To (my) Little Star\n... make me embarrassed!!!\n99.9999% busy နေပါတယ်။ ပို့စ်ရေးဖို့ mood မရပါ။ :P...\nPoem | comments (4)\n"နှစ်လနာရီ အခါရာသီရွေ့ပေမယ့် အာဇာနည်နေ့ကိုတော့ မမေ့သင့်ပါသလေ.."\nဒေါ်မေလှမြိုင်ရဲ့ 'အလေးပြုပါသည်' သီချင်းသံကို ကြားတိုင်း ယူကြုံးမရစိတ်နဲ့ မျက်ရည်ဝိုင်းခဲ့ရတဲ့ 'အာဇာနည်နေ့'ကို ရောက်ပြန်ပါပေါ့။ ဒီနေ့ဒီရက်တိုင်း မပြောင်းလဲတဲ့ခံစားချက်တွေ အသစ်အသစ်ဖြစ်မြဲပါပဲ။ အခုတစ်လော အလုပ်ကများ၊ စိတ်ကလဲပင်ပန်းတာကြောင့် အသစ်မရေးဖြစ်ပါဘူး။ မနှစ်ကရေးခဲ့တဲ့ ပို့စ်လေးကိုပဲ ပြန်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ကောင်းရာသုဂတိရောက်ကြပါစေ...။\nအဖေသို့ ... သခင်အောင်ဆန်းသို့\nအဖေ...။ ၁၉ ဂျူလိုင်ရောက်ပြန်တော့မယ် အဖေ...။ အဖေတို့ အသက်ပေးခဲ့ရတဲ့ နေ့၊ တစ်တိုင်းပြည်လုံး ယူကြုံးမရ ကြိမ်မီးအုံးခဲ့ရတဲ့ နေ့ ...။ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ လွတ်လပ်ရေးရဲ့ အသီးအပွင့်လေးတွေကို အဖေ မခံစားသွားခဲ့ရဘူး။ စကောလောက်မှစောက်မနက်တဲ့ အကြံနဲ့၊ ကိုယ့်ဖို့ တစ်ဘို့ထဲကြည့်တက်တဲ့ ပုဇွန်ဦးနှောက်တွေကြောင့် လွတ်လပ်ရေးရဲ့ ဗိသုကာတွေ တစ်ပြိုင်တည်း ကျဆုံးခဲ့ရတယ်။ ဗမာပြည်ကို အာရှမှာ မဟာအင်အားကြီးနိုင်ငံ တစ်ခု ဖြစ်အောင် ပုံဖော်ပေးနိုင်မယ့် ဗိသုကာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဒီအကြံ ပက်စက်မှု၊ အမျော်အမြင်ကင်းမဲ့မှုရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခုချိန်ထိ ကျွန်တော်တို့ ခံစားနေရတုံးပဲ အဖေ...။\n၈၈ တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကြွေးကျော်ခဲ့ကြတယ်။ “ဗိုလ်ချုပ်ပေးတဲ့ စစ်ပညာ၊ ပြည်သူတွေကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး” လို့ပေါ့...။ ဒါပေမယ့် အဲဒီစစ်တပ်ရဲ့ သေနတ်ပြောင်းဝ ရှေ့မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားတွေ ကျဆုံးခဲ့ရတယ်။ ပြည်သူတွေ အသက်ပေးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူးအဖေ...။ တပ်မတော်ဟာ ပြည်သူ့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား...။ အမိန့်ပေးရင် ဘာမဆိုလုပ်မယ့် ဦးနှောက်မရှိတဲ့ စစ်တပ်လား...။ လက်တစ်ဆုပ်စာ စစ်အာဏာရှင်တွေ ကောင်းစားဖို့ ပြည်သူကို ပြန်သတ်မယ့် စစ်တပ်လား...။ ပြည်သူ့တပ်မတော်သား ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ခံယူဖို့ ရော ထိုက်တန်ကြသေးရဲ့လား...။\nသမိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် ဗိုလ်အောင်ကျော် အကြောင်းပေါ့။ အဲဒီတုန်းက လက်နက်ဆိုလို့ အပ်တိုတစ်ချောင်းတောင် မရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို နယ်ချဲ့အစိုးရရဲ့ မြင်းစီးပုလိပ်တွေက မြင်းနဲ့တိုက်၊ ဒုတ်နဲ့ရိုက်လို့ ရဟန်းရှင်လူ အာဇာနည် ၁၇ ဦး ကျဆုံးခဲ့ရတယ်တဲ့...။ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူ့တပ်မတော်ရဲ့ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ကျဆုံးခဲ့ကြရတဲ့ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ၊ ရဟန်းရှင် လူ အာဇာနည်တွေ... ၁၇၀ လည်းမကဘူး...။ ၁၇၀၀ လည်း မကဘူး...။ ၁၇၀၀၀ လည်း မကတော့ဘူးအဖေ...။ တွေးမိတိုင်း အသည်းနာတယ် အဖေ...။\nအဖေ...။ အဖေမျှော်မှန်းခဲ့တဲ့ တပ်မတော်ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ အဖေ...။ ဒီနေ့ အဖေတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တပ်မတော်ဟာ ဘယ်လမ်းကို လျှောက်နေသလဲဆိုတာ အဖေ သိပါရဲ့လား...။ အဖေ စက်ဆုပ်ရွံရှာခဲ့တဲ့ စစ်အာဏာရှင် အစိုးရမျိုးကို အကာအကွယ်ပေးနေတယ် အဖေ...။ လက်တစ်ဆုပ်စာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်စု ကောင်းစားဖို့အတွက် ပြည်သူတွေဘက်ကို သေနတ်ပြောင်းလှည့်နေတယ် အဖေ...။\nအဖေ...။ အဖေပြောခဲ့ဘူးတဲ့ စကား ကျွန်တော် ကြားယောင်နေတယ်။ အဖေ ဒီလို ပြောခဲ့တယ်...။\n” I went to Japan to save my people who were struggling like bullocks under the British. But now we are treated like dogs. We are far from our hope of reaching the human stage, even to get back the bullock stage we need to struggle more.”\nအဖေ... ကျွန်တော်တို့လည်း မဆလ တစ်ပါတီအာဏာရှင် လက်အောက်က၊ နွားလိုဘ၀တွေက လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ အခု နအဖ စစ်အာဏာရှင် လက်အောက်မှာ အဖေပြောသလိုပဲ ခွေးတွေလို အနိုင်ကျင့်ခံနေရပြန်ပြီအဖေ...။ ကျွန်တော်တို့ လိုလားတဲ့ လူ့အခွင့်အရေးတွေ မပြောနဲ့၊ မဆလ ခေတ် အခြေအနေ ပြန်ရောက်ဖို့တောင် မလွယ်လှတော့ဘူး အဖေ...။\nအဖေ...။ အဖေမွေးထုတ်လိုက်တဲ့ တပ်မတော်ရဲ့သား၊ အဖေ နေရာကို ဆက်ခံခဲ့ကြတဲ့ စစ်ခေါင်းဆောင်တွေဟာ အဖေ့ရဲ့ သမိုင်းပုံရိပ်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ် အဖေ...။ “လွတ်လပ်ရေးရဲ့ ဗိသုကာကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း” ဆိုတဲ့ စကားဟာ သူတို့နားမှာ ဘာကြောင့် ခါးနေရတာလဲ။ ဒီတစ်ချက်နဲ့တင် ဒီစစ်အာဏာရူးတွေရဲ့ သရုပ်ကို သိလောက်ပါပြီ။ နိုင်ငံတိုင်းမှာ လေးစားလောက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ပုံရိပ်ကို ငွေစက္ကူပေါ်မှာ ပုံနှိပ်မြဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြမှ တိရိစ္ဆာန် အုပ်ချုပ်တဲ့ တိုင်းပြည်လို တိရိစ္ဆာန်ရုပ်ကို ငွေအမှတ်နဲ့ သုံးနေရတယ် အဖေ...။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က မှောင်ခိုတွေ ခေတ်စားချိန်ပေါ့။ ဆရာသာဂဒိုးရဲ့ “ဖမ်းပါ၊ မဖမ်းဘူး” ဆိုတဲ့ ၀တ္ထုတိုလေးထဲက စကားတစ်ချို့ကို ကျွန်တော် သဘောကျဘူးတယ်။ “ဗိုလ်ချုပ်ဟာ သိပ်တန်ခိုးထွားတာကွ...။ ဗိုလ်ချုပ်ပုံလေးများ ပုတ်ပြလိုက်ရင် တစ်ခါတည်း ဦးညွတ်သွားတော့တာပဲ” တဲ့။ ပိုက်ဆံပြလိုက်ရင် ရဲဝန်ထမ်းတွေ ဦးညွတ်သွားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့။ အင်းလေ... ပိုက်ဆံဆိုတာ လူတိုင်း သည်းခြေကြိုက်ပဲမဟုတ်လား...။\nအခုတော့ အဖေ့ စစ်သားတွေက အဖေတို့ကို ဦးမညွတ်ချင်ကြတော့ဘူး အဖေ...။ မဆလ ခေတ်မှာတောင် အာဇာနည်နေ့ ဆိုတာ တခမ်းတနား ကျင်းပမြဲပါ။ အခုတော့ အာဇာနည်နေ့ကို ဖျောက်ဖျက်ချင်နေကြပြီ အဖေ...။ တပ်မတော် ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အဖေ့ ဂူဗိမာန်မှာ တစ်ခါဘူးမှ လာပြီး ဂါရ၀မပြုဖူးဘူး အဖေ...။ တပ်မတော် စစ်သမိုင်းပြတိုက်ဆိုတဲ့ အဆောက်အဦးမှာ “တပ်မတော်ရဲ့ ဖခင်ကြီး၊ လွတ်လပ်ရေးရဲ့ ဗိသုကာကြီး” သခင်အောင်ဆန်းရဲ့ပုံဟာ ခန့်ခန့်ညားညားမရှိရဘူး အဖေ...။ မထင်မရှား နေရာတစ်နေရာမှာ မတက်သာလို့ ပြထားရတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ပုံ ကိုမြင်မိရင် ရင်ထဲမှာ မချိအောင် ခံစားရတယ် အဖေ...။\n၈၈ တုန်းက အဖေ့ကို ကျွန်တော်တို့ တမ်းတမိတုန်း အဖေ့ရဲ့ ရင်သွေး၊ အဖေ့သွေး ပီသတဲ့ သွေး... အန်တီစုကို ကျွန်တော်တို့ ရခဲ့ပါတယ်။ အဖေ့သွေး ပီသတဲ့ သွေး လို့ ပြောတာက အဖေ့သွေး မပီသတဲ့ သွေးလည်း ရှိသေးလို့ပါ။ အဖေ့ရဲ့ သားကြီး သြရဿ **ဦး အကြောင်းကိုတော့ လေကုန်ခံပြီးတော့တောင် မပြောပြချင်တော့ဘူး အဖေ..။ အဖေ့ နာမည် အောင်ဆန်းတောင် ရှေ့ကထည့်ဘို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ အဖေ့သွေးစစ် အန်တီစုရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ စိတ်ဓါတ်၊ သူ့လုပ်ရပ်နဲ့ စိတ်ဓါတ်၊ နံ့သာဆီနဲ့ အီးလို ကွာတယ် အဖေ...။ ဟိုတုန်းက ရေနစ်ပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့ရတာ အဖေ့သားလတ် အောင်ဆန်းလင်း မဟုတ်ပဲ **ဦး ဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ် လို့တောင် ကျွန်တော်တို့ တွေးမိတယ် အဖေ...။\nအခုတော့ အဖေ့ရင်သွေး အန်တီစုလည်း ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာတဲ့ စစ်အာဏာရူးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ လွတ်မယ်မှန်း မသိရဘူးအဖေ...။\nအဖေ...။ အဖေ့ သွေးလည်း ပင်ပန်းလှပါပြီ။ ပြည်သူတွေ လည်း ပင်ပန်းလှပါပြီ။ ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေ၊ ရဟန်းရှင်လူ တွေရဲ့ အသက်တွေလည်း အမြောက်အများ စတေးခဲ့ရပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ဘူး အဖေ...။\n“ဒီ လူသတ်ကောင်၊ စစ်အာဏာရူး တွေရဲ့ လည်ကို အဖေ့လက်ထဲက ဂျပန်ဓါးနဲ့သာ တအားခုတ်လှည့်ပါတော့ အဖေ...။”\nFeelings | comments (3)\nAnd if eternity is the time I must wait\nThan I will wait all eternity\nFor as the earth crumbles away\nMy feelings are indestructible\nAnd if you keep going on your way\nI may always be trapped in this game\nFor as long as the sun rises\nMy feeling for you will stay the same\nPoem | comments (1)\nPablo Neruda (July 12, 1904 – September 23, 1973)ပါဘလိုနီရူးဒါးရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်လို ရေးဖွဲ့ထားတာပါ။ လမ်းပျောက်နေရှာတဲ့ ရေသူမလေးတစ်ယောက် အင်း.. ဒါမှမဟုတ်လည်း ရေသူမလေးတစ်ကောင်ပေါ့လေ အရက်မူးနေတဲ့လူတွေကြားထဲကို ရောက်လာရှာသတဲ့။ မြစ်ထဲကလာတဲ့ သူမအတွက်တော့ ဒီလောကမှာ အသစ်ဖြစ်နေတာပေါ့။ လောကကြီးအကြောင်းကို ဘာမှမသိရှာပါဘူးတဲ့။ အရက်သမားတွေက သူမကို တံတွေးတွေနဲ့ထွေးကြတယ်။ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းစွာ၊ ညစ်ညမ်းယုတ်မာစွာ စော်ကားကြတယ်။ သူမရဲ့ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ အသားအရေနဲ့ ရွှေရောင်ရင်သားအစုံမှာ အဲဒီ ညစ်ညမ်းမှုတွေနဲ့ ဖုံးလွမ်းသွားခဲ့ရပေါ့။ မျက်ရည်ဆိုတာကို မသိတဲ့ သူမကတော့ မျက်ရည်မကျခဲ့ပါဘူး။ မီးကျွမ်းထားတဲ့အရက်ပုလင်းဆို့တွေ စီးကရက်တိုတွေနဲ့ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ညစ်ပေမည်းမှောင်သွားအောင် လုပ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအရက်ဘား ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အရူးတွေလို လူးလှိမ့်ရယ်မောကြသေးသတဲ့။\nသူမကတော့ ပြောစရာစကားဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက် အစော်ကားခံရမှုတွေအတွက် စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောခဲ့နိုင်ရှာပါဘူးတဲ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ၀င်လာတဲ့တံခါးကပဲ ပြန်ထွက်သွားခဲ့ရှာတယ်။ သူမရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ညစ်ထေးမှုတွေကို မိုးရေထဲက ကျောက်ဖြူတုံးလေးတစ်ခုလို ဖြူဖွေးတောက်ပသွားအောင် ဆေးကြောပေးမယ့် မြစ်ထဲကိုပဲပေါ့။ နောက်ကိုပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ရေထဲမှာကူးခပ်သွားခဲ့တယ်။ အနှစ်မဲ့တဲ့ ဗလာဟင်းလင်းပြင်ဆီကို ကူးခပ်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သေခြင်းတရားဆီကို ကူးခပ်သွားခဲ့ရှာတယ်။\nဒီကဗျာလေးကို ဖတ်ပြီးတော့ ရေသူမလေးကို သနားမိပါတယ်။ အရက်မူးသမားတစ်စုရဲ့ ရက်စက်စွာစော်ကားတာကို ခံခဲ့ရပြီး မြစ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားရရှာတယ်။ ဒီကဗျာလေးနောက်ကွယ်မှာ ပုံပြင်လေးထက်ပိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ဝေဖန်သူတွေက ဆိုကြပါတယ်။ ပထမဆုံးကတော့ မိန်းမသားတွေဟာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ယောင်္ကျားတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျမှုကို ခံခဲ့ရတာပါတဲ့။ အထူးသဖြင့် စစ်ပွဲကာလတွေဆိုရင် အောင်နိုင်သူစစ်သားတွေဟာ မိန်းမသားတွေကို အနိုင်အထက်ကျူးလွန်တာဟာ တရားဝင်အခွင့်အရေးလို ဖြစ်နေပုံပေါ့။\nနောက်တစ်ခုကတော့ နီရူးဒါးက လူတွေရဲ့ အရိုင်းအစိုင်းသာသာ အဆင့်အတန်းကို ပြောချင်တာပါတဲ့။ လူတွေဟာ တူရာတူရာစုပေါင်းမိရင် အထိန်းအကွပ်မဲ့တဲ့အခြေအနေရောက်ရင် လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ယဉ်ကျေးမှုတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားရတဲ့ အရိုင်းအစိုင်းစိတ်ဟာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတက်တာကို ပြောချင်တာလို့ဆိုပါတယ်။ အရက်သေစာမူးယစ်ပြီး လူစိတ်ပျောက်ပြီး တိရိစ္ဆာန်သာသာစိတ်နဲ့ လမ်းပျောက်ရင်းရောက်လာရှာတဲ့ လှပအပြစ်ကင်းစင်တဲ့၊ ကုန်ကုန်ပြောရရင် လူသားမဟုတ်တဲ့ တိရိစ္ဆာန်မလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် ၀ိုင်းပြီးစော်ကားလိုက်ကြတာကို ပုံဖော်ထားတာလို့ ဆိုပါတယ်။\nတတိယကတော့ သဘာဝတရားနဲ့ လူ့ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားလာခြင်းရဲ့ ထိပ်တိုက်ဖြစ်မှုကိုပြောချင်တာပါတဲ့။ လူတွေရဲ့ နေထိုင်မှုစရိုက် ယဉ်ကျေးမှု အတက်ပညာတွေ ထွန်းကားလာလေလေ သဘာဝတရားနဲ့ ဆန့်ကျင်လာလေလေ ဖြစ်လာတဲ့ အနေအထားကို ပြောချင်တာပါ။ သဘာဝအရင်းအမြစ်တွေကို မဆင်မခြင် ထုတ်ယူသုံးစွဲမှု၊ သိလို့ပဲဖြစ်စေ မသိလို့ပဲဖြစ်စေ ဖျက်လိုဖျက်ဆီးပြုမှုတွေကြောင့် ရာသီဥတုတွေဖောက်ပြန်လာရတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်အနေနဲ့ဆိုရင် စက်မှုအတက်ပညာထွန်းကားလာခြင်းနဲ့အတူ ကမ္ဘာမြေကြီးပိုမို ပူနွေးလာတယ်။ အိုဇုန်းလွှာပေါက်ပြဲမှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါတွေဟာ ကမ္ဘာမြေကြီးကို စော်ကားနေတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောချင်ပုံရပါတယ်တဲ့။ ဒီပုံပြင်မှာတော့ သဘာဝဖြစ်တဲ့ ရေသူမလေးဟာ အရက်မူးသမားတွေကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သဘာဝတရားကြီးလဲ လူတွေကြောင့် ပျက်စီးသေဆုံးရမလား..။ နီရူးဒါးရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အတွေးဟာ ဒီနေ့အထိ လူသားတွေကို သတိပေးနေဆဲပဲလို့ ဆိုကြပါတယ်။\nဖတ်မိတဲ့ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်အကြောင်းကို ဝေမျှခံစားကြည့်ခြင်းပါခင်ဗျာ။\nPoem | comments (3)\nဒီဇာတ်လမ်းလေးက တကယ့်အဖြစ်အပျက်ပါတဲ့။ ဘယ်ဆီဘယ်တုံးကမှန်းမသိရတဲ့ ကာလတစ်ခုကပဲလို့ ထားပါတော့ဗျာ။ မယားလေးယောက်ရှိတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်အကြောင်းပါ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သူသေခါနီးဆဲဆဲမှာ ရေးခဲ့တာပေါ့။ မယားလေးယောက်နဲ့လူရဲ့ ဖွင့်ဟ၀န်ခံချက်လို့လဲ ဆိုချင်ဆိုနိုင်ပါတယ်။\nဒီလိုပါ။ စောစောက ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ သူ့မှာ မယားလေးယောက်ရှိပါတယ်။ အဲဒီလေးယောက်ထဲမှာ လေးယောက်မြောက်မယားကို သူက အချစ်ဆုံးပါတဲ့။ သူလေးအတွက်ဆိုရင် ကောင်းပေ့ ညွန့်ပေ့ဆိုတဲ့ အ၀တ်အစားတွေ ဆင်တယ်။ သူလေးကို အနူးညံ့ဆုံး အပျော့ပြောင်းဆုံး ဆက်ဆံတယ်။ သူ့မှာ ရှိသမျှ အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ အရာတွေကို သူလေးအတွက် ရည်ရွယ်ပါတယ်တဲ့။\nတတိယမယားကိုကျတော့လဲ သူသိပ်ချစ်တာပဲတဲ့။ ဒီမယားလေးကတော့ သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါတဲ့။ သူလေးနဲ့တွဲပြီး မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေကြား ပွဲတက်ရတာ အတော်ကျေနပ်ဖို့ကောင်းဆိုပဲ။ ဒါပေမယ့် သူလေး ဘယ်အချိန်မှာများ ဘယ်သူနဲ့ လိုက်ပြေးသွားမလဲလို့ သူ့မှာ အမြဲစိတ်တထင့်ထင့်နဲ့ စိုးရိမ်နေရပါတယ်တဲ့။\nဒုတိယဇနီးကိုလည်း သူက ချစ်တာပဲတဲ့။ အင်း.. အချစ်တွေ တယ်ပေါနော်။ သူလေးကတော့ သိပ်ကိုကြင်နာတက်ပြီး အကူအညီအရမ်းရတဲ့ မိန်းမပါတဲ့။ အမြဲလည်း သည်းခံတက်တယ်။ တကယ်တော့ သူလေးဟာ သူ့ရဲ့ တီးတိုးဖော် တိုင်ပင်ဖက်ပါတဲ့။ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲမှုတွေ ကြုံလာရတဲ့အခါတိုင်း သူ့ကိုကူညီပြီးတော့ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပေးတက်သူပါတဲ့။\nပထမ မယားကြီး။ သူကတော့ သိပ်ကို သစ္စာရှိတဲ့ အဖော်ပါတဲ့။ သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာရှာဖွေမှုတွေ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ အများဆုံးကူညီအကျိုးပြုခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ပေါ့။ တစ်အိမ်လုံးရဲ့ ကိစ္စ၀ိစ္စတွေကိုလည်း သူပဲ စီမံခန့်ခွဲတာတဲ့။ ဒါပေမယ့်ပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ ပထမမယားကြီးကိုကျတော့ သူက မချစ်ဘူးတဲ့ဗျ။ ဟိုကတော့ သူ့ကို တကယ့်ကို နှစ်နှစ်ကာကာ ချစ်ရှာပါတယ်။ သူကတော့ တစ်ခါတစ်လေမှာ ရှိတယ်လို့တောင် အမှတ်မထား ဂရုမစိုက်မိတက်ပါဘူးတဲ့။\nတစ်နေ့မှာတော့ ကုန်သည်ဟာ နာမကျန်းဖြစ်လာပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်အချိန်အတွင်းမှာပဲ သူဟာ သေရတော့မယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာပါတယ်တဲ့။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ပြည့်စုံကြွယ်ဝတဲ့ သူ့ဘ၀အကြောင်းကို စဉ်းစားမိလာပါတယ်။ အင်းပေါ့ မယားလေးယောက်အကြောင်းလဲ ပါတာပေါ့။ သူက “အခုငါ့မှာ မယားလေးယောက်တောင်ရှိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါသေသွားရင် တမလွန်မှာ ငါတစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေတော့မှာပဲ။ အရမ်းကို အထီးကျန်မှာပဲ” လို့ စဉ်းစားမိသတဲ့။\nအဲဒါနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့အချစ်ဆုံး စတုတ္ထမယားလေးကိုခေါ်ပြီး ပြောပါတယ်။ “မိန်းမရေ မင်းကို ကိုယ်အချစ်ဆုံးပါ။ မင်းအတွက်ဆို ကောင်းပေ့ညွန့်ပေ့ဆိုတဲ့ အ၀တ်အစားတွေ ပုံအောပေးခဲ့တယ်။ မင်းကိုလည်း အရမ်းကို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကိုယ်သေရတော့မယ်။ မင်း ကိုယ်နဲ့လိုက်ပြီး အဖေါ်လုပ်ပေးနိုင်မလားကွယ်”\n“ဟင့်အင်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး” သူလေးက ပြန်ပြောပါတယ်။ နောက်ထပ်လည်း စကားတစ်ခွန်းတောင် ထပ်မပြောတော့ပဲ အနားကထွက်သွားပါသတဲ့။\nဒီအဖြေဟာ သူ့ရဲ့နှလုံးသားကို ဓါးထက်ထက်နဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲတဲ့။ ကုန်သည်ဟာ သိပ်ကို ၀မ်းနည်းကြေကွဲသွားပြီး တတိယ မယားကို ခေါ်ပြီး ပြောပြန်ပါတယ်။\n“မိန်းမရေ ကိုယ့်ဘ၀တစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်းကို သိပ်ချစ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ ကိုယ်သေရတော့မယ်။ မင်း ကိုယ်နဲ့လိုက်ပြီး အဖေါ်လုပ်ပေးနိုင်မလားကွယ်” “ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင်” တတိယမယားက ပြန်ပြောပါတယ်။ “ဘ၀ဆိုတာ ရှင်သန်နေရတာ သိပ်ကိုပျော်ရွှင်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ ရှင်သေသွားခဲ့ရင် ကျမကတော့ နောက်အိပ်ထောင်ပြုမှာပါ”\nကုန်သည်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ ကွဲအက်ကြေမွသွားပြီး အေးခဲသွားခဲ့ပါတယ်။\nသူက တတိယ မယားကို ခေါ်ပြီးမေးပြန်ပါတယ်။ “မိန်းမရေ ကိုယ် အကူအညီလိုတဲ့အခါတိုင်း မင်းဆီကို လာခဲ့တယ်နော်။ မင်းကလဲ ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ အခု ကိုယ်မင်းရဲ့ အကူအညီကို လိုနေပြန်ပြီကွယ်။ ကိုယ်သေသွားတဲ့အခါ မင်း ကိုယ်နဲ့လိုက်ပြီး အဖေါ်လုပ်ပေးနိုင်မလားဟင်”\n“မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင်၊ ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကို့ကို ကျမ မကူညီနိုင်တော့ပါဘူး” တတိယဇနီးသည်က ပြန်ဖြေပါတယ်။ “ကျမအလွန်ဆုံးလုပ်ပေးနိုင်တာကတော့ အစ်ကို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်တာ တစ်ခုပါပဲ”\nဒီအဖြေဟာ မိုးကြိုးသွားတစ်ခုလို သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ချေမွဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး သူဟာ ၀မ်းနည်းပက်လက်နဲ့ ယူကြုံးမရဖြစ်သွားပါတယ်တဲ့။\nအဲဒီအချိန်မှာပဲ အသံတစ်သံက ပြောပါတယ်။ “ကျမ ရှင်နဲ့အတူ သွားပါ့မယ်။ ရှင်ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား ကျမအတူလိုက်ခဲ့ပါမယ်” ကုန်သည်က မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အစာအဟာရ မပြည့်ဝတဲ့လူတစ်ယောက်လို ပိန်လှီပြီး အရိုးနဲ့အရေပဲ ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်တဲ့။ အဲဒီတော့မှ ကုန်သည်ဟာ ၀မ်းနည်းကြေကွဲစွာနဲ့ ပြောရှာပါတယ်။ “ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်တဲ့အချိန်တုံးက မင်းကို အခုထက်အများကြီး ပိုပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့သင့်တာပါကွယ်”\nအခုတော့ ကုန်သည်ဟာ သေဆုံးသွားလောက်ရောပေါ့။ သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးသည်လဲ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားလောက်ရောပေါ့ဗျာ။\nတကယ်တော့ ကျနော်တို့အားလုံးရဲ့ ဘ၀မှာ မယားလေးယောက်စီ ရှိပါသတဲ့\n၁။ စတုတ္ထမယားဆိုတာ ကျနော်တို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပါတဲ့။ ဘယ်လောက်ပဲ သူ့ကို ကြိုးစားပမ်းစား ရက်ရက်ရောရော အလှဆင်ပေမယ့် ကျနော်တို့သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျနော်တို့ကို စွန့်ခွာသွားမှာပါပဲတဲ့။\n၂။ တတိယမယားဆိုတာ ကျနော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရာထူးဂုဏ်သိမ် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေပါတဲ့။ ကျနော်တို့ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ တခြားသူတွေဆီကို ရောက်သွားမယ့် အရာတွေပါတဲ့။\n၃။ ဒုတိယ မယားဆိုတာကတော့ ကျနော်တို့ရဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေပါတဲ့။ ရှင်သန်နေထိုင်စဉ်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရင်းနှီးချစ်ကျွမ်းဝင်မှုတွေရှိကြပေမယ့် သူတို့တစ်တွေ အလွန်ဆုံး အတူရှိနေနိုင်တဲ့အချိန်ဟာ ကျနော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ချိန် အထိပါပဲတဲ့။\n၄။ ပထမ မယားကြီးဆိုတာကတော့ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ပါတဲ့။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ ကာမဂုဏ်အာရုံတွေနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ရင်း အမြဲလိုလို မေ့လျှော့ ဥပေက္ခာပြုထားခြင်းခံနေရတဲ့ အရာပါတဲ့။\nစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ။ တကယ်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကသာ ကျနော်တို့ ဘယ်သွားသွား အမြဲအတူလိုက်နေမယ့် အရာပါ။ အိပ်ယာပေါ်မှာ သေငယ်ဇောနဲ့ မျောနေမယ့် အချိန်အထိမစောင့်ပဲနဲ့ အခုကတည်းက သူ့ကို ကျန်းမာသန်စွမ်းလာအောင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားဖို့ဆိုတာ အကြံကောင်း ဥာဏ်ကောင်းတစ်ခု မဟုတ်လားဗျာ။\n(အင်တာနက်မှာ တွေ့ရတဲ့ စာလေးတစ်ပုဒ်ကို ဆီလျှော်အောင် ဘာသာပြန်ထားတာပါ။ တကယ်တော့ ဒါဟာ အစ္စလမ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ဆိုတဲ့နေရာမှာ ‘ကမ္မ’ သို့မဟုတ် ‘ကံ’ လို့ အစားထိုး မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်။)\nမူရင်းကိုဖတ်ချင်ရင်တော့ ဒီလင့် ကိုသွားကြည့်ပါ။\nShort Story, Translation | comments (14)\nA sudden laughter followed byafrank remark made me uncomfortable.\nWe were in my room, drinking beer, being tossed in the wave of music when Jun (not John),acoworker from Philippines, laughed out suddenly.\nHis remark: “I know this song. It’s Matellica’s. Isn’t it? It’sacopied song.”\n“Yes,” I answered. “And ya know, in this album, some songs are copied. But not all are,” was my excuse.\nBut my excuse was crushed under another blow of sharp and bluff comment. He showed no mercy.\n“No, I know, from the first song to this one, they’re all copied. I didn’t tell ya ‘cause I don’t know the original artists of those songs. But this one, I definitely know, is Matellica’s.”\nIt was ‘Call of the sea’ (ပင်လယ်အော်သံ), the second album of my favourite rock star, Lay Phyu.\n“Oh, yes. I forget. Songs in this album are all copied,” I confessed inahalf annoyed and half embarrassing tone. But he didn’t notice that. Probably he was drunk.\n“Don’t you Filipino singers sing copied song?” I queried, afteracouple of minutes’ silent.\n“Of course,” he answered. “But, ya know, there’re very few copied songs in Philippines. Mostly we create own tune. Today, every artist, even very young Filipino artists, try to create their own tune and are very proud of it. We’re trying to compete with the international artists. We create our own tuned songs, our own style and wanna show our creativity to the world.”\nHe said these words inaproud and thrilled voice. I listen quietly, embarrassingly and awkwardly. It was one of the unforgettable moments in my life.\nMemories | comments (2)\n“နှမလင် မင်းသည် ငါ့ကျောက်ကုန်းထက်၌ စီးလျှက် မမေးရာသည့်အမေးကို မေးသည်။ ငါမဆိုနိုင်တော့ပြီ။ စီးဆင် နွံကျွံသဖြင့် ငါကုန်းပိုး၍ပြေးသောကြောင့် ရန်သူလက်မှ လွတ်ချေသည်”\nမနက်က ကျွန်တော့်ညီမက မေးပါတယ်။\n-အေးပေါ့ဟ သောက်မှာပေါ့။ အထူးအဆန်းလုပ်ပြီး လာမေးနေရလား- ဒါက ကျွန်တော် စိတ်ထဲက ပြောမိတာပါ။ တကယ်ကတော့ ပါးစပ်က “အင်း” လို့ပဲ ပြောလိုက်တာပါ။\nမနက်အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ အိပ်ယာထလာလာချင်း အမေးခံရလို့ စိတ်နဲနဲတိုသွားတာပါ။ သွားတိုက်ရင်း စဉ်းစားမိတယ်။ “အင်း” လို့ ပြောလိုက်ရင် တစ်ခွန်းထဲနဲ့ ပြီးသွားမယ့် ကိစ္စကို ဘာလို့များ ကိုယ်လဲ လေကုန်ခံ သူများလဲ စိတ်ညိုညင်အောင် ဘာလို့များ ပြောချင်ရပါလဲလို့။\nတစ်ချို့နေရာတွေဆိုရင် ဘာမှမပြောပဲနေလိုက်ရင် ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စတွေကို ပါးစပ်မထိန်းနိုင်ပဲ ပြောမိလို့ ပြောသူ နာသူ နှစ်ဦးစလုံး အဆင်မပြေဖြစ်ရတာတွေလည်း မနည်းပါဘူး။\nဗညားဦးသည် မုတ္တမတွင် ၁၅ နှစ် မင်းပြုပြီး ဗြတ်ထဗ ပုန်စားသဖြင့် ဒုန်ဝန်းသို့ပြောင်း၍ မင်းပြုရသည်။ ဒုန်ဝန်းတွင် ၆ နှစ်မျှ စံရသည်။ ဒုန်ဝန်းစား အမတ်ကြီး ပွန်စိုလည်း နာဖျားမကျန်းဖြစ်၍ အနိစ္စရောက်ခဲ့သည်။ အမတ်ကြီး ပွန်စို လွန်ပြီးနောက် အမတ်ကြီး၏သားနှင့် ဗညားဦးသည် အမြဲပင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြန်သည်။ သူ၏အကြံပေးချက်အရ ဒုန်ဝန်းသားများကို အားလုံး ဦးပြည်းခေါင်းတုံး ရိတ်စေသည်။\nထိုသတင်းကို ဗြတ်ထဗကြားလျှင် ညီဖြစ်သူ အဲပြဗုန်ကို ဗိုလ်မင်းခန့်၍ သူရဲ ၇၀၀ နှင့် ဦးပြည်းခေါင်းတုံးရိတ်စေပြီး ဒုန်ဝန်းသို့ ချီစေ၏။ နေ့အခါ တောမှာခိုကြ၍ ညအခါ ချီလေ၏။ မိုးသောက်ထ၍ ဒုန်ဝန်းမြို့ကို ကပ်မိပြီး နံနက်မြို့တံခါးအဖွင့်တွင် မြို့တွင်းသို့ ၀င်ကြလေ၏။ အားလုံး ဦးပြည်းချည်းဖြစ်သောကြောင့် တံခါးစောင့်များက စစ်သည်မမှတ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို မစစ်ဆေးပေ။\nအဲပြဗုန်နှင့် သူရဲ ၇၀၀ တို့လည်း မြို့တွင်းသို့ ၀င်မိလျှင် အပြင်းတိုက်လေ၏။ ဆင်ဖြူရှင် ဗညားဦးလည်း စီးတော်ဆင်တွင် က, မတင်ခင်သဖြင့် ဆင်မယဉ်သာတစ်စီးထက်သို့ ခုန်တက်၍ ကိုယ်လွတ်ပြေးလေ၏။\nမှူးမတ်သေနာပတိ သူရဲသူခက်များလည်း သူ့ရှင်နောက်သို့ လိုက်သော်လည်း မမီကြပေ။ ဆင်ကဲတစ်ဦးနှင့်သာ ပြေးသော် ချောင်းအကူးတွင် ဆင်မသည် နွံကျွံခဲ့သဖြင့် သူ့ရှင်ဗညားဦးကို ဆင်ကဲကိုယ်တိုင် ကုန်းပိုးလျှက် ခုဿဏရံတောသို့ ၀င်လေ၏။\nဗညားဦးသည် ဆင်ကဲ၏ ကျောက်ကုန်းထက်၌ရှိစဉ် မြင်မြင်သမျှ သစ်ရွက် သစ်သီး သစ်ပွင့်များကို “ပဇာသစ်သီး၊ ပဇာသစ်ရွက်၊ ပဇာသစ်ပွင့်နည်း” ဟု ဆင်ကဲကို မေး၏။ ဆင်ကဲသည် မေးတိုင်းဖြေကြား၏။\nမေးဖန်များလတ်သော် ဆင်ကဲလည်း ပင်ပန်းလှသဖြင့် အမျက်ရှိ၍ “နှမလင် မင်းသည် ငါ့ကျောက်ကုန်းထက်၌ စီးလျှက် မမေးရာသည့်အမေးကို မေးသည်။ ငါမဆိုနိုင်တော့ပြီ။ စီးဆင် နွံကျွံသဖြင့် ငါကုန်းပိုး၍ပြေးသောကြောင့် ရန်သူလက်မှ လွတ်ချေသည်” ဟု အမျက်နှင့် ရင့်သီးစွာ ဆို၏။\nသူ့ရှင်ဗညားဦးလည်း နားတော်ရှသည့် ဆင်ကဲစကားကို ကြားလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေတော်မူ၏။ ကျိုက်သတေး (ကျာ်သတှေ်)သို့ ရောက်သောအခါ မှူးမတ်သေနာပတိ ဆင်မြင်းများ မီလာကြ၍ စုရုံးကြပြီးလျှင် ပဲခူးသို့ ကူးတော်မူ၏။\n(ရာဇာဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံကျမ်း ၊ နိုင်ပန်းလှ)\nရာဇာဓိရာဇ်အရေးတော်ပုံကျမ်းထဲက ဒီနေရာကို ပထမဆုံးဖတ်ရတုံးကတော့ ဒီဆင်ကဲတော့ အသတ်ခံရတော့မှာပဲ ထင်မိတာပါ။ ‘မင်းခယောက်ျား ကမ်းနားသစ်ပင်’ ဆိုတယ်မဟုတ်လား။ ရှင်ဘုရင်ကို မဆင်မခြင် နှမလင်လို့တောင် ဆဲလိုက်သေး သူက..။ ဘုရင်ကလဲ ဘုရင်ပါပဲ အသက်လုပြေးနေရတာတောင် စပ်စပ်စုစု တောထဲမှာ သုတေသနလုပ်နေသေးတာကိုး။\nအင်း အဲဒီဇာတ်လမ်း ပြန်ဆက်ရရင် ဗညားဦးလည်း ပဲခူးဟံသာဝတီမှာ နန်းသစ်တည်ပြီး နေပါတယ်။ အခြေတကျရှိတော့ မှူးမတ် သေနာပတိတွေကို အထိုက်အလျှောက်အားလျှော်စွာ ဆုလာဘ်တွေ မြို့စားရွာစားတွေ ပေးသနားပါတယ်။ ဆင်ကဲကိုတော့ ဘာဆုလာဘ်မှ မပေးပါဘူး။\nအဲဒီအခါ အစ်မတော်လုပ်သူ မဟာဒေ၀ီက ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်ရင်း ဆင်ကဲဟာ ကျေးဇူးအထူးပြုခဲ့တယ်ပေါ့။ သူ့ကိုယ်လည်း ကျေးမက်စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးလိုက်ပါဦးပေါ့။\nအဲဒီအခါ ဗညားဦးက “အစ်မတော် ဆိုသည့်အတိုင်း သူ့ကျေးဇူးကား အထူးရှိပေ၏။ သို့သော် ကျေးဇူးဂုဏ်မမြောက်ပါ။ ငါတို့ ဒုန်ဝန်းမှ ထွက်ပြေးရစဉ်က သူနှင့်ငါမှာ တစ်ခရီးတည်း လာရ၏။ ထိုအခါတွင် ငါ့နားတော်ကို ရှနာလေအောင် သူဆိုသည်။ ငါ အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်။ ရှေးလူများ ဆိုထားကြသည့် စကားပုံရှိသည်။ ကျေးဇူးဂုဏ်တစ်ထောင်ပင် ရှိစေကာမူ အပြစ်တစ်ခုပြုမိချေက ကျေးဇူးဂုဏ်တစ်ထောင်စလုံး ပျက်ရသည်။ ငါလို ဘုရင်တစ်ပါးကို နားမျက်စိ ရှနာလေအောင် သင်းပြုသဖြင့် သင်းအသက်ကို မသတ်သည်ကပင် သင်းကျေးဇူးကို ဆပ်သည်မည်၏။ အစ်မတော်သာ သင်းကို ခေါ်ထားလိုက်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။\nဗညားနွဲ့နေရာက စဉ်းစားတော့လဲ မှန်ပါတယ်။ သက်ဦးဆံပိုင် ပဒေသရာဇ်ခေတ် ဘုရင်တစ်ပါးကို အလုပ်အကျွေး ကျေးကျွန်တစ်ယောက်က ဆဲရေးတာခံရတယ်ဆိုတော့ အတော်ကို အမျက်ထွက်မှာပါပဲ။ သူ့ကို မသတ်ပဲထားတာကပဲ ကျေးဇူးဆပ်ရာရောက်တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဆင်ကဲဘက်ကကြည့်ရင်လည်း အသက်စွန့်ပြီး ဆင်မောင်းလဲပြေးရ၊ ဆင်နွံထဲနစ်နေလို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကုန်းပိုးပြီး အသက်ကယ်ခဲ့ရတဲ့ ကျေးဇူးကိုမထောက် ဘာစည်းစိမ်မှမပေးဘူးဆိုတော့ စိတ်ထဲတော့ခံစားရမှာပါပဲ။ ဒါဟာ စကားတစ်ခွန်းကို မဆင်မခြင် ဒေါသအလျှောက် ပြောမိလို့ ရရှိနိုင်မယ့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို လက်လွတ်လိုက်ရတာပါ။ သူသာ ဒီစကားတစ်ခွန်းကို မပြောမိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘုရင့်အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်အနေနဲ့ အတော်ကြီးကို ဆုလာဘ်တွေ ရာထူးတွေ ရနိုင်မှာပါ။ အခုတော့ ခေါင်းနဲ့ကိုယ် အိုးစားမကွဲတာကိုပဲ ရှင်ဘုရင်ကို ပြန်ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။\nဒါနဲ့ စပ်ဆက်ပြီး သတိရမိတာက ဆရာနန္ဒာသိန်းဇံရဲ့ ‘မှန်သောစကားကိုဆိုခြင်း’ စာအုပ်ကလေးထဲက အကြောင်းအရာလေး တစ်ခုပါ။\nတစ်ခါက ဘုရင်တစ်ပါးဟာ မြို့ပြင်မှာ တောကစားထွက်ရင်း ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့ ပွဲတော်တည်ဖို့ ပြင်ဆင်စေပါတယ်။ သူ ပွဲတော် တည်ခါနီးဆဲဆဲမှာပဲ ရဟန်းတစ်ပါးဟာ အရှေ့ကိုလာပြီး ဆွမ်းခံရပ်ပါသတဲ့။ ဘုရင်လည်း ဒါဟာ သိပ်ကို မင်္ဂလာရှိတယ်ပေါ့။ သူစားခါနီးမှာ ရဟန်းတစ်ပါး လာပြီး အလှူခံရပ်တာဟာ သူ့ကို ချီးမြှောက်ချင်လို့ပဲလို့ ထင်ပါသတဲ့။ အဲဒါနဲ့ ရဟန်းကို ဆွမ်းလောင်းလှူပြီး အမတ်တစ်ယောက်ကို ရဟန်းနောက်က လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်စေပါသတဲ့။ သူ့အထင်ကတော့ ဒီရဟန်းဟာ ဧကန်မုချ ဈာန်အဘိဥာဉ်ရနေတဲ့ ရဟန္တာတစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်ပေါ့။\nစောစောက အမတ်လည်း ရဟန်းနောက်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရင်းက တစ်နေရာအရောက်မှာ ရဟန်းဟာ တဲအိမ်တစ်လုံးထဲဝင်သွားပါသတဲ့။ တဲအိမ်ထဲမှာတော့ မိန်းမတစ်ယောက်က ရဟန်းရဲ့ သပိတ် သင်္ကန်းတွေကို ယူငင်သိမ်းဆည်းပြီး ကလေးတွေနဲ့ ဆွမ်းခံရလာတာတွေကို စားကြသောက်ကြတာကို တွေ့ရပါတယ်တဲ့။ အမှန်တော့ ဒီရဟန်းဟာ မိန်းမနဲ့ကလေးတွေကို ဆွမ်းခံကျွေးနေတဲ့ ရဟန်းတုရဟန်းယောင် တစ်ဦးပဲပေါ့။\nအဲဒါနဲ့ အမတ်လည်း ပြန်လာပြီး မျှော်လင့်တကြီးစောင့်နေတဲ့ ဘုရင်ကို ဒီလို လျှောက်ပါတယ်။\n“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး လိုက်ကြည့်နေဆဲမှာပဲ ရဟန်းဟာ ရဟန်းအသွင်ကွယ်ပျောက်သွားကြောင်းပါ”\nဒီနေရာမှာ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်ပေါ့လေ..။ ဘုရင်ကတော့ ရဟန်းဟာ တန်ခိုးနဲ့ ကွယ်ပျောက်သွားတယ်လို့ ထင်ပြီး သူ့ရဲ့အလှူအပေါ် သိပ်ကို ပီတိဖြစ်နေပါသတဲ့။ အမတ်ကိုလည်း ဆုလာဘ်များစွာ ပေးသနားပါတယ်။ အမတ်ပြောတာကတော့ ရဟန်းအသွင်က ကွယ်ပျောက်ပြီး လူအသွင်ရောက်သွားတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီနေရာမှာ အမတ်ရဲ့ စကားအရာလိမ္မာပါးနပ်မှုကို ချီးကျူးလောက်စရာပါ။ သူသာ ဒီရဟန်းဟာ အတုကြီးပါ။ မိန်းမတွေ ကလေးတွေနဲ့ပါ ပြောလိုက်ရင် ဘုရင်ရဲ့ အလှူအပေါ် ကြည်နူးဝမ်းသာနေတဲ့ သဒ္ဒါစိတ်လည်း ပျက်စီးသွားမယ်။ ရဟန်းတုလည်း အသတ်ခံရရင် ခံရနိုင်တယ်။ သူလည်း ဘာဆုလာဘ်မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုတော့ အလျှောက်ကောင်းမှုကြောင့် သုံးဦးသုံးဝ အဆင်ပြေရပါတယ်။\nစောစောက ဗညားနွဲ့ရဲ့ ဆင်ကဲအဖြစ်မှာတော့ ဒေါသလျှောက်ပြောမိလို့ ရရှိလာမယ့် ဆုလာဘ်တွေနဲ့လွဲရုံမက အသက်မသေတာတောင် အတော်ကံကောင်းတဲ့ အဖြစ်မျိူးရောက်သွားပါတယ်။\nစကားတစ်ခွန်းကို အပြောမတက်မှုကြောင့်၊ မလိုအပ်ပဲ ဒေါသအလျှောက် မောဟအလျှောက် မာနအလျှောက် ပြောမိတာတွေကြောင့် အကျိုးယုတ်ရတဲ့ အဖြစ်တွေ ကင်းဝေးကြပါစေ။ (ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရော ဆင်ခြင်နိုင်ပြီလားဆိုတော့.. ဟဲ ဟဲ သူများကိုပဲ ဆရာလုပ်တက်တာပါ။ ကိုယ်တိုင်ကတော့…။)\nThoughts | comments (3)\n99.9999% busy နေပါတယ်။ ပို့စ်ရေးဖို့ mood မရပါ။ :P\nအင်း.. လာလည်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းများကို ခင်လည်းခင်တယ် အားလည်းနာပါတယ်။ အသစ်မတင်နိုင်တော့ အားနာတာပေါ့ဗျာ။ အခုတစ်လော မရေးဖြစ်တဲ့အကြောင်းတွေကများသား... ဆင်ခြေတွေ.. ဆင်ခြေတွေ.. :P\nတစ်..။ အလုပ်များတယ်ဗျာ။ ဟိုတစ်လောကဆို အလုပ်က pressure များတော့ stress ၀င်တယ်။\nနှစ်..။ အင်း.. စိတ်မပါဘူး..ယင်းဂလိပ်လိုဆို mood မ၀င်ဘူးပေါ့ဗျာ.. :P\nသုံး..။ ညစ်နေတယ်.. အခုတစ်လော စိုင်းထီးဆိုင်ရဲ့ "နံရံကိုလက်သီးနဲ့ထိုးမိတယ်" သီချင်းက ခေါင်းထဲရော ပါးစပ်ထဲရော ရောက်ရာက်လာတက်တယ်။ ဘာကိုအပြစ်ရှာ ပုံမှာလဲ.. တရားခံအရင်းဟာ ဘယ်သူလဲ.. ကိုယ်လေစဉ်းစား မရနိုင်တိုင်း.. နံရံကိုလက်သီးနဲ့ ထိုးမိတယ်.. တကယ်တော့ မထိုးပါဘူးဗျာ..။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အသားနာမှာ သိပ်ကြောက်တာ :P ဘယ်လောက်ဒေါသထွက်ထွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ အနာမခံပါဘူး.. ဟိဟိ။\nလေး..။ အဲဒါနဲ့ အင်တာနက်မှာ ကာတွန်းကားတွေ လိုက်ရှာကြည့်တယ်။ (မဆိုင်ဘူးလား.. ဟီး)။ ကျွန်တော်က အခုအရွယ်အထိ ကာတွန်းကား ကြည့်တုံး။ Tom & Jerry က ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံး ကာတွန်းကား။ နောက်ပြီး ငယ်ငယ်ထည်းက ကြိုက်တာ အခုထိ ပြန်ကြည့်လည်း မရိုးနိုင်တာ Jungle Book. မောဂ္ဂလိနဲ့ ၀က်ဝံကြီး ဘာလူးတို့ နှစ်ယောက်သား သီချင်းဆိုပြီးကတဲ့ အခန်းဆို သိပ်ကြိုက်တာ..။\nငါး..။ သီချင်းတွေ လျှောက်ရှာပြီး ဒေါင်းတယ်။ သီချင်းအသစ်တွေထက် အဟောင်းတွေကို လိုက်ရှာတယ်။ အသစ်တွေက အချိန်မရွေး ၀ယ်လို့ရတယ်လေ။ အဟောင်းလေးတွေက လိုချင်ရင် ရွှေထက်ရှားတယ် မဟုတ်လား။ မြန်မာသီချင်းရော အင်္ဂလိပ်သီချင်းရော အဟောင်းတကာ့အဟောင်းတွေ လိုက်ရှာဒေါင်းတယ်။\nအဲမှာ ရှာရင်းနဲ့ ဒီသီချင်းလေးကိုတွေ့လို့ လာလည်တဲ့ ဦးဦး ဒေါ်ဒေါ် ကိုကို မမ ညီ ညီမလေးများ အပျင်းပြေကြည့်ရအောင် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အခုတော့ ဒါလေးနဲ့ပဲ ကျေနပ်ကြပါနော်။\nFeelings, Video | comments (3)\nကျွန်တော်မွေးကင်းစ သုံးရက်သားတုံးကပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုးပုခက်ကလေးထဲမှာ ယက်ကန်ယက်ကန် လဲလျောင်းနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာလောကသစ်ကြီးကို စိတ်ပျက်အံ့အားသင့်စွာ ငေးမောနေတုံးပေါ့။ မေမေက နို့ထိန်းမိန်းမကို မေးပါတယ်။\n“အို.. ကလေးကတော့ သန္ဓေကောင်းလိုက်တာ အစ်မရယ်။ ကျမ သူ့ကို သုံးခါတောင် နို့တိုက်ပြီးပြီ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ကလေးနဲ့ ရွှင်မြူးနေတဲ့ ကလေးမျိုး ကျမ တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးဘူး”\nကျွန်တော် တော်တော်မခံနိုင်ဖြစ်သွားပြီး အော်ပြောမိတယ်။\n“မဟုတ်ဘူး မေမေ၊ ကျွန်တော့်အိပ်ယာက မာတောင့်တောင့်ဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ နို့ကလည်း ပါးစပ်ထဲမှာ ခါးနေတယ်။ သူ့ ရင်သားတွေအနံ့ကလည်း နှာခေါင်းထဲမှာ နံတယ်။ ကျွန်တော် တော်တော်စိတ်ပျက်နေတယ် အမေ”\nဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ပြောတာကို အမေရော နို့ထိန်းပါ နားမလည်ကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ပြောတဲ့ ဘာသာစကားက ကျွန်တော်လာခဲ့တဲ့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုက ဘာသာစကားဖြစ်နေတာကိုး။\nမွေးပြီး ၂၁ ရက်ပြည့်တော့ ကျွန်တော့်ကို ရေဖျန်းမင်္ဂလာနဲ့ကင်ပွန်းတပ်ပွဲ လုပ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဘုန်းတော်ကြီးက အမေ့ကို ပြောတယ်..\n“ခင်ဗျားတော့ တကယ်ကို ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ခင်ဗျားသားလေးဟာ ခရစ်ယန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့လို့ပဲ”\nကျွန်တော် အံ့သြသွားပြီး ဘုန်းတော်ကြီးကို ပြောလိုက်တယ်။\n“အဲဒါဆို ကောင်းကင်ဘုံက ဖာသာရဲ့အမေကတော့ အတော်စိတ်ဆင်းရဲနေမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖာသာက ခရစ်ယန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မွေးလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ”\nဒါပေမယ့် ဘုန်းတော်ကြီးလဲ ကျွန်တော်ပြောတာကို နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။\nခုနှစ်လပြည့်တော့ အကြားအမြင်ဆရာတစ်ယောက်က အမေ့ကို ပြောပြန်ပါတယ်။\n“ခင်ဗျားသားက နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်မှာဗျ.. လူတွေအများကြီးကို ဦးဆောင်ရတဲ့လူ ဖြစ်မှာ”\n“အဲဒါ အကြားအမြင်ဆရာအတုကြီးအမေ။ ကျွန်တော်က ဂီတပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ။ ဂီတပညာရှင်တစ်ယောက်အဖြစ်ကလွဲလို့ ကျွန်တော် တခြားဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး ”\nဒါပေမယ့် အဲဒီအရွယ်ရောက်တာတောင် ကျွန်တော့်စကားကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြသေးဘူး။ ကျွန်တော်တော့ အတော်ကြီးကို အံအားသင့်ခဲ့ရတာပေါ့။\nသုံးဆယ့်သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကုန်လွန်သွားတယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ အမေရော၊ နို့ထိန်းမိန်းမရော ဘုန်းတော်ကြီးပါ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ (ဘုရားသခင်က သူတို့ဝိညဉ်တွေကို စောင့်ရှောက်ပါစေ) အကြားအမြင်ဆရာကတော့ အသက်ရှင်နေထိုင်တုံးပါပဲ။ မနေ့ကတော့ သူ့နဲ့ ဘုရားကျောင်း တံခါးဝမှာ ဆုံမိပါတယ်။ အလာပသလာပ ပြောကြရင်းနဲ့ သူက အခုလိုပြောပါတယ်။\n“မင်းအခုလို ဂီတပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိနှင့်နေပြီးသားပါ။ ဟိုးတစ်ချိန် မင်းမွေးစကတည်းက ငါ မင်းရဲ့အနာဂတ်ကို အကြားအမြင်နဲ့ကြည့်ပြီး နိမိတ်ဟောခဲ့တာ”\nကျွန်တော်သူပြောတာကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဲဒီတုံးက တခြားကမ္ဘာရဲ့ဘာသာစကားကို မေ့သွားပြီဖြစ်လို့ပါပဲ။\nခါလီဂျီဘရန်း Kahil Gibran ရဲ့ စာလေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ဆီက ဦးခါလီရဲ့ စာတွေမကုန်မချင်းတော့ သည်းညီးခံပြီး အားပေးကြပါဦးခင်ဗျာ။ :P\nKahil Gibran, Short Story | comments (9)\nစိမ်းမြနေဆဲ သစ်ရွက်တွေ ဘာကြောင့်များ မြေခရပါလိမ့်.. ကျောက်သားကျောက်ဆိုင်လို ရဲရင့်ခဲ့တဲ့ စိတ်ဓါတ်တွေလည်း ပြိုလဲခဲ့ပြီ.. မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်လည်း စွတ်စိုတုံး .. အသိခက်တဲ့ အဖြေကိုလည်း ရှာတုံး .. အိပ်စက်ခြင်းမဲ့တဲ့ညတွေမှာ ငိုကြွေးနေတုံး .. ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်ဖူး .. ဘာကို မကျေနပ်တာလဲ.. ဘယ်သူ့ကို မကျေနပ်တာလဲ.. လောကကြီးကိုလား.. နေနိုင်သူတွေကိုလား.. ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလား.. အဲဒါကိုလည်း အဖြေရှာတုံး.. အသည်းမှာ တကယ်ပဲ နောက်ဆုံးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား.. အဲဒီအဖြေကိုလည်း ရှာဖွေဆဲ.. နောက်ဆုံးမှာတော့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ် အသက်မဲ့နေတဲ့ အိပ်မက်တွေပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ်မက်နေဆဲ ဒီအိပ်မက်ကရော တကယ်ပဲ နောက်ဆုံးအိပ်မက် ဖြစ်မှာလား.. စိတ်တွေကတော့ ဟိုး အဆုံးအစမရှိတဲ့ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ကို လူးလာခေါက်တုံ့ နှင်နေဆဲပါပဲ…။ နေနိုင်သူတွေကလည်း မဆိုင်သလို နေမြဲပါပဲ..။\nကိုခင်ဝမ်းနဲ့ ကိုခိုင်ထူးတို့ သီဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းလေးပါ။ ဟိုးငယ်ငယ် ဂစ်တာတီးစကတည်းက နှစ်ချိုက်ခဲ့တဲ့ သီချင်းလေးကို ပြန်ခံစားကြည့်မိတာပါ။ ရင်ဘတ်ခြင်းတူရင် မျှဝေခံစားသွားနိုင်ပါတယ်။ အားလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။\nFeelings | comments (6)\nကျွန်တော် အိပ်ယာနိုးတော့ နေခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်ကနေဖြာပြီး အခန်းထဲကိုကျနေပါတယ်။ အပြင်က ငှက်ကလေးတွေရဲ့ ကျလိကျလိအသံကို ကြားရတယ်။ မိုးရွာပြီးစအချိန်မှာ ငှက်ကလေးတွေ တေးဆိုသံမျိုးပဲ။ ဟုတ်တာပေါ့။ ညက တစ်ညလုံး မိုးရွာခဲ့တာပဲ။ အင်း… တကယ်တော့ ညကတစ်ညထဲမဟုတ်ပါဘူး။ မိုးရက်ဆက်ရွာနေတာ ကြာပေါ့။ ဒီမနက်မှာတော့ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးကို ပြန်မြင်ခွင့်ရပြီလေ။ ထူးအိမ်သင်ရဲ့ လောကကြီးရဲ့မောင်းနှင်အား သီချင်းသံက သဲ့သဲ့လေး အခန်းထဲကို ပျံ့လွင့်လာနေတယ်။ ကျွန်တော်က အိပ်ယာထရင် နှစ်သက်တဲ့သီချင်းသံလေးနဲ့ နိုးထရတာကို သိပ်သဘောကျတဲ့သူပါ။ ဒီသီချင်းလေးကို ကျွန်တော့်ချစ်သူ ဖွင့်ပေးထားတာပေါ့။ သူကကျွန်တော့်ထက် အမြဲလိုလို အရင်နိုးတက်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အအိပ်မက်တယ်လို့ မဟုတ်ပေမယ့် ညဉ့်နက်မှအိပ်တက်လို့ မနက်အိပ်ယာထ အမြဲနောက်ကျတက်သူပေါ့။\nကျွန်တော်မှတ်မိသလောက် ကျွန်တော်နိုးလာတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ သူကအရင်နိုးနေကျပဲလို့ ထင်မိတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျွန်တော့ဘေးမှာထိုင်ရင်း ကျွန်တော်အိပ်ပျော်နေတာကို မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကြည်နူးမှုမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတက်တဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ နိုးထခဲ့တဲ့ နေ့တွေလဲ မနည်းပါဘူး။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်လဲ အရင်နိုးတဲ့နေ့တွေမှာ သူ့ကို အဲလိုစိုက်ကြည့်ရင်း ကလေးတစ်ယောက်လို အပြစ်ကင်းတဲ့သူ့ကို ပိုပိုပြီးမြတ်နိုးလာမိတာပါ။ ကလေးတစ်ယောက်လို အပူအပင်အကြောင့်အကျမရှိ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စေချင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ချစ်မေတ္တာနဲ့ သံယောဇဉ်လေးတွေကို ထာဝစဉ်ရှင်သန်နေဖို့ တာဝန်သိတက်မှုနဲ့ သစ္စာတရားက အားဖြည့်ကူညီပေးနေတယ်လို့ ယုံကြည်မိတယ်။\nကျွန်တော် အခန်းအပြင်ကိုထွက် ရေချိုးခန်းသွားဖို့ ထမင်းစားခန်းကိုဖြတ်လိုက်တော့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းကလေးကို ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကော်ဖီကြိုက်တက်လို့ မနက်ခင်းတွေမှာ ကော်ဖီအတူသောက်ရတဲ့ ကြည်နူးမှုကို ဘာနဲ့မှလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုချိန်ဆို သူ ဘုရားခန်းထဲမှာ ဘုရားပန်းကပ်ရင်း မေတ္တာပို့နေရောပေါ့။ ကျွန်တော် မျက်နှာသစ်ပြီးချိန်ဆို သူ ဘုရားရှိခိုးပြီးတာနဲ့ အတော်ပဲလေ။ ကော်ဖီအတူသောက်ကြမယ်။ တစ်နေ့တာအတွက် အတူပြင်ဆင်ကြရမယ်လေ။\nမနက်စာစားပြီးရင်တော့ သူ့ကို ပန်းကန်တွေ ကူဆေးပေးရမယ်။ ထမင်းစားပြီးချိန်တိုင်း ကျွန်တော်က ပန်းကန်တွေကို ကူဆေးပေးနေကြပါ။ တစ်ခါတစ်လေ သူမအားတော့လဲ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲ ဆေးရတာပေါ့။ အလုပ်နားတဲ့နေ့ဆိုရင် အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမှာ။ တာဝန်ရယ်လို့ ခွဲမထားပေမယ့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ညှာတာရင်းနဲ့ပဲ အလုပ်တွေကို ၀ိုင်းကူလုပ်ဖြစ်သွားတာပါပဲ။ သူက ပန်းကလေးတွေကို ချစ်တက်တော့ ငယ်ငယ်က ပန်းပင်စိုက်တာ ၀ါသနာမပါတဲ့ ကျွန်တော်လဲ အခုတော့ ဥယျဉ်မှူးတစ်ပိုင်းကို ဖြစ်လို့။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေဆီက သွားပြီး မျိုးယူလာတာနဲ့။ ပန်းစိုက်ခြံတွေသွားပြီး ၀ယ်လာတာနဲ့၊ အဲဒီ ကိုယ်တော်လေးတွေကို မသေမပျောက်ရအောင်၊ အပွင့်လှလှ ထွားထွားလေးတွေပွင့်ရအောင် တက်သလောက် မှတ်သလောက်နဲ့ ပြုစုရတော့တာပဲဗျ။ သူက အဲဒါကို အားမရသေးဘူး သင်တန်းတက်ခိုင်းနေသေးရဲ့။ အင်း… အလုပ်ကြာကြာနားတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ သူစိတ်ကျေနပ်အောင် သင်တန်းမဟုတ်တောင် စာအုပ်လေးဘာလေးဝယ်ပြီး သေချာ ဂရုတစ်စိုက် လုပ်ပေးမယ်လို့တော့ စိတ်ကူးထားတာပဲ။\nစာအုပ်ဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက စာဖတ်ဝါသနာပါတော့ အိမ်ကလေးကို ဆောက်တုံးက စာဖတ်ခန်းလေး တစ်ခုပါ ထည့်ပြီး ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့ပါတယ်။ စာဖတ်ခန်းကလေးကို အလင်းရောင်ကောင်းကောင်းရဖို့ ဘယ်လိုနေရာမှာ ထားမယ်ဆိုတာ၊ ပြူတင်းပေါက်ကို ဘယ်ပုံစံထားမယ်ဆိုတာ သူနဲ့ကျွန်တော် အတော် ခေါင်းစားခဲ့တာပေါ့။ အခုတော့ စာဖတ်ခန်းကလေးထဲမှာ ကျွန်တော့တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်သက်ရာ စုဆောင်းထားတဲ့ စာအုပ်ကလေးတွေနဲ့ စာကြည့်တိုက်လေးတစ်ခုလို ဖြစ်လို့ပေါ့။ သူက ရပ်ကွက်ထဲက စာဖတ်ဝါသနာပါတဲ့ ကလေးတွေကို စာအုပ်လေးတွေ ပေးဖတ်တက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ကလေးချစ်တက်တော့ ဘာမှမပြောပါဘူး။ ကလေးတွေကို စာဖတ်ဝါသနာပါလာအောင် ပြုစုပေးတာကို သဘောကျပါတယ်။ တန်ဖိုးသိပ်ကြီးတဲ့ စာအုပ်တွေဆိုရင်တော့ ကလေးတွေကို အိမ်မပေးလိုက်ဖို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောထားရတာပေါ့။\nပြုတင်းပေါက်က လှမ်းကြည့်တော့ ခြံထဲမှာ ဇီဇ၀ါပန်းတွေ ပွင့်နေတာတွေ့ရတယ်။ အိမ်ရှေ့ ၀ရန်တာလေးရဲ့ အမိုးအောက်မှာတော့ kiss me quick ပန်းကလေးတွေ ပွင့်နေတယ်။ သူတို့လည်း နေရောင်သိပ်မရလို့ များများစားစား မပွင့်နိုင်ကြရှာဘူး။ မိုးရွာထားတာကြောင့် တစ်ခြံလုံးက သစ်ပင်ပန်းပင်လေးတွေ စိမ်းစိုနေတယ်။ ခြံထောင့်မှာ ညမွှေးပန်းပင်လေး တစ်ပင်ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ချစ်သူက ညမွှေးပန်းနံ့ကို ကြိုက်ပေမယ့် ကြာကြာရှုရင် ခေါင်းမူးတက်လို့ ဟိုးခြံထောင့် ခပ်ဝေးဝေးမှာ သွားစိုက်ထားတာ။ ညဘက် လေပြေတိုက်ရင် ညမွှေးပန်းနံ့လေး တစ်ချက်တစ်ချက် ပျံ့လွင့်လာတာက တစ်မျိုးကြည်နူးစရာပဲ။ အရှေ့ဘက်ခြံထောင့်က ပိတောက်ပင်ကတော့ သင်္ကြန်ဆိုရင် တစ်ပင်လုံး ၀ါထိန်နေအောင် ပွင့်တက်တာ။ ဆရာဇော်ဂျီရဲ့ “ပိတောက်ပန်း” ကဗျာလေးကိုဖတ်ပြီး သနားချင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ချစ်သူက ပိတောက်ပန်းချစ်တက်တော့ ချစ်သူ့မျက်နှာတော် မညိုရလေအောင် သနားတာတွေ ဘေးချိတ် အပင်ပေါ်မျောက်ကလေးလို တက်ရတာပေါ့။ အမြင့်ကြီးတော့ မတက်နိုင်ပါဘူး။ သစ်ပင်မှ မတက်တက်တာ။ ငယ်ငယ်က ကြီးကြီးက ကျွန်တော်ကြီးလာရင် အပင်တက်ရအောင်ဆိုပြီး မွေးစကတည်းက စိုက်ထားတဲ့ မာလကာပင်ပေါ်တောင် မတက်တာ။ အဟီး.. အခုနေ ကျွန်တော့်ကြီးကြီးတွေ့ရင်တော့ ဘာပြောမယ်မသိဘူး။ အိမ်မြောက်ဖက် ခြံစည်းရိုးမှာ ကပ်စိုက်ထားတဲ့ ငုဝါပင်တန်းကတော့ အမြဲလိုလို ပန်းပန်လျက်ပါပဲ။ ပိတောက်ပန်းလို အခြေမကြီးပဲ ရက်ရက်ရောရောပွင့်ပေးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အလှဆင်ပေးနေတဲ့ ငုဝါပန်းလေးတွေကိုလည်း ကျွန်တော် သိပ်ချစ်ပါတယ်။\nဆောင်းတွင်းဘက် လသာတဲ့ ညတွေဆိုရင် အိမ်အပေါ် ၀ရန်တာအမိုးပွင့်ပေါ်ကနေ လမင်းကြီးနဲ့ ကြယ်တွေညီလာခံကို ငေးမောရင်း ကြည်နူးစရာ အတိတ်အကြောင်းလေးတွေ ပြန်ပြောရတာ သိပ်ကြည်နူးဖို့ကောင်းတယ်။ နှစ်ယောက်အတူထိုင်ရင်း သီချင်းသံလေး သဲ့သဲ့ဖွင့်ပြီး ကြယ်တွေစုံတဲ့ညကို အံ့သြငေးမောရင်း စကြာဝဠာကြီးရဲ့ ဆန်းကျယ်မှုကို နှစ်ယောက်သား ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်နေတက်တာလေ။ တစ်ချို့ညတွေမှာတော့ ခြံထဲက ဒါန်းကလေးပေါ်မှာ အတူထိုင်ပြီး ဂစ်တာတီးရင်း သီချင်းတွေ အတူဆိုကြတယ်လေ။ သိပ်ကို ပျော်စရာ ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ အချိန်လေးတွေပေါ့\nနောက်တော့ ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေအကြောင်း ပြောကြမယ်။ နှစ်သက်တဲ့သီချင်းတွေအကြောင်း ပြောကြမယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်တဲ့အကြောင်းပြောကြမယ်။ အနာဂတ်အတွက် တိုင်ပင်ကြဦးမယ်။ ရည်မှန်းချက်တွေ ဆန္ဒတွေဖလှယ်ကြဦးမယ်။ ကျွန်တော် အတိုက်အခိုက်တွေကြားမှာ ယိုင်နဲ့ခဲ့ရင်တောင် ဘယ်တော့မှ လဲကျမသွားရအောင် သူက အားပေးဖေးမခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အားပေးစကားတွေ၊ နှစ်သိမ့်စကားတွေနဲ့ နေ့သစ်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အမြဲအဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့ရဲ့ ခိုလှုံရာဖြစ်သလို သူဟာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ခိုလှုံရာပါ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နားခိုရာ အိမ်ကလေးရယ် သူရယ် ကျွန်တော်ရယ် နောက်တော့ ရရှိလာမယ့် သားသမီးလေးတွေရယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မေတ္တာအသိုက်အမြုံကလေးကို မပျက်စီး မထိခိုက်ရလေအောင်၊ အမြဲရယ်သံလွင်လွင်လေးတွေ ပျံ့လွင့်နေအောင် စစ်မှန်တဲ့အချစ်မေတ္တာနဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ တာဝန်သိတက်မှုနဲ့ ရိုးသားသန့်စင်မှုနဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။\nလူသားအားလုံးလဲ မေတ္တာအေးရိပ်မှာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။\n(အဲဒီ ခိုလှုံရာရင်ခွင်လေးတစ်ခုနဲ့ ခိုနားစရာအိမ်လေးတစ်လုံးကို ကျွန်တော် ရှာဖွေနေဆဲပါဗျာ။ ခိုနားခွင့်မရသေးပါဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ခိုနားခွင့်ရမယ်ထင်ပါတယ်။ အခုတော့ မောပန်းနေတဲ့ ကျွန်တော့ဝိညဉ်ဟာ ပြေးလွှားဝဲလည်နေဆဲပါပဲ။)\nFeelings | comments (10)\nစာအုပ်၊ ဂီတနဲ့ အချစ်ကို\nFeelings, Poem | comments (8)\nကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် လက်ရေးအလွန်ညံ့လှသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို သွားပြီး သတိရလိုက်မိပါသည်။ သူတို့လည်း ကံမကောင်း အကြောင်းမလှ၍ ကိုဥာဏ်စိန်ပြောသလို ခပ်ပျင်းပျင်း ခပ်ဖျင်းဖျင်း ဆရာ၊ ဆရာမမျိုးနှင့် သူငယ်တန်းတွင် ကြုံခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မိပါသည်။ ကျွန်တော်၏ငယ်ဆရာ ဦးစံရွှေကြောင့် ကျွန်တော့လက်ရေး အတန်အသင့်ကောင်းခဲ့သည်ကို တွေး၍ ကွယ်လွန်သူ ဆရာကို သတိရကျေးဇူးတင်လိုက်မိပါသည်။\n"အဲဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရတာက အဆွဲအငင်ဗျ။ အဲဒါတွေကျရင်တော့ ပိုပြီးဂရုစိုက်ရတယ်။ ရရစ်ကို အပေါ်ကဆွဲတာတွေ၊ သဝေထိုးကို အပေါ်ကဆွဲတာတွေ၊ အို၊ကို၊မို တို့လို စာလုံးပေါင်းတွေမှာ လုံးကြီးတင်ကို အရင်စပြီးရေးကြတာမျိုးတွေလို အမှားတွေပေါ့ဗျာ။ သေချာ ဖြည်းဖြည်းဆေးဆးရေးရင်တော့ မသိသာလှဘူးပေါ့။ လက်ရေးကိုသော့ပြီး မြန်မြန်ရေးလိုက်ပြီဆိုရင် အဆွဲအငင် စနစ်မကျတဲ့လက်ရေးဟာ အလွန်ဖတ်ရတာ ခက်သွားတယ်ဗျ"\nကလေးငယ်၏ တစ်သက်တာအတွက်ကို အခြေခံ ပန္နက်ရိုက်လိုက်ရသော သူငယ်တန်းဆရာ၏ ဘ၀နှင့်တာဝန်ကို အလွန်ရိုသေမိလာသည်။ အချို့သောတိုင်းပြည်များတွင် သူငယ်တန်းသင်သောဆရာကို သီးသန့်အရည်အချင်း ရှိစေလျှက် လစာမြင့်မြင့်ပေးထားကြသည် ဟူသောအချက်ကို သဘောပေါက်လာမိပါသည်။\nကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ဆံပင်ညှပ်ဆရာ ကိုသိန်းမောင်ကြီး ပြောဖူးသော စကားကိုလည်း သွားပြီး သတိရလိုက်မိပါသေးသည်။\n"ကလေးခေါင်းဆိုတော့ ငယ်တာကြောင့် ဆံပင်ညှပ်ခကို တစ်ဝက်ပေးရတာတောင် များသေးတယ်လို့ ထင်တက်ကြသေးတယ်ဗျ။ ဓါးပြတ်သွားမှာ ကြောက်ရတာတစ်မျိုး၊ ငိုတာကတစ်မျိုး၊ ရုန်းတာကတစ်မျိုး"\nအင်း.. ကိုဥာဏ်စိန်တို့ ကိုသိန်းမောင်ကြီးတို့ လုပ်ငန်းက ခပ်ဆင်ဆင်ပါပဲလားဟု အောက်မေ့မိသည်။\nဤသို့လျှင် ၀လုံးသင်ခန်းစာပြီးတော့ နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်ပြန်ပါသည်။\nသင်ပုန်းပေါ်တွင် က၊ခ၊ဂ၊ဃ၊င ဟူသော အက္ခရာငါးလုံးကို ရေးလိုက်ပါသည်။ ပြီးမှ တစ်တန်းလုံးကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါသည်။\n"အံမယ်.. တယ်ကောင်းတဲ့နာမည်ပါလား။ ကဲ..ကဲ.. ညည်းနာမည်ကကော"\n"ဟဲ့.. ငါ့တပည့်တွေ နာမည်တွေက ကောင်းလှချည်လား။ ညည်းနာမည်ကကော"\nဤသို့လျှင် ကျောင်းသားအတော်များများကို နာမည်လျှောက်ပြီး မေးပါသည်။ ပြီးမှ...\n"ကဲ.. ကြည့်စမ်း မင်းတို့အားလုံးမှာ နာမည်တွေ ရှိကြတယ်။ နာမည်မရှိတဲ့လူမှား ရှိသလားဟေ့"\n"အေး.. မင်းတို့အားလုံးမှာ နာမည်ရှိကြသလို သူတို့မှာလည်း နာမည်ရှိတယ်"\nသင်ပုန်းပေါ်ရှိ ကကြီး ခခွေး အက္ခရာများဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်ပါသည်။\n"အေး.. သူ့နာမည်က ကကြီးတဲ့ မှတ်ထား။ ကြားလား ဘယ်သူလဲ"\n"အေး.. သူ့နာမည်က ခခွေးတဲ့ မှတ်ထား၊ ကြားလား"\nဤသို့အားဖြင့် ကကြီး၊ ခခွေးများကို မိတ်ဆက် သင်ကြားပေးသွားပါသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့အားလုံး အက္ခရာများကို မှတ်မိသွားကြသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\nကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ဆရာများအဖို့ မိမိသက်ဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်များတွင် တိုးတက်မြင့်မားအောင် ရှာဖွေ ဖတ်ရှုကြရပါသည်။ ကြံစည်စဉ်းစားကြသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် တပည့်များအား ဘယ်ပုံဘယ်နည်း သင်ကြားပို့ချရမည် ဆိုသည့် ကိစ္စအတွက်ကိုတော့ မူလတန်း၊ သူငယ်တန်း သင်ကြားသူ ဆရာ၊ ဆရာမများလောက် ကြံစည်အားထုတ်ရသည်ဟု မထင်မိပါ။\nတက္ကသိုလ်ကျောင်းများ ပြန်ဖွင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော် ရန်ကုန်သို့ ပြန်လာခဲ့ပါသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် တောင်တွင်းကြီးသို့ ပြန်ရောက်သွားပါသည်။ ယခင်ကအတိုင်း ကိုဥာဏ်စိန်၏ သူငယ်တန်းသို့လည်း ရောက်သွားပြန်ပါသည်။\nကလေးတွေက စာတွေအတော်လေး ဖတ်နိုင်နေကြပါပြီ။ ကျောင်းဆင်းခါနီးရောက်တော့ ကလေးတွေ သံပေါက်ကဗျာ ရွတ်ကြပါသည်။ ထိုသံပေါက်တွေကို အကုန်လုံး ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ပါ။ ဆိုလိုရင်း အဓိပ္ပါယ်အချို့ကိုတော့ သတိရနေပါသေးသည်။ အိပ်ရာဝင် ခြေဆေးရမည်၊ ဘုရားကန်တော့၊ မိဘကန်တော့ ဆိုတာတွေလည်း ပါ,ပါသည်။ ထိုထိုသော လိမ္မာရေးခြားရှိစေမည့် ကိစ္စများအပြင် (ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်) "အလှူပေးကြောင်း၊ ထမင်းရောင်း၊ တောင်းကြီးကိုသာ ကန်ပစ်ပါ" ဆိုတာလည်း ပါနေပါသည်။ စကားလုံးကတော့ တိတိကျကျ မှန်ချင်မှ မှန်ပါမည်။ ကလေးများမှာ သံပေါက်ကို ဆိုကြရာတွင် ပါးစပ်က ဆိုရုံသာမဟုတ်။ ကိုယ်ဟန်အမူအရာလည်း လုပ်ပြီးဆိုကြရပါသည်။ ထိုသံပေါက်ကို ဆိုကြရာတွင် "တောင်းကြီးကိုသာ ကန်ပစ်ပါ" ဆိုရာ၌ ခြေထောက်နှင့် အားရပါးရ သိမ်းကျုံးပြီးကန်လိုက်သည့် အမူအရာကိုလည်း လုပ်ကြရပါသည်။\nကျွန်တော်က ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း ရုတ်တရက်နားမလည်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းဆင်းပြီး နှစ်ယောက်သား ပြတိုက်ဘက် ထွက်လာကြတော့...\n"နေပါဦး ကိုဥာဏ်စိန်ရ.. ဟို တောင်းကြီးကိုသာ ကန်ပစ်ပါ ဆိုတာက ဘာလုပ်တာလဲဗျ။ ကျုပ်ဖြင့် ဘာမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး"\nကိုဥာဏ်စိန်က ရယ်လိုက်ပြီး ...\n"သက်သက် အမြင်ကတ်လွန်းလို့ဗျာ။ ဒီလိုဗျာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တစ်ချို့လူတွေက အလှူလုပ်ရင် လုပ်ပေါ့ဗျာ။ ဘာလို့ အလှူငွေခံချင်ရတာလဲ။ သားသမီးကို မရှိမဲ့ ရှိမဲ့ ရှင်ပြုရတာဆိုရင်တော့ အများက သနားသဖြင့် ၀ိုင်းဝန်းကြတာ ရှိရင်တော့ ရှိမှာပေါ့။ ခုတော့ အလှူကြီးကို ဧရာမခမ်းခမ်းနားနားလုပ်ပြီး အကူငွေခံတာဟာ ထမင်းရောင်းတာနဲ့ ဘာထူးလဲ။ အဲဒါတွေကို အမြင်ကတ်လွန်းလို့ ထည့်ပြီးရေးလိုက်တာပဲ။ ခင်ဗျားတို့လို ကဗျာနားလည်တဲ့လူတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ကတော့ ကြားဖူးနားဝ ကိုယ်ရွတ်ခဲ့ဖူးတာတွေနဲ့ မှန်းပြီးစပ်လိုက်တာပဲ။ မှန်လား မမှန်လားမသိဘူး။ ခြေထောက်နဲ့ကန်တာကို ထည့်ပြီးရေးလိုက်တာကတော့ ကလေးဆိုတာ အားရပါးရ လှုပ်ရှားပြီး ရွတ်ရဆိုရရင် ပိုကြိုက်တယ်ဗျ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က စွတ်ပြီးထည့်လိုက်တာပဲ"\nကိုဥာဏ်စိန်က ပြောပြီး အားရပါးရ ရယ်နေပါသည်။\n"နေပါဦးဗျာ၊ ခင်ဗျားက အဲဒါတွေကိုရေးတော့ ကလေးတွေက ဘာနားလည်မှာလဲဗျ"\n"အေးလေဗျာ.. ကျုပ်ကလည်း ကလေးတွေကို နားလည်စေချင်လို့မှ မဟုတ်ပဲ။ လောဘကြီးသူတွေကို အမြင်ကတ်လို့ ရေးတာပဲ"\n"ခင်ဗျားပြောတာတွေကို ကျုပ်မရှင်းဘူး။ လောဘကြီးသူတွေကို အမြင်ကတ်တာနဲ့ ကလေးတွေကို နားမလည်ပါးမလည် ဘာကြောင့်သင်ပေးနေတာလဲ။ ဒါကိုပြောတာပါ။ ကလေးတွေကြီးလာရင် ဒါမျိုး မလုပ်ရအောင် ဆိုလိုတာလား"\n"ကလေးတွေကြီးလာတာက နောက်ပိုင်းပေါ့ဗျာ။ လောဘကြီးသူတွေကို အမြင်ကတ်တာကတော့ လောလောဆယ်ဆယ်ပဲဗျ။ ဒီလို ကိုအောင်သင်းရေ.. ကလေးဆိုတာမျိုးက သူတို့ရနေတဲ့ စာတို့၊ ကဗျာတို့ကို အလကားနေရင်း အော်ဟစ်နေတက်တာ။ ကလေးတွေဆိုတာကို ခဏခဏကြားနေရင် လောဘကြီးသူတွေလည်း ဒါမျိုးလုပ်ရမှာ နည်းနည်းတော့ ရှက်လာကြမှာပေါ့ဗျာ။ အဲ.. အရှက်ဆိုလို့ တစ်စက်မှမရှိတဲ့ လောဘကြီးသူတွေအတွက်တော့လည်း မတက်နိုင်တော့ဘူးပေါ့ဗျာ"\nကိုဥာဏ်စိန်က ပြောနေရင်းပင် အားရပါးရ ရယ်လိုက်ပြန်ပါသည်။\nကလေးတွေကို စာသင်နေရင်း လောဘကြီးသူတွေကို ဆုံးမသွန်သင်နေသော သူငယ်တန်းဆရာ ကိုဥာဏ်စိန်ကို တအံ့တသြ ကြည့်နေမိပါသည်။ ကျွန်တော်တို့လို ဘ၀င်ကြီးတစ်ခွဲသားနှင့် ထင်တစ်လုံးလုပ်နေကြသော တက္ကသိုလ်ဆရာတို့သည် ကိုဥာဏ်စိန်တို့လို သူငယ်တန်းဆရာလောက်မှ ပြည်သူအများကို အကျိုးပြုနိုင်ပါ၏လောဟု သံသယဖြစ်လာပါသည်။\nစာဖတ်သူ စဉ်းစားကြည့်စေချင်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားနှင့် သူငယ်တန်းကျောင်းသား ဘယ်သူက ပိုပြီးများသလဲ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုသည်က လက်တစ်ဆုပ်စာမျှလောက်သာဟု ပြောရပါမည်။ သူငယ်တန်းဆိုသည်က ဟို.. တောကြိုအုံကြားလေးတွေထိအောင် ရှိနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။\nနောက်ပြီး သူငယ်တန်းဆရာတွေရဲ့ အသွန်အသင် အဆုံးအမကို လွန်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသို့ ရောက်လာရသည် မဟုတ်ပါလား။\nနောက်ပြီး စာဖတ်သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကိုယ့်သား၊ ကိုယ့်သမီး၊ ကိုယ့်မြေး၏ ပညာရေးကို စိတ်အ၀င်စားဆုံးမှာ (ကိုဥာဏ်စိန်ပြောသလို) သူငယ်တန်းပဲ မဟုတ်လား။\nနောက်ပြီး တက္ကသိုလ်ရောက်သော ကျောင်းသားက ဘယ်လောက်ထိအောင် များပြားပါသလဲ။ မူလတန်းကျောင်းသား ဆိုသည်ကတော့ တစ်ပြည်လုံးလောက်ပါပဲ။ တစ်ပြည်လုံးကို ပုံသွင်းနေသော သူငယ်တန်းဆရာများ၏ အရေးပါပုံကို အရေးပါပုံကို တစိမ့်စိမ့် ကျေးဇူးတင် ကြည်ညိုနေမိပါသည်။\nသြော်.. ကျွန်တော့်မှာ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရလာပြန်တော့ ပိုလို့ပဲ ကိုဥာဏ်စိန်တို့လို သူငယ်တန်းပြဆရာ၊ ဆရာမများ၏ ကျေးဇူးကို သဘောပေါက် မျှော်လင့်မိလာရပြန်ပါသည်။\nတစ်ခုတော့ရှိပါသည်။ "ယာဖျက်တော့သူခိုး၊ မြေးဖျက်တော့အဘိုး" ဟူသော စကားပုံအသစ် ပေါ်မလာလေအောင်၊ ဟို.. ဒေါ်အေးသာဆိုသော အဘွားကြီးလို ဆရာ၊ ဆရာမလေးတွေ စိတ်မညစ်စေရန် သတိထားလေဦးမှပဲ။\nမှတ်ချက်။ ။ ငါန်းဇွန် အ.ထ.က ငွေရတုစာစောင်တွင် ဤအကြောင်းအရာကို အတိုချုပ် ရေးခဲ့ဖူးပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်လည်း အငြိမ်းစားယူပြီး 'ကံ့ကူလက်လှည့်' ဟူသောအမည်နှင့် သူငယ်တန်းကျောင်းဖွင့်ပြီး ဆီးသီးရောင်းနေသည်ဟု သိရပါကြောင်း။\nReproduce | comments (2)\nသင်ပုန်းပေါ်တွင် လိမ္မော်သီးလောက် '၀'လုံးတစ်ခုကို ၀ိုင်းစက်နေအောင် ရေးလိုက်ပါသည်။ ထို '၀'လုံးပေါ်တွင် အညှာလေးတစ်ချက် တပ်လိုက်ပါသည်။\n"ကဲ.. ဟောဒီမှာ ဆီးသီးတစ်လုံး ဘယ်သူအရင်စားမလဲ"\nကျွန်တော်အရင်စားမယ်၊ ကျွန်မစားမယ် ဟူသောအသံများ ညံသွားပါသည်။\n"ဟုတ်ပြီ.. မင်းကအငယ်ဆုံးမို့ မင်းကို အလျှင်ကြွေးမယ်။ ရော့.. စားစမ်း"\nဟုပြောပြီး သင်ပုန်းပေါ်က ဆီးသီးရုပ်ကို လက်နှင့်ယူချင်ယောင်ဆောင်၍ ခပ်ငယ်ငယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ပါသည်။ ထိုကလေးက ဆီးသီးကို ဖမ်းယူလေဟန်ဆောင်၍ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်ဟန်ဆောင်ပြီး 'မြွမ် မြွမ်'နှင့် စားချင်ယောင်ဆောင်ပါသည်။ တစ်တန်းလုံး တ၀ါးဝါး ရယ်ကြပါသည်။\n"ကျွန်တော်လည်း စားဦးမယ်" "ကျွန်မကိုလည်း ပေးပါဦး" စသော အလုအယက် တောင်းဆိုသံများမှာ ဆူနေပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်က ဆီးသီးတွေကို ရေးလိုက်၊ ပစ်ပေးလိုက်၊ တမြွမ်မြွမ်နှင့် စားလိုက်ကြနှင့် တကယ့်ပျော်စရာကြီးပါပဲ။\n"ကဲ.. ဟိုအကောင်လည်း အငိုတွေကုန်သွားပြီ။ မင်းလည်းတစ်လုံး စားလိုက်ဦး"\nကိုဥာဏ်စိန်က ဆီးသီးတစ်လုံးကို ကောက်ရေးလိုက်ပြီး ဟိုချာတိတ်ကို လှမ်းပစ်ပေးယောင် ပြုလိုက်ပါသည်။ ချာတိတ်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသေး၍ ဘာမှမလုပ်ပါ။\n"သူက မစားချင်သေးဘူးတဲ့။ မင်းက ယူစားလိုက်စမ်းကွာ" ဟု ဘေးကကလေးတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်တော့ ဟိုကလေးကလဲ အလွယ်တကူပင် ကောက်စားချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပါသည်။\nသင်ပုန်းပေါ်တွင်လည်း ဆီးသီးတွေ ပြည့်နေပါပြီ။ သင်ပုန်းကို ဖျက်လိုက်ပါသည်။ ဆီးသီးအသစ်တစ်လုံးကို ရေးလိုက်ပါသည်။ ၀ိုင်းဝိုင်းစက်စက် မဟုတ်ပါ။ ဘဲဥပုံလိုလို ရှည်မျောမျော ဖြစ်ပါသည်။\n"ဒီဆီးသီးက မ၀ိုင်းဘူး၊ အချဉ်မျိုးကွ၊ ရော့ စားကြည့်စမ်း၊ မချဉ်ဘူးလား"\nကလေးတစ်ယောက်ကို လှမ်းပေးလိုက်တော့ စားချင်ယောင်ဆောင် ရှုံ့မဲ့ပြီးမှ..\n"ချဉ်တယ်ဆရာ" ဆိုတော့ အားလုံးက သဘောကျပြီး ရယ်ကြပါသည်။\nဤသို့ ဆီးသီးပိန်ပိန်တွေ၊ ရှုံ့ရှုံ့တွေ၊ ရှည်ရှည်တွေရေးပြီး ပစ်ပေးလိုက်လျှင် ကလေးတွေက ချဉ်တယ်ဆရာဟု ပြောကြပါသည်။ ၀ိုင်းဝိုင်းစက်စက် ဆီးသီးကို ရေးပေးလိုက်လျှင် ချိုတယ်ဟု ပြောကြပါသည်။\nကလေးတွေ ဆီးသီးစားတမ်း ကစားရသည်ကို ပျော်နေကြသည်မှာတော့ အမှန်ဖြစ်ပါသည်။\nကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပြတိုက်ရှိရာဘက်ကို ထွက်လာကြတော့..\n"ဟိုချာတိတ် ဒီနေ့တော့ မငိုတော့ဘူးဗျ"\n"သူ့အဘွားကို မမြင်လိုက်ရတော့လို့ပေါ့ဗျာ။ အိမ်ကလူကြီး တစ်ယောက်ယောက် ပါလာရင် ဒီလိုပဲ ငိုနေတက်ကြတယ်ဗျ။ လူကြီးတွေမပါရင် ခဏပါပဲ။ ကလေးတွေပဲဗျာ။ ခဏရှိတော့ သူတို့ကလေးချင်း ကစားကြ၊ သူများကစားတာကို ကြည့်ကြနဲ့ပဲ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားတာပဲ။ ခက်နေတာက လူကြီးတွေဗျ။ အထူးသဖြင့် အဘွားတွေက အဆိုးဆုံးပဲ။ ယာဖျက်တော့ သခွား၊ မြေးဖျက်တော့ အဘွားဆိုသလိုပေါ့ဗျာ။ အဘွားကြီးတွေဆိုတော့ မြေးကိုဖျက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားအလုပ်လည်း မယ်မယ်ရရ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား"\n"ဆရာကို ဘာမှလာပြီးမလုပ်တာ၊ သြဇာမပေးတာ တော်သေးတာပေါ့ဗျာ"\n"အမယ်.. အဲဒါမျိုးလဲ တစ်ခါတလေ ရှိသေးသဗျ။ သူတို့ကလေး၊ သူတို့မြေးကို ရှေ့တန်းဆရာနဲ့နီးနီး ထားချင်ကြတာတွေပေါ့။ ကလေးတွေမှာ အရပ်အမောင်းက တူတာမဟုတ်ဘူးဗျ။ ဒီတော့ ကျုပ်က အရပ်နိမ့်တဲ့ကလေးတွေကို ရှေ့က၊ နည်းနည်းမြင့်တာတွေကို နောက်က၊ အတန်းကိုကြည့်လိုက်ရင် ပတ္တလားစီထားသလို ဖြစ်နေစေချင်တယ်။ အဲဒါ သူတို့ကလေးတွေကို ရှေ့ထားပေးပါ ဘာညာနဲ့လာပြီး ပြောတက်ကြတယ်။ "ခင်ဗျားတို့ကလေးကိုလဲ သင်ပေးမှာပါ။ မတတ်မှာ မစိုးရိမ်ပါနဲ့" လို့ ပြောယူရတယ်။ သူငယ်တန်းမှာ လူကြီးတွေက အကဲအပါဆုံးပေါ့ဗျာ။ ဟိုဘက်အတန်းတွေ ရောက်တော့လဲ ဘာမှ ဂရုစိုက်မနေကြတော့ပြန်ဘူး။ ရယ်စရာလည်း အကောင်းသား။ ဒီတော့ သူငယ်တန်းဟာ မိဘနဲ့ ပြဿနာ အကြုံရဆုံးပေါ့ဗျာ။"\n"သူတို့သားသမီးကို ရိုက်တာပြုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း ပြဿနာ ကြုံကြရမယ်ထင်တယ်"\n"တစ်ခါတစ်လေလည်း ကြုံရတာပေါ့ဗျာ။ နည်းတော့နည်းပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ ကိုင်တွယ်တဲ့ဆရာ ဆရာမအပေါ်မှာလည်း မူတည်တက်ပါတယ်။ တစ်နေ့ကပဲ ခင်ဗျားလူ ထွန်းရွှေကြီး သူ့သားကို ကျောင်းလာအပ်သွားပါပကော။ သူပြောသွားလိုက်ပုံကတော့ ကျုပ်မှာ ရယ်တောင် ရယ်နေရသေးတယ်။ 'သူငယ်ချင်းရေ' တဲ့။ 'ကဲ.. ငါ့သားကို မင်းဆီအပ်ခဲ့ပြီ။ လိမ္မာအောင်သာ ကြည့်တွယ်ပေတော့ကွာ။ မတော်တဆ သေသွားရင်တော့ အလွမ်းပြေကြည့်ရအောင် လွယ်အိတ်ကလေးကိုတော့ ပြန်ပို့လိုက်ပါကွာ' တဲ့လေ"\nမူလတန်း၊ အထူးသဖြင့် သူငယ်တန်းသင်ရသော ဆရာ၊ ဆရာမတို့၏ ဘ၀ကို ကျွန်တော် အလွန်စိတ်ဝင်စားနေမိပါသည်။\nနောက်တစ်နေ့ ကျွန်တော်ရောက်သွားသောအခါ သင်ခန်းစာ နောက်တစ်ဆင့် တက်သွားသည်ကို တွေ့ရပြန်ပါသည်။\n"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့က ဆီးသီးရောင်းကြ။ ငါက ၀ယ်မယ်။ ဆီးသီးငါးလုံးကို တစ်မတ်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဆီးသီးအချဉ်တွေကို မ၀ယ်ဘူး"\n၀လုံးကို ၀ိုင်းဝိုင်းရေးတက်အောင် လေ့ကျင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။\n"နောက်ပြီး ဟောဒီလို ဟောဒီလို ရေးတဲ့ဆီးသီးကို မ၀ယ်ဘူး။ အဲဒီဆီးသီးမျိုးတွေက အပုတ်တွေ"\nသူက သင်ပုန်းပေါ်တွင် လက်ဝဲရစ် ရေးပြလိုက်ပါသည်။ ထိုမျှမကသေးပါ။ "ဒီလိုရေးရမယ်"ဟု ကလေးများကို ကျောခိုင်းပြီးလျှင် လက်ကို လက်ယာရစ်ပြီး အထပ်ထပ်ဝှေ့ပြပါသည်။\nကလေးတွေကလည်း သူတို့လက်ကို လက်ယာရစ် ဝှေ့ရမ်းပြီး အော်ကြပါသည်။\n"ဒီလို ဒီလိုရေးရင် ဆီးသီးအပုတ်"\nလက်တွေကို လက်ဝဲရစ် ဝှေ့ပြကြပါသည်။\nလက်ယာရစ်ရေးခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ရမ်းလေ့ကျင့်စေပြီးနောက် ဆီးသီးတွေ ရေးကြရန် ခိုင်းလိုက်ပါသည်။ ကလေးတွေကလည်း သူတို့ သင်ပုန်းလေးများတွင် အားကြိုးမာန်တက် ရေးနေကြပါသည်။\n၀လုံးကို လက်ယာရစ်ရေးကြအောင် လေ့ကျင့်ပေးလိုက်သည် မှန်သော်လည်း တကယ်လက်တွေ့အားဖြင့် ရေးသည် မရေးသည်ကို ဆရာကိုဥာဏ်စိန် လိုက်ပြီးစစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်သောကြောင့် ဘယ်လိုများ သိနိုင်ပါ့မလဲဟု ကျွန်တော့်စိတ်တွင် တွေးနေမိပါသည်။\n"ဟောဒီမှာဆရာ၊ သူက ဆီးသီးကို ဟောဒီလို ဟောဒီလိုကြီး ရေးနေတယ်။ သူ့ဆီးသီးက အပုတ်ကြီးဆရာ"\nကလေးတစ်ယောက်က လက်ကို လက်ဝဲရစ်ဝှေ့ပြပြီး လှမ်းတိုင်လိုက်ပါသည်။ အတိုင်ခံရသော ကလေးက ချက်ချင်းဖျက်ပစ်ပြီး "ဒီလို ဒီလိုရေးတယ် ဆရာ"ဟု လက်ယာရစ်ဝှေ့ရမ်းပြီး ပြလိုက်ပါသည်။\nအင်း.. ဒီလိုဆိုတော့လည်း သူ့ဟာနဲ့သူ ပြဿနာရှင်းသွားသားပဲဟု အောက်မေ့လိုက်ပါသည်။\nဆီးသီးငါးလုံးစီ ရေးပြီးတော့ တစ်ယောက်စီလာပြီး ပြကြပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်က ဆီးသီးတွေကို ကြည့်ပြီး ဟိုအလုံးက ပိန်တယ်။ ဒီအလုံးက မ၀ိုင်းဘူး၊ နောက်ကို အဲလောက်ချဉ်ရင် မ၀ယ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ၀ယ်လိုက်မယ် စသည်ဖြင့်ပြောပြီး မြေဖြူနှင့် အမှန်ခြစ်ပေးလိုက်ပါသည်။ ကလေးတွေက ၀မ်းသာအားရ ပြန်သွားကြပါသည်။\nအငိုသန်သော ချာတိတ်ကလည်း ဆီးသီးငါးလုံးရေးပြီး ရောက်လာပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်က သူ့သင်ပုန်းကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး..\n"အံမယ်.. ဒီကောင်က လူကငိုပေမယ့် ဆီးသီးကတော့ အချိုသားကွ၊ ဘယ်ဆိုးလို့လဲကွ" ဟု ချီးမွမ်းပြီး အမှတ်ပေးလိုက်ပါသည်။ ဟိုချာတိတ် ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြန်ပြေးသွားပါသည်။\nကလေးအားလုံးမှာလည်း သူ့ထက်ငါ အလုအယက် ဆီးသီးလာရောင်းနေကြပါသည်။ ဟိုချာတိတ်က မကြာခဏလာပြီးပြနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်...\n"အံမာ ဒီကောင့်ဆီးပင်က တယ်သီးလိုက်ပါလားဟ။ ချိုလည်း ချိုတယ်ဟေ့"\nကျွန်တော်လည်း ကိုဥာဏ်စိန်နှင့် တပည့်များ၏ ဆီးသီးရောင်းပွဲကြီးကို ကြည့်ရင်းပျော်နေမိပါသည်။\nသို့နှင့် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း ထိုးလိုက်တော့ ကျောင်းသားတွေ ကိုယ့်လွယ်အိတ်၊ ပစ္စည်းစသည်တို့ကို ကိုယ်စီကိုယ်ငှ သိမ်းကြယူကြပါသည်။ သည်အခါတွင်မှ သတိထားကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းခန်းဘေး နံရံသစ်သားတန်းတွင် သံချွန်တွေရိုက်ထားပြီး ထီး၊ ဦးထုပ် စသည်တို့ကို စနစ်တကျ ချိတ်ထားကြရကြောင်းကို တွေ့လိုက်ပါသည်။ ထိုထိုသော ပစ္စည်းများကို သူတို့တွေ ယူကြပြီးနောက် အားလုံး မတ်တပ်ရပ်နေကြရပါသည်။\n"စာအုပ် ပါပြီလား" ကိုဥာဏ်စိန်က အော်မေးလိုက်ပါသည်။\n"ပါ ပါပြီ" ကလေးတွေကအော်ပြီး စာအုပ်ကို မြှောက်ပြရပါသည်။\nသူတို့ အတိုင်အဖောက် အော်ပုံမှာ ရိုးရိုးအသံမျိုး မဟုတ်ပါ။ သံချပ်တိုင်သလို ခပ်ဆင်ဆင်ပါ။\n"ပေတံ... ပါ.. ပြီလား"\n"ပါ... ပါ.. ပြီ"\nကျောင်းသားတို့တွင် ပါမြဲပစ္စည်းများကို တစ်ခုစီ အော်ပြီးမေးပါသည်။ အားလုံးမေးပြီးမှ အငယ်ဆုံးကလေးများတန်းမှစ၍ တစ်တန်းစီ တန်းစီပြီး ထွက်ရပါသည်။\n"ခင်ဗျားအလုပ်က ပြီးပဲ မပြီးနိုင်ဘူး။ တယ်ရှုပ်ကိုးဗျ"\n"ဒီလိုပဲ ကိုယ့်လူရေ.. ခင်ဗျားတို့လို ကောလိပ်ကျောင်းသားကြီးတွေကို သင်ရတာမဟုတ်ဘူး။ ကလေးတွေဆိုတော့ ကျောင်းဆင်းပြီးရင် အိမ်ပြန်ချင်ဇောနဲ့ ဟိုဟာကျန်၊ ဒီဟာမေ့နဲ့၊ ဦးထုပ်ပျောက်၊ ထီးပျောက်ဖြစ်ရင် မိဘတွေက ဆရာ့ဆီကို လာတိုင်ကြတော့တာဗျ။ ဆရာအထိန်းအသိမ်း ညံ့ရာရောက်တာပေါ့ဗျာ"\nသူကပြောရင်းဆိုရင်း ခုံတွေအောက် ငုံ့ကြည့်ပြီး ဟိုဟာရှာသလို ဒီဟာရှာသလို လုပ်နေပြန်သောကြောင့်..\n"ဘာတွေများ ကျန်ရစ်ခဲ့သေးလဲလို့ ရှာရတာ။ ခုနက ကျုပ်အော်တဲ့စာရင်းထဲမှာ မပါတဲ့ ဂျင်တို့၊ ဂေါ်လီတို့ ဘာတို့ ညာတို့ ဆိုတာတွေပေါ့ဗျာ။ ကျန်နေခဲ့ရင် သိမ်းထားပြီး ပြန်ပေးရတာပေါ့ဗျာ။ ကလေးတွေကိုးဗျ၊ အမိုက်ကလေးတွေ ဘာသိတက်ကြတာ မှတ်လို့"\n"ခင်ဗျားအခန်းထဲက နံရံသစ်သားတန်းတွေမှာ သံချွန်လေးတွေ စီပြီးရိုက်ထားတာကို တွေ့တယ်"\n"အေးဗျာ.. ထီးတွေ၊ ဦးထုပ်တွေ၊ လွယ်အိတ်တွေ စာရေးစားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေရင် ရှုပ်လွန်းလို့"\n"အဲလို သံချွန်ဖိုးတွေ ဘာတွေကျတော့ ကျောင်းက ထုတ်ပေးသလား"\n"မစိုက်ရပါဘူးဗျာ။ ကျောင်းသားမိဘတွေထဲက သံဆိုင်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ကျောင်းခန်းထဲမှာ သုံးချင်လို့ဆိုပြီး နှိုက်လာခဲ့တာပါပဲ"\nကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်လိုက်မိကြပါသည်။\n"ဆီးသီးကတော့ ၀လုံးအတွက် လုပ်လိုက်တာပေါ့နော်"\n"ဒါပေါ့ဗျာ၊ ဆီးသီးကမှ အညှာတပ်နေရသေးတယ်။ ၀လုံးဆိုတော့ ဘာမှ လုပ်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ၀လုံးရေးကြရအောင်ဆိုရင် ကလေးတွေ ဘယ်မှာပျော်တော့မလဲ။ ဆီးသီးရောင်းကြရအောင်ဆိုတော့ ခင်ဗျားမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လက်မလည်အောင် အမှတ်ပေးနေရတာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့လည်းပျော်၊ သူတို့ပျော်တော့ ကျုပ်လည်းပျော်တာပေါ့ဗျာ"\nထို့နောက် ဆယ်ရက်လောက်မှာ ၀လုံးတွေချည်း အရေးခိုင်းနေပါသည်။\n"ခင်ဗျား ၀လုံးသင်ခန်းစာကလည်း ကြာလှချည်လားဗျ။ ပြီးပဲ မပြီးနိုင်တော့ဘူး"\n"မြန်မာအက္ခရာရေးတာမှာ ၀လုံးဟာ အခြေခံပဲဗျ။ ၀လုံးကို လက်မသေရင် လက်ရေးဘယ်တော့မှ မလှဘူး။ လက်ရေးလှဖို့ဟာ သူငယ်တန်းမှာ ကျင့်ရတာဗျ။ ပထမတန်း၊ ဒုတိယတန်း ရောက်သွားရင် လက်ရေးလှကျင့်ဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး။ ကျုပ်အတန်းက တက်သွားတဲ့ကလေးတွေမှာ လက်ရေးမလှတာ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး။ ကျောင်းသားတစ်ယောက် လက်ရေးမလှတာကိုတွေ့ရင် ခပ်ပျင်းပျင်း ခပ်ဖျင်းဖျင်း သူငယ်တန်းဆရာနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့သာ အောက်မေ့ပေရော့။ ကျုပ်က အဲဒီလို အထက်တန်းဆရာတွေက အထင်သေးတာ မခံချင်ဘူးဗျ"\nReproduce | comments (3)\nအကြံကုန်လို့ ဆားချက်တယ် မထင်ကြပါနဲ့ဗျာ။ ကျနော် တစ်ခါမှ ၀တ္ထုဆောင်းပါးတွေကို ကူးယူပြီး မဖေါ်ပြဘူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကနေ့ ဆရာကြီးအောင်သင်းရဲ့ ကန့်ကူလက်လှည့် ဆောင်းပါးလေးကို ပြန်ဖတ်မိပြီး စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုရော၊ လေးစားမှုရော ဖြစ်လာလို့ပါ။ မူလတန်းက ဆရာမကိုလည်း သတိရပြီး မျက်ရည်လည်မိပါတယ်။ လူတွေအထင်မကြီးတက်တဲ့ မူလတန်းပြ ဆရာတွေရဲ့ အခက်အခဲ၊ တာဝန်တွေကို နားလည်ခံစားတက်ကြစေဖို့ပါ။ ဖတ်ပြီးသူတွေအတွက် ပြန်အမှတ်ရစေသလို မဖတ်ရသေးသူတွေအတွက်လည်း ဆရာ့ဂုဏ်ကျေးဇူးကို နားလည်ခံစားတက်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ဆရာကြီးနဲ့ သက်ဆိုင်သူတွေကို ခွင့်မတောင်းနိုင်တာကိုတော့ နားလည်ခွင့်လွတ်ပေးနိုင်မယ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဆောင်းပါးက ရှည်တော့ ကျွန်တော် သုံးပိုင်းခွဲပြီး တင်ပေးပါမယ်။ အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။\n(ကျွန်တော်တို့ ခပ်ငယ်ငယ်ကတော့ ကျောက်သင်ပုံး ကျောက်တံနဲ့ ရေးခဲ့ဘူးပါတယ်။ ဟိုးအရင် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေမှာတော့ သင်ပုန်းပေါ်မှာ ကန့်ကူဆံနဲ့ ရေးခဲ့ကြရပါတယ်တဲ့။ ကန့်ကူလက်လှည့်ဆိုတာ ဆရာက ၀လုံးလေးမှ ၀ိုင်းအောင် မရေးတက်သေးတဲ့ ကလေးကို သူ့လက်ကလေးပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်ပြီး လက်ထဲက ကန့်ကူဆံချောင်းကလေးကို ဘယ်လိုလှည့်ရ ၀ိုက်ရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးတာကိုပြောတာပါ။ အဲဒီဟာလေးကို ညွှန်းတာပါ။ အဲဒီက စပ်ဆက်ပြီး လက်ထပ်သင်ပေးတယ် ဆိုတဲ့ စကားလဲ ပေါ်လာတာပါ။ မသိသေးတဲ့ ညီငယ် ညီမငယ်လေးတွေအတွက် ဗဟုသုတပါ။ သိပြီးသား အစ်ကို အစ်မများကတော့ ကျွန်တော်လျှာရှည်မိတာကို သည်းခံကြပါခင်ဗျာ။)\n(နောက်တစ်ခု ပြောချင်တာက စာလုံးပေါင်းပါ။ စာအုပ်မျက်နှာဖုံးမှာ "ကန့်ကူလက်လှည့်"လို့ ပေါင်းထားပေမယ့်။ အထဲက ဆောင်းပါးမှာတော့ "ကံ့ကူလက်လှည့်" လို့ ပေါင်းထားပါတယ်။ ဘယ်ဟာက မှန်မလဲတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ စာအုပ်မျက်နှာဖုံးက စာလုံးပေါင်းအတိုင်းပဲ ရေးလိုက်ပါတယ်။)\nကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်တွင် ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးပါသည်။ စာသင်ကြားပို့ချမှုတွင်လည်း အပြောအဟော အသင်အကြား ကောင်းသည်ဟု အတန်အသင့် နာမည်ရခဲ့ပါသည်။ တက္ကသိုလ်မရောက်သေးမီကလည်း တောင်တွင်းကြီးမြို့ "မိုးထိအလယ်တန်းကျောင်း" တွင် အလယ်တန်းနည်းပြဆရာအဖြစ် နှစ်နှစ်၊သုံးနှစ်ခန့် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးပါသေးသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း သင်ကြားမှုနှင့်ပတ်သတ်၍ အတန်အသင့် နာမည်ရခဲ့သည်ပင် ဖြစ်ပါသည်။\nကြွားဝါနေခြင်းဟု မထင်ပါနှင့်။ ကျွန်တော့အဖို့ ဘာမှပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားမနေဘဲ ထိုသို့အဆင့်လောက်ထိအောင် ရောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် တော်ရုံတန်ရုံ စာသင်ကောင်းသည်ဆိုသော ဆရာမျိုးကိုလည်း "သြော်... စာသင်ကောင်းတယ်ဆိုပဲ" ဟု အောက်မေ့လိုက်ရုံမျှသာ ရှိပါသည်။\nစာသင်ကြားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်တော် ကြောက်ဒူးတုန်ပြီး လန့်သွားလောက်အောင် ကြုံရသည်မှာ ၁၉၆၃-၁၉၆၄ တစ်ဝိုက်လောက်ဆီက ဖြစ်ပါသည်။\nသည်တော့ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်တွင် ဆရာဖြစ်နေလေပြီ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းပိတ်လျှင် ကျွန်တော့ဇာတိ တောင်တွင်းကြီးမြို့သို့ ပြန်သွားလေ့ရှိပါသည်။ တောင်တွင်းကြီးမြို့ ပြန်ရောက်သွားလိုက်လျှင်လည်း ကျွန်တော်အများဆုံး အချိန်ဖြုန်းသောနေရာမှာ ရွှေအင်းတောင်ဘုရားကြီး ရင်ပြင်တော်ပေါ်ရှိ "အမျိုးသားပြတိုက်"တွင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုပြတိုက်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သူများတွင် ကျွန်တော်လည်း အမှုဆောင်တစ်ယောက်အဖြစ် တက်ကြွစွာလုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်နေလင့်ကစား ကျွန်တော့ကို အဝေးရောက်အမှုဆောင်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားကြပါသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ရန်ကုန်တွင် လုပ်ဆောင်ဖွယ်ရှိသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးရပါသည်။\nကျွန်တော်တို့ အမှုဆောင်အဖွဲ့မှ တက်ကြွစွာလှုပ်ရှားသူများတွင် မိုးထိကျောင်းက မူလတန်းပြဆရာ 'ဦးဥာဏ်စိန်' တစ်ယောက်လည်း ပါဝင်ပါသည်။ မိုးထိကျောင်းနှင့် ရွှေအင်းတောင်ဘုရားမှာ ကပ်လျက်ရှိနေသည်ဖြစ်သောကြောင့် ပြတိုက်ဘက်သို့သွားလျှင် ဆရာကိုဥာဏ်စိန်ဆီသို့ ၀င်သွားလေ့ရှိပါသည်။\nကိုဥာဏ်စိန်က မူလကတော့ အနုပညာနည်းပြ (ပန်းချီနည်းပြ)ဆရာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစဉ်က ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ပန်းချီနည်းပြဆရာများကိုလည်း စာသင်ဆရာလုပ်လိုက်သောကြောင့် သူက မူလတန်းဆရာအဖြစ် 'သူငယ်တန်း'ကို သင်ကြားနေရပါသည်။\nကျွန်တော်က သူနှင့်ထွေရာလေးပါး စကားပြောချင်သောကြောင့် သူ့အခန်းဆီလိုက်သွားပါသည်။ သူသင်ကြားနေသည်ကို အမှတ်မထင် တစေ့တစောင်း လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ ဘာစာမှသင်သည်လည်း မဟုတ်ပါ။ သင်ပုန်းပေါ်တွင် အရုပ်တစ်ရုပ် ရေးနေပါသည်။ ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက် အရုပ်က မတ်တပ်ရပ်နေသော လိပ်ရုပ်။ ထိုစဉ်က ကာတွန်းစာအုပ်များတွင် တွေ့ရသော 'ဖိုးရွှေလိပ်'မှန်း ကျွန်တော်သိလိုက်ပါသည်။\nကျွန်တော်သာ သိသည်မဟုတ်ပါ။ သူ့တပည့် ကလေးတွေကလည်း သိကြပါသည်။ "ဟေး...ဖိုးရွှေလိပ်ကွ" စသည်ဖြင့် အော်ကြပါသည်။ သူက ထိုအရုပ်၏လက်ထဲသို့ တုတ်ကောက်တစ်ခု တပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ကလေးတွေက "တုတ်ကောက်နဲ့ကွ"ဟု အော်လိုက်ပြန်ပါသည်။ ပါးစပ်တွင် ဆေးတံတပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ကလေးတွေက "ဆေးတံနဲ့ဟေ့" စသည်ဖြင့် အော်လိုက်ကြပြန်ပါသည်။\nထိုအရုပ်ရေးပြီးမှ ကိုဥာဏ်စိန်က အတန်းထဲရှိ ကလေးများဘက်လှည့်ပြီး "တစ်နေ့မှာ ဖိုးရွှေလိပ်ဟာ မနက်စောစော လမ်းလျှောက်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ လမ်းမှာဘယ်သူနဲ့တွေ့သလဲ ဆိုတော့..." ဟုပြောလိုက်ပြီးနောက် သင်ပုန်းတစ်ဖက်စွန်းတွင် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရေးနေပြန်ပါသည်။ ကလေးတွေကလည်း ဘယ်သူနဲ့များတွေ့မည်လဲ စောင့်ကြည့်နေကြပြန်ပါသည်။ စင်စစ် ကလေးတွေသာမဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း စောင့်ကြည့်နေမိပါသည်။ သူဆွဲနေသောပုံမှာ တစ်စတစ်စ ပုံပေါ်လာပါသည်။ ကလေးတွေက "ယုန်ကလေး"ဟု တစ်ပျော်တစ်ပါးကြီး အော်လိုက်ကြပြန်ပါသည်။ ယုန်ကိုလည်း ဟိုဟာတပ် သည်ဟာဆင်လိုက်ရာ မျက်မှန်နဲ့ အထုပ်အပိုးနဲ့ ဖြစ်သွားပြန်ပါသည်။ သူက တစ်ခုခုတပ်ဆင်ပေးလိုက်တိုင်း ကလေးတွေကလည်း တသောသောနှင့် သဘောကျနေပါသည်။ သူကဆက်၍-\n"အဲဒီလို ဘဘကြီးဦးရွှေယုန်နဲ့ တွေ့လိုက်တော့ ဖိုးရွှေလိပ်က ဘယ်လိုလဲ ဘဘကြီးရဲ့ ဘယ်ကြွမလို့လဲ လို့မေးလိုက်တယ်။"\nရှေ့လျှောက်ပြီး သူဆက်ပြောနေသည်တွေကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မမှတ်မိတော့ပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဘာရယ်မဟုတ် သူ့ပါးစပ်ထဲ ရောက်လာသမျှ သူစိတ်ကူးပေါက်သမျှတွေကို ပုံလိုလိုဘာလိုလို လုပ်ပြီးပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nဆရာကိုဥာဏ်စိန် ကျွန်တော့ကိုမြင်လိုက်တော့ သူ့ဘာသာသူ သဘောကျစွာရယ်လိုက်ပြီး "လာလေဗျာ၊ ခင်ဗျားရော နားထောင်သွားပါဦးလား" တဲ့။\n"တော်ပါပြီဗျာ၊ ကျောင်းဆင်းရင်သာ ဘုရားပေါ်လာခဲ့ပါ" ဟု ရယ်မောပြောဆိုပြီး ထွက်လာခဲ့ပါသည်။\nနောက်တစ်နေ့ သူ့စာသင်ခန်းထိ ရောက်သွားပြန်တော့သည်။ ထိုနည်းတူ အရုပ်တွေရေးပြီး ပေါက်တက်ကရ ပုံပြင်လိုလို ဘာလိုလိုတွေ ပြောနေတာကိုပဲ တွေ့ရပြန်ပါသည်။ သုံး,လေးရက်လောက်ရှိတော့ ကျွန်တော်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ...\n"ခင်ဗျားက ဘာစာမှသင်တာလည်း မတွေ့ရပါလားဗျ" ဟု ရယ်မောကာ မေးလိုက်တော့...\n"စာသင်တာ အရေးကြီးတာမှတ်လို့ဗျာ၊ ဘယ်အချိန်သင်သင် ရတဲ့ကိစ္စ" ဟု ရယ်ပြီးပြောပါသည်။ ပြီးမှ "တကယ်ပြောတာဗျ... စာသင်တာ ဘယ်အချိန်သင်သင် ဖြစ်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကလေးတွေ ပျော်နေဖို့လိုတယ်။ ကျောင်းကို ကြောက်စရာကြီးလို့ အောက်မေ့မသွားဖို့ အရေးကြီးတယ်ဗျ။ ကျောင်းနေပျော်အောင် လုပ်နေရတာဗျ"\nကျွန်တော့စိတ်ထဲတွင် "အင်း.. သူပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။\nနောက်တစ်နေ့ရောက်သွားတော့ သူလုပ်ပုံကိုင်ပုံကို ကြည့်ချင်သည်နှင့် ကျောင်းခန်းအပြင်ဘက် ပြူတင်းပေါက်နား ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံးကိုချပြီး ကြည့်နေမိပါသည်။ ကျွန်တော်အလန့်ဆုံးကိစ္စကို ထိုနေ့တွင် တွေ့ရပါတော့သည်။\nရှေ့ဆုံးတန်းက ကလေးတစ်ယောက်မှာ တအီအီနှင့် ငိုနေပါသည်။ သူဆွဲနေသော အရုပ်တွေကိုလည်းမကြည့်၊ စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်သို့သာ တကြည့်ကြည့်လုပ်ပြီး တအီအီငိုနေပါသည်။ ကလေးကြည့်ရာဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မန်ကျည်းပင်ရိပ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်ကလည်း ထိုကလေးကို ရှိသည်ပင် မအောက်မေ့၊ သူ့ဘာသာ အရုပ်တွေကိုရေးလိုက် ပုံပြောလိုက် လုပ်နေပါသည်။\nကျွန်တော်ကတော့ ထိုကလေးကိစ္စကို ကိုဥာဏ်စိန် ဘာလုပ်မလဲ ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိပါသည်။ အတော်လေးကြာတော့ ကိုဥာဏ်စိန်က ပြူတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ...\n"ဒေါ်အေးသာ စိတ်ချလက်ချ ပြန်စမ်းပါ။ ခင်ဗျားမရှိရင် ခင်ဗျားမြေးကို ကျုပ်ထိန်းနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရှိနေလို့ကတော့ ဒီကောင်တစ်သက်လုံး အငိုတိတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"\nထိုသို့ပြောလိုက်ကာမှ ဟိုအကောင်ကလေးကလည်း အသံမြှင့်ပြီး စီကနဲငိုလိုက်ပြန်ပါတော့သည်။ အဘွားဖြစ်သူ အဒေါ်ကြီးကလည်း သူ့မြေးကို သံယောဇဉ်မဖြတ်နိုင်ပဲ ပေကပ်ကပ်လုပ်နေပါသည်။\n"ခက်တယ်ဗျာ ... ကလေးတွေကို ထိန်းရတာ ကျုပ်မကြောက်ပါဘူး။ အဲဒီလို အဘွားကြီးတွေကို ထိန်းရတာ အခက်ဆုံးပဲ" ဟု ညည်းသလိုလိုနှင့် ကျွန်တော့ကို လှမ်းပြောပါသည်။\n"ကဲ မပြန်ချင်လည်း နေဗျာ။ ဒါပေမယ့် ကလေးမမြင်လောက်တဲ့နေရာ ဟိုဘက်ထောင့်ကွယ်မှာဖြစ်ဖြစ် သွားနေစမ်းပါ"\nကိုဥာဏ်စိန် အထပ်ထပ်ပြောမှ အဘွားကြီးလည်း မသွားချင်သွားချင် ထောင့်ကွယ်ကလေးသို့ ထွက်သွားပါသည်။ သူ့အဘွားကို မမြင်လိုက်ရတော့ ဟိုချာတိတ်ကလည်း ငိုလိုက်သည်မှာ တစ်တန်းလုံး သူ့ကို ၀ိုင်းကြည့်နေကြရအောင်ပင် ဖြစ်သည်။\nကိုဥာဏ်စိန်ကတော့ သူ့အရုပ်တွေကို ဆက်ပြီးရေးပြန်သည်။ ကလေးတွေကလည်း ခွေးရုပ်ကလေးကွ၊ ကြောင်ရုပ်ကလေးကွ စသည်ဖြင့် အော်လိုက်ကြပြန်သည်။ ဟိုချာတိတ်ကတော့ သူများတွေက စီကနဲအော်လိုက်လျှင် ကယောင်ကတမ်း ခဏလောက် အငိုရပ်လိုက်ပြီး အရုပ်ကိုလှမ်းပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့် အဘွားကိုရှာပြီးနောက် တအီအီ ငိုပြန်ပါတော့သည်။\nကျွန်တော်ကတော့ ထိုကလေးနှင့် ကိုဥာဏ်စိန်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်အိုက်လှပါပြီ။ ငါဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ တွေးလိုက်ပြန်တော့လည်း ဘာမှမလုပ်တက်ပါ။ ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်ရအောင်ကလည်း တကယ့်လူမမည်ကလေးကို ဒီလိုလုပ်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။\nကိုဥာဏ်စိန်ကတော့ ခပ်အေးအေးပါပဲ။ အရုပ်တွေရေးလိုက်၊ ပုံပြင်တွေလိုလို ပြောလိုက်၊ ဟိုချာတိတ်ကလည်း ငိုမြဲပါပဲ။\nအတော်လေးကြာလာတော့ ကိုဥာဏ်စိန်လည်း စိတ်ကုန်လာပုံမျိုးနှင့် ထိုကလေးကို စိုက်ကြည့်နေပါသည်။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာက ပြုံးစိစိပါပဲ။ ဟိုကောင်က သူ့ကို ဆရာစိုက်ကြည့်နေမှန်းသိတော့ ခဏမျှ ဆရာကိုပြန်ကြည့်ပြီး အငိုတိတ်သွားပါသည်။ ပြီးတော့ စီကနဲ ခပ်ကျယ်ကျယ်ကြီး ငိုလိုက်ပြန်ပါသည်။\nကိုဥာဏ်စိန်က အတန်းဘက်လှည့်ပြီး ကလေးများအား ...\n"ဟေ့ကောင်တွေ မင်းတို့တွေ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒီကောင် ကျောင်းရောက်ပြီဆိုကတည်းက ငိုတာ ခုထက်ထိ မတိတ်ဘူးကွ။ ဒီကောင့်မှာ 'အငို'တွေ အများကြီးပါလာတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်း ငိုနေလို့ကတော့ ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ပါဝိုင်းပြီး ငိုပေးလိုက်ကြစမ်းကွာ။ ဒါမှ သူ့အငိုတွေ မြန်မြန်ကုန်မှာ"\nကျန်တဲ့ကောင်တွေကလည်း သဘောပေါက်မြန်လိုက်တာ မပြောပါနှင့်တော့။ တစ်တန်းလုံး မျက်စိကို လက်ဖမိုးနှင့်ပွတ်ပြီး တအီးအီး ငိုချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ကြသည်မှာ ကျွက်ကျွက်ညံသွားပါတော့သည်။ ကျွန်တော်လည်း အသံထွက်အောင် ရယ်နေမိပါသည်။ ဟိုချာတိတ်က သူ့ဘေးက ကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်နှင့် အငိုတိတ်သွားတော့ ပို၍ပင် ရယ်မိပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်က ...\n"ဟိုး... တော်ပြီ။ အငိုတွေ ကုန်သွားပြီ" ဟု လက်တားပြီး အော်လိုက်တော့ ကလေးတွေက တ၀ါးဝါးရယ်မောပြီး အငိုရပ်သွားကြပါသည်။\nဟိုအကောင်လည်း ကယောင်ကတမ်း အငိုရပ်ပြီး ကျီးကြည့်ကြောင်ကြည့် ဖြစ်နေပါသည်။\nကိုဥာဏ်စိန်ကတော့ သူ့ကို လှည့်လို့မျှပင် မကြည့်တော့ပဲ သူ့ဘာသာ အရုပ်တွေရေးလိုက် ပုံပြင်ကိုပြောလိုက် လုပ်နေပြန်ပါသည်။ ဟိုငနဲလေးကလည်း သူပြောနေသည့် ပုံပြင်ကို နားထောင်သလိုလို လုပ်လိုက်၊ အရုပ်တွေကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေပါသည်။ ခဏကြာတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိရလိုက်ပြန်သည်မသိ အီကနဲ ငိုလိုက်ပြန်ပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်က...\n"ဟ.. အငိုတွေ မကုန်သေးဘူးကွ၊ ကျန်သေးတယ်"\nကိုဥာဏ်စိန် စကားဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရပါ။ တစ်တန်းလုံး တပျော်တပါးကြီး ၀ိုင်းဝန်းပြီး ငိုချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ကြပြန်ပါသည်။ သူတို့တစ်တွေက သည်လိုငိုလိုက်ရခြင်းပင် အရသာတွေ့နေကြပုံ ပေါ်နေပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ရယ်လို့သာ နေရပါတော့သည်။\nဟိုငနဲလေးလည်း မငိုဝံ့တော့လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားပါသည်။ ကိုဥာဏ်စိန်စကားနှင့် ဆိုလျှင်တော့ 'အငို'တွေ ကုန်သွားပြီပေါ့။\nကျွန်တော်သည် အထက်တွင် ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း တက္ကသိုလ်က ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုကလေးငယ်၏ ပြဿနာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခြောက်လိုက်သည်မှာ မပြောတက်အောင်ပင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ "ဒီကလေးကို အငိုတိတ်အောင် လုပ်ပါ။ မလုပ်နိုင်ရင် မင်းကိုသတ်မယ်" ဟု ဆိုလာလျှင် ကျွန်တော်သေဖို့သာလျှင် ရှိပါသည်။ ဘာမျှတက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။\nကျောင်းဆင်းလို့ ကျွန်တော်နှင့် ကိုဥာဏ်စိန် ဘုရားဘက်သို့ ထွက်လာကြတော့ ...\n"ကိုဥာဏ်စိန် ခင်ဗျားတော်တယ်ဗျ။ ဟိုကောင် အငိုတိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာ သိပ်သဘောကျတာပဲ။ ကျုပ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတာနဲ့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်နေမှာ"\n"ဒီလိုပဲလေဗျာ.. သင့်သလို ကြည့်တွယ်လိုက်ရတာပဲ"\nသူကတော့ သည်လိုပဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောပါသည်။ တကယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော့အဖို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ကိစ္စ လုံးဝမဟုတ်ပါ။ ကြောက်စရာ ဧရာမကိစ္စကြီးဖြစ်နေတာ အမှန်ပါ။\nကျွန်တော့အဖို့ သူငယ်တန်း သင်ကြားမှုကို စိတ်ဝင်စားနေပါပြီ။\nနောက်တစ်နေ့ ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့ ဟိုချာတိတ်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်မိပါသည်။ ငိုတော့ ငိုထားဟန်တူပါသည်။ သူ့အဘွားကိုတော့ မတွေ့ပါ။ ကွယ်ရာထောင့်တစ်နေရာတွင် တစိုးရိမ်ရိမ် စောင့်နေလိမ့်ဦးမည် ထင်ပါသည်။\nကိုဥာဏ်စိန်၏ သင်ခန်းစာကတော့ တစ်ဆင့်တက်သွားပါပြီ။ သူ့အမူအရာက မြူးမြူးရွှင်ရွှင်၊ ဖော်ဖော်ရွေရွေ၊ ပျော်စရာကြီး။ အသံကလည်း ကြည်ကြည်ချိုချို။\n"ကဲ.. ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ကို ဆီသီးကျွေးမယ်။ ဆီးသီးစားကြမလားဟေ့"\nတစ်အုပ်ကြီး အော်ပြီး ဖြေလိုက်သောအသံ။\n"ဆီးသီး စားချင်တဲ့သူ လက်ညှိုးထောင်"\nတစ်တန်းလုံး လက်ထောင်ကြပါသည်။ ဟိုချာတိတ်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်တော့ သူများလို လက်မထောင်ပါ။ ကိုယ်ကို ရှေ့ခပ်ကိုင်းကိုင်း ညွှတ်ပြီး ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းနှင့် ကိုဥာဏ်စိန်ကို မော့ကြည့်နေပါသည်။ 'ဆီးသီးတကယ်ကျွေးမှာလား' ဟု စဉ်းစားနေပုံပါသည်။ သူသာမဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ကိုဥာဏ်စိန်ကို ဘာတွေအကြံအဖန် လုပ်ဦးမလဲဟု တွေးနေမိပါသည်။ ဘယ်လိုမှ မှန်းလို့မရရိုး အမှန်ပါ။\nReproduce | comments (0)\nကဗျာမဟုတ်၊ စာမဟုတ်ပါဗျာ။ ပျင်းပျင်းနဲ့လျှောက်ရေးထားတာပါ။ "ချင်" Chin Shengt'an ရဲ့ ပျော်စရာတွေကို အားကျလို့လည်းပါပါတယ်။ ရေတံခွန်ဘေးက ကလေးဆိုတာကတော့ George Barker ရဲ့ O' Child Beside the Waterfall ကဗျာကို ညွှန်းတာပါ။ ပုံကတော့ အနော်ဆွဲထားတာပေါ့.. ဟိ ဟိ။ လှတယ်ဟုတ်..။ :P အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်နိုင်ကြပါစေ။\nFeelings, Poem | comments (7)


mountain lion ကိုဝယ်ပြီးဒေါင်းတာ အစကနေပြန်ပြန်ရောက်သွားလို့ - MYSTERY ZILLION\nmountain lion ကိုဝယ်ပြီးဒေါင်းတာ အစကနေပြန်ပြန်ရောက်သွားလို့\nMac App Store ကနေ mountain lion ကိုဝယ်ပြီးပါပြီ။ဒေါင်းလုပ်ဆွဲတဲ့ချိန် ကော်နက်ရှင်အခြေအနေအရလိုင်းပြုတ်သွားတဲ့အခါမျိုးမှာ ဆွဲထားပြီးတဲ့ ဖိုင်ဆိုက်ထိပြန်မရပဲ အစကနေပဲပြန်ပြန်ဒေါင်းနေပါတယ်။ Pause,Resume button ပါပေမယ့်လည်းမရပါဘူး။Resume လုပ်လို့ရမယ့်နည်းလမ်းလေးသိချင်ပါတယ်။\nကျွန်တော်သိသလောက်ပြောရမယ်ဆိုရင်.. connection လုံး၀ြပတ်တောက်သွားရင် App Store မှာ resume လုပ်လို့မရနိုင်ပါဘူး. အဲဒီတော့.. App Store ကနေ download ဆွဲမယ်ဆို connection မပြတ်သွားအောင် wifi အစား LAN cable သုံးြပီးဆွဲြကည့်ပါ.. connection ကခဏခဏကျတတ်ရင်. connection မကျနိုင်တဲ့နေရာမှာ download လုပ်ပါ.. အဲလိုမှမဟုတ်ရင် အစကနေပြန်ပြန် download လုပ်နေရလို့ Mountain Lion သုံးြဖစ်မှာမဟုတ်တော့ပါဘူး..


60 Seconds! Atomic Adventure 1.27.4 Android အတြက္ Aptoide APK အား ေဒါင္းလုပ္ ျပဳလုပ္ပါ\nဗားရွင္း 1.27.4 လြန္ခဲ့ေသာ3လက\nဂိမ္းမ်ား စြန္႕စားခန္း 60 Seconds! Atomic Adventure\n60 Seconds! Atomic Adventure ၏ ေဖာ္ျပခ်က္\nTed တစ်ဦးတာဝန်ယူနိုင်ငံသားနှင့်တစ်မိသားစုသောသူကဲ့သို့, သင်သည်သင်၏ပျော်ရွှင်, ဆင်ခြေဖုံးလူနေမှုပုံစံစတဲ့ရန်အနည်းငယ်နှောင့်အယှက်ကြုံတွေ့ရလျက်ရှိသည်။ နျူကလီးယားကမ္ဘာပျက်။\n60 သာစက္ကန့်နှင့်အတူသူ့မိသားစုနှင့်အသုံးဝင်သောရိက္ခာများရှာဖွေရေးအတွက်မိမိအိမျတစျဆငျ့တစ်ရူး, ပြင်းထန်သောနှင့်အရေးယူထုပ်ပိုး dash အတွက် Ted ကိုလမျးညှနျ, impact ဖို့ထွက်လာခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးသည်သင်တို့တဘက်၌ဖြစ်လိမ့်မည် - အချိန်, သင့်သည်အလွန်ကိုယ်ပိုင်ပရိဘောဂ, သင် play တိုင်းအချိန်နှင့်အခြေခံမေးခွန်းတစ်ခုကိုကွဲပြားခြားနားရဲ့အိမ်သူအိမ်သား - အဘယ်အရာကိုသင်နှင့်အတူယူသူနောက်ကွယ်မှစွန့်ခွာဖို့?\nအချိန်အတွက်ထပ်မံကျအမိုးအကာသို့ရောက်ရှိနှင့်အသက်ရှင်လျှက်သာအချုပ်အခြာဖြစ်၏။ ဘာပဲသင် scavenged နှင့်အကြင်သူသည်သငျသညျကယျတငျခွငျးသို့ရောသင့်ရဲ့ရှင်သန်မှုအတွက်အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍမှပါလိမ့်မယ်။ တစ်ခုချင်းစီကိုရှင်သန်ရပ်တည်ရေးပုံပြင်နေ့စဉ်နေ့တိုင်းမျှော်လင့်မထားတဲ့ဖြစ်ရပ်များအားဖြင့်သင်တို့ကို surprising အတူကွဲပြားခြားနားသောဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤအပုံပြင်များအပေါငျးတို့သကောင်းစွာအဆုံးသတ်ကြမည်နည်း သင့်အပေါ်မူတည်ပါတယ်။ ပင်ရိက္ခာအစားအစာနှင့်ရေ, သင့်ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ၏အကောင်းဆုံးအသုံးပြုမှုကိုဖြစ်စေလျက်, ခက်ခဲရွေးချယ်မှုရင်ဆိုင်ရနှင့်မြေယာထဲ့သို့စွ။\n1950 ခုနှစ်တွင်သတ်မှတ်ထားဒီအနုမြူဗုံး, မှောင်မိုက်ဟာသ၌သင်တို့၏ရပ်ကွက်အတွင်းပေါ်ကဆင်းကျဆင်းနေတဲ့နျူကလီးယား၏ suburbian အိပ်မက်ဆိုး။\nမည်သည့်ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ, သင်သည်သင်၏လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနေထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့အိမ်သူအိမ်သားမှတဆင့်တစ်ဦးကို 60 စက္ကန့်အလုအယက်အတွက်ဆက်လက်ရှင်သန်ရန်လိုအပ်နှင့်မိသားစုဝင်များပါလိမ့်မယ်။\nအဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ ရုံ, မတရားပစ္စည်းများဖမ်းပြီးသင့်ရဲ့ရှင်သန်မှုစီစဉ်နှင့်အရေးပေါ်ထုတ်လွှင့်ကနေအထောက်အကူဖြစ်စေအကြံပေးချက်များအတိုင်းလိုက်နာမနေပါနဲ့!\nသငျသညျသငျနှငျ့အတူယူဆောင်သမျှနှင့်အတူတစ်ဦးထပ်မံကျအမိုးအကာ၌တည်၏။ သငျသညျဘယ်နှစ်ယောက်ရက်ပေါင်းကြာရှည်လိမ့်မည်နည်း လူတိုင်းကထွက်အသက်ရှင်စေတော်မူမည်လော\nPost-Apocalyptic လောကထောင့်မှသင်တို့ကိုတွန်းလာသောအခါဘာလုပ်ဖို့။ သငျသညျပွငျပမယ့်အန္တာရာယ်ကြမည်နည်း အနိုင်နိုင်ဆိုအစားအသောက် left သောအခါအဘယ်သူသည်ညစာမစားမပေးသလဲ? သင်တစ်ဦး Mutant ပာပ်ကျခြင်းနှင့်အတူကိုဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသလဲ?\nARMv7 (နီယွန်သဟဇာတ) / Atom CPU ကို; OpenGL ES 2.0 သို့မဟုတ်နောက်ပိုင်း\nDeutsch, အင်္ဂလိပ်, Español, Français, Italiano, 日本語, Polski, Português BR, Pусский, 中文, 한국어\n60 Seconds! Atomic Adventure အတြက္ အသံုးျပဳသူ အဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား\n60 Seconds! Atomic Adventure အေပၚ ျပန္လည္စစ္ေဆးမႈမ်ား\n60 Seconds! Atomic Adventure အေပၚတြင္ ျပန္လည္ စစ္ေဆးမႈ မရွိပါ။ ပထမဆံုး ျပဳလုပ္လိုက္ပါ!\nmr-robot-games စတိုး 6.63k 11.81M\n60 Seconds! Atomic Adventure ႏွင့္ အလားတူေသာ အက္ပ္မ်ားကို ေဒါင္းလုဒ္ဆြဲပါ\nAPK အေၾကာင္း 60 Seconds! Atomic Adventure အခ်က္အလက္\nAPK ဗားရွင္း 1.27.4\nထုတ်လုပ်သူ Robot Gentleman\nကိုယ်ရေးလုံခြုံမှု မူဝါဒ http://www.robotgentleman.com/RobotGentlemanPrivacyPolicy.htm\nလက်မှတ် SHA1: C1:7C:D6:BC:7B:8C:D8:1C:87:98:3A:8C:BA:2E:97:85:07:6A:CC:F4\nအဖွဲ့အစည်း (O): Robot Gentleman\n60 Seconds! Atomic Adventure APK ကိုေဒါင္းလုဒ္ဆြဲပါ


သာသနာ့မြေရေစက်ချပွဲ MRTV4သတင်း\nTuesday, August 20, 2013 at 4:13 pm |\nအိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ကိုးလ်ကတ္တားမြို့၊ ဗောဓိသုခပရဟိတမြန်မာကျောင်းဆရာတော် ဒေါက်တာနန္ဒောဘာသ ဦးစီ၍ ဗုဒ္ဓဂယာမြေမြတ်မဟာ၌ (၃၂၄၀၀) စတုရန်းပေကျယ်ဝန်းသော ကျောင်းဝိုင်းမြေကြီးကို သာသနာ့ဝတ္တကမြေအဖြစ် ၀ယ်ယူပြီးစီးပြီးဖြစ်ပါသည်။ ဤထူးခြားမွန်မြတ်လှသော သာသနိက၀တ္ထုကံ မြေကြီးအလှူရေစက်ချပွဲတော်နှင့် မြေသန့်မင်္ဂလာ အခမ်းအနား ပွဲတော်ကို (၇-၁၂- ၂၀၁၂) နေ့ အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ အဆိုပါ အခမ်းအနား၌ ပြည်တွင်းပြည်ပ သာသနာပြု ကမ္ဘာကျော် ဓမ္မကထိက သီတဂူ ဆရာတော်ဘုရားကြီး Read more >>>\nVen. Dr. Nando Batha at Pathein Town\nTuesday, August 20, 2013 at 3:22 pm |\nအိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ကာလကတ္တားမြို့၊ ဗောဓိသုခပရဟိတမြန်မာကျောင်းတိုက်၊ ပဓာန နာယကဆရာတော် ဒေါက်တာ နန္ဒောဘာသ ဦးစီးပြီး ဗုဒ္ဓဂယာမြေမြတ်မဟာ၌ စတုရန်း ၃၂၄၀၀ ပေ ရှိသော မြေကြီးကို သာသနာ့မြေအဖြစ် ၀ယ်ယူနေရာ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ပုသိမ်မြို့၌ ဒေါ်မြထွေး၊ သမီး လင်းဇာဖြိုးတို့ မိသားစုနှင့် ရွှေသံလွင်ဧည့်ရိပ်မွန် ပိုင်ရှင် ဦးဝင်းလွင် ဇနီး ဒေါ်ခင်ဝင်းတို့ မိသားစုတို့က ကမကထပြု အလှူငွေများ Read more >>>\nVen. Dr. Nando Batha at Bogalay Town\nTuesday, August 20, 2013 at 2:49 pm |\nမြန်မာနိုင်ငံ၊ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ဘိုကလေးမြို့၌ သာသနာ့မြေကွက်များ လှူဒါန်းနေကြပုံ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ကာလကတ္တားမြို့၊ ဗောဓိသုခပရဟိတမြန်မာကျောင်းတိုက်၊ ပဓာန နာယကဆရာတော် ဒေါက်တာ နန္ဒောဘာသ ဦးစီးပြီး ဗုဒ္ဓဂယာမြေမြတ်မဟာ၌ စတုရန်း ၃၂၄၀၀ ပေ ရှိသော မြေကြီးကို သာသနာ့မြေအဖြစ် ၀ယ်ယူနေရာ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ဘိုကလေးမြို့နေ ဆရာမ ဒေါ်ကြည်ကြည်စိုး၊ ညီမ မသီတာတို့ မိသားစုနှင့် ပန်းသခင် ဧရပ်မွန် Read more >>>\nရဟန်းဖြစ်ရသောရည်ရွယ်ချက် (၄)ပါး တရားတော်(စတုတ္ထပိုင်း)\nTuesday, August 20, 2013 at 1:45 am |\nဗုဒ္ဓဂယာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်သူတော်စင်တုို့အတွက် ကမ္ဘာ့အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်မြတ်ဖြစ်ပါသည်။ အဆိုပါ ဗုဒ္ဓဂယာမြေမြတ်မဟာ၌ ကိုးလ်ကတ္တားမြို့ ဗောဓိသုခပရဟိတမြန်မာကျောင်းဆရာတော် ဒေါက်တာနန္ဒောဘာသ ဦးစီးလျက် မဟာဗောဓိပရဟိတမြန်မာကျောင်းတိုက်ကြီးကို ထူထောင်လျက်ရှိရာ ယခုအခါ ဗောဓိရုက္ခမူလ အမည်ရှိ (၅) ထပ်ကျောင်းဆောင်တော်ကြီး ၂ ထပ် ပြီးစီးသွားပြီးဖြစ်ပါသည်။ ၄င်းကျောင်းဆောင်တော်ကြီး (၂) ထပ်ပြီးစီးသည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကျောင်းလွှတ်ပူဇာ ရေစက်ချမင်္ဂလာ အခမ်းအနားကို ၅-၁၂-၂၀၁၄ ကျင်းပပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ၄င်းအခမ်းအနား၌ Read more >>>\nတစ်နှစ်နှင့်တစ်လကြာဆေးရုံတက်ပြီးကျောက်ကပ်အစားထိုးကုသခဲ့ရသော ဦးလှသိန်းနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်း\nSaturday, August 17, 2013 at 9:16 pm |\nမေး ။ တကာကြီးနာမည်ကဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ? ဖြေ။ ဦးလှသိန်းလို့ခေါ်ပါတယ်ဘုရား။ မေး။ အသက်ကဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ? ဖြေ။ ၆၈ နှစ်ရှိပါပြီဘုရား။ မေး။ တကာကြီးရဲ့အလုပ်အကိုင်က.. ဘယ်ဌာနမှာလုပ်ခဲ့ပါသလဲ? ဖြေ။ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနမှာ လက်ထောက်အင်ဂျင်နီယာအဖြစ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အသက်ပြည့်လို့ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပါပြီ။ မေး။ နေတာက ဘယ်မှာနေပါလဲ? ဖြေ။ နေတာက ရန်ကုန် ကြည့်မြင်တိုင်မှာ နေပါတယ်ဘုရား။ မေး။ တကာကြီးဟာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တာမြို့ကိုလာပြီး ကျောက်ကပ်အစားထိုးကုသတဲ့နေရာမှာ အချိန်အကြာကြီးဆေးရုံတက်ပြီးကုသမှုကိုခံယူခဲ့ရတယ်လို့သိရပါတယ်။ တစ်ခြားလူနာတွေက အလွန်ဆုံးကြာရင်သုံးလ၊ လေးလလောက်ပဲကြာပါတယ်။ တကာကြီးက ဘာကြောင့်အဲဒီလောက်ထိ Read more >>>


ကံင်မျူဏ်ုတီ သာ့အှ်စ်ုရင့် ဆာၜေ့ ၂၀၁၉ - Meta\nကံင်မျူဏ်ုတီ သာ့အှ်စ်ုရင့် ဆာၜေ့ ၂၀၁၉\nSubmit, discuss and revise proposals: က္တုဂ်ဝဝ်ႋ ၂၉ ခါ့မါလ်ုကာ လါဏင့် ၁၁ ထံင်, ၂၀၁၈\nCommunity Tech reviews and organizes proposals: လါဏင့် ၁၃ ခါ့မါလ်ုကာ လါဏင့် ၁၅ ထံင်, ၂၀၁၈\nVote on proposals: လါဏင့် ၁၆ ခါ့မါလ်ုကာ လါဏင့် ၃၀ ထံင်, ၂၀၁၈\nResults posted: လါလိင် ၃, ၂၀၁၈\nWhat is the Community Wishlist Survey?(ခၠယ့်လာႋ)\nအ်ုယိုဝ် မွာဲဝေ့ဍး ကံင်မျူဏ်ုတီသာ့အှ်စ်ုရင့်ဆာၜေ့ လီႋၜၠင်ထင်းၜါဏိင်းက္ဍဆေဝ်ႋလှ်။ ယောဝ်ႋ ထ်ုလယ့်ခိုက်ဏိင်းခါ့ ဟ်ုဆ်ုသာ့အှ်သ်ု ခဝ့်လယ်.\nသာ့အှ်စ်ုရင့် ၂၀၁၈ ခါ့ ၜးကဲထင်း ဆ်ုဏှ်လယ်။\nကိုဝ်ဏိင်း ဏိင်းအ်ုထုက် ဟ်ုဖံင်ခိင်ႋထဆၜေ့ လါဏင့်သီး ဏင်းဏိင်းအ်ုဆိုင့်အ်ုထဝ်ႋၯင်ႋ ခ်ုဖိင့်က်ုဆာ ဆ်ုဟ်ုသာ့ဆ်ုမာဏှ် ကျုဂ်ပျုဂ်ဟ်ု မ်ုၯယ့်ဏါင်ဏိင်းထ်ုမၞာလှ် လာဏင့်သီး မ်ုဟ်ုသာ့အှ်ဏှ် ဟ်ုမာဝေ့လှ်။ သာ့အှ်စ်ုရင့် ဆာၜေ့ဏှ် ဟ်ုမာ ၂၀၁၆ ခါ့ လ်ုမွာဲ ၂၀၁၇ ခါ့ ဟ်ုမာဖှ်ေ ၯေဝ်ၯေဝ်ၜးၜး ထံင်လ်ု ၂၀၁၈ ခါ့ မၞီႋသ်ုအေၯယ့်ၜးစာ်ၜိုဝ် မ်ုဍးဟ်ုလ်ုအ်ုအိုင်ခဝ့်သှ်ေဆေဝ်ႋလှ်။ ၜေ့ဏှ်သိုဝ် အှ်ကှ်ေ ကါင်ဖါဟ်ုဏှ် ဏင်းဏိင်းဏင်းဏိင်းဍဝ်ၯင်ႋ ၜေ့ဟ်ုဆ်ုမာမ်ုဍောဟ်ယှာထင်းထဝ့်သိုဝ် ဖှ်ေၯာင်ႋဖှ်ေ ၜျာဟ်ုသိုဝ် ဆေဝ်ႋလှ်။ ဟ်ုဆာၜေ့ဖံင့်ခေါဟ် အ်ုဏိင်းလ်ုယာ့ ဖံင်ခိင့်ထးမာလ်ုကာ အ်ုဏိင်းအးအး မ်ုဖံင်ခိင့်ဏှ် ခၠိုဝ်လင်သါဝေ့ဆေဝ်ႋလှ်။\nWhat happens during the proposal phase?(ခၠယ့်လာႋ)\nCan I resubmitaproposal from previous surveys?(ခၠယ့်လာႋ)\nWhat happens during the voting phase?(ခၠယ့်လာႋ)\nWhat about smaller projects and user groups?(ခၠယ့်လာႋ)\nWhy are some proposals declined?(ခၠယ့်လာႋ)\nWhat ifalot of people vote to supportabad idea?(ခၠယ့်လာႋ)\nWhy are we doinganew survey this year…(ခၠယ့်လာႋ)\nRetrieved from "https://meta.wikimedia.org/w/index.php?title=Community_Wishlist_Survey_2019/kjp&oldid=22194120"


Impacts of Corporal Punishment – အတ္တကျော်ရဲ့ စာပေါင်းစုံ\nAuthor lettwebawPosted on6July 2010 18 October 2010 Categories Discussion, Parenting, Reproduction\n17 thoughts on “Impacts of Corporal Punishment”\n6 July 2010 at 11:21 am\nရိုက်(နှက် ကို မထည့်ချင်ဘူး)ဆုံးမခြင်းကို အခြေ အနေနဲ့ အချိန်အခါ အရ ပြုလုပ်သင့်တယ် လို့ ထင်မိတယ်။ ရိုက်တယ် ဆိုတဲ့ အခါမှာလည်း ကိုယ့်ရဲ့ ဒေါသကို ထွက်ပေါက်ပေးသလို မလုပ်ပဲ ဆုံးမတယ် ဆိုတဲ့ အပြုသဘောမျိုး လုပ်သင့်တယ်။ ဆုံးမခြင်းတွေက အနုနည်း၊ အကြမ်းနည်း နည်းမျိုးစုံ ရှိတဲ့ အထဲမှာ အခြေ အနေ အချိန်အခါအရ သင့်တော်တာကို ပြုလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်မိတယ်။ နောက်…မိဘ ဆိုတာ ကိုယ့် သားသမီး တွေရဲ့ စိတ်တွေကို များသောအားဖြင့် သိကြတဲ့ သူတွေပဲ၊ ကိုယ့် သားသမီးနဲ့ သင့်တော်တဲ့ နည်းနဲ့ ဆုံးမသင့်တယ်။ ရိုက်ဆုံးမခြင်းက မကောင်းဘူးလို့ လုံးလုံး ဆိုလို့ မရဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ အားအားရှိ ထစ်ခနဲဆို ရိုက်နှက်ခြင်းကတော့ မကောင်းဘူးလို့ လုံးဝ ဆိုလို့ရလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။\nငါးခြောက်ပြားလေးကို လုံခြုံအောင် မထိမ်းသိမ်းနိုင်လို့ အမာရွတ်ထင်အောင် ဆုံးမခံရပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံး…ရှင်ဘုရင်ဖြစ်တဲ့ သာဓကတွေလည်းရှိပါတယ်။ နှမ်းတစ်ဆုတ်ကို ခိုးစားလို့ ရိုက်ပြီး အဆုံးမ ခံရတာ၊ နောက်… ဘယ်လိုမ မဆုံးမခဲ့လို့ သူခိုး၊ ဓါးပြ ဖြစ်ပြီး အသတ်ခံရတာ၊ သူတောင်းစားဖြစ်သွားတာ စသည်ဖြင့်ပေါ့ သာဓကတွေ ရှိပါတယ်။\nကျွန်တော်ထင်တာကတော့ ကိုယ့် သားသမီး၊ တပည့်တွေကို အနုနည်းနဲ့ရော၊ အကြမ်းနည်းနဲ့ပါ သင့်တော်သလို ဆုံးမ သင့်တယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။\n6 July 2010 at 11:30 am\nကျွန်တော်က “ထင်တာ”တွေ ရေးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သည်စာလေးတစ်ပုဒ်ထွက်ဖို့အတွက် စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့ရပါတယ်။ သုတေသနတွေနဲ့ အခိုင်အမာ “အတည်ပြု”ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုစည်း ထားတာဖြစ်တဲ့အပြင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စစ်တမ်း ကောက်ယူပြီး ကိန်းဂဏန်းနဲ့ ရေးသားထားတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ငါးခြောက်ပြားလေး လုံခြုံအောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်လို့ ရိုက်ဆုံးမလိုက်တော့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာ၊ ဖြစ်လာတော့ မယားတွေ တစ်သီကြီးယူ၊ ကလေးတွေ တစ်သီကြီးမွေး၊ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့စွာနဲ့ နေလိုက်တော့ မင်းညီမင်းသားကြားမှာ သွေးချောင်းစီး၊ သူက မွေးတဲ့သူလက်ထက်မှာ မြန်မာပြည်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတုံး။ ယဉ်ကျေးတဲ့ (တောမကျတဲ့) နိုင်ငံတွေမှာ လူသားကို ရိုက်နှက်ဆုံးမတာ ဝေးစွ၊ ကိုယ်မွေးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ရိုက်မိရင်တောင် ရဲက ဖမ်းဆီး အရေးယူနိုင်နေပါပြီ။ အဲဒါ တောမကျတာပါ။ ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ နိုင်ငံလို့ မပြောဘူးနော်။ ယဉ်ကျေးတဲ့ (တောမကျတဲ့) နိုင်ငံ civilised nations လို့ ပြောတာပါ။\n6 July 2010 at 4:01 pm\nကျွန်တော်ကတော့ စာလေးတွေ ဖတ်ပြီး ထင်တာလေးတွေ ရေး Comment ပေးတာပါ။ ဆရာက ထင်တာတွေ ရေးတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်ထင်တဲ့ ကျွန်တော့ ခံစားချက်လေးတွေပါ။\nဟုတ်ကဲ့..အခု ဆရာ့ Comment ဖတ်ပြီး အတွေးပေါက်တာလေးပါ။ “ငါးခြောက်ပြားလေး လုံခြုံအောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်လို့ ရိုက်ဆုံးမလိုက်တော့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာ၊ ဖြစ်လာတော့ မယားတွေ တစ်သီကြီးယူ၊ ကလေးတွေ တစ်သီကြီးမွေး၊ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့စွာနဲ့ နေလိုက်တော့ မင်းညီမင်းသားကြားမှာ သွေးချောင်းစီး၊ သူက မွေးတဲ့သူလက်ထက်မှာ မြန်မာပြည်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတုံး။” သူ့တုန်းက တော့ ဟုတ်တယ်ဗျ။ ဆရာထောက်ပြမ ကျွန်တော်တောင် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ငယ်စဉ်ဘ၀ကို လေ့လာ စူးစမ်းချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။\nဆုံးမခြင်းဆိုတာ ကလည်း အနုပညာ တမျိုးပဲဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆုံးမတဲ့ အခါမှာ အနုနည်းရော၊ အကြမ်းနည်းပါ သင့်တော်သလို သုံးသင့်တယ်လို့ ထင်နေဆဲပဲ။ ဒါပေမယ့် အနုနည်းနဲ့ ပြေငြိမ်းသွားရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ဗျာ။\nအခု များသောအားဖြင့် တွေ့နေရတဲ့ မိဘတွေက သားသမီးတွေကို အတိုင်းအဆ မရှိ ထစ်ခနဲဆို ရိုက်တာက ဆုံးမတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ဒေါသ စိတ်လေးတွေကို ထွက်ပေါက်ပေးလိုက်တာလို့ ထင်မိတယ်။ ဒေါသစိတ် ထွက်ပေါက်ကို သကာရည်ဖုံးပြီး ရိုက်ဆုံမတယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တတ်ကြတယ်။\nဘယ်အချိန်မှာ အကြမ်းနည်းကို သုံးရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ အနုနည်းကို သုံးရမလဲ လို့ မေးလာရင်တော့ မဖြေတတ်ဘူးဗျာ။ ပြဿနာတစ်ကို ဖြေရှင်းရာမှာ အနုနည်းနဲ့ အေးအေး ဆေးဆေး ပြေငြိမ်းသွားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။\nကို/ ဦး Nd S ရဲ့ comment ကို ကျွန်မ ပြောခွင့်ပြုပါ။\nစိတ်ပညာရှင်များကတော့ ကလေးများကို ရိုက်နှိက်အပြစ်ပေးခြင်းကို အားမပေးပါဘူး။\nအခုဆိုရင် တချို့ နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် မိဘက သားသမီးကို ရိုက်နှက်အပြစ်ပေးခြင်း၊ စာသင်ကျောင်းများမှာ ဆရာက ကျောင်းသားကို ရိုက်နှက်အပြစ်ပေးခြင်းတွေဟာ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သွားပါပြီ။ တရားစွဲဆိုလို့ရပါတယ်။\nရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းက ရေတို တခဏသာအတွက်သာပဲ ကောင်းချင်ကောင်းနိုင်ပေမယ့် ရေရှည်မှာ အင်မတန်ဆိုးကျိုးဖြစ်ပါတယ်။\nSteven Breckler, JamesOlson, Elizabeth Wiggins တို့ရေးတဲ့ Social Psychology alive စာအုပ်ရဲ့ စာမျက်နှာ ၄၄၃ မှာ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။\nWayne Weiten ရဲ့ Psycholgy : Themes and Variations (8th Edition)စာအုပ်ကိုလည်း ဖတ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။\nEllen Pastorino, Susann Doyle Portillo တို့ရေးတဲ့ What is Psychology (2nd Edition)\nစာအုပ်မှာ စာမျက်နှာ ၂၂၃ ကိုလည်း ဖတ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။\nဆရာမ ဟနစံခင်ဗျား… ကျွန်တော့်ဘက်က လိုသွားတာ ကျမ်းကိုးစာရင်းပါ။ အမှန်အတိုင်း ၀န်ခံရရင် အဲဒီ့စာကို ရေးစဉ်အခါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်တုန်းက သိပ်ပညာရှင် ဆန်သွားမှာ စိုးလို့ ကျမ်းကိုးစာရင်းကို တမင် ချန်လှပ်ထားခဲ့မိပါတယ်။ အခု ပို့(စ်)မှာတင်တော့လည်း ထည့်ဖို့ စိတ်မကူးမိပါဘူး။ ဆရာ Nd S ပြောလာတော့မှ “စာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်ခဲ့ရပါတယ်”ဆိုတဲ့ စကားကို သုံးဖြစ်သွားတာပါ။ ကျမ်းကိုးကို ပြန်ရှာဖို့ တင်ဖို့လည်း စိတ်ကူးမပေါ်ခဲ့မိပါဘူး။ အခုလို ဆရာမက ကြားကနေ တခြား ဖတ်ရှုနိုင်တဲ့ စာအုပ်များကို စာမျက်နှာ နံပါတ်နဲ့တကွ ၀င်ပြောပေးတဲ့အတွက် အလွန့်အလွန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျား။\n6 July 2010 at 12:07 pm\nတိုးတက်အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ချင်ကာပူမှာတော့ တရားဝင်ရိုက်နှက်ဆုံးမပေးတဲ့ ကြိမ်ဒဏ် ဆိုတာကြီးရှိတယ်လေ။\nဆရာမ ပန်ဒိုရာ ခင်ဗျား… ဆရာ Nd S အတွက် ကျွန်တော့် ပြန်ကြားချက်မှာ “ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ နိုင်ငံလို့ မပြောဘူးနော်။ ယဉ်ကျေးတဲ့ (တောမကျတဲ့) နိုင်ငံ civilised nations လို့ ပြောတာပါ”လို့ အတိအလင်း ရေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်က အဲဒီ့ စာသားကို bold လုပ်ဖို့ လိုသွားပါတယ်။ ဆရာမရဲ့ “ချင်ကာပူ”ကို သိနေတဲ့အတွက် အဲဒီ့စာသားကို သေချာ ရေးခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။ သူတို့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော် စောပြီး လွတ်လပ်ရေး ယူခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာတောင်မှ “လူ့သိက္ခာ သေးသိမ်ညှိုးနွမ်းစေသော ပြစ်ဒဏ်မျိုး မပေးရ”ဆိုတာကို ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံ ဥပဒေ အဆက်ဆက်မှာ အတိအလင်း ပြဋ္ဌာန်းထားခဲ့ပါတယ်။ အဲတော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံဟာ သူတို့လောက် မဖွံ့ဖြိုး မတိုးတက်သေးပေမယ့် ယဉ်ကျေးတဲ့ (တောမကျတဲ့) နေရာမှာ သူတို့ထက် သာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မယ် ဆရာမခင်ဗျား။\n6 July 2010 at 4:29 pm\nဟုတ်ပါတယ်ဆရာ.။ ဒါကြောင့် တိုးတက်အောင်မြင် လို့ပဲ ပြောလိုက်တာပါ။\nဆရာ့ရှင်းလင်းချက် မိုက်တယ်ဗျ။ သူတို့ကို စကားနိုင်လုရင် မင်းတို့က ဖွံ့ဖြိုး ပေမယ့် ယဉ်ကျေးမှု နည်းသေးတယ် လို့ပြောရမယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ဖွံ့ဖြိုးခြင်း (development) နဲ့ ယဉ်ကျေးခြင်း (civilization) ဟာ မတူတာနှစ်ခုဖြစ်ပြီး အဲဒီနှစ်ခုအကြား ဆက်စပ်မှု(correlation) နည်းတယ် သို့မဟုတ် မရှိဘူး လို့ ဆိုလိုသွားမယ်နော်။\n6 July 2010 at 5:44 pm\nဆရာမ ပန်ဒိုရာတို့ကတော့ ထပ်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ။ ပြောရင် ဆုံးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု (development)ကို မေးခွန်းထုတ်နေမိတာ ကြာပြီ ဆရာမရေ။ Is development really good? ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို မေးမိတဲ့အခါတိုင်း လူက စိတ်နောက်ချင်သလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခုအချိန်မှာတော့ No! လို့ ထအော်မိမယ် ထင်တယ်။ (ကျွန်တော်ကပဲ အူကြောင်ကြောင် တွေးတတ်လို့လားတော့ မသိဘူး။) ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကနေ့ပဲ တစ်ပုဒ်ရေးထားပါတယ်။ ဂျာနယ်ကို မပေးရသေးလို့ ဘလော့(ဂ်)မှာ မတင်ဖြစ်သေးတာပါ။ အလွယ်ဆုံး ပြောရရင် ဆရာမရယ်… ကျွန်တော်တို့တွေ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နိုင်လာတာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ညတိုင်ကျရင် မိသားစုတွေဟာ ထမင်းပန်းကန်လေးတွေထဲမှာ ဟင်းတွေပုံ၊ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့ကို ပြေး၊ ကိုယ့်ပါးစပ်ထဲလည်း ဘာတွေ ထည့်နေမိလို့ ထည့်နေမိမှန်း မသိ၊ ကိုယ့်အချင်းချင်းလည်း ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ဘဲ ဆပ်ပြာသည်ဇာတ်တွေထဲမှာ နစ်မျောနေကြတာက အများစု ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒါကျတော့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကြီးက မထိတ်သာ မလန့်သာရှိလှတယ်။ ဆက်သွယ်မှုတွေ၊ နွေးထွေးမှုတွေကို ဖွံ့ဖြိုးမှုက တစ်တိတစ်တိနဲ့ လှိုက်စားနေသလိုပါပဲ။\nဒါပေသည့် ဖွံ့ဖြိုးခြင်းနဲ့ ယဉ်ကျေးခြင်းက ဆက်တော့ ကောင်းကောင်းကြီး ဆက်စပ်သဗျ။ ဖိနပ်မစီးဘဲ လယ်ပတ်ကြားအက်မှာ လျှောက်သွားနေတာဟာ မဖွံ့ဖြိုးလို့။ အရှက် လုံရုံလောက်သာ ကွယ်ကာထားတဲ့ ကျောက်ခေတ် လူသားတွေ ဘ၀ကနေ အ၀တ်အစား ၀တ်တတ်လာ၊ ဖိနပ်စီးတတ်လာတာဟာ လူ့ယဉ်ကျေးမှု civilisation ပေါ့။ သို့သော် မဖွံ့ဖြိုးသေးသူများကတော့ အဲလောက်လေးတောင်မှ မယဉ်ကျေးနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် အိမ်မှာနေရင် ကိုယ်ပေါ်မှာ အင်္ကျီသိပ်ကပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အမေက ငယ်ငယ်တည်းက ဆူတယ်၊ “တောသားအကျင့်”တဲ့။ (အမေ သိပ်မှန်တာပေါ့။)\nစလုံးအကြောင်းတော့ ကျွန်တော် သိပ်မပြောတတ်ဘူး။ ပြောရရင်တော့ စလုံးမှာ ကျွန်တော် မပျော်ဘူး။ နေရတာ မပေ့ါပါးဘူး။ သူ့စာရင် အခုမှ ဖွံ့ဖြိုးဖို့ ဟန်ပြင်စ ကမ္ဘောဒီးယားက Siem Reap ဆိုတဲ့ မြို့သိမ် မြို့ငယ်လေးကမှ အပုံကြီး ပျော်စရာ ကောင်းသေးတယ်။ စလုံးမှာ လူတွေက အကုန်လုံး သန့်လို့၊ ရှင်းလို့၊ ကျော့လို့၊ မော့လို့၊ လတ်ဆတ်လို့။ ဒါပေမယ့် သူတို့ အပြုံးတွေ ဆက်ဆံပုံတွေမှာ အသက် ၀ိဉာဉ် ကင်းမဲ့နေတယ်။ စက်ရုပ်အသစ်ကလေးတွေ လှုပ်နေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဆရာမ ပိုသတိထားမိမယ် ထင်ပါတယ်။ စလုံးရဲ့ ပြယုဂ်ကို Clarke’s Quay တို့၊ ယူနီဗာဆယ် စတူဒီယိုတို့မှာ ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်တွေက ပြနေတယ်။ တကယ့်လေ၊ တကယ့်မိုးကို မရဘဲ ဇွတ် စိမ်းပြနေရရှာတဲ့ ညိုးလျော်လျော် အပင်တွေ။ အဲဒါဟာ စလုံးသားတွေရဲ့ ဘ၀ကို ထင်ဟပ်နေသလိုပဲ။ စလုံးရဲ့ တိုးတက်အောင်မြင်မှု နောက်ကွယ်မှာ ဖိစီးမှု တစ်ခုက အမှန်ရှိနေတယ် ဆရာမ။ အဲဒါဟာ ဘယ်နိုင်ငံနဲ့မှ မတူတဲ့ စလုံးရဲ့ ထူးခြားချက်ပါပဲ။ တစ်ကျွန်း၊ တစ်မြို့တည်းက တစ်နိုင်ငံဖြစ်နေ၊ လူဦးရေက ငါးသန်း လောက်ကလေးသာ ရှိနေလျက်ကနဲ့ ရုံးသုံးဘာသာစကား လေးမျိုးဖြစ်နေတာကိုကလည်း စလုံးရဲ့ သူမတူမှုတွေပဲ။ အဲတော့ စလုံးနဲ့ ချိန်ထိုးမယ်ဆိုရင် ဖွံ့ဖြိုးမှုနဲ့ လူ့ယဉ်ကျေးမှု အဆက်အစပ်ကိုလည်း ဘယ်လို ကောက်ချက်ချရမယ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး ဆရာမရေ။\nဆရာရေ မူရင်းပို့စ်နဲ့တော့ မဆိုင်ဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုက ဖိနပ်တို့ အင်္ကျီတို့နဲ့ ဆိုင်သလားဆိုတာ နည်းနည်း ၀င်လျှာရှည်ပါရစေအုံး။\nအိမ်မှာနေရင်း အင်္ကျီမကပ်တဲ့ ဆရာကို တောသားလို့ပြောရင် အခုရက်ပိုင်း ဘိလပ်နေပူပူမှာ အင်္ကျီမကပ်ဘဲ ကျောပြောင်နဲ့ လမ်းသလားနေတဲ့ ဘိလပ်သား နိုင်ငံကြီးသားတွေကို လူရိုင်းလို့ ဆိုမလား၊ တောကျတယ်ပြောမလား၊ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး သတ်မှတ်မလားဆရာ။\nဒီကလူတွေ တော်တော်များများ မြက်ခင်းပေါ်မှာ အခင်းမပါ ဘာမပါ တုံးလုံးပက်လက်နေကြ အိပ်ကြတယ်၊ ဖိနပ်လဲ မပါဘူး၊ လျှောက်ပြေးနေကြသေးတယ်။ အလှလုပ်ထားတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာ ရေ၀င်ချိုးနေတာလဲ ရှိသေးတယ်။\nမြန်မာပြည် ကျေးရွာကလူတယောက် ကျောပြောင်နဲ့နေရင် တောကျတယ်၊ နေပူလို့ ရေအိုင်ထဲ ရေ၀င်စိမ်ရင် ရှုံ့ချချင်မယ်။\nအင်္ဂလန်လို နိုင်ငံမျိုးက မျက်နှာဖြူတယောက် အင်္ကျီဗလာနဲ့ နေရင် အမြင်တင့်တယ်မယ်၊ ရေပန်းအောက် ရေ၀င်ချိုးနေရင် လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အရသာဆိုပြီး ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ discrimination လို့ ကျမကတော့ မြင်တယ်။\nအဲလိုသာဆိုရင် ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ကြီးက ခွဲခြားဘက်လိုက်သလိုပဲ ပေါ့နော် … ပေါ့နော် .. ပေါ့နော် … 😛\n7 July 2010 at 11:06 am\nဆရာမ MDW ရဲ့ comment က နောက် အသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာစေပြန်ပါတယ်။\nအဲဒါကတော့ အခု အနောက်နိုင်ငံတွေမှာ ရောဂါသစ်တစ်မျိုး ထနေတာပါပဲ။ အဲဒါကတော့ Naturist ဆိုတဲ့ ရောဂါပေါ့။ သဘာ၀၀ါဒီလို့ ဘာသာပြန်ရမလား မသိ။ သူတို့က တုံးလုံးချွတ်ချင်တဲ့အခါ အဲဒီ့ ဝေါဟာရနဲ့ လုပ်နေကြသဗျ။ တုံးလုံးချွတ်လိုမှု ရောဂါက အခု အဲဒီ့တိုင်းနိုင်ငံတွေမှာ အလွန်ခေတ်စားနေပါတယ်။ မာရာဒိုနာကလည်း ကမ္ဘာ့ဖလားမှာ သူ့အသင်းနိုင်ရင် တုံးလုံးချွတ်ပြီး လမ်းလျှောက်မယ်လို့ ကြုံးဝါး၊ ပါရာဂွိုင်းက မော်ဒယ်မလေးကလည်း သူ့အသင်းနိုင်ရင် ချွတ်ပြမယ်လို့ ကြုံးဝါးခဲ့ကြတာ မကြာသေးပါဘူး၊ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။\nဒါက နောက်ထပ် ကာလချာတစ်ခုပေါ့။ တုံးလုံး ကာလချာပါလေ။\n2 August 2010 at 12:24 pm\nရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းရဲ့ အကျိုးအပြစ်တွေကို သိပေမယ့်လည်း ၁ နှစ်ခွဲသာရှိသေးတဲ့ ကျနော့်သားကို ရိုက်နှက်ပြီး ဆုံးမဖြစ်နေတယ်ဗျာ… ရိုက်နှက်မိတိုင်း ရိုက်နှက်ပြီးတိုင်း စိတ်မကောင်းပါဘူး….. ဒါပေမယ့် အခြားနည်းလမ်းနဲ့ဆုံးမဖို့ မကြံစည်တတ်ဖြစ်နေတယ်….. ၁ နှစ်ခွဲသာ ရှိသေးတဲ့ကလေးက ဘယ်လိုအပြစ်တွေများ ကျူးလွန်နေသလဲဆိုတော့ လက်ညှိုးလေးထောင်လို့ ဟင်းးးးးးးးး ဆိုပြီး သတိထားဆိုတဲ့ပုံစံ…. လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လို့ လက်သီးဆိုပြီး ပြတာက တစ်မျိုး…. နောက်တစ်နည်းက ကော့ပြတာပါ….. အခြားအပြစ်တွေက…. မီးဖိုချောင်မှာထားတဲ့ ဆားဗူး… အချိုမှုန့်ဗူး… အရောင်တင်မှုန့်ဗူးတွေကို ယူငင်ပြီးဆော့တာပါ။ အဲ့ဒီဗူးတွေထားတဲ့နေရာကလည်း သူလက်လှမ်းမီတဲ့နေရာမှာ ဖြစ်နေတာကိုး…. အခြား လက်လှမ်းမမီတဲ့နေရာမှာထားဖို့ကလည်း လောလောဆယ်မလုပ်ဆောင်ရသေးလို့ပါ…. နောက်လုပ်တဲ့အပြစ်တွေက ဖက်ပြီးကိုက်တာပါ…. အရင်က သူ့အမေကိုပဲ ကိုက်တတ်တာပါ… ဒီနေ့မနက်မှ ကျနော့်ကို ဖက်ကိုက်ပါလေရော သူကတော့ အသဲယားပြီးကိုက်တာ… နောက်ချင်စိတ်နဲ့ကိုက်တာ ဖြစ်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အပြုအမူမျိုးနောက်မလုပ်ဖို့ ကျနော်ရိုက်ပြီး ဆုံးမမိပါတယ်။ ကိုက်တဲ့အတွက် ရိုက်တာက တစ်ချက်ပါပဲ…. ဒါပေမယ့် ရိုက်လို့ ငိုတဲ့အခါမှာ အသံမထွက်နဲ့ဆိုပြီး ထပ်ရိုက်တာကတော့ သူ မတိတ်မချင်းပေါ့…. တချို့အပြစ်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်က သင်ပေးလို့တတ်သွားတဲ့အပြစ်တွေပါ…. ဒါကို ဆက်မလုပ်ဖို့ တားမြစ်ရတာပါ…. လက်သီးဆုပ်ပြတာ…. ကော့ပြတာတွေကို သူ့အမေဘက်က သူ့အဖိုး သင်ပေးလိုက်တာပါ….. သူ့အဖိုးနဲ့ ကျနော်နဲ့က အဆင်မပြေပါဘူး… ခပ်တန်းတန်းနေကြပါတယ်…. သူ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးတွေကို သင်ပေးသလဲတော့ ကျနော်မသိပါဘူး….. သူ့ကိုလည်း ကျနော်ပြောလိုစိတ်မရှိပါဘူး…. ဒါပေမယ့် ကျနော့်သားကိုတော့ အဲ့ဒီလိုမလုပ်ဖို့ ပထမ တတ်ခါစတုန်းက သား…. အဲ့ဒီလိုမလုပ်ရဘူးနော်….ဆိုပြီး စကားနဲ့ဆုံးမပါတယ်။ ကိုယ့်ကသာပြောပေမယ့် သူ သေသေချာချာ နားမလည်သေးပါဘူး…. စကားလည်း မပြောတတ်သေးပါဘူး…. အဲ့ဒီလို ပြောလိုမရတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ…. ၀ါးခြမ်းပြားလေးနဲ့ ကျနော် ခြိမ်းခြောက်ရပါတော့တယ်။ အခုနောက်ပိုင်း မလုပ်စေချင်တဲ့အရာတိုင်း ၀ါးခြမ်းပြားလေးကိုင် ကြမ်းပြင်ကိုရိုက်လို့ သတိပေး တားမြစ်ရပါတော့တယ်။ သောက်ရေကို မသောက်ပဲ ပလုပ်ကျင်းသလို ထွေးထုတ်တာ…. သောက်ရေခွက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်သောက်ချင်တဲ့အခါမျိုးမှာ အဲ့ဒီလို မလုပ်ဖို့….. ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလို မလုပ်ခိုင်းရတာလဲဆိုတော့ ကျနော် အခုငှားနေတဲ့အိမ်က နှစ်ထပ်အိမ်အပေါ်ထပ်အခန်းမှာ မို့လို့ ရေဖိတ်ကျတဲ့အခါ အောက်ကလူတွေအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ….. နောက်လုပ်တဲ့အပြစ်တွေက ထမင်းစားတဲ့အခါ ဟင်းခွက်တွေကို လိုက်နှိုက်တတ်တာ…. ဘေးနားမှာလာပြီး အိုးနှင်းခွက်နှင်းဖြစ်တာကတစ်မျိုး…. ဒါတွေအတွက် ၀ါးခြမ်းပြားအားကိုးလို့ ရိုက်နှက်နေရပါတယ်ခင်ဗျာ…… အခုလို ရိုက်နှက်ခြင်းကြောင့် ဘယ်လိုအပြစ်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုတော့ စောင့်ကြည့်ရတော့မှာပါပဲ… 😦\n23 August 2010 at 2:03 pm\nပင်ကူအိမ်မှတ်တမ်းကို 20.8.10 ကနေ့ဝယ်ယူခဲ့သည်။ဖတ်လို့တော့မပြီးသေးဘူး..ပြီးရင် ပြန်ပြီး\nအကြံပြုမယ်..တစ်ခါတုန်းက စာအုပ်နဲ့အတူ CD ပါထည့်မယ်လို့ သိရှိခဲ့သည်။ အဲ အစီစဉ်ဘယ်တော့လောက် ဖြစ်မလဲ သိချင်လိုက်တာ\nဆရာအထောက်တော်လှအောင်ရဲ့ စကားကို ငှားသုံးရရင် “အကြောင်းကြောင်းသော အကြောင်းများကို အကြောင်းပြုပြီးသကာလ” စာအုပ်နဲ့ စီဒီတွဲထုတ်မယ့် အစီအစဉ်ကို ယာယီရွှေ့ဆိုင်းထားပါတယ်။ သို့သော် ၂၀၁၁ ထဲမှာတော့ ထုတ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရပါတယ်။ အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လောလောဆယ် နောက်တစ်အုပ် စီစဉ်နေတာက “ကျွန်းပြန် ပီကင်းပြန် အတ္တကျော်” ဖြစ်ပါတယ်။ နက်ဖြန် သဘက်လောက်မှာ ရုံးတင်ဖြစ်ပါမယ်။ နိုဝင်ဘာလလောက်မှာ ထွက်မယ်လို့ မှန်းဆရပါတယ်ခင်ဗျား။\n19 October 2010 at 4:05 am\nကျွန်တော့်အနေနဲ့ sadist အကြောင်းကို အကျယ်တ၀င့် သိချင်ပါတယ်။ ရှာဖွေဖတ်ကြည့်ဖူးပါတယ်။ လူ့သမိုင်းနဲ့ အမျှရှိခဲ့တာလို့လည်း ထင်ရပါတယ်။ ဒါကို စိတ္တဇတစ်မျိုးလို့ သတ်မှတ်မလားဆရာ။ နောက်ပြီး အဲ့လိုစိတ်ကို ဘယ်လိုကုစားလို့ရနိုင်ပါမလဲ။ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာ သားသမီးနဲ မိဘ၊ ဆရာနဲ့ တပည့်ကြားက ရိုက်နှက်မှုတွေထက်၊ လင်မယားကြားမှာဖြစ်တတ်တာတွေကို ဦးစားပေးသိချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်အဲ့လိုဖြစ်နေလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့လိုဖြစ်မယ့် စိတ်မျိုးဖြစ်နေတယ်လို့ ယူဆပါတယ်ဆရာ။ လုံးဝမဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မဖြစ်ချင်ဘဲ ပြင်ချင်ပေမယ့် အဲ့လိုဖြစ်တာကိုနှစ်သက်သလိုဖြစ်နေတယ်။ တစ်ခါမှ တစ်ယောက်ကိုမှ ကိုယ်တွေ့မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူးဆရာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အပေါ်အရမ်းကောင်းတဲ့ချစ်သူကိုတော့ သူ အလျော့ပေးတဲ့ကြားက အနိုင်ယူချင်တာတွေနဲ့ အဲ့လိုလုပ်ကြည့်ချင်စိတ်တွေဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သူကလည်း နားလည်အလျော့ပေးနေလို့ ပိုခက်နေတာပါ။ ဒေါသထွက်မိရင် စဉ်းစားဆင်ခြင်စိတ်နဲ့ ပြေပျောက်လိုက်ချင်ပေမယ့် ချက်ချင်းကိုယ့်ဘက်ကလျော့်လိုက်ရမှာ ခက်ခဲနေတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်မနိုင်တဲ့ အားနည်းချက်၊ ပျော့ညံ့မှုလို့တော့ ၀န်ခံပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့လိုစိတ်တွေမဖြစ်ချင်တဲ့အပြင် တကယ်ချစ်လို့လက်ထပ်မယ့် အဲ့ဒီမိန်းကလေးအပေါ် အဲ့လို စိတ်ကြောင့် မနစ်နာစေချင်ဘူးဆရာ။\nကျွန်တော့်မိဘကတော့ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ဘူးလို့ပြောရအောင် အရိုက်နည်းပါတယ်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ခွင့်လည်းပေးထားပါတယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ရန်တောင်မဖြစ်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူပျိုဖော်ဝင်စမှာ အပြစ်ပေးတာတွေ အရမ်းကြမ်းတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို မိဘရင်ခွင်ကနေပထမဆုံးခွဲပြီး အချိန် အတော်ကြာအောင် ရောက်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဲ့ဒီကြီးမားတဲ့ ဘ၀အပြောင်းအလဲမှာ ချို့တဲ့ခဲ့တဲ့ဒဏ်နဲ့ပေါင်းပြီး တော်တော်ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့မှာ လူတွေနဲ့ မရောချင်တဲ့ သီးသန့်နေချင်တဲ့ စိတ်လည်းဝင်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ထဲကိုမ၀င်ခင်ကတည်းကလည်း အဲ့လို လူတွေနဲ့မရောဘဲ စာဖတ်ပြီးအိမ်မှာကုတ်နေတတ်တဲ့ အကျင့်တော့ရှိပါတယ်ဆရာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကိုရောက်မှ ဖြစ်တဲ့စိတ်ဒဏ်ရာက မရောက်ခင်ကနဲ့တော့မတူဘူးဆရာ။ အခုနောက်တော့ နည်းနည်း သက်သာလာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် လုံးဝပုံမှန်လူတွေလိုတော့ လူတိုင်းနဲ့ခင်ချင်တဲ့စိတ်မရှိသေးဘူးဆရာ။ ခင်တဲ့သူတွေနဲ့ဆို စကားတွေ အများကြီးပြောဖြစ်သလောက် ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့ဆို လုံးဝကိုမခင်ပါဘူး။ လူတွေနဲ့ကင်းကင်းနေဖြစ်နေပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကိုကော စိတ်ဝေဒနာလို့ပြောလို့ရမလားဆရာ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ကျွန်တော်က လိင်ဆက်ဆံမှုကို စိတ်ထက်သန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ကိုယ်ရေအာသာဖြေခြင်းမျိုးကို ခဏခဏလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်အဲ့လိုလုပ်ချိန်မှာ လိင်စိတ်ကိုနိုးထစေတဲ့ ဇာတ်ကားတွေကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ များသောအားဖြင့် သာမန်ဆက်ဆံမှုမဟုတ်တဲ့ ရိုက်နှက်ပြီး သာယာမှုယူကြတဲ့ကားတွေကို ကြည့်ပြီးဖြေဖျောက်တာပိုများပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကြောင့်ပဲ အခုလိုဖြစ်နေတာလားဆိုတာကိုလည်း ကူစဉ်းစားပေးပါဦးဆရာ။ အဲ့ဒါတွေကိုကြည့်ရင် သဘောကျတတ်တာကကော သဘာဝမကျတဲ့ သာယာမှုလားဆရာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် sadist တစ်ယောက်တော့ အဖြစ်မခံချင်ပါဘူးဆရာ။ မဖြစ်ချင်ရင် ပြင်ပေါ့ ဘာလို့မေးနေသေးလဲဆိုရင် သိရုံနဲ့ပြင်ဖို့ခက်နေလို့ပါ။ အဲ့လိုလုပ်တဲ့ဇာတ်ကားတွေကိုကြည့်ရရင် စာတွေကိုဖတ်ရရင် sexual feeling တစ်ခုတော့တစ်ခုပဲ အဲ့ဒါကို ရနေတယ်။ အဲ့ဒါကိုလည်း သဘောကျနေတတ်တယ်ဆရာ။ အဲ့ဒါကိုကောဘယ်လိုပြင်လို့ရနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကိုအကြံပေးပါဦးဆရာ။ နောက်ပြီး အဲ့ဒါဟာတကယ်ပဲ စိတ်ဝေဒနာတစ်ခုဆိုရင် ဘယ်လိုကုစားသင့်သလဲဆိုတာကိုလည်း အကြံပေးပါဦးဆရာ။ ကျွန်တော်ပြင်မှာပါ။ အခုချိန်မှာကျွန်တော်က အခြားတိုင်းပြည်တစ်ခုမှာရောက်နေပါတယ်။ မြန်မာပြည်ပြန်ရင် ချစ်သူနဲ့လက်ထပ်ပြီး သာယာတဲ့မိသားစုဘ၀လေးကို တည်ဆောက်ချင်ပါတယ်။ တရားထိုင်တာမျိုးနဲ့ ပြုပြင်ရင်တော့ ရနိုင်ကောင်းတယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ရနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကိုလည်းအကြံပေးပါဦးဆရာ။ ဆရာ့အနေနဲ့ စေတနာနဲ့ အခုလိုအချိန်ကုန်ခံပြီး စာတွေရေးပေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအတွက်နဲ့ အချိန်တွေ အများကြီးတောင်းရတာကိုလည်း အားနာမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူနည်းစုအနေနဲ့တော့ အခုလိုအခြေအနေနဲ့ ဆရာတို့မဖြစ်စေချင်တဲ့အမှားတွေကို မှားနေတဲ့လူတစ်စုအတွက် ဆရာ ပြန်ရေးပေးဖို့တောင်းပန်ပါတယ်ဆရာ။ ဆရာရဲ့တန်ဖိုးရှိတဲ့ စာတွေအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဆရာ။\nPrevious Previous post: Consistency and Discipline\nNext Next post: For Parents and Teachers to Think Twice


၁။ အာဆင်နယ်အသင်းဟာ ဘယ်လ်ဂျီယံ ကွင်းလယ် တောင်ပံကစားသမား ယာနစ် ကာရက်စ်ကို ကို ပြောင်းရွှေ့ကြေး ယူရို သန်း ၃၀ (ပေါင် ၂၆ သန်း) + ထပ်ဆောင်း အပိုဆုကြေးငွေ ပေးချေပြီး ခေါ်ယူဖို့ ဆွေးနွေးနေတာဖြစ်တယ်လို့ အီတလီမီဒီယာ Sport Mediaset က အတည်ပြုဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ အဆိုပါ ပမာဏဟာ ဒါလီယန်း လီဖန်းအသင်းအလိုရှိတဲ့ ပမာဏဖြစ်ပြီး နှစ်ဘက်အသင်းအကြား ဆွေးနွေးမှုတွေဟာ တိုးတက်မှုရှိနေပြီး အပြောင်းအရွှေ့ကို အပြီးသတ်နေပြီဖြစ်တယ်လို့ Football London ကလည်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အာဆင်နယ်အသင်းဟာ ကစားသမားနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးသဘောတူညီချက် ရရှိထားပြီးဖြစ်တာကြောင့် တရုတ်ကလပ်နဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေကို အပြီးသတ်ဖို့သာကျန်ရှိတော့တာဖြစ်ပါတယ်။\n၂။ ရီးရဲလ်မက်ဒရစ် အသင်းရဲ့ ဂိုးသမား ကေလာ နာဗက်စ်ဟာ သူ့ကို အသင်းက အလွတ်ပြောင်းရွှေ့ကြေးနဲ့ ထွက်ခွာခွင့်ပြုဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။ နာဗက်စ်ဟာ လက်ရှိမှာ ၂ နှစ်ကျန်ရှိနေသေးပေမယ့် စာချုပ်ဖျက်သိမ်းပြီး အသင်းကနေ ထွက်ခွာချင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။\n၃။ မန်ချက်စတာယူနိုက်တက်အသင်းရဲ့ နည်းပြအဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မူလန်စတင်းက ယူနိုက်တက်အနေနဲ့ ရီးရဲလ်ကြယ်ပွင့် ဂါရတ် ဘေးလ်ကို ခေါ်ယူခဲ့မယ်ဆိုရင် အသင်းအတွက် အရမ်းကို အကျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ တိုက်တွန်းပြောဆိုသွားခဲ့ပါတယ်။ ဆာအဲလက်စ်ဖာဂူဆန်လက်အောက်မှာ လက်ထောက်နည်းပြအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တဲ့ မူလန်စတင်းက talkSPORT နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့မှုမှာ ယုခလို ပြောဆိုခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ “ထိပ်တန်းကစားသမားတစ်ဦးကို ခေါ်ယူဖို့ ပြောနေကြတာပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဂါရတ်ဘေးလ်က သူ့ရဲ့အကောင်းဆုံးပုံစံမှာ ရှိနေသေးရဲ့လား? ၊ သူက မကြာခဏဆိုသလို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိတတ်တဲ့ ကစားသမားဆိုတာ အားလုံးသိထားပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း ဘေးလ်က ယူနိုက်တက်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ပြောင်းရွှေ့မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။ သူက အင်တိုက်အားတိုက်ကစားနိုင်ပြီး လျင်မြန်မှုအပြည့်လည်း ရှိပါတယ်၊ ဂိုးဖန်တီးပေးနိုင်သလို ဂိုးလည်းသွင်းယူနိုင်ပါတယ်၊ အခုချိန်မှာတော့ သူ ဘယ်အသင်းကို ပြောင်းရွှေ့မလဲဆိုတာတော့ ပြောရခက်ပါတယ်” လို့ မူလန်စတင်းက ပြောခဲ့ပါတယ်။\n၄။ ဂျူဗင်တပ်အသင်းဟာ ဂျီနီုအာအသင်းက နောက်ခံကစားသမား ခရစ္စတီယန် ရိုမဲရိုးကို ပြောင်းရွှေ့ကြေး ယူရို သန်း ၃၀ နဲ့ ခေါ်ယူလိုက်ပြီဖြစ်ပါတယ်။ ဂျူဗပင်တပ်အသင်းဟာ အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် အဆိုပါကစားသမားကို လာမယ့် ၂၀၁၉-၂၀ ရာသီ တစ်ရာသီစာ ဂျီနိုအာအသင်းထံ အငှားပြန်ချထားသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။\n၅။ ပီအက်စ်ဂျီကြယ်ပွင့် နေမာဟာ ပြင်သစ်မြေမှာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတယ်လို့ Goal က ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အဆိုပါ ဘရာဇီးလ်ကြယ်ပွင့်ဟာ ဘာစီလိုနာအသင်းထံ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်နေပြီး ပီအက်စ်ဂျီဘက်က အဆိုပါကစားသမားကို လက်လွှတ်မခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကြောင့် အခက်တွေ့နေပါတယ်။\n၆။ ရိုးမားအသင်းဟာ ရှက်တာဒိုးနက် နည်းပြ ပေါ်လို ဖွန်ဆီကာကို နည်းပြသစ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီဖြစ်ပါတယ်။ ပေါ်တူဂီသားနည်းပြ ဖွန်ဆီကာဟာ ရိုးမားအသင်းနဲ့ ၂ နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ စာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။\n၇။ အီဒင် ဟာဇက်ကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးထားရတဲ့ ချယ်လ်ဆီးအသင်းဟာ ဗလင်စီယာအသင်းရဲ့ တောင်ပံတိုက်စစ်မှူး ဂွန်ကာလို ဂွီဒက်စ်ကို ပြောင်းရွှေ့ကြေး ယူရို သန်း ၇၀ နဲ့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး အဆိုပါ ကမ်းလှမ်းချက်ဟာ ငြင်းဆန်ပယ်ချခံခဲ့ရတယ်လို့ Goal ရဲ့ သတင်းဖော်ပြချက်အရ သိရပါတယ်။ ချယ်လ်ဆီးအသင်းဟာ ကစားသမားသစ်ခေါ်ယူခွင့် ပိတ်ပင်ခြင်းခံထားရပေမယ့် အယူခံဝင်ထားတဲ့အသင်းဖြစ်ပြီး ဟာဇက်နေရာကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကြိုးပမ်းနေ ပါတယ်။\n၈။ စပါးနောက်ခံလူ ယန်း ဗာတွန်ဂန်က အသင်းဖော် အဲရစ်ဆင်တစ်ယောက် အသင်းကနေ ထွက်ခွာမသွားဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်လို့ ထုတ်ဖော်ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ အဲရစ်ဆင်ဟာ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် လန်ဒန်ကလပ်အသင်းကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်လို့ တရားဝင် ကြေညာထားသူဖြစ်ပြီး ရီးရဲလ်မက်ဒရစ်အသင်းထံ ပြောင်းရွှေ့ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ နာမည်ကြီးနေပါတယ်။\n၉။ မန်ချက်စတာ စီးတီးအသင်းက ကြယ်ပွင့် တောင်ပံကစားသမား လီရွိုင်း ဆာနေးက သူ့ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မန်ယူ ဂန္တဝင် ဒေးဗစ် ဘက်ခမ်းနဲ့ ဆွေးနွေး အကြံဥာဏ်ရယူသွားဖို့ စိတ်ဆန္ဒရှိနေတယ်လို့ The Sun က ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ ဆာနေးကို ဘိုင်ယန်မြူးနစ်အသင်းက ခေါ်ယူချင်နေပြီး ဆာနေးအနေနဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှစ်တုန်းက မန်ယူအသင်းကနေ ရီးရဲလ်မက်ဒရစ်အသင်းထံ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့တဲ့ ဒေးဗစ် ဘက်ခမ်းရဲ့ အကြံဥာဏ်ကို ရယူချင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။\n၁၀။ မန်ချက်စတာယူနိုက်တက်အသင်းဟာ ဘရာဇီးလ် ကွင်းလယ်ကြယ်ပွင့် အန်ဒရီယားစ် ပါရဲရားကို စာချုပ်သစ်ချုပ်ဆိုတော့မှာဖြစ်တယ်လို့ Fox Sports က ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အဆိုပါသတင်းအရ မန်ချက်စတာယူနိုက်တက်နည်းပြ အိုလီ ဂန်းနား ဆိုးလ်ရှားဟာ ပါရဲရားရဲ့ ခြေစွမ်းကို အထူးသဘောကျနေပြီး လေးနှစ်စာချုပ်သစ်နဲ့ ကမ်းလှမ်သွားဖို့ရှိနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဟာရဲယားအသင်းကနေ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်တာကြောင့် ပွဲထွက်တစ်နေရာအတွက် မျှော်လင့်ချက် အားကောင်းနေတဲ့ ပါရဲရားအနေနဲ့လည်း မန်ယူအသင်းရဲ့ စာချုပ်သစ်ကို လိုလိုလားလား လက်ခံသွားဖွယ်ရှိနေတယ်လို့ သိရပါတယ်။\n၁။ အာဆငျနယျအသငျးဟာ ဘယျလျဂြီယံ ကှငျးလယျ တောငျပံကစားသမား ယာနဈ ကာရကျဈကို ကို ပွောငျးရှကွေ့ေး ယူရို သနျး ၃၀ (ပေါငျ ၂၆ သနျး) + ထပျဆောငျး အပိုဆုကွေးငှေ ပေးခပြွေီး ချေါယူဖို့ ဆှေးနှေးနတောဖွဈတယျလို့ အီတလီမီဒီယာ Sport Mediaset က အတညျပွုဖျောပွလိုကျပါတယျ။ အဆိုပါ ပမာဏဟာ ဒါလီယနျး လီဖနျးအသငျးအလိုရှိတဲ့ ပမာဏဖွဈပွီး နှဈဘကျအသငျးအကွား ဆှေးနှေးမှုတှဟော တိုးတကျမှုရှိနပွေီး အပွောငျးအရှကေို့ အပွီးသတျနပွေီဖွဈတယျလို့ Football London ကလညျး ဖျောပွခဲ့ပါတယျ။ အာဆငျနယျအသငျးဟာ ကစားသမားနဲ့ ပုဂ်ဂိုလျရေးသဘောတူညီခကျြ ရရှိထားပွီးဖွဈတာကွောငျ့ တရုတျကလပျနဲ့ ဆှေးနှေးမှုတှကေို အပွီးသတျဖို့သာကနျြရှိတော့တာဖွဈပါတယျ။\n၂။ ရီးရဲလျမကျဒရဈ အသငျးရဲ့ ဂိုးသမား ကလော နာဗကျဈဟာ သူ့ကို အသငျးက အလှတျပွောငျးရှကွေ့ေးနဲ့ ထှကျခှာခှငျ့ပွုဖို့ မြှျောလငျ့နတေယျလို့ သိရပါတယျ။ နာဗကျဈဟာ လကျရှိမှာ ၂ နှဈကနျြရှိနသေေးပမေယျ့ စာခြုပျဖကျြသိမျးပွီး အသငျးကနေ ထှကျခှာခငျြနတောဖွဈပါတယျ။\n၃။ မနျခကျြစတာယူနိုကျတကျအသငျးရဲ့ နညျးပွအဖှဲ့ဝငျဟောငျးတဈဦးဖွဈတဲ့ မူလနျစတငျးက ယူနိုကျတကျအနနေဲ့ ရီးရဲလျကွယျပှငျ့ ဂါရတျ ဘေးလျကို ချေါယူခဲ့မယျဆိုရငျ အသငျးအတှကျ အရမျးကို အကြိုးရှိလိမျ့မယျလို့ တိုကျတှနျးပွောဆိုသှားခဲ့ပါတယျ။ ဆာအဲလကျဈဖာဂူဆနျလကျအောကျမှာ လကျထောကျနညျးပွအဖွဈ တာဝနျယူခဲ့တဲ့ မူလနျစတငျးက talkSPORT နဲ့ တှဆေုံ့ခဲ့မှုမှာ ယုခလို ပွောဆိုခဲ့တာဖွဈပါတယျ။ “ထိပျတနျးကစားသမားတဈဦးကို ချေါယူဖို့ ပွောနကွေတာပါပဲ၊ ဒါပမေယျ့ ဂါရတျဘေးလျက သူ့ရဲ့အကောငျးဆုံးပုံစံမှာ ရှိနသေေးရဲ့လား? ၊ သူက မကွာခဏဆိုသလို ထိခိုကျဒဏျရာရရှိတတျတဲ့ ကစားသမားဆိုတာ အားလုံးသိထားပွီးသားပါ၊ ဒါပမေယျ့ အခွားတဈဖကျမှာလညျး ဘေးလျက ယူနိုကျတကျအတှကျ ကောငျးမှနျတဲ့ ပွောငျးရှမှေု့တဈခု ဖွဈလာမှာပါ။ သူက အငျတိုကျအားတိုကျကစားနိုငျပွီး လငျြမွနျမှုအပွညျ့လညျး ရှိပါတယျ၊ ဂိုးဖနျတီးပေးနိုငျသလို ဂိုးလညျးသှငျးယူနိုငျပါတယျ၊ အခုခြိနျမှာတော့ သူ ဘယျအသငျးကို ပွောငျးရှမေ့လဲဆိုတာတော့ ပွောရခကျပါတယျ” လို့ မူလနျစတငျးက ပွောခဲ့ပါတယျ။\n၄။ ဂြူဗငျတပျအသငျးဟာ ဂြီနီုအာအသငျးက နောကျခံကစားသမား ခရစ်စတီယနျ ရိုမဲရိုးကို ပွောငျးရှကွေ့ေး ယူရို သနျး ၃၀ နဲ့ ချေါယူလိုကျပွီဖွဈပါတယျ။ ဂြူဗပငျတပျအသငျးဟာ အသကျ ၂၁ နှဈအရှယျ အဆိုပါကစားသမားကို လာမယျ့ ၂၀၁၉-၂၀ ရာသီ တဈရာသီစာ ဂြီနိုအာအသငျးထံ အငှားပွနျခထြားသှားမှာဖွဈပါတယျ။\n၅။ ပီအကျဈဂြီကွယျပှငျ့ နမောဟာ ပွငျသဈမွမှော မပြျောမရှငျဖွဈနတေယျလို့ Goal က ဖျောပွခဲ့ပါတယျ။ အဆိုပါ ဘရာဇီးလျကွယျပှငျ့ဟာ ဘာစီလိုနာအသငျးထံ ပွနျလညျပွောငျးရှခှေ့ငျ့ရဖို့ မြှျောလငျ့နပွေီး ပီအကျဈဂြီဘကျက အဆိုပါကစားသမားကို လကျလှတျမခံဖို့ ဆုံးဖွတျထားတာကွောငျ့ အခကျတှနေ့ပေါတယျ။\n၆။ ရိုးမားအသငျးဟာ ရှကျတာဒိုးနကျ နညျးပွ ပျေါလို ဖှနျဆီကာကို နညျးပွသဈအဖွဈ ခနျ့အပျလိုကျပွီဖွဈပါတယျ။ ပျေါတူဂီသားနညျးပွ ဖှနျဆီကာဟာ ရိုးမားအသငျးနဲ့ ၂ နှဈသကျတမျးရှိတဲ့ စာခြုပျ ခြုပျဆိုခဲ့တယျလို့ သိရပါတယျ။\n၇။ အီဒငျ ဟာဇကျကို လကျလှတျဆုံးရှုံးထားရတဲ့ ခယျြလျဆီးအသငျးဟာ ဗလငျစီယာအသငျးရဲ့ တောငျပံတိုကျစဈမှူး ဂှနျကာလို ဂှီဒကျဈကို ပွောငျးရှကွေ့ေး ယူရို သနျး ၇၀ နဲ့ ကမျးလှမျးခဲ့ပွီး အဆိုပါ ကမျးလှမျးခကျြဟာ ငွငျးဆနျပယျခခြံခဲ့ရတယျလို့ Goal ရဲ့ သတငျးဖျောပွခကျြအရ သိရပါတယျ။ ခယျြလျဆီးအသငျးဟာ ကစားသမားသဈချေါယူခှငျ့ ပိတျပငျခွငျးခံထားရပမေယျ့ အယူခံဝငျထားတဲ့အသငျးဖွဈပွီး ဟာဇကျနရောကို ဖွညျ့ဆညျးဖို့ ကွိုးပမျးနေ ပါတယျ။\n၈။ စပါးနောကျခံလူ ယနျး ဗာတှနျဂနျက အသငျးဖျော အဲရဈဆငျတဈယောကျ အသငျးကနေ ထှကျခှာမသှားဖို့ မြှျောလငျ့နတေယျလို့ ထုတျဖျောဝနျခံခဲ့ပါတယျ။ အဲရဈဆငျဟာ စိနျချေါမှုအသဈတှကေို ရှာဖှဖေို့အတှကျ လနျဒနျကလပျအသငျးကနေ ထှကျခှာတော့မယျလို့ တရားဝငျ ကွညောထားသူဖွဈပွီး ရီးရဲလျမကျဒရဈအသငျးထံ ပွောငျးရှဖွေ့ဈလိမျ့မယျလို့ နာမညျကွီးနပေါတယျ။\n၉။ မနျခကျြစတာ စီးတီးအသငျးက ကွယျပှငျ့ တောငျပံကစားသမား လီရှိုငျး ဆာနေးက သူ့ရဲ့ အနာဂတျနဲ့ ပတျသကျပွီး မနျယူ ဂန်တဝငျ ဒေးဗဈ ဘကျခမျးနဲ့ ဆှေးနှေး အကွံဉာဏျရယူသှားဖို့ စိတျဆန်ဒရှိနတေယျလို့ The Sun က ဖျောပွခဲ့ပါတယျ။ ဆာနေးကို ဘိုငျယနျမွူးနဈအသငျးက ချေါယူခငျြနပွေီး ဆာနေးအနနေဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှဈတုနျးက မနျယူအသငျးကနေ ရီးရဲလျမကျဒရဈအသငျးထံ ပွောငျးရှသှေ့ားခဲ့တဲ့ ဒေးဗဈ ဘကျခမျးရဲ့ အကွံဉာဏျကို ရယူခငျြနတောဖွဈပါတယျ။\n၁၀။ မနျခကျြစတာယူနိုကျတကျအသငျးဟာ ဘရာဇီးလျ ကှငျးလယျကွယျပှငျ့ အနျဒရီယားဈ ပါရဲရားကို စာခြုပျသဈခြုပျဆိုတော့မှာဖွဈတယျလို့ Fox Sports က ဖျောပွခဲ့ပါတယျ။ အဆိုပါသတငျးအရ မနျခကျြစတာယူနိုကျတကျနညျးပွ အိုလီ ဂနျးနား ဆိုးလျရှားဟာ ပါရဲရားရဲ့ ခွစှေမျးကို အထူးသဘောကနြပွေီး လေးနှဈစာခြုပျသဈနဲ့ ကမျးလှမျသှားဖို့ရှိနတေယျလို့ ဆိုပါတယျ။ ဟာရဲယားအသငျးကနေ ထှကျခှာသှားပွီဖွဈတာကွောငျ့ ပှဲထှကျတဈနရောအတှကျ မြှျောလငျ့ခကျြ အားကောငျးနတေဲ့ ပါရဲရားအနနေဲ့လညျး မနျယူအသငျးရဲ့ စာခြုပျသဈကို လိုလိုလားလား လကျခံသှားဖှယျရှိနတေယျလို့ သိရပါတယျ။