အရာအားလုံးပြီးပြည့်စုံခဲ့သော ဘ၀တစ်ခု၏ ရာဇ၀င်: 2009\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Tuesday, December 29, 2009 in နည်းပညာများ\nဖြိုးဇာနည့် Mr-Zarni့့ပီအိတ်ဝိုင်အို ဇတ်အေအာအန်အိုင့် :P\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Monday, December 21, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\n(၁)မိုးသက်လေပြင်းကျချိန် ချစ်ိသူ စိုမှာစိူးလို့အကာအကွယ်ပေးပြီးလိုက်မိုးပေးသူ\n(၂)သူ့ လက်ကို တွဲမိချိန် ကိုယ့်စီက ကြောက်ရွံ့ မှုတွေ အဝေးကို ပြေးစေသူ\n(၃)ချမ်းအေးတဲ့ဆောင်းမနက်မှာ ကိုယ့်ကို နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်စုံပေးသူ\n(၄)ကိုယ့်စိတ်ပျက် အားငယ်လို့ မျကရည်ကျချိန် မှီစရာ ပုခုံးတစ်စုံ ငှားပေးသူ\n(၅)ဂျုလီယာ ရောဘတ်ကို ကြိုက်ပေမယ့် ဒီကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံး အလှဆုံးဟာကိုယ်\n(၆)ဂျက်ကီချန်းကားတွေကြိုက်ပေမယ့် လွမ်းဆွေးစရာ ကိုးရီးယားကားတွေကိုမပျင်းမရိဘဲ\nကိုယ်နဲ့ အတူ လိုက်ကြည့်တက်သူ\n(၇)ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ကိုယ့်နဲ့ အတူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လိုက်ရေတက်သူ\n(၈)ကိုယ်မွေးနေ့ ကိုမှတ်မိပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ မေ့တက်သူ\n(၉)သူ့ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ကိုယ်ဒေါသထွက်ချိန် အနမ်းတစ်ပွင့်နဲ့နှစ်သိမ့်တတ်သူ\n(၁၀)မျိုကကျပေမယ့် ကိုယ်ချက်တာ အကောင်းဆုံးဆိုပြီး အားပါးတရ စားပြတတ်သူ\n(၁)ငြင်းခုံရန်ဖြစ်ချိန် ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးချင်ပေမယ့် တင်းခံပြီးပြန်ငြင်းတတ်သူ\n(၂)ချစ်သူရဲ့ ဂတိသစ္စာတွေကို နှလုံးပေါ်မှာ ထွင်းတားပေမယ့် ”ကျွန်မကို ချစ်မိတာ\nနောင်တ မရဘူးလား” လို့လိုက်မေးတက်သူ\n(၃)လပ်းဖြတ်ကူတဲ့ အချိန် ချစ်သူရဲ့ ခြေလှမ်းအတိုင်း လိုက်လှမ်းချင်တဲ့ သူ\n(၄)ချစ်သူရဲ့ရှေ့ မှာ မလှဆုံး၊ချစ်စရာ မကောင်းဆုံးဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်တတ်သူ\n(၆)အချက်အပြုတ် မတတ်ဘဲ မီးဖိုတစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက် ချစ်သူကို ကိုယ်တ်ိုင်ချက်ကျွေး\n(၇)ဗေဒင် လက္ခဏာတွေတွက် ယတြာတွေ လိုက်ချေပြီး ချစ်သူနဲ့ပေါင်းဖက်ရအောင်လုပ်သူ\n(၈)ချစ်သူကို တစ်နေ့ မမြင်ရင် နံရိုးတစ်ချောင်း လျော့နေတယ်လို့ ထင်သူ\n(၉)ချစ်သူ မောပန်းတဲ့ အချိန်၊ စိတ်ညစ်တဲ့ အချိန်မှာ ရင်ခွင်ထဲ ထွေးပွေ့ပြီးနှစ်သိမ့် တက်သူ\n(၁၀)ပျော်ရွှင်မှုတွေကို နွေးထွေးတဲ့အနမ်းနဲ့ ချစ်သူကို မျှဝေးပေးတက်သလိုစိတ်ညစ်ဝမ်းနည်း\nမှုတွေကို မျက်ရည်နဲ့ အတူချစ်သူ ကိုရင်ဖွင့်တက်သူ\n(၁)ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှပ်နေပါစေ ကိုယ့်ဖုန်းကို ဖွင့်ထားပြီး သူ့ ဆီကမက်ဆေ့ဒါမှ\nမဟုတ်ဖုန်းကိုစောင့်နေမိတယ်ဆိုရင် သူ့ ကို ကိုယ်ချစ်မိသွားလို့ ပဲ။\n(၂)သူနဲ့ အတူ နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရတာကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် သူ့ ကို\n(၃)အတူရှိနေတဲ့ အချိန် သူ့ ကို ဂရုမစိုက်ချင် ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် ကိုယ့်မြင်ကွင်းထဲ\nကနေ သူပျောက်သွားရင် အပူတပင် လိုက်ရှာတတ်တာ သူ့ ကိုကိုယ်ချစ်မိသွားလို့ ပဲ။\n(၄)သူဖျားနာနေရင်၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရလာရင် လိုတာထက် ပိုစိုးရိမ်မိရင် သူ့ ကိုကိုယ်\nချစ်မိ သွားလို့ ပဲ။\n(၅)တစ်ခြားလူအပေါ် သူစေတနာပိုမိလို့ကိုယ့် စိတ်ထဲ ကနေ မနာလို အူတိုမိရင်သူ့\n့ ကို ကိုယ်ချစ်မိသွားလို့ ပဲ။\n(၆)သူ့ ရဲ့ချိုမြမြ အပြုံးတွေကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းလေးတွေပါလိုက်တွန့်တတ်ရင်\nသူ့ ကို ကိုယ်ချစ်မိသွားလို့ ပဲ။\n(၇)ဒီစာကို ဖတ်နေချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကိုယ်သတိရနေမိရင် သူ့ကိုကိုယ်ချစ်မိ\nမှတ်ချက် - Mail ထဲမှ ကောက်ယူသည်။\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Tuesday, December 01, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\nတယ်ဆိုပါတော့။ ခြောက်နေတဲ့အာခေါင်ကိုဆေးကြောဖို့အတွက်ရေဗူး ကိုလှမ်းယူလိုက်တယ် အိုးးးးးးးးး\nပေါ့ရွှတ်နေတဲ့ ရေဗူးတစ်ဗူး လက်ထဲပါလာတယ်။ သွားပြီပေါ့ တံတွေးတွေတောင်ခမ်းနေပြီ။လူကလဲစိတ်\nခြောက်ခြား လို့ကယောင်ကတမ်းနဲ့ပေါ့။စောင်တွေကန်ချပစ်ချင်ပေမဲ့ ကြောက်နေတယ်အိမ်မက်ထဲကသူ့\nမျက်နှာကြီးကိုပေါ့့သူဆိုတာအမြဲတမ်းပြုံးနေတတ်တဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့့ပြီးတော့\nရေ့လို့တိုးတိုးလေးတစ်ခွန်းပြောလိုက်ရုံနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကို ရေတစ်စက်ချင်းချပြီးတိုင်မဲ့သူတွေဝိုင်းအုံလို့့\nသယ်ရင်းတွေမိသားစုတွေနဲ့ အားရှိလိုက်တာ့တွေးမိလိုက်တာကတော့ “သူမရှိတော့ဘူးးးးးးးး” လိုပေ့ါ့။\nအခုကျွန်တော်အိမ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု သိူ့မဟုတ် အတိတ်ထဲကိုခဏပြန်ရောက်သွားတယ်ထင်ပါတယ့်\nနဲ့ဆယ်မိနစ် တိတိ ရေအရမ်းငတနေပေမဲ့ ရေမရှိတဲ့ ရေသန့်ဗူးခွံလေးကိုဖြစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းးးးနဲ့့\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Thursday, November 26, 2009 in ကျွန်တော့်အကြောင်း\nဖြစ်တဲ့ shanmakalay.blogspot.com ကblogger မမတစ်ယောက်အကူအညီနဲ့ ကျွန်တော်ဘလော့ပြန်ရေးဖို့အကြောင်းပြန်\nနောက်ထပ်ဘလော့ဂါတွေရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်လဲမသိဘူ့း့ရှိချင်မှလဲရှိနေနိုင်မှာလေနော်။ဒီတော့ကျွန်တော်ဟာရေ\nငတ်တုန်းရေတွင်းထဲကျဆိုသလိုပဲ ဒီနေ့အိမ်ကနေထွက်လာရတာအရမ်းကိုတန်ဖိုးရှိသွားပါတယ်။blogger shyanmakalay ကို\nကောင်းသိတာပေါ့ ကျွန်တော်ဘလော့ စရေးဖြစ်ခဲ့တာ အဖြူရောင်သံစဉ်မှာ DJ ဇာနည် ဆိုပြီးရပ်တည်ဖြစ်ခဲ့တာတွေဟာသူ့ကြောင့်\nပဲပေါ့ ။။။။။။အရင်ကကျွန်တော် shanmakalay.blogspot မှာပဲအချိန်တွေကုန်တတ်ခဲ့တယ့်အဖြူရောင်သံစဉ်ရေဒီယိုကို သူ့ရဲ့ဘ\nလော့ကလေးထဲမှာကျွန်တော်စသိခဲ့ရတာ့နောက်ပြီးနောက်ပြီးးးးးကျွန်တော့်ရဲ့ zopia.com ကအလှအပအဆင်တန်ဆာလေး\nတွေ ပြီးတော့gtalk ကနေအပူကပ်ပြီးအမြတမ်း zopiaကိုအလှဆင်ခိုင်းခဲ့တာတွေလေ့အဟတ်ဟတ့့်အစုံအစုံပါပဲဗျာ\nသူ့ဘလော့လေးကိုသာကျွန်တော်မသိခဲ့ရင် ကျွန်တော်ဟာbloggerတစ်ယောက်လဲဖြစ်လာမှာမဟုတ်တော့သလို APYTZ ရဲ့\nကျွန်တော်ကသာကြိတ်ပြီးကျေးဇူးတင်နေတာ အဲ့ဒီ အမ ကတော့ကျွန်တော့်ကိုမှတ်တောင်မှတ်မိရဲ့လားမသိဝူး့းအင်းလေး\nထားပါဗျာ့အဲ့ဒီအမ သာဒီpostလေးကိုဖတ်မိသွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုမှတ်မိကောင်းမှတ်မိလာနိင်ပါလိမ့်မယ့်\nဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒီ shanmakalay ရဲ့ gtalk nick name ကလဲပြောင်းသွားတာကိုးးးးးးးးး\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Thursday, November 26, 2009\nသယ်ရင်းရဲ့ PC ကိုမြန်ချင်ပါသလား???????\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Wednesday, August 19, 2009 in နည်းပညာများ\nWindows သုံးရတာ နှေးတဲ့ ပြသနာက တော်တော်များ ရင်ဆိုင်ကြရပါတယ်....\nကျွန်တော် လက်ရှိဆက်တင်လုပ်ပြီးသုံးနေတဲ့ "Windows ရဲ့ Performance ကိုမြှင့်သုံးတဲ့ နည်း" လေး ပြောပြပါ့မယ်..\n(၁) Windows မှာ သိပ်မလိုအပ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လျှော့ချပါ....\nStart-> Control Panel -> ထဲမှ System ကိုဖွင့်ပါ၊\nSystem Properties -> Advanced Tag-> Performance ရဲ့ Setting ထဲကိုဝင်ပါ၊\nPerformance options--> Visual Effets --> Customs ကိုရွေး ပြီး\nအောက်ဆုံး Effects (၃) ခု ကိုပဲ အမှတ်ခြစ်ပြီး ကျန်တာတွေကို Blank ထားပါ။\nပြီးရင် Apply --> OK နှိပ်ပါ။\n(၂) Paging Files တွေ အတွက် Virtual Memory ကိုမြှင့်သုံးဖို့ \nအထက်ပါအဆင့်အတိုင်းပြန်သွားပြီး Performance Options-->Advanced ထဲကိုဝင်ပါ၊\nအကန့် သုံးခုရဲ့ အောက်ဆုံးအကန့် Virtual Memory မှာ Change ကိုနှိပ်ပါ၊\nVirtual Memory ထဲမှာ လက်ရှိ ၀င်းဒိုး တင်သုံးထားတဲ့ ဟာ(ဒ်)ဒစ် ကိုရွေးပြီးဖြစ်နေမယ်၊\nSpace Available နှင့် အောက်ဆုံးမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ Recommended ပမာဏ အတိုင်း\nInitial Size(MB) နှင့် Maximum Size (MB) နေရာတွေမှာ ပြောင်းထည့်ပါ၊\nပြီးရင် Set--> OK ကိုနှိပ်ပြီးပြန်ထွက်ပါ။\n(၃) Windows အတက်မြန်ဖို့မလိုအပ်တဲ့ Services တွေနဲ့Start Up ပရိုဂရမ်တွေကိုကိုဖြုတ်ချထားဖို့ .\nStart-->Run ဘောက်(စ်) ထဲမှာ msconfig လို့ ရိုက်ပြီး Enter ခေါက်ပါ၊\n(က)System Configuration Utility ရဲ့ Services ကို ၀င်ပြီး အရင်ဆုံး Hide All Microsoft Services\nကိုအမှတ်ခြစ်ပါ၊(Windows ဟာ Microsoft Services တွေနဲ့တိုက်ရိုက်ပက်သက်နေလို့မှားမဖြုတ်မိအောင်) ပြီးရင် အထဲမှာ မလိုအပ်ဘူး ထင်တဲ့ Services တွေကို Blank(uncheck)လုပ်ပါ၊\n(ခ) System Configuration Utility ရဲ့ Startup ကို ၀င်ပြီး စက်စဖွင့်ဖွင့် ခြင်းရှိသမျှ Run နေတဲ့ Program\nတွေကို Blank (uncheck) လုပ်ပါ၊ (windows တက်ပြီးရင်မှ အသုံးလိုမှ ဖွင့်သုံးတာ ကောင်းပါတယ်)။\n(ဥပမာ- skype, Gtalk တို့ လို ပရိုဂရမ်တွေ သုံးချင်တဲ့အချိန်မှ ဖွင့် သုံးတာကောင်းပါတယ်။\nနောက်တစ်ခု ကောင်းတာက ဘာမှန်ညာမှန် မသိဘဲ စက်ဖွင့်တာနဲ့လှုပ်ရှားသောင်းကျန်တဲ့ Spyware\nတွေ Trojans တွေ ကာကွယ်ပြီးသား ဖြစ်သလို ဘယ်လိုမှ Uninstall (ဖြုတ်ချလို့ ) မရတဲ့ Spyware\nprograms တွေ ကိုချုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။ပြီး မှ programs files ထဲ ကနေ Folder တစ်ခုလုံး Delete\nအားလုံးပြီးရင် Apply--> Ok နှိပ်ပြီး Restart လုပ်ပါ။\nWindows ပြန်တက်လာလို့Message ပေါ်လာရင် Don't Show Me Again လုပ်ပြီး OK နှိပ်ပါ။\n(၄) ပြန့် ကြဲနေတဲ့ ဖိုင်အပိုင်းအစ တွေကိုပြန်စုစည်ဖို့Disk Defragment လုပ်ပါ၊\nMy Computer ကို Right Click နှိပ်ပြီး-->Manage ထဲကိုဝင်ပါ၊\nStorage-->Disk Defragment ကိုနှိပ်ပြီး ညာဘက်ခြမ်းထဲက HDD တွေကို တစ်ခုခြင်း\nရွေးပြီး အောက် မှ Analyze အရင်လုပ် ပြီး Disk Defragment လုပ်ပါ၊\n(၅) Internet ကိုအသုံးပြုတဲ့ Computer Userတွေ Internet Explorer, Firefox စတဲ့ Web Browser တွေရဲ့\nTemporary Files တွေကိုရှင်းဖို့ မေ့နေတတ်ကြတယ်။\nInternet Explorer ကိုရှင်းဖို့ \nStart-->Control Pannel--> Internet Options ကိုသွားပါ၊\nGeneral ထဲမှ Temporary Internet Files မှ Delete Cookies Delete, Delete Files လုပ်ပါ၊\nပြီးရင်ဘေးက Setting ထဲကိုဝင်ပြီး Amount of Disk space to use ကို 25 MB လောက်ပဲထားပါ၊\nOK နှိပ်ပြီး Internet Options ရဲ့ နောက်ဆုံး Tag ဖြစ်တဲ့ Advanced ကိုသွားပါ၊ Steeings အောက်ထဲက\nSecurity နေရာ မှာ Empety Temporary Internet Files Folder when Internet Browser is closed ကို\nရှာပြီး အမှတ်ခြစ်ပါ။(Internet Browser ကိုပိတ်ပြီးတာနဲ့Temporary Files တွေကိုဖျက်ပြီးဖြစ်အောင်လို့ ပါ)\nပြီးရင် Apply--> OK နှိပ်ပါ။\nFirefox အတွက် ကတော့ Tools ရဲ့ အောက်မှ Clear Private Data လုပ်ရင် ရပါပြီ။\nအဲဒီ အချက် (၅) ချက်လောက် လုပ်ရင် စက်ရဲ့Performance ဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့အနေအထား ဖြစ်သွားပြီး သုံးရတာ မြန်ဆန်သွက်လက်နေပါမယ်။\nကျွန်တော် ပြောပြတဲ့ အချက်တွေထဲမှာ အမှားအယွင်း ရှိရင် ထောက်ပြဝေဖန်ပေးပါ ခင်ဗျာ.....\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Tuesday, August 18, 2009 in ကဗျာ\nရေးဖွဲ့ဖြစ်ခဲ့တာမို့့ကဗျာမဟုတ်သော ကဗျာလေးဖြစ်သွားတာပါ့\n၁၄၉၉ မေတ္တာတွေနဲ့ တစ်ချိန်က "ကို"\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Monday, August 17, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\n၁၅၀၀ အချစ်တွေကို တစ်လျှော့ချပစ်လိုက်ရတဲ့ ဘဝရာဇဝင်လေးတစ်ခုပေါ့့\nကိုငါတမ်းတမိတိုင်းနင့်ပုံရိပ်လေးကိုမြင်ယောင်မိတိုင်း နင့်အသံလေးကိုငါကြားယောင်မိတိုင်း နင့်ကိုငါ\nအရမ်းသတိရတယ် အရမ်းလွမ်းတယ်ဟာ့တကယ်တော့အလွမ်းဆိုတာဟာ ပူလောင်လွန်းလှပါလား\nယောက်မှာ မမျှတတဲ့ကံတရားရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝေးခဲ့ကြရတယ်ဆိုတာကိုတွေးမိတိုင်း ငါအခုထိfeel\nအဟတ်ဟတ့်ရယ်ရတယ် ဒေး ရာ့အချစ်ဆိုတဲ့သံယောဇဉ်ကိုမြဲလာအောင်လုပ်ယူ ခဲ့ကြတဲ့ငါတို့နှစ်\nယောက်လုံးဟာ ကံတရားကြောင့်ဝေးသွားခဲ့ကြရင်ဆိုတာကိုဘာလို့များမတွေးမိကြတာပါလိမ့့့်ဖုန်းတွေ\nမယ်ဆိုတာသာကြိုသိခဲ့ရင် နင့်ကိုငါခိုးပြေးခဲ့တယ်သိလား ဒေ့း့နင်ရောအခုငါ့လိုပဲတွေးနေမလား?????????\nအုံးမှာဟ့အခုတော့ ငါ့မှာရယ်ဖို့မပြောနဲ့ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေကိုတောင် အံကြိတ်ပြီးပြုံးနေရတယ်ဟာ့\nတယ် ဒေး ရယ့်\nငါ့ရဲ့အိမ်ထောင်ဦးစီး ၊ အိမ်ဦးနတ်ဆိုတဲ့အရိပ်အောက်မှာခိုလှုံခွင့်ပေးမဲ့အမျိုးသမီးမျိုးဟာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတဲ့အမျိုး\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Saturday, August 15, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\nလူတစ်ယောက်ဟာ ချောက်ထဲကျတော့မဲ့ မြည်းတစ်ကောင်ရဲ့အမြီးကို ဆွဲပြီးချောက်နှုတ်ခမ်းပေါ်\nကိုဆွဲတင်ဖို့ ကြိုးစားနေသတဲ့..။ ဒါပေမဲ့...မြည်းကလည်း ကြောက်လန့်တကြားရုန်းကန်နေတော့\nသူပါ ချောက်ထဲကျမလိုဖြစ်နေတာကြောင့် ဆွဲမတင်ဖြစ်တော့ပဲနောက်ဆုံးမှာ လွတ်ချလိုက်ရသတဲ့.....။\n“ တကယ်တော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုရတယ်ဆိုတာ တစ်ခုလုံးကို ရတာ မဟုတ်ဘူး...လေ ။ ”\nကောင်းကင်ကြီးက မှုန်မှိုင်းနေလိုက်တာ။ လ၀န်းသော်တာနဲ့ သူ့ကို ၀န်းရံခစားနေတဲ့ ကြယ်လေးတွေလည်း မိုးသားတွေကြောင့် ကွယ်ပျောက်နေရရှာ။ ဒီအချိန်လေးမှာပဲ ကောင်လေးတစ်ယောက် မှိန်ပြပြ မာကျူရီမီးလုံးအောက်က ပေတစ်ရာလမ်းပေါ် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလို့ လျှောက်လှမ်းနေလေရဲ့။ ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်တွေများ ရှိနေပါလိမ့်။ အင်း........... သူ့ခံစားချက်တွေကို မိုးနတ်ဒေ၀ါက သိသွားလို့နဲ့ တူပါရဲ့ နှင်းမိုးလေးတွေ တဖွဲဖွဲ ရွာချပေးလိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း\nလက်ကိုင်ပုဝါလေးတစ်ထည်နဲ့ မိုးရေထိလို့ မင်တွေ ပြန့်နေတဲ့ စာခေါက်လေးတစ်ခု။ ပြီးတော့......... မိုးက အငြိုးတကြီးရွာလာ\nသလို ကောင်လေးလည်း မိုးနဲ့အပြိုင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တော့တယ်။ နှုတ်ကလည်း " ရင်ထဲက မိုး၊ ရင်ထဲက မိုး " ရယ်\nဆိုပြီး ရေရွတ်နေလိုက်တာ။ ဒါဆိုရင်တော့ သူ အသည်းကွဲနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။\nဟုတ်ပါတယ်ဗျာ၊ ကျွန်တော့် အသည်းကွဲနေတာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က " မာန်"။ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ ကောင်မလေးနာမည်က " မိုး "။ မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းလို မဆုံနိုင်တဲ့အဖြစ်က ဒီလို.......................\nကြည်လင်သာယာနေသော ကောင်းကင်ကြီးအောက်မှာ အပူအပင်ကင်းစွာ " မိုး " နဲ့ " မာန် "တို့ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြတာပေါ့။\nမိုး။ ။ ငါတို့ ဘာကစားနည်း ပြောင်းကစားရင် ကောင်းမလဲ။\nမာန်ကလဲဟာ အိုးပုတ်၊ ချုိးရုပ်တမ်း ကစားရတာ ကောင်းရဲ့သားနဲ့။ ဘာလို့ ပြောင်းကစားချင်ရတာတုန်း။\nအာ....... ဒါ မိန်းကလေးတွေ ကစားတဲ့နည်းဟ၊ ငါ မကစားချင်တော့ဘူး။\nအောင်မယ်၊ နင်ကများ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဘာကစားနည်း ပြောင်းချင်ရပြန်တာလဲ။\nငါ ကုလားမစည်း နင်းချင်လို့ဟ။\nမာန်ရယ်၊ စဉ်းစဉ်းစားစားလည်း ပြောပါဦး။ ဒါလည်း မိန်းကလေးပဲ ကစားရတဲ့ဟာကို။\nအာ....... မသိဘူးဟာ၊ ငါ အဲ့ဒါပဲ ကစားချင်တယ်၊ ကစားမှာလား၊ မကစားဘူးလား၊ ပြော....... ။\nအေး..... အလျှော့ပေးပါတယ်၊ မာန်ရယ်။ နင် စည်းဆွဲရင် ငါကစားမယ်။\nဒါဆို ငါက စည်းဆွဲရတော့၊ ငါ အရင် စကစားမယ်။ သဘောတူလား။\nအေးပါ၊ ငြင်းရင် မကစားဘူးနော်။\nအေးပါ၊ မငြင်းဘူး၊ ကတိပေးပါတယ်၊ မိုးရယ်။\nပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားရင်း မောလာတော့..................\nတော်ပြီ မာန်၊ ခုန်ရတာ မောနေပြီ၊ မကစားတော့ဘူး။\nအေး..... ဟိုနားက မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ် သွား အမောဖြေကြတာပေါ့ဟာ။\nမိုး၊ ကောင်းကင်ကြီးက အရမ်းလှတာပဲနော်။\nအောင်မယ်၊ နင်ကများ အလှအပတွေ ခံစားနေတတ်လိုက်တာ၊ အခုမှ လူကောင်က လက်တောက်လောက်လေးရှိသေးတယ်။\nဒါပေမယ့် နင်ပြောသလိုပဲ ကောင်းကင်ကြီးက လှတယ်။\nမိုး၊ နင်နဲ့အတူ ဒီကောင်းကင်ကြီးရဲ့အောက်မှာ ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း နေသွားချင်တယ်၊ နင်ရှိရင် ငါပျော်တယ်။\nငါလည်း နင်ရှိရင် ပျော်ပါတယ်၊ မာန်ရယ်။\nဒီလိုနဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ကလေးဘ၀ ဖြတ်သန်းရင်း ကျောင်းသွားအတူ၊ ကစားအတူ နေလာကြတာပေါ့။ မိုးက အတန်းထဲမှာ အမြဲ\nအဆင့် ၁ ရသလို ကျွန်တော်က မိုးရဲ့နောက်က အဆင့် ၃၊ ၄၊ ၅ နဲ့ပဲ ၀ဲချာလည်လိုက်နေတယ်။ အဲ......... ၃ တန်း ကျောင်းသား\nဘ၀မှာ မှတ်မှတ်ရရ အဖြစ်အပျက်လေးရှိတယ်။ အတန်းထဲမှာ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ခွဲထိုင်ရပေမယ့် ကျွန်တော်ရယ်\nမိုးရယ် က နောက်ဆုံးတန်းလေးမှာ အတူတူ ထိုင်တာကို ဆရာမက ခွင့်ပြုတယ်။ ဒီလို စာအတူလုပ်၊ အတူကစား၊ အတူထိုင်\nတာကို တချို့ နှစ်ကျ ကျောင်းသားတွေက ကြည့်မရဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့...............................\nမိုး၊ စာအုပ် သွားထပ်မလို့၊ နင့်စာအုပ်ပါပေး၊ ငါ ထပ်ပေးမယ်။\nဆရာမဆီ သွားထပ်ပြီး အပြန်မှာ ကျော်ဦးဆိုတဲ့ကောင်က..............\nဟေ့ကောင် ကောင်မလေးနား အမြဲဘူးနေတဲ့ ၂၄ နာရီ နှာဘူး။\nဒေါသတွေ ထွက်လိုက်တာဗျာ။ အသားတွေတောင်တုန်တယ်။ လက်တွေကလည်း ဒေါသနဲ့အတူ ကျော်ဦး မျက်နှာပေါ် ဗြောင်း\nခနဲ ရိုက်ပြီးသားဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို တစ်တန်းလုံးက ၀ိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကျွန်တော် မျက်\nဆရာမ ။ ။ မာန်နဲ့ ကျော်ဦး၊ လာဦး၊ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။\nကျော်ဦး ။ ။ သူ..... သူ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်၊ ဆရာမ။\nမာန် ။ ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ၂၄နာရီ နှာဘူးလို့ ပြောလို့ ဆရာမ။\nဆရာမ ။ ။ ဒါဆို နှစ်ယောက်စလုံး မှားတယ်။ ကဲ......... ကျော်ဦး သားက သူများ မကြိုက်တာကို သွားစတဲ့အတွက် နှစ်ချက်\nရိုက်မယ်။ နောက်.. သူများ မကြိုက်တာ မစရဘူးနော်။ နောက်တစ်ခါ ဒီ့ထက် နာမယ်။ ကြားလား။\nမာန်... သားက ဘာလို့ လက်တုန့်ပြန်ရတာလဲ။ ဒါကြောင့် တစ်ချက်ရိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်ရဘူးနော်။ ဆရာမ\nကို လာတိုင်၊ ဟုတ်ပြီလား။\nမာန် ။ ။ သား.... သား စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဖြစ်သွားတာပါ ဆရာမ။\nမိုး နားမှာ ပြန်ထိုင်တော့..................\nမာန် နင်က ရိုက်ပြီး ငိုနေသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။\nမပြောတတ်ဘူးဟာ၊ ငါ တော်တော်ဒေါသ ထွက်သွားတယ်။ ငါ့ လက်ကို ကိုင်ကြည့်ပါလား။\nအေးဟ၊ တုန်နေတာပဲ၊ နင်က စိတ်ဆိုးမယ် ကြံရင် ဒေါသကို ရှေ့က ထားတာကိုးဟ.... ခစ်.. ခစ်ခစ် ။\nမိမိုးမ နင်က ရယ်တယ်၊ ဟုတ်လား။ ငါ့ ဒေါသတွေ နင့်ဆီ ရောက်ကုန်မယ်နော်၊ ဟွန်း.............\nအောင်မလေး၊ မလုပ်ပါနဲ့ ကိုဒေါမာန်ထကြီးရယ်၊ ငါက နင့်ကို ချစ်လို့ စတာပါဟ။\nဘာ............ ချစ်လို့.......... ဟုတ်လား။\nပျော်ရွှင်စွာနေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းရင်း လေးတန်းအောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့ ကျွန်တော်နဲ့ မိုး ကျောင်းမှာ ဆုံမိကြတယ်။\nမာန် နင်လည်း အောင်တယ်။ နင်နဲ့ ငါ ကျောင်းခွဲတမ်းတူမှာဟ။\nငါ့ကို ငါ့အစ်ကိုတွေ တက်တဲ့ကျောင်းမှာ တက်ရမယ်တဲ့။ ငါတော့ နင်နဲ့ မခွဲပဲ ကျောင်းအတူတူ တက်ချင်သေးတယ်ဟာ။\nဒါဆို နင်နဲ့ငါ ခွဲရတော့မှာပေါ့။ ဒါဆို နင် ငါ့ကို သတိရရင်ကြည့်လို့ရအောင် ငါ့ လက်ကိုင်ပုဝါလေး ပေးလိုက်မယ်။\nငါလည်း နင့်ကို ဖောင်တိန်ပန်လေး ပြန်ပေးလိုက်မယ်ဟာ။ ငါ့ကို သတိရရင် ထုတ်ကြည့်ပေါ့။\nအမှတ်တရပစ္စည်း ကိုယ်စီ လဲပြီးနောက် ခွဲခွာသွားလိုက်ကြတာ တစ်ခါ နှစ်ခါသာ ဆုံဖြစ်ကြတော့တယ်။\nကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းသစ်တွေနဲ့ နေသားတကျ ဖြစ်သလို မိုးလည်း သူ့သူငယ်ချင်းသစ်\nတွေနဲ့ နေသားတကျ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေမိတယ်။ မိုးတွေ ရွာတိုင်း မိုးကို သတိရသလို မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်\nရွက်ဟောင်းတွေ အခါခါကြွေသလို ရွက်သစ်တွေလည်း အခါခါ ဝေကြပြီး နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်းရာသီတွေ အလီလီ ပြောင်း\nလာလိုက်တာ ကျွန်တော် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲကြီးကို နှစ်ချင်းပေါက် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။\nပေတေလွန်းတဲ့ ကျွန်တော် အမှတ်လည်း မကောင်းတဲ့အတွက် ဥပဒေမေဂျာနဲ့သာ တက္ကသိုလ် ဆက်တက်ဖြစ်သလို\nကျွန်တော့် ရင်ထဲက မိုးဟာလည်း GTC ( Civil ) ကို လားရှိုးမှာ တက်နေလေရဲ့။\nအင်း.......... တက္ကသိုလ်မြေကြီးဟာ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအတွက် ဘ၀ပန်းတိုင်ဖြစ်သလို အချစ်ပန်းတွေ ဖူးပွင့်တဲ့\nနေရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူများ သမီးရည်းစား အတွဲတွေ မြင်ပြီး ကျွန်တော့် ရင်ထဲက ငုံနေတဲ့ အချစ်ပန်းလေးတွေဟာ\nလည်း ဖူးပွင့်လာပါတော့တယ်။ လှုပ်ရှားလာတဲ့ နှလုံးသားရဲ့အလိုအရ မိုးကို ကျွန်တော်ဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။\nခုချိန်လောက်ဆို မိုးရဲ့ နှလုံးသားမှာလည်း အချစ်ပန်းတွေ ဝေဆာနေမှာ ဧကန်မလွဲဘူး။\nကျွန်တော် မိုးကို နောက်ပိုးဖို့ ပြင်ဆင်မိတယ်။ ပထမဆုံး ကျွန်တော် သူ့ ကို သွားလေ့လာတဲ့အခါ လားရှိူးတက္ကသိုလ်နား\nမှာ တစ်ပတ်ကို ငါးရက် အဆောင်နေ ကျောင်းတက်လုပ်ပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပြန်လာရင်လည်း အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မထွက်ဘူး။\nထွက်ပြန်ရင်လည်း သူ့အမေက အမြဲပါနေတော့ ဒုက္ခရောက်နေတာပေါ့။ လှုပ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ ကျောင်းတက်ဖို့\nအဆောင်ပြန်တဲ့အခါ လိုက်သွားဖို့ပဲ။ဒါနဲ့ ကျွန်တော်မိုးကို ပေးဖို့ ရည်းစားစာရေးဖြစ်တယ်။\nမိုးတွေ ရွာတိုင်း မိုးကို သတိရတယ်။\nမိုးဆိုတာ အေးမြခြင်း မဟုတ်လား။\nကိုယ့် ရင်ထဲမှာ အချစ်မီးတွေ တောက်လောင်နေတယ် မိုးရယ်။\nမိုးရဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ငြိမ်းသတ်ပေးမှသာ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ဝေဒနာတွေ ပျောက်မှာပါ။\nကိုယ်လေ မိုးကို အရမ်း ချစ်တယ်။\nအရမ်းရိုစင်းပြီး ထိရောက်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အင်း........... မိုး တနင်္ဂနွေနေ့ အဆောင်ပြန်မှာပဲ။\nမိုးထွက်အလာကို မိုးတို့ အိမ်နားက စောင့်နေမိတယ်။ မိုး အမေနဲ့ ထွက်လာပြီး ကားဂိတ်သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း မိုးတို့ တက်တဲ့ ကားပေါ်ကို လိုက်တက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကားဂိတ်ရောက်ကိုလာတာပေါ့။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ရဲ့အကို ကိုမင်းမင်းနဲ့ တွေ့ရော။ ဘယ်သွားမလို့လဲ မေးတော့ ကွိုင်ပဲ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ မသိဖြစ်နေချိန်မှာ မိုးကို သူလှမ်းမြင်သွားတယ်။ သူကလည်း မိုးနဲ့ တစ်လမ်းတည်း နေတဲ့သူ။ သူ ရိပ်မိသွားပြီးတော့\nဟား....... ဟား.........မင်း မိုး နောက် လိုက်လာတာ မဟုတ်လား။\nအေး...... ငါလည်း တက္ကသိုလ်ဖက်သွားမှာ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့ကွာ။\nကျွန်တော် ပျော်လိုက်တာဗျာ။ အိတ်ကပ်ထဲက ရည်းစားစာကို စမ်းကြည့်တော့ ရင်တွေ ခုန်နေလိုက်တာ။\nကားဂိတ်ရောက်တော့ကျွန်တော်အရင်ဆင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် ရင်တွေပိုခုန်လာတယ်ဗျ။ မိုးအောက်ကိုရောက်တော့\nထီးဖွင့်လိုက်ရော မိုးနဲ့ သက်တူရွယ်တူကောင်လေးတစ်ယောက်ကလာကိုင် ပေးတာကိုတွေ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ထီးအတူတ\nူဆောင်းပြီးသွားတာကို တွေ့လိုက်ရော ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော့် ပျော်နေတဲ့ စိတ်တွေဟာ ရေပွက်တွေလို\nဒါနဲ့ အပြန်လမ်းမှာ အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုပြီး စဉ်းစားရင်း ခေါင်းတွေတောင် မူးနောက်လာတယ်။ အရေးအကြောင်း ဒိန်းဒေါင်းဖျက်သလို လမ်းမှာ ကားက ပျက်နေသေးလေရဲ့။\nဟင်.......... မိုးရိပ် မိုးသားတွေ တက်လာပါလား။ သတိရလိုက်တာ မိုးရယ်။\nအို........... နှင်းမိုးလေးတွေပါ ကျလာပါလား။ ပိုပြီးတော့ ခံစားရလာပြီဗျာ။\nမိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ မိုးက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ရယ်နေတာလားလို့တောင် တွေးမိတယ်ဗျာ။\nကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ လက်ကိုင်ပုဝါလေးနဲ့ စာကို လက်ထဲမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်မိတယ်။\nမျက်ရည်တွေဟာ မိုးနဲ့အတူ စီးကျကုန်ပြီး ချစ်သ၀ဏ်လွှာလေးဟာလည်း မင်တွေ ပြန့်ကုန်ပြီ။\nမာကျူရီမီးလုံးများအောက်မှာ သည်းနေတဲ့ မိုးနဲ့အတူ ရှိုက်ကြီးတငင်ငို မိတယ်။\nနှုတ်ကလည်း ရင်ထဲက မိုး၊ ရင်ထဲက မိုး ရယ်လို့ ရေရွတ်ရင်း\nပေးဆပ်ခြင်းလား ဆိုတာ........... ချာချာလည်ရင်း.......................။\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Wednesday, July 22, 2009 in ဒီလိုပဲပေါ့\nအပြင်မှာ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသည်။ ကျောင်းသားများအားလုံးကား အတန်းရှေ့မှ ဟန်ပါပါသင်ကြားနေသော ရူပဗေဒဆရာ၏ အသံစူးစူးထံသို့သာ အာရုံစိုက်လျက်။ ထိုအခိုက်တွင် အရာအားလုံးဆိတ်သုန်းသွားသည်၊ ဆရာ၏မျက်လုံးသည်ကား အံ့သြစွာဖြင့် အတန်းအနောက်ဆုံးမှ ၀င်ပေါက်ဆီသို့…….. ကျောင်းသားများအားလုံးသည်လည်း မဆိုင်းမတွပင် တစ်နေရာတည်းသို့ လှည့်ကြည့်ကြကုန်၏။\nမတ်တူးကားအဖြူတစ်စီးကား မောင်းထွက်သွားပြီ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည်လည်း လက်ညိုးကလေးကိုထောင်လျက်တစ်လှမ်းခြင်းလျှောက်ဝင်လာ၏။ အရာအားလုံးသည်ကား ခေတ္တမျှ ရပ်ဆိုင်းကုန်၏။ ပြန်လည်အသက်ဝင်စေသည်ကား ဆရာ၏အသံတည်း……\n(( လပ်နေတဲ့နေရာမှာ အဆင်ပြေသလိုထိုင်လိုက်ပါ ))\nအားလုံးကတော့ ဆရာကိုမကြည့်တော့ပေ။ ထိုထို မိန်းကလေးဆီသို့သာ၊ အမှန်တကယ်ပင် ထိုကာလက မီနီဂျင်းစကတ်တိုဝတ်လျက်၊ စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ကို ဇာလွှာအင်္ကျီ ထပ်ထားသောမိန်းကလေး၏အလှတရားကား…….(( ခေတ်စကားဖြင့် အရမ်းလန်ထွက်နေတယ်))လို့ ပြောရုံပင်အားမရနိုင်ပါ။\nသူမကား ကျွန်တော့် အရှေ့တန်းမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်၊\n(( အား… ))\n(( ဆောရီး)) ဆိုသည့်စကာကိုသာ အားမရစွာမြိုချခဲ့ရသည်.. စိတ်ထဲမှာတော့သိမ်မကြည်လှ။\nအတန်းထဲက ယေက်ျားကလေးများစွာကတော့ ခိုးခိုးကြည့်လျက်။ သိမ်ချစ်စရာကောင်းသည်တဲ့…အဘယ်ကိုဆိုသည်နည်း။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့မေးမိသည် ဘာမှန်းတော့မသိ..ကျွန်တော်သိသည်ကား ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိသော ကျွန်တော်၏တစ်ခုတည်းသော ခဲတံလက်တစ်ဆစ်။ ဆရာကလည်းပုံလိုက်ဆွဲရန်ပြောနေပြီ..ဆွဲစရာခဲတံကားမရှိ။ ကျွန်တော်သည်ကားကျောင်းသွားလျင် ခဲတံတစ်ချောင်းနှင့် ဗလာစာအုပ်တစ်အုပ်ကိုသာယူသွားတက်သည်။ ခက်ချေပြီ။ ခဲတံက အပိုမရှိတော့။ ဟိုလှန်သည်လှန် စာအုပ်ကိုလှန်သည်..ဟိုငုံ့ သည်ငုံ့ ခုံအောက်သို့ငုံ့ကြည့်သည်..ဟိုရှာသည်ရှာ လုပ်သည်။ သူမက မျက်ထောင့်နီကြီးနှင့်် လှည့်ကာ လှည့်ကာကြည့်သည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေပြီ သူမသည်လည်းအရှေ့မှ ဂနာမငြိမ်တော့။ သူမကား သင်္ကာမကင်းသည့်နှယ် ခိုးခိုးကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း သဲသဲမဲမဲရှာနေဆဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်၏ သင်္ကာမကင်းသောအကြည့်သည် ခွေးချေးပုံတက်နင်းမိသည်နှယ် နေရခက်ချေသည်။ ဆရာကလည်းလှမ်းပြီးကြည့်သည်။ ကျွန်တော် ဇောချွေးများပြန်နေပြီ ဆရာအထင်လွဲတော့မည်။ စာလိုက်ရေးသည်နှယ် ငြိမ်ငြိမ်ကလေးနေလိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာတော့ ကလိကလိဖြစ်နေပြီ။\nဟော..တွေ့လေပြီ…ဒါမှတကယ့်ပြသနာ။ ကောက်မရ နှိုက်မရသည့်နေရာမှာ ဒင်းကရောက်နေပြီ။ အဆုံးခံလိုက်ရုံသာ ရှိခြေပြီ။ သို့မဟုတ်ပါက ပါးအစိတ်စိတ်ကွဲနိုင်သည်။ အတွင်းခံမပေါ်တပေါ် ရှိနေသော မိုးပြာရောင် ဂျင်စကတ်တိုနှင့် ခါးစပ်ဖွေးဖွေး အကြား နေရာလပ်သို့ ဒင်းက ဘယ်သို့ဘယ်ပုံနေရာယူထားသည်မသိတော့….။\nဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။ ပုံလည်းလိုက်ဆွဲလို့မမှီတော့။ အငြိမ်မနေလျင် ဆရာကဆူတော့မည်။ ကျောင်းကလည်းလွှတ်တော့မည်။ ပြောလို့လည်းမရနိုင်။ တစ်နှစ်လုံးသုံး တစ်ချောင်းတည်းသောခဲတံ..နှမြောစွ။ ထိုတစ်နေ့က ကျွန်တော်မှတ်မှတ်ရရရှိခဲ့သည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အကြည့်ခိုး။ ပြန်မရတော့ဟုယူဆလိုက်ရသည့် ခဲတံ။ မကူးလိုက်ရသော စာမေးပွဲမှာမေးလာမည့် ပုဒ်စာတစ်ပုဒ်။\nINTERNET DOWNLOAD SPEED မြန်စေရန်\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Wednesday, May 20, 2009 in စေတနာနဲ့ပါ\nဟုတ်ကဲ့အင်တာနက်ကို မိုဘိုင်းဖုံးတွေနဲ့ သုံးစွဲသူတွေကောကော်နက်ရှင်ကျနေတဲ့သူတွေအတွက်ဒီပို့ စ်လေးကို\nregistry ပြင်ပြီးအင်တာနက် Download Speed ကိုမြန်အောင်လုပ်တဲ့နည်းလေးပါ\nEnter နိပ်ပါ ..\nHKEY_LOCAL_MACHINE\_SYSTEM\_CurrentControlSet\_Servic es\_ Tcpip\_Parameters ကို ဖွင့်ပါ ...\nအောက်က ဟာကို ပေါင်းထည့်ပါ ။\nပြီးရင်ကွန်ပျူတာကို restart လုပ်ပြီးပြန်ဖွင့်ပြီး စမ်းကြည့်ပါအဆင်ပြေပါလိမ့်မယ့်\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Monday, May 18, 2009 in သားသမီးတွေရဲ့မိဘ\nအသက်၈၀အရွယ် အဘိုးအိုနှင့် အသက်၄၅ နှစ်အရွယ် ပညာတတ် သားဖြစ်သူတို့ ဧည့်ခန်းတွင်းရှိ ဆိုဖာတွင်\nထိုင်နေကြစဉ် ရုတ်တရက် ပြတင်းတံခါးပေါက်သို့ ကျီးကန်းတစ်ကောင် လာရောက်နားလေသည်။ အဲဒီအခါမှာ\nအဖေဖြစ်သူက အဲဒါဘာကောင်လဲ လို့မေးသော အခါမှာ သားဖြစ်သူက အဲဒါကျီးကန်းလေ ဟုဖြေဆိုလေသည်။\nနောက်မိနစ် အနည်းငယ် အကြာမှာ အဖေဖြစ်သူ အဘိုးအိုမှ အဲဒါ ဘာအကောင်လဲဟု ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မေး\nလေသည်။ ဒီအခါမှာ သားဖြစ်သူမှ အဖေကလည်း အခုလေးတင်ပဲ ကျီးကန်းပါလို့ သားပြောပြီး ပြီလေဗျာ။\nနောက်ခဏနေတော့ အဖေဖြစ်သူ အဘိုးအိုက တတိယ အကြိမ်အဖြစ် အဲဒါဘာ အကောင်လဲ ဟု ထပ်မေးလေ\nသည်။ ဒီတွင်တော့ သားက ဒေါသသံဖြင့် အဖေဖြစ်သူကို အဲဒါကျီးကန်းလို့ ခေါ်တယ် လို့ အသံမာမာဖြင့် ပြော\nနောက်ခဏနေတော့ အဖေက သားအား အဲဒါ ဘာကောင်လုိ့ ခေါ်လဲဟု လေးကြိမ်မြောက် မေးမြန်းလေသည်။\nအဲဒီမှာ သားဖြစ်သူက ဒေါသဖြင့် အဖေ၊ ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းကိုပဲ ခဏခဏမေးနေတာလဲ။ အဖေ့ကို ကျွန်တော်\nဘယ်နှခါ ဖြေရမလဲ ကျီးကန်းလို့ ခေါ်တယ်။ အခုချိန်ထိ အဖေနားမလည်ဘူးလား။ မှတ်မထားဘူးလား စသည်\nခဏနေတော့ အဖေက အိပ်ခန်းထဲသို့ ၀င်သွားပြီး သားမွေးဖွားလာတဲ့ နေ့မှစပြီး မှတ်တမ်းအဖြစ် သိမ်းဆည်း\nထားတဲ့ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေပြီ ဖြစ်တဲ့နေ့စဉ်ရေး ဒဏ္ဍရီ လေးကိုထုတ်လာလေသည်။ စာအုပ်ဟောင်းလေးမ\nှ စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ကို ယခု အသက်၄၅ နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူကို ဖတ်ခိုင်းလေသည်။ သားဖြစ်သူ ဖတ်လိုက်\nဒီနေ့ သုံးနှစ်အရွယ် ကျွန်တော့်သားငယ်လေး နဲ့ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်း ကျီးကန်းတစ်ကောင် ပြတင်းမှာ\nလာနားနေတယ်။ကျွန်တော်သားက အဖေလို့ခေါ် ပြပြီး အဲဒါဘာကောင်လဲ ဖေဖေလို့ ၂၃ ခါတိတိ မေးပါတယ်။ ကျွန်တော်\nကလည်း ၂၃ ခါလုံးကို ဖြေလိုက်တယ်။ သားစကား သံလေးနဲ့ ပီတိဖြစ် ၀မ်းသာကြည်နူး နေရတဲ့ ကျွန်တော်လေ သား\nမေးတာကို မမောမပန်း ၂၃ ခါလုံးလုံး ဖြေကြားလိုက်တယ်။ပြီးတော့ စကားအလွန် တတ်လှတဲ့ သားလေးမေး သမျှ\nကို စိတ်ဆိုးခြင်း စိတ်မရှည်ခြင်း မဖြစ်ဘဲ အပြစ်ကင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားငယ်လေးကို ပိုက်ထွေးလိုက်ပါတယ်။\nကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ၂၃ခါလုံး အဲဒါ ဘာအကောင် လို့ခေါ်လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို မိဘဖြစ်သူမှ စိတ်တိုခြင်း ကင်း\nပြီးဖြေကြား ခဲ့ပေမယ့် အခုဒီနေ့တော့ အဖေဖြစ်သူက တူညီတဲ့ မေးခွန်းကိုပဲ ၄ကြိမ်လောက်လေး မေးတာကို သား\nဖြစ်သူက ဘာကြောင့်စိတ်ဆိုး စိတ်ကတိ ကအောက် ဖြစ်ရသနည်း။\nအကယ်၍များ မိဘများ အသက်အရွယ် အိုမင်းလာချိန်မှာ သူတို့ကို မလိုလား မနှစ်မြို့ခြင်း မဖြစ်ဘဲ ၀န်ထုတ်တစ်ခုကို\nစောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ သူတို့ကို ပြန်လည် စောင့်ရှောက်သင့်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် စကားပြောတဲ့ အခါမှာလည်း ငြိုငြင်ခြင်း\nကင်းပြီး ချစ်ခင်ဖွယ် သာယာဖွယ် စကား၊ စိတ်ချမ်းသာ ဖွယ်စကား၊ ရိုသေကျိုးနွံခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ ကြင်နာခြင်း အပြည့်\nနဲ့ ပြောဆိုသင့်ပါတယ်။ မိဘများဟာ သားသမီးတွေ ငယ်စဉ်ထဲက အခုချိန်ထိ ဂရုစိုက်မှုတွေ မပြတ်ကြ သေးပါဘူး။\nသူတို့ကိုယ်ကျိုးကို မငဲ့ကွက်ဘဲ သားသမီးတွေ အပေါ်မှာ မေတ္တာတွေ စီးဆင်းဆဲ စီးဆင်းလျှက်ပါ။\nကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း တခါတခါ စိတ်မရှည်ပါဘူး ။ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ အပေါ်မှာလဲ စိတ်မရှည်ခဲ့ဘူး။ တခါတခါ\nကိုယ့်မိဘ အပေါ်တောင် အဲလို စိတ်မရှည်တော့ ပြန်လည်းပြောမိပါတယ်။ တခုခုဆိုရင်.... ဟာ.. မေကြီးကလည်း ၊\nဟာ... ဖေကြီးကလည်း ဆိုပြီးစိတ် မရှည်သလို ဖြစ်ခဲ့မိပါတယ်။ မိဘအပေါ် ရိုင်းဆိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဆိုးလို့ရ\nကြီးလာတဲ့ အခါကြတော့ အသိတရားနဲ့ ပြည့်စုံလာ တဲ့အခါ အရာရာ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း\nထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆိုးခဲ့တဲ့ ကလေးက ကြီးလာတဲ့အခါ သူမတူအောင် လိမ္မာသလိုပေါ့(ဟိဟိ...\nကိုယ်ကိုကိုယ် အဲလိုလေးလဲ ပြန်ပြောပေးဦးမှ...နော်.. :P ) ပြောချင်တာက ပြောင်းလဲသွား၊ ပြုပြင်ယူလို့ ရတာကိုပါနော်။\nကဲ..မိတ်ဆွေ!! သင်ရော..... သင့်မိဘ အပေါ်မှာ စိတ်တိုခြင်း၊ စိတ်မရှည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါသလား? ဖြစ်ခဲ့ဖူးရင် နောက်မ\nကျ သေးပါဘူး မိတ်ဆွေ။ သင်သိတဲ့ အချိန်က စပြီးပြန်လည် ပြုပြင်လို့ အချိန်ရနေ ပါသေးတယ်။\nဒါကြောင့် အခုပဲ ငါသည် ယခုအချိန် မှစ၍ ငါ့မိဘများကို စိတ်ချမ်းသာ ပျော်ရွှင်စေရမည်၊ ငါ့မိဘများ ဘယ်လောက်ပဲ\nအိုမင်းမစွမ်း ရှိနေပါစေ ငါ့မိဘကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြုစုလုပ်ကျွေး စောင့်ရှောက်ကာ ကောင်းမွန် မြင့်မြတ်သောလမ်း\nကို ငါလျှောက်ခြင်းဖြင့် သားလိမ္မာ၊ သမီးလိမ္မာ ဘ၀ကို ဖြစ်စေမည်ဟု မိမိကိုယ်မိမိ ကျယ်ကျယ် လောင်လောင်နှင့်သာ\nကတိပေးလိုက်ပါ။ သင်... အချိန်မီ ပါသေးတယ်။\nအားလုံးပဲ ဒီပုံပြင်လေး အတိုင်း အတုယူ နိုင်ကြပါစေ........လို့...........\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Saturday, May 16, 2009 in ဒီလိုပဲပေါ့\nကျွန်တော်အကြီးကြီးညစ်နေရပါတယ့်မြန်မာပြည်ကလိုပဲ blogspot တွေကိုကျွန်တော်တို့ တရုတ်\nဒီရက်ပိုင်းအတွင်းကျွန်တော်ဒီစိတ်နဲ့ပဲ လေနေခဲ့ပါတယ်.သွားပြီပေါ့ ကျွန်တော်blogရေးခြင်းကိုဒီလိုနဲ့ပဲ\nတော့်ကိုစိတ်ဓါတ်ကြံခိုင်မှုရှိအောင်အားပေးခဲ့တဲ့ညီမလေး ချစ်ပါးလုံး ကိုလဲကျွန်တော်အရမ်းကျေးဇူးတင်\nမအိပ်ပဲsoftwareလေးကိုရှာပေးထားတာပါဆိုတဲ့ အကို တင်မိုးအောင့့်ကျွန်တော်ဝမ်းနည်းနေတဲ့\nအချိန်မှာအနီးကပ်အားပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်လှစွာသောသူငယ်ချင်းများ Chatထဲကနေ အားပေးခဲ့တဲ့\nDJတေးမဟော်နဲ့ အဖြူရောင်သံစဉ်မှ DJသူငယ်ချင်းများအားလုံးကို ကျွန်တော်အကြီးကြီးကျေးဇူးတင်\nတစ်ဆက်ထဲမှာပဲကျွန်တော့်ကို အကို reenoemann တပ်ဂ် ထားတဲ့ တပ်ဂ်postလေးကိုလဲကျွန်တော်အ\nကျွန်တော်ညီမလေး ချစ်ပါးလုံး ကိုတောင်ပြောမိပါသေးတယ်စိတ်ဓါတ်ကျနေတဲ့အချိန်မှာဒီblogလောက\nအဓိကပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အိမ်လေးတွေဆီကိုအရင်လိုအလည်\nငြိမ်နေတဲ့ ကန်ရေပြင်လှုပ်ခပ်သွားအောင် သူမ အညိုးတကြီးနဲ့ ပြစ်ခတ်ခဲ့တာ ခဲတစ်လုံး မဟုတ်ပါဘူး..\nကျွန်တော့် အနာဂတ်အတွက် ဟိုးတစ်ချိန်လောက်ကတည်းက ကျွန်တော့်လက်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ သူ\nပေးခဲ့တဲ့ အမှတ်တရ လက်စွပ်လေးပါ... အခုတော့ သူကိုယ်တိုင် လွင့်ပစ်လိုက်ပြီ... တန်ဖိုးမကြီးပါဘူး..\nဒါပေမယ့် ဘ၀တစ်ခု ချိုးနှိမ်ထားပါတယ်.. အခုတော့ ကန်ရေပြင်အောက်မှာပေါ့... သူ့ကတော့ နာကြည်း\nချက်တွေတစ်ချို့ကြောင့် အပြုံးမပျက်ပါဘူး. ဒါဟာ လက်ဝှေ့ ပွဲ တစ်ပွဲဆိုရင် ဒီတစ်ကွက်ဟာ ကျွန်တော့်\nကျွန်တော့် လက်မှာ ဟာတာတာရယ်ပါ.. အနှစ်နှစ်အလလလက်စွပ်ကလေးနေရာယူခဲ့တဲ့နေရာကတော့\nဖြူဖျော့ပြီးကျန်နေတယ်... ဒါအမှတ်တရလား.. ဘယ်အချိန် ပျောက်ကွယ်သွားမလဲ...\nကျွန်တော့် ဘ၀မှာ အရာရာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ...နေရာလွတ်တွေလေ.. ကျွန်တော့် နဘေးသူရှိ\nနေသေးတယ်... ခုံတန်းရှည်တစ်ခုဟာ ကမ္ဘာတစ်ခုခြားအောင်ကွာဝေးလိမ့်မယ်လို့ကျွန်တော် ဘယ်တုန်း\nကမှ မထင်ဖူးဘူး... သူကရော... အခုထိ မတုန်လှုပ်သေးပါဘူး.. ကျွန်တော် ရူးလိုက်ချင်တယ် သူပစ်\nလိုက်တဲ့ လက်စွပ် .. ကျွန်တော် ပြန်ဆယ်ရအောင် ရေတောင် မကူးတတ်... ကန်ရေပြင်အောက် မှာ\nကျွန်တော်ဟာ လက်စွပ်နဲ့အတူ မြုပ်သွားတော့မယ့် ဘ၀ကို ရွေးချယ်လိုက်ချင်တယ်...\n“နင် ရက်စက်လိုက်တာဟာ” ကျွန်တော်ပြောလိုက်တဲ့ ရင်ထဲက စကားပါ... သူကြားပါတယ်.. မတုန့်\nပြန်ဘူး... ခဏခဏ စိတ်ကောက်တတ်တဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါတော့ မချော့နိုင်တော့ဘူး...\n“နင် စိတ်ဆိုးလဲ ငါတို့ အမှတ်တရကို မဖျတ်ဆီးသင့်ပါဘူး” သူကို ကျွန်တော်ကြည့်လိုက်သည်..\nသွေးအေးတဲ့သူမက တည်ကြည်နေတဲ့ မျက်လုံတစ်ခုနဲ့ စူးစူးရှားရှားကြည့်နေတယ်... ဒီမျက်လုံး ..\nကျွန်တော့် တစ်သက်လုံး ကြောက်ခဲ့ရတယ် မဟုတ်ပါလား...\n“နင် ငါ့ကို ဘာကြောင့် အဲ့လောက်စိတ်ဆိုးနေတာလဲ”\n“နင့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်” တိုတိုပြတ်ပြတ် ပထမဆုံး သူစပြောတဲ့ စကားသံတစ်ခု ဒါပေမယ့် ကျွန်\n“နင် နောက်မှ သွားလဲရသားနဲ့”\n“ဒါပေမယ့် ငါ full scolar ရအောင် မနည်းကြိုးစားခဲ့တာ နင်သိသားပဲ အခုမသွားရင် ငါမရတော့ဘူး\n“နင် အခုမသွားရလဲ ငါနင့်ကို ထားပေးမှာပေါ့ ငါ့အတွက် နင်ဘာမှမလိုဘူး”\nဟုတ်ပါတယ် သူက တော့ ကျွန်တော်ကို ကျောင်းထားပေးနိုင်ပါတယ်.. လိုချင်တာ ပေးနိုင်ပါတယ်..\nတောင့်တသမျှဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်.. သူ ငွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲသိတယ်..လူကို ဘယ်လို\nကျောင်းရမလဲ သိတယ်.. ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အကြောင်း... ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်အကြောင်း\nသူအခုထိမသိသေးဘူး... ကျွန်တော် ရင်နာမိတယ်...\nကျွန်တော်ဟာ သူ့ကို လမ်းပြမယ့် လူတစ်ယောက်ပါ... သူ့ကို သူ့စိတ်ကြိုက် ထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့\nသူတစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော့် ဘ၀ အဖော်ကို ကျွန်တော် ခေါ်ထားတဲ့ မိုးတွေကြားမှာပဲပျော်စေချင်\nတယ်...ကျွန်တော့် အရိပ်ခိုစေချင်တာပေါ့... သူ့အရိပ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မမှီချင်ဘူး.. အခုတော့ သူ့စ\nကားမှာ. ကျွန်တော်ဟာ သူညွန်ရာသွားရမယ့် နွားသာသာ ဘ၀ပဲကျန်တော့တယ်... ကျွန်တော့်ကို သူအ\nထင်သေးတယ်.. ကျွန်တော် ရင်နာပေမယ့် သူ့ကို အပြစ်မတင်ရက်ဘူး.. ဘ၀ဆိုတာဘာလဲ သူကောင်း\nကောင်း မကြည့်ဖူးခဲ့ဘူး.. ကျွန်တော်ကတော့ ကောင်းကောင်းကခဲ့ဖူးတယ်...\n“မလိုဘူး... နင်ကျောင်းမတတ်နဲ့တော့ ငါတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် ငါ့အဖေ စီးပွားရေးနင်လုပ်\nသူစကားတွေ.. ဒီစကားတွေ.. ကျွန်တော့်ကို နားမလည်သေးဘူးဆိုတာ သေချာတယ် ... ကျွန်တော်ဟာ\nသူ့အဖေ စိုက်ခဲ့တဲ့လယ်ကို စောင့်ရမယ့် အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး... ကျွန်တော့် လယ် ကျွန်တော် စိုက်မယ့်\nကောင် သူများဆောက်ပြီးသားအိမ်ကို မွန်းမံပြီးနေချင်တဲ့ ကောင်မဟုတ်ဘူး.. ကိုယ့် အိမ် ကိုယ်ဆောက်\n“ငါ့အတွက်လိုတယ်... ငါ့ဘ၀အတွက်လိုတယ်” ကျွန်တော် ခေါင်းမာပြရစေ...\n“ဒါဆို နင်သွားပေါ့ နင့်ဘ၀မှာ ငါမလိုတော့ဘူး ဒါကြောင့် လက်စွပ်တွေ ကတိတွေ အမှတ်တရတွေ\n“နင်တကယ်ပဲ ပြတ်နိုင်ပြီလား .. ၃နှစ်ဆာတိုတာ နဲနဲလေးပါဟာ .. ငါ့ကိုယ် ငါ... ”\n“ငါမကြားချင်ဘူး... နင် သွားမယ်ဆို ငါ့ဆီမလာနဲ့ ငါဆီလာရင် နင်မသွားနဲ့ဒါပဲ”\n“ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းရွေးစရာ မရှိတော့ဘူးလား” ကျွန်တော်လေသံတွေ ပျော့ကျနေလိုက်တာ...\nfull scolar ရတယ်ဆိုလို့ ပျော်ခဲ့တဲ့ နေ့က မာန်တွေတောင် ဘယ်ပျောက်သွားလဲ မသိဘူး... သူနားမ\nလည်ဘူး... ဒါကျွန်တော့် အောင်မြင်မှုတစ်ခု.. သူမခံစားတတ်ဘူး...\n“အေး.. ဒါဆို ငါပြစ်လိုက်တဲ့လက်စွပ် နင် ပြန်ယူလာခဲ့ရင် နင်လုပ်ချင်တာ ငါလုပ်ခွင့်ပြုမယ်”\nစကားအဆုံးမှာ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ သူမ ကျောပြင်ကို ကျွန်တော် ငေးရင်းကျန်ခဲ့တယ်... သူ ကျွန်တော်\nရေမကူးတတ်တာတော့ သိနေတယ်... သူ့အချစ်ကိုလဲ ရ ကျွန်တော့် ဆန္ဒလဲ ပြည့်အောင် ကျွန်တော် ဒီ\nလက်စွပ်ကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ... ကန်ရေပြင်.. နက်တယ်... ကျွန်တော့်ဘ၀ကတော့ သူမရှိတော့ဘူး\nဆိုတာ သေချာသွားပါပြီ... ရည်မှန်းထားတဲ့ဘ၀ ကြွေမွပြိုပျက်သွားတယ်... ကျွန်တော် တွေဝေနေပါ\nလက်စွပ်လေးကို လည်မှာဆွဲဖို့ ဆွဲကြိုးမှာသီလိုက်တယ်... သူသိရင်ရော... သူကတော့ ရေထဲကျသွား\nပြီလို့ ထင်မှာပေါ့... တကယ်ပဲဝေးကြရင် အမှတ်တရတစ်ခုတော့ ကျွန်မပိုင်ချင်တယ်... အခုတော့ သူ့\nလက်စွပ်တစ်ခု ကျွန်မ လည်မှာနေရာယူလို့ပေါ့... အခုအချိန်အထိ သူ့ကို ကျွန်မ စိတ်ဆိုးနေမိတယ်..\nအရေးမပါတော့မယ့် အရာတွေကို ဆုတ်ကိုင်ချင်နေတယ်... ကျွန်မအနားက အဝေးသွားချင်တယ်...\nကျွန်မ လွတ်ပေးလိုက်တယ်... မဖမ်းရက်တော့ဘူး အတောင်ပံရှိတဲ့ငှက်... ကျွန်မ လှောင်ချိုင့်လှလှတွေ\nနဲ့ မဖြားယောင်းချင်တော့ဘူး.. ကျွန်မကျေနပ်ပါတယ်... သူ့ကိုယ်တိုင် ပေးထားတဲ့လက်စွပ်ကလေး အခု\nအချိန်အထိ ကျွန်မ လက်သူကြွယ်မှာ နေရာယူနေသေးတယ်... ကျွန်မလည်မှာတော့ သူ့လက်က လက်\nစွပ်လေးပေါ့... အခုတော့ ဝေးတော့မယ်... ဘာတွေနဲ့ ကျွန်မနှစ်သိမ့်ရမလဲ... သူမုန်းသွားမလား ..\nမတွေးတော့ဘူး..ဝေးမယ့်အတူတူ.. သူ့အတွေးထဲကျွန်မကြောင့်ဘာမှ နှောင့်နှေးမနေစေချင်တော့ဘူး...\nအရေးကြီးနေတဲ့ လူတစ်သိုက်ကြောင့် ကျွန်မ အတွေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်... လူတစ်သိုက်\nသယ်ထုတ်သွားတဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်... ကျွန်မ ဘ၀တစ်ခုလုံး ပြိုလဲ ကျသွားပါပြီ...\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Wednesday, May 13, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\nကိုယ်လေမင်းလက်လေးကိုကိုင်ထားရမှ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်(လက်အားနေရင်အိပ်ကပ်တွေလျှောက်နှိုက်တော့မယ်...\nကိုယ်လေမင်းနှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာရင်ရင်တွေအရမ်းခုန်တာပဲ(တွေ့သမျှမုန့်သည် လျှောက်ခေါ်တော့မယ်)\nကိုယ်လေမင်းဆံပင်လေးတွေ သပ်နေတာမြင်ရင်ရင်တွေအရမ်းခုန်တယ်(အကြောင်းမရှိုအကြောင်းရှာပြီး beauty spa သွားတော့မယ်)\nကိုယ်လေအမြဲတမ်း မင်းအကြောင်းပဲ တွေးနေတာ(ဘယ်လိုလှိမ့်ရင် ကောင်းမလဲလို့)\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Tuesday, May 12, 2009 in ကျွန်တော့်အကြောင်း\nဘာမှန်းမသိတဲ့အချိန်ကာလတစ်ခုမှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ပြဿနာတစ်ခုက ဘာမှန်းမသိတဲ့နေရာကနေ\nဘာတွေဖြစ်မှန်းမသိလောက်အောင် ဘာတွေဘယ်လိုဖန်လာတယ်မသိပါဘူးကွာ ဘာတွေလို့ခေါင်းစဉ်\nတပ်လို့မရသလို ဘာတွေလဲဟလို့တောင်အော်ယူမိတဲ့အထိပါပဲ ဘာတွေလဲကွာ့\nဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူးဆိုပြီး ဘာမှကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိခဲ့တဲ့ငါ့ကို ဘာမှလုပ်ပိုင်ခွင့်မရလိုက်ခင်မှာပဲ\nဘာလို့ငါ့ဆီကိုမှရောက်လာရတာလဲကွာ ဘာလို့ခွင့်မတောင်းပဲဝင်လာရတာလဲ ဘာလို့ညှာတာမှုမရှိရ\nတာလဲ ဘာလို့ငါ့ဆီကိုမရက်ရက်စက်စက်နှဲ့ ဘာလို့့ဘာလို့လဲကွာ\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ငါဟာခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တဲ့ကောင်ပါကွာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ငါမမှုခဲ့ပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်တုံးတိုက်တိုက်\nတော့ကြောက်နေမိတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ငါအအကြိမ်ကြိမ်ဆုတောင်းနေမိတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွန်နက်ရှင်\nအရမ်းဒေါကန်တယ် အရမ်းဝမ်းနည်းတယ် အရမ်းစိတ်ညစ်တယ် အရမ်းပေါက်ကွဲလာတဲ့အခါမှာတော့\nအခုလို cyber café ကိုပြေးလာလိုက်မိတော့တယ်။ဘလော့ဂါတစ်ယောက်ရဲ့ ဘလော့ကိုပစ်ထားခဲ့ရတဲ့\nအခုတော့ ဘလော့ နဲ့လဲဝေးပြီ DJနဲ့လဲဝေးပြီ သယ်ရင်းတွေနဲ့လဲဝေးနေရတယ့်ကျွန်တော့်ကိုဝိုင်းပြီး\nစာကြွင်းးးးးးးကျွန်တော်တို့မြို့မှာ sevsr ပြင်နေတဲ့အတွက် connection ကရက်အနည်းငယ်တော့ဒီလိုနဲ့ပဲ\nနှစ်ပါးသွားနေကြရပါတယ်။ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ပဲအခုကျွန်တော်cyber café ကပြန်လာပြီးအိမ်ရောက်\nတော့ကွန်နက်ရှင် ကနဲနဲgood နေပြီးဗျ။ဟဲဟဲ ဒီစာကြွင်းလေးကို ကျွန်တော်အိမ်မှာ connectionစမ်းရင်း\nနဲ့ရေးလိုက်တာပါ။ဒီလိုမှန်းသိရင် cyber ကိုမသွားပါဘူး ဟီးးးပိုက်ပိုက် နဲနဲပြုတ်သွားတယ်တစ်ယောက်\nထဲသွားရမှာပျင်းတာနဲ့ သယ်ရင်းသုံးယောက်ကိုအချောဆွဲသွားတာ သူတို့အတွက်ပါရှင်းလိုက်ရတယ့်\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Sunday, May 10, 2009 in ဒီလိုပဲပေါ့\nဒီ post လေးဟာ့ကျွန်တော့်အတွက်တော့အမှတ်တရ post လေးပါ့အိမ်ထောင်သည်ဘဝ post\nမတောက်တစ်ခေါက်ဝင်ခံစားကြည့်ပြီး ရေးဖွဲ့ထားတာ ဖြစ်သလို ပိုပြီးအမှတ်တရဖြစ်သွားစေတာကတော့\nကျွန်တော်ဒီ post လေးရေးနေတဲ့အချိန်မှာ ချစ်တဲ့ ဖေဖေ နဲ့ အတိုက်အခံလုပ်ပြီးရေးနေရတယ်လေ့\nအကြောင်းအရင်း ကတော့ ကျွန်တော်ဒီ post လေးရေးနေတဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေ့ အဆူကိုခံရပြီး ဖေဖေ့ကို\nစိတ်ကောက်ကောက် နဲ့ ရေးဖြစ်ခဲ့တာပေါ့့ဖေဖေ နဲ့ စိတ်ကောက်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကိုတော့ထည့်\nပြီးပြောမပြတော့ပါဘူ့း့ပြောပြရင်ရယ်နေကြမှာဆိုးလို့့တော်ပြီ စိတ်ဆိုးလာပြန်ပြီ မပြောတော့ဘူ့း\nဘာလဲဆိုတော့ သူ ဒေး ကိုချစ်တယ်။ဒါလောက်ပါပဲ။ဒေး ဆိုတာကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသောဇနီး အသစ်စက်\nစက်ကလေး ပဲလေ့ဒီနေ့မင်္ဂလာသက် ၆လမြောက်နေ့လေ့လပတ်လည်နေ့ပေါ့ ။ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်\nမိဘတွေ နဲ့ ဒေး ရဲ့ မိဘတွေ ကိုပါဖိတ်ထားတယ်လေ့သားနဲ့သမီးတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ မှာမျက်နှာစုံညီဲနဲ့ တူ\nတကွ စားကြသောက်ကြမယ်ပေါ့့ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်မမောနိုင်မပန်းနိုင်နဲ့တစ်မနက်လုံးပြင်ဆင်\nထားကြတယ်လေ့စားစရာသောက်စရာအသီးစုံ အချိုပွဲ ပြီးရင်ဖေဖေ မေမေ တို့ကိုကန်တော့ဖို့အတွက်\nပစ္စည်းတွေကအစ အစစ အရာရာဒေါင့်စေ့နေအောင်ကျွန်တော်တို့ပြင်ဆင်ထားကြတယ့်\nပြီးတော့ဒေး ရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ ပြီးအကြောစိမ်းလေးတွေလျှက်သန်း နေတဲ့ ဘယ်ပါးပြင်လေးကို ကျွန်တော့်\nရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံးအနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချပစ်လိုက်တယ့်ဒေး ရဲ့ ကိုနော်ဆိုတဲ့အသံတိတ်မျက်စောင်းလှလှ\nလေးအောက်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရင်ခုန်သံကာတာကျိုးပေါက်သွားခဲ့တယ်။တိတ်တိတ်လေးမပြော\nရောက် လာသည့်တိုင်အောင် ဒေးရဲ့မိဘတွေရောက်မလာခဲ့သေးဘူးပေါ့့အချိန်ကညနေ၅နာရီတိတိ\nဒေး ကတော့စိတ်ပူနေပြီပေါ့့ရောက်လာသင့်ပြီလေ့ကျွန်တော့်မိဘတွေလဲစိတ်ပူနေကြပြီလေ့သိ\nတယ်မလာ့းချစ်ယောက်ခမတွေပဲလေ့ဒီလိုနဲ့အဓိပ္ပာယ်တွေရှိပေမဲ့ အဓိပ္ပယ်တွေလိုနေသေးတဲ့ ညစာ\nစားပွဲလေးမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေပူပန်နေပြီပေါ့ အသံတွေတိတ်ဆိပ်နေတဲ့ညစာစားပွဲလေးမှာဒေးကစပြီး\nညစာ စားပွဲလေးမှာဒေး ကိုလိုက်မပို့နိုင်ပဲကျန်နေခဲ့ရင့်းဒေးကတော့ကားကိုတလကြမ်းမောင်းပြီး\nထွက်ခွာသွားလေရဲ့့ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ထောင်သစ်ဘဝတစ်ခုရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကိုစကား\nဖောင်ဖွဲ့ရင်း မေမေတို့နဲ့အတူအချိန်တွေဖြုန်းနေခဲ့ပါတယ့်ဒေးပြန်အလာကိုမမျှော်နေရင်းနဲ့ပေါ့့ဒီလို\nလေးကို စတင် လိုက်ရအောင်ဆိုပြန်တော့လဲ မေမေတို့ရဲ့သဘောတူညီမူကိုမရခဲ့ပါဘူ့းစောင့်ကြတာပေါ့\nသားရယ့်တဲ့။ဒီလိုနဲ့ပဲ လာတော့မယ်လာတော့မယ်နဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုလေးမှာ\nကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပူဒီဂရီ တွေမြင့်တတ်လာလေလေပါပဲ့့\nအတွေးတွေရှုပ်ထွေးလာတယ့်ကားကိုတလကြမ်းမောင်းထွက်သွားတဲ့ ဒေ့း့လမ်းမှာများ တစ်ခုခု\nများပျက်နေလို့လာ့းဒေး မေမေ တို့အလုပ်တွေများရှုပ်နေလို့လာ့းအတွေးတွေ့လားပေါင်းများစွာနဲ့\nအခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေတတ်ရောက်ချီးမြှင့်တဲ့ဒီပွဲလေးမှာ ကျွန်တော်မေမေ တို့ကိုထားခဲ့ပြီး\nထွက်သွားရလောက်အောင်လဲကျွန်တော် မလုပ်ရက်ဖူ့းကျွန်တော် မေမေ တို့ကိုလဲအရမ်းချစ်တယ့်\nပြီးတော့ ဒေး ကိုလဲချစ်တယ့်မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် မိဘတွေကိုဥပက္ခာပြုပြီးမိန်းမနောက်ကို\nလိုက်သွား တဲ့သားတစ်ယောက် အဖြစ်လဲကျွန်တော်အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးးးးဘာမှမဟုတ်ဖူးဆိုပေမဲ့ မေမေတို့\nစိတ်ထဲမှာတော့ မကောင်းဖြစ်သွားမှာပဲလေ့ဒီတော့ ကျွန်တော် မေမေ တို့ကိုအရမ်းချစ်ပါတယ်။ဒေးရယ်\nလိုက်တယ်ပြီးတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲအိမ့်ရှေ့ကိုထွက်လာမိတယ်လေ့နေတောင်ဝင်တော့မှာ\nဘာလဲဆိုတော့ သူ ဒေး ကိုချစ်တယ်။\nအမေ များနေ့မှာ ဖေဖေ နဲ့စိတ်ကောက်ဖြစ်ခဲ့တယ့်အမှတ်တရပါပဲ့့ကံကောင်းတာတစ်ခုကအမေများနေ့မှာ\nမေမေ နဲ့စိတ်ကောက်တယ်ဆိုပြီးမဖြစ်သွားတာကိုပေါ့့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖေဖေ့ ကိုအရမ်းစိတ်ဆိုးတယ့်ဟွန့်း\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Thursday, May 07, 2009 in သားသမီးတွေရဲ့မိဘ\nမှိန်တိန်တိန်မီးရောင်အောက်မှာ အသက်ကိုအလုအယက်ရူသွင်းရင်း မှိန်တိန်တိန်နဲ့အရောင်မဲ့နေတဲ့\nဘဝအတွက် ပြေရပြေရာပြေကြောင်း အတွေးညစ်ညစ်တချို့ကိုလျှော်ဖွတ် ကြည့်လိုက်တယ့်အလို့\nဒုက္ခ ပါပဲ လိုက်လေဝေးလေပါပဲလာ့းအတွေးတွေဟာ ဖြေလေ ဆိုးလေ ဆိုသလိုပဲ တိတ်တိတ်လေး\nထိုင်နေရပေမဲ့ ပေါက်ကွဲ လာမိတယ့်အော့်ငိုပစ်လိုက်ချင်တယ့်မေမေတို့ကိုအရမ်းလွမ်းတယ့်\nအရမ်းသတိရတယ့်ဖြစ်နိုင်ရင် မေမေတို့ကိုထိုင်ကန်တော့ လိုက်ချင်တယ့်အဝေးရောက်နေတဲ့\nသားတစ်ယောက်အနေနဲ့အတွေးထဲကနေပဲ ကန်တော့နေခဲ့ရတာဟာ ကြာနေခဲ့ပါပြီ။တစ်နေ့နေ့ပေါ့ ဆို\nမသွားပါနဲ့သားရယ့်ဆိုတဲ့စကားကိုငြင်းဆန်ပြီးကိုယ့်လမ်းကိုယ်ဖောက် ခဲ့တာမဟုတ်ရပါဘူး ဒုက္ခ\nကိုပေးအပ်ပြီးမှ ရှိစုမဲ့စုနဲ့ ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက်ပါ။အတွေးထဲမှာကတော့ ချမ်းသာရင်\nမိဘတွေကိုတင့်တောင့်တင့်တယ် ထားနိုင်မှာပဲ ဆိုတာတစ်ခုထဲပဲပေါ့ ။အခုတော့သိပါပြီမေမေရယ့်\nအရိပ်အောက်မှာ မနေပဲ ထီးတစ်ချောင်းကိုအားကိုးပြီ အပူဒဏ်ကိုကာကွယ်မယ်ဆိုပြီး ပြေးထွက်ခဲ့တဲ့\nသားအခုတော့ ကန္တရထဲမှာ ရေငတ်နေသလို မေမေအရိပ်ကိုတောင့်တနေမိခဲ့ပြီလေ့အသွားရှိရင်အ\nလမ်းကိုတော့တွေ့နေပါရဲ့ ဘယ်မှာလဲ ငါ့လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ငါ့အချိန်တွေ ငါ့ခံစားချက်တွေကိုနောက်ကွယ်\nမှာစတေးခံနေရပြီ့အထင်ကြီးခဲ့တဲ့ဒီနေရာဟာ ငါ့အတွက်အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့အချိန်တွေ ပျော်ရွှင်မှုတွေ\nကို အောက်ဆုံးနှိမ်ချပြီး တတ်နင်းထားခဲ့မှန်းငါအခုသိလိုက်ရပါပြီ့\nငါ့အတွက် ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ဆိုတာကို ရိုးသားမှုနဲ့မတတ်လှမ်းနိုင်ခဲ့သေးဘူးကွာ့အချိန်နဲ့အမျှကြိုး\nဆိုရင်ဟာသများဖြစ်နေမလားဟင့်လစဉ်တိုင်းမှာ မုသာဝါဒကြွယ်ကြွယ် နဲ့အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုတဲ့ဖုန်း\nကလေးဆက်ရုံ ပိုက်ဆံလေးအနည်းငယ်ပို့ရုံနဲ့ ဟန်ဆောင်ကျေနပ်နေခဲ့ရသမျှ ဟာအခုတော့ မေမေလို့\nအခုအချိန်မှာသားအဝေးကနေပဲ ကန်တော့လိုက်ပါရစေ့တစ်နေ့နေ့ပါ ဒီစိတ်ကုန်စရာကောင်းတဲ့နယ်\nမြေကြီးကို သားအပြီးအပိုင် စွှန့်လွှတ်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ တစ်နေ့သားမေမေတို့အရိပ်အောက်ကိုပြန်လည်ခို\nဝင်လာမှာပါ့အခုတော့ပြောလျှော့နေပြီဖြစ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဒီစာလေးကိုချရေးရင်းနဲ့ပဲအား\nတင်း ထားလိုက်ပါတယ့်တစ်နေ့နေ့မှာ ဖေဖေ မေမေလို့အားရပါးအော်ခေါ်ပြီးအိမ်ပေါက်ဝကို သားအ\nရောက်လာခဲ့မှာပါ။အခုတော့အခုတော့့တိတ်တိတ်လေး ဆန္ဒတွေကိုခဝါ ချထားရင်းနဲ့ပဲ ချောင်\nကြားမှာ မျက်ရည်ဝဲ နေပါရစေ့ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ကို အရမ်းချစ်တဲ့့\nအဝေးရောက့့်တဲ့့သားးးး\nမိဘကိုချစ်ပေမဲံ့ အဲဒီအချစ်ကိုဥပေက္ခာပြုရင်း အဝေးမှာ ရောက်ရှိနေကြတဲ့ သားများအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး\nအများကြီးကြိုးစားဖို့လိုနေသေးတဲ့့ဖြိုးဇာနည့်ည့၃း၀၅ တိတိ\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Tuesday, May 05, 2009 in GTalk အကြောင်းသိကောင်းစရာ\nကျွန်တော်တို့ Gtalk ကနေမြန်မာပြည်ဖုန်းကို SMS ပို့ကြည့်ရအောင်နော့်၁၀မိနစ်လောက်တော့ကြာ\nမေ့တော့မလို့ ခက်တာတစ်ခုတော့ရှိတယ်ဗျ့အဲတာက invited လုပ်တဲ့အချိန်မှာပေါ့ ကျွန်တော်လုပ်\nတုန်းကတော့ ဆယ်ခါလောက် Add မှရတယ်ထင်တာပဲ့ခက်တဲ့အပိုင်းလေးကတော့အဲတာပါပဲဆိုပါ\nသယ်ရင်းတို့အနေနဲ့အရင်ဆုံးလုပ်ရမှာကတော့ မိမိ Gtalk account မှာဒီ Mail လေးကို add လုပ်ဖို့ပါပဲ။\nတစ်ခုတော့သတိပေးချင်ပါတယ့်အဲတာကတော့သတိဆိုတာပိုသည်မရှိပေါ့ဒါလေးကို Add တဲ့အခါမှာ\nကိုယ်အမြဲသုံးနေတဲ့ account မှာမဟုတ်ပဲ တခြားအရံ account တစ်ခုမှာ Add စေချင်ပါတယ်။ဆရာ\nလုပ်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး ဒီလိုမျိုး project အသစ်တွေဟာ password မခိုင်ရင် စိတ်မချရတာကြောင့်\nကြိုတင်ကာကွယ်စေချင်တဲ့သဘောပါ။ကဲကဲ သေချာဖတ်တော့နော့်READY GO\nအရင်ဆုံးဒါလေးကို Gtalk မှာ Add လိုက်ပါ။ gtalk@etmsms.com လို့ invited လိုက်ရုံပါပဲ။စိတ်ရှည်\nရှည် Add လိုက်ရင်တော့ online အနေနဲ့တတ်လာပါလိမ့်မယ်။အဲလို online ဖြစ်လာပီဆိုရင်တော့ ဒီလို\nလေးလုပ်ပြီးပို့ရုံပါပဲခင်ဗျာ့gtalk message box ထဲမှာ sms 09+++++++ hello nay kg lar အဲ\nလိုမျိုးရိုက်ရပါတယ်။sms နဲ့ ဖုန်းနံပတ်အကြားမှာ Spacebar ခံရပါတယ်။ ဖုန်းနံပတ်နဲ့ hello အကြားမှာ\nspacebar ခံရပါတယ်။ဒါလောက်ပါပဲ့့အဆင်ပြေတယ်ဟုတ့်ဘာမှထွေထွေထူးထူးလုပ်စရာမပါ ပါ\nဘူး။အထူးသဖြင့် country code တွေဘာတွေဘာမှကိုမလိုတာကတော့ စိတ်ချမ်းသာရတာပေါ့လေ့\nအထူးသဖြင့်အဝေးတစ်နိုင်ငံမှာရောက်နေကြတဲ့ကျွန်တော်တို့လို သူတွေအတွက်ကတော့ တော်တော်\nလေးကို အသုံးဝင်နိုင်တဲ့ application လေးတစ်ခုပါပဲခင်ဗျာ့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကျွန်တော်ကတော့ နောက်\nကျတယ်ပဲပြောပြောဒီနည်းလေးကိုအခုမှပဲသိတာပါ။သိသိချင်းပဲ စမ်းသပ်ပြီး ပြန်လည်မျှဝေပေးလိုက်\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Sunday, May 03, 2009 in ဇာနည်ကြိုက်တာဒါလေးတွေ\nပစ်ကျသွားသည်။အဲလိုပါပဲ ကျွန်တော့်နှလုံးသားလဲ ထိုနည်း၎င်းပစ်စက်လက်ခက် ဗရမ်းဗတာ ပြုတ်ကျ\nကြိတ်ခံရင်း မင်းနာမည်ကို ငါ့ဘဝထဲကဆွဲထုတ်ဖို့ ငါကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်လေ။ဟားဟားအချစ်က ဟာသပါ\nပဲကွာ အသက်ရှူနှုန်းတွေကို လေးကန်နေလောက်အောင်အထိခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ငါလုံးဝမတွေးထားမိ\nဘူး။အခုတော့ ငါလေးလေးနက်နက်ထားခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကငါ့ကို လေးနက်တဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကျေးဇူး\nရားမျှတမှုမရှိတဲ့ဒီလောကကြီးမှာ ငါပေးသလောက်ပြန်မရခဲ့တာဟာလဲ တရားပါတယ်ကွာ။မဟုတ်ရင်ငါ\nဟာ လောကကြီးကိုအရွဲ့တိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားမှာပေါ့့ဟတ်ဟတ့်မဟုတ်ဖူးလာ့းသေချင်\nကိုသူမသေခင်မှာစိတ်ရှည်ရှည်ရှင်းပြခဲ့ချင်အုံးမှာပါ။ငါလဲအတူတူပဲ ငါလွမ်းနေရတဲ့ ငါခံစားနေရတဲ့ဟာသ\nတစ်ပုဒ်အကြောင်းတွေကို လူတစ်ယောက်ကို ဂဃဏနပြောပြခဲ့ဖူးတယ့်ဟားဟာ့းလူတွေကလဲဟာ\nသပါပဲကွာ့ငါပြောပြတဲ့အကြောင်းတွေ ကိုပေါက်စီသုံးလုံး လ္ဘက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့ လဲလှယ်ပြီးရင်းလိုက်\nပလုံပလုံနဲ့ငါ့ဘဝရဲ့တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တော်တော်များများကိုမင်းကြောင့် နစ်မြုပ်ခံခဲ့ရဖူးတယ်။ငါ့ဘဝမှာ\nဟား တတ်လဲတတ်နိုင်ပါလားကွာ မင်းမို့လို့ လုပ်ရက်တယ့်sample တွေနဲ့တန်းတူညီနေတဲ့ ငါ့ဘဝမှာ\nလည်ထွက်နေအောင် ပျာယာခတ်မှုတွေနဲ့မင်းကို အစစအရာရာ အလိုလိုက် အလိုက်သိခဲ့တဲ့ ကောင်ပါ\nကွာ။အခုတော့ ဘာတဲ့့ဟားဟားမင်းရဲ့ “ကို ကျွန်မ တို့နှစ်ယောက်××××××××××”ဆိုပြီး\nမျက်ရည်လည်ချင်ယောင်ဆောင်လို့ မင်းပြောခဲ့တဲ့reason တွေကိုငါပြန် တွေးမိလိုက်တိုင်း ရယ်ရတာအူ\nတတ်မတတ်ဖြစ်ရလွန်းလို့ ပြန်မပြောပြတော့ပါဘူးကွာ့။သွားပါ့သွားစမ်းပါ ဇာနည် တဲ့ နောက်လှည့်\nကြည့်တတ်တဲ့ထုံးစံ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ကောင်ပါကွာ့အေးးးးးးးတစ်ခုတော့မှာလိုက်မယ် နောက်တစ်ခါငါလို\nကောင်မျိုးကိုတွေ့ ချင်ပါတယ် ဆိုလို့ကတော့ နောက်ဘဝမှာ မှငါပြန်စဉ်းစားပေးမယ်နော့်ဒါအချိုသာ\nဆုံးမင်းအပေါ်မှာငါ့ရဲ့တုန့်ပြန်မှုပါ့့သဘောပေါက်တယ်ဟုတ့်ရက်စက်မှုတွေကိ်ု ငယ်ငယ်လေးက\nထဲက သင်မပေးဖူးခဲ့တဲ့ မေမေ့ကိုတော့ငါဒီတစ်ခါအပြစ်တင် မိပါရဲ့ကွာ့သံယောဇဉ်တွေနဲ့ ကြီးပြင်း\nလာခဲ့တဲ့ငါ့ဘဝ မှာ မင်းကိုရစ်ပတ်တွယ်နှောင်မိသွားတဲ့ကြိုးလေးတစ်ချောင်း ကိုတော့ငါနှမြောမိတာအ\nတော့ဘူး။ဒါဟာ ငါမင်းအပေါ်မှာထားတဲ့ နောက်ဆုံးသံယောဇဉ်လက်ကျန်ပဲ ရှေ့လျှောက်ဖြတ်သန်းရမဲ့\nမင်းဘဝခရီးမှာ ပျော်ရွှင်မှုအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံနိုင်ပါစေလို့ငါဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်ကွာ့\nပစ်ကျသွားသည်။ ကျွန်တော်အတွေးတွေနဲ့ထိုင်နေမိတာဘယ်လောက်ကြာသွားတယ် မသိပါဘူး ကြမ်း\nတမ်းလွန်းလှတဲ့ ပြုတ်ကျသံ တစ်သံကြားတော့မှ ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ကျွန်တော့်ဘေးကို\nတစ်လိမ့်ချင်းလိမ် လာနေတဲ့ COKE ဗူးလေးကိုကျွန်တော်ကောက်ယူလိုက်မိတယ့်အဲဒီအချိန်မှာပဲ\nကလေး ငယ်တစ်ယောက်က “အကို အကို သားကိုအဲဒီဗူးလေး ပေးပါနော့်သားသွားရောင်းမလို့ပါ”\nသည့်ကျွန်တော်ကသာ ထိုနေရာမှာရပ်နေရင်းက “အော့်မင်းလဲငါနဲ့ဘဝတူပါလားဗူးခွံလေး\nရယ့်”နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကိုလိုလားတဲ့ ဒေး ဆိုတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီမှာ ငါဟာမင်းလိုပဲဘဝ\nကိုခိုလှုံခွင့်ရလိုက်ပြီလေ့အရာအားလုံးပြီးပြည့်စုံခဲ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုကိုငါအခုပိုင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဒေး\nမင်းရဲ့ မေတ္တာတွေအတွက်ပေါ့့\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Friday, May 01, 2009 in ချစ်သူဖတ်ဖို့\nကျိုးတို့ကျဲတဲ နဲ့ညကိုရွက်ကြမ်းရေကျို ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ လတစ်ခြမ်းပဲ့ တစ်စင်းမင်းမူနေတဲ့ ညတွေအ\nလယ်မှာပေါ့့မသဲကွဲတဲ့အာရုဏ်တွေကို သူ့အချစ်တွေနဲ့အလင်းပေးရင်း သဘာဝတရားရဲ့အနိုင်\nကျင့်ခြင်းကိုခံထားရတဲ့ မညီမညာဒီလမ်းကလေးပေါ်မှာ တို့နှစ်ယောက်ရဲ့အချစ်တွေကိုတံဆိပ်ကပ်ခဲ့ဖူး\nတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့ မညီမညာကွေ့ပတ်စီးဆင်းလာတဲ့ ဒုဒ္ဓဝတီ မြစ်ကမ်းနှဖူးလေးတစ်ခုမှာလေပြည်ညှင်း\nတွေမဟုတ် တဲ့ လေစိမ်းကြမ်းကြမ်းတွေကြားက ရေစီးနဲ့အတူမြောပါလာတတ်တဲ့သစ်ရွက်ကလေး\nတွေကို နှစ်ယောက်သားအပြိုင် ရေတွက်ခဲ့ ကြဖူးတယ်လေ။ဘယ်သူ့အချစ်ကပိုများလဲလို့ ရူးကြောင်\nနှစ်ယောက်အတူလျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ့်ချစ်သူစုံတွဲပေါင်းများစွာအတွက် အထင်ကရဖြစ်စေတဲ့ ခရေပင်\nလမ်း ကလေးထဲမှာမဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့ သစ္စာတွေနဲ့ နှစ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်တတ်လာခဲ့တဲ့ ပိတောက်လမ်းက\nလေးထဲမှာပေါ့့ခရေလမ်းလိုတော့ ရနံမွှေးပြန့် မှုမျိုးမရှိခဲ့ပါဘူး ။ဒါမေမဲ့ သစ္စာတရားကိုတန်ဖိုးထား\nတတ်သော ပိတောက်ပင်အို ကလေးရဲ့ အရိပ်စစ်ကလေးအောက်မှာတော့ ချစ်သူနှစ်ဦးဟာ သစ္စာမပျက်\nကြေး ဆိုပြီး သစ္စာ ပြုခဲ့ကြဖူးတယ်လေ့\nဆိုပြီး ဆုတောင်းနေကြတဲ့ ရွှေတီဂုံ ဘုရားကြီးမှာမဟုတ်ပေမဲ့ တို့နှစ်ယောက်တန်ဖိုးထားပြီးကပ်လှူထား\nတဲ့ ဒီအာရုဏ် ဆွမ်းလေးကိုဘုန်းပေးနေတဲ့ ကိုယ်တော် ကလေးရဲ့ တရားရိပ်အောက်မှာပဲ တို့နှစ်ယောက်\nရဲ့အချစ်တွေကို ဘဝအဆက်ဆက်တည်မြဲနေစေဖို့ ဆုတောင်းခဲ့ကြတယ်လေ့ပီတိတွေ အပြည့်နဲ့\nနှစ်ယောက်အတူလျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ့်နေဝင်ရီတရောမှာ အသံတွေအရောင်တွေစုံလင်နေတဲ့ အဓိပ္ပတ္တိ\nလမ်းမကြီးပေါ်မှာမဟုတ်ပေမဲ့ ဘဝကချပေးလာတဲ့အချိန်ဇယားပေါ်မှာ အကွက်ကျကျရုန်းကန်နေကြ\nတဲ့ သာမည ရပ်ကွက် လေးတစ်ခုထဲမှာပေါ့့ပန်းပေါင်းစုံဖူးပွင့်နေတဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုလို မွှေးရနံပေါင်းစုံ\nမခံစားရပေမဲ့ သားငယ်ကိုတရှိုက်မက်မက် မွှေးကြူနေတဲ့ ညစ်ထေးထေး သားအမိနှစ်ယောက်ကိုကြည့်\nပြီ်းအပြုံးအသစ်တစ်ချို့နဲ့ တို့နှစ်ယောက် ကြည်နူး မိကြသေးတယ်လေ့\nနှစ်ယောက်အတူတူသွားခဲ့ဖူးပါတယ့်လူတစ်ကာအထင်အမြင်ကြီးတဲ့ သမ္မတ လိုရုပ်ရှင်ရုံမျိုးမဟုတ်ပေ\nမဲ့ အလှူတစ်ခုရဲ့ ဇတ်ပွဲတစ်ခုမှာမှာနှစ်ယောက်သားဖျာခင်းပြီး အလင်းပေါက် ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်လေ့အ\nကြမ်းအရမ်း အနူးအညံ တွေကိုခံစားရင်း ကိုယ်တိုင်တိုင်ခိုက်နေရတဲ့ ဘဝတိုက်ပွဲကြမ်းကြီးကို တဒင်္ဂ မေ့\nနှစ်ယောက်အတူလျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ့်နှစ်ယောက်အတူတူသွားခဲ့ဖူးပါတယ့်တွေလိုမျိုးနင်နဲ့ ပါငါ နှစ်\nထဲလောက ကြီးကို ငိုသံတွေနဲ့နှုတ်ဆက်ရင်း လျှောက်သွား နေခဲ့မိပြီဟာ့နင်မရှိတော့တဲ့လောကကြီး\nမှာ နှစ်ယောက်အတူတူ လျှောက်သွားခဲ့ကြဖူးတဲ့နေရာလေးတွေဟာ လည်းငါ့ အတွက်ကဗျာမဆန်တော့\nတယ့်အခုတော့နင်မရှိတော့တဲ့ လောကကြီးထဲမှာငါမသေ သေးပေမဲ့ ငါဟာရူးနေပြီ့ဟုတ်တယ်


ဘာသာရေးအစ လူပျင်းက … | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » History » ဘာသာရေးအစ လူပျင်းက …\nဘာသာရေးအစ လူပျင်းက …\nPosted by Ko out of... on Jun 29, 2012 in History | 39 comments\nကိုယ်းကွယ်ယုံကြည်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငယ်ငယ်တုံးက သိပ်စိတ်မ၀င်စား\nခဲ့ပေမဲ့ အသက် နည်းနည်းကြီးလာတော့ ဘာသာရေးဆိုတာ ဘာဖြစ်လို့ပေါ်ပေါက်လာရသလဲ\nကိုယ်ထက်ကြီးတဲ့ မိဘဆရာသမား ကိုမေးတော့ ဘာသာရေးဆိုတဲ့ ကိုယ်းကွယ်ယုံကြည်မှု\nဟာ အကြောက်တရားကနေစတာ..စသည်ဖြင့် မှတ်သားခဲ့ရဘူးတယ်…\nနောက်ဘာသာရေး စာအုပ်တွေဖတ်ပြန်တော့လည်း အမေတို့ပြောသလို အကြောက်တရား\nကစခဲ့တာ မှန်နေတာကိုလည်းတော်တော်များများတွေ့ရတော့.. ဟုတ်ပေမှာဘဲလေဆိုပြီး ဒီလိုဘဲ အီးယောင်ဝါးနေလာခဲ့တာ..အချိန်တွေလည်းတော်တော် ကုန်လွန်ခဲ့ရတယ်..\nဒီလို အချိန်ကုန်ရာကနေ… တနေ့မှာတော့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က\nအမေရိကန်စာရေးဆရာဝီဒူးရတ်( အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှုကို အနှစ်\nဘာသာပြန်ထားတဲ့ လူ့ယဉ်ကျေးမှုသမိုင်းအရှေ့တိုင်းကရသောအမွေ စာအုပ်ကိုပေးဖတ်တော့ အဲဒီစာအုပ်ဖတ်ပြီး အသိတရားတွေ\nအဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးတော့ ဘယ်လို သုံးသပ်မိလည်း ဆိုတော့\nအော်..ဘာသာရေးဆိုတာ အကြောက်တရား ကနေဘဲစတယ်လို့ထင်နေတာ..\nအခုတော့ ဘာသာရေးဆိုတာ လူပျင်းကနေစခဲ့တာဘဲလို့ ဒီစာအုပ်ကနေတဆင့် သုံးသပ်မိပါ\nစာရေးသူက သမိုင်းဆရာဆိုတော့ ဘာသာရေး အမြင်နဲ့ မရေးဘဲ သမိုင်းဆရာရဲ့\n– ကျောက်ခေတ်က လူတွေဟာ…တစ်ဦးချင်းနေတဲ့ အလေ့အထ ကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်း အုပ်စုဖွဲ့ပြီးနေလာကြတယ်…\nဒီလိုနေလာရာကနေ.. တနေ့ကျတော့ အုပ်စုထဲက လူပျင်းတစ်ယောက်က\nအော်..ငါဒီလို အမဲသားငါးကို မိုးလင်း ကနေမိုးချုပ်အထိ ရှာနေရတယ်\nနေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရှာရတာ ဟန်မကျဘူး… အလုပ်ကို မလုပ်ရဘဲ စားလို့ရအောင်\nဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားရင်း စိတ်ကူးလေး တခုပေါ်လာတယ်..\nငါတော့ သူတို့ထက်သာတဲ့ အသိ အမြင်ကိုရှာမှ ရမယ်ဆိုပြီး ….\nဒီလိုနဲ့ သူလည်း အဖွဲ့တွေနဲ့ အမဲလိုက်ရင်း…\nသူက ဘယ်လိုမှတ်သားလည်းဆိုတော့… အရှေ့၊အနောက် နေ၀င်နေထွက်တာကိုကြည့်ပြီး\nလက်ဝဲဖက်ကိုနေစောင်းရင် ရာသီဥတုက ဘယ်လို..လက်ယာဖက်ကိုစောင်းရင်\nရာသီဥတုကဘယ်လို ဖြစ်မယ်… စသည်ဖြင့် ဥတုအကြောင်းကို\nဘယ်လို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘယ်လိုသားကောင်မျိုးက ဘယ်မှာရှိတတ်တယ်..\nဘယ်လို သားကောင်မျိုးက ဘယ်လို အသီးရွှက်မျိုးကိုစားတတ်တယ်..\nလူတွေ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ဘယ်လို အသီးအရွှက်စားရင်၊ လိမ်းရင်၊ရှုရင်\nဒီလိုနဲ့ အုပ်စုထဲက လူတွေက သူတို့မသိတာကို သူကပြောနိုင်တော့ ခင်ဗျာ အမဲ\nမလိုက်ပါနဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့ရတဲ့ အမဲထဲ ဆယ်ယောက်တစုက ခင်ဗျာကိုပေးပါ့မယ်..\nခင်ဗျာက ဒို့ရဲ့လူအုပ်စုကိုသာ စောင့်ရှောက်ပါဆိုပြီး..သူ့ကို အကြီးအကဲ ခန့်အပ်လိုက်တယ်..\nသူတို့ရဲ့ကျန်းမာရေး၊ စားရေးသောက်ရေး အစစအရာရာ ကို အကုန်လုံးစောင့်ရှောက်\nဒီလိုနဲ့ သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ..အုပ်စုနဲ့နေခြင်းအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အန္တရာယ်၊ သားရဲ တိရိစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဘေးရန်၊ ရာသီဥတုဒဏ် စသည်ဖြင့် စုပေါင်းပြီးကာကွယ်\nနိုင်တယ်၊ စည်းလုံးမှု ဖြစ်တဲ့ အတွက် ဘ၀က ပိုလုံခြုံတယ်လို့ မြင်လာကြတယ်..\nအဲဒီကနေ သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ လူတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း နေပြီး\nလာပေါင်းကြတယ်..ဒီလိုနဲ့ အုပ်စုက တဖြည်းဖြည်းကြီးလာတော့..\nသူလည်း အဏာကို မက်မောလာတယ်..\nနောက်တော့ သူသားသမီးကို အဏာလွဲပေးတယ်…ဒါအုပ်ချုပ်ရေးရဲ့ အစပေါ့..\nဒါတကယ်တော့ ဘာသာရေး မဟုတ်သေးဘူး…\nနောက်တော့ သူလည်း အဲဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကို မြင်လာတဲ့ အတွက်\nဒီလိုနဲ့ သူလည်းလူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာလာတယ်…လူတွေဟာ မသိ၊\nမမြင်၊မကြားဖူးတဲ့ အရာတွေဆိုရင် တော်တော်ကြောက်ကြတယ် မဟုတ်လား..\nသူတို့ကြောက်တဲ့ အရာကိုတွေ့ရင် ငါကသူတို့လို မကြောက်အောင်နေမယ်..\nအန္တရာယ်ပြုရင် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ဘယ်လိုရှောင်ရမယ်၊ ဘယ်လို ကာကွယ်ရမယ် စသည်ဖြင့် အဲဒါတွေကို သေသေချာချာ လေ့လာပြီး လူတွေကို ဦးဆောင်လာနိုင်တယ်..\nအဲကနေတဆင့် လူတွေက သူပြောတဲ့ အတိုင်းနားထောင်တော့ ဘေးရန်လည်းနည်းတော့\nခင်ဗျာကဘဲ ငါတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲ လုပ်ပါ ဆိုပြီးတောင်းဆိုကြတယ်..\nအဲဒီကနေစပြီး သူလည်း အဲဒီလူမျိုးစုရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲလည်းဖြစ်၊\nအုပ်ချုပ်မှုနဲ့ အကိုးကွယ်ခံလည်း ဖြစ်ရောသူက အဏာရှင်ဖြစ်လာတော့တယ်…\nနောက်တော့ သူလည်း တာဝန်နှစ်ခု ထမ်းဆောင်ရတာ ပင်ပန်းတယ်..လူတွေကို အုပ်ချုပ်\nဖို့ လူတန်းစားတရပ်ကိုသူရှာမှ ရမယ်ဆိုပြီး…အုပ်ချုပ်သူ လူတန်းစားတရပ်ကို သူတာဝန်ပေး ခန့်အပ်လိုက်တယ်…\nသူကတော့ အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲရဲ့ အပေါ်ဘက်ကနေဘဲ\nအမြဲတန်းနေပြီး..သဘောတရားရေးရာ ဆရာကြီး အဖြစ် မပင်မပန်း အေးအေးဆေးဆေး နေသွားတယ်..\n– ကနေ့ အထိ တချို့သောနိုင်ငံတွေမှာ…သဘောတရားရေးရာ ဘာသာရေးဆရာကြီးတွေက အုပ်ချုပ်တဲ့ လူတန်းစားတွေအပေါ်မှာ နေတာ ကိုတွေ့ရတော့…\nအော်…အခုမှ မဟုတ်ပါဘူး အရင်ကတည်းက ရှိခဲ့တာဘဲ\nဆိုတာအခု ဒီစာအုပ်ဖတ်ပြီးတော့ သိလာရတယ်..ကဲစာလည်းရှည်သွားပြီနောက်မှ ဆက်ပါမည်….\nလူတွေဟာ ဘာသာရေးဆိုတဲ့ စကားလုံး ဆိုတာကိုကြားလိုက်တာနဲ့ ငါတို့ဘာသာကို လာမထိနဲ့\nတခြားအကြောင်းပြောရင် ဝေဖန်ရင် ပြဿနာတွေ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ပေမဲ့ ဘာသာရေးနဲ့\n– ဘုရားကရော ဘာသာတရားကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တယ် လို့ထင်သလား?..\nဒီရုပ်ထုကိုးကွယ်တာတို့၊ အဖွဲ့စည်းတခုကဘဲ ဘုရားတရားက ဒီလိုဟုတ်ပါတယ်လို့ ပြော..\nသူတို့ အဖွဲ့ အစည်းနဲ့ မတူရင် သူတို့ရဲ့ရန်သူလုပ်..သူတို့ တစ်ဦးတည်းကဘဲ မူပိုင်ယူ..စသည်\nစသည်ဖြင့် အင်းအားသုံးပြီး အနိုင်ကျင့်တာ အဲဒီလူတွေကသာ ဘာသာရေးကို အကြောင်းပြ\nပြီးခုတုံးလုပ်သူ အစစ်အမှန်လို့ မြင်ပါတယ်..\nလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင့် ငါးရာကျော်က လူတစ်ယောက်ပြောတဲ့ စကားကို\nအခုထိခေတ်အဆက်က မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ဘာပစ္စည်းမှလည်းမရှိခဲ့ နုတ်တက်ဆောင်\nလာပြီး..မြန်မာပြည်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာလည်းနှစ်ပေါင်း ထောင်ဂဏန်းလောက်ရှိမှ ရောက်လာ\nတော့ သူ့စကား မပြောင်းမလဲ ဘဲလုံးဝ မှန်ပါတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါဘူး..\nဒါကြောင့် ဘာသာတခုကို ချည်းကပ်တော့မယ် ဆိုရင် အဲဒီဘာသာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို\nသမိုင်းဆိုတာ လူတွေ မအ အောင်လို့ သမိုင်းပညာရှင်ပြောတာ ကြားဖူးတယ်..သို့သော်\nသမိုင်းကို တလွဲသိပြန်ရင်လည်း လူတွေ အကျိုးမများဘူး…\nဘုရားက ဘာသာရေးဆိုတဲ့ အသွင်လက္ခဏာ ပြယုဒ်အနေနဲ့ သူ့ကို ကိုးကွယ်ဖို့ ဘာတခုမှ မထားခဲ့ဘူး ဆိုတာ ..လေ့လာမိ သလောက်နည်းနည်းပြော ကြည့်ပေးပါမယ်…\n– အရှင်ဘုရား မရှိတော့ရင် အရှင်ဘုရားရဲ့ နေရာကို ဆရာအဖြစ်ဘယ်သူကို လွဲအပ်ခဲ့ မလဲလို့\nရှင်အာနန္ဒာမေးလျှောက်တော့ ဘုရားက ငါ လေးဆယ့်ငါးဝါ လုံးလုံးဟောကြားခဲ့ ဓမ္မနဲ့ ၀ိနိယ ဟာမင်းတို့ရဲ့ ဆရာဘဲ လို့မှာခဲ့ သလို…အရှင်ဘုရား ပရိနိဗာန်စံသွားပြီးရင် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရုပ်ကြွင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ လို့မေးတော့ အဲဒါ\nမလ္လာမင်းတွေ ကြည့်လုပ်လိမ့် မယ်လို့ပြောခဲ့တယ်…\nနောက်သူအသက်ရှင်စဉ် ကာလတုံကလည်း ၀ိက္ကလိ မင်းငါ့ကိုယ် အပုပ်ကောင်ကို ကြည့်ပြီး\nကြည်ညိုတာ ဘာထူးမလဲ? ငါဟောကြားတဲ့ တရားကို မမြင်ရင် ငါ့ကို နှင်မမြင်ဘူး လို့လည်းပြောတာဘဲ…\nဒါဆိုဘုရားဆိုလိုတာ လူကိုယ်ကောင်ကြီးကို ကိုးကွယ်ဖို့လား?\nသူဟောကြားတဲ့ ဓမ္မကို ကိုးကွယ်ဖို့လား ဆိုတာလည်း စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်…\nလူကိုယ်ကြီးရှိနေတာတောင် ဘုရားက အဲဒီလိုပြောရင် အခုဘုရားမရှိတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်\nထောင့်ငါးရာကျော်ပြီ ဆိုတော့ ရုပ်ထုကြီးဘဲ အပြိုင်အဆိုင်ထုပြီး ကိုးကွယ်နေတာ စဉ်းစား\nဒါဘာသာရေးတွေရဲ့ Symbol တွေဘဲ.. ဒီ Symbol တွေများလို့ ဘဲ ကနေ့ ကမ္ဘာမှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်နေကြတာ မဟုတ်လား?..\nှSymbol မရှိဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ် နည်းနည်းလျှော့ရင် မကောင်းဘူးလား…\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လွတ်လပ်ရေး ဖခင်ဘဲ..သူမရှိတဲ့ နောက်ပိုင်း\nသူရုပ်ထုဟာ လွတ်လပ်ရေးရဲ့ symbol ဘဲ..ဒါပေမဲ့ ဒီ symbol ဟာနေရာတိုင်း\nစိတ်ထဲမှာ အောင့်မေ့လိုက်ရင်လည်း ရပါတယ်..ဗိုလ်ချုပ်ကရော ငါသေရင် ငါ့ရုပ်ထုတွေကို\nနေ့စဉ်နဲ့ အမျှ ပူဇော်မှ မင်းတို့လွတ်လပ်ရေး ရေရှည်တည်တန့် မယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လား?..\nလွတ်လပ်ရေး တည်မြဲအောင် သူထားခဲတဲ့ လမ်းစဉ်းကို လိုက်နာဖို့လား ဒါတွေ\nဆိုလိုချင်တာက ကျွန်တော်တို့မြန်မာနိုင်ငံက ပြည်သူတွေ ဘာသာရေး ၀န်ပိနေတာ မကြည့်ရက်လို့ပါ…သူတို့တတွေ ပင်ပန်းနေကြပါတယ်…\nသူတို့ တတွေမှာ နေ၀င်ကမိုးချုပ် စာဖတ်ဖို့ အချိန် ဒီလိုအသိတရားရှာဖို့ အချိန်မအား ကြ\nဘူး..ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဖတ်ထားတဲ့ စာအုပ်ထဲက အတိုချုပ်ပြီး သုံသပ်ပြတာပါ\nဘယ်သူကိုမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ပါကြောင်း ကိုရင်မောင်ကို ပြန်ကြားလိုက်ပါတယ်..\nKo out of…ရေ ခင်ဗျားရှင်းပြတာ တော်တော်ကောင်းပါတယ်..\nကျနော်ပြောချင်တာက ခင်ဗျားရေးတဲ့ခေါင်းစဉ် ကိုပြောတာပါ\n( ဘာသာရေးအစ လူပျင်းက ) ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ကိုပါ\n… အရှင်ဘုရား မရှိတော့ရင် အရှင်ဘုရားရဲ့ နေရာကို ဆရာအဖြစ်ဘယ်သူကို လွဲအပ်ခဲ့ မလဲလို့\nရှင်အာနန္ဒာမေးလျှောက်တော့ ဘုရားက ငါ လေးဆယ့်ငါးဝါ လုံးလုံးဟောကြားခဲ့ ဓမ္မနဲ့ ၀ိနိယ ဟာမင်းတို့ရဲ့ ဆရာဘဲ ….ဆိုတော့… ဘုရားရှင်မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်ရဲ့\nဓမ္မတရားတော်တွေကို စုစည်းနှုတ်ငုံဆောင် မပျောက်ပျက်အောင် ထိမ်းသိမ်း\nဒီလိုသာမထိမ်းသိမ်းခဲ့ယင် အင်မတန် တန်ဘိုးရှိတဲ့တရားတော်တွေ မရှိတော့သလို\nရဟန်းသံဃာတော်တွေ ခေတ်အဆက်ဆက် ထိမ်းသိမ်းစောင့်ရှောင့်လာခဲ့လို့\nဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ရုပ်ထုကိုးကွယ်တယ်ဆိုတာကလဲ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်\nအစ္စလာမ်ဘာသာမှာ ပလီကျောင်း ကျောင်းတော်ကိုတန်ဘိုးထားကြတယ်\nခရစ်ယာန်တွေဆိုလဲယေရှူးရဲ့ပုံတော် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွေကိုအမြတ်တနိုး ကိုးကွယ်ကြတယ်\nဗုဒ္ဓဟောခဲ့တဲ့ တရားတော်တွေက နှစ်ပေါင်း၂၅၀၀ကျော်လာတော့\nတရားတော်တွေထဲ ပိုတာလိုတာတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်….\nဒါပေမဲ့ ခုချိန်ထိ ဝေဖန်လို့မရအောင်မှန်နေတဲ့ အင်မတန် တန်ဘိုးရှိတဲ့\nဥပမာ အနတ္တလက္ခဏသုတ် ဓမ္မစက္ကပ၀က္တနသုတ် တို့ကိုကြည့်လိုက်ပါ\nရဟန်းသံဃာတော်တွေ ခေတ်အဆက်ဆက် ထိမ်းသိမ်းစောင့်ရှောင့်လာခဲ့လို့ ဆိုတဲ့စသားလေးကို\nတွေ့ရလို့ ဒါလေးကို ပြန်ကြားပေးတာပါ…ဒါလေးဖတ်ကြည့်ပါလား?..\nနောက် ကိုရင်မောင်ပြောတဲ့ ကိုယ်ပြောတဲ့စကားတခွန်းဟာ ဘယ်လောက်အန္တရယ်များလဲဆိုတာ\nသတိထားသင့်ပါတယ်…..ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်ဖြေရမယ်ဆိုရင်…နောက်ဘ၀မှ..ဘာဘာညာညာ\nဖြစ်တယ်လို့ လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်တာက ကျွန်တော်စိတ် မ၀င်စားပါဘူး..နောက်ဘ၀ဘယ်သူဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိတယ်? ဒီဘ၀မှ လောဘဒေါသ ဖြစ်လိုက်လို့ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကတော့ ကျွန်တော်စိတ် ၀င်စားတယ်..\nဒီတလှံမျှလောက်သော အမှတ်သညာနှင့် တကွခန္ဒာကိုယ်မှာ (31) ဘုံလည်းရှိတယ်..နိဗာန်ဆိုတဲ့ လွတ်မြောက်မှုလဲ ရှိတယ် လို့ပြောတဲ့ ဘုရားစကားကိုတော့ စိတ်ဝင်စားတယ်..\nတဏှာယောင်္ကျား လက်သမား တည်ဆောက်တဲ့ ခနာအိမ်ကိုငါတွေ့ပြီ ဆိုတဲ့ ဘုရားဥဒါန်းကျူး\nဘုရား ၀ိပါက်တော် (၁၂) ပါးရှိ ဘာညာ ကျွန်တော် မလေ့လာဘူး…\nသယ်ဆောင်လာတိုင်း..ကြက်သူရွှေး နုတ်တိုက်ဆောင် သလိုသာသယ်ဆောင်လာရင်လည်း\nဖတ်ရှု လေ့ လာသွားပါသည်\nဒီစာတွေက ပညာရှိတွေကို ငပျင်းတွေလို့ ပြောထားတာပဲ …\nကျုပ်အထင်တော့.. ဒီရာစုနှစ်ထဲတင်.. ကိုးကွယ်ရာဘာသာတရားကြီးတွေအကုန်လုံး.. ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်..။\nAs Stephen Hawking knows, God does not exist, but science does …\nMay 17, 2011 – As Stephen Hawking knows, God does not exist, but science does. “Can God and science co-exist?” Sadly, no. You see, gentle readers, God …\nသဂျီး ခန့်မှန်းချက် အရ ၂၁ ရာစု၊ ခရစ် သက္ကရာဇ် 2100 မကျော် ခင် ဘာသာ အာလုံး ပျောက် သွား မယ် ဆို တဲ့ သဘော ပေါ့။\nအဲဒီ ခန့် မှန်း ချက် က မှန်ရင်မှန် မယ်၊ မှားရင်မှား မယ်။ သက္ကရာဇ် ၂၁၀၀ ရောက်ပြီး သွားရင် ပေါ့။\nလောက မှာ လဲ အမှန်နဲ့ အမှား တရားနှစ်ပါး ပဲ ရှိ တာ၊ အဲ ဒီ အမှန်နဲ့ အမှား ပေါ် မှာ မူ တည်ပြီး ပြောင်းလဲ ဖြစ်ပျက်နေတာလေ။\nအဲ တရားနှစ် ပါး က ဘယ်သူ ဟောခဲ့ တာလဲ။ ထားပါ။\nကျနော် တို့ ဗုဒ္ဓ က လဲ ထာဝရ တည်တံ့ နေမယ် လို့ မဟော ခဲ့ ပါဘူး။သာသနာ ၅၀၀၀ ဆို ပေမဲ့ ဘုရား သာသနာ ကို ၂၅၀၀ ပဲ ထားခဲ့ တာ။ ကျန်တဲ့ ၂၅၀၀ မှာ ရုပ်ဝတ္ထု တိုးတက်မှု တွေ ရဲ့ ကြားထဲ မှာ တဖြေးဖြေး မှေး မှိန် လာ တာ တော့ ကျနော်တို့ လဲ လက်တွေ့ မြင် နေရတာ ပဲ။\nကျနော် မြင်တာ ကတော့ အဲဒီ ရုပ်ဝတ္ထု တိုးတက် မှု တွေ က သာသနာ ကို ထိခိုက် တာ မထိ ခိုက်တာ ခဏ ထား လို့ ကမ္ဘာ ပျက်ဖို့ ကို တစ ထက် တစ ပို မို ချိန်းခြောက်လာတယ် ဆို တော့ ဘယ်သူ မှ ငြင်း လို့ ရမယ် မထင် ပါဘူး နော်။\nဖြစ်ပြီးသား အဟောင်းတွေ၊ ဖြစ်လာမယ့် အသစ်တွေ၊ ဖြစ်နေတဲ့ အရာတွေ တကယ်လို့များ recycle ပြန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် .. တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသလိုဘဲ .. !\nကျွန်တော်တော့ နဲနဲ ကြာဦးမယ်ထင်မိတယ်။ ဦးခိုင်ပြောသလောက်တော့လဲ မမြန်နိုင်ဘူး။\nဘာသာတရားတွေပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် လူသားတွေ ကျင့်လို့ရတဲ့ လူသားကျင့်ဝတ်တော့ ကျန်နေမှာထင်ပါတယ်။\nကျွန်တော်တို့ တစ်သက်တော့ မပျောက်လောက်သေးပါဘူး ။။ ဟီး ။။ လုပ်စားရအုံးမယ် ..\n၂၀ရာစုရဲ့..အကြီးကျယ်ဆုံးပါမောက္ခတယောက်ဖြစ်တဲ့.. စတီဗင်ဟော့ကင်းက.. ၂၀၁၁ ကတည်းက ပြောထားခဲ့တာလေး.. ကိုးကားထားတယ်လေ..\nပြော၇ရင်.. အိုင်းစတိုင်းလည်း.. ဒီသဘောမျိုးပြောခဲ့တာပဲ..\nအတွေးအခေါ်သဘောတရားတွေဖြစ်တဲ့.. ဂေါတမဗုဒ္ဓ။ ကွန်ဖြူးရှပ်။ ပလေတို။ ယေရှုခရစ်တော်။ တမန်တော်မိုဟာမက်တို့ရဲ့.. တရားဓမ္မတွေကတော့ ကျန်ရစ်ပါမယ်လို့.. ခန့်မှန်းမိပါတယ်..။\nလက်ရှိအခြေနေတွေထဲ ခင်ဗျားစာဟာ တော်တော်တန်ဘိုးကြီးတယ်ပြောရမှာဘဲ\nအဆိုးထဲက အကောင်းကို ရွေးထုတ်ရရင်တော့\n( ရခိုင် ကလား ) အရေးခင်းထဲ ဝင်နှောက်ဘို့ကောင်းတယ်\nမမြင်ဘူးတဲ့ ဘုရားတွေအကြောင်း စောက်ရူးမထဘဲ\nကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူလို့ထင်လို့ကတော့ ( ကလား ) ရော ( ရခိုင် ) ရော မရှိတော့လို့\nလူနှင့်လူခြင်း ပြဿနာဖြစ်ရန် လမ်းမမြင်\nခင်ဗျားကြည့်ရတာ ကိလေသာကို အပြည့်ခံစားဘူးပုံမပေါ်ဘူး\nပီးတော့ ပီးတော့ ထို့နောက် ထို့နောက်မှာ\nကျုပ်ယုံကြည်ရာ ဓမ္မတရားထဲ ခင်ဗျားဟာ\nဆိုခဲ့သလိုဆိုရင် သူက လူပျင်းမဟုတ်ဘူးဗျ ဖေါက်ထွက်နိုင်တဲ့လူ — ဖြစ်တန်စွမ်းတွေကို သူလေ့လာမှတ် သားတယ် ဒါဟာသာမန်လူတွေ မစဉ်းစားမိတဲ့အချက်ကို သူကစဉ်းစားပြီးလေ့လာမှတ်သားခဲ့တာပဲ စာရေးသူ ရဲ့အဆိုအရဆိုရင် အိုင်းစတိုင်းတို့ နယူတန်တို့ စတဲ့ ပညာရှင်အားလုံးဟာ ငပျင်းတွေများဖြစ် သွားမလားလို့း)\nဘာသာရေးအစ လူပျင်းက ….ဆိုတာကတော့\nနောက်ပိုင်းသူဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အထိစဉ်းစား ရမှာပါ..\nကျွန်တော်ဥပမာလေးတခုဘဲ ပေးကြည့်ပါမယ်..ကိုယ်ကြိုက်သလို ယူဆနိုင်ပါတယ်..\nအရက်သောက်တဲ့ လူတွေဟာ အစောပိုင်းတော့ ကျန်းမာရေး အတွက်ဆိုပြီး…\nအစောပိုင်းတော့ ငါက အရက်ကိုသောက်တယ်….နောက်ပိုင်းတော့ အရက်ကငါ့ ကိုပြန်သောက်\nတယ်..ဒါကြောင့် သူဟာ အရက်ရဲ့ ကျေးကျွန်ဖြစ်သွားပြီး ..အရက်သမားဖြစ်သွားတယ်?….\nအိုင်းစတိုင်းတို့ နယူတန်တို့ စတဲ့ ပညာရှင်အားလုံးဟာ ငပျင်းတွေများဖြစ် သွားမလားလို့ ဆိုတာ\nအိုင်းစတိုင်းနဲ့ အဲဒီလူပျင်းက အလုပ်မလုပ်ဘဲ စဉ်းစားတာ ပြင်ပအနေနဲ့ တွေးရင်တော့ တူတယ်လို့\nထင်ရပေမဲ့ အိုင်စတိုင်းက သူတတ်သိတဲ့ ပညာက လူတွေကိုပေးဖို့ နဲ့ သူဘာတခုမှ မတည်ဆောက်ခဲ့ဘူး..\nအစောပိုင်းမှာ သူ့အုပ်စု အတွက်လုပ်ရာကနေ နောက် အကြီးအကဲ လည်းဖြစ်ရော လူတွေကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အရတဲ့ အရသာ နဲ့လည်းတွေ့ရော အာဏာကို တဖြည်းဖြည်းမက်မောလာတယ်.. သူ့အတွက် တည်ဆောက်လာတာ တွေ့ရတယ်..\nအဲဒီလူပျင်းက သူမြင်ရတွေ့ရ၊ ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့ (မော်ဆရာ)ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ်မူတည်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဟုတ်တုတ်တုတ်ရှိသေးတယ်..\nနောက်ကလူတွေက မမြင်ရတဲ့ အရာနဲ့ လူတွေကို တရှည်တမျှောကြီး\nနဲ့ ဘုရားရှေ့ကို မိုင်ပေါင်များစွာ ကျော်ဖြတ်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားတာ အရူးခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်နေတော့\nကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ အိုင်းစတိုင်စကားလေးနဲ့ မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်…သူကတွေးပြီ ရလာတဲ့ ရလာဒ်က\n– Albert Einstine ” U” Insanity is doing the same thing over and over again and expecting\n– Imagination is better than knowledge.\n– အိုင်းစတိုင်းတို့ နယူတန်တို့ စတဲ့ ပညာရှင်အားလုံးဟာ ငပျင်းတွေများဖြစ် သွားမလားလို့ ဆိုတာ\nအစောပိုင်းမှာ သူ့အုပ်စု အတွက်လုပ်ရာကနေ နောက် အကြီးအကဲ လည်းဖြစ် လူတွေကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အရတဲ့ အရသာ နဲ့လည်းတွေ့ရော အာဏာကို တဖြည်းဖြည်းမက်မောလာတယ်.. သူ့အတွက် တည်ဆောက်လာတာ တွေ့ရတယ်..\nကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ အိုင်းစတိုင်းစကားလေးနဲ့ မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်…\nအိုင်းစတိုင်းတို့ သိပံပညာရှင်တို့ရဲ့ အတွေးစိတ်ကူး ကနေရလာတဲ့ အဖြေက လူတွေကို\nချပြလို့ရတယ်.. လူတွေအတွက် အများကြီး အကျိုးပြုတယ်…စိတ္တဇ အတွေး သမားကတော့\nလူတွေ ပင်ပန်းရုံဘဲ လို့မြင်ပါကြောင်း…ကိုဖိုးထောင် ကိုပြန်ကြားပေးလိုက်ပါတယ်…\nဒီစာကိုဖတ်ရတာ စာရေးသူက သူ့ကိုယ်သူ လူပျင်းတစ်ယောက်လို့ ဝန်ခံနေသလိုပဲ\nဘယ်သူနဲ့မှ မတူပဲ ထူးချွန်တဲ့သူမျိုးကို သူက လူပျင်းလို့သတ်မှတ်ထားတယ်\nအဲ့လိုထူးချွန်တဲ့သူတွေ မရှိခဲ့ရင် အခုအချိန်ထိ ကမ္ဘာကြီးက ကျောက်ခေတ်မှာပဲရှိနေအုံးမှာသေချာတယ်နေ့တဒူဝ အမဲလိုက်မယ် ၊ မိတ်လိုက်မယ် ၊ အိပ်မယ် ၊ စားမယ် ဆိုတဲ့ သံသရာထဲက ထွက်နိုင်မှာကိုမဟုတ်ဘူး။\nလောကမှာပျင်းတဲ့ သူဟာ–နောက်ဆုံးဖျင်းသွားပြီး သုံးမရတာနဲ့ဂိတ်ဆုံးရမြဲပါ ၊ ဒါဆက်စပ်တွေးခေါ်မှုယုတ္တိဗေဒအရငြင်းမရပါ။\nကုန်ကုန်ပြောရလျှင် မကောင်းတာလုပ်ပြီးအသက်မွေးရင်တောင် အားစိုက်ထုတ်မှု ဆိုတာရှိမှရသဗျ။\nအဲတော့– ဘာသာရေးနဲ့ ပျင်းတာဟာတစ်ခြားစီလို့မြင်ပါတယ်။\nဘာသာရေးဘန်းပြပြီးလုပ်စားရင်တောင်မှ အဲသည်လိုလူမျိုးမှာ အားတော့စိုက်ထုတ်ရသေးသဗျား။\nအဲသည်တော့– အားစိုက်ထုတ်မှု ပါလာရင် ဒါပျင်းတယ်လို့ရမ်းပြောလို့မရဘူး။\nko out of ပြောချင်တဲ့စေတနာကိုရိပ်မိပါသည်၊ ဘာသာတရားအကြောင်းပြပြီးလူသားတွေအပေါ်ချယ်\nအတွက်ယူချင်သလိုယူ၊သုံးချင်သလိုအသုံးချနေကြတာပါ။ကျုပ်တို့ဗုဒ္ဓ ဘာသာမှာဆိုရင် နိဗ္ဗာန်ရောက်ဘို့\nba gyi သိသော နိဗာန်ကို ရှင်းပြစေလိုပါတယ်?…\nဒီပိုစ့်ပိုင်ရှင် ရဲ့ လိုရင်းအမှန်ကို အဓိတ်ပယ် လွဲနေကြလို့ ဖိုးဖိုးပေ ဘာသာဝင်ပြန်မယ်ကွဲ့။\nko out of ကို ကိုးကွယ်ကြရမယ်\nစာရေးသူက လူပျင်းမဟုတ်ပါဘူး…အရှေးတိုင်းကရသော အမွှေဆိုတာ သူ အနှစ်လေးဆယ်လောက် လေ့လာအားထုတ်ခဲ့ရပါတယ်..\nကျွန်တော်တို့ကသာ လူပျင်းတွေပါဗျာ…ဘာဖြစ်လည်းဆိုတော့ သူရေးထားတဲ့စာ ကို အကုန်မဖတ်နိုင်သေး သလို..သူရေးသားတဲ့ စာအုပ်ပေါင်း (၁၇) အုပ်ကိုလည်း မြန်မာလို အကုန်လုံး ဘာသာ မပြန်နိုင်သေးလို့ပါ..\nဗိုလ်မှုးချုပ်ဝင်းမြင့်က ဘာသာပြန်ပေးလို့သာ ဖတ်ရတာ…\nနောက်လူတွေက တီထွင်မှု အမျိုးမျိုးလုပ်လာနိုင်လို့ မီးတွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးပြုတတ်လာပြီ..\nကျောက်ခေတ်ကလူတွေက မီတောင်ကောင်းကောင်း မသုံးစွဲ တတ်ဘူး..ဘိနပ်၊ အင်္ကျီတွေ အစစ အရာရာမတီထွင်တတ်သေးဘူး…\nအခုလူတွေကတော့ လေကနေ မီးထုတ်လုပ်မလား?အပူစွမ်းအင်ကနေ လျပ်စစ် စွမ်းအင် ထုတ်လုပ်မလား? ရေအားကနေ ထုတ်လုပ်မလား? ရေနံကလား? သဘာဝဓါတ်ငွေ့ကလား? နျူးကလီယာ\nကနေလား? စသည်စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ခိုင်းစားလို့တတ်ပြီ..\nကနေ့လူတွေကတော့ တော်တော် တီထွင် ဖန်းတီးတတ်လာပြီ ..လူတွေ မသိတဲ့ အရာဟာလည်း မရှိသလောက်ဘဲ နောက်ဘာတွေ ထပ်ရှာတွေ့ကြဦးမလဲ မသိဘူး …ဒါကြောင့် အခုလို တိုးတက် လာတယ်လို့ ကိုဘဲဥပြောတာ ကျွန်တော်လက်ခံ ပါတယ်…\n– ဒါပေမဲ့ အဲဒီတီထွင်တဲ့ လူတွေထဲမှ မြန်မာတွေမပါတာ ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတယ်..\nဒို့မြန်မာတွေ ဘာတွေများ တွေးနေကြလဲ?..\n– အဆင်ပြေတဲ့လူတွေကလည်း….ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး ငါသေရင် နတ်သမီးတဖက်က (၅၀၀)နဲ့\n– အဆင်မပြေတဲ့ လူတွေကျတော့လည်း ငါစားစရာ မရှိတော့ဘူး…နောက်ဘ၀မှ ငရဲဘုံမှာ အတိုးရော အရင်းရော စုပေါင်းပြီးခံ လိုက်မယ်လို့ အောက်ကမြေကြီးကိုကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေလား လို့မြင်မိ\nတကယ်ပျင်းတဲ့သူ က ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ဟုတ်တဲ့သူက လူပျင်းမဟုတ်ဘူး။\nကျိုး စား မှု ရှိတဲ့ သူဟာ လူပျင်းမဟုတ်သလို …\nလူပျင်း တိုင်းဟာ လဲ ကျိုး စားမှု မရှိပါဘူး….\nကိုယ် ထင် ကုတင် ရွှေနန်းပေါ့ ဗျာ …\nဘာသာရေးဆိုကြောက်တယ် မဆွေးနွေးရဲဘူး မဆွေးနွေးတက်ဘူး ဘာသာရေးအစက လူပျင်းကတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ပေးတက်ပါ့ ဖတ်ရှုသွားပါတယ်နော်။\nကျင့်ကြံအားထုတ်ကြမတဲ့လား …. တော်တော်စဉ်းစားစရာကြီးပဲ…\nMayjuly ပြောသလိုပဲ ကိုယ်ထင် ခုတင်ရွှေနန်းပေါ့ ….:D\nဗုဒ္ဓဘုရား (ကို out of ပြောသလို လူပျင်းဘုရား) က ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာတော့ရှိပါတယ် ..\n၁။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ ကိုးကွယ်ရာ၏။ ( Science ဘာသာကိုတောင် ကိုယ်ကျိုးမရရင် မကိုးကွယ်ပါ)\n၂။ ဘယ်သူပြောပြော မစူးစမ်း၊ မစပ်စုမိဘဲ မယုံပါနဲ့။ (ကိုယ်ကျိုးကြည့်ယုံ တတ်)\n၃။ အကျိုးမရှိသော (ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပိုက်ပိုက်မရသော) အလုပ်၊ အတွေး၊ လုံးဝ မလုပ်ပါနဲ့ (ဥပမာ နိဗ္ဗာန် -နိဗ္ဗာန်တော့ မရောက်ချင်ပါဘူးဗျာ .. Game စော့ရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်ဗျ .. ကျွန်တော့်အသက် ပျိုပျိုနုနုလေးဆို ပိုအဆင်ပြေတယ် ဘယ်တော့မှ မအိုဆေးတို့ မသေဆေးတို့ အားကြီးလိုချင်တယ် ဟီး၊ နတ်ပြည် – နတ်ပြည်ကို ရှင်လျက် သွားနိုင်ရင်တော့ ရောက်ချင်တာပေါ့နော ဒါပေမယ့် ဘယ်ဘာသာကမှ ရှင်လျက် မသွားခိုင်းဘူး၊ ပြီးတော့ scientific evidence လည်း မပြည့်စုံ – risky ဖြစ်တယ် လုံးဝ နိုးဘဲ – ပိုင်မှကိုင်တတ်တဲ့အကျင့် ကပါနေပြီလေ၊ နတ်သမီး ၅၀၀၊ အပျိုစင် ၅၀၀ လူပျိုစင် ၅၀၀ – လေးငါးဆယ်ယောက်ဆိုတော်ပါပြီ အဲ ပြီးတော့ လူပျိုတော့ မလိုချင်၊ ရွံလို့ –\n၄။ စိတ်ကို အလယ်အလတ် မှာထားဖို့ (ဒါတော့ မလုပ်နိုင်သေးဘူး၊ အလယ်အလတ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ မသိ သေး။\nအစွန်းမရောက်စေနဲ့ဆိုတော့ Dimension တစ်နေရာကကြည့်ရင် အလယ်လို့ထင်ရပေမယ့် နောက် Dimension ကကြည့်ရင် အစွန်းရောက်သွားရော၊ ဘုန်းဘုန်းတွေကိုမေးဖို့ကျပြန်တော့ .. ကြားမိသလောက် ဘယ်သူမှ ဒီလောက် ထိ ပေါက်ရောက်တဲ့သူ မရှိ .. ဘုရားရှင်သာ အသက်ပြန်ရှင်လာပါစေလို့ ဘဲဆုတောင်းရမလိုလို\n၅။ မိဘကို ကိုးကွယ်။ ( ဒါတော့ အနော်လုပ်ပါတယ် .. လူတွေဘယ်ကဖြစ်လာတာလဲ မသိ( သိစရာမလို- အကျိုးမရှိဘူးထင်) ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာတော့ သိပါတယ် .. မိဘတွေကိုတော့ ဦးထိပ်ပန်ဆင်လျှက်ပါ။\nဒါတွေက ဗုဒ္ဓဘုရား ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်သင်ပေးခဲ့တာပါ။ မယုံရင်ပုံပြင်မှတ်ပေါ့ .. ဟီး ..\nခင်ဗျားကောင်းစဉ်က တော်တော်ကြီးလွဲနေတဲ့စကားပါ။ စာအုပ်ဖတ်ပြီးကောက်ချက်ချလွဲတယ်လို့ပဲဆိုချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရေးတဲ့ စာထဲက ဇာတ်လိုက်က အတွေးအခေါ်သမား၊ တစ်ခုခုကို လေ့လာနေတဲ့သူမျိုးဗျ ငပျင်းမဟုတ်ဘူး။\nနောက်ပြီးဘာသာရေး ၀န်ပိတယ်ဆိုတာဘာကိုပြောတာလဲဗျ လှူရတန်းရတာကိုပြောတာလား နဲနဲလောက် အကျယ်လေးပြောပေးပါအုန်း။\nမင်္ဂလာပါ ..myanmarcitizen ရေ..\nခင်ဗျားရေးတဲ့ စာထဲက ဇာတ်လိုက်က အတွေးအခေါ်သမား ဆိုတာ ကျွန်တော်လက်ခံပါတယ်…ဒါပေမဲ့\nနောက်ဆုံးတော့ လူတွေကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အရသာလည်းတွေ့..သူ့က အာဏာကို တဖြည်းဖြည်း\nမက်လာတယ်…နောက်သူ့အဏာကို လွဲပြောင်းဖို့ သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေကို အမွေဆက်ခံစေတာ တွေ့ရတယ်..\nခေါင်းစဉ်ပေးကတည်းက ကျွန်တော့်ကိုတော့ ..\nဘာသာရေးသမားကတော့ ပြောမှာဘဲဆိုတာ ခံယူပြီးသားပါ..\nဘာသာရေး မျက်လုံးနဲ့ မကြည့်ဘဲ ..သမိုင်း အမြင်နဲ့ ဘဲ မြင်ပေးပါ…\nစဉ်းစားလို့ရအောင် နည်းနည်းလေး ပြောကြည့်ပါမယ်..ဥပမာ\nလူတွေဟာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ သမ္မတ၊၀န်ကြီးတောင် မပြောနဲ့..\nရပ်ရွာ၊ရပ်ကွက်တွေ ကို အုပ်ချုပ်တဲ့..ရွာသူကြီး၊ ဆယ်အိမ်မှုး၊ရာအိမ်မှုးတောင်မှ အစပိုင်းတော့ ငါကရွှာ\nအကျိုး၊ ရပ်ကွက် အကျိုးဆိုပြီး လုပ်တာဘဲနောက်တော့ အဏာလေးရလာတော့ ဆက်ဆံရေးက အရင်လို\nအခုက လူတွေရဲ့ အရှိခိုးခံ ဆိုတော့ သူတို့ကရော မသာယာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်လဲ?..\nဘုရားကတော့ ကံဆိုတာ ကံအဆိုးမပြောနဲ့ ကံ အကောင်းဆိုတာလည်း မလုပ်ကောင်းဘူးတဲ့..\nဒါဆိုကျွန်တော်တို့ သာမန်လူတွေ နားမလည်နိုင်စရာဘဲ…\nဘုရားမပွင့်ခင်တုံးက လူတွေဟာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ခံစားချက်း အဆိုးအကောင်းပေါ်မှာ သာယာတဲ့စိတ်(၀ိပါက်)ဖြစ်..အဲဒီသာယာတဲ့စိတ်ကို တဖန်ပြန်ပြုလုပ်ချင်တဲ့စိတ်(ကိလေသာ).ဖြစ်.\n.ပြုလုပ်ချင်တော့ ပြုလုပ်(ကံ)..ဒီသံသရာက မထွက်နိုင်ကြလို့ ဒါကိုဘုရားတပါးတည်း ကဘဲမြင်သွားတယ်..\nအခုဒီ ထိုင်ပြီး တွေးနေတဲ့လူဟာ လူပျင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုတာမှန်ပါတယ်…ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဘုရားမဟုတ်လို့… သာယာနေတဲ့ သူ့စိတ်ကို သူမသိနိုင်ပါဘူး လို့ဆိုချင်ပါတယ်?..\nအခုခေတ် နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ လူကြီးတွေဟာ လူပျင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး…\nသို့သော်ဘုရား မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်..ဒါကြောင့် အုပ်ချုပ်တဲ့ လူတန်းစားတွေက အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အရသာတွေ့သွား ကုလားထိုင်ပေါ်ကမဆင်းခြင် ကြတာ ဒီသာယာတဲ့ စိတ်ကြောင့်လားလို့ စဉ်းစားမိတယ်…\n– နောက်ပြီးဘာသာရေး ၀န်ပိတယ်ဆိုတာဘာကိုပြောတာလဲဗျ?..\nလှူရတန်းရတာကိုပြောတာလား နဲနဲလောက် အကျယ်လေးပြောပေးပါအုန်း? ဆိုတာလည်း\nဘာသာတခုကို ချည်းကပ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီဘာသာက ပေးလိုက်တဲ့ အသိတရားဟာ လက်တွေ့လောက\nဘ၀မှာ အသုံးချဖို့ ဘဲမဟုတ်လား?.. အသုံးချဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဘာသာတရားကို အသုံးချမလား?\nဘာသာတရားက ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချ မလား?\nလူတွေဟာသူများ အသုံးချခြင်းခံ ရပြီဆိုရင် ၀န်ပိတာပေါ့…လူတွေဟာ ဘာသာတရား ကိုအကြောင်းပြပြီး\nအုပ်စုတွေဖွဲ့ပြီး ..အုပ်စုကြီးက အုပ်စုငယ်ကို အနိုင်ကျင့်တာ ယခုထိဘဲ..\n” သေပြီး ဖြစ်မဖြစ်ဟာ ဘာသာတရားတိုင်းရဲ့ အသဲနှလုံးဘဲ..အဲဒီ အသဲနှလုံးမရှိတဲ့ သဘောတရားဟာ\nဘာသာတရား မဟုတ်တဲ့ သဘောတရားဘဲ…အဲဒီ ဘာသာတရား မဟုတ်တဲ့ သဘောတရားကို ညွှန်ပြပေး\nသူဟာ ဗုဒ(Buddha) ဘဲ”…\nကိုရင်မောင် ရေ အပေါ်က လင့်ပေးထားတာ ဖွင့်လို့မရပါ သဖြင့် ဒီနေရာမှ ပြန်ဖွင့်ပေးပါ…\nကောင်သေ လင်းဒ ကျ၏တည်း\nအဲလေ … ဘာမှလဲ မဆိုင်ဘူး….။\n( အဟဲ ဘာမှ မဟုတ်ဖူးနော်…ဆက်လုပ်ကြပါ )


ဒီနှစ်နွေမှာယူနိက်တက်ကလုပ်မယ့်ထိပ်တန်းခေါ်ယူမှု၄ခုကချန်ပီယံတွေကိုစိန်ခေါ်နိုင်မလား? – FBV SPORT NEWS\nဒီနှစ်နွေမှာ မန်ချက်စတာယူနိက်တက်အသင်းက ထိပ်တန်းခေါ်ယူမှု ၄ခုလုပ်ဖို့ရှိနေပြီး ဒီခေါ်ယူမှုတွေဟာ ချန်ပီယံချဲလ်ဆီးနဲ့ ခါးသီးပြိုင်ဖက်မန်စီးတီးအသင်းတို့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာစောင့်ကြည့်ရတော့မှာဖြစ်ပါတယ်။\nယူရိုပါလိဂ်ဖလားကို လက်လွတ်ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာ နည်းပြဆိုလ်းရှားနဲ့ပက်သက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်မှုတွေရှိခဲ့ပေမယ့် ဂလေဇာကတော့ သူကြိုးဆွဲရာ ကမယ့် ရုပ်သေးရုပ်လေးလိုဖြစ်နေတဲ့ဆိုလ်းရှားကို အသင်းမှာပဲဆက်ရှိနေစေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လို့ မက်ထရို သတင်းဌာနကဖော်ပြထားပါတယ်။\nယူနိက်တက်တို့ဟာ ဖလားလက်မဲ့ ၄ရာသီဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အောင်မြင်မှုတွေမဖြစ်မနေ ပြန်လည်ရယူဖို့အတွက်ဆို ဒီနှစ်နွေမှာ အရင်နှစ်တွေလို နှာစေးမနေပဲ ခေါ်သင့်ခေါ်ထိုက်တဲ့ ကစားသမား၄နေရာကိုတော့ခေါ်ယူရမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။\nမက်ထရိုသတင်းရဲ့ဖော်ပြချက်အရ ယူနိက်တက်တို့ကို ဂလေဇာက ပေါင်သန်း၁၅၀ဘတ်ဂျက်ထုတ်ပေးမှာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့လိုငွေတွေကို ကစားသမား ၈ယောက်လောက်အထိရောင်းချလို့ရတဲ့ငွေကနေ ဖြည့်ဆည်းသွားမယ်လို့ဆိုပါတယ်။\nယူနိက်တက်ဟာ လက်ရှိမှာ ဒေါ့မွန်အသင်းကဆန်ချိုကို ချိတ်ဆက်နေပြီး ပေါင်သန်း၇၇သန်းလောက်အသုံးပြရင် ရနိုင်ဖွယ်ရှိနေပါတယ်။ လတ်တလောအပြောင်းအရွေ့သတင်းတွေအရ စပါးကကိန်းကို ဈေးကြီးပေးပြီးခေါ်ယူမှုထက်ဆန်ချိုကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားဖို့ ယူနိက်တက်ဘက်က ဆုံးဖြတ်ထားတယ်လို့ဆိုပါတယ်။\nဒါ့အပြင် ရီးရဲမက်ဒရစ်အသင်းကနောက်ခံလူRaphael Varane and ဗီလာရီးရဲက Pau Torres ၂ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို အရခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်လို့သိရပါတယ်။\nသူတို့၂ယောက်ရဲ့တန်ကြေးက ပေါင်သန်း70လောက်သုံးရမှာဖြစ်ပြီး ဂလေဇာကချပေးထားတဲ့ငွေဟာ ပေါင်သန်း၁၅၀သာရှိလို့ ကစားသမားတွေရောင်းချသွားဖို့ရှိနေတာပါ။ ၏\nဒါ့အပြင် ကွင်းလယ်မှာပေါ့ဘာဆက်ရှိမရှိက မသေချာတဲ့အခြေအနေဖြစ်နေပြီး ပေါ့ဘာဘက်က တစ်ပတ်လုပ်ခလစာပေါင်၅သိန်းမပေးရင် အသင်းကထွက်ခွာဖွယ်ရှိနေလို့ ဝက်စ်ဟမ်’အသင်းက ဒီကလန်ရိုက်ကိုလည်း ယူနိက်တက်တို့ကချိတ်ဆက်နေပါတယ်။\nလက်ရှိအပြောင်းအရွေ့သတင်းထွက်နေတဲ့ကစားသမားအားလုံးယူနိက်တက်မှာကစားချင်တယ်ဆိုတာကို မီးစိမ်းပြထားပြီးသားကစားသမားတွေချည်းဖြစ်ပြီး ယူနိက်တက်တို့ဘက်ကသာ တရားဝင် ကမ်းလှမ်းမှုတွေလုပ်ဖို့လိုနေတာပါ။\nဒီ၃ယောက်အပြင် ယူနိက်တက်တို့ရဲ့တချိန်က ဂန္တဝင်ကြီး ရော်နယ်ဒိုနဲ့ဆိုလ်းရှားကလည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရဆွေးနွေးမှုတွေလုပ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး ယူနိက်တက်တို့ဘက်က တရားဝင်ကမ်းလှမ်းဖို့သာလိုတော့တဲ့အခြေအနေပါ။ ရိုနယ်ဒိုကတော့ ပထမပိုင်းသတင်းတွေမှာ ငယ်ဘဝအသင်းလေးကိုပဲပြန်တော့မယ်လို့ဆိုပေမယ့် တချိန်ကအောင်မြေဖြစ်ခဲ့တဲ့ မန်ချက်စတာယူနိက်တက်အသင်းကိုပြန်လာလိုတဲ့အနေအထားရှိနေတဲ့အတွက် ယူနိက်တက်တို့ဟာ ဒီခေါ်ယူမှု ၄ခုကို ဒီနှစ်နွေမှာ အဓိကပစ်မှတ်ထားတယ်လို့ဆိုရမှာပါ။ နှစ်တိုင်းနှစ်တိုင်းနာမ်ည်ကြီးထမင်းငတ်ဖြစ်နေတဲ့ ယူနိက်တက်တို့အနေနဲ့ ဒီနှစ်နွေမှာ ပေးထားတဲ့ကတိတွေမတည်ခဲ့ရင် ဂလေဇာကို ဆန္ဒပြတာတွေဟာလည်း ပိုမိုဆိုးဝါးလာတဲ့အနေအထားရောက်လာမှာဖြစ်ပြီး ဒီနွေမှာတော့ ဂလေဇာဟာပရိတ်သတ်တွေတောင်းဆိုထားတာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့်အနေအထားတော့ရှိနေပါတယ်။\nဒီထိပ်တန်းခေါ်မှု လေးခုသာတစ်ကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ ယူနိက်တက်တို့ဟာ ဖလားအိမ်မက်တွေကို ပြန်အသက်သွင်းကောင်းသွင်းနိုင်မယ်လို့ အားကစားကျွမ်းကျင်သူတွေက ခန့်မှန်းကြပါတယ်။\nယူနိက်တက်ရဲ့လူသစ်ခေါ်ရေးစီမံချက်ဟာ ပရိတ်သတ်တွေကို ပျားရည်နဲ့ဝမ်းချတာမျိုးမဟုတ်ပဲ တစ်ကယ်ထိပ်တန်းခေါ်ယူမှုတွေလိုအပ်တဲ့ခေါ်ယူမှုတွေဖြစ်ဖို့လိုအပ်နေပါတယ်။\nယူနက်တက်ဂန္တဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ပေါ်စခိုးကတော့ ကွင်းလယ်ပိုင်းနဲ့နောက်တန်းကို သေချာပေါက်မဖြစ်မနေခေါ်ယူရမယ်လို့ အကြံပေးထားပါတယ်။\nမန်ဖန်တွေရောဒီ၄ယောက်နဲ့ဆို ယူနိက်တက်ဟာချန်ပီယံတွေကို စိန်ခေါ်နိုင်ပီလို့ထင်ပါသလား????မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အမြင်ကို ကွန့်မန်းမှာ မျှဝေသွားလို့ရပါတယ်နော်,\nစပိန်မှာခြေစွမ်းပြလို့ လာလီဂါကလပ်တွေ စိတ်ဝင်စားခြင်းခံနေရတဲ့ ပယ်လစ်စထရီရဲ့Skillများ(ရုပ်/သံ)


ကောင်းကင်ကို: ပန်းသီးပေးတဲ့ ကောင်မလေး (by Herman Rosenblat)\nPosted by Kaung Kin Ko at 7:46 PM\nမစားကောင်းသော ပန်းသီး မဟုတ်တာ သေချာတယ်ဗျာ...။\nကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ကျနော်က အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အသက်ဆက်ရတဲ့ အကြောင်းတွေကို သိပ်သဘောကျတာ။ ကျနော်ဘာသာပြန်လက်စ “ရှောရှမ့်ရီဒင့်ရှင်း” ကို ဆက်ပြီး ဘာသာပြန်ဦးမယ်။\nဆွတ်ပျံ့လွမ်းမောဖွယ်ရာ အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ ဘာသာပြန်ထားတာလည်း ထိမိလှတယ်။\nThank you for this post. It's really good. I like it so much. This story can give the reader sth. Thanksalot.\nGreat short story. Your translation is great.Thanks you so much.\nရင်ထဲနက်နက်နဲနဲ ထိုးဝင်ထိရှသွားတယ်။ ခါးသက်တဲ့ဘဝတွေကနေ တဖြေးဖြေးချိုမြသွားတာကိုက ဒီဘာသာပြန်ရဲ့အနှစ်ပဲထင်တယ်။ တိုတိုလေးပေမယ့် နာနာကျင်ကျင်မျက်ရည်ရစ်ဝဲရာက ကြည်ကြည်နူးနူးပြုံးမိသွားတဲ့အထိ ညင်ညင်သာသာဆွဲခေါ်သွားတဲ့ ဘာသာပြန်အရေးအသားက ထိထိမိမိ။ မျှော်လင့်ခြင်းတွေ တကယ်ရှင်သန်လာတဲ့အခါ...ဘဝဆိုတာနေပျော်စရာပေါ့။ ပန်းသီးပေးတဲ့ကောင်မလေးမှာ လွတ်လပ်တဲ့ခြေလှမ်းတွေရှိနေဖို့တော့လိုတာပေါ့လေ။\nGood translation. Great job. Good story. Keep it up. :-) Thanks\nအင်မတန်ကောင်းတဲ့ မေတ္တာဇာတ်လမ်းလေးကို ဘာသာပြန်ကောင်းတော့ ရင်ထဲကို အမြဲ မှတ်မိနေအောင် ကြိုက်မိပါတယ်။ ဒါမျိုးလေးတွေ နောက်ကိုလည်း ရေးပေးပါဦးနော် ကိုကောင်းကင်ရေ။


ဟိုးတရက်က ဘလော့တွေရှောက်လည်ရင်းနဲ. မကေသွယ့် ဘလော့က ဂေး ဆိုတဲ့ပို.စ်တခုကို ဖတ်မိရင်း ဒီစာကို ရေးဖြစ်တာပါ၊ ကျနော့်မှာက မိသားစုအတွက် အလုပ်နှစ်ခု လုပ်နေရသူဖြစ်လေတော့ အချိန်ပိုက အင်မတန်နည်းလှပါတယ်၊ နားရက်ကလေး တပတ်မှာ တခါရတဲ့အချိန်ကျမှ အွန်လိုင်းသွားနိုင်တာပါ၊ ဒီတော့ ပို.စ်အသစ်တခု တင်ဖို.အချိန်နည်းလှပါတယ်၊\nမကေသွယ်ရည်ညွှန်းတဲ့ ဆရာအကြောင်းဖတ်မိရင်းနဲ. စစ်အစိုးရလက်အောက်မှာ ကမောက်ကမဖြစ်နေရတဲ့ ကျနော်တို.မျိုးဆက်ရဲ. ပညာရေးအကြောင်း တစွန်းတစတွေးမိပါတယ်၊\nမကေသွယ်ပြောတဲ့ ဆရာရယ်၊ ဆရာဦးချိုဦးရယ်ဟာ ၁၉၈၃ခုနှစ် ကျနော်တို. တတိယနှစ် ဘူမိဗေဒကျောင်းသားတွေ ကွင်းဆင်းတော့ ရေပေါင်းစုံစခန်းကို အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ဆရာတွေပါ၊ ဆရာက ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းပညာ သင်ပါတယ်၊\n၁၉၇၉-၈၀ ပညာသင်နှစ်မှာ ကျနော် ဆယ်တန်းအောင်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေသကောလိပ်စနစ်ကို စစ်အစိုးရက ကျင့်သုံးနေတဲ့အချိန်ပါ၊ ဆယ်တန်းအောင်ရင် တက္ကသိုလ်ဆက်မတက်ရသေးဘဲ ဒေသကောလိပ်တွေမှာ (၂)နှစ် အရင်တက်ရပါတယ်၊ စနစ်ကိုလည်း သိပံ္ပနဲ. ၀ိဇ္ဇာဆိုပြီး နှစ်မျိုးခွဲထားပါတယ်၊ အဲဒီအထဲမှာမှ သိပ္ပံ (ဇီဝ) နဲ. သိပ္ပံ (သင်္ချာ)၊ ၀ိဇ္ဇာ (ရိုးရိုး) နဲ. ၀ိဇ္ဇာ (သင်္ချာ) ဆိုပြီး ထပ်ခွဲထားပါတယ်၊ ဆရာဝန်လိုင်းကို သွားချင်သူများအဖို. သိပ္ပံ (ဇီဝ)ကို ယူရပါတယ်။ အင်ဂျင်နီယာလိုင်းသွားချင်သူများကတော့ သိပ္ပံ (သင်္ချာ)ယူရပါတယ်၊ ဒီလိုနဲ. ကျနော်က သိပ္ပံ (သင်္ချာ)ယူခဲ့ပါတယ်၊ အင်ဂျင်နီယာကြီးလုပ်မယ်ပေါ့။ သိပ္ပံ (သင်္ချာ)နဲ. ဒုတိယနှစ်အောင်တဲ့အခါကျတော့ တက္ကသိုလ်ဝင်လျှောက်လွှာမှာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့လိုင်း(ဘာသာ)ကို ထိပ်ဆုံးကနေတင်ပြီး လျှောက်ကြရပါတယ်၊ စစ်အစိုးရရဲ.စနစ်အရ အမှတ်အနည်းအများနဲ. လိုင်းကိုခွဲခံရပါတယ်၊ ကျနော်လျှောက်လွှာဖြည့်စဉ်မှာ အရှေ.ကနောင်တော်များက သူတို.အတွေ.အကြုံတွေအရ `မင်းအမှတ်က ဒါမ၀င်နိုင်ဘူး။ ဒါဝင်နိုင်တယ်၊ ဒါကို ဦးစားပေးလျှောက်` စသည်ဖြင့် အကြံဉာဏ်တွေပေးကြပါတယ်၊ သူတို.က ကျနော့်ကို အာခီတက်က်ခ် (ပိသုကာ) ဦးစားပေးလျှောက်စေချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျနော်က နားမထောင်ပါဘူး။ မက်ကဲန်နစ်ကယ်ကို ပထမဆုံးရေးတယ်၊ ပြီးတော့ အီလက်ထရစ်ကယ်လ်၊ စသည်ဖြင့် ဖြည့်လိုက်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာ ထင်နေတာက -ငါအနည်းဆုံးတော့ မက်တယ်လော်ဂျီ ၀င်မှာပါ၊-ဆိုပြီး အာခီတက်ခ်ကိုတောင် လျှောက်လွှာထဲမှာ မထည့်လိုက်ဘူး၊ ပြီးမှ လျှောက်လွှာကို ပြန်ဖတ်ပြီး ဘာစိတ်ကူးပေါက်မိတယ်မသိပါဘူး နောက်ဆုံးနှစ်ခုအနေနဲ. ဘူမိဗေဒနဲ. အီးမေဂျာ ကိုထည့်ရေးလိုက်တယ်၊\nနောက်တော့ ကိုယ်တက်ခွင့်ရတဲ့လိုင်းတွေကို ကြေညာတော့ - အလိုလေး- ကျနော်က ဘူမိဗေဒထဲ ရောက်နေပါရောလား။ အဲဒီအချိန်ကျမှ နောင်တော်တွေလျှောက်ခိုင်းတဲ့ အာခီတက်ခ်ကို လွမ်းလိုက်ရတာ၊ ငါလျှောက်လိုက်မိရင် အာခီတက်ခ်တော့ ရမှာပဲလို. နောင်တရလိုက်သေးတယ်၊ အမှန်ကတော့ ကျနော့အမှတ်နဲ. အာခီတက်ခ်လည်း ရနိုင်မယ်မထင်ပါဘူးလေ။\nပြောရဦးမယ်။ ဘူမိဗေဒဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် အဲဒီအချိန်က ကျနော်မသိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဘူမိဗေဒတို. သစ်တောတို.က တက်ခွင့်ရတဲ့စာရင်းထဲမှာ ကိုယ့်နံမည်ပါရုံနဲ. တက်ခွင့်မရသေးပါဘူး၊ မိုင်(၂၀) အရင်လမ်းလျှောက်ပြရပါသေးတယ်၊ (၆)နာရီအတွင်း မိုင်(၂၀)လျှောက်ပြီးတော့မှ တရားဝင်တက်ခွင့်ရတာပါ၊ တချို.တွေဆို မလျှောက်နိုင်လို. မေဂျာပြောင်းသွားကြရပါတယ်၊\nဒီလိုနဲ. ဘူမိဗေဒတတိယနှစ်ကို ရာဇူးက မန္တလေးဆောင်မှာ တက်ရပါတယ်၊ ကျနော် မှတ်မိသလောက် တတိယနှစ်မှာ ဘူမိဗေဒဘရန်.ခ်ျတွေ (၁၃)ခုလားမသိ သင်ယူရပါတယ်၊ မကေသွယ်ပြောတဲ့ ဆရာက အဲဒီဘရန်.ခ်ျတွေထဲက တခုဖြစ်တဲ့ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းပညာကို သင်ပါတယ်၊ ကျနော့်အတွက်တော့ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာသာရပ်ဖြစ်သွားပါတယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲထင်ပါတယ် တတိယနှစ်စာမေးပွဲမှာ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းပညာ ကျနော် ဂုဏ်ထူးရလိုက်ပါသေးတယ်၊\n၁၉၈၄မှာ နောက်ဆုံးနှစ် ဘူမိဗေဒကျောင်းသားတွေကွင်းဆင်းတော့ ကျနော်က ပင်းတယစခန်းမှာ ကွင်းဆင်းရပါတယ်၊ လူရွှင်တော် ပိန်ပိန် (ကိုအောင်ကျော်ဦး)တို.စခန်းနဲ. ကျနော်တို.စခန်းနီးပါတယ်၊\nကွင်းဆင်းရင်း ကျနော်တို.ရဲ့ပါမောက္ခ ဆရာကြီးဦဘသန်းဟက်က ပြောပါတယ်။ - မင်းတို.တွေကို ငါသနားတယ်ကွာ- တဲ့၊ မင်းတို.ဟာ (၄) နှစ်စားရမယ့် ထမင်းကို (၂) နှစ်ထဲနဲ.ပြီးအောင်စားနေကြရတော့ ထမင်းနင်နေကြတယ်-လို.ပြောရှာပါတယ်၊ ကျောင်းပြီးအောင် မြန်မြန်လုပ်ကြကွာ၊ မင်းတို.မျက်နှာတွေ နောက်နှစ်မှာ ငါမကြည့်ချင်တော့ဘူး - လို.ပြောသွားလေရဲ.၊\nအမှန်ကတော့ စစ်အစိုးရဟာ ပလ္လင်ပေါ်ကို သူတက်လာကတည်းက သူ.ကို ဆန်.ကျင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို အာဃာတကြီးကြီးထားခဲ့တဲ့အလျောက် နောက်ထပ်ပေါ်လာမယ့် ကျောင်းသားမျိုးဆက်တွေကို Degenerate (အရည်အချင်းတွေလျော့ကျအောင်) ဖြစ်အောင် ကမောက်ကမပညာရေးကို ပေးခဲ့တာပါ၊ အထကအဆင့်မှာကိုပဲ ကျောင်းစစ်လုပ်လိုက်။ အစိုးရစစ်လုပ်လိုက်။ ၀ိဇ္ဖာနဲ.သိပ္ပံတွဲလိုက်၊ ခွဲလိုက်။ နည်းမျိုးစုံသုံးပြီး စနစ်မကျတဲ့ပညာရေးကိုပဲ ကျနော်တို.မျိုးဆက်တွေ ရရအောင် စနစ်တကျကို လုပ်ခဲ့တာပါ၊\nတော်လှန်ရေးကောင်စီခေတ်၊ မဆလခေတ်၊ န၀တခေတ်၊ နအဖခေတ်၊ အဲဒီခေတ်တွေ တလျှောက်လုံးမှာ စစ်အစိုးရအဆက်ဆက်ကို ရှေ.ဆုံးက ဆန်.ကျင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားမျိုးဆက်အားလုံးဟာ ကမောက်ကမ ပညာရေးကိုသာ ရခဲ့ကြရတာပါ၊\nဥပမာ-ကိုယ်သင်ယူလိုတဲ့ ဘာသာရပ်ကို လွတ်လပ်စွာ သင်ကြားခွင့် မရခဲ့ကြပါဘူး၊ အနောက်နိုင်ငံတွေ - ဥပမာ - အမေရိကမှာ ကိုယ် ထူးချွန်ရင်ထူးချွန်သလို ဘွဲ.တွေကို ကြိုက်သလောက်ယူလို.ရတယ်၊ ကိုယ်နှစ်သက်ရာ ဘာသာကို သင်ကြားလို.ရတယ်၊ ဒါမှလည်း ကိုယ့်ဘာသာရပ်မှာ တဘက်ကမ်းခပ်တော့မှာပေါ့၊ ကျနော်တို. မျိုးဆက်တွေမှာတော့ ရရာယူကြရင်းနဲ. -ဘွဲ.ရရင်ပြီးရောကွာ-ဆိုတဲ့ စိတ်တွေဝင်လာကြပါတယ်၊ ကိုယ်ရတဲ့ ဘာသာရပ်ကိုလည်း စိတ်မ၀င်စားတော့ စာမေးပွဲမှာ အောင်ရင်ပြီးရောကွာ ဖြစ်လာကြတယ်၊ ဘွဲ.ရ ပညာရှင်တွေသာ ဖြစ်လာတယ် ကိုယ့်ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းဝင်မှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့လည်း ဘွဲ.သာရတယ် အသုံးချစရာ နေရာဆိုလို. - အိမ်နံရံမှာ မှန်ဘောင်သွင်းပြီးချိတ်တာရယ်၊ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာမှာ ထည့်တာရယ်၊ နာရေးကြော်ငြာမှာထည့်တာရယ် - ဆိုပြီး (၃) နေရာပဲရှိတယ်၊\nကြုံကြိုက်လို. ကျနော်တို.ခေတ်မှာ ယူခဲ့ရတဲ့ စစ်အစိုးရရဲ. ကမောက်ကမပညာရေးအကြောင်း တပိုင်းတစ မျှဝေကြည့်တာပါ၊\nကိုအောင်သာငယ်ရေ.. သိရတာ ၀မ်းသာပါတယ် လို့ ပထမ ပြောပရေစေ။\nကျ မ တို့ကတော့..အများကြီး နောက်ကျ ပါတယ်။ ဒီစာ ကို ဖတ်ပြီး..ကျမ..ဘူမိဗေဒ ဘာသာရပ် ကြီးကို သနား လိုက်တာ..း))\nဘယ်သူမှ..၀ါသနာ ပါလို့ တက်တာ မဟုတ်ဘူးလား ဟင်..( အတူတူပဲ) အင်းးးးး ဆရာ ဘသန်းဟက် တို့..ဦး ကျော်ထင် တို့သာ ကြားရင်..ကောင်း၂ ဆဲခံရမှာ။\nဘာပဲပြောပြော.. ချိုမြိန် တဲ့ အတိတ် နဲ့..ကွင်းဆင်း ချိန် လေး တွေ..စည်းလုံးမူ လေး တွေ... ကတော့..တကယ် လွမ်းစရာပါ။\nခုများ မတော့...အဲဒီ ၁၉၈၀ - ၉၀ ကျော် ကာလတွေ ကနဲ့ နှိုင်းလိုက် ရင်\nပို ဆိုး တဲ့ အနေအထား ကြီး လေ...\nပညာရေး လောက ကြိး တစ်ခုလုံး\nအမှောင် ကမ္ဘာကြီး ထဲ မှာ..\nကလေးတွေ ရဲ့ ၉၈ % လောက် က\nသူတို့ ဘာကြောင့် ကျောင်းတက်ပြီး စာသင် ကြရ သလဲ ဆိုတာ မသိကြ ဘူး\nရပ်ကွက်ထဲတွေ မှာ ..ရေဒီယို ကမာရွတ် အသံတွေ မကြားရတာ ၁၀ စုနှစ်တွေ မက ကြာခဲ့ပြီ...\nခုခေတ် တက္ကသိုလ် ပညာရေး ဆိုလဲ..\nစာမေးပွဲမှ ပါ မဲ့ စာ... ဆရာမ ဆီ သွားဝယ်ပြီး\nဖြေ ကြတာ လေ..\nကမ္ဘာ မှာ တော့ ဒီခေတ်ကို\nပညာ ခေတ်လို့ ပြောကြ တာပဲ\nမြန်မာ ကတော့... နှစ် ၃၀ (ပြင်ညာရေး) စကားလုံး လှလှ ကြီးနဲ့... မသိနားမလည်သူ အများ စု ကို ညာ..\nကိုယ့်ဆွေ မျိုးတွေ က နိုင်ငံခြား ကျောင်းတွေမှာ.....


မိုးစက်ပွင့်: သင်္ကြန်ကို မုန်းသည်\nအားလုံးသိတဲ့ အတိုင်းပါပင်။ ဒီနေ့ခေတ်သင်္ကြန်က ဘီယာ၊ အရက် နဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါး တို့ရဲံအနံ့ က ပိတောက်နံ့ကို ဖုံးလွှမ်းနေသလား ထင်ရသည်။ ရေစိုစိုရွှဲရွှဲမှာ လူမှန်းမသိအောင် မူးနေကြ တာတွေ၊ မပေါ့်တပေါ် ၀တ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ စည်းလွတ်ဝါးလွတ် အပျော်တွေသာ တွေ့ရတာ များလေသည်။ တခါတခါ လူရိုင်းခေတ်များ ပြန်ရောက်နေသလား လို့ ထင်ရသည်။ အကျိူးဆက် အနေနဲ့ ဆေးရုံဆေးခန်း တွေမှာ မဖိတ်ခေါ်သော ဧည့်သည်တွေနဲ့ အပြည့်ပင်။ မောင်နဲ့ နှမ သားနဲ့ အမိ မမြင်ဝံ့၊ မကြားဝံ့တာတွေ ကြောင့် သင်္ကြန်ကို အပြင်ထွက် လည်ချင်စိတ်တွေ အလိုလို ကုန်ခန်းနေမိသည်။\nအဲဒီလို လူမှုရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေအပြင် ကျမစိတ်ထဲမှာ ကသိကအောက် အဖြစ်စေဆုံးအရာတခုကတော့ “ရေဖြုန်းတီးခြင်း” ပါပဲ။\nသင်္ကြန်ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က နွေတနွေရဲ့ အပူဆုံးလမှာ အေးမြတဲ့ ရေစင်ဖြန်းပြီး တယောက်နဲ့ တယောက် အပြစ်တွေ ခ၀ါချ၊ အချစ်တွေ ရှာကြတာ မဟုတ်လားရှင်။ ရေမွန်းအောင်၊ နာအောင်၊ ကျင်အောင်၊ ကာယိနြေ္ဒပျက်အောင် ဟိုနေရာဒီနေရာ ရွေးပြီး မီးသတ်ပိုက်နဲ့ ထိုး ပက်ကြဖို့ မှ မဟုတ်ဘဲ။\nနောက်ပြီး ကျမတို့ နိုင်ငံက ကံကောင်းစွာ ရေအရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝ နေခဲ့သည်။ ပေါများနေတော့ တန်ဖိုးမသိ ကြ။ မီးသတ်ပိုက်တစ်ချောင်းရဲ့ တမိနစ်ထွက်တဲ့ ရေက ၁၀ ဂါလံဆိုပါစို့။ ( ခန့်မှန်းခြေသာ ဖြစ်ပါသည်) မြို့တမြို့မှာ - သင်္ကြန်မဏ္ဍပ် အခု ၃၀၊ တခုကို ပိုက်အချောင်း ၅၀၊ တနေ့ကို ၁၀ နာရီပဲ ရေကစား ခဲ့တယ်ဆိုရင် - ( ရပ်တဲ့ အချိ်န်နဲ့ ဆိုတော့ ၆ နာရီပဲထား) သင်္ကြန် တလျှောက်လုံးအတွက် သုံးတဲ့ရေ ပမာဏ = ၁၀ x ၆၀ x ၆ x ၃ x ၃၀ x ၅၀ = ဂါလံပေါင်း ၁၆.၂ သန်း ( ပီပါ အလုံး ပေါင်း ၃၂၄၀၀၀) ဒါ မြို့ တစ်မြို့ရဲ့ ခန့်မှန်းခြေ ရေအသုံးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ရေကစား မဏ္ဍပ်ရှိတဲ့ မြို့ကြီးပေါင်းများစွာ နဲ့ မြှောက်ကြည့်ပါ။\nတခါက မြန်မာနိုင်ငံမှာ နှစ်အနည်းငယ် နေဖူးတဲ့ ကင်ညာနိုင်ငံသူ တယောက်နဲ့ စကားစပ်မိတယ်။ သူက သင်္ကြန်မှာ ပက်တဲ့ရေတွေရယ်၊ နေပြည်တော် လမ်းဘေးတလျောက်က ရေလောင်းပြီး စိုက်ထားတဲ့ မြက်ခင်းတွေရယ်ကို သိပ်အံ့သြမိတယ်တဲ့။ သူဆိုလိုတာကို ရိပ်မိတဲ့ ကျမကတော့ မျက်နှာ မထားတတ်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။\nကျမတို့ရဲ့ မဆင်မခြင် ရေသုံးစွဲမှုကြောင့် ပါတ်ဝန်းကျင်ကို ဘယ်လောက် ထိခိုက်သွားပြီလဲ။ ဒီလို သုံးလိုက်ရတဲ့ ရေတွေကနေ ထိုက်တန်တဲ့ တခုခု အမှန်တကယ် ပြန်ရခဲ့ရဲ့လား။ ယဉ်ကျေးမှု မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ဟော့ရမ်းတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ ကြောင့် ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီလဲ။ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ဟော့ရမ်းနေကြဦးမှာလဲ။ ဘယ်တော့မှ ဘာတွေဖြစ်လာမှ ရပ်မှာလဲ။ အနာဂတ် ကလေးငယ် တွေဆီကနေ ကျမတို့ လုယူ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အရာတွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာ သေသေချာချာ စဉ်းစား ကြည့်သင့်လှသည်။\nPosted by Me at 15:02\nzizawa 8 September 2010 at 16:14\nသင်္ကြန်ရေပက်တာကတော့ နည်းနည်းအငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကံကောင်းတာက တနှစ်မှ သုံးရက်ပဲ သင်္ကြန်ကျပေလို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် မမိုးစက်ပွင့်ပြောတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်တယ်။ တာဝန်သိစိတ်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ စိတ်ကောင်းရှိတိုင်း တာဝန်သိစိတ်ရှိချင်မှ ရှိတာ။ တာဝန်သိစိတ်က ပညာရေးနဲ့ (ကျောင်းပညာရေးတင်မကပါ) ဆိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ မမိုးစက်ပွင့် စိတ်ဝင်စားနိုင်မဲ့ စာအုပ်တအုပ်လောက် ညွှန်းပါရစေလား။ Jared Diamond ရဲ့ Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed ဆိုတဲ့စာအုပ်ကို အမသဘောကျမယ်ထင်ပါတယ်။ မမိုးစက်ဆီ အလည်ရောက်ပြီးရင် ကျွန်တော်လည်းရေးချင်စရာ အိုင်ဒီယာတခုခုရတယ်။ ခုတောင် အဲဒီစာအုပ်အကြောင်းရေးရကောင်းမလားလို့ စိတ်ထဲဖြစ်မိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် I’m already overcommitted.\nzizawa 8 September 2010 at 16:48\nBtw, you might be interested in this blog. The guy isaGuardian columnist, writing on environmental issues, society and politics. I quite like him..\nMoe Sett Pwint 8 September 2010 at 17:54\nthanks, I have visited the site you've referred and found interesting articles. I have tasted 2-3 write-ups, and bookmarked the link for frequent check up.


ချွေတာရေး … | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » ချွေတာရေး …\nPosted by kotun winlatt on Feb 27, 2012 in Copy/Paste | 18 comments\nကျနော်ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်နေချိန်တွင် အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ဒက်ဒီနှင့်မာမီ\nအကြောင်းကတော့ ဒက်ဒီက ပန်ကာဖွင့်ထားတာကို မာမီက မီတာခတက်တယ်\nဒီလိုနဲ့ တစ်ယောက်တစ်ခွန်းပြောနေကြတယ်ခင်ဗျ….။ လိုအပ်လို့တွေရော\nဒီလိုနဲ့ ကျနော်ဘက်ကို ပြဿနာက ဦးလှည့်လာပါတယ်…။ ဒက်ဒီက မီတာခတက်တာ\nသြော်… မီတာခတွေတိုးတက်လာတဲ့ ဂယက်ပေါ့ခင်ဗျာ…။ ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်ဗျို့….\nအရင်လက ကျနော်တို့ရွာမှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ခြိုးခြံချွေတာသုံးစွဲရေးဆိုပြီး\nလျှပ်စစ်ငှာနက စာတွေဝေတယ်….။ ကျနော့်တို့ အိမ်ကိုလည်းဝေသပေါ့..။\nပြီးတော့လျှပ်စစ်ငှာနက ၀န်ထမ်းလေးကပြောတယ်… အစ်ကိုရေတဲ့ မီးလေးသုံးပေး\nပါဦးတဲ့.. အစ်ကိုမီတာက ယူနစ်မတက်လို့ဆိုပဲ….\nဒါနဲ့ ကျနော်လည်းး အေးလေကွာ..မင်းတို့ကချွေတာသုံးစွဲဆိုလို့ ချွေတာထားတာလေလို့\nပြန်ပြောသပေါ့…။ ဒီတောဝန်ထမ်းလေးက ဟုတ်တော့ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကို ဒါပေမယ့်\nလည်း ယူနစ်တွေကွာနေလို့ပါတဲ့… ကျနော်နားရှုပ်သွားပါတယ်… ဘာလို့ယူနစ်က\nကွာရတာလဲဆိုတော့…. သူကပြောတယ်…တစ်လနေလို့မှ တစ်ယူနစ်မှ မတက်လို့လည်း\nမဖြစ်လို့ မီတာဖတ်တဲ့ အခါ ယူနစ်ကိုအမှန်မဖတ်ပဲ တိုးဖတ်ထားလို့ပါတဲ့လေ…\nကောင်းရောဗျာ…မတက်တော့လည်း မတက်သလိုဖတ်လို့ မရလို့လားမသိချေ…\nယူနစ်တက်တက် မတက်တက်ပေါ့.. မီတာထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခ တစ်လ\nတစ်ထောင်ပေးထားပြီပဲ…. မတက်ရင် မဖတ်နဲ့ပေါ့… ကိုယ့်အိမ်မှာ တပ်ထားတဲ့\nမီတာကို တစ်လတစ်လ အလကားနေရင်း ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခ တစ်ထောင်ရ\nနေတာကို နည်းနေလို့လားတော့မသိ…. ဒါမှမဟုတ်…ကျနော်နားလည်သော\nချွေတာသုံးစွဲခြင်းနှင့် သူပြောသောချွေတာသုံးစွဲခြင်းဆိုတာ အဓိပ္ပါယ်လွဲနေ၍လား\nမသိချေ…။ ချွေတာကြပါ..ချွေတာကြပါလို့..သမ္မတကြီးကလည်း ပြောတယ်ခင်ဗျ..\nကျနော်တို့ပြည်သူတွေ ချွေတာနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာပါပြီ …. အစားချွေတာ အ၀တ်\nချွေတာ ချွေတာနိုင်သမျှ ချွေတာခဲ့ကြရတာပါ …။ အစားဆိုရင်လည်း မသေရုံ\nအ၀တ်ဆိုရင်လည်း အရှက်လုံရုံ ၀တ်နေခဲ့ကြတာပါ… ဒါတောင်မှ မလုံလောက်သေး\nဘူးထင်ပါ့ဗျာ… ချွေတာကြ..ချွေတာကြပါဆိုတော့… ကျနော်တို့တွေ မစားမသောက်ပဲနေ\nမ၀တ်ပဲနေကြရုံပဲထင်ပါ့ဗျာ… ဒီကြားထဲ ၀န်ထမ်းလစာတိုးပေးဖို့ပြောတော့….\nလွှတ်တော်ရဲဖြေရှင်းချက်မှာ သန်းခြောက်ဆယ်သော ပြည်သူတွေမှာ တစ်ဦးလျှင်\nဒေါ်လာနှစ်ရာစီ အကြွေးတင်နေပါသတဲ့…. ( ကြားရတဲ့ သတင်းဖြစ်ပါတယ်… ကောလဟလ\nဖြစ်ရင်လည်းဖြစ်မပေါ့လေ..) ကဲ… ကျနော်တို့တွေ ဒီလောက်ချွေတာနေပါလျက်နဲ့\nဒီလိုတွေဆိုတော့ ချွေတာနေရုံနဲ့ ပြဿနာ မပြေလည်နိုင်ဘူးထင်ပါရဲ့နော်….\n“ဟဲ့ … ကောင်… မိဘတွေက ဒီလောက်ပြောနေကြတာတောင်\nနင်က … ကွန်ပျူတာ မပိတ်သေးပဲ ဘာလုပ်နေတာတုန်းးးးး တစ်နေ့..တစ်နေ့…\nဒီကွန်ပျူတာရှေ့မှာပဲ … ငါးပြားမရ …. ဆယ်ပြားမရနဲ့ … မပြောလိုက်ချင်ဘူး…\nငွေရပေါက် … ရလမ်းလေးလည်း ရှာပါဦးဟဲ့…. နင့်ကိုတော့ ပြောမပြောချင်ဘူး..”\nမွေးသမိခင်နဲ့ ကျွေးသဖခင်ရဲ့ ပြိုင်တူ အသံကြောင့်… ကျနော်..ဟဲ..ဟုတ်ဗျ…\nဟုတ်….. ဆိုပြီး… ကွန်ပျူတာကိုပိတ်… အသာလေးအိမ်ကနေ လဘက်ရည်ဆိုင်ဆီ\nကို လစ်ထွက်သွားလာရပါတယ်… ကဲ..သူငယ်ချင်းတို့ရေ….\nမီတာမတက်ခင်ကဆို ရပ်ကွက်ထဲမှာ ညဆိုလင်းထိန်နေတာဘဲ\nအိမ်ကလူတွေက မင်းအားရှိကွန်ပြူတာရှေ့မှာဘဲ အရည်မရအဖတ်မရတွေလုပ်နေတာတဲ့\nလူငယ်ဆိုတာ တစ်နေ့မှာ လူကြီးတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို…\nအေးလေလူကြီးတွေက အရမ်းပြောရခက်တယ်.. ဟွန်း\nအဲ့အချိန်ရောက်ရင်သာ ကျနော်တို့ လူငယ်တွေကို\nကျုပ်သမဒ ဖြစ်ရင် ကိုယ်ပိုင် ဆိုလာပြားတွေ အခမဲ့ တပ်ပေးမယ်..\nအဲဒီ အီးပီစီ တွေကို အားကိုးစရာမလိုတော့ဘူး\nလုပ်ပိုင်ခွင့်သာ ပေး..ကျုပ်ဘာမှ မလုပ်တတ် အဲလေ..ကျုပ်အကုန် လုပ်ပေးမယ်..\nဒါနဲ့ ကဖောက်ပေါ်က ဘာပါတီလည်းးးးဟင်…\nများတို့ က ချာပါတီ ပါတော့\nကိုထွန်းဝင်းလတ်ရေ ချွေတာရေးတော့ ချွေတာရေးပါဘဲ။ကျနော်တို့ တတွေချွေတာသုံးစွဲလာခဲ့သမျှလဲ\nပေးခဲ့ရတာပါဘဲ။ကျနော်တို့ မြို့ ဆိုရင်ခုမှ(၂၄)နာရီမီးဆိုတာ မြင်ဖူးတာမကြာသေးပါဘူး။အစိုးရမီးမဟုတ်\nဘူးနော်။ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီကနေပေးတာပါ။အိမ်တိုင်းက အခြေခံဆယ်ယူနစ်ကို(၂၅)ကျပ်နှုန်းနဲ့ အထက်ကို\n(၄၅၀)ကျပ်ပေးဆောင်နေရတာပါ။မီတာခဈေးအကြီးဆုံးမြို့ လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။\nအားပါးပါး သဋ္ဌေးမြို့ ပါလား\nမီတာခ တစ်ယူနစ်ကို ၄၅၀ ကြီးလား\nဟုတ်မှ လုပ်ပါ မောင်ကာလုရယ်\nဒီအတိုင်း ဆို သေရချည်ရဲ့\nသရဲပြေး ဆိုတော့ လူ့လောက အကြောင်းဘယ်သိရှာပါ့မလဲ။။ :grin: အစိုးရ မီး မရတဲ့ နေရာတွေ မှာ အထူးသဖြင့် ရခိုင်ဒေသ တွေမှာ တစ်ယူနစ် ၄၅၀ ပေးရပါတယ် ။ ဒါတောင် တစ်ညလုံးမရပါဘူး ။\nဆောရီး ကိုသန်းထွဋ်ဦးရေ ..မီး ၂၄ နာရီ ပေးပြီဆိုတာ မသိလိုက်ဘူး ။ အရင် က ည ၁၀ နာရီလား ၁၁ နာရီ အထိလားဘဲ မီးလာတာ။\nဟုတ်တယ်လေ ကိုထူးဆန်းရေ သံတွဲမှာအရင်တုန်းက အစိုးရEPC ကနေမီးပေးနေတာပါ။\nည(၆)နာရီကနေ (၉)နာရီထိပေါ့။တခါတလေတော့လဲ ပုံမှန်ရယ်လို့ မရှိဘူး။(၂)နာရီလောက်ဘဲ\nမီးပေးနိုင်တာတွေလဲရှိနေတာပါဘဲ။နောက်တော့ မြို့ မီးလင်းရေးကော်မတီပေါ့ဗျာ။သူလဲသိပ်မလွမ်း\nပါဘူး။ရှုံးတယ်ချည်းဘဲအော်နေတာ။တစ်ယူနစ် (၆၅၀)ကျပ်နဲ့ တစ်နေ့ ကို(၂)နာရီဘဲပေးနိုင်ခဲ့တာ။\n၂၀၁၀မှာတော့ ဖိုးသီးချိုကုမ္ပဏီကနေ တာဝန်ယူပြီး(၂၄)နာရီပြည့်မီးပေးလာတာပါ။မီတာခတွေလဲ\nအရင်ထက်လျော့လာနေပါတယ်။သုံးလို့ တော့မဆိုးပါဘူး။ဒါပေမယ့် ဒီဈေးနဲ့ လဲရေရှည်တော့\nအဲ့ဒီမီတာရုံးက လုပ်ချင်သလို လုပ်နေတာတော့ကြာပြီဗျို့ ။\nကျွန်မဖိုးဖိုးမသေခင်ကဆို … မီတာကိုနေ့တိုင်း ယူနစ်နဲ့ မှန်မှန်မှတ်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ် … ။ တစ်လကျတော့ … လိုအပ်တာထက်ကို ပိုပြီး ပေါင်းထားလို့ …. ပြောလိုက်တယ် … ။\nမကြာဘူး …. မီတာပျက်လို့အသစ်လဲထားတာ ပိုက်ဆံမကောက်ရသေးဘူးဆိုပြီး လာပေးပါလို့ စာထွက်လာတယ် ။ တစ်သိန်းနီးပါးပဲ ပေးရမယ့် ပိုက်ဆံက …. ။ အဖိုးဖွားတွေခေတ်ကတည်းက နေလာတာ … 1970လောက်က မီတာကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်မှ လာတောင်းတယ်ဆိုတာ ယုတ္တိတော့မရှိဘူးလေ … ။\nအဖိုးကလည်း မီတာ မှန်မှန်ဆောင်ထားကြောင်း အထောက်ထားနဲ့ရော .. မီတာ အသစ်လဲလှယ်ထားခြင်းမရှိတဲ့အကြောင်း အထောက်ထားအခိုင်မာနဲ့ ရုံးသွားပြီး ကွန်ပလိန်းတင်တော့မှ .. အဆင်ပြေပြေပြီးသွားတာ … ။ ဘုမသိဘမသိနဲ့ဆို .. အလကား .. ပိုက်ဆံပေးနေရဦးမယ် …။\nကျွန်မတို့ လက်ထက်မှာတော့ … နေ့စဉ်လည်း မီတာ ယူနီမမှတ်နိုင်သလို ၊ မီတာဆောင်ပြီးသားတွေလဲ လစဉ်တောင် အမြဲ ဖိုင်မတွဲဖြစ်တော့ဘူး .. အခုနေ .. အဲ့ဒီတုန်းကလို ပြသနာမျိုး ထပ်တပ်လျှင် … အထောက်ထားပြစရာဘာမှ မရှိပဲ တောင်း သလောက်ပေးရတော့မယ် … ။\nဆောင်းဦးလှိုင် ရဲ့ “အလှူတော်မင်္ဂလာ” ထဲက သီချင်းတစ်ပုဒ် ကို သတိရမိသဗျာ ။\nစာသားလေးက “ ချွေတာမှ ဖြစ်ပါမယ် ” တဲ့\nဆောင်းဦးလှိုင် ခရေဇီးဖြစ်တဲ့ တံခါးမှူးကြီး ဆိုရင် ပိုပြောနိုင်လိမ့်မယ်ဗျို့။\nကိုပေ ကိုဘလက် ကိုစိန်သော့ ကိုကြီးမိုက် ကိုထက်ဝေး ကပေါက်ဖော် ဖရဲ ကိုရင်ဂီ အံစာတုံး ကိုထွန်းဝင်းလတ် ကိုရွှေတိုက်စိုး ကိုသန်းထွဋ်ဦး စတဲ့ စတဲ့ ရွာကာလသခေါင်းကြီးများ ဦးဆောင်တဲ့ ကာလသားများက\nချွေတာရေးအနေဖြင့် တစ်ပတ်တစ်ခါသာ ကာရာအိုကေ ဆိုပြီး ဆီမာဆတ်သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း …..\nဘီအီးကို တစ်နေ့လက်တစ်လုံးစာချန်သောက်ကာ ချွေတာမည်ဖြစ်ကြောင်း …..\nဘောလုံးကန်ရင် ဘောလုံးကို လေတစ်ဝက်သာဖြည့်၍ ကန်မည်ဖြစ်ကြောင်း …..\nကွန်ပျူတာသုံးလျှင် မော်နီတာပိတ်၍ သုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း ……\n………………… ဖြစ်ကြောင်း …