ကျွန်ုပ်အပြစ်များကို ဆေးကြောပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏လေး သောဝန်ကိုလည်း ဆောင်ယူပေးခဲ့ပါသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ရဲ့ အပြစ်ရှိသမျှကို ခွင့်လွှတ်တော်မူခဲ့ပါသည်။\nသူသည် ယခုတွင် ကျွန်ုပ်၏သူရဲကောင်း၊ ကယ်တင်ရှင်နှင့် သခင်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ အကူအညီ၊ ခွန်အား၊ နှင့်အကာအကွယ် တောင်းခံဖို့ ယေရှုထံသို့ အကြိမ်များစွာသွားခဲ့ပါသည်။ တေးသီ ချင်းတွင်လာသကဲ့သို့ “သနားခြင်းသည် ကျွန်ုပ်ကိုပြန်လည်ရေး မှတ်သည်၊/ သနားခြင်းသည် ကျွန်ုပ်အသက်တာကို ပြန်၍ရေးမှတ် သည်/ အပြစ်တရား၌ ကျွန်ုပ်ဆုံးရှုံးခဲ့သည်/ သို့သော် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်အသက်တာကို ပြန်လည်ရေးမှတ်ခဲ့ပါသည်။” အခြားသူတစ် ဦးဦးသည် ယေရှုအားဖြင့် ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ရောက်သော အခါတွင် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက်ရှိပါသည်။ အပြစ် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတရားမှလာသော ကျေနပ်ခြင်းနှင့်ငြိမ်သက်ခြင်းကို ကျွန်ုပ် မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသောသူအ ပေါင်းတို့သည် ယေရှုထံမှ အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံစားကြပေ မည်။ ရှေးက မှေးမှိန်ပြီး အသက်မဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားသည် ယခုတွင် ပီတိဖြစ်ဝေဖြာလာပါသည်။ကျွန်ုပ်စိတ်နှလုံးသည် ယေရှု အကြောင်းကိုကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်ကျေးဇူးတင်စ ကားဖြင့် ခန်းနားလည်စေသည်။ သားတော်၊ ယေရှုထံသို့နီးစေ သောကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ တမန်တော် ပေါလုနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်ပြောနိုင်သောအရာမှာ “ပြော၍မကုန်နိုင် သောဆုကျေးဇူးအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ၏” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ( ၂ ကော ၉း ၁၅ )\nချစ်သောမိတ်ဆွေ၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ခရစ်တော်ကို မတွေ့မှီတိုင်အောင် “ဝမ်း မြောက်ခြင်း” အဓိပါယ်ကိုနားမလည်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ခက်ခဲမှုနှင့်ဒုက္ခပြဿနာများစွာကို ကျော် ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်ယုံကြည်စိတ်ချရသောလူများအားဖြင့် စိတ်ပျက်ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အထီးကျန်လျက်ရှိပါသည်။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသည်။ ညတိုင်း၊ ညတိုင်း ကြေကွဲမှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါသည်။ လူ့မိတ်ဆွေမပါဘဲ “ကြမ်းတမ်းသည့်ဝမ်းနည်းမှု” ကို ခံစား ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ညနှင့်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပါသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ရာ ထိုသို့သောအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်ကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ အဘယ်သူမျှ ကျွန်ုပ်ကို လက်မခံဟု ခံ စားရချိန်တွင်လည်း ယေရှုက လက်ခံခဲ့ပါသည်။ “ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စမ်းချောင်း/ စီးဆင်းသော ဒဏ်ရာများက ငြိမ်းစေ/ကယ်တင်သောမေတ္တာသည် ကျွန်ုပ်၏အကြောင်းအရာ/ ကျွန်ုပ်သေ သည့်တိုင်ဖြစ်မည်။/ ကျွန်ုပ်သေသည့်တိုင်ဖြစ်မည်။/ ကျွန်ုပ်သေသည့်တိုင်ဖြစ်မည်။/ ကယ် တင်သောမေတ္တာသည့် ကျွန်ုပ်၏အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။/ ကျွန်ုပ်သေသည့်တိုင်ဖြစ်မည်။” သင်သည် ပျောက်သောသူဖြစ်နေသေးလျှင် ဤသီချင်းကောင်းလေးကို သေချာနားထောင်ပါ။\nအလင်း၊ အသက်အတွက် တောင်းလျှောက်ရမည်။\nအသေခံ၊ အသက်ရှင်၊ စိုးစံလျက် အသနားခံ၊\nသူ့စကားလုံး၊ အပြုအမှုအားဖြင့် မေတ္တာထင်ရှား။\n( “ယေရှု၌သာ” James Procter, ၁၉၁၃ ).\nသင်ကလည်း “ကျွန်ုပ်သိမြင်ပြီ” ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သင်သည် ချစ်မေတ္တာ၊ နှင့်ယုံ ကြည်မႈအကြောင်းကို ပြောဆိုသည်။ သင်က “ငါသည် ခရစ်တော်ကိုမချစ်ပါ” ပြောဆိုပေမည်။ “ကျွန်ုပ်သူ့ကို မယုံကြည်ပါ။ သင်၏အငြင်းပွါးမှုက ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်မမြင်စေပါ။”\nထို့နောက် ကျွန်ုပ်သတိပေးရမည်။ သင်သည် မေတ္တာနှင့်ယုံကြည်မႈဟူသော စကား လုံးကို မကြားနိုင်သည့်အချိန်ကာလသည် ရောက်လာပါမည်။ သင့်နားသည့် အေးခဲသေဆုံး နေပေမည်။ သင့်အတွက် အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းစကား မရှိတော့ပါ။ ထာဝရ မှောင်မိုက်ခြင်းငရဲ၏ မျိုချခြင်းကို ခံရပေမည်။\nယခုနားထောင်လိုက်ပါ။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို အမျက်တော်နှင့်တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် မိန့်တော်မမူမှီ နားထောင်ပါ။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်က သင့်အား “ငါသည် သင့်ကိုခေါ်သော် လည်း သင်သည် ငြင်းပယ်ထားသည်” ဟုဆိုပါသည်။\nသင်ကို ကျွန်ုပ်ပြောနိုင်သောအရာမှာ သင်သည် ခရစ်တော်ကို အမှန်တကယ် ယုံ ကြည်လက်ခံပါရဲ့လား။ ထိုသို့ ယခုလုပ်ဆောင်မည်လား။ ယနေ့ညတွင် အမှန်တကယ် လုပ် ဆောင်မည်လော။ ကျွန်ုပ်က များစွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပါ။ သင့်ကို ယေရှုကို မယုံကြည် စေနိုင္ပါ။ ယေရှုနှင့်ချန်ရစ်ထားနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏တန်ခိုးတော်အားဖြင့် ယေရှုကိုယုံကြည်ကြရန် နှလုံးသားများစွာကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ သင်က ဘုရားသခင်သည် ယေရှုထံသို့နီးစေတော်မူမည်အကြောင်း လူများစွာကြားတွင် ထိုင်လျက်နေပါသည်။ ဘုရား သခင်က ယေရှုနှင့်နီးကပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူက ဆွဲခေါ်တော်မမူလျှင် ကျွန်ုပ်က ဘာမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါ။ သင်သည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိဖို့ ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ထားခြင်းမဟုတ် လျှင် ကျွန်ုပ်လုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာမရှိပါ။ သင်သည် ရွေးကောက်ထားသောသူထဲက တစ် ဦးမဟုတ်လျှင် ကျွန်ုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာလုံးဝမရှိပါ။\nသို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ယနေ့ညတွင် သင့်စိတ်နှလုံး၌ စကားပြောမည်ဆိုလျှင် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လက်ခံလိုက်ပါ။ ယခုပင် လက်ခံလိုက်ပါ။ သင်တို့တွင် ယေရှုကို အလို အပ်ဆုံးသောသူသည် ယခုလာ၍ ယေရှုကို ယုံကြည်ကိုးစားပါ။ ကျွန်ုပ်ပြောသမျှသည် ဘုရား သခင်၏ဝိညာဉ်တော်က သင့်စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် လက်တွေ့အသုံးချခြင်းမရှိလျှင် အကျိုးရှိ မည်မဟုတ်ပါ။ သင်သည် ပေတရုက အခြေပြုကျမ်းတွင် ဦးတည်ပြောဆိုသောသူများကဲ့သို့ ယေရှုကိုယုံကြည်ကိုးစားမည်အကြောင်း ဆုတောင်းပါသည်။ John Cagan နှင့် Emi Zabalaga နှင့် သင့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသောသူအပေါင်းတို့အပေါ် ဘုရားသခင်ပြုသကဲ့သို့ သင့်အပေါ်လည်း ပြုရန် ဆုတောင်းပဌနာပြုပါ၏။ ယနေ့ညတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကြားထဲက ရွေးနှုတ် ခံရသူများကို ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ပါစေသော်။ ယေရှုထံသို့လာ၍ ယေရှုကို ကိုးစားပါ။ အသွေးတော်အားဖြင့် ထာဝရကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ ရောက်ပါစေသော်။ အာမင်။\n“ယေရှုခရစ်၌"၊ (James Procter, ၁၉၁၃ ရေးစပ်သည်။ )\nမြင်တွေ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းလား အကျဉ်းချုပ်\n၁။\tပထမအချက်၊ မြင်တွေ့ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ လုကာ ၁၈း ၃၄၊ ယောဟန် ၂၀း ၂၂၊ ၁း ၁၁၊ ဟေရှာယ ၅၃း ၃။\n၂။\tဒုတိယအချက်၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် မြင်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောလမုန် သီချင်း ၂း ၁၀၊ ၂ ကော ၉း ၁၅။


"ရွာတိုင်းအတွက်ကဗျာလက်ဆောင်": 4.6. The Counting Method (part 3) ( ၄.၆ ရေတွက်နည်း - အပိုင်း ၃)\nIn order to know one’s own striving, the meditator should write down the times of counting breath in the record book in every session.\nယောဂီသည် မိမိ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် တရားထိုင်ချိန်တိုင်း ရေတွက်မှုအကြိမ် အရေအတွက်ကို မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးမှတ်ထားသင့်လေသည်။\nIf he takes the meditation under the guidance ofateacher, daily report of the total times of counting should be submitted to the teacher. In this way, he should try to achieve the developing of counting of breaths day by day. Or he should try not to reduce the total number of counting times from the latest record. That is how the meditator should try to cultivate steadfast mindfulness by way of counting method. According to Ven. Meay zin Tawra Saradaw, at the beginning, one should spend eight hours at least to take this counting method per day.\nအကယ်၍ ယောဂီသည် ဆရာ့ထံနည်းခံအားထုတ်နေပါမူ နေ့စဉ် ရေတွက်ကြိမ် စုစုပေါင်းအရေအတွက် အစီရင်ခံစာကို ဆရာ့ထံ တင်ပြသင့်လေသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဝင်လေထွက်လေရေတွက်မှု တိုးတက်များပြားလာစေရန် ကြိုးစားအားထုတ်သင့်လေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် နောက်ဆုံးမှတ်တမ်းအောက် ရေတွက်ကြိမ်စုစုပေါင်း ကိန်းဂဏန်း လျော့နည်းမလာစေရန် ကြိုးစားသင့်လေသည်။ ဤသည်ကား ယောဂီသည် ရေတွက်ခြင်းနည်းလမ်းဖြင့် ခိုင်မြဲသောသတိတရားကို ထူထောင်ရန် မည်သို့မည်ပုံ ကြိုးစားသင့်ကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ မြေဇင်းတောရဆရာတော်၏ အဆိုအရ ယောဂီသည် ကနဦးကာလ၌ ဤရေတွက်ခြင်းနည်းလမ်းကို အားထုတ်ဖို့ တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး ရှစ်နာရီခန့် အသုံးပြုသင့်လေသည်။\nIn the Visuddhimagga, the two kinds of counting; slow counting and quick counting, are explained. If one wants to count the breaths slowly, he should do asagrain measurer does. The grain measurer, having filled the basket, counts as one, and empties it. Then, he recites as “one, one” till he refills it after removing any rubbish that he may have noticed. In this way, he counts as “two, two”, and so on. Likewise,ameditator should begin to count the in-breath or out-breath as “one, one” and count up to “ten, ten”, noting each as it happens. Similarly, one who wants to count one set of in-breath and out-breath as “one” or two sets of in-breath and out-breath as “one” also can do so.\nဝိသုဒ္ဓိမဂ်ကျမ်း၌ ဖြေးဖြေးရေတွက်နည်းနှင့် မြန်မြန်ရေတွက်နည်း ဟူသော ရေတွက်နည်းနှစ်မျိုးကို ရှင်းပြထားပေသည်။ အကယ်၍ ယောဂီသည် ဝင်လေထွက်လေကို ဖြေးဖြေးရေတွက်လိုပါမူ စပါးခြင်သူ ပြုမူသကဲ့သို့ အားထုတ်သင့်ပေသည်။ စပါးခြင်သူသည် တောင်းကိုပြည့်စေပြီး တစ်ဟု ရေတွက်ပြီးလျှင် သွန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသတိထားမိသမျှ အမှိုက်သရိုက်များကို ဖယ်ရှားပြီး နောက်တစ်တောင်း ပြန်ပြည့်သည်အထိ “တစ် … တစ် …” ဟုပင် ရေတွက်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် “နှစ် …၊ နှစ် …” စသည်ဖြင့် ရေတွက်သည်။ ထိုနည်းအတူ ယောဂီသည် ဝင်လေ (သို့မဟုတ်) ထွက်လေကို ရေတွက်ရန် “တစ် …၊ တစ် …” ဟု စတင်သင့်ပြီး ထို (ဝင်လေထွက်လေ) ဖြစ်ပေါ်မှု တစ်ခုစီကို မှတ်သားပြီးလျှင် “တစ်ဆယ် …၊ တစ်ဆယ် …” အထိ ရေတွက်ရလေသည်။ ထိုနည်းအတူ ဝင်လေထွက်လေ တစ်စုံကို “တစ်” (သို့မဟုတ်) ဝင်လေထွက်လေ နှစ်စုံကို “တစ်” ဟု ရေတွက်လိုသူသည်လည်း အလားတူ ရေတွက်နိုင်လေသည်။\nFor one who wants to count the breath quickly after the breath becoming evident to him can count it quickly asacowherd does. A skilled cowherd takes pebbles in his pocket,awhip in hand and goes to the cow pen in the morning. He, sitting on the bar of the gate, prodding the cows in the back, counts the cows reached the gate as “one, two” by dropping the pebbles for each. When the cows come out quickly with group, he counts them as “three, four, five, ten.” Likewise, when the breath had already become evident to the meditator, he can count each breath which reaches the nose-tip along quickly as “One, two, three, four, five; one, two, three, four, five, six … seven … eight … nine … ten”. For the meditation subject which is connected with counting, the mind becomes tranquil by the support of counting, just asaboat inaswift current is steadied with the support ofarudder. The Visuddhimagga mentioned that the beginner should take this counting method until mindfulness can stand on breaths without counting because counting is just for removing thoughts and establishing mindfulness on breaths.\nဝင်လေထွက်လေကို မြန်မြန်ရေတွက်လိုသူသည် ဝင်လေထွက်လေ ထင်ရှားစွာဖြစ်လာပြီးနောက် နွားကျောင်းသား ပြုမူသကဲ့သို့ မြန်မြန်ရေတွက်နိုင်ပေသည်။ ကျွမ်းကျင်သော နွားကျောင်းသားသည် နံနက်စောစောတွင် ခဲလုံးလေးများကို အိတ်တွင်ထည့်၍ ကြာပွတ်ကို လက်စွဲလျက် နွားခြံသို့သွားလေသည်။ သူသည် နွားကျောကုန်းကို ပုတ်ခတ်၍ တံခါးဝသို့ရောက်လာသောနွားများကို စည်းရိုးတံခါးတိုင်တွင်ထိုင်၍ နွားတစ်ကောင်စီကို ခဲလုံးများဖြင့်ပစ်ရင်း “တစ်၊ နှစ်” ဟု ရေတွက်လေသည်။ နွားများသည် အုပ်စုလိုက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ကြသောအခါ ၎င်းနွားများကို သူသည် “သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ တစ်ဆယ်” ဟု ရေတွက်လေသည်။ ထိုနည်းအတူ ဝင်လေထွက်လေ ထင်ရှားစွာဖြစ်လာပြီးနောက် ယောဂီသည် နှာခေါင်းဖျားသို့ လျင်မြန်စွာရောက်လာသော ဝင်လေထွက်လေ တစ်ခုချင်းစီကို “တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး” ဟုလည်းကောင်း၊ “တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်၊ ခုနစ်၊ ရှစ်၊ ကိုး၊ တစ်ဆယ်” ဟုလည်းကောင်း ရေတွက်နိုင်ပေသည်။ ရေစီးသန်သန်၌ တက်မ (ထိုးဝါး) ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် တည်ငြိမ်လာရသော လှေကဲ့သို့ ရေတွက်ခြင်းနှင့်ဆက်စပ်သော ကမ္မဋ္ဌာန်းတွင် ရေတွက်ခြင်း၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့်ပင် စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာရပေသည်။ (ဝင်လေထွက်လေ ကမ္မဋ္ဌာန်းအလုပ်ကို) စတင်အားထုတ်သူသည် ဝင်လေထွက်လေကို ရေတွက်စရာမလိုဘဲ သတိမြဲခိုင် ရပ်တည်နိုင်သည့်တိုင်အောင် ဤရေတွက်ခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြုသင့်ကြောင်း၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရေတွက်ခြင်းသည် အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ဝင်လေထွက်လေအပေါ် သတိတရားတည်ဆေက်ရန်အတွက် ဖြစ်၍ဖြစ်ကြောင်း ဝိသုဒ္ဓိမဂ်ကျမ်းက မိန့်ဆိုထားပေသည်။\n Vism. I 270: Dhaññamāpako hi nāḷiṃ pūretvā ‘‘eka’’nti vatvā okirati. Puna pūrento kiñci kacavaraṃ disvā taṃ chaḍḍento ‘‘ekaṃ eka’’nti vadati. Esa nayo dve dvetiādīsu. Evameva imināpi assāsapassāsesu yo upaṭṭhāti, taṃ gahetvā ‘‘ekaṃ eka’’nti ādiṃ katvā yāva ‘‘dasa dasā’’ti pavattamānaṃ pavattamānaṃ upalakkhetvāva gaṇetabbaṃ. Tassa evaṃ gaṇayato nikkhamantā ca pavisantā ca assāsapassāsā pākaṭā honti.\n Ibid., 271: Cheko hi gopālako sakkharādayo ucchaṅgena gahetvā rajjudaṇḍahattho pātova vajaṃ gantvā gāvo piṭṭhiyaṃ paharitvā palighatthambhamatthake nisinno dvārappattaṃ dvārappattaṃyeva gāviṃ ekā dveti sakkharaṃ khipitvā gaṇeti. Tiyāmarattiṃ sambādhe okāse dukkhaṃ vutthagogaṇo nikkhamanto nikkhamanto aññamaññaṃ upanighaṃsanto vegena vegena puñjapuñjo hutvā nikkhamati. So vegena vegena ‘‘tīṇi cattāri pañca dasā’’ti gaṇetiyeva, evamimassāpi purimanayena gaṇayato assāsapassāsā pākaṭā hutvā sīghaṃ sīghaṃ punappunaṃ sañcaranti. Tatonena ‘‘punappunaṃ sañcarantī’’ti ñatvā anto ca bahi ca agahetvā dvārappattaṃ dvārappattaṃyeva gahetvā ‘‘eko dve tīṇi cattāri pañca cha. Eko dve tīṇi cattāri pañca cha satta…pe… aṭṭha, nava, dasā’’ti sīghaṃ sīyaṃ gaṇetabbameva. Gaṇanapaṭibaddhe hi kammaṭṭhāne gaṇanabaleneva cittaṃ ekaggaṃ hoti, arittupatthambhanavasena caṇḍasote nāvāṭṭhapanamiva.\n Ibid., I 271: Kīvaciraṃ panetaṃ gaṇetabbanti? Yāva vinā gaṇanāya assāsapassāsārammaṇe sati santiṭṭhati. Bahivisaṭavitakkavicchedaṃ katvā assāsapassāsārammaṇe satisaṇṭhāpanatthaṃyeva hi gaṇanāti.\nPosted by အရှင်ဝိသာရဒ(ရမ္မာဝတီ) at 7:36 AM


မျက်နှာအဆီပြန်လို့ စိတ်ညစ်နေရတဲ့ ပျိုမေတွေအတွက် နည်းလမ်းကောင်း - Pissaya News\nနေအပူရိန် မြင့်နေတဲ့ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ မိတ်ကပ်လိမ်းပြီး အပြင်ထွက်ရတာလည်း မလွယ်ပါဘူးနော်။ ရာသီဥတုကပူ ချွေးထွက်၊ အဆီပြန် နေတဲ့ မျက်နှာမျိုးကိုတော့ ဘယ်သူမှမလိုချင်ကြပါဘူး။\nအဲ့ဒါကြောင့် မျက်နှာအဆီပြန်ခြင်း ကို သက်သာစေမယ့် နည်းလမ်းလေးကို ပြန်လည်ဝေမျှပေးချင်ပါတယ်။ အခုဝေမျှပေးမယ့် နည်းလမ်းလေးအတိုင်း တစ်ပတ်မှာ တစ်ခါလောက်လိုက်လုပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဆီပြန်တာကို လုံးဝသက်သာစေမှာပါ။\nပါဝင်ပစ္စည်းတွေက. . . ပန်းသီး( ၁) ခြမ်း၊ သံပုရာရည် (စားပွဲဇွန်း၁ဇွန်း) အသုံးပြုပုံ. . . ပန်းသီးကို အခွံနွာ အစေ့ဖယ်ပြီး blenderထဲ ထည့်ကြိတ်ပါ။ သံပုရာရည်ကိုတော့ တခါတည်းထည့် ကြိတ်လဲ ရပါတယ်။ ရလာတဲ့အနှစ်ကို မျက်နှာပေါ်သုတ်လိမ်းလိုက်ပါ။ လိမ်ပြီးသွားရင်တော့ ၁၅မိနစ်လောက်ထားပြီး ရေဆေးချလိုက်ပါ။ အခုဝေမျှပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းလေးအတိုင်းကို လိုက်လုပ်ကြည့်ပါလို့ အကြံကောင်းလေးပေးပါရစေရှင်…\nလူတိုင်းလိုလို ကြိုက်ကြတဲ့ လိမ္မော်သီး ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အသုံးဝင်ပုံလေးကို Pissaya News ပရိတ်သတ်တွေအတွက် ဝေမျှပေးလိုက်ပါတယ်။ တစ်နေ့တာမှာ လိမ္မော်သီးကို (၂) လုံးမှ (၄) လုံး...\n.နေပူဒဏ်တွေကြောင့် နေလောင်နေတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို ဖြူဝင်းစေဖို့ နည်းလမ်းကောင်း လေးကို ပြန်လည်ဝေမျှပေးလိုက်ပါတယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်း . . . သကြားညို၊ မုန့်ဖုတ်ဆိုဒါ၊ သံလွင်ဆီ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခြေထောက်ကို...\nPissaya ပရိတ်သတ်တွေအတွက် စတော်ဘယ်ရီသီးကနေရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ဝေမျှပေးချင်ပါတယ်။ စတော်ဘယ်ရီသီးဟာ အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းကို တားဆီးပေးနိုင်ပြီး မှတ်ဥာဏ်ကို ပိုမိုအားကောင်းစေတဲ့အပြင် ရောင်ရမ်းမှုတွေကိုလည်း သက်သာစေပါတယ်။ မျက်စိကျန်းမာရေးအတွက်လည်းကောင်းမွန်စေပါတယ်။ ကိုယ်အလေးချိန်ကိုထိန်းညှိပေးတဲ့ အာနိသင်တွေလည်း စတော်ဘယ်ရီသီးမှာ...\nကိုယ့်ရဲ့ အသားအရေက ဘယ်လိုအသားအရေမျိုးလဲ


အမေရိကန်တွင် ဘိုးရင်း ၇၃၇ လေယာဉ်များ အသုံးပြုမှု ရပ်ဆိုင်း\nNEW YORK, NY - MARCH 11: An American Airlines Boeing 737 Max 8, onaflight from Miami to New York City, prepares to land at LaGuardia Airport on Monday morning, March 11, 2019 in the Queens borough of New York City. Boeing's stock dropped more than 12 percent at the open on Monday,aday afterasecond deadly crash involving the Boeing 737 Max 8, the newest version of its most popular jetliner.(Photo by Drew Angerer/Getty Images)\nဝါရှင်တန် မတ် ၁၄\nဘိုးရင်း ၇၃၇-အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစားလေယာဉ်များ၏ပျံသန်းမှုများကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ နိုင်ငံများက ရပ်ဆိုင်းခဲ့ ပြီးနောက်တွင် အမေရိကန်သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရန့်က ကနေဒါအပါအဝင် အခြားနိုင်ငံများနည်းတူ ၎င်းအမျိုးအစားလေယာဉ်များ ပျံသန်းမှု ရပ်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။\nပျက်ကျသွားခဲ့သည့် အီသီယိုးပီးယားလေကြောင်း လိုင်းမှ ဘိုးရင်း ၇၃၇ -အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစား ခရီးသည်တင်လေယာဉ်၏ ပျံသန်းမှုအချက်အလက် မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာအား စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ် ရန်အတွက် ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြောင်း အဆိုပါသတင်းတွင် ဖော်ပြသည်။\nအိမ်ဖြူတော်တွင် ကျင်းပခဲ့သည့် သတင်းစာရှင်းလင်း ပွဲ၌ အမေရိကန်သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရန့်က အမေရိကန် ပြည်သူများနှင့် အခြားသော ပြည်သူများ ဘေးကင်းလုံခြုံ ရေးအတွက် ၎င်းအနေဖြင့် အလွန်အမင်းစိုးရိမ်သောက ဖြစ်ရကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။\nထို့ပြင် မတ် ၁၀ ရက်က ပျက်ကျမှုဖြစ်ပွားခဲ့သော အီသီယိုးပီးယား လေကြောင်းလိုင်းမှ ခရီးသည်တင်လေယာဉ် ဘိုးရင်း ၇၃၇ အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစား လေယာဉ်နှင့် လွန်ခဲ့ သည့်နှစ်အတွင်းက ပျက်ကျခဲ့သည့် အင်ဒိုနီးရှား လိုင်းရင်းအဲလေကြောင်းလိုင်းမှ ဘိုးရင်း ၇၃၇-အမ်အေ အိပ်စ်-၈ လေယာဉ်တို့မှ ပျက်ကျခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း များမှာ ဆင်တူယိုးမှားနီးပါးမျှရှိသည်ကို ပြသခဲ့ကြောင်း အမေရိကန်တာဝန်ရှိသူများက ပြောကြားသည်။\nယခုရက်သတ္တပတ်ကုန်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ဘိုးရင်း ၇၃၇-အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစား လေယာဉ် ပျက်ကျမှုတွင် လူပေါင်း ၁၅၇ ဦး သေဆုံးခဲ့သည်။\nမတ် ၁၃ ရက် နှောင်းပိုင်းတွင် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံက ဘိုးရင်း ၇၃၇-အမ်အေအိပ်စ်-၈ နှင့် ၉ အမျိုးအစား လေယာဉ်များ အသုံးပြုမှုကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ကနေဒါနှင့် ချီလီနိုင်ငံများက ၎င်းတို့၏လေကြောင်းပိုင်နက်များတွင် ဘိုးရင်း ၇၃၇-အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစားလေယာဉ်များ ပျံသန်းမှုအား တားမြစ်ပြီးနောက်တွင် ယင်းသို့ ပူးပေါင်း ပါဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nကမ္ဘာပေါ်ရှိ လေကြောင်းလိုင်းအများစုသည် ၎င်းတို့၏သဘောဆန္ဒဖြင့်ပင် ဘိုးရင်း-၇၃၇အမ်အေအိပ်စ်-၈ အမျိုးအစားလေယာဉ်များကို ပျံသန်းမှု ရပ်ဆိုင်းခဲ့ သည်။\nယခင်ဆောင်းပါးနစ်နာကြေး ဒေါ်လာ သန်း ၃၀ နီးပါး တရားစွဲသူထံ ပေးရန် ဂျွန်ဆင် ကုမ္ပဏီကို အမိန့်ချ\nနောက်ထပ်ဆောင်းပါးအခွပ်လွန်၍ အခွန်တွေ လွတ်နေသည်


N-GUN JA WA: ထူးခြားထင်ရှားမြန်မာပြည်သား ၂၀၁၃ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော် (DVB)\nထူးခြားထင်ရှားမြန်မာပြည်သား ၂၀၁၃ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော် (DVB)\nဒီဗွီဘီက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ၂၀၁၃ ခုနှစ် ထူးခြားထင်ရှား မြန်မာနိုင်ငံသားတွေထဲမှာ ကချင်လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် (ကေအိုင်အေ) ဒုတိယစစ်ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော်ကို ဒီဗွီဘီ ပရိသတ်တွေက မဲအများဆုံးပေး ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။ဒီဗွီဘီ ပရိသတ်တွေအနေနဲ့ ၂၀၁၃ ခုနှစ်အတွင်း သတင်းမီဒီယာတွေမှာ အလေးပေးဖော်ပြခံရသူ ၁၀ ဦးကို ရွေးချယ်ကောက်နှုတ်ပြီး ဒီဗွီဘီ ပရိသတ်တွေရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး၊ အလေးစားဆုံး၊ တနည်းအားဖြင့် သူတို့ရဲ့အတွေးအမြင်ထဲမှာ အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံး သူတယောက်ကို မဲပေးရွေးချယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒပြုစေခဲ့တာပါ။\nဒီဗွီဘီ သတင်းဌာနရဲ့ မြန်မာပိုင်းနဲ့ အင်္ဂလိပ်ပိုင်း ၀က်ဘ်ဆိုဒ်တွေမှာ ဖတ်ရှုသူ ပရိသတ်ပေါင်း ၂၀၆၆၂ ယောက်တို့က ဆန္ဒပြု မဲပေးခဲ့ကြရာမှာ\n၁။ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော် ၁၃၈၉၂ မဲ၊ ၆၈%\n၂။ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းတော်ကြီး ဦးဝီရသူ ၄၇၈၇ မဲ၊ ၂၃%\n၃။ ဒေါက်တာ စင်သီယာမောင်ကတော့ ၄၇၅ မဲ\n၄။ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူ နော်အုန်းလှက ၃၄၉ မဲ\n၅။ ဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ်ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဇော်ဇော် ၂၃၀ မဲ\n၆။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ဖွေးဖွေးက ၁၉၆ မဲ\n၇။ အမျိုးသမီး ဘောလုံးလက်ရွေးစင် မသန်းသန်းထွေးက ၁၉၅ မဲ၊\n၈။ မယ်စကြ၀ဠာ မြန်မာ- မိုးစက်ဝိုင်က ၁၁၆ မဲ၊\n၉။ သမ္မတပြောခွင့်ရ ဦးရဲထွဋ်က မဲပေါင်း ၁၁၀ မဲ\n၁၀။ အဆိုတော် အိုင်ရင်းဇင်မာမြင့်က ၄၄ မဲ\n၁၁။ အခြားမဲဆန္ဒပေါင်း ၂၆၈ မဲ\nဒီဗွီဘီဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေကို ဖတ်ရှုအားပေး မဲရွေးချယ်ပေးကြသူများကို ဒီဗွီဘီက အထူး ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။ မဲအများဆုံးပေး ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော်ဟာ ဒီဗွီဘီက ချီးမြှင့်ပေးပို့မယ့် ဂုဏ်ပြုလက်မှတ်နဲ့ ဆုဖလားကို လက်ခံရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\n၂၀၁၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ကချင်ပြည်နယ်မြို့တော် မြစ်ကြီးနားမှာ အစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ နိုင်ငံရေး ဆွေးနွေးဖို့ လာရောက်တဲ့ ကချင်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် (ကေအိုင်အေ)ရဲ့ ဒုတိယ စစ်ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ် ဂွန်မော်ကို ကချင်ရိုးရာဝတ်စုံတွေ ဆင်မြန်းထားတဲ့ ရာနဲ့ချီတဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ ကြိုဆိုမှုက ကချင်ပြည်သူတွေအကြား သူရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို လျှော့တွက်ထားတဲ့ အာဏာပိုင်တွေအတွက် အံအားသင့်စရာ တခု ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။\nနိုဝင်ဘာလ ကချင်ပြည်နယ် မန်စီမြို့နယ်မှာ မြန်မာ စစ်တပ်နဲ့ ကေအိုင်အေတပ်ဖွဲ့တွေ အကြား တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့အချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော်ဟာ အများထင်မှတ်မထားဘဲ ရန်ကုန်ကို သမိုင်းဝင်ခရီးစဉ်အဖြစ် လာရောက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ မီဒီယာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သလို စမ်းချောင်းမြို့နယ်က ဘတ်ပ်တစ် ခရစ်ယာန်ဘုရားကျောင်းမှာ ရန်ကုန်ရောက် ကချင်လူမျိုးတွေကို တွေ့ဆုံစကားပြောခဲ့ပါတယ်။ ကချင်လူမျိုး အဆိုတော်တွေအပါအ၀င် ၈၈ မျိုးဆက် ပွင့်လင်းလူအဖွဲ့အစည်းဝင်တွေ နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ ဦးတေဇတို့လို လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ဒီနောက်မှာတော့ နိုင်ငံကူးလတ်မှတ်ကို လျှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။\nမီဒီယာနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီးဆက်ဆံတတ်ပြီး နှိမ်ချတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော်ရဲ့ တည်ကြည်မှု ဂုဏ်သရေဟာလည်း သိသာထင်ရှားပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာကို ဖြစ်စဉ်တခုအနေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့အကြောင်း၊ မြန်မာ အစိုးရကတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ သဘောတူညီချက်တွေကို လတ်မှတ်ရေးထိုးဖို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတဲ့အကြောင်း ဒီဗွီဘီရဲ့ မေးမြန်းတာကို သူက ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။\nဗိုလ်ချုပ်ဂွမ်မော်ဟာ မန္တလေးတက္ကသိုလ်မှာ တက်ရောက်ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပြီး တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အစိုးရ ၀န်ထမ်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူး ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ကချင်လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော်ထဲကို သာမာန်တပ်သား အဆင့်ကနေ ၀င်ရောက်ခဲ့ပြီး ဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ထိ တက်လှမ်းခဲ့သူ တဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အနာဂတ် မြန်မာနိုင်ငံမှာ အရေးပါတဲ့ တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်တဦး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကချင်တိုင်းရင်းသားတွေက မျှော်လင့်ထားကြပါတယ်။ DVB\nThere arealot of Myanmar Military Officers as role model of Good Attitude. Bt it is too early to say - Burmese military generals are good because 50 years of bad images. Right now, we see , U Thein Sein, U Shwe Mann ..etc are leading role. Have to wait and see.\nPosted by Witmone at 12:29 AM


လင်းစက်နွယ်: March 2012\nညက ပကတိ အနက်ရောင် သန်းနေသည်။ ကောင်းကင်ဆီမှာ မျောလွင့်နေသော တိမ်တိုက် တစ်ခုတလေ မရှိ။ တကယ်ဆို တစ်ခြမ်း ဖဲ့ခြွေ ထားသည့် လတစ်စင်း နံဘေးမှာ တိမ်မျှင် တစ်ခုတလေ ယီးလေး ခိုပေးဖို့တော့ ကောင်းရဲ့။ ထို့နောက် ကျွန်မ အတွေး အတွက် အပြုံးတွေ တွန့်ကြေသွားသည်။ အင်းလေ...။ ကောင်းကင် ဆိုတာမျိုးကိုပင် တစ်ခါတစ်ရံ တိမ်တိုက်မဲ့ တတ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ ဖူးပါ။ ခြောက်သွေ့သော လေက ပြတင်းဝရှိ အ၀ါနုရောင် ခန်းဆီး ထုံးကလေးကို ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့ ခါစေသည်။ စာကြည့်စားပွဲဟု သတ်မှတ် ခံထားရငြား စာအုပ်တစ်အုပ် တလေ မရှိသော ကျွန်းစားပွဲလေး ပေါ်မှ စားပွဲတင် ပန်းအိုးကလေး။ အနည်းငယ် ညှိုးရော်ချင်ဟန် ရှိသော အ၀ါနုရောင် နှင်းဆီ ပွင့်ကလေးကို မြင်ရတော့ ရုတ်တရက် လှိုက်ဟာ သွားပြန်သည်။ ပူလောင်သော လေက အေးစက်စွာပင် တိုးဝှေ့ရင်း နှင်းဆီ၏ ပွင့်ချပ်များကို သိသိသာသာ ဆွဲကိုင် ယမ်းနေသည်။ ခြောက် သွေ့အက် ကွဲနေသော အာခေါင် တချို့ကို ကျိန်ဆဲ ပစ်လိုက်သော်လည်း လည်ချောင်းဝတွင်သာ စိမ့်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။\n'Je ne veux pas travailler...\nJe ne veux pas déjeuner...\nEt puis je fume...'\nကျွတ်...။ အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ။ Pink Martini ၏ သီချင်းသံက သည်နေ့မှ အတော်လေးကို ခါးသက်စရာ။ မိန်းမ တစ်ယောက်က အလုပ် မလုပ်ချင်တော့ လောက်အောင်၊ အစား မစားချင်တော့ လောက်အောင်ထိ ဖြစ်သွားရ သတဲ့လားကွယ်။ တစ်စုံတစ်ခုကို မေ့ဖျောက်ဖို့ အတွက် သီချင်းထဲကလို ဖွာရှိုက်စရာ စီးကရက် တစ်တိုတလေ ရှိလျှင်တော့ ကောင်းသား။ နားထောင်နေကျ ပြင်သစ် သီချင်းက ဘာလို့များ သည်ည အတွက်မှ ကွက်တိ သေသပ်စွာ ထွက်အံ လာရသတဲ့လဲ။\nကြည့်စမ်း...။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတိ မထားမိခင်မှာပဲ အလွတ်ရနေသော စာသားလေးကို ညည်းမိပြီးသွားပြီ။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်ရင် အုံအောက်ဆီက ညင်သာသော ဆို့နင့်မှု တစ်ခု။ စကြ၀ဠာထဲ အကြာကြီး လွင့်မျောပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် သတိရသွား သူလို ကျွန်မခန္ဓာ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားသည်။ ထို့နောက် အက်ကွဲစွာပင် ရယ်မော ဟန်ပြင်မိသည်။\nရယ်မောရင်းနှင့် မျက်ရည်ကျ သွားသော ကျွန်မဖြစ်အင်ကို မောင်မြင်လျှင်တော့ အရင်ကလို ကောက်ချက်ဆွဲဦးမည်လား။\n“လင်းဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေချည်း ပေါင်းစည်းထားတဲ့ နားလည်ရ ခက်တဲ့ မိန်းမ” လို့လေ။\nအပြာရင့်ရောင် မပြယ်လွင့် သေးသည့် ကောင်းကင် တစ်ခု၏ အောက်မှာ မောင်နှင့်ကျွန်မ တွဲ၍ ရှိနေနိုင်သေးသည်ဟု ယောင်၍ပင် မတွေးမိ ဖူးချေ။ တွေ့မည့်တွေ့တော့လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နွမ်းလျ ကြေကွဲလောက်အောင်ထိ ကျွန်မ မောင့်ကို လွမ်းဆွတ် နေမိကြောင်း အထိတ်တလန့် လက်ခံ လိုက်ရပြန်သည်။\nAlliance Frangaise မှာ ကျွန်မ ပြင်သစ်စာ သင်နေမှန်း မောင့်ကို ဘယ်သူက သတင်းပေး လိုက်ပါလိမ့်။ ထို့နောက် ထိုအတွေး အတွက် ရှက်ရွံ့အားငယ်မိသွားသည်။ မောင် ပါရီက ပြန်လာတာ မကြာလောက်သေး။ ငါးကြိမ်မြောက် ပြင်သစ် အလှနှင့် ဂီတညပွဲမှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း တွေ၏ဆိုဟန်ကို အားပေးဖို့ လာခဲ့စဉ် အပြာနု ရောင်ရှပ်ကို သေသပ် စနစ်ကျစွာ ၀တ်ဆင်ထားခဲ့ သော မောင့်ကို Alliance မြက်ခင်းပြင်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။\nထုရိုက်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် မောင့်နှုတ်ဆက်သံက တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သည်နေရာမှာ ကျွန်မကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟုလို့ မောင် မျှော်လင့် မထားသင့် ဘူး။ မင်္ဂလာရှိသော ညနေခင်းတဲ့လေ။ အင်း... မောင့်နှုတ်ဆက်သံတွေဆီမှာ သရော်သံတွေများ စွက်နေဦးမလား။ မောင့်နှုတ်ခမ်းတွေကတော့ သေသပ် ပိရိနေသား။\nသည်နေ့သည်ချိန်ထိ ကျွန်မ မောင့်ကို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုဖို့ မစွမ်းနိုင်သေးကြောင်း နားလည် လိုက်ရသည်။ ကျွန်မကိုသာ အပြီးသတ် ဖန်တီး ပြီးသား စာအုပ် တစ်အုပ်လို မောင် ဖတ်ရှုပြနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း နှုတ်ခမ်းတွေ သွေ့ခြောက်သွားသည်ကို မွန်းကျပ်စွာပင် ရိပ်မိပြန်သည်။\nမောင့်မျက်နှာမှာ အံ့သြရိပ် တစ်ခုနှင့် အမျိုး အမည် မသိနိုင်သော နောက်ထပ် လှစ်ဟမှု တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။\n“ကျွန်မ ဟောက်ဆာဂျင် ဘ၀ပဲ ရှိပါသေးတယ်”\nပြောမည် “ဒါနဲ့ ဒီပွဲမှာ မင်း ၀င်မဆိုဘူးလား”\nကြည့်ပါဦး။ စကား လွှဲတတ်သည့် နေရာမှာလည်း မောင်က ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲ မသွားပါ။\n“ဆိုသား...၊ အရွေး မခံရပါဘူး”\nကျွန်မ သီချင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် ၀ါသနာကြီးကြောင်း မောင် အသိဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့် မည်။ မောင်ကိုယ်တိုင် ကျွန်မနှင့် ဂီတ သံစဉ်တွေ ခွဲမရအောင် ပေါင်းစည်းဖူးသည် အထိ ပုံသွင်းခဲ့ တာပဲ မဟုတ်လား။\n“Christophe Maé &JU On S'attache”\nအနည်းငယ် ရှတသော မောင့်ရယ်မောသံ အောက်မှာပင် ကျွန်မ လိပ်ပြာတွေ ထပ်မလုံချင်တော့။ မောင်က စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ပြောနေနိုင် ပေမယ့် ကျွန်မက ဟန်ဆောင် ကောင်းသူ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မ မျက်လုံးအိမ်တွေ မစိုစွတ်ခင် ပွဲမြန်မြန် စဖို့လိုသည်။\n“On S'attache... ... မင်း အဲဒီ သီချင်းကို ဘာလို့ ရွေးချယ်ဖြစ်တာလဲ”\nပွဲမစသေး၍ မွန်းကျပ် နေပုံရသော ကျွန်မ စိတ်ကို သူ အရိပ်မဖမ်းမိနိုင်ဖို့တော့ အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်လိုက်ရပါသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွယ်ငြိဖူးမိသော အခါ အနုတ်ရ ခက်သော ကြိုး များအကြောင်း မောင် သိချင် လိမ့်မည် ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်မ အတ္တတွေ ခ၀ါချပြီး “မောင့်ကိုလွမ်း လို့”ဟု ဖြေမိသွားမှာ။ သို့သော် မောင့်မျက်ဝန်း တွေဆီမှာ ဘာအရိပ်အယောင်မှ ခိုတွယ် မသွားပါ။\n“ဒါနဲ့ ပါရီမှာ နေရတာ ဘယ်လိုနေလဲ ကိုအာကာ”\n“မောင်”ဟု ရေရွတ်မိသွားမှာ စိုး၍ သတိ အနေအထားဖြင့် ဖွင့်ဟဖြစ်သော စကားသံမှာ အဖျားခတ် တုန်ယင်မှုတွေ စွက်သွားသေးသည်။ ကြည့်ပါဦး။ ကြည့်ပါဦး...။ လင်းက ခုထိ သရုပ်မဆောင်တတ်သေးဘူး မောင်။\n“ဖေဖေရှိတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ပါရီက အရမ်းလှတယ်။ ကိုယ်သိပ်ချစ်တဲ့ ဂန္ထ၀င်ပန်းချီ ကားတွေလည်း ရှိတယ်။ အလွန် စိတ်ကူးယဉ်လို့ ကောင်းတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တွေလည်း ပေါတယ်။ နောက်ပြီး ကိုယ့်ဖေဖေ အလုပ်လုပ်တဲ့ ရေနံ ကုမ္ပဏီကြီးမှာပဲ ကိုယ်အလုပ်ရတယ်။ ပါရီကို ရောက်မှ ကိုယ် ဓာတ်ပုံပြိုင်ပွဲတွေ ၀င်ဖြစ်သေးတယ်”\nပြင်သစ်နိုင်ငံ အကြောင်း၊ ပြင်သစ် လူမျိုးနှင့် အနုပညာ အကြောင်းတွေ ပြောတိုင်း မောင့်မျက်လုံးလေးတွေပါ အရောင်တွေ ရွှန်းစို သွားတတ်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်ကလိုမျိုး ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲသေး။ ပြင်သစ်ယဉ် ကျေးမှု၊ ဘာသာစကားလေးတွေနှင့် ရင်းနှီး ချစ်ခင်စွာ အချိတ်အဆက် မိစေခဲ့ သော မောင်တစ်ယောက် ဓာတ်ပုံတွေနှင့် အသက် ၀င်ဆဲဖြစ်သည်ကို သိရတော့ အလိုလို ပျော်ရွှင်သွားမိပြန်သည်။ ကျွန်မကတော့ မောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ခံစားချက် တစ်ခုတလေ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိသေး။\n“ဟေး... လင်း ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အားပေးဦး”\nသြော်... ပွဲစတော့မှာပါလား။ သီတာနှင့် အေးသက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်တော့ သူမတို့ နှစ်ယောက်လုံး မောင့်ကို မျက်မှောင့်ကြုတ်ကြည့်ပြီး ကျွန်မအား ပခုံးတွန့်ပြတာ လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မီးရောင်များကြောင့် ထိန်လင်းနေသည်။\n“လင်း ရှေ့ကို သွားလိုက်ဦးမယ် ကိုအာကာ”\n၀ါဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှာ မောင်ပြုံးလိုက်ပုံက အလိုလို နာကျင်စရာ ကောင်းပြန်သည်။\nကျွန်မ ညာဘက်ခြေ လှမ်းလုဆဲဆဲ တွန့်ဆုတ်သွားရသည်။\n“မနက်ဖြန်ညနေ သည်ကို လာပေးပါလား”\nမောင်က ကျွန်မကို တောင်းဆိုသည်ပေါ့လေ။ ခြောက်နှစ်တာ အတွက် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းစွာ တောင်းဆိုဖူးတာ သည်တစ်ကြိမ်တည်းရယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်မိလိုက်သလား၊ ခေါင်းခါမိလိုက်သလား...။ ကိုယ်တိုင် ဝေခွဲမရစဉ်မှာပင် မောင်ကStage နှင့်နီးမည့် ထိုင်ခုံတွေဆီ ဦးတည်၍ လျှောက် လှမ်းသွားသည်။ မောင် ကျွန်မ အဖြေကို စောင့်မသွားပြန်ဘူး။\n'Flu revoir, lynn, à clemain!\nအလျင်စလို နှုတ်ဆက်သွားသော မောင့်စကားသံကို အမိအရ အသံဖမ်း လိုက်ရင်းက ကျွန်မနား ဝေ့၀ဲသွားသော မောင့်ကိုယ်သင်းရနံ့ကို မိန်းမောစွာ ရှိုက် မိပြန်သည်။ ဘာဖြစ်လို့များ နှာဝက သိခွင့်ရတဲ့ အာရုံ တစ်ခုက နှလုံးအိမ်ကို ပြင်းပြစွာတုန်ခါစေသလဲ မောင်ရယ်။\nမနက်ဖြန် ကျွန်မ မောင့်ကို ထပ်မြင်ရဦးမည်။ ထိုအတွေးကြောင့် မွန်းကျပ်မှုက နေရာ ယူလာပြန်သည်။ နာရီ လက်တံက နှစ်ချက်ခွဲမှာ တန့်နေပြီး အ၀ါနုရောင် ခန်းဆီးထုံးလေး ယိမ်းခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ညာဘက်လက်မှ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကော်ဖီခွက်။ သြော်... ကျွန်မ သည်နေ့ညနေခင်း အကြောင်း တွေးရင်းနှင့်က ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်သောက်မိ ပြီးပြီပေါ့လေ။\nခွက်ထဲမှာ ကော်ဖီနှစ်ငုံစာ ကျန်သေးသည်။ မောင့်ကို တမ်းတနေမိတာ ကော်ဖီဖျော်လို့ ဖျော်မိမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိ မထားမိလောက်အောင်ထိ ကျွန်မ ကြောင်သွားပြန်ပြီ။ မောင့်သံပတ်တွေ ဘယ်သော အခါမှ ဖြေလျော့နိုင် မှာတဲ့လဲ။ ထို့ နောက် အိပ်ရာ ခေါင်းရင်းဘေး ငြိမ်သက်နေသည့် ဂစ်တာကို ယောင်ယမ်း ဆွဲယူမိပြန်တော့ မောင့်အသံကို ကြားရပြန်သည်။\nခုတင်ဘေးက စာအုပ်စင်ကို မြင်ယောင်မိတော့ ဂစ်တာကို လွှတ်ချချင် စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အလုပ်သင် ဆရာဝန် ဘ၀ ရောက်ပြန်တော့လည်း စာတွေနှင့် ကင်းကွာခွင့် မရသေး။ မနက် ရှစ်နာရီမှ ပွင့်အံတတ်သော ကျွန်မ ပြင်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းကျပ်နေအောင် စေ့လိုက်ရသည်။ မောင်သိဖို့မှ မလိုဘဲ။ ရုတ်တရက် မောင့်အတ္တကောက် ကြောင်းတွေကို ပြေးမြင်ယောင်မိသွားတော့ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး နုံးခွေဖျော့တော့ သွားရပြန် သည်။ ကျွန်မက မောင်ပုံသွင်းခဲ့သလို နူးညံ့စွာပဲ ရုပ်လုံး ပေါ်လာခဲ့ပါသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကို အချုပ်အနှောင်မဲ့စွာ အမှတ်ကောင်း ကောင်းနှင့် အောင်ခဲ့တာ မောင့်ကျေးဇူးတွေ မဟုတ်လားကွယ်။ ကျွန်မကို အများထက်ထူး ချွန်စေချင်သည့် မောင့်သွန်သင်မှုတွေ အောက်မှာ ကျွန်မ အောင်မြင်ခဲ့ပါရဲ့ မောင်။ ဒါပေမယ့်...။\nမျက်လုံးတွေ၊ ညနှစ်နာရီ ထိုးမှ ခင်းဖြစ်သော ကျွန်မ ကျောတွေကို အလုပ်သင် ဖြစ်လာတော့မှ စွန့်လွှတ်ဖြစ်ရကြောင်း မောင့်ကို ပြောပြရဦးမည် လေ။\nကျွန်မက မောင်ဖြစ်စေချင်သလို ဖြစ်လာတာတွေထက် အလိုလို ဆန့်ကျင် မိသွားတာများ နေခဲ့သည်ပဲ။ အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး ကျောင်းစာသင် ချိန်တချို့ကို ဖျက်ပြီးမှ မွန်းကျပ်မှုတွေကို ကဗျာတွေ၊ ၀တ္ထုတွေ အဖြစ် အသွင် ပြောင်းခဲ့တာတွေ၊ ယောက်ျားလေးတွေလို လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်တတ်သည့် အကျင့် မပျောက်နိုင်သေးတာတွေ။ နောက်ပြီး မောင် ကျွန်မ ဆရာဖြစ်ခဲ့တုန်းက တင်းတင်း စေ့ထားဖူးသည့် ခိုင်မြဲသော မောင့်နှုတ်ခမ်းတွေကို သတိရမိတာတွေ...။ အင်း...။\nကျွန်မ တတိယအမ်ဘီတက်နေစဉ်မှာပဲ ကျွန်မနဲ့ မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးတဲ့နေရာဆီ မောင် ထွက်ခွာသွားချိန်မှာ...။\nကျွတ်...။ ဂစ်တာ စတီးခါစကလို နံပါတ် တစ်ကြိုး ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ မောင်။ အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း နိုင်သွားသည့် ညာဘက် ပါးပြင် ဆီမှာ သွေးအနည်းငယ် စို့နေပြီပဲ။ ပြတ်သွား သည့်ကြိုးက ညာဘက်ပါးကို လာရောက်ထိစင် တာပဲဖြစ်သည်။\nပါးပြင်မှ သွေးစို့သွားသော ဒဏ်ရာက မနာ ကျင်ဘဲ ဘယ်ဘက်ရင်အုံအောက်က စူးနင့်သွား ပြန်သည်။ စားပွဲပေါ်မှ ဘီတာဒင်းဘူးလေးကို ဆွဲယူလိုက်တော့မှ ဆေးကုန်နေမှန်း သိရသည်။\nသည်ညတော့ အနည်းငယ် ခေါင်းမာစွာပဲ သွေးစို့နေသည့် ပါးပြင်ကို ခေါင်းအုံးနှင့် ထိကပ် ပစ်လိုက်မိပြီပေါ့ မောင်...။\nAlliance ကို ကျွန်မ ရောက်သွားတော့ လေးနာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ ကျွန်မ သင်တန်း ဆင်းချိန်က လေးနာရီခွဲ အတန်း။ မောင်က ကျွန်မ သင်တန်း မပြီးသေးတာ သိချင်မှသိမည်။ ထို့နောက် Canteen တွင် ကျွန်မ ၀င်ထိုင်ဖြစ်လိုက်သည်။ တနင်္ဂနွေနေ့မို့ Canteen ပိတ်လေတော့ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေသော ကျွန်မကို ကျောင်း သားတချို့ ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်သွားကြ သည်။ ကျွန်မ Canteenည မှာရှိနေသည်ကို သီတာနှင့် အေးသက် မြင်သွား၍ မဖြစ်။ ခဏနေလျှင် လေး နာရီခွဲ အတန်းစလိမ့်မည်။\nကျွန်မ အလန့်တကြား ရေရွတ်မိသွားတော့ မောင်က ရယ်မလိုပြင်ပြီးမှ တည်လိုက်ပြန်သည်။ မောင်က အဲဒီလို ခံစားမှု နှစ်မျိုးနှင့် အမြဲလိုလို သရုပ်ဆောင်တတ်တာပါလား။ မောင်က အနည်းငယ် သတိကပ်သော အနေအထားမျိုးဖြင့် ကျွန်မရှေ့မှ ထိုင်ခုံကိုဆွဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။ မောင် ကျွန်မ ဘေးမှာ မထိုင်ဘူး။ ထိုအသိကြောင့် ၀မ်းနည်း သိမ်ငယ်ရပေမယ့် မောင့်ကိုယ်နံ့ ချိုအီအီကြောင့် လှိုက်မော တုန်ရီရပြန်သည်။\n“လင်းကို ဘာပြောမလို့လဲ ကိုအာကာ”\nလုပ်ပြန်ပါပြီ။ ကျွန်မ စကားတွေက ဘယ်လိုမှ နားဝင်ချိုစရာ မကောင်းပါလားကွယ်။ ကျွန်မ မျက်ဝန်းတွေထဲ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့် မောင့် မျက်လုံးတွေဆီမှာ အရိပ်တစ်ခု တွဲခိုသွားသည်။ ထိုအရိပ်ကို ကျွန်မသိသည်။ ထိုအရိပ်က ကျွန်မနှင့် လုံးဝ မစိမ်းသည့် မောင့်အတ္တပဲ ဖြစ်သည်။\n“ကိုယ်မင်းကို ပြောစရာ ရှိတာထက် မင်း ကိုယ့်ကို ဖြေရှင်းချင်လိမ့်မယ် ထင်လို့ ကိုယ်ချိန်း ပေးခဲ့တာနော်လင်း”\nအလို ဘုရားရေ။ ဘာဖြေရှင်းချက်တဲ့လဲ။ ဖြေရှင်းရလောက်အောင် ဘယ်အရာတွေက အဆင်သင့် လွဲမှား သွားပြီးခဲ့လို့လဲ။ သို့သော် ကျွန်မ နှလုံးအိမ်က အလိုလို ပျော့ခွေ ယိုင်လဲသွားပြန် သည်။ မောင်က ကျွန်မရဲ့ ဂိုက်ဒ်ဆရာ မဟုတ်လားကွယ်။ တကယ်တော့ ပုံသွင်း ခံရဖူးသော နေ့ရက်တွေ ခမ်းနားစွာ ဖြစ်တည်ခဲ့သည့် အတွက် မောင့်ကို ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်ရမည်လေ။\nဆို့နင့် အက်ကွဲမှုကို ချုပ်တည်းရင်းက မျက်ရည် လည်ချင်လာသည်။ ကျွန်မ ပြောပြရတော့မှာပေါ့။ ကျွန်မကို အသိမပေးဘဲ ပါရီကို ထွက်သွား ခဲ့ဖူးတဲ့ မောင့်ကို ဘာတစ်ခုမှ အပြစ် မတင်မိအောင်တော့ ကျွန်မ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်လေ။\nအို သွားပြီ။ ကျွန်မ ကြောင်ပြန်ပါပြီ။ မောင့် ခန္ဓာကိုယ် ဆတ်ခနဲ တင်းသွားတာကို မြင်တော့ ညွတ်နူးပျော့ခွေချင်သည့် စိတ်တွေ အနည်းငယ် အမ်းသွားသည်။ ကျွန်မနှုတ်ခမ်းက ကိုယ့်ထက် ၅ နှစ်ခန့်ကြီးသော ရည်းစားဟောင်းကို “မောင်” ဟုခေါ်သတဲ့။ မောင် ကျွန်မကို ကြည့်မနေဘဲ ဗလာ ကျင်းထားသော စားပွဲကိုသာ စူးစိုက်၍ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက်...\nနေပါစေတော့ကွယ်။ မောင် အထင်သေး လျှင်လည်း ရှိစေတော့။ မောင် ပြောသလို ကျွန်မ ဘက်က ထုချေပြရတော့မည် မဟုတ်လား။ ထားပါစို့။ ကျွန်မ ထုချေချက် အတွက် မောင် နောင်တရိပ်လေး တွဲခိုသွားသည် ဆိုဦးတော့။ ကျွန်မ ကကြိုးပျက်ခဲ့တာ တန်ပါပြီလေ။\n“မောင် ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခံစားမှု တစ်ခု တလေ မရှိတော့ဘူးတဲ့လား”\nကျွန်မက ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးလိုက်သော်လည်း မောင့်နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ကြေ သွားတာကိုသာ အဖြေတစ်ခု အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။\n“မောင်ဟာလေ တကယ်တော့ မောင် ပါရီကို ထွက်သွားခဲ့တာ မှားတယ် သိလား“\nမောင့်အော်သံက အနည်းငယ် တင်းမာသွား ၍ ကျောင်းသူ တချို့ မသိမသာ အကဲခတ်သွား ကြသည်။ ကျွန်မ၏ မောင်က ဒေါသကြီးဆဲပါပဲ။\n“ငါ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။ အထူးသဖြင့် မင်းလိုသစ္စာ မရှိတဲ့ မိန်းမနဲ့ ဝေးကွာသွားရတဲ့ အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ မှန်တယ်လို့ ယူဆတယ်”\n“နေပါဦး မောင်ရဲ့။ ဘာတစ်ခုမှစုံစမ်း မသွားဘဲ ကျွန်မ အမှားလို့ချည်း သတ်မှတ်ခဲ့တာ မောင် တရားသလား”\nမောင့်မျက်ဝန်းတွေက စောစောပိုင်းကနှင့် မတူဘဲ ခက်ထန်နေသည်။ တဆိတ် ကျေးဇူး ပြီး...။\n“မင်းက ငါကို ကျောရရုံကြံတာကိုး”\n“မောင်က ပြောင်းပြန်တွေ ပြောတတ်သားနော်”\n“အမှန်တော့ မာမီပြောတာ အစောကတည်းက ကိုယ် လက်ခံခဲ့ဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်းက ချစ်သူ အဖြစ်တောင် လက်မတွဲသင့်တဲ့ မိန်းမဆိုတာ ကိုလေ”\n'' Je ne compxends Pas ''\n“မင်း တကယ် နားမလည်တာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကျော်က အင်္ဂါနေ့လယ်ခင်း တစ်ခုမှာ မင်းလက်မှတ် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရဖို့ တရားရုံးမှာ တစ်နေ့လုံး ငေါင်နေတဲ့ ကိုယ့်ဖြစ်အင်ကို မင်းမြင် သွားခဲ့သလား”\n“Non မဟုတ်သေးဘူး မောင်ရဲ့”\n“အေးလေ၊ မင်းက ဆေးကျောင်းသူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီကိုး။ ဘယ်စွန့်လွှတ် ချင်ပါ့မလဲ။ မင်းဂုဏ်သိက္ခာတွေ အတွက် မင်း ကိုယ့်ကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တယ်။ မာမီတို့ သဘောမတူတဲ့ကြားက မင်းနဲ့ ခွဲရမှာစိုးလို့ လက်ထပ် သွားချင်တဲ့ ကိုယ့်ဆန္ဒတွေကို တစ်စစီဖဲ့ခြွေခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က မင်း မလာဘူး။ မင်းဟာ သစ္စာမရှိတဲ့မိန်းမ”\nကျွန်မနှင့်မောင် တော်တော်လေးကို လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ယုံကြည် ထားတာ မောင်က ကျွန်မကို နောက်တစ်နေ့ လာတွေ့လိမ့်မည်ဟုသာ။ အမှန်တော့။\n“အမှန်တော့ မောင်၊ အဲဒီနေ့က”\nကျွန်မ ညာဘက်ခြေထောက်နားမှ လုံချည်စကို ဆွဲမည်ပြုစဉ်မှာပင်။\n'' Sophie ''\nအမျိုးသမီး တစ်ယောက်၏ မောင်ဟု တမ်းတလိုက်သံမှာ ပြင်သစ်သံဝဲ နေကြောင်း အလျင်အမြန် နားလည်လိုက်သည်။\nအို... ဘုရားရေ...။ သူမ...။\nSophie ဆိုတာ ကျွန်မ၏ ပြင်သစ်ဆရာမ။\nသူမက ရင်းနှီး သွက်လက်စွာပင် ကျွန်မ နံဘေးက ခုံလွတ်မှာ ၀င်ထိုင် လိုက်သည်။ ဘယ်လိုမှ ဆက်စပ်၍ မရသည်က ပြင်သစ်မက မြန်မာအမျိုးသား ကို မောင်ဟု ခေါ်သတဲ့။ အင်း။ ကျွန်မ နားကြားလွဲတာဖြစ်မည်။\n“မောင်၊ Je suis de'sole' ”\nဆရာမက မောင်ဟု ပီပီသသ ခေါ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု အတွက် တောင်းပန် လိုက်တာဖြစ်မည်။ ထိုတစ်စုံ တစ်ခုက ဘာလဲ။ ကျွန်မ မောင်ရှေ့မှာ ရှိနေခြင်း အတွက်တဲ့လား။\n“မင်း ဒီမှာ Class ရှိတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကို Sophie ပြောပြတာ”\n“သူက ဘာလို့ မောင့်ကို”\n“ဟေး... မင်း သူ့ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကို အဲသလို မခေါ်နဲ့လေ”\nမောင် နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မောင့်အပြုံးမှာ ရက်စက်မှု တစ်ခု တွဲလဲခို နေကြောင်း ကျွန်မ မြင်သည်။ မဟုတ်နိုင်ပါ။ မောင်က ပန်းနုရောင် စာအိတ် တစ်ခုအား ကျွန်မဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော ရင်ကို မသိကျိုးကျွန်ပြုရင်း တုန်ခါနေသော လက်တွေ၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်... သေသပ် လှပသော ကတ်လေးတစ်ခု။\nဆိုဖီ.. ဆိုဖီက ကျွန်မနံဘေးရှိ အမျိုးသမီးလေ။ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး။ ထို့နောက် အခြေအနေကို ရုတ်ခြည်း နားလည်လိုက်ချိန် ဆရာမ၏ အပြုံးနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားသည်။\n“ကိုယ် ဆိုဖီ့ကို လက်ထပ်ဖို့ အတွက် မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့တာလေ။ ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းဆရာမရဲ့ မြန်မာ နာမည်က လှတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ်တို့ နောက်တစ်ပတ်လောက် လက်ထပ်ပြီးရင် ပါရီကိုပြန်မယ်။ မင်းကိုဖိတ်ဖို့ အတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ လိုက်ရှာစရာ မလိုဘဲ ကိုယ်ယုံထားခဲ့သလိုAlliance မှာ မင်းရှိနေတယ်”\nသတိထားဦးမှပေါ့။ ကျွန်မ အမူအရာတွေ ပျက်ယွင်းစ ပြုပြီ။ ထင့်။ ကြောင်ဦး မှာလားကွယ်။ ကျွန်မက မောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် ကြောင်ပြရဦးမှာလဲ။\n“ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် ပါရီမှာ ကတည်းက ဆုံဖူးတာပါ။ သူက မြန်မာပြည်ကို ချစ်သလို ကိုယ်ကလည်း ပြင်သစ်တွေကို ချစ်တယ်”\nဆို့နင့်စွာ မျိုသိပ်ထားသော ကျွန်မလည်မျို တွေဆီ မောင့်အကြည့် မရောက်ခဲ့ချေ။ မောင် ပြင်သစ်စာ သင်ယူခဲ့တာ ပြင်သစ်မ တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အတွက်လား။ ဒါအတွက်များ အလွန် လှပခက်ခဲသည့် ဘာသာစကား တစ်ခုအတွက် မောင့်သက္ကရာဇ်တွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ တာလား။\n“ဆိုင်တယ်လင်း။ သေချာတာကတော့ သူ ကိုယ့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ သစ္စာ မဖောက်ခဲ့ဘူး”\nသွားပြီ။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာတွေ ဘာ တစ်ခုမှ အစရှာ မရတော့ ။ မောင်က ကျွန်မကို သည်နေ့လိုမျိုး အခြေအနေနဲ့ ကြုံရဖို့ အချက်ကျကျ စီစဉ်ခဲ့တာပဲ။ မောင့်စီစဉ်မှုတွေ ဘယ်လောက်ထိ အံဝင် သွားခဲ့ သလဲဆိုရင် ကျွန်မနှုတ်ခမ်းတွေ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကောင်းစွာ ညွတ်ကျိုး သွားခဲ့ပြီ။ မောင် ကျွန်မကို သေသပ်စွာ ကလဲ့စား ချေလိုက်တာပါ။\nကျွန်မ စကားကြောင့် မောင့်အပြုံးတွေမှာ အတ္တတွေ ဖိတ်လျှံကျကာ ပိုမို တောက်ပ သွားသည်။\nကျေးဇူးပဲ ဟု မောင် ပြောသတဲ့။ ခနဲ့သံ အဆုံးမှာ ကျွန်မဟာ ကျွန်မ မဟုတ်တော့ဘူး မောင်။ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တော့ ဆိုဖီက အပြစ်ကင်းစွာ နှစ်လိုဖွယ် ပြုံးပြသည်။ သည်အခြေ အနေတွေကို သူမ နားလည်ပုံမရချေ။\nသြော်... ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ လက်ထပ်ကြမည် ပေါ့။ သူမ ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။\n''Au revoir, professeur''\nကျွန်မ မျက်ရည်တွေ စို့ချင်လာပြီ။ နှုတ်ဆက်ရင်း ခြေထောက်ကို သတိထားရန် သူမ ကျွန်မကို လှမ်းပြောသည်။ မောင်က ပြင်သစ်လို သူမကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ ကျွန်မ နားမလည်သော ဝေါဟာရတွေ သက်ဝင်နေသည်။ ထို့နောက် အားတင်းရင်းက မြက်ခင်းပေါ် ဖြတ်လျှောက်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ညာ ဘက်ခြေကို အရင်အားပြု... ထို့နောက် ဘယ် ဘက်။ ထိန်းလျှောက်နေသည့်ကြားက ညာဘက် ခြေထောက် နစ်ဝင် သွားတာကြောင့် ပိုမိုနာကျင် ရသည်။\nမြက်ခင်းပေါ် ရောက်ပြီ။ ခုနေ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေကို သူ စိတ်ဝင်စားမှာ အသေအချာပေါ့။ Taxi တစ်စီး အမြန်ငှားနိုင်ဖို့ လမ်းလျှောက် နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။\n“ဟေး မင်းခြေထောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”\nမျက်ဝန်းတွေေ၀၀ါးသွားတော့မှ မျက်ရည်ကျမှန်း သိရသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ သူ့အော်မေး လိုက်သံကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။\n“ဟေး လင်း ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကိုယ့်ကို ပြောသွားဦး”\nအသံ၏ နှိပ်စက်ခြင်းက ကြီးမားလိုက်တာ။ တက္ကစီတွေက သည်ညနေမှ ရှားရ သလားကွယ်။ ဘုရားရေ။ သူ ပြေးလိုက်လာပြီ။ တက္ကစီထိုး ဆိုက်ချိန်နှင့် သူပြေးလိုက်လာချိန် တိုက်ဆိုင်သွား သည်။ ဟင့်အင်း မျှော်လင့်ချက်တွေ တစ်စစီဖဲ့ ခြွေခံလိုက်ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဆီက နောက်ထပ် ဘယ်လို အရှုံးမျိုးကိုများ မျှော်လင့်ထားလို့လဲ မောင်။\nအင်္ဂါ နေ့လယ်ခင်း တရားရုံးကို အသွားမှာ မြောင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ညာဘက် ခြေထောက်ရဲ့ ခွဲစိတ်မှု အကြောင်း၊ နဂိုထက် တိုသွားတဲ့ ခြေထောက်အကြောင်း၊ နောက်ပြီး ကျောင်းတစ်နှစ် နားလိုက်ဖူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အကြောင်း စိုး စဉ်းမျှ သိမသွားခဲ့သူ အတွက် ကျွန်မ ရရှိလိုက် သည်က ရက်စက်စွာ နင်းခြေခံရခြင်း တဲ့လား။\nမောင့်ကိုတော့ ကံကြမ္မာ၏ အနှေးပြကွက်တွေ အကြောင်း တစ်နေ့နေ့မှ ရိုးစင်းစွာ သိစေချင် ပါသည်။ အိပ်မက်တွေကို တပ်မက်ဖူးသည့်၊ အိပ်မက်တွေထဲ ရုန်းကန်ဖူးသည့်၊ အိပ်မက်တွေထဲ ခမ်းနားစွာ ပျော်ဝင်ဖူးသည့် ကျွန်မ။ အဲသည်အိပ် မက်တွေကိုပဲ နှမြောတသစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးပြီ။\nအိပ်မက်မှ ဝေးကွယ်ပြယ်လွင့် ချိန်မှာတော့ နာကျင်နေသော နှလုံးသားကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဆွဲနုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ ပါသည်။\nအဲသည်နေ့ မဟူရာ ကောင်းကင်ဆီ\nကျိန်စာတွေဟာ ကောင်းချီးတွေကို ဖြားယောင်းလို့\nမင်း ကို ကိုယ်မြင်ရတဲ့အခါ\n(ဆရာမ နီနီဝင်းဧ။် မိုး ခံစားမှုအကြောင်း ဖတ်ပြီး mood ၀င်လာသောကြောင့် ကဗျာအား ချက်ချင်း ရေးလိုက်ပါသည်...)\nလေတ်ုက် နေမှန်း သိသတဲ့လား\nအိပ်စက်ခြင်း ရုတ်တရက် လှန့်နှိုး\nဟိုဘက် သည်ဘက် ကဘာတစ်ခြမ်းဆီ လွင့်သွားတဲ့အခါမှ\n‘ရွှေ... အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်\nနားကြပ် အစိမ်းရောင်ကို အိတ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့မယ်နော်’\nကျေးဇူး တင်ရက်လေတဲ့ သူ.......\nခပ်ညံ့ညံ့ ဂစ်တာ တစ်လုံး..\nမြူးကြွတဲ့ တေးသံ ပျံ့လွင့်လို့နေ\nလန်းဆတ်သည့် နှစ်သစ်ကူး အခါသမယအား ပြန်လည် တမ်းဆွတ် နေမိစဉ်တွင် သင်္ကြန် မိုးရေစက်တို့၏ နောက်ကွယ်က ဒဏ်ရာတွေ အကြောင်းလည်း သတိ ရမိသွားတော့သည်။ သင်္ကြန် တွင်းတုန်းကတော့ သင်္ဃန်းကျွန်း ဆေးရုံကြီး၏ သားဖွားမီးယပ် ဆောင်ထဲမှာ တိတ်တခိုး မျက်ရည် လည်ရင်းသာ သင်္ကြန်ကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရဖူးသည်။\nသင်္ကြန်က မိမိအတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်များ ရှိလိုက်ပါသလဲ။ ပုထုဇဉ် ပီသစွာပင် အနည်းငယ် ဖြစ်စေ သင်္ကြန်ရေ စိုချင်မိသည်ပေါ့...။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဟောက်ဆာဂျင် ကလေးများ ကျီစယ်လိုက်သော ရေတစ်ပြောက်၊ နှစ်ပြောက် ခန့်ဖြင့်သာ ဆေးရုံ၌ အကျဉ်းရုံး သင်္ကြန်လေး ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်သာ။ နှစ်ဆန်းတစ်ရက် မတိုင်မီအထိ ဘယ်တစ်ရက်ကများ ကျွန်မအတွက် အခွင့်အရေး ပေးလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိမြဲ။\n“ဗိုက်တွေနော်၊ သည်ဗိုက်တွေကို တစ်ဗိုက်ချင်းစီ သော့ခတ် ထားပစ်ချင်တယ်”\nတိုက်ဆိုင်တာ ပေပဲလား။ သင်္ကြန်ရက် ဆိုမှဖြင့် ၀ှီးချဲပေါ် မသက်မသာ ရောက်လာသည့် လူနာတွေက မွေးလူနာတွေ ဖြစ်နေလေတော့ မေသင်္ကြန်၊ မောင်သင်္ကြန်လေးတွေ လောကကြီးထဲ ရှောရှောရှူရှူ ထွက်လာဖို့ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာအောင် ဆေးရုံပေါ် အိမ်စောက် ခဲ့ရပြီးပြီလဲ။ တွေးမိတိုင်း အသည်းကတော့ တစ်ချက်လောက် အောင့်ရပါသည်။\nသံရှည်ဆွဲ အော်ဟစ်လိုက်သံက ဆေးရုံ အပြင်ဘက်ရှိ ရေစို နေကြသူများနှင့် အပြိုင်။ ကိုယ့် ဘ၀ကိုယ် ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ မပိုင်တော့ပါဘူးဟု ယူကျုံးမရ ဖြစ်မိသည့် ပြန်လဲယူ မရနိုင်သော ဆရာဝန် တစ်ယောက်၏ဘ၀၊ ထိုထက် ဆိုးရွားသည်က ဘွဲ့လွန် ဘာသာရပ်အား သားဖွားမီးယပ် အထူးပြု ဖြစ်ခဲ့ သည်ကိုက မဟာအမှား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သို့ရာတွင် ဆည်းလည်းသံ ပမာ “အူဝဲ”ဟု အော်မြည် လိုက်သံလေးတွေကြောင့်သာ သက်ပြင်းတွေ ညင်သာ ခဲ့ရသည်။\n“လက်ျာတို့များနော်၊ မွေးခါနီး စိတ်မရှည်ဘူး။ ကလေးလည်း ထွက်ပြီးရော ရုပ်ရော အသံပါ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားတာ”\nဘွဲ့လွန် အတူတက်ခဲ့သည့် သူငယ်ချင်း ဟေမာက ဖွင့်ဟတော့ ကျွန်မ ထောက်ခံ လိုက်ပါသည်။ ဟေမာက ဘွဲ့လွန်အတူ တက်ခဲ့ဖူးရုံ မက ဆေးတက္ကသိုလ် ၂ ကျောင်းသူ ဘ၀ကတည်းက ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လေတော့ ကျွန်မ ၀မ်းနာအား ဟေမာပင် သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သင်္ကြန် ရောက်ပြီဆိုလျှင် ဟေမာက ကျွန်မ နား၌ အရိပ် တကြည့်ကြည့်။\nသင်္ဃန်ကျွန်း ဆေးရုံးကြီး ဆီမှာ ကျွန်မ ခိုဝင် နားခဲ့သည့် နှစ်အရေအတွက်က ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု စာကျော်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ တွယ်တာသော ဆေးရုံ ကြီးဆီမှာ ကျွန်မအတွက် ပညာ ဆည်းပူးခဲ့ဖူးသလို မြောက်မြားစွာသော အသက်တွေကို ကယ်တင် ခဲ့ဖူးပြီ။\n“ဆရာမ ကိုယ်တိုင် ကျွန်မကလေးကို နာမည် မှည့်ပေးပါ”\nဟု တောင်းဆိုဖူးသူတွေကြောင့် စိတ်လွတ် လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပေးမိလိုက်သော နာမည်လေး တွေအား ခုချိန်ထိ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သင်္ကြန်ရက်အတွင်းက မွေးဖွား ပေးခဲ့ဖူးသော ကလေးများအား ပိုလို့ အမှတ် ရမိသည်။ မေသင်္ကြန်၊ ဧပြီမိုး၊ မိုးစက်ခင်၊ သင်္ကြန်အေး၊ သင်္ကြန်ပြည့်စုံ၊ အို- စုံမှစုံလင် လွန်းလှတော့။\nပင်ပန်းလွန်း အားကြီးသည့် အခိုက်အတန့် တွေထဲ သူတို့ ကလေးတွေကို နာမည် မှည့်ပေးဖို့ ထပ်မသွားဖို့ ရေးမှတ် စီစဉ် ရတာကလည်း ကျွန်မ အတွက် သင်္ကြန်က ပေးသည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ် နေသေးသည်။ မြူးကြွသည့် တေးသံနှင့် ပိတောက်ဖူးစိုရုံ ဖျန်းပက်ခဲ့သော သင်္ကြန်မိုးရေ စက်တွေ လွင့်ပြယ်သွားပြီ ဆိုလျှင်ဖြင့် အိုဂျီအားလုံး ကြောက်လန့် နေရတော့သည်။ သင်္ကြန် ဆိုတာက ဒဏ်ရာကိုလည်း မွေးဖွား ပေးတတ်သည် မဟုတ်လား။\n“သည်အချိန် ရောက်လာရင်ကွယ် ကိုယ်တို့ လက်တွေ ခြစ်ခြစ်လာတယ်”\nဟေမာ အရွှန်းဖောက်လိုက်သည့် အခါ သမယမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျွန်မတို့ ဆေးရုံ၌ အခြစ်ဇာတ် ခင်းနေချေပြီ။ အရင်ကမှ တဖွဲဖွဲနှင့် လူနာတွေ ရောက်လာရသည့် အထဲ သင်္ကြန် ပြီးဆုံးရက် အပတ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာတော့ မတွေ့ချင်ဆုံး အမျိုးအစားတွေမှာ အခြစ် လူနာများ ပင်ဖြစ်သည်။\nရောက်လာသည့် ပုံစံက ညင်သာ နူးညံ့စွာ ဆိုက်ရောက် လာတာမျိုး မဟုတ်။ သေမင်းအား လက်ချိတ်လျက် ပိုးဆိပ်သင့် လက်လွန်ပြီး မရှူ နိုင် မကယ်နိုင် ပုံစံမျိုးဖြင့် ရောက်လာတာမျိုး။ သည်ကြားထဲမှာ ရောဂါ ရာဇ၀င် မေးလိုက်တော့ အတော် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သည့် အဖြေမျိုး ကြောင့် ဒေါသ ထွက်ဖူးတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်။\n“သူက ကျွန်မ ညီမလေးပါ ဆရာမရယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီနေ့က သူ့ယောက်ျား နယ်ထွက် သွားတယ်။ အဲတော့ သူ့အိမ် ကျွန်မက လိုက်သွားရော ဖြစ်ချင်တော့.....”\n“မေးတာဖြေပါ၊ ရှင့်လူနာရှော့(ခ်) ရနေ တယ်။ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေ မပြောပါနဲ့။ အချိန် လုံးဝ မရဘူးလေ”\nဆရာဝန်တွေ ဆေးရုံပေါ်မှာ သည်လိုလူနာ တွေအတွက် ဘယ်လောက် ရေးကြီးခွင်ကျယ် စွန့်စား နေရသလဲ သဘော မပေါက်ကြသူများ ကတော့ အော်ဟစ် နေတာကိုသာ မြင်ကြသည်။ နိုင်ငံတကာရော ကမ္ဘာ့ အဆင့်မီ သားဖွားမီးယပ် စာအုပ်ကြီးတွေထဲမှာ ပြဋ္ဌာန်းထားတာသည် “Shout for help“။ ထိုအချိန်၌ ၀ါ့(ဒ်) ထဲတွင် ရနိုင်သမျှ လူစုနှင့် အပြေးအလွှား အလုအယက် အသက်ကယ်ဖို့ စွန့်စားကြရသည်သာ။ လူနာ ရှော့(ခ်)ရနေသည့် အခိုက်အတန့် အတွင်း မှန်ကန် သော ရောဂါ ရာဇ၀င်မှလွဲ၍ ကျွန်မတို့သည် တခြားဘာကိုမှ စိတ်မ၀င်စားပါ။\nသည်အချိန်မျိုးမှာ “ညီမရဲ့ ညီမလေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သည်လိုပုံစံ ဖြစ်သွား ရပါသလဲ” ဟု ညင်သာ လွန်းနေလျှင်တော့ သေမင်းက အလစ် ၀င်တော့မှာ ဖြစ်သည်။ သေမင်းနှင့် ဆရာဝန်သည် စက္ကန့် လက်တံများအား တစ်ချက်မျှ မျက်ခြည် ပြတ်သွားလို့ မရနိုင်သော ပြိုင်ဘက်များဖြစ်သည်။\n“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ၊ မညာပါဘူး။ ရထားပေါ်က ပြုတ်ကျတာပါ”\n“မညာနဲ့နော်၊ ဒါ ကျွန်မညီမ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ညီမ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရှင့်ညီမသာ ဖြစ်မှာ။ ရထားပေါ် ရထား မောင်းနေလျက်က ပြုတ်ကျပြီး ဗိုက်တစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ် ထိတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်ဘယ်လို အတွေးအခေါ်မျိုးနဲ့ တွေးလိုက်ပါလိမ့်”\nထိုအခါမှ တုန်လှုပ်သော အကြည့်ဖြင့် အမှန်တရားအား မချိတင်ကဲ ထွက်ဆိုလေတော့သည်။\n“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာမရယ်၊ လက်သည်နဲ့ ကြံမိကြံရာ ကြံလိုက်ရတာပါ” ဆိုတာမျိုး။ လူနာ တွေက အတော် ဆိုးရွားတာတွေလည်း ပါသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲ၌ ဆရာဝန်တွေကို ညာဖို့က အရင်။ အသက်ဟူသမျှ ဆေးရုံရောက်လျှင် မသေဟု များ တထစ်ချ ခံယူထားကြလေသလား။ အဆိုးဆုံး အဆင့် “Irreversible Shock”၊ “ပြုပြင်၍ မရနိုင် တော့သော ရှော့(ခ်)” ၀င်ပြီ ဆိုလျှင်တော့ မျက်ရည်မိုး ဖြိုင်ဖြိုင် ရွာချပြတော့သည်။\nကိုယ်ဝန် ဖျက်ပြီးသည်မှာ ငါးရက်ခန့် ရှိပြီ။ သည်အတောအတွင်း အိမ်မှာ အပြင်းဖျားပြီး ဗိုက်တစ်ပြင်လုံး မခံမရပ်နိုင်အောင် အောင့်နေသည်။ ထိုအထိ ထောင်ကျမည် စိုးသောကြောင့် ဆေးရုံသို့ ခေါ်မလာသေး။ ပိုးဆိပ်ပျံ့နှံ့ပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော ပဋိဇီဝ ဆေးတွေဖြင့်ပင် ချေမှုန်း မရနိုင်တော့သော နောက်ဆုံး အဆင့်ကျမှ ထောင် ကျမှာ မကြောက်တော့ဘဲ ပေါ်လာတော့သည်။\nဖြုတ်ခနဲ ကြွေလွင့် သွားတာကိုပင် လူနာရှင် တွေက ဆရာဝန်တွေ၏ အပြစ်လိုလို မကျေမနပ် မျက်စောင်း ခဲသူကခဲ၊ တောက်ခေါက်သူက ခေါက်၊ အံကြိတ်သူက ကြိတ်၊ တိုင်သူကတိုင် သောင်းကျန်းကြလေတော့သည်။ သူတို့တွေ ဘယ်လောက်များ ယေဘုယျ ဆန်လိုက်သလဲ ဆိုလျှင် ဆရာဝန်တွေက လူနာ တစ်ယောက်ကိုမှ မသေစေရ ဆိုသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။\n“သူတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စ သူတို့ ဘာသာ ဖြေရှင်းပါလား။ ဒါမှမဟုတ် ဆေးရုံကို အချိန်မီ လာကြပါလား။ သေမင်းလက်ထဲ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရောက်နေတော့မှ ငါတို့ ကြိုးစားနေလျက် သေသွားတာကျ မကျေနပ်ကြဘူး။ ဖျက်ပေးတဲ့ လက်သည်ကျ ကျေးဇူး အလွန်တင်”\nဟေမာသည် ထိုကိစ္စမျိုးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမြဲတစေ ဒေါသ ထွက်ရသူဖြစ်သည်။ လူနာဆို တာမျိုးက လိုချင်ကြတာပဲသိသည်။ လိုက်နာ ကျင့်သုံးဖို့ရာ ဝေးစွ။ ခုခေတ် ကိုရီးယား ကားတွေ ခေတ်စား လာလို့ပဲလား။ ထစ်ခနဲရှိ တိုင်မယ် ဆိုတာချည်း။ သူတို့ တိုင်ချင်သည့် ဆရာဝန်က ဘယ်အတိုင်းအတာထိ သမားကောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး သလဲ။ ဟစ်ပိုကရေးတီး ကျမ်းကျိန်စာအား ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှ လိုက်နာကျင့်သုံး ခဲ့ဖူးသလဲ။ ထို့နောက် ထိုဆရာဝန်က သူတို့ လူနာတွေ အတွက် အချိန်နှင့် လုပ်အား ဘယ်လောက်ထိ ပွန်းပဲ့စေခဲ့ဖူးသလဲ။\nဒါတွေကိုတော့ ကိုကိုတိုင်၊ မမတိုင်များ တစိကလေးမျှ နားမလည်ဖူးသော၊ နားလည်၍လည်း ဘယ်တော့မှ ရမည်မဟုတ်သော၊ နားလည်ရန် ကြိုးစားမည်လည်း မဟုတ်သော အရာများသာ ဖြစ်လေတော့သည်။ ဆယ်တန်းအောင် လက်မှတ် တစ်ခုဖြင့် တက္ကသိုလ်လျှောက်လွှာနေရာ၏ အမှတ်စဉ် ၁ ၌ ဆေးတက္ကသိုလ်ဟု ရဲဝံ့စွာ လျှောက်လိုက်မိ သည့်နေ့မှစ၍ တစ်သက်လုံး ကျွန်မတို့သည် ဆရာဝန်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ထို့နေ့မှစ၍ ကျွန်မတို့သည် ကိုယ်ပိုင်သည့် အရာဟူသမျှ စွန့်လွှတ်ပစ် လိုက်ရပြီဆိုတာ ပြန်ပြင်ခွင့်မရ လောက်အောင် ခရီးတစ်ဝက် ကျိုးမှ ရိပ်စားမိခဲ့ပြီ။ ဆေးကျောင်း တက်ကတည်းက အချိန်ပေါင်း များစွာ၊ ငွေကြေးများစွာ၊ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့် များစွာ၊ တခြားတခြား အိပ်မက်များစွာ စွန့်လွှတ်ရင်း ပင်ပန်း ဆင်းရဲမှုအား ထိမ်းမြားကြရသည်။\nဗိသုကာ ပညာရှင် သူငယ်ချင်းအား အားကျ မိစဉ်တွင်တော့ ကျွန်မ မှီတွယ်ထားသော နံရံအား ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ မစွန့်လွှတ် နိုင်တော့ပါ။ ဆင်း ရဲမှုထဲ နေသားကျစွာပင် ရင်ခုန်ရပါသည်။\n“နင့်မှာလည်း ပင်းပန်းလိုက်တာ လက်ျာရယ်၊ အစကတည်းက နင်သာ အာခီတက် လုပ်ခဲ့ရင်”\n“အား- တော်တော် လင်း၊ ငါ့ဘ၀ ငါ ရင်ခုန်တယ်။ ငါ ကျေနပ်တယ်”\nသူငယ်ချင်း ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ဒီဇိုင်း ဆွဲထားသည့် အိမ်ကလေး။ ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲက အကြိမ်ကြိမ် လိုချင်ခဲ့ဖူးသော ပြင်သစ် ရနံ့တွေ ပေါင်းစုထားသည့် အိမ်ကလေးအား မြင်မိတော့ မုဒိတာ ပွားရသည်။\n“နင့်အိမ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲပေးပါ့မယ် လက်ျာရယ်။ နင်က ပြင်သစ်ရနံ့ကို ချစ်တော့”\nကျွန်မ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်စွာ အသံထွက် ရယ်တော့ သူမပါ ဘုမသိ ဘမသိ လိုက်ရယ်သည်။\n“အေးပေါ့ လင်းရယ်၊ နောက်အနှစ် နှစ်ဆယ် လောက်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်”\nနောက်ထပ်တစ်ခါ အသံထွက်ရယ်တော့ လင်းက လိုက်မရယ်ပါ။\nထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော ရင်အစုံအား အသာ ဖိလျက် ကျွန်မနှင့် ဟေမာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မပြောဘဲနှင့် နားလည်လိုက်ကြ၏။ လူနာအား မမြင်သေးခင်မှာပင် ဆိုးဝါးသော ကျွန်မတို့နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသား ကျဖူးသော အနံ့တစ်ခု။ ထိုအနံ့၏ နောက်၌ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသူ တစ်စုံတစ်ယောက်။ သေမင်း၏ အငွေ့အသက် မပြယ်နိုင်သော ညှီစို့စို့ ပုပ်ဟောင် ဟောင် အနံ့မျိုး။\nထင်သည့်အတိုင်း ပင်ပန်း ညှိုးလျော်စွာ သွေးမရှိသလို ဖြူဆုတ်နေသူ ကလေးမလေး။\n“ဂိုင်နီ(Gynae) ပေးရှင့် ရောက်တယ်။ အင် ဂျူး(စ်) (Induced Abortion) ဟေ့၊ ရှော့(ခ်)နဲ့”\n၀ါ့(ဒ်)ထဲ၌ ရနိုင်သမျှ လူထုအား စုစည်းလျက် ပထမဆုံး အနေဖြင့် အကူအညီ တောင်းရ တော့သည်။\n“G & M (သွေးအုပ်စု ခွဲခြင်းနှင့် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးခြင်း)ဖောက်၊ Screening (ကူးစက်နိုင် သောရောဂါရှိ/မရှိ စစ်ဆေးခြင်း)လုပ်၊ လိုင်းချိတ်ယ်\nပြောရင်းက သွေးကြော ရှာရသည်။ အနည်းငယ် ပြားချင်နေသော၊ သိပ်မကောင်းတော့သည့် သွေးကြောများထဲ ခက်ခဲစွာ အပ်စိုက်၊ အရေးပေါ် သေတ္တာထဲမှာ ဆောင်ထားသည့် နော်မယ်(လ်) ဆေးလိုင်း (Normal Salind) ပုလင်းအား လူနာ၏ ဘယ်လက်ဖျံနှင့် ညာလက်ဖျံ နှစ်ဖက်ပြိုင် လျက်ကသွင်း။ အရေးပေါ် သွေးနှစ်လုံးတောင်း။ သည်အချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ခု ခပ်သေးသေး အရာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လွဲချော်သွားလျှင် သေမင်းက ပြက်ရယ် ပြုတော့မှာ ဖြစ်သည်။\nထင်သည့် အတိုင်းပင် သွေးပေါင်ချိန်သည် ဆိုးရွားစွာ ပြုတ်ကျနေခဲ့ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကတော့ တစ်ဟုန်ထိုး မြန်နေခဲ့သည်။ ပုပ်ညှီနေသော အနံ့က မိန်းမ တစ်ယောက်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ပိုးဝင် ရောင်ရမ်းခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ ကျွန်မသည် အခြေအနေကို အလွန် ကြောက်ပါသည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မလို အာရုံမျိုး။ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို အထင်မျိုး။ ဘုရားရေ။ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ ရင်းရင်းနှီးနှီး မြင်ခဲ့ဖူးပါရဲ့။ ဘယ်နေရာမှာ သိကျွမ်းဖူးပါလိမ့်။\nရုတ်တရက် ဆို့နင့်စွာ တမ်းတလိုက်သည့် အသိဝိညာဉ် တစ်ခုထဲမှာ သူမနာမည် ကပ်ငြိ လာသည်။ အဖြစ်အပျက်တွေ တိုက်ဆိုင်လွန်း သည်ဟု ဆိုရမလား။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်သည့် ဆေးခန်းသို့ သူမ လာပြခဲ့ဖူးသည်။ အနည်းငယ် ကပိုကရို ၀ဲကျနေသော ဆံနွယ်များအား သပ်တင်လိုက်တော့ သူမနဖူးပြင်ကျယ်၌ ခြစ်ကုတ် ဒဏ်ရာတွေ။\nထိုတုန်းကတည်းက မာလာနှင့် အတူ အရက်ခိုး ဝေနေသည့် မျက်ဝန်းများအား ယှဉ်တွဲ တတ်သည့် အကျင့်တစ်ခု ကျွန်မ၌ ပိုင်ဆိုင်ရ လာပြီ။ သူမ၏ ပြဿနာသည် “Domestic Violence” ဟူသော “အိမ်တွင်း အကြမ်းဖက်မှု”ဟု ပဲဆိုရမလား။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု များစွာထဲ ပျော်ဝင် အသားကျနေတာကိုပင် သူမမှာ ကျင့်သားရ မထူးခြားတော့ သယောင်။\nသုံးလခံ သန္ဓေ တားဆေးအား ပုံမှန် လာထိုးနေလျက်က သူမတစ်ယောက် လွတ်သွားသည့် အခါမျိုးလည်း ရှိ၏။ နီရဲနေသော အငမ်းမရ ရန်လိုနေသည့် သူမခင်ပွန်း။ ခင်ပွန်းဟုပင် မခေါ် ထိုက်သော သာမန်ထက် အများကြီး ယုတ်ညံ့ သိမ်ဖျင်းသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အား ကျွန်မ အမုန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့မည် ထင်သည်။ ကျွန်မထံ မာလာ ဆေးလာ ထိုးတာကိုပင် သူ့အား ရဲတိုင်မည် အထင် နှင့် ခြိမ်းခြောက်ကလူ ပြုတတ်သူလည်း ဖြစ်၏။\n“ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရလို့ မဖြစ်ဘူး”\nမာလာ အမြဲတစေ ကျွန်မရှေ့၌ ညည်းပြသည့် စကားဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမ အကြာကြီး ပျောက်သွားသည်။ သင်္ကြန် မတိုင်မီ လပေါင်းများစွာ။ ပြန်ပေါ်မည့် ပေါ်လာတော့လည်း ကျွန်မ အတိတ်အား တူးဆွသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့်။ ခဏနေတော့ အရေးပေါ် တောင်းထားသည့် သွေးအား သွင်းလိုက်ရသည့် အခိုက် မာလာအား လှမ်းကြည့်ဖြစ်တော့ ရယ်မြူးဟန် သူမ မျက်ဝန်းတွေ နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားသည်။ ထိုမျက်လုံးမျိုးကို ကျွန်မ တစ်နေရာရာ၌ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီ မျက်လုံးမျိုး ဘယ်နေရာမှာ မြင်ခဲ့ဖူးလိမ့် မလဲ။\nအခြေအနေ အားလုံး တည်ငြိမ်စ ပြုသည့် အချိန်မှာတော့ အရက်ခိုး ဝေနေသည့် မျက်ဝန်း တစ်စုံအား အပြာရောင် ကန့်လန့်ကာ နောက်၌ ဖတ်ရှုမိသွားသည်။ တောင်းပန် တိုးလျှိူးသည့် မျက်လုံးတွေလား။ ကျေနပ် အားရဟန် မျက်လုံး မျိုးလား။ မဟုတ်ချေ။ လောကကြီးသည် သူနှင့်ဘာမှ မဆိုင်တော့သယောင် ဗလာသက် သက် မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။\n“သြော်- အချစ် ဇာတ်လမ်းတွေကြောင့် အခြစ် ပြဿနာ လုပ်နေရတယ်နော်”\nသင်္ကြန်တွင်း လူငယ်ပီသစွာ လွတ်လပ် ပျံသန်းမြူးထူးခဲ့ကြသူလေးများ၊ လွတ်လပ်စွာ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားသော ဖြစ်ရပ်အတွက် ဈေးပေါပေါနှင့် ခပ်လွယ်လွယ် နည်းလမ်းတစ်ခုဆီ ချဉ်း ကပ်လိုက်ကြတော့ အဖြေက အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းသာ ဖြစ်လေကြောင်း သူတို့လေးတွေ တွေးမှတွေး တတ်ရဲ့လား။\n“မိုးမိုးကို နင် သတိရမှာပဲနော်။ မာလာက တကယ်တမ်းတော့ ဆယ့်ကိုးနှစ်သာသာ ရှိသေးတာ။ Rtenage Pregnacy ကို လွယ်လင့်တကူ ဖျက်ဆီးချင်တာက တစ်ကြောင်း၊ ယောက်ျားကို အရွဲ့တိုက်ပြီး ခင်ပွန်း မဟုတ်သူ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အတူ နေပစ်တာက တစ်ကြောင်း၊ အင်း- ထုံးစံအတိုင်း သည်သင်္ကြန်မှာ ဖြစ်သွားရပြန်ပြီ”\nဟေမာက တွေးတွေးဆဆနှင့် ပြောတော့ မိုးမိုးအား ပိုလို့ သတိရဖြစ်သွားသည်။ လွန်ခဲ့ သည့် တစ်နှစ်က သင်္ကြန်ပြီးစ အချိန်လေးမှာ မိုးမိုး ဆေးရုံ တက်ရသည်။ မိုးမိုးက မာလာ့လိုတော့ အခြေအနေ မကောင်း။ မာလာက လက်မတင်လေး အချိန်မီ လိုက်၍ ရှင်ကျန်ရစ်သည်။ မိုးမိုး ဒုက္ခ ဘယ်လောက် ဆိုးသလဲဆိုလျှင် သူမ ဆေးရုံ ပေါ်စရောက်လာစဉ်၌ ဆရာဝန်တိုင်း ကြောက် သော DIC (Dissiminated Intravarular Coagulation) ၀င်နေခဲ့ပြီ။\nခန္ဓကိုယ်ရှိ သွေးကြောများမှ သွေးယိုစိမ့် ခြင်း၊ ပိုးဆိပ်ပျံ့နှံ့၍ဖြစ်သော ရှော့(စ်) (Septicaemic Shock)၏ နောက်ဆက်တွဲ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသော အဆင့်။ ထိုအဆင့်ရောက်မှ Do OR Die ဟူသော ခွဲစိတ် ဆရာဝန်တို့၏ ရွေးချယ်မှု။ အခြေအနေ လုံးဝ မဟန်နိုင်တော့သ လောက် မှာပင် ရှင်များ ရှင်သွားမလား ဟူသည့် ခပ်ယဲ့ယဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပုပ်ပွနေသော သူမ၏ သားအိမ်အား ထုတ်ပစ်ရသည်။ ၀မ်းခေါင်း အတွင်းမှာ မြောက်မြားစွာသော ပုပ်အဲ့အဲ့ ပြည်များ၊ ဆိုးရွားစွာ ရောင်ရမ်းနေသည့် ကလီစာ အစိတ်အပိုင်းများ၊ ပိုးသတ် သန့်စင်ထားသော ဆလိုင်းဖြင့် ၀မ်းခေါင်းအား သေချာစွာ ဆေးကြောပြီး ချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပါပြီ။\nထိုတုန်းက ဟေမာသည် ခွဲစိတ်ပြီးမှ အခြေ အနေအား ရိပ်မိသည်။ ကိုယ့်ညီမကိုယ် ခွဲစိတ် ရဲသည့် ဆရာဝန်မျိုး ဘယ်နှယောက်များ ရှိလိမ့်မလဲ။ အထူးကြပ်မတ် ကုသဆောင်ထဲ မိုးမိုးအား ကုသ နေစဉ်တွင်တော့ ဆေးရုံ ရောက်ခါစ ယိုင်နဲ့စွာ ရယ်ပြုံးဖူးသော မိုးမိုး မျက်လုံးများအား သတိ ရဖြစ်သွားသည်။ တစ်ခုခုကို အားရသည့် မျက်လုံးမျိုး၊ တစ်စုံတစ်ခုအား အနိုင် ရသွားလို့ ကျေနပ်နေသည့် မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်သည်။\nရပ်သွားသော နှလုံးအား ပြန်လည် နိုးထလာရန် လျှပ်စစ်ဓာတ်ဖြင့် ကြိုးစား ထုရိုက်ရဆဲ ကာလမှာပင် မိုးမိုး၏ အနိုင် မျက်လုံးများကို သတိ ရမိပြန်သည်။ မိုးမိုး ကျေနပ်သွားသည်။\n“ကောင်လေးကို သူက အရမ်းချစ်တာ၊ ကောင်လေးက သူ့ကို ကျောရရုံပါ အစ်မရယ်၊ ထုံးစံအတိုင်း သင်္ကြန်မှာ သူတို့ လည်ကြတယ်။ အတူ နေမိကြတယ်။ ဖြစ်လာတဲ့ အရာကို ကောင်လေးက လုံးလုံးငြင်းတော့ ကောင်မလေးက ခြိမ်းခြောက်တယ်။ အလွယ်တကူ ရမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာကြံလိုက်တော့ ကိုယ်ဝန်ဖျက်မိ သွားတာပေါ့”\nမိုးမိုး၏ သူငယ်ချင်းမလေးက ကရုဏာ ဒေါသောဖြင့် ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ မိုးမိုးက ကျွန်မနှင့် အလွန် ရင်းနှီးသော ၀မ်းကွဲညီမလေးဖြစ်ပေမယ့် သည်ကိစ္စမှာ ကျွန်မအား တိုင်ပင် ဆွေးနွေးခဲ့ဖို့ ကောင်းသည်။ EC ဟု အတိုကောက် သုံးနှုန်းသော အရေးပေါ် သန္ဓေတားဆေးကတ် အကြောင်း သူမ မသိဘဲ နေမလား။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ညီမ များအား စုစည်းလျက် မျိုးဆက်ပွား ကျန်းမာရေး အကြောင်း ပို့ချခဲ့ဖူးတာပဲ။\nအဖြေမှာ သူမ ထိုဆေးလုံးများအား လုံးလုံး မသောက်ခဲ့တာသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်လေးကို သည်းထန်စွာ ချစ်သော သူမဆီမှာ လက်စားချေ လိုမှုတွေ ရာခိုင်နှုန်းများစွာ စိမ့်ဝင် နေလိမ့်မည်။ ကောင်လေးက ငြင်းဆိုတော့ အမှန်တကယ်ပင် ဖျက်ချပစ်သည်။\nခြင်တစ်ကောင်ပင် မသတ်ဖူးသူ မိုးမိုးက ကလေး တစ်ယောက်အား လွယ်လင့်တကူ ဖျက် ချပစ်ဖို့ဆိုတာ တော်ရုံ အတွေးမျိုးနှင့် ဟုတ်ဟန် မတူပါ။\n“သူ နိုင်သွားသလား ဟေမာ”\n“ဟင့်အင်း- ညီမလေး မိုး”\nတွေဝေစွာ ဖွင့်ဟတော့ ဟေမာက အဖြေ ထုတ်သည်။\n“ဘယ်သူမှ မနိုင်ဘူး။ ကောင်လေးရော၊ ငါတို့ ဆရာဝန်တွေရော၊ ကျေနပ် သွားခဲ့တဲ့ မိုးမိုး ရော”\nကောင်လေး ဆေးရုံသို့ ရောက်လာစဉ် ကျွန်မနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့လေသည်။ ချည့်နဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေသော သူ့ခြေလှမ်းတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရမည်။ သူ့အား ထိုးကြိတ် ပစ်ချင်စိတ်ကို အကြိမ်များစွာ မျိုသိပ်လျက် ရင်ဆိုင်ပစ်လိုက်ချိန်တွင် ဘာအရိပ်အယောင်မှ မရှိသော ဗလာသက်သက် မျက်လုံးများ။ ထို မျက်လုံးများနှင့် မာလာ့ ယောက်ျား၏ မျက်လုံး များမှာ တထေရာတည်း ဖြစ်သေည်။\n“နောက် အဲလို မလုပ်နဲ့တော့နော် မာလာ၊ ကဲ- ကိုယ်တို့ သားဆက်ခြား နည်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေး ကြည့်ရအောင်”\nPost abortal Counselling ဟုခေါ်သော ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျ(သို့) ဖျက်ချပြီးသော လူနာများအား နှစ်သိမ့် ဆွေးနွေး ပညာ ပေးခြင်းအား မာလာ့ ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။\n“အရေး မပါတော့ပါဘူး အစ်မရယ်”\n“ကျွန်မ သူနဲ့ ကွာတော့မယ်”\n“နောက်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ နောက်ထပ် ဒီလို မဖြစ်စေရတော့ဘူး”\n“ခုချိန် မာလာ အလိုချင်ဆုံးအရာဟာ ဘာလဲ သိလား မမ”\nညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သော အခါ မာလာ့မျက်ရည်တစ်ပွင့် လွင့်စဉ်ကျလာတာနှင့် တိုက်ဆိုင်သွားပါသည်။\nသည်လို ဆိုတော့လည်း မိခင်စိတ် မပြယ်တတ်သည့် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ကလေး မလေးအား ကရုဏာသက်မိရသည်။ မိန်းမတွေ ဘာကြောင့် ကလေး ဖျက်ရသလဲ။ ဖျက်ချင်လို့ ဖျက်ရသူတွေလည်းပါသလို တခြားအကြောင်း တွေကြောင့် မဖျက်ချင်ဘဲ တမင်ဖျက်ကြတာ မျိုးလည်း ပါသည်။\nဘယ်တော့မှ နောင်တရမည် မဟုတ်သော ၀ါရင့် အဖျက်သမားများအား ကြုံတွေ့ရသလို အိမ်ထောင်၊ ငွေကြေး အဆင်ပြေပါလျက် သန္ဓေ တားဆေး ပြတ်သွားသည့် ကာလမှာ မလိုချင်ဘဲ ရလာသည့် ကိုယ်ဝန်မျိုးအား နှစ်ဦး သဘောတူ ဖြေရှင်း လိုက်တာမျိုးကျ မုန်းဖို့ကောင်းသည်။ ဖျက်ချင်တိုင်း ဖျက်ပြီးမှ အကြောဆေး ထိုးတာ နာလွန်း၍ မျက်ရည်ပေါက်ပေါက် ကျသော မိန်းမမျိုးတွေ ဒုနှင့်ဒေး။\n“ဖျက်တုန်းက သည်ထက် အများကြီး နာမှာပေါ့”\nထိုအခါ သူတို့အားလုံး မကျေနပ်ကြ။ သေကောင်ပေါင်းလဲ ဘ၀မျိုးတွင်တော့ ဆရာဝန်အား ဖက်တွယ် ထားတတ်သည်။ ၀ါ့(ဒ်)ထဲမှ ပိုက်ဆံများ စုပေါင်းစိုက်ပြီး နှာနပ်ယူ အသည်းအသန် ကုသပြီး၍ ခေါင်းထောင် လာပြီဆိုလျှင်တော့ ဆရာဝန် ဆိုတာကိုပင် ဆရာ လုပ်ချင်ကြသည်။\n“သိပ်မခက်ပါဘူး။ အဲလိုမျိုး ဆေးခန်းတွေ ရှိတယ်။ အတောင့်လေး တစ်တောင့်နဲ့ အလုပ် ဖြစ်တယ်” ဆိုတာမျိုး။ ယောက်ျား ကိုယ်တိုင်က ကလေး ဖျက်ခိုင်းပြီး မိန်းမသေလုမြောပါး ဖြစ်တော့မှ ယူပါ ကယ်ပါ အော်တာမျိုး။ ဆိုးဝါး စုတ်ပြတ်သည့် စာရိတ္တတွေ သူတို့ ဘာကြောင့် ဖက်တွယ် ထားရသလဲ။ ဒါကို လူသတ်မှုလို့ သူတို့ မယူဆကြဘူးလား။ ဒါဆို တစ်သက်လုံး သြကာသတို့၊ ပါဏာတိပါတာတို့ကို လိပ်ပြာ လုံစွာ ရွတ်ဆို နိုင်ပါဦးမလား။\n“လွတ်လပ်စွာ ကွဲလွဲ ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ ဒီမိုကရေစီပေါ့ လက်ျာရယ်၊ အရေး မစိုက်နဲ့။ သူဖြစ်သူခံပဲ။ ငါတို့ တာဝန်က ရသလောက် ကယ်မယ်။ ၀မ်းမနည်းဘူး။ ဒါပဲ”\nစစ်မှန်သည့် ဆရာဝန် စိတ်ဓာတ်ဆိုတာ ပြတ်သား တတ်ဖို့လည်း လိုလိမ့်မည်။ ကျွန်မတို့ ပြတ်သားရလိမ့်မည်။\n“စာနယ်ဇင်း လွတ်လပ်ခွင့်တွေ အများကြီး ပေးသင့်တယ်။ မျိုးဆက်ပွားကျန်းမာရေး အကြောင်း နယ်ရောမြို့ပါ သည့်ထက် ထိထိ ရောက်ရောက် ပို့ချသင့်တယ်။ ဥပမာ NGO အဖွဲ့အစည်းတွေ့နဲ့ အင်တိုက်အားတိုက် အကောင်အထည် ဖော်နေတဲ့ HHAL လို သင်တန်းမျိုးတွေ အများကြီး ရှိသင့်တယ်။ နောက်ပြီး မိန်းမတိုင်း စာတတ်မြောက်သင့်တယ်”\nဟေမာက ဖြစ်သင့်တာများအား ချိန်ဆလျက် ပြောနေသည်။\n“စာနယ်ဇင်း မလွတ်လပ်ရင် တင်ပြချင် ပေမယ့် ပြည်သူက သိသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ပွင့်လင်းစွာ ဖွင့်ဟရမယ်။ ကာကွယ်လို့ ရနေ တာပဲ။ နောက်ပြီး EC အကြောင်း၊ သန္ဓေတားပုံ အမျိုးမျိုး အကြောင်း၊ အဲဒါတွေ မီဒီယာကနေ ရသမျှ ရှင်းပြရဦးမှာပဲ”\n“သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလို အလွယ်လိုက်တာလဲ ဟေမာ”\n“Education နဲ့လည်း ဆိုင်တယ်။ Attitude နဲ့လည်း ဆိုင်တယ်။ Culture နဲ့လည်း ဆိုင်တယ်။ ပညာ မတတ်တော့ လုပ်မိသွားတာ ထားတော့၊ ပညာတတ် အသိုင်းအ၀ိုင်းမျိုးမှာတင် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ စာရိတ္တတွေ ရှိတယ် လက်ျာ။ ဒါကို သူတို့က လူသတ်တယ် မယူဆဘူး။ သန္ဓေသား ဆိုတာ အသက်မပါတဲ့ အစိုင်အခဲလေးလို့ သဘော ထားကြတာ။ မသိလွန်းကြတာ၊ ခေါင်လွန်းကြတာ”\n“လူငယ်လေးတွေကို အရမ်း နှမြောတယ် ဟေမာ၊ ခုမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်ကြမှာ၊ သူတို့ရဲ့ အတောင်ပံတွေက ခမ်းနားတယ်။ ငါတို့လို ညောင်းညာနေတဲ့ တောင်ပံမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့အတွက် နှမြောမိတယ်”\nကျွန်မကတော့ တိုးတက်သည့် နည်းပညာ ခေတ်ထဲမှ အိုင်ကျူမြင့်မား ကြသော လူငယ်လေးတွေကို ပိုလို့ နှမြောမိသည်။ သူတို့ဆီက ကျွန်မတို့ သင်ယူရမှာတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။ အတောင်လေးတွေ တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကုန်တာတော့ ကြည့်မကောင်းပါ။\n“စာတတ်လာပြီ ဆိုပါတော့။ စာဖတ်အောင် လုပ်ရဦးမယ်။ တခြား မီဒီယာကနေလည်း တွင်ကျယ်စွာ ပညာ ပေးရဦးမယ်။ အဲဒါတွေ သိနေရုံ မက ကျင့်သုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားစေရဦးမယ်”\nဟေမာက သက်ပြင်း တစ်ချက်အား လေးကန်စွာ မှုတ်ထုတ် လိုက်လေသည်။ ကျွန်မတို့တွေ ဘာတွေ လုပ်ပေးနိုင်မလဲ။ ရနိုင်သမျှတော့ ခြစ်ကုတ် ကြိုးစား နေဦးမှာပဲ ဖြစ်သည်။\nသင်္ကြန် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ Post သင်္ကြန်ကာလဆိုလျှင်ဖြင့် အတိတ်တစ္ဆေ ရော ပစ္စုပ္ပန်တစ္ဆေပါ ခြောက်လှန့် နေတတ်ပြီ။ တခြား အချိန်မျိုးမှာလည်း အဘောရှင်း ပေးရှင့်တွေ များရနေသည့် အထဲ သင်္ကြန်တွင်း ပြီးလျှင် ပို၍ တွေ့ရ တတ်တာ အတောင်ပံတွေ အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကြက်ထားသော လူငယ် အုပ်စုတွင် ဖြစ်နေတော့သည်။\n“လောင်းကာပက်ကာ မောင်ရင်းနှမ ပမာကြည်လင်စွာ” ဆိုတာမျိုး မရှိ တော့ဘူးလား။ တွေ့တာနှင့် သည်လောက်ပင် လွယ်ကူ နေကြပြီတဲ့လား။ လိုက်မမီနိုင်ပါ။ နောင်နှစ် သင်္ကြန်တွေမှာ အချစ်နှင့် အခြစ် ညီမျှခြင်း ချနေရ ဦးမှာ အသေအချာပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွေ၏ အရှုပ်ထုပ်များ အတွက် သားအိမ် ခြစ်ဖို့ စောင့်နေရဦးမှာပဲ။ ထိုအတွေးကြောင့် ကြက်သီး ထမိသွားသည်။\nနှစ်သစ်ကူးမှာ အကုသိုလ်အား လက်ထပ် ထိမ်းမြားလိုက်တာမျိုး အတွက်တော့ သူတို့အစား ၀မ်းနည်းရသည်။ သင်္ကြန် ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မျှော်လင့် ရင်ခုန်နေရဦးမှာပဲ ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော သင်္ကြန် မိုးရေစက်တွေအား ပိတောက်ဖူး စိုရုံသာ ပက်ဖျန်းနိုင်ပါ စေဟု ဆုတောင်းလျက်က ၀ါ့(ဒ်)စောင့်ကြီး အဖြစ်သာ ဆေးရုံ၌ ကျန်ရစ် လေဦးတော့ မိလက်ျာ။\n(Teen မဂ္ဂဇင်း၊ဇူလိုင်လ ၂၀၁၁)\nသည်ကမ္ဘာပေါ်မှာ သည်နေ့သည်ချိန် ကျွန်မ ဘာနဲ့ အသက်ရှူ နေခဲ့သလဲလို့ တစ်စုံ တစ်ယောက်က မေးလာခဲ့ရင် ကျွန်မမှာ ဖြေဖို့ အဖြေ တစ်ခုတည်း ရှိပါတယ်။\nဘာလဲဆိုတော့ ကျွန်မ ကျွန်မ နှာခေါင်းပေါက်နဲ့ အသက်ရှူ နေခဲ့ပြီလေ။ အရင်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှာခေါင်းဟာ လုံးဝ အသက် မရှိသလို အေးခဲ မာတောင့် နေခဲ့လို့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ရဲ့ နှာခေါင်းကို ခေတ္တငှားပြီး အသက် ရှူခဲ့ရဖူးတယ်။ အဲသည်နေ့ အဲသည် အချိန်က စပြီး ကျွန်မဟာ သူများ နှာခေါင်းနဲ့ အသက်ရှူတဲ့ ခပ်ညံ့ညံ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွား ခဲ့ဖူးတယ်။\nချည်နှောင်ခြင်းကို ကျွန်မ ခံနိုင်ရည် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီး ရည်းစားဆိုတဲ့ သမားရိုးကျ ပညတ်ချက်ထဲမှာ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ နှောင်ကြိုးတွေ အထပ်ထပ် ရစ်ငင်နှောင် ဖွဲ့ပြီးခဲ့ပြီ။ ကိုယ့်အတ္တကို ကိုယ့် ဘာသာ ပေါင်းသင်နေတဲ့ မြေကြီး တစ်ခုလိုပေါ့။ နောက် တစ်ခုက “ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ အသက် ရှင်နေသရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှုံး မပေးဘူး”လို့ အမြဲတစေ ကြုံးဝါးခဲ့တဲ့ ကျွန်မ။ ခုတော့ ခပ်အိုအို ရထားတစ်စင်း ခုတ်မောင်း သွားပုံကိုပဲ အလွတ်မပေး ကြည့်နေခဲ့ ရသလိုပါ။\nတကယ်ပါ၊ သက်ဇော် ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် အတွက် လင်းဘ၀ကို သူ့ဖိနပ် အောက်ချ နင်းခံရဲခဲ့တာ တကယ်ပါ။ ဆယ်ကျော်သက် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်သက်ဝင်သက် အားလုံးကို လက်ညှိုး တစ်ချောင်းနဲ့ အမိန့်ပေးတည်း ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့လူ။ နောက်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် နှုတ်ခမ်း ပါးလေးဆီက ထွက်အံ ပြလာတဲ့ စကားလုံး လှလှလေးတွေနဲ့ လူ။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ သက်ဇော်ကို ပထမနှစ် ဆေး တက္ကသိုလ်မှာ စတင် သိရှိခဲ့ရ တယ်။ ပထမနှစ် ပြီးခါနီးမှာ အများလို “ရည်းစား”ဆိုတဲ့ အမိုးတုထဲ ခိုဝင် ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီက စပြီး လင်းရဲ့ဘ၀ဟာလည်း ဟိုးအမှောင် ထုထဲမှာ ယဲ့ယဲ့လေး ကျန်နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင် မီးလောက်ပဲ ထွန်းတောက်ခဲ့ရတယ်။\nကျွန်မဟာ ကျွန်မနဲ့ အသွင်မတူ အိမ်သူ မဖြစ်ဆိုတဲ့ အတိုင်း ခံယူချက်ချင်း မတူ၊ မိသားစုထဲ ကြီးပြင်းပုံချင်း မတူ၊ သူ့အကြိုက် ကိုယ့်အကြိုက်ချင်း မတူ၊ ယုတ်ဆွအဆုံး ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံယောဇဉ် အမျိုးအစားချင်းတောင် မတူညီတဲ့ ဇော့်ကို ချစ်ခဲ့တယ်။ ဟိုးအဝေးက ကျွန်မ မက်မောတဲ့ နှင်းဆီရုံကြီး တစ်ရုံကို မပိုင်ဆိုင်ချင်ဘဲ သည်အတိုင်းလေး ထိုင်ငေး နေရသလိုမျိုးပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ကြားမှာ တူတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အသက်ရှူ တာလေ။ ကျွန်မ သူ့နှာခေါင်းနဲ့ အသက်ရှူ နေခဲ့ရသူပါ။\nကျွန်မရဲ့ ဘ၀ကို အလွန် လှပတဲ့ ပွင့်ချပ်ကားကား၊ ရိုးတံရှည်ရှည်၊ အသွားထက်တဲ့ ဆူးခက်တွေနဲ့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ နှင်းဆီ တစ်ပွင့်လို ထုဆစ်ခဲ့ ပြီးသားပါ။ ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ဖို့ စာကိုစာမှန်း သိစ အချိန်ကတည်းက ဆေးထိုး အပ်ကိုင်ဖို့နဲ့ ကလောင်ကိုင်ဖို့ ဆိုပြီး တေးအပ် ပေးဆပ်ခဲ့ ရသူပါ။ ဟိုးငယ်ငယ်ကလေး ဘ၀ကတည်းက ကျွန်မဆီမှာ တခြား လူငယ်များ နည်းတူ အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုထိ အဲဒီ အိပ်မက်တွေဟာ ဆွေးမြည့်သွားတဲ့ ကြိုးတံတား တစ်ခု မဟုတ်လောက်ပါဘူးလို့ မရဲတရဲ ယုံကြည်နေရင်း လျှောက်လှမ်း နေရတုန်း။\nခု ကျွန်မ နောက်ပြန် လှည့်မကြည့်ချင်တော့တဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို အသည်း မရှိတဲ့ ခပ်မာမာ မိန်း မ တစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောပြရမှာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မက နဂိုက တည်းက အသည်းရှိတဲ့မိန်းမ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကြားလိုက်သလားလို့။ သိပ် သေချာတာပေါ့။ အနာတမီ ဒိုင်ဆက်ရှင် ဆိုတဲ့ အလောင်း ခွဲစိတ်ခန်းနားက ခပ်အိုအို၊ အပြာရောင် လိမ်းကျံထားတဲ့ နံရံကြီးနားမှာ သူက ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာ။\nပထမနှစ် အောက်တို ဘာ ၁၆ ရက်တုန်းက။\n“လင်း၊ မင်းအချစ်ဆုံး ယောက်ျား တစ်ယောက်ဟာ ဘယ်သူလဲ”\nသူ ကျွန်မကို မျက်လုံး စူးစူးရဲရဲတွေနဲ့ ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ မျက်နှာ လွှဲပစ်တယ်။ အဲဒါ ရှက်လို့ မဟုတ်ဘူးလို့ဘဲ ကျွန်မ ညာနေ မိဦးမှာပါ။\n“သွား၊ ဒါဆို ကိုယ့် ချစ်သူ မလုပ်နဲ့”\n“ဟ- ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ၅၂၈နဲ့ ၁၅၀၀ အဝေးကြီး ဥစ္စာ”\n“မရဘူး။ လင်း၊ အဲဒါ မင်း အတ္တကြီးတာ။ မင်း ကမ္ဘာမှာ မင်း အချစ်ဆုံး ယောက်ျားဟာ ကိုယ်ပဲဖြစ် ရမယ်။ မင်း အဲသလို မပြောရင် မင်းကို ကိုယ်ဖြတ်ပစ်မှာ”\nအဲသလို အကျပ်ကိုင်ခံ လိုက်ရပြီ ဆိုရင်လည်း လင်းစက်နွယ် ဆိုတဲ့ ခပ်တုံးတုံး မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ် နှုတ်ခမ်းတွေက ၀တ္တရား ကျေရုံ မဟုတ်တဲ့ အပြောမျိုးနဲ့ ပြန်နှစ်သိမ့် ပေးခဲ့ပါရဲ့။ အဲသည်အချိန် ကျွန်မ အဖေ့ကို အရမ်း အားနာမိပါရဲ့။\n“အေး၊ သည်ကမ္ဘာမှာ ငါ အချစ်ဆုံး ယောက်ျားက နင်ပဲ”\n“လိမ္မာသားပဲ လင်း၊ မင်းက ခေါင်းမာမလိုနဲ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဖယောင်း ရုပ်ကလေးပါလား”\nသူ့စကားကို တစ်စက် ကလေးမှ မငြင်းဘဲ သူ့ညာ ဘက်ပခုံးစွန်းကို မှီလိုက်တယ် ဆိုရင်ဖြင့် ကျွန်မ ရင်ထဲ အမေး တစ်ခုက ဖျတ်ခနဲ ၀င်လာတယ်။\n“ဇော်၊ သည်ကမ္ဘာမှာ နင်အချစ်ဆုံး မိန်းမကကော၊ ဟင်”\nသူ ဖြေမလားလို့ စောင့်နေခဲ့တဲ့ မိနစ်ပေါင်း သုံးဆယ် အတွင်းမှာ သူ့အသက်ရှူ သံက လွဲလို့ ဘာကိုမှ မကြား ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မ လက်လျှော့ပစ် လိုက်ရတယ်။ အရမ်း မုန်းစရာ ကောင်းတဲ့လူ။\nလူတိုင်းက ကျွန်မက သူ့ကို အရမ်း အနိုင်ကျင့်လို့ သူ့ဘ၀ဟာ လင်းစက်နွယ် လက်ထဲက ရွှံ့စေးလုံးလေး ဘ၀လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေါ့၊ ရန်ဖြစ်လိုက်တိုင်း ဆဲဆို လိုက်တာ ကျွန်မချည်းပဲကိုး။ ဆဲရင် လူကြားတယ်လေ။ လူမကြားတဲ့ အရပ်ဒေသ တစ်ခုမှာ အဲသည် မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ အပေါစားမျက် ရည်ဗုံး ဘယ်နှဗုံး ပေါက်ကွဲ ပြီးပြီလဲလို့ ဘယ်သူတပ်အပ် သိသလဲ။ ဘယ်သူမှ မသိပေမယ့် ရီဗိုက်ဗာ အဖွဲ့ရဲ့ သီချင်းလို “ငါ့ကိုယ်စောင့်နတ်”သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်စောင့်နတ် ဆိုတာ တရားရုံးမှာ အပြန်အလှန် စစ်မေးကြတဲ့ တရားလိုနဲ့ တရားခံပြ ရှေ့နေတွေမှ မဟုတ်ဘဲလေ။\nဒုတိယနှစ် ရောက်တော့ ကျွန်မ ၀ါသနာထုံတဲ့ ဆေးပညာရပ်တွေနဲ့ ထိတွေ့ လိုက်ရတယ်။ အဲသည်မှာ ကျွန်မရဲ့မြားဦးဟာ ခန္ဓာဗေဒ ဂုဏ်ထူး ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလို ခက်ခက်ခဲခဲ ဂုဏ်ထူးမှန်း ကြသူတွေထဲ ကျွန်မ ပါသွားတော့ သူက မယုံနိုင်သလို ရယ်တယ်။ ကျွန်မက စာကြမ်းပိုး တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲ။ အဲသလို ရှင့်ရယ် သံတွေကြောင့် လူခြောက်ရာမှာ ဆယ့်ငါးယောက်ပဲ ရွေးခေါ်ခဲ့တဲ့ ကန်းဒီးဒိတ်ထဲ ကျွန်မ ပါသွားခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးပဲ ဇော်။\nကျောင်းရဲ့ လှေကားထစ် များစွာထဲက ချောင်အကျဆုံး လှေကားထစ်တွေ ရှိတဲ့ ဆီမှာ ကျွန်မတို့ ထိုင်ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ဆရာများ နားနေခန်း”နဲ့ ကပ်လျက် အကျဆုံး လှေကားထစ် ဖြစ်သွားခဲ့တာကိုက နဂိုကတည်းက ဆွေးနေတဲ့ ကြိုးကို ထောင်းခနဲ၊ တိခနဲ ပြတ်တောက် စေခဲ့သလိုပါပဲ။ အမြဲတမ်း ဆူညံ နေတယ်လို့ ကျွန်မတို့ အတွဲကို အမြင်ကတ် နေတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက အဲဒီ အခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။\nတစ်နေ့တုန်းဆီက အမျိုးသမီး တစ်ဦးရဲ့ အော်လိုက်သံက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး အတူရှိနေလျက်နဲ့ ကျွန်မ တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆိုတဲ့ ခွက်ထဲမှာပဲ နေရာကျ သွားခဲ့တယ်။ သူမက အမ်အက်(စ်)အတွက် လုံးပန်း နေရတာဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ ဆူသံတွေက အနှောင့်အယှက် တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တွေးမိပြီးသား။\nအဲသလို ပြောလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးက “တို့”ဆိုတဲ့ ဗဟုဝုစ်ကိန်းကို သုံးပြသွားပြီး စူးရဲ ခက်ထန်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံးမှာပဲ ဖြန့်ကြက်ထားခဲ့ တယ်။ ပြီးတော့----\n“သက်ဇော်၊ အန်တီ နေကောင်းလား” တဲ့။\n“ဟုတ်ကဲ့၊ မေမေ နေကောင်းပါတယ် မမ”တဲ့။\nသူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြန်အလှန် ဖားပွဲကြီးကို ကျွန်မ နားမခံ သာတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တွေ ချည့်နဲ့ကုန်တာ ဇော်က ကျွန်မဘက်မှာ လုံးဝ မရှိခဲ့သလိုပါဘဲ။ တံလျှပ်ကို ရေထင်မိခဲ့တဲ့ ကျွန်မက သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံတွေ ကြားမှာ အရေး မပါတဲ့ နောက်ဖေးသုံး စက္ကူ တစ်စလို ရေဆိုးမြောင်းထဲ မျောပါ သွားခဲ့ပြီးသား။ ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ ဇော်ရဲ့ဇာတ်လမ်းမှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဖဲကြိုးဖြတ်ပြီး ချည်ထားသမျှ သံယောဇဉ်ကို ဟိုးကောင်းကင်ထဲ လွှတ်တင် ပစ်လိုက်တာ။\nကျွန်မ မျက်ရည်တွေလည်း မိုးပျံပူဖောင်း တစ်လုံးလို အငွေ့ ပြန်ကုန်တယ်။\n“ဇော်၊ နင့်ကို ချစ်ရတာ ဆုပ်လည်းစူး၊ စားလည်းရူး ရသလိုပဲ”\nလို့ ကျွန်မ တစ်နေ့တုန်း ဆီက စိတ်အချဉ် ပေါက်နေတုန်း ပြောလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအထိ သူက အဲဒီ စကား ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုတောင် သိရှာ ပုံရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ရာသီဥတု ကြည်လင်နေတုန်း ပါပဲ။\n“လင်း၊ မင်း ဒီဘား မကြောက်ဘူးလား”\n“ငါက ကလာ့(စ်)၀ါ့ (စ်)တွေ ကောင်းတယ်လေ။ ဘယ်ဘာသာ ကြည့်မလဲ။ တက်(စ်)မှာ ဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်တာတောင် ရှိသေး။ ဒီဘားက ကလာ့(စ်)၀ါ့(စ်)လည်း ကြည့်တာပဲ။ ဘာလဲ၊ နင် စိုးရိမ်လို့ လား”\n“မဟုတ်ဘူး လင်း၊ မင်း ဒီဘားထိပြီး တစ်နှစ်နေကျန် ခဲ့ရင် ကိုယ် မင်းရည်းစား မလုပ်တော့ဘူး”\nအင်းလေ။ ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပါပဲ။ သူ့မှာ ရှက်ပိုင်ခွင့် ရှိတာပါပဲလို့ ကျွန်မ ဖြေတွေး တွေးနေမိတယ်။ အဲဒီ သိုးမည်းကို ဘာအပြစ်မှ မမြင်ခဲ့လောက်အောင် ဘယ်လို တိမ်အိုတိမ်တိုက်တွေက အမှောင် ဖုံးထားကြပါလိမ့်။\n“နင် ကျောင်းတွေ သိပ် မလစ်နဲ့ဦး လင်း၊ နင် ကျောင်းလစ်ရအောင် ဘာကိစ္စတွေ ရှိနေလို့လဲ”\n“နင် မရယ်ဘူးလို့ ကတိပေး”\nသူက ခေါင်းညိတ်တော့ ကျွန်မက ယုံကြည်စွာပဲ ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ က အပြစ်မဲ့တဲ့ သိုးငယ်လေး တစ်ကောင်လေ။\n“ငါ တချို့ညတွေမှာ ၀တ္ထုတွေ ရေးနေရတယ်။ အဲဒါ ငါ့ရည်မှန်းချက် အတွက်ပေါ့။ အဲတော့ တော်ရုံနဲ့ မနက်ဆို မထနိုင်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ပျက်ကွက်ရက်တွေ များလာရော”\n“လင်း၊ မင်း သိပ်လောဘကြီးတယ်။ ကျောင်းစာမှာလည်း ထိပ်ဖြစ်ချင်။ မဆီမဆိုင် ရှုပ်ယှက်ခတ်တဲ့ သည်လောက ထဲကိုလည်း ၀င်ချင်။ နေပါဦး၊ မင်းက ဆရာဝန်လား၊ စာရေး ဆရာမလား”\n“ဆရာဝန် စာရေး ဆရာမ လုပ်ချင်တာလေ”\nမရယ်ဘူးဟု ကတိက၀တ် ပြုထားခဲ့တဲ့ သူက ခြောက်သွေ့တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားအောင် ရယ်လိုက်နိုင်တယ်။ မျက်လုံးထဲက အပင်တွေ တစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် လဲပြိုလောက်တဲ့ အထိ ရယ်တယ်။ ၀ါးလုံးကွဲ ရယ်ချ လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဟိုး ရင်ခေါင်းတွင်းဆီက အပေါစား ပြက်လုံး တစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး။\nအဲသည့် နောက်မှာတော့ ကျွန်မ လေးစားတဲ့ စာရေး ဆရာတွေ အကြောင်း သူ့ကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကြည်အေးနဲ့ သန်းမြင့်အောင်ကို ယောက်ျားတွေလို့ ထင်ပြီး လင်္ကာရည်ကျော်ကို မိန်းမလို့ ထင်တဲ့ သူ့ရဲ့အူကြောင်ကြောင် အတွေးအခေါ်တွေကိုတောင် ကျွန်မမှာ ရယ်ဖို့ သတိ မရခဲ့။\n“လင်း၊ မင်းက ဘယ်လို ၀တ္ထုမျိုးကို ကြိုက်သလဲ”\nအဲသည်လို သူက စိတ်လိုလက်ရ မေးလာတိုင်း ကျွန်မ အဖြေက မပြောင်းမလဲ တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်။\n“နှလုံးသားနဲ့ ရေးတဲ့ ၀တ္ထုမျိုးကိုပေါ့”\nသူ့ကို ကျွန်မ အဲလ်ဘတ်ကမူး၊ နန်စီဟူစတန်၊ ချားလ်စ်ဒစ်ကင်းန်၊ အင်တွန် ချက်ကော့ဗ်၊ ဗော်လ်တဲယားတို့ အကြောင်းပြောရင် သူက ကမ္ဘာကျော် စာရေးဆရာကြီး တွေကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲက အကြွေလောက်တောင် တန်ဖိုး မထားတတ်ခဲ့။\n“သူတို့တွေက ဒေးဗစ် ကော်လ်ပါဖီးလ်နဲ့ ဘာတော်လဲ”\nလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူနဲ့ကျွန်မ အခြားနားကြီး ခြားနား နေခဲ့ကြပြီ ဆိုတာ နောက်ကျစွာ သိရှိသွားပြီ။\nချစ်စရာ မကောင်းတဲ့ ယောက်ျားကို ကျွန်မ ဘယ်လောက် ကြောင်သွားပြီး နှလုံးသား ပလ္လင်ထက်မှာ ကိုး ကွယ်ဦးခိုက်ခဲ့လဲမသိ။ သူ့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ကြံရွယ်တဲ့စိတ် ကူးတွေ အားလုံး ပျက်ပြယ်သွားမြဲလေ။ အဲဒီ စိတ်ကူး တွေကို ကြိုသိပြီးတော့ သူကချည်း အရင်ဦးအောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့လေရဲ့။ ဒါတောင် ငါးခါတိတိ ပြတ်စဲခြင်း အမိန့်ထုတ် ခံလိုက်ရတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ အရှုံးကို မမြင်တဲ့ လူတွေက သူ့အပေါ် စုတ်တသပ်သပ် သနား နေကြတာတွေ။ ကြည့်စမ်း ။ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ယောက်ျားမို့ မဏ္ဍပ်တိုင်တက် ပြနေရတာလဲ။\nကျွန်မက ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကျွန်မ ထုဆစ်ထားတဲ့ နှင်းဆီတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေမယ့် သူက သူ့မိသားစု ပုံအသွင်းခံ ဓာတုရွှံ့စေး ရုပ်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ တယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ ကြားမှာ အမျိုးသမီး အများစုက ကန့်လန့်ကန့်လန့် လောက်လန်းတွေလို ၀င်ပါနေတတ် သေးရဲ့။\nပြတ်စဲခြင်းရဲ့ အဓိက တရားခံဟာ သူ့အမေနဲ့ သူ့ အစ်မတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်မ အတိအလင်း ကြေညာ ရဲပါတယ်။ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင် ခံထားရတဲ့ သူ့ဘ၀လို့ ပထမတော့ အသိခေါက်ခက် အ၀င်နက်စွာပဲ ကျွန်မ ယောင်ယမ်းပြီး သနား မိသေးရဲ့။ နောက်တော့ သူဟာ အပိတ် လှောင်ခံ သတ္တ၀ါ မဟုတ်တဲ့ အပြင် တစ်ဦးတည်းသောသား ယောက်ျား အငယ်ဆုံး ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် အကျိုးအကြေတွေ ကို သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကာရံ ထားခဲ့တာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိသွားခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက် တုံးသလဲ။\nကျွန်မရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံ ခွက်ကို သူ့အစ်မရဲ့ စကား လုံးတွေက ခလောက်ဆန်ပြာ ဖြစ်အောင် မွှေနောက် လိုက်လေရဲ့။ ပထမတော့ ကျွန်မကို “ညီမလေး” ဆိုတဲ့ အသုံး အနှုန်းအောက် မိန်းမူးသွားအောင် ချော့ငင်ခဲ့ပြီး သူမတို့ ရဲ့ပုံစံခွက်ထဲမှာ ပုံသွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ စပျစ်သီးချဉ်တဲ့ အမျိုးမှာ သူတို့ ပါသွားခဲ့ပြီ။ ဖြားယောင်းမှု ပုံစံခွက်ထဲ ယောင်မှားပြီး ခြေကျွံမလိုတောင် လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မ(ခုထိ) လွတ်လပ်ပြီး စိတ်တိုင်းကျတဲ့ နေထိုင်မှုထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ ဂစ်တာလည်း တီးနေတုန်းပဲ။\n“ဇော်၊ ငါ့ ဂစ်တာလေး ဆေးပြန် မှုတ်ထားလို့၊ နင့် ဂစ်တာ ခဏငှားနော်”\n“အေး၊ ကိုယ် ညနေမင်း အဆောင်ကို လာပို့မယ်၊ ဟုတ်ပြီနော်”\nသာယာ နာပျော်ဖွယ် မကောင်းတဲ့ သူ့စကားတွေက ကျွန်မ အတွက်တော့ ၀က်သစ် ချပင်ကြီးဆီက အကောင်းဆုံး ပျားသလက် တစ်ခုလို ချိုနေ ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မကောင်း ဘူးလား။ ဂစ်တာက ခရမ်းရောင် နဲ့ အနက်ရောင် ရောစပ်ထားတဲ့ ဟော်လို ဂစ်တာလေး။ ကျွန်မ ဂစ်တာက ကတ်ဖုံး။ သူ့ဂစ်တာက ထင်ရှူးသစ်ကို ထွင်းပြီး လုပ်ထားတော့ ညာ ဘက်လက်ကလေးက လက်ခတ်ပြားလေး ကိုင်ပြီး ခြောက် ကြိုးကနေ ဆွဲချလိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ကြည်လင်ပြတ်သား နေခဲ့တယ်။\nကိုယ်ပိုင် ကဗျာတွေ၊ ကိုယ်ပိုင် ၀တ္ထုတွေနဲ့ ရီဝေယစ် မူးခဲ့တဲ့ ကျွန်မက ကိုယ်ပိုင် သီချင်းလေးတွေကိုလည်း ရင်ဘတ်နဲ့ ရေးတတ်လာခဲ့ပြီ။ သူ့ကြောင့် ဖြစ်တည်လာတဲ့ ခံစားမှုတွေက အဲသလို သီချင်းတွေကို မွေးဖွား ပေးသလားလို့လည်း အံ့သြမိရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်လုံး မပေါ်တဲ့ ခံစားချက်တွေက လှပ ခိုင်ခံ့တဲ့ ဇာတ်အိမ်တစ်ခု မတည်ဆောက် နိုင်သေးမီမှာဘဲ ပြိုကွဲခဲ့ရတယ်။ တတိယ နှစ်တုန်းကလေ။ အဲဒီ သီချင်းတွေကို ခုထိ မေ့ဖျောက် ထားတယ်လို့ ကျွန်မ ပြောမိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒုတိယ မုသားကို မသိ ကျိုးကျွန် ပြုပေးပါလား။\n“မင်း၊ နေပုံထိုင်ပုံက ပေါ့တီး ပေါ့ဆနဲ့၊ ကိုယ့်အစ်မတွေ ပြောသလိုနေပေါ့ကွာ၊ သူတို့က ဗိုင်းကောင်း ကျောက်ဖိတွေ ဆိုတော့ မင်းကိုလည်း သူတို့လို ဖြစ်စေချင်တာ”\n“သြော်-အင်း၊ ပေါင်တံ တစ်ခုလုံး ၀င်းခနဲ လက်သွားတာ နွေလယ်ကောင်ကြီးမှာ ငါတော့ဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ခါနီး လျှပ်စီးလက်တယ် ထင်လို့”\n“နင့်အစ်မတွေပေါ့၊ ငါခု ချိန်ထိ ဖင်ဖုံးရုံ တစ်မည် စကတ်မျိုးကို မ၀တ်ရဲဘူး၊ အဲသလို မ၀တ်ခဲ့လို့ ဗိုင်း ကောင်း ကျောက်ဖိ မဟုတ် ဘူးလို့ နင် ငါ့ကို ဆိုလိုချင်တာလား ဇော်”\nအဲဒီမှာ သူ့မျက်နှာတွေက ညိုမည်းအုံ့ဆိုင်း သွားပြီး ခဏကြာတော့ နာဂစ်မုန်တိုင်း တိုက်သွားသလို အနာပေါ် တုတ်ကျသွားတော့ ကျွန်မကို စူးစူးရဲရဲကြည့်တယ်။ (အဲဒီ မျက်လုံးတွေကို ခု ကျွန်မ စာ မေးပွဲ ဖြေခါနီး ညတိုင်း အိပ်မငိုက် ဆေးအဖြစ် အမြဲတစေ ပြန်တမ်းတ ရလေ့ ရှိပါတယ်။) သူ့အစ်မတွေကို ထိခိုက်သွား ပုံရတဲ့ ကျွန်မ စကားက သွေးထွက်အောင် မှန်လွန်း နေလို့လားတော့ မသိဘူး။\nအဲဒီညမှာပဲ သူ ကျွန်မ နဲ့ စတုတ္ထအကြိမ် ပြတ်စဲတယ်။ သည်တစ်ခါတော့ ကျွန်မ မငိုတတ်တော့ဘူး။\nကျွန်မ ငိုရလွန်းလို့ မျက်ရည် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ မငိုတတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထ အကြိမ် ပြတ်စဲခြင်းအတွက် တချို့တွေက ကျွန်မ အသည်းကွဲ သွားပြီလို့ ထင်တယ်။ အမှန်တော့ ခဏခဏ ကွဲလွန်းလို့ ချုပ်ရိုးပြုတ်ထွက်သွားပြီး ပြန်အက်ကွဲ သွားခဲ့တာပါ။\nအဲသည် သတင်းဟာ သူ့မာတာနဲ့ မွေးသဖခင်ဆီ ဆိုက်မြိုက်စွာ ရောက်ရှိပြီးတဲ့ သကာလ လင်းစက်နွယ် ဆိုတဲ့ မိန်းမဟာ သူ့သားနဲ့ လုံးဝ မအပ်စပ်ဘူး။ မထိုက်တန်ဘူးလို့ လှေနံဓားထစ် ဆုံး ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆက် ဆံရေးမှာ ထိုက်တန်တယ်၊ မထိုက်တန်ဘူး ဆိုတာကို ဘယ်လို ချိန်ခွင်တွေနဲ့ စက်ပြီး တိုင်းတာကြသလဲ။ အပေါ စားယေဘုယျ ဆန်တဲ့ ဆုံး ဖြတ်ချက်တွေနဲ့လား။ လူသားတိုင်းရဲ့ သခင်လို့ အမည်ရတဲ့ ငွေနဲ့လား။ ဘာနဲ့လဲ မသိ။ သေချာတာကတော့ ကျွန်မက ကစ်(စ်)မီကွစ်(ခ်) ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်ရင်တောင် ၀မ်းကိုက်ရောဂါ ပျောက်ကင်း စေနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ တိုင်းရင်းသား ရာဇ၀င်တစ်ခုကို သူတို့ ဘက်က ထုချေဖို့ ဆုံးဖြတ် ထားပြီးသား။\nသမိုင်းဆိုတာ မေ့ပစ်လို့ ရတယ်။ ဖျောက်ဖျက်လို့တော့ မရဘူး။ အဲဒါ သူတို့ တစ်မိသားစုလုံးလုံး မသိခဲ့ကြဘူး။ သိပ်မကြာမီမှာ သူကျွန်မကို ပြန်ဆက်ခဲ့တယ်။ ဆေးတက္ကသိုလ် မြေမှာ နားလည်မှု၊ ရင်းနှီးမှုတွေနဲ့ ကျွန်မ အဲသည် ယောက်ျားကို ချစ်ခဲ့တာ ထုံးစံအတိုင်း“ငါ့ကိုယ်စောင့်နတ်” သာသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်ပတ်ရဲ့ ဆေးဝါးဗေဒ စာမေးပွဲ တစ်ခုဟာ သူနဲ့ ကျွန်မကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်မယ့် ခပ်ထက်ထက် သွားစွယ် တစ်ချောင်းဆိုတာ နောက်ကျပြီးမှ သိရှိခဲ့တယ်။\nဆေးဝါးဗေဒ ဖြေဖို့ အချိန်တွေ ကျွန်မမှာ အလုံလောက် မရှိဘူး။ နောက်တစ် နေ့ နေ့လယ်တစ်နာရီ ဖြေမယ့် စာမေးပွဲတစ်ခု အတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ ကျွန်မစိတ်တွေ လေးလံ သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆီမှာ ပရော်ဘလစ် စာရွက်တွေ မစုံဘူး။ အဲဒီတော့ အကူအညီ လိုတိုင်း ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ သတိမရ ဖြစ်တဲ့ သူ့ဆီ ကိုမှ ဦးနှောက် စုတ်ချာချာက သတိ ရသွားခဲ့ပြီး လက်စုတ်တွေက ဖုန်းနံပါတ် တစ်ခုဆီ အပြေးအလွှား နှိပ်ပြ နေခဲ့တယ်။\nလေးဆယ့် နှစ်ခါမြောက် ကြိုးစားပြီး ဆက်နေ တဲ့ ကျွန်မရဲ့လက်ချောင်းလေး တွေ၊ နောက်ပြီး မျှော်လင့်ချက် တိုက်အိမ်လေးတွေဟာ သုံးစက္ကန့် ကြာရုံမျှ သုံးသွားတဲ့ နောက်ထပ် အတ္တကြီးတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံ တစ်ခုအောက်မှာ တင်ပဲ အစအနတောင် ရှာမရ အောင် ပျောက်ကွယ်... ပြီးတော့ အငွေ့ပြန်သွားကြ လေရဲ့။\nလတ်စသတ်တော့ သူက သူ့အဖေရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ အသက်ရှူနေခဲ့တာကိုး။\n“ငါ့သား အိမ်မှာ မရှိဘူးကွဲ့၊ ရှိရင်လည်း ခေါ်မပေးနိုင်ဘူး၊ ငါ့သားက ဂလေ ရိုက်နေတဲ့ အစားထဲက မဟုတ်ဘူး”\n“ခွပ်” ခနဲ ဖုန်းခွက်ချ လိုက်သံအောက်မှာ တီတီတီ တီ ဆိုတဲ့ အသံကိုကြားလို့ ဖုန်းချပစ်ရတော့မယ့် အသိတောင် ၀င်မလာနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဟော- ခန္ဓာရဲ့ တုန်လှုပ်မှုက ကြမ်းပြင်ပေါ်၊ ကြမ်းပြင်ကနေ အ၀တ်စ ပါးပါးလေးတွေပေါ် လှိုင်းတစ်ခုလို ဆက်ကာဆက်ကာ ပျံ့သွားလိုက် တာ။ တော်ရုံနဲ့ ဖုန်းမချနိုင်ဘဲ ကြောင်စီစီ ရှိနေတုန်း။\nခဏနေတော့ တစ်ခုခု ရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံ။ ဟုတ်တယ်။ တစ်နေရာဆီမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အာခေါင်ခြစ် အော်သံတွေ ရှိတယ်။ မနက်ဖြန်စာမေးပွဲဆိုတဲ့ ကိုယ် လွတ်ရုန်း အတ္တဟိတကို ဆရာဝန်စိတ်က အနိုင်ယူသွားတယ် ထင်တာပဲ။ အဲဒီ ညက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်လိုက်တဲ့ ကျွန်မ ပီတိတွေ ရေမျောကမ်းတင် ဖြစ်ကုန်တယ်။ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ည နှစ်နာရီခွဲ။\nကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မျက်နှာကြက် အဖြူ အပေါ်က ပန်ကာလေကြောင့် လွင့်ခနဲ လွင့်ခနဲ ဖွာဖွာသွားတဲ့ ပင့်ကူမျှင်စတွေကို ငေးစိုက်ကြည့်နေရင်း မိုးလင်း သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စာကျက်လို့ မရ တော့ဘူး။ တစ်ရေးမှ မရသေးပေမယ့် ရီဖလက်(စ်)အီ ဆိုဖေဂျိုက်တစ်(စ်)၊ အစာရေ မျိုပြွန်ရောင်ခြင်းလို့ ရောဂါ အမည်ရတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ညတွင်းချင်း ဆေးရုံပို့ပေးခဲ့၊ ညတွင်းချင်း ကုသမှု ပေးစေခဲ့။ အဲ- သည် ပီတိက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ရှင်သန်စေတုန်း။\n“အေး- မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ လင်း၊ မင်းမနေ့က ငါ့ကို ခဏခဏ ဆက်တယ်ဆို”\n“ဟုတ်တယ်၊ ငါနုတ် (စ်)တွေ မစုံလို့၊ နင် ဟိုနေ့က ကူးပေးမယ် ပြောပြီး ကတိ ဖျက်တယ်။ ငါနင့်ကို လေး ဆယ့်နှစ်ခါ တိတိ ဆက်တာ အလကား မဟုတ်ဘူး။ နင့် ကတိကို ပေါ်လွင်စေဖို့”\nတစ်ဖက်က ခပ်အက်အက် ရယ်မောလိုက်သံ ကြောင့် ကျွန်မနဲ့ဇော် ကမ္ဘာရဲ့ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းနဲ့ တောင်ဝင်ရိုးစွန်း နှစ်ခုလို လုံးဝခြားနား သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ နှမြော တသမှု မရှိဘဲ သိလိုက်ရတယ်။ ဝေးပေ့စေ။ လွင့်ပေ့စေ။ သွားစမ်း၊ ထွက်သွားစမ်း။\n“အေး၊ ငါ တကယ်တော့ အိမ်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ နင့်ကို သောက်မြင်ကတ်လို့ကို ဖုန်းမကိုင်တာ။\n“နင်မှ မဟုတ်ဘူး၊ စာမေး ပွဲတွင်းမှာ ဘယ်သူ့ ဖုန်းကိုမှ ငါ သောက်ရေး မလုပ်ဘူး”\n“စာတွေ အရမ်းကျက် နေရတယ်ပေါ့၊ သြော်- ဂုဏ် ထူးများ မှန်းလားပဲ”\nသူက အနာပေါ် တုတ်ကျသွားလို့ ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ် သွားတယ်လေ။ သူနဲ့ဂုဏ်ထူးက အဝေးကြီး။ ဂုဏ်ထူး က ဖရဲသီးဆို သူက ဘဲဥ တစ်လုံး။ အဲသလို လူစားမျိုးက သိပ်နာကျင်ပြတတ် သေးရဲ့။ အသည်းလေးက နုထွတ်လိုက်တာကွယ်။ ကျွန်မ အသည်းက ခဏခဏ ကွဲလွန်းလို့ ဖိုက်ဘရိုးစစ်နဲ့ တောင် ကျက်ကုန်ပြီ။ အသည်းက ခြောက်ကို ခြောက်နေပြီ။\n“မင်း ငါ့အဖေကို ဘာတွေ ပြောလိုက်သေးလဲ”\n“အဟက်..ဇော် ရှိပါ သလားရှင်လို့ ခြောက်လုံးလောက်ပဲ ပြောလိုက်တာပါ။ အဲဒါ ရှင့်အဖေ အတွက်တော့ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်ထဲက ကျည်ဆန်ထိသလို ဖြစ် သွားမလားတော့ မပြောတတ်ဘူး”\n“ကောင်းပြီ လင်း၊ မင်း ဒီနေ့ကစပြီး ငါရဲ့တရားဝင် ရည်းစား မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါ မင်းအသည်းထဲ သံမှိုလို ရိုက်ထားလိုက်...."\n(ရွှေအမြုတေ မဂ္ဂဇင်း၊ဇွန်လ ၂၀၁၁)\n(ပယ်(မ်)ဘရောင်းနှင့် ဝေါလ် တာဟေဂန်တို့၏ စာစုအား မြင့်စိုးလှိုင် မြန်မာပြန်သည့် ပညာစကားလက်ဆောင် စာအုပ်မှ ကောက်နုတ် ထားပါသည်။)\nဒါပေမယ့် ခုထိမိုးမစဲသေးတဲ့ ရင်ဘတ်ထဲ\nမေလနောက်ဆုံး ရိပ်ပုံ ..\nချစ်သူခင်းတဲ့ ပန်းမွေ့ ယာဆိုတာ..\nမာယာ အဆိပ်လူးတဲ့ ဆူး လို ခါးတယ်...။\nဘ၀နှစ်ခုကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ချည်လို့\nနှလုံးသား တစ်ခြမ်းစီ ရင်ချင်း ဖလှယ်လို့\nကိုယ့် ကို ရက်စက်ခြင်း ပန်းတစ်ခင်း ခြွေချ.....။\nဟိုတစ်နေ့က မှည့်တစ်လုံးကို လွမ်းတယ်..\nဟို အတိတ်က အစိမ်းရောင် မျက်လုံးကို လွမ်းတယ်...\nအေးစက်စက် အထိအတွေ့ ကို လွမ်းတယ်.....\nကိုယ့်ခေါင်းအုံးက တီးခေါက်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..\nကိုယ့် အိပ်မက်တွေ အကျဉ်းကျရပြန်....\nအဲဒီ လက်မောင်းကို နောင်ကြဉ်တယ်...\nအဲဒီ နှင်းဆီ ရဲ့ ဆူးများ\nကိုယ် ဘယ်တော့မှ မနှုတ်တော့ပါ\nအနာဂတ်တွေ ဘယ်လောက် ဆာလောင်နေ\nချစ်ခြင်းကို ချစ်သူကိုယ်တိုင် ခွဲမှတော့...\nကိုယ့်လို ဘယ်သူ့ကို မှ အထီးမကျန်စေချင်...\nကိုယ့်လို ဘယ်သူ့ကိုမှ အဖော်မမဲ့စေချင်...\nကိုယ့်လို ဘယ်သူ့ကိုမှ မနာကျင်စေချင်..\nငါ နင်နဲ့ မတွေ့ ချင်တော့ဘူး...လို့ ....\nချစ်သူက ရုပ်တည်နဲ့ ရက်စက်တတ်သေးရဲ့....\nကိုယ်နဲ့ အတူ ရှိခြင်း သူ့အတွက် ငရဲများလား\nကိုယ့် ဘ၀ကို ပက်ကင် ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်....။\nအချစ်ကို ကော်ရက်ရှင်ပန်နဲ့ ဖျက်လို့မရဘူး\nကျောခိုင်းခြင်းရဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲလို့...။\nပိုးစိုးပက်စက် ကျရှုံး နစ်ဝင်...။\nကျွန်မ နားစွင့်နေတဲ့ အသံ..\nအသံတွေဟာ အတိတ်ကို ဖော်ကောင်ပြုတယ်။\nရှင်ကွဲ သေကွဲ မြင်ကွဲများ\nအရင် အတိတ်ကို တစိမ့်စိမ့်လွမ်းရင်း\nခေါင်းအုံးဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး\nrewind ရစ်လို့ မဆုံးနိုင်တော့ဘူးလား..။


ဖမ်းဆီးထားသော မူးယစ်တရားခံ သေဆုံးရမှုအတွက် အာမခံပေးထားသည့် ထိုင်းရဲမှူးကြီးဟောင်း တရားရုံ? - Yangon Media Group\nဖမ်းဆီးထားသော မူးယစ်တရားခံ သေဆုံးရမှုအတွက် အာမခံပေးထားသည့် ထိုင်းရဲမှူးကြီးဟောင်း တရားရုံ?\nဘန်ကောက်၊ စက်တင်ဘာ ၇\nထိုင်းနိုင်ငံ မောင်းခရိုင်ရဲ မှူးကြီးဟောင်း မွန်ထရီနှင့် ရဲအရာရှိ ငါးဦးတို့ကို ၂ဝဝ၄ ခုနှစ် မူးယစ်ဆေးဝါး တရားခံတစ်ဦးအား သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုဖြင့် တရားစွဲဆိုခဲ့ရာတွင် တရားရုံးသို့လာရောက်ရန်ပျက်ကွက်ခဲ့သော ရဲမှူးကြီး ဟောင်း မွန်ထရီအား ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ဆင့်လိုက်သည်ဟု စက်တင် ဘာ ၇ ရက်သတင်းများအရ သိရသည်။ အမှုစစ်ဆေးနေဆဲ ၎င်းကို အာမခံဖြင့် ထုချေခွင့်ပေးထားစဉ် ရုံးချိန်းမလာရောက်ဘဲ ပျက်ကွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\n၎င်း၏ရှေ့နေဖြစ်သူက အသက် (၆၈) နှစ်ရှိ ရဲမှူးကြီးမွန်ထရီဆရီဘွန်လူးနှင့် မိမိမတွေ့ဆုံဖြစ် သေးကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရဲမှူးကြီးဟောင်း မွန်ထရီ အား အာမခံကာလအတွင်းနိုင်ငံတွင်းမှ မထွက်ခွာရန် တရားရုံးက တားမြစ်ထားသည်။\n၂ဝဝ၄ ခုနှစ် ဇူလိုင် ၂၂ ရက်က မူးယစ်ဆေးဝါးတရားခံ ဖြစ်သူ အသက် (၁၇) နှစ်အရွယ် တရားခံအား ကာလာဆင်းဘူတာရုံတွင် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်းအတွက် ၎င်းအား တရားစွဲဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ရဲတပ်ခွဲတပ် ထောက်များဖြစ်ကြသော အန်ခန်းခန်မွန်နာ (၅၄) နှစ်၊ ဆူသီနမ်နန်းဆင်း (၄၉) နှစ်၊ ပန်ဆင်အူပါနန် (၄၈)နှစ်၊ ဒုတိယရဲမှူးကြီးများဖြစ် ကြသော ဆန်ဖာရိုအင်ဒီ (၅၇) နှစ်နှင့် ဆူမစ်နန်ဆာသစ် (၅၁) နှစ်တို့အားလည်း တာဝန်မကင်း ကြောင်း စွပ်စွဲကာ ဖမ်းဆီးထား ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှုတွင် စွပ်စွဲခံရသူများက မိမိတို့တွင် အပြစ်မရှိကြောင်း တရားရုံး၌ ထုချေလျှောက်လဲခဲ့ကြသည်။\nRef:The Bangkok Post\nထရန့်က မြောက်ကိုရီးယားနှင့် နျူကလီးယား ဆွေးနွေးမှု ယခုအထိ အသက်ဝင်ဆဲဟု ပြော\nမန္တလေး တိုင်းဒေသကြီး၌ ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် “Mandalay Travel Show-2017” ပြုလုပ်သွားမည်\nရာသီကုန်တွင် ဘိုင်ယန်မြူးနစ် အသင်းမှ ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်း နည်းပြ ဂျက်ဟေးနက် အရိပ်အမြွက် ??\nဆံပင်ပုံစံသစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို အဂူရို ဖွင့်ဟ\nကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်ရှိ ဘားတစ်ခုတွင် သေနတ်သမားတစ်ဦး၏ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းဆုံး လူတစ်??


Neerja (2016) မြန်ုမာစာတန်းထိုး - Channel Myanmar Update\nNeerja (2016) မြန်ုမာစာတန်းထိုး\n၀မ်းနည်းဖို့ရော၊ အသည်းထိတ်ဖို့ ရော ရသစုံခံစားရမယ့် အိန္ဒိယ သည်းထိတ်ရင်ဖို အတ္ထုပ္ပတ္တိဒရာ မာ ဇာတ်လမ်းလေးကို ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nဇာတ်လမ်းလေးကတော့ ၁၉၈၆ စက်တင်ဘာ ၅ ရက်က ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ ကရာချိမြို့မှာ Pan Am 73 လေယာဉ်ပြန်ပေးဆွဲ ခံရတဲ့အကြောင်းကို ဇာတ်အိမ် တည်ရိုက်ကူးထားတာပါ။ ဒီ ဇာတ်ကားမှာ အဓိကဇာတ် ကောင်က အသက် (၂၃) နှစ်အ ရွယ် လေယာဉ်မယ်လေး နီရာဂျာ ဘာနော့ဖြစ်ပြီး ပြန်ပေးသမားတွေ ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲကရေဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ခရီးသည် ၃၆၁ ယောက်နဲ့ လေ ယာဉ်ဝန်ထမ်း ၁၉ ယောက် အ သက်အန္တရာယ်မရှိရလေအောင် ကာကွယ်ခဲ့တာကို ကြည့်ရှုရမှာ ပါ။\nပျော်စရာမိသားစုဘ၀ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လေယာဉ်မယ် လေး နီရာဂျာဟာ Pan Am 73 လေယာဉ်ကြီးမှာ လေယာဉ်အရာ ရှိ (ပါဆာ)အဖြစ် ပထမဆုံးတာ ၀န်ထမ်းဆောင်ရမှာပါ။ သူတာ ၀န်ထမ်းမယ့် လေယာဉ်ကြီးဟာ အကြမ်းဖက်သမားလေးယောက် ကို တင်ဆောင်လာမိတဲ့အတွက် ကြမ္မာဆိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတော့ တယ်။\nလေယာဉ်ပြန်ပေးသမား တွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ နီရာ ဂျာဟာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေ ပေမယ့်လည်း ခရီးသည်တွေ အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက် ကြိုး စားတာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေကို ကြည့်ရတဲ့ အခါ အခက်ခဲဆုံးအနေအထားနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ နီရာဂျာရဲ့ဖြစ် အင်ကို ကိုယ်ချင်းစာမိကြဦးမှာ ပါ။\nနီရာဂျာဟာ သူများတွေကို အန္တရာယ်ကင်းအောင်ကာကွယ် ပေးခဲ့ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူတော့ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။လေယာဉ် ပေါ်က ခရီးသည်ကလေးငယ် သုံးယောက်ကို ကယ်တင်ရင်းအ ကြမ်းဖက်သမားတွေရဲ့ သေနတ် နဲ့ပစ်ခတ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပါ တယ်။\nလေယာဉ်ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ဒီဇာတ်ကားလေးကို ဘယ်လို ရိုက်ကူးတင်ဆက်ထား သလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး နော်။\nဒီဇာတ်ကားမှာ နီရာဂျာဘာ နော့အဖြစ် ဆိုနမ်ကာပူးရ်က အဓိကပါဝင်သရုပ်ဆောင်ထား ပြီး ဇာတ်ရုပ်နဲ့လိုက်ဖက်အောင် သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ ပရိ သတ်တွေကတော့ မှတ်ချက်ပြု ထားကြပါတယ်။\ncredit to : Gold Channel\nReview Credit to-7day Daily\nEncoded by: Mg Moe Tain\nDownload and Watch Here\nLabels: Action, Bollywood\nSex Hunter (1980) - မြန်မာစာတန်းထိုး\nဇာတ်ကားလေးရဲ့အစကတော့ ငယ်ရွယ်ပြီးချောမောလှပတဲ့ ဘဲလေးအကမယ်လေး မီကီိ တစ်ယောက် ကပွဲအပြီးမှာ သင်တန်းဆရာမတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ရခဲ့...\nMemories of Murder (2003) - မြန်မာစာတန်းထိုး\nIMDb (8.1/10)….Rotten Tomatoes (89%) Rating တွေကြည့်ပြီး ကိုရီးယားဇာတ်ကားမှ ဟုတ်ရဲ့လားလို့ အတွေးမများပါနဲ့။ ကိုရီးယားဇာတ်ကားအစစ်ဖြစ်...\nEmpire of lust 2015 - မြန်မာစာတန်းထိုး\nဒီရာဇ၀င်ကားလေးဟာ ၁၄ ရာစုကကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့တော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုရဲ့အကြောင်းရာကိုရိုက်ကူးထားတာပဲဖြစ်ပါတယ်… ကင်မင်ဂျေဆိုတဲ့စစ်သူကြီးဟာ...\nThe Dreamer (2003) မြန်မာစာတန်းထိုး 21+\nပရိတ်သတ်တွေအတွက် ဒီတစ်ခါအပြောင်းအလဲလေဖြစ်အောင်18+ဇာတ်ကားလေးတစ်ကားကိုတင်ဆက်ပေးချင်ပါတယ် 18+ဆိုပေမဲ့IMDbမှာ7.2ထိရထားတာကြောင့် ဇာ...\nNightWings (2015) MIni Series - မြန်မာစာတန်းထိုး\nကျွန်တော်တို့တွေ Batman အကြောင်း အများကြီး သိခဲ့ရပြီးပြီ သူ့အကြောင်းကိုလည်း အကြောင်းအရာမျိုးစုံနဲ့ ဇာတ်ကြောင်းတွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့ရပြီး...\n[18+] Naughty Instint (2008) - မြန်မာစာတန်းထိုး\nဂျပန် Porn မင်းသမီး Akiho Yoshizawa ပါဝင်တဲ့ ဂျပန် 18+ ဇာတ်ကားဖြစ်ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းအညွှန်းကတော့…..အောက်မှာ သူများရေးထားတဲ့ Eng လိုသာဖတ်သွားကြပါ...\nVertical Limit (2000) - မြန်မာစာတန်းထိုး\nUser Review အနေနဲ့ “ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ အလန်းစားစွန့်စားခန်းများ” vote အများကြီးရထားတဲ့ ဇာတ်ကားလေး တင်ဆက်လိုက်ရပါတယ်။ သင်ဟာစွန့်စားခ...\nJulia’s Eyes (2010) - မြန်မာစာတန်းထိုး\nမျက်စိကန်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်က သူသေဖို့လမ်းစကိုသူကိုယ်တိုင်ရှာဖွေလို့ရတယ်ဆိုရင်ယုံရခက်ရမလားပါပဲ… အဲဒီလိုစဉ်းစားရအောင်လည်းဒီကားမှာ မျက်...


အင်ဇိုင်းသည် ဇီဝဖြစ်စဉ်များတွင် ဓာတ်ကူပစ္စည်းအဖြစ် ပါဝင်သော အသားဓာတ်ဖြစ်ပါသည်။ အများစုသော ဇီဝဓာတု ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်စဉ်များတွင် အင်ဇိုင်းများပါဝင်ပါသည်။ အင်ဇိုင်းများသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် လိုအပ်သော အသားဓာတ်များကို ထုတ်လုပ်ရာတွင် ပါဝင်ပါသည်။\n↑ Smith AL (Ed) et al. (1997). Oxford dictionary of biochemistry and molecular biology. Oxford [Oxfordshire]: Oxford University Press. ISBN 0-19-854768-4။\n↑ Grisham, Charles M.; Reginald H. Garrett (1999). Biochemistry. Philadelphia: Saunders College Pub, 426–7. ISBN 0-03-022318-0။\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=အင်န်ဇိုင်း&oldid=473148" မှ ရယူရန်