မောင်မင်းစိုး: ဦးဦးစိုးပြောတဲ့ ပုံပြင်များ အဆက်\nတစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ ကိုစံငြိမ်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့မှာ ညီအစ်ကို လေးယောက်ရှိတယ်။ သူကတော့ အကြီးဆုံးပေါ့။ သူ့ညီလေး မီးတွင်းကထွက်ပြီး မကြာ ခင်မှာပဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဆိုသလို မိဘနှစ်ပါးလုံးဟာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကွယ်လွန် သွားကြတယ်။ ဒီတော့ အစ်ကိုကြီးတော့ အဖရာ-ဆိုသလို သူဟာ ညီငယ်တွေအားလုံးအ တွက် အဖေတစ်ယောက်လို ရုန်းကန်နေခဲ့ရတယ်။\nညီတွေအားလုံးကလည်း သူပြောရင် အားလုံးအဆင်ပြေတယ်။ နားထောင်ကြ တယ်။ ရိုသေလေးစားကြတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း ချစ်ချင်ခင်ခင် ကြင် ကြင်နာနာရှိခဲ့ကြတယ်။ စုစည်းတယ်။ ညီညွတ်တယ်။ အားလုံး ဘာကိစ္စမဆို အများနဲ့ဆိုင် တဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ပါဝင်ဖို့ဆိုရင် ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီးတော့ ဆောင်ရွက်လေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ညီအငယ်ဆုံးလေးကတော့ အရမ်းကို ငယ်သေးတော့ ဘာမှမသိသေးဘူးပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ နေလာလိုက်တာ တစ်ရွာတည်းမှာနေတဲ့ မပုမနဲ့ သမီးရည်းစားဖြစ်သွား တယ်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေမှာ တိုင်တိုင်ပင်ပင်ဖြစ်ပေမယ့် ကိုစံငြိမ်းဟာ ဒီကိစ္စမှာတော့ သူ့ညီ တွေနဲ့ မတိုင်ပင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ညီတွေကတော့ သမီးရည်းစားဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို တော့ အနည်းငယ်ရိပ်မိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးကလည်း ဘာမှမပြောတော့ ဘာသိ ဘာသာနေခဲ့ကြတယ်။\n“အစ်ကိုစံ၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မနဲ့ သမီးရည်းစား သက်တမ်းက သုံးနှစ်ကျော် လေးနှစ်ထဲ ရောက်တော့မယ်၊ ရှင်မိဘတွေ ရှိစဉ်ကတည်းက ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာမှမဖြစ် ဘူး၊ ရှင်တော့မသိဘူး၊ ကျွန်မတို့ ချစ်သူဘ၀ကို ကျွန်မအသိတွေက သိနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်ဆောင်းတွင်းရောက်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ပြုကြရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်”\nကိုစံငြိမ်းဟာ ဘာမှ မတုန်မလှုပ်ပါဘူး၊ စကားလုံး ဆွံ့အနေခဲ့တယ်။ အတွေးတွေ ချဲ့နေခဲ့တာကြောင့် မပုမပြောနေတဲ့ စကားတွေကိုလည်း မကြားတစ်ချက် ကြားတစ်ချက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ မပုမလည်း ဘာမှ ပြန်မပြောတဲ့ ကိုစံငြိမ်းကို စကားဆက်ပြီး မပြော လိုတာကြောင့် ထပြန်သွားခဲ့တယ်။\nလအနည်းငယ်ကြာတော့ မပုမ လင်နောက်လိုက်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းစကားကို ကိုစံငြိမ်းကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့ကတည်းက စပြီး ကိုစံငြိမ်လည်း ကြက်သေသေသွား လိုက်တာ၊ ဘာမှကို မသိတော့သူ၊ နားမလည်တော့သူ တစ်ယောက်လိုဖြစ်သွားပြီး နောက် ဆုံး ရူးသွားတဲ့အထိ အဆင့်ဆင့် ဖြစ်သွားခဲ့တော့တယ်။\nအဲဒီလိုဖြစ်သွားကတည်းက ကိုစံငြိမ်းတစ်ယောက် အရင်လို အိမ်မှာ ဦးစီးလုပ်ကိုင် သူတစ်ယောက်ဘ၀ကနေ ဘာမှမလုပ်တော့တဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အချိန်ရှိ\nတိုင်း အရွာအနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ မန်းကျီးပင်အောက်က ဇရပ်အိုလေးထဲမှာပဲ ထိုင်နေခဲ့ တော့တယ်။ ညီဖြစ်သူတွေကလည်း ဘာမှမပြောလိုကြပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီးအဖြစ်ကို တွေးပြီး စိတ်မကောင်းတော့ ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။\nဒီလိုနဲ့နေလာလိုက်တာ သူဟာညနေ စားချိန်မှာ သူ့အတွက် ချန်ထားတဲ့ ထမင်း လေးတွေကို လာလာစားရင်းကနေ၊ နောက်ဆုံး ပန်ကန်ပြားလေးတစ်ချပ်ကိုပဲ ယူသွားပြီး ထမင်းကိုတောင် ဇရပ်ထဲမှာပဲ စားတော့တယ်။ ညအိပ်ချိန်တွေမှာလည်း ပြန်မလာတော့ ဘူး။ အဲဒီဇရပ်လေးထဲမှာ နေနေခဲ့တော့တယ်။\nတစ်ရက်လည်းမဟုတ်၊ နှစ်ရက်လည်းမဟုတ်၊ တစ်လလည်းမဟုတ်ဆိုပေမယ့် ညီတွေကတော့ သူတို့အပေါ်မှာ မေတ္တာထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကိုစံငြိမ်း ဒီလိုဖြစ် သွားတာကို စိတ်မကောင်းရုံကလွဲပြီးတော့ ဘာမှလည်းမပြောတော့ဘူး၊ အပြစ်လည်း မတင်ခဲ့ကြပါဘူး။ သူကတော့ ညနေစောင်းရင် ပန်ကမ်းပြားလေးဆွဲထွက်လာပြီ အိမ်ရှေ့ ထမင်းလာလာတောင်းတဲ့ သူတောင်းစားအဖြစ်တော့ ရွေ့လျောသွားခဲ့တယ်။\n“အစ်ကိုလေး၊ ညနေ ညနေ ထမင်းလာလာတောင်းနေတဲ့ အရူးကြီးက ဘယ်က လဲဟင်၊ သူက အိမ် မရှိဘူးလား၊ နေ့တိုင်းလာလာနေခဲ့တယ်နော်” ညီအငယ်ဆုံးလေးက စူးစမ်းတတ်တဲ့အရွယ်ဆိုတော့ ဟိုမေး ဒီမေးနဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အဲဒီမေးခွန်းကို အစ်ကိုအငယ်ဆုံးကို မေးလိုက်တယ်။ တစ်နေ့တော့ ညီလေး သိလာမှာပါဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ “ငါလည်း သိဘူးကွ” ဆိုတဲ့ အဖြေလောက်ကိုပဲ စကားပြန်ပေးရင်း အဲဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေ ကို အဆုံးသတ်ခဲ့လိုက်တယ်။\nတစ်ရက်တော့ ညီအငယ်ဆုံးကလေးဟာ တစ်ယောက်တည်း ရွာအပြင်ဘက်ထွက် ခဲ့လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ညီလေးဆိုတဲ့ အသိနဲ့ အစ်ကိုကြီးဟာ အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက် တော့ အနီးအနားရောက်တော့ မနေနိုင်လို့ အောက်ကိုဆင်းပြီးတော့ ညီအငယ်ဆုံးလေးဆီ ပြေးခဲ့လိုက်တယ်။ “ညီလေးဆိုတဲ့”ခေါ်သံနဲ့အတူ ပြေးဆင်းလာတဲ့ အရူးတစ်ယောက်ကို ကလေးငယ်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ နောက်လှည့်ပြီး အားကုန်ပြန်ပြေးတယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာ နှာဖားကြိုးပြတ်ပြီး လွတ်ပြေးလာတဲ့ နွားတစ်ကောင်က ကလေးငယ်ကို ၀င်တိုက်လိုက်တယ်။ ကလေးငယ်ကလည်း ပြေးလာ၊ နွားကလည်း အရှိန်ကောင်းကောင်း နဲ့ ပြေးလာဆိုတော့ ကလေးငယ်ဟာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။\nအဲဒီနေ့က စပြီးတော့ အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ ညီဖြစ်သူတွေက အစ်ကို့ကို အတော်လေး နာကျည်းသွားခဲ့တယ်။ သတ်ချင်စိတ်အထိတောင် ဒေါသထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက် ဆုံး ဘာမှတော့ မလုပ်လိုက်ပါဘူး။ သို့သော် ညီအငယ်ဆုံးလေး သေသွားတဲ့နေ့ကစပြီး အိပ်ချိန်အပ အချိန်တော်တော်များများကို အစ်ကိုကြီးလုပ်သူဟာ သူ့ညီအငယ်ဆုံးလေးရဲ့ မြေပုံဘေးမှာ နေပူ မိုးမရွာမရှောင် သွားသွားထိုင်နေခဲ့တော့တယ်။\n(( ကဲ သားသားမီးမီးတို့ အဖြစ်အပျက်လေးက ဒါပါပဲ၊ ဒီ အကြောင်းအရာနဲ့ ပတ် သက်ပြီးတော့ သားသားမီးမီးတို့ကို မေးခွန်းလေးတွေ မေးမယ်။ အခု မဖြေပါနဲ့၊ သားသား မီးမီးတို့ ပါလာတဲ့ ဗလာစာအုပ်လေးထဲမှာပဲ တေးမှတ်သွားပါ၊ နောက်နေ့ကြမှ အဖြေကို တစ်ယောက်ချင်းဆီး၊ ကိုယ့်အမြင်အတိုင်း ဖတ်ကြားပြရပါမယ်။\n၁။ ကိုစံငြိမ်းအနေနဲ့ ဘာကိစ္စဖြစ်ဖြစ် ညီအစ်ကိုတစ်တွေ တိုင်ပင်လေ့ရှိပေမယ့် ဘာကြောင့် သူ့ချစ်သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကိစ္စမှာ မတိုင်ပင်ရတာလဲ။\n၂။ အဲဒီကိစ္စအပေါ်မှာ တိုင်ပင်သင့်သလား၊ မတိုင်ပင်သင့်ဘူးလား။\n၃။ သူ့ချစ်သူက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ပြောတဲ့ အချိန် ဘာကြောင့် ဘာမှပြန်မပြော တာလဲ။\n၄။ ချစ်သူတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်ဘ၀ကို ထိုးကျွေးပစ်တာဟာ တန် သလား၊ ဘာကြောင့်လဲ။\n၅။ ထမင်းလာတောင်းတဲ့လူကို မေးတော့ ဘာကြောင့် ညီအငယ်ဆုံးလေးကို အဖြစ်မှန် မပြောပြတာလဲ။ ပြောသင့်၊ မပြောသင့်။\n၆။ ညီအငယ်ဆုံးလေး အစ်ကိုကြီးကြောင့် သေသွားတော့ ကျန်တဲ့ညီတွေက အစ် ကိုကြီးတွေက သတ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။ ဘာကြောင့် မသတ်ပစ်တာလဲ။\n၇။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အနာဂတ်။\n၈။ တကယ်ကော ရူးသလား။ ကဲ သားသားမီးမီးတို့ အဲဒီမေးခွန်းလေးတွေကို အိမ်မှာစဉ်းစားပြီးတော့ ဖြေခဲ့ကြပါ။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲပေါ့ကွယ်။ ))\nတစ်ခါက အဘိုးအိုနဲ့ မြေးလေးရှိတယ်။ သားအချစ် မြေးအနှစ်ဆိုတဲ့အတိုင်းပေါ့ အဘိုးဟာ မြေးလေးကို အရမ်းချစ်ရှာတယ်။ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား သွားလေတိုင်းလိုလို မြေး ကလေးကို ခေါ်သွားလေ့ရှိတယ်။ ကလေးဟာ စူးစမ်းနေတဲ့အရွယ်ဆိုတော့ သူမသိတာမှန် သမျှကို အဘိုးဖြစ်သူကို မေးလေ့ရှိတယ်။ သူတို့နေတဲ့အရပ်ကတော့ မြို့ကြီးရဲ့ အနီးအနား က တောမဆန် မြို့မကျ မြို့အစွန်က ရပ်ကွက်လေးထဲမှာ နေထိုင်ကြတယ်။\nတစ်ရက်တော့ လိုင်းကားစီးပြီးတော့ အဘိုးအိုဟာ မြို့ထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခါ တိုင်းလိုပါပဲ မြေးကလေးကို ချီပိုးပြီးတော့ ကားဂိတ်သွား၊ အဲဒီကနေ မြို့ထဲသွားမယ့် လိုင်း ကားပေါ်တက်စီးခဲ့ကြတယ်။ တစ်နေရာရောက်တော့ လိုင်းကားဟာ ရပ်နေခဲ့တယ်။ ဒီတော့ မြေးကလေးက ဘာဖြစ်လို့ ရပ်တာလဲဆိုတာ သိချင်တာပေါ့။\n“ အဘိုး ကားက မသွားဘဲ ဘာဖြစ်လို့ ရပ်နေတာလဲ”\n“ အော် ဒါလား၊ ဟိုးရှေးမှာ မီးပွိုင့်ရှိတယ်လေ၊ တွေ့လား၊ အဲဒီ မီးပွိုင့်က မီးလေး တွေ မြင်လား၊ မီးအနီဖြစ်နေလို့ ရပ်နေခဲ့တာပေါ့” အဘိုးလည်း မြေးကလေးကို မီးပွိုင့်ကို ထိုးပြရင်း ပြန်ဖြေခဲ့လိုက်တယ်။\nဒီလိုနဲ့ သွားမယ့်နေရာရောက်တော့ လိုင်းကားပေါ်က ဆင်းခဲ့ကြတယ်။ ဆင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ စီတန်းရပ်နေတာကို ကလေးငယ်က မြင်တော့ မေး တာပေါ့။\n“ အဘိုး၊ ဒီကားတွေကလည်း မီးနီ ပြလို့ ရပ်နေခဲ့တာလား”\n“ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မြေးရဲ့ ဒီကားတွေက လုပ်စရာကိစ္စတွေရှိတော့ အနီးအနား ခဏ ရပ်တာ” မြေးကလေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ခုနက အဘိုးပြောတော့ မီးနီပြမှ ရပ်ရတယ် ပြောသေး၊ ခုကျ ဘာမီးနီမှလည်း မပြဘဲနဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ရပ်နေပြန်ပြီ၊ အော် ကိစ္စရှိရင် ရပ်ရပါ လားဆိုတာ အတွေး၊ အသိ တစ်ခုတိုးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ နေခဲ့လိုက်တယ်။\nအဲဒီလိုပဲ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်တွေမှာ လူရုပ်တွေ တွေ့တော့လည်း မေးတာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလူတွေက နေပူကျဲတဲကြီးထဲမှာ အပေါ်တက်ပြီး ရပ်နေရတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်း ပါပဲ။ ဒါကိုလည်း အဘိုးက အကျိုးအကြောင်း ပြန်လည်ပြီးတော့ ဖြေလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလို ရပ်နေရင်လည်း ငွေရတယ်ဆိုတာမျိုးကို အဘိုးက ပြောတော့ မြေးကလေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီလို နေပူထဲမှာ ရပ်နေရင်လည်း ငွေရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်၊ တေးမှတ် ထားလိုက်တယ်။\nဒီလိုနဲ့ ကုန်တိုက်တစ်ခုပေါ်တက်သွားတော့ ကော်ပတ်ရုပ်ကြီးတွေနဲ့ အမျိုးသမီး၊ အမျိုးသားပုံတွေ အ၀တ်အစားတွေ ၀တ်ပေးပြီးတော့ လက်ညှိုးညွှန်ပြနေပြီး မတုန်မလှုပ် ရပ်နေတာကိုလည်း မြေးကလေးတွေ့တော့ အဘိုးကို မေးလိုက်ပြန်တယ်။ အဘိုးလည်း မြေးကလေးမေးတိုင်းတွေကို တစ်ခုမကျန် ဖြေနေခဲ့ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကလေးဟာ တစ်ခုပြီး တစ်ခု မေးမြန်းနေခဲ့လိုက်တာပေါ့။\nကုန်တိုက်ပေါ်ကနေ ထွက်ခဲ့ပြီးတော့ ချိန်းထားတဲ့ သူငယ်ချင်းရှိတဲ့ ဆိုင်ကိုထွက် သွားခဲ့တယ်။ မြေးကလေးကို ထားခဲ့လို့လည်းမရတော့ ဆိုင်ထဲကို မြေးကလေးကလည့်း ပါသွားခဲ့တာပေါ့၊ ဒီတော့ အသင့်စောင့်နေတဲ့ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ သူငယ်ချင်းဟာ ထိုင်နေတဲ့ ၀ိုင်းကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် အဘိုးလည်း မြေးကလေးနဲ့အတူ အဲဒီဝိုင်းကို သွားခဲ့တယ်။\nခဏနေတော့ ဖန်ခွက်ကြီးကြီးနှစ်လုံး လာချသွားတယ်။ နောက် အဲဒီခွက်တွေထဲကို စည်ဘီယာတွေ လာထည့်သွားတယ်။ ကလေးငယ်အတွက်ကတော့ ကုန်တိုက်ပေါ်က ၀ယ်လာခဲ့တဲ့ အချိုရည်ဗူးပါတော့ ဘာမှမမှာတော့ပါဘူး။ ဒီတော့ ကလေးငယ်ဟာ အသေ အချာကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဖန်ခွက်ထဲမှာ အမြှပ်တစီစီထနေတဲ့ အရေတွေကို သူ့အရမ်း သောက်ချင်နေခဲ့တယ်။\n“ဘိုးဘိုး၊ သားသားလည်း အဲဒီအချိုရည်တွေ သောက်ချင်တယ်”\n“ ဒါက အချိုရည်မဟုတ်ဘူးကွ၊ လူကြီးတွေပဲ သောက်လို့ရတာ၊ ကလေးတွေ သောက်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် သားလက်ထဲ အအေးလေးကိုပဲ သောက်နော်”\n“ သားသား သောက်ချင်တယ်၊ ဒါကြီးကို သောက်ချင်တော့ဖူး”ဆိုပြီး မြေးဖြစ်သူက သူ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အချိုရည်ပုလင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ အဘိုးဖြစ်သူလည်း စိတ် ပေါက်ပေါက်နဲ့ မြေးဖြစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးတော့ ထရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။\n“ မင်းက တစ်လမ်းလုံးလည်း အေးအေးဆေးဆေးကို မနေရဘူး၊ ဟိုဟာစပ်စု၊ ဒီဟာစပ်စုနဲ့၊ ဟိုဟာမေး၊ ဒီဟာမေးနဲ့ အမေးအမြန်းကလည်း ထူးလိုက်တာ ပြောမနေနဲ့ ခုလည်း ဘာမှမဆိုင်ပါဘူးဆိုတာကို စပ်စပ်စုစုနဲ့ သောက်ချင်ပြန်တယ်” မြေးဖြစ်သူကို ခပ် ဆတ်ဆတ် နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ထရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။\nဒီလိုနဲ့ မြေးဖြစ်သူလည်း တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်ပြီး လိုက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ တွေ့တာတွေထဲက သူသိချင်တာတွေကိုလည်း သိချင်ပေမယ့် ဘာတစ်ခုမှ မမေးတော့ ဘူး၊ အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ငူတူတူကြီး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူ့အမေက ရိပ်မိလို့ မေးကြည့်တော့မှ အဘိုးလည်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြန်ပြောပြလိုက်ရတယ်။ ဒါတွေသိ တော့ အမေလုပ်သူလည်း သားစိတ်ဆိုးနေတာဖြစ်မယ်ဆိုတာသိတော့ ဟိုလိုချော့ ဒီလို ချော့နဲ့ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီနေ့က စပြီးတော့ အဲဒီကလေးငယ်ဟာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြော တော့ဘဲ ဆွံ့ အသူတစ်ယောက်လို့ ဖြစ်သွားခဲ့တော့တယ်။\n(( သားသား မီးမီးတို့ ဒီအကြောင်းအရာလေး နားထောင်လိုက်ရတော့ ပထမက တော့ သားသားမီးမီးတို့ မျက်နှာလေးတွေ ကြည့်ရတာ ကြည်ကြည်နူးနူး၊ ရွှန်ရွှန်လဲ့လဲ့နဲ့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးကို ရိုက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်အရိုက်ခံလိုက်ရသလို၊ သားသား မီးမီးတို့ အမူအရာတွေ ညှိုးသွားတာ ဦးဦးစိုး သတိထားမိလိုက်တယ်။\nဦးဦးစိုး ပြောချင်တာကတော့ လူ့ဘ၀ဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ ပျော်ကြလိုက်၊ စိတ်ဆင်းစ ရာတွေနဲ့ ဆုံလိုက်ကြပေါ့၊ ဥပမာ-သားသားမီးမီးတို့ ကိုယ်လိုချင်တာလေးကို အိမ်က၀ယ် ပေးရင် ပျော်ကြတယ်၊ မရရင် စိတ်ဆင်းရဲကြတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒါကို လောကဓံလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီလို လောကဓံဆိုတာနဲ့ တွေ့ကြုံလာရင် စိတ်ကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် မထားဘဲနဲ့ အသာအသာ မောင်းထုတ်ပစ်နိုင်ရမယ်။\nခုနက ကလေးကိုတော့ ဦးဦးစိုးကတော့ အပြစ်မမြင်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကလေးဆိုတာ ဒီလိုပဲ သူတို့ သိချင်တာကို မေးကြမယ်၊ လိုချင်တာကို တောင်းကြမယ်။ ဒါကိုလူကြီးတွေက စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီး ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရမှာပေါ့။\nနောက်တစ်ခုက ကလေးတွေကို ချစ်တာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ် လောက်ပဲချစ်ချစ် ကလေးနဲ့မဆိုင်တဲ့ အရက်ဆိုင်လိုနေရာမျိုးတွေကို ခေါ်မသွားသင့်ဘူး။ ဒါကတော့ လူကြီးတွေ သတိထားရမယ့်အချက်ပါပဲ။\nနောက် သတိထားရမယ့်အချက်ကတော့ သားသားမီးမီးတို့ကလည်း ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးဆို လူကြီးတွေ စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ရဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ရင် လူကြီးတွေ အပြစ်ပေးတတ်ကြတယ်။ အဲဒီလို အပြစ်ပေးရင်လည်း ငါ့ကိုကောင်း အောင် သွန်သင်တာပဲဆိုတာမျိုးအထိ တွေးပြီးတော့ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ လက်ခံနိုင်ရမယ်။ ခုနက ကလေးကိုတော့ ဦးဦးစိုးက အပြစ်မမြင်ဘူးဆိုတာ ပြောခဲ့ပြီးပြီနော်။ ဒါပေမယ့် သားသား မီးမီးတို့ သင်္ခန်းစာအနေနဲ့ ယူရမှာကတော့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ရင် လူကြီးတွေကို စိတ်ဆင်းရဲ အောင်တော့ သွားမလုပ်ပါနဲ့လို့ ဦးဦးစိုး မှာချင်ပါတယ်။\nတကယ်တော့ မြေးဖြစ်သူဟာ သူ့အနေနဲ့ သိချင်တာတွေ မေးရင် အခုလိုပဲ ရိုက်ခံ ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိကြီးက ခေါင်းထဲဝင်သွားပြီးတော့ ဘာမှမပြောချင်၊ မမေးချင်ဘဲ ဖြစ်သွား တာ။ ဦးဦးစိုးလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။\nအမှန်က ကလေးဆိုတာမျိုးက စူးစမ်းချင်တယ်၊ မေးချင်တယ်၊ သိချင်တယ်။ လိုချင်တယ်။ အဲဒါ ကလေးတွေရဲ့ သဘာဝပဲ။ ဦးဦးစိုးကိုတော့ သားသားမီးမီးတို့ သိချင် တာရှိရင် မေးမြန်းပါ။ ဦးဦးစိုးလည်း တတ်နိုင်သမျှ ဖြေပေးပါ့မယ်။\nအဘိုးဖြစ်သူက တကယ်တော့ မြေးကလေးကို အရမ်းချစ်ရှာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်\nသူ့အနေနဲ့ မခေါ်သင့်တဲ့ နေရာမျိုး ခေါ်သွားမိတာ အပြစ်လုပ်လိုက်မိတာပါပဲ။ ဦးဦးစိုးလည်း အဲဒီကလေးလေးကို စကားတွေ ပြန်ပြောစေချင်တယ်။\nကလေးဆိုတာမျိုးက နာကျည်းချက်တွေဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းတာတွေဖြစ်ဖြစ် ငယ်ငယ် က ရိုက်သွင်းခံရရင် ဒီလိုပဲ အရိုးစွဲတဲ့အထိ အမှတ်အသားဖြစ်သွားပြီး စိတ်ခံစားမှုတွေ ဖြစ်သွားတတ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကလေးငယ်ကို ဘယ်တော့မှ နာကျင်မှုတွေ၊ နာကျည်း မှုတွေကို မပေးမိအောင် လူကြီးတွေက သတိထားရမယ်။\nသားသားမီးမီးတို့လည်း တစ်နေ့လူကြီးတွေ ဖြစ်လာကြမယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒီ အချိန်ရောက်ရင် ဦးဦးစိုးပြောတာတွေကို သတိတရရှိပြီး လိုက်နာစေချင်တယ်။ ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒါပါပဲ။ ))\nတစ်ခါက ရွာတစ်ရွာ မိသားစုလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ မိဘနဲ့ သားသမီးတွေဟာ တိုင်တိုင်ပင်ပင် ရှိပြီး စည်းလုံး ညီညွတ်မှုရှိကြတယ်။ အချမ်းသာကြီး မဟုတ်ပေမယ့် မိသားစုအတွက်တော့ ပြည့်စုံလုံလောက်တဲ့ အနေအထားရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ ဒီ မိသားစုကို အမေဖြစ်သူက ဦးဆောင်နေခဲ့တယ်ပေါ့။ အရာရာဟာ အမေပြီးရင်ပြီးတာပါပဲ။ ဒီတော့ အမေကို သားသမီးတွေက အရမ်းချစ်ကြတယ်။\nဖခင်ဖြစ်သူကတော့ မသောက်မစားဆိုပေမယ့် အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှတယ်။ ခေတ်စကားနဲ့ပြောရင်တော့ သိပ်ပြီး လူတောမတိုးချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လူမှုရေးတွေမှာ တော့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ ဘယ်တော့မှ လက်မတွန့်ဘူး။ စေတနာ သဒ္ဓါတရားအရမ်းပဲ ကောင်းလွန်းတယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။\nသို့သော်လည်းပဲ ဒီလိုချစ်ချစ်ခင်ခင် စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိသွားတဲ့ မိသားစုလေးဟာ တစ်ကွဲတပြားဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကံကြမ္မာကိုပဲ အပြစ်ပုံချရမလားတော့ မသိဘူးပေါ့။ မိခင် ဖြစ်သူဟာ နောက်ထပ်အိမ်ထောင်ပြုသွားတယ်။ ဒီတော့ သားသမီးတွေဟာ ဖခင်ဖြစ်သူနဲ့ ကျန်နေရစ်ခဲ့တယ်။ ဆိုးတာကတော့ လသားသမီးလေးကို ထားခဲ့ခြင်းပဲ။ ဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ကျန်တဲ့သားသမီးတွေအပေါ်မှာ မူတည်နေခဲ့တယ်။ ဒီတော့ အမဖြစ်သူဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဆိုပေမယ့် ကျောင်းစာတစ်ဖက်နဲ့ ညီမဖြစ်သူလေးကို ထိန်းကျောင်း ရတာပေါ့။\nမိမိအတွက်စိတ်ထဲ ကသိကအောက်မဖြစ်ပေမယ့် ညီမလေးကို ထားသွားခဲ့လေ တော့ ကျန်တဲ့သားသမီးတွေဟာ အမေလုပ်သူကို အမုန်းကြီးမုန်းသွားခဲ့တယ်။ အထူးသ ဖြင့်တော့ အမဖြစ်သူက အမုန်းဆုံးလို့ဆိုရမှာပေါ့်။ မိခင်ဖြစ်သူဟာလည်း တကယ်တမ်း ကတော့ သားသမီးတွေအပေါ် ချစ်စိတ်ကတော့ မကုန်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ခါတခါတော့ အဖေလုပ်သူမသိအောင် သားသမီးတွေကို ထောက်ပံ့လေ့ရှိပါတယ်။\nသို့သော်လည်းပဲ အခြားသူတွေအနေနဲ့ ဘာမှခေါင်းထဲမထားပေမယ့် အစ်မ လုပ်သူကတော့ မိခင်ဖြစ်သူကို အမေလို့ သတ်မှတ်ရမှာကို ရှက်ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ နာကျည်းမိသူပေါ့။ ကျောင်းမှာ မိဘနာမည် စာရင်းပေးတာတောင် အမေလုပ်သူကို မလွှဲသာလို့တာ ထည့်ရတာ အမေနေရာမှာကို မဖော်ပြချင်ဘူးပေါ့။\nဒီလို အဖေလုပ်သူနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစု လေးဟာ စိုစိုပြေပြေရှိလာခဲ့တယ်။ တင့်တောင့်တင့်တယ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပြည့်စုံတဲ့ အနေ အထားတစ်ခုကို ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဘွဲ့တွေအသီးသီးရတဲ့အထိ ပညာတွေ ကိုလည်း သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။\nအမေလုပ်သူကလည်း တစ်မြို့ထဲမှာနေတော့ မကြာခဏဆိုသလို တွေ့ခဲ့ကြပါ တယ်။ ဒါပေမယ့် သမီးအကြီးဖြစ်သူကတော့ အမေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်ဆိုရင် အဝေး ကနေပဲ မတွေ့အောင် ရှောင်ကွင်းပြီးတော့ ထွက်သွားတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ မမျှော် လင့်ဘဲ ထိပ်တိုက်တွေ့ရတဲ့အခါမျိုးမှာတော့ အမေလုပ်သူက နှုတ်ဆက်စကားဆိုပေမယ့် သူမအနေနဲ့ ဘာမှပြန်လည်ပြီးတော့ ပြောဆိုမနေဘဲ ခပ်တည်တည်ပဲ လှည့်ထွက်သွား တတ်တယ်ပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ သားသမီးတွေဟာလည်း ကိုယ်ပိုင်အသိ၊ အတွေး ဆင်ခြင်ဥာဏ်တွေရှိခဲ့ တာကြောင့် လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ ဦးစီးပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတွေကို အောင်အောင်မြင် မြင် ဦးဆောင်ဦးရွက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ စာလည်းဖတ်ကြတော့ အသိဥာဏ်တွေလည်း မြင့် မြင့်လာခဲ့ကြတယ်။\nတစ်နေ့ “မိဘဂုဏ်ရည်”ဆိုတဲ့ စာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဖတ်လိုက်ရ တယ်ဆိုရင်ပဲ အမေကို အရမ်းမုန်းတီးနေတဲ့ သမီးအကြီးဟာ -\n“ အင်း၊ အမေဟာ အမေပဲ၊ အမေဟာ အမေပဲ လေ”\nအဲဒီလိုစိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်ရင်း အမေဖြစ်သူကို ပြန်လည်ပြီးတော့ သူဘာကြီးဖြစ်နေ ဖြစ်နေ ငါ့အမေပဲဆိုတဲ့ အတွေး၊ အသိရလိုက်တာကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ဒီတစ်ခါတွေ့ရင် တော့ အမေလို့ အားရပါးရ ခေါ်ဖို့ စိတ်ထဲ တေးမှတ်ထားလိုက်တယ်။\nတစ်နေ့ အမေဖြစ်သူနဲ့ ဈေးမှာ ကြုံလိုက်ပါတယ်။ ခါတိုင်းလိုတော့ မာမာတင်း တင်းမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူမကိုသူမ သိလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ခေါ်ချင်လှတဲ့ အမေ ဆိုတဲ့ အသံကိုတော့ စိတ်ထဲမှာ ခေါ်လိုက်ပေမယ့် နှုတ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့သေးပါ ဘူး။ အမေဖြစ်သူက ပြုံးပြတော့ သူမလည်း ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဒါကတော့ အမေ့အပေါ် စတင်ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အပြုအမူပေါ့။\nဒီလိုပဲ နောက်ထပ်လည်း အမေလုပ်သူနဲ့ မကြာခဏဆိုသလို ဆုံပါတယ်။ ဒါပေ မယ့် ခုထိတော့ သူမ ခေါ်ချင်တဲ့ အမေဆိုတဲ့ အသံမျိုးကိုတော့ နှုတ်ကနေထွက်ပြီး မခေါ် နိုင်သေးပါဘူး။ တစ်ခါတလေ “သမီးလေး ဘယ်သွားမလို့လဲ”ဆိုတဲ့ အမေရဲ့ နှုတ်ဆက်သံ မှာ စိတ်မျောပါသွားပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အရမ်းခေါ်ချင်တဲ့ အမေဆိုတဲ့အ အသံကို ထွက်မလာခဲ့သေးပါဘူး။\nတစ်ရက် အမေဖြစ်သူ မကျန်းမာဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အိမ်ကိုသွားမေးရင် ကောင်းမယ်ဆိုပြီး သူမကိုသူမ အရဲစွန့်ပြီးတော့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အမေဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တော့ ဆူဆူညံညံဖြစ်နေတာ၊ တစ်ချို့ ငိုနေတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ အမေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလားဆိုတဲ့ စိုးစိတ်က ရင်ထဲရောက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တောင့် ကြီးဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ သူမထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ အမေလုပ်သူ ဆုံးပါး သွားခဲ့ပါပြီ။ သူမခေါ်ချင်လှတဲ့ “အမေ”ဆိုတဲ့ အသံကို အော်ခေါ်လိုက်ရင်း သူမလည်း ချုံးပွဲ ချ ငိုကျွေးပစ်လိုက်ပါတယ်။\n((ကဲ သားသားမီးမီးတို့ ဒီအကြောင်းအရာလေးကတော့ စိတ်ထဲမှာ စူးနစ်စွာ ခံစား ရမယ့် အကြောင်းအရာလေးလို့ ဦးဦးစိုး ထင်ပါတယ်။ သားသားမီးမီးတို့ထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေတဲ့ မိဘအသိုင်းဝိုင်းထဲက သားသားမီးမီးတွေ ပါရင်တော့ ဦးဦး စိုး တောင်းပန်ပါတယ်။\nအမေဟာ အမေပါပဲ။ သူဘာဖြစ်နေဖြစ်နေ သားသားမီးမီးတို့ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး မွေးလာခဲ့ရတာပါ။ အကြောင်းမတိုက်ဆိုင်လို့ ဘ၀ပေးကံကြမ္မာအရ အခုလို အိမ်ထောင် ရေး ပြိုကွဲသွားပေမယ့် အမေကတော့ သားသားမီးမီးတို့ကို ချစ်နေမှာပါပဲ။\nဒါပေမယ့် အထူးသတိထားရမှာကတော့ တကယ်တမ်း မိဘတွေက သားသားမီးမီး တို့ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်ပိုင်အတွေးနဲ့ စိတ်ခံစားမှု၊ အတ္တတစ်ခုကိုပဲ ရှေ့ တန်းမတင်ဘဲ ရရှိထားတဲ့ ဘ၀လေးကို သားတွေ သမီးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်း သွားဖို့တော့ လိုအပ်တယ်ပေါ့။\nခုနက အစ်မလုပ်သူကို ဦးဦးစိုးကတော့ အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူမဟာ အသိရတာ ကြာနေပေမယ့် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်မှာတော့ အမေ လို့ ခေါ်ချင်ပေမယ့် ခေါ်ခွင့်မရလိုက်ရရှာဘူး။\nသားသားမီးမီးတို့လည်း တစ်နေ့ဒီလိုနေရာတွေ ရောက်လာကြမှာ၊ အဲဒီအချိန်ကျ ရင် ဒီလိုမဖြစ်ရအောင်တော့ စောင့်ထိန်းစေချင်တယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း ဒဏ်ရာမပေး စေချင်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘ၀ပေးကံကြမ္မာကြောင့် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်တောင် အမေဟာ အမေပါပဲ၊ အဲဒီလိုပဲ အဖေဟာ အဖေပါပဲဆိုတဲ့ အသိလေးတော့ ရှိစေချင် ပါတယ်။ ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။))\nတစ်ခါက မြို့နဲ့အတော်ကလေး လှမ်းတဲ့နေရာလေးမှာ စာရေးဆရာဆိုသူ တစ် ယောက်ရှိတယ်။ အဲဒီ ကျေးရွာမှာတော့ ဘွဲ့ရ ပညာတတ်ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့်သူ့ကို ဘွဲ့ရပညာတတ်ဆိုပေမယ့် ဘာအလုပ်မှ လုပ်တဲ့လူမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေခဲ့တယ်။ သူ စာစောင်တွေ၊ ဂျာနယ်တွေ၊ မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ စာတွေ ဘာတွေရေးနေတယ်ဆိုတာလဲ ဘယ် သူမှ မသိဘူး။ သူကလည်း ဘယ်သူ့မှ မသိအောင်ကို သိုသိုသိပ်သိပ် နေခဲ့ပါတယ်။\nသူဟာ တစ်ခါတလေ တစ်ယောက်တည်း မြို့ပေါ်ကို တက်သွားတယ်။ ရေးထားတဲ့ စာမူတွေကို ပို့ပြီး၊ သူ့ဆီရောက်နေခဲ့တဲ့ စာမူခလေးတွေကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ယူခဲ့တယ်။ စာတိုက်မှာရှိတဲ့ ၀န်ထမ်းတွေကလည်း သူနဲ့အရမ်းရင်းနှီး နေတော့ ဒီလိုပဲ ရောက်လာ တိုင်းသော စာမူခလေးတွေ၊ စာအုပ် ဂျာနယ်လေးတွေကို တစ်စုတစည်းဆိုသလို သိမ်းပေးထားခဲ့တယ်။ ဒီလောက် နှစ်ရှည်လများ ကြာတဲ့တိုင်အောင် ရွာကလူတွေကတော့ သူဘာမှမလုပ်ူလို့ဘဲ သိနေခဲ့တယ်။\nသူ့ရွာကမသိပေမယ့် အခြားသူတွေကတော့ သူ့ကလောင်ကို ကောင်းကောင်းသိ ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံရေးဆောင်းပါးတွေနဲ့ သူ့ကိုသတိထားပြီး သိနေခဲ့တယ်။ ဥပ ဒေနဲ့ ကျောင်းပြီးထားသူဖြစ်နေတော့ ဥပဒေရေးရာမှာလည်း နှံ့နှံ့စပ်စပ်ရှိတယ်။ သူ့ရွာက တော့ သူဘွဲ့ရသူတစ်ယောက်ဆိုတာပဲ သိကြတယ်။ ဘာဘွဲ့တွေ၊ ညာဘွဲ့တွေဆိုတာ ကိုတော့ သိလည်း မသိဘူး။ စိတ်လည်းဝင်စား ဟန်မတူပါဘူး။ နောက်သူကလောင်ဝှက် နဲ့ ရေးတဲ့ ရုပ်ရှင်ဝေဖန်ရေးတွေကလည်း အခြားသူနဲ့မတူဘူး၊ စာဖတ်ပရိသတ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရှင်ဝေဖန်ရေးတွေကိုလည်း စောင့်ဖတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးဆောင်းပါးတွေ ကို ရေးတဲ့ တစ်ယောက်ဆိုတာတော့ မသိဘူး။\nအမှန်က သူ့အနေနဲ့ ကျေးရွာလူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်ပေမယ့်၊ ဘွဲ့တာရတာ လူတောတိုးရဲတဲ့လူမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး၊ ကျေးရွာလူကြီးအဖြစ်လည်း မခန့်အပ်ကြပါဘူး။ သူကလည်း အဲဒီလို လုပ်ရတာမျိုးလည်း မလိုချင်ဘူး။ တကယ့်ကို သာမန်လူတစ်ယောက် လိုပဲ နေထိုင်ရတာမျိုးကိုပဲ ကြိုက်နှစ်သက်တယ်။\nသူ့အတွက်အဖော်ကတော့ စာအုပ်စာတမ်းတွေပါပဲ။ နောက် ဘာသာရေး အသိ တွေလိုချင်ရင်တော့ ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်ထံကို သွားပြီးမေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ကတော့ ဆရာတော့်ကိုတောင် သူဘာလုပ်နေတာဆိုတာမျိုး တစ်ခါမှ ပြောမပြထားသူပါပဲ။ အင်း သူကဒီလိုနေရတာ ကျေနပ်ပေမယ့် ကျေးရွာမှာရှိတဲ့ လူတွေကတော့ လက်ကြော တင်းတဲ့သူမဟုတ်၊ ဘာမှ ဟုတ်တိပတ်တိမလုပ်တဲ့ လူပိုကြီးလို့ပဲ မြင်နေခဲ့ကြတယ်။ သူ့ကို ဘွဲ့ရ ပညာတတ်လို့ သိပေမယ့် နည်းနည်းမှ အထင်ကြီးလေးစားမှုဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။\nသူ့အစ်မဖြစ်သူရယ်၊ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ သမီးလေးရယ်နဲ့ အတူနေတာပေါ့။ အစ်မဖြစ် သူကတော့ စာအုပ်တွေထုတ်ထုတ်လာတာ၊ တကုတ်ကုတ်နဲ့ စာထိုင်ရေးနေတာမျိုးကိုပဲ သိတယ်။ အဲဒီလို စာစောင်တွေထဲမှာ ဘာစာတွေရေးတယ်ဆိုတာမျိုး၊ ဘယ်လို ကလောင်နဲ့ ရေးတယ်ဆိုတာမျိုးကို နည်းနည်းမှ စပ်စပ်စုစုပုံစံနဲ့ကို တစ်ခါတလေမှကို မမေးမိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့မောင်ဖြစ်တဲ့ စာရေးသူကိုတော့ ဘာမှအပြစ်တင်တာမျိုး၊ ဝေဖန်တာမျိုးလည်း မရှိဘူး၊ သူလိုချင်တဲ့ ဗလာစာအုပ်လေးတွေ၊ ဘောပင်လေးတွေ ၀ယ်ခိုင်းတာမှအပ သူ့အတွက် ဘာမှထူးထူးခြားခြား ၀ယ်ခိုင်းတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ အ၀တ်အစားတောင် များများစားစားရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်မဖြစ်သူကတော့ သတိရရင်တော့ ၀ယ်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။\nအိမ်မှာကလည်း ဈေးရောင်းတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ တူမလေးကလည်း သူ့အ လုပ်နဲ့သူ၊ သူကလည်း ဘာမှ မေးမြန်းခြင်း၊ ဆွေးနွေးခြင်းမရှိပါဘူး။ သူ့အမေလို သူ့ဦးလေး တစ်ယောက် စာရေးတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိတယ်။ အခြားလည်း ဘာမှ စိတ်ဝင်စားဟန် မပြပါဘူး။ ဒီလိုပဲ နေနေခဲ့ကြတယ်။\nတစ်နေ့ သူ့အိမ်ကို မြို့သားနှစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ငှားပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ မြို့ ကလာတဲ့ လူဆိုတော့လည်း ရွာကလူတွေကတော့ ဘာရယ်တော့မဟုတ်ဘူး ၀ိုင်းဝန်းပြီး တော့ စပ်စုကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် စာရေးဆရာကိုတော့ ဘယ်သူ့မှလည်း သိပ်ပြီးအရေး မလုပ်သလို၊ ဘာစကားကိုမှလည်းသွားပြီး မေးမြန်းကြတာတော့ မလုပ်ပါဘူး။ သူကလည်း အိမ်ကလူတွေတောင် ဘာလာလုပ်တယ်ဆိုတာမျိုး ပြောမပြပါဘူး။ အစ်မဖြစ်သူကတော့ ဧည့်သည်ဆိုတော့ ဧည့်သည်ဝတ္တရားအတိုင်း ရေနွေးကြမ်းလေး ဘာလေးချတာ လောက် ပဲ၊ သူတို့ ဘာပြောတယ်။ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ မေးမြန်းမနေပါဘူး။\nအဲဒီနေ့ကတော့ သိန်းဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ ငွေတွေကို အစ်မဖြစ်သူကို ပေးလိုက်ပါ တယ်။ အစ်မဖြစ်သူကလည်း ဘာမှမေးမြန်းမနေပါဘူး၊ သူပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေကို အသာ အယူပြီးတော့ သိမ်းထားလိုက်ပါတယ်။ ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ လူနေမှုစနစ်ဟာ အဲဒီလိုကို တိတ်ဆိတ်မှု ရှိလှပါတယ်။ စာရေးဆရာအနေနဲ့ အထူးသဖြင့် နောက်ထပ်ကြိုက်နှစ် သက်ပြီးတော့ အဖော်အဖြစ်ကတော့ ဆေးပြင်းလိပ်သောက်ခြင်းပါပဲ။ သူနေတဲ့နေရာမှာဆို ဆေးပြင်းလိပ် အနံ့က တော်တော်ပြင်းပြင်းပျပျရှိတော့ ကျန်တဲ့လူတွေကလည်း သွားပြီး နေရာရှင်းတာတို့၊ ဘာတို့ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ သူကလည်း အဲဒီလို ရှင်းတာမျိုးကို ကြိုက်လည်းမကြိုက်ပါဘူး။\nအဲဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ဆေးပြင်းလိပ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတယ် ထင်တယ်။ အမောဖောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုလည်း ကျန်တဲ့လူတွေက ခါတိုင်းလို စပ်စုတာမျိုး မရှိတော့ သူဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မသိလိုက်ဘူး။ ညနေရောက်တော့ ထမင်းတစ်နေ့လုံး တစ်ခါမှလာမစားတာကို သိတော့ အစ်မဖြစ်သူက သွားကြည့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူအသက်မရှိတော့ပါဘူး။\nသူသေပြီး မကြာခင်မှာပဲ၊ ဟိုတစ်ခါလာဖူးတဲ့ မြို့သားတွေ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ သူ့ကို မေးတောူ့မရှိတော့ဘူးဆိုတာ အစ်မလုပ်သူ ပြောပြလိုက်တယ်။ သူတို့ကလည်း လာရင်းကိစ္စကို ပြောပြတယ်။ အမှန်ကတော့ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း သူတို့လုပ်ခဲ့တဲ့ အနေ အထားကို စာရေးသူ ပြောပြထားမယ်ထင်ထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် တကယ့်ကို ဘာမှ မသိကြဘူးဆိုတာသိတော့မှ အကျိုးအကြောင်း စုံလင်အောင်ပြောပြလိုက်တယ်။\nဖိတ်စာနှစ်စောင်နဲ့အတူ ဧည့်ခံပွဲတစ်ခု တက်ရောက်ဖို့ကိုလည်း အစ်မဖြစ်သူကို ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အကယ်ဒမီရလို့ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပွဲပါပဲ။ သူရေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းဖြစ်တဲ့ ဇာတ်ကားကြီး အကယ်ဒမီရ၊ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်ဆု လည်းရဆိုတော့ ထုတ်လုပ်သူက ဂုဏ်ပြုပွဲကြီးလုပ်ပေးတာပေါ့၊ အစ်မဖြစ်သူလည်း အဲဒီပွဲ ရောက်မှပဲ သိလိုက်ရတယ်။ သူကတော့ တက်မသွားခဲ့ဘူး၊ ရှိရင်လည်း တက်ပါ့မလား တော့ မပြောတတ်ပါဘူး။\n((ကဲ သားသားမီးမီးတို့ ဒီနေ့ ပုံပြင်ကတော့ သားသားမီးမီးတို့အတွက် အနည်းငယ် လေးသွားမယ့် အကြောင်းအရာများ ဖြစ်နေမလားလို့ ဦးဦးစိုးထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးဦး စိုးက အတွေးပေးချင်တာကြောင့်ရယ် အနည်းငယ်လေးတဲ့ အကြောင်းအရာလေးကို ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။\nအထူးသဖြင့် သူ့ဘ၀ရဲ့ နေထိုင်ဖြတ်သန်းမှုအကြောင်းကိုပဲ ပြောဆိုစေချင်ပါတယ်။ ဥပမာ-လူ့ဘ၀ရောက်တာ တန်သလား၊ မတန်ဘူးလား၊ ရွာသားတွေရဲ့ သူ့အပေါ်အမြင်၊ လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အနေအထား၊ မိသားစုနှင့် ရွာသားတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေး၊ လူသားအကျိုးပြု၊ ထိုက်တန်တဲ့ တန်ဖိုးလားဆိုတဲ့အကြောင်းအရာစတာတွေကို ကိုယ်မြင်သလို အဖြေ ပေးစေချင်တယ်။ ကိုယ့်အမြင်ကိုပဲ ချပြတာမျိုးဆိုတော့ ကိုယ်တွေးထားတဲ့ အတွေး၊ အသိ၊ ရလိုက်တဲ့သင်္ခန်းစာကိုပဲ ပြောပြရမှာဆိုတော့ မှန်တယ်၊ မှားတယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘဲ ချပြရဲသတ္တိလေးကိုပဲ ဦးဦးစိုး လိုချင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်နေ့ရောက်ရင် တစ်ယောက် ချင်းဆီ ချပြရမယ်။ ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ))\nတစ်ခါက သူတော်စင်တစ်ပါးနဲ့ တပည့်ဖြစ်သူတို့ ခရီးတစ်ခုကို အတူထွက်ခဲ့ကြ တယ်။ တစ်ရွာဝင်တစ်ရွာထွက်ပေါ့။ အမှန်ကတော့ သူ့ကျောင်းသင်္ခန်းမှာ နေတာကြာတော့ အနည်းငယ် ငြီးငွေ့တဲ့အတွက် စိတ်ပြေလက်ပျောက် ခရီးထွက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ တပည့် လုပ်သူကတော့ ဆရာ့အတွက် ဝေယျာဝစ္စလုပ်ပေးဖို့ အတူလိုက်ပါသွားတာပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ ခရီးတွေ တစ်ရက်လည်းမဟုတ်၊ တစ်လလည်းမဟုတ် သွားနေလိုက်တာ။ ရွာလေးတွေလည်း တော်တော်များများကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြပြီ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကတော့ ခရီးသွားရတာကိုနှစ်ခြိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့်ရယ်၊ ဒေသန္တရဗဟုသုတလည်း ရတယ်ဆိုပြီး ဆက်လက်ပြီး ထွက်ခွာလျက်ပါပဲ။ တစ်နေရာရောက်တော့ မမျှော်လင့်ပဲ အပမ်းဖြေစခန်း ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်သွားခဲ့တယ်။\nအပမ်းဖြေစခန်းကလည်း တကယ့်ကို ထည်ထည်ဝါ၀ါပါပဲ၊ ကမ်းခြေတလျောက်မှာ လည်း လူတွေဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆော့ကစားသူနဲ့ သောက်စားနေကြတာ နဲ့ များစွာကို တွေ့မြင်လိုက်ပါတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို တပည့်လုပ်သူကတော့ အတော်လေး သဘောကျနေပေမယ့် ဆရာလုပ်သူကတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးခံစားနေရတယ်။\n“ဟိုမှာကြည့်စမ်းပါဦး၊ အ၀တ်အစားတောင် ပါသလားမသိဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ် ယောက် ပျော်မြူးနေလိုက်ကြတာ၊ ယိုသူမယှက် မြင်သူယှက်ဆိုသလို သူ့တို့အစား ငါတော့ မျက်နှာပူတယ်၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ တားဆီးလို့မရပါဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက်ကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာမျိုးကတော့ သိပ်မဟန်ဘူးနဲ့တူတယ်” ဆရာ လုပ်သူဟာ သမီးရည်စားအတွဲရဲ့ လွန်လွန်ကျူးကျူး ပျော်မြူးနေဟန် ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြ ရင်း တပည့်ဖြစ်သူကို စကားဆိုလိုက်ပါတယ်။\n“ဟုတ် ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ သူတို့ကို အပြစ်မမြင်ပါဘူး၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ အပြစ်မြင်မိပါတယ်၊ တကယ်တော့ ဒီနေရာက ဆရာကြီးတို့ ကျွန်တော်တို့လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ အပမ်းဖြေလိုက်သူ၊ အပျော်အပါးလိုက်စားသူတွေအတွက် သီးသန့်နေရာလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ” လို့ တပည့်က ပြန်ပြောလိုက် တယ်။ ဒီတော့ ဆရာကြီးလည်း တပည့်လုပ်သူကို ဘာမှ ပြန်ပြောမနေနဲ့တော့ဘဲ ကဲအဲဒါ ဆို ငါတို့ ခရီးဆက်ထွက်မယ်။ ဒီတစ်ခါခရီးမှာတော့ အေးအေးလူလူတစ်နေရာတည်းမှာ အတော်ကြာကြာ နေထိုင်ကြမယ်ဆိုပြီး ခရီးဆက်ထွက်ခဲ့ကြတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ဆရာလုပ်သူဟာ အင်မတန်တောနက်တဲ့ထဲထိ သွားပြီးတော့ ကျောက်ဂူ ကောင်းကောင်းတွေ့တာနဲ့ အဲဒီနေရာမှာပဲ နေထိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။ တကယ့်ကို အေးမြပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာပဲပေါ့။ ဒါပေမယ့် တပည့်လုပ်သူက ဒီလို လူသူ မနီး နှစ်ယောက်တည်း အထီးတည်းနေနေရတာကို သိပ်ပြီးဘ၀င်မကျဘူး။ ဒါကြောင့် ဆရာဖြစ်သူကို ခရီးဆက်သွားဖို့ အရိပ်အမြွက်လေးတွေ ပြောနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာ ဖြစ်သူကတော့ ဒီနေရာဟာ ငါတို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပဲ ဘယ်မှမသွား ခဲ့တော့ဘူးပေါ့။\nတစ်ရက်တော့ တပည့်လုပ်သူဟာ ဆရာလုပ်သူ မသိအောင် အသာအယာ နောက် ပြန်လှည့်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေကစပြီး နှစ်ပေါင်းဆယ်စုနှစ်ချီအောင် သူတို့နှစ်ဦးဟာ လမ်းခွဲ လိုက်တာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ကြတော့ဘူး။\nသူတော်စင် သီတင်းသုံးတဲ့နေရာ မီးလောင်ကြောင်း ကြားသိကြတယ်။ နောက်ပြီး မီးဒဏ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် သူတော်စင်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်ကြောင်း သတင်းတစ်ပုဒ် ပြန့်နှံ့လာခဲ့တယ်။ ရွာနဲ့လည်း သိပ်မဝေးတော့ အဲဒီနေရာကို ရွာသားတွေကိုယ်စီသွားခဲ့ကြ တယ်။\n“ဟာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ဒီလူကို ငါသိနေသလိုပဲဆိုပြီး မီးလောင်ဒဏ်အပြင်း အထန် ခံစားနေရတဲ့ သူတော်စင်အနီးအနားကို ရွာသားတစ်ယောက်က တိုးကပ်သွားခဲ့ တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ့ကို တောထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့တဲ့ တပည့်လုပ်သူပါပဲ” တဲ့။\n“ငါ့တပည့်”ဆိုတဲ့ အသံကို သူတော်စင်ကြီးက ကြားလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့အနီးအနားမှာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ဒကာ ကြီးဟာ တစ်ချိန်က သူ့ဆရာဖြစ်တဲ့ သူတော်စင်ကြီးပါပဲ။\nအဲဒီလိုနဲ့ သူတော်စင်ဟာ ဒကာကြီးကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူသိတယ် ဆိုတဲ့အမူအရာလေး ပြလိုက်ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။\n((ကဲ သားသားမီးမီးတို့ ဒီပုံပြင်လေး ကြားလိုက်ရတော့ စိတ်ထဲမှာတစ်ခုခုပြောချင် နေမယ်ဆိုတာ ဦးဦးစိုး သိပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ လူ့ဘ၀ဆိုတာ မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာတာ တွေကတော့ အများကြီးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဝန်းကျင်လေးမှာ ဖြစ်သလိုမဟုတ်တောင် တကယ့်ကို အနှစ်သာရရှိရှိ နေထိုင်သွားဖို့တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။\nဒီထဲမှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာတွေကို သားသားမီးမီးတို့လည်း ကြားလိုက်ရတယ်မ ဟုတ်လား။ အခုဆို ဦးဦးစိုးတို့ တောရွာတွေအထိ ဒီယဉ်ကျေးမှုတွေကတော့ တစ်စတစ ဆိုသလို ကူးစက်လာနေခဲ့တယ်ဆိုတာ သားသားမီးမီးတို့လည်း မြင်တယ်မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် ယိုမယှက် မြင်သူယှက်ဆိုသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းကြီးဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း နေထိုင်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ရှူးကိုယ်ပတ်ဖြစ်သွားနိုင် တယ်။ ဒါကြောင့် သတိထား ဆင်ခြင်ပြီး နေထိုင်ပါ။ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာကိုလည်း တန် ဖိုးထား လေးစားတတ်ဖို့တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။\nနောက် ကိုယ့်နေရာမှာကိုယ်နေပေါ့ဆိုတဲ့ ဆုံးမစကားတွေ ကြားဖူးတယ်မဟုတ် လား။ ဒါကတော့ စဉ်းစားပြီး ကိုယ်နဲ့ ဆိုင်သလား၊ ပတ်သက်သလား၊ ဘာအကျိုးရှိမလဲဆို တာမျိုးတွေ စဉ်းစားပြီးတော့ နေထိုင်တတ်ရမယ်။ အသွားမတော် တစ်လှမ်း၊ အစားမတော် တစ်လုပ်ဆိုတာ သားသားမီးမီးတို့ ကြားဖူးတယ်မဟုတ်လား။\nလူတွေနဲ့အတူရောယှက်ပြီး မနေသင့်ဘူးဆိုတာမျိုးတော့ ဦးဦးစိုးက သိပ်သဘော မကျဘူး။ ကိုယ့်အတွက် သူ့အတွက် သင့်တော်လျောက်ပတ်တဲ့ နေရာဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် တော့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကျိုးရှိမယ့်နေရာမျိုးမှာ နေထိုင်တာကတော့ ပိုပြီးတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nနောက်တစ်ချက်ကတော့ ဘ၀တွေဟာ ရှေးမှာဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ မမြင်နိုင်ဘူး၊ ဒီတော့ ကိုယ်ရောက်တဲ့နေရာလေးမှာတော့ ကျေကျေနပ်နပ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် လက်ခံနိုင် တဲ့အနေအထားထိ ဘယ်လိုဘ၀မျိုးရောက်နေရောက်နေ နေထိုင်တတ်ရမယ်၊ ပြုမူတတ်ရ မယ်၊ ပြောဆိုတတ်ရမယ်ဆိုတာကို ပြောချင်ပါတယ်။ ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒါပါပဲကွယ်”\nတစ်ခါက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အရမ်းကို ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိလှတဲ့သူတွေ\nပေါ့။ ဘယ်နေရာသွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် အတူတူသွား၊ အတူတူလုပ်ပေါ့။ တစ်ယောက်က အရပ် ဖြူဖြူ၊ နောက်တစ်ယောက်က တိုတိုမည်းမည်း။ ဒါကြောင့် သူတို့နာမည်ကိုလည်း မောင်ရှည်နဲ့ မောင်ပုလို့ ခေါ်ကြတယ်။\nသူတို့က ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးတွေကိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ကသွားမယ် လုပ်မယ်ဆို ရင် နောက်တစ်ယောက်က နောက်လိုက်ဖို့ ၀န်မလေးဘူး။ ကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ အဲဒီလို လူမှုရေးကိစ္စဖြစ်တဲ့ သာရေး၊ နာရေးတွေမှာလည်း အတူတကွ လက်တွဲပြီးတော့ ဆောင်ရွက်တတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အတူတကွ လက်တွဲမှု၊ သူငယ်ချင်းပီ သမှုတွေကို အခြားသူတွေကပါ အတုယူချင်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို ချစ်ခင်ကြတာ ပေါ့။\nတစ်နေ့တော့ ခါတိုင်းလိုပဲ မောင်ရှည်က သူသွားချင်တဲ့နေရာကို လိုက်ခဲ့ဖို့မောင်ပု ကိုခေါ်တယ်။ မောင်ပုက အဲဒီနေရာတော့ မလိုက်ချင်ဘူးဆိုတာနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ် ယောက် ခွန်းကြီးခွန်းငယ်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။\n“မင်းက သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း သစ္စာဖောက်တာပေါ့၊ မင်းအနေနဲ့ အရင်တုန်းက ဘယ်နေရာသွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် မင်းခေါ်တိုင်း ငါလိုက်ခဲ့တယ်၊ ခု ငါခေါ်တာကို မင်းမ လိုက်ဘူးဆိုတော့ မင်းက သူငယ်ချင်းမပီသဘူး၊ တော်ပြီ မင်းလိုကောင်နဲ့ ငါရှေ့ဆက်ပြီး လက်မတွဲတော့ဘူး မင်းလဲ မင်းလမ်းလျှောက်၊ ငါလဲ ငါလမ်းလျှောက်မယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ တို့ လက်တွဲဖြုတ်မယ်” အဲဒီလို မောင်ရှည်က မောင်ပုကို ပြောလိုက်တယ်။\n“မဟုတ်ဘူး၊ သူငယ်ချင်း မင်းပြောသလို ငါတို့ ဘယ်နေရာသွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် အတူတူပဲဆိုတာ ငါလက်ခံတယ်။ မင်းခေါ်တာကို ငါလိုက်တယ်။ ငါခေါ်တာကို မင်းလိုက် တယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အတူရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင့် အခုသွား မယ့်နေရာကိုတော့ ငါမလိုက်နိုင်ဘူး၊ အဲဒီနေရာမှတစ်ပါး ကြိုက်တဲ့နေရာသွား ငါလိုက်ပါ့ မယ်၊ အဲဒီနေရာကိုတော့ ငါမလိုက်ပါရစေနဲ့” လို့ မောင်ပုကလည်း တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်။\n“ဟေ့ကောင်၊ မင်းကို ငါပြောပြီးပြီ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး လမ်းခွဲလိုက်ပြီ၊ မင်းလိုက် ချင်နေ၊ မလိုက်ချင်လိုက်၊ ငါကတော့ သွားမယ်၊ အဲဒီနေရာကို သွားဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ အဲဒီကိုပဲ သွားမယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းမလိုက်ချင်လည်း ပြန်တော့၊ နောက်ပြီး ငါ့ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ သူငယ်ချင်းလို့ မသတ်မှတ်နဲ့တော့”\nအဲဒီလိုနဲ့ မောင်ပုလည်း ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်၊ အတူတကွ လက်တွဲခဲ့ပြီးမှ သူငယ်ချင်းအ ဖြစ်ကိုတော့ အဆုံးမခံနိုင်ဘူးဆိုပြီး၊ “ အင်းလေ၊ ငါလိုက်ခဲ့ပါမယ်” ဆိုပြီး မောင်ရှည့်နောက် ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။\nသူတို့သွားခဲ့တဲ့ နေရာကတော့ ငွေရှိရင် တော်တော်များများ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရ နိုင်တဲ့ နေရာလေးပါပဲ။ အဲဒီနေရာမှာ လောင်းကစားတွေက သိန်းချီပြီးတော့ လောင်းကစား တာတွေရှိသလို၊ အခြား အပျော်ကြူးချင်တဲ့ သူတွေအတွက်လည်း ငွေရှိရင်တော့ ကြိုက်တာရွေးလို့ရတဲ့ နေရာ၊ နောက်ဆုံး ဘိန်းခြောက်တောင် ရနိုင်တဲ့နေရာလေးပေါ့။ သိပ်မသိကြပေမယ့် သူတို့အနေနဲ့ အဲဒီနေရာကို သိနေခဲ့တာတော့ ကြာပါပြီ။ လူငယ်ပီပီ စပ်စုရင်း သိနေခဲ့တဲ့ နေရာလေးပေါ့။\nအဲဒီနေ့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူတို့အားလုံး ရဲဖမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ သတင်းအရ လာဖမ်းသွားတဲ့ ရဲတွေနဲ့အတူ လက်ထိပ်ကိုယ်စီနဲ့ အတူပါသွားခဲ့တာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ အချုပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ မောင်ရှည်က သူမှားကြောင်း တောင်းပန်ပါတယ်။\n“အေးကွာ၊ မင်းမှားတယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ကံပဲပေါ့၊ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ငါတို့ လုပ်ထားခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုပဲလေ၊ ငါတို့အနေနဲ့ မလာသင့်တဲ့နေရာကို လာခဲ့မိလို့ အခုလို ဖြစ်ရတာ။ ဒါပေမယ့် ဘာမှ တွေးပြီး ပူမနေပါနဲ့၊ ပြန်လွတ်တဲ့နေ့ကစပြီး ဒီသင်္ခန်းစာကို ယူပြီးတော့ နောက်ဆိုရှောင်ရှားသင့်တာ ရှောင်လို့ရပြီပေါ့၊ ဘယ်တော့မှ ငါတို့ရဲ့ချစ်ခြင်း ကို ခွဲမသွားပါနဲ့လို့ ငါတောင်းဆိုပါတယ် သူငယ်ချင်း” ဆိုပြီး မောင်ပုအနေနဲ့ မောင်ရှည်ကို ဖြေသိမ့်တဲ့စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။\n((ကဲသားသားမီးမီးတို့ ဒီပုံပြင်းအနေနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သားသားမီးမီးတို့ လည်း သိလောက်ပါပြီ၊ သားသားမီးမီးတို့လည်း မောင်ရှည်နဲ့ မောင်ပုတို့လည်း တကယ့်ကို ချမ်းသာဆင်းရဲ အတူတကွ လက်တွဲပြီးတော့ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း စောင့်ရှောက်ကြဖို့၊ ကူညီကြဖို့၊ ရိုင်းပင်းကြဖို့၊ ဖြေရှင်းကြဖို့ ဦးဦးစိုး မှာကြားချင်ပါတယ်၊\nတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ဒီထဲမှာတော့ လူပေါင်းမှားသွားတယ်ဆိုတဲ့ အသိမျိုးပေးချင် တယ်လို့ သားသားမီးမီင်္းတို့ ထင်ကောင်းထင်နေမလားဘဲ၊ တကယ်တော့ သူငယ်ချင်းဆို တာ အဲဒီလို အမှားမျိုးဆိုတာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ချင်ရင် ကြိုတင်သိထားရင် တားမြစ်ဖို့တော့ လိုပါတယ်။\nအဲဒီလို တားမြစ်တဲ့အခါမှာ မောင်ရှည်လို သဘောမထားပါနဲ့၊ သူကတော့ သူငယ် ချင်းအဖြစ်ကနေ ရပ်စဲတဲ့အထိ ပထမကတော့ နာသွားတယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် တဒင်္ဂ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ဖြစ်စဉ်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ အသိုက်အ၀န်းလေးကို ဖျက်ဆီးမပစ်ဖို့ပေါ့။\nအမှားဆိုတာကတော့ လူတိုင်းမကင်းနိုင်ကြပါဘူး၊ အသေးနဲ့အကြီးပဲ ကွာတယ်။ သူသူငါငါကတော့ အမှားတစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုတော့ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို အမှားကို တော့ အမှားမှန်းသိဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ နောက်ပြီး သိတဲ့အတိုင်း အမှန်လမ်းကြောင်းပေါ် ကို ပြန်လည်ပြီးတော့ အတူတကွ ရဲရဲတင်းတင်း ဖြတ်လျှောက်ရဲဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။\nအထူးသဖြင့် လူငယ်တွေဆိုတာ အပျော်အပါးတော့ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါကို တော့ မလုပ်နဲ့ မသွားနဲ့လို့ အတင်းအကျပ်တော့ မပိတ်ပင်လိုပါဘူး၊ သို့သော်လည်း အခုလို အန္တရာယ်မျိုးတွေနဲ့ ဆီးကြိုနေမယ့် နေရာမျိုးတွေ၊ လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးတွေကိုတော့ သား သားမီးမီးတို့ အသိတရားရှိရှိ၊ သတိတရားရှိရှိနဲ့ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် ရှိဖို့ကိုတော့ ဦးဦးစိုး မှာချင်ပါတယ်၊ ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါကွယ်))\nတစ်ခါက လူပေါင်းများစွာ တင်ဆောင်လာတဲ့ သင်္ဘောကြီးတစ်စီး မိုးမမြင်၊ လေမ မြင်နဲ့ ပင်လယ်ထဲကို ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ အဲဒီသင်္ဘောကြီးမှာ အဲဒီတုန်းက အရေးကြီးဆုံး လို့ဆိုရမယ့် သံလိုက်အိမ်မြောင်ကို လူငယ်တစ်ယောက်ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်မှာ တပ် ဆင်ထားလိုက်တယ်။ လမ်းပြမြေပုံလို့ဆိုရမှာပေါ့။ ဒီတော့ သင်္ဘောတစ်စီးလုံးဟာ အဲဒီလူ ငယ်ရဲ့ လက်ထဲမှာရှိနေခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ ခုတ်မောင်းနေလိုက်တာ မိုးဝင်ခါစဆိုတော့ မိုးကလေးတွေကလည်း နည်း နည်းဆိုသလို ရွာသွန်းနေခဲ့တယ်ပေါ့။ မိုးစက်တွေနဲ့ ဘေးဝဲယာမြင်ကွင်းကတော့ မပီဝိုး တ၀ါးပေါ့။ ဒီတော့ လူငယ်ရဲ့ဦးထုပ်ထဲရှိတဲ့ သံလိုက်အိမ်မြောင်ကိုပဲ ကြည့်ပြီးတော့ ကပ္ပတိန်ဟာ သင်္ဘောကို လိုရာခရီးကို မောင်းနှင်နေခဲ့တယ်။\nအဲဒီလိုနဲ့တစ်နေရာရောက်တော့ သင်္ဘောနဲ့ မလှမ်းမကန်းမှာ မိုးစက်ပွင့်လေးထဲ လှေတစ်စီးဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ လှော်ခတ်နေတာကို အဲဒီလူငယ်လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တဖြည်းဖြည်းဆိုသလို သင်္ဘောနဲ့ လှေကလေးဟာ အတော်ကလေး နီးကပ်လာခဲ့ ပါတယ်။ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းဟာ လူငယ်လေးအတွက်တော့ သိပ်ပြီးတော့ ထူးဆန်းနေခဲ့ပါ တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတော့ အဲဒီလှေကလေးကို လှော်ခတ်လာနေတဲ့ လူကိုအသေအ ချာမြင်လိုက်ရလို့ပါပဲ။ ဟုတ်ပါတယ် အဲဒီလှေကလေးကို အဘွားအိုတစ်ဦးတည်း လှော် ခတ်လာနေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။\nအဘွားအိုဟာ ဘာမှလည်း ဆောင်းစရာမပါခဲ့ဘူး။ မိုးရေတွေနဲ့ စိုရွဲနေခဲ့ပြီ၊ သူမ ဘယ်လောက်အထိ၊ ဘယ်နေရာအထိ ဆက်ပြီးခရီးသွားနေဦးမယ်မသိဘူး။ အဲဒီမြင်ကွင်း ဟာ အခြားလူတွေအတွက် သိပ်ပြီးအရေးမကြီးပေမယ့် လူငယ်အတွက်တော့ အရမ်းကိုပဲ အရေးကြီးနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး သူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။\n“ဟေ့ကောင်၊ မင်းဘယ်လို လုပ်တာလဲ၊ ဒါက ငါတို့အားလုံးအတွက် အသက်တမျှ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းလေကွာ၊ အခု မင်းက အဲဒီပစ္စည်းကို လှေပေါ်လှမ်းပစ်ပေးလိုက်တယ် ဆိုတော့ ဒါဟာ မင်းစောင့်ထိမ်းရမယ့် ကျင့်ဝတ်ကို ဖောက်ဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲ၊ ဒီတော့ ငါတို့အားလုံးလည်း ဘာမှဝေခွဲလို့မရတော့ဘူး၊ အခု ငါတို့အားလုံးရဲ့ အသက်ဟာ သံလိုက် အိမ်မြောင်နဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး၊ ကံကြမ္မာနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်နေခဲ့တော့တယ်၊ အဲဒီတော့ ငါတို့ ဘုတ်အဖွဲ့ တိုင်ပင်ရမယ်၊ မင်းလည်း မင်းအပြစ် မင်းကံပဲပေါ့”\n“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ပေးတဲ့ အပြစ်ကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခံယူ ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်ဆောင်းနေခဲ့တဲ့ ဦးထုပ်ဟာ သံလိုက်အိမ်မြောင်တပ်ဆင်ထားခဲ့တဲ့အ တွက် ဒီသင်္ဘောမှာ အရေးပါတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မငြင်းပါဘူး၊ အခု ခင်ဗျားတို့ပြောသ လိုပါပဲ၊ အားလုံးကတော့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ယုံကြည်ရတော့မယ်၊ အခု မိုးသက်လေပြင်းနဲ့အတူ မုန်တိုင်းလည်း အနည်းငယ်တော့ တိုက်ခတ်လာပါပြီ၊ ဒီတော့ အားလုံးဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကို တွေးပြီးတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်တော့ ကျွန်တော် တော်တော်လေးကို စိတ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ မဟုတ်ပါဘူး။\nဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်လိုက်တာ ဘာမှမစဉ်းစားပဲ လုပ်လိုက်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်သင့်တယ် ထင်လို့ လုပ်လိုက်မိတာပါ၊ လော လောဆယ် ကျွန်တော်တို့ဟာ အမိုးအကာတွေအောက်မှာ အေးအေးလူလူ နေခဲ့ကြရ တယ်။ ဒါပေမယ့် ခုနက အဘွားအိုမှာတော့ မိုးထဲရေထဲ ဘာမှလည်း ဆောင်းစရာမပါရှာ ဘူး၊ သူက လောလောလတ်လတ် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့အသက်မ ဟုတ်တောင်မှ တဒင်္ဂအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကူညီရမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်လို့ တွေးတွေးဆဆ နဲ့ ပစ်ပေးလိုက်တာပါ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ပေးတဲ့ အပြစ်ကို ကျွန်တော် ကျေကျေနပ်နပ် ကြီး ခံယူပါမယ်” လို့ လူငယ်က ပြန်ပြောလိုက်တယ်။\nဒါကြောင့် သင်္ဘောပေါ်မှာပါလာတဲ့ ဘုတ်အဖွဲ့က အဲဒီလူငယ်ကို အရေးယူဖို့ အစည်းအဝေးထိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံး သင်္ဘောပေါ်မှာ ပါလာတဲ့ လူတွေဆီကနေ မဲဆန္ဒ ကောက်ယူပါမယ်။ အဲဒါကတော့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကိုပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်မိတဲ့အ တွက် လူသားတွေရဲ့ အသက်ကို စတေးလိုက်ခြင်းတဲ့အတွက် သူ့ကို အရင်ဆုံး သင်္ဘော ပေါ်ကနေ တွန်းချပစ်ခဲ့ဖို့ မဲဆန္ဒရှင်များရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ သဘောထားထုတ်ပြန်လိုက်ပါ တယ်။\nသင်္ဘောကြီးကတော့ ဆက်လက်ရွက်လွင့်ထွက်ခါနေဆဲပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် နာရီအ နည်းငယ်အကြာလောက်မှာတော့ မိုးလေးတွေလည်း ရပ်သွား၊ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုက လည်း ငြိမ်စပြု၊ မုန်းတိုင်ဆင်လာတာလဲ အလိုလိုပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ဘယ်သူကမှ မကန့်ကွက်သေးပါဘူး၊ အားလုံးက ဆုံးဖြတ် ချက် တူညီစွာ ချထားခဲ့ပါတယ်။ မကြာပါဘူး သူတို့သွားရမယ့် ခရီးစဉ်ဟာလည်း ချောချော မောမော ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။\n“ဒါပေမယ့် လူငယ်လေးကိုတော့ . . . . .”\n(ကဲကဲ သားသားမီးမီးတို့ရေ ဒီပုံပြင်လေးကို ဘယ်လိုတွေးဖြစ်ကြလဲတော့ မသိပါ ဘူး၊ ဒီပုံပြင်လေးကတော့ ဦးဦးစိုး တစ်ခါတုန်းက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်လေးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီပုံပြင်လေးဟာ ဆင်ခြင်ဖို့ အတုယူဖို့ တော်တော်ကောင်းတယ်။ သားသားမီးမီးတို့အနေနဲ့ အဲဒီလို လူငယ်နေရာမှာဆိုရင် ဘယ်လိုသဘောထားမလဲ၊ သို့မဟုတ်ရင် ဘုတ်အဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သင်္ဘောပေါ်မှာ ပါသွားတဲ့ ခရီး သည်ဆိုရင်ရော မဲပေးခွင့်ရှိတဲ့အတွက် ဘယ်လိုမဲကို ပေးမလဲ။\nဦးဦးစိုးရဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာတော့ လူငယ်လေးကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်သလား၊ မပြစ်ချ လိုက်ဘူးလားဆိုတာ ဦးဦးစိုးလည်း မသိလိုက်ဘူး။ အဲဒီချိန်မှာ အိပ်ယာက နိုးသွားလိုက် တော့ ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်လိုက်သလဲ မပြောတတ်ဘူး၊ တကယ်ပဲ သူတို့ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း ရေထဲပစ်ချ လိုက်သလား၊ သို့မဟုတ်ရင် မပစ်ချဘူးလား မသိလိုက်ဘူး။ သားသားမီးမီးတို့ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်စေချင်လဲဆိုတာ ဦးဦးစိုး သိချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းပြချက်တော့ ခိုင်လုံရမယ်ပေါ့။\nတစ်ယောက်နဲ့ အများကို စဉ်းစားမလား?\nယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာကို စဉ်းစားမလား? ကဲ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါ ပဲကွယ်))\nတစ်ခါက သူတော်စင်ဆိုသူတစ်ယောက်ဟာ အထီးကျန်မှုရဲ့ သင်္ကေတတွေကို အမျိုးမျိုး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပြီးတော့ နောက်ဆုံး ဒီအထီးကျန်မှုကိုပဲ ထွက်ပေါက်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ လူတွေနဲ့ နေရတာအဆင်မပြေဘူးလို့ သူအမြဲတန်းတွေးမိပြီး အခန်းအောင်းနေခဲ့တာများတယ်။ တပည့်လုပ်သူတွေကလည်း သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ကြရတော့ ဘာမှလည်း မပြောရဲကြဘူး။ သူကတော့ နောက်ဆုံး စားဖို့ သောက်ဖို့ကိုတောင် အခန်းထဲထိ သွားပို့ရတဲ့ အခြေအနေအထိ အခန်းအောင်းပြီးတော့ နေထိုင်ခဲ့တယ်။\nဒီတော့ ဧည့်သည်တွေက သူ့ကို တွေ့ဆုံဖို့ဆိုပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာခဲ့ပေမယ့် အပြင်ကို ထွက်မတွေ့တော့ နောက်ဆုံး ဘယ်သူမှ မလာခဲ့ချင်တော့ဘူး။ သူ့အထင်ကတော့ လူတွေနဲ့ စကားပြောနေရရင် စကားဆိုတာ ပြောတာများရင် ဒီစကားထဲကနေပဲ မကောင်းမှုတွေအဖြစ် စကားထဲက ဇာတိပြဆိုတာမျိုးကို မဖြစ်စေ ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့အနေနဲ့ လူတွေနဲ့ဆက်ဆံမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူးတော့ဘူး လို့ သူတွေးထင်မိသွားတယ်။ သူတို့လာတွေ့ကြတာကလည်း များသောအားဖြင့် ဆုတောင်း ပေးဖို့နဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့လိုချင်လို့ လာတဲ့သူတွေကများပါတယ်။့ ဒီအလုပ်တွေကို သူ့အနေနဲ့ ဆက်ပြီးတော့ မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆိုပြီး လူတွေနဲ့ဆက်ဆံရမှာကို စိတ်ကုန် လာခဲ့တယ်။\nဒါကြောင့် တစ်ညမှာတော့ အခြားတပည့်တွေမသိအောင် တိတ်တဆိတ် အပြင်ကို ထွက်ခွာသွားဖို့ အသာအယာထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ ကလေးငိုသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီတော့ အဆောင်ထဲ အသာအယာ ပြန်ဝင်သွားပြီးတော့ မသိမသာနေ ခဲ့လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ညကြီးမင်းကြီး ကလေးငိုသံ ကြားရတယ်ဆိုတာကိုက အထူးအ ဆန်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီကလေးအကြောင်းကို သူစဉ်းစားတယ်။ အဖြေမတွေ့လိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ခရီးစဉ်ကိုတော့ မသိမသာ ပြန်ပြီးတော့ ရုပ်သိမ်းထားလိုက်တယ်။ မထွက် ဖြစ်သေးဘူးပေါ့။\nဟိုအရင်တုန်းကတော့ သူ့ဆီမှာ လူတွေဆိုတာ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ် စဲတယ်ကို မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းလာတဲ့လူနဲ့၊ အဖွဲ့လိုက်လာတဲ့လူနဲ့ပေါ့။ သူနေတဲ့ မြေအောက် ခန်းလေးဟာ အရမ်းတိတ်ဆိတ်ပြီးတော့ အလှအပမျိုးစုံနဲ့ ခြယ်သပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ ရောက်လာတဲ့လူတွေဟာ တစ်ခေါက်လောက် ရောက်ပြီးရင် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာ ချင်အောင်ကို အလှအပတွေကလည်း ဆွဲဆောင်မှု အရမ်းအားကောင်းနေခဲ့တယ်။\nဒါပေမယ့် သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးကြတဲ့ လူတွေကတော့ အခုအထိ ယုံကြည်မြဲပါ ပဲ။ သူထွက်မတွေ့တော့ မလာချင်ဘူးဆိုပေမယ့် ဘယ်နေ့များ ပြန်ပြီးတော့ တွေ့ခွင့်ပေး မလဲဆိုတာ သိလိုဇောနဲ့ အသာအယာ လေ့လာတဲ့သူတွေအနေနဲ့လည်း ဆက်ပြီးရှိနေခဲ့ တယ်။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့တော့ပါဘူး။ အစားအသောက်ပို့တဲ့ တပည့်ဖြစ်သူမှတစ်ပါး အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သူနေတဲ့ မြေအောက်ခန်းကို လာခွင့်မပြုတော့ ပါဘူး။\nသူ့အစီအစဉ်ကတော့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မသိမသာ အဲ့ဒီနေရာကနေ ထွက် သွားဖို့ကိုပဲ စဉ်းစားနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူ့အကြံအစီဟာ မအောင် မြင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဘယ်ကိုမှ မသွားဘူးဆိုပြီး တံခါးပိတ်ဝါဒနဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာပဲ နေနေခဲ့တော့တယ်။\nဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အဲဒီသူတော်စင်ဆိုသူဟာ အခန်းထဲမှာ သေဆုံးနေ တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကိုအားကိုးတကြီးနဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ငိုကျွေးကြတယ်။ ထူးခြားတာက အဲဒီနေ့က မီးတွင်းထွက်စ အရမ်းနုနယ်လွန်းတဲ့ ကလေးလေးကို ပွေ့ပိုက်ပြီးတော့ မိန်းကလေးတစ် ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့အနေနဲ့လည်း နောက်ဆုံးအချိန်မို့ လာရောက်ပြီးတော့ ကြည့်ရှုလိုက်တဲ့ သဘောပါ။ ထူးခြားတာက အဲဒီမိန်းကလေးဟာ ဘေးရွာနီးနားက မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဘယ်ကနေဘယ်လို ရောက်လာဆယ်ဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူကမှ သူမကို မသိကြဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတော်စင်ဆိုသူရဲ့ ဈာပနအတွက် အရေးကြီးတော့ အခြားကိစ္စတွေက သေးသေးဖွဲဖွဲတွေလို့ သဘောထားခဲ့ကြတယ်။\nအားလုံးလူတွေစုဝေးပြီးတော့ အဲဒီသူတော်စင်ဆိုသူကြီးရဲ့ ဈာပနကို ခမ်းခမ်းနား နား ကျင်းပကြဖို့ စည်းဝေးခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး အားလုံးသဘောတူပြီးတော့ သူ့နေရာကို လည်း နေရာစုံအောင်ိ ရှာဖွေကြတယ်။ ငွေကြေးမြောက်များစွာ တွေ့ရတာ မဆန်းပေမယ့် ဒိုင်းယာရီတစ်အုပ်ကတော့ တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းနေခဲ့တယ်။ သူရေးထားခဲ့တဲ့ ဒိုင် ယာရီထဲမှာတော့ မကွယ်မ၀ှက် စိတ်ခံစားမှုတွေ၊ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေကို တေးမှတ်ထား ခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ခုနက မီးတွင်းထဲက ကလေးမလေးရဲ့ ကလေးအဖေနဲ့ ဘယ်ကထွက် လာတယ်ဆိုတာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း တွေ့လိုက်တော့တယ်။\nဒါကြောင့် သူ့ဈာပနကို အရင်ကစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း မလုပ်တော့ဘဲ၊ ညဘက်မှာ ပဲ မသိမသာ လေးငါးခြောက်ယောက်လောက်က ဦးဆောင်ပြီး ချလိုက်တော့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတော့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ခမ်းခမ်းနားနား လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း ဒီအ ဖြစ်အပျက်တွေ သိပြီးတော့ ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပို့တော့မှာ မဟုတ် ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီအတိုင်းပဲ မြေကျင်းတူးပြီး မြှပ်နှံ့လိုက်တယ်။\n“မသူတော်ကြီးရဲ့ ဆာလောင်မှုမှတ်တမ်း” တဲ့။ အဲဒီဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကြီးကိုလည်း သူ့နဲ့အတူ မြေမြှပ်ပစ်လိုက်ကြတယ်တဲ့။\nတစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့ ပေမယ့် သူ့အိမ်ကတော့ နေ့စဉ်လိုလို ကလေးတွေနဲ့ စည်ကားနေခဲ့တယ်။ တစ်ရွာလုံးက လည်း အဘိုးကြီးကို ချစ်ကြတယ်။ အသက်အရွယ်ကလည်း ရနေတော့ နောက်ပိုင်းအဘိုး ကြီးစားဖို့ အိမ်တိုင်းလိုလိုက အလှည့်ကျအနေနဲ့ တစ်ရက်ကိုတစ်အိမ် နံနက်စာ၊ နေ့လည် ပို့ပေးကြတယ်။ ညစာအတွက်တော့ အမြဲတမ်းလိုလို ဥပုသ်စောင့်တော့ သူ့အတွက်မလို ဘူးပေါ့။ အစောပိုင်းကတော့ မတ်တပ်ရပ်တံမြက်စည်းတွေ ထန်းလျှော်လေးတွေနဲ့ သပ် သပ်ရပ်ရပ် ကျစ်ထိုးပြီးတော့ သူ့ဘ၀တစ်လျောက်လုံး ရပ်တည်ခဲ့တယ်။\nအိမ်တိုင်းကလည်း သူ့ကိုပဲ အားပေးတော့ အဲဒီပညာရပ်လေးတစ်ခုနဲ့ သူ့ဝမ်းစာ အတွက် ဖူလုံခဲ့တယ်ပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီဆိုတော့ ရွာထဲကသူ့ကို အေးအေးလူလူနေဖို့ အားလုံးတိုင်ပင်ပြီးတော့ တစ်အိမ်တစ်ရက်အနေနဲ့ ထမင်းအတွက် ၀ိုင်းပြီး တာဝန်ယူကျသလို၊ အခြားလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကိုလည်း ၀ယ်ပေးကြလေ့ ရှိတယ်။ ဒါကတော့ အဲဒီရွာကလေးရဲ့ တစ်နိုင်တစ်ပိုင် ဘိုးဘွားရိပ်သာလေးလို့ ဆိုရမှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အဘိုးကြီးဟာ သူဒီအတိုင်းတော့ မနေချင်ဘူးဆိုပြီး သူလုပ်နိုင်တာလေးတွေကို စဉ်းစားကြည့်တယ်။\nရှေ့မှီ နောက်မှီလည်းဖြစ်တော့ ပါးစပ်ရာဇ၀င်တွေ၊ သမိုင်းတွေလည်း တော်တော် လေး ကြားဖူးထားတော့ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တယ်ပေါ့၊ ဒါကြောင့် သူ့အနေနဲ့ ဒီလေးတွေကို ပညာဒါနဖြစ်အောင်ဆိုပြီး ဖြန့်ဝေလိုတဲ့အနေနဲ့ ကလေးတွေကို စာသင်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်တော့ ပင်ပမ်းနေမှာစိုးတာကြောင့် တစ်နေ့တစ်ပုဒ်လောက် ပုံပြင် လေးတွေကို ကလေးတွေကို ပြောပြောနေခဲ့တယ်။\nကလေးတွေကို အထိန်းသဘောလည်းရတော့ သူ့ကျောင်းလေးဟာ မိဘတွေက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့ မသွားသွားအောင် ကလေးတွေကို မုန့်ကျွေးပြီးတော့ အဘိုးကြီးရဲ့ အိမ် ကျောင်းလေးကို သွားစေကြတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်နေ့ကို နှစ်သုပ်လောက်ခွဲပြီးတော့ နှစ် ကြိမ်လောက် ပုံပြင်လေးတွေအဖြစ် တစ်နေ့တစ်ပုဒ် ပြောပြောနေခဲ့တယ်။\nထူးခြားတာက ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲ စေနိုင်တဲ့ အတွေးနဲ့ အပြောတွေကတော့ အားရစကာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်တယ်လို့ အခြားမိဘတွေက ယုံကြည်သလို၊ အဘိုးကြီးလည်း သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါကတော့ သူ့အနေနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ။ ညဘက် ရောက်ရင်တော့ အခြားအိမ်မှ အသက်ခပ်ကြီးကြီး လူကြီး လေးငါးယောက်လာပြီး အဘိုး ကြီးကို အဖော်လုပ်ကြပါတယ်။ နောက်ပြီး လူကြီးအချင်းချင်းဆိုတော့ တရားသဘော၊ ရပ် ရေး ရွာရေး၊ သာရေး၊ နာရေးစတဲ့ အကြောင်းအရာလေးတွေ ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။\nအဘိုးကြီးရဲ့ သွန်သင်မှုအရမ်းအားကောင်းတာကြောင့် ကလေးတွေက သူတို့ ကိုယ်သူတို့ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ သတ္တိရှိတယ်။ ဥပမာ-ကလေးတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ ဘ၀ဆိုတာမျိုးကို ပုံပြင်အဖြစ် ပြောခိုင်းလိုက်တယ်ဆိုရင် ကလေးတိုင်းဟာ ထပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွင်းရေး အခြေအနေမျိုးတွေကို ပုံပြင်သဖွယ် တန်ဆာဆင်ပြီးတော့ ပြောပြ ခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့မှ အဘိုးကြီးနဲ့တကွ အားလုံးနားထောင်ကြတဲ့ ကလေးတွေအနေ နဲ့ ၀ိုင်းဝန်းပြီးတော့ အဲဒီအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိကြတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ကလေးတိုင်းဟာ နားထောင်သူအဖြစ်ကနေ ပုံပြောသူအဖြစ်ကို မသိမသာ ရောက်မှန်းမသိ ရောက်နေကြတယ်။ ကိုယ့်အလှည့်ကျလို့ ပုံပြောရမယ်ဆိုရင်ကို ကလေး တွေဟာ အလိုလို ကျေနပ်လာတယ်။ ပျော်ရွှင်လာခဲ့တယ်။ နောက် အဘိုးကြီးရဲ့အိမ် ကျောင်းလေးမှာတော့ ကလေးတွေကို ကြိုက်သလောက် ကစားခွင့်ပေးထားတယ်။ တစ်ခါ လေမှာဆို ထိုင်ရက်ကြီးနဲ့ အဘိုးကြီးဟာ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒိုင်အဖြစ် ပါဝင်ပြီးတော့ ပူး ပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလေ့ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုပေမယ့် အဘိုးကြီးရဲ့ ခြံဝန်းကြီး ဟာ တော်တော်လေးကျယ်တယ်။ သစ်ပန်းမျိုးစုံနဲ့ဆိုတော့ အရိပ်ရသစ်ပင်တွေကြောင့် အိမ်ကျောင်းတစ်ဝန်းလုံးဟာ အေးမြနေခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ မိဘတွေနဲ့ ကလေး တွေကတော့ အဘိုးကြီးရဲ့မေတ္တာရိပ်က ပိုပြီးအေးမြတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။\nအဲဒီလို ဆော့ကစားပေမယ့် ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နာကျင် အောင်လုပ်တာမျိုး ဘယ်သူကမှ မလုပ်ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆဲတာဆိုတာမျိုးလည်း မရှိကြဘူး။ ဒါကတော့ အဘိုးကြီးရဲ့ သွန်သင်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပိုပြီးထူးခြားချက်တစ်ခုကတော့ အားလုံးစုပေါင်းပြီးတော့ နှစ်ဖွဲ့လုံးဟာ အဘိုး ကြီးရဲ့ အိမ်အောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တညီတညာတည်း စုပေါင်း ၀တ်ပြုကြတယ်။ ဆုတောင်းကြတယ်။ မေတ္တာပို့သကြရတယ်။ အဲဒါတွေပြီးရင်တော့ အဘိုးကြီးအနေနဲ့ နေ့စဉ်လုပ်နေကြဖြစ်တဲ့ ပုံပြင်လေးတွေကို တစ်နေ့တစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြောပြလေ့ရှိတယ်။ အားလုံးဆိုရင်တော့ အချိန်ဟာ အနည်းဆုံးတော့ တစ်နာရီအထက်မှာပဲ ရှိတယ်။\nပြောပြီးတဲ့ ပုံပြင်လေးတွေကို နှစ်ဖက်ခွဲပြီးတော့ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ဆွေးနွေး တာတို့၊ တစ်ယောက်ရဲ့ အသိကို မတ်တပ်ရပ်ပြီး ချပြရတာမျိုးတို့ အတွေးစတွေ ဖြန့်တွေး တတ်ဖို့ အဘိုးကြီးက သင်ပြပေးလေ့ရှိတယ်။\nတစ်ရက်မှာတော့ အဘိုးကြီးဟာ သူပြောနေကျအတိုင်း ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ကို တန် ဆာဆင်ပြီး ပြောပြနေခဲ့လိုက်တယ်။ ပုံပြင်ကတော့ စိတ်စွမ်းအားကို တန်ဆာဆင်ပြီး ပြော ပြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ်ဟာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့အကြောင်း၊ အရာရာကို စိတ်ကသာ ခြယ်လှယ်နေတဲ့အကြောင်း၊ မကောင်းတာလဲ ဒီစိတ်၊ ကောင်းတာလုပ်တာလဲ ဒီစိတ်၊ အဲဒီ စိတ်ကလေးတစ်လုံးကိုပဲ နိုင်အောင် စောင့်ထိမ်းပြီး ကောင်းတဲ့ဘ၀ရပ်တည်ချက်တစ်ခုကို ဦးဆောင်သွားဖို့ စတာတွေကို အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ရှုထောင့်ပေါင်းစုံက တန်ဆာဆင်ပြီးတော့ ပြောပြနေလေ့ရှိတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ပုံပြင်ကို ပိုပြီးအသက်ဝင်စေဖို့ စိတ်ဆိုတာ နောက်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေသူအဖြစ်သတ်မှတ်ရင်တောင် သေသွားနိုင်တဲ့အကြောင်း ပြောဆိုပြီးတော့ စိတ်တန်ခိုး၊ အစွမ်းသတ္တိကို ပြောလိုတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ပုံပြင်လေးထဲမှာ ဇာတ်ကောင်ဟာ နောက်ဆုံးသေသွားတဲ့အကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ်မှာပဲ-\nအဖိုးကြီးလည်း ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ နောက်ကိုအသာအယာ လဲကျပြီး တော့ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။\n(မှတ်ချက်) မိမိအနေဖြင့် တစ်နေ့တစ်ပုဒ်လိုလို စိတ်ကူးထဲရှိတာလေးများကို ပုံပြင် အဖြစ်ဖန်တီးပြီးတော့ ကလေးငယ်များအတွက် သင်္ခန်းစာအဖြစ် ပေးလိုတဲ့ ဆန္ဒကြောင့် ပြောလာခဲ့တာ ယခု သတ်မှတ်ထားတဲ့ အပုဒ်(၂၀)ပြည့်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံပြော ခြင်းကို နားပါတော့မယ်။ ဖတ်ရှုအားပေးခဲ့ကြသည့် ပရိသတ်အားလုံးကိုလည်း အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ပါသည်)\nပို့စ်တင်သူ-မောင်မင်းစိုး Min Soe အချိန် 7:47 AM


Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ Live - အလျင်အမြန်!| £ 500 စေရန် Up ကိုသိုက်အပိုဆု | slot Fruity £5+ £ 500 အခမဲ့! Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ Live - အလျင်အမြန်!| £ 500 စေရန် Up ကိုသိုက်အပိုဆု | slot Fruity £5+ £ 500 အခမဲ့!\nBlackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ Live - အလျင်အမြန်!| £ 500 စေရန် Up ကိုသိုက်အပိုဆု\nGamble ကထိုအတိုက်ရိုက် Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ရယူနိုင်သော - အလျင်အမြန်! – £5အခမဲ့အပိုဆု Get\nPlaying အသက်ရှင်သော Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ ပိုမိုလွယ်ကူခဲ့ဖူး. မှာကျွန်တော်တို့ကို join လာကြ slot Fruity ယနေ့တွင် သို့ မှာအားလုံးမျှကုန်ကျစရိတ်များအတွက်တိုက်ရိုက် Blackjack play. ကကြီးမြတ်သည်မဟုတ်? ကျနော်တို့မှာ slot Fruity ကာစီနို သငျသညျကိုသာအကြီးမြတ်ဆုံးကစားရန်ခွင့်ပြု slot Fruity လက်ရှိဈေးကွက်ထဲမှာရရှိနိုင်ဂိမ်း. အွန်လိုင်း Blackjack ကာစီနို ကမ်ဘာပျေါမှာအလျင်မြန်ဆုံးကြီးထွားလာစက်မှုလုပ်ငန်းဖြစ်ပါသည် အချိန်ရဲ့ဒီအမှတ်မှာ. ကျွန်တော်တို့ သငျသညျစိတ်ကူးအပေးအယူ၏အကျယ်ဆုံးအကွာအဝေးကိုဆက်ကပ်ခြင်းနှင့်သင်တို့၏လောင်းကစားဝိုင်းအတွေ့အကြုံအများကြီးပိုပျော်စရာအောင်ပေးသော်လည်းနိုငျကွောငျးကမ်းလှမ်း.\nကျွန်တော်တို့ရဲ့တိုက်ရိုက် Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့သုံးစွဲနည်းလုပ်နည်း – ယခုဝင်မည်\nကျနော်တို့ကိုဆက်ကပ် ကာစီနိုအွန်လိုင်းရှငျနထေိုငျ တစ်ဦးနှင့်အံ့ဘွယ်သောဖိုရမ်တစ်ခုသောဖြစ်ပါသည် မြောက်မြားစွာတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှ Blackjack အွန်လိုင်းအခမဲ့ ဂိမ်း. slot Fruity ကာစီနို ကမ်းလှမ်းမှု slot Fruity ဂိမ်းအဖြစ်ကောင်းစွာဖောက်သည်များကိုဆွဲဆောင်ရန်. ဂိမ်းအမျိုးအစားများအတွက်အပြောင်းအလဲကျယ်ပြန့်သည်. ဤသူအပေါင်းတို့ဂိမ်းများ၏အရည်အသွေးကိုလည်းမျှမျှတတသာလွန်သည်. သင်တို့သည်ငါတို့၏စုဆောင်းခြင်းအားဖြင့်အထင်ကြီးခံရဖို့သေချာ. ဒီနေရာမှာသင့်ရဲ့ရည်ညွှန်းများအတွက်အနည်းငယ်ဥပမာ:\nကစားသူအများအပြား Baccarat Live\nမကြာသေးမီကကျွန်တော်တို့ရဲ့အွန်လိုင်းကာစီနိုဆိုက် သူတို့ရဲ့သုံးစွဲသူတွေကိုတတ်နိုင်သမျှအရိုးရှင်းဆုံးလမ်းအတွက်သူတို့ရဲ့လောင်းကစားများအတွက်ပေးဆောင်ကိုကူညီမိုဘိုင်းဝန်ဆောင်မှုပေးနှင့်အတူလက်ကိုမှီဝဲတော်မူပြီ. SMS ကိုကာစီနိုကိုဖုန်းငွေတောင်းခံ ကစားရန်ဈေးအပေါဆုံးနှင့်အများဆုံးရနိုင်တဲ့နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ် Blackjack အခမဲ့အွန်လိုင်းရှငျနထေိုငျ ဂိမ်း. သင့်မိုဘိုင်းဖုန်းကိုဥပဒေကြမ်းများအားဖြင့်ပေးဆောင်. တကယ်တော့, BT landline ငွေတောင်းခံလွှာ ဝန်ဆောင်မှုများကိုယခုလည်းသင့်ရဲ့အသုံးပြုမှုအတွက်ရရှိနိုင်ပါ.\nရုံငွေပေးချေမှုနည်းစနစ်များကဲ့သို့, ဆုတ်ခွာနည်းလမ်းများကျွန်တော်တို့ရဲ့ site ပေါ်တွင်မျှမျှတတရိုးရှင်းတဲ့များမှာ. သငျသညျနိုင်ရန် VISA သုံးပြီးလွှတ်ခြင်းအခွင့်ကိုသင့်အကောင့်မှရန်ပုံငွေရုတ်သိမ်းဖို့ခွင့်ပြုနေကြတယ်, MasterCard ကို, စသည်တို့ကိုကျွမ်းကျင်. တောင်မှစစ်ဆေးမှုများ, Netteller, စသည်တို့ကို, သုံးနိုင်တယ်. သင်တစ်ဦးရုပ်သိမ်းရေးကိုတောင်းဆိုလာသောအခါမှသုံးစီးပွားရေးလုပ်ငန်းနေ့ရက်ကာလအဘို့, သင်သည်သင်၏တောင်းဆိုချက်ကိုပယ်ဖျက်နိုင်သည်ဌာန၏ပြထားတဲ့အဆင့်အတန်း "ဆိုင်းငံ့" လိမ့်မည်. သို့သော်ပြီးနောက်, ဆုတ်ခွာပြီးပြည့်စုံသည်နှင့်အဘယ်သူမျှမပြောင်းလဲမှုများသို့မဟုတ်ဖျက်သိမ်းမှုကိုဖန်ဆင်းနိုင်ပါသည်.\nကျွန်ုပ်တို့၏အများဆုံးကိုခစျြဂိမ်း, Blackjack အခမဲ့အွန်လိုင်း Live အားလုံးနီးပါးကိရိယာများပေါ်တွင်ချောချောမွေ့မွေ့အလုပ်လုပ်. သင့်အနေဖြင့်ကစားနိုင်ပါတယ် အကောင်းဆုံးအွန်လိုင်း Blackjack သင့်ရဲ့ Android စမတ်ဖုန်းများအပေါ်, တက်ဘလက်, iPhone ကို, အိုင်ပက်, ဘလက်ဗယ်ရီသီး, စသည်တို့ကို. Blackjack အခမဲ့အွန်လိုင်း Live ဂိမ်းကစားရန်အလေးအနက်လွယ်ကူပြီးအဆင်ပြေများမှာ.\nကျနော်တို့များကိုဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုအတွက်မာနကိုယူ. ရရှိနိုင်၏ကျွန်တော်တို့ရဲ့အချိန်များမှာ 6:00 သို့ 23:00 အွန်လိုင်းချက်တင်စက်ရုံသို့မဟုတ်အီးမေးလ်ကနေတဆင့်ဂရင်းနစ်စံတော်ချိန်. အမှုအတွက်အော်ပရေတာအော့ဖ်လိုင်းဖြစ်ပါသည်, ငါတို့သည်သင်တို့၏အကူအညီများအတွက်အဖြစ်ကောင်းစွာ "ဟုမက်ဆေ့ခ်ျကိုထွက်ခွာ" option ကိုဆက်ကပ်. ထက်အခြား, သငျသညျအစဉ်အမြဲကျွန်တော်တို့ကိုအီးမေးလ်ပို့နိုင်, ကျွန်တော်နှစ်ဦးနာရီအတွင်းပြန်သင်ဖို့ကတိပေး. သို့သော်, ကျနော်တို့အဘို့စောင့်ဆိုင်းရန်သင့်အားတောင်းဆိုရန် 48 အလုပ်များအလုပ်လုပ်ရက်နာရီ.\nမှာဖောက်သည်ပံ့ပိုးမှုအသင်း slot Fruity အလွန်အမင်းအထောက်အကူဖြစ်စေနဲ့ prompt ကိုဖြစ်ပါတယ်. သူတို့ကအဖြစ်ကောင်းစွာအလွန်ဖော်ရွေများမှာ. ကျွန်တော်တို့အမြဲတမ်းကိုကူညီပျော်ရွှင်ကြတယ်. ဒါကြောင့်, မည်သည့်စုံစမ်းမှု၏အမှု၌ကျွန်တော်တို့ကိုဆက်သွယ်ပါရန်တွန့်ဆုတ်ကြဘူး.\nအကောင်းဆုံး slot Fruity ဂိမ်းမှာပါကျွန်တော်တို့နှင့်အတူဤနေရာတွင်ရရှိနိုင်ပါသည် slot Fruity ဇါတ်ရုံ. ဒါကြောင့်ယနေ့ကျွန်တော်တို့ကို join လာ. ငါတို့သည်သင်တို့အကောင်းတစ်ဦးအချိန်ကိုအာမခံ.\nဒီနေ့ Play - Blackjack အွန်လိုင်းကာစီနို Live! | နှစ်သက်…


Group Of Metro ကြွေထည်များအိန္ဒိယတွင်ထုတ်လုပ်သူနှင့်ပေးသွင်းသူ\nMetro Group သပိတ်မှောက်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်အိမ်သို့မဟုတ်ရုံးခန်းနေရာကိုပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်ကြွေပြားများနှင့်ကြွေပြားအမျိုးမျိုးကိုကမ်းလှမ်းသည်. မီးဖိုချောင်ကြွေပြားများသို့အိမ်ပြင်တွင်စတင်ခြင်းသည်ကြွေပြားကပ်နေရန်ကြိုးစားခြင်းနှင့်မှန်ကန်သောရွေးချယ်မှုသည်ကြွေထည်များအမြဲရှိသည်. ၎င်း၏ရေကိုခံနိုင်ရည်ရှိသော, အနိမ့်အနေဖြင့်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည့်အဆင့်တွင်မြင့်မားသောအကြမ်းခံသောဂုဏ်သတ္တိများကိုသူတို့အားတစ်သက်တာလုံးအထိဖော်ဆောင်သည်. ခေတ်သစ်ကြွေထည်ကြမ်းခင်းများသည်အခြားအုပ်ထိန်းအမျိုးအစားများအပေါ်အကိုးရီးယားအားသာချက်ရှိသည်. ၎င်းတို့ထဲမှအချို့သည်သစ်သီးကြောင်အုပ်ကြွပ်များ, စကျင်ကျောက်ကြွေပြားများ, စကျင်တံကြွေပြားများ, စကျင်တံကြွေပြားများ,.အမြင်အာရုံတွင်ကြွေပြားများနှင့်သဘာဝကျောက်တုံးများနှင့်သဘာဝကြမ်းခင်းပစ္စည်းများအကြားခွဲခြားရန်အလွန်အမင်းမဖြစ်နိုင်ပါ.\nကြွေကြွေများသည်ခေတ်မီသောကြွေပြားများဖြစ်ပြီး,. ထို့နောက်သူတို့သည်ထူးခြားသောပုံနှိပ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြု. ဖောင်းကြွနေကြသည်။. ဤဖြစ်စဉ်သည်ကြွေထည်များကိုခက်ခဲသော,. ကြွေထည်ကြမ်းခင်းကြွေပြားများကိုကြွေထည်များဖြင့်မကြာခဏတိုင်းတာသည်,. ကြွေပြားချပ်ချပ်များအတွက်ရိုးရှင်းသောကြွေထည်နှစ်ခုရှိသည်; ဤကြွေကြွေပြားများသည်ဖြတ်သန်းနေသောကြွေအုပ်ကြေးနန်းများနှင့် Glazed ကြွေအုပ်ထိန်းသူများဖြစ်သည်. ၎င်းကိုထည့်သွင်းပြီးသည်နှင့်အာကာသ၏ကြာရှည်ခံမှုသည်အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်.\n1200 x 2400 MM ကြွေကြမ်းပြင်ကြွေပြားများ\n800 x 2400 mm ကြွေပြားချပ်ချပ်\nဖြတ်သန်းနေသောကြွေထည်ကြမ်းခင်းကြွေပြားများကို gauged corcelain tiles ဟုလူသိများသည်. သူတို့မှာတက္ကဆက်အရောင်နှင့် tile တစ်ခုလုံးကိုတသမတ်တည်းအရောင်နှင့် texture ရှိသည်။ သူတို့ဟာအလွန်အမင်းတာရှည်ခံပြီး 0.5% ထက်နိမ့်ကျတဲ့စုပ်ယူမှုနှုန်းနည်းတယ်။. ဤကြွေများသည်စီးပွားဖြစ်နှင့်လူနေအိမ်နေရာများရှိယာဉ်အသွားအလာမြင့်မားသောဒေသများအတွက်မြင့်မားသောကြော်ငြာများကိုအထူးအကြံပြုလိုသည်. ကြွေထည်နံရံများနှင့်ကြွေထည်နံရံများ, ကြွေပြားနံရံများနှင့်ကြွေထည်နံရံများနှင့်ကြွေထည်နံရံများနှင့်ကြွေထည်နံရံများအတွက်ကြွေထည်များနှင့်ကြွေထည်များနှင့်ကြက်သွန်ဖြူများတပ်ဆင်ထားသည်. မီးဖိုချောင် area ရိယာတွင်စိုက်ခင်းများ၌၎င်းတို့ကိုကြွေကြမ်းကြမ်းခင်းများအဖြစ်အသုံးပြုသည်။ ကြွေထည်ရေတံခွန်, ရေချိုးခန်းကြွေကြမ်းခင်းကြွေပြားများနှင့်အများကြီးပို.\nGlazed ကြွေအုပ်ထိန်းသူများသည်ကြွေထည်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်. အရောင်နှင့်ပုံစံကိုအပျော့စ်ကိုခွင့်မပြုသည့်0တ်စုံအလွှာတစ်ခုပြုလုပ်သည်.မြင့်မားသော glaze, အရောင်နှင့်ဒီဇိုင်းကြောင့်၎င်းတို့ကိုပြင်ပ၌ကြွေပြားကပ်ရန်ရည်ရွယ်ချက်များအတွက်ကောင်းစွာအကြံပြုထားခြင်းမဟုတ်ဘဲဖြတ်သန်းနေသောကြွေအုပ်ထိန်းသူများထက်အကြမ်းခံမှုနည်းပါးသည် . ကြွေကြွေပြားသည်ပိုမြင့်မားသော PEI အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့်တိကျသော,. Pei Rating ကိုတစ် ဦး မှငါးနှစ်အထိကြွေကြွေခြင်းအင်စတီကျု့ကထုတ်ဝေသည်. အဆင့်မြင့်အဆင့်မြင့်မြင့်မားလေ, အလွန်ထူထပ်သောတင်းကျပ်မှုနှင့်ကြာရှည်ခံသည်. ကြွေပြားမြင့်မားသောကြွေထည်များအမြင့်ဆုံးနေရာများအတွက်အံ0ါးများအသင့်တော်ကြောင်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကဖော်ပြသည်။. ကြွေကြွေများသည် Monochromatic မှအမြင့်ပြင်းထန်သောကြွေထည်ကြမ်းခင်းမြေကြွေထည်များ, အဖြူကနေရောင်စုံကြွေကြွေပြားများအထိအရောင်များ, Wood Graute ကြွေပြားမှစကားများ, စကျင်ကျောက်ကြည့်ရှုသည့်ကြွေထည်, Mosaic ကြွေကြမ်းကြမ်းခင်းများ, သစ်ခုတ်လှုပ်သံပီးစ်, နှင့်ထိုကဲ့သို့သော hexagon ကြောင် tile အဖြစ်ပုံစံမျိုးစုံ.\nကျနော်တို့က ဦး ဆောင်ကြွေကြွေပြားထုတ်လုပ်သူဖြစ်ကြသည်. ကျွန်ုပ်တို့သည်ကြွေထည်နံရံနှင့်ကြွေထည်များနှင့်ကြွေကြမ်းကြမ်းခင်းများ၌အနက်ရောင်, အဖြူရောင်, မီးခိုးရောင်, အစိမ်းရောင်, အနီရောင်, အနီရောင်, ပန်းရောင်စကျင်ကျောက်,.


အနက်ရောင် အိပ်မက်တစ်ခု၏ ၀ိဥာဉ်များ...: သာဓုအနုမောဓနာ ခေါ်ဆိုနိုင်ကြစေရန်\nရုရှားနိုင်ငံရောက် မြန်မာကျောင်းသားများထံမှ ကောက်ခံရရှိသော မုန်တိုင်းဒုက္ခသည် အလှူငွေများအနက်မှ ဗုဒ္ဓကလျာနယုဝအသင်း (YMBA-MEPHI)မှလက်ခံရရှိသော အလှူငွေ US$2500 အား (ပထမအကြိမ်) အဖြစ် မြန်မာနိုင်ငံရှိ ဒုက္ခသည်များထံသို့ (တိုက်ရိုက်) ပေးပို့လှူဒါန်းရာတွင် ဆက်သွယ်မှု့ အခက်အခဲများ ကြောင့် အနည်းငယ် ကြန့်ကြာခဲ့ရာ ရုရှားရောက် မြန်မာ Blogger ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ မိဘများထံမှ တစ်ဆင့်ဆက် သွယ်ပေးပို့ လှူဒါန်းနိုင်ခဲ့ပါသည် ။\n၎င်းကျောင်းသား မိသားစုမှ လက်ခံရရှိသော (ပထမအကြိမ်) အလှူငွေများနှင့်အတူ အလှူငွေ ကျပ် (၁၀)သိန်း အား ထပ်မံထည့်ဝင်လှူဒါန်းကာ ရန်ကုန်မြို့၊ မရမ်းကုန်းမြို့နယ် ကန်ဦးဇေတ၀န် ကျောင်းတိုက်မှ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်ထံသို့ လှူဒါန်းပြီး၊ စေတနာရှင် လူငယ်ဆရာဝန်များ နှင့်အတူ မုန်တိုင်းဒဏ်အား အဆိုးရွားဆုံး ခံစား ခဲ့ရသော ဧရာဝတီတိုင်း၊ ဒေးဒရဲမြို့နယ် အတွင်းရှိ အစဲကြီးရွာ၊ ညောင်တနီးရွာနှင့် သိဖက်ရွာ သုံးရွာတို့အား ကာလတန်ဖိုး စုစုပေါင်း ကျပ်သိန်း (၄၀) ခန့်တန်ဖိုးအားဖြင့် ရှိသော တာလဘတ် အမိုးများ၊ ဆန်၊ ပဲ၊ အ၀တ် အထည်နှင့် ဆေးဝါးများအား ရုရှားနိုင်ငံတွင် ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသားများကိုယ်စား (၁၆.၅.၀၈) တွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ (တိုက်ရိုက်) သွားရောက် ပေးအပ်လှူဒါန်းခဲ့ကြောင်း မြန်မာပြည်သူပြည်သားအပေါင်း သာဓုအနုမောဓနာ ခေါ်ဆိုနိုင်ကြစေရန် အသိပေး တင်ပြအပ်ပါသည်။\nအလှူဒါနပြုလုပ်ရာ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းအား မြင်တွေ့ရစဉ်\nတာလဘတ် အမိုးစများအား လှူဒါန်းစဉ်\nစေတနာရှင် လူငယ်ဆရာဝန်များမှ ဆေးဝါးကုသမှုများ ပေးနေစဉ်\nလှူဖွယ်ပစ္စည်းများ လှူဒါန်းပြီးနောက် မြင်တွေ့ရစဉ်\nနိုင်ငံတော်သံဃာ မဟာနာယက အဖွဲ့ဝင် ကန်ဦးဇေတ၀န် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အလှူမှတ်တမ်း\np.s-(ဒုတိယအသုတ်) အနေဖြင့် ထပ်မံလှူဒါန်းနိုင်ရန်အတွက် အစီအစဉ်များကိုလည်း ထပ်မံဆောင်ရွက်ပြီး ဖြစ် ပါသည်။\nPosted by Pyiet Oo Aung at 12:06 AM\nသာဓု သာဓု သာဓု . ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို မုန်တိုင်းကြောင့် ဘ၀ တစ်ပါးပြောင်းသွားရရှာသော ပြည်သူများနဲ့တကွ အားလုံးအား အမျှပေးဝေပါတယ်။\nမွန်မြတ်တဲ့ အလှူဒါနတွက် သာဓုအနုမောဓနာ လာခေါ်ပါတယ်ရှင်...သာဓု သာဓု သာဓု\nဒုတိယအသုတ်တွက်လည်းကြိုတင်ပြီး ၀မ်းမြောက်ပါတယ် အစီစဉ်တွေလည်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာနဲ့ အောင်မြင်ပါစေရှင်...။\nသာဓု သာဓု သာဓု ..........\nTO EVERY SINGLE PERSON WHO PARTICIPATED BY SUPPORTING THOSE WHO R IN MOST NEEDED.\nPROUD TO BE A BURMESE :)\nသူငယ်ချင်းရေ... အလှူအတွက် ကြည်နူးမိပါတယ်။ အခုလို သာဓုခေါ်ဆိုနိုင်အောင် ဝေမျှပေးတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\nသာဓု သာဓု သာဓုပါရှင်... အခုလို မွန်မြတ်တဲ့ အလှူဒါနတွေအတွတ် ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်... နောက်လဲ ဒီထက်မကသော အဆင်ပြေမှု့များနဲ့ လှူဒါန်းနိုင်ပါစေလို့လဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်ရှင်...\nလူနတ်ဗြဟ္မာ အားလုံးက သာဓု ခေါ်ကြမှာပါ..။\nI really appreciate you and your colleagues kindness on people. Good Job! As you make the most in need people full and happy, you are sure to have those blessings too.\nသာဓု.သာဓု.သာဓု.. အလွန့်ကို..၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သာဓုခေါ် သွားပါတယ် ညီရေ...\nဓာတ်ပုံတွေ အလှူပြုမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဖတ်ရတာအရမ်းကြည်နူးဖို့ ကောင်းတာပဲ\nအရမ်းကိုမွန်မြတ်တဲ့အလှူအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စွာနဲ့ သာဓုခေါ်ပါတယ် မောင်လေးရေ... ( home! )\nအရမ်းကိုမွန်မြတ်တဲ့အလှူအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စွာနဲ့သာဓုခေါ်ပါတယ် မောင်လေးရေ... ( home! )\nဂုဏ်ယူပါသည်..... ရုရှားရောက် ညီအစ်ကို ကျောင်းတော်သားများ အားလုံး ခင်ဗျား.......... ချွေးနည်းစာ လစာထဲက လိုအပ်နေတဲ့ တို့ချစ်တဲ့\nပြည်သူတွေ လက်ထဲ အဖိတ်အစင်မရှိ\nသေချာပေါက်ရောက်မယ့် အဖွဲ့အစည်း(သို့) ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းမှ တဆင့်လှူခဲ့တယ်ဆိုတာ သိရလို့ ၀မ်းသာတယ်ဟေ့......\nကျွန်တော် စာဖတ်သူတောင် ၀မ်းသာကြည်နူး ပီတိနဲ့ မြူးနေသေးတာ ကာယကံရှင် အလှူရှင် ညီအစ်ကိုအပေါင်း နှင့် အလှူခံပြည်သူအပေါင်း စိတ်ချမ်းသာမှု့အပေါင်း သေချာပေါက် ခညောင်းမှာပါ။ ဆထက်ထမ်းပိုး လှူနိူင်တန်းနိူင်ပါစေ။ ဆထက်ထမ်းပိုး ကုသိုလ်တွေ တိုးပါစေဗျာ။\nညီလေးရေ အစ်ကို က အရင်ဆုံးသိ နောက်ဆုံးရေး ဖြစ်နေတယ် ... အိပ်ချိန် နောက်ကျမှာစိုးလို့ မစောင့် လိုက်တာ ... အလုပ် နဲ့ ပဲ သက်သေ ပြပါ လေသမားတွေ ရပ်သွားလိမ့်မယ် ... ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ... တစ်ဖက်သတ် အမြင်နဲ့ ပိတ်ပြီး အော်နေတဲ့ တစ်ချို့ က လွဲ လို့ အမှန် မြင်သူတွေ ပိုများလာတာ ၀မ်းသာစရာ ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုပါ ... နိုင်ငံ အတွက် ... အလုပ်နဲ့ သက်သေ ပြပါ ...\nသာဓု သာဓု သာဓု .... :)\nGreat Job... Many blessings to you all :)\nရဲဘော် ဆက်လုပ်။ :)\nလေးစားပါတယ်ဗျာ သာဓုလည်းခေါ်ပါတယ် ဓာတ်ပုံတွေကြည့်ပြီူ တကယ်လည်းကြည်နူးမိတယ်း)\nသာဓု..သာဓုပါကွယ် ရှိ်လို့လှူ လှူလို့ရှိ။\nကောင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်ပါ. ကိုမဟူရာ... ချီးကျူးပါတယ်. ဂုဏ်လည်းယူပါတယ်. ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ယုံတယ်.\nဆက်လက်ပြီး အများအကျိုးပြုလုပ်ငန်းတွေကို အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါစေဗျာ...\nလူလူချင်းစာနာစိတ်နဲ့ ခုလိုသွားရောက်လှူဒါန်းကြတဲ့ လူတွေအားလုံး အတွက်ပြောမပြတတ်အောင် ပီတိဖြစ်ရပါတယ်။ သာဓုလည်းခေါ်ပါတယ်။ဆက်လုပ် ငါ့ညီရေ။ ကောင်းတာလုပ်တာပဲ အားလုံအဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။\nအဲဗျာ နောက်တောင်ကျနေပြီထင်တယ်...။ သာဓုခေါ်တာပဲ နောက်ကျလည်းရလောက်ပါတယ်။ တို့တွေ လက်တွေ့လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီ.. ထပ်ပြီးလည်းကြိုးစားကြဦးမယ်..။ သာဓု သာဓု သာဓု ပါကွာ။\nသာဓု သာဓု သာဓု ပါခင်ဗျာ။ :)\nသာဓု...သာဓု...သာဓု... ပို့ထားတာတွေ့ကတည်းက စိတ်ထဲက ကြိုခေါ်ထားသေးတယ်။ တကယ် ၀မ်းသာတယ်။\nကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ အတွက် သာဓု ခေါ်ပါတယ် ။\nko oo,i am really proud of u and ur family...you really did it well...\nတကယ်ပါ... ကောင်းတာလုပ်တာပဲ ဟာ..\ngrt job bro!!! keep it up..feel so glad that at least here are people out there ..with golden heart..\ntha dhu tha dhu ba tha dhu ba bro..\nအလှူအတွက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သာဓုသုံးကြိမ်ခေါ်ပါတယ် မောင်လေးရေ။ ဓာတ်ပုံတွေမြင်ရတာလည်း အရမ်းဝမ်းသာမိပါတယ်။ နောင်လည်း များများလှူဒါန်းနိုင်ကြပါစေ...\nအိမ်ကို ဧည့်သည်တွေရောက်နေတာနဲ့ အရောက်နောက်ကျသွားတာဗျို့။ အလှူအတွက် သာဓုခေါ်ပါတယ်ဗျာ။ သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။\nအရင်ဆုံး.... သာဓု.. သာဓု.. သာဓု ၃ကြိမ်ခေါ်ပါတယ်.. ခုလိုမျိုး လှူဒါန်းနေတဲ့ပုံတွေရော စာရင်းပါ ဝေမျှတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအရမ်းတင်ပါတယ်...\nအဲလိုမျိုးကိုကြည့်ရရင် အရမ်းပီတိဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်တောင်ပြန်လှူချင်ပါတယ်.. အတားအဆီး အပိတ်အပင် မရှိဘူးဆိုလို့ကတော့ ပြန်ပြီးလှူဖြစ်မယ်ထင်တယ်..\nသာဓု သာဓု သာဓုပါရှင်.\nသာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါဗျာ။


အပြင်နတ် (၃၇)ပါးတွင် ပါဝင်သော တောင်ပြုန်းညီနောင် နတ်နှစ်ပါးကို ပူဇော်ပသသောအားဖြင့် ပွဲတော်ကို နှစ်ဉ် ကျင်းပကြသည်။ မန္တလေးခရိုင်၊ မတ္တရာမြို့နယ် တွင်ရှိ၍ တောင်ပြုန်းရွာသည် မန္တလေးမြို့မြောက်ခြမ်းမှ မြောက်ဖက်သို့ (၁၅) ကီလိုမီတာ အကွာတွင်တည်ရှိ၏။ မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသောကြောင့် တောင်ပြုန်းသည် ပူအိုက် ခြောက်သွေ့၍ ဖုန်ထူသည်။ ၂၀၁၉ မတ္တရာမြို့နယ်၏ ဒေသဆိုင်ရာအချက်အလက်များအရ ရွာနေထိုင်သူ သုံးထောင်ကျော်ရှိသည်။\nဆုတောင်းပြည့် နှင့် ဆုတောင်းရ စေတီနှစ်ဆူသည် တောင်ပြုန်းနတ်နှစ်ပါး နတ်နန်း၏ မြောက်ဖက်တွင် တည်ရှိသည်။ နတ်နန်းကို ပြသာဒ်နှစ်ခုဖြင့်ဖွဲ့စည်းထား၍ ပထမပြသာဒ်တွင် နတ်ရုပ်အချို့တည်ရှိရာ တောင်ပြုန်းမင်းရုပ်တုနှစ်ခု၊ မနှဲလေးရုပ်တုနှင့် မန္တလေးဘိုးဘိုးကြီးရုပ်တုတို့ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်၌ ဒုတိယပြသာဒ်သည် ချိုးရေတော်သုံးပွဲအတွက် အသုံးပြုကြသည်။ ဤနတ်နန်းနှင့် ပရဝုဏ်ကို နတ်ထိန်းဟုခေါ်သော မိသားစုတစ်စုမှ ပိုင်ဆိုင်သည်။\nပင်မမဟုတ်သော နတ်နန်းများလည်း တည်ရှိကြသည်။ ရိုးရာအရ အဓိကနတ်နန်းကို ဝင်ခွင့်မရသော နတ်ကတော်များအတွက် ထိုနတ်နန်းများကို ၁၉၈၀နှစ်များအလယ်လောက်မှ စတင်၍ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။[မှတ်စု 1].\nရှေးသထုံနေပြည်တော်အနီး မွတ်စလင်ကုန်သည်များ ခရီးနှင်လာသော သင်္ဘောပျက်၍ ထိုအထဲမှ ညီအကိုနှစ်ဦးသည် ပျဉ်တစ်ချပ်ကို တွယ်ဖက်ရင်း သထုံသို့ မြော၍ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုညီအကိုနှစ်ဦးမှာ ဗျတ်ဝိနှင့် ဗျတ္တ ဖြစ်၏။[မှတ်စု 2] ကမ်းသို့ကပ်သော် ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းတွင် ခိုလှုံနေထိုင်ကြ၏။ ထိုကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှာ သထုံဘုရင် မနူဟာမင်း ကိုးကွယ်သော် ဆရာတော်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် ညီနောင်နှစ်ဦးကို သံယောဇဉ်ရှိ၍ စောင့်ရှောက်ကာ အပါးတွင် ထားလေ့ရှိသည်။\nညီဖြစ်သူ ဗျတ္တသည် ပုဂံသို့ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့၍ အနော်ရထာမင်းထံ ခိုလှုံအမှုထမ်းရွက်သည်။ ဗျတ္တ၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားများကြောင့် ပန်းတော်ဆက် ရာထူးခန့်အပ်၍ တောင်ဖက် မိုင်သုံးဆယ်ခန့်ကွာသော ပုပ္ပါးတောင်မှ နေပြည်တော်သို့ နေ့စဉ် ပန်းဆက်စေသည်။\nဘုရားစေတီပြီးလျှင် အနော်ရထာက စစ်ဆေးကြည့်ရှုရာ စေတီ၌ အုတ်နှစ်ချပ်လပ်သည်ကို မြင်၍မေးလေရာ မင်းချင်းတို့က ရွှေဖျဉ်းညီနောင်မှာ ဘုရားတည်ရန် လုပ်အားအကူမပေးဘဲagame of marbles ကစားနေကြောင်း လျောက်တင်ကြသောအခါ ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် ညီနောင်နှစ်ဦးကို ကြိမ်ဖြင့် ရိုက်စေသည်။ သို့သော် ကြိမ်တုတ်ဖြင့် ရိုက်မည့်အစား ဝါးရင်းတုတ်ဖြင့် ရိုက်ကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ စွမ်းအားများရရှိထားသောကြောင့် ထိုတုတ်ရိုက်ချက်များက အန္တရာယ်မဖြစ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဝှေးစေ့ဖောက်ထုတ်၍ သတ်သည်ဟုလည်း အချို့စာများက ဖော်ပြကြသည်။\nအဋ္ဌမရက် - ပခန်းမင်းပို့ပွဲ [မှတ်စု 3] (ဝါခေါင်လပြည့်)\nနဝမရက် - ရွှေဘုံဆင်းပွဲ (ဝါခေါင်လပြည့်ကျော် ၁) [မှတ်စု 4]\nနတ်ပွဲကို ဖွင်ရာတွင် နတ်များကို ကန်တော့ တိုင်တည်၍ ပြုလုပ်ကြပြီး ရက်အားဖြင့် ပထမနှင့် ဒုတိယရက်များတွင်ဖြစ်သည်။ အစီအစဉ်ကြေငြာသူအဖြစ် တာဝန်ယူသော နတ်ကတော်မှ နတ်သီချင်းများသီဆို၍ နတ်နှစ်ပါး၏ အထုပ္ပတ္တိများ ရွတ်ဆိုသည်။ ဆိုင်းဝိုင်းမှ တီးမှုတ်ကာ နတ်ဝင်ပူးသည်ဟု ထင်ဟန်ရှိသော နတ်ကတော်မှ သီချင်းဂီတအလိုက် ကပြသည်။ နတ်ကနားအကမှာ ပွဲတော်၏ အဓိကအခြင်းအရာဖြစ်ကာ ပွဲတော်အစအဆုံး ကျင်းပကပြကြသည်။ တတိယနေ့သည် တရားဝင်အားဖြင့် ပွဲတော်၏ အစနေ့ဟူ၍ဆိုကြသည်။ ယင်းနေ့၏ ညပိုင်းတွင် 'ညညီလာခံပွဲ'ကို ကျင်းပ၍ ဆိုင်ရာ ရိုးရာဓလေ့များ လုပ်ဆောင်ကြပြီး နတ်ကနားများကပြကြသည်။\nစတုတ္ထနေ့၌ ကျင်းပသည်မှာ ချိုးရေတော်သုံးပွဲဖြစ်၍ တောင်ပြုန်းနတ်နှစ်ပါး၏ နတ်ရုပ်တုနှစ်ခုကို ရေချိုးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအစီအစဉ်မှာ နတ်ရုပ်တုနှစ်ခုကို နတ်နန်းမှ ရေချိုးဆေးကြောပေးမည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်၍ ချိုးမည့်နေရာတွင် နတ်ရုပ်တုနှစ်ခုနှင့်တကွ ကွမ်းအစ် စသည့်အသုံးအဆောင်တို့ကို ဆေးကြောသန့်စင်ကြသည်။ အထူးဆောက်လုပ်ထားသော ဝေါတော်ကို စစ်ဝတ်တန်ဆာများဝတ်ဆင်ထားသော သူများကထမ်း၍ သယ်ဆောင်ကြသည်။ နတ်ထိန်းမှ ဦးဆောင်၍ လှည့်လည်သည်။ ယင်းနောက် နတ်နှင့်ပတ်သက်သော ဆိုင်ရာလူကြီးများ၊ တီခတ်ရန် ဂီတအဖွဲ့နှင့် နောက်မှနေ၍ ဘုရင့်စစ်တပ်ပုံစံနှင့်တူရန် ဝတ်စားထားသော မင်းချင်းများ ရှိသည်။ ချိုးရေတော်ပွဲလုပ်မည့် ပြဿဒ်သို့ရောက်လျှင် ဝေါတော်ကို အဝင်ဝ၌ထားရစ်၍ နတ်ထိန်းများက စင်တွင် ချိူးရေတော်အမှုဆောင်ရွက်သည်။ ယင်းနောက် နတ်ရုပ်များ၏ အဝတ်များလဲလှယ်ပေးကြ၍ အဖျော်ယမကာနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ပသကြသည်။ နတ်နန်းသို့ အပြန်တွင် တောင်ပြုန်ညီနောင်၏ ဘုရားကန်တော့သည့် အခမ်းအနားကို လုပ်ဆောင်ကြရာ ဝေါတော်ကို ဘုရားစေတီသို့ မျက်နှာမူ၍ အကြိမ်အချို့ ဦးတိုက်ကြ၏။ဤနေ့သည် အစီကားဆုံးနေ့ဟူ၍လည်း ဆိုကြသည်။\nယုန်ထိုးပွဲသည် တောင်ပြုန်းညီနောင်နှစ်ဦး အသက်ရှိစဉ်က ယုန်လိုက်သည်ကို အစွဲပြု၍ ကျင်းပသော ရိုးရာပွဲဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ယုန်လိုက်အမဲပစ်ရင်း ရွာတစ်ရွာမှ အိမ်တစ်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ထိုအိမ်၌ ခေတ္တနားနေကြသည်။ ထိုစဉ် အဖိုးအိုတစ်ဦးက[မှတ်စု 5] ၎င်းတို့ကို ယုန်ကင်နှင့် ထန်းရည်တို့ဖြင့် ဧည့်ခံခဲ့သောကြောင့် အပြန်အလှန်အားဖြင့် အဖိုးအိုကို ၎င်းတို့ရှိရာ တောင်ပြုန်းသို့ လာရောက်ရန် အလည်ခေါ်ခဲ့သည်ဟု ဇာတ်လမ်းပုံပြင်များက ဆိုကြသည်။ ထိုမှသ၍ အဖိုးအို၏ မျိုးဆက်များ (အခြားဖြစ်နိုင်သည်မှာနတ်ရေကုန်းရွာမှ ရွာသားများ ) က ယုန်ကင် ပသရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်မှာ ယနေ့တိုင်အထိဖြစ်၏။\nဝါခေါင်လဆန်း (၁၃)ရက်တွင်[မှတ်စု 6] ကျင်းပကြကာ ပွဲတော်ရက်အားဖြင့် ခြောက်ရက်မြောက်နေ့ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် နတ်ရေကုန်းရွာမှ ရွာကာလသားတစ်စုကို ရွာခံလူငယ်တစ်ဦးက ဦးဆောင်လာ၍ တင်လှူရန် ယုန်ကင်နှစ်ကောင်ကို ဘယ်တစ်ဖက် ညာတစ်ဖက်ကိုင်ဆောင်လာကာ နတ်နန်းသို့ ရိုးရာဓလေ့စီစဉ်မှုဖြင့် ပသသည်။ ယင်းအစီစဉ်တွင် ထိုအုပ်စုသည် နတ်နန်းကို လက်ဝဲရစ် ခုနှစ်ကြိမ်လှည့်လည်၍ ထိုသို့လှည့်လည်နေစဉ် မကြားဝံ့မနာသာ စကားများ အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြ၏။ ထိုသူများဖြတ်သွားစဉ် နတ်ကတော်များမှာ ဆိုင်ရာအဆောင်အခန်းများမှ တံခါးများကို ပိတ်လေ့ရှိသည်။\nရာဇဝင်ပုံပြင်များအရ အနော်ရထာမင်းကို ကံကန်တော်မူစေသည်မှာ ထိမ်ပင်ကိုစောင့်သော နတ်ဖြစ်သည်ဟုဆိုကြ၍ တောင်ပြုန်းမင်းညီနောင်နှင့်တကွ ဒေသခံများက ထိုထိမ်ပင်စောင့်နတ်ကို မကျေနပ်ကြောင်းပြသသည့်သဘောဖြင့် ထိမ်ခုတ်ပွဲကို ကျင်းပကြသည်။ ပွဲသည် တနည်းဆိုသော် ထိမ်ပင်စောင့်နတ်အား ကလစားချေသည့် ပြယုတ်ကို တင်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ အပင်ကိုလည်း အသားမာပင်တစ်မျိုးဖြစ်သော ထိမ်ပင် (Nauclea parviflora) ဟူ၍ယူဆကြသည်။[မှတ်စု 7]. မှန်နန်းရာဇဝင်တွင် ရန်သူဖြစ်သော လိမ်ပင်စောင့်နတ်က သတ်သည်ဟူ၍ ဖော်ပြသည်။\nထိမ်ခုတ်ပွဲဟူ၍ အစဉ်အဆက်သုံးစွဲခဲ့ကြပြီး ဝါခေါင်လဆန်း (၁၄)ရက်တွင် ကျင်းပသည်။ သို့ရာတွင် တကယ့်ခုတ်သည့်အရာမှာ သစ်ပင်မဟုတ်ပေ။ သစ်ကိုင်းကြီးကြီးနှစ်ကိုင်းကို နတ်နန်းပရဝုဏ်၌ ကြိုတင်စိုက်ထား၍ ဆောင်ရွက်မည့်နေ့တွင် သစ်ကိုင်းပတ်လည်ရေလောင်းထားကာ နတ်နန်းမှ သက်ဆိုင်သူလူကြီးများက ဓါးကိုင် ထွက်ရှိလာ၍ ထိုကိုင်းများကို လှည့်ပတ်သည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် နတ်အုပ်မှ တစ်ဦးတည်းရပ်နေပြီး ရုတ်တရက်သစ်ကိုင်းကြီးထိပ်ဖျားမှ ကိုင်းသေးတစ်ခုကို ခုတ်ကာ ခုတ်ထားသော ကိုင်းသေးကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ခပ်သုတ်သုတ်ဖြင့် နတ်နန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးကလည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျန်ရှိနေသော သစ်ကိုင်းအပေါ် ခုန်ဝင်ကြပြီး ကိုင်းတစ် ရိုးတံတစ်ချောင်းလောက်ရစေရန် လုယက်ကြသည်။ သစ်ကိုင်းမှာ တမဟုတ်ချင်း အစိတ်စိတ် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွား၍ ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ပေ။ ထိုလု၍ရသော သစ်ကိုင်းစသည် လာဘ်ကောင်းသည်ဟု အယူရှိကြပြီး လယ်ကွင်းတွင် မြှုပ်နှံပါက အထွက်ကောင်းသည်ဟုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။\nပွဲတော်ကာလတွင် စည်ကားလှသဖြင့် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ ဆိုင်ခန်းကြီး ငယ်ဖွင့်လှစ်ရောင်းချသူများသည် ဝါခေါင်လဆန်းမှစ၍ ရောက်ရှိလေ့ရှိကာ မတ္တရာနယ်ရှိ အုန်း၊ ငှက်ပျောခြံရှင်များမှ တောင်ပြုန်းပွဲတော်တွင် တိုက်ရိုက်လာရောက် ရောင်းချသူများနှင့် တစ်ဆင့် ဖောက်သည်ယူ ရောင်းသူများလည်း ရှိကြသည်၏။ အရောင်းရဆုံး ငှက်ပျောအမျိုး အစားမှာ ရိုးရာအရ ဖီးကြမ်းနှင့် ငှက်ပျောချဉ်များ ဖြစ်သည်။ တောင်ပြုန်းလက်ဆောင်အဖြစ် ထင်ရှားသော ကရေကရာ၊ စလူမုန့် စသော အညာမုန့်များကို စစ်ကိုင်းနယ်မှ လာရောက်ရောင်းချပြီး တောင်ပြုန်း ဆွဲကြိုး၊ လက်ကောက်များကို မြောက်ဥက္ကလာပမှ ထုတ်လုပ်ရောင်းချ ကြပါသည်။\nအချို့သော နတ်ကတော်များမှာ အဓိကနတ်နန်းတွင် ပါဝင်ကပြခွင့် မရကြပေ။\nစာရေးဆရာ မဲလ်ဖော့ စပိုင်းရိုက ၎င်း၏ Burmese Supernaturalism စာအုပ်တွင် ဗျတ်ဝိ၊ ဗျတ္တကို အေဘရာဟမ်းနှင့် အီဘရာဟမ်း ဟူ၍ မွတ်ဆလင်အမည် ဖော်ပြထားသည်။\nအချို့သော သတင်းရင်းမြစ်များတွင် ဤပွဲကို ပွဲတော်အစီအစဉ်တွင်ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။\nရုပ်တုများရွှေချသည့် ရွှေဘုံဆင်းပွဲကို ပွဲတော်အစီအစဉ်တွင် ထည့်သွင်းခြင်းမပြုကြသော်လည်း ရိုးရာဓလေ့ဆောင်ရွက်မှုအဆင့်၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်းဖြစ်၏။ ပွဲတော်အစီအစဉ်တွင် ဤပွဲကို ထည့်သွင်းရေတွက်ပါက ပွံတော်ကြာချိန်မှာ (၉)ရက်တာဖြစ်သည်။\n'Burma at the turn of the twenty-first century' စာအုပ်တွင် အမယ်အို ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။\n'Burma at the turn of the twenty-first century' စာအုပ်တွင် လဆန်း (၁၄)ရက်ဟုဖော်ပြထားသည်။\nမြန်မာဘာသာစကားကော်မရှင်က ထိမ်ပင်ကို Nauclea parviflora အဖြစ် ပြဆိုထားသည်။\nကိုးကွယ်ယုံကြည်သူတို့ရဲ့ပွဲတော်တောင်ပြုံး (in my) (16 August 2013)။\nTaungbyon Spirit Festival။\nGoogle map of Kuthodaw pagoda situated in the north of Mandalay to Taungbyone Railway station\nSkidmore 2005, p. 65.\nမတ္တရာမြို့နယ်၏ ဒေသဆိုင်ရာအချက်အလက်များ။ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး အစိုးရအဖွဲ့ရုံး။\nSkidmore 2005, p. 71.\nSpiro 1996, pp. 118-119.\nSkidmore 2005, pp. 71-76.\nPe Maung Tin & Gordon H Luce (1923)။ Glass Palace Chronicle (first Ed.)။ Oxford University Press။ pp. 77–84။\nSpiro 1996, p. 116.\nSpiro 1996, p. 113.\nShwe Mann Maung။ The Taung Byone Nat Festival။ Perspective (August 1997)။ 17 July 2004 တွင် မူရင်းအား မော်ကွန်းတင်ပြီး။ 2008-09-11 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\nSpiro 1996, pp. 113-115.\nPhyo Wai Kyaw (27 July 2016)။ တောင်ပြုန်းပွဲ ဩဂုတ်လဆန်း စတင်မည်။ (in my)။\nတောင်ပြုန်းပွဲတော် ပခန်းမင်းပို့နေ့တွင် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ လာရောက်သူများဖြင့် စည်ကား (in my) (15 August 2019)။\nSpiro 1996, p. 121.\nSkidmore 2005, p. 78.\nSkidmore 2005, pp. 80-82.\nPhyo Wai Kyaw။ "တောင်ပြုန်းပွဲ၏ အစည်ကားဆုံး ချိုးရေတော်သုံး အခမ်းအနားကျင်းပ" (in my)၊ The Myanmar Times၊ 12 August 2019။\nSkidmore 2005, p. 82.\nSpiro 1996, p. 124.\nSpiro 1996, p. 125.\nThe definition of 'Htein' can be found in the Myanmar Wiktionary referencing Myanmar language commission (1993)\nSkidmore 2005, pp. 83-84.\nSkidmore 2005, pp. 71-75.


၂၀၁၀ပြည့်နှစ်၊ ဇန်န၀ါရီ ၄ ရက်တွင် မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးရခဲ့မှု ၆၂ နှစ်မြောက် ရှိခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မြို့၊ ကျောက်တံတား မြို့နယ်၊ မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံအတွင်း တည်ဆောက် ထားသည့် သမိုင်းဝင် လွတ်လပ်ရေး\nကျောက် တိုင်ဖွင့်လှစ်မှုသက်တမ်းမှာ နှစ် ၆၀ ရှိပြီ။\nအလယ်ပင်မကျောက်တိုင်ကြီးနှင့် အ ရံကျောက်တိုင်ငယ်များကို ငါးမြှောင့်ကြယ် ပုံသဏ္ဌာန်ပြုလုပ်ထား သဖြင့် အထက်မှစီး ၍ကြည့်လျှင် အလံတော်တွင်မြင်ကြရသည့် အတိုင်းကြယ်ကြီးတစ်လုံးတွင် ကြယ်ငါးလုံး ရံလျက် တွေ့မြင်နိုင်သည်။\nလွတ်လပ်ရေး ကျောက်တိုင်၏ ၀န်း ကျင်၌ ဆူးလေ စေတီတော်မြတ်ကြီး၊ တရား ရုံးချုပ် အဆောက်အုံဟောင်းကြီး၊ မြို့တော် ခန်းမစသည့် သမိုင်းဝင် ရှေးဟောင်း အ ဆောက်အအုံများ ရှိသည့်အတွက် လွတ် လပ်ရေး ကျောက်တိုင် ၏ အနှစ်သာရနှင့် အဓိပ္ပာယ်မှာ ပို၍ လေးနက် ပေါ်လွင်စေသည်။\nလွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်အခြေပတ်လည်၌ခြင်္သေ့ရုပ်၁၀ရုပ်ဝန်းရံစောင့်ကြပ်ပြီးကမ္ပည်းမော်ကွန်းရေးထိုး ထားသည့် လွတ်လပ်ရေးနှင့်တိုင်းရေးပြည်ရေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များမှာ တိုင်းပြည်အတွက် အနှစ်သာရနှင့်အဓိပ္ပာယ်လေးနက်လှသည်။ ဖတ်ကြည့်သောအခါဇာတိသွေး ဇာတိမာန် များတက်ကာ တိုင်းချစ်ပြည်ချစ် မျိုးချစ်စိတ် များတဖွားဖွားဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြက်သီး ဖြန်းဖြန်းထမိသည်အထိ နှလုံးသား တွင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းခံစားမှု ဖြစ်ရသည်။ နှလုံးသားစိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဦး နှောက်တွင်လည်း စဉ်းစားစရာ၊ တွေးခေါ်စ ရာ၊သင်ခန်းစာယူစရာ၊ မျှော်လင့်စရာများ ကို အတွေးမုန်တိုင်းဆင်မိသည်။\nလွတ်လပ်ရေးရရချင်း လွတ်လပ်ရေး ကြေညာစာတမ်းကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ယ နေ့ခေတ်လူငယ်များ သိကြမည်မဟုတ်။ ဖတ်ဖူးကြမည်လည်းမဟုတ်။ လူကြီးများ လည်းမှတ်မိကြတော့မဟုတ်။ လွတ်လပ် ရေး ကြေညာစာတမ်း အထောက်အထားကို ရှာဖွေရန်လည်း မလွယ်။\nမည်သို့ဖြစ်ဖြစ် လွတ်လပ်ရေးကြေ ညာစာတမ်းသည် သမိုင်းဝင်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ မြန်မာနိုင်ငံ ရှိသရွေ့မြန်မာတို့၏နှလုံးသားထဲတွင်စွဲစွဲမြဲမြဲကမ္ပည်းမော်ကွန်းတင်ထားကြရမည့်သမိုင်းအမွေကောင်း တစ်ခုဖြစ်သည်။\nအဆိုပါအတိတ်မှသမိုင်းအမွေကောင်း သည်ပစ္စုပ္ပန်အတွက်အသုံးဝင် အကျိုးရှိသ လိုအနာဂတ်အတွက်လည်း အရေးပါသည်။ သားစဉ်မြေးဆက် အဆင့်ဆင့်လက်ဆင့် ကမ်းသွားရမည့် နိုင်ငံရေးအမွေဖြစ်သည်။\nအထူးသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ဒီမိုကရေ စီနိုင်ငံ အဖြစ်တက်လှမ်းပြီး နိုင်ငံရေး လုပ် မည့်လူတိုင်း လွတ်လပ်ရေး ကြေညာစာတမ်း ကို မကြာခဏ အခေါက်ခေါက် အခါခါဖတ် ကြည့် သင့်ကြသည်။ နိုင်ငံရေး လုပ်မည့်လူများအား လွတ် လပ်ရေး ကြေညာစာတမ်းဖတ်ပြီးမှ၊ လေ့ လာပြီးမှ၊ ဝေဖန်သုံးသပ်စဉ်းစားတွေးခေါ် ပြီးမှနိုင်ငံရေးလုပ်ပါဟု တိုက်တွန်းလိုသည်။\nရှာဖွေစုဆောင်းထိန်းသိမ်းထားသည့် လွတ်လပ်ရေးကြေညာစာတမ်းအပြည့်အစုံ ကို ဖော်ပြလိုက်ပါသည်။ အောင်စေသတည်း\n၁။ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၀၉-ခုနှစ်၊ ပြာသိုလဆုတ်၉-ရက် (အင်္ဂလိပ်သက္ကရာဇ် ၁၉၄၈-ခုနှစ်၊ ဇန်န၀ါရီ ၄-ရက်)တနင်္ဂနွေနေ့ ကောင်းမြတ်သန့်စင် မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသောအခါ၌ ဤငါတို့မြန်မာပြည် သည် လုံးဝလွတ်လပ်သော အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင် ပြည်ထောင်စုသမ္မတ မြန်မာ နိုင်ငံတော်ကြီးအဖြစ် သို့ ရောက်ပြီ။\n၂။ ဤငါတို့ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး သည် လိုရာမတပြည့်စုံလှ၍ ဘူမိနက်သန် မှန်သောမြေထူးမြေမြတ်လည်းဖြစ်၏။ မွန် မြတ်သန့်စင်သောတရားထူး တရားမြတ်တို့ တည်ရာ မြေကောင်းမြေမွန်လည်းမှန်၏။ မြေတွင်းမြေပြင် အထူးထူးသော ရတနာ အပေါင်းတို့နှင့်ပြည့်စုံသဖြင့် သတ္တ၀ါအ ပေါင်းတို့ ဆွတ်ယူစားသုံး ကမ္ဘာဆုံးသော် လည်း မသုဉ်းမကုန်နိုင်သော ပဒေသာစစ် အနှစ်သာရကြွယ်ဝပြည့်စုံသော မြေလည်း ဖြစ်၏။ ဘူမိနက်သန်မှန်လှထူးချွန် ဤမြေ မွန်မြေမြတ်၌ ရှမ်း၊ ကချင်၊ ကရင်၊ ချင်း၊ မွန်၊ ဗမာစသည်ဖြင့် တစ်သွေးတစ်သား တစ်မိဖွားဖြစ်ကြကုန်သောငါတို့သည် နှစ် ပေါင်းထောင်ရာ သင်္ချာပွားတက် ရေတွက် ခြင်းငှာမတတ်နိုင်ရာသော ရာဇ၀င်ရှည်ဝေး ရှေးပဝေဏီ မှစ၍ တညီတညွတ် တစုတရုံး လွတ်လပ်သောလူမျိုးအဖြစ် တည်ခဲ့ကြ၏။ တကောင်း၊ သရေ ခေတ္တရာ၊ ပုဂံ၊ မြင်စိုင်း၊ စစ်ကိုင်း၊ ပင်းယ၊ အင်းဝ၊ ကုန်းဘောင် ထို့ နောက် မန္တလေးအထိငါတို့၏လွတ်လပ်ရေး သည် နေရောင်လ၀ါပမာကဲ့သို့ တဖြာဖြာ တ၀င်းဝင်း ကမ္ဘာချဉ်းအောင်ထွန်းလင်းခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင်ကမ္ဘာ့တန်ဆာ ကာလအသ င်္ချေတည်နေအပ်သော နေမင်းသူရိယာ လစန္ဒာတို့ပင် ဆီးနှင်းမြူတိမ်ဖုံးအုပ်၍ ခဏ ခေတ္တအရှိန်အ၀ါညှိုးလျော်နွမ်းလျ မထွန်း မပဖြစ်ဘိသကဲ့သို့ ငါတို့၏လွတ်လပ်သော မြန်မာနိုင်ငံတော်သည်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းလေးရာခန့်က ဥရောပ တိုက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရစ်ပတ် အုပ်ဖုံးခဲ့သော နယ်ချဲ့ဝါဒကြီး နှင့် မရှောင်မကွင်းသာ ကြုံ ကြိုက်ဆုံတွေ့မိ၍ ပဋ္ဌမ အင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်၌ ရခိုင်၊ တနင်္သာရီ၊ ဒုတိယ အင်္ဂလိပ် မြန်မာစစ်၌ ဟံသာဝတီ၊ ပဲခူး၊ တတိယအင်္ဂလိပ် မြန်မာစစ်၌ မန္တလေးရတနာပုံ သုံးကြိမ် သုံးတန်ချ အပ်ရခြင်းဖြင့် ဤ မြေထူးမြေမြတ်၌ နှစ်ပေါင်း ထောင်ရာစောင့်ထိန်း၍ လာ ခဲ့ကြသောငါတို့၏ လွတ်လပ် ရေးသည် ငါတို့ လက်မှလွတ်၍ လက်အောက်ခံဘ၀သို့ လုံးဝ ရောက်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် နေမင်းသူရိ ယာလစန္ဒာတို့ကို ဆီးနှင်းမြူ တိမ်တို့သည် မည်သို့ပင်ဖုံး လွှမ်းစေကာမူ နေလ တို့၏ အရှိန်အတောက်ကို မခံနိုင်ရ ကား ခေတ္တမျှနှင့်ပင် လွင့်စင် ကွယ်ပျောက်၍ နေ၀ါလ ရောင်သည် ပကတိအသရေ ကိုပြန်၍ ဆောင်လေဘိသကဲ့ သို့ ငါတို့အပေါ်၌လွှမ်းဖုံးအပ် သောနယ်ချဲ့ဝါဒသည် ငါတို့၏ ကမ္ဘာရှည်မြင့်ရင့်မာလှသော လွတ်လပ်ရေး စိတ်ဓာတ်၏ အရှိန်အတောက်ကို မခံနိုင် ရကား ခြောက်ဆယ့်တစ်နှစ်တစ်လနှင့် တစ်ရက်သောအခိုက်အတန့်ကလေးမှာပင် အလိုအလျောက် ကွယ်ပျောက်သွားရသ ဖြင့် ဤနေ့ဤအခါမှစ၍ ငါတို့သည် အသူ ရိန်ခံတွင်းမှ ရှင်းရှင်းကြီး လွတ်မြောက်အပ် သော လပြည့်စန်းပမာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ် ချမ်းမြေ့သာယာစွာဖြင့် လွတ်လပ် သော ဘ၀ထူးဘ၀မြတ်ကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် အပိုင်ရရှိကြပြီ။\n၃။ ယခု ငါတို့ရရှိအပ်သော လွတ်လပ် ရေးသည် ရေတွင်ရုပ်ရေး မြသွေးကောင်း ကင်တိမ်ရိပ်ထင် သကဲ့သို့သော လွတ်လပ် ရေးမဟုတ်၊ ငါတို့အား လွတ်လပ်ရေးလမ်း စဉ်သို့ ညွှန်လည်းညွှန်ပြလမ်း စရှာကြံအမြန် ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ခဲ့ကြပေသော ဗိုလ် ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့်တကွ အ၀၀သော ကူး တို့မှူးခေါင်းဆောင်ကြီးတို့၏ မဆုတ်မနစ် သောလုံ့လ မလျော့သောဝီရိယဆီမီးတန် ဆောင် ကဲ့သို့ ထွန်းပအပ်သောÓဏ်မျက်စိ ၀ဇီရစိန်သွားကဲ့သို့ စူးရှသောသတ္တိတို့ ကြောင့် အဟံမမသံပ ကြုံးဝါးအခြားအခြား လွတ်လပ်သော နိုင်ငံကြီးတို့နှင့်တန်းတူ မြူ တစ်ခြမ်းမျှမလျော့မလို ထိုထိုသို့ သော တန် ခိုးရှိန်ဝါတေဇာအပေါင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အချုပ်အခြာတည်းဟူသော အာဏာထူး အမြတ်ကို ငါတို့လက်ကိုင် အပိုင်ရရှိကြပြီ။\n၄။ ငါတို့သည် တစ်မျိုးဘာသာ တစ် စိတ်တစ်ဒေသ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မလိုလား ကျောသား ရင်သား သူကားငါ ကားခွဲခြားခြင်းကိုအလိုမရှိ မြစ်ချောင်း သီ တာ သမုဒ္ဒရာတောင်တန်းတို့ဖြင့် ကမ္ဘာ့ဓမ္မ တာသဘာဝအပိုင်းအခြားထင်ရှားစွာ သတ် မှတ်အပ်သောရာဇ၀င်ရှည်ဝေး ရှေးပဝေဏီ မှစ၍ယခုထက်တိုင် မြန်မာနိုင်ငံသားဟုသ မုတ်အပ်သူတိုင်းရင်းသားအပေါင်းတို့ ဇာတိ ချက်ကြွေ နေထိုင်ရာ မြန်မာနိုင်ငံတော် တစ် ၀ှမ်းကို တစ်သွေးတစ်သားတည်းဟူသော ကြိုးထူး၊ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းဟူသော ကြိုးထူး၊ အလိုအလျေက် သဘာဝအ ထောက်အပံ့ဖြင့်သာလျှင် ဖြစ်ပေါ်အပ် သောစေတနာတည်းဟူသောကြိုးထူး ဤ ကြိုးသုံးပါးဖြင့်ကမ္ဘာဆုံးတိုင် မြဲခိုင်တည်တံ့ အောင် ရစ်ပတ်ဖွဲ့စည်းအပ်သော ပြည် ထောင်စုအဖြစ်ကိုလက်ဆုပ်လက်ကိုင် ငါတို့ အပိုင်ရလေပြီ။\n၅။ ငါတို့နိုင်ငံတော်ကြီးသည် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် တစ်ဖွဲ့တစ်သင်း၏ အမွေအနှစ်မဟုတ်၊ မည်သူတစ်ဦးတစ် ယောက်တစ်ဖွဲ့တစ်သင်း၏ ပုဂ္ဂလိကအပိုင် ပစ္စည်းမဟုတ်၊ မည်သူတစ်ဦးတစ် ယောက် တစ်ဖွဲ့တစ်သင်းက ချုပ်ကိုင်အနိုင်သိမ်းယူ အကျိုးခံစားအပ်သော နိုင်ငံမဟုတ်၊ အတိတ် ကာလလည်းကောင်း၊ ယခုမျက် မှောက်တွင်လည်းကောင်း၊နောင်လာလတံ့ သော အနာဂတ်ကာလ ၌ လည်းကောင်း၊ ငါတို့ပြည်ထောင်စုကြီးအတွင်း၌ မှီတင်း နေထိုင်ကြသောကြီးငယ်ဝေးနီး ကျား/မ မခြား သစ္စာတော်ခံနိုင်ငံသား ဟူသရွေ့ ဒို့၏အမွေအနှစ်အပိုင်ပစ္စည်း အကျိုးခံစား ရာဖြစ်သည် ဟူသော လူ့ဘာသာ လူ့တရား နှင့်အညီကမ္ဘာဦးကာလလူတို့၏ စည်းရုံးမှု ၌လူအပေါင်းတို့၏ သဘောဆန္ဒအရလူ အ၀ှမ်း၏အကျိုးကိုကောင်းစွာ ဆောင်ရွက် နိုင်အံ့သောပုဂ္ဂိုလ်ကိုရွေးကောက်၍ သမ္မတ တင်မြှောက်ကြသော မဖောက်မပြန် မစွန်း မငြိပကတိသန့်ရှင်းဖြူစင်သော မူလလူ့ဝါဒ နှင့် လျော်စွာ စည်းကမ်းဥပဒေ သေချာထင် ရှားစွာပိုင်းခြားသတ်မှတ်တူညီသော တရား တူညီသောအခွင့်အရေးတူညီသော အဆင့် အတန်းအားဖြင့် ကမ္ဘာအရှည်တည်စိမ့် သောငှာ လူအပေါင်းတို့၏ဆန္ဒသာလျှင် အဓိကဖြစ်သော သမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် တည်းဟူသော မြတ်သော အဖြစ်ကို လက် ဆုပ်လက်ကိုင် ငါတို့အပိုင်ရပြီ။\n၆။ သိကြကုန်လော့၊ယနေ့ မင်္ဂလာအ ပေါင်းနှင့်ပြည့်စုံသောဤအချိန်မှစ၍ ငါတို့ ၏ မူလအပိုင်ဖြစ် သော လုံးဝလွတ်လပ်ရေး ကိုငါတို့ပြန်၍ယူပြီ။ တိုင်းရင်းသား အပေါင်း တို့ သွေးစီးညီညွတ်လျက် အခွင့်အရေး အဆင့်အတန်းတူညီသည့် ပြည်ထောင်စု သမ္မတနိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ထောင်ပြီ။ ငါတို့လွတ်လပ်ရေးနှင့် ငါတို့နိုင်ငံတော်ကြီး ၏သစ္စာကိုကမ္ဘာဆုံးတိုင်မယိမ်းမယိုင် တည် မည်၊ ငါတို့သည်လွတ်လပ်သော နိုင်ငံဖြစ် သည်နှင့်အညီကမ္ဘာ့လွတ်လပ်သော နိုင်ငံ အပေါင်းတို့တရား သဖြင့် ကျင့်ဆောင်အပ် သောကျင့်ဝတ်ကို စောင့်ရှောက်ကျင့် ဆောင်မည်၊ ငါတို့၏လွတ်လပ်ရေးကို ငါတို့ ချစ်မြတ်နိုးသည်နှင့်အညီ တစ်ပါးသူတို့၏ လွတ်လပ်ရေးကိုလည်း ငါတို့လေးစားစောင့် စည်းမည်။ ငါတို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အလိုရှိသည်နှင့်အညီ ငါတို့ကဲ့သို့ လိုလား သူများနှင့်အတူလက်တွဲ၍ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်း ရေးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်။ ဤငါတို့ကြေညာချက်ကို တစ်ကမ္ဘာ လုံးတစ်ယောက်မကျန် ကြားသိစေသတည်း။\nလွတ်လပ်ရေးကြေညာစာတမ်း၊ အင်္ဂ လိပ်ပြန်ဆိုချက်ပထမမူကြမ်းကို ဒေါက်တာ မောင်မောင်ရေးရန်ဦးသန့်၊ ဦးခင်မောင် (တောသား)၊ဦးခင်ဇော်(ကေ)တို့က တာဝန် ပေးသည်။ အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်ဆိုချက်မူ ကြမ်းကို အဆိုပါဆရာများကပြင်ဆင် တည်းဖြတ်အတည်ပြုကြသည်။ နိုင်ငံရေးတွင် စာရေးဆရာသတင်းစာ ဆရာများ၏အရေးပါမှုမှာမသေး။ ၀မ်းသာ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သည်။\nလွတ်လပ်ရေး ကြေညာစာတမ်းပါရင် (နှလုံးသား)ကိုထိစေပြီးဦးနှောက်ကို အတွေး မုန်တိုင်းဆင်စေသည့် ထူးခြားအချက်အ လက်များမှာ- - ဤငါတို့ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးသည် လိုရာ မတ ပြည့်စုံလှ၍ ဘူမိနက်သန်မှန်သော မြေထူးမြေ မြတ်လည်းဖြစ်၏။ မွန်မြတ်သန့်စင်သော တရားထူး တရားမြတ်တို့တည်ရာ မြေကောင်းမြေမွန်လည်း မှန်၏။ မြေတွင်းမြေပြင် အထူးထူးသောရတနာ အပေါင်းတို့နှင့်ပြည့်စုံသဖြင့် သတ္တ၀ါအပေါင်းတို့ ဆွတ်ယူစားသုံးကမ္ဘာဆုံးသော်လည်း မသုဉ်းမကုန် နိုင်အောင် ပဒေသာ စစ်အနှစ်သာရ ကြွယ်ဝပြည့်စုံ သောမြေလည်းဖြစ်၏။ - ငါတို့သည် တစ်မျိုးဘာသာ တစ်စိတ်တစ် ဒေသ၏ကောင်း ကျိုးချမ်းသာကိုမလိုလား။ ကျောသားရင်သား ခွဲခြားခြင်းကိုအလိုမရှိ။ - ငါတို့နိုင်ငံတော်ကြီးသည် မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့တစ်သင်း၏ အမွေအနှစ်မဟုတ်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ တစ်သင်း၏ ပုဂ္ဂလိကပိုင် ပစ္စည်းမဟုတ်။ - မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် တစ်ဖွဲ့တစ် သင်းက ချုပ်ကိုင်အနိုင်သိမ်းယူ အကျိုးခံစားအပ် သော နိုင်ငံမဟုတ်။ - ငါတို့လွတ်လပ်ရေးနှင့် ငါတို့နိုင်ငံတော်ကြီး ၏ သစ္စာကိုကမ္ဘာဆုံးတိုင် မယိမ်းမယိုင်တည်မည်။\nလွတ်လပ်ရေးနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ပြောကြားရာတွင် “လွတ်လပ်ရေးရတယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စဟာ လွယ်တဲ့ကိစ္စမ ဟုတ်ဘူး။ လွတ်လပ်ရေးရရုံနှင့် ကျုပ်တို့ပြဿနာတွေ ဖြေရှင်းသွားကြရမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအခါကျမှ တ ကယ့်ပြဿနာတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ လွတ်လပ်ရေး က လမ်းဆုံးမဟုတ်ဘဲ လူတွေရဲ့ကောင်းစား ရေးကို ရောက်စေမယ့်လမ်းကြောင်းသာဖြစ်တယ်ဟု” ဖဆပလ ပဏာမပြင်ဆင်မှုညီလာခံတွင် ပြောကြားခဲ့သည်။\nဒီမိုကရေစီနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ပြောကြားရာတွင် “တကယ့်ဒီမိုကရေစီဆိုတာ နိုင်ငံရေးသဘောတရား အရ ပြည်သူတွေရဲ့အကျိုးအတွက် ပြည်သူတွေက တင်မြှောက်တဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့အစိုးရဖြစ်ရုံနဲ့ မပြီးသေး ဘူး။ အဲဒီအစိုးရဟာ ပြည်သူတွေရဲ့စီးပွားအဆင့် အတန်းကို အခွင့်အရေး တန်းတူရနိုင်တဲ့အခြေအထိ မြှင့်တင်နိုင်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးမှ တကယ့် ဒီမို ကရေစီအထိ တက်လှမ်းနိုင်မယ်”ဟု ဖဆပလ ပဏာမ ပြင်ဆင်မှု ညီလာခံတွင်ပြောကြားခဲ့သည်။\n၂၀၁၀ပြည့်နှစ်တွင် ရွေးကောက်ပွဲလုပ်တော့မည်။ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်လျှင် ပြည်သူလူထုက လူကောင်း လူတော်တို့ကို ရွေးချယ်ကြရတော့မည်။ ပြီးလျှင် ဒီမို ကရေစီနိုင်ငံတက်လှမ်းမည်။ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတက် လှမ်းရာတွင် ပထမခြေလှမ်းသာရှိသေး၍ နောက်ထပ် ရှေ့ဆက်ရဦးမည့် ခြေလှမ်းများရှိသေးသည်။ တစ်ဆင့် ပြီးတစ်ဆင့် တစ်လှမ်းချင်းတစ်လှမ်း ဒီမိုကရေစီပန်း တိုင်ကို လှမ်းကိုင်နိုင်အောင် ဆက်၍ ဆက်၍ ချီတက် ကြိုးပမ်းကြရဦးမည်။ ယင်းသို့ ကြိုးပမ်းရာတွင် ယခုဆောင်းပါးသည် မြန်မာနိုင်ငံသူနိုင်ငံသားများအတွက် နှစ်သစ်လက် ဆောင်မွန်အဖြစ် အထောက်အကူ ဖြစ်ပါစေသတည်း။\nမေးလ် ထဲသို့ ပေးပို့ လာသော သူငယ်ချင်းအား ကျေးဇူးတင်ပါသည်.။ ဤပိုစ့်လေးဖြင့်\nမြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးနေ့ ဇန်နဝါရီ (၄)ရက်နေ့ ကို လေးလေးစားစားဖြင့် ဂုဏ်ပြု မှတ်တမ်း\nPosted by မြတ်လေးငုံ at Saturday, January 02, 2010\nမြန်မာလွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှု မှတ်တမ်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း (ဗွီဒီယိုမှတ်တမ်း - အင်္ဂလိပ်စာတမ်းထိုး - ဂျပန်စကားပြော)။\nမျှဝေ ပေးပို့ ပေးသော ကိုနစ်နေမန်း အားကျေးဇူးတင်ပါသည်.။\nOne of the political events anticipated in 2010 is the elections promised by Myanmar's military government.\nThe polls scheduled to take place later this year would be the first in decades.\nBut while the military rulers say people will be allowed to have their say, many remain sceptical that the polls will pave the way to democracy and change.\n၂၀၀၃ခုနှစ်မှာ အသက် ၅၀ အဘွားအရွယ်ရှိ ကျွန်မဟာ သြစတြေလျနိုင်ငံရှိ မိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီးလို့ ဆက်လက်ခရီးဆန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ ထိုင်းမြန်မာနယ်စပ်ရှိ မြန်မာများကိုလည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင် စာသင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကတည်းက မြန်မာလူမျိုးအများစုကို ကျွန်မကူညီမိခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ စက်တင်ဘာသံဃာ့ လှုပ်ရှားမှု အပြီးမှာ ပြည်ပကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာရတဲ့ ကျွန်မအနေနဲ့တော့ ထူးခြားတဲ့ အရှင်ထာဝရဆိုတဲ့ ကိုယ်တော်လေးနဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှနိုင်ငံမှာ တွေ့ဆုံကြုံခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ရန်ကုန်မြို့မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာဆန္ဒပြမှု့တွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ စည်းရုံးခဲ့သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မတို့ရဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်လေးဟာ ကျွန်မအဖို့တော့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားရပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ့ဆုံခွင့်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မဟာ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှက ထွက်ခွာခဲ့ရပေမယ့် သူ့ကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးဟာလည်း ပိုပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးလာပါတော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရင်းရင်းနှီးနှီး “အမေ” လို့ခေါ်သလို ကျွန်မကလည်း သူ့ကို သားအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခင်မိလာပါတယ်။\nအရှင်ထာဝရ၏ နိုင်ငံရေးယုံကြည်ချက်နဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက သူ့ ဘ၀အတွက် အဓိကအလုပ်တစ်ရပ် ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ ပြည်တွင်းမှာနေရတဲ့ သူရဲ့အခြေအနေဟာ မခံမရပ်နိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ရ ပြီး ၊နောက်ဆုံးတောထဲကို ပုန်းရှောင်နေခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မ သူ့ကို ကူညီဖို့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှကို ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ဘ၀ဟာ အလွန်ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းပြီး သူရဲ့လုပ်ရပ်တွေ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်တွေဟာ ကျွန်မကို ထိတ်လန့်ခဲ့ရပါ တယ်။\nကျွန်မ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှကို ဆင်းလာမယ်သိရတော့ သူ တော်တော်လေး ဖြေသာသွားပါတယ်။ သူ့အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မပေးမဲ့ အကြံဥာဏ်တွေကိုလည်း လိုက်နာပါမယ်လို့ သဘောတူတယ်။ သူနေရတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းဟာ မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာတစ်ခုနဲ့ တွဲဆက်နေတာပါ။ ကျွန်မက သူတို့လေးတွေကိုလည်း တတ်အားသ၍ လှူဒါန်းပေးကမ်း ခဲ့ ပါတယ်။ ကလေးတွေက ကျွန်မကို ပန်းကလေးတွေ လက်ဆောင်ပေးရင်း ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ တီးဝိုင်းကလေးတစ်ခုနဲ့တောင် ကြိုဆိုခဲ့ပါသေးတယ်။ အဲဒီနောက် အရှင်ထာဝရက ကျွန်မကို ခြံရံပြီး ကျောင်းပေါ်မှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးဆီ ကျွန်မကို ခေါ်သွားပါတော့တယ်။ ကလေးတွေဟာ အတန်းလိုက်ကလေးတွေ စီတန်းပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာပုံစံအတိုင်း လက်အုပ်ချီထား ပုံကိုမြင်ရတော့ ကျွန်မအတွက် ကြည်နှုးရပါတယ်။ ဘုန်းတော်ကြီးက ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှေ့မှာ ဖယောင်းတိုင် ၁၀ တိုင်ကို ထွန်းညှို့ပူဇော်ပြီး ကျွန်မအနာဂတ်အတွက် ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးပါတယ်။\nကျွန်မဟာ အခြေအနေဆိုးကို ပြေလည်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့အတွက် ဒါကာမြို့ရှိ UNHCR အစည်းဝေးတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တတ်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အိန္ဒိယနိုင်ငံကို သွားဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့ရပါတော့တယ်။ ဆုတံ ဆိပ်တွေ ရခဲ့တဲ့ Burma VJ မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်ကြောင့်လည်း အရှင်ထာဝရဟာ ပိုမိုလူသိများလာပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးဟာ ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့ကြပြီး ကျွန်မအနေနဲ့ဗုဒ္ဓဘာသာကို အကျွမ်းတ၀င်ရှိလာပါတော့တယ်။\nမလေးရှားနိုင်ငံ ကွာလမ်လန်ပူ ဘူတာရုံကလေးကနေ ရထားစထွက်တော့ ကျွန်မ မပြုံးပဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ ခရီးသွားချင်တဲ့ စိတ်ကလွဲပြီး ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး စိတ်ကူးမရှိလို့ပါပဲ။ ကလေး ၄ယောက်၊ မြေး တစ်ယောက်ရှိတဲ့ အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ်ကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကိုတော့ ဆုပ်ကိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ၂၀၀၂ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာမှာ မိသားစုတွေကို တွေ့ဖို့ သြစတြေးလျနိုင်ငံကိုသွားခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ပတ်လောက်နေမယ်လို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာ ၂လလောက် နေဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အင်္ဂလန်ကိုပြန်မဲ့ ကျွန်မဟာ မလေးရှားမှာ တစ်ပတ်လောက်နေပြီး သင်ကြားရေး အလုပ်တစ်ခုကို ရှာနေခဲ့မိပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံကို သွားဖို့ ကျွန်မဟာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ဘန်ကောက် မြို့ကိုရထားနဲ့ ၂ရက်ကြာ ခရီးဆန့်ခဲ့ပါတယ်။\nဘန်ကောက်မြို့ဟာ ကျွန်မထင်ထားသလိုပါပဲ။ မထွက်ခင်ကတည်းက ကျွန်မအနေနဲ့ ၀က်ဆိုက်တစ်ခု၏ အမေးတွေကို ဖြေခဲ့ရပါတယ်။ သင်ဟာ လူမှုမတရားမှုတွေကို စိတ်ဝင်စားလား၊ ထိုင်းမြန်မာနယ်စပ်တစ်လျှောက်က ပြသနာအရေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားလားတဲ့၊ နှစ်ခုစလုံးအတွက် ကျွန်မအဖြေကတော့ “ဟုတ်ကဲ့” Yes လို့ပဲ ဖြေခဲ့ပါတယ်။ ဒီနောက် ထိုင်းနိုင်ငံအနောက်ပိုင်းက နယ်စပ်မြို့ကလေးဖြစ်တဲ့၊ မြန်မာနဲ့နယ်ခြင်းနီးကပ်တဲ့ မဲဆောက်(Maesot) မြို့ကလေးကို ရောက်ခဲ့ပါတော့တယ်။\nမဲဆောက်မြို့ကလေးဟာ ကျွန်မလည်ခဲ့ဘူးသမျှ နေရာတွေနဲ့ မတူ ခြားနားတဲ့ မြို့ကလေးပါ။ အဲဒီမြို့ကလေးကို ရောက်လာကြတဲ့ မြန်မာလူမျိုးတွေရဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်မ အလွန်ပဲ စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ အချိန်တိုကလေးအတွင်းမှာပဲ များပြားလှတဲ့ မြန်မာအဖွဲ့အစည်းတွေတည်းက အဖွဲ့တစ်ခုမှာ ကျွန်မ အင်္ဂလိပ်စာသင်ကြားရေးကို စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အင်္ဂလ်ိပ်စာ လိုက်စားလိုသူ လူငယ်များ ကျောင်းသားတွေနဲ့ပဲ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲမှာ နေခဲ့ပါတယ်။ နေတိုင်းလိုလို ကျွန်မ တို့ဟာသမိုင်းနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်ကြားခြင်း နိုင်ငံရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးကြခြင်း စတဲ့ ကျွန်မနှစ်သက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဘ၀ တစ်ခုကို ရခဲ့တယ်လို့ဆိုရင် မမှားပါဘူး။\nကျွန်မ သူတို့ကလေးတွေကို ချစ်ခင်လာပါတော့တယ်။ ကျွန်မလိုပဲ အဲဒီမှာ အခြား ဆရာ ဆရာမတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ နိုင်ငံရေး ပြဿနာတွေကြောင့်သာ ပြည်ပကိုထွက်ပြေးလာကြပေမယ့် အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ သူတို့လေးတွေ တသိုက်နဲ့ နေရတာကိုပဲ ကျွန်မ ကျေနပ်နေမိပါတယ်။ သူတို့ဆီကလည်း ကျွန်မ လေ့လာစရာတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ မူလစာချုပ်က သုံးလဖြစ်ပေမယ့် နောက်ထပ်ခြောက်လ အဲဒီမှာနေခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၀၃ ဒီဇင်ဘာမှာတော့ ကျွန်မအင်္ဂလန်သို့ ပြန်ခဲ့ပါတော့တယ်။\nကျွန်မ ကျောင်းသားတွေနဲ့တော့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ရှိခဲ့ပါတယ်။ တတ်အားသရွေ့တော့ ကူညီခဲ့ပါတယ်။ သူတို့တွေထဲက တချို့ကတော့ အိန္ဒိယ မြန်မာနယ်စပ်ကို ရွှေ့ပြောင်းသွားကြပြီး တစ်ချို့ဆို မြန်မာဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဖွင့်ထားတဲ့ ဆေးခန်းတစ်ခုမှာ ဆေးအကူအဖြစ် လုပ်နေကြပါပြီ။ ကျွန်မ အဲဒီ ဆေးခန်းလေးဆီ သွားလည်ချင်တာ ကြာပါပြီ။ ၂၀၀၈ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီမှာတော့ ကျွန်မဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပါတယ်။ ခင်မင်ရသူတွေနဲ့ ခဏတာနေဖို့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှနိုင်ငံကို ရက်တိုခရီးလေး စီစဉ်ပြီး သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ မူလအစီအစဉ်တွေ ပြောင်းသွားပြီး ကျွန်မပြောပြချင်တဲ့ ဇာတ်လမ်း စခဲ့ရပါတယ်။\nကျွန်မ ဘဂ်လားဒေ့ရ်ှကိုရောက်ပြီး မရှေးမနှောင်းခင်မှာပဲ စက်တင်ဘာသံဃာလှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြန်မာပြည်ကနေ တိမ်းရှောင်လာတဲ့ ရဟန်းတော်တွေလည်း ရောက်ရှိနေကြပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ မြန်မာစစ်တပ်က ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နိုမ်နှင်းခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ခုနှစ် စက်တင်ဘာ သံဃာလှုပ်ရှားမှုအပြီးမှာ တိမ်းရှောင်လာခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ကို ကျွန်မ ရလိုက်ပါတယ်။ သူ့နာမည်ကတော့ အရှင်ထာဝရ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက မြန် မာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ သံဃာကိုယ်စားလှယ်များအဖွဲ့ All Burma Monks Representative Committee ရဲ့ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအဖွဲ့ဟာ ၂၀၀၇ ရွှေဝါရောင် လှုပ်ရှားမှုကာလအတွင်း ရန်ကုန် ဆူးလေဘုရား၌ ဖွဲ့ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\nဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှနိုင်ငံ ကော့ဘဇာ(Cox’s Bazar) က ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်တစ်ခုမှာ အရှင်ထာဝရ နဲ့တွေ့ဆုံခြင်းဟာ ကျွန်မဘ၀ကို လုံးဝပြောင်းစေခဲ့ပါတယ်။ ယနေ့အချိန်အထိ အရှင်ထာဝရဟာ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက်သက်ရောက်မှုရှိနေတာ ဘာကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်မနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပါတယ်။ ဒီရဟန်းပျိုကလေးဟာ ကျွန်မတွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ သူများနဲ့မတူ ထူးခြားပါတယ်။ သူဟာ စကားပြောဆိုရာမှာလည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို လုံးဝအနှောက်အယှက် မဖြစ်စေပါဘူး။ စကားပြောတဲ့အခါ သူဟာ ကျွန်မကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး လေးလေးစားစား ပြောတယ်။ အစပိုင်းတော့ ကျွန်မအနေနဲ့ အနည်းငယ်နေထိုင်ရခက်ပေမယ့် နောက်ပိုင်း သူ့စကားလုံးတွေထဲမှာ နစ်ဝင်သွားပါတော့တယ်။\nသူဟာ အင်္ဂလိပ်လို မပြောပါဘူး။ ကျွန်မမိတ်ဆွေတစ်ယောက်က စကားပြန်အဖြစ် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဘယ်လို အကောင်းဆုံး ကူညီနိုင်မလည်းဆိုတာနဲ့ အခြားဒုက္ခသည်တွေအတွက်လည်း ဆွေးနွေးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခွင့်ဟာ အဲဒီခဏတာအတွက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆွေးနွေးပွဲပြီးတော့ အဲဒီအရာတွေကို အလေးထားလုပ် ဆောင်ဖို့နဲ့ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲကြောင်း ကျွန်မ သိလာပါတော့တယ်။ ဘာကြောင်းလည်းတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်မ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်အခိုးခံရပြီး အိန္ဒိယသွားဖို့အစီအစဉ်ကိုလည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ရပါတော့တယ်။ ကျွန်မ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှက ထွက်ခွာပြီး ၂ရက်အကြာမှာ ကျွန်မကို တွေ့ချင်လို့ခရီးရှည်ကြီးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတဲ့ ဆေးခန်းက ကျွန်မ တပည့်တွေခမျာ ရောက်လာကြပါတယ်။\nကျွန်မအနေနဲ့အမျိုးသမီးများ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုနှင့် စော်ကားမှုမှု ကင်းလွတ်ရေးအတွက် ဆောင်ရွက်နေတဲ့ လန်ဒန်အခြေစိုက် အမျိုးသမီးများခိုလှုံရေးအဖွဲ့(Women’s Refuge ) မှာ အလုပ်ပြန်ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မအလုပ်ကို ကျွန်မ မြတ်နှိုးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အတွေးဆန္ဒတွေကတော့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှက အခြေအနေတွေဆိုကိုပဲ တိုးတိုးပြီး ပြန် ရောက်နေပါတော့တယ်။\nအရှင်ထာဝရကတော့ ကျွန်မကို ပုံမှန်အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး ကျွန်မတို့ MSN မှာ မကြာခဏ ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဥက္ကာလို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘုန်းကြီးကျောင်းပြင်ပဘ၀နဲ့ အဆင်ပြေအောင် ကူညီခဲ့ပါတယ်။ အခု သူဟာ စစ်တကောင်းနယ်မှာ နေထိုင်ပြီး ပြသနာပေါင်းစုံကိုလည်း တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပါတယ်။ အခြားဘုန်းကြီးအားလုံး ဘုန်း ကြီးကျောင်းတွေထဲမှာ သီတင်းသုံးနေထိုင်ဖို့ သွားကြပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အရှင်ထာဝရကတော့ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတွေကို တက်တက်ကြွကြွလုပ်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မအနေနဲ့ UNHCR ကို သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ကြောင်းနဲ့ ကျရောက်နေတဲ့ ချိန်းခြောက်မှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် စာရေး အသိပေးခဲ့ပါတယ်။\nနောက်ဆုံးမှာတော့ အခြေအနေတွေဟာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာပြီး အရှင်ထာဝရ တောကြီးထဲက ကျောင်းသင်္ခမ်းပဲ ပြန်ပြီး သီတင်းသုံးရုံက လွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မမှာ သင့်တင့်လျှောက်ပတ် တဲ့ ၀င်ငွေနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ အိမ်မှာ နေထိုင်နိုင်ပေမယ့် နည်းနည်းပဲ ကူညီနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အရှင်ထာဝရခမျာ ကျွန်မအ ပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို “အမေ”လို့ ရင်းရင်းနှီးနှီးခေါ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း တကယ့်သားအရင်း တစ်ယောက်လို သူ့ကို ချစ်ပါတယ်။\nသူက ကျွန်မကို သူကို လာတွေ့ဖို့ တတွတ်တွတ် ပြောရှာတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို သိုသိုသိပ်သိပ်နေဖို့ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက သူအဖမ်းခံရပြီး မြန်မာပြည်ပြန်ပို့လည်း ဂရုမစိုက်ဘူး သူတောထဲမှာ မနေချင်တာကိုပဲ ပြောတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုကူညီနိုင်မလည်း သူထင်သလိုလုပ်လိုက်မှာကို ကျွန်မ အလွန်စိုးရိမ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှကိုသွားပြီး ကူ ညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ အရှင်ထာဝရ ကျွန်မ လာမယ်ဆိုတာကိုသိရင်ပဲ စိတ်အေးသွားပြီး သူ့အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို လိုက်နာပါ့မယ်လို့ ဂတိပေးရှာတယ်။\nတောကြီးထဲက အရှင်ထာဝရနေရတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းဟာ မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာနဲ့ ဆက်ဆက်ထားတာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မလည်း သူတို့ရဲ့ကြင်နာမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးပြုတဲ့အနေနဲ့အလှူအတန်း ပြုခဲ့ပျါတယ်။ တောကြီးထဲကို တော်တော်ကလေး ကားမောင်းသွားရပါတယ်။ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ဖို့ ကားထဲက ထွက်ထွက်ခြင်းပဲ ရွာတီးဝိုင်းက စတင် တီးခတ်ပြီး ကလေးတွေက ပန်းတွေနဲ့ကျွန်မကို ကြိုဆိုကြပါတယ်။\nအရှင်ထာဝရက ကျွန်မလက်မောင်းကို ကြင်ကြင်နာနာဖေးမပြီး တောင်ကုန်းပေါ်ကို ခေါ်သွားပါတယ်။ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာတေ့ာ ကလေးတွေက ဗုဒ္ဓဘာသာဓလေ့အတိုင်း လက်အုပ်ကလေးတွေ ချီလို့ ။ လက်နက်ကိုင်ရဲတွေကလည်း ကျွန်မကို စောင့်ကြပ်ပေးကြပါတယ်။ ရဲတွေကကျွန်မကို ဘယ်သူလည်းလို့မေးမြန်းစစ်ဆေးတဲ့အခါ ကျွန်မမိတ်ဆွေ က နောက်ထပ်မေးမြန်းတာ မလုပ်ရန်အတွက် Takar ၃၀၀ကို လက်သိပ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ အရှင်ထာဝရက ကျွန်မကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပါတော့တယ်။\nဘုန်းကြီးကျောင်းကလေးဟာ သေးငယ်တဲ့ တဲကလေးသာဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိ။ အလင်းရောင်အတွက် ဖယောင်းတိုင်မီးနဲ့ ထွန်းညှိုရတယ်။ နံရံရဲ့ အလည်မှာတော့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်အတွက် လှပတဲ့ ကျောင်းဆောင်တစ်ခု ရှိပါ တယ်။ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး သူ့အနားမှာထိုင်ဖို့ကျွန်မကို လက်ယပ်ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်မအဖွဲ့တွေလည်း ဘုရားကျောင်းပေါ်သို့ရောက်လာကြတယ်။ ဆရာတော်က ဖယောင်းတိုင် ၁၀ တိုင်ထွန်းညှိုပြီး ကျွန်မအနာဂတ်အတွက် ဆွမ်းကို ဆန္ဒပြုပေးပါတယ်။ အရှင်ထာဝရဟာ ကျွန်မရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာထိုင်ပြီး သူရဲ့နေထိုင် မှုအပေါ် ကျွန်မ ကျေနပ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မက လာရင်းကိစ္စအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပြီး မိဘမဲ့ဂေဟာရဲ့ပတ်ဝန်ကျင်ကိုလည်း လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကို ထူးထူးခြားခြားပွဲလေးနဲ့ ဂုဏ်ပြုခဲ့ပါတယ်။ အရှင်ထာဝရမပါပဲ ကျွန်မ ပြန်လည် မထွက်ခွာချင်ပါဘူး။ သူ့အနေနဲ့လည်း သူ့အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မတို့စဉ်းစားပေးနေစဉ်ကာလအတွင်း ကျွန်မမိတ်ဆွေ မိသားစုနဲ့ လာနေဖို့ သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကျောင်းဝင်းအတွင်းက ထွက်ခွာလာတဲ့အချိန်အထိ တီးဝိုင်းကတီး ခတ်စဲဖြစ်လို့ ကျွန်မ ၀မ်းမြောက်ပီတိ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တည်းခိုရာအိမ်မှာ အမျိုးသမီးတွေများလို့ အရှင်ထာဝရအနေနဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ မူလဘုန်းကြီးကျောင်းကို သီတင်းသုံးနေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ နံနက်ခြောက်နာရီ မထွက်ခွာခင် သူ့အနား မည်သူမျှ မရှိချိန်မှာ ကျွန်မ ၁၅ နှစ်တာ ၀တ်ဆင်ခဲ့တဲ့ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို အရှင်ထာဝရ သူ့အား ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ သူနဲ့ဝေးနေပေမဲ့လည်း အမြဲမိဘသဖွယ်ရှိနေတဲ့သဘောကို ဆိုလိုတာပါ။\nဘင်္ဂလားဒေ့်မှာရှိတုန်း ကျန်မမှာ ၁၃ ရက်တွင် ၆ ရက်ကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာပဲ ကုန်ခဲ့ရတယ် ။ အခြေအနေတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ UNHCR နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အစည်းအဝေးတွေပါ တတ်ရောက်နေခဲ့ရလို့လေ။ ကိုဥက္ကာက အမြဲတမ်းလိုက်ပါပေးလို့ အဖော်ရပါတယ် ။ ကျမ ခြေထောက်တွေ ဖောရောင်လာပါတယ်။ အရမ်းပင်ပန်းတတ်တယ်ဆိုပေမယ့် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်နေရလို့ ကျမပျော်ပါတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်တဲ့အထိ မရောက်ခဲ့ပေမယ့် UNHCR အနေနဲ့တော့ ဒီပြသာနာကို ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အရှင်ထာဝရာကို တောကြီးထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့နဲ့ သူအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့ပါတယ်။\nနောက်ဆုံး ကံမကောင်စွာနဲ့ပဲ အခြေအနေတွေ တိုးတတ် မလာခဲ့ပါဘူး။ အရှင်ထာဝရမှာလဲ ၂၀၀၉ ဂျွန်လ ၂၈ ရက်မှာ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီ အိန္ဓိယသို့ သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမ မိသားစု မိတ်ဆွေတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလဲ အဲ့ဒီလိုခက်ခဲတဲ့ လတွေကို ကျမနဲ့အတူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် နေပေးကြပါတယ်။ နာရီပေါင်းများစွာ ကျမ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဘင်္ဂလားဒေ့်ရ်ှက အခက်အခဲတွေက ကျမရဲ့ အချိန်နဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အများကြီး ကုန်စေပါတယ်။ ကျမရဲ့ လျှိဝှက်စွာ ပါဝင်လုပ်ဆောင်ချက်တွေဟာ အခုမှတော့ အဆုံးသတ် ပန်းတိုင်ရောက်လုနီးပါပြီ။\nဆုတံဆိပ်တွေရခဲ့တဲ့ Burmar VJ ထဲက သူရဲ့မှတ်တမ်းဝင် လုပ်ဆောင်ချက်တွေကြောင့်လဲ လူသိများလာပါပြီ။ အခုအခါမှာ သူဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုမှာ သီတင်းသုံးနေပြီ အခြားနှစ်ပါးသော ရဟန်းတွေကလဲ ကျွန်မကို အမေလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ကျွန်မလဲ ဗမာဘုန်းကြီးများဆီမှ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ လေ့လာနေရပါတယ်။ အရှင်ထာဝရဟာ အလွန်ကိုပဲ ထူးခြားသူပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ အစလည် မရှိ ၊ အဆုံးလည်း မရှိသောကြောင့် ဒီဇာတ်လမ်းဆုံးသွားပြီလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။\nပေးပို့လာသူ ကိုအောင်မျိုးသိန်း၊ အားကျေးဇူးတင်ပါသည်.။\nPosted by ဒီမိုဝေယံ at Saturday, January 02, 2010\nလူထုလှုပ်ရှားမှုဖေါ်ဆောင်ရေးနှင့် စစ်အာဏာရှင်စနစ်တိုက်ဖျက်ရေးအင်အားစုမှ နှစ်သစ်ကူးည “FREE” လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်။\nဒီဇင်ဘာ (၃၁) ရက်နေ့၂၀၀၉ New Year အကြို ညက မန္တလေးမြို့ပေါ် နေရာအနှံ့အပြားမှာ “FREE 2010” ဆိုတဲ့ စာများ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ၅ ကျပ်တန်၊ ၁၀ တန်၊ ၂၀ တန်၊ ၅၀ တန်၊ ၁၀၀ တန်၊ ၂၀၀ တန် များ ကြဲဖြန့်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။\n“FREE 2010” စာတန်းပါ ပိုက်ဆံတွေကို မန္တလေးမြို့ပေါ် ၂၇ လမ်း၊ ၂၈ လမ်း၊ ၇၈ လမ်း၊ ၈၆ လမ်း၊ ၈၉ လမ်း၊ ၇၃ လမ်း ၃၅ လမ်း၊ ၆၈ လမ်း အစသဖြင့် လူစုလူဝေးရှိသည့် နေရာများမှာတွင် Happy New Year အော်ဟစ်တဲ့ အချိန်၌ ကြဲချခဲ့ကြပါတယ်။ လူအုပ်ထဲ ကြဲချခြင်းကြောင့် လူအတော်များများတော့ သတိထား ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အတော်များများမှလည်း ကောက်ယူသိမ်းဆည်းကြပါတယ်။\nမန္တလေး ကျုံးနဘေးမှာတော့ ထောက်လှမ်းရေး၊ ရဲ၊ ကြံ့ဖွတ်၊ စွမ်းအားရှင်များက အပြည့်နေရာယူ စောင့်ကြည့်နေကြပါတယ်။\nဒီ FREE (လွှတ်) လှုပ်ရှားမှုကို လဖစတ (လူထူလှုပ်ရှားမှုဖော်ဆောင်ရေးနှင့် စစ်အာဏာရှင်စနစ် တိုက်ဖျက်ရေးအင်အားစု - ဗမာပြည်) က ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\n"လဖစတ" အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ပြောပြတာကတော့ "ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ၂၀၁၀ ဆိုတဲ့ ဗမာပြည်နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုကာလကြီး ရောက်တော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အကြိုအနေနဲ့ ဒီလို FREE လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့တာပါ။ စစ်အဆိုးရအနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲ မျှတတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကို လုပ်ပေးမယ်ပြောပြော ယုံကြည်ချက်တစ်ခုနဲ့ အကျဉ်းကျခံနေရတဲ့ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်မပေးမှတော့ စစ်အာဏာရှင်တွေဟာ အပြောနဲ့ အလုပ်မညီဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အပါအ၀င် အဖမ်းဆီးခံ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ စစ်အစိုးရကို တောင်းဆိုတဲ့အနေနဲ့ ဒီလို FREE သို့မဟုတ် "လွှတ်" လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ရခြင်း ဖြစ်တယ်။\nကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဗမာပြည်သူလူထုကြီးကို တိုက်တွန်းချင်တာက FREE ဒါမှမဟုတ် "လွှတ်" ဆိုတဲ့ စာသားတွေ တစ်နိုင်ငံလုံး နေရာအနှံ့ ကိုယ့်ဘာသာ လိုက်ရေးကြစေချင်တယ်။ ဘောပင်လေးနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆော့ပင်န်လေးနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သင်္ဘောဆေး/မှုတ်ဆေးနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ နယူးရီးယား ၂၀၁၀ နှစ်သစ် ပထမဆုံးနေ့ကစပြီး ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ဗမာပြည်နေရာအနှံ့ လိုက်ရေးကြဖို့ နှိုးဆော်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လို ပိုက်ဆံ ဒါမှမဟုတ် စက္ကူစများပေါ်မှာလည်း FREE လို့ရေးပြီးလည်း ဖြန့်ဝေနိုင်ကြပါတယ်။"\nFREE သို့မဟုတ် "လွှတ်" များ ရေးသားဖြန့်ဝေကြခြင်းဖြင့် နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများ လွတ်မြောက်ရေးကို တောင်းဆိုကြပါစို့ ။\nလူထူလှုပ်ရှားမှုဖော်ဆောင်ရေးနှင့် စစ်အာဏာရှင်စနစ် တိုက်ဖျက်ရေးအင်အားစု - ဗမာပြည်။\n(Activists for Abolishing the Military Dictatorship - Burma Myanmar)။\nပြန်လည်မျှဝေ ပေးပို့ ပေးသော ကိုနစ်နေမန်းအားကျေးဇူးတင်ပါသည်.။\nငါတို့ အချင်းချင်းပဲသိတယ်။ ။\nအရွေးမှား ကြမှာလဲကွယ်။ ။\nဤကဗျာကို ပေးပို့ ပေးသော ကိုမိုးကျော် (rfa) အားကျေးဇူး တင်ပါသည်.။\nPosted by မြတ်လေးငုံ at Friday, January 01, 2010\nလူငယ် ဆိုတာ လူငယ်နဲ့တူတဲ့ လွတ်လပ်မူကို လိုချင်ကြတယ်၊လွတ်လပ်မူဆိုတာလဲ အထိန်းအကွတ်\nတယ်လို့အလကားနေရင်အပြောခံ ကြရမယ်ကျွန်တော် တို့ ရဲ့ဥာဏ်တွေ ကောင်းရဲသားနဲ့ဘာအတွေ့\nအကြုံဗဟုသုတ မှမရှိပဲ အရှက်ရကြရမယ် အဲ..ဒီထက်ဆိုးတာကအနာဂတ်ပျောက်ခြင်းပြသနာပါပဲ\nအချို့သောမိသားစုတွေမှာရှိပါတယ်၊ငွေကြေးပြသနာ ပါ ..၊ဒီအချက်က လဲ အရေးကြီးပါတယ် .။\nစာဖတ်ခိုင်းတတ်တဲ့မိဘတွေ ကိုရည်ရွယ် ပါတယ်။\nပိုအသက်ဝင်ပါတယ်ဒါမှပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့လူတွေအကြောင်းလူလောကရဲ့ရှုပ်ထွေးမူတွေကို တွေ့နိုင်မြင်နိုင်မှာပါ၊ဒီလို့ နဲ့ ခင်ဗျားတို့ သား/သမီးတွေဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့လူအသိုင်းအ၀ိုင်းကို\nကျွန်တော် ဟာလဲ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ ........ ။\nမေးလ် ထဲကနေပြီး ဒီပို့စ်လေးကို တင်ပြပေးစေချင်တဲ့လူငယ် တဦးရဲ့ ရင်ဖွင့်ချက်လေးကို\nတော်ကမြေတောင်မြောက်ပေးဘို့ကိုလုံးဝမလုပ်ပေးတဲ့ စစ်အာဏာရှင် အစိုးရ ..။သူများနိုင်ငံတွေလို\nတခြားနိုင်ငံတွေမှာ မိဘကငွေကြေးမတတ်နိုင်ရင် အစိုးရ ရဲ့ထောက်ပံ့ငွေနဲ့ ကိုယ်တတ်ချင်တဲ့\nကျမတို့မြန်မာနိုင်ငံကလူငယ်တွေကိုစာနာထောက်ထားမိတာကတော့အမှန်ပါ.။လူငယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဒါကမှားတယ်လို့ထောက်ပြ ပြောပြရင်လည်းထောင်ဒဏ်က(၆၅)နှစ်ကျခံရအုံးမှာလေ.။\nပြည်သူချစ် အနုပညာရှင်နှင့် နာရေးကူညီမှုလုပ်ငန်းများအား စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်နေသည့် ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ကိုကျော်သူ၏ (၂၀၁၀) ခုနှစ် ဆုမွန်ကောင်း။\nကိုကျော်သူ၏နှစ်သစ်ဆုတောင်းကိုပေးပို့ ပေးသော ကိုနစ်နေမန်း အားကျေးဇူးတင်ပါသည်.။


lulu: သခွားသီးသနပ်သုပ် (မော်လမြိုင်စတိုင်လ်)\nမင်္ဂလာပါရှင်။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဘွားက အိမ်မှာ မကြာခဏလုပ်ကျွေးဖူးတဲ့ သနပ်စုံလေးထဲက သခွားသီးသနပ်ကို အမှတ်တရအနေနဲ့ လုပ်ကျွေးပါမယ်နော်။\nလက်ဖျံရိုးအရွယ် သခွားသီး (၃) လုံး\nရှာလကာရည် လက်ဖက်ရည်အကြမ်းပန်းကန်လုံး (၁) လုံး\nဆား စားပွဲတင်ဇွန်း (၁) ဇွန်း\nအချိုမှုန့် လက်ဖက်ရည်ဇွန်း (၃) ဇွန်း\nပုစွန်ခြောက်မှုန့် စားပွဲတင်ဇွန်း (၅) ဇွန်း\nကြက်သွန်နီကြော် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး (၃) လုံး\nဆီချက်အရည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး (၁/၂) လုံး\nနှမ်းအနက် လှော်ပြီးသား (၃) ကျပ်သားနဲ့\nသခွားသီးကို ရေစင်အောင်ဆေး ထက်ခြမ်းခွဲပြီး ကန့်လန့်ဖြတ် ခပ်ပါးပါးလေးတွေဖြစ်အောင် လှီးပေးပါ။ သခွားသီးတွေ အားလုံး လှီးပြီးပြီဆိုရင် ဇလုံတစ်လုံးထဲထည့်ပြီး သခွားသီးတွေကို ရှာလကာရည်နဲ့ ဆားနဲ့ အတူရောနယ်ပေးပါ။ ပြီးရင် သခွားသီးတွေကို ပိတ်ပါးစနဲ့ ထုပ်ပြီး လုံအောင်ပိတ်လိုက်ပါ။\nဇလုံအကြီးတစ်လုံးကိုယူ၊ ပြီးတော့ ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ကို ဇလုံထဲ မှောက်ထည့်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် အပေါ်ကနေ သခွားသီးအိတ်ကို တင်ပြီး သခွားသီးအိတ်ရဲ့အပေါ်ကနေမှ ကျောက်ပျဉ်ဖိ၊ ကျောက်ပျဉ်ပေါ်ကမှ ငရုတ်ဆုံကို တင်ပြီး အနည်းဆုံး နှစ်နာရီလောက် ဖိထားပေးလိုက်ပါ။ အပေါ်က အလေးချိန်ရဲ့ ဖိအားနဲ့ သခွားသီးထဲက အရည်တွေ စိမ့်ထွက်လာမှာနော်။ အရည်တွေကို သပ်သပ်ဖယ်ထားလိုက်။ သုပ်စားခါနီးကျရင် သခွားသီးတွေထည့်ထားတဲ့ အိတ်ထဲက သခွားသီးတွေကို ယူပြီး မြည်းကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်နဲ့ ၀ါးလို့စားလို့ကောင်းပါတယ်နော်။ (သခွားရည်ကိုတော့ ခေါင်းလျှော်မယ့်ရက်ဆို ခေါင်းမလျှော်ခင် တစ်နာရီလောက်အလိုမှာ အဲ့ဒီသခွားရည်ကို လိမ်းပြီးမှ ခေါင်းလျှော်ရင် အဲ့ဒါ ဦးရေကိုအေးစေတယ်)\nနှမ်းအနက်ကို ဒယ်အိုးထဲထည့်ပြီး မီးဖိုပေါ်မှာ မီးအေးအေးနဲ့ လှော်ပေးပါ။ နှမ်းလှော်နံ့လေး သင်းလာရင်တော့ အကျက်ညီအောင် သေချာမွှေပေးပြီးတော့ မီးဖိုပေါ်က နှမ်းလှော်အိုးကို ချပြီး ပန်းကန်လုံးထဲ ပြောင်းထည့်ပေးပါ။ နောက်ပြီး ဒယ်အိုးထဲ ဆီထည့်၊ ဆီပူလာပြီဆိုရင် ငရုတ်သီးအခြောက်တောင့်ထည့်ပြီး မီးနွေးနွေးနဲ့ကြော်ပေးပါ။ ငရုတ်သီးကြော်ရပြီဆိုရင်လည်း ပန်းကန်ထဲပြောင်းထည့်ပေးထားပါနော်။\nအားလုံးအသင့်ဖြစ်ရင် ဇလုံအကြီးကြီးထဲမှာ သခွားသီးတွေထည့်၊ ဆား၊ အချိုမှုန့်၊ ပုစွန်ခြောက်မှုန့်၊ ဆီချက်အရည်၊ ကြက်သွန်နီကြော်တွေ ထည့်ပြီး အားလုံးသမအောင် မွှေပေးပါ။ ပြီးရင် အရသာကို မြည်းကြည့်ပါ။ ပြီးတော့မှ နှမ်းလှော်မွှေးမွှေးလေးထည့်ပြီး မွှေပါ။ ပြီးသွားရင်တော့ ပန်းကန်ပြားလေးထဲ သခွားသီးသနပ်သုပ်လေးကို ထည့်၊ အပေါ်ကနေ ကြက်သွန်နီကြော်လေးထည့်ဖြူးပေးပါ။ ငရုတ်သီးတောင့်လုံးကြော်လေးထည့်ပါ။ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အနံ့အရသာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သခွားသီးသနပ်သုပ်လေး ရပါပြီနော်။ အအီလည်းပြေ၊ ခံတွင်းလည်း မြိန်စေတဲ့ သခွားသီးသနပ်သုပ်လေးပါနော်။\n(မှတ်ချက်။ သတ်သတ်လွတ် စားသုံးသူများအတွက် ဆိုရင်တော့ ပုစွန်ခြောက်မှုန့်မထည့်ဘဲ သုပ်စားနိုင်ပါတယ်နော်။)\nAnonymous April 7, 2010 at 9:40 AM\nHi Ma Ma Lu,\nCan you please fix the details link of this post?\nI want to make 'tha nat sone'.\nbut unable to go to the details.


ဘင်္ဂါလီ ရိုဟင်ဂျာအရေး သမ္မတ တိုက်တွန်းချက် UNHCR မဟာမင်းကြီး ပယ်ချ\nဘင်္ဂါလီ ရိုဟင်ဂျာအရေး သမ္မတ တိုက်တွန်းချက် UNHCR မဟာမင်းကြီး ပယ်ချ မြန်မာနိုင်ငံ ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း တရားမ၀င် ရောက်ရှိနေကြတဲ့ ဘင်္ဂါလီ ရိုဟင်ဂျာတွေကို ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များ မဟာမင်းကြီးရုံး UNHCR က တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ တိုက်တွန်းချက်ကို ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များ မဟာမင်းကြီး Mr. Antonio Guterres က ပယ်ချလိုက်ပါတယ်။\n၂၀၁၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၂ ရက်က သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ မဟာမင်းကြီးရုံး အကြီးအကဲ Antonio Guterres နှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးနေစဉ်။\nပြီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင်လ (၁၁) ရက်နေ့က နေပြည်တော်ကို ရောက်ရှိနေတဲ့ UNHCR မဟာမင်းကြီး Mr. Guterres နဲ့အဖွဲ့ကို သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်က လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ရာမှာ လက်ရှိ ရခိုင်ပြည်နယ် အရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလေးအနက်ထား စဉ်းစားနေကြောင်း၊ မိမိတိုင်းရင်းသားများကို တာဝန်ယူမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ခိုးဝင်လာတဲ့ ရိုဟင်ဂျာတွေကို လက်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ နောက်ဆုံး ဖြေရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းအနေနဲ့ ခိုးဝင်လာတဲ့ ရိုဟင်ဂျာတွေကို UNHCR ကို အပ်နှံပြီး ဒုက္ခသည် စခန်းအဖြစ် ထားရှိဖို့၊ UNHCR က ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဖြစ်ကြောင်း၊ တတိယနိုင်ငံက လက်ခံမယ်ဆိုရင်လည်း ပို့ပေးမှာ ဖြစ်ကြောင်း သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်က UNHCR မဟာမင်းကြီးကို ပြောဆိုခဲ့တယ်လို့ သမ္မတရုံး အင်တာနက် စာမျက်နှာမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။\nဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မနေ့က ကျင်းပတဲ့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲမှာ UNHCR မဟာမင်းကြီး Mr. Guterres က -\n"ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များ ဆိုင်ရာ မဟာမင်းကြီးရုံးက စီစဉ်ဆောင်ရွက်တဲ့ ပြန်လည်နေရာချထားရေး အစီအစဉ်ဆိုတာက အလွန်ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် တိုင်းပြည် တစ်ပြည်ကနေ တခြား တိုင်းပြည်ကို ထွက်ပြေးလာကြသူ ဒုက္ခသည်တွေ အတွက်ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာပြည် ရိုဟင်ဂျာ ပြဿနာနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ မိမိတို့UNHCR အနေနဲ့ ကတော့ ရခိုင်၊ ရိုဟင်ဂျာ မခွဲခြားဘဲ လူသားချင်း စာနာတဲ့ အကူအညီတွေကို ပံ့ပိုး ဆောင်ရွက်သွားဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိတို့ရဲ့ ပြန်လည် နေရာချထားရေး အစီအစဉ်ဆိုတာက တကယ့် ဒုက္ခသည်တွေ အတွက်သာ ဖြစ်ပါတယ်"လို့ သူက သတင်းထောက်တွေကို ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။\nအဲဒီ သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲ အကြောင်းကို အာအက်ဖ်အေ အဖွဲ့သား ဦးသစ်ဆင်းက ထုတ်နုတ် တင်ပြထားတာ နားဆင်နိုင်ပါတယ်။\nရိုဟင်ဂျာအမည်ခံ ဘင်္ဂလီလူမျိုးတွေကို လုံးဝလက်မခံသင့်ပါ သူတို့ဟာ မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်းအဆက်ဆက်ကိုပြန်ကြည့်ရင် သူတို့က ဘယ်တုံးကမှာ မြန်မာနိုင်ငံသားမဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုဒါကို မြန်မာ့သမိုင်းကြောင်းသိနားလည်သူတိုင်း လက်ခံမှာဖြစ်ပါတယ်။\nJul 31, 2012 07:37 AM\nour president is right.the true media for myanmar will stand with myanmar people Jul 28, 2012 02:21 AM\nJul 22, 2012 06:43 AM\nUNHCR - get out from our country. We do not need you. You are liar, you are uselss, you know that Rohingas are not our ethnic group and they came from Bengaladesh. Our country is now starting to build democracy, and do not make unrest because of you UNHCR. Get out from Burma and take all Rohingas with you.\nim myanmar rakhine is most terrious than taliban