မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၃၆၀ခု၊\nစိမ်းမြမြသစ်ရွက်တွေကို ဖုံးလုနီးနီး ရွှေဝါရောင်ပိတောက်ပန်းဝါလေးများက အခိုင်လိုက် အဆုပ်လိုက် အလုအယက် ပွင့်နေကြပါသည်။\nတပင်လုံးကို ရွှေရည်များ သွန်းလောင်းထားသည့်နှယ်ပင်။အပင် တပင်လုံးမှာ ဝါဝင်းလို့နေလေ၏။\nတနှစ်မှာ တကြိမ်၊ ထိုတကြိမ်ကလည်း မြန်မာတို့ နှစ်သစ်ကူးတဲ့ အတာသင်္ကြန်မှာ ပွင့်သည့်ပန်းမို့ ပျိုပျိုအိုအို အရွယ်သုံးပါးမရွေး၊ ပိတောက်ပန်းကို အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားကြသည်မှာ မဆန်းလှချေ။\n" ဟဲ့ ဟိုညာဘက်အစွန်က အခိုင်ကို ခူးပေး ၊ ကောင်မတွေ အဲ့ဒီအခိုင်က ငါ့ဟာနော် "\nကိုယ်လုံးတုတ်တုတ်နဲ့ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး စိုးမြတ်သူဇာတို့လို ဂိုက်ဆိုဒ်မျိုးရှိတဲ့ မမြစိန်က သစ်ပင်ပေါ်က ခင်စိုးကို သူကြိုက်သည့်ကိုင်း ချိုးခိုင်းရင်း၊ သူ့အခိုင်ဟု ဦးနေ၏။ဒါကို အားကျမခံ လှမ်းအော်ပြောသူက ရွာလယ်က အပျိုမ မအိ။\n" အစ်မမြစိန်က အဲ့ဒီကိုင်းဆို ကျွန်မက အဲ့အပေါ်က ကိုင်းနော် ကိုခင်စိုး ၊ ကိုင်းချိုးပြီးရင် ကျွန်မဘက်ကို ချလိုက် "\nအပျိုတွေတင်သာမဟုတ် သမီးလေးယောက်အမေ ဒေါ်စန်းကြည်ကလည်း အပင်ပေါ်က အောင်ရင်ကို လှမ်းအော်နေပါ၏။\n"ဟဲ့ အောင်ရင် ... အပေါ်ထိတက်ပါဟဲ့၊ ယောက်ကျားမဟုတ်တာကျလို့ ၊ နင့်ခေါင်းပေါ်က ကိုင်းမှာ အပွင့်တွေကြည့်ပဲ။ အဲ့ဒီကိုင်း ငါ့ဖို့ ချိုးပေးစမ်း "\n" ဟုတ်ကဲ့ အရီးလေး ၊ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ... "\nသမီးလေးယောက်စလုံးက အချောတွေကြည့်ဆိုတော့ အောင်ရင်လည်း ဒေါ်စန်းကြည်ကို သူ့ယောက်ခမအလား မှတ်ယူ၍ မျက်နှာလိုအားရ ခူးပေးနေပါသည်။ ပါးစပ်ကလည်း ဟုတ်ကဲ့ချင်းထပ်နေ၏။\nပိတောက်ပင်ပေါ်ဝယ် ကာလသား လူငယ်နှစ်ယောက်က ပုဆိုးကို ခါးတောင်မြှောင်အောင် ကျိုက်ပြီး လက်မလည်အောင် ပန်းချိုးပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။\nလူငယ်နှစ်ယောက်မှာ အောက်က တမျိုးပြီး တမျိုး အော်ဟစ်နေသမျှ သည်းခံပြီး ချိုးပေးနေရသည်။ မချိုးပေးကြည့်လေ။ အောက်ရောက်ရင် အပျိုလေးတွေရော၊ အပျိုကြီးတွေပါမက၊ သားသည်အမေတွေက ဝိုင်းချုပ်ပြီး နို့ထမင်း ဇွတ်အတင်း ခွန့်ကြမည်မဟုတ်လား။\nနို့ထမင်းဆိုတာက သားသည်အမေတွေရဲ့ နို့ရည်ရွှဲရွှဲနဲ့ထမင်းခပ်ပျော့ပျော့ကို နယ်ဖတ်ထားတာကို ပြောတာ။ နွားနို့ထမင်းမဟုတ်ဘူး။ လူနို့ထမင်း။ ပါးစပ်ထဲရောက်ရင် အင်မတန် အော်ဂလီဆန်တာ။\nအောက်က အပျိုကြီးတွေက ဇတ်ဇတ်ကြဲတွေ။ နို့ထမင်းတင်မကဘူး။ ဒယ်အိုးဖင်က အိုးမည်းနဲ့ဆီကို လူးပြီး မျက်နှာအနှံ့ ပွတ်ချင်ပွတ်ကြသေးတာဆိုတော့ သစ်ပင်ပေါ်က ခင်စိုးရော ၊ အောင်ရင်ပါ သူတို့စိတ်တိုင်းကျသည့်အထိ ပိတောက်ပန်း ခူးပေးပေတော့ပဲ။\nမနှစ်က ခင်စိုးက ကလန်ကဆန် လုပ်လို့ အပျိုကြီးတွေက ချုပ်ပြီး လူနို့ထမင်း ခွန့်သည့်အပြင် အိုးမည်းကို ဆီသုတ် လိမ်းပေးပြီး မျောက်က ကခိုင်းခဲ့ကြသည်လေ။\nအဲ့ဒီတော့ ဒီနှစ် ခင်စိုးခမျာ အပိုးကျိုးရှာသည်ပေါ့။ အပင်အောက်က မိန်းမသူတွေ ချိုးခိုင်းသမျှ ကိုင်းတွေ လိုက်ချိုးပေးနေရှာသည်။\nအောင်ရင်လည်း ဘာထူးလဲ။ မနှစ်က အခါတွင်းမှာ သားသည်အမေတွေ ဝိုင်းဖမ်းတာခံရပြီး၊ နို့အတင်း တိုက်ကြ၊ နနွင်းနဲ့သနပ်ခါး ရောပြီး မျက်နှာတခုလုံး ဝါထိန်နေအောင် လိမ်းပေးကြနဲ့ ။ အတော် ခံလိုက်ရ၏။\nဒါကြောင့် အောင်ရင်တယောက် ဒီနှစ် အပိုးကျိုးနေပါသည်။\nမနှစ်ကဆို အကြိုနေ့ကတည်းက ဒီအကောင်က ဥပုသ်သည်မရှောင်၊ ဗိုက်ကြီးသည်မရှောင် တရွာလုံးကို ရေလောင်းတဲ့အကောင်။ ဒါကို ရွာတောင်ဖျားက ကလေးအမေ မဂွက်က မှတ်ထားပြီး၊ အတက်နေ့ကျမှ မိအောင်ဖမ်းပြီး မှတ်လောက်သားလောက်အောင် ဆုံးမလွှတ်တာ။\nမဂွက်ဆိုတာက စည်ပိုင်းအတိုလေးကို အဝတ်ပတ်ထားသလို ဝဝပုပုနဲ့။ ကလေး လေးယောက်အမေ။ တနှစ်တသားကျသလိုပဲ။ မွေးလိုက်တဲ့မွေး၊ အထက်အောက် တနှစ်မှ ခြားရဲ့လား အောက်မေ့ရ၏။ လူက ဝတော့ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့။ ညစ်က ညစ်ပတ်သေး။ တကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှု အလွန်နည်းတဲ့သူ။ မျက်နှာကဆို အမြဲ အဆီပြန်နေတာ။\nအားတိုင်း မွေးတဲ့ ကလေးအမေမဂွက် ... အငယ်ဆုံးကောင်က အခုမှ ၉လဆိုတော့၊ သူ့နို့ကလည်း ရွှင်မှရွှင်။\nအဲ့ဒါ သူတို့ သားသည်အမေတွေက ဖမ်းမိတဲ့အောင်ရင်ကို အတင်းပဲ မဂွက်ရဲ့နို့ အစို့ခိုင်းသေးတာ။ ဟိုအကောင် ကြောက်ကလည်းကြောက် ရှက်ကလည်းရှက်တော့ ယက်ကန်ယက်ကန်နဲ့ အတင်းရုန်းတာပေါ့။\nအောင်ရင်က ရုန်းတော့ ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ။ မဂွက်က အကြမ်းပန်းကန်လုံးထဲ နို့ညှစ်ထည့်ပြီး နှာခေါင်းပိတ်တိုက်တာ၊ 'အောင်ရင်' ခမျာမှာ ဂလုခနဲ မြိုချမိတယ်ဆိုရင်ပဲ ရင်ခေါင်းထဲကနေ ပျို့တက်လာပြီး အန်တောင် ယူတယ်လေ။\nအခု ပိတောက်ပင်အောက်မှာ မနှစ်က ပွဲကြမ်းခဲ့ကြတဲ့ သားသည်အမေတွေရော၊ အပျိုကြီး အပျိုလေးတွေရော စုပြုံရောက်နေကြ၏။\nပိတောက်ပင်ပေါ်က ခင်စိုးနဲ့ အောင်ရင် ခမျာမှာ ကိုင်းတွေ ချိုးရလွန်းလို့ လက်တွေ ကျိန်းစပ်နေကြပြီ။\nဒါပေမဲ့ အောက်က ခိုင်းသမျှကို 'တော်ပြီဗျာ'မငြင်းဆန်ရဲ။ ၎င်းတို့စိတ်တိုင်းကျ ခူးပေးနေကြရသည်။\nအောင်ရင် ကိုင်းတခုကို ချိုးရင်း ရွာလယ်လမ်းက ပြေးလာနေသော အေးမြကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆတ်ခနဲ သူ့ရင်တွေ ခုန်လာ၏။\nအေးမြ ပြေးလာနေတာကို ကြည့်ပါအုံး။ အမောတကောနဲ့ ။ နောက်ကျ၍ ပိတောက်ပန်း မလှတာတွေပဲ သူ့အတွက် ကျန်တော့မည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။\nအေးမြသည် သူ့ကိုယ်လုံး တုတ်တုတ်ခဲခဲလေးနှင့် လိုက်ဖက်စွာ မိုးပြာရောင် သရက်ထည်ဝမ်းဆက်ကို ဆင်မြန်းထား၏။\nအင်္ကျီမှာ ချိုင်းပြတ်ရင်ဖုံးဖြစ်သဖြင့် လက်မောင်းသား ဝါဝါဝင်းဝင်းလေးက ထင်းခနဲ ပေါ်လွင်နေသည်။\nထမိန်ကို တင်းတင်းရင်းရင်း ဝတ်ထားတော့ အေးမြရဲ့ အပျိုကိုယ်လုံးအလှက ပေါ်လွင်လှသည်။\nဆံပင်မှာ ခေါင်းလျော်ပြီးခါစနှင့်တူ၏။ ကျောမ၌ ဖြန့်ချထားသည်။ ပြေးလိုက်တိုင်း အေးမြ၏ ဆံသားတို့က သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က အသားစိုင်နဲ့အပြိုင်လှုပ်ခါနေလေတော့သည်။\nအေးမြ ပိတောက်ပင်အောက်ကို ရောက်ပြီ။ အပင်ပေါ် တချက်မျှ ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို ချသည်။ ဝါရွှေရွှေ ပိတောက်ပန်းတို့က ခင်စိုးနှင့် အောင်ရင်တို့ ချိုးချ၍ အတော်ပင် ကုန်သွားပြီ ဖြစ်၏။\nအောင်ရင်က အေးမြကို လှမ်းကြည့်သည်။ အေးမြက အောင်ရင်အား မမြင်ဟန် ပြု၏။ အောင်ရင် သူ့ကို ကြိုက်နေတာ အေးမြ မသိဘဲနေမလား။ ဒါကြောင့် မူစိုစိုနှင့် ခြေဆောင့်ရင်း\n" ဟယ်တော် ဘယ်လိုများ ခူးလိုက်ကြတာလဲ၊ မနက် အစောကြီး ရှိသေးတယ်၊ တပင်လုံး ကုန်ပါရော့လား ။ အရီးလေးတို့ကလည်း လက်ထဲလည်း တပွေ့တပိုက်နဲ့တောင် ဟိုကိုင်းချိုးပေးပါအုံး ဒီကိုင်းလေး ခူးပေးပါအုံးနဲ့ ၊ လောဘကို မသတ်နိုင်ဘူး တကတည်းနော် ... "\nအေးမြက သူ့အနားရှိတဲ့ အရီးလေး ဒေါ်ကြင်ကို မနာလိုဟန် စကားနာထိုး၏။\nအရီးလေး ဒေါ်ကြင်မှာ သမီးအပျို နှစ်ယောက်ရှိတာကိုး။ သဲသဲနဲ့ ခဲခဲဟုသာ ရွာက အလွယ်ခေါ်ကြသည်။\nကျောင်းနာမည်က ခင်နေခြည်စိုးဆိုလား ၊ အဲ့ဒီတယောက်က မြို့မှာ တက္ကသိုလ်ပင်တက်နေပြီ ဖြစ်၏။ တတိယနှစ်ဆိုလား။ နောက်ဆုံးနှစ်ဆိုလား။\nခင်နေခြည်စိုး ခေါ် သဲသဲက မြို့ကျောင်းတက်တော့ ပြင်တတ်ဆင်တတ် ဝတ်တတ်စားတတ်သည်လေ။ ပင်ကိုယ်ကလည်း လှဆိုတော့ သဲသဲက ရွာမှာတော့ မင်းသမီးပင်။ သဲသဲတင်မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ညီမ ခဲခဲ ခေါ် ခင်သော်တာစိုးကလည်း ရွာက ကွမ်းတောင်ကိုင်ပဲဥစ္စာ။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံးက လှကြ၏။\nအခု အရီးလေးဒေါ်ကြင်က လက်ထဲမှာလည်း ပန်းတွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့ကို... အောင်ရင်အား ကိုင်းတကိုင်း ထပ်၍ ချိုးခိုင်းနေသည်ကို အေးမြက မြင်ရကြားရသဖြင့် သဝန်တိုဟန်တူ၏။\nငယ်ရာက ကြီးလာတာပဲ၊ အရီးလေး ဒေါ်ကြင်က အေးမြအထာကို မသိဘဲ နေမလား။\nအရီးလေးဒေါ်ကြင်က ရယ်ရယ်ပြုံးပြုံးနဲ့ပဲ စကားဆို၏။\n" ဟဲ့ ကောင်မလေး သူများတွေလို စောစောမလာဘဲ ၊ နောက်ကျမှ လာတော့ လှတဲ့ကိုင်း မရတော့ဘူးပေါ့။ ငါတို့က ဘုရားပန်းတင်ဖို့ပါတော် ၊ ခူးပေးသူလည်း ကုသိုလ်ရ၊ အပင်ရှင်လည်း ကုသိုလ်ရအောင်ပါအေ့ ၊ ညည်း လိုချင်ရင် အပင်ပေါ် အောင်ရင် ရှိသား၊ လိုချင်တဲ့ကိုင်း ခူးခိုင်းပေါ့၊ ဟိုအကောင်က ညည်းအတွက်ဆို ခူးပေးချင်တာမှ လွန်ရော "\nအေးမြလေ ၊ တခြားသူမှ မဟုတ်တာ။ နည်းနည်းတော့ စကားနာလေး ထိုးလိုက်ရမှ။\n" ဟွန့် ... သူက ခူးပေးချင်အုံးမှကိုး ၊ ကျွန်မက ခူးပေးလည်း မလှပဲတော့ မယူပေါင် "\nအေးမြက အောင်ရင် ကြားသာအောင် အော်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။\nအောင်ရင် ကြား၏။အောင်ရင် အူထဲ ကလိကလိ ဖြစ်သွား၏။ အောင်ရင်လည်း အေးမြကို ခူးပေးချင်တာပေါ့။ ဒီအချိန် ဒီအခွင့်အရေး သူ ဘယ်လက်လွတ် ခံပါ့မလဲ။ အပင်ထိပ်ဖျားမှာ ပွင့်နေတဲ့ ပိတောက်ပန်းတွေက လှမှ လှလေ။\nအောင်ရင်ရော၊ ခင်စိုးရော ကိုင်းများစွာ ခူးချိုးထားပြီးသားဆိုတော့ ၊ အခေါင်အဖျားမှာသာ ဝေဝေဆာဆာ ပွင်နေတဲ့ ပိတောက်ပန်းကိုင်းတွေ ကျန်တော့သည်။\nအပင် ခွဆုံကနေ ဝါးတံချုနဲ့ လိမ်ချိုးရင်တော့ ရနိုင်၏။ဒါပေမဲ့ တံချုနဲ့ လိမ်ချိုးသည့်အခါ အပွင့်တွေက တခြားကိုင်းက အရွက်တွေနဲ့ ထိပြီး ကြွေကျတတ်သည်။ ထိုအခါ ပိတောက်ပန်းခိုင်မှာ အပင်ပေါ်လောက် မလှတော့ချေ။\nအမြင့်ထိ တက်မယ်ဆိုရင်လည်း ပိတောက်ကိုင်းက ဆတ်၏။ အဆင်မသင့်လျင် ကျိုးကျနိုင်သည်။\nဒါပေမဲ့ အောင်ရင်သည် သူရောက်နေသည့် သစ်ပင်ခွကြားမှ တဆင့် အပေါ်သို့ ထပ်၍ တက်လိုက်သည်။ အေးမြအတွက် သူ ဒီလောက်တော့ စွန့်စားရမည်မဟုတ်လား။\nစိတ်ကြိုက် ပိတောက်ပန်းများစွာပါသော ကိုင်းများကို ရရှိပြီးသူများက ပန်းများကို ပွေ့ပိုက်၍ ကျေနပ်စွာ ပြန်ကြလေပြီ။\nခင်စိုးပင် အပင်မှ ဆင်းလာပြီ ဖြစ်၏။ အပင်ပေါ်၌ အောင်ရင် တယောက်သာ ကျန်တော့သလို အပင်အောက်မှာလည်း အေးမြသာ ကျန်တော့သည်။ အားလုံးက ပိတောက်ပန်းခိုင်ကိုယ်စီနဲ့ အလျိုလျို ပြန်ကုန်ကြပြီ။\nအောင်ရင်က တကိုင်းမှ တကိုင်း ကူးရင်း အပင်ထိပ်ဖျားရောက်အောင် တက်နေသည်။ တနေရာ အရောက်တွင် သူက သစ်ပင်အောက်က အေးမြကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။\n" အေးမြရေ ... အပင်ထိပ်ဖျားမှာ အရမ်းလှတဲ့ ပိတောက်ပန်းကိုင်း ရှိသေးတယ်။နင့်အတွက် ငါချန်ထားတာဟ။ နင် ခဏစောင့်နော်။ နင့်အတွက် ငါ တက်ခူးပေးမယ် "\n" ဟဲ့ ဖြစ်ရဲ့လား ၊ မဖြစ်ရင် မတက်ပါနဲ့။ ငါ အောက်ကနေ ဝါးတံချု ကမ်းပေးလိုက်မယ်လေ။ တံချုနဲ့ပဲ ခူးပါလား ...အပေါ်ထိဆို အန္တရာယ်များတယ်နော် "\nတကယ်တန်း အောင်ရင်က အပင် ထိပ်ဖျားတက်နေပြီဆိုတော့ အေးမြက အားနာ၏။ သူ့အတွက်နဲ့ အောင်ရင် တခုခု ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိန်ဟန်တူ၏။\n" ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးဟ၊ ဒီအပင်က ငါတက်နေကျပါ။ အပေါ်က ပန်းတွေက ဒီအပင်ရဲ့ အလှဆုံး ပန်းခိုင်တွေ ... ခဏပဲစောင့် "\nတကယ်လည်း အောင်ရင်က သစ်ပင်တက် ကျွမ်းကျင်ပါ၏။လွှားခနဲ လွှားခနဲ တက်ချသွားလိုက်တာ ဟိုးအပင်ထိပ်ဖျားပင် ရောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။\nအောင်ရင် တပင်လုံးရဲ့ အလှဆုံးကိုင်းကို မမှီ့တမှီ လက်လှမ်း၍ ချိုးသည်။ သူ နင်းထားတဲ့ ကိုင်းက ကျပ်လုံးသာသာ ဆိုတော့ သူ အားပြုလိုက်တိုင်း ညွှတ် ညွှတ်ကျ သွား၏။\nအောက်က ကြည့်နေသော အေးမြခမျာ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိရင်း အသည်းတအေးအေး ရင်တဖိုဖို ဖြစ်နေရှာသည်။\n" တော်ပြီ တော်ပြီ အောင်ရင်၊ အန္တရာယ်များတယ် ၊ မခူးနဲ့တော့ ၊ အောက်ကို ပြန်ဆင်းခဲ့တော့ "\nအေးမြ ပြောတာမှ စကား မဆုံးသေး ။\n" ဂျွတ် ... "\nအောင်ရင့်လက်ထဲက ပိတောက်ပန်းခိုင်ပါသော သစ်ကိုင်းက ဂျွတ်ခနဲ ချိုးရသွားသည်။\n" အေးပါဟ ၊ ရပါပြီ ။ ဒီမယ်ကြည့်စမ်း အေးမြ ။ အပွင့်တွေ ဝါဝင်းနေတာပဲ ... "\nအောင်ရင်က အောင်ပွဲရ စစ်သူကြီးပမာ ၊ လက်ထဲ ပိတောက်ပန်းခိုင်ကြီးကို အေးမြအား လှမ်းပြသည်။\n" ဟယ်! လှလိုက်တာ "\nတကယ်လည်း လှပါ၏။ အပင်ထိပ်ဖျားကဆိုတော့ နေရောင်လည်း ကောင်းစွာရ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုပန်းခိုင်သည် အလှဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။\nအောင်ရင်သည် ပိတောက်ပန်းခိုင်ကို တယုတယ ကိုင်ရင်း အပင်ပေါ်မှ တဖြည်ဖြည်းချင်း ဆင်းလာ၏။\nအေးမြ ရင်ထဲ လိုချင်တာရတော့ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေဟန်တူ၏။ မျက်နှာပေါ်မှာ ခုနကလို စိတ်ကောက်ဟန် မရှိတော့ဘဲ ရွှင်မြူးနေ၏။\nအခြေ ဂွဆုံနားရောက်တော့ အပင်ပေါ်ကနေ အောင်ရင်က ...\n" ရော့ အေးမြ ၊ တော်ပြီလား ၊ ငါ ထပ်ခူးပေးရအုံးမလားဟင်"\n" ဟင့်အင်း တော်ပြီ အောင်ရင်၊ နင် ခူးလာတဲ့ ပန်းခိုင်လည်း ကြည့်အုံး ၊ အကြီးကြီးဟာ "\nအေးမြက ပန်းခိုင်ကို မမှီ့တမှီ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပန်းတို့ကို မွှေးကြည့်သည်။\nအေးမြက ပိတောက်ပန်းတွေကို နမ်းနေပုံက အရမ်းကို လှသည်။ မျက်စိကို စုံမှိတ် နမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ မျက်ခွံကျယ်ကြီးတွေ မျက်လုံးကို ပိတ်ဖုံးသွားသည်။\nအေးမြ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ လူးထားပြီးစ သနပ်ခါးနဲ့ဆိုတော့ အရမ်း လှနေသည်။ အောင်ရင် ငေးမောရင်း သစ်ပင်ခွဆုံမှ ခြေချော်သွား၏။\n" အောင်မယ်လေးဗျ ..."\n" ဘုတ် ... "\nအောင်ရင် ကိုယို့ကားယားနဲ့ အခြေဂွဆုံက ပြုတ်ကျ၍ တော်တော့သည်။ သို့ပေမဲ့ အတန်ငယ် နာသွားဟန်တူ၏။ ချက်ချင်း မထနိုင်။\nအေးမြ ထိတ်ထိတ်ပြာပြာနဲ့ အောင်ရင် လိမ့်ကျရာသို့ ပြေးလာ၏။\n" အောင်ရင် အောင်ရင် ... နင် ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ "\n" ဟီး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ မြီးညောင့်ရိုးတော့ နည်းနည်း နာသွားတယ် ၊ အောင်မယ်လေး ကျွတ် ကျွတ် ... "\nအောင်ရင်က လဲကျရာကနေ ပြန်ထရင်း သူ့တင်ပါးကို သူကိုင်၍ ညည်းညူလိုက်၏။\n" ဒါဆို နင် ဆေးလူးမှ ဖြစ်မှာပေါ့ ၊ လမ်းရော လျှောက်နိုင်ရဲ့လား ၊ ငါတွဲကူရမလား "\n" ဟေ့အေး နေပါစေ။ ရပါတယ်ဟ ။ နိမ့်နိမ့်လေးက ကျတာပဲဟာ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ငါ လျှောက်နိုင်ပါတယ် "\n" ဒါဆိုလည်း ငါနဲ့ အိမ်လိုက်ခဲ့ဟာ။ နင့်ဒဏ်ရာကို ငါ ဆေးလူးပေးမယ်လေ ... "\nအေးမြကတော့ သဘောရိုးနဲ့ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ ဒါပေမဲ့ လူပျိုလေးတယောက်က သူ့တင်ပါးကို အပျိုလေးတယောက်ကို ဘယ်လိမ်းခိုင်းရဲပါ့မလဲ။ ဒါကြောင့် သူ့တင်ပါးကို သူ လက်နဲ့ ဖိထားပြီး ...\n" ဟာ! နေပါစေ။ ရပါတယ်ဆိုနေ၊ ဒီလောက်ကတော့ အပျော့ပါဟ ။ ပြီးတော့ ဆေးလိမ်းမယ်ဆိုလည်း ... နင် နင် လိမ်းပေးလို့ မဖြစ်ဘူးလေဟယ် "\nအဲဒီတော့မှ အေးမြလည်း သဘောပေါက်သွားပြီး ...\n" ခစ်ခစ် ... ဟုတ်သားပဲ။ ဒါဆိုလည်း ငါ့မောင် ငဆောင်ကို လိမ်းပေးခိုင်းပါ့မယ် ။ လာပါဟာ ငါနဲ့ အိမ်လိုက်ခဲ့ ။ အိမ်မှာ မုန့်လက်ဆောင်း ကုသိုလ် လုပ်ထားတယ်ဟ။ နင် လိုက်သောက်လှဲ့ "\nအေးမြ စကားပြောနေတဲ့အခါ၊ အောင်ရင်က အေးမြရဲ့ လှုပ်ရှားနေသော နုတ်ခမ်းလွှာလေး နှစ်ခုကို ငေးကြည့်နေ၏။\nမိုးပြာရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီ နဲ့ ထမိန်က အေးမြရဲ့ ကိုယ်လုံးအလှကို ထင်ရှားပေါ်လွင်နေလေတော့၊ အောင်ရင် ကြည့်လို့ မဝနိုင်ဘူး။\nအေးမြက အောင်ရင် သူ့ကို ကြည့်နေမှန်းသိတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပိတောက်ပန်းတွေကို သူမရှေ့က ရင်ဘတ်ကို ကွယ်လိုက်ရင်း ...\n" ဟဲ့ ငါပြောတာ ကြားရဲ့လား ။ နင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ "\nအောင်ရင် လူမိသွားတဲ့ သူခိုးလိုပဲ။ ထိတ်ထိတ်ပြာပြာနဲ့ ရှင်းပြသည်။\n" ဟမ် ... ဘာမှ မကြည့်ပါဘူးဟ။ ဟို ဟို ဒီကနေ့ နင် အရမ်းလှတယ်ဟာ ၊ ဒီ အဝတ်အစားနဲ့ နင်နဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ "\n" အံမယ် ကောင်စုတ် ၊ နင် ပြောသလိုဆို အရင်နေ့တွေတုန်းက ငါက မလှဘူးပေါ့ "\n" ငါက အဲ့သလို ပြောတာမဟုတ်ပါဘူးဟယ်။ နင်က ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် လှနေတာပါပဲ ။ နင်က ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အရမ်းလှတဲ့ နတ်သမီးတပါးပါ ... "\n" အို ... နင်ကလဲ "\nအောင်ရင်က သူ့ရင်ထဲ ရှိတာကို ဖွင့်ချလိုက်ပြီလေ။ အဲ့ဒီတော့ အေးမြ ရှက်သွားတာပေါ့။\n" အေး ... အေး မြ "\n" ဘာလဲ ..."\n" ငါ ငါ မနေနိုင်လွန်းလို့ နင့်ကို စကားတခွန်းလောက် ဖွင့်ပြောချင်တယ် ။ နင် စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် ... "\nအေးမြ ခေါင်းကို ငုံ့ထား၏။ လက်နှစ်ဖက်က ပန်းတွေ ပွေ့ထားသည်။ အောင်ရင် ခွင့်တောင်းနေတာကို အင်းအဲ မလုပ်။ တိတ်တဆိတ် ရင်ခုန်နေရှာသည်။\nအောင်ရင် ... အေးမြအနီး တိုးကပ်သွားသည်။ ယခုဆိုရင် အောင်ရင်နဲ့ အေးမြသည် တပေခန့်အကွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားမှာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် ပိတောက်ပန်းတွေ ခြားထား၏။\n" ငါ ... ငါ ...\nနင့်ကို ချစ်တယ် အေးမြ ၊ နင် ...နင်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဦးပါ။ ဟိုလေ နင့်မှာ ရည်းစားမရှိရင် ငါ့ကို ပြန်ချစ်ပါလားဟင် "\nအောင်ရင် ပြောမိပြောရာ ပြောချလိုက်လေပြီ။ ရည်းစားစကားကို ဘယ်လို စီကာသီကာ ပြောရမည် သူ မသိ။ သူ့ရင်ထဲ ရှိတဲ့အတိုင်း ဘွင်းဘွင်းကြီး ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင်။\nအေးမြ ခေါင်းငုံ့ထားရာမှ ဆတ်ခနဲ မော့လာ၏။ အောင်ရင်ရဲ့ စကားကို အောင်ရင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ဝေဘန်သုံးသပ်သည်။တကယ် ချစ် မချစ်ပေါ့။ ပြီးတော့ တခွန်းပဲ ဆို၏။\n" ကျုပ်မှာ ရည်းစား မရှိဘူးတော့ "\nထိုသို့ပြောပြီး အေးမြသည် အောင်ရင့်အနီးမှ ပြေးထွက်သွားလေ၏။ အောင်ရင်က အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကျန်ခဲ့၏။ အေးမြ တော်တော်လှမ်းလှမ်း ရောက်သွားမှ ...\n" ဟင် ... နေအုံးလေ အေးမြ ၊ ငါ့ကို အဖြေပေးသွားအုံးလေ "\nအေးမြက အောင်ရင့်စကားကို ကြားသော်လည်း လှည့်မကြည့်တော့ပေ။\nအောင်ရင်ကတော့ ပြေးသွားသည့် အေးမြ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ငူငူငိုင်ငိုင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။\nအောင်ရင် မနေ့က တနေ့လုံး တနုံ့နုံ့နဲ့ နေထိုင်မကောင်းဘူး။ အေးမြက ရေရေရာရာ အဖြေပေး မသွားတာကြောင့် ဖြစ်၏။\nချစ်ရင်လည်း ချစ်တယ်ပေါ့။ မချစ်ဘူးဆိုလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာတုန်း။ဒါက သူ့အခွင့်အရေး သူ့သဘောလေ။ အခုတော့ အေးမြက ချစ်တယ်လည်း မဟုတ်၊ မချစ်ဘူးလည်းမဟုတ်။ " ကျုပ်မှာ ရည်းစား မရှိဘူးတော့ "ဆိုတာပဲ ပြောသွားတော့ အောင်ရင်တယောက် ဆတ်တငန့်ငန့်နဲ့ ၊ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။ အကျနေ့ဆိုတော့ သူ့လို ရွယ်တူ သူငယ်ချင်းများက ရေတွေပက်လိုက်ကြ၊ ရေကစားလိုက်ကြနဲ့ ။ တဟေးဟေး တဝါးဝါး ပွဲကျနေချိန် သူ့ခမျာ လဒမှိုင် မှိုင်နေရှာ၏။\nသူ့ခမျာ အေးမြကို တွေ့ရနိုးနိုးဆိုပြီး အေးမြတို့ အိမ်ရှေ့လမ်းကို ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လျှောက်နေတာ ဘယ်နှခေါက်မှန်းတောင် မသိ။ သို့သော် အေးမြကို လုံးဝ မတွေ့ရသေးချေ။\nဒါနဲ့ အိမ်ပြန်လာပြီး ခြံထဲက ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်၏။\nအဲ့ဒီချိန် (နေ့လယ် ၁နာရီခန့်) မှာ အပျိုကြီး မဖော့ ဇီးဖျော်ရည်ချိုင့်ကြီးဆွဲပြီး ခြံထဲ ဝင်လာ၏။ အခါတွင်း ဥပုသ်သီလ ယူကြတဲ့ လူကြီးသူမများကို အဟာရဒါန လုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။\n" ဟဲ့ အောင်ရင် ... အရီးတို့ ဘဒွေးတို့ ရှိကြလား "\nလူကြီးတွေက မနက်ခင်း သီလယူ ၊ နေ့လယ်နေ့ခင်း တရေးတမော မှေးကြ၏။ အောင်ရင်က မဖြေချင်ဖြေချင်နဲ့ ...\n" ရှိတယ် မကြီးဖေါ့ ၊ အဖေရော အမေပါ အိမ်ထဲက တန်းလျားမှာ လှဲနေကြတယ် ထင်တယ် ... ဝင်သွားလိုက်တော့ဗျာ "\nမဖေါ့က အိမ်ထဲ တန်းဝင် မသွားသေးဘဲ၊ အောင်ရင် ထိုင်နေတဲ့ ထန်းပက်လက်ကုလားထိုင်အနီး လျှောက်လာပြီး ...\n" အံမယ် ဒီကနေ့ ငါ့မောင် ရေမကစားဘူးထင်တယ် ၊ ဘာလဲ ရည်းစားပူမိနေတာလား "\nအောင်ရင် အထိတ်တလန့်နဲ့ မဖေါ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မကြီးဖေါ့ ဘယ်လိုသိတာလဲပေါ့။\n" ကောင်လေး ... ငါ အခု အေးမြတို့အိမ်ဘက်ကို ဇီးဖျော်ရည် ပို့ပြီး ပြန်လာတာ ... အေးမြက ငါ့ကို နင့်အကြောင်း အကုန် ပြောပြလိုက်တယ် ခစ်ခစ်ခစ် .."\nအောင်ရင် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ် ကျောမှီချထားရာမှ ချက်ချင်း ခါးဆန့်သွား၏။\n" ဟင်! အေး ... အေးမြက ကျုပ်အကြောင်း ပြောလိုက်တယ် ဟုတ်လား မကြီးဖေါ့။ သူ ... သူက ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲဟင် "\n" နင်က သူ့ကို ဒီကနေ့ ရည်းစားစကား ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်တဲ့ ၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုလည်း ကြည့်နေလိုက်တာလည်း အတင်းပဲတဲ့ ... သူက ရှက်လို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်ဆိုပဲ "\n" အင်း အင်း ဟုတ်တယ် မကြီးဖေါ့၊ နောက် ... နောက်တော့ရော အေးမြက ဘာပြောသေးလဲဟင် "\nအောင်ရင်က သိလိုဇောနဲ့ မေး၏။ မဖေါ့က အထာကိုင်လိုက်သည်။\n" နေပါအုံးဟဲ့ ၊ ငါ့မှာ ရွာထဲ အိမ်တိုင်းစေ့ ဇီးဖျော်ရည် လိုက်ကမ်းနေရတာ ညောင်းနေပြီ ၊ အံမယ်လေး လက်တဖက်ကလည်း ဇီးဖျော်ရည်ချိုင့်ဆွဲရလွန်းလို့ လက်အံသေချင်နေပြီ ကျွတ်ကျွတ် ... "\n" လာ လာ မကြီးဖေါ့ ၊ ဒီပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ လာထိုင်။ အဖေနဲ့ အမေဖို့ ကျုပ် ဇီးဖျော်ရည် သွားထည့်ပေးလိုက်မယ် ။ နားပါအုံး ..."\nအောင်ရင်က မဖေါ့ လက်ထဲက ဇီးဖျော်ရည် ချိုင့်ကြီးကို ဆွဲပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွား၏။ မကြာပါဘူး။ ပြန်ထွက်လာ၏။\n" မကြီးဖေါ့ ညောင်းရင် ကျုပ် ဇီးဖျော်ရည် ရွာထဲ ဆက်ဝေ ပေးမယ်လေ ။ အော် ... ဒါနဲ့ အေးမြက ဘာဆက်ပြောသေးလဲဟင် "\nမဖေါ့က သူ့ရဲ့ နဂိုက မှေးနေတဲ့ မျက်လုံးကို ထပ်မှေးလိုက်ပြီး၊\n" နင် တကယ် ရွာထဲ ဆက်ဝေ ပေးမှာလား ၊ အဲ့ဒါဆို ငါ့ဆက်ပြောမယ် "\n" ဟာ ဘာလို့ ညာရမှာတုန်း၊ တကယ် ဝေပေးမှာပေါ့ မကြီးဖေါ့ရ "\nမဖေါ့က အဲ့ကျမှ ပြုံးတုံ့တုံ့ လုပ်ပြီး ၊ သူ ခါးကြား ဝှက်ယူလာတဲ့ စာတစောင်ကို အောင်ရင်အား ပြ၏။\n" ဒါ အေးမြက နင့်ကို ပေးလိုက်တဲ့စာ "\n" ဟင်! အေးမြက စာ ... စာပေးလိုက်တာလား ၊ ပေး ပေး ကျုပ် ဖတ်ကြည့်အုံးမယ် ..."\n" အံမယ် ဒီလိုတော့ ဘယ်ရမလဲ အကောင်ရဲ့ ။ နင် ငါ့ကိုယ်စား ရွာထဲကို ဇီးဖျော်ရည် ဆက်ဝေပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးမှ ၊ ဒီစာကို ပေးမယ် ။ မဝေပေးလို့ကတော့ ငါ စာကို ပြန်ယူသွားမှာ "\nဇီးဖျော်ရည် ဒါန်ချိုင့်ကြီးထဲမှာက အပြည့်နီးပါး ကျန်သေး၏။ မဖေါ့ နှစ်အိမ်၊ သုံးအိမ်လောက်သာ ဝေခဲ့ရသေးဟန်တူ၏။\nမဖေါ့က လူလည်လုပ်၍ သူ့ကိုယ်စား အောင်ရင်အား ရွာထဲ လှည့်ဝေခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။\nဘာတတ်နိုင်မှာတုန်း။ အောင်ရင် သဘောတူလိုက်ရ၏။ အဲ့ကျမှ မဖေါ့က အေးမြ ပေးလိုက်သော စာကို အောင်ရင့်လက်ထဲ ထည့်ပေး၏။\nအောင်ရင် သူ့လက်ထဲ ရောက်လာသည့် စာကို တယုတယ ဖွင့်ဖတ်သည်။ စာထဲတွင် ...\n" အောင်ရင် ... နင် ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် အတက်နေ့ မနက် စောစောမှာ ၊ နင် ပန်းချိုးပေးလိုက်တဲ့ ပိတောက်ပင်အောက်က လာစောင့်နေပါ။\nငါ ရွာဦးကျောင်းကို ဆွမ်းချိုင့်ပို့တဲ့အခါ ပိတောက်ခြောက်ရောင် ဝမ်းဆက် ဝတ်လာရင် နင့်ကို ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ ။ အကယ်၍ ငါ တခြားအရောင် ဝတ်လာခဲ့ရင်တော့ သူငယ်ချင်းလိုပဲ ဆက်ပြီး ခင်ကြရမယ်နော် " တဲ့။\nစာက အဲ့သလိုရေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းနေတာက အောက်ဆုံးက စာကြောင်း။\nအေးမြတို့ ရိုမန်တစ်ဆန်လိုက်ပုံက စာရဲ့ အောက်ခြေမှာဖေါင်တိန်နဲ့ အသဲပုံ သေသေချာချာ ရေးဆွဲပေးလိုက်ပြီးမှ ၊ အဆုံးသတ်မှာတော့\n" တသက်လုံး သစ္စာမြဲမယ့် ... သစ္စာရှင်မလေးအေးမြ " ပါတဲ့။\nရည်းစားလည်း မဖြစ်သေးဘူး။ အဖြေလည်း မပေးရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အေးမြက တသက်လုံး သစ္စာမြဲမယ် ဆိုပါလား။ အသဲပုံကလည်း ပါလိုက်သေး။\nဒါပေမဲ့ ဒီက(ငအောင်ရင်)ဆိုတာကလည်း မအူမလည် အူကြောင်ကြား အောင်ရင်လေ။သူက ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ။ စာရွက်ကို လက်အုပ်ချီထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက် ကြားမှာ ညှပ်တဲ့ပြီး ဆုတောင်းနေပါလေရဲ့။\n" ဘုရား ဘုရား ။ ဘုရားမလို့ အတက်နေ့ကျရင် အေးမြ ပိတောက်ခြောက်ရောင် ဝမ်းဆက် ဝတ်လာပါစေ "\nလို့တောင် ဆုတောင်းနေလေရဲ့ ...။\nတကယ်တော့ အေးမြက ဝတ်စုံ သုံးစုံ ချုပ်ထားတာ။ အတက်နေ့ကျရင် ပိတောက်ခြောက်ရောင်ဝမ်းဆက် ဝတ်မယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။\nကဲ ... မခက်ပေဘူးလားဗျာ ။\nအောင်ရင် ပျော်နေ၏။ သူ့အပျော်ကို ဘယ်သူကမှ မှီလိမ့်မည်မထင်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အေးမြက သူ့ကို အဖြေပေးမည်မဟုတ်လား။\nမကြီးဖေါ့က သူ့ခေါင်းကို တိန်ခနဲ မြည်အောင် ခေါင်းခေါက်၍ မဲ့ကာရွဲ့ကာ ဆိုသွားခဲ့သည်လေ။\nသူက မဖေါ့ကို သူက ဒီလိုသွားမေးတာကိုး။ ဟိုက ခေါက်ပေမပေါ့။\n" မကြီးဖေါ့ ... အေးမြက ကျုပ်ကို ပြန်မှ ချစ်ပါ့မလားဗျာ။ ကျုပ်စိတ်ထဲ သူက ငြင်းလိုက်မလားလို့ စိုးရိမ်လိုက်တာဗျာ "\n" အ ... နာတယ်ဗျ ၊ ကျုပ်ကို ဘာလို့ ခေါင်းခေါက်ရတာလဲ "\n" ဟဲ့! ငတုံး ၊ စာဖတ်ပြီးတာတောင် မိန်းကလေးရဲ့ သဘောကို နားမလည်ဘူးလား ။ နင့်လို တုံးတဲ့ ငတုံးကတော့ နင်ပဲ ရှိလိမ့်မယ် သိရဲ့လား ။ အေးမြက နင့်ကို အဖြေပေးချင်လို့ ၊ ဒီစာ ရေးပို့တာပေါ့ ။ မှတ်ထား ငတုံးရဲ့ ။ တို့ မိန်းကလေးတွေက မချစ်လို့ကတော့ စာမပြောနဲ့။ လှည့်တောင်မကြည့်ဘူးဟေ့ ။ နင်ဟာလေ အတော်ကို 'တုံး'လွန်း၊ 'အ 'လွန်းတယ် "\nဒါတောင်အောင်ရင်က ခေါင်းခေါက်ခံရလို့ နာသွားတဲ့ သူ့ခေါင်း သူ ပွတ်သပ်ရင်း စဥ်းစားသေး၏။ ပြီးလေမှ ရေးရေးမျှ သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ...\n" ဟင် ... အဲ့သလိုဆို အေးမြကလဲ ကျုပ်ကို ချစ်တယ်ပေါ့နော် မကြီးဖေါ့ ၊ ဟီးဟီး အဲ့ဒါဆို ကျုပ် လွှတ်ပျော်သွားပြီဗျာ ..."\nအောင်ရင်က အပျော်တွေ ရင်ဆို့ကာ အားပါးတရ ဆိုလေတော့၊ မကြီးဖေါ့ကလည်း မကြီးဖေါ့ပဲလေ။ အပျိုကြီးဆိုတော့ နည်းနည်းလောက်တော့ ဆရာကြီး လုပ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်တတ်ကြတဲ့အမျိုးဆိုလေတော့ ...\n" အေး လွှတ်ပျော်တာက ပျော်ပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ အပျော်လွန်ပြီး အကြတ်နေ့မှာ ရွာထဲ လှည့်ကဲ မနေနဲ့ ။ လူ့စိတ်ဆိုတာ မျောက်စိတ်လိုပဲဟဲ့ ။ ခု ချစ်ချင် ချစ်ပြီး၊ တော်နေကြာ အမြင်ကပ်ရင် အခက်။ နင် ရွာထဲ ကဲနေတာ အေးမြ တွေ့သွားလို့ကတော့ အဖြေမရဘဲ ၊ ပါးချခံနေရအုံးမယ် ။ ကဲ ... ရော့ ဇီးဖျော်ရည်ချိုင့် ၊ နင် ရွာထဲ လှည့်ဝေလိုက်တော့ ။ ငါသွားပြီ "\nမဖေါ့က သူ့လက်ထဲက ဇီးဖျော်ရည်ချိုင့်ကို အောင်ရင်ရဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ပြီး ထွက်သွား၏။ အောင်ရင်ကတော့ မဖေါ့စကားကြောင့် မနက်ဖြန် အကြတ်နေ့မှာ ခါတိုင်းလို သူငယ်ချင်းများနှင့် မကဲတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့၏။\nထို့ကြောင့်လည်း ဒီကနေ့ သင်္ကြန်အကြတ်နေ့၌ အောင်ရင်သည် ၎င်းအိမ်ဝိုင်းထဲတွင်သာ တကုပ်ကုပ်နဲ့ ရှိနေလေ၏။ ဥပုသ်သီလ ယူထားကြသော မိဘနှစ်ပါးကပင် အငယ်ဆုံးသား အောင်ရင်ကို ကြည့်လျက် အံဩနေကြသည်။\nအောင်ရင်သည် အသက်၁၉နှစ် အရွယ် ဖြစ်ပြီး၊ အင်မတန် အပျော်အပါးမက်သူ ဖြစ်၏။ အတာသင်္ကြန်ကာလတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့် နှစ်စဥ် ကဲနေကျ ဖြစ်၏။\nရိုးအသော အောင်ရင်မှာ သူငယ်ချင်းများ၏ သနားချစ်ခင်မှုကို လေးနက်စွာ ခံယူရ၏။\nသူငယ်ချင်းများက အောင်ရင်မပါလျင် မပြီး။ အောင်ရင်ပါမှ ပွဲစည်သည်ဟု အောက်မေ့ကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် အောင်ရင့်အား သူငယ်ချင်းများက ရေကစားရန် လာခေါ်ကြသော်လည်း အောင်ရင်က ထူးဆန်းစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။\nသူငယ်ချင်းများက ဇွတ်အတင်း ခေါ်သော်လည်း သူက မလိုက်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်း အချို့က စိတ်ကွက်ခါ ဒေါသထွက်ကြ၏။ အောင်ရင်အား ဘယ်တော့မှ လာမခေါ်ဟုဆိုကာ ထွက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။\nအထူးသဖြင့်တော့ အောင်ရင်နှင့် ငယ်ပေါင်း သံခဲက အောင်ရင့်အပေါ် တော်တော်လေး စိတ်ဆိုးသွားဟန်တူ၏။ အောင်ရင့်အား ခေါ်မရသည့်အခါ ယောက်ကျားလေးသူငယ်ချင်းတို့ ထုံးစံအတိုင်း ဆဲဆို၍ ဒေါသဖြင့် ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။\nဒါကလည်း အရင်ကဆို အောင်ရင်က သံခဲ ပြောသမျှ ပြီးခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်မည်။ အောင်ရင်နဲ့သံခဲတို့က ဆဲမနာဆိုမနာ သူငယ်ချင်း အရင်းတွေ ဖြစ်ကြ၏။ အားလုံးထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က အတွဲဆုံးမဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် သံခဲက စိတ်ဆိုးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။\nတန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ဖြစ်သော သူခိုးကြီးညလို အခါမျိုးမှာ သံခဲက ဦးဆောင်၍ ကြက်ခိုး၏။\nအောင်ရင်က သံခဲ၏ နောက်လိုက်။ သံခဲ ခိုင်းတာ အကုန် လုပ်လေ့ရှိသည်။\nအကယ်၍ လူမိရင်လည်း သံခဲက အောင်ရင့်ကို ဘယ်တော့မှ ဆွဲမထည့်။ သူ တဦးတည်း ခေါင်းခံကာ သူကြီး ထိတ်တုံး၌ ပျော်ပျော်ကြီး အခတ်ခံလေ့ရှိ၏။ သံခဲက အောင်ရင့်ကိုတော့ ညီအစ်ကိုအရင်းထက်ပင် ချစ်ခင်သူ ဖြစ်၏။\nတခုပင် သံခဲက စိတ်တိုစိတ်ဆတ်၏။ အောင်ရင်က ရိုးရိုးအအနှင့် နုံ၏။ ထစ်ခနဲဆို သံခဲက လက်ပါတတ်သည်။ ရန်ဖြစ်လွယ်၏။ အောင်ရင်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်။ သံခဲ ရန်ဖြစ်တိုင်း ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေလေ့ရှိသည်။ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က ခင်မင်ရင်းနှီးစွာပေါင်းသင်းကြသော်လည်း စရိုက်မတူကြပေ။\nအချိန်တို့သည် ကုန်လွယ်လွန်း၏။ အောင်ရင် တယောက် အိမ်ထဲ နေရင်းနဲ့ သင်္ကြန်အကြတ်နေ့သည် ပြီးဆုံးလုတိုင်တိုင် ညနေပိုင်းသို့ ရောက်လာ၏။\nအောင်ရင် ဤသို့တွေး၏။ ယခုအချိန်ဆို ရွာထဲက ကလေးတွေ ရေပက်နားလောက်ပြီ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ချစ်ရသော အေးမြ မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ချင်နေမိသည်မှာ အမှန်။ အနည်းဆုံး အေးမြရဲ့မျက်နှာကို စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တွေ့ရ တွေ့ရ ၊ တွေ့ချင်မြင်ချင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှပ်အင်္ကျီ ခပ်လတ်လတ်တထည်ကို ဝတ်၏။\nရှပ်အင်္ကျီမှာ နံ့သာရောင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းပေါ်က ဆံပင် တိုနံ့နံ့ကို ဆီလိမ်း၍ သပ်ရပ်စွာ ခေါင်းဖီးသည်။ပြီးလျင် အစ်မလတ် ကြည်ကြည်ဆွေ၏ တရုတ်ရေမွှေးဘူးကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ကာ တရှီးရှီးနှင့် သူ့ကိုယ်အနှံ့ ဖျန်းလေ၏။\nရေမွှေးမှာ နှင်းဆီရနံ့ ဖြစ်သောကြောင့် အောင်ရင် ကိုယ်မှ နှင်းဆီနံ့များ တထောင်းထောင်း ထနေတော့သည်။\nတခါတရံမှ ထုတ်ဝတ်သည့် ပလေကပ်ပုဆိုးကို ဝတ်သည်။ မှန်ကို သုံးလေးခါထက်မနည်း ကြည့်၏။\nမှန်ကိုကြည့်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်လောက်ပြီဆိုမှ ၊ မြင်းခြံသားရေဖိနပ်ကို ချစီး၏။ ထို့နောက် အမေ့ကို ရွာထဲ ခဏ သွားဦးမည်ဟုဆိုကာ ထွက်လာခဲ့သည်။\nအမေက သူ့ကို ပြုံးစိစိ ကြည့်တော့ သူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ရသေး၏။\nသူ့မျက်နှာပေါ်မှာ သနပ်ခါးမှုန်တွေ ဖုန်နေသည်မဟုတ်လား။ပြီးတော့ ရေမွှေးနံ့တွေက တထောင်းထောင်း။\nချစ်သူ အမြင်မှာ သူ လှနေချင်တော့ အစ်မတွေ သနပ်ခါးလိမ်းပြီး တို့ဖတ်နှင့် ရိုက်တတ်သည့် သနပ်ခါးမှုန်လေးတွေ သူ မျက်နှာပေါ် ရိုက်လာခဲ့သည်လေ။\nဒေါ်မြင့်ရီက သူ့သား လူပျိုလှည့်သွားမည့် ပုံကို ကြည့်၍ သဘောကျစွာ ရယ်၏။\nသို့ဖြင့် အောင်ရင် တယောက် ရွာထဲက ကလေးတွေ ရေပက်သေးလားဆိုပြီး အကဲခတ်ရင်း ခတ်ရင်းနဲ့ အေးမြတို့အိမ်ရှိရာ လမ်းဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။\nသူတို့အိမ်က ရွာမြောက်ပိုင်းဆိုတော့ အေးမြတို့ အိမ်ရှိတဲ့ ရွာအလယ်ပိုင်းကို နည်းနည်းတော့ လျှောက်ရ၏။\nရွာက ရွာတန်းရှည်ကြီး ဖြစ်သည်။ အေးမြတို့အိမ်က ရွာက သာရေးနာရေး အသင်းတည်ရှိရာ ရွာလယ်ဓမ္မာရုံနှင့် မနီးမဝေး၌ ရှိလေ၏။\nအချိန်မှာ နေဝင်ဖြိုးဖျ ညနေဆည်းဆာ အချိန်။ နေညိုချိန် တိမ်ဆည်းဆာတို့ရဲ့ အလှဆုံးအချိန်။\nသူ လမ်းလျှောက်လာစဥ်မှာ ဓမ္မာရုံဘက် လူငယ်တစုသည် စုရုံး စုရုံး ဖြစ်နေကြသည်။\nသိပ်မကြာခင်မှာပဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများနှင့်အတူ လူငယ်အချို့သည် သူရှိရာဘက်သို့ ပြေးလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ရှေ့ဆုံးက ပြေးလာသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။\n" ဟင်! ဖိုးထူး ... "\nမှန်၏ ။ ဖိုးထူး ဆိုတာက ရွာထဲက ဆိုးသွမ်း လူငယ်တယောက်ပင်။ မိမနိုင် ဖမနိုင် ဖြစ်၏။ ဖိုးထူးသည် စကား အပြောအဆို မိုက်ရိုင်း၏။ လူကြီးသူမများကိုပင် ဓါးကြိမ်း ကြိမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်ဟု ခံယူထားသူ ဖြစ်၏။\nရွာဘုရားပွဲတွင် ရွာသား အချင်းချင်း ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲသဖြင့် မြို့အချုပ်မှာ ၃လ လောက် ထောင်ကျဖူးသူ ဖြစ်၏။\nအခုလည်း ဖိုးထူးသည် ဘာပြသနာ ရှာလာပြန်သည်မသိ။ သူ့နောက်က လူအုပ်က ပြေးလိုက်လာနေ၏။\nဖိုးထူး၏အနောက်က ပြေးလိုက်လာသူများထဲမှ တယောက်က လှမ်းအော်သည်။\n" အဲ့ကောင်ကို ဖမ်း ဖမ်း ၊ မလွတ်စေနဲ့ဟေ့ "\n" မိအောင် ဖမ်းထားပါဗျို့ ၊ ဒီကောင် ခင်နေခြည်စိုးကို ဓါးနဲ့ထိုးပြေးသွားလို့ ... "\nဟင် ... ဖိုးထူး မိုက်ရိုင်းလှချည်လား။ မိန်းကလေးတယောက်ကို ဓါးနဲ့ ထိုးပြေးရတယ်လို့ ...။\nအောင်ရင် ပုဆိုးကို ခပ်တိုတို ပြင်ဝတ်ရင်း ဖိုးထူး ပြေးလာသည့် လမ်းအလယ်က စောင့်ကြိုနေလိုက်သည်။ အနီးမှာတွေ့ရတဲ့ သစ်သားချောင်တချောင်းကို ကောက်ယူ၍ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။\nဖိုးထူးက သူ့ကို မြင်သွားပြီး၊\n"ဟေ့ကောင် ငါ့ရှေ့က ဖယ်စမ်း ၊ မင်းနဲ့ မဆိုင်ရင် ရှောင်နေ "\nအောင်ရင်က ဖိုးထူး စကားကို ဂရုမစိုက်။ အနားနီးလာသည့်အခါ ဖိုးထူးအား ဝင်ရိုက်သည်။ ဖိုးထူးက အသတ်အပုတ် ကျွမ်းကျင်သည့် လူမိုက်လေ။ ရိုက်ချက်ကို ရှောင်၍ အောင်ရင်အား ဓါးဖြင့် တွတ်ထိုး ထိုးချလိုက်သည်။\nအောင်ရင် ဝမ်းဗိုက် ပူခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဒါပေမဲ့ အောင်ရင် သတိကောင်း၏။ ဖိုးထူးရဲ့ခေါင်းအား တုတ်ဖြင့် မိမိရရ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ရာ ...\nဖိုးထူး ခေါင်းက သွေးများ ဖြာကျခါ လမ်းပေါ် ဘိုင်းခနဲ လဲကျသွား၏။\nနောက်က လိုက်လာသူများ ရောက်လာကြလေပြီ။ လဲကျနေသော ဖိုးထူးကို ပြေးကန်သူက ကန်၏။ ထိုးသူက ထိုး၏။\n" ဟေ့ကောင်တွေ မလုပ်ကြနဲ့။ လက်လွန်ကုန်ကြမယ်။ ဖိုးထူးကို ရဲလက်အပ်ရမှာ ၊ မင်းတို့က ကြားထဲကနေ တရားခံ မဖြစ်ချင်ကြနဲ့ "\nထိုလူကြီး သတိပေးစကားကြောင့်သာ ဖိုးထူး သက်သာရလေတော့သည်။ နို့မဟုတ်ရင် ရွာသားများက ဖိုးထူးအား အသေလုပ်ကြမည်ဖြစ်၏။\nဖိုးထူးကို ဆွဲထူ၍ အားကောင်းမောင်းသန် လူငယ်နှစ်ယောက်က ဘေးတဖက်တချက်စီကနေ ချုပ်ထားကြသည်။\n"ဟာ ! အောင်ရင် အောင်ရင် ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး လုပ်ကြပါအုံး "\nအခုမှ လူတွေက အောင်ရင့်ကို သတိရသွားကြသည်။ အောင်ရင်က ဗိုက်မှာ ဓါးထိုးခံရ၍ သွေးအိုင်ထဲ လဲနေပြီ ဖြစ်၏။\nအောင်ရင် ဓါးထိုးခံရသည်ဆိုတော့ အရင်ဆုံး ပြေးချလာသူက ၊ သံခဲပင်။\nသံခဲသည် အောင်ရင်၏ ကိုယ်ကို ပွေ့ချီရင်း အံတကြိတ်ကြိတ်နဲ့ ရင်ထုမနာ ဤသို့ ဆိုလေ၏။\n" အောင်ရင်ရာ ... မင်း ငါ ခေါ်တုန်းကသာ လိုက်ခဲ့ရင် ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ ... တောက် ! ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ သူငယ်ချင်းရာ"\nသံခဲနှာခေါင်းထဲမှာတော့ နှင်းဆီရေမွှေးနံ့နဲ့အတူ သွေးညှီနံ့များက ရောယှက်နေကြလေတော့၏။\nရွာထဲက လူကြီးများမှာ နှစ်စဥ်မပျက် ရိုးရာအစဥ်အလာတိုင်း နံနက် ၄နာရီထိုးတာနှင့် ရွာဦးက ချမ်းသာရစေတီတော်မှာ ဆွမ်းတော်ကပ်ကြရန် နိုးကြပြီဖြစ်၏။\nအခါတွင်းဖြစ်သော သင်္ကြန်အကြိုနေ့မှစ၍ အတက်နေ့အထိ ချမ်းသာရစေတီတော်တွင် ရွာလုံးကျွတ် ဆွမ်းတော်နှင့် သောက်တော်ရေ လာကပ်ကြစမြဲ ဖြစ်၏။\nနံနက် ၅နာရီ အမှောင် မကွဲခင် အချိန်ကတည်းက ရွာထဲက လူကြီးသူမအချို့သည် ဆွမ်းတော်ဗန်းကို ခေါင်းမှာရွက်၍ ရွာဦးစေတီတော် ဖြစ်သည့် ချမ်းသာရဘုရားကို တဖွဲ့ပြီး တဖွဲ့ လမ်းလျှောက်သွားနေကြသည်။\nအေးမြသည် အောင်ရင်အား မနက်စောစော ပိတောက်ပင်အောက်မှာ လာစောင့်နေပါဟု စာရေးပြောခဲ့ခြင်းသည် ချမ်းသာရစေတီတော်ကို ဤပိတောက်ပင်ရှိရာ လမ်းက ဖြတ်သွားပြီး ဆွမ်းတော်ကပ်လှုရန် သွားရမည်မို့ ချိန်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။\nအမှန်တော့ အေးမြသည် ရွာလယ်လမ်းမကြီးသွားရင် ရ၏။ သို့သော် အေးမြက သက်သက်မဲ့ ဤပိတောက်ပင်ရှိရာ လမ်းသွယ်ကို တမင်ချိန်းဆိုရခြင်းမှာ လူအသွားအလာ နည်းပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။\nယခု ပိတောက်ပင်ကြီးအောက်ဝယ် ဝီရိယကောင်းစွာဖြင့် အောင်ရင် စောင့်နေပါ၏။ အေးမြက ခုထိ မလာသေး။\nလမ်းသွယ်ထဲက ဆွမ်းတော်ကပ်ရန် လူအချို့ ထွက်လာကြသည်။ အောင်ရင် သူ့ကို မြင်သွားမည်စိုး၍ ပိတောက်ပင် အနောက်ကို ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။\nလာနေကြသူများမှာ အပျိုမ နှစ်ဦး ဖြစ်၏။ အေးအေးခိုင်နှင့် နွေးနွေးခိုင်တို့ ညီအစ်မ ဖြစ်ကြသည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ဆွမ်းတော်ဗန်းကိုယ်စီရွက်၍ လာနေကြ၏။\nပိတောက်ပင် အနီး ရောက်သည့်အခါ အေးအေးခိုင်က ဆွမ်းတော်ဗန်းကို လက်နဲ့ ထိန်း၍ ပိတောက်ပင်ကို တချက်မျှ မော့ကြည့်ပြီး ...\n" နွေးနွေး ... ပိတောက်ပန်းနံ့ ရလား ။ ငါ့နှာခေါင်းထဲ ပိတောက်ပန်းနံ့တွေ သင်းနေတာပဲဟယ် "\nနွေးနွေးခိုင်က ကြောက်သလိုလို ရွံသလိုလိုနှင့် အေးအေးခိုင်ဘက် တိုးကပ်ခါ ...\n" ဟုတ်တယ် အစ်မ၊ ကျုပ်လဲ ပိတောက်ပန်းနံ့တွေ ရတယ်။ နို့ပေမဲ့ အစ်မလဲ အပင်ပေါ် အကြည့်သား ။ ပိတောက်ပန်းက တခိုင်မှ မပွင့်တာ ၊ ဘယ်က ပိတောက်ပန်းရနံ့ပါလိမ့် ၊ ကျုပ် စိတ်ထဲ တမျိုးကြီးပဲတော် "\nအမှန်တော့ အေးအေးခိုင်သည် ပိတောက်ပင်အောက် စ ရောက်ကတည်းက သူ့တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်း ထသွားခဲ့၏။ သို့ပေမဲ့ ဒီလမ်းက သူတို့ သွားနေကျ လမ်းဆိုတော့ သိပ်မကြောက်မိခြင်းသာ။\nအခု နွေးနွေးခိုင်က ထိုသို့ ဆိုလေတော့ ... သူ့မျက်လုံးထဲ အကြိုနေ့က အောင်ရင် ပိတောက်ပန်း ခူးပေးနေတာကို ပြေး မြင်ယောင်သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အဲ့ဒီနေ့က သူလည်း အောင်ရင် ချိုးချပေးသော ပိတောက်ပန်းကို ယူခဲ့သည်လေ။\n" လာ လာ ညီမလေး ၊ သွားကြစို့ ... ဒီနေရာက မြန်မြန် သွားကြရအောင် "\nအေးအေးခိုင် သူ့ညီမရဲ့ လက်တဖက်ကို ဆွဲပြီး ပိတောက်ပင်အောက်က ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်လေ၏။\nအဲ့ဒီအချိန် ပိတောက်ပင်ကို ကွယ်၍ ရပ်နေသော အောင်ရင်က နှာချေလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အချိန်ဆိုလေတော့ အောင်ရင်၏ နှာချေသံက အတော် ကျယ်လောင်သွား၏။\n" ဟပ် ချိုး ... "\nအေးအေးခိုင်ရော နွေးနွေးခိုင်ပါ ပိတောက်ပင်အခြေကို လှည့်ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ညီအစ်မ မျက်လုံးပြူးသွား၏။\nပိတောက်ပင်အောက်မှာ လူတယောက်မျှ မတွေ့။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး ဆွမ်းတော်ဗန်းကို မြဲအောင်ကိုင်၍ တချိုးတည်း ပြေးကြလေတော့သည်။\n" အံမယ်လေး သရဲ သရဲ "\nအောင်ရင်ကတော့ သူတို့ ညီအစ်မကို ကြည့်၍ တခိခိနှင့် သဘောကျ ကျန်ရစ်လေ၏။\nနောက် ၅မိနစ်လောက်အကြာ အရီးသိန်းလှနှင့် သူ့မြေး ဝင်းသိန်းတို့ ပိတောက်ပင်အောက် ရောက်လာပြန်၏။ ဝင်းသိန်းက အသက် ၉နှစ်အရွယ် ကလေး ဖြစ်၏။\nဆွမ်းတော်ကပ်၍ ပြန်သည့်အခါ ဆွမ်းတော်ဗန်းမှာ ပါသည့် ဖရုံယိုကို စားလို၍ ဝင်းသိန်းက သူ့အဖွားနဲ့ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်၏။ လူကြီးသူမများမှာ ဤသို့ပင် ကလေးအရွယ် ငယ်စဥ်ကတည်းက ဘာသာတရား ကိုင်းရှိုင်းစေရန် ခေါ်ဆောင်လာလေ့ရှိကြသည်။\nအခု ဝင်းသိန်းက သူတယောက်တည်း လိုက်လာသည်မဟုတ်။ သူ မွေးထားသော ခွေးကိုပါ ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ခွေးနာမည်က ရန်လုံ ဟုခေါ်၏။\nပိတောက်ပင်အောက် ရောက်သည့်အခါ ရန်လုံသည် ပိတောက်ပင်ခြေကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ရင်း အတင်းဟောင်နေတော့သည်။\n" ဝုတ်ဝုတ် .. ဝုတ် "\nရန်လုံက ရန်သူကို မြင်ရသည့်အလား ဂဏှာမငြိမ်။ အတင်း ထိုးဟောင်နေသည့်အခါ ဝင်းသိန်းက ပိတောက်ပင် အခြေကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ ဘာမှ မတွေ့။ ဒါနဲ့ ရန်လုံကို ဟောက်၏။\n" ဟိတ်ကောင် ရန်လုံ ၊ အလကား လိုက်ဟောင်မနေနဲ့ ။ လာ သွားစို့ "\nမြေးအဖွားနှစ်ယောက်က ရန်လုံကို ခေါ်၏။ သို့သော် ရန်လုံက တဝုတ်ဝုတ်နဲ့ ဟောင်နေမြဲပင်။ ထိုနေရာကနေ မခွာပဲ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေ၏။\nမြေးအဖွားနှစ်ယောက်က စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ... ရန်လုံကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွား၏။\nဒါလည်း ရန်လုံက ဆက်ဟောင်နေပြန်၏။သခင်နဲ့ လိုက်မသွားချေ။\nခွေးဟောင်သံက သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေသော အောင်ရင်၏ နားစည်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကောင်းစွာ နှိပ်စက်ကလူ ပြုနေသကဲ့သို့ ရှိလေ၏။ထို့ကြောင့် အောင်ရင်သည် အနီးက သစ်ကိုင်းခြောက်တခုကို ယူ၍ ရန်လုံထံ ပစ်လိုက်လေ၏။\nသစ်ကိုင်းခြောက်က ရန်လုံ၏ ခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိသွားဟန်တူ၏။ ကိန်ခနဲ မြည်သွားသည်။ ထို့နောက် ရန်လုံသည် တအီအီ အသံပေးကာ ထိုပိတောက်ပင်အနီးမှ အမြီးကုပ်၍ ထွက်ပြေးသွားလေ၏။ သူ့သခင်နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်မည်။\nရန်လုံ ထွက်သွားမှပဲ အောင်ရင် သက်ပြင်းချနိုင်၏။ နောက်တခါ ပိတောက်ပင်အောက် ရောက်လာသူက ...\n" ဟင်! သံခဲပါလား ၊ ဒီကောင် ဘာလာလုပ်တာပါလိမ့် "\nအသေအချာ ကြည့်တော့ သံခဲအနောက်မှာ ဆွမ်းတော်ဗန်း ရွက်လာသူက အပျိုကြီး မဖေါ့။သံခဲနှင့် မဖေါ့က မောင်နှမ ဝမ်းကွဲတော်၏။ အမေညီမမွေးဖြစ်ပြီး ခြံဝိုင်း တဝိုင်းတည်း အတူနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။\nသံခဲသည် ပိတောက်ပင်အနီးရောက်သည့်အခါ နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့ ဖြစ်လာ၏။ သူ အနံ့တခု ရနေဟန်တူ၏။ သူတင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်။ အပျိုကြီး မဖေါ့ပါ နှာတရှုံ့ရှုံ့ လုပ်နေ၏။ သူတို့ မောင်နှမ ဘာအနံ့များ ရှုရှိုက်မိနေပါသနည်း။\nသူတို့မောင်နှမ နှာခေါင်းထဲမှာ နှင်းဆီရေမွှေးနံ့တွေ သင်းကြိုင်နေ၏။ ထို့ကြောင့် မောင်နှမ နှစ်ယောက် တဦးကိုတဦး ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ သံခဲကတော့ ထီမထင်ဟန် ရှိပေမယ့် မဖေါ့မျက်လုံးများက ကြောက်၍ ပြူးကျယ်နေလေ၏။\n" အ .. အ .. အကြိုနေ့က ... နင့်သူငယ်ချင်း အောင်ရင်နဲ့ ဟိုအကောင် ခင်စိုးတို့ ဒီပိတောက်ပင်ပေါ်ကနေ ပန်းတွေ ချိုးပေးနေတာလေ ၊ အခု .. ခု သူ ..သူ .. ဒီအပင်ပေါ်များ ရောက်နေသလား မသိဘူး "\nမဖေါ့က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောတော့ သံခဲက အပင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်သည်။ လေပြေလေးကြောင့် မြစိမ်းရောင် ပိတောက်ရွက်တွေက လေယူရာတိမ်းနေသည်မှအပ ။ ဘာမှ မမြင်ရပေ။\nသံခဲကို မြင်တော့ ပိတောက်ပင်အနောက် ကွယ်နေတဲ့ အောင်ရင်က လူလုံးထွက်ပြလိုက်သည်။\n" ဟေ့ကောင် သံခဲ ။ ငါ ဒီမှာလေကွာ ... "\nသံခဲက ပိတောက်ပင်ပေါ်ကြဟ့်နေရာမှ ပိတောက်ပင်အခြေကို လှမ်းကြည့်သည်။ အောင်ရင်က ဝမ်းသာအားရနှင့် လက်တဖက် မြှောက်ပြသည်။ သို့ပေမဲ့ သံခဲက သူ့ကို ဆက်မကြည့်ပဲ မဖေါ့ဘက်သို့ လှည့်သွား၏။\n" အပင်ပေါ် ဘာမှ မရှိပါဘူး အစ်မရဲ့ ။ ဒါပေသိ ကျုပ်နှာခေါင်းထဲ နှင်းဆီရေမွှေးနံ့တွေ သင်းနေတယ်ဗျ ။ အစ်မရော အဲ့ဒီ အနံ့ ရလား "\n" အေးလို့ ... ဒီအပင်အောက် ရောက်မှ နှင်းဆီရေမွှေးနံ့က ထောင်းထောင်းထနေတာပဲ ။ ဒီနားမှာ ရေမွှေးနှင်းဆီပင်လည်း မရှိပါဘူး ။ ဘယ်လိုပါလိမ့် "\nသူတို့ မောင်နှမ စကားပြောနေကြသည်ကို အောင်ရင် ကြည့်၍ စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် သူတို့ အနီး လျှောက်လာခဲ့သည်။\nသံခဲ အနီးရောက်တော့ သံခဲ နောက်ကနေ ပခုန်းကို လှမ်းပုတ်ရင်း ...\n" ဟေ့ကောင် သံခဲ ၊ အခုထိ ငါ့ကို စိတ်ဆိုး မပြေသေးဘူးလားကွ "\nသံခဲ လန့်သွားသည်။ သူ့ပခုန်းကို လူတယောက်က နောက်ကနေ ပုတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် နောက်ကျောဘက်ကို ချက်ချင်း ချာခနဲ လှည့်ရင်း၊ လက်က ခါးကြားထိုးယူလာတဲ့ ဘတ်ခွ(လောက်လေးဂွ)ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။\nလောက်စာအိမ်မှာ လောက်စာလုံးကို တပ်၍ ပိတောက်ပင် ရှိရာကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။\nအောင်ရင် အလန့်တကြားနဲ့ မျက်စိကို မှိတ်လိုက်သည်။\nလောက်စာလုံးက ပိတောက်ပင် ပင်စည်ကို ထိမှန်၍ ကွဲကြေသွားသည်။ သံခဲ လောက်စာလုံး နောက်တလုံးကို ထည့်၍ အသင့် ချိန်ရွယ်ထားပြန်သည်။\nအောင်ရင် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်တော့ သူ့အား သံခဲက ဘတ်ခွနဲ့ ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။\nအောင်ရင်၏ ရင်ထဲ ဆို့နင့်ကြေကွဲလာသည်။ လည်ချောင်းပြွန်ထဲကို အလုံးကြီးတလုံးက ဆန်တက်လာသလိုပင်။ ဝမ်းနည်းသွားလေ၏။ အောင်ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့လက်နဲ့ ပြန်စမ်းသည်။ သူ့မှာ ဘာအထိအတွေ့မှ မခံစားရတော့ချေ။ သူ စမ်းမိသည့် နေရာတိုင်းသည် လေဟာနယ်တခုလို ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။\nအောင်ရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစိတ်ဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။\n" အား ...ဟား ... "\nသံခဲ သူ့မျက်နှာကို လေအေးအေးဖြင့် အမှုတ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ နည်းနည်း လန်သွား၏။\n"ဟင်! သံခဲ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ "\nသံခဲ ခေါင်းထိပ်က ဆံပင်တွေ လေမှုတ်ခံရသလို ၊ နောက်သို့ လန်သွားတာ မဖေါ့ မြင်လိုက်ရ၍ ထိတ်လန့်ပြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။\nသံခဲလည်း ခံစားမိပါ၏။ သံခဲ ပိတောက်ပင်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည့် ဘတ်ခွကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။ သံခဲ သိလိုက်ပါပြီ။\nဒီအနီးအနားတဝိုက်မှာ အောင်ရင်ရဲ့ ဝိဉာဥ် ရောက်ရှိနေသည်ဟု သံခဲ သိလိုက်ခြင်းပင်။\nသံခဲ ခပ်တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အသံတွေက ဝမ်းနည်းစိတ်ကြောင့် တုန်ရင်နေ၏။\n" ငါ မင်းကို အမျှ မဝေဘူး သူငယ်ချင်း ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းတွေ့ချင်တဲ့သူကိုမှ မတွေ့ရသေးတာကွာ ..."\nသံခဲက ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ့အမ မဖေါ့ လက်ကို ဆွဲ၍ ပိတောက်ပင် အောက်မှ ခပ်လေးလေး ထွက်ခွါသွားလေ၏။\nအောင်ရင့်ခမျာမှာတော့ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီး ကျန်နေရစ်တော့၏။\nပိတောက်ပင်အောက်မှာ အေးမြ တယောက်တည်း ရပ်နေ၏။ သူမ ဒီကနေ့ ပိတောက်ခြောက်ရောင် ဝမ်းဆက်နှင့် အလွန် လှနေပါ၏။\nထိုလှသော မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေက အိုင်ထွန်းလို့နေ၏။\nပိတောက်ခြောက်ရောင် ဝမ်းဆက်နဲ့ အေးမြကို ကြည့်၍ ဝမ်းနည်းနေရသူကတော့ အောင်ရင်ပင်။\nချစ်ပါတယ်လို့ အဖြေရပေမယ့် သူ လုံးလုံးလျားလျားကြီး ဝမ်းမသာနိုင်တော့ပြီ။ သူ ယခုအခါ အေးမြနဲ့ ထပ်တူ ကြေကွဲနေရရှာသည်။\n" နင် မကောင်းဘူး အောင်ရင်ရယ် ...။ နင်ကလေ သိပ်တကိုယ်ကောင်း ဆန်တာပဲ သိလား ။\nနင်ကျတော့ ငါ့ကို ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောသွားခဲ့ပြီး ။\nငါ့ကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ နင့်ကို ချစ်ပါတယ်လို့ အဖြေပြန်ပေးတာကို နားမထောင်သွားခဲ့တာလဲ ...။\nငါလဲ နင့်ကို ချစ်တယ် အောင်ရင်။ နင့်ရဲ့ ရိုးရိုးအအဟန်လေးတွေကို ငါ ချစ်ခဲ့တာပါဟာ။ နင့်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့စိတ်ထားကို ငါ မြတ်နိုးခဲ့ရတာပါ။\nအခုတော့ ငါ့စကားတွေကို နင် မကြားနိုင်တော့ဘူးမို့လားဟင်။ နင် သိပ်ရက်စက်တာပဲ အောင်ရင်ရယ်။\nငါ တယောက်တည်း ဒီအပင်အောက်မှာ နင့်ကို ဘယ်ချိန်ထိ စောင့်နေရအုံးမှာလဲ။ ငါ ဘယ်ချိန်ထိ နေရအုံးမှာလဲလို့"\nအောင်ရင် အေးမြ အနီးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ အေးမြကို သူ ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမည်မသိ။ သူ့ လက်တွေက အေးမြ မျက်နှာအနီး ဝဲလည်ခတ်နေ၏။\nအေးမြရဲ့ စကားတွေက သူ့နှလုံးသားကို အပ်နဲ့မွှန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။\nသူ ပြောချင်သည်။ သူ အေးမြ ကြားလောက်အောင် ပြောလိုက်ချင်သည်။\n" နင် ငါ့ကို မစောင့်ပါနဲ့ အေးမြရယ် ။ ငါ့ကသာ နင့်ကို ဟောဒီ ပိတောက်ပင်ကြီးကနေ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ် ။\nပိတောက်တွေ ပွင့်တိုင်း နင့်အတွက် ငါ အလှဆုံး ပိတောက်ပန်ကိုင်းတခု ချန်ထားပေးပါ့မယ် အေးမြရယ်။\nနင်သာ ဆက်ဆက် လာယူလှဲ့ပါနော် ... "\nမှန်ပါ၏။ ဟောဒီ ရွာထဲက အပျိုတွေ ပိတောက်ပွင့်တိုင်း ဒီအပင်ကြီးအောက်ကနေ အလုအယက် ပန်းချိုးခိုင်းကြဦးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် အပင်တက် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပါစေ။ ဘယ်လူပျို အပင်ပေါ်တက်တက် အလှဆုံး ပိတောက်ပန်းခိုင်ကိုဖြင့် မမြင်မတွေ့ရလေအောင်၊ မခူးနိုင်လေအောင် ပိတောက်တစ္ဆေ အောင်ရင်က အမြဲ ဝှက်ထားလေ့ရှိပါသတဲ့။\nဒါပေမဲ့ လူခြေတိတ်ချိန် လူသူ အသွားအလာပြတ်တဲ့ချိန် ဒေါ်အေးမြသာ အဲ့ဒီ ပိတောက်ပင်အောက် ရောက်လာခဲ့ရင်တော့ဖြင့် အလှဆုံး ပိတောက်ပန်းခိုင်တခိုင်က သူ့အလိုလို ကြွေကျလာတတ်ပါသတဲ့လေ။\nပိတောက်တစ္ဆေ သူ့ချစ်သူအတွက် တမင် ချိုးချလေသလားဆိုတာကတော့ ...။


အဖေ့ဘက်အဖွားက အထက်အညာကပေမယ့် ကျွန်မတို့ တခါမှ အညာကို မရောက်ဖူးပါဘူး။ အမျိုးတွေလည်း ခုထိ ရှိနေတုန်းပါဘဲ။ တခါတလေ ရန်ကုန်ကို သွားလည်လို့ သူတို့လာလည်တာနဲ့ ဆုံတတ်တယ်။ ဖွားလေး(အဖွားညီမအငယ်ဆုံး)က ကျွန်မတို့ စကားပြောရင် "ဪ- ဟုတ်လား" ဆိုတာနဲ့ဆင်တူ အညာစကားပြောပုံနဲ့ "ဪ- ဟုတ်ကဲ့လား"လားလို့ စကားထောက်လေ့ရှိတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့လား"ကို ကျွန်မတို့က "ဟုတ်ရဲ့လား"လို့ ပြောတယ်ထင်လို့ အစကတော့ ကိုယ်ပြောတာဘဲ မယုံလို့လားဆိုပြီး စကားပြောရတာ အရှိန်ရပ်ရပ်သွားတယ်။ နောက်မှကိုယ့်ကို ဆက်ပြောလို့ရအောင် စကားထောက်ပေးမှန်းသိတော့တယ်။\nဖွားလေးလာရင် အညာလက်ဆောင်မုန့်တွေနဲ့ သနပ်ခါးတုံးတွေပါတတ်တယ်။ ယောအဆင်တော့ တခါမှမတွေ့မိဘူး။ ဒီဘက်အမျိုးတွေက ရန်ကုန်မှာနေတာများလို့ အညာဆင် ကြိုက်မယ်မထင်လို့ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ တွေးမိတော့လည်း ဟုတ်သား။ အဖေ့ဘက်ကအဒေါ်တွေ တခါမှ ယောအဆင်ဝတ်တာ မမြင်ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ကတော့ အမေကအစ ယောအဆင်ကြိုက်တယ်။ နဂိုက ယောအဆင်ကို ပုဆိုးအနေနဲ့ဘဲ ဝတ်ခဲ့တာထင်တယ်။ နောက်တော့ ဘယ်သူထွင်လိုက်လဲမသိဘူး ထဘီအနေနဲ့ရော၊ အထက်အောက်ဝမ်းဆက်အနေနဲ့ပါ အမျိုးသမီးတွေ ဝတ်လာကြတယ်။ (ဦးလေးတစ်ယောက်ပြောတာ မှတ်မိသေးတယ်။ နင်တို့ အမျိုးသမီးတွေ ငါတို့ယောက်ျားလေးဝတ်တွေသမျှ ပုဆိုးဆိုလည်းလိုက်ဝတ် ရှပ်အင်္ကျီဆိုလည်းလိုက်ဝတ်နဲ့ ငါတို့ဝတ်စရာ နည်းကုန်တော့မယ်တဲ့။ မကျေနပ်ရင် လိုက်ပြန်တုဝတ်ပေါ့နော့။:D ) ယောအဆင်ထဲမှာ ဇီးရောင်နဲ့ မဲနယ်ရောင်က လူကို ပိုသန့်စေတယ်ထင်တယ်။ ကျွန်မကတော့ မဲနယ်ရောင်၊ မရမ်းရင့်ရောင် အရမ်းကြိုက်။\nယောအဆင်သာ သဘောကျတယ် အညာမှာ ယောရွာ ဘယ်မှာရှိလဲတော့ မသိပါဘူး။ အမှန်တော့ ယောသူတို့ရွာသီချင်း နားထောင်ရင်း စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေတာ။ ရွာအငွေ့အသက်ဆန်တဲ့သီချင်းလေးနဲ့ အိမ်ကိုလွမ်းနေတာ။ "အမေနဲ့ရွာကိုလွမ်းတယ်" ဟင့်:(။ ဒီယောသူတို့ရွာကို နဂိုဆိုထားတာ သိန်းတန်(မြန်မာပြည်)ထင်ပါတယ်။ အခုသီချင်းက ပိုးဒါလီသိန်းတန် ပြန်ဆိုထားတာ။ ကာရာအိုကေသွားဆိုတုန်းက တောင်ကြီးသူဆိုတာနားထောင်ရင်း သဘောကျသွားတယ်။ နောက်သွားဆိုဖြစ်တိုင်းလည်း သူ့ကို ဆိုပြပါဟယ်လို့ တောင်းဆိုပြီး နားထောင်နေကျ။ သူမက တစ်ဆောင်လုံးမှာ အသံအကောင်းဆုံးလေ။ သူမဆိုတာ နားထောင်လို့ကောင်းတာရော သီချင်းလေးကလည်း ချစ်စရာမို့ အားလုံးလည်းကြိုက်ကြတယ်။ အားလုံးနားယဉ်လာတော့ နောက်ပိုင်း သံပြိုင်တွေပါလိုက်ဟစ်လို့ပေါ့။ သီချင်းကို myanmarmp3.net က ဒေါင်းလုပ်လုပ်ထားတာပါ။ နှစ်သက်ရင် က ပိုးဒါလီသိန်းတန်ရဲ့ စုံတောမြိုင်တေးစီးရီးထဲမှာ ရှိပါတယ်။\nဟိုးမှောင်မိုက်မှာတဲ့ ရှိုက်ရှိုက်ကာ ငိုသံတွေ\nကြားရသူ ပူဗျာပါပွေ အိုလေမနေတတ်ပြီမို့\nလာလာလေလိုက်ခဲ့ပါတော့ မောင်တို့ဌာနေ ချစ်သောအညာမြေ) x ၂\nပင်ထနောင်းနဲ့ ထန်းပင်တွေရယ် မကျည်း ဝါးပင် ပေါပါတယ်/ခင်ဗျ) x ၂\n(ပင် ပင်နီချောရယ်နဲ့ ယောထဘီ ယောထဘီ\nမောင့်ချစ်သူလေးကိုလ ဆင်ပေးချင်သည် လှစေချင်သည်) x ၂\nပိတ်အကျီင်္ီမှာ ကြွေတွေစီလို့ ပိတ်အကျီင်္ီ ပိတ်အကျီင်္ီမှာ ကြွေတွေစီလို့\nကျောက်သံကပေါ-- ယော ---- ယောသူတို့ရွာ\n(လိုက်ခဲ့ပါလားကွယ် ချစ်သဲရေ ပစ်မခွဲလေ\nပင်ပန်းရင်လည်း မောင့်ရင်မှာ အပန်းဖြေ) x ၂\nသွားအတူတူ လာအတူတူ ယုယုယယမောင်ချစ်မှာပါလေ\nPosted by မြရွက်ဝေ at 11:20 AM\nအမလည်း ယောထမီကြိုက်တယ်.. ကျောင်းတက်တုန်းကဆို ယောထမီပဲ ၀တ်တာများတယ်.. အဲဒီ ထမီက ယဉ်တယ်နော်.. နောက်ပိုင်းတော့လည်း ဈေးကြီးပြီး အသားသိပ်မကောင်းတော့ဘူး.. သီချင်းလေး နားထောင်သွားတယ် ညီမလေးရေ.. :)\nအမတို့ ကျောင်းတက်တဲ့ နှစ်တုံးကလဲ ယောအဆင်တွေ ခေတ်စား သေးတယ်၊ အမက အကို့ လုံချည် ယူဝတ်လို့ အဆူခံရသေးတယ်၊ နောက်တော့ အမေက ၀ယ်ပေးလို့ ၀တ်လိုက်ရတယ်၊ ကျောင်းစိမ်းတောင်မှ ယောလုံချည် ဆင်မျိုးကို မှ ၀တ်တာ၊ သီချင်းလေးလဲ ကောင်းတယ်၊ နားထောင် သွားတယ်နော်၊\nပင်နီချောရယ်နဲ့ ယောထမီ ယောထမီ :)\nအဲဒီသီချင်းလေးက မီ့ အတွက်တော့ ရယ်ရသလိုပဲ . .\n'မောင်တို့ရွာမှာ barbar တွေ ပေါပါတယ်' ဆိုလား .. . .\nတော်ကြာ အတင်းဝိုင်းဆွဲပြီး ကေခုတ်ခံနေရဦးမယ်.. ;-) နောက်တာပါ. .\nမြန်မာဆန်ဆန် သီချင်းလေးပေမယ့် ဟာသဆန်ဆန် အတွေးလေးတွေ ၀င်လာတော့ . .\nဒါနဲ့ ယောနယ် ဆိုတာ ဘယ်နားကလဲ ဟင် ?\nယော စော သီပေါ ဆေးမတိုးဘူးတဲ့ ဟတ်ဟတ် ဟုတ်မလား မသိပါဘူး။ ခုထိ တ၀ဲလည်လည် ရောက် ရောက်နေတယ်...\nအမရေ...ဆုဝေလဲ ယောလုံချည်ဆို ကြိုက်မှကြိုက်...ကိုယ်တိုင်ဝတ်ဖို့ ကြိုက်သလို သူများဝတ်ထားရင်လဲ သဘောကျတယ်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနဲ့ ယောပုဆိုးလေး ၀တ်ထားရင် မြင်ရတာ ကျက်သရေရှိတယ်။ ရုပ်ချောတာ မချောတာထက်လေ။\nsis..i like tis post..ndsong..\noh and..wat is yaw..lone gyi? :P\nယောနယ်ဆိုတာ မကွေးတိုင်းထဲမှာ ရှိတယ်ဗျ။ ပုံတောင်၊ ပုံညာ ခေါ်တဲ့ ပေ ၄၀၀၀ ကျော် ဝန်းကျင် ရှိတဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အနောက် ၊ မြန်မာပြည်မှာ ရှိတဲ့ တောင်က မြောက် ပြောင်းပြန်စီးတဲ့ မြစ် ၂ စင်း ၊ ၃ စင်းထဲမှာ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်တဲ့ မြစ်သာမြစ် တောက်လျောက် နှင့် ယောချောင်း တောက်လျောက် မြေနုလွင်ပြင် နယ်မြေ တွေကို ယောနယ်လို့ ခေါ်တာပါပဲ။\nအရင် ၉၇ လောက် အထိတော့ ယောနယ်က ပခုက္ကူခရိုင်ထဲမှာ ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဆော ၊ ထီးလင်း၊ ဂန့်ဂေါ ဆိုပြီး ယော (၃) မြို့ ပေါင်းပြီး ခရိုင်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်ဗျ။ ဂန့်ဂေါ ကတော့ ခရိုင်မြို့ပေါ့။\nရှေးတုန်းက ယောမင်းကြီး ဦးဘိုးလှိုင် အပိုင်စားရတဲ့ ယောမြို့ကတော့ အခု ရွာကြီး အဖြစ်နဲ့ပဲ ဆောမြို့နယ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်ဗျ။ နောက် သီပေါမင်း မယ်တော် လောင်းရှည် မိဖုရား အပိုင်စားရတဲ့ လောင်း ရှည်မြို့ ဆိုတာလည်း အဲဒီ ဆောမြို့နယ် ထဲမှာပဲဗျ။\nနောက် ယောနယ်မှာကိုက တောင်ယော နှင့် မြောက်ယော ဆိုပြီး ၂ ပိုင်း ရှိတယ်ဗျ။ အခု အပေါ်က ပို့စ်ထဲမှာ ပါတဲ့ ယောလုံချည် ကောင်းကောင်း နဲ့ ထောပတ်ပဲ၊ မတ်ပဲ စတာတွေ ထွက်တာကတော့ မြောက်ယောလို့ ခေါ်တဲ့ ထီးလင်း၊ ဂန့်ဂေါ ဘက်ပဲ။ တောင်ယောလို့ ခေါ်တဲ့ ဆောနယ် ဘက်ကတော့ ဘာမှ ထူးထူး ခြားခြား ထွက်တယ်မရှိပါဘူး။ ထူးခြားတာက မြောက်ယောနဲ့ စကားပြောတာ မတူပဲ ကွဲတာပဲ။ ထီးလင်း၊ ဂန့်ဂေါဘက်က စကားပြောတဲ့ လေသံနဲ့ ဆောဘက်က စကားပြောတဲ့ လေသံ မတူဘူးဗျ။\nတစ်ကယ်တော့ ယောနယ်ဟာ နယ်စပ် ဒေသလည်းမဟုတ်၊ မြို့ပြနဲ့လည်း မနီးနဲ့ ဘယ်စီမံကိန်း နယ်ထဲမှာမှလည်း မပါနဲ့၊ တစ်ကယ့်ကို ခေါင်ပြီး အရိုးခံသက်သက် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒေသတွေပေါ့ဗျာ။ အဲဒါတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လုပ်စားကြတဲ့ စာရေးဆရာ တစ်ချို့ကြောင့် ယောနယ်ဟာ နာမည်ကြားရုံနဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့လည်း အထင်ခံကြရ ပါသေးတယ်။\nအောက်မှာ မြေပုံကြမ်း တစ်ခုတော့ မနိုင်းနိုင်း ဘလော့ဂ် က တစ်ဆင့် ယူပြီး ပြလိုက်တယ်ဗျာ။ အဲဒီမှာ ထီးလင်း ဆိုတဲ့ မြို့ တစ်မြို့တော့ မြေပုံထဲမှာ မပါပဲ ကျန်ခဲ့တယ်ဗျို့။\n(စကားမစပ် - ကျွန်တော် ယောသားပါ။ တောင်ယော လို့ ခေါ်တဲ့ ဆောမြို့ ကဆိုပါတော့) :)\nသီချင်းလည်း နားထောင်သွားပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\n"ယောနယ်ဆိုတဲ့" ကော့မန့်တွ့လိုက်တာနဲ့ မွှေနှောက်ပြီး ရှာဖတ်သွားပါတယ်ရှင်။ မြစ်သာမြစ်ရဲ့ရေကိုတောင် သတိရလာတယ်။ ပြီးတော့ယောက စကားပြောတာလေးတွေ တကယ်ကိုချစ်စရာကောင်းတာ။\nကျွန်တော် ယောသား စစ်စစ်ပါ..ဂန့်ဂေါခရိုင် ထီးလင်းမြို့နယ် ဆေးမင်းတောရွာ ကပါ..နာမည် ရင်းပျောက်ပြီး ယောကြီးလို့ ခေါ်ကြတာ ယော အကြောင်း သိချင်တဲ့သူ မေးချင်တာ မေးဖြေပေးမယ် ကျေကျေ နပ်နပ် ကြီးဖြေပေးမယ် .. zenithsoe@gmail.com


Add စကားလုံးဆိုင်ရာ အီဒီယံအသုံးအနှုန်းများ\nဒီသတင်းပတ် English Learning: American Idioms and Expressions ကဏ္ဍမှာ ပေါင်းတယ် လို့အဓိပ္ပါယ်ရတဲ့ Add ဝေါဟာရကို အခြေခံတဲ့ Add insult to injury, Add fuel to the fire နဲ့ Add up တို့ကိုတင်ပြထားပါတယ်။\n(၁) Add insult to injury\nAdd (ထပ်ပေါင်းတာ) insult (စော်ကားတာ)၊ to (သို့)၊ injury (ဒဏ်ရာ) ဆိုတော့ စကားစုတခုလုံးရဲ့  တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်က ဒဏ်ရာရလို့ နာနေရတဲ့အထဲ စော်ကားတာကို ခံရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအသုံးဟာ မြန်မာမှာ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ အနာပေါ် တုတ်ကျတာနဲ့ တူတယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။ ဒဏ်ရာရလို့ နာနေရတဲ့အထဲ တုတ်က အဲဒီဒဏ်ရာပေါ်ကျလို့ နာကျင်မှုဟာ ပိုဆိုးတာကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် နောက်ဆိုရိုးတွေဖြစ်တဲ့ ဘူးလေးရာ ဖရုံဆင့်၊ ရေနစ်တဲ့လူ၊ ဝါးကူလို့ထိုး အစရှိတဲ့ အသုံးတွေနဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။ အခြေအနေဆိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့လူဟာ နောက်ထပ်ဒုက္ခ ထပ်တွေ့ရတဲ့ အခြေအနေကို ကြုံရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အီဒီယံအဓိပ္ပါယ်ကတော့ နဂိုက ဆိုးပြီးသာအခြေအနေ ပိုဆိုးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအသုံးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဥပမာကို လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။\nProtesters at the factory were arrested by police. Adding insult to injury they also lost to jobs.\nစက်ရုံမှာ ဆန္ဒပြနေကြသူတွေ ဟာ ရဲတွေရဲ့  ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံကြရတယ်။ ဒါ့ထက်သူတို့အတွက် အခြေအနေ ပိုဆိုးတာကတော့ အလုပ်ဖြုတ်ခံကြရတယ်။\nAdd (ထပ်ပေါင်းတာ)၊ fuel (လောင်စာ)၊ to (သို့)၊ the fire (မီး) ဆိုတော့ စကားစုတခုလုံးရဲ့  တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်ကတော့ လောင်နေတဲ့ မီးထဲကို လောင်စာ ထပ်ထည့်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လောင်နေတဲ့ မီးထဲကို ဓါတ်ဆီ၊ ရေနံဆီ စတဲ့ လောင်စာတွေ ထပ်ထည့်လိုက်ရင် မီးတောက်ဟာ ပိုကြီးလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအသုံးရဲ့  အီဒီယံအဓိပ္ပါယ်ကတော့ ဆိုးပြီးသာ အခြေအနေဟာ ပိုဆိုးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုးနေတဲ့ အခြေအနေ ပိုပြီးဆိုးရလေအောင် လှုံဆော်ပေးတာ၊ ဆွပေးတာ၊ နဂိုရ်က ဒေါသထွက်နေတဲ့လူကို ပိုဒေါသထွက်အောင် လုပ်တာကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အနီးကပ်ဆုံး မြန်မာအသုံးမှာ မီးလောင်ရာ လေပင့်နဲ့ တူတယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။ လေတိုက်ရင်လည်း မီးတောက်က ပိုကြီးလာနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအသုံးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဥပမာကို လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။\nPeople are unhappy because the cost of living is high. So raising taxes will only add fuel to the fire.\nနေ့စဉ် စားဝတ်နေရေး ကုန်ကျစရိတ်က ကြီးနေတော့ လူတွေကအတော်မကျေနပ်ကြဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အခွန်ငွေ တိုးကောက်မယ်ဆိုရင် မီးလောင်းရာ လေပင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။\n(၃) Add up\nAdd (ပေါင်းတာ) up (အပေါ်) ဆိုတော့ စကားစုတခုလုံးရဲ့  တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်ကတော့ ပေါင်းတဲ့နေရာမှာ ထပ်ပြီးပေါင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအသုံးရဲ့  အီဒီယံက နှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ တမျိုးကတော့ ရှင်းပြတဲ့အချက်အလက်တွေဟာတခုနှင့်တခုဆက်စပ်မှုရှိပြီး ၊ အဓိပ္ပါယ်ရှိတာ လက်ခံနိုင်စရာရှိတာ၊ ဖြစ်နိုင်စရာရှိတာကို ဆိုလိုပါတယ်။ တနည်း ရှင်းလင်းချက်တွေ တခုနဲ့တခု ဆက်စပ်ကြည့်ရင် ဆီလျော်တယ်ဆိုရင် They add up လို့ပြောနိုင်သလို၊ မဆီလျော်ဘူး၊ လံကြုတ်လုပ်ကြံပြောတယ်လို့ယူဆရင် They don’t add up လို့ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒီအသုံးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဥပမာကို လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။\nJohn’s story about being late for work didn’t add up. I think he’s making it up.\nJohn က သူ အလုပ်နောက်ကျရတဲ့အကြောင်း ရှင်းပြတာ ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး။ သူ လုပ်ကြံပြောနေတယ်လို့ ကျနော် ထင်တယ်။\nAdd up ရဲ့  နောက်အဓိပ္ပါယ်တမျိုးကတော့ ဟိုတခုဒီတခုနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် များလာတာကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ငွေကြေးအသုံးစရိတ်နဲ့ပတ်သက်လာရင်ပေါ့၊ ဒီအသုံးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဥပမာကို လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။\nMary has three kids. So her monthly grocery bill adds up.\nMary က ကလေး (၃) ယောက် ရှိတယ်လေ။ ဒါကြောင့် သူ ဟင်းချက်ဖို့ဝယ်တဲ့ လစဉ် ကုန်ကျစရိတ်ဟာ ဟိုဟာဝယ် ရ၊ ၊ဒီဟာဝယ်ရ နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်များတယ်။\nဒီသတင်းပတ် တင်ပြပေးခဲ့တဲ့ Add စကားလုံးကို အခြေခံတဲ့ Idiom အသုံးအနှုန်းတွေက Add insult to injury, Add fuel to the fire နဲ့ Add up တို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။


ဒါဖတ်ပြီမှ မြန်မာပြည်က ကိုရီးယားရုပ်ရှင်များ ကြည့်ပါ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Other - Non Channelized » ဒါဖတ်ပြီမှ မြန်မာပြည်က ကိုရီးယားရုပ်ရှင်များ ကြည့်ပါ\nဒါဖတ်ပြီမှ မြန်မာပြည်က ကိုရီးယားရုပ်ရှင်များ ကြည့်ပါ\nPosted by poetic on Apr 2, 2010 in Other - Non Channelized | 13 comments\nန်မာပြည်ရုပ်မြင်သံကြားမှာ ကိုရီးယားကားတွေ နေရာယူလာတာ နှစ်နဲ့ချီခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း စွဲလမ်းတကြီး ကြည့်ခဲ့တာဆိုတော့ အခုပြောရမည်မှာ ကိုယ့်ပေါင် ကိုယ်လှန်ထောင်းသလို ဖြစ်နေသည်။သို့ပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါ။ အမှန်တရားကိုတော့ ပြောရမည်။\nMRTV မှာ ကိုရီးယားကားတွေကို အပတ်စဉ်ပြလာသည်မှာ မြန်မာကားများ၊ မြန်မာဗီဒီယိုများက နေရာ ဖယ်ပေး လိုက်ရသည်။ MRTV တင်မကပါ မြ၀တီ MWDနှင့် MRTV4 မှာ ၎င်း၊ ထို့ပြင် ပိုက်ဆံပေး ကြည့်ကြရသော5movies ဆိုသည်မှာရော၊ ကိုရီးယားကားပါမှ လူကြည့်နေသည်။ MRTV တွင် အပတ်စဉ် ၃ ကား၊ MWDတွင် အပတ်စဉ် ၄ ကား၊ MRTV4 မှာ အပတ်စဉ် ၁ ကား၊5Movies မှာ တော့ ဘယ်နှစ်ကား ပြနေလည်း မသိ။ ထိုကိုရီးယားကားတွေ ကောင်းကောင်း မကောင်းကောင်း အားပေးကြသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ထိုသို့ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရိုးအီသွားခြင်းမရှိဘဲ အပြင်ဆိုင်များကပင် ကိုရီးယားကားသစ် ကားဟောင်းများကလည်း တော်တော် အ၀ယ်လိုက်ကြသည်။ မြန်မာ့တီဗီဆိုပြီး ကိုရီးယားကားများနှင့် နှစ်ပါးသွားနေရသည်မှာ မြန်မာကားများ ရှက်စရာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပါ။ ပရိသတ်၏ဆန္ဒကို ဘာမှ မလွန်ဆန်နိုင်ပါ။ ဒီလိုနှင့်ကြည့်လာရင်းနှင့် ကိုရီးယားကားများ၏ သဘာဝများ၊ ဇာတ်အိမ်တည်ဆောက်ပုံများကို တီးမိ ခေါက်မိလာရသည်။\nညအချိန်မတော် အပြင်ထွက်၊ မင်းသားနှင့် မင်းသမီး အချိန်မတော်လည်း ထွက်တွေ့၊ မင်းသားသည် ဘယ်လောက်ကြီးပဲ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ သူဌေးသမီး၏ သေလုအောင် ကြိုက်ခြင်းကို ခံရ၊ ထိုမင်းသားကလည်း ထိုသူဌေးသမီးကို မကြိုက်ဘဲ ဆင်းရဲလှသည်ဆိုသော မိမရှိ ဘမရှိ၊ သူများအိမ် ကပ်နေရသော မင်းသမီးကိုမှ ကြိုက်လိုက်ပုံများ၊ ထိုအဆိုပါ သူဌေးသမီးခင်ဗျာ ဘွဲ့တွေ ဘယ်လောက်ပဲရရ၊ မိဘက ချမ်းသာ ချမ်းသာ၊ အဆင့်အတန်း ဘယ်လောက်ရှိရှိ ထိုဆင်းရဲသော မင်းသမီးကို သောက်သောက်လဲရှုံးလိုက်ပုံကို အားပါးတရ ရိုက်ပြတတ်ခြင်း၊ သူတို့ မိဘအသိုင်းအ၀ိုင်းမှာ သားယောကျာင်္လေးကို သမီးထက်ပို အလေးပေးသည်ဟုသာ ကြားဖူးသော်လည်း ထိုကိုရီးယားကားကြမှ သမီးတွေကို မင်းသမီးလေးဟု တဖွဖွခေါ်ကာ သားဖြစ်သူကို ချောင်ထိုး အပြစ်တင်၊ ဂရုမစိုက်နေ နှိမ်ချပုံများသည် တဖက်စွန်းရောက်လွန်းသည်ဟု ထင်မိသည်။\nမိဘမဲ့ဂေဟာသို့ ရောက်လာကာ အရွယ်ရောက်လာကြသော မင်းသား မင်းသမီးတို့မှာ တခြားသော မိရှိ ဘရှိ၊ အဆင့်အတန်းရှိ၊ သူဌေးသား သူဌေးသားသမီးတို့ကြား မျက်နှာပွင့်လျက် အစစအရာရာ အောင်မြင်နေပုံများကို ပြသည်မှာလည်း တော်တော်လွန် နေပါသည်။\nသူဌေးသား သူဌေးသမီးများမှာ ကိုယ်ချစ်ရသောသူတွေနှင့်လည်း ဆင်းရဲသားသမီးများ၏ လုယူခြင်းကို ခံရရုံမက ၎င်းတို့မှာ မကောင်းမှုဟူသမျှကိုလည်း ကျူးလွန်ကြပုံ၊ ပရိသတ် အမြင်မှာ အမုန်းခံနေကြရပြီး အော် … သူတို့နိုင်ငံမှာ လူချမ်းသာ သားသမီးတွေ တော်တော်ဆိုးတာပဲ။ အောက်တန်းကျ လိုက်တာ၊ မိဘမဲ့ဂေဟာက သူတွေများ ကောင်းလိုက်ကြတာ၊တော်လိုက်ကြတာ.. ဟူသောအမြင်များ ဖြစ်လာရပါသည်။\nထို့ပြင် သူဌေးသမီးကို မယူဘဲ ဆင်းရဲသူ မင်းသမီးကိုယူပြီး ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေပြ၊ အချစ်သာ အရေးကြီးပါတယ်ဟု ရိုက်ပြ၊ ဆင်းရဲသူမင်းသမီးကလည်း သူ့ကို သေလုအောင်ကြိုက်နေသော သူဌေးသားကိုမယူဘဲ ဆင်းရဲသားကိုယူ ဆင်းရဲတွင်းထဲခုန်ချ ၊ မင်းသား မင်းသမီးတွေကတော့ ကြိုက်မယ့်သူတွေ တပုံကြီးရှိပြီး သူဌေးသား သူဌေးသမီးသို့ မဟုတ် သူတို့ကို ကြိုက်လှပါချေရဲ့ဟု ပြောနေသော နဘေးက သူတွေမှာတော့ ကြိုက်မယ့်သူ တယောက်မှ မရှိပုံ၊ ထိုသို့သော ရိုက်ချက်များကိုလည်း ကိုရီးယားမင်းသား မင်းသမီး အချောအလှများက မရိုးအီနိုင်စွာ သရုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို မြန်မာပရိသတ်များကလည်း မင်းသား မင်းသမီးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အချိန်ကုန်နေကြသည်။\nသူဌေးသမီးသည် မိဘသဘောမတူသော ဆင်းရဲသားမင်းသားနောက်သို့ မိဘများကို စုံကန်၍ လိုက်ကာ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေရသည်ကိုပင် သဘောတွေ့၊ မကြုံဖူးသောသုခကို ခံစားရခြင်းဟု အပျော်လွန်ပုံတွေကိုပြ၊ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ဆင်းရဲတာ ကောင်းလှချေလား၊ ဆင်းရဲချင်လိုက်တာဟု အားကျရမလိုလိုတွေဖြစ်ကုန်ခြင်း။ မိဘများ အသည်းတွေကွဲပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်ကို အားမနာပါးမနာပင် ဆင်းရဲသားမင်းသားက ပက်ပက်စက်စက်ပြောပြီး၊ သူတို့သမီးကို ခေါ်သွားပြီး ဇာတ်သိမ်းပြတတ်ပုံများမှာလည်း တော်တော်ရိုင်းစိုင်းသော ပြကွက်များဖြစ်သည်။\nထို့ပြင် မနူးမနပ်အရွယ်ကလေးတွေ စာကို စိတ်မ၀င်စားဘဲ အပြင်ထွက် အလေလိုက်၊ မင်းသားတွေနှင့် တွေ့ ကြိုက်ကြ၊ ချိန်းတွေ့ကြ၊ ထိုမင်းသား၏ သဘောတူထားသူ သူဌေးသမီးက နောက်ကောက်ကျ။ အရှက်ကွဲပုံ၊ ထိုဆယ်ကျော်သက်ရွယ် ကလေးတွေ မကောင်းတာတွေကို လမ်းမှားလိုက်ပုံကို အကောင်းဘက်ကကြီးပဲ ရိုက်ပြပြီး နောက်ဆုံး အားလုံးကို အနိုင်ယူ ကျော်တက်ပုံတွေ၊ နောက်ဆုံး မှားမိပါသည်၊ ခွင့်လွှတ်ပါ ဟူသော သင်ခန်းစာမျိုး ပေးသည်မှာလည်း အကုန်လုံး လိုက်လျောပြီး လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်ပြီးမှ ရယ်စရာလို ရိုက်ပြသည်မှာလည်း တော်တော် အားကျစရာ ဖြစ်ရသည်။\nတခါတရံ ဇာတ်အိမ် ခိုင်ခိုင်မာမာနှင့် စထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် နောက်ဘာဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သော ဇာတ်အိမ်မျိူး ဖြစ်လာပုံတွေ၊ ဒီတခါတော့ မဆိုးဘူးဟ ဟု ကြည့်နေရင်းကပင် ဇာတ်လမ်းက တဖြေးဖြေးယိုယွင်းလာကာ ဇာတ်ကိုအတင်း သိမ်းပစ်လိုက်တာတွေကလည်း နားလည်ရခက်လှသည်။\nတခါတလေ မြန်မာ့အသံက ဟိုကျော် ဒီခွ၊ အဖြတ် အတောက်များကလည်း ရှိနေပြန်ရာ ဟော … ဒါ ပါးရိုက်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါ ဆွဲထိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကတော့ အကြင်နာပေးလိုက်တာပဲ။ ဒီအခန်းကတော့ ကြည့်ရတာ မိဘကို မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း ပြန်ပြောလိုက်ပုံရတယ်။ ဟာ … ဒီအခန်းက အစိုးရကို ထိခိုက်တဲ့ စကားတွေ ပါ ပုံရတယ် …. ဟု မကြည့်ရ ကျော်ပစ်လိုက်သော အခန်းများကို ခန့်မှန်းရသော အခန်းများကလည်း ရှိနေသေးသည်။\nငါးစိမ်းသည် သားသမီးများ၊ ထမင်းဟင်း အရာင်းဆိုင်ဖွင့်သော သားသမီးများ၊ ဘွဲ့မရ ကျောင်း တ၀က်တပျက်၊ အပြင်မှာ ရရာ အလုပ်လုပ်ပြ၊ ကူလီထမ်း ဈေးရောင်း လုပ်ပြသူများမှာ မျက်နှာပွင့်လန်းလျက်ရှိကာ ဘွဲ့ရပညာတတ် သူဌေးသား၊ သမီးများမှာ မျက်နှာမရ စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင် ရိုက်ပြတတ်သည်မှာလည်း မမျှတဟု မြင်မိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ အလုပ်ဟူသမျှ ဂုဏ်ရှိစွပါ။ ဒီလောက်ကြီးလည်း နှိမ်စရာ မလို၊ မြှောက်ပင့်စရာ မလို၊ အားလုံး တန်းတူ အခွင့်အရေး ရှိရမည်။ သူဌေးဖြစ်ပြီး စိတ်ကောင်းမရှိလျှင် ဘယ်သူမှ မကြိုက်။ ဆင်းရဲပြီး အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းလျှင်လည်း လက်မခံနိုင် ဖြစ်ရမည်။ တခါလာလည်း ဒီလိုချည်း ပြပြနေသည်မှာ ကြာတော့ စိတ်ညစ်မိသည်။\nသူဌေးသမီး ပြလိုက်သည်နှင့် ဘယ်တော့ အရှက်ကွဲမလဲ ဆိုတာ ကြိုသိနေသည်။ ဆင်းရဲသားမင်းသား ပြလိုက်သည်နှင့် သူ့တော့ ဟိုသူဌေးသမီးက သေလုအောင် ကြိုက်ပြတော့မည်ဟု အတတ်သိနေသည်။ ဈေးရောင်းနေသည့် မင်းသမီးပြလိုက်သည်နှင့် မင်းသားက သူ့ပဲ ကြိုက်မှာပဲဟု သိနေပြန်သည်။ သူဌေးသားလည်း ပြရော အင်း … သူကတော့ ဟိုဆင်းရဲသူမကို ကြိုက်တော့မည်ဟု ကြိုသိရပြန်သည်။ နောက်ဆုံး သူဌေးသားသမီး နှစ်ဦး ငေါင်းစဉ်း ကျန်ရစ်တော့ ပေမည်ဟု သိသိကြီးနှင့်ပင် ညစဉ် ညတိုင်း မပျက်မကွက် ကြည့်ကာ မီးပျက်လျှင်တောင်မှ မီးစက်ဖွင့်၊ အင်ဗာတာဖွင့်နှင့် မကြည့်ရလျှင် ညအိပ်မပျော်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး နှလုံးရောဂါ ရမတတ် ကိုရီးယားကားများကို အားပေးနေကြရသည်။\nထို့ပြင် ယုတ်မာမှု ကောက်ကျစ်မှုများကို အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ပြတတ်ခြင်းများသည် ဒါမျိူး အပြင်မှာ ရှိချင်လည်း ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း မြန်မာပြည်သားတို့မှာ ဒါတွေကို ကြည့်ရ မြင်ရသည်မှာ သင်ခန်းစာလည်း မရဘဲ စိတ်ဓါတ် ကျစရာများသာ ဖြစ်ရသောကြောင့် ဒါမျိူးတွေ တမင်သက်သက်များ ပြနေသလားဟုပင် ထင်မြင်နေမိပါတော့သည်။ အဓိက မင်းသား မင်းသမီးများသည် ကျောင်းလဲ ပြေးပြသည်၊ ဆရာမများကိုလည်း မရိုမသေ ဆက်ဆံပြသည်။ မိဘကိုလည်း လိမ်ညာကာ ညအချိန်မတော် ခိုးထွက်ပြသည်။ စာမေးပွဲလည်းကျ ပြသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းခြင်းမရှိဘဲ နဘေးကလူများကို အရူးလုပ်ပြသည်။ အိမ်ထောင်ရှိလျက်နှင့်လည်း ဖောက်ပြန်ပြသည်။ နောက်ဆုံး သူတို့ နှစ်ဦး လက်ချင်းတွဲလျက် နောက်ကလူတွေ ဘာဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ် ကျန်ရစ် ထွက်ပြေးကာ ဇာတ်ကို သိမ်းပြသည်။\nနောက် ဆိုးဝါးတာ တခုကတော့ ကိုရီးယားအဓိက မင်းသမီးက ဆရာဝန်ပေါက်စန ဖြစ်နေ၊ ပြီးတော့ ဆေးမကုတတ် ကုတတ်နဲ့ လူနာကို လျှောက်လုပ်ပြ၊ လူနာဟာ အသက်ဆုံးရူံးတဲ့အထိ ပေါက်ကတရတွေဖြစ်ပြ၊ ရယ်ရမလို ငိုရမလို၊ အားကျရ မလိုလို။ ဒီက မတတ် တတတ် ဆရာဝန်ပေါက်စနတွေက ကြည့်ပြီး အားကျကုန်ကြမှာကိုတောင် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။\nနောက်ဆုံး ခက်ပုံကတော့ ကိုယ် ကြိုက်လှပါသည်ဆိုသောမင်းသား မင်းသမီး တွေကို ကိုယ်လက်မခံနိုင်သော ယဉ်ကျေးမှုမညီမျှသည့် အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေအဖြစ် မြင်နေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဒီတော့ သူ ဘာလုပ်ပြပြ လက်ခံနေရသည်။ သူဆုံးဖြတ်တာ ဟူသမျှ မှန်နေရသည်။ ဒီလို မလုပ်သင့်မှန်း သိရက်နှင့် သူက ကိုယ် နှစ်သက်သော မင်းသမီး မင်းသားဖြစ်နေတော့ ခွင့်လွှတ်နေရသည်။ အကျင့်စာရိတ္တအနေနှင့် လက်မခံနိုင်သော အပြုအမူတွေ လုပ်ပြနေသောလည်း ကိုယ်ကြိုက်သော မင်းသမီး မင်းသားဖြစ်နေ၍ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရသည်။\nဒါကြောင့် ကိုရီးယားကားတွေကြည့်ပြီး သေချာ လေ့လာကာ မယူသင့်သော ယဉ်ကျေးမူများ၊ အလေ့အထများ အတွေးအခေါ် အမူအကျင့်များကို အားမကျမှ ဖြစ်တော့မည်။ ကိုယ် နှစ်သက်သော မင်းသမီးဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်နှစ်သက်သော မင်းသား ဖြစ်နေသော်လည်း ယဉ်ကျေးမူနှင့် မညီသော အပြော အဆို အမူအယာများကို သေချာ ဆင်ခြင်ကာ ကြည့်သင့်လှပေသည်ဟု တွေးမိရင်း ဒီစာကို အမုန်းခံပြီး ရေးလိုက်ရပါသည်။\nဆရာစိန်ခင်မောင်ရီ မကွယ်လွန်မီက သူ၏ နံမည်ကြီး ရုပ်ရှင်ဝေဖန်ရေး ဆောင်းပါးများ၏ ခေါင်းစဉ်က “ဒါဖတ်ပြီးမှ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပါ” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့် ပရိသတ်ကလည်း သူ့ဆောင်းပါး ဖတ်ဖတ် မဖတ်ဖတ် ရုပ်ရှင် ကြည့်ကြတာပါပဲ။ ဆရာသာ ကိုရီးယားကား ကြည့်မိလျင် ဘာပြောမည်မသိ။ အခုဒီဆောင်းပါးဖတ်ပြီးလျင်လည်း ကိုရီးယားကား ဆက်ကြည့်ကြဦးမှာ ဖြစ်သည်။ ကဲ … ကိုရီးယားကား မကြည့်ဘဲ ဘာသွားကြည့်ကြမှာလဲ … (မီးလဲ လာခဲ့ရင်ပေါ့လေ …)။ ။\nI am in full support of your personal opinion, Mr. Poetic. Now, the entire Myanmar people are completely fascinated by romantic Korean TV series, which are based on nonsense stories, thus implying the fact that in general the intellectual power of Myanmar people is very low.\nကျွန်တော်လည်း ဗွီနိုထွန်းသီချင်းကြားပြီးကတည်းက ကိုရီးယားကား မကြည့်တော့ဘူး\nကျွန်တော်တို့က သဘာဝ ကိုကြိုက်တာ\nဝေဖန်ထားတဲ့စာရေးသူလည်း ကိုရီးယားကားတော်တော်ကြည့်ပြီးပြီထင်ပါရဲ့နော် ။\nကောင်းပါတယ် ကျွန်တော်အပါအ၀င် လူတွေက လှတာမတ်ပြီးညစာခက်နေကြတာပါ မိန်းကလေးဘက်ကစကြိုက်တာလည်းပါသေးတယ် အခုလည်းဒီမှာဖြစ်နေပါပြီလေ မြန်မာအနုပညာရှင်များလည်း ကြိုးစားဖို့လိုပါတယ်\nကိုရီးယားကားတွေမှာလည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မတိုင်ခင်က ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ တရုတ်ကားတွေထက်တော့ အနည်းငယ် သာလာပါတယ်။ တွေးစရာ၊ သင်ခန်းစာယူစရာတွေလည်း အထိုက်အလျောက်တော့ ပါကြပါတယ်။ ခါးအောက်ပိုင်းတွေ များလာတဲ့ မြန်မာကား အတော်များများထက်တော့ သာနေသေးတယ်လို့ဆိုရင် လွန်နေမလား…\nဟုတ်ပါတယ် ကိုရီးယားကားတွေကတော့ မရှည်ရှည်အောင် ဇာတ်အိမ်ကို ဆန့်ဆွဲပြီးတော့ ရိုက်နေကြတာပါ။ တချို့ကောင်းတဲ့ကားတွေလဲ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမယ့် ဇာတ်လမ်းတွေက ရှည်သာရှည်တာ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကိုရီးယားကားတွေကို ကြည့်တာ ကြာလာတဲ့ ပရိတ်သတ်အတွက်ကတော့ ရှေ့ကိုမှန်းလို့ရသလို ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိနေကြပါပြီ မင်းသားမင်းသမီးလေးတွေကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ကြည့်နေကြတာပေါ့။ ရှည်လျားလွန်းတဲ့ ဇာတ်ကားတွေကို ရိုက်ပါများနေတဲ့ ကိုရီးယားဒါရိုက်တာများက တစ်နာရီစာ အချို့ဇာတ်ကားတွေကိုရိုက်ရာမှာ ထုံးစံအတိုင်း အီဆွဲမရလို့ သိမ်းလိုက်တဲ့ကားတွေအများကြီးရှိပါတယ်။ ကိုယ့်မြန်မာဇာတ်ကားတွေလဲ ကောင်းတဲ့ ကားတွေ ကောင်းကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေသေချာချာ ရွေးတတ်ဖို့တော့လိုပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရှည်လျားလွန်းတဲ့ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းရှည်တွေကို ကြည့်မယ့်အစား ဇာတ်အိမ်ခိုင်မာတဲ့ တစ်နာရီစာ ဇာတ်လမ်းကလေးတွေ (မြန်မာကားအပါအဝင်) ဇာတ်ကားတွေကို ရွေးချယ်ကြည့်သင့်ပါတယ်။\nကိုယ်ပြောချင်တာတွေ လည်းဒီအတိုင်းပဲ..။ဘယ်သူဘာပြောပြော .. သူပြောတာ ထောက်ခံတယ်..။\nကောင်းတာတွေ အတုယူ သလို\nမကောင်းတာ ကို ပိုပြီး အတုယူနေကြတယ်\npyaw ya mal so yin taw. myanmar movie tway lae bar htoo loh lae. Korea movie ka mah ma kg taratu ma u pae kg taratu u tet yinatu u loh ya tay tal. hoat bu lar. ma kg te movie tway lae shi par tal. kg tar lay tway choice kyi port\nကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘာသာတရား၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ အတုမခိုးသင့်တဲ့၊ ဇာတ်လမ်းတွေကို အစဉ်တစိုက်ပြသနေတဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေ ဆင်ခြင်သင့်ပါတယ်။ ကိုယ့်လူမျိုးကလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဆင်ခြင်တုံတရားနည်းပါး၊ စဉ်းစားဥာဏ်မရှိ (လူအတော်များများပါ) အတုမခိုးသင့်တာကို အတုခိုးဆိုတော့ ဒီလိုကားတွေ မပြသင့်ပါဘူးဗျာ။\nဘာတဲ့ ကိုးရီးယားသွား ကိုးရီးယား xxx တယ်ဆိုလားပဲ\nဒါတွေဟာ သေသေချာချာ အကွက်ကျကျ စီစဉ်ထားတဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ဖို့များပါတယ်…။ ဒါမှ လူတွေ တစ်ခြား အာရုံမရောက်အောင်လို့လေ……..။ ပြီးတော့ ဘောလုံးပွဲတွေ လောင်းကြေးရှိတဲ့ ပွဲတွေဆို အရင်က ခိုးချောင်ခိုးဝှက်ကြည့်ရတာ….။ ခုတော့ သတင်းစာထဲမှာ တီဗွီ ထဲမှာ ပေါ်တင်မြင်နေရပြန်ပြီ……..။ ဘယ်လိုလုပ် လောင်းကစားမှု ပျောက်မလဲ……..။ ရှေးတုန်းက မြင်းပွဲတွေ တစ်ကြိုထွက်သလို ဘောပွဲတစ်ကြို ဂျာနယ်တွေကလည်းပလူပျံနေတာပဲ….။\nChan Chann – Korea Yaw Gar


Translated by Min Han, Magwe\nဤနေ့ကား စစ်ကိုင်းမြို့တွင် မိုးရွာသောနေ့ ဖြစ်လေသည်၊၊ အလွန်ပူပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် အေး၍သွားလေ၏၊၊ တနင်္လာနေ့တည်း၊၊ It wasarainy day in Sagaing. The weather had been extremely hot before it suddenly turned cold. It wasaMonday.\nမောင်လူအေးကား ထိုနေ့တွင် ရုံးတက်ရမည်ကို ပျင်းတင်းတင်းရှိလှ၏၊၊ အိမ်တွင် ခပ်အေးအေးလေး အိပ်နေ၊ ကွေးနေ စည်းစိမ်ကလေးနှင့် နေလိုသော်လည်း မနေရ၊၊ ရုံးသို့သွားရလေသည်၊၊ Maung Lu Aye was feeling rather indolent. He wished he could spend the day quietly at home, lying comfortably in bed and taking things easy. But that was not to be. He had to attend office.\nရုံးရောက်သောအခါ နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မင်း ဦးတောက ထိုနေ့ညနေ အင်းဝတံတားဦးသို့ နယ်လှည့်သွားရမည့် အကြောင်းပြောရာ မိမိမှာ သူ့လက်အောက်တွင် အလုပ် သင်ကြားနေခိုက် ဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့် ထိုနေ့ညနေပင် လိုက်ရန် စီမံ၏၊၊ ညနေ၄နာရီ ရုံးမှဆင်း၍လာခဲ့၏၊၊ အိမ်သို့ရောက်လျှင် အစေခံ ပြင်ဆင်ထားပြီး ပစ္စည်းများကို ရထားနှင့်တင်ကာ နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မင်းအိမ်သို့ ထွက်ခဲ့လေသတည်း၊၊ When he arrived at the office he was told by the Sub-Divisional Officer, U Taw, that they would be leaving for Innwa onatour of duty that evening. Maung Lu Aye was still under training, and he had no option but to obey the senior S.D.O's orders and prepare for the trip. At four o'clock that afternoon he left the office, and when he got home, he found that his servant had already packed what was necessary for the trip. Collecting his baggage, he left for the S.D.O's residence inahackney-carriage.\nထိုအိမ်သို့ရောက်လျှင် နယ်ပိုင်၏ ဧည့်သည်လင်မယားနှင့် သူတို့၏ သားလေးတစ်ယောက်ပါ လိုက်မည်ဟု သိရ၏၊၊ ထိုလင်မယားတို့မှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ၄၀ကျော် ၅၀နီးပါး နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မင်းလည်း ထိုအရွယ်ပင်၊၊ ထိုသူတို့၏ သားကလေးကား ၁၂နှစ်ခန့် ရှိသေး၏၊၊ နယ်ပိုင်မင်းအိမ်မှ ကူးတို့ဆိပ်သို့ ထွက်လာရာ ပစ္စည်းတို့မှာ လှည်းတစ်စီးတိုက် ကျော်ကျော်ခန့် ရှိ၏၊၊ နယ်လှည့် လိုက်သူတို့ကား ဧည့်သည်လင်မယားနှင့် သားကလေး၊ ဝန်ထောက်မင်း ၂ယောက်၊ စာရေး ၂ယောက်၊ အစေခံ ၄ယောက် အားလုံးပေါင်းလိုက်သော် တပျော်တပါး ပျော်ပွဲစား ထွက်သည်နှင့် တူလှ၏၊၊ on his arrival there, he learned that touring party would include the S.D.O's guests-amarried couple and their small son. The elderly couple were in their late forties, about the same age as the S.D.O. himself. Their small son was about twelve years old.\nWhen they left the S.D.O's residence it could be seen that they carried more thanacart-load of luggage. The touring party consisted of the elderly married couple and their son, the two S.D.Os, two clerks, and four servants. Altogether, it wasajolly crowd. It looked likeaparty setting out onapicnic.\nငါးမိနစ်ခန့်ကြာလျှင် ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်၏၊၊ ရထားဆိုက်ရာနှင့် ရေစပ်မှာ ကိုက် ၁၀၀ကျော်ကျော် ဝေးကွာ၏၊၊ သောင်ပြင်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်၍ ဆင်းရလေသည်၊၊ ပစ္စည်းများကို ပိုးသူကပိုး၊ ဆွဲသူကဆွဲ၊ ထမ်းသူကထမ်း၊ ရွက်သူကရွက်၊ လက်ဆင့်ကမ်းသူကကမ်း၊ ပင်ပန်းမည့်အစား ပျော်ပါးစရာကြီး ဖြစ်လေသည်၊၊ မကြာခင် ပြီးသွား၏၊၊ In less than five minutes they were at the river front facing the landing-stage. The distance from where their hackney-carriage stopped to the water's edge wasalittle overahundred yards. and to get down to landing-stage they had to walk across the sandbank. Some carried their baggage on their back some carried them over their shoulders, some perched them on their heads, and some carried them in relays. Far from being an onerous task, it presentedacheerful sight. Very soon the job was done.\nပြီးလျှင် ကူးတို့ငှက် ၃စီးဖြင့် ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်၍ ကူးကြလေသတည်း၊၊ အချိန်မှာ ၅နာရီခွဲ မိုးကလည်း ဖွဲဖွဲ၊ မှောင်ကလည်း ခပ်မှောင်မှောင်၊ နေရောင်ကလည်း မရှိ၊ စစ်ကိုင်းတောင်ပေါ်တွင် ဖြုဖြုဖွေးဖွေးနေသော စေတီအဆူဆူတို့ကို မျှော်၍ကြည့်ကာ ကြည်ညိုစွာ ဖူးရ၏၊၊ မြစ်ရေမှာ စီဆင်းခြင်းမရှိ၊၊ ငြိမ်သက်ဘိ၏၊၊ စိတ်ကြည်နူးစရာကြီး ဖြစ်လေ၏၊၊ စကားပြောခြင်း မရှိကြ၊၊ ထိုအချိန်ကာလ ထိုဋ္ဌာန၏ သာယာလှသော အခြင်းအရာတို့ကို စဉ်းစားကာ စိတ်၏အရသာကို ခံစား၍ သွားကြလေသတည်း၊၊ Presently they were crossing the mighty Ayeyarwady in three ferry-birds. The time showed half past five of the clock. It was still drizzling with rain. The evening wasasomber gray with the sun hidden from view. In the subdued light of the evening the white spires of the sacred shrines on the Sagaing hills could be discerned in the distance--an enthralling picture of sublime elegance and beauty. Silence reigned over the mighty river which wasapicture of indescribable serenity. The scene was quiet and peacefully pleasant. It was one of those evenings when nature was at its best, spreading its cloak of sublimity over all things and filling human hearts with the joy of living. all conversations had ceased, for the pleasantness of feeling the time and the place had provided had made them silent and dreamily appreciative of nature's charm as the ferry-birds glided silently along towards the Innwa river front.\nမကြာမှီ တစ်ဘက်ကမ်းဖြစ်သော အင်းဝဆိပ်သို့ ရောက်၏၊၊ ထိုနေရာကား ခမ်းနားခြင်း မရှိ၊၊ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းတွင် တည်ထားသော အခြားရွာကလေးများကဲ့သို့ပင်၊၊ အင်းဝ ကောင်းစားစဉ်ကမူကား စည်စည်ကားကား လူသွားလူလာ ပေါများစွာ ရှိပေလိမ့်မည်၊၊ ထိုအခါ ဘုရင်မင်းမြတ်တို့ သပြေလား၊ ရေလား ထွက်ကြသောအခါ ဤနေရာမှပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊၊ လှေပွဲသဘင်အမျိုးမျိုး ကျင်းပသည်ကိုလည်း ဤနေရာမှပင် ရှုစားတော်မူကြပေလိမ့်မည်၊၊ မြန်မာလှေတပ်များ စစ်ရေးခင်းကျင်းသည်မှာလည်း ဤနေရာမှာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊၊ ဟံသာဝတီတလိုင်းများ အင်းဝကို အောင်မြင်ပြီးနောက် စစ်ကိုင်းဘက်သို့ကူးကာ ရွှေဘို၊ ခင်ဦး အစရှိသော နယ်များတွင် သစ္စာတော်ရေတိုက်ရန် သွားသည်မှာလည်း ဤနေရာကပင် ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်၊၊ ထီးနန်းအဆက်ဆက် ဘုရင်အဆက်ဆက် ပျက်စီးခဲ့လေသည်၊၊ ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကား မလှုပ်မရှား သွားမြဲတိုင်းသာ စီး၍ သွားနေလေသတည်း၊၊ အနိစ္စတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ပါတကား၊၊ Not long afterwards, they reached the river front of Innwa. There was nothing of grandeur about the place. It looked like any other small village situated on the banks of the Ayeyarwady. During the golden days of Innwa, however, this place must have been very lively with people and traffic busily moving about. In those days when their majesties, the kings, set out in their state barges they may have used this place as their landing-stage. And when they held manyaregatta, the boat festivals and boat races, they may have watched the beautiful spectacle from pavilions erected here. Also here they may have staged the practice battle maneuvers of the Myanmar navy. And from this very place also, the Hanthawaddy Mons, after their conquest of Innwa, may have crossed over to Sagaing on their way to Shwebo, Kin-U, and the neighboring areas to make the vanquished drink the water of the oath of allegiance. Successive kings have now perished and passed away leaving nothing behind but decay and ruin here. The mighty river Ayeyarwady, however, is unmoved. It ceaselessly keeps flowing along. How true! Who, and what thing on earth, is not subject to the power of aneiksa (impermanence)?\nဤသို့ တွေးတောသောအခါ မောင်လူအေးစိတ်ထဲတွင် လွမ်းရမလိုလို၊ ဆွေးရမလိုလို ဖြစ်မိ၏၊၊ ပါလာသူတို့လည်း ပစ္စည်းများကို အသီးသီး သယ်တင်ကြပြီးလျှင် လှည်းဖြင့် တံတားဦး ဗိုလ်တဲရှိရာသို့ ဆောင်ယူသွားကြ၏၊၊ ဝန်ထောက်နှစ်ယောက်နှင့် ဧည့်သည်လင်မယားတို့ကား ခပ်နုံနုံ တောမြင်းရထားပေါ်တွင် ခပ်မါးမါး သားနားစွာ စီး၍လာကြလေသတည်း၊၊ As he thought of these things Maung Lu Aye could not help but feeladeep sense of nostalgia. the members of the party, respectively, transferred their property on toabullock-cart, and after that they proceeded to the dark-bungalow at Tada-U. The two S.D.Os and the visiting married couple, however, traveled seated withagreat show of dignity onasomewhat disreputable-looking jungle pony-cart.\nအတန်ကြာလျှင် မြို့ရိုးနှင့် ကျုံးတို့ကို မြင်ကြရ၏၊၊ ကျုံးအတွင်း၌ ရေမရှိ၊ ချိုင့်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်၊၊ ယာခင်းကြီးဘဝသို့ ရောက်နေရပေပြီ၊၊ ပဲခင်း၊ ငြုတ်ခင်း၊ နံနံခင်း၊ ပြောင်းခင်းတို့ဖြင့် ပြည့်တင်းစိမ်းစိုလျှက် နေ၏၊၊ မြို့ရိုးကြီးမှာကား ချုံအုပ်၊ ချုံဖုတ် တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်နေ၏၊၊ ဪ အနိစ္စ၊ အနိစ္စ၊၊ Afterawhile the city walls and the moat came into view. The moat was dry and it looked likeagigantic ditch. It now existed in the form ofacultivated field which looked green and luxuriant with plots of leguminous plants, chili, coriander, and maize. As for the city wall, it was now covered with clumps of bushes, big and small. Truly, all this serves asatrue reminder of the certainty of aneiksa-- of impermanence.\nမြင်းရထားကို အတန်ကလေး မောင်းမိပြန်လျှင် မြို့ရိုးကိုဖြတ်ကာ လူဝင်ရန်လမ်းတစ်ခုကို မြင်ရသည်နှင့် မြင်းရထားကလေးကို လမ်းတွင်ရပ်စေ၍ လေးယောက်သား မြို့ရိုးကိုကျော်၍ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ကြည့်ကြလေသည်၊၊ As the pony-cart drove on, they noticed that there wasafootpath, which, throughasmall gap, led across the wall into the city. Here they made the pony-cart stop. And the four of them went across the wall to see the sights within the city.\nမြို့တွင်း၌ ထန်းရွက်ကာ၊ ထန်းရွက်မိုး တဲအိမ်ကလေး၊ ကိုးအိမ် ဆယ်အိမ်ခန့်ရှိသော ရွာသိမ် ရွာငယ်ကလေးကို မြင်ကြရ၏၊၊ ရွာအပြင်တွင် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကိုတွေ့၍ နန်းတော်တည်ရာဌာနကို မေးရာ ရွာမှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် မျှော်စင်တစ်ခု ရှိသေးကြောင်း ပြောကြ၏၊၊ ထိုမျှော်စင်ကို ကြည့်ရန် ရွာကလေးကို ဖြတ်ကြ၏၊၊ ခွေးတစီစီနှင့် ပျော်စရာကြီး ဖြစ်လေ၏၊၊ ရွာသူကြီးအကြောင်းကို မေးရာ ရွာသူကြီးမရှိ အခြားရွာမှ ရွာသူကြီးက ထိုရွာကို အုပ်ချုပ်ကြောင်း ပြောကြ၏၊၊ မင်းနေပြည်တော်ကြီးမှာ ရွာသူကြီးပင် မရှိသော ရွာသိမ်ကလေး အခြေသို့ ရောက်နေပေပြီ၊၊ တကယ့်အနိစ္စကြီးပါတကား၊၊ Within the city walls they discernedatiny settlement of nine or ten huts whose walls and roofs were constructed of toddy-palm leaves. As they approached the tiny village they came across two girls of whom they asked where the site of the palace was, and they were told that some distance away from the village there wasawatch-tower which was still standing. In order to see the tower they passed through the small village. Lively with the notices of dogs barking, it was indeedarather cheerful place. When they enquired about the village headman, they found that this village had no headman. They were told that the headman of another village was in charge of the place. Whatapity it is that once royal city of Innwa has come to suchastate that today it exists asaforsaken and insignificant village--an significant village which cannot even boastaheadman of its own! How truly illustrative this was of the power of the power of aneiksa!\nထိုရွာကလေး အနီးအနားတွင် ဘုရားပျက်၊ ကျောင်းပျက်၊ တန်ဆောင်းပျက် တို့ကိုမြင်ရ၏၊၊ ရွာစွန်မှနေ၍ ကြည့်လိုက်သော် မျှော်စင်ကြီးကို မြင်ရလေသည်၊၊ ခပ်ရိုင်ရိုင်၊၊ ခရီးသွားခိုက်ဖြစ်၍ အနီးအနားသို့ မသွားပြီ၊ ရထားရှိရာသို့ ထွက်ခဲ့ကြလေသတည်း၊၊ In the neighborhood of this small village could be seen pagodas, monasteries, and tazaungs (corridors leading to the plinths of pagodas)--all of them inastate of utter ruin and decay. The watch-tower was discernable from the outskirts of the village. It was leaning to one side. Since it was time they continued on their way, they did not go further to getacloser view. Instead, they returned to where the pony-cart was waiting for them.\nရထားဆိုက်ထားရာ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင်လည်း တဲအိမ်ကလေး သုံးလေးအိမ် ရှိသေး၏၊၊ သနပ်ခါးပိန်းကြမ်း ရိုက်ကာ ထွက်၍ လာကြရှာသော အပျိုကလေးနှစ်ယောက်ကား အသက်အားဖြင့် ၁၅နှစ်၊ ၁၆နှစ်ခန့်သာ ရှိကြသေး၏၊၊ ယခုကား ကျေးတောသူ ကလေးများသာတည်း၊၊ ရှေးအခါက မွေးကြပါမည်လား မြို့ကြီးသူများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်၊၊ ရန်ကုန်၊ မော်လမြိုင်၊ ပြည်၊ ပုသိမ် တို့မှလာကြသူတို့ကား အရိုင်းအစိုင်း ကျေးတောသားတွေဟူ၍ မထီလေးစား ပြုလုပ်ကြမည်ကား မလွဲ၊၊ ဘောင်းဘီတိုတို၊ ဘလေဇာအင်္ကျီဖားဖားကိုဝတ်၊ ဘွတ်ဖိနပ်ကိုစွပ်၊ ဦးထုပ်ကိုဆောင်း၊ လက်ကိုင်တုတ်ကို ဟန်ပါပါကိုင်ကာ၊ ရထားကလေးနားတွင် ရပ်သော အင်္ဂလိပ်ယောင်ယောင် တရုတ်ယောင်ယောင်၊ မောင်လူအေးအား ပြုံးသလိုလိုနှင့် ကြည့်ကြ၏၊၊ အချင်းချင်း လက်တို့ကာ ရယ်ကြ၏၊၊ မောင်လူအေးကား ရှက်တက်တက် ဖြစ်သွားပြီးလျှင် ဣန္ဒြေကြီး ကြီးထားကာ နေ၏၊၊ နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မင်းနှင့် ဧည့်သည် လင်မယားတို့ကား ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်အား ပဲဖြုကလေးရောင်းရန် ရှိသလားဟု မေးမြန်းကြ၏၊၊ ထိုမိန်းကလေးတို့လည်း အလိုက်သိစွာ အနီးအနား တဲကလေးများတွင် လိုက်၍ မေးရှာကြ၏၊၊ ရောင်းရန်ရှိသောတဲမှ ပဲတစ်ပြည်ကို ဆယ်ပြားပေး၍ ဝယ်ကြ၏၊၊ တစ်ဆယ်တန် အမ်းစရာမရှိ (ဘယ်ရှိနိုင်ပါ့မလဲ)၊ ငါးကျပ်တန် အမ်းစရာမရှိ (လာသေးရဲ့)၊၊ တစ်ကျပ်တန်အမ်းစရာမရှိ (ခက်တော့တာပဲ)၊ ငါးမူးပြား အမ်းစရာမရှိ (ပိုက်ဆံရှားတာကိုး) အခက်နှင့် တွေ့ကြုံနေကြရရှာ၏၊၊ နောက်ဆုံး၌ မောင်လူအေး၏ ဘလေဇာ အိတ်အတွင်းမှ ပဲစေ့ သုံးစေ့ရ၍ ပေးလိုက်ပါလည်း နှစ်ပြားသော ပိုက်ဆံကို အမ်းရန် မတတ်နိုင်သောကြောင့် ထိုနှစ်ပြားကို နိဗ္ဗာန ပစ္စယောဟောတု ခဲ့ရလေသတည်း၊၊ Outside the city wall, near where the pony-cart was waiting for them, were also three or four small huts. The two young girls who came out withathick make-up of thanakha (paste of sandawood) in the true jungle fashion were, in age, barely fifteen or sixteen years old. Alas! the poor things, they are but country girls now. Had they been born in the olden days, they would surely have been city ladies by birth. But now, those people who came from such large towns and cities like Yangon, Mawlamyaing, Pyay or Pathein will surely look down on these poor people as the uncouth and unrefined people of the backwoods, and will treat them, there's no doubt about it, with very little show of civility, let alone deference.\nThe two young ladies were looking at the stylish figure of Maung Lu Aye with amuse air as he stood beside the pony-cart. He was dressed inapair of shorts,aloose fitting blazer,apair of boots, andahat; and in his hands he heldawalking-stick modishly--and the overall effect was that either he looked like an Englishman or Chinaman. The two village girls covertly drew one another's attention to his appearance and giggled. Maung Lu Aye's reaction to their behavior was one of sudden feeling of self-consciousness, but he collected himself at once to maintain his poise and dignity.\nThe S.O.D and the visiting couple asked the girls whether they had any pe-byu-lay (white beans) to sell. And the two girls, with unquestionable propriety, were kind enough to go around the nearby huts enquiring if anyone had white beans for sale. From the hut which had some for sale, they boughtapyi for ten pice. They could not changeaten-rupee note (where indeed would so much money come from?). A five-rupee note; still they could not return the change. (Now now, are you pulling our legs!) A rupee note....no change. (A quandary indeed!) A half rupee coin....no change. (Why, isn't money scarce nowadays!) The poor people were inaplight. Even when in the end Maung Lu Aye discovered three anna bits in his blazer pockets and gave them, they could not return the small change of two pince. And so the question of change was settle thus: "Nibbanassa paccayo hotu," as any Buddhist would say, and which being translated means, "May this charitable deed help me onwards to the attainment of Nirvana."\nဝယ်ချမ်းသော ကိစ္စပြီးလျှင် ရထားကလေးပေါ်သို့ လေးယောက်သား တက်ကြပြီးလျှင် တံတားဦး ဗိုလ်တဲရှိရာသို့ ထွက်ခဲ့ကြ၏၊၊ မှောင်နေပြီ၊၊ ဘာကိုမှ မမြင်ရ၊၊ တစ်ခါ တစ်ခါ ဘုရားပျက်များ၊ တံတားပျက်များကို ကျော်လွန်၍ လာခဲ့ကြလေသည်၊၊ တစ်နာရီခန့်ကြာလျှင် တံတားဦး ဗိုလ်တဲသို့ ရောက်ကြလေသည်၊၊ The four of them returned to their pony-cart after the shopping had done, and proceed on their way to the rest-house. Dusk had already fallen and visibility was nil. They went past several ruined pagodas and acrossafew dilapidated bridges as the pony-cart headed towards their destination. About an hour later, they reached the dark-bungalow.\nနယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မင်းက အင်းဝမြို့တွင်းသို့ ဝင်ကြည့်ချင်သည် ပြောသောကြောင့် နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်း မော်တော်ကားကြီးနှင့် သူကြီးမင်း ပေါက်၍ လာလေသည်၊၊ လေးယောက်သား မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်ကြ၏၊၊ ထိုမော်တော်ကား ကား ဖိုဒ့် မော်တော်ကားတည်း၊၊ မော်တော်ကား ပေါ်စက ရောက်လာသော မော်တော်ကား ဖြစ်ဟန်တူ၏၊၊ နံပါတ်က ၁၀၀၀ ကျော်ကျော်မျှသာ ဖြစ်လေသည်၊၊ ဇရာဒုဗ္ဗလ အရွယ်သို့ ကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ငယ်ရုပ်မပေါ်၊ ကိုယ်တော်တစ်ခုလုံး ပိန်သည့်နေရာက ပိန်၊ ယိုင်သည့်နေရာက ယိုင်၊ ကျိုးသည့်နေရာက ကျိုး၊ ပဲ့သည့်နေရာကပဲ့ တကယ့်ကားဟောင်းကြီး ဖြစ်လေသည်၊၊ စက်ကို နှိုး၍ထွက်သွားပြန်ပါလည်း တဂျုတ်ဂျုတ် တဂျက်ဂျက်နှင့် တလမ်းလုံး မြည်တမ်း၍ သွား၏၊၊ ယင်း၏ အစွမ်းကား လှည်းနှင့်သာသာ ရှိ၏၊၊ မော်တော်ကား ရှားသော ဌာန ဖြစ်သောကြောင့် ထိုကားအိုကြီးကိုပင် ကလေးများြံမင်လျှင် အထူးအဆန်းလုပ်ကာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှာကြ၊၊ ပြေးလိုက်သူက ပြေးလိုက်၊၊ ခေါ်ပြသူက ခေါ်ပြ၊၊ ပျော်စရာ့ ပျော်စရာကြီး ဖြစ်လေသည်၊၊ လှည်းအနီးအနား ဖြတ်သွားပြန်လည်း နွားများက လန့်ရှာကြ၊၊ မော်တော်ကားပေါ်တွင် လိုက်ပါသွားသူတို့မှာလည်း ဣန္ဒြေရရ ဧရာမစည်းစိမ်ရှင် သူဋ္ဌေးတို့ကိုပင် ဂုဏ်ပြိုင်ချင်သော စိတ်များ ပေါ်ပေါက်၍ လာကြ၏၊၊ The S.O.D told the headman that he wished to see the sights within the city of Innwa. Accordingly, the next evening, the headman arrived inabig car. And the four of them climbed in. It was an old Ford, most probably one of the earliest models to be imported into Myanmar, for its registration number barely exceeded 1000. Since the car had already reached old age, the appearance of youth was sadly wanting about it. It was trulyabattered old vehicle;aweather-beaten veteran of roads. Parts of its body were broken, and bits of it missing. The body stood awry on its four wheels. It was beyond doubt one of the oldest of motor-cars.\nAnd when the engine was started, it moved, but as if under duress. For it shook, and it groaned, and made the most awful noises all along the way. Its pulling power and speed barely exceeded that ofabullock-cart. Since it was one of those places where hardly any motor-car is to be seen, even this old trotting-jalopy wasasight enough to excite the curiosity of the poor children of the locality, who, filled with excitement and wonder, gathered round to havealook at the wonder of the roads. Some of them came hilariously racing after the car. And some of them excitedly called out to their friends lest they should miss the hilarious spectacle. It was indeedamirthful occasion for them all. And every time the jalopy rushed pastabullock-cart, it invariably frightened the poor beasts out of their wits. As for the four passengers, their sense of well-being had been boosted to suchadegree that they felt like VIPs. Why, their pseudo-affluence had made them feel so well-off in life that they were lure into vying with those who lived in the lap of luxury.\nသို့နှင့်ပင် အင်းဝသို့ ရောက်ကြလေသတည်း၊၊ ရောက်လျှင် လေးယောက်သား မော်တော်ကားမဟာဖြင့် ပျော်ပါးစွာ မြို့ရိုးကြီးကို ကျော်ကာတက်ကြ၏၊၊ ရှေးအဆက်ဆက်က ဝေါတို့ ယာဉ်တို့ လှည်းရထား၊ မြင်းများ၊ ဆင်များဖြင့် ဝင်ကြ ထွက်ကြလေသည်၊၊ ယခု ငါတို့ကား မော်တော်ကားပျက်ဖြင့် ခပ်သွက်သွက်ကြီး မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရလေသည်ဟူ၍ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ သွေးကြီးလျက် နေကြ၏၊၊ And so they reached Innwa at last. The four of them were happy and gay as they drove through to the city across the great wall in their old car. During the golden age of Innwa, for purposes of transport, they may have made use of palanquins, carts, carriages, horses, and elephants when entering or leaving the city. "But we, the fortunate ones, are now entering the ancient city inafast old jalopy," they told themselves vaingloriously.\nမကြာမှီ အုတ်ကျောင်းဖြူဖြူကြီးသို့ ရောက်ကြလေသည်၊၊ အတွင်းသို့ ဝင်ကြည့်ကြ၊၊ ကြီးကလည်းကြီး၊ ခိုင်ကလည်းခိုင်၊ ခံ့ကလည်းခံ့၊ အင်မတန့်ကျောင်းကြီး ဖြစ်လေသည်၊၊ ပျက်စီး ယိုယွင်းခြင်းမရှိ၊ ပကတိ ခိုင်ခံ့လျက်ပင်၊၊ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးကား ဗလာ၊၊ လင်းနို့ လင်းဝက် တို့ဖြင့် ကိန်းအောင်းရာ ဌာနကြီး ဖြစ်လျက်နေသည်၊၊ လင်းနို့တို့၏ အနံ့တို့ကြောင့် နံစော်စော် ရှိလှ၏၊၊ ကျောင်းအောက် ကျောင်းပြင် ပြဲပြဲစင်အောင် ဝင်လိုဝင်၊ ထွက်လိုထွက်၊ တက်လိုတက်၊ ဆင်းလိုဆင်း၊ ခပ်ပြင်းပြင်းပင် လှမ်းခဲ့ကြလေသည်၊၊ Afterawhile they stopped at the white brick building of monastery. They went in to see what it looked like within. It wasamassive building, durable and imposingly grand in appearance. In fact, it wasafirst-class monastery building. There was no sign of ruin or decay about the whole structure. It was still in an excellent condition. There was, however, notasingle soul to be seen there, no presiding monk. The monastery was sans monk of any kind. It was now the abode of bats and night herons. The air within was foul with the smell of bats. The four sight-seers went all round the monastery leaving no place unexplored, within or without. They went up stairs and down stairs, entered through one door and came out of another, and all this they did ataleisurely pace.\nထို့နောက် အနီးအနားတွင်ရှိသော ဇရပ်၊ ကျောင်း၊ ဘုရားတန်ဆောင်းများသို့လည်း လှည့်ပတ်ကြည့်ကြ၊ ဖူးမျှော်ကြနှင့် တော်တော်ပင် အချိန်နှောင်းခဲ့ကြလေသည်၊၊ ချုံကွယ်နေသော ဘုရားလည်းရှိ၊ နွယ်ပတ်နေသော ဘုရားတို့လည်း မရှား၊ ပျက်ပြားနေသည်တို့ကလည်း အထွေထွေ ရေတွက်၍ပင် မကုန်နိုင်၊၊ After that they went round looking at the zayats (rest-houses for pilgrims and wayfarers), monasteries, pagodas, and tazaungs (corridors leading to the plinths of pagodas) located in the neighborhood, enjoying the sights and worshipping at the shrines. In this manner quiteaconsiderable time was spent there. There were pagodas galore in that place. Some of these were hidden under overgrown bushes, some were covered with creepers crawling all over them, and there were numerous others which had fallen into utter ruin and decay. In fact one could hardly keep count of them.\nထွက်လာခဲ့ကြပြန်၏၊၊ ယခင် မယ်နု အုတ်ကျောင်းကြီး၏ရှေ့ မနီးမဝေးတွင် ဆရာယုဒသန်ကို အထိမ်းအမှတ်ပြုကာ စိုက်ထူထားသော ကျောက်တုံးကြီးကို မြင်၍ ခြံအတွင်းဝင်ကာ ကြည့်ကြသေး၏၊၊ ထိုနေရာကား အင်းဝလက်မရွံ့ ထောင်နေရာတည်း၊၊ မြန်မာနှင့် အင်္ဂလိပ်တို့ ပထမစစ် ဖြစ်ကြကာ ဆရာယုဒသန် အစရှိသော နိုင်ငံခြားသားတို့အား မသင်္ကာ၍ ထောင်သွင်းအကျဉ်းထားခြင်း ဖြစ်၏၊၊ ဆရာယုဒသန်မှာ အင်္ဂလိပ်သက္ကရာဇ် ၁၈၂၄ ခုနှစ်မှ ၁၈၂၅ ခုနှစ်အထိ တစ်နှစ်တိုင်တိုင် ထိုထောင်တွင်း နေရလေသည်၊၊ They departed from that place. Not far from Queen Mai Nu's white-brick-monastery (mentioned above), and facing it, was the fence-in memorial stone erected in commemoration of the American missionary, Dr. Judson. They entered the enclosed area to havealook. This was the sight of the notorious Let-ma-yoont Prison of Innwa. During the first Anglo-Myanmar War Dr. Judson and other foreigners who were held suspect had been imprisoned here. Dr. Adoniram Judson (theologian and lexicographer) was keptaprisoner from 1824 to 1825 A.D., foraperiod of one whole year, in that prison.\nယခုကား ထောင်အဆောက်အဦ အစအနကိုကား မမြင်၊ နေရာမြေပြင်ကိုသာ မြင်ရ၏၊၊ ထိုအခိုက်တွင် ရှေးဟောင်းဖြစ်ပျက်ပုံ အကြောင်း ထောင်အတွင်း အကျဉ်းခံခဲ့ရကြသော သူတို့၏ ဒုက္ခအကြောင်းများကို စဉ်းစားမိသဖြင့် တရားရကြ၏၊၊ မျှော်စင်ကြီးသို့ ထိုနေရာမှ မဝေးတော့ပြီ၊၊ အနည်းငယ်သွားလျှင် ရောက်တော့အံ့၊၊ သို့သော် မှောင်လုပြီ၊၊ လှည်းလမ်းအတိုင်း ထွက်လာရမည်ဖြစ်၍ လမ်းမမြင်က ခက်မည်၊၊ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာမှ ခွာခဲ့ကြသတည်း၊၊ Now, however, there was notavestige of the prison building left to be seen. The site where the building had once stood was nowabarren ground. Maung Lu Aye's thoughts drifted back to dwell and reflect on the laws of the moral world and just retribution; back to the times when the historical events took place long ago, to visualize the sorrows and sufferings of the prisoners during those troubled days...\nNot that far from this place was the old watch-tower. It could be reached withinashort time. However, since it was getting late, and since they would have to be driving along the cart-road, it would not do to linger till it got dark. And so they made their departure from that place.\nလှည်းလမ်းအတိုင်း ထွက်ခဲ့ကြရာ လမ်းထဲတွင် မော်တော်ကား ပျက်ကြမလား ပျက်ကြမလား ဟု တကြောင့်ကြကြနှင့်ပင် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရ၏၊၊ As they drove back along the cart-road, they were kept bothering by one perplexing worry: "Would it break down and fall to pieces, would it break down?" And their anxiety was not dispelled till they reached the main road.\nထို့နောက် အတန်ကလေး သွားမိပြန်လျှင် ဗားကရာ ကျောင်းတိုက်သို့ သွားသော လမ်းခွဲသို့ ရောက်၏၊၊ လမ်းမကြီးမှ မြင်နေရပေ၏၊၊ ဝင်ကြည့်ချင်သောစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏၊၊ မော်တော်ကားမောင်းသမားအား ဗားကရာကျောင်းတိုက် ရှိရာသို့ အမောင်းခိုင်းကြ၏၊၊ လှည်းလမ်းဖြင့် သွားရ၏၊၊ လမ်းမှာ ချိုင့်၊ ကျင်း ထူထပ်သည် တကြောင်း၊ ဖုံအပေါင်း ထူထပ်သည်က တတန်၊ နဂိုဟန် ခပ်ပျက်ပျက်မို့ တစ်ဝက်ခန့် သွားမိလျှင် ကိုယ်တော်မြတ် မော်တော်ကားမှာ မသွားပဲ ငြင်းဆန်ကာ အတင်းခံနေသတည်း၊၊ After that, as they proceeded onward they came toabranch road which led towards the famous Bagaya Monastery. The monastery was visible from the main road. And they were filled withadesire to visit the place. They told the driver to drive them over to the monastery. But the road leading to the monastery was another cart-road. For one thing, the road was full of holes and ditches. For another, it wasaroad covered withathick layer of dust. And what with the state of its constitution when the car had wended but half the way, it put its foot down and refused to budge an inch further.\nမော်တော်ကားမောင်းသမားက အနည်းနည်း အဖုံဖုံ စုံလင်အောင် စမ်းသော်လည်း ဖြုံတောင်မဖြုံ တုန်လှုပ်ဖို့ ဝေးစွ၊၊ သည်အခါကျမှ အပေါ်က အသီးသီး ဆင်းကြပြီးလျှင် ခဏတဖြုတ် တွန်း၍ ထုတ်ကြရလေသည်၊၊ ဤသို့ မော်တော်ကား ယာဉ်ပျံက ဂုဏ်ခံသည့်အတွက် ဗားကရာကျောင်းတိုက်နှင့် နီးရက်နှင့် ဝေးခဲ့ရပါကြောင်း၊၊\nဂန္ထလောက၊ ၁၂၉၃ ခု ကဆုန်လ၊၊\nThe car-man made use of all the knowledge at his disposal to restore its equanimity, but it stood its ground. It was now hopeless trying to make it move. Its passengers then got down to coax it on by pushing it forawhile. But the proud old veteran ofacar had had enough. It refused to have to do anything with them. And so, although they had come to within easy reach of it, they had to turn back without having visited the famous Bahgaya Monastery.


YEYINTNGE(CANADA): Friday, February 04\n4 Feb 2011 Yeyintnge's Diary.doc\n1337K View Download\n4 Feb 2011 Yeyintnge's Diary.pdf\n2232K View Download\n2022K View Download\n643K View Download\n440K View Download\n4 Feb 2011 Yeyintnge's Diary\nBY ရဲရင့်ငယ်(ကနေဒါ) ... 2/04/20110အကြံပြုခြင်း\n‘လူထုနှင့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်’ အပတ်စဉ်အမေးအဖြေ ( 2011-02-04)\nဒီတပတ် `လူထုနဲ့ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်` အစီအစဉ်မှာ “အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ်အနေနဲ့ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှုအပေါ် သဘောထားကို ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တရားဝင် ကြေညာပါမယ်။ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှု ရုပ်သိမ်းရေးကို နိုင်ငံရေးနည်းဗျူဟာတခုအနေနဲ့ သုံးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အဖွဲ့တွေ ရှိသလို တိုင်းပြည်ရဲ့ စီးပွားရေးကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်တယ်ထင်လို့ ရုပ်သိမ်းပေးစေချင်တဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါတွေ မှန်မမှန် သေချာသုံးသပ်ပြီး ဘယ်လို ဆက်လုပ်သင့်သလဲဆိုတာ အဖြေတခု ရှာရမှာပါ” ဆိုတဲ့ အဖြေစကားနဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့ ဖြေကြားချက်များ ကြားရပါမယ်။\nရန်ကုန် အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ်ရုံးတွင် ၂၀၁၁ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂ ရက်နေ့က ပြုလုပ်သည့် လွတ်လပ်ရေးနေ့ အကြို ရန်ပုံငွေ ဈေးရောင်းပွဲကို ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ဖဲကြိုးဖြတ် ဖွင့်လှစ်ပေးနေပုံ ဖြစ်ပါသည်။ (Photo: AFP)\nအိန္ဒိယနိုင်ငံက Mrs. Jaya Jaitly ၊ ဂျပန်က ကိုသန်းထိုက်၊ ဗြိတိန်က ကိုရဲမာန်ထူး၊ စပိန်က မယဉ်မင်းသူ ၊ ဂျာမနီက မန်းအောင်လွင်နဲ့ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုက ဦးမောင်မောင်လွင်တို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ပြန်လည် ဖြေကြားထားပါတယ်။\nစီးပွားရေး ဒဏ်ခတ်မှု ရုတ်သိမ်းရေး\nBy ဦးအောင်ခင်၊ & မညိုညိုလွင် စနေ, 05 ဖေဖော်ဝါရီ\nဗမာစစ်အစိုးရကို အမေရိကန်အစိုးရက စီးပွားရေးဒဏ်ခတ် ပိတ်ဆို့ထားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုတလော အချေအတင် ဆွေးနွေးပြောဆိုလာတာကို တွေ့ရပါတယ်။ အမေရိကန် အစိုးရက ၁၉၉၀ ခုနှစ်ကစပြီး အရေးယူလာခဲ့တာမို့ အခုဆိုရင် အနှစ် (၂၀) ကျော်သွားပါပြီ။ ၁၉၉၀ မှာ ကုန်ဆုံးတဲ့ (၂) နိုင်ငံ အထည်အလိပ်စာချုပ်ကို သက်တမ်းမတိုးဖို့ အမေရိကန်အစိုးရ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာဟာ ပထမဦးဆုံး အရေးယူချက် ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တော့ မြန်မာပြည်မှာ အမေရိကန်က ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေ ထပ်မလုပ်ဖို့ ၁၉၉၇ မေလမှာ သမ္မတ ကလင်တန် က ပြဌာန်းလိုက်ပါတယ်။ လူ့အခွင့်အရေးအုပ်စု က စီးပွားရေး ဦးစားပေးအုပ်စုကို အောင်နိုင်လိုက်တဲ့ သဘောဖြစ်ပါတ်။\nဒါကြောင့်မို့ တဖတ်သတ် စီးပွားရေးဒဏ်ခတ်တာ အကျိုးရှိရဲ့  လား၊ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ရဲ့ လာဆိုတာကို ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်မှာ ကြားနာပွဲတွေ ကျင်းပခဲ့ပါတယ်။ ကြားနာပွဲတွေမှာ ဒဏ်ခတ်မှုကို ထောက်ခံသူတွေရှိသလို ဒဏ်ခတ်တာဟာ ဒီမိုကရေစီအရေးနဲ့ အမေရိကန်အတွက် အကျိုးမရှိကြောင်း ထွက်ဆိုသူတွေ ရှိပါတယ်။ အခုအချိန်အထိ ဒဏ်ခတ်အရေးယူတဲ့ဖက်က အနိုင်ရနေတဲ့အတွက် အမေရိကန်အစိုးရက ဒဏ်ခတ်အရေးယူရတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nအမေရိကန် က ဗမာစစ်အစိုးရကို ဒဏ်ခတ်အရေးယူထားတဲ့အတွက် အမေရိကန်နဲ့ ဗမာနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး စီးပွားရှာနေတဲ့နိုင်ငံတွေမှာ ပြဿနာရှိလာနိုင်ပါတယ်။ အမေရိကန် ဒဏ်ခတ်မှုဥပဒေနဲ့ အကြုံးဝင်တဲ့ကိစ္စမှာ ဗမာစစ်အစိုးရနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်တဲ့ တတိယနိုင်ငံက ကုမ္မဏီတွေကို အရေးယူနိုင်ပါတယ်။ ဥပမာ - အမေရိကန် ထုတ်ပစ္စည်းကို မြန်မာပြည်ပို့ပေးတာမျိုး အမေရိကန်မှတ်ပုံတင်သင်္ဘောနဲ့ မြန်မာပြည်ကို ပစ္စည်းပို့ပေးတာမျိုးကို အရေးယူနိုင်ပါတယ်။ အမေရိကန်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အာဆီယံကုမ္မဏီဟာ ဗမာစစ်အစိုးရနဲ့ ရောထွေးယှက်တင်ဖြစ်လာရင် အမေရိကန်အရေးယူတာကို ခံရဖို့ အလားအလာရှိပါတယ်။ ဗမာစစ်အစိုးရကို ဒဏ်ခတ်အရေးယူထားသ၍ မြန်မာနဲ့ အမေရိကန်နဲ့ ဆက်သွယ်နေတဲ့ ကုမ္မဏီတွေ ရတက်မအေးစရာ ဖြစ်နေတာကြောင့် ဒဏ်ခတ်မှုကို အာဆီယံကရုတ်သိမ်းစေချင်တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။\nဒဏ်ခတ်အရေးယူတဲ့အတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးရဲ့  လားဆိုတာကို ဘဏ္ဍာရေးဌာန လက်အောက်ခံ OFAC နိုင်ငံခြားဥစ္စာပစ္စည်း ထိန်းချုပ်ရေးရုံးက တာဝန်ယူစောင့်ကြည့်ရပါတယ်။ ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှုမှာ ပြဌာန်းထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုမှု၊ အပြစ်ပေးမှု၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် လိုင်စင်ချပေးမှု စသည်တို့ကို OFAC ရုံးက ဆုံးဖြတ်ရပါတယ်။ အမေရိကန်ရဲ့  ဒဏ်ခတ်မှုဟာ အခွင့်ထူးခံ စစ်အုပ်စုကို မထိခိုက်ဘဲ သာမန်လူတန်းစားကိုသာ ထိခိုက်တယ်ဆိုပြီး အဝတ်အထည် စက်ရုံတွေပိတ်လိုက်လို့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ထောက်ပြကြပါတယ်။ အမေရိကန်ရဲ့  ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှုဟာ သန်း (၃၀) ကျော်ရှိတဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေကို မထိခိုက်ပါဘူး။ မြန်မာ့လယ်ယာထွက်ပစ္စည်းတွေကို အမေရိကန်မှာ မသုံးပါဘူး။ စစ်ခေါင်းဆောင်အသိုင်းအဝိုင်းကိုသာ ရွေးပြီး ဒဏ်ခတ်ပိတ်ဆို့ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nမဆလအစိုးရကို နိုင်ငံခြားက ကူညီထောက်ပံ့နေတုန်း မြန်မာပြည်ဟာ ကမ္ဘာ့အဆင်းရဲဆုံး နိုင်ငံအဆင့် ရောက်သွားပါတယ်။ မြန်မာ့စီးပွားရေးကို စစ်ဗိုလ်လက်ဝါးကြီး အုပ်ထားတာမို့ စစ်ဗိုလ်အသိုင်းအဝိုင်းကို ဒဏ်ခတ်အရေးယူတာဟာ စစ်ဗိုလ်လူတန်းစားကိုသာ အခွင့်အလမ်း ဆုံးရှုံးစေပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ လွတ်လပ်တဲ့ စီးပွားရေးအင်အားစုမရှိဘဲ စစ်ဗိုလ်ရဲ့ လက်ဝေခံ အင်အားစုသာ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒဏ်ခတ်အရေးယူတာဟာ အရပ်သားကို မထိခိုက်ဘဲ စစ်ဗိုလ်တွေကိုသာ ထိခိုက်တယ်လို့ ယုံကြည်သူတွေ ရှိပါတယ်။ လုပ်ငန်းကြီးတွေကို စစ်တပ်ကပိုင်ပြီး သာမန်အရပ်သားတွေက လက်လုပ်လက်စားနဲ့ ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းတွေ လုပ်နေရတာကို နယူးဇီလန်နိုင်ငံက စီးပွားရေးပါမောက္ခ Dr. Alfred Oehlers က သုံးသပ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမေရိကန်ရဲ့  ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှုဟာ စစ်ဗိုလ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေကိုသာ ထိခိုက်စေပါတယ်။ ပြည်သူလူထုအများစုကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာဟာ ဗမာစစ်အစိုးရရဲ့  ဝါဒဖြန့်ချက်တခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။\nနိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု အများဆုံးကဏ္ဍဟာ သဘာဝဓါတ်ငွေ့၊ ရေနံ၊ ရေအားလျှပ်စစ် နဲ့ မိုင်းလုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းတွေမှာ နိုင်ငံခြားအတတ်ပညာနဲ့ နိုင်ငံခြားပစ္စည်းတွေကိုသုံးပြီး လိုချင်တာကို ထုတ်ယူသွားကြတာကြောင့် ဒေသခံတွေ အကျိုးခံစားစရာ အခွင့်အလမ်းမရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် မြန်မာပြည်က နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုဟာ တိုင်းပြည်တိုးတက်ရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့အခြေခံကို မတည်ဆောက်ပေးနိုင်ဘူးလို့ Australia နိုင်ငံ Sydney မြို့  Macquaire တက္ကသိုလ် ဘောဂဗေဒပါမောက္ခ Dr. Sean Turnell က မနှစ်က သုံးသပ်ပါတယ်။ သင့်လျှော်မှန်ကန်တဲ့ စီးပွားရေးလမ်းစဉ်ကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့မပြောနဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ အခြေအနေတောင် မရှိပါဘူး။ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ပြီး လွှတ်တော်ခေါ်ယူနေပေမယ့် စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အလားအလာ မတွေ့ရသေးပါဘူး။\nစီးပွားရေး ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှုကို ရုတ်သိမ်းလိုက်လို့ ဗမာအစိုးရမှုဝါဒ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပေမယ့် လူ့အခွင့်အရေး ဖောက်ဖျက်မှုတွေ ရှိနေတုန်းပါ။ အမေရိကန်ရဲ့  ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှု ရုတ်သိမ်းလိုက်ရင် အမေရိကန်ကုမ္မဏီတွေသာ မြန်မာပြည်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းရရှိသွားနိုင်ပါတယ်။\nဒု သမ္မတ ရာထူးနဲ့ လွဲခဲ့ရတဲ့ ရခိုင် တိုင်းရင်းသား\nဧရာဝတီ Friday, 04 February 2011 12:28 အင်တာဗျူး\nနေပြည်တော်၌ ယမန်နေ့က ကျင်းပခဲ့သော လွှတ်တော်အစည်းအဝေးတွင် အမျိုးသားလွှတ်တော်မှ ဒု သမ္မတ အဖြစ်လျာထားခြင်း ခံခဲ့ရသော ရခိုင်တိုင်းရင်းသားတိုးတက်ရေးပါတီ (RNDP) ဥက္ကဌ ဒေါက်တာအေးမောင်သည် မဲအပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ကာ ဒု သမ္မတ ဖြစ်ခွင့်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။\nRNDP ဥက္ကဌ ဒေါက်တာ အေးမောင်၏ ပထမ အကြိမ်လွှတ်တော်အတွင်း အတွေ့အကြုံများကို ဧရာဝတီ သတင်းထောက် မင်းနိုင် သူ က ဆက်သွယ် မေးမြန်းထားသည်။\nဒေါက်တာ အေးမောင်သည် ၁၉၉၀ ရွေးကောက်ပွဲတွင် မဲရုံမှူးတဦးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး ၂၀၀၉ ခုနှစ် ၄ လပိုင်းတွင် မွေးမြူရေးနှင့် ကုသရေး လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး အဖြစ်မှ အငြိမ်းစားယူကာ ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ရန် RNDP ကို ထူထောင်ခဲ့သည်။\nဒေါက်တာအေးမောင် ၏ ပါတီသည် ပြည်သူ့လွှတ်တော် မဲဆန္ဒနယ်တွင် ၁၂ နေရာ ၊ အမျိုးသားလွှတ်တော် မဲဆန္ဒနယ်တွင် ၈ နေ ရာ ၊ ပြည်နယ် လွှတ်တော် မဲဆန္ဒနယ်တွင်၂၃ နေရာနှင့် တိုင်းရင်းသား လွှတ်တော် မဲဆန္ဒနယ်တွင် ၁ နေရာ စုစုပေါင်း မဲ ဆန္ဒနယ် ၄၄ နေရာတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး မဲဆန္ဒနယ် ၃၅ ခုတွင် အနိုင်ရခဲ့သည်။\nဒေါက်တာအေးမောင် (ဓာတ်ပုံ - မြန်မာ့အလင်း)\nRNDP မှာ ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲဝင် အရပ်သားပါတီများအနက် ရာခိုင်နှုန်းအများဆုံး အနိုင်ရခဲ့သည့်ပါတီဖြစ်ကာ အမျိုးသား လွှတ် တော် တွင်လည်း ဒေါက်တာ အေးမောင်ကို ဒု သမ္မတ အဖြစ် ကျန် ဒီမိုကရက်တစ် အရပ်သားပါတီများက အဆိုတင်သွင်းခဲ့ကြ သည်။\nပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေး ပါတီ ကိုယ်စားလှယ်များ ကြီးစိုးထားသည့် လွှတ်တော်အတွင်း မဲခွဲရွေးချယ်ရာ ဒေါက်တာအေးမောင်သည် ပြည်သူ့လွှတ်တော်မှ ဒုသမ္မတအဖြစ် အမည်တင်သွင်းခံရသည့် ဖလုံ-စဝေါ် ပါတီမှ ဦးစောသိန်းအောင် နည်းတူ ဒု သမ္မတ ဖြစ်ခွင့်ကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။\nရခိုင် တိုင်းရင်းသား ဒေါက်တာ အေးမောင်သည် စစ်တွေ လူရည်ချွန် တဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁၉၈၁ ခုနှစ်တွင် မွေးမြူရေးနှင့်ဆေးကုသရေး တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်။\nအသက် ၅၄ နှစ်ရှိ ဒေါက်တာအေးမောင်သည် အထက်တန်းပြ ဆရာမ အငြိမ်းစား ဇနီးသည် ၊ သားသမီး ၂ ဦးနှင့်အတူ စစ်တွေမြို့တွင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။\nမေး။ ။ ဒီကနေ့ လွှတ်တော်တွင်း ဒုသမ္မတရွေးချယ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်လို့ပါ။\nဖြေ။ ။ ကျနော်တို့ အမျိုးသားလွှတ်တော်အတွင်းမှာ ပြည်ခိုင်ဖြိုး (ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ) ကပဲ မဲအသာစီးနဲ့ ဒုသမ္မတနေရာ ရသွားပါတယ်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော်မှာလည်းပဲ ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီကပဲ ရသွားပါတယ်။\nမေး။ ။ မဲအသာစီးနဲ့ဆိုတော့ ဘယ်နှစ်မဲအကွာနဲ့ ဆရာက ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာလဲ။\nဖြေ။ ။ ကျနော်ရတာက ၂၇ မဲပါ။ ၁ မဲက ပယ်မဲဖြစ်သွားပါတယ်။ ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီ ၁၄၀ မဲရသွားပါတယ်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော်မှာတော့ ကျနော် ကြားသလောက် ဖလုံ-စဝေါ်ပါတီက ဦးစောသိန်းအောင်က မဲ၄၀ ရရှိပြီးတော့ ကျန်တဲ့မဲအားလုံးကို ဦးသိန်းစိန်က ရရှိသွားတယ်လို့ ကြားပါတယ်။\nမေး။ ။ မနေ့က ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ဒု သမ္မတ အရည်ချင်းပြည့်မီမှု ရှိမရှိ ရွေးချယ်စဉ်မှာ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသလဲ။\nဖြေ။ ။ ဒု သမ္မတ ရွေးတဲ့အခါမှာ ကန့်သတ်ချက်လေးတွေ ရှိပါတယ်။ ဖွဲ့စည်းပုံထဲမှာ ဒုသမ္မတဟာ စစ်ရေးအမြင် ရှိရမယ် ဆိုတဲ့ အချက်ပါပါတယ်။ စစ်ရေးအမြင်နဲ့ပတ်သက်လို့ ကျနော်တို့ အရပ်သားကိုယ်စားလှယ် ၂ ဦးကို အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်လို့ သူတို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ ဆိုတော့ လွှတ်တော် ၂ ရပ်စလုံးမှာ ဒုတိယသမ္မတနေရာကိုလည်း အရပ်သား ကိုယ်စားလှယ် တဦးဟာ အရွေးချယ် ခံပိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ လမ်းတော့ ပွင့်သွားတယ်ပေါ့ဗျာ။ အဲဒါလေးတခုပါပဲ။\nမေး။ ။ စစ်ရေးအမြင်နဲ့ပတ်သက်လို့ ဘာတွေ မေးမြန်းပါသလဲ။\nဖြေ။ ။ ကျနော်တို့ကို မေးတာမြန်းတာမရှိပါဘူး။ စိစစ်ရေးအဖွဲ့ဝင် ၇ ဦးက ကျနော်တို့ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းကို တနေရာမှာ သွားကြည့် တာမျိုးလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ ကျနော်တို့ကို သီးသန့်ခန်းလေး တခုအတွင်းမှာ ထိုင်ခိုင်းထားတယ်။ နောက် အာလာပ သလ္လာပ\nလေး ပြောကြတယ်ပေါ့ဗျာ။ အဲလောက်ပဲပြောပြီး ပြီးသွားပါပြီလို့ ပြောပါတယ်။ လွှတ်တော်ရဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ တရားမျှတမှုရှိပါတယ်။ ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီက အင်အားများတာကိုး။ ကျနော်တို့ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီတွေက အင်အား ၃၀ လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဆိုတော့ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲက လွတ်လပ်တရားမျှတပါတယ်။\nမေး။ ။ မနေ့က ဒု သမ္မတရာထူးအတွက် စိစစ်မှုမှာ မေးခွန်းတခုမှကို မဖြေဆိုခဲ့ရတာလားဗျ။\nဖြေ။ ။ မှန်ပါတယ်။ ကျနော် ဘာမှလည်း မဖြေခဲ့ရပါဘူး။ ကျနော်တို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ အကုန်လုံးကိုလည်း သူတို့ ရပြီးသားဖြစ်မှာပါ။\nမေး။ ။ တိုင်းရင်းသား ဒီမိုကရက်တစ် ပါတီ ခေါင်းဆောင်တဦးဖြစ်တယ်။ လွှတ်တော်ထဲကို ရောက်တော့လည်း ကျန် ဒီမို ကရက် တစ် ပါတီတွေရဲ့ ရွေးချယ်မှုအရ ဒု သမ္မတရာထူး လျာထားခံရတဲ့ အထိဖြစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒု သမ္မတအဖြစ် ရွေးချယ် မခံခဲ့ရဘူး။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ခံစားရပါသလဲ။\nဖြေ။ ။ ကျနော်တို့ သဘောပေါက်ပါတယ်။ လွှတ်တော်အရပ်ရပ်ရဲ့ ဥက္ကဌ နဲ့ ဒု ဥက္ကဌ နေရာတွေကို ပြည်ခိုင်ဖြိုး ပါတီကပဲ ရယူ လိုက်တယ်ဆိုကတည်းက ၀င်ပေါက်စည်းကို ပိတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ကျနော်တို့ သဘောပေါက်ပါတယ်။ တစုံတခုကိုတင်မယ်။ ဥပဒေကြမ်းတခုကို တင်မယ်ဆိုရင် ဒီခုံပေါက်က ၀င်မှ ရမှာကိုး။ နောက် နိုင်ငံတော်သမ္မတတို့ ဘာတို့ဆိုတာလည်း အတွင်း စည်း ထဲမှာ ရှိတာကိုး။ လုံခြုံရေးအားဖြင့်ရော အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြန်ကြည့်ရင် တရားမျှတတယ်လို့ ကျနော် ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာ ပြည်ထောင်စုအဆင့် အဖွဲ့အစည်းတွေ ဖွဲ့ကြတော့မယ်။ ပြည်ထောင်စုတရားရုံးတို့ ခုံရုံးတို့ ဆိုတာတွေ ဖြစ်လာတော့ မှာကိုး။ အဲဒီအဖွဲ့တွေအတွင်းမှာ တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့စုံ ၊ ပါတီစုံက ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပါဝင်နိုင်အောင် လမ်းဖွင့်ပေးဖို့တော့ လိုပါလိမ့်မယ်။\nကျနော်ဆိုလိုတာက ပါတီကြီးတရပ်အတွင်းက တိုင်းရင်းသားတွေကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးနော်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက် က မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကြီးအတွင်းမှာလည်း တိုင်းရင်းသားတွေ ပါခဲ့တာပဲ။ ရှိခဲ့တာပဲ။ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ နိုင်ငံတကာက လက်ခံလောက်တဲ့ အစိုးရဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အသွင်မတူတဲ့ တိုင်းရင်းသားပါတီတွေ ၊ ပါတီစုံက ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ထည့်သွင်းနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ မိမိပါတီက လူမှ မိမိစိတ်ချမယ်ဆိုတဲ့ အမြင်မျိုးကတော့ ကျဉ်းမြောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကိုယ့်လက်ထဲမှာရှိတဲ့ဟာ ကိုယ် အကုန်ယူလိုက်ရင်တော့ ရတာပေါ့ဗျာ။ ကျနော်ပြောတာက မျှတခြင်း ၊ ပွင့်လင်းမြင်သာခြင်း ၊ လွတ်လပ်ခြင်း ၊ ဒီမိုကရေစီ အနှစ်သာရမှာ အများစုက အနည်းစုရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဘယ်လောက်အလေးအနက်ထားသလဲ။ အနည်းစုရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေကို အများစုက ပယ်ချတာမျိုးမဖြစ်အောင်ဆိုတာတွေကို အလေးအနက်ထားစေချင်ပါတယ်။\nကျနော်တို့ ဒီမိုကရေစီအင်အားစုတွေကတော့ တိုင်းပြည်ကို ကောင်းစေချင်တယ်။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေချင်တယ်။ ငြိမ်းချမ်းစေချင် တယ်။ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရပြီးကာမှ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ရမယ်လို့ ကျနော်တို့ ယုံကြည်တယ်ဗျာ။ အဲတော့ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရမယ်။ အပစ်အခတ်အကုန် ရပ်စဲရမယ်။ နောက်ဆုံး နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေ လွှတ်နိုင်တဲ့အဆင့်ရောက်အောင် ကျနော်တို့တွေဟာ ကြိုးစားကြရမယ်။ အကုန်လုံးက လက်ခံနိုင်တဲ့ အခြေအနေလေး ရောက်သွားတာ ကျနော်တို့ တွေ့ချင်ပါတယ်ဗျာ။ အဲဒါကျနော်တို့ရဲ့ ဆန္ဒပါပဲ။\nဒေါက်တာအေးမောင် (ဓာတ်ပုံ -နိရဉ္ဖရာ)\nမေး။ ။ ရွေးကောက်ပွဲပြီးနောက်ပိုင်းမှာ တိုင်းရင်းသားပါတီတွေစုပေါင်းပြီး တိုင်းရင်းသားတွေထဲက ဒု သမ္မတ တဦးပေါ်ထွက် လာရေး ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားကြပါတယ်။ အခု ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီက ရှမ်းတိုင်းရင်းသား ဒေါက်တာ စိုင်းမောက်ခမ်း ဟာ ဒု သမ္မတတဦး ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ဆရာတို့ရဲ့ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားပြီလို့ ပြောလို့ရပါသလား။\nဖြေ။ ။ ခင်များတို့အမြင် ဘယ်လိုရှိမလဲမသိဘူး။ ကျနော်တို့ အမြင်က ပါတီကြီးတခုမှာတော့ တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံရှိနေမှာပဲ။ ကျနော်တို့ဆိုလိုတာက မတူကွဲပြားတဲ့အမြင်မျိုးတွေပါရင် ပိုကောင်းမယ်။ မတူကွဲပြားတဲ့ အယူအဆရှိတဲ့သူတွေပါတဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့အဖွဲ့အစည်းတခုဖြစ်ခဲ့ရင် ပြည်တွင်းကလူတွေလည်း ၀မ်းသာကြမယ်။ ပြည်ပကလည်း ကျေနပ်ကြမယ်။ ကျနော်တို့ အပေါ်မှာလည်း အမြင်ကြည်စွာနဲ့ ဖြစ်သွားစေချင်တဲ့သဘောကို ပြောတာပါ။\nမေး။ ။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် စ၀်ရွှေသိုက်တို့ မန်းဝင်းမောင်တို့ နောက်ပိုင်းမှာ နိုင်ငံတော်အဆင့် ရာထူးကြီးတွေမှာ တိုင်းရင်းသားတွေ အနေနဲ့ ဘာကြောင့် မရရှိတော့တာပါလဲ။ အခုချိန်မှာရော ပါဝင်ခွင့်ရှိနေပြီလား မရှိသေးဘူးလား ။ ဘယ်လို ရှိပါသလဲ။\nဖြေ။ ။ ပြည်ထောင်စု စစ်မှန်အောင် ဖန်တီးကြမယ်ဆိုရင်လေ။ ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်ဆိုတာ စာရွက်ပေါ်မှာပဲ ရေးလို့ မပြီးဘူးလေ။ လူမျိုးကြီးတခုဟာ အခွင့်အရေးကို နည်းယူနိုင်ရမယ်လေ။ ကျနော်တို့ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးငယ်လေးတွေရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကိုလည်း ဖော်ပေးနိုင်ရမယ်လေ။ ဒါမှလည်းပဲ နိုင်ငံကြီးသားပီသမှာပေါ့ဗျာ။ ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင်မဟုတ်ဘဲနဲ့ အနှစ်သာရရှိရှိ ပေးဖို့ လိုတယ်လေ။ လူမျိုးစုံပါနိုင်အောင် ၊ လူနည်းစုမို့ ချန်ထားခဲ့တာမျိုးမဖြစ်အောင် ၊ လူမျိုးကြီးမို့လို့ အကုန်လုံးကို သိမ်းကျုံးယူတာမျိုးမဖြစ်အောင် ၊ အမြင်ကြီးကြီးနဲ့ တာဝန်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဆုံးဖြတ်ကြရမှာပါ။\nမေး။ ။ အခုဆိုရင် ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီကပဲ နိုင်ငံ့ရဲ့အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရာထူးတွေကို သိမ်းကျုံးယူသွားပြီဆိုတော့ နိုင်ငံရေးပြဿနာ\nတွေ ဖြေရှင်းရာမှာ ဒီမိုကရက်တစ်အရပ်သားပါတီ ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ ဆောင်ရွက်နိုင်မှုက ဘယ်လောက်အထိ ရှိနိုင်ပါဦးမလဲ။\nဖြေ။ ။ ဒီလိုပါ။ ကျနော်တို့ မီးပွိုင့်တခုဖြတ်ရင် အနီကနေ အစိမ်းရောက်ပြီးမှ ဖြတ်လို့ရတာကိုး။ အနီကနေ အစိမ်းမရောက်ခင် အ ၀ါကလေး ဖြစ်နေချိန်မှာ စောင့်ကြရတာာကိုး။ ဆိုတော့ ကျနော်တို့က အ၀ါရောင်လေးကို စောင့်နေကြတာပါ။\nအေးလွင်ဖေါ်ကောင်လုပ်တဲ့ဦးခွန်ထွန်းဦးတို့ ဆွေးနွေးတာပဲရှိသေးတယ်။အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုပြီးနှစ်ရာနဲ့ ချီပြီးတောင်ထောင်ချထား\nမှာတော် တော်ကြီးကိုနဲ့ သွားခဲ့တယ်။၂၀၀၇သံဃာ့အရေးအခင်းကလည်းတနိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာမဖြစ်ခဲ့ဖူး။အမြတ်ကတော့လူငယ်\nထဲဖြစ်သွား ဖို့ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာကိုလဲစဉ်းစားကြစေချင်တယ်..စာတွေ့ နဲ့လက်တွေ့တခြားစီပါကိုအက်စစ်။ဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်း\nတယ်။။ အကြံကောင်းတွေရသလိုနံရံကိုခေါင်းနဲ့တိုက်ရဲသူတွေလည်းတဖွားဖွားပေါ်လာလို့ ပါ။ ။\nVoice of Burma Information Group Issue No.799, January 30, 2011\nEgypt Unrest (Day 11) Update News. -Burma Today -\nEgypt Unrest (Day 11) Update News.\nFDBebulletin_1_2011\nVoice of Burma Information Group Issue No.799, Jan...