Republishing the article : From Burma to Southport: Finding your way in an unfamiliar world - Chalkbeat Indiana\n
From Burma to Southport: Finding your way in an unfamiliar world

Shaina Cavazos, Chalkbeat Indiana
 <time>Apr 21, 6:01am EDT</time>
It never occurred to Elly Mawi that there were places whereaplastic card guaranteed you unlimited access to books.

For the two years she spent inaMalaysian refugee camp, school meantadirt floor without desks or chairs. She fled there from Burma,acountry wracked with civil war, after her father and grandmother were killed inacar accident. They had gone for medical care, which wasn’t available in their village.

Not until she arrived in New Bern, N.C., did Mawi discover libraries. A caseworker took Mawi and her sister, Htayni Sui, to get library cards.

“She told me I can borrow all the books I see for free,” Mawi said. “I could not believe it.”

At Southport High School, where 19-year-old Mawi will graduate third in her class, efforts to educate immigrant students have gone far beyond the academic skills they’ll need to graduate.

The school has also changed much about the way it operates to give children learning to speak English the tools they need to navigate their new worlds.

Books, in particular, made the difference for Mawi in learning English.

“If I were to measure me from my past to my present, and hopefully to the future, it’s amazing how far I have come,” she said. “All this is only possible firstly because of God, and then my mom and sister, but then because of my school.”

As difficult as Mawi’s journey sounds, many of her Southport classmates have traveled roads not so different.

 Data source: Indiana Department of Education
 Credits: Sarah Glen/Chalkbeat Since 2001, more than 2,000 refugees have enrolled in Perry Township schools. Most arrive with little knowledge of English, and many emigrate from Burma.

This year, almost 22 percent of Southport’s students are still learning English. Most are Chin,aBurmese ethnic minority, who are increasingly drawn by the school district’s reputation for serving them well.

That’sapoint of pride for Principal Barbara Brouwer, but it’s beenadifficult road that has irrevocably changed Southport.

“Once they enter, their clock starts as far as they have four years to graduate from high school,” Brouwer said.

A wake up callThe blaring fire alarm on an otherwise regular school day at Southport was notascheduled drill.

Students and teachers poured out onto the building’s grounds. But there wasn’tafire. No, they hadaprankster, Brouwer figured.

On the security tape wasagirl casually walking through the hallway, dragging her fingertips absentmindedly along the textured cinderblock wall. When they landed onafire alarm jutting out of the wall, her fingers gripped and pulled it.

She kept walking. Forafew seconds, nothing happened. Then sirens started shrieking.

Brouwer sent two police officers and the assistant principal to pull the girl from gym class. The girl was confused, but she knew she was in trouble. Only when she burst into tears did Brouwer realize what had happened.

The girl was Chin. She had no idea whatafire alarm was.

“We went, ‘Oh my goodness, we didn’t teach them,’” Brouwer said.

A school’s job goes beyond teaching children academic subjects. They also have to graduate ready to maneuver through the world they will live in. With the Burmese children, Brouwer realized, Southport was failing on that front.

“There’s still things that we learn every single day,” Brouwer said. “We’ve got to communicate and teach them what the rules are for school. This is OK, this is not OK.”

Since then, Southport has overhauled everything from orientation to the school to class schedules to better serve English language learners.

For example, immigrant students now often start in classes that are easier to manage withoutastrong grasp of English, such as gym, art and keyboarding. Classes that require lots of textbook reading, like biology or history, can come later.

Southport also developed “sheltered” English classes. They still incorporate all of Indiana’s English standards, but they use different readings that are easier for English language learners to understand.

It took time to find the best strategies.

“We made some mistakes, and we learned from those mistakes and have adapted,” Brouwer said. “But that’s the really good thing about it. When you havealot of people providing input, you can see where you made mistakes. … We grew as much as they did.”

Coming to AmericaWhen Mawi was about 13, her mother had enough of the turmoil. It was time to leave Burma.

Her mother held the family together working long hours, but it had takenatoll. Plus, the political situation in the Chin section of the country was not getting better.

“There are no human rights in my country, and especiallyalot of people get persecuted for religious reasons,” she said.

In 2008,aUnited Nations refugee agency helped the family escape to Malaysia.

Mawi discovered she loved to read while living in the refugee camp. Occasionally, she had an English lesson. It was Mawi’s first exposure to the language, and she tried to read as much as she could to prepare for her family’s upcoming trip to the United States.

In 2010, they made it.

But school in North Carolina was difficult. Mawi didn’t know English well enough to understand how to advocate for herself. A counselor advised her againstaharder math class because language learners had struggled with it in the past.

Things got better when they moved to Indiana.

Mawi’s English had improved, and she tested well enough to be in regular classes rather than those for English language learners. Finally, that meant she could enroll in the honors and Advanced Placement classes she was clamoring for.

“You don’t know sometimes without letting them try first how good they are,” Mawi said of kids like her who were new to English. “So they said, ‘You can give itatry first, and afteramonth you can drop it.’ So I was given those kinds of chances.”

Robert Scheer
Barbara Brouwer (middle), principal at Southport High School, congratulates Emily Sung (left) and fellow Burmese student Elly Mawi. They are both recipients ofaLilly Endowment Community Scholarship.

A bright future“Gifted Hands,” by Benjamin Carson, was the first nonfiction book Mawi finished on her own. It’s still her favorite.

It’s the story of Carson’s life, from growing up from poor in Detroit to becoming the director of pediatric neurosurgery at Johns Hopkins Hospital at age 33.

Mawi had to use English, Chin and Burmese dictionaries to make it to the end.

“I had to doalot of flipping after I readapage,” she said. “I had to flip my dictionary 10 times. It took me forever to finishabook.”

In Carson’s story, Mawi saw the poverty and pain of her own childhood andadream that matched her own: findingaway to use learning to help herself and others.

Mawi is trying to decide between pursuing math or medicine in college. Math would be easier, but medicine might be the way she could help people most.

If only her country had more doctors, she’s thought, her father and grandmother might not have had to risk the long trip to another city that cost them their lives.

“I feel like education is the most powerful weapon that I have that I can use to make change in my community for my people and for others,” Mawi said.

Life in Perry Township schools has been much better than her life in Burma, Malaysia and North Carolina, she said. Now, she has school friends, church friends andastrong community connection.

Mawi recently was talking withafriend, who is also Chin but now goes to college at Butler, when their conversation turned toward the future. The friend said she wanted to live in Perry Township as an adult so her kids could go to Southport High School, too.

Mawi agreed. She’s convinced something special is going on at her high school compared to the experiences of friends elsewhere.

“It’s not quite the same,” Mawi said. “We feel special here.”

Powered by TypeformThanks to LUNA for providing the translation for this series.

Desde Birmania hasta Southport: encontrando el camino en un mundo desconocidoElly Mawi encontró apoyo y aceptación – en el Municipio de Perry – que nunca había encontrado antesNunca se le ocurrióaElly Mawi que había lugares en donde una tarjeta de plástico te garantizaba acceso ilimitadoalibros.

Los dos años que ella pasó en un campamento de refugio en Malasia, la escuela significaba un piso sucio, sin mesas ni sillas. Ella voló para allá desde Birmania, un país sacudido por guerra civil, después de que su padre y abuela fallecieran en un accidente automovilístico. Habían ido para recibir atención médica, la cual no estaba disponible en su pueblo.

Hasta que llegóaNew Bern, Carolina del Norte, fue que Mawi descubrió las bibliotecas. Una trabajadora social llevóaMawi yasu hermana, Htayni Sui,aque obtuvieran una tarjeta de biblioteca.

“Ella me dijo que puedo pedir prestados todos los libros que veo, gratis. No lo podía creer,” dijo Mawi.

En la Preparatoria Southport, donde la chica Mawi de 19 años se graduará siendo la tercera en su clase, los esfuerzos para educaralos estudiantes inmigrantes han ido mucho más allá que las habilidades académicas que necesitaran para graduarse. La escuela también ha cambiado mucho acerca de la forma en que opera para darlesaniños aprendiendo inglés las herramientas necesarias para navegar sus nuevos mundos.

Los libros, en particular, hicieron la diferencia para Mawi en aprender inglés.

“Si me midiera de mi pasadoami presente, y talvezami futuro, es increíble que tan lejos he llegado, todo esto solo es posible primero que nada por Dios, y después por mi mama y hermana, pero después por mi escuela.”

Tan difícil como suena el trayecto de Mawi, muchos de sus compañeros de clase de Southport han viajado por caminos no tan diferentes.
Desde el 2001, más de 2,000 refugiados se han inscrito en las escuelas del Municipio de Perry. La mayoría llegaron con muy poco entendimiento al inglés, y muchos emigraron de Birmania.

Este año, casi el 22 por ciento de los estudiantes de Southport aún siguen aprendiendo inglés. La mayoría son Chin, una minoría étnica de Birmania, que son atraídos cada vez más por la reputación del distrito escolar por servirles bien.

Ese es un punto de orgullo para la Directora Barbara Brouwer, pero ha sido un camino difícil que cambiado irrevocablementeaSouthport.

“Una vez que entran, su reloj comienza ya que tiene cuatro años para graduarse de la preparatoria,” dijo Brouwer.

Una llamada de atenciónLa alarma de fuegoatodo volumen en un día regular de clases en Southport no era un simulacro. Los estudiantes y maestros salieronalas afueras de la escuela. Pero no había un fuego. No, había un bromista, Brouwer pensó.

En los tapes de seguridad estaba una chica caminando casualmente por el pasillo, distraídamente arrastrando sus dedos al contorno del bordo de la pared. Cuando sus dedos llegaronala alarma de incendios sobresaliendo de la pared, la agarró y la jaló.

Ella siguió caminando. Por unos segundos, nada sucedió. Después, las sirenas empezaronapitar.

Brouwer envióados oficiales de policía y el subdirectorasacarala chica de la clase de gimnasia. La chica estaba confundida, pero sabía que estaba en problemas. Hasta cuando se echóallorar, Brouwer se dio cuenta de lo que había sucedido.

La chica era Chin. Ella no tenía idea de lo que era una alarma de incendios.

“Dijimos, ‘Oh mi Dios, no les enseñamos,’” dijo Brouwer.

El trabajo de una escuela va más allá de enseñaralos niños las materias académicas. También tienen que graduarse listos para maniobraratravés del mundo que vanavivir. Con los niños birmanos, Brouwer se dio cuenta, la escuela Southport estaba fallando en ese frente.

“Todavía hay cosas que aprendemos todos los días”, dijo Brouwer. “Tenemos que comunicar y enseñarles cuáles son las reglas para la escuela. Esto está bien, esto no está bien”.

Desde entonces, Southport ha revisado todo, desde la orientaciónala escuela hasta los horarios de clase, para servir mejoralos estudiantes del idioma inglés.

Por ejemplo, los estudiantes inmigrantes ahora comienzan,amenudo, en las clases que son más fáciles de manejar sin un buen conocimiento de inglés, como el gimnasio, el arte y el teclado (piano). Las clases que requieren mucha lectura de libros de texto, como la biología o historia, pueden venir más tarde.
Southport también desarrolló clases de inglés “protegidos”. Todavía incorporan todos los estándares de inglés de Indiana, pero utilizan diferentes lecturas que son más fáciles de entender para los estudiantes del idioma inglés.

Tomó tiempo encontrar las mejores estrategias.

“Cometimos algunos errores, y hemos aprendido de esos errores y nos hemos adaptado”, dijo Brouwer. “Pero eso es lo realmente bueno de esto. Cuando usted tiene un montón de gente que proporciona su punto de vista, se puede ver donde se cometió errores. … Hemos crecido tanto como ellos lo hicieron”.

VeniraAméricaCuando Mawi tenía como 13 años, su madre ya estaba harta de
L tumulto. Era hora de irse de Birmania.

Su madre mantuvoasu familia trabajando horas largas, pero había hecho un daño. Además, la situación política en la sección Chin del país no estaba mejorando.

“No hay derechos humanos en mi país, y especialmente muchas personas son perseguidos por razones religiosas,” ella dijo.

En el 2008, una agencia de refugiados de las Naciones Unidas ayudóala familiaaescapar de Malasia.

Mawi descubrió que le encantaba leer mientras vivía en el campo de refugiados. De vez en cuando, ella tenía una lección de inglés. Fue la primera exposición de Mawiala lengua, que ella trató de leer lo más que pudo para prepararse para el próximo viajealos Estados Unidos de su familia.

En el 2010, lo lograron.

Pero la escuela en Carolina del Norte fue difícil. Mawi no sabía Inglés lo suficientemente bien como para entender cómo abogar por sí misma. Un consejero le aconsejó el no tomar una clase de matemáticas más difícil ya que estudiantes del idioma habían tenido problemas en el pasado.

Las cosas mejoraron cuando se mudaronaIndiana.

El inglés de Mawi mejoró, y sacó buenas calificaciones en clases regulares mejor que en clases para aprendices del idioma. Finalmente, eso quiso decir que se podía inscribir en las clases de honor y clases de Colocación Avanzada que tanto quería tomar.

“Muchas veces no sabes que tan buenos sean si no los dejas intentar,” dijo Mawi acerca de chicos como ella que eran nuevos al inglés. “Ellos dices, ‘inténtalo primero, y después de un mes lo puedes dejar.’ A mí me dieron ese tipo de oportunidades.”

Un futuro brillante“Manos Superdotadas,” por Benjamín Carson, fue el primero libro no-ficción que Mawi terminó por si sola. Aún sigue siendo su favorito.

Es la historia de la vida de Carson, desde como creció pobre en Detroit hasta convertirse en el director de neurocirugía pediátrica del Hospital Johns Hopkinsala edad de 33.

Mawi tuvo que usar diccionarios de inglés, Chin y Birmano para poder terminarlo.

Tuve que cambiar páginas después de que leía, tenía que cambiar de página en mi diccionario 10 veces. Me tomó mucho tiempo para poder terminar un libro,” ella dijo.

En la historia de Carson, Mawi vio la pobreza y el dolor de su propia infancia y un sueño que hacía juego con su propio: encontrar una manera de utilizar el aprendizaje para ayudarseasí misma yaotros.

Mawi está tratando de decidir entre perseguir las matemáticas o la medicina en la universidad. Las matemáticas serían más fácil, pero la medicina podría ser la forma en que podría ayudar másaotras personas.

Si sólo su país tuviera más médicos, ella pensó, su padre y su abuela no hubiera tenido que arriesgarse al largo viajeaotra ciudad que les costó la vida.

“Siento que la educación es el arma más poderosa que tengo que puedo usar para hacer un cambio en mi comunidad para mi gente y para los demás”, dijo Mawi.

La vida en las escuelas del municipio de Perry ha sido mucho mejor que su vida en Birmania, Malasia y Carolina del Norte, dijo. Ahora, ella tiene amigos en la escuela, amigos en la iglesia y una fuerte conexión con la comunidad.

Mawi recientemente estaba hablando con una amiga, que también es Chin pero ahora vaala universidad en Butler, cuando la conversación giró hacia el futuro. La amiga dijo que quería vivir en el municipio de Perry cuando fuera adulto para que sus hijos pudieran irala Preparatoria Southport, también.

Mawi estuvo de acuerdo. Está convencida de algo especial que está pasando en su escuela secundaria en comparación con las experiencias de amigos en otros lugares.

“No es lo mismo”, dijo Mawi. “Nos sentimos especial aquí.”

မြန်မာနိုင်ငံမှဆောက်ပို့ Southport သို့၊ မရင်းနီးသောကမ္ဘာထဲမှာလမ်းစရှာခြင်းအီလိုင် မွေး Elly Mawi က ဆောက်ပို့နှင့်ဖယ်ရီမြိ့အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေမှ လက်ခံကြိုဆိုမှုကို အရင်ဘယ်တုန်းကမှသူမကြုံခဲ့ဘူးပါအီလိုင်မွေး Elly Mawi အတွက် စာအုပ်များကိုကန့်သတ်ချက်မရှိယူသုံးနိုင်ရန် ပလပ်စတစ်ကဒ်ပြားကအာမခံချက်အဖြစ် အသုံးပြုတာကို ဘယ်နေရာမှာမှတွေ့မယ်လို့သူမထင်ခဲ့ဘူး။မလေးရှားနိုင်ငံဒုက္ခသည်စခန်းမှာနှစ်နှစ်နေခဲ့သည့်ကာလတွင် စာသင်ကျောင်းဆိုတာ စားပွဲထိုင်ခုံမရှိသောမြေအခင်းကိုဆိုပါသည်။ မတော်တဆယဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး သူ့အဖေနှင့်အဖွားဆုံးသွားသည့်နောက်ပိုင်း ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့်ပျက်စီးနေသောမြန်မာနိုင်ငံမှ ထွက်ပြေးပြီး အဲဒီနေရာကိုရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့က ဆေးကုရန်သွားကြသော်လည်း သူ့တို့ရွာမှာဆေးကုရန်ဘာမှမရှိပါ။

မွေးက နယူးဘန်းမြို့ မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားပြည်နယ်သို့ရောက်လာပြီးမှ စာကြည့်တိုက်ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူနှင့်သူ့အမဌေးနီစွီးတို့ ကို သူတို့ကိစ္စကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်သူကိစ်ဝါကါတယောက်က စာကြည့်တိုက်ကဒ်ပြားသွားယူရန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

“သူကစာအုပ်အားလုံးအခမဲ့ငှါးဖတ်လို့ရတယ်လို့ကျမကိုပြောတယ်” ဟု မွေးကဆိုပါသည်။ “ကျမမယုံနိုင်သလောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။”

ဆောက်ပို့အထက်တန်းကျောင်းမှာ၊ ဒီ ၁၉ နှစ်အရွယ်မွေးက တတိယအဆင့်ဖြင့်ကျောင်းအောင်သွားမည့်နေရာမှာ၊ ရွှေ့ပြောင်းဝင် ရောက်နေထိုင်သူကျောင်းသူကျောင်းသားများကို ကြိုးစားပြီးပညာသင်ပေးရာမှာ သူတို့ကျောင်းအောင်ရန်စာပေအတတ်ပညာ သာမက အများကြီးဆောင်ရွက်ပေးပါသည်။ စာသင်ကျောင်းလည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို အင်္ဂလိပ်စကားသင်နေသောကလေး များ၏ကမ္ဘာသစ်မှာလမ်းစရှာဖွေသွားလာရန် လိုအပ်သည့်အရာများကိုဆောင်ရွက်ပေးသည်။

အထူးသဖြင့် စာအုပ်များသည် မွေးအတွက်အင်္ဂလိပ်စာသင်ရာတွင်အကျိုးဖြစ်ထွန်းသည်။

“ကျမကိုယ်ကျမအတိတ်ကနေလက်ရှိ၊ အနာဂတ်ပါအပါ ပြန်ပြီးနှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျမဘယ်လောက်ခရီးရောက်နေပြီလဲဆို တာအံ့အားစရာပါပဲ” ဟု သူပြောပြပါသည်။ “ဒါတွေအားလုံးက ပထမအနေနဲ့ဘုရားသခင်ကြောင့်ဖြစ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ကျမရဲ့ အမေနဲ့အမတို့၊ နောက်ပြီး ကျမရဲ့ကျောင်းကြောင့်ဖြစ်လာတာ။”

မွေး၏ခရီးစဉ်ခက်ခဲသလို၊ ဆောက်ပို့ကျောင်းမှာ သူနှင့်အတူကျောင်းတက်ဖေါ်အတော်များများက ကျော်ဖြတ်သွားသည့်လမ်းများ သိပ်မကွာကြပါ။

၂၀၀၁ ခုနှစ်မှစပြီး ဖယ်ရီမြို့ဒေသစာသင်ကျောင်းများမှာ ဒုက္ခသည်အယောက်ပေါင်း ၂၀၀၀ ထက်ကျောင်းအမည်စာရင်းသွင်းထား သည်။ အများအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာအနည်းငယ်သာတတ်ပြီး အတော်များများက မြန်မာနိုင်ငံမှထွက်ခွာလာကြသည်။

ဒီနှစ်မှာ ဆောက်ပို့ကျောင်းသူကျောင်းသားများ၏ ၂၂ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး အင်္ဂလိပ်စာသင်နေကြသည်။ အများသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ တိုင်းရင်းသားလူအနည်းစုတစုဖြစ်သောချင်းလူမျိုးများဖြစ်ပြီး ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးဒေသက သူတို့ကိုကောင်းကောင်းအကျိုးဆောင် ရွက်ပေးသည်ဟုနာမည်ကောင်းရရှိသည့်အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိပါသည်။

အဲဒီနေရာဟာ ကျောင်းအုပ် ဘားဘရာ ဘရိုးဝါ Barbara Brouwer အတွက်ဂုဏ်ယူစရာနေရာဖြစ်သည်၊ သို့သော် ခက်ခဲ သည့်ခရီးတခုဖြစ်ပြီးစောက်ပို့ကိုအတည်တကျပြောင်းလဲခဲ့စေသည်။

“သူတို့ဝင်ရောက်တာနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းအောင်ဘို့လေးနှစ်အကြာလောက်ကတည်းက သူတို့၏ချိန်ကိုက်နာရီအလုပ်စလုပ် နေပြီး” ဟု ဘရိုးဝါကပြောပါသည်။

သတိပေးသံကျောင်းပုံမှန်တက်သည့်နေ့တနေ့မှာ မီးသတိပေးသံကျယ်လောက်စွာမြည်နေတာ ဆောက်ပို့ကျောင်းမှာရက်ချိန်းစီစဉ်သည့်လေ့ကျင့် မှုမဟုတ်ပါ။ ကျောင်းသူကျောင်းသားများနှင့်ဆရာဆရာမများသည် ကျောင်းအဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မြေပြင်ပေါ်မှာ ထွက်သွား ကြသည်။ သို့သော် မီးလောင်တာမတွေ့ရပါ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ တယောက်ယောက်ကနောက်ပြောင်ကျီစယ်တာဖြစ်မည်ဟု ဘရိုးဝါ ထင်ပါသည်။

လုံခြုံရေးတိတ်ခွေမှာ ကလေးမတယောက်က ကျောင်းတွင်းလူသွားလမ်းမှာရိုးရိုးလေးလမ်းလျှောက်ရင်း သူ့လက်ချောင်းများကိုသတိ မထားပဲအုပ်နံရံပေါ်မှာဆွဲသွားသည်။ နံရံပေါ်ရှိကျွန်ထွက်နေသာမီးသတိပေးခလှုပ်နှင့်ထိသည့်အခါမှာ သူ့လက်ချောက်များချိတ်မိပြီး ခလှုပ်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။

သူလမ်းဆက်လျှောက်သည်။ သုံးလေးစက်ကန့်အကြာမှာ ဘာမှမဖြစ်သေးပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမီးသတိပေးချက်ရုတ်တရက်စပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်ပါတော့သည်။

ဘရိုးဝါက လုံထိန်းရဲနှစ်ယောက်နှင့်လက်ထောက်ကျောင်းအုပ်ကိုပို့လိုက်ပြီး ထိုကလေးမကို အားကစားအတန်းမှခေါ်ထုတ်ခိုင်းလိုက် သည်။ ကလေးမကဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်ပြသနာတခုခုဖြစ်နေပြီးဆိုတာသူသိပါသည်။ သူစပြီးမျက်ရည်ကျသည့်အခါမှ ဘရိုးဝါက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာသိသွားသည်။

ကလေးမက ချင်းလူမျိုးဖြစ်ပါသည်။ မီးသတိပေးစက်ဆိုတာသူဘာမှမသိပါ။

“ကျမတို့က၊ ‘ဘုရားရေ၊ သူတို့ကိုမသင်ပေးရသေးဘူး’လို့ အဲလိုဖြစ်သွားတယ်” ဟုဘရိုးဝါကပြောပါသည်။

စာသင်ကျောင်း၏အလုပ်က ကလေးများ၏ကျောင်းဘာသာရပ်များထက်ပိုပြီးလုပ်ရပါသည်။ သူတို့နေထိုင်မည့်ကမ္ဘာထဲမှာလမ်းစရှာ သွားလာနိုင်ရန်အတွက်အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး ကျာင်းအောင်ရန်လည်းလိုပါသည်။ မြန်မာကလေးများနှင့်ပတ်သက်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ ဆောက်ပို့ကရှုံးနိမ့်နေသည်ဟု ဘရိုးဝါသတိပြုမိသည်။

“နေ့တိုင်းလိုလိုကျမတို့သင်ခန်းစာယူစရာရှိနေသေးတယ်” ဟု ဘရိုးဝါကပြောပါသည်။ “သူတို့နှင့်ဆက်သွယ်စကားပြောပြီး ကျောင်းအတွက်ဘာစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများရှိလဲဆိုတာ ဒါရတယ်၊ ဒါမရဘူး၊ သင်ပေးရတယ်။”

အဲဒီကတည်းကစပြီး၊ ဆောက်ပို့ကျောင်းက ကြိုဆိုမိတ်ဆက်ခြင်းနှင့်အတန်းအချိန်ဇယားကအစ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားသင်ယူသူ များအတွက်ပိုပြီးအကျိုးဖြစ်အောင် အားလုံးလိုလိုပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။

ဥပမာ ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်နေထိုင်သူကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် သူတို့စယူမည့်အတန်းများဟာ နည်းနည်းလွယ်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာများများသင်စရာမလိုအပ်သည့် ဥပမာ အားကစား၊ အနုပညာ၊ စာနှိပ်စာရိုက် စသည့်အတန်းများဖြစ်ကြသည်။ ဇီ၀ဗေ ဒသို့မဟုတ်သမိုင်းလိုစာများများဖတ်ရန်လိုအပ်သည့်အတန်းများကို နောက်မှယူရပါသည်။

ဆောက်ပို့အနေဖြင့် “အကာအကွယ်ပေး”အင်္ဂလိပ်စာအတန်းများစီစဉ်ပေးသည်။ အင်ဒီယားနားပြည်နယ်၏အင်္ဂလိပ်စာအဆင့်ရှိ သည်၊ သို့သော် အင်္ဂလိပ်စာသင်သူများအတွက်ဖတ်ရလွယ်မည့်စာအုပ်မျိုးအသုံးပြုသည်။

အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အချိန်ကြာပါသည်။

“ကျမတို့က အမှားအချို့လုပ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့အဲဒီအမှားတွေထဲမှသင်ခန်းစာယူပြီးအလိုက်သင့်ပြောင်းလဲမှုလုပ်တယ်” ဟု ဘရိုးဝါ ကပြောပါသည်။ “ဒါမေမဲ့ အဲဒါကတမျိုးကောင်းပါတယ်။ လူအတော်များများမှကျိုးစားဆောင်ရွက်သည့်အချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ အမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတတွေရမယ်၊ သူတို့ကြီးပြင်းလာသလိုလိုကျမတို့လည်းရင့်ကျက်လာခဲ့တယ်။”

အမေရိကိုလာရခြင်းမွေးအသက် ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာ သူ့အမေက၀ရုံန်းသုံးကားအခြေအနေမျိုးစုံနှင့်တွေ့ကြုံခဲ့ရတာကြာပြီး။ မြန်မာနိုင်ငံမှထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပါပြီး။

သူ့အမေက မိသားစုတစုတစည်းထဲထားရန်အတွက် အလုပ်အချိန်ကြာကြာပိုလုပ်သည်။ သို့သော်ဆုံးရှုံးမှုများနှင့်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ချင်းလူမျိုးဘက်ပိုင်းကနိုင်ငံရေးအခြေအနေလည်း မကောင်းလာပါဘူး။

“ကျမတို့နိုင်ငံမှာ လူ့အခွင့်အရေးဆိုတာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ အထူးသဖြင့်ဘာသာရေးကိစ္စကြောင့် လူအတော်များများက နှိပ်စက် ညှဉ်းပန်းမှုခံရတယ်” ဟုသူပြောပြပါသည်။

၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ ကုလသမဂ္ဂဒုက္ခသည်ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်းအဖွဲ့က မိသားစုများကို မလေးရှားနိုင်ငံသို့ထွက်ပြေးရန်ကူညီပေးခဲ့ သည်။

မွေးကဒုက္ခသည်စခန်းထဲမှာနေသည့်အချိန်မှာ စာဖတ်ခြင်းကိုကြိုက်နှစ်သက်တာတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တခါတရံအင်္ဂလိပ်စာသင်ရသည်။ မွေးအတွက်အဲဒီဘာသာစကားနှင့်ပထမဆုံးတခါထိတွေ့မှုဖြစ်သည့်အတွက် သူ့မိသားစုအမေရိကကိုသွားရန်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် တတ်နိုင်သလောက်စာဖတ်ခဲ့သည်။

၂၀၁၀ ခုနှစ်မှာ သူတို့ရောက်လာသည်။

သို့သော် မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားမှာရှိသောစာသင်ကျောင်းကခက်ခဲသည်။ မွေးက သူ့အတွက်သူကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရန်အင်္ဂလိပ် စကားသိပ်နားမလည်သေးပါ။ ကျောင်းအကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က လွန်ခဲ့သည့်အချိန်မှာဘာသာစကားသင်ရသူအတွက်ခက်ခဲလို့ သူ့ကို ပိုခက်ခဲသည့်သင်္ချာအတန်းမယူရန်အကြံပေးခဲ့သည်။

အင်ဒီယားနားပြည်နယ်သို့ပြောင်းလာသည့်အခါ အခြေအနေပိုကောင်းလာပါသည်။

မွေး၏အင်္ဂလိပ်စာပိုကောင်းလာပြီး အင်္ဂလိပ်စာသင်သူများတက်သည့်အတန်းမှာတက်မည့်အစား သူ့စာမေးပွဲရလဒ်အရ ပုံမှန်အ တန်းများမှာတက်လို့ရပြီး။ နောက်ဆုံးမှာ သူတက်ချင်လှသည့်ဂုဏ်ထူးနှင့်အဆင့်မြင့်အတန်းများမှာသူတက်ရန်စာရင်းသွင်းလို့ရပြီး။

“သူတို့ကိုမလုပ်ကြည့်ခိုင်းပဲသူတို့ဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာသူတို့တခါတရံမသိရပါ” ဟု မွေးက အင်္ဂလိပ်စာသင်နေသည့် ကလေးများနှင့်ပတ်သက်ပြီးပြောပါသည်။ “သူတို့ပြောပြတယ် ‘ပထမစမ်းယူကြည့်ပါ၊ ပြီးတော့ တလနောက်ပိုင်းမှာရပ်လိုက်လို့ရ တယ်’ အဲလိုအခွင့်အရေးမျိုးကိုကျမလဲရရှိခဲ့ပါတယ်။”

အနာဂါတ်ကောင်းဘင်းဂျမင် ကာရ်စန် Benjamin Carson ရေးထားသည့် “အစွမ်းအစရှိသောလက်များ” ဆိုသည့်စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်မဟုတ် သောစာအုပ်ကို သူကိုယ်တိုင်အပြီးဖတ်ခဲ့သည့်ပထမစာအုပ်တအုပ်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်အကြိုက်ဆုံးစာအုပ်ဖြစ်နေသေးသည်။

အဲဒါဟာ ကာရ်စန်၏ဘ၀အကြောင်းဖြစ်သည်၊ ဒီထရွိုင်းမြို့မှာဆင်းရဲစွာကြီးပြင်းလာရသည့်အကြောင်းမှစပြီး အသက် ၃၃နှစ်အရွယ်၌ ဂျွန်ဟော့ဖ်ခင်ဆေးရုံမှာ ကလေးသူငယ်အထူးကုဦးနှောက်အာရုံကြောဆိုင်ရာခွဲစိတ်ကုသမှုညွန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာသည့်အကြောင်းဖြစ်သည်။

စာအဆုံးထိဖတ်ရန်အတွက် မွေးက အင်္ဂလိပ်၊ မြန်မာ၊ ချင်း ဘာသာစကားအဘိဓာန်များကိုအသုံးပြုခဲ့ရသည်။

“ကျမစာတမျက်နှာဖတ်ပြီးရင် စာရွက်တွေတော်တော်လေးလှန်ရတယ်” ဟု သူပြောသည်။ “အဘိဓာန်ကို ၁၀ ခါလောက်လှန်ရ တယ်၊ စာအုပ်တအုပ်ပြီးဘို့အတွက်တော်တော်ကြာတယ်။”

ကာရ်စန်၏အကြောင်းထဲမှာ၊ မွေးအတွက် သူငယ်ရွယ်စဉ်က ဆင်းရဲမှု နာကျင်မှုနှင့်သူ့အိပ်မက်များ နှင့်ထပ်တူဖြစ်သည့်အိပ်မက်များ ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်၊ သင်ကြားမှုကိုအသုံးပြုရန်လမ်းရှာပြီးကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှင့်အခြားသူများကို ကူညီရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

မွေးအနေဖြင့် တက္ကသိုလ်မှာသင်္ချာဘာသာသို့မဟုတ်ဆေးဘာသာရပ်နှစ်ခုထဲကတခုရွေးရန်ဆုံးဖြတ်နေသည်။ သင်္ချာကပိုလွယ်မည်၊ သို့သော်ဆေးဘာသာရပ်ကအခြားသူများကိုအများဆုံးကူညီလို့ရမည်။

သူ့နိုင်ငံမှာ ဆရာဝန်ပိုရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခြားမြို့သို့ခရီးဝေးသွားပြီး သူ့အဖေနှင့်အဖွားအသက်ဆုံးရှုံးရလောက်သည့်အထိ အန္တရယ် မရှိခဲ့ဘူးဟုသူစဉ်းစားခဲ့သည်။

“ကျမအတွက်ပညာရေးဆိုတာ ကျမမှာရှိတဲ့အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက်ဖြစ်ပြီး ကျမလူစုအသိုင်းအဝိုင်း ကျမလူမျိုးနှင့်အခြားသူ များအတွက် သုံးလို့ရတဲ့အရာဖြစ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု မွေးကပြောပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၊ မလေးရှားနိုင်ငံ၊ မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားပြည်နယ်မှာထက် ဖယ်ရီမြို့ဒေသရှိကျောင်းများမှာ နေရတာပိုကောင်းသည်ဟု သူပြောပြခဲ့သည်။ အခုမှာ စာသင်ကျောင်းကသူငယ်ချင်း၊ ဘုရားကျောင်းကသူငယ်ချင်းနှင့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းနှင့်သန်မာသောဆက် နွယ်မှုများရှိပြီး။

မကြာသေးခင်က ဘတ်လာ Butler မှာတက္ကသိုလ်တက်နေသည့်သူငယ်ချင်း ချင်းလူမျိုးတယောက်နှင့်သူစကားပြောခဲ့သည်။ အနာဂါတ်အကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီးစကားပြောဖြစ်သည့်အခါမှာ သူ့သူငယ်ချင်းက သူအသက်ကြီးလာလျှင် ဖယ်ရီမြို့အုပ်ချုပ်ရေး နယ်မြေမှာနေချင်ပြီး သူ့ကလေးများလည်းဆောက်ပို့အထက်တန်းကျောင်းမှာတက်နိုင်မည်ဟု ပြောကြပါသည်။

မွေးသဘောတူပါသည်။ အခြားနေရာကမိတ်ဆွေများ၏အတွေ့အကြုံများနှင့်ယဉ်ကြည့်လျှင် သူ့အထက်တန်းကျောင်းမှာ ထူးခြား သည့်အရာတခုခုရှိနေသည်ဟုသူယုံကြည်သည်။

“သိပ်မတူဘူး” မွေးကပြောသည်။ “ဒီမှာကျမတို့ထူးခြားမှုရှိတယ်လို့ခံစားရတယ်။”

Chalkbeat isanonprofit news site covering educational change in public schools.
 <link rel="canonical" href="https://in.chalkbeat.org/2015/4/21/21111728/from-burma-to-southport-finding-your-way-in-an-unfamiliar-world" /> \nFrom Burma to Southport: Finding your way in an unfamiliar world Shaina Cavazos, Chalkbeat Indiana Apr 21, 6:01am EDT It never occurred to Elly Mawi that there were places whereaplastic card guaranteed you unlimited access to books. For the two years she spent inaMalaysian refugee camp, school meantadirt floor without desks or chairs. She fled there from Burma,acountry wracked with civil war, after her father and grandmother were killed inacar accident. They had gone for medical care, which wasn’t available in their village. Not until she arrived in New Bern, N.C., did Mawi discover libraries. A caseworker took Mawi and her sister, Htayni Sui, to get library cards. “She told me I can borrow all the books I see for free,” Mawi said. “I could not believe it.” At Southport High School, where 19-year-old Mawi will graduate third in her class, efforts to educate immigrant students have gone far beyond the academic skills they’ll need to graduate. The school has also changed much about the way it operates to give children learning to speak English the tools they need to navigate their new worlds. Books, in particular, made the difference for Mawi in learning English. “If I were to measure me from my past to my present, and hopefully to the future, it’s amazing how far I have come,” she said. “All this is only possible firstly because of God, and then my mom and sister, but then because of my school.” As difficult as Mawi’s journey sounds, many of her Southport classmates have traveled roads not so different. Data source: Indiana Department of Education Credits: Sarah Glen/Chalkbeat Since 2001, more than 2,000 refugees have enrolled in Perry Township schools. Most arrive with little knowledge of English, and many emigrate from Burma. This year, almost 22 percent of Southport’s students are still learning English. Most are Chin,aBurmese ethnic minority, who are increasingly drawn by the school district’s reputation for serving them well. That’sapoint of pride for Principal Barbara Brouwer, but it’s beenadifficult road that has irrevocably changed Southport. “Once they enter, their clock starts as far as they have four years to graduate from high school,” Brouwer said. A wake up call The blaring fire alarm on an otherwise regular school day at Southport was notascheduled drill. Students and teachers poured out onto the building’s grounds. But there wasn’tafire. No, they hadaprankster, Brouwer figured. On the security tape wasagirl casually walking through the hallway, dragging her fingertips absentmindedly along the textured cinderblock wall. When they landed onafire alarm jutting out of the wall, her fingers gripped and pulled it. She kept walking. Forafew seconds, nothing happened. Then sirens started shrieking. Brouwer sent two police officers and the assistant principal to pull the girl from gym class. The girl was confused, but she knew she was in trouble. Only when she burst into tears did Brouwer realize what had happened. The girl was Chin. She had no idea whatafire alarm was. [media : https://cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_asset/file/19839954/seriespromo.jpg] “We went, ‘Oh my goodness, we didn’t teach them,’” Brouwer said. A school’s job goes beyond teaching children academic subjects. They also have to graduate ready to maneuver through the world they will live in. With the Burmese children, Brouwer realized, Southport was failing on that front. “There’s still things that we learn every single day,” Brouwer said. “We’ve got to communicate and teach them what the rules are for school. This is OK, this is not OK.” Since then, Southport has overhauled everything from orientation to the school to class schedules to better serve English language learners. For example, immigrant students now often start in classes that are easier to manage withoutastrong grasp of English, such as gym, art and keyboarding. Classes that require lots of textbook reading, like biology or history, can come later. Southport also developed “sheltered” English classes. They still incorporate all of Indiana’s English standards, but they use different readings that are easier for English language learners to understand. It took time to find the best strategies. “We made some mistakes, and we learned from those mistakes and have adapted,” Brouwer said. “But that’s the really good thing about it. When you havealot of people providing input, you can see where you made mistakes. … We grew as much as they did.” Coming to America When Mawi was about 13, her mother had enough of the turmoil. It was time to leave Burma. Her mother held the family together working long hours, but it had takenatoll. Plus, the political situation in the Chin section of the country was not getting better. “There are no human rights in my country, and especiallyalot of people get persecuted for religious reasons,” she said. In 2008,aUnited Nations refugee agency helped the family escape to Malaysia. Mawi discovered she loved to read while living in the refugee camp. Occasionally, she had an English lesson. It was Mawi’s first exposure to the language, and she tried to read as much as she could to prepare for her family’s upcoming trip to the United States. In 2010, they made it. But school in North Carolina was difficult. Mawi didn’t know English well enough to understand how to advocate for herself. A counselor advised her againstaharder math class because language learners had struggled with it in the past. Things got better when they moved to Indiana. Mawi’s English had improved, and she tested well enough to be in regular classes rather than those for English language learners. Finally, that meant she could enroll in the honors and Advanced Placement classes she was clamoring for. “You don’t know sometimes without letting them try first how good they are,” Mawi said of kids like her who were new to English. “So they said, ‘You can give itatry first, and afteramonth you can drop it.’ So I was given those kinds of chances.” [media : https://cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_asset/file/19844766/inidc5_6k310dgwfao7y7x037s_original.jpg] A bright future “Gifted Hands,” by Benjamin Carson, was the first nonfiction book Mawi finished on her own. It’s still her favorite. It’s the story of Carson’s life, from growing up from poor in Detroit to becoming the director of pediatric neurosurgery at Johns Hopkins Hospital at age 33. Mawi had to use English, Chin and Burmese dictionaries to make it to the end. “I had to doalot of flipping after I readapage,” she said. “I had to flip my dictionary 10 times. It took me forever to finishabook.” In Carson’s story, Mawi saw the poverty and pain of her own childhood andadream that matched her own: findingaway to use learning to help herself and others. Mawi is trying to decide between pursuing math or medicine in college. Math would be easier, but medicine might be the way she could help people most. If only her country had more doctors, she’s thought, her father and grandmother might not have had to risk the long trip to another city that cost them their lives. “I feel like education is the most powerful weapon that I have that I can use to make change in my community for my people and for others,” Mawi said. Life in Perry Township schools has been much better than her life in Burma, Malaysia and North Carolina, she said. Now, she has school friends, church friends andastrong community connection. Mawi recently was talking withafriend, who is also Chin but now goes to college at Butler, when their conversation turned toward the future. The friend said she wanted to live in Perry Township as an adult so her kids could go to Southport High School, too. Mawi agreed. She’s convinced something special is going on at her high school compared to the experiences of friends elsewhere. “It’s not quite the same,” Mawi said. “We feel special here.” Powered by TypeformThanks to LUNA for providing the translation for this series. [media : https://cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_asset/file/19839960/luna.jpg] Desde Birmania hasta Southport: encontrando el camino en un mundo desconocido Elly Mawi encontró apoyo y aceptación – en el Municipio de Perry – que nunca había encontrado antes Nunca se le ocurrióaElly Mawi que había lugares en donde una tarjeta de plástico te garantizaba acceso ilimitadoalibros. Los dos años que ella pasó en un campamento de refugio en Malasia, la escuela significaba un piso sucio, sin mesas ni sillas. Ella voló para allá desde Birmania, un país sacudido por guerra civil, después de que su padre y abuela fallecieran en un accidente automovilístico. Habían ido para recibir atención médica, la cual no estaba disponible en su pueblo. Hasta que llegóaNew Bern, Carolina del Norte, fue que Mawi descubrió las bibliotecas. Una trabajadora social llevóaMawi yasu hermana, Htayni Sui,aque obtuvieran una tarjeta de biblioteca. “Ella me dijo que puedo pedir prestados todos los libros que veo, gratis. No lo podía creer,” dijo Mawi. En la Preparatoria Southport, donde la chica Mawi de 19 años se graduará siendo la tercera en su clase, los esfuerzos para educaralos estudiantes inmigrantes han ido mucho más allá que las habilidades académicas que necesitaran para graduarse. La escuela también ha cambiado mucho acerca de la forma en que opera para darlesaniños aprendiendo inglés las herramientas necesarias para navegar sus nuevos mundos. Los libros, en particular, hicieron la diferencia para Mawi en aprender inglés. “Si me midiera de mi pasadoami presente, y talvezami futuro, es increíble que tan lejos he llegado, todo esto solo es posible primero que nada por Dios, y después por mi mama y hermana, pero después por mi escuela.” Tan difícil como suena el trayecto de Mawi, muchos de sus compañeros de clase de Southport han viajado por caminos no tan diferentes. Desde el 2001, más de 2,000 refugiados se han inscrito en las escuelas del Municipio de Perry. La mayoría llegaron con muy poco entendimiento al inglés, y muchos emigraron de Birmania. Este año, casi el 22 por ciento de los estudiantes de Southport aún siguen aprendiendo inglés. La mayoría son Chin, una minoría étnica de Birmania, que son atraídos cada vez más por la reputación del distrito escolar por servirles bien. Ese es un punto de orgullo para la Directora Barbara Brouwer, pero ha sido un camino difícil que cambiado irrevocablementeaSouthport. “Una vez que entran, su reloj comienza ya que tiene cuatro años para graduarse de la preparatoria,” dijo Brouwer. Una llamada de atención La alarma de fuegoatodo volumen en un día regular de clases en Southport no era un simulacro. Los estudiantes y maestros salieronalas afueras de la escuela. Pero no había un fuego. No, había un bromista, Brouwer pensó. En los tapes de seguridad estaba una chica caminando casualmente por el pasillo, distraídamente arrastrando sus dedos al contorno del bordo de la pared. Cuando sus dedos llegaronala alarma de incendios sobresaliendo de la pared, la agarró y la jaló. Ella siguió caminando. Por unos segundos, nada sucedió. Después, las sirenas empezaronapitar. Brouwer envióados oficiales de policía y el subdirectorasacarala chica de la clase de gimnasia. La chica estaba confundida, pero sabía que estaba en problemas. Hasta cuando se echóallorar, Brouwer se dio cuenta de lo que había sucedido. La chica era Chin. Ella no tenía idea de lo que era una alarma de incendios. “Dijimos, ‘Oh mi Dios, no les enseñamos,’” dijo Brouwer. El trabajo de una escuela va más allá de enseñaralos niños las materias académicas. También tienen que graduarse listos para maniobraratravés del mundo que vanavivir. Con los niños birmanos, Brouwer se dio cuenta, la escuela Southport estaba fallando en ese frente. “Todavía hay cosas que aprendemos todos los días”, dijo Brouwer. “Tenemos que comunicar y enseñarles cuáles son las reglas para la escuela. Esto está bien, esto no está bien”. Desde entonces, Southport ha revisado todo, desde la orientaciónala escuela hasta los horarios de clase, para servir mejoralos estudiantes del idioma inglés. Por ejemplo, los estudiantes inmigrantes ahora comienzan,amenudo, en las clases que son más fáciles de manejar sin un buen conocimiento de inglés, como el gimnasio, el arte y el teclado (piano). Las clases que requieren mucha lectura de libros de texto, como la biología o historia, pueden venir más tarde. Southport también desarrolló clases de inglés “protegidos”. Todavía incorporan todos los estándares de inglés de Indiana, pero utilizan diferentes lecturas que son más fáciles de entender para los estudiantes del idioma inglés. Tomó tiempo encontrar las mejores estrategias. “Cometimos algunos errores, y hemos aprendido de esos errores y nos hemos adaptado”, dijo Brouwer. “Pero eso es lo realmente bueno de esto. Cuando usted tiene un montón de gente que proporciona su punto de vista, se puede ver donde se cometió errores. … Hemos crecido tanto como ellos lo hicieron”. VeniraAmérica Cuando Mawi tenía como 13 años, su madre ya estaba harta de L tumulto. Era hora de irse de Birmania. Su madre mantuvoasu familia trabajando horas largas, pero había hecho un daño. Además, la situación política en la sección Chin del país no estaba mejorando. “No hay derechos humanos en mi país, y especialmente muchas personas son perseguidos por razones religiosas,” ella dijo. En el 2008, una agencia de refugiados de las Naciones Unidas ayudóala familiaaescapar de Malasia. Mawi descubrió que le encantaba leer mientras vivía en el campo de refugiados. De vez en cuando, ella tenía una lección de inglés. Fue la primera exposición de Mawiala lengua, que ella trató de leer lo más que pudo para prepararse para el próximo viajealos Estados Unidos de su familia. En el 2010, lo lograron. Pero la escuela en Carolina del Norte fue difícil. Mawi no sabía Inglés lo suficientemente bien como para entender cómo abogar por sí misma. Un consejero le aconsejó el no tomar una clase de matemáticas más difícil ya que estudiantes del idioma habían tenido problemas en el pasado. Las cosas mejoraron cuando se mudaronaIndiana. El inglés de Mawi mejoró, y sacó buenas calificaciones en clases regulares mejor que en clases para aprendices del idioma. Finalmente, eso quiso decir que se podía inscribir en las clases de honor y clases de Colocación Avanzada que tanto quería tomar. “Muchas veces no sabes que tan buenos sean si no los dejas intentar,” dijo Mawi acerca de chicos como ella que eran nuevos al inglés. “Ellos dices, ‘inténtalo primero, y después de un mes lo puedes dejar.’ A mí me dieron ese tipo de oportunidades.” Un futuro brillante “Manos Superdotadas,” por Benjamín Carson, fue el primero libro no-ficción que Mawi terminó por si sola. Aún sigue siendo su favorito. Es la historia de la vida de Carson, desde como creció pobre en Detroit hasta convertirse en el director de neurocirugía pediátrica del Hospital Johns Hopkinsala edad de 33. Mawi tuvo que usar diccionarios de inglés, Chin y Birmano para poder terminarlo. Tuve que cambiar páginas después de que leía, tenía que cambiar de página en mi diccionario 10 veces. Me tomó mucho tiempo para poder terminar un libro,” ella dijo. En la historia de Carson, Mawi vio la pobreza y el dolor de su propia infancia y un sueño que hacía juego con su propio: encontrar una manera de utilizar el aprendizaje para ayudarseasí misma yaotros. Mawi está tratando de decidir entre perseguir las matemáticas o la medicina en la universidad. Las matemáticas serían más fácil, pero la medicina podría ser la forma en que podría ayudar másaotras personas. Si sólo su país tuviera más médicos, ella pensó, su padre y su abuela no hubiera tenido que arriesgarse al largo viajeaotra ciudad que les costó la vida. “Siento que la educación es el arma más poderosa que tengo que puedo usar para hacer un cambio en mi comunidad para mi gente y para los demás”, dijo Mawi. La vida en las escuelas del municipio de Perry ha sido mucho mejor que su vida en Birmania, Malasia y Carolina del Norte, dijo. Ahora, ella tiene amigos en la escuela, amigos en la iglesia y una fuerte conexión con la comunidad. Mawi recientemente estaba hablando con una amiga, que también es Chin pero ahora vaala universidad en Butler, cuando la conversación giró hacia el futuro. La amiga dijo que quería vivir en el municipio de Perry cuando fuera adulto para que sus hijos pudieran irala Preparatoria Southport, también. Mawi estuvo de acuerdo. Está convencida de algo especial que está pasando en su escuela secundaria en comparación con las experiencias de amigos en otros lugares. “No es lo mismo”, dijo Mawi. “Nos sentimos especial aquí.” မြန်မာနိုင်ငံမှဆောက်ပို့ Southport သို့၊ မရင်းနီးသောကမ္ဘာထဲမှာလမ်းစရှာခြင်း အီလိုင် မွေး Elly Mawi က ဆောက်ပို့နှင့်ဖယ်ရီမြိ့အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေမှ လက်ခံကြိုဆိုမှုကို အရင်ဘယ်တုန်းကမှသူမကြုံခဲ့ဘူးပါ အီလိုင်မွေး Elly Mawi အတွက် စာအုပ်များကိုကန့်သတ်ချက်မရှိယူသုံးနိုင်ရန် ပလပ်စတစ်ကဒ်ပြားကအာမခံချက်အဖြစ် အသုံးပြုတာကို ဘယ်နေရာမှာမှတွေ့မယ်လို့သူမထင်ခဲ့ဘူး။မလေးရှားနိုင်ငံဒုက္ခသည်စခန်းမှာနှစ်နှစ်နေခဲ့သည့်ကာလတွင် စာသင်ကျောင်းဆိုတာ စားပွဲထိုင်ခုံမရှိသောမြေအခင်းကိုဆိုပါသည်။ မတော်တဆယဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး သူ့အဖေနှင့်အဖွားဆုံးသွားသည့်နောက်ပိုင်း ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့်ပျက်စီးနေသောမြန်မာနိုင်ငံမှ ထွက်ပြေးပြီး အဲဒီနေရာကိုရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့က ဆေးကုရန်သွားကြသော်လည်း သူ့တို့ရွာမှာဆေးကုရန်ဘာမှမရှိပါ။ မွေးက နယူးဘန်းမြို့ မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားပြည်နယ်သို့ရောက်လာပြီးမှ စာကြည့်တိုက်ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူနှင့်သူ့အမဌေးနီစွီးတို့ ကို သူတို့ကိစ္စကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်သူကိစ်ဝါကါတယောက်က စာကြည့်တိုက်ကဒ်ပြားသွားယူရန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ “သူကစာအုပ်အားလုံးအခမဲ့ငှါးဖတ်လို့ရတယ်လို့ကျမကိုပြောတယ်” ဟု မွေးကဆိုပါသည်။ “ကျမမယုံနိုင်သလောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။” ဆောက်ပို့အထက်တန်းကျောင်းမှာ၊ ဒီ ၁၉ နှစ်အရွယ်မွေးက တတိယအဆင့်ဖြင့်ကျောင်းအောင်သွားမည့်နေရာမှာ၊ ရွှေ့ပြောင်းဝင် ရောက်နေထိုင်သူကျောင်းသူကျောင်းသားများကို ကြိုးစားပြီးပညာသင်ပေးရာမှာ သူတို့ကျောင်းအောင်ရန်စာပေအတတ်ပညာ သာမက အများကြီးဆောင်ရွက်ပေးပါသည်။ စာသင်ကျောင်းလည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို အင်္ဂလိပ်စကားသင်နေသောကလေး များ၏ကမ္ဘာသစ်မှာလမ်းစရှာဖွေသွားလာရန် လိုအပ်သည့်အရာများကိုဆောင်ရွက်ပေးသည်။ အထူးသဖြင့် စာအုပ်များသည် မွေးအတွက်အင်္ဂလိပ်စာသင်ရာတွင်အကျိုးဖြစ်ထွန်းသည်။ “ကျမကိုယ်ကျမအတိတ်ကနေလက်ရှိ၊ အနာဂတ်ပါအပါ ပြန်ပြီးနှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျမဘယ်လောက်ခရီးရောက်နေပြီလဲဆို တာအံ့အားစရာပါပဲ” ဟု သူပြောပြပါသည်။ “ဒါတွေအားလုံးက ပထမအနေနဲ့ဘုရားသခင်ကြောင့်ဖြစ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ကျမရဲ့ အမေနဲ့အမတို့၊ နောက်ပြီး ကျမရဲ့ကျောင်းကြောင့်ဖြစ်လာတာ။” မွေး၏ခရီးစဉ်ခက်ခဲသလို၊ ဆောက်ပို့ကျောင်းမှာ သူနှင့်အတူကျောင်းတက်ဖေါ်အတော်များများက ကျော်ဖြတ်သွားသည့်လမ်းများ သိပ်မကွာကြပါ။ ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှစပြီး ဖယ်ရီမြို့ဒေသစာသင်ကျောင်းများမှာ ဒုက္ခသည်အယောက်ပေါင်း ၂၀၀၀ ထက်ကျောင်းအမည်စာရင်းသွင်းထား သည်။ အများအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာအနည်းငယ်သာတတ်ပြီး အတော်များများက မြန်မာနိုင်ငံမှထွက်ခွာလာကြသည်။ ဒီနှစ်မှာ ဆောက်ပို့ကျောင်းသူကျောင်းသားများ၏ ၂၂ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး အင်္ဂလိပ်စာသင်နေကြသည်။ အများသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ တိုင်းရင်းသားလူအနည်းစုတစုဖြစ်သောချင်းလူမျိုးများဖြစ်ပြီး ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးဒေသက သူတို့ကိုကောင်းကောင်းအကျိုးဆောင် ရွက်ပေးသည်ဟုနာမည်ကောင်းရရှိသည့်အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိပါသည်။ အဲဒီနေရာဟာ ကျောင်းအုပ် ဘားဘရာ ဘရိုးဝါ Barbara Brouwer အတွက်ဂုဏ်ယူစရာနေရာဖြစ်သည်၊ သို့သော် ခက်ခဲ သည့်ခရီးတခုဖြစ်ပြီးစောက်ပို့ကိုအတည်တကျပြောင်းလဲခဲ့စေသည်။ “သူတို့ဝင်ရောက်တာနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းအောင်ဘို့လေးနှစ်အကြာလောက်ကတည်းက သူတို့၏ချိန်ကိုက်နာရီအလုပ်စလုပ် နေပြီး” ဟု ဘရိုးဝါကပြောပါသည်။ သတိပေးသံ ကျောင်းပုံမှန်တက်သည့်နေ့တနေ့မှာ မီးသတိပေးသံကျယ်လောက်စွာမြည်နေတာ ဆောက်ပို့ကျောင်းမှာရက်ချိန်းစီစဉ်သည့်လေ့ကျင့် မှုမဟုတ်ပါ။ ကျောင်းသူကျောင်းသားများနှင့်ဆရာဆရာမများသည် ကျောင်းအဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မြေပြင်ပေါ်မှာ ထွက်သွား ကြသည်။ သို့သော် မီးလောင်တာမတွေ့ရပါ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ တယောက်ယောက်ကနောက်ပြောင်ကျီစယ်တာဖြစ်မည်ဟု ဘရိုးဝါ ထင်ပါသည်။ လုံခြုံရေးတိတ်ခွေမှာ ကလေးမတယောက်က ကျောင်းတွင်းလူသွားလမ်းမှာရိုးရိုးလေးလမ်းလျှောက်ရင်း သူ့လက်ချောင်းများကိုသတိ မထားပဲအုပ်နံရံပေါ်မှာဆွဲသွားသည်။ နံရံပေါ်ရှိကျွန်ထွက်နေသာမီးသတိပေးခလှုပ်နှင့်ထိသည့်အခါမှာ သူ့လက်ချောက်များချိတ်မိပြီး ခလှုပ်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ သူလမ်းဆက်လျှောက်သည်။ သုံးလေးစက်ကန့်အကြာမှာ ဘာမှမဖြစ်သေးပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမီးသတိပေးချက်ရုတ်တရက်စပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်ပါတော့သည်။ ဘရိုးဝါက လုံထိန်းရဲနှစ်ယောက်နှင့်လက်ထောက်ကျောင်းအုပ်ကိုပို့လိုက်ပြီး ထိုကလေးမကို အားကစားအတန်းမှခေါ်ထုတ်ခိုင်းလိုက် သည်။ ကလေးမကဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်ပြသနာတခုခုဖြစ်နေပြီးဆိုတာသူသိပါသည်။ သူစပြီးမျက်ရည်ကျသည့်အခါမှ ဘရိုးဝါက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာသိသွားသည်။ ကလေးမက ချင်းလူမျိုးဖြစ်ပါသည်။ မီးသတိပေးစက်ဆိုတာသူဘာမှမသိပါ။ “ကျမတို့က၊ ‘ဘုရားရေ၊ သူတို့ကိုမသင်ပေးရသေးဘူး’လို့ အဲလိုဖြစ်သွားတယ်” ဟုဘရိုးဝါကပြောပါသည်။ စာသင်ကျောင်း၏အလုပ်က ကလေးများ၏ကျောင်းဘာသာရပ်များထက်ပိုပြီးလုပ်ရပါသည်။ သူတို့နေထိုင်မည့်ကမ္ဘာထဲမှာလမ်းစရှာ သွားလာနိုင်ရန်အတွက်အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး ကျာင်းအောင်ရန်လည်းလိုပါသည်။ မြန်မာကလေးများနှင့်ပတ်သက်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ ဆောက်ပို့ကရှုံးနိမ့်နေသည်ဟု ဘရိုးဝါသတိပြုမိသည်။ “နေ့တိုင်းလိုလိုကျမတို့သင်ခန်းစာယူစရာရှိနေသေးတယ်” ဟု ဘရိုးဝါကပြောပါသည်။ “သူတို့နှင့်ဆက်သွယ်စကားပြောပြီး ကျောင်းအတွက်ဘာစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများရှိလဲဆိုတာ ဒါရတယ်၊ ဒါမရဘူး၊ သင်ပေးရတယ်။” အဲဒီကတည်းကစပြီး၊ ဆောက်ပို့ကျောင်းက ကြိုဆိုမိတ်ဆက်ခြင်းနှင့်အတန်းအချိန်ဇယားကအစ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားသင်ယူသူ များအတွက်ပိုပြီးအကျိုးဖြစ်အောင် အားလုံးလိုလိုပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။ ဥပမာ ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်နေထိုင်သူကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် သူတို့စယူမည့်အတန်းများဟာ နည်းနည်းလွယ်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာများများသင်စရာမလိုအပ်သည့် ဥပမာ အားကစား၊ အနုပညာ၊ စာနှိပ်စာရိုက် စသည့်အတန်းများဖြစ်ကြသည်။ ဇီ၀ဗေ ဒသို့မဟုတ်သမိုင်းလိုစာများများဖတ်ရန်လိုအပ်သည့်အတန်းများကို နောက်မှယူရပါသည်။ ဆောက်ပို့အနေဖြင့် “အကာအကွယ်ပေး”အင်္ဂလိပ်စာအတန်းများစီစဉ်ပေးသည်။ အင်ဒီယားနားပြည်နယ်၏အင်္ဂလိပ်စာအဆင့်ရှိ သည်၊ သို့သော် အင်္ဂလိပ်စာသင်သူများအတွက်ဖတ်ရလွယ်မည့်စာအုပ်မျိုးအသုံးပြုသည်။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အချိန်ကြာပါသည်။ “ကျမတို့က အမှားအချို့လုပ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့အဲဒီအမှားတွေထဲမှသင်ခန်းစာယူပြီးအလိုက်သင့်ပြောင်းလဲမှုလုပ်တယ်” ဟု ဘရိုးဝါ ကပြောပါသည်။ “ဒါမေမဲ့ အဲဒါကတမျိုးကောင်းပါတယ်။ လူအတော်များများမှကျိုးစားဆောင်ရွက်သည့်အချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ အမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတတွေရမယ်၊ သူတို့ကြီးပြင်းလာသလိုလိုကျမတို့လည်းရင့်ကျက်လာခဲ့တယ်။” အမေရိကိုလာရခြင်း မွေးအသက် ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာ သူ့အမေက၀ရုံန်းသုံးကားအခြေအနေမျိုးစုံနှင့်တွေ့ကြုံခဲ့ရတာကြာပြီး။ မြန်မာနိုင်ငံမှထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပါပြီး။ သူ့အမေက မိသားစုတစုတစည်းထဲထားရန်အတွက် အလုပ်အချိန်ကြာကြာပိုလုပ်သည်။ သို့သော်ဆုံးရှုံးမှုများနှင့်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ချင်းလူမျိုးဘက်ပိုင်းကနိုင်ငံရေးအခြေအနေလည်း မကောင်းလာပါဘူး။ “ကျမတို့နိုင်ငံမှာ လူ့အခွင့်အရေးဆိုတာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ အထူးသဖြင့်ဘာသာရေးကိစ္စကြောင့် လူအတော်များများက နှိပ်စက် ညှဉ်းပန်းမှုခံရတယ်” ဟုသူပြောပြပါသည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ ကုလသမဂ္ဂဒုက္ခသည်ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်းအဖွဲ့က မိသားစုများကို မလေးရှားနိုင်ငံသို့ထွက်ပြေးရန်ကူညီပေးခဲ့ သည်။ မွေးကဒုက္ခသည်စခန်းထဲမှာနေသည့်အချိန်မှာ စာဖတ်ခြင်းကိုကြိုက်နှစ်သက်တာတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တခါတရံအင်္ဂလိပ်စာသင်ရသည်။ မွေးအတွက်အဲဒီဘာသာစကားနှင့်ပထမဆုံးတခါထိတွေ့မှုဖြစ်သည့်အတွက် သူ့မိသားစုအမေရိကကိုသွားရန်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် တတ်နိုင်သလောက်စာဖတ်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၀ ခုနှစ်မှာ သူတို့ရောက်လာသည်။ သို့သော် မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားမှာရှိသောစာသင်ကျောင်းကခက်ခဲသည်။ မွေးက သူ့အတွက်သူကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရန်အင်္ဂလိပ် စကားသိပ်နားမလည်သေးပါ။ ကျောင်းအကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က လွန်ခဲ့သည့်အချိန်မှာဘာသာစကားသင်ရသူအတွက်ခက်ခဲလို့ သူ့ကို ပိုခက်ခဲသည့်သင်္ချာအတန်းမယူရန်အကြံပေးခဲ့သည်။ အင်ဒီယားနားပြည်နယ်သို့ပြောင်းလာသည့်အခါ အခြေအနေပိုကောင်းလာပါသည်။ မွေး၏အင်္ဂလိပ်စာပိုကောင်းလာပြီး အင်္ဂလိပ်စာသင်သူများတက်သည့်အတန်းမှာတက်မည့်အစား သူ့စာမေးပွဲရလဒ်အရ ပုံမှန်အ တန်းများမှာတက်လို့ရပြီး။ နောက်ဆုံးမှာ သူတက်ချင်လှသည့်ဂုဏ်ထူးနှင့်အဆင့်မြင့်အတန်းများမှာသူတက်ရန်စာရင်းသွင်းလို့ရပြီး။ “သူတို့ကိုမလုပ်ကြည့်ခိုင်းပဲသူတို့ဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာသူတို့တခါတရံမသိရပါ” ဟု မွေးက အင်္ဂလိပ်စာသင်နေသည့် ကလေးများနှင့်ပတ်သက်ပြီးပြောပါသည်။ “သူတို့ပြောပြတယ် ‘ပထမစမ်းယူကြည့်ပါ၊ ပြီးတော့ တလနောက်ပိုင်းမှာရပ်လိုက်လို့ရ တယ်’ အဲလိုအခွင့်အရေးမျိုးကိုကျမလဲရရှိခဲ့ပါတယ်။” အနာဂါတ်ကောင်း ဘင်းဂျမင် ကာရ်စန် Benjamin Carson ရေးထားသည့် “အစွမ်းအစရှိသောလက်များ” ဆိုသည့်စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်မဟုတ် သောစာအုပ်ကို သူကိုယ်တိုင်အပြီးဖတ်ခဲ့သည့်ပထမစာအုပ်တအုပ်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်အကြိုက်ဆုံးစာအုပ်ဖြစ်နေသေးသည်။ အဲဒါဟာ ကာရ်စန်၏ဘ၀အကြောင်းဖြစ်သည်၊ ဒီထရွိုင်းမြို့မှာဆင်းရဲစွာကြီးပြင်းလာရသည့်အကြောင်းမှစပြီး အသက် ၃၃နှစ်အရွယ်၌ ဂျွန်ဟော့ဖ်ခင်ဆေးရုံမှာ ကလေးသူငယ်အထူးကုဦးနှောက်အာရုံကြောဆိုင်ရာခွဲစိတ်ကုသမှုညွန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာသည့်အကြောင်းဖြစ်သည်။ စာအဆုံးထိဖတ်ရန်အတွက် မွေးက အင်္ဂလိပ်၊ မြန်မာ၊ ချင်း ဘာသာစကားအဘိဓာန်များကိုအသုံးပြုခဲ့ရသည်။ “ကျမစာတမျက်နှာဖတ်ပြီးရင် စာရွက်တွေတော်တော်လေးလှန်ရတယ်” ဟု သူပြောသည်။ “အဘိဓာန်ကို ၁၀ ခါလောက်လှန်ရ တယ်၊ စာအုပ်တအုပ်ပြီးဘို့အတွက်တော်တော်ကြာတယ်။” ကာရ်စန်၏အကြောင်းထဲမှာ၊ မွေးအတွက် သူငယ်ရွယ်စဉ်က ဆင်းရဲမှု နာကျင်မှုနှင့်သူ့အိပ်မက်များ နှင့်ထပ်တူဖြစ်သည့်အိပ်မက်များ ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်၊ သင်ကြားမှုကိုအသုံးပြုရန်လမ်းရှာပြီးကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှင့်အခြားသူများကို ကူညီရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ မွေးအနေဖြင့် တက္ကသိုလ်မှာသင်္ချာဘာသာသို့မဟုတ်ဆေးဘာသာရပ်နှစ်ခုထဲကတခုရွေးရန်ဆုံးဖြတ်နေသည်။ သင်္ချာကပိုလွယ်မည်၊ သို့သော်ဆေးဘာသာရပ်ကအခြားသူများကိုအများဆုံးကူညီလို့ရမည်။ သူ့နိုင်ငံမှာ ဆရာဝန်ပိုရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခြားမြို့သို့ခရီးဝေးသွားပြီး သူ့အဖေနှင့်အဖွားအသက်ဆုံးရှုံးရလောက်သည့်အထိ အန္တရယ် မရှိခဲ့ဘူးဟုသူစဉ်းစားခဲ့သည်။ “ကျမအတွက်ပညာရေးဆိုတာ ကျမမှာရှိတဲ့အင်အားအကြီးဆုံးလက်နက်ဖြစ်ပြီး ကျမလူစုအသိုင်းအဝိုင်း ကျမလူမျိုးနှင့်အခြားသူ များအတွက် သုံးလို့ရတဲ့အရာဖြစ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု မွေးကပြောပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၊ မလေးရှားနိုင်ငံ၊ မြောက်ကယ်ရိုလိုင်းနားပြည်နယ်မှာထက် ဖယ်ရီမြို့ဒေသရှိကျောင်းများမှာ နေရတာပိုကောင်းသည်ဟု သူပြောပြခဲ့သည်။ အခုမှာ စာသင်ကျောင်းကသူငယ်ချင်း၊ ဘုရားကျောင်းကသူငယ်ချင်းနှင့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းနှင့်သန်မာသောဆက် နွယ်မှုများရှိပြီး။ မကြာသေးခင်က ဘတ်လာ Butler မှာတက္ကသိုလ်တက်နေသည့်သူငယ်ချင်း ချင်းလူမျိုးတယောက်နှင့်သူစကားပြောခဲ့သည်။ အနာဂါတ်အကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီးစကားပြောဖြစ်သည့်အခါမှာ သူ့သူငယ်ချင်းက သူအသက်ကြီးလာလျှင် ဖယ်ရီမြို့အုပ်ချုပ်ရေး နယ်မြေမှာနေချင်ပြီး သူ့ကလေးများလည်းဆောက်ပို့အထက်တန်းကျောင်းမှာတက်နိုင်မည်ဟု ပြောကြပါသည်။ မွေးသဘောတူပါသည်။ အခြားနေရာကမိတ်ဆွေများ၏အတွေ့အကြုံများနှင့်ယဉ်ကြည့်လျှင် သူ့အထက်တန်းကျောင်းမှာ ထူးခြား သည့်အရာတခုခုရှိနေသည်ဟုသူယုံကြည်သည်။ “သိပ်မတူဘူး” မွေးကပြောသည်။ “ဒီမှာကျမတို့ထူးခြားမှုရှိတယ်လို့ခံစားရတယ်။” Chalkbeat isanonprofit news site covering educational change in public schools.https://in.chalkbeat.org/2015/4/21/21111728/from-burma-to-southport-finding-your-way-in-an-unfamiliar-world


တရုတ်အတုပြုလုပ်ထားသောသံမဏိ 800LBS အနားကွပ်ဂိတ်တံခါးအဆို့ရှင် GVF-00800-WF ထုတ်လုပ်သူနှင့်ပေးသွင်းသူ | DEYE\nအတုပြုလုပ်ထားသောသံမဏိ 800LBS သည်ဂေါက်သီးအဆို့ရှင် GVF-00800-WF ကိုဂဟေဆော်ခဲ့သည်\nစီးရီးအဘယ်သူမျှမ .: GVF-00800-WF\nတရုတ်အတုတံခါးပေါက်အဆို့ရှင်ထုတ်လုပ်သူ DEYE မှပြုလုပ်သောသံမဏိ cl800LBS ဂဟေဆော်သည့်ဂေါက်သီးအဆို့ရှင် API ၆၀၂၊ ၁-၁-1 / ၂ လက်မ၊ RF အဆုံး၊ လက်ဘီး၊ ASME B16.10, -29℃~ + 425℃.\n1/2 "3/4" 1 လက်မ Gate ကိုအဆို့ရှင်\nA105N ဂိတ် Valve\nAPI ကို 602 ဂိတ် Valve\nClass 800 LB ဂိတ် Valve\nအပူချိန်: -29 ℃ ~ + 425 ℃\nဒီဇိုင်းစံ: API ကို 602\nအမည်ခံအချင်း - 1/2” 3/4” 1”\nဖိအား - CL800LBS\nအဆုံးသတ်ဆက်သွယ်မှု: RF ။\nအလုပ်လုပ်အပူချိန်: -29℃~ + 425℃.\nစစ်ဆင်ရေး Mode: Handwheel\nBB / WB OS & Y ဒီဇိုင်းအဆို့ရှင်\nရရှိနိုင်ပစ္စည်း: CS, အက်စ်အက်စ်, Alloy သံမဏိ။ A105N, A350LF2, SS304, SS316, F53, F51, ကြေးဝါ\noptional ကို stem / ရိုး: A182F6A, A182F304, A182F316, SAF2507, SAF2205\nရွေးချယ်ခွင့်တံဆိပ်ခတ် / ထိုင်ခုံ: Stelite, STL, 2CR13, SS304, SS316 / F51 / F53\n1 # ချုံ့,5# ချုံ့, 8 # ချုံ့, 10 # ချုံ့ 12 # အနားယူ\noptional End ဆက်သွယ်မှု: BW, အနားကွပ်, threaded ။\nASME B ကို 16.5, ASME 16.47, ASME B ကို 16,25, B16.11\nအရွယ်အစားအချင်း၏အကွာအဝေး: 1/2″ ~ 4″ (DN15 ~ DN50)\nအဆင့်သတ်မှတ်ချက် - 150lbs ~ 2500lbs (PN16 ~ PN420)\nပြင်ပဖိအားသည်အစေ့များအကြားသက်ရောက်မှုအတွက်အကြီးမားဆုံးပြproblemနာဖြစ်သည်၊ သို့သော်ဖောက်လုပ်ခြင်းသည်ဤပြproblemနာဖြစ်ပွားမှုကိုသိသိသာသာလျော့နည်းစေသည်၊ ထို့အပြင်အတုသံမဏိအဆို့ရှင်များ၏သက်တမ်းကိုသိသိသာသာတိုးတက်စေသည်။\nရေနံ၊ ဓာတုဗေဒစက်မှုလုပ်ငန်း၊ အရည်ဓာတ်ငွေ့၊ ဘွိုင်လာရေနွေးငွေ့စနစ်၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားထုတ်လုပ်ခြင်းစသည်တို့ဖြစ်သည်။\nရှေ့သို့ အတုအနားကွပ်ပေါင်းစည်း Gate Valve GVF-00150-F\nနောက်တစ်ခု: ကာဗွန်သံမဏိ A216 WCB 150LBS ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအဆို့ရှင် GVC-00150\nသတ္တုသည်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုလျှော့ချရန်အမှုန်အဆို့ရှင်ကိုယ်ထည်၏ပတ် ၀ န်းကျင်ကိုဝိုင်းရံထားသည်။\n1500LBS ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအဆို့ရှင် threaded ...\nအတုအနားကွပ်ပေါင်းစည်း Gate Valve GVF-00150-F\nအတုသံမဏိ SW PN64 Gate Valve GVF -...


လွဲမှားခြင်းနိယာမ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » လွဲမှားခြင်းနိယာမ\nPosted by သော်ဇင် (လွိုင်ကော်) on Dec 21, 2012 in Creative Writing, Drama, Essays.. | 10 comments\nနေပူကျဲတဲအောက်တွင်တချိန်လုံး လမ်းလျှောက်နေရရင်းမှ ရုတ်တရက် နေရိပ်အောက်ထဲ ၀င်လိုက်သဖြင့် မျက်စိတို့ပြာဝေသွားရသည်။\n“ အောင်မလေး သေပါပြီတော့် “\nသူ သည်လောက်အော်နေတာတောင် မည်သူမျှ လာရောက်ဖေးမထူခြင်းမရှိ။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် လူးလဲထရင်း ခပ်လှမ်းလှမ်းကမြောင်းထဲသို့ကျသွားသော ဗန်းကို ပြေးကောက်ရသည်။ နီရဲစွာ ကျဲပြန့်နေသော ဖရဲသီးစိတ်များကတော့ ရစရာမရှိတော့။ သူ့ရင်ဘတ် အိတ်ထောင်ထဲတွင် ငွေနှစ်ရားငါးဆယ်ထဲရှိသေးသည်။ သည်နေ့အဖို့ အရင်းရဖို့မပြောနှင့် အမြတ်ပင် စုန်းစုန်းမြုပ်နေပြီဆိုသာ သူသိလိုက်ပါသည်။\nဖရဲသီးစိတ်များကို နှမြောတသစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေရင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်စိက ကစားဖြစ်သည်။ သူ့အား ရယ်ကျဲကျဲဖြစ်ကြည့်နေသော ကောင်လေးတွေ၊ ကောင်မလေးတွေကိုတွေ့ရသည်။ ရယ်ရက်လိုက်လေခြင်း။\n“မနေ့က နင် ဖရဲသီးဗန်းမောက်ကျလို့ဆို“\nအမေးနှင့်အတူ ဗြန်းခနဲထိုင်ချလိုက်သော ခင့်ကို သူမုန်းပါသည်။ နုတ်သွက်အာသွက်နှင့် စပ်စုလွန်းလှပါသော ခင်သည် သူ့အတွက်တော့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်နေပြန်ပါသည်။\n“နင်ကလည်း နင်ပဲ နေရာတကာ နမော်နမဲ့နဲ့ကိုး“\n“နေပူကနေ နေရိပ်ထဲအ၀င် မျက်စိတွေ ပြာသွားလို့ပါဟယ်။ ဒါတောင် ဖေးမမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး“\nခင်က စိတ်မကောင်းသည့်ဟန်နှင့် သူ့ကိုကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်တွေကိုလွဲဖယ်ရင်း ကောက်လက်စ စပါးလုံးတွေကိုသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရွေးနေလိုက်တော့သည်။ ခင့်မျက်ဝန်းဆီက အားပေးနှစ်သိမ့်နေသည်ကို သိသည်နှင့် သူလည်း အလိုလို အားငယ်လာရသည်ပဲ။ သူ သည်နေ့ဈေးမထွက်ဖြစ်။ မနေ့က မောက်ကျသွားခဲ့သော ဖရဲသီးဗန်းက အမြတ်ရော အရင်းပါ ပါသွားခဲ့သဖြင့် သူ သည်နေ့ ဈေးမထွက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။\nဖရဲဆိုင်က လက်လီစိတ်သည်တွေကြားထဲ သူ အမြဲနောက်ကောက် ကျန်ခဲ့ရသည်ချည်း။ တခြားသူတွေ အရင်းမပေးနိုင်လည်း နောက်တစ်ရက်နှင့်ပေါင်းပြီး ရောင်း၍ပေးလို့ရသည်။ သူ ဆိုလျှင်။\nသူ ထိုအကြောင်းတွေ မတွေးချင်တော့။\n“နင် ဈေးမထွက်နိုင်ဘူးဆို သန်းအေးပြောတယ်။ ရော့“\nသူ မယူချင်ပါဘူး။ ခင့်လက်ထဲက ငွေတစ်ထောင်တန်ကလေးသည် သူ့အတွက် ဈေးရင်းလို့ရသည်။ သူ ခင့်ဆီက အကူအညီမယူချင်။\n“ရပါတယ်ဟာ။ မနက်ဖြန်တော့ ငါဈေးထွက်နိုင်မှာပါ“\n“နင် နေ့ပြန်တိုးချေးဦးမလို့မလား။ လုပ်မနေပါနဲ့။ ဒီက ယူလိုက် ။ အတိုးရော၊ အရင်းရော နင်ပြန်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ နင့်ကို ကူချင်လို သက်သက်ငါလာခဲ့တာ။ ကဲ ငါသွားမယ်။“\nငွေတစ်ထောင်က ဆန်ဗန်းထဲမှာ။ ဘာလုပ်လုပ် တင့်တယ်နေသော ခင်နှင့် သူသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ဝေးကွာနေခဲ့ပြီဟု သူထင်လိုက်သည်။\nည သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။ မေမေ ချောင်းဆိုးနေဆဲ။ ရာသီဥတု အကူးအပြောင်းကြောင့် မေမေ တစ်နေ့က စဖျားသည်။ နေကုန်နေခမ်း အ၀တ်လျှော်နေရသော မေမေကို့ သူသနားသည်။ သူ ဖရဲသီးစိတ် ရောင်းရသည့် အမြတ်ငွေလေးက မစို့မပို့။ မနေ့က သူ ဖရဲသီးဗန်းမောက်ကျသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဈေးရင်းမရှိတော့။ ဖရဲသီးဆိုင်ကို အရင်းမပေးနိုင်သည့် အကြောင်း မျက်ရည်ခံထိုး၍ ပြောရသည်။ မယုံချင် ယုံချင်နှင့် နောက်နေ့ ဈေးရင်းပါလာမှ လာခဲ့ဟု ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီးပြောလွှတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သည်နေ့ဈေးမထွက်နိုင်။ ညနေကမှ ခင်က ဈေးရင်း ငွေတစ်ထောင် လာပေးသွားသည်။ တစ်နေကုန်တစ်နေခမ်း ဗန်းရွက်ဖရဲသီးရောင်းပါမှ တစ်ထောင့်ရှစ်ရာ နှစ်ထောင်လောက်ရသည်။ ဒါသည်ပင် ဆန်ဝယ်လိုက်လျှင် ငွေနှစ်ရာပျော့ပျော့သာကျန်၏။\nမေမေ ချောင်းတွေ တရစပ်ဆိုးလာသည်။ သူ ဖယောင်းတိုင်မီးညှိလိုက်သည်။ မေမေ နဖူးပြင်ကိုစမ်းကြည့်တော့ ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေသည်။ မေမေ အဖျားတွေတက်နေသည်ကော။ မေမေ့ခေါင်းရင်းက ပလပ်စတစ်ခြင်းထဲတွင် မနေ့က ၀ယ်ထားသော ငန်းဆေးထုပ်ပင်မရှိတော့။ မေမေဆေးမရှိတော့သည်ကို သူ့ကိုမပြော။ ကျိတ်မှိတ်နေခဲ့သည်ကော။\nသည်အချိန် သူ့တို့ရပ်ကွက်ကလေးထဲရှိ မည်သည့်ဈေးဆိုင်မျှ မဖွင့်တော့သည်ကို သူသိသည်။ သူတို့ရပ်ကွက်နှင့် တစ်လမ်းကျော်တွင် ရှိသော ဆေးဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ကို အမှတ်ရသည်။ သူ့ ခေါင်းဦးအောက်ကို လက်နှင့်စမ်းပြီး နှိုက်လိုက်သည်။ ညနေက ခင်ပေးသွားသော ငွေတစ်ထောင်။\nနက်ဖြန်မနက်..ဈေးရင်းရမည် ငွေတစ်ထောင်။ နက်ဖြန်မနက် ဈေးမထွက်နိုင်လျှင် ထိုနေ့အဖို့ ချက်စရာဆန်ကလွဲ၍ ဟင်းစားမရှိ။ ညနေကတည်းက မီးဖိုချောင်ထဲတွက် ပြောင်သလင်းခါနေသော ဆားဗူး၊ အချိုမှုန့်ဗူးတွေကိုတွေ့ရသည်။ လက်တစ်လုံးသာကျန်သော ဆီပုလင်းကိုလည်းတွေ့သည်။\nခု နေမကောင်းသော မေမေ့ကိုတွေ့သည်။ မရှိသာချင်းအတူတူ မေမေမရှိလို့ သူ့ဘ၀မဖြစ်။ လက်နှိပ်ဓါတ်မီးကိုကိုင်ဆွဲပြီး အိမ်ကထွက်လိုက်သည်။ မထွက်ခင် မေမေ့ကိုယ်ပေါ်သို့ သူခြုံသည့်စောင်ကို ထပ်ပေးခဲ့သည်။\nညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် လင်းနေသည်။\nခွေးများ ဟောင်လွန်းလှသည်။ ခွေးကြောက်တတ်သော သူ့အဖို့ ချွေးတွေတောင်ပြန်လာရသည်။ တစ်ချို့အိမ်တွေ ခြံစည်းရိုးမလုံသဖြင့် ခွေးတွေက ခွေးတိုးပေါက်တိုင်းကနေ ပြေးပြေး ထွက်လာလိုက်ကြသည်များ တစ်ကောင်ကပင် နှစ်ကောင်အထက် များလာသည်။ လက်နှိပ်မီးလေး ထွန်းလျှက်က လမ်းဘေးတွင် တွေ့ရသော ဒုတ်တစ်ချောင်းကို လက်နက်သဖွယ် ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည်။\nသူ့လက်ထဲတွင် မေမေ့အတွက် ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးနှင့် အပူကျဆေးတွေပါလာသည်။ သည်ဆေးတွေသည်ပင် သူ အောက်ကျ နောက်ကျခံ၍၀ယ်လာရသော ဆေးတွေဖြစ်သည်။\nရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တွေဟူသော အကြည့်တွေနှင့် သင်ကာမကင်းရှိနေသော အကြည့်တွေက သူ့ စာရိတ္တတွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။ ပိတ်ထားသော ဆေးဆိုင်ရှေ့တွင် မယောင်မလည်နှင့် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း သူ့အသံနွဲ့နွဲ့ကလေးဖြင့် ဆိုင်ရှင်တွေကိုအသံပြုနေရသည်။ တိတ်ဆိတ်သော ညသည် သူ့အသံကြောင့်နိုးထမလာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကားတစ်စီး ဆေးဆိုင်ရှေ့ထိုးဆိုက်လာသည်။\nကားပေါ်ကလူတွေ ပျာယာခတ်နေကြသည်။ ဆေးဆိုင်တံခါးကို တဘုန်းဘုန်းထုသည်။ အော်ခေါ်သည်။ အထဲက ချောက်ဟူသော ချက်ချသံကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် သူပါ ၀မ်းသာသွားရသည်။\n“ဒီမှာ ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေရေးပေးလိုက်တဲ့ ဆေးစာပါ“\nလိုချင်သည့်ဆေးတွေရသည်နှင့် ကားငယ်လေးသည် မြှားတစ်စင်းပမာ လစ်ခနဲမြင်ကွင်းမှပျောက်သွားသည်။ ခုမှ သူ ဆေးဆိုင်ရှေ့သို့ရောက်နေရခြင်းအကြောင်းကို အမှတ်ရသည်။ ကပျာကယာဖြင့်ပင် တံခါးကို ဆွဲပိတ်နေပြီဖြစ်သော ဆေးဆိုင်ရှင်ကို လှမ်းတားလိုက်ရသည်။\n“ဟို ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးနဲ့ အပူကျဆေးလိုချင်လို့ပါ“\nသူ့ကိုကြည့်သော အကြည့်တွေ သူမကြိုက်ပါ။\nဆေးဆိုင်ကအပြန် သူ့ခြေလှမ်းတွေ သွက်နေသည်။လမ်းတွင် လူသူလေးပါး ကင်းမဲ့နေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် လမ်းသွယ်လေးဆီမှာ ပြေးပြေးထွက်လာသော ခွေးလေ ခွေးလွှင့်များမှာလွဲ၍ မည်သည့် သက်ရှိမျှ မတွေ့မိ။ ရပ်ကွက်ထိပ် ကင်းတဲနားသို့ သူရောက်လာသည်။ ကင်းသမားတွေ သံသေးသံကြောင့်ဖြင့် ညသန်းခေါင်ကိုနှိပ်စက်လျှက် သီချင်းအော်ဆိုနေကြသည်။ ကင်းတဲတွင် လူ လေးယောက်ခန့်ရှိမည်ဟု သူသိသည်။ သူတို့ရပ်ကွက်ထိပ်သည် မှောင်မည်းနေသည်။ မီးမပါ ရေမပါသော အိမ်ဌားတွေ သည်ရပ်ကွက်ကလေးတွင် စုပြုံနေသည်။\nသူ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားရသည်။ ကင်းသမားက လက်နှိပ်မီးဖြင့် သူ့ကိုထိုးကြသည်။ ပြီးတော့\n“ဟေ့ကောင်တွေ ရှေ့က ဘယ်သူများလဲ မှတ်တယ်..။ ဖရဲသီးစိတ်သည်ကလေးပါလားဟေ့“\nသူ့ မျက်နှာတွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ သီးထလာသည်။ သူနှင့် ခြေဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ကင်းသမားတစ်စု…။\nမေမေဆေးသောက်ပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားပြီ။ သူလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်သည် မှန်သလား မှားသလား ခုချိန်ထိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ အချိန်သည် မနက် သုံးနာရီကိုပြနေသည်။ လှိုက်ဖိုနေသော ရင်ဘတ်ကြီးသည် ခုထိ ဖုလိုက် ဖောင်းလိုက်ဖြစ်နေဆဲ။ စောစောက မေမေ့ကိုဆေးတိုက်သည်ပင် တုန်ယင်နေသော လက်အစုံကို သတိကြီးစွာထားလျှက် ရေခွက်ကို မနည်းမနှောကိုင်ထားခဲ့ရသည်။ အဖျားကြီး၍ မျက်လုံးပိတ်လျှက် မှိန်းနေရသော မေမေ့ကို သူကျေးဇူးတင်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့မျက်နှာထက်ဆီမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ ကြောက်ရွံ့အားငယ်စိတ်များကို မေမေ တွေ့သွားပေလိမ့်မည်။ နံနက်မိုးသောက်လျှင် ခင်နှင့် သူမတွေ့နိုင်တော့။ ရခဲလှသော ဘ၀ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်အောင် ကပြောင်းသိ ကပြောင်းပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပါသော သူ။ သည်ရပ်ကွက်ထဲတွင် ရှိမနေလောက်တော့။\nခင်ပေးသော ငွေတစ်ထောင်သည် မေမေ့အတွက် ဇီဝိတဒါနတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့သည်ဆိုလျှင် ခင်ကျေနပ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။ ခင် သူ့ကိုခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်သည်။\n“ဟေ့ကောင်တွေ ရှေ့က ဘယ်သူများလဲ မှတ်တယ်..။ ဖရဲသီးစိတ်သည်ကလေးပါလားဟေ့“ ဆိုသည်ကိုပြန်ကြားယောင်မိသည်။\nလူလေးဦး သူ့အနားရောက်လာကြသည်။ သူ့နှာခေါင်းဝတွင် အရက်နံ့ကချဉ်ချဉ်စူးစူးဖြင့် ထောင်းခနဲ။ ခြေလှမ်းတွေက ယှိုင်တိုင်တိုင်အခြေအနေ။\n“သြော် ဘယ်သူများလဲမှတ်တယ် မိအုန်းကြည်သား အခြောက်ကလေးကို၊ ဟေ့ကောင်တွေကြည့်စမ်း ဒီကောင်က ဒီလိုတော့လည်း မိန်းမချောချောသားဟ၊ ကြည့်စမ်း၊ ကြည်စမ်း“\nသူ့မေးစေ့ကို လက်ကြမ်းကြမ်းကြီးဖြင့် ကင်းသမားအဖော်တွေကို ဆွဲပြနေသည်။ သူကြောက်နေပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့ပြီ။ သွေးတို့ ခေါင်းတွင် လာလာဆောင့်နေပြီ။\n“ဟုတ်သားဟ၊ ကြည့်ဦး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ မိန်းမတစ်ယောက်လိုပဲကွ။ နေပါဦး မင်းက ဒီအချိန်ကြီး ဘ.ယ်က ပြန်လာတာလဲကွ။ ပြောစမ်းပါဦး ၊ ကိုကြီးတို့ကို“\n“ဘာဆေးဆိုင်ဟုတ်လား။ မင်းကွာ လာလိမ်နေသေးတယ်။ မင်းတို့အထာတွေ ငါတို့နှပ်နေပြီကွ“\n“တ….တကယ်…တကယ်ပြောတာပါ ဒီ …ဒီမှာ ဆေးတွေပါ“\nသူပြသော ဆေးထုတ်တွေကိုကြည့်ပြီး တစ်ယောက်က အော်ရယ်သည်။\n“ဟား……ဟား…ဟား…..ဟား ဟေ့ကောင်တွေ “\n“မလောက်လေး မလောက်စား အခြောက်က ငါတို့ကို လာလိမ်နေတယ်ဟေ့။ ငါတော့ သိပ် စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး…။“\nသူတို့မျက်လုံးတွေ ခက်ထန်နေသည်ဟု သူထင်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေမြဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလွန်းလှသည်ဟု ခံစားမိသည်။\nသန်မာသော လက်ကြီးနှစ်ဖက်က သူလက်မောင်းသေးသေးလေးကိုဆွဲပြီး ကင်းတဲအနောက်ဘက် ခြုံစပ်သို့ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ ရုန်းကုန်ပြီး ပြေးဖို့ကြိုးစားသည်။ ပါးစပ်ကလည်း။\n“လင်း လင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ လင်းအဲလို လူမဟုတ်ဘူး။ လင်းကို လွှတ်ပေးပါ မေမေ မေမေ ဖျားနေတယ် လင်းကိုလွှတ်ပေးပါ ဟီး…ဟီး..ဟီး“\nသူတို့ ရမ္မက်သွေးများသည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြလျှက် သူ့စကားသံကိုမျှ မကြားတော့ပဲ အရှက်တရားကင်းမဲ့လျှက် အတွေ့ထူးတစ်ချို့ကို ၀ိုင်းဝန်း စားသောက်ခဲ့ကြသည်။လူလေးဦးနှင့် လူတစ်ဦး ဘယ်မှာ အင်အားမျှမည်နည်း။\nမျက်စိရှေ့ သွေးအိုင်ထဲတွင် မှောက်ယက်လဲနေကြသော လူလေးဦး။ ထင်းခွဲပုဆိတ်ကိုကိုင်ထားသော သူ မလှုပ်မယှက်ကြီးကြည့်နေမိသည်။ သူ့ပုဆိုးလေးတစ်ထည်လုံး အညစ်အကြေးများနှင့် ပေကျံနေသည်။\nစောစောတုန်းက သူ ထိုလူလေးဦးလက်မှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ကင်းတဲနားအရောက် သူ မီးပုံဘေးရှိ ထင်းခွဲပုဆိန်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ခြေလှမ်းများတုန့်ခနဲရပ်သွားခဲ့သည်။ ဘ၀တွင် ၀ဋ်ကြွေးရှိခဲ့၍ ပြန်လည်ပေးဆပ်နေရသော သူ့အဖြစ်က ခုတော့ ရှက်ခြင်းကြောက်ခြင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှာ အစွန်းရောက်ခဲ့ရပြီ။ လက်ထဲတွင် မေမေ့အတွက်ပါလာသော ဆေးထုပ်ကလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားမိသည်။\nသူ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသော မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသော စိတ်ဓါတ်တို့ရှင်သန်လာသည်ဟု ထင်နေသည်။ ယုံကြည်မှုတစ်ခုသည် ခုမှ ဖြစ်တည်လာရသည်။\nမျက်ဝန်းများဆီမှာ မျက်ရည်တွေ တစိမ့်စိမ့်ထွက်လာနေသည်။ သူ့အကျီင်္တစ်ခုလုံး စုတ်ပြဲနေသည်။ မက်မောစရာမရှိသော ပုရိသယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်တစ်ခုကို အဆန်မရှိသော ဟန်ဖြင့် ခုဖြည့်ဝတ်ထားခဲ့သော ဇာဘော်လီပင် တစ်ပိုင်းတစ်စပေါ်နေ၏။ သူ အကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘော်လီကို ..။\nပုဆိုးကို ပုဆိုးလို သူဝတ်သည်။ မိန်းမပုံပုဆိုးဝတ်ပြီး မှောက်ယက်လဲခဲ့သောနေ့လည်ခင်းတစ်ခု။ ဖရဲဆိုင်က မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် နောက်နေ့မလာနဲ့ဟုပြောသော မြင်ကွင်းတစ်ခု။ ဆေးဆိုင်က ကြည့်သော အကြည့်။ ပြီး ခင်၏ မျက်ဝန်းဆီမှာ ရိပ်ရိပ်ပြေးနေသော အကြင်ပါသော စာနာနှစ်သိမ့်နားလည်မှု..။\nသူ ပုဆိန်ကိုကိုင်မိလိုက်ချိန်တွင် ဘာကိုမှ မသိတော့။\nစောစောက ခြုံထဲကို တရှိန်ထိုးပြေးဝင်ပြီး မူးငိုက်နေသော လူလေးဦးကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ချလိုက်သည်။ သွေးတို့ဖျာခနဲ။ သူ့ပါးစပ်က\n“ဇာတ်တူသားစားရင် ပိုချိုတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး..အဲဒါ ဇာတ်တူသားစားလို့ ဟင်္သာ ကိုးသောင်း ပျက်စီးတာကွ..။အဲဒါဟင်္သာကိုးသောင်းဒီလိုပျက်စီးတာကွ။ဇာတ်တူသားစားလို့ကွ…ကဲ..ကွာ…ကဲကွာ..ဟီး…ဟီး..ဟီး“သော်ဇင်(လွိုင်ကော်)\nဘုရား။ ဘုရား။ မဖတ်လိုက်မိရင် ကောင်းမယ်ကွယ်။\nအရေးကောင်းတော့ ပိုဆိုး သလားပဲ။\nဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်နိုင်လား မဖြစ်နိုင်ဘူးလား စဉ်းစားမိတယ်…\nလောကကြီးက အဆန်းတကြယ်တွေ ကြုံနေတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ဘဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်…\nဇာတ်လမ်းက တော်တော်လေးကောင်းသဗျာ……ဇာတ်တူသားစား ဟင်္သာကိုးသောင်းပျက်တာကွ……မိုက်တယ်ဟေ့….\nတစ်လျှောက်လုံးဖတ်လာတာ ဇာတ်ကောင်က မိန်းကလေးလား၊ ယောင်္ကျားလေးလား မသဲကွဲတာ…\nအဲလို ရေးနည်း ရေးဟန် တမျိုးဆန်းတာကို သဘောကျတယ်။\nအရေးအဖွဲ့ကလည်း ကောင်းးးးးးး :hee:\nဒီစာလေးဖတ်ပြီး ငယ်ငယ်က မြန်မာ့အသံ ဇာတ်လမ်းပမာကလာလာနေတဲ့ ရှောက်သီးဆေးပြား၊မရမ်းပြားတွေ ရောင်းရဖို့အရေး မိန်းမရှာယောင်ဆောင်ရတဲ့ လူကြီး သူ့သားလေးက အဲဒီ မရမ်းပြားစားချင်လို့ ပူဆာတော့ ဆိုးဆေးတွေသုံးထားတဲ့ မရမ်းပြားမစားဖို့ ရိုက်ဆုံးမတဲ့ ဇာတ်လမ်း(စန္ဒယားဦးအောင်ခင် လို့ထင်ပါတယ်)၊အဲဒါလေး သတိရမိတယ်။\nလောကကြီးက ဆန်းကြယ်တော့ ဒီထဲက ကင်းသမားတွေလို ယုတ်မာတဲ့သူတွေလည်း အပြင်လောကမှာတကယ်ရှိမှာပါပဲ။\nဖရဲသီးဗန်းမှောက်ကျလို့ ရေးရပါမယ်။(မောက်=ပြည့်မောက်၊ဂုဏ်မောက်၊မြင့်မောက်/ မှောက်=အောက်ကို မှောက်ကျတာပါ)\nမှောက်ရက်လဲရပါမယ်။(မှောက်လျက် ဆိုလည်း မှန်ပါတယ်)\nမှောက်ယက်လဲရင် မှောက်ပြီးတော့ ယက်ယက်သွားပြီးမှ လဲကျသလိုဖြစ်ပါမယ်။\nပတ္တမြားလေးဆိုတော့ အနာစင်စေချင်တဲ့ စေတနာပါ။\nအော်ဒရေးဟက်ဘန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မှဲ့ခြောက်တွေလို မှဲ့စွန်းပါမှလှတယ်လို့ပြောတဲ့ မြတွေလိုနေချင်ရင်တော့ သတ်ပုံ ဂရုမစိုက်နဲ့ပေါ့။\nတကယ်တော့.. အလိုမတူပဲကာမဆက်ဆံရင်.. မိန်းမဖြစ်ဖြစ်.. ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ်.. ဂေးဖြစ်ဖြစ်.. မုဒိန်းမှုပါပဲ..။\nလင်မယားခြင်း.. အလိုမတူပဲဆက်ဆံလဲ.. မုဒိန်းမှုပါပဲ..။\nမုဒိန်းမှုကို.. လူသတ်မှုနဲ့ပြန်ဖုံး.. ရုန်းထွက်သွားတာပေါ့..။\nဇတ်လမ်းထဲမှာ.. ကင်းသမား(ယုံကြည်လို့အပ်နှံခံထားရသူ) တွေက.. မုဒိန်းမှုကို..Hate crime ( မုန်းတီးမှုနဲ့လုပ်တဲ့ရာဇ၀တ်မှု) နဲ့ရောလုပ်ကြတာမို့.. တော်တော့ကို့လူ့သားစည်းကမ်းဖေါက်တယ် တွေးမိတာပဲ..။\nရသထဲ..တခုခုပေးကျန်ရစ်နိုင်ရမယ်တွေးရင်တော့.. ခေတ်စနစ်အခြေအနေကိုထင်ဟတ်နေသလား.. လို့ပါပဲ..\nဖတ်သမျှစာတွေကို ကောင်းလိုက်တာလို့ပဲ ပြောတတ်တော့တယ်…\nဒီဇာတ်လမ်းလေးကတော့ တစ်မျိုးလေးပဲ… ဇာတ်သိမ်းက လှည့်ကွက်လေးကို ပိုသဘောကျတယ်…\nဒါနဲ့ အပေါ်က စာလေးက တစ်မျိုးလေးပဲ..\nသည်နေ့အဖို့ အရင်းရဖို့မပြောနှင့် အမြတ်ပင် စုန်းစုန်းမြုပ်နေပြီဆိုသာ သူသိလိုက်ပါသည်။\nအမြတ်ရဖို့ မပြောနှင့် အရင်းပင် စုန်းစုန်းမြုပ်နေပြီ ..အဲလိုထင်တယ်..\nအယ်.. လုံမလေးနဲ့ အမှားမြင်တာခြင်း တူနေပြီ.. ထည့်မရေးတော့ဘူး\nအင်း ဒုတိယ ဒုတိယ.. ထိုက်ပါတယ်. . တော်တော်ကောင်းသကိုး..


A&NOTG USB Stick USB Flash Drives External Storage Pen Drive - 16GB | အွန်လိုင်း SHOP.COM.MM တွင် ၀ယ်ယူမည်\nပစ္စည်းအမျိုးအစား အားလုံး ဖက်ရှင် အမျိုးသမီးများ အတွက် အ၀တ်အစား ဖိနပ်များ အတွင်းခံနှင့်ညအိပ်ဝတ်စုံများ အသုံးအဆောင်များ အမျိုးသားများ အတွက် အ၀တ်အစား ဖိနပ်များ အတွင်းခံနှင့်ခြေအိတ်များ အသုံးအဆောင်များ ခေတ်ပေါ်ဖက်ရှင်များ(အမျိုးသား) ဂျင်းဘောင်းဘီများ ရှပ်များ နာရီများ အိတ်များ ခေတ်ပေါ်ဖက်ရှင်များ(အမျိုးသမီး) ဂါဝန်များ အိတ်များ နာရီများ လက်ဝတ်ရတနာများ TOP BRANDS TIMBERLAND NICHII OUTDOOR PRODUCTS COZY CORNER SPRINGFIELD YANGOODS အလှအပနှင့်ကျန်းမာရေး ရေမွှေးများ အမျိုးသမီးသုံး အမျိုးသားသုံး မိတ်ကပ် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ အလှပြင် ပစ္စည်းများ အသားအရေထိန်းသိမ်းမှုပစ္စည်းများ မျက်နှာအတွက် ကိုယ်ခန္ဒာအတွက် အလှအပရေးရာ စက်များ လက်သည်းအလှအပ ခြေ/လက်အလှအပ လက်သည်းနီ/ခြေသည်းနီများ ဆံကေသာထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှု ခေါင်းလျှော်ရည် နှင့် ပျော့ဆေးများ ဆံကေသာသုံး ပစ္စည်းများ အမျိုးသားများအတွက် အသားအရေအတွက် မုတ်ဆိတ်ရိတ်စက်များ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ဆေးဝါးမျိုးစုံ ကျန်းမာရေးအတွက် ကိရိယာများ ဖြည့်စွက်ဆေးများ Top Brands MAYBELLINE YVES ROCHER MA'SURI POND'S L'oreal ဖုန်းနှင့်တက်ဘလက်များ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများ စမတ်ဖုန်းများ ခလုတ်ဖုန်းများ ကြိုးဖုန်းများ ဆက်စပ်ပစ္စည်များ စမတ်နာရီများ နားကြပ်များ စပီကာများ မမ်မိုရီကတ်များ ဖုန်းမျက်နှာပြင်အကာ ဖုန်းအားသွင်းကြိုးများ ဖုန်းအိတ်နှင့်ကာဗာများ ဘလူးတုသ်ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ ပါဝါဘန့်များ တက်ဘလက်များ iPadများ ၈လက်မနှင့်အထက် ၈လက်မအောက် TOP BRANDS SAMSUNG XIAOMI APPLE SONY HUAWEI LENOVO ကွန်ပြူတာများ လက်ပတော့ပ် များ နုတ်ဘုတ်များ Macbook များ ပရင်တာနှင့်စကန်နာများ ဘက်စုံသုံးပရင်တာများ လေဆာပရင်တာများ ရုံးသုံးပရင်တာများ ဟာ့ဒစ်စ်နှင့်မန်မိုရီကဒ်များ ဟာ့ဒစ်စ်များ မမ်မိုရီကဒ်များ မမ်မိုရီ စတစ်များ တွဲဖက်ပစ္စည်းများ လက်ပတော့ပစ္စည်းများ နားကြပ်နှင့် စပီကာများ ကီးဘုတ်များ ဒီဗီဒီစက်များ နက်ဝေါ့ပစ္စည်းများ ပရောဂျက်တာများ အခြားပစ္စည်းများ မောက်စ် ဆော့ဖ်ဝဲလ်များ ကာဗာနှင့်အိတ်များ ဘတ်ထရီ နှင့် အားသွင်းကြိုးများ ကေဘယ်လ် ကြိုးများ ဒက်စတော့်ပ်နှင့်မော်နီတာများ All-in-ones တာဝါများ မော်နီတာများ TOP BRANDS Acer HP Asus ဂိမ်းစက်နှင့်ဂိမ်းခွေများ ဂိမ်းစက်နှင့်ဂိမ်းခွေများ အိမ်သုံးဂိမ်းစက်များ အိတ်ဆောင်ဂိမ်းစက်များ ဂိမ်းစက်တွဲဖက်ပစ္စည်းများ ဂိမ်းခွေများ Playstation ဂိမ်းခွေများ Xbox ဂိမ်းစက်နှင့်ဂိမ်းခွေများ Nintendo Wii ဂိမ်းခွေများ Nintendo DS ဂိမ်းခွေများ အခြားဆက်စပ်ပစ္စည်းများ ကင်မရာများ ကင်မရာများ ဒီဂျစ်တယ် ကင်မရာများ ပိုလာရွိုက်ကင်မရာများ ဗီဒီရိုကင်မရာများ ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ မမ်မိုရီကဒ်များ ဆယ်လ်ဖီစတစ်များ ဖျော်ဖြေရေးစက်ပစ္စည်းများ တီဗီများ LED တီဗီများ စမတ်တီဗီများ Plasma တီဗီများ Blu Ray နှင့် DVD စက်များ DVD Players Blu Ray Players iPod နှင့် MP3 များ နားကြပ်များ MP3 နှင့် အသံဖမ်းစက်များ စပီကာနှင့်အသံချဲ့စက်အသေးများ တီဗီ၊ဗီဒီယိုနှင့်ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ 3D မျက်မှန်နှင့် အခြားပစ္စည်းများ အိမ်တွင်းရုပ်ရှင်စနစ်များ စပီကာစနစ်များ စပီကာများ စပီကာများ ဒီဂျေ နှင့် ကာရာအိုကေ Hi-Fi စနစ် ကားဂျီပီအက်စ်နှင့်အသံစနစ်များ ကားတွင်းသုံးတီဗီများ TOP BRANDS Samsung Panasonic Philips Sony JVC အိမ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ အိမ်သုံးပစ္စည်းအကြီးများ ရေခဲသေတ္တာနှင့်ရေခဲစက်များ ပန်ကာများ လေအေးပေးစက် အ၀တ်လျှော်စက် အိမ်သုံးပစ္စည်းအသေးများ ဖုန်စုပ်စက်များ မီးပူ ရေနွးအိုးနှင့်ရေပူပေးစက်များ လေသန့်စင်ပေးစက် ရေပူ၊ရေအေးစက် အ၀တ်အထည်ထိန်းသိမ်းမှု ရေသန့်စက်များ လျှပ်စစ်မီးများ မီးဖိုချောင်သုံးစက်ပစ္စည်းများ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများ ထမင်းပေါင်းအိုး မိုက်ခရိုဝေ့ဗ်မီးဖို ဟင်းချက်ပစ္စည်းများ ရေချိုးခန်းနှင့်အိမ်တွင်းသုံးပစ္စည်းများ အိပ်ခန်းသုံးပစ္စည်းများ အိမ်တွင်းသုံးပစ္စည်းများ အိမ်နှင့်အလှဆင်ပစ္စည်းများ အိမ်ပြင်ပသုံးစက်ကိရိယာများ အိမ်တွင်းအလှဆင်ပစ္စည်းများ ပရိဘောဂများ အိမ်သုံး ရုံးသုံး TOP BRANDS Samsung New World Hisense ရုံးသုံးပစ္စည်းများ ဂဏန်းပေါင်းစက်များ စက်ကိရိယာများ ကလေးများအတွက် ကလေးငယ်များ စောင့်ရှောက်မှုပစ္စည်းများ အသုံးအဆောင်များ အခြားကလေးသုံး ပစ္စည်းများ ကစားစရာများ Hand Fidget Spinners TOP BRANDS NUBY Mamy Poko စားသောက်ကုန်များ စားသောက်ကုန်နှင့်အချိုရည်များ စားသောက်ကုန်များ အချိုရည်များ ၀ိုင်နှင့်ယမကာများ အားကစားနှင့်ကြံ့ခိုင်ရေး အားကစားပစ္စည်းများ စကိတ်ဘုတ်များ အခြား အကြောင်းအရာကဏ္ဍများ ကားနှင့်ဆိုင်ကယ်သုံးပစ္စည်းများ ပွဲများနှင့်လက်မှတ်များ စာအုပ် နှင့် စာရေးကိရိယာများ ဈေးဝယ်လှည်း အကူအညီ လိုအပ်လျှင် Login ပင်မစာမျက်နှာ ကင်မရာများ ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ မမ်မိုရီကဒ်များ A&N OTG USB Stick USB Flash Drives External Storage Pen Drive - 16GB A&N OTG USB Stick USB Flash Drives External Storage Pen Drive - 16GBBy A&N (4) သုံးသပ်ချက် ရေးရန် > အသေးစိတ် ကြည့်ရှုရန် အဓိက အကြောင်းအရာများPC ကွန်ပျူတာ Notebook စတာတွေနဲ့တွဲပြီး 2GB ကနေ 64GB ထိစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ အကြိမ်တစ်သန်းအသုံးပြုနိုင်ခြင်းဒေတာအချက်အလက်တွေကို တာရှည်သိမ်းဆည်းထားနိုင်တဲ့အပြင် ရေး/ဖတ်(read/write) အလွှဲအပြောင်းပြုလုပ်ရာမှာလည်း speed တအားမြန်ခြင်းAndroid ဖုန်းအမျိုးမျိုးမှာ သုံးရအဆင်ပြေမယ့် U Stick တစ်ခုကို လက်ဆောင်အဖြစ်တွဲဆက်ထည့်သွင်းပေးထားခြင်း Ks 9,000 ယခု ၀ယ်ယူရန် မှတ်ထားရန် ရောင်းချသူ A&N ပစ္စည်းပို့ရန် ကြာချိန်3-5ရက် ရုံးဖွင့်ရက်အတွင်း ပို့ပေးပါသည်။ ပစ္စည်းရောက် ငွေချေစနစ် ၇ရက်အတွင်း အခမဲ့ပြန်ပို့နိုင်မှု အသေးစိတ်ကြည့်ရန် : Return Policy ကုန်ပစ္စည်း စစ်မှန်မှု သုံးသပ်ချက်များဖော်ပြချက်အညွှန်းအချက်အလက်များဝယ်ပြီးပစ္စည်း ပြန်ပို့ခြင်း/ပြန်လဲခြင်း5မှတ် (1)4 မှတ် (2)3 မှတ် (1)2 မှတ် (0)1 မှတ် (0)\nပျမ်းမျှအမှတ်ပေးချက် 44 နှုန်းအား အခြေခံ၍ ဤကုန်ပစ္စည်းအား သင်ယခင်က သုံးစွဲဖူးပါသလား?5432 1 သုံးသပ်ချက် ရေးရန် ရောင်းအားအကောင်းဆုံး OTG USB Flash Drive လေး ဖြစ်ပါသည်။ PC ကွန်ပျူတာ Notebook စတာတွေနဲ့တွဲပြီး 2GB ကနေ 64GB ထိစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ အကြိမ်တစ်သန်းအသုံးပြုလို့ရတဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ပါသည်။ ဒေတာအချက်အလက်တွေကို တာရှည်သိမ်းဆည်းထားနိုင်တဲ့အပြင် ရေး/ဖတ်(read/write) အလွှဲအပြောင်းပြုလုပ်ရာမှာလည်း speed တအားမြန်ပါသည်။ Android ဖုန်းအမျိုးမျိုးမှာ သုံးရအဆင်ပြေမယ့် U Stick တစ်ခုကို လက်ဆောင်အဖြစ်တွဲဆက်ထည့်သွင်းပေးထားပါသည်။ အရောင်အသွေးကလည်းအမျိုးစုံလင်လှတာမို့ ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်ရာကို ရွေးချယ်မှာယူနိုင်ပါသည်။ အဓိက အကြောင်းအရာများPC ကွန်ပျူတာ Notebook စတာတွေနဲ့တွဲပြီး 2GB ကနေ 64GB ထိစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ အကြိမ်တစ်သန်းအသုံးပြုနိုင်ခြင်းဒေတာအချက်အလက်တွေကို တာရှည်သိမ်းဆည်းထားနိုင်တဲ့အပြင် ရေး/ဖတ်(read/write) အလွှဲအပြောင်းပြုလုပ်ရာမှာလည်း speed တအားမြန်ခြင်းAndroid ဖုန်းအမျိုးမျိုးမှာ သုံးရအဆင်ပြေမယ့် U Stick တစ်ခုကို လက်ဆောင်အဖြစ်တွဲဆက်ထည့်သွင်းပေးထားခြင်းကုန်ပစ္စည်းအချက်အလက် OTG USB Stick USB Flash Drives External Storage Pen Drive - 16GB SKUAN136EL0XT9RCNAFAMZ မော်ဒယ်လ်ALNaln0014 Weight (kg)0.1 Display Size (inches)0.0 CPU Speed (GHz)0.00 အနီးကပ် မြင်ကွင်း0.0 Megapixels0.0 ဤပစ္စည်းကို ၀ယ်ပြီးအဆင်မပြေလျှင် ပြန်လည်ပေးပို့နိုင်ပါသလား? ဤပစ္စည်းကို ၀ယ်ယူပြီး အဆင်မပြေမှု တစ်စုံတရာ ရှိပါက သင်လက်ခံရရှိသောနေ့မှ စ၍ ၇ရက်အတွင်း ပြန်လည် ပေးပို့ပြီး ငွေပြန်ထုတ်ယူနိုင်ပါသည်။


ပေကျင်းအိုလံပစ်အား သံတမန်ရေးရာသပိတ်မှောက်ခြင်းဟူ၍ ပြောဆိုမှုကို ရုရှားအစိုးရ အရာရှိကန့်ကွက် - Xinhua News Agency\nတရုတ်နိုင်ငံ မြို့တော် ပေကျင်းမြို့ Shougang ဥယျာဉ်ရှိ အိုလံပစ်မီးတောက်ပြခန်းတွင် ပြသထားသော ၂၀၂၂ ပေကျင်း ဆောင်းရာသီအိုလံပစ်အတွက် အိုလံပစ်မီးတောက်အား ဒီဇင်ဘာ ၁၃ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဆင်ဟွာ)\nမော်စကို ၊ ဒီဇင်ဘာ ၃၀ ရက်(ဆင်ဟွာ)\nနိုင်ငံအချို့က ၂၀၂၂ ပေကျင်းဆောင်းရာသီအိုလံပစ်အား သံတမန်ရေးရာသပိတ်မှောက်ခြင်းဟူ၍ ပြောဆိုနေခြင်းကို ရုရှားနိုင်ငံ ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် Dmitry Chernyshenko က ပယ်ချလိုက်ကြောင်း သိရသည်။\nရုရှားနိုင်ငံအစိုးရတွင် အားကစား ၊ ယဉ်ကျေးမှု နှင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်းအား ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသူ ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် Dmitry Chernyshenko က သပိတ်မှောက်ခြင်း ပြောဆိုမှုအတွက် ကျယ်ပြန့်သည့်ထောက်ခံမှု ကင်းမဲ့နေကြောင်း ဒီဇင်ဘာ ၂၈ ရက်တွင် အလေးအနက် ပြောကြားခဲ့သည်။\nရုရှားနိုင်ငံ အဆင့်မြင့်အရာရှိများအနေဖြင့် အားကစားပွဲအတွက် အခိုင်အမာထောက်ခံကြောင်း ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရုရှားနိုင်ငံ သမ္မတ ဗလာဒီမာပူတင်က တရုတ်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်ကာ ပေကျင်းဆောင်းရာသီအိုလံပစ် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား တက်ရောက်ရန်မျှော်လင့်ကြောင်း ထုတ်ဖော် ပြောကြားထားသည်။ (Xinhua)\nRussian official opposes so-called “diplomatic boycott” of Beijing Olympics\nMOSCOW, Dec. 29 (Xinhua) — Russian Deputy Prime Minister Dmitry Chernyshenko has rejected the “diplomatic boycott” of the 2022 Beijing Winter Olympics by certain countries.\nThere isalack of broad support for the so-called boycott, Chernyshenko, who oversees sports, culture and tourism in the Russian government, stressed on Tuesday. Russian senior officials have repeatedly voiced firm support for the sporting event.\nRussian President Vladimir Putin has said he looks forward to his upcoming visit to China and attending the opening ceremony of the Beijing Winter Olympics. ■\nPhoto – The Olympic flame for the 2022 Beijing Winter Olympics is on display on the Flame Exhibition Tour at Shougang Park in Beijing, capital of China, on Dec. 13, 2021. (Xinhua/Zhang Chenlin)\nတရုတ်နိုင်ငံ သမ္မတ ရှီကျင့်ဖိန် ၂၀၂၂ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးမိန့်ခွန်းပြောကြားမည်\nအာရှ-ပစိဖိတ်ဒေသ BRI၏ အောင်မြင်မှု ရလဒ် ယခုနှစ်ကုန် သုံးသပ်ချက်များ


The Predator ~ Nge Naing\nဘ၀ဖြတ်သန်းမှုနှင့် ခံစားမှုများ စုစည်းရာ\nလှိုက်လှဲစွာ နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်။ ဒီဘလော့ဂ်က ကျွန်မရဲ့ ဘ၀ဖြတ်သန်းမှု၊ အတွေ့အကြုံ၊ ခံစားမှုအတွေးအမြင်၊ ဗဟုသုတ၊ ကျန်းမာရေးပညာပေး စတာတွေကို ကျွန်မ ရေးတတ်သလို ရေးပြီး အများသိအောင် ပြန်လည်မျှဝေရင်းနဲ့ မှတ်တမ်းအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရာ နေရာတခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တခြားဆိုက်တွေက နှစ်သက်သဘောကျတဲ့ ပို့စ်တချို့ကို ပြန်လည်ကူးယူ ဖေါ်ပြထားတဲ့ပို့စ် အနည်းငယ်လည်း ရှိပါတယ်။ C-Box ဘေးမှာ ကပ်လျှက် ဆိုက်ဘားမှာ ကဏ္ဍအလိုက် Labels တွေ ခွဲထားတဲ့အထဲမှာလည်း ကြိုက်နှစ်သက်ရာကို ရွေးဖတ်နိုင်ပါတယ်။ လာလည်သူ အားလုံးကို ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါတယ်။\n(အောက်က မေတ္တာပို့သီချင်းနဲ့ စာသား ပါဠိ၊ အင်္ဂလိပ်၊ မြန်မာ ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ လေ့လာချင်သူများအတွက် ပို့စ်ကိုဒီနေရာမှာ Click ပြီး လေ့လာနိုင်ပါတယ်။\nTuesday, August 11, 2009 Nge Naing6comments\nClinical နဲ့ Assignment တွေပေါင်းပြီး စာတွေ အလုပ်တွေ ပိနေလို့ ပို့စ်မတင်နိုင် ဘလော့ဂ်မလည်နိုင် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သားသားက အိမ်စာ လုပ်ရာကနေ ငြီးငွေ့လာလို့ဆိုပြီး အမေရင်ခွင်ထဲမှာ ခဏလာထိုင်ကာ စိတ်ကူးတည့်ရာ လျှောက်ရေးချပြီး မေ့မေ့ဘလော့ဂ်ထဲမှာ သိမ်းထားပေးပါဆိုလို့ ထည့်ထားပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ အခုလောလောဆယ် ဘယ်မှ လိုက်လည်ဖို့ အချိန်မရလောက်အောင် မအားပဲ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဘယ်မှ မရောက်ဖြစ်ပေမယ့် လာလည်တဲ့သူတွေ ရှိနေတာတွေ့ရလို့ ၀မ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြန်မလည်ဖြစ်တာကို သိပ်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ လာလည်သူ အားလုံးကို သိပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\n(Higher Degree Of Difficulty!)\nWhen the moon rise\nSoon I strike\nI saw an evil knight\nHe had some might\nMy pants went tight\nThere was onlyadim of light\nWhen it was only night\nThere was another good knight\nAnd they hadafood fight\nI was jumbled\nBut then I mumbled\nYOU DID THE RHYME YOU DID THE CRIME!\n(By Nge Naing son INDEPENDTLY )\nIf you want to talk to me email montynaing@gmail.com but don't type Burmese I'm still learning.\nPosted in: ကဗျာ,ခံစားမှု,ဓါတ်ပုံ,သားသား\nAugust 11, 2009 at 10:46 PM Reply\nkeep it up Dear!\nAugust 11, 2009 at 11:57 PM Reply\nAugust 11, 2009 at 11:59 PM Reply\nWow... Whatagood poem...!!!\nAugust 12, 2009 at 12:49 AM Reply\nAugust 19, 2009 at 5:06 AM Reply\nNyi Linn Thit says:\nAugust 20, 2009 at 6:25 AM Reply\nWow...that's pretty good. Good job and keep it up...! I did like it.\nမြတ်စွာဘုရားရှင် ဓမ္မစင်္ကြာ တရားဦးကို ဟောကြားနေစဉ်\nဓမ္မစင်္ကြာ တရားက မြတ်စွာ ဘုရားရဲ့ သာသနာတော်မှာ ပထမဦးဆုံး ဘုရား ဟောကြားတော်မူတဲ့ တရားတော် ဖြစ်ပြီး တရား ဒေသနာတော် အားလုံးရဲ့ အနှစ်ချုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဤသစ္စာ လေးပါး တရား ရေအေး တန်ခိုးတော်ကြောင့် ဘလော့ဂ်ကို လာလည်သူများ အားလုံး နှလုံး စိတ်ဝမ်း ငြိမ်းချမ်းပြီး ရွှင်လန်း ချမ်းမြေ့ ကြပါစေ။\nအမိ မြန်မာပြည်အား တကယ်ကို ငြိမ်းချမ်းသာယာ တိုးတက်စေချင်ပါသည်။ အဓမ္မကို အောင်နိုင်သည့် လက်နက်မှာ ဓမ္မသာလျင် ဖြစ်သည်ဟူသည့် ဗုဒ္ဓအဆုံးအမကို လုံးဝ ယုံကြည် လက်ခံသောကြောင့် အဓမ္မဟူသမျှကို ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး သုံးပါးစလုံးဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ကြဉ်ပါသည်။ ကျွန်မဘလော့ကို လာလည်သူအပေါင်း ဆူကြုံနိမ့်မြင့်၊ ယုတ်လတ်မြတ် မခွဲခြားပဲ ချစ်သူ မုန်းသူ မရွေး ဘေး၊ ရန်၊ ကြောင့်ကြ ဆင်းရဲခြင်း ကင်းကာ နှလုံးစိတ်ဝမ်း ငြိမ်းချမ်းပြီး ကျန်းမာရွှင်လန်း ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။ သဗ္ဗေ သတ္တာ အ၀ရာ ဟောန္တု၊ အဗျာပဇ္ဇာ ဟောန္တု၊ အနီဃာ ဟောန္တု၊ သုခိအတ္တာနံ ပရိဟရန္တု။\nC-Box - ယဉ်ကျေးစွာ ရေးသားပေးပါရန်\nC-Box က ဖတ်စေချင်တဲ့ Link ချန်ထားပေဘို့နဲ့ နှုတ်ဆက်ဘို့သာ ဖြစ်လို့ ပို့စ်နဲ့ ဆိုင်တာတွေကို ဒီမှာမရေးဘဲ ပို့စ်အောက်က Comment မှာပဲ ရေးစေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်နဲ့ ဘလော့ဂ်တကာမှာ ပေါက်ကရတွေ လိုက်ရေးနေသူတွေ ရှိလို့\nအာဏာရှင်အတွက် ၀ါဒဖြန့်နေတဲ့ ဘလော့ဂ်တွေမှာ ကျွန်မ ဘာမှတ်ချက်မှမရေးကြောင်း လာလည်သူများကို အသိပေးပါရစေ။ မှတ်ချက်ကို မိတ်ဆွေ ဘလော့၈်တွေမှာပဲ ကျွန်မရေးတတ်ပြီး C-Box မှာရေးရင် နှုတ်ဆက်တာထက် ပိုမရေးတတ်သလို Comment နေရာမှာ ရေးရင်လည်း ကျွန်မရဲ့ google account နဲ့သာ log in လုပ်ပြီး ရေးတဲ့အတွက် မှတ်ချက်မှာ ဘလော့ဂါအမှတ်အသား (B) နဲ့ ကျွန်မရဲ့ Profile ဓာတ်ပုံ အမြဲတမ်း ပေါ်နေမှာ ဖြစ်တယ်။\nဒါကြောင့် ဒေါ်လာစားဆိုသူရဲ့ဘလော့ဂ် Myanmar Express အပါအ၀င် တခြား အာဏာရှင် ၀ါဒဖြန့်ချီရေး ဘလော့ဂ်တွေမှာ တွေ့ရတဲ့ Profile ဓာတ်ပုံ မပါတဲ့ Comment တွေနဲ့ C-Box က Nge Naing တွေအားလုံးက ကျွန်မ မဟုတ် ဒေါ်လာစားကိုယ်တိုင်နဲ့ တခြား Nge Naing အတုတွေသာ ဖြစ်ကြာင်း အဲဒီဆိုက်တွေက ရောက်လာသူ မိတ်ဆွေ အားလုံးကို အသိပေးပါတယ်။\nလွတ်လပ်စွာ ကွဲလွဲခွင့်ရှိလို့ ဘယ်သူမဆို အဆင့်အတန်းရှိရှိ ယဉ်ကျေးစွာ ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘလော့ဂ်က မှတ်ချက်တွေမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး၊ ဘာသာရေး၊ လူမျိုးရေး တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ယုတ်ရိုင်းစွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာခြင်းတွေ ပါတဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ မှတ်ချက်တွေကို လုံးဝလက်ခံမှာ မဟုတ်ဘဲ လာရေးရင် ဖျက်မှာ ဖြစ်ပြီး လွန်ကဲလာပါက IP ကိုပါ ပိတ်ပစ်မှာ ဖြစ်ကြောင်း အာဏာရှင်အားပေးတွေကို ကြိုတင် အသိပေးအပ်ပါတယ်။\nC-Box မှာ လာစော်ကားခံရတာနဲ့ ပတ်သက်၍ ကျွန်မသဘောထားကို ဒီနေရာမှာ (Click လိုက်ပါ) ဖတ်နိုင်ပါတယ်။\nကျွန်မရဲ့ အိပ်ရာဝင် သားချော့တေး\nလက်ရှိစာဖတ်နေသူ ဦး လိုင်းပေါ်မှာ .......\nသွားလည်ဖြစ်သော ဓမ္မနှင့် သံဃာတော် ဘလော့ဂ်များ\nမြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ဗုဒ္ဓဘာသာအသင်း (ဆွိဒင်)\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း သီချင်းနဲ့ သမိုင်းအကျဉ်း\nဆိုနေသူများကတော့ မာမာအေးနဲ့ အဆိုတော်မဟုတ်သော ဆစ်ဒနီရောက် အဆိုဝါသနာအိုးများ ဖြစ်ပြီး ဒီအကြောင်း တင်ထားတဲ့ ပို့စ်ကို ဒီမှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။\nPopular Posts ( အဖတ်များဆုံး ပို့စ် ၁၀ ခု)\nသားပေးတဲ့ မိခင်မျာျးနေ့ လက်ဆောင်\nဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် စကားပြောသော ဗွီဒီယိုတခု\nမြန်မာပြည်မှ အနုပညာ ပါရမီရှင်လေးတဦး\nဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟောင်း ဦးခင်ညွန့် ခံစားသိမြင်နိုင်ပါစေ\nတခါက ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လိုက်\nရခိုင်မှာ ရိုဟင်ဂျာ စတင်အမည်တွင်လာပုံ\nကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် သမီးမိန်းကလေး လိုချင်ရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စားရမလား?\n1-1-1996 AND 1-1-2012 (၁၆ နှစ်မြောက် အမှတ်တရ)\n၁၉၈၈ က ၄င်းကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့သော စစ်ရာဇ၀တ်မှုများကို စစ်ထောက်လှမ်းရေးဟောင်း တဦးက ၀န်ခံလိုက်ခြင်း\nရုရှားရောက် ပညာတော်သင်များရဲ့ အတုယူသင့်သော ဆိုက်များနှင့် မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ အတုမယူသင့်သော လုပ်ရပ်များ\nVisitor Countrys 2\nရေးခဲ့ပြီးသောPost နှင့်Comment များ\nရေးခဲ့ပြီးသော Post နှင့် Comment များ\nLabels ကဏ္ဍအလိုက် ကြိုက်ရာ ရွေးဖတ်ပါ\nABSDF တောတွင်းဘ၀ပုံရိပ် (49)\nABSDF မြောက်ပိုင်းပြဿနာ (19)\nAustralian society and environment (22)\nDiabetes (ဆီးချိုရောဂါ) (4)\nGenetics (မျိုးရိုးဗီဇ အကြောင်း) (6)\nNursing (သူနာပြု) (6)\nNutrition (အာဟာရ) (6)\nမြ၀တီ ရဲခေါင် (11)\nသွားလည်ဖြစ်သော သတင်း/နိုင်ငံရေး ဘလော့ဂ်များ\nမြန်မာအလံနဲ့ အောင်ပွဲခံတဲ့ ယူကေက သိုင်းပေါင်းစုံ ကစားသမား - မြန်မာ့စပါးအုံး နီကိုလာ\nDemocratic Party foraNew Society - Official Website (Burmese Version)\n“မြန်မာနိုင်ငံတိုးတက်စည်ပင်ရေး အမျိုးသမီးလုပ်အားဖြင့် ကူညီပေး”ဆွေးနွေးပွဲတက်ရောက်\nဧရာဝတီ မိတ်ဆွေများ | သဘာဝအရင်းမြစ်များကိုကာကွယ်ကြပါစို့..\n3kg capacity gem polishing machine vibratory tumbler abrasive rock\n၆၇နှစ်ပြည့် ရှမ်းပြည် အမျိုးသားနေ့သို့ KNUအတွင်းရေးမှူးချုပ်နှင့် ဒုစစ်ဦးစီးချုပ် တက်ရောက်ခဲ့(မှတ်တမ်းဓါတ်ပုံ)\nမေ့လျောနေခဲ့သော အာရှတိုက်၏ သူရဲကောင်း ဆလိုင်းတင်မောင်ဦး\nယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမေရိကားရောက် မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီလိုလားသူများ\nAung San Suu Kyi International Network\nMoeMaKa News Synd\nCash Advance | Debt Consolidation | Insurance | Free Credit Report at Humanright-Myanmar.com\nသွားလည်ဖြစ်သော သုတရသ/အထွေထွေ ဘလော့ဂ်များ My Blog List\nBurmese Community Broadcasting Group(Sydney)\n၂၀၁၉ ခုနှစ်အတွက် နှစ်ဦးဆုတောင်း\n"စစ်ရာဇဝတ်မှုနဲ့ စွပ်စွဲခံထားရသူတယောက် မြန်မာသမ္မတ ဖြစ်လာလေမလား"\nKo Min Din\n♫♥✿* ကြိုးမဲ့စွန် ♫♥✿*\nကျနော်လှန်လှောကြည့်မိသော အင်္ဂလိပ်စကားလုံးများ ၅\nခေါင်းကိုက်နေသူများ အတွက် ဆေးမြီးတိုမျ\nမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်ဝတဲ့ မြန်မာအတာကူး ဖြစ်ကြပါစေ\n၀င်းဦး - ကမ်းဦးသို့ ပြန်လာပါ\nBlog Archive Jul 2016 (1) Jun 2016 (1) May 2016 (2) Nov 2015 (1) Jun 2015 (4) May 2015 (3) Oct 2014 (4) May 2014 (2) Aug 2013 (1) Jul 2013 (5) Jun 2013 (1) May 2013 (1) Apr 2013 (3) Mar 2013 (4) Feb 2013 (11) Jan 2013 (3) Dec 2012 (1) Nov 2012 (3) Oct 2012 (2) Sep 2012 (8) Aug 2012 (2) Jul 2012 (4) Jun 2012 (4) May 2012 (1) Apr 2012 (10) Mar 2012 (9) Feb 2012 (5) Jan 2012 (6) Dec 2011 (8) Nov 2011 (1) Oct 2011 (2) Sep 2011 (7) Aug 2011 (5) Jul 2011 (10) Jun 2011 (7) May 2011 (9) Apr 2011 (5) Mar 2011 (6) Feb 2011 (3) Jan 2011 (6) Dec 2010 (7) Nov 2010 (15) Oct 2010 (9) Sep 2010 (8) Aug 2010 (5) Jul 2010 (14) Jun 2010 (9) May 2010 (14) Apr 2010 (9) Mar 2010 (6) Feb 2010 (14) Jan 2010 (8) Dec 2009 (8) Nov 2009 (6) Oct 2009 (14) Sep 2009 (10) Aug 2009 (23) Jul 2009 (8)\nသင်၏ ကွန်ပြူတာ IP နှင့် အချက်အလက်\nCopyright © 2011 Nge Naing


ရန်ကုန်စီဂျေ ၏ စွန့်စားခန်းများ - ၅ | Popular\nရန်ကုန်စီဂျေ ၏ စွန့်စားခန်းများ – ၅\n“ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားပြီး ကြီး တော်နွားကျောင်းရသည်” နှင့် တူလှ စွာသော Citizen Journalist ခေါ် လွတ်လပ်သော အရပ်သား သတင်း သမားဘဝတွင် “စီဂျေ” သည် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်စွာ ကျေနပ်ကြည်နူး လျက်ရှိ၏။ FB မှာ သူတင်လိုက်သော သတင်းထူး သတင်း ဆန်းကလေးများ က ပြည်သူကို အသိအမြင်တိုး စေ. ..၊ ဘဝအမောပြေစေ….သည် ဟုဆိုလျင်တော့ စီဂျေအတွက် အတိုင်းထက်အလွန်၊ တံခွန်နှင့် ကုက္ကားဆိုဘိ သကဲ့သို့ ဖရဏာပီတိ ဂွမ်းဆီထိ လေတော့၏။”ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားပြီး ကြီး တော်နွားကျောင်းရသည်” နှင့် တူလှ စွာသော Citizen Journalist ခေါ် လွတ်လပ်သော အရပ်သား သတင်း သမားဘဝတွင် “စီဂျေ” သည် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်စွာ ကျေနပ်ကြည်နူး လျက်ရှိ၏။ FB မှာ သူတင်လိုက်သော သတင်းထူး သတင်း ဆန်းကလေးများ က ပြည်သူကို အသိအမြင်တိုး စေ. ..၊ ဘဝအမောပြေစေ….သည် ဟုဆိုလျင်တော့ စီဂျေအတွက် အတိုင်းထက်အလွန်၊ တံခွန်နှင့် ကုက္ကားဆိုဘိ သကဲ့သို့ ဖရဏာပီတိ ဂွမ်းဆီထိ လေတော့၏။ “ဗမာဂျက်စီဂျိမ်းတွေ ပေါ်လာ ပြီနော်…။ထူးလည်းထူးတဲ့ မြူး လည်းမြူးတဲ့ သတင်းထူး သတင်းမြူး ဂျာနယ်တွေရမယ်ဗျို့”\nလမ်းပေါ်မှ လက်ပွေ့ ဂျာနယ် ရောင်းသမား၏ အော်ဟစ် ကြော်ငြာ သံကြောင့် ကွန်ပျူတာ အင်တာနက် မှာ အာရုံစိုက်နေသော စီဂျေသည် ဆတ်ခနဲ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ “ဗမာဂျက်စီဂျိမ်းတွေ ဆိုပါ ကလား။ ကျက်သရေမရှိလိုက်တဲ့ သ တင်း။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဘဏ်လုပ်ငန်း တွေ ဖွံ့ဖြိုးဖို့အားယူရုံရှိသေး မ ကောင်းဆိုးဝါးက ပမာမခန့်နဲ့ နှောင့် ယှက်လာပြီ” ဟု စီဂျေက ရေရွတ် ညည်းညူလိုက်သည်။ Jesse James ဆိုသဟာက ၁၉ ရာစုတုန်းက အမေရိကန်မှာ မကောင်းသတင်း နဲ့ နာမည်ကျော်ခဲ့ တဲ့ ဘဏ်ဓားပြ၊ မီးရထားဓားပြ။ ရဲ တွေဖမ်းမမိခဲ့တဲ့ ဝရမ်းပြေး။ နောက် ဆုံးတော့ ဆုငွေလိုချင်တဲ့ တပည့် လက်သားက ပစ်သတ်လို့ “ဂိမ်း” သွားရော။\nဂျက်စီဂျိမ်း ဆိုသဟာကလည်း မြန်မာရာဇဝင်ထဲက အင်းဝခေတ်မှာ ပေါ်ခဲ့ကျော်ခဲ့သော သူခိုးကြီး ငတက် ပျားနည်းတူ နလပြိန်းတုံးများက ဝိုင်း ပြီး “ဘန်းတင်၊ ဇန်းတင်” ကြရာက လူထုသူရဲကောင်း Folk- hero လိုလို ဘာလိုလိုနှင့် မှတ်တမ်းဝင်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အာရပ်လူမျိုးတွေက သူခိုး အာမက်ဆိုသူကို ပုံပြင်ထဲမှာ ဂုဏ် တင်ပေးသလိုပ”\nခုတလော ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဘဏ် အသေးစားနှင့် “မန်းနီး ချိန်ဂျာ” အချို့မှ လုယက်ခိုးယူမှုများ ကို စီဂျေသည် ပြန်လှန်လေ့လာ ကြည့်သည်။ အဖြေက “ငွေကို ငမ်းငမ်းတက် နေကြသော ဝိသမ လောဘ ငမိုက်သားတို့၏ ဒုစရိုက် မှု…။ “ဘဏ်ကိုဓားပြတိုက်။ ဖောက်ထွင်း ခိုးယူကြပုံကို ပြောင် မြောက်စွာ ရိုက်ကူးပုံဖော်ပေးကြ သည့် နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်၊ ဗီဒီယိုတွေ ကလည်း တစ်ပုံကြီး။ ပြီးတော့.. သည်ခေတ်မှာ လိုင်စင်မဲ့သေနတ် တွေ ပေါလာလိုက်ပုံကလည်း… ကြောက်ခမန်းလိလိ။ ဘဏ်လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေကို ဘာကြောင့်ပြောင်း တိုသေနတ်တွေ ပေးမကိုင်သေးတာ ပါလိမ့်…။ နံပါတ်တုတ်လေး ခါးချိတ်ထားရုံနဲ့တော့ ဓားပြက ဘယ်ဖြုံမှာလဲ။ CCTV ဆို သဟာက လည်း မှတ်တမ်းတင်ရုံပဲ။ ရဲကိုခေါ်တဲ့ အရေးပေါ် အချက်ပေး ခလုတ်ကို လည်း ဓားပြက မကြောက်ပေါင်။ လောဘ နတ်ဆိုးပူးနေတဲ့ သတ္တဝါဆို တော့ … ထောင်မကြောက်၊ ကြိုးစင်မကြောက် မဟုတ်လား။ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက်ဆို သလိုပ…။ “ဘဏ်တွေမှာ လုံခြုံရေး အဆင့်မြှင့်ဖို့ လိုပြီ။ အရေးတကြီး လိုအပ်နေပြီ” ဟု စီဂျေက အိမ်ထဲ မှာ ဆန္ဒထုတ်ဖော် လိုက်သည်။ “ဟေ့ကောင်။ မင်းဘာကြောင် နေတာလဲ။ ဘဏ်တွေမှာ လုံခြုံရေး တိုးမြှင့်ပေးပါလို့ မင်းက အော်စရာ လား။ ဘဏ်မျာ မင်းကဘယ်နှစ်ပြား အပ်ထားနိုင်လိုတုန်း။ မနက်ထမင်း ညထမင်းတောင် မိဘက ကျွေးထား လို့ စားနေရတဲ့ကောင်ကများ” ဟု စီဂျေ၏ဖခင်ကြီးက သဟောက် သဟာနှင့် ဆုံးမသတိပေးသည်။ စီဂျေက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သားလိမ္မာပီပီ ကျေးဇူးရှင် ဖခင်ကြီးကို ဆင် ခြေမတက်ပါ။ သူက ဘဏ်တွေမှာ လုံခြုံရေး တိုးမြှင့်ဖို့ FB ကနေ ဆရာကြီးလုပ်၊ သြဝါဒပေး အကြံပြု လိုက်သည်။ “ကိုယ့်ထက်လည်း ကိုယ်ထက် သိလို့ ဘဏ်လုပ်ငန်းလုပ်စား နေတာ ကွ။ သွေးရှိရင် ငါ့ဘဏ်ကို ဓားပြလာ တိုက်ကြည့်စမ်းပါ” ဟု Comment တစ်ခုက ဆိုပေရာ။ စီဂျေသည် စုတ် တသပ်သပ်နှင့် “စေတနာက ဝေဒနာ ဖြစ်ပါရော့လား” ဟု ညည်းမိလေ သည်။\nသို့တိုင်အောင် စီဂျေသည် ဇွဲ ကြီးသူပီပီ ဘဏ်များ၊ မန်းနီးချိန်ဂျာ များအတွက် လုံခြုံရေးကို မြင့်တင်ရန် ဘယ်သူမျှ မတွေးသည့် လုံခြုံရေး နည်းပညာများကို လျှောက်တွေး ကြည့်နေမိသည်။ လုံခြုံရေးဆိုတာ ပိုတယ်လို့ မရှိဘူး။ လိုတာပဲ ရှိတယ်။ ကမ္ဘာမှာ အလုံခြုံဆုံးဆိုတဲ့ Fort Knox ရွှေချောင်း ဘဏ်တိုက်ကြီး ကိုတောင် မျက်နှာကြီး လူဆိုး Goldfinger က ဝင်ဖောက်ခဲ့သေးတာ မဟုတ်လား။ (အို…ဒုက္ခပါပဲ) အဲဒါက ဝတ္ထုထဲမှာဖြစ်တာ။ ဝတ္ထုကို ရုပ်ရှင်ရိုက်တဲ့ ဂျိမ်းဘွန်း ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဖြစ်တာ။ အပြင်မှာတော့ ဓားပြ တိုက်ဖို့ မပြောနဲ့…။ Fox Knox အနားကို ယင်ကောင်တောင် ဖြတ်ပျံ လို့မှ မရတာ။\nစီဂျေသည် စာနယ်ဇင်းများမှာ တရားဝင် သတင်းရေးခွင့်ရသူ မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိခေတ်တွင် Investigative Reportage (ခေါ်) တိကျမှန်ကန်အောင် စုံစမ်းလေ့ လာ၍ သတင်း ရေးသားနည်းကို လေးစားမြတ်နိုးသည်။ ထို့ကြောင့် ဘဏ်များက လုံခြုံရေး တိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်ချက်များကို သူစူးစမ်းသည်။ တစ်နေ့သော်… ပုဂ္ဂလိကဘဏ် တစ်ခု၏ တံခါးဝမှာ စင်္ကြံလျှောက် နေသည့် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း တစ်ဦး အနီးသို့ သူချဉ်းကပ်သွားသည်။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းမှာ အသက် ၅ဝ ခန့် ခွေးဘီလူး မျက်နှာနှင့် ဖြစ်သည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံ၊ ဘွတ်ဖိနပ်၊ ခန့်ညားသော ကက်ဦးထုပ်၊ ချပ် ဝတ်တန်ဆာ၊ ဒွါဒရာတွေနှင့် ဖြစ်ပြီး ခါးပတ်မှာ နံပါတ်တုတ်ကလေးချိတ် ထားသည်။ “ဆရာကြီးတို့ လုံခြုံရေးတွေ ဘာကြောင့် သေနတ်မကိုင်ကြပါသလဲ ခင်ဗျာ”ဟု စီဂျေက ခါးကလေးရို့၍ မေးသည်။ “ဘာကွ” “အော်။ ဆရာကြီးတို့ Security အော်ဖစ်ဆာတွေဘာကြောင့် သေ နတ်မဆောင်ကြသလဲဆိုတာ သိချင် လို့ပါ”ဟု စီဂျေက ပိုမိုသိမ်မွေ့ နှိမ့်ချ သောလေသံဖြင့် ဖြေသည်။ ” အော၊ မင်းက ငါ့မှာ သေနတ် မရှိလို့ အထင်သေးတာလား။ ငါက ကရာတေးပညာမှာ ခါးပတ်နက် ရထားခဲ့တဲ့ ကရာတေးဆရာကွ။ မယုံရင် မင်းစမ်းကြည့်လိုက် လေ.. .” ခွေးဘီလူးမျက်နှာနှင့် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းကြီးက ရှေ့သို့ တိုးလာရာ၊ စီဂျေသည် ကြောက်အားလန့်အား နောက်ဆုတ်သည်။\n“အဟီး…အဟီး ဆောရီးပါ ဆရာကြီး။ ဆောရီးပါ”\nစီဂျေသည် နောက်ဆုတ် နောက်ဆုတ်နှင့် လစ်ပြေးရန် ခြေ လှမ်းပြင်နေသည်။ “သေနတ်က သွေးထွက်သေး တယ်။ သွေးမထွက်ဘဲ သေတဲ့နည်း မင်းကိုငါပြမယ်… လာခဲ့ကောင် ကလေး” “ယုံပါတယ်ခင်ဗျာ။ ယုံပါ တယ်။… ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြု ပေးပါဆရာကြီးခင်ဗျာ” ဟု လက် အုပ်ကလေးချီ၍ တောင်းပန်ရင်း စီဂျေသည် အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာခဲ့ ရလေသည်။\nဘဏ်များလုံခြုံရေးနှင့် ပတ် သက်၍ သူ၏ အမြင်များကို ထုတ် ဖော်ရန် စီဂျေသည် လုံ့လဝီရိယ စိုက် ထုတ်ဆဲပေတည်း။ ရန်ကုန်မြို့တော်ရှိ မြောက်များစွာသော ဘဏ်တို့မှ CCTV ကင်မရာများတွင် သူ၏ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များပါ ရှိ နေကြသည်ကို သူ အမှတ်တမဲ့ ဖြစ် နေသည်။\nသို့ဖြင့်… တစ်နေ့တွင် ပုဂ္ဂလိ က ဘဏ်တစ်ခုအနီးသို့ အရောက်မှာ၊ ဗလကောင်းကောင်း အရပ်ဝတ် ရဲနှစ်ဦးက သူ့ကိုညှပ်၍ ချုပ်ကိုင် ဖမ်းဆီးလိုက် လေသည်။ ” ဟေ့ ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ် တာလဲ။ ကျုပ်က ပြည်သူ့အကျိုးပြု စီဂျေဗျ။ စီဂျေ…” ဟု သူကအော် သည်။ “စီဂျေတွေ…ပီအေတွေ နား မလည်ဘူး။ မင်းကို ဘဏ်ဓားပြ တိုက်ရန် ကြံစည်မှုနဲ့ မသင်္ကာလို့ ဖမ်းလိုက်ပြီ…”\nစီဂျေသည် သံလက်ကောက်၏ အထိအတွေ့ အရသာကို မြည်းစမ်းဖူး သွားလေပြီတကား။ ။\nမင်းသားတစ်ယောက်က Host လုပ်တဲ့အခါ ပိုမိုလွယ်ကူတာမျိုးရှိသလို ပိုမိုခက်ခဲတာမျိုးလည်း ရှိတယ် စည်သူမောင်\nကိုယ့်ကိုချစ်တဲ့ ပရိသတ်တွေအတွက်ပဲ ရပ်တည်သွားမယ် ဖွေးဖွေး


Microsoft Teams တွင် အစည်းအဝေးတစ်ခု သတ်မှတ်ရန် အဆင့်ဆင့်လမ်းညွှန်\nMicrosoft Teams အက်ပ်တွင်သင်ပထမဆုံးလုပ်ချင်သည့်အရာမှာအစည်းအဝေးတစ်ခုဖွင့်ရန်ဖြစ်သည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကအရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဒီသင်ခန်းစာမှာဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာအတိအကျသင်ပြတော့မယ်။\nအဆင့် 1. Microsoft Teams အပလီကေးရှင်းကို Desktop/Laptop တွင်ဖွင့်ပါ။\nအဆင့် 2။ 'ကိုနှိပ်ပါပြက္ခဒိန်ပင်မစာမျက်နှာပေါ်တွင် '' ခလုတ်ကို။\nအဆင့် 3. ပြက္ခဒိန်စာမျက်နှာတွင် 'ကိုနှိပ်ပါ၊အစည်းအဝေးအသစ်'ခလုတ်ကို။\nအဆင့် 4. အစည်းအဝေးနှင့်ပတ်သက်သည့် သက်ဆိုင်ရာအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အစည်းအဝေးစာမျက်နှာအသစ်တွင် ပေးထားသည့်ပုံစံတွင် ထည့်သွင်းပါ။ အလေ့အကျင့်ကောင်းတစ်ခုသည် အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပါက သက်ဆိုင်ရာအစည်းအဝေးအမည်၊ အစည်းအဝေးတည်နေရာကို ထည့်သွင်းရန်ဖြစ်သည်။ ဖော်ပြချက်တစ်ခုသည် အစည်းအဝေးအတွက် အကြောင်းအရာကို ပံ့ပိုးပေးမည်ဖြစ်ပြီး တက်ရောက်သူများသည် အစည်းအဝေးမ၀င်မီ ၎င်းကို ဖတ်နိုင်သည်။\nဘတ် Google Earth ပေါ်ရှိ လတ္တီတွဒ်နှင့် လောင်ဂျီတွဒ်တို့ကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် တည်နေရာကို မည်သို့ရှာဖွေနိုင်မည်နည်း။\nအဆင့် 5။ 'ကိုနှိပ်ပါကြော်ငြာကို Save လုပ်ရန်သင်အစည်းအဝေးအတွက်အသေးစိတ်သတ်မှတ်ပြီးသည်နှင့်ခလုတ်ကိုနှိပ်ပါ။\nအဆင့် 6. ဤအစည်းအဝေးသို့ လင့်ခ်ကို ကူးယူပြီး ၎င်းကို အလိုရှိသော အဆက်အသွယ်များနှင့် မျှဝေနိုင်သည့် ဝင်းဒိုးတစ်ခုကို ယခု မြင်တွေ့ရပါမည်။\nဤ link ကိုလက်ခံရရှိသူများသည်၎င်းအားနှိပ်ရုံသာလုပ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ Microsoft Teams app ကိုသူတို့၏စက်ပေါ်တွင်ဒေါင်းလုပ်လုပ်ထားလျှင်၎င်းသည်ဖိတ်ကြားခြင်းကိုသိမ်းဆည်းနိုင်သည်သို့မဟုတ်တိုးတက်နေပါကအစည်းအဝေးတွင်ပါဝင်နိုင်သည့်နေရာတွင်ပင်သူတို့ကိုလမ်းကြောင်းပြောင်းလိမ့်မည်။ ။\nလွန်ခဲ့သော Telegram Messenger ကို ဘယ်သူ စတင်ခဲ့တာလဲ သိလား။ သိရှိရန် ဆက်ဖတ်ပါ။\nနောက်တစ်ခု AMD နှင့် MediaTek တို့သည် AMD RZ600 Series Wi-Fi 6E Modules ကို ပွဲဦးထွက်ပြသခဲ့သည်။


နိုင်ငံရေး\t— June 5, 2012 at 6:11 pm\tရမ်းဗြဲ၊ တောင်ကုတ်၊ စစ်တွေ ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး RNDP ကျေညာချက် ထုတ်ပြန်\nကျေညာချက်များမှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်သည်။\nသဘောထားကြေငြာချက် အမှတ် (၁/၂၀၁၂)\nနေ့စွဲ-၂၀၁၂-ခုနှစ်၊ ဇွန်လ (၄) ရက်\n၁။ ၂၈. ၅. ၂၀၁၂ နေ့တွင် ဖြစ်ပျက် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ရခိုင်ပြည်နယ်၊ ရမ်းဗြဲမြို့နယ်၊ ကျောက်နီမော် ကျေးရွာ အုပ်စု၌ ရခိုင် အမျိုးသမီးအား လူမဆန်စွာ မုဒိမ်းပြုကျင့် ရာဇ၀တ်မှုကျူးလွန် သတ်ဖြတ် ခံခဲ့ရမှု အပေါ်၊ ရခိုင်တိုင်း ရင်းသားများ တိုးတက်ရေးပါတီ အနေဖြင့် များစွာ စိတ်ထိခိုက် ၀မ်းနည်း ကြေကွဲ ရပါသည်။\n၂။ ၃.၆. ၂၀၁၂ နေ့တွင် ရခိုင်ပြည်နယ်၊ တောင်ကုတ်မြို့၌ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင် ခရီးသွားပြည်သူ (၁၀)ဦးအား ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ကျူးလွန်ကြမှုအပေါ် တွင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ရခိုင်တိုင်းရင်းသားများ တိုးတက်ရေးပါတီအ နေဖြင့် လုံးဝလက်ခံ နိုင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်မဟုတ်ကြောင်း ရှုမြင်သုံးသပ်ပါသည်။\n၃။ ရန်လိုမုန်းတီးခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ အစွန်းရောက် လွန်းခြင်းများသည် ယဉ်ကျေးသော လူ့အ ဖွဲ့အစည်း အဆင့်ဆင့်အနေဖြင့် ယနေ့ကာလတွင် ခါးခါးသီးသီး လက်ခံနိုင်စရာ မရှိသော အချက်များဖြစ်ပေသည်။\n၅။ ရခိုင်လူ့အဖွဲ့ အစည်းအဆင့်ဆင့် အနေဖြင့် ဤသို့သော လူမဆန်မှုများကို ပစ်ပယ်၍ လူ့အဖွဲ့ အစည်းကြီး၏ အေးချမ်းသာယာမှု၊ လုံခြုံမှု၊ ချစ်ခင်မှု၊ နွေးထွေးမှု စသောအချက်များကို မြှင့်တင် ဆောင်ရွက် ခြင်းဖြင့် အေးချမ်း လုံခြုံသော လူ့ဘောင်လူ့အဖွဲ့အစည်းကို တည်ဆောက်ရပေမည်။\n၆။ သို့ဖြစ်ပါ၍ အခြားအခြားသော မလိုလားအပ်သည့် ပြဿနာ၊ ပဋိပက္ခများ ပေါ်ပေါက်ခြင်းများ ချုပ်ငြိမ်းရန်နှင့် အေးချမ်းလုံခြုံမှု ခိုင်မာစွာ ပေါ်ထွန်းနိုင်စေရန်၊ မည်သည့်ဖြစ်ပွားပေါ် ပေါက်သော ပြဿနာအခက် အခဲများမဆို အား လူသားဆန်စွာနှင့် ဥပဒေနှင့် ညီညွတ်စွာသာလျှင် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်း ကြသင့်ပါကြောင်း လေးစားစွာတိုက် တွန်းအပ်ပါသည်။\nသဘောထားကြေငြာချက် အမှတ် (၂/၂၀၁၂)\nနေ့စွဲ ၂၀၁၂-ခုနှစ် ဇွန်လ (၄) ရက်\n၁။ ၃.၆.၂၀၁၂ နေ့ညနေပိုင်းက စစ်တွေမြို့၊ အမှတ် (၁) ရဲစခန်းရှေ့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာ၏ အစမှာစစ် တွေမြို့ စက်ရုံစုရပ်ကွက် (နာဇီဈေး) အခွန်ကောက်ခံ သူအုပ်စုများ၏ ပဋိပက္ခဆက်နွယ်ပြီး “အောင်သန်းဝေ” ဆိုသူ ပျောက်ဆုံးနေမှုအတွက် တိုင်တန်းတောင်းဆို ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ပါတီမှ သိရှိခဲ့ရပါသည်။\n၂။ ကျွန်ုပ်တို့ပါတီမှ တာဝန်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကိုယ်တိုင် “အောင်သန်းဝေ” အား လိုက်လံရှာဖွေတွေ့ရှိ လာခဲ့သည့် အတွက် အမှတ် (၁) ရဲစခန်းရှေ့ရှိ တောင်းဆိုနေကြသူ လူအုပ်အား “အောင်သန်းဝေ” ကိုထုတ်ဖော်ပြသခြင်း။ အောင်သန်းဝေကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုသူလူ အုပ်များရှေ့မှောက်၌ စကားပြောဆိုခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။\n၃။ ထိုနောက်တွင် အဓိကရုဏ်း အသွင်ဆောင်လာသော လူအုပ်အား သက်ဆိုင်ရာမှ အင်အားသုံးပစ်ခတ်နှိမ် နင်းခြင်း၊ (၁၁)ဦးဒဏ်ရာရရှိပြီး စစ်တွေဆေးရုံကြီး၌ အတွင်းလူနာအဖြစ် ကုသရခြင်းတို့ ဖြစ်ပျက်ရမှုနှင့် ပတ် သက်၍ ရခိုင်ပြည်သူ တစ်ရပ်လုံးနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့ပါတီမှ အထူးထိခိုက်ခံစား ရပါကြောင်း ထုတ်ပြန်အပ်ပါ သည်။\n၄။ သက်ဆိုင်ရာမှ အဓိကရုဏ်း နှိမ်နင်းရာတွင် အင်အားအလွန် ကြီးမားစွာ အသုံပြုမှုနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ရခိုင် ပြည်သူ တစ်ရပ်လုံးနှင့်ထပ်တူ အထူးထိခိုက်ခံစားရ ပါကြောင်း သဘောထားထုတ်ပြန် အပ်ပါသည်။\n၅။ ၃.၆.၂၀၁၂ နေ့ဖြစ်ပွားသော ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဥပဒေနှင့်အညီ အရေးယူ ဆောင်ရွက်ကြရေးကိုလည်း ကောင်း၊ ပြည်သူများ၏ သံသယကင်းစင်ရေးအတွက် အဖြစ်အပျက်၏ သတင်းမှန်များကို သက်ဆိုင်ရာမှ တိကျ စွာ ထုတ်ပြန်ပေးရေးကိုလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့ပါတီမှ လေးလေးနက်နက် တောင်းဆိုအပ်ပါသည်။\nRelated PostsNLDနှင့် တိုင်းရင်းသား ခေါင်းဆောင်များမှ ရခိုင်ပြည်နယ် အတွင်း အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မူများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျေညာချက် ထုတ်ပြန် နယူးယောက်မြို့ မြန်မာ ကောင်စစ်ဝန်ရုံးရှေ့တွင် ကြေးနီစီမံကိန်း အကြမ်းဖက် နှိမ်နှင်းမူ အပေါ် ဆန့်ကျင် ကန့်ကွက် ဆန္ဒပြရခိုင်ပါတီကို အာဏာပိုင်များ ခြိမ်းခြောက်ကွန်မြူနစ် ပါတီ၏ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံရသော RNDP ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦး တရုတ်ပြည်သို့ ထွက်ခွာ တကျော့ပြန် ရခိုင် အကြမ်းဖက် ဆူပူမှုတွင် ALP ပါဝင် ပတ်သက်မူ မရှိဟု ဆို ဆက်စပ်သတင်းRNDP နှင့် ALD တို့ “ရခိုင်အမျိုးသားပါတီ” အမည်ဖြင့် သမိုင်းစာမျက်နာသစ် ဖွင့်လှစ်ALD နှင့် RNDP ပေါင်းစည်းရေး သဘောတူညီမူ အပေါ် တုန့်ပြန်မူများ ( ပေါင်းစည်းရေး အထူး)RNDP နှင့် ALD ပေါင်းစည်းရန် သဘောတူလိုက်ပြီ (ပေါင်းစည်းရေး အထူး)RNDP နှင့် ALD ပေါင်းစည်းရေး ဖြစ်နိုင်ခြေများ ( ပေါင်းစည်းရေး အထူး)RNDP နှင့် ALD ပေါင်းစည်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ ကိုယ်စားလှယ် (၆) ဦးစီ တက်ရောက်မည် (ပေါင်းစည်းရေး အထူး)ရခိုင်ပြည်နယ်အစိုးရနှင့် ALP ပဏာမ သဘောတူညီချက်များ အကောင်အထည် မဖေါ်နိုင်သေးအမျိုးဘာသာ၊ သာသနာအကျိုးကို ရည်မျှော်ပြီး ထွန်း အထွေထွေရောဂါကု ဆေးရုံမှ RNDP သို့ ကျပ် (၁၀) သိန်း လှူဒါန်းNLD ဗဟိုကော်မီတီများ စွမ်းရည်မြင့် အလုပ်ရုံ ဆွေးနွေးပွဲ ရခိုင် ဗဟိုကော်မီတီဝင်များ တက်ရောက်ကျွန်ပြန် ရဲဘော် ခိုင်ဓညလင်း မိခင် ကွယ်လွန်၂၀၁၅ ခုနှစ် ရွှေးကောက်ပွဲ မတိုင်မှီ ရခိုင် အမျိုးသား ပါတီကြီး တစ်ရပ်ပေါ်ပေါက်ရေး RNDP မျှော်မှန်း (နိရဉ္စရာ သတင်းများကို မည်သူမဆို လွှတ်လပ်စွာ ကူးယူဖေါ်ပြနိုင်သည်။ သို့သော် သတင်းရင်းမြစ်နေရာတွင် နိရဉ္စရာ နာမည်ကို ဖေါ်ပြရပါမည်။) Share: