အရင်နှစ်တုန်းက အိုစမာဘင်လာဒင်ကို အသေ ဖမ်းဆီးရမိသည့်သတင်းကြားရတဲ့အခါ ပျော်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်ဟစ်ကြွေးနေသည့် အမေရိကန် လူမျိုးများ ပုံကို သတင်းတစ်ပုဒ်တွင်ကြည့်လိုက်ရသည်။ သာမန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်သေသွားသည့်အတွက် ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်သည်ကို ရှုံ့ချစရာပင်။ သို့သော် ၄င်း၏နောက်ခံအကြောင်းတရားကို သိထားသူတစ်ယောက်အဖို့ ကမ္ဘာကြီး၏ ၀န်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလျော့သွားသည့်အဖြစ်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။\nတစ်နှစ်က အလွန်လေးစားရသည့် ဆရာကြီးတစ်ဦး ဆုံးပါးသွားသည့်သတင်းဖတ်ရသည်။ ရင်ထဲကဟာကနဲ။\nသူ့လိုလူ တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် အတွက် နှမြောတသဖြစ်မိသည်။ သူမရှိတော့၍ သူ့စာအသစ်များမဖတ်နိုင်တော့ပြီ။\nဒီတစ်ပတ်က အလွန်နှစ်သက်ရသည့် အဆိုတော်ကိုခင်မောင်တိုးသည်လည်း လောကကိုနှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။သူမရှိတော့မှ သူ့သီချင်းတွေကို ပိုပြီးတမ်းတရသည်။ ဂီတလောကအတွက်၊ သူ့သီချင်းတွေကိုနှစ်သက်မြတ်နိုးသူတို့အတွက်ကြီးမားသည့်ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပင်။\nလူဦးရေ သန်းခြောက်ထောင်ကျော်သည့် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် လူတစ်ယောက်လျော့သွားရုံနှင့် ကမ္ဘာကြီးအတွက် ဘာမှဖြစ်မသွားဟုပြောလျှင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့ရာကျမည်။ လူတစ်ယောက် ရှိခြင်းမရှိခြင်းအတွက် ကမ္ဘာ့လူသားတို့က ၀မ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်ရသည်ကပင်ထိုသူ၏တန်ဖိုးဟု ဆိုရမည်ထင်သည်။ လူ့တန်ဖိုးကို လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည့်ကာလ အတွင်း သူဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည့်ပေတံနှင့်ယှဉ်၍စဉ်းစားကြသည်။ ကိုယ်နေထိုင်ခဲ့သည့်ဘ၀တစ်လျောက် မိမိအတွက်လည်းအကျိုးမရှိ၊အများအတွက်လည်းအကျိုး မဖြစ်ထွန်းဘဲ အမှိုက်သာသာဘ၀များလည်းရှိသည်။ ထို့အတွက် လူ့အသိုင်းအ၀ိုင်းက တတ်နိုင်သမျှလှည်းကျင်းထုတ်စေချင်ကြသည်။ အများအတွက်တော့ အကျိုးမရှိ၊ ကိုယ့်အတွက်သာ အကျိုးရှိသည့် လူဖြစ်ရုံ ဘ၀မျိုးလည်းရှိသည်။သူတို့အတွက်တော့ ပြောစရာများများမရှိ။ သူတို့ ရှိနေ၍လည်းဘာမျှ ၀န်ထုပ်မဖြစ်၊ မရှိတော့၍လည်း တသစရာမရှိ၊ ဘာသိဘာသာပင်။\nမိမိအတွက်သာမက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်အတွက်ပါ ငှက်တစ်သောင်း နားခိုနိုင်သော အရိပ်အာဝါသ ပေးစွမ်းနိုင်သည့် သစ်တစ်ပင်ကောင်းလိုလူတစ်ချို့လည်းရှိသည်။ သူတို့ကိုတော့ လူ့အသိုင်းအ၀ိုင်းက လိုလားကြ တောင့်တကြမည်။ သူတို့တစ်ယောက် လျော့သွားလျှင် နာကျင်ရသည်။ အစားထိုးဖို့အချိန်စောင့်ရတတ်သည်။ သူတို့လိုလူမျိုးသည် မရှိမဖြစ်ဆိုသည်ထက် ရှိလျင်ပိုကောင်းသည့် လူများဖြစ်ကြသည်။သူတို့ကြောင့် လောကကြီးသာယာ၏။ ကြီးပွားတိုးတက်၏။ သူတို့၏ ကျိုးစားအားထုတ်မှုများက သူ့တစ်ဦးတည်းတွင်သာအကျိုးဖြစ်ထွန်းစေသည်မဟုတ်။ သူ့ကိုမှီလျက် သူ့လောကသည်လည်း အကျိုးခံစားရသည်။\nအဆိုတော် ထူးအိမ်သင် ဆုံးသွားသည်။ သူ့အသံချိုချိုနှင့် အနှစ်သာရရှိသည့် ဂီတ စကားလုံးများထပ်မကြားနိုင်တော့ပြီ။\nဆရာကြီးပါရဂူ ဆုံးသွားသည်။ သူရေးသော ဟန္ဒီဘာသာပြန်များနောက်ထပ်မဖတ်နိုင်တော့ပြီ။\nဆရာကြီး ဒေါက်တာသန်းထွန်း ဆုံးသွားသည်။ သူ၏ ရဲရင့်သော သမိုင်းသုံးသပ်ချက်များ မဖတ်ရတော့ပြီ။\nဆရာကြီးလူထုစိန်ဝင်းဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ လူငယ်တို့အတွက် ခပ်စပ်စပ်လေးဆုံးမတတ်သည့် သူ၏ဆောင်းပါးများမဖတ်နိုင်တော့ပြီ။\nနောက်ထပ်ကျွန်တော်အလွန်ကြည်ညိုသည့် ဆရာကြီး ဆရာမကြီးများကျန်နေသေးသည်။ သူတို့လည်း အသက် ၈၀၊ ၉၀ဇရာကိုမလွန်ဆန်နိုင်တော့ပြီ။ ဒါပေမယ့်အသိမကြွယ်သည့် ကလေးငယ်က မဖြစ်နိုင်တာကိုတောင့်တမိသလိုမျိုး သူတို့ကို ကျွန်တော် မတိမ်းပါးစေချင်သေး။ သူတို့ရှိနေသေးသည်ကိုသိရလျှင်စိတ်ချမ်းသာသည်။ ကျွန်တော့်အတွက်တန်ဖိုးရှိ သည့်လူများဖြစ်နေ၍ပင်။\nမိတ်တွေတို့ရော မသေစေချင်သေးသည့် သူများရှိတယ်မဟုတ်လား။\nသေစေချင်သည့် သူများကော . . .?\nPosted by နည်ရဲဇော် at 8:59 PM No comments: Links to this post\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:34 AM No comments: Links to this post\n``ကျောင်းဆင်းပြီးလည်းကျွန်တော်ဆက်နေလို့ရပါတယ်``ဆရာဟားဘတ်ကိုကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။ ``ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကိုကြိမ်နဲ့ရိုက်ပြီးကျောင်းစောစောဆင်းပေးစေချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေကကျောင်းကအပြန်နှစ်နာရီနောက်ကျလို့ ကျွန်တော့်ကိုကြိမ်နဲ့စော်မှာပဲ။\n``မင်းကကြိမ်နဲ့ရိုက်ရမယ့်အရွယ်မဟုတ်တော့ဘူး´´ဆရာဟားဘတ်ကပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ``ဒါပေမယ့် မင်းကိုအဲဒီချယ်ရီပင်ကို သွားတက်တဲ့အတွက် ဒဏ်တော့ပေးမှရမယ်။ မင်းတို့ကောင်လေးတွေပိုသိပါတယ်။ တခြားငါးယောက်ကတော့ တစ်ယောက်တစ်ဒေါ်လာပေးပြီးပြီ။ မင်းတစ်ယောက်ပဲ အဲဒီအပင်ဖိုးလျော်ဖို့ကျန်တော့တယ်။ မင်းကွာ တစ်ဒေါ်လာလေးတောင် ချေးလို့မရဘူးလား။``\n``ဟင့်အင်း``ကျွန်တော်ဖြေလိုက်သည်။ ``ကျွန်တော်ပြစ်ဒဏ်ပဲခံမယ်။ ခပ်မြန်မြန်ပြစ်ဒဏ်မျိုးဖြစ်ရင်ကောင်းမယ်။ ကျွန်တော်မကြောက်ပါဘူး`` ဆရာဟားဘတ်ကကျွန်တော့်ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆရာကလူကောင်ကြီးသူဖြစ်သည်။\nမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည်။ သူ့ဝတ်စုံက သူ့ဆံပင်ဖြူတွေနှင့်လိုက်ဖက်လှသည်။\n``ဆရာကျွန်တော့်အဖေအကြောင်းမသိပါဘူး။ သူကရှေးဆန်တယ်လို့ပြောလို့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အထိ သူစကားလိုက်နာရတုန်းပဲ။ သူက ကလေးကိုအလိုလိုက်ရင်ပျက်စီးတတ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးတဲ့သူပဲ။ သူ့ကို ချယ်ရီပင်ကိစ္စနားလည်အောင်ဘယ်လိုမှရှင်းပြလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်တို့အမျိုးထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသောပထမဆုံးအထက်တန်းကျောင်းတက်နိုင်တဲ့သူလေ။\nဆရာက``ကဲ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းပြစ်ဒဏ်ခံမှဖြစ်မယ်။ မင်းဒီနေ့ကျောင်းဆင်းပြီးနှစ်နာရီ၊ မနက်ဖြန်နှစ်နာရီနေရမယ်။ မင်းကို တစ်နာရီကိုနှစ်ဆယ့်ငါးပြားပေးမယ်။ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီပိုက်ဆံဟာတော်တော်များတဲ့ငွေပဲ။ မင်း ကျောင်းကြမ်းပြင်တွေကို တံမြက်စည်းလှည်းရမယ်။ ကြမ်းတိုက်ရမယ်။ ကျောက်သင်ပုန်းတွေကိုသုတ်ရမယ်။ တံခါးပေါက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်။ မင်းအတွက်ပိုက်ဆံကိုငါစိုက်ပေးမယ်။´´ ဟုပြောသည်။ ဆရာဟားဘတ်ကို ကျွန်တော့်ကို တစ်ဒေါ်လာချေး ဖို့ပြောမထွက်။ သူကလဲဘယ်တုန်းကမှ စကားမဟခဲ့။ ကျောင်းဆင်းချိန် အချိန်ပိုဆက်နေပြီး တစ်နာရီ ၂၅ ပြားနှုန်းနဲ့ ကျောင်းသန့်ရှင်းရေးအဖိုးကြီးကို ၀ိုင်းကူလုပ်ရုံပဲတတ်နိုင်တော့သည်။\nကြမ်းပြင်ကိုတိုက်နေရင်းနဲ့ ``အဖေ ငါ့ကို ဘာများလုပ်မလဲ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်လို လိမ်ပြောရပါ့မလဲ``ဘာဖြစ်လို့များ ငါတို့အဲဒီချယ်ရီပင်ကိုသွားတက်မိရ တာပါလိမ့်။ အဲဒီ ပုတ်သင်ညိုနောက်ကို ဘာလို့ တို့ ခြောက်ယောက်သားလိုက်ဖမ်းကြရတာလဲ။ နောက်ပြီး အပင်ကဘာလို့ကျိုးရတာလဲ။ ခြံရှင်အဖိုးကြီး အိဖ် ကရော ဘာလို့အဲဒီအချိန် အပင် အောက်ရောက်နေရတာလဲ။ ´´ ဟုတောင်စဉ်ရေမရတွေးနေမိသည်။\nကျောင်းကပြန်တော့ ညနေခြောက်နာရီထိုးနေပြီ။ အိမ်ရောက်အောင်ခြောက်မိုင်လောက် လမ်းလျှောက်ရဦးမည်။ အိမ်ရောက်တဲ့အချိန်ကျ ၇ နာရီကျော်နေလိမ့်မည်။ အိမ်ရောက်လျှင် လုပ်စရာ အလုပ်တွေကတစ်ပုံကြီး။ အဖေနဲ့အတူတူ နွားမခုနှစ်ကောင် နို့ညှစ်ရဦးမည်။ ကျွဲတွေနွား ဆယ်ကိုးကောင်၊ လားက လေးကောင်၊ ၀က် နှစ်ဆယ့်ငါးကောင် အစာကျွေးရဦးမည်။ မီးဖိုအတွက် ထင်းတွေခွဲရဦးမည်။ ပြီးတော့ ရေတွင်းကရေခပ်ရဦးမည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် အဖေလုပ်လက်စတန်းလန်းဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်နောက်ကျနေတဲ့အကြောင်းတွေးပြီး အဖေတော့ ဒေါသပုန်ထနေတော့မည်။\nကျွန်တော် ညမှောင်မှောင်အောက် ရိုးတံပြိုင်းပြိုင်းနှင့်သစ်ပင်တွေကြားထဲမှ အိမ်ကိုအပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ တောင်ကုန်းပေါ်ပြေးတက်လိုက်ဆင်းလိုက် နှင့် အမြန်သွားမှဖြစ်မည်။မြေကြီး က အေးစိမ့်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ နွားကျောင်းရာစားကျက်သို့သွားသည့် ခင်တန်းရှည်ရှည်သို့ရောက်လာသည်။ လေက မျက်နှာပေါ်ရှိချွေးတို့ကို ခြောက်သွေ့သွားစေသည်။ စားကျက်ကိုဖြတ်လျက် အိမ်ဆီသို့အပြေးနှင်လေတော့သည်။ စာအုပ်တွေကိုကဗျာကယာ ပစ်ချရင်း စပါးကျီသို့ နွားစာကျွေးဖို့ပြေးလာခဲ့သည်။ ကျောင်းဝတ်စုံကို အလုပ်ကြမ်းဝတ်စုံအဟောင်းနှင့်လဲဖို့အချိန်မရ။နွားစာတွေကိုမြေပြင်မှာဖွနေသည့်အဖေ့ကိုတွေ့ရသည်။ ဒါကျွန်တော်လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေ။ ကျွန်တော်ပြေးသွားပြီး ``ထားလိုက်အဖေ။ ကျွန်တော်လုပ်လိုက်မယ်။ ကျွန်တော်နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်``ဟုပြောလိုက်သည်။ ``ငါမြင်သားပဲ´´အဖေကျွန်တော့်ဘက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးမှာဒေါသမီးတောက်နေသည်။ ``မင်းကဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျရတာလဲ။ ဒီအလုပ်တွေငါ့ကိုဘာလို့မကူရတာလဲ။ တစ်မိပေါက်တစ်ယောက်ထွန်းဖြစ်အောင်ကျောင်းထားပေးတာ ဒီလိုပြန်ကျေးဇူးဆပ်တာလား။´´ ကျွန်တော်ဘာမှပြန်ပြော။ ကျောင်းနောက်ကျရတဲ့အကြောင်းပြောပြချင်စိတ်လည်းမရှိပေ။ အဖေကနွားစာတွေဖြန့်တာရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ရင်း ``မင်းဒီလိုအချိန်ကျမှဘာလို့ရောက်လာတာလဲ။ ပြောရင်ပြော။မပြောလို့ကတော့ ဒီမှာတင် ထင်းတုံးနဲ့အတီးခံရမယ်။´´ ဟုကြိမ်းဝါးတော့သည်။\n``ကျွန်တော်ကျောင်းနောက်ကျမှဆင်းရတယ်´´ကျွန်တော် အဖေ့ကိုလိမ်လို့မဖြစ်။ သူမနက်ဖြန် ကျောင်းကိုသွားပြီး ကျွန်တော်ကျောင်းနောက်ကျမှ ဆင်းရသည့် အကြောင်းစုံစမ်းလိမ့်မည်။ လိမ်ပြောလိုက်မှပိုဆိုးသွားလိမ့်မည်။ ``ကျွန်တော်တို့ ဇီဝဗေဒအချိန်မှာ ပြင်ပလေ့လာရေးသွားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားလေးခြောက်ယောက်ကြောင့် ချယ်ရီပင်တစ်ပင်ကျိုးသွားတယ်။ အဲဒီအပင်အတွက် တစ်ယောက်တစ်ဒေါ်လာစီလျော်ပေးရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာတစ်ဒေါ်လာမရှိဘူးလေ။ ဆရာဟားဘတ်ကကျွန်တော့်ကိုအလုပ်ခိုင်းတယ်။ တစ်နာရီ ၂၅ ပြားနှုန်းနဲ့။ ဒီညနေကျွန်တော်နေရတယ်။ မနက်ဖန်ညနေလည်းနေရဦးမယ်။ ``\n``ငါသွားကိုကြည့်ဦးမှာ။ ´´``နေပါဦး။ မင်းတို့က ဘယ်သူ့အပင်သွားချိုးပစ်လိုက်ရတာလဲ´´\nအဖေကမေးသည်။``အိဖ်ရဲ့လယ်ကွင်းမှာ မင်းတို့ကဘာသွားလုပ်တာလဲ။ သူနေတာက ကျောင်းရဲ့ ဟိုး လေးမိုင်လောက်ဝေးတဲ့နေရာမှာ။ မင်းတို့ကျောင်းမှာ စာအုပ်တွေနဲ့မသင်ရဘူးလား။ သူတို့က မင်းတို့ကို ဒီအတိုင်းတောင်ကုန်းတွေသွားတက်ဖို့ လွှတ်ထားတာပဲလား။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းကိုအိမ်မှာပဲထားတော့မယ် ဒေ့ဗ်။ မင်းအတွက်အလုပ်တွေဒီမှာအများကြီးပဲ။`\n``အဖေ။ နွေဦးရာသီကရောက်နေပြီ။ ကျောင်းမှာ ပိုးကောင်တွေ၊ မြွှေတွေ၊ ဖားတွေ၊ ပုတ်သင်ညိုတွေနဲ့ အပင်တွေကိုလေ့လာရတဲ့ဘာသာတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါ ဇီဝဗေဒပဲ။ အဲဒီနေ့ကနေသာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အကောင်တွေထွက်ရှာရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ယောက်ျားလေး ခြောက်ယောက် ပုတ်သင်ညို တစ်ကောင်ကို ချယ်ရီပင်ပေါ်မှာ တပြိုင်တည်းတွေ့လိုက်ကြတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း အပင်ပေါ်အားလုံးတက်ဖမ်းကြတယ်။ အပင်က ခွဆုံကနေကျိုးသွားတယ်။ ဘကြီးအိဖ်က ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ ထယ်ထိုးနေတာ။´´\n``သြော်..သူဆင်းရဲသားပေါ့။ ဟုတ်လား။ မနက်ဖြန်ကျမှငါဒီကိစ္စရှင်းမယ်။ သူက ဒီနယ်သားလဲမဟုတ်ဘဲနဲ့။ မနက်ဖြန်ကျမှ ငါသူ့ကိုသွားကိုရှင်းဦးမယ်။ စာအုပ်တွေကျတော့ပစ်ထားပြီး တောင်ကုန်းပေါ်မှာလျှောက်ဆော့နေဖို့ လွှတ်ထားတယ်ပေါ့။ ဘယ်လိုကျောင်းမျိုးလဲကွာ။ ´´\n``မသွားပါနဲ့အဖေရယ်။ သားဖာသာသား ပြားငါးဆယ်ရအောင်လုပ်ပြီးဒဏ်ငွေပေးပါရစေ။ အဖေ့ကိုကျောင်း မသွားစေချင်ဘူး။ ဆရာဟားဘတ်နဲ့ပြဿနာမဖြစ်စေချင်ဘူး။ ´´\n``ဒီကိစ္စငါကိုယ်တိုင်ရှင်းရမယ်။ မင်းဆရာဟားဘတ်နဲ့လည်းရှင်းရမယ်။ တခြားကလေးတွေကျတော့ပိုက်ဆံရှိလို့လွှတ်ပေးပြီး မင်းကျတော့အလုပ်ခိုင်းရတယ်လို့။ သူ့မှာလုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ ငါကဆင်းရဲသားပါ။ သေနတ်ကျည်ဆံကတော့ ဆရာကောဘာကောညှာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဆင်းရဲသားလဲကျည်ဆံမှန်ရင်သေမှာပဲ။ သူဌေးလဲသေမှာပဲ။ ကဲလာ မင်းကျောကိုလျော်ထုံးနဲ့အရိုက်မခံရခင် အလုပ်လာလုပ်´´\nစပါးကျီရဲ့အပေါ် တောအုပ်လေးကိုဖြတ်ပြီး ဝေးနိုင်သမျှဝေးဝေးပြေးမလားဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။ ကျောင်းနဲ့အိမ်ကနေတခါတည်းထွက်ပြေးလိုက်မည်။ အဖေလိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဖေနဲ့တော့ ကျောင်းကိုပြန်မသွားနိုင်ဘူး။ သူသေနတ်ယူသွားပြီး ဆရာ့ကို ပစ်ရင်ပစ်လိမ့်မည်။ သူဘာလုပ်မလဲ ပြောဖို့ခက်သည်။ အဖေ့ကို သူတို့ခေတ်တုံးကလိုမဟုတ်ဘဲ ဒီနယ်ကလေးမှာ ကျောင်းတွေက အများကြီးပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ရှင်းပြရင်လဲ သူနားလည်မှာမဟုတ်။ ကျွန်တော်တို့ မြွှေတွေဖားတွေ၊ ပုတ်သင်ညိုတွေ၊ အကောင်တွေ အပင်တွေ လေ့လာရတယ်ဆိုတာပြောပြလဲ သူနားလည်မှာမဟုတ်ပေ။ အိမ်ကထွက်ပြေးရင်လဲ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး။ အဖေကတော့ ဆရာနဲ့သွားတွေ့မှာပဲ။ ဆရာဟားဘတ်နဲ့ကျောင်းကလုပ်လို့ ကျွန်တော်အိမ်ကထွက်ပြေးတယ်လို့တောင် သူကထင်ဦးမယ်။ မထူးပါဘူး။ အိမ်မှာနေပြီး နွားစာပြီးအောင်ကျွေး၊ နောက်တစ်နေ့ အဖေနဲ့ကျောင်းကိုသွားဖို့ပဲရှိတော့တယ်။\nအေးမြတဲ့မတ်လကောင်းကင်မှာ လကထိန်ထိန်သာနေသည်။ လရောင်နှင့်ကျွန်တော်အလုပ်ပြီးသွားသည်။ ဆရာဟားဘတ်ကတော့ ကျွန်တော်အိမ်မှာဘယ်လောက်အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရသည်ကို တကယ်မသိရှာ။ သူသာသိရင်တော့ ကျွန်တော့်ကိုကျောင်းမှာ ခိုင်းမည်မဟုတ်။ လျော်ကြေးပေးဖို့ တစ်ဒေါ်လာသူထုတ်ချေးမှာပါပဲ။ သူက ဒီတောပိုင်းမှာဘယ်တုန်းကမှနေခဲ့ဘူးသူမဟုတ်ဘူးလေ။ တောက ကလေးတွေကျောင်းတက်နိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရတယ်ဆိုတာသူမသိခဲ့။ အခုတော့ သူ လယ်ထဲရွာထဲက ကလေးတွေကျောင်းလာတက်တဲ့ ကျေးလက်စာသင်ကျောင်းကလေးမှာ ဆရာလုပ်နေရပြီ။\nအလုပ်တွေပြီးသွားတော့ ကျွန်တော်အိမ်ထဲဝင်ပြီး ညစာစားလိုက်သည်။ အဖေနဲ့အမေက စားနှင့်ပြီ။ ညစာကား အေးစက်၍ပင်နေပြီ။ အဖေနဲ့အမေ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ စကားပြောနေသံကြားရသည်။ အဖေက ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်နောက်ကျတဲ့ အကြောင်း အမေ့ကိုပြောနေတာပင်။\n``ငါ့မှာတော့ နွားတွေနို့ညှစ်ရတယ်။ ထင်းတွေတစ်ယောက်ထဲ ခွဲရတယ်။ တစ်နေကုန် လယ်ထဲမှာလုပ်ခဲ့ရသေးတယ်။ မနက်ဖန်တစ်ရက်တော့ နားလိုက်ဦးမယ်။ အဲဒီကျောင်းကိုသွားပြီး ဒီကိစ္စကို ရှင်းနိုင်မလားကြည့်ရမယ်။ ငါက ကျောင်းဆရာဟားဘတ်အတွက်တော့ စာတတ်ပေတတ်တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးပေါ့။ သူ့ကို မှတ်သွားအောင်တော့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးရမယ်။ ´´\nအမေကပြောသည်။ ``လပ်စတာရယ်။ သွားမလုပ်ပါနဲ့။ ပြဿနာမရှာဘဲ အေးအေးနေစမ်းပါ။ ရှင်ဒီလိုလုပ်ရင် အချုပ်ထဲအထည့်ခံ ရမှာပေါ့။ ဥပဒေကနေမှာမဟုတ်ဘူး။\nရှင်ကျောင်းကိုသွားပြီး တခြားကျောင်းသားတွေရဲ့ရှေ့မှာ ကိုယ့်သားကို မျက်နှာငယ်ရအောင်သွားတော့မလုပ်ပါနဲ့.´´\n``ဟေ့။ မျက်နှာငယ်တာတွေဘာတွေ ငါမသိဘူး။ သူ ငါဒီမှာလုပ်နေရတာတွေကိုကျတော့ ထည့်မစဉ်းစားဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ကိုကျောင်းမှာ နေခိုင်းပြီး ကျန်တဲ့ကလေးတွေကျတော့ ပြန်ခိုင်းတာ သူ့မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး ဆိုတာပြရမယ်။ ငါ့သားလည်း တခြားကျောင်းသားတွေလောက်တော့ လိမ္မာရေးခြားရှိတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျောင်းဆရာကိုလည်း တခြားလူတွေလို ကျည်ဆံကဖောက်သွားမှာပဲ။ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုးတော့ ကြောသွားလို့မရဘူး။ မနက် စောစောသွားပြီး ရှင်းရမယ်။ ငါ ဒီ ပိုးကောင်ပညာရေး၊ တောင်ကုန်းတွေပေါ်ပြေးတက်ပြီး ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ဖား မြွေ ပုတတ်တွေဖမ်းတဲ့ ပညာရေးအကြောင်းပြောရမယ်။´´\nကျွန်တော် ညစာကိုပြီးအောင်စားလိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်ကို အသာတက်သွားပြီး မီးအိမ်ထွန်းလိုက်သည်။ အားလုံးကို မေ့ထားကြည့်မိ၏။ ဂျီသြမေတြီ လေ့လာသည်။ ဇီဝဗေဒ သင်ခန်းစာတွေလုပ်သည်။ အဖေ့အကြောင်းစဉ်းစားရင်းနဲ့ ဘာကိုမှ လေ့လာလို့မရ။ မနက်ကျရင် သူ ကျွန်တော်နှင့်ကျောင်းကိုသွားလိမ့်မည်။ သူ သေနတ်တစ်လက်ယူသွားလိမ့်မည်။ ဆရာ ဟားဘတ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုထင်မည်မသိ။ အဖေပြန်သွားမှ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့အကြောင်း ရှင်းပြရမည်။ ဒါပေမယ့် အဖေက သူ့ကို သေနတ်နှင့် ပစ်ရင်ပစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်တော် အဖေနှင့်သွားရမှာ ခါးခါးသီးသီးဖြစ်မိသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း မနက်ကျရင် အဖေ သွေးအေးသွားပြီး မသွားဘဲ နေချင်လဲနေမှာပါ။\nမနက်လေးနာရီထိုးတော့ အဖေထပြီ။ သူမီးဖိုထဲမှာ မီးမွှေးသည်။ ပြီးတော့ မီးလင်းဖို ဖိုသည်။ အမေ့ကိုနှိုးပြီး မနက်စာပြင်ခိုင်းသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုနှိုးပြီး နွားစာကျွေး နွားနို့ညှစ် ကူခိုင်းသည်။ ကျွန်တော်တို့ စပါးကျီထဲမှာ အလုပ်တွေပြီးချိန်ရောက်တော့ အမေကမနက်စာပြင်ပြီးနေပြီ။ မနက်စာစားကြသည်။ နေ့အလင်းရောင်ပေါ်ထွက်လာကာ ၀က်သစ်ချပင်ကြီးတွေ ကိုနှင်းဖြူဖြူတွေဖုံးလွှမ်းနေတာတွေ့ရသည်။ တောင်ယာတစ်ခုလုံးနှင်းတွေဖြင့် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသည်။ အေးစိမ့်သည့်လေက တိုက်နေပြန်သည်။ ကောင်းကင်က ကြည်လင်နေသည်။ မကြာခင် နေထွက်လာကာ နှင်းတွေအရည်ပျော်စေတော့မည်။ နေ့ခင်းကျရင် နေရောင်ကြောင့် နွေးလာပြီး ရေခဲနေသည့်မြေပြင်လည်း ပျော်ဆင်းလာလိမ့်မည်။ တောင်ယာထဲမှာ ရွှံ့တွေနှင့်ပြန်ဖြစ်ဦးတော့မည်။ တောင်စောင်းတွေက ရေစီးကြောင်းလေးတွေအတိုင်း ရွှံ့နှစ်ရေတွေ စီးကျပေဦးတော့မည်။\n"ကဲ ဒေ့ဖ်။ ကျောင်းသွားဖို့ပြင်တော့။ မင်းနဲ့ငါ ကျောင်းလိုက်ပြီး ဒီပိုးကောင် ဖား၊ မြွေ၊ ပုတတ် ပညာရေးအကြောင်း လိုက်ကြည့်မယ်။ ဒီလို အရူးအနှမ်းပညာရေးကို ငါလုံးဝမကြိုက်ဘူး။ "\nအဖေက လုံးဝသတိမမေ့။ သူ့ကို ကျောင်းကိုခေါ်သွားရတော့မည်။ ကျွန်တော်တို့ မနက်စောစောသွားကြသည်။ မနက်စောစောသွားရတာကိုပဲ နည်းနည်းတော့ ၀မ်းသာသည်။ အဖေက ဆရာဟားဘတ်ကို\nသေနတ်ထုတ်ခြိမ်းခြောက်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ သိပ်များများတွေ့မှာမဟုတ်။ အဖေ ကျောင်းနှင့်စိမ်းနေမှာ သေချာသည်။ အဖေက အပေါ်အောက်တဆက်တည်း အလုပ်ကြမ်းဘောင်းဘီ နှင့် ဘွတ်ဖိနပ်အကြီးကြီးဝတ်ထားသည်။ အပေါ်က ရှပ်အပြာနှင့် သိုးရေကုတ်အင်္ကျီထပ်ဝတ်ပြီး ခေါင်းမှာ ဦးထုပ်အနက်ကြီးတစ်လုံး ခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းလိုက်သည်။ သေနတ်ကိုခါးမှာချိတ်ထားသည်။ တောင်ကုန်းကိုဖြတ်လျက် ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းဆီသို့ ချီတက်ကြတော့သည်။\nကျောင်းကိုရောက်တော့ စောနေသေးသည်။ ဆရာဟားဘတ်လည်းရောက်နှင့်ရုံရှိသေးသည်။ ကျောင်းဆောင် လှေခါးထစ်များတစ်လျောက်လှမ်းတက်ရင်းတွေးနေမိသည်။ "ဆရာဟားဘတ်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ\nအဖေသဘောပေါက်သွားမှာပါ။ သူ့ကိုမသိသေးလို့ပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်းလမ်းဘတ်တို့လိုပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မသိသေးခင်က လမ်းဘတ်ကိုကြည့်မရခဲ့ဘူး။ တကယ်စကားပြောကြည့်မှ ခင်သွားတယ်လေ။ ဒီလိုမျိုးတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိဖို့အရေးကြီးတယ်။\n"ဟုတ်ပါတယ်။ အင်း ခင်ဗျားက ဒေဖ့် အဖေပေါ့"\n"ဟုတ်တယ်" ဟုပြောပြီး သူ့သေနတ်ကြီးကိုဆွဲထုတ်ကာ ဆရာဟားဘတ်ရဲ့ ရုံးထဲက ခုံတစ်လုံးပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ အဖေ့သေနတ်ကြီးမြင်တော့ အနက်ရောင်မျက်မှန်ကိုင်း နောက်ကွယ်က ဆရာဟားဘတ်ရဲ့ မျက်လုံးအစုံပြူးသွားသည်။ ဖြူဖျော့ဖျော့သူ့ပါးမှာ သွေးရောင်လွှမ်း လာသည်။\nအဖေက " ဒီကျောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ သိချင်တာလေးနည်းနည်းပါးပါးရှိလို့ပါ။ ကျုပ်က ကျုပ်သားဒေ့ဖ်ကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင်လို့ကျောင်းထားတယ်။ ကျောင်းထားလိုက်တဲ့ ကျုပ်သားသမီး ဆယ့်တစ်ယောက်ထဲမှာလည်း\nသူတစ်ယောက်ထဲပဲ ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက်ရှိတယ်။ အခုတော့ သူကျောင်းကနောက်ကျမှပြန်လာပြီး အလုပ်တွေကျုပ်ချည်းပဲ လုပ်ရဖို့ ပစ်ထားတယ်။ ကျုပ်သားကပြောတော့ သူတို့အကုန်လုံး မနေ့က အကောင်တွေလိုက်ဖမ်းပြီး ချယ်ရီပင်တစ်ပင် ချိုးလာခဲ့တယ်တဲ့။ အလျော်ပေးဖို့ ကျောင်းကနှစ်နာရီနောက်ကျဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ရတယ်တဲ့။ ဒါအမှန်ပဲလား" ဟုမေးလိုက်သည်။\nဆရာက အဖေ့သေနတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း "အဲ . . . ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ" ဟုပြောလိုက်သည်။\n"အော်. . . ဒါဆိုဒါက စာသင်ကျောင်းမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဖား ကျောင်း။ ပုတတ်ကျောင်း။ မြွေကျောင်းပေါ့။ အထက်တန်းကျောင်းဘယ်နည်းနဲ့မှမဟုတ်ဘူးပေါ့။"\n" ဒီအပေါက်သေးသေးလေးတွေ့တယ်မဟုတ်လား။ " သေနတ်ကိုကောက်ကိုင်ကာ ပြောင်းဝကို လက်ညှိုးတင်ပြီးပြောပြန်သည်။ " ဒီအပေါက်ကနေ ကျည်ဆံထွက်လာပြီဆိုရင် ကျောင်းဆရာကိုလည်း တခြားလူတွေလိုပဲ\nသေအောင်သတ်နိုင်တယ်။ ချမ်းသာတဲ့လူရော ဆင်းရဲတဲ့လူရော သေအောင်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ခင်ဗျားကို တွေ့ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဒီကောင်သုံးဖို့ မလိုဘူးဆိုဒါ ကျုပ်သိတယ်။ ဟောဒီ ပဲခွပ် နဲ့တင်လုံလောက်တယ်။"\nညိုမှောင်သောအသားအရည်၊ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသည့်ကိုယ်ခန္ဓာ နှင့်အဖေသည် ဆရာဟားဘတ် နားမားမားကြီးရပ်နေသည်။ အဖေ့ကိုဒီလောက်ထိ ကြီးမားကြံ့ခိုင်လိမ့်မည်ဟုအရင်က မသိခဲ့။ အဖေ့ကို ကျောင်းပရ၀ုဏ်ထဲမှာ\nဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့။ ဆရာ ဟားဘတ်ကိုတော့ အမြဲမြင်နေရသည်။ ကျွန်တော့်အရှေ့မှာတော့ ဆရာသည် အကောင်ကြီးကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေနှင့်ယှဉ်လိုက်တော့ ဆရာသည် လူကောင်ကြီးသည်မထင်ရတော့။\nဆရာက " ကျွန်တော်က တာဝန်အရလုပ်ရတာပါ မစ္စတာ ဆက်တန်။ အထက်က ချမှတ်ထားတဲ့ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအတိုင်း သင်ရတာပါ။"\n"သင်ရိုးညွှန်းတမ်း. . . ဟုတ်လား။ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းလဲ။ အကောင်ဗလောင် ပိုးမွှား လေ့လာတဲ့ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းလား။ ကလေးတွေကို တောထဲခေါ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ မိဘတွေကျတော့ သူတို့ပညာရေးအတွက်၊ ကျောင်းထားနိုင်ဖို့ ကျွန်လို\nရုန်းနေရတယ်။ ကောင်လေးတွေနဲ့ကောင်မလေးတွေ အဲဒီလို အတူတူလွှတ်လိုက်တာ အရမ်းအန္တရာယ် များတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားမသိဘူးလား။"\nထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသို့ ကျောင်းသားများရောက်လာနေကြသည်။\n"တခြားလူတွေမကြားအောင် တခါးပိတ်လိုက်ပါ ဒေ့ဖ်ရယ်" ဆရာကပြောသည်။ ကျွန်တော် တံခါးဆီသို့လျောက်သွားပြီး ပိတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲကသစ်ရွက်လို တုန်ယင်နေသည်။ အဖေ ဘယ်တော့များ ဆရာ့ကို\nရိုက်လိုက်မလဲ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူကချည်း ပြောနေသည်။ အဖေ့မျက်နှာ နီမြန်းလာသည်။ နေပူမိုးရွာဒဏ်ခံထားရသည့် သူ့မျက်နှာညိုမှောင်မှောင်ဆီမှဖြစ်သည်။\n"ကျွန်တော် ကျောင်းသားတွေနဲ့အတူရှိနေပါတယ်။ သူတို့ ဘာလုပ်လဲ၊ ဘာမလုပ်ဘူးလဲ ဆိုတာ ကျွန်တ်ာအကုန်သိပါတယ်။ ဒီလေ့လာရေးခရီးမှာ တခြားဆရာတစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ကိုမထည့်လိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လိုက်သွားတာပါ။ ယောက်ျားကလေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေခေါ်သွားတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာလို့မခေါ်သွားရမှာလဲ"\n"ကျုပ်အမြင်ကတော့ လုံးဝမသင့်တော်ဘူးဗျာ။ ဒီမြီးကောင်ပေါက်တွေတပြုံတမကြီး တရုန်းရုန်းနဲ့လျှောက်သွား၊ ချယ်ရီပင်တွေ လျှောက်ချိုး။ ပြီး ကောင်လေးတွေကို ကျောင်းမဆင်းခိုင်းနဲ့။"\n"ကျွန်တော် တခြားဘာများလုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ မစ္စတာ ဆက်တန်ရယ်။ ကောင်လေးတွေအားလုံး ချယ်ရီပင်တစ်ပင်ထဲကို ၀ိုင်းတက်စရာမှမလိုတာ။ တစ်ယောက်ယောက်တက်ဖမ်းလိုက်ရင်ရတဲ့ဟာ။ ခြံပိုင်ရှင်က\nခြောက်ဒေါ်လာအလျော်တောင်းတယ်။ နည်းနည်းတော့ များတယ်ထင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လျော်ပေးရမှာပဲ။ ကလေး ငါးယောက်တော့ ပေးခိုင်းပြီးတော့ ကျန်တစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမှာလား။ သူက တစ်ဒေါ်လာမရှိဘူး။ ရှာလို့လည်းမရဘူးလို့ပြောတယ်လေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျောင်းအတွက်အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီးအလျော်ပေးခိုင်းတာ။ ကျွန်တော့် အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာမဟုတ်ဘူးလေ။"\n"ခင်ဗျားဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲကျုပ်မသိဘူး။ ဒီကောင့်ကို ကြိုးနဲ့တုပ်ပြီး ဆော်ရမှာ။"\n" သူကတုတ်နဲ့ရိုက်ရမယ့်အရွယ်မဟုတ်တော့ဘူး။ လူကြီးနီးပါးဖြစ်နေပြီ"\n"ကျုပ်အတွက်တော့ မကြီးသေးဘူး။ သူတို့အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်မကျော်သေးသ၍ ကျုပ်အတွက်တော့ မကြီးသေးဘူး။ ရိုက်သင့်ရင်ရိုက်ရမှာပဲ။ ကျုပ်ကမတရားဘူးထင်လို့ပါ။ တစ်ယောက်ကျတော့ အလုပ်လုပ်ရပြီး ကျန်တဲ့ငါးယောက်ကတော့ ပိုက်ဆံရှိလို့ လွှတ်လိုက်ရတယ်လို့။ တရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ ကျောင်းနဲ့ ဘာဆိ်ုင်လို့လဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့ကိုမရဘူး။ ကျုပ်အတွက်တော့ ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။"\nအဖေသူ့သေနတ်ကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေနတ်အိတ်ထဲပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။ ဆရာ ဟားဘတ်မျက်နှာပေါ်က အနီရောင်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အဖေ နည်းနည်းတော့ ပျော့ပျောင်းလာသည်။ အဖေ့ကို\nကျောင်းအဆောက်အအုံထဲမှာမြင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းတော့သည်။ သူ့အဖို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကျောင်းကိုရောက်ဖူးခြင်းပင်။\n"ကျွန်တော်တို့ ဖားတွေ၊ မြွေတွေ၊ လိပ်ပြာတွေ၊ ပုတ်သင်ညိုတွေ သာဖမ်းရုံသက်သက်မဟုတ်ပါဘူး မစ္စတာ ဆက်တန်။ ကျွန်တော်တို့ မြက်ရိုင်းခြောက်တွေကို ပိုးမွေးခန်းထဲထည့်ပြီး ပရိုတိုဇွာ တွေမွေးဖို့ကြိုးစားနေပါတယ်။"\n"ကျွန်တော် အဲဒါဘာလဲ မသိဘူး။ ပိုးမွေးခန်းဆိုတာ လှည့်ဖြားပြီး ကြက်မတွေကိုသားပေါက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုးပဲ။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အကောင်မျိုးတော့ သိပ်မသိဘူး။"\n"မစ္စတာ ဆက်တန် လေထဲက ရောဂါပိုးမွှားတွေအကြောင်း ကြားဖူးမယ်ထင်ပါတယ်"\n"ကျွန်တော့်ကို အပန်းမကြီးရင် လက်စတာ လို့ပဲခေါ်ပါဗျာ။" အဖေက သက်တောင့်သက်သာပုံစံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။\n"ကောင်းပါပြီ လက်စတာ။ ရောဂါပိုးတွေအကြောင်း ကြားဖူးတယ်မဟုတ်လား"\n"အင်း။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အဲဒီ ပိုးမွှားတွေကိုမယုံဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် အသက်ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ရောဂါပိုးမွှားတစ်ကောင်မှမမြင်ဖူးသေးဘူး"\n"သူတို့ကို သာမာန်မျက်လုံးနဲ့မမြင်နိုင်ဘူးဗျ။ ကဲပါဗျာ။ ခင်ဗျား သေနတ်ကြီးသိမ်းထားပြီး ဒီနေ့ကျွန်တော်နဲ့ ကျောင်းမှာနေကြည့်ပါလာ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပြစရာတစ်ချို့ရှိတယ်။ ခင်ဗျားသွားပေါ်က ချိုးတွေမှာ ပိုးမွှားတွေရှိတယ်။"\n"ဘယ်လို... ကျွန်တော့်သွားမှာရောဂါပိုးတွေရှိတယ် ဟုတ်လား"\n" ဟုတ်တယ်။ မြွေမည်းတစ်ကောင်ကို ခွဲစိပ်လေ့လာကြည့်ရင် တွေ့ရမယ့် ပိုးနဲ့ အတူတူပဲပေါ့"\n"ခင်ဗျားစကားကို အငြင်းမပွားလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တော့မယုံဘူးဗျာ"\n"ကျွန်တော်နဲ့ဒီနေ့နေလိုက်။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ပြမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားကို ကျောင်းထဲလိုက်ပြချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျောင်းတက်တဲ့ခေတ်နဲ့ အခုခေတ် အတော်ကို ကွာသွားပြီဗျ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက အထက်တန်းကျောင်းရှိဦးမယ်မထင်ဘူးနော်။"\n"ဟင့်အင်း။ အရေး၊ အဖတ်၊ အတွက်အချက် ဒီလောက်ပဲ။ ဒီလို အကောင်ဗလောင်တွေလေ့လာ၊ ပိုးမွှားတွေကို သွားတွေ၊ မြွေနက်တွေမှာ လိုက်ရှာတာလုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ အင်း ကမ္ဘာကြီးပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။"\n"ဒါပေါ့။ အကောင်းလို့ပဲမျှော်လင့်ရတာပဲ။ ခင်ဗျားသားလို ကလေးတွေက အဲဒီအပြောင်းအလဲထဲပါလိမ့်မယ်။ အခု ခင်ဗျားသား ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုပြောခဲ့တာတွေအကုန်လုံး သူသိတယ်။"\n"အေးဗျာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ဒီနေ့နေမယ်။ ကျုပ်သွားထဲက ပိုးကောင်တွေ မြင်ဖူးချင်တယ်။ ပိုးတစ်ကောင်လောက်တော့မြင်ဖူးချင်တယ်။ ကျုပ်တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသေးဘူး။ အေးလေ။ လက်တွေ့မြင်ရင်တော့ယုံရမှာပဲပေါ့"\nအဖေ ဆရာဟားဘတ်နှင့်ရုံးခန်းထဲက လိုက်ထွက်သွားသည်။ သေနတ်ကျောင်းကိုယူလာလို့ ဆရာဟားဘတ်က အဖေ့ကိုရဲလက်မအပ်ပါစေနှင့်ဟုသာကျွန်တ်ာဆုတောင်းမိသည်။ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြေရှင်းရလေ့ရှိတဲ့အခါ သေနတ်ဟာ အဖေ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းပါပဲ။\nခေါင်းလောင်းတီးပြီ။ ကျောင်းတက်လေပြီ။ ကျောင်းသားတွေ စာသင်ခန်းထဲတန်းစီသွားရင်း အဖေ့ကိုကြည့်သွားတာ မြင်ရသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စလိုက်တွန်းလိုက်ထိုးလိုက်နဲ့။ အဖေကတော့ သူတို့ဖြတ်သွား တာကို တံခါးဝကနေရပ်ကြည့်နေသည်။ ယောက်ျားလေးတစ်တန်းနှင့် မိန်းကလေးတစ်တန်း ရှည်လျားစွာချီတက်လာကြသည်။ ကျောင်းသားကျောင်းသူအားလုံး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အဖေက ကျောင်းဝင်းအတွင်း ရိုးတံပြိုင်းပြိုင်းအပင်အောက်မှာ မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသည်။ ဆိတ်သားရေကုတ်အင်္ကျီ၊ ဘွတ်ဖိနပ်ကြီးကြီးနှင့် အဖေရဲ့အထက်အောက်တစ်ဆက်တည်း အလုပ်ကြမ်းဘောင်းဘီမှာ ပွယောင်းယောင်းနှင့် ကုတ်အင်္ကျီနှင့်ဖိနပ်ကြားမှာ တွန့်ကြေနေသည်။ သူ့အပြာရောင်အလုပ်ကြမ်းအင်္ကျီကို ကော်လာပဲမြင်ရသည်။ သူရဲ့ ကြီးမားတဲ့ဦးထုပ်မဲအောက်မှာ ဖြူစပြုနေသည့်ဆံပင်ကိုမြင်ရသည်။ မျက်နှာက ခပ်တင်းတင်း။ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရလို့ နွားစာစဉ်းသည့်ဓါးအရောင်ပေါက်နေသည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေက သူရပ်နေသည့်ဘေးကသစ်ပင်အမြစ်များကဲ့သို့ ဖုထစ်လိမ်ကျစ်နေသည်။ ကျွန်တော် ပထမဆုံးအတန်းချိန်မှာ ၀င်သွားတော့ အဖေနှင့်ဆရာဟားဘတ် ကျောင်းထဲလျှောက်သွားနေကြသည်ကို မြင်ရသည်။\nအဖေနဲ့ဆရာဟားဘတ် ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲဝင်လာတော့ ဂဲသြမေတြီအချိန်ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖြေများကို ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင်ရှင်းပြနေချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်ကလေး ၀င်လာပြီးခဏထိုင်နေကြသည်။ အတန်းဖော် ဖရက်က ဂလင်း ကို "ဟိုအဖိုးကြီးကဘယ်သူလဲကွ။ ကြည့်ရတာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြီးပဲ။" ဟုတီးတိုးပြောသည်။ "ဒေ့ဖ် အဖေနဲ့တူတယ်ကွ" ဟု ဂလင်းကပြန်ဖြေသည်။ စာသင်ခန်းထဲကကျောင်းသားများ အဖေ့ကိုလှည့်ကြည့်ကြသည်။ သူကျောင်းကိုဘာလာလုပ်ပါလိမ့်ဟု သူတို့တွေးနေကြလိမ့်မည်။ စာသင်ချိန်မပြီးခင်မှာ အဖေနှင့်ဆရာဟားဘတ်တို့ထထွက်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကစားကွင်းထဲမှာတွေ့ရသည်။ ဆရာဟားဘတ်က အဖေ့ကိုတစ်ခုခုရှင်းပြနေသည်။ အဖေ့ရဲ့သေနတ် အရာကိုသူလမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း အင်္ကျီအောက်မှာမြင်နေရသည်။ မွန်းတည့်ချိန်မှာ ဆရာဟားဘတ် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်စားလေ့ရှိသည့် ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းက စားပွဲသေးသေးလေးမှာ အဖေတို့နှစ်ယောက်ကိုတွေ့ရသည်။ သူတို့ အတူတူစားကြသည်။ ကျောင်းသားတွေကတော့ အဖေစားနေတဲ့ပုံကိုကြည့်ကြသည်။ သူက ခက်ရင်းနှင့်စားရမည့်အစား ဓါးနှင့်စားသည်။ သူကကျွန်တော့်အဖေမှန်းသိသွားတော့ ကျောင်းသားအတော်များများက ကျွန်တော့်အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပေးကြသည်။ သူတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ သူ ဆရာဟားဘတ်ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်မှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာသိတဲ့အချိန်ကစလို့ အဖေ့အတွက် ကျွန်တော် မရှက်တော့ပါဘူး။ သူတို့မိတ်ဆွေတွေဖြစ်သွားကြတာပဲ ကျွန်တော်ဝမ်းသာလှသည်။ အဖေ့သားဖြစ်ရတာမရှက်တော့ပါဘူး။ သူတစ်ခုခုထမလုပ်သရွေ့ပေါ့။ ကျွန်တော် ကောင်လေး လမ်းဘတ်အကြောင်းသိသွားသလို ကျောင်းရဲ့အကြောင်းကို အဖေသိသွားခဲ့ပြီလေ။\nနေ့လည်ခင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဇီဝဗေဒအခန်းကိုသွားရသည်။ အဖေအဲဒီမှာရှိနေသည်။ အနုကြည့်မှန်ပြောင်းဘေးက ခွေးခြေခုံမြင့်တစ်ခုပေါ်မှထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ အဖေ့ကို မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ လုပ်စရာရှိသည့်ကျောင်းစာများကိုဆက်လုပ်ကြသည်။ အဖေက သူ့ဓါးနှင့် သွားချိုးတစ်ခုကို ခြစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဆရာဟားဘတ်က ၄င်းကို မှန်ဘီလူးအောက်ထားပြီး အနုကြည့်မှန်ပြောင်းကို အနည်းငယ် ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ခဏနေတော့ အဖေ့ကို "ကဲ လပ်စတာ။ ကြည့်ပေတော့။ ခင်ဗျားမျက်လုံးကို မှန်ဘီလူးထဲစိုက်ကြည့်လိုက်။ တခြားတစ်ဖက်ကို ပိတ်ထား။"\nအဖေက ဆရာပြောသည့်အတိုင်း ခေါင်းငိုက်ကာကြည့်ပြီးပြောသည်။ "တွေ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာမှာ၊ သွားထဲမှာ ဒီလိုအကောင်တွေရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူကတွေးမိဖူးပါလိမ့်။ ဒါတွေဟာကြံစည့်လုပ်ထားတာမဟုတ်ဖူးဆိုတာ သေချာပါတယ်နော် ဆရာရောဘတ်။ "\n"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတကယ့်ပိုးတွေပါ။ ပိုးတွေဟာ ကျွန်တော်တို့သာမာန်မျက်လုံးတွေနဲ့မမြင်နိုင်တဲ့လောကမှာ ရှင်သန်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနုကြည့်မှန်ပြောင်းသုံးမှရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မမြင်ရတဲ့ပိုးပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာရှိတယ်။ တစ်ချို့က အန္တရာယ်ရှိတယ်။ တစ်ချို့ကကျတော့ အကျိုးပြုတယ်။"\nအဖေက ခေါင်းငုံပြီးထပ်ကြည့်ပြန်သည်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်လက်စရပ်ပြီးအဖေ့ကိုကြည့်ကြသည်။ သူက ခွေးခြေခုံရှည်ပေါ်မှာထိုင်နေသည်။ သူ့ဒူးခေါင်းတွေက စားပွဲကိုမှီထားသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေက ရှည်ရှည်မျောမျော။ သူ့ကုတ်အင်္ကျီက သူကုန်းလိုက်တိုင်း ပေါ်သွားပြီး သေနတ်ဒင်ကိုမြင်နေရသည်။ ဆရာဟားဘတ်က သူ့အင်္ကျီကို အမြန်ဆွဲချပေးရသည်။\n"အိုး။ ဟုတ်ပါ့ဗျာ။ " အဖေအမြန်ထရပ်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီကိုဆွဲချသည်။ ရှက်စိတ်နှင့်အဖေ့မျက်နှာ နည်းနည်းနီသွားသည်။ သူ့သေနတ်က ဒီကျောင်းမှာဘာမှအသုံးမကျဘူးဆိုတာ သူသိသွားသည်။\n"ဟိုနားမှာ ကျွန်တော်တို့မနေ့ကဖမ်းမိထားတဲ့ မြွေနက်တစ်ကောင်ရှိတယ်။ သူ့ကို မေ့ဆေးပေးပြီး ခွဲစိပ်လေ့လာကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်ထဲက ပိုးတွေ ခင်ဗျားကိုပြမယ်။"\n"မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကိုယုံပါတယ်။ ကျွန်တော် မြွေကိုသတ်တာမကြည့်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မသတ်ဖူးဘူး။ သူတို့ဟာတကယ့်ကိုတော်တဲ့ကြွက်ဖမ်းသမားတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့လယ်သမားတွေကို အများကြီးအကျိုးပြုပါတယ်။ ကျွန်တော်သူတို့ကို သဘောကျတယ်။ သူတို့အသတ်ခံရတာကို မမြင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်လယ်ထဲမှာဆို သူတို့ကို လုံးဝအသတ်မခံဘူး။"\nကျောင်းသားတွေ အဖေ့ကို ၀ိုင်းကြည့်ကြသည်။ သူဒီလိုပြောလိုက်တော့ သူ့ကို ပိုနှစ်လိုလာကြဟန်ရှိသည်။ ခါးမှာသေနတ်ချိတ်ထားတဲ့ဖခင်တစ်ယောက်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မြွေတွေအတွက် နူးညံ့တဲ့နှလုံးသားရှိသူ။ လူတွေအတွက်တော့မဟုတ်။ အိမ်မှာ အဖေ နွားတစ်ကာင်ကို ကြိမ်နှင့်မတို့ဖူးခဲ့။ သူက သူ့ကျွဲတွေနွားတွေကိုလုံးဝမရိုက်တတ်သူ။\n"လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။ ကျွဲတွေနွားတွေက မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ ဒို့က စောင့်ရှောက်ပေးရမှာ။ ကောင်းကောင်းရုန်းတဲ့နွားကိုရိုက်တဲ့လူလောက် အကြင်နာကင်းတဲ့လူမရှိဘူး။" ဟု အဖေအမြဲပြောတတ်သည်။\nဆရာဟားဘတ်က အဖေ့ကို လက်တွေ့ခန်းထဲလျှောက်ပြသည်။ ကျောင်းသားတွေလုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေလိုက်ပြသည်။ ပစ္စည်းကိရိယာတွေအမျိုးမျိုးကို လည်းပြသည်။ ကျွန်တော်တို့ စာလုပ်နေတုန်း သူတို့ ရပ်စကားပြောကြသည်။ ပြီးတော့ သူတို့ထွက်သွားကြသည်။ အခန်းအပြင်ရောက်တော့ သူတို့ ပိုကျယ်ကျယ်ပြောကြသည်။ ဇီဝဗေဒအချိန်ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း အခန်းထဲကထွက်ပြီးလမ်းလျှောက်လာသည်။ ကျွန်တော်တို့စာသင်နေ့တစ်နေ့၏နောက်ဆုံးအချိန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် တံမြက်စည်းကိုင်ပြီး နှစ်နာရီကြာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရဦးမည်။ ချယ်ရီပင်ချိုးခဲ့မိသည့်လျော်ကြေး ကြေစေရန်ပင်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို နေခိုင်းပါ့မလား တွေးမိသည်။ သူက ကော်ရစ်ဒါမှာရပ်ရင်း ကျောင်းသားတွေတန်းစီထွက်တာကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သူစိတ်လွင့်မျောသွားပုံရသည်။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ပင်လုံးသစ်လွင်စိမ်းမြနေသည့်အပင်ထက်က ခြောက်သွေ့ခါနီး ရွက်ဝါတစ်ရွက်လိုပင်။\nကျွန်တော်တံမြက်စည်းကိုယူလိုက်ပြီး စလှည်းတော့သည်။ ဆရာဟားဘတ်လျှောက်လာပြီးကျွန်တော့်ကိုပြောသည်။ "သား တခြားအချိန်မှာလုပ်ဖို့ ဆရာခွင့်ပြုပါတယ်။ အခု အဖေနဲ့ အိမ်ပြန်နိုင်တယ်။ ဟိုမှာ သား အဖေစောင့်နေတယ်"\nကျွန်တော် တံမြက်စည်းကိုချ၊ စာအုပ်တွေယူပြီး လှေကားအတိုင်းဆင်းလာခဲ့သည်။ အဖေကမေးသည်။ "သား နှစ်နာရီ တံမြက်စည်းလှည်းရဦးမှာမဟုတ်လား"\nဆရာဟားဘတ်က အဖေနဲ့အိမ်ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့အကြောင်းကျွန်တော်ပြောပြတော့ "မဟုတ်ဘူးသား။ မင်း လုပ်ရမယ်။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ အင်း ငါတို့ခေတ်ကနဲ့ အခု ကျောင်းတွေအများကြီးပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ အဖေက\nသစ်ရွက်ကြွေဖြစ်သွားပြီ ဒေ့ဖ်။ ခေတ်နောက်ကျသွားပြီ။ ဒီနေရာဟာ အဖေနဲ့တန်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ သူသာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်အဖေလည်းမင်းနဲ့အတူ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းယူပြီးတို့သားအဖနှစ်ယောက်တစ်နာရီလုပ်ကြမယ်။ ဒါဆိုသားလည်းအကြွေးကျေပြီ။ အဖေကူဆပ်ပေးမယ်။ ငါသူ့ကိုသွားမေးကြည့်မယ်။ "\n"ကျွန်တော် အဲဒီအကြွေးကိုလျော်လိုက်ပါ့မယ်" ဆရာကပြောသည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားသဘောပေါက်စေချင်တာတစ်ခုပါပဲ လပ်စတာ"\n"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီဗျာ။ အဲ ဒီလို နားလည်လို့ပဲ သူ့အကြွေးကိုဆပ်ပေးရမယ်လေ။"\n"မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော့်တာဝန်ထားလိုက်ပါ" ဟုဆရာကထပ်ပြောသည်။\n"ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမျိုးလက်မခံပါရစေနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က ရိုးသားတဲ့တောသူတောင်သားတွေပါ။ ဘာကိုမှ အလကားမလိုချင်ပါဘူး။ ဆရာဟားဘတ် အခုတစ်ခါတော့ မှားသွားပြီ။ ကျွန်တော်မှန်သွားပြီ။ ကျွန်တော်ပြောတာနားထောင်ပါ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီက အများကြီးသင်ခန်းစာရခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကလေးက ဆက်ပြီးကြီးပြင်းရဦးမှာ။ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကိုနှုတ်ဆက်သွားပြီ။ ကျွန်တော် လယ်ထွန်ပြီးမိသားစုကိုကျွေးမွေးနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ လောကကြီးကပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်တော်က သာမာန်လူရိုးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် အကြွေးတွေကို ရှောင်မပြေးတတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်သားတွေကို ဒီလိုလမ်းမပြချင်ဘူး။ ကျွန်တော်စာသိပ်မတတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘယ်ဟာမှန်တယ် ဘယ်ဟာကမှားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ခွဲခြားတတ်ပါတယ်။ "\nဆရာဟားဘတ်အိမ်ပြန်သွားတော့သည်။ ကျွန်တော်နှင့်အဖေ တစ်နာရီတံမြက်စည်းလှည်းကြသည်။ အဖေ့ကို တံမြက်စည်းနှင့်မြင်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းတော့သည်။ အိမ်မှာဆိုလျှင် အမေက တံမြက်စည်းလှည်း။ အဖေက ထွန်တုံးကိုင်နေကျ။ ဘယ်တုန်းကမှ တံမြက်စည်းမကိုင်ခဲ့။ အလုပ်ကြမ်းမှန်သမျှ အဖေကဒိုင်ခံလုပ်နေကျ။ အဖေကပြောသည်။"ငါတံမြက်စည်းမလှည်းတတ်ပါလား။ ကြည့်ပါဦး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေကျန်နေခဲ့တာ။ ငါနဲ့လုံးဝမဆိုင်တဲ့အလုပ်ပါလား။ ငါ့အတွက် တံမြက်စည်းက ပေါ့လွန်းနေတယ်။ ငါတတ်နိုင်သမျှတော့ လုပ်ကြည့်တာပဲဒေ့ဖ်ရေ။ ငါကျောင်းကို အထင်မှားခဲ့တယ်ကွာ။" တဲ့ . . .။\nကျွန်တော်လည်း "ဆရာဟားဘတ်က အဖေ့ကို ကျောင်းကိုသေနတ်ကိုင်လာမှုနဲ့ ၀ရမ်းထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတာသိရဲ့လား။ သူတို့အဖေ့ကို ဖမ်းလို့ရတယ်။" ဟုပြောလိုက်သည်။\n"အေးဆေးပါကွာ။ ဆရာဟားဘတ်က ငါ့ကိုရဲစခန်း ပို့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူငါ့ကို သဘောကျပါတယ်။ ငါလည်းသူ့ကိုသဘောကျတယ်။ ဒို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးဖို့ပဲလိုတယ်။ သူ့မှာနည်းလမ်းရှိတယ်။ ငါ့ကိုညွှန်ပြခဲ့တယ်။ "\n" ဒီမှာသား... မင်းကျောင်းဆက်တက်ရမယ်။ အဖေကတော့ ဒီလယ်တောမှာ အဖေ့ခေတ်တုန်းကအသန်မာဆုံးလူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဖေနောက်ကျန်ခဲ့ပြီ ဒေ့ဖ်။ အဖေက မစွမ်းတဲ့လူတစ်ယာက်ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ သားလက်တွေဟာ အဖေ့လက်ထက် နူးညံ့လိမ့်မယ်။ သားအ၀တ်အစားတွေ ပိုကောင်းကောင်းဝတ်ရလိမ့်မယ်။ သားက သားအဖေအဖိုးကြီးထက်ပိုပြီး အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေ လိမ့်မယ်။ သား မှတ်ထား။ အကြွေးကိုကျေအောင်ဆပ်ပြီး ရိုးသားပါ။ တရိ စ္ဆာန်တွေကိုကြင်နာပြီး မြွေတွေကို ရန်မရှာပါနဲ့။ ဒါ အဖေ ဒီနေ့ကျောင်းကိုလာလို့ ရတဲ့သင်ခန်းစာပဲ။ "\nကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မှောင်နေချေပြီ။ ကောင်းကင်မှာ ကြယ်တို့တောက်ပနေသည်။ လ လည်းထွက်လာခဲ့ပြီ။ မြေပြင်က အေးစက်နေသည်။ အဖေက အိမ်ပြန်တာ မလော။ မနေ့ညကလုပ်သလို ကျွန်တော် မပြေးနိုင်တော့။ အိမ်မှာအလုပ်တွေပြီးတော့ ည ဆယ်နာရီထိုးလုပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ညစာစားကြသည်။ အဖေက မီးဖိုရှေ့ထိုင်ရင်း တစ်နေ့နေ့ကျရင်အမေ့ကို ခေါ်သွားပြီး သွားထဲကပိုးတွေ ပြမည့်အကြောင်းပြောပြသည်။ အမေသည်လည်း ပိုးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးချေ။ အဖေက အမေ့ကို အထက်တန်းအကြောင်းနှင့် ဆရာဟားဘတ်ဘယ်လိုတော်ကြောင်းပြောပြသည်။ အဖေက အမေ့ကို တောင်ကုန်းဟိုဖက်က ထူးဆန်းသည့်အထက်တန်းကျောင်း အကြောင်းနှင့် သူတို့ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကနှင့် အခု ဘယ်လိုကွာခြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်းပြောပြနေတော့သည်။\nဂျက်ဆီစတူးဝပ်၏ The split Cherry Tree ကိုခံစား ဘာသာပြန်သည်။\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:29 AM No comments: Links to this post\nပြိုင်ပွဲဆိုတာ မြင်းတွေအတွက်ပဲ။ အနုပညာသမားတွေအတွက်မဟုတ်ဘူး လို့ဟန်ဂေရီလူမျိုး ဂီတဆရာနှင့်စန္ဒယားဆရာ Bela Bartok ကတစ်ခါတုန်းကပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့သဘောတူတယ်။ နောက်ပြီးဆက်ပြောလိုက်ချင်သေးတယ်။ ပြိုင်ပွဲဆိုတာ ကလေးတွေအတွက်လည်းမဟုတ်ဘူး လို့။ အထူးသဖြင့် အဲဒီပြိုင်ပွဲဟာကိုယ်မဟုတ်တဲ့တခြားလူတစ်ယောက်ပုံစံမျိုးဖမ်းပြရတာမျိုးဆိုရင်ပေါ့။\nလွန်ခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်လောက်က တီဗွီဖွင့်ကြည့်မိတော့ အသက် ၈ နှစ်သမီးလောက် ကလေးတစ်ယောက် တောက်ပြောင် ဆန်းပြားတဲ့ဒီဇိုင်းနဲ့ အ၀တ်အစား၊ မိတ်ကပ်တွေအပျံစားလိမ်းထားတာတွေ့လိုက်သည်။ ကလေးမလေးက အချစ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တကယ့်ခံစားမှုအပြည့် ညုတုတု ပုံစံမျိုးနှင့်ဆိုနေသည်။ သူကလေး ကနေပုံကလည်း တကယ့်ဖိတ်ခေါ်သည်အကထက်မလျော့။ အနှီမိန်းကလေးသာ အသက်ဆယ်နှစ်လောက်ပိုကြီးနေပါက (အကယ်၍ကျွန်မသမီးသာဆိုပါက + ၂၀ နှစ်ပေါ့) လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းရှိပေမည်။ အခုတော့ အသက် ၈ နှစ်အရွယ်မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် ၄င်းအိုက်တင်များသည် အတော်ပင် စိတ်မချမ်းသာစရာဖြစ်နေတော့သည်။ သူ့အရွယ်ကလေးနှင့်ပင်မလိုက်ချေ။\n၄င်းကား အလားအလာရှိသူ ကြယ်ပွင့်သစ်များကို ရှာဖွေသည်ဆိုသော “talent show” တစ်ခုမှာ ပင်ဖြစ်တော့သည်။ ကျန်သည့် ကလေးတွေအားလုံး သူတို့အသက်ကသာ ဂဏန်းတစ်လုံးစာပင် ရှိသေးသော်လည်း တကယ့်ကို ဆန္ဒမဲပေးပိုင်ခွင့်ရှိသော လူကြီးများပမာ ၀တ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့ လူကြီးတွေကိုဘယ်လောက် တူအောင်တုပနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အချက်အပေါ်မူတည်ပြီး ကလေးတွေကို အကဲဖြတ်သင့်ပါရဲ့လား။ ကျွန်မကတော့ ဒါဟာ မျှတတယ်လို့မထင်ဘူး။ လိုတောင်မလိုအပ်ဘူးထင်ပါတယ်။\nတစ်ကြိမ်တုန်းကလည်း ကုန်တိုက်တစ်ခုထဲဝင်သွားတော့ ကလေးတွေအတွက် အကပြိုင်ပွဲ ဆိုတာတစ်ခု တွေ့ရပြန်တယ်။ ကလေးတစ်စု စင်မြင့်ပေါ်တက်လာပြီး “မင်းလိုချင်တာ ငါ့မှာရှိနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ငါ့ကိုကြည့်နေတာ မြင်တယ်… ထိုင်ခုံပေါ်ကထတော့။ မင်း တစ်ခုခု လုပ်ပါတော့လား . . .” ဆိုတဲ့စာသားပါ ဘရစ်တနီစပီးယားစ် ရဲ့ Do something ဆိုတဲ့သီချင်းနဲ့ ကကြပါတော့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူတို့ရွေးလိုက်တဲ့သီချင်းကိုသာမက နို့နံ့တောင်မှမစင်သေးသည့် သမီးငယ်လေးတွေက သူတို့ရဲ့တင်လေး တွေကို လှုပ်ကာလှုပ်ကာ ကနေပုံ၊ မျက်တောင်တုလေးတွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်နေပုံကိုကြည့်ကာ အမလေးတမိတော့သည်။ ပရိတ်သတ်ကြီးကတော့ သြဘာပေးကြသည်။ မိဘလုပ်သူတွေကတော့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာလက်ခုပ်တဖြောင်းဖြောင်းတီးကြလေရဲ့။ ကလေးသီချင်းတွေနဲ့ရိုးရိုးလေး ပြိုင်တဲ့တခြား အဖွဲ့တွေကိုကျော်ဖြတ်ပြီး သူတို့အဖွဲ့ ပထမဆုကြီးအိမ်ကိုသယ်သွားကြသည်။\nဒီလိုပြိုင်ဆိုင်မှုမျိုး ကျွန်မ မကြိုက်သည့် အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်က ဒီကလေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အရွယ်မှာ ရှိသင့်တဲ့စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ သူတို့ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်အတွက်ဆုပေးခံရတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ဟာ လူကြီး တွေနဲ့မတူတူအောင်နေပြတဲ့အတွက် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရတာ။ အရွယ်မတိုင်ခင်မှာ လူကြီးတွေလိုနေဖို့ အားပေးအားမြှောက်လုပ်ပေးသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဟုတ်ကဲ့။ သီချင်းကသီချင်းပဲဆိုတာနားလည်ပါတယ်။ ဒီသီချင်းတွေကြားလို့ ဒီကလေးတွေသီချင်းထဲကအတိုင်း လိုက်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ကျွန်မလည်း PG18 အဆင့်သီချင်းတွေနဲ့ကြီးပျင်းလာခဲ့တာပဲ။ သီချင်းတွေထဲကလိုတော့မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘရစ်တနီစပီးယားစ်ရဲ့သီချင်းလိုမျိုးတွေနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သီဆိုကခုန်တတ်တာ ကလေးငယ်လေးတွေ အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အလေ့အထတစ်ခုဟုတ်ရဲ့လား။ သာမန်အမြင်မှာတော့ ချစ်စရာကောင်းတယ်ထင်ရ ပေမယ့် “ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်” ဆိုတာဘာလဲဆိုတာကို ကလေးငယ်တွေစိတ်ထဲ မှားယွင်းစွာရိုက်သွင်းပေးလိုက် တာပါပဲ။ (ကျွန်မကတော့ ဒီလိုပြိုင်ပွဲတွေမှာ ၀င်ပြိုင်နေကြတဲ့ လူကြီးတွေတောင် “ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်” ကို မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်တယ်မထင်မိပါဘူး။ အခုခေတ်မှာ ရုပ်ရည်ကိုပဲ အဓိကထားနေကြတယ်လေ။)\nဒုတိယအချက်ကတော့ ကလေးတွေကို ပြိုင်ဆိုင်တတ်အောင်သင်ပေးတာမကောင်းပါဘူး။ ဟုတ်ကဲ့။ တကယ့်လောကကြီးက ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ပြည့်နှက်နေတာမှန်ပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်တတ်တဲ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတစ်ချို့ရှိတာမှန်ပါတယ်။ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးကျွမ်းကျင်သူ ဒေါက်တာ Sylvia Rimm ကအောင်မြင်တဲ့အမျိုးသမီးတွေရဲ့ငယ်ဘ၀တွေကို သုတေသနပြုပြီး ပြောတာကတော့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေမှာ အနိုင်ရခဲ့ခြင်းဟာ အရေးပါတဲ့အချက်တစ်ချက်အဖြစ်ဖော်ပြခံရပါတယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့် ကလေးငယ်တွေဟာ ယှဉ်ပြိုင်မှုဆိုတာကို နားလည်ဖို့ ငယ်လွန်းပါသေးတယ်။ ယှဉ်ပြိုင်မှုရဲ့အဆွယ်အပွားတွေဖြစ်တဲ့ အောင်မြင်ခြင်း၊ ကျရှုံးခြင်း၊ ဝေဖန်ခံရခြင်း၊ အကဲဖြတ်ခံရခြင်း စတာတွေကိုတုန့်ပြန်နိုင်ဖို့လည်း နုနယ်လွန်းလှ ပါတယ်။ မိဘ သို့မဟုတ် ဆရာ တွေဟာ သူတို့ ကလေးတွေကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ ၀င်ပြိုင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် သူတို့ကလေးတွေ ခုနက လောကဓံတွေကိုရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့လား ဆိုတာ သေသေချာချာသိထားသင့်ပါတယ်။ အများအားဖြင့်တော့ အနိုင်ရတဲ့မိဘတွေဟာ ၀ါကြွားဂုဏ်ယူပြတတ်ကြတယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းဟာ သူတို့ကလေးငယ်ကို ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့တဖက်သားအပေါ်မှာ စာနာစိတ်မထားတတ်အောင် သင်ပေးနေရာရောက်ပါတယ်။ တဖက်ကလည်း ရှုံးသွားတဲ့မိဘတွေကြတော့ သူ့ကလေးငယ်ကို ဂရုဏာမိုးရွာ ကာနှစ်သိမ့်ကြပြန်တယ်။ အရှုံးကို နည်းနည်းကနေ ကြီးကြီးချဲ့ကြပြန်တယ်။ ဒီလိုအပြုအမူတွေဟာ ကလေးတွေအတွက် သင့်လျော်တဲ့အပြုအမူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုနဲ့ရှုံးနိမ့်မှုကို ဘယ်လို မျှမျှတတ လက်ခံရမလဲဆိုတာသင်မပေးပါဘူး။\nကျွန်မကတော့ အကြံပေးချင်တယ်။ ရှင်တို့ဟာ မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ရှုံးနိမ့်မှုဆိုတာ ဘာလဲ လို့ သေသေချာချာ ကိုယ့်ကလေးကိုမရှင်းပြနိုင်ဘဲနဲ့တော့ ကလေးကို ပြိုင်ပွဲတွေထဲ ပေးမလွှတ်သင့်ဘူး။ ကိုယ့်ကလေးရှုံးတာနဲ့ ကိုယ်မကျေမချမ်းဖြစ်တတ်တယ် ဆိုတာကိုယ့်ကိုယ်ကိုသိရင် အစထဲကမလုပ်ပါနဲ့။ ကလေးတွေအတွက် သူတို့ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ မိခင်ဘခင်တွေကို စိတ်ပျက်အောင်၊ မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်မိတယ်ဆိုတဲ့အသိလောက် သူတို့ရဲ့နုနယ်တဲ့နှလုံးသားလေးတွေကို နာကျင်ထိခိုက်ရတာမျိုးမရှိပါဘူး။ ရှင်တို့သာ စိတ်ပျက်သွားရင် မျက်နှာမှာပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ကလေးတွေ ကျိမ်းသေပေါက်ခံစားမိမယ်။ ကလေးတွေအများစုအတွက်တော့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုရှုံးတာထက် မိဘကိုစိတ်ပျက်အောင်လုပ်မိတာက ပိုနာကျင်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မိဘတစ်ချို့ကတော့ ကိုယ့်ကလေးခံစားချက်ထက် သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေက ပိုအရေးကြီး နေတတ်တယ်။\nတစ်ခါတုန်းကလည်း ရှုံးလို့ကလေးကိုရိုက်နေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ကိုတွေ့ရဖူးတယ်။ “နင့်ကိုငါပြောသားပဲ။ နာနာလေ့ကျင့်ပါဆိုတာ။ နင်ဘယ်တော့မှငါ့စကားနားမထောင်ဘူး။ ကြည့် အခု ဘာဆုမှမရတော့ဘူး။ အချိန်ကုန်တာပဲအဖတ်တင်တယ်။” မိခင်လုပ်သူကတော့ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလို့။ သနားစရာ ကလေး လေးကတော့ မျက်ရည်လည်ရွဲနှင့်။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ နှလုံးကြေကွဲစရာမြင်ကွင်းပါပဲ။ တကယ်တော့ ဆုလေးကမဖြစ်စလောက်နဲ့ဘာမှမပြောပလောက်တဲ့ပြိုင်ပွဲကလေးပါ။\nကလေးတွေကို ကလေးလိုနေကြပါစေလားရှင်။ သူတို့မှာ အင်မတန်မှ ချစ်မြတ်နိုးစရာကောင်းတဲ့ ဖြူစင်မှုလေး တွေရှိပါတယ်။ လူကြီးတွေကြေနပ်ဖို့သက်သက် သူတို့ကို သူတို့မဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုနေအောင် တွန်းအားမပေးပါနဲ့လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့တစ်တွေအားလုံး ကလေးဘ၀ကို နှစ်ပေါင်းအနည်းငယ် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကြတာပဲလေ။ သူတို့ကိုလည်း သူတို့ကလေး ဘ၀ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းကြပါစေ။ ကလေး တစ်ယောက်က လူကြီးတစ်ဦးလို လုပ်ပြနေတာထက် ပိုပြီးစိတ်မချမ်းသာစရာ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါဟာ လူကြီးတစ်ယောက်က သူငယ်ဘ၀ကဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အခွင့်အရေးကို အဲဒီကလေးဆီမှာအလျာ်တောင်းနေ တာပဲဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\nBangkok Post, Tuesday, September 27, 2011 mummy says column ပါ Napamon Roongwitoo ၏ Raise your Child, not race them ဆောင်းပါးအားပြန်ဆိုပါသည်။\nတလောက သားလေးကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဝင်ပြိုင်ခိုင်းဖို့ပြောသည့် ဇနီးသည်ရဲ့စကားအပြီး တွေးမိတာလေးတွေ၊ စိုးရိမ်မိတာလေးတွေနဲ့ တော်တော် တိုက်ဆိုင်နေတာလေးဖတ်လိုက်ရလို့ မျှဝေလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်တုန်းက ပြိုင်ပွဲဝင်ကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ နယ်မြို့က ကျောင်းလေးတစ်ခုမှာ အတန်းထဲ ပထမ မရလို့ အမေရိုက်တာခံခဲ့ရဖူးတယ်။ အသားနာတာထက် အမေစိတ်ဆိုးသွားတာကို ပို ခံစားခဲ့ရတယ်လေ။ အလယ်တန်းကျောင်းလောက်အထိ စာပြိုင်ခဲ့ပါသေးတယ်။ အခုတော့လည်းဘ၀နဲ့နပန်းသတ်နေရလို့ သူများတကာတွေနဲ့ ပြိုင်ချင်တဲ့စိတ် သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:27 AM No comments: Links to this post\nလူသားနှစ်ဦး။ ရောဂါကသည်းတာချင်းလည်းအတူတူ။ ဆေးရုံအခန်းတစ်ခုအတွင်းလာဆုံမိကြသည်။ တစ်ယောက်ကတော့ သူ့အဆုပ်ထဲက အရည်တွေ စီးဆင်းစေရန် နေ့ခင်းဘက်ဆို တစ်နာရီလောက် ခုတင်ပေါ်ထထိုင်ခွင့်ရှိသည်။ သူ့ကုတင်က ထိုအခန်းအတွင်းရှိတစ်ခုတည်းသော ပြတင်းပေါက်ဘေး နားတွင်ရှိသည်။ တစ်ခြားတစ်ယောက်ကတော့ တစ်ချိန်လုံး ကုတင်ပေါ်မှာကျောခင်းနေရရှာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သား ရောက်တတ်ရာရာ စကားပြောရင်းဖြင့်သာပျင်းရိညည်းငွေ့ဖွယ်အချိန်တွေ ကို ဖြတ်သန်းကြရသည်။ အိမ်ကမိန်းမနဲ့ကလေးတွေအကြောင်း၊ အိမ်အကြောင်း၊ အလုပ်အကြောင်း၊ သူတို့စစ်ထဲဝင်တုန်းကအကြောင်း၊ အားလပ်ချိန်ပျော်ပွဲစားထွက်တုန်းကအကြောင်း စုံအောင်ပြောကြသည်။\nနေ့ခင်းဘက် ခုတင်ပေါ်လှဲနေရာကနေ ထထိုင်ခွင့်ရတဲ့အချိန်ဆို သူက ပြတင်းပေါက်ကတဆင့် အပြင်ဘက်က မြင်ရသမျှကို သူ့အခန်းဖော်အား ပြောပြလေ့ရှိသည်။ တဖက်ကုတင်က ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်တော့ ဒီတစ်နာရီလေးအတွင်း သူ့ကမ္ဘာလေးသည် အသွေးအရောင်စုံလှုပ်ရှားသက်ဝင်နေ သည့် ဆေးရုံခန်းရဲ့အပြင်သို့ဖြန့်ကျက်ကွန့်မြူးနိုင်ပေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လှပသည့်ရေကန်လေး ရှိသည့် ပန်းခြံကိုလှမ်းမြင်ရနိုင်သည်။ ကလေးငယ်များ လှေကလေးတွေစီးကြ၊ ငွေငန်းဖြူနှင့် ဘဲများမြူးထူး ရေကူးကြ။ ငယ်ရွယ်သူစုံတွဲလေးများလက်ခြင်းချိတ်လျက် ရောင်စုံယှက်သွေးဖြာနေသည့် ပန်းဥယျာဉ်အလယ်လျှောက်လှမ်းနေကြ နှင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက် အလှပဆုံးမြင်ကွင်းပင်ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်အို မြင့်မြင့်ကြီးတွေကြောင့် မြင်ရသည့် ရှုခင်းကပို၍ခန့်ငြားလို့နေပြန်သည်။ မြို့ပြရဲ့ ကောင်းကင်အနားသတ်ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ပြတင်းပေါက်နားကလူက အဆိုပါရှုခင်းကိုတစ်ခုခြင်း အသေးစိပ်ရှင်းပြသည့်အခါ ကုတင်ပေါ်လှဲနေရသည့်လူက သူ့မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ထားက အာရုံတွင်စိတ်ကူးပုံဖော်နေတတ်သည်။\nတစ်ခုသော နေသာသည့်နေ့လည်ခင်းမှာတော့ ပြတင်းပေါက်နားကလူက စစ်ရေးပြအခန်းအနားတစ်ခု ဖြတ်သွားပုံကိုပြောပြလေသည်။ ကျန်တစ်ယောက်သည် တီးဝိုင်း၏အသံကို မကြားနိုင်သော်လည်း သူ့မိတ်ဆွေဖော်ကျူးသည့်အတိုင်း သူ့စိတ်ကူးပုံရိပ်တွင် အထင်းသားပေါ်လာတော့ သည်။ ဒီလိုနှင့် နေ့တွေ၊ လတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။\nတစ်မနက်မှာတော့ သူနာပြုဆရာမလေး သူတို့ချိုးရေအတွက်ရေယူလာပေးရင်း မြင်လိုက်ရသည် ကတော့ ပြတင်းပေါက်ဘေးနားကလူ၏ အသက်ဝိဥာဉ်ကင်းမဲ့နေသည့်ခန္ဓာကိုယ်ပင်။ အိပ်ပျော်ရင်း ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းပင်ကွယ်လွန်သွားရှာသည်။ သူမလည်း စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ဆေးရုံဝန်ထမ်း များခေါ်ကာအလောင်းအား ရွှေ့ခိုင်းရတော့သည်။ အတန်ကြာတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့လူနာက သူ့ကို ပြတင်းပေါက် နားရွှေ့ပေးဖို့ဆရာမလေးအား ခွင့်တောင်းသည်။ ဆရာမလေးလည်း သူ့ကိုနေရာရွှေ့ပေးပြီး နေသားတကျဖြစ်တဲ့အခါ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။\nဒီတော့မှ သူလည်း နာကျင်သည့်ဒဏ်ကိုကြိတ်ခံကာ တံတောင်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းခြင်းထူမတ်ကာ ထထိုင်ဖို့ကြိုးစားသည်။ ပြတင်းပေါက်ကတဆင့် အပြင်လောကကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ကြည့်ခွင့်ရတော့မည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့မျက်လုံးနှင့်အားရပါးရ မြင်ခွင့်ရပေတော့ မည်။ သူ့ကုတင်ဘေးက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အားယူကာ ဖြည်းဖြည်းခြင်းလှည့်ကြည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်ရသည်ကား ဗလာကျင်းနေသည့် နံရံကြီးပင်။ နောက် သူ ဆရာမလေးကိုမေးကြည့်သည်။ ကွယ်လွန်သွားသည့် သူ့မိတ်ဆွေက ဘာသဘောနှင့် ဒီလိုလှပသည့်မြင်ကွင်းတွေကို ပုံဖော်ပြသွားသလဲလို့ပေါ့။ ထိုလူသည် မျက်လုံးကွယ်နေကြောင်း၊ ဒီနံရံကိုပင် သူမမြင်ရကြောင်း ဆရာမလေးက ပြန်ပြောပြသည်။ ပြီးတော့ “ရှင့်ကို စိတ်ချမ်းသာစေချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့ရှင်” တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တော့သည်။\nဆရာဖေမြင့် chicken soup ထဲမှာပြန်ဖူးတယ်လို့သိရပါတယ်။ Hospital Window တဲ့။ ဒီဟာကတော့ ကျွန်တော့် ဗားရှင်းပေါ့ဗျာ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးမှာ မူရင်းရေးသူကိုရော ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေကိုပါ အမည်မသိရပါဘူး။ ဒီလိုမသိရတာကပဲ ခံစားချက်လေးတစ်မျိုးပေးတယ်ထင်ပါတယ်။\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:25 AM No comments: Links to this post\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:24 AM No comments: Links to this post\nကျွန်တော်ဟာအားနာတတ်သူလား၊ ပျော့ညံ့တတ်သူလား။ နှစ်ခုစလုံးလည်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ သေချာတာကတော့ လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ “ဟင့်အင်း“ဟုပြောရမှာအင်မတန်ဝန်လေးတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခါများစွာမှာ “ဟင့်အင်း“ငြင်းလိုက်မိပြီးမှ နောင်တ ရနေတတ်တာများလာတော့ ဒါကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်လာ ရတော့သည်။ တော်ရုံတန်ရုံ သိကျွမ်းသည့်မိတ်ဆွေ မင်္ဂလာဆောင်ကို လက်ဖွဲ့ပို့ပေးလိုက်လို့ရပါလျက် လမ်းမှာတွေ့မတော်တဆတွေ့ကာ လာဖြစ်အောင်လာခဲ့ဦးနော်ဆိုလို့ သတို့သားနှင့်သတို့သမီး လမ်းလျှောက်တာ၊ ရေခဲမုန့်ခွံ့ကျွေးတာကို ရွှေတွေသီးနေအောင်ဝတ်ထားသည့် အန်တီကြီးတွေအပြိုင်ကြွားကြတာသုံးနာရီလောက်ထိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ အလှူတွေမှာ မုန့်ဟင်းခါးစားတဲ့အခါ အိမ်ကမနက်စာစားလာခဲ့ပြီးဖြစ်လို့ ဟန်မပျက် တစ်ပွဲလောက်စားပါလျက် “စားပါဦး။ ထပ်ထည့်ပါဦး။ အ၀စားနော်မစားရင်စိတ်ဆိုးမှာ” ဟုပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပန်းကန်ထဲထည့်လာသည့်အခါ မကုန်ကုန်အောင်စားခဲ့ရတာမျိုးလည်းရှိသည်။ စာကြည့်နေတုန်း ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့ခေါ်သည့် သူငယ်ချင်းကို တစ်ခါငြင်း၊ နှစ်ခါငြင်း၊ သုံးလးခါထပ်ခေါ်တော့ လိုက်သွားရတာမျိုးလည်းရှိသည်။\nလူ့ဘ၀မှာ “ဟင့်အင်း” ဟုမငြင်းရမည့်အခြေအနေမျိုးတွေလည်းအများကြီးရှိပါသည်။ ဒုက္ခရောက်နေသည့်မိတ်ဆွေ အကူအညီတောင်းလာသည့်အခါ ကိုယ်ကလည်း ကူညီနိုင်ပါက ငြင်းဖို့မသင့်ဘူးပေါ့။ လောက၀တ္တရား၊ မိသားစု ၀တ္တရား၊ အလုပ်ဝတ္တရားအရ ”NO” လို့ပြောမရသည်များကတော့ရှိသည်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် သာမန်အရေးမပါသည့် ကိစ္စမျိုးတွေမှာ တစ်ခါတစ်ရံငြင်းလိုက်သင့်ပါလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည့်အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။\nဘာကြောင့် ငြင်းဖို့ဝန်လေးရတာလဲဟု တကယ်တမ်းစဉ်းစားကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိတ်ဆွေပျက်မှာစိုးလို့။ သူငယ်ချင်းစိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့။ ကိုယ့်ကိုယ်မလေးစားမှာ၊ မခင်တော့မှာ စတဲ့စိုးရိမ်မှုပေါင်းများစွာဟာ “အားနာတယ်”ဆိုတဲ့စကားလုံးအရေ ခြုံထားတာလို့သာ ထင်တော့သည်။ ကြောက်စိတ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ကြာတော့အရပ်ထဲ၊ အလုပ်ထဲမှာ အားနာတတ်သူ၊ ရေမြွေလေး၊ ရှော့မရှိတဲ့သူ ပုံစံပေါက်လာတော့သည်။\nဒါကိုရင်ဖွင့်တော့ ကိုယ့်ထက်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် မိတ်ဆွေအကိုကြီးတစ်ဦးကတော့ ဒီလိုဆုံးမသည်။\n“ ဒီမှာကိုယ့်လူရဲ့။ “ဟင့်အင်း”လို့ငြင်းတတ်ဖို့ကလည်း အင်မတန်အရေးကြီးတယ်ဗျ။ တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို တကယ်ချစ်တဲ့ ခင်တဲ့သူသာမှန်လျင် ကိုယ့်လူ ငြင်းလိုက်လို့ ခင်ဗျားအပေါ်အချစ်လျော့သွားစရာမရှိပါဘူး။ စိတ်ဆိုးရင်တောင်ခဏပဲဖြစ်မှာပါ။ သူတို့ပိုပြီးတော့တောင် ချစ်ခင်လေးစားလာဦးမှာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားဟာ သူတို့အပေါ်မှာ အမှန်အတိုင်းပြောတတ်တဲ့သူ၊ စစ်မှန်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့သိသွားလို့ပဲ။ လူတွေဟာ ကိုယ်လမ်းကျောင်းပေးတဲ့ပုံအတိုင်း ကိုယ့်ကိုပြန်ပြီးဆက်ဆံတတ်တယ်။ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း မငြင်းဘဲ “ဟုတ်ကဲ့” ချည်းသာလုပ်တတ်တဲ့သူဆိုရင် သူတို့ ခင်ဗျားဆီကနောက်တစ်ကြိမ်မှာ မျှော်လင့်ထားတဲ့အဖြေဟာလည်း “ဟုတ်ကဲ့” ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ အမြဲတမ်း “YES” သာလုပ်နေရင် ကိုယ့်လူအပေါ်တန်ဖိုးထားမှုတောင် နည်းလာလိမ့်ဦးမယ်။ ငြင်းသင့်တဲ့ဟာကျရင်အားမနာနဲ့။ ငြင်းသာငြင်းပေတော့ဗျို့။”\nကျွန်တော်လည်း အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငြင်းတတ်အောင်ကျိုးစားနေပါတော့တယ်။\n“အစ်ကိုကြီးရှင့်။ ကျွန်မတို့ ကုန်ပစ္စည်းလေးအကြောင်း နည်းနည်းရှင်းပြချင်လို့ပါ”\n“သြော် ညီမလေး။ အခုလောလောဆယ် အစ်ကို စာရေးနေလို့ပါကွယ်။ နောက်မှနော်. . . ”\n“ခဏလေးပါ ရှင်။ ငါးမိနစ်လောက်ပါပဲ။”\n“အစ်ကိုနဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့က ဘာမှ . . မဆိုင် . . ပါ . . . .”\n“အစ်ကိုကြီးကလည်း အစ်ကို့အမျိုးသမီးအတွက်. .. ”\n“သြော် . . . အေး . .ဒါဆိုလဲ. . .”\nPosted by နည်ရဲဇော် at 2:23 AM No comments: Links to this post


ဆရာမ ၂ ဦး အဓ္ဓမပြုကျင့်သေဆုံးမှု ရဲတပ်ဖွဲ့မှ အစိုးရတပ်နှင့် ဒေသခံများကို စတင်စစ်ဆေးနေ - Kachin News Group (KNG) ,\nKBC ကျောင်းဆရာမ ၂ ဦး အဓမ္မပြုကျင့် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်း ဒေါသထွက်နေတဲ့ ရွာသွားများ၊ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း\nသေဆုံးသူ ဆရာမနှစ်ဦး၏ အလောင်းကို မူဆယ်ဆေးရုံတွင် ဇန်နဝါရီလ ၂၀ ရက်က ဆေးစစ်ခဲ့ပြီးသော်လည်း အစိုးရ ရဲတပ်ဖွဲ့က ဆေးစစ်တမ်းများကို ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိသေးဘဲ မူဆယ်ခရိုင် ရဲတပ်ဖွဲ့က ကောင်းခါးကျေးရွာရှိ ဒေသခံများနှင့် အစိုးရ စစ်သားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။\n“ဆေးစစ်ချက်တွေ မပေးသေးဘူး။ ရဲတပ်ဖွဲ့တွေက သိမ်းထားခိုင်းတဲ့သဘောရှိတယ်။ ဒီနေ့ စစ်သားတွေနဲ့ ရွာသားတွေကို စစ်ဆေးတယ်။ ပထမဆုံးအဆင့်ဘဲ ရှိသေးတယ်။ မူဆယ်အထူးခရိုင်ရဲမှူးကို တာဝန်ယူပြီး အရာရှိ ၄ ယောက် ပါဝင်ပြီး စစ်ဆေးနေပါတယ်” ဟု မူဆယ်မြို့နယ် ကချင်နှစ်ခြင်းခရစ်ယာန်အဖွဲ့ချုပ် (KBC) မှ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး Rev. Zau La (သိက္ခာတော်ရ ဆရာဇော်လာ) က ပြောသည်။\nယနေ့ ဇန်နဝါရီလ ၂၁ ရက်တွင် ကောင်းခါးကျေးရွာတွင် အစိုးရ၏ ခမရ ၅၀၃ တပ်ရင်း အင်အား ၁၀၀ ခန့်ရှိရာမှအင်အား ၆၀ ခန့်ထပ်မံ ဖြည့်တင်းလာသဖြင့် ဒေသခံများ ကြောက်လန့်နေကြသည်ဟု ကောင်းခါးကျေးရွာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး Slg. Zinghtung La (ဦးဇင်ထုန်းလ) က ပြောသည်။\nထို့ပြင် အစိုးရ၏ မူဆယ်ခရိုင်ရဲမှူး တာဝန်ယူ၍ ကောင်းခါးကျေးရွာ ဒေသခံ ၃၇ ဦးနှင့် တပ်မတော် စစ်သား ၁၅ ဦးခန့်တို့အား စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ပန်ဆိုင်း (ကြူကုတ်) ရဲစခန်းမှူး ဦးဇော်မင်းထွန်း က ပြောသည်။ သေမှုသေခင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပန်ဆိုင်း (ကြူကုတ်) ရဲစခန်းတွင် ပုဒ်မ ၃၀၂ ဖြင့် အမှုဖွင့်ထားသည်ဟု သူက ဆိုသည်။\nကချင်နှစ်ခြင်းခရစ်ယာန်အဖွဲ့ KBC ၏ စေတနာဝန်ထမ်း ကျောင်းဆရာမနှစ်ဦး သေဆုံးမှုကို တနိုင်ငံလုံးရှိ KBC အသင်းသူ၊ သားများသာမက ကချင်တစ်မျိုးသားလုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရကြောင်း၊ စုပေါင်းဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် သီးသန့် ဆုတောင်းဝတ်ပြုခြင်းများ ပြုလုပ်ကြရန် KBC က ဇန်နဝါရီလ ၂၁ ရက်က ကချင်ဘာသာဖြင့် ကြေငြာချက် ထုတ်ပြန်၍ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။\nKBC မှ စေလွှတ်လိုက်သော ကျောင်းဆရာမနှစ်ဦးသည် အဓမ္မပြုကျင့်၍ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရကြောင်းနှင့် အဆိုပါ အစိုးရတပ် ခမရ ၅၀၃ တပ်ဖွဲ့သည် ဇန်နဝါရီလ ၁၇ ရက်မှစ၍ ကောင်းခါးကျေးရွာတွင် အခြေချခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။\n၁၉၉၅ ခုနှစ်မှစတင်၍ KBC က ပညာရေးသင်ကြားပေးမည့် စေတနာ့ ဆရာ၊ ဆရာမကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နှစ် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ တာဝန်ကျနေရာဒေသမှ ဘာသာမရွေး ဒေသခံများ၏ ချစ်ခင်မှုလည်း ခံရသည်ဟု ဆိုသည်။\n၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းကို မူဆယ်ဆေးရုံမှ မြစ်ကြီးနားမြို့သို့ ယနေ့တွင် သယ်ဆောင်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် ဇန်နဝါရီလ ၂၂ သို့မဟုတ် ၂၃ ရက်တွင် KBC မှ တာဝန်ယူ၍ သဂြိုလ်မည် ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။\nဇန်နဝါရီလ ၁၉ ရက် ညသန်းခေါင်ယံချိန်တွင် ကောင်းခါး ကချင်နှစ်ခြင်းခရစ်ယာန်ဘုရားကျောင်းဝင်းရှိ နေအိမ်တွင် အသက် ၂၀ နှစ်အရွယ် Maran Lu Ra (မရန်လုရာ) နှင့် အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် Tangbau Hkawn Nan Tsin (တန်ဘောင်ခေါန်နန်စင်) တို့အဓမ္မပြုကျင့်ခံရ၍ သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။


ဂေဇက်ရွာက..ကိုဗိုက်ကလေး ဘုရားကို အရက်လှူမလို့တဲ့…. | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » ဂေဇက်ရွာက..ကိုဗိုက်ကလေး ဘုရားကို အရက်လှူမလို့တဲ့….\nဂေဇက်ရွာက..ကိုဗိုက်ကလေး ဘုရားကို အရက်လှူမလို့တဲ့….\nPosted by ဇောက် ထိုး on May 19, 2012 in Copy/Paste | 22 comments\n“ကိုယ်ဗိုက်ကလေး..ဘုရားကို အရက်လှူချင်လို့ဆို..ဘုရားက အရက်လိုလို့ တဲ့လား”\n“ဘယ်လိုသောက်နေတာကိုလဲ..လက်ထဲပါလာတဲ့ပုလင်းထဲကလက်ကျံလား ဘုန်းဘုန်းကလဲ သိရက်သားနဲ့…ဟီး တပည့်တော် အရက်ဖြတ်ချင်လို့ မသောက်တော့ပါဘူးလို့ ဘုရားကို ကတိပြုဝန်ခံမလို့ပါဘုရား”\n“အော်…..ဒီလိုလား…ကိုယ်မသောက်ချင်လို့မသောက်တာကို ဘာကြောင့် ဘုရားထံ လာပြီးဝန်ခံကတိပြုနေရတာလဲ။ ဘုရားထံဝန်ခံကတိပြုထားတော့ မလွတ်မလပ်ကြီးဖြစ်နေမှာပေါ့။ ကိုယ့်ဖာသာကိုပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးဖြတ်ပါ လား”\n“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြတော့ ကိုယ့်စိတ်ကိုမနိုင်တော့ ပြန်ပြန်သောက်နေ လို့ ဘုရားရှေ့မှာ လှူထားပြီးကတိပြုထားတော့ ကြောက်ပြီး မသောက်ဖြစ် အောင်လို့ပါဘုရား”\n“ကြောက်ပြီးမသောက်ဖြစ်အောင်လို့ဆိုတော့ ခုလိုကတိပြုပြီး ပြန်သောက် ရင် ဘုရားကဘာလုပ်မှာမို့လဲ…ကတိမတည်သူဆိုပြီး ဘုရားက ဒဏ်ပေး တတ်သူလား။ ဘုရားကို သိက္ခာကျအောင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့ ဒကာဗိုက်ရယ်။ ကမ္ဘာ့ ဘာသာတွေထဲမှာ ကျုပ်တို့ဘုရားက ဘယ်လိုသူကိုမှ သူကနေ ဒဏ် ပေး တယ်ဆိုတာမရှိဘူး။ သူ့ကိုကြိုက်ကြိုက် မကြိုက်ကြိုက်..သူ့စကား နားထောင်ထောင် ..မထောင်ထောင်.. ကျုပ်တို့ဘုရားက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှမလုပ်ဖူး။ ကိုယ်လုပ်တဲ့အတိုင်း ကိုယ်ဖြစ်မှာလို့ပဲ ပြောခဲ့တာလေ…..\nနောက်ကြောက်ပြီး မသောက်အောင်လို့ဆိုတော့ ဘုရားကိုကြောက်စရာကြီး လို့များမြင်နေလား ဒကာဗိုက်ရယ်။ အဲလိုမြင်တာ ကောင်းပါ့မလား။ ဒကာ ဗိုက်မူးများနေသလား…….””\n“အစက မမူးပါဘူးဘု၇ား…ခုတော့ အသိမူးလာပြီထင်တယ်။ တပည့်တော် အရက်ဖြတ်ချင်ပါတယ်ဘုရား”\n“ကောင်းတာပေါ့….အရက်ဖြတ်တော့ အရက်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေက လွတ် သွား မှာပေါ့။ အရက်ဒုက္ခတွေ ချုပ်ငြိမ်းသွားမှာပေါ့။ အရက်ဖြတ်လို့ အရက် ဒုက္ခ ချုပ်ငြိမ်းပြီဆိုရင်…အရက်သမားသံသရာကလွတ်ပြီး နိဗ္ဗာန်တော့ ရပြီ ”\n“အရက်သောက်ချင်စိတ်ကြောင့်ဆိုရင်….လူကလိုအပ်လို့သောက်တာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်….စိတ်ကသောက်ချင်နေလို့သောက်တဲ့သဘောပဲ။ အဲဒီ သောက်ချင် စိတ်ကို နိုင်အောင်လုပ်ရမှာလဲ။ လူကလိုအပ်လို့ သောက်တာ ဆိုရင်တော့လဲ မသောက်ပဲ နေရင် ဒုက္ခရောက်သွားမှာနော်။ တချုိ့လူတွေ အရက်တွေအမြဲ သောက်နေတော့ သွေးနေရာမှာ အရက်က အစားထိုးတာ တို့. .သွေးကပြစ် နေလို့ရေသောက်လို့သွေးကမကျဲတော့တာတို့စတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အရက်က နေရာ တော်တော်ယူပြီးနေပြီဆိုရင် စိတ်က ဇွတ်ဖြတ်ချင်လို့ဖြတ်လိုက်တော့ ဒုက္ခရောက်သေသွားသူတွေ မနည်းဘူး။ အဲဒါ လူခန္ဓာကိုယ်ကကို လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်လို့ပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်က လိုအပ်တာ မ ဟုတ်သေးပဲ စိတ်ကသာသောက်ချင် နေသေးတာဆိုရင်တော့ အဲဒီသောက် ချင်စိတ်ကို နိုင်အောင်လုပ်ရမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကလိုနေသလား …. စိတ်ကလိုနေတာလားဆိုတာ သေချာတော့စဉ်းစားဗျ။ကိုဗိုက်ကလေး။”\n“တပည့်တော်ခန္ဓာကိုက အဲဒီလိုမဟုတ်သေးပါဘူးဘုရား။ မသောက်ရလဲ ဘာ မှမဖြစ်ပါဘူး။ သောက်ရင်တောင်မှ မနက်မနက်ခေါင်းတွေ ကိုက်ကိုက် နေပါ သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ညနေရောက်ရင်တော့လဲ အဲဒီသောက်စ ရှိနေ တော့ သောက်ချင်တဲ့စိတ်လေးကပေါ်ပေါ်လာပြီး အဲဒီစိတ်ကို မနိုင်တော့ သောက်ဖြစ်သောက်ဖြစ်နေတယ် ဘုန်းဘုန်း….”\nဒါဆိုလဲ ကိုယ့်စိတ်ကိုနိုင်အောင်လုပ်ပေါ့။ အဆိပ်ကိုသောက်ရင် အလူးအလဲ ခံစားရမယ်။ မနေနိုင်အောင်ခံစားရမယ်။နောက်ဆုံး သေကိုသေမယ်လို့ သိနေသူဟာ သေလဲ မသေချင်သေးတဲ့သူဟာ…အဲဒီလိုဖြစ်မယ့် အဆိပ်ကို ဘယ်လိုတိုက်တိုက် မသောက်ပါ ဘူး။ အဆိပ်သောက်လို့ဖြစ်လာမယ့်ဒုက္ခကိုသာ တကယ်မြင်ရင် ဘယ်သူမှ သောက်မှာမဟုတ်ဘူး။\nခုလဲဒီအတိုင်းပါပဲ….အရက်ရဲ့ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တကယ်မမြင်သေး မသိ သေးလို့ပါ။ အဲဒီအရက်သောက်လို့ဖြစ်လာမယ့် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကိုသာ သိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုမှသောက်ချင်စိတ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုသိပါတယ် ဆိုရင်လဲ အဲဒီအသိဟာ တခဏလေးသိတဲ့အသိဖြစ်လို့ပဲ။ အဲဒီအသိကို များအောင်…တည်မြဲအောင်..မပွားများလို့ပဲ။ဘာဝနာ မလုပ်လို့ပဲ။\nဘုရားကတော့ ဘယ်ဒုက္ခကလွတ်ချင်လွတ်ချင် အဲဒီဒုက္ခကိုသာသိမြင် အောင်လုပ်။ ဒုက္ခကိုတကယ်သိသွားရင် သိသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းကိုမလုပ်တော့ပဲ ပယ်လိုက်တာပဲတဲ့။ အဲဒီလို ဒုက္ခကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းကိုပယ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဒုက္ခကလဲချုပ်သွားတယ်။ ဒုက္ခချုပ်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ နိဗ္ဗာန်တခါထဲရတာတဲ့။\nဘုရားက သစ္စာလေးပါးမှာ ဒုက္ခချုပ်ရာနိဗ္ဗာန်ကိုရချင်တယ်။ ဒုက္ခတွေကချုပ် ချင်တယ်ဆိုရင်…လုပ်စရာကတစ်ခုထဲပဲ…အဲဒါက ဒုက္ခကိုသာ သိအောင် လုပ်။ ဒုက္ခကိုသာ တကယ်သိရင် အဲဒီဒုက္ခကိုဖြစ်အောင်လုပ်တဲ့ ကိလေသာ ကိုပယ်ပြီးသာဖြစ်မှာပဲ။ဒုက္ခကိုဖြစ်စေတဲ့ ကိလေသာတွေကိုသာပယ်လိုက် ရင် ဒုက္ခကမဖြစ်တော့ဘူး။ဒုက္ခချုပ်သွားတာ နိဗ္ဗာန်ပဲ။ သိတာရယ်။ ပယ်တာ ရယ်။ နိဗ္ဗာန်ကိုဆိုက်တာရယ်ဟာ တပြိုင်နက်ထဲကိုဖြစ်ရတာတဲ့။ ဒုက္ခကို ဒီနေ့သိတာ……ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့အကြောင်းကိုတော့ နောက်နေ့တွေမှပယ် တာ။ ဒုက္ခချုပ်တာကတော့ နောင်မှချုပ်တာဆိုရင် ဘုရားရဲ့သစ္စာလေးပါး စည်းနဲ့မညီတော့ဘူး။ သစ္စာလေးပါးစည်းက သိတာရယ်။ ပယ်တာရယ်။ ဆိုက်တာရယ် ဟာ တပြိုင်နက်ဖြစ်တာပဲ။ ဒါကြောင့် အရက်သောက်ချင်စိတ် ကိုနိုင်အောင်သာလုပ်ပါ။\nတင်ပါ…တပည့်တော် အိမ်ပြန်ပြီး အရက်သောက်ချင်စိတ်ကို နိုင်အောင်လုပ် လိုက် ဦးမယ်ဘုန်းဘုန်း။။\nကိုဗိုက်ကလေးအိမ်ပြန်ပြီး အရက်ဖြတ်မှားသွားပုံ..ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်။ ဒကာကြီးမိုးကလဲ ဘုန်းကြီးနဲ့နိုင်ငံရေးဆွေနွေးဖို့ ဆွမ်းစားဆောင်ပေါ်မှာ ထိုင်စောင့်နေပါသေးသည်။ အဆင့်သင့်လျှင့်ဖြင့်…….\nတဘိတော် ဗိုက်ကလေး အရက်ကို ဖြတ်လိုက်နိုင်ပါပြီဖလား..\nဖြတ်နည်းကတော့ ဘီယာနဲ့အစားထိုးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်ဖလာ့..\nခက်တာက သောက်လိုက်ပေါက်လိုက်နဲ့ဘီယာက အတော်နဲ့မမူးတော့တဲ့အတွက် ဘီယာသောက်ခြင်းအမှုဟာ\nပိုက်ဆံပေးပြီး ရှူရှူးပေါက်နေရသလိုမျိုး မြင်မိပါတယ်ဖလာ့\nအခုလဲ နေညိုပြီမို့ဘီယာဖိုး ဒေါ်လှ ငါးဆယ်လောက် စွန့် ပါဖလာ့\n(နောက်ဒါနော် အူးဘဇင်း ဇောက်ထိုး)\nဘာပဲဖြတ်ဖြတ်၊ တစ်ကယ်ပြတ်ဖို့ ဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ တစ်ကယ့်ရင်ထဲက သိတဲ့သိစိတ် Awareness < (Credit @ Ko Thit Min )\nအရက်၊ ဆေးလိပ် မကောင်းမှန်းသိပါတယ်.ဒါပေမဲ့ ဆိုးကျိုးကို ခုထက်ထိ ကိုယ်တွေ့ မခံစားဖူးသေးတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး သောက်လိုက် ၊ဖွာလိုက် ဆက်လုပ်နေမိတာပါဗျာ..\nနဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ခံစားနေရတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ မှီဝဲဖို့ မပြောနဲ့မြင်ချင်စိတ်တောင် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး.\nရောဂါတစ်ခုရဲ့နောက်ဆက်တွဲက ပိုက်ဆံကုန်မယ် ဝေဒနာခံစားရမယ်..ဘာရေးညာရေးတွေ ပျက်ကွက်လာမယ်ပေါ့ဗျာ\nတစ်ကယ်တော့ တန်ဆေး၊လွန်ကောင်း၊ များ ဗဲဒီးဂွတ်ဆိုသလို ဆေးဖြစ်ဝါးဖြစ် မှီဝဲရင်တော့ ကောင်းပါတယ်..\nသောက်တတ်ရင် ဆေးဖြစ်ပါတယ်..နော (အဲဒီစကားကို သဂျီးပြောခိုင်းလိုက်တာဘာ)\nစဂါးမစပ်..ဗိုက်ကလေးရဲ့ အရက်ဖြတ် မှားပုံလေး ဘယ်လိုမှားမှာရဲဟင်င်…\nဒီညတော့ ဘီယာ နှစ်ဗူးလောက်တော့ သောက်ခွင့်ပေးပါဦးနော်..၂ဘူးထဲပါ..၂ဘူးထဲ\nညည်း အရက်ဖြတ်ရင် ပုလင်းလေး နာ့ဂိုပေးခဲ့\n(မမှီမှာ စိုးလို့ ဇွတ်ပြေးလာရတာ မောထှာ)\nနောက်၁၀နှစ်လောက်အထိ အူးဗိုက် အရက်ဖြတ်မယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး ။ ဒီစကားဟာ ၆၀% သေချာပါတယ် ခင်ဗျ ။ အရက်ဆိုတာ ချင့်ချိန်သောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် အင်မတန်မှ ကောင်းမွန်တဲ့ ရွှေရည်တစ်မျိုးလို့ ၊ အရက်သမားများ ကိုယ်စား ပြောခွင့်ပြုပါ ။\nဦးပေခင်ဗျာ…ဦးပေဟာ မိုးပြာပါလာခင်ဗျာ…သုရာမေရယ.မဇ္ဇ.ပမာဒ…ဋ္ဌာနာ..သေရည်သေရက်ကို ..မဇ္ဇပမာဒဋ္ဌာန..မေ့လျှော့တဲ့အထိသောက်မှ အပြစ် ရှိတယ်ဆိုတဲ့စကားက မိုးပြာရဲ့စကားတဲ့နော်..ဦးပေက ဘာလဲ မိုးပြာကိုထောက်ခံသလိုဖြစ်နေပါ့မယ်ဗျာ…စတာနော်..ဦးပေ..\nမကြာမကြာ ရန်ဖြစ်ကြမယ် …..ဟစ်လို့ ဟစ်လို့….\nကျုပ်ဟာ မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တစ်ယောက်ပါ ။\nဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် အသေးစိတ် မပြောနိုင် မဆွေးနွေးနိုင်တာကြောင့် ရယ်မို့ \nအခုလို funny သဘောနဲ့ ကွန်မင့်ပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်းရယ်ပါ လေ ။\nဂေါတမဗုဒ္ဓလက်ထက်က.. အရက်တွေမူးနေရင်း.. ရဟန္တာဖြစ်သွားတဲ့သူတယောက်ရှိဖူးတယ်..(နာမယ်သိသူတွေ.. ရေးပေးပါနော)\nဘုရားဆီ လှူလိုက်တယ်တေ့ာ မဟုတ်ပါဘူး..\nကျုပ်ကို အားပေးအားမြှောက် မလုပ်စမ်းပါနဲ့မောင်ရင်ရာ\nနာမည်တော့ မေ့နေတယ်။ အဲဒါ စစ်သူကြီး စစ်နိုင်လို့ ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့ ဘုရင်က ဘုရင်စည်းစိမ် ၃ရက်ပေးမယ် ပျော်ပါးခိုင်းထားတဲ့ ဇတ်လမ်းလေး ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ၃ရက်လုံး မူးနေတာ.. ၃ရက်မြောက်နေ့ မနက်ခင်း ဆွမ်းခံကြွတဲ့ အချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားက ရဟန်းတွေကို မိန့်တယ် အဲဒီ စစ်သူကြီး ကို ဖြတ်သွားရင် မြင်လိုက်လို့ ဒီည ကျောင်းကို ရောက်လာလိမ့်မယ် ပြောတဲ့ အခါ ရဟန်းတွေက မယုံတ၀က် ယုံတ၀က် ဖြစ်နေခဲ့သေးတယ်။ ညနေပိုင်းလောက်မှာ အဲဒီ ကချေသည်မလေး ၃ရက်လုံး မနားတမ်း က ခိုင်းလို့ မောပန်းပြီး လဲသေလို့ မူးနေပေမဲ့ အရမ်းကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်ပြီး စိတ်ထဲမှာ အားကိုးရာ ဘယ်မှာ ရှိမလဲ ဆိုပြီး တွေးရင်းနဲ့ မနက်က ဘုရားကို ငါတွေ့လိုက်တာပဲ ဆိုပြီး ဘုရားကျောင်းကို တန်းပြေးသွားတယ်။ ကျောင်းရောက်တော့ တရားဟောလိုက်တဲ့ အခါ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတယ်။\nကြောက်လန့်တဲ့ စိတ်နဲ့ ဆိုတော့ အမူးပြေသလို ဖြစ်သွားမှာပါ ကျောင်းကို ပြေးတဲ့ အခါ ပိုပြီး အမူးပြေလို့ တရားဟောတာ နာကြားတဲ့ အခါမှာလည်း လုံးဝ ကြည်လင်နေပါပြီ။\nစိတ်မကြည်လင်ပဲနဲ့ တရားဟောတာကို ကောင်းစွာ နာကြားနိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။\nကောင်းစွာ နာကြားနိုင်ခြင်းသည် ကြည်လင်တဲ့ အသိ ရှိလို့ နာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nဗိုက်ဗိုက် ပုံမပြောင်းသေးပါ။ အရက်မပြတ်သေးပါ။\nသာဓု..သာဓု .. နှစ်ခါခေါ်ထားမယ် ။နောက်အပိုင်းကျမှခေါ်သင့် မခေါ်သင့်ဆက်စဉ်းစားတာပေါ့။\nဘုရားလက်ထက်က အရက်မူးရင်း..ရဟန္တာဖြစ်သွားတာက.. ကိုဗိုက်ကလေးလေ သူကြီးခိုင်ရဲ့…အဲ…..ဟုတ်ပေါင်…မွားလို့.. သန္တတိ အမတ်ကြီးမဟုတ်လား။ စစ်တိုက်သွားတာနိုင်လို့ ဘုရင်က စီးစိမ်တွေခံစားခိုင်း။ ပျော်ပါးသောက်စား…အဲဒီမှာ သူကြိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးသေတော့ စိတ်ညစ်..ပိုမူးနေ..ဒီအချိန် ဘုရားနဲ့တွေ့ပြီး တရားနာလို့ တရားရသွားတယ်မဟုတ်လား။ ဒါဆို အရက်မူးလဲ တရားရတယ်ဆိုတဲ့သဘောပေါ့။ ဦးခိုင်လေး စားတယ်ဗျာ…. အတိုင်အဖောက်ကိုညီနေတာပဲ။ ဒါမှ..ငါကွ…ဟီး.. ဟိုဒကာမ မခင်လတ်ဘယ်သွားနေလဲ မသိဘူး။ ရေခပ်ခိုင်းထားတာ..ဘုန်းကြီးကို….ဟင်း….\nအရက်မူးလဲ တရားတွေ့ နိုင်သတဲ့\nဟဲ့ မိဗိုက်ရဲ့ ….. ဘုရားရှင်လက်ထက်မှာ အရက်သမားက နတ်ပြည်ရောက်တယ်ဆိုဒါလည်းရှိသးတယ်…။ ပေါ့သေးသေး မမှတ်နဲ့ …။ လေးကြီးကြီး…။ အဲဒါ ဘုရားရှင်ရဲ့ ယောက်ဖတော် ဆိုလားပဲဟာ………. ငါနာမယ်မေ့နေလို့…။ အဲဒေါ့ ကိုညီထွဋ် သီချင်းလား ဟိုဟာလေ……….” ဆက်သောက်………ဆက်သောက် နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက်….”\nအမှန်ပြောတာပါ…ကျွန်တော့်ဘ၀ရဲ့ အမှတ်တရနေ့တစ်နေ့ပါ။ ဟေ့ အူးပေ.ကြားသလား. အရက်မူးလဲ တရားတွေ့နိုင်သတဲ့..ဆိုတဲ့ ဦးဗိုက်ရဲ့စာလေးတွေ့ ပြီးဖတ်လိုက်တော့ ကျွန်တော် ထိမ်းကိုမရတော့ဘူး။ အတင်းရယ် မိသွားတယ်။ ရပ်လို့လဲ မရတော့ဘူး။ ဘေးကလူတွေက ကျွန်တော်ကိုကြည့်ကုန်ကြတယ်။ ကြည့်လဲရပ်ကိုမရတော့ဘူး။ပြန်ဖတ်မိ..ရယ်မိဖြစ်နေလို့ ဆိုင်ပြောင်းပြီးထိုင်ယူရတယ်။ တကယ် အမှတ်တရပါ။ ဘာရယ် မဟုတ်ပေမယ့် ရင်ထဲတော့ ပျော်သွားသလိုပဲ။…..\nအ၇က်ဆိုတာ စွန့်မှ ရတာပါ\nမနေ့ညက Chelsea နဲ့ Bayern Munich ပွဲနဲ့ ဂျာမဏီ ကို မထင်ဘဲ ရောက်သွားလို့ပါ ရှင့်။\nတီဗီကိုကြည့်မိချိန် အချိန်ပို ပထမပိုင်းမှာ Bayern Munich က တကဲ့ နာမည်ကြီး ဆရာကြီး ပယ်နတီလွဲ သွား တာကို ကြည့်မိပြီး ကွင်းထဲ က ပြန်မထွက်နိုင် ဖြစ်သွားတာ။\nBayern Munich က ဖိဖိစီးစီး ကစားနေပြီး ဂိုးတွေ ကပ်ကပ်လွဲ ခဲ့တာ အတော်အားရစရာပါဘဲ။\nနောက်ဆုံး ပယ်နတီသွင်းပွဲ မှာ Bayern Munich ဆရာ့ဆရာကြီး ရဲ့ တိုင်ထိဂိုး ကို ကြည့်ရတာ လှပတဲ့ ပန်းချီကား လေး တစ်ကွက်လိုပါဘဲ။\nအရသာအရှိ ဆုံး ကတော့ တစ်ချိန်လုံး ထီမထင် မျက်နှာပေးနဲ့ Bayern Munich ဂိုးသမား ရဲ့ ရှုံ့မဲ့မဲ့ အသွင်ပြောင်း မြင်ကွင်း ပါဘဲ။ :D\nလုံးနေတဲ့ ဘော်လုံး ဆိုတာ စိတ်မမှန်ဘူး ဆိုတာ မနေ့ညက ပွဲ သက်သေပါ။\nအမှန်တော့ အဲဒီ ဘော်လုံးပွဲ ကို ပြောဖို့ ထက် ဘော်လုံးပွဲ အပြီး Chelsea ကို အားပေးသူ လူကြီး တစ်ယောက် ရဲ့ အင်တာဗျူးက စကားတစ်ခွန်းပါဘဲ။\nသူကပြောတယ်။ Chelsea နိုင်မှာ သူသိပြီးသား တဲ့။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ “it is written” တဲ့။\nအဲဒီ “it is written” စကား က slumdog millionaire ရုပ်ရှင်မှာလဲ အရေးပါတဲ့ စာတန်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။\nသဘောက လောကမှာ ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာ တွေဟာ ကြိုပြီးလုပ်ထားပြီးသားပေါ့။\nအခု ဘော်လုံးပွဲကို ပြန်ဆက်ရရင် – ခြေစွမ်းမှာ Bayern Munich က အတော်သာပါတယ်။\nဘော်လုံး က သူတို့ ခြေထောက်ထဲမှာချည်းဘဲ။\nChelsea ကတော့ တစ်လှုပ်လှုပ် နဲ့ တက်လာရတာ လို့ ပြောတာဘဲ။\nဒီနှစ် အတွင်း တစ်ခြား ကစားပွဲ တွေ ရဲ့ တစ်နှစ်လုံး အမှတ်နဲ့ မှာ အဆင့်မမှီလို့ နောက်နှစ် ကို ဒီ UEFA Champions တောင် မဝင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်။\nBayern Munich က ပွဲပြီးကာနီး ကို တစ်ဂိုး စသွင်းပြီးသား ကို ဂိုးပြန်ပေးခဲ့ရတာ။\nအချိန်ပို မှာ ပယ်နတီ ရရက် နဲ့ ဂိုးမသွင်းနိုင်ခဲ့တာ။\nအပိုင်သွင်းနိုင်တဲ့ သူရဲ့ ဂိုးလွဲခဲ့တာ။\nတကယ်တော့ သူတို့ နိုင်သင့် ရက် နဲ့ Chelsea ကို ရှုံးခဲ့တာ။\nChelsea အသင်း ရှုံးလွန်းလို့ သူတို့ မန်နေဂျာ ကို ဖြုတ်ထားတာ။\nအမှန်တော့ ဒီလူ့ကြည့်ရတာလဲ ထူးပြီးတော်ပုံ မရပါဘူး။\nBayern Munich က လွဲလွန်းလို့သာ နိုင်ခဲ့တာထင်တာဘဲ။\nဒီလို Chelsea နိုင်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေမှာ အဲဒီယာယီမန်နေဂျာ အတွက် မန်နေဂျာ ဖြစ်စေဖို့ အခွင့်ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်ကြတယ်။\nအဲဒီလူ မန်နေဂျာဖြစ်ဖို့ အတွက် Chelsea နိုင်ရတာလား။\nဒါဟာ မန်နေဂျာဖြစ်ဖို့ ဒီအချိန်မှာ “it is written” လား။\nတွေးကြည့်ရင် ဘဝ မှာ တစ်ချို့ အကွေ့တွေဟာ စိတ်ဝင်စားစရာနော။\nကဲ – ရှည်တွားပြီ ကိုယ်တော်။\nဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တော့်ဟာကိုယ်တော် သာ အမူးပြေ ရှူဆေးလေး ရှူတော် မူလိုက်ပါတော့။\nPost နဲ့ မဆိုင်တာ မန့်မိလို့မူးသွားခဲ့ရင်လို့ ဆိုလိုတာပါ။\nPost နဲ့ ဆိုင်တာ ကို ပြောရရင်တော့\nဒီအကြောင်းက ဘယ်ကလာတယ် အသေအချာမသိ။\nလူတစ်ယောက်ကို အခန်းတစ်ခန်း ထဲ မှာ ထည့်ထားတယ်။\nအပြင်ကို ထွက် ဖို့ တံခါး ၄ ပေါက်ရှိတယ်။\nနံပါတ် (၁) တံခါးဝ မှာ ကျမ်းစာ ရှိတယ်။ အဲဒီက ထွက်ရင် ကျမ်းစာကို နင်းထွက် ရမယ်။\nနံပါတ် (၂) တံခါးဝ မှာ အသား ရှိတယ်။ အဲဒီက ထွက်ရင် အဲဒီ အသားကို စားရမယ်။\nနံပါတ် (၃) တံခါးဝ မှာ ညီမ ရှိတယ်။ အဲဒီက ထွက်ရင် ညီမကို စော်ကားသွားရမယ်။\nနံပါတ် (၄) တံခါးဝ မှာ အရက် ရှိတယ်။ အဲဒီက ထွက်ရင် အဲဒီ အရက်ကို သောက်ရမယ်။\nဒီတော့ သူက နံပါတ် (၄) တံခါး ကို ရွေးလိုက်တယ်။\nအပြစ်အကင်းဆုံးလို့ ထင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ဘူးလို့ ထင်တဲ့ အရက်ကို သောက်ခဲ့တယ်။\nအဲဒီနောက် သူဟာ ကျမ်းစာကို နင်းခဲ့တယ်။ အသားကိုလဲ စားခဲ့တယ်။ ညီမ ကိုလဲ စော်ကားမိသွားတယ်။\nဘာမှ မဖြစ်လောက်ဘူး ထင်ပေမဲ့ လူ့ရဲ့ အသိကို မထင်ဘဲ ဖျက်တတ်တဲ့ အရည် ရဲ့ သဘော ကို ပြတာ ထင်ပါရဲ့။\n(ကျေးဇူးပြု၍ ဒီ ပုံပြင်အပေါ် မှာ နောက်ပြောင်ခြင်း မလုပ်စေလိုပါ)\nကြုံမှ ရော်ဘတ်တို ဒီမက်တီယို အကြောင်းရေးချင်ရဲ့..\nတခါက အီတာလီယာ ဘောလုံးမှာ\nရော်ဘတ်တို ဘဂ္ဂီယို လို အလက်ဇ္ဇန်ဒျာ ဒယ်လ်ပီယာရို တို့လို\nဘောလုံးမှော်ဆြာလေးတွေ ခေတ်စားရဲ့. ….\nတချိန်တည်းမှာ ဒီချယ်လ်ဆီးမှာ ပဲနာမည်ကျော်ခဲ့တဲ့\nဂျီအို ဖရန်ကို ဇိုလာ (မာရာဇိုလာ လို့ ခေါ်တဲ့ မာရာဒိုနာ ကို ဆက်ခံသူ ဇိုလာ ကြီး)\nခေတ်ကောင်းခဲ့ဖူးရဲ့ …နောက်ထပ် နာမည်ကျော် ၂ယောက် ကတော့\n၀က်စ်ဟမ်းရဲ့ ကမ္ဘာကျော် လူညစ်ကြီး ပေါ်လိုဒီကာနီယို နဲ့ ပြင်သစ် အခြေစိုက်\nဖာဘရီဇို ရာဗင်နယ်လီ ဆိုတဲ့ လူဆိုးကြီး ပေါ်ခဲ့ရဲ့ဗျာ … ဒီမက်တီယိုကတော့\nခေတ်ပြိုင်ဖြစ်တဲ့ သူတို့အားလုံးကို မမှီခဲ့ ပြီး နောက်ပေါက်ဖြစ်လာမယ့်\nဘောလုံး ၀ိဇ္ဇာ ဖရန်ချက်စကို တော့တီ ဂိုးသွင်းစက် ခရစ်စတီယန် ဗီယာရီ နဲ့\nသူ့သူငယ်ချင်း ကောက်စား ဖိလစ်ပို အင်ဇာဂီ တို့ကို လည်း မမီပြန်ဘူး…။\nခေတ် ၂ခေတ်ရဲ့ တကယ့် စူပါစတားတွေကြားမှာ မြုပ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့သလို\nအသက် ၂၉-၃၀ မှာ ဒဏ်ရာကြောင့် နားခဲ့ရရှာတယ်ဗျာ …\nဒါပေသိ အဲ့သည့် တရုတ်ဖုန်းဂျီး ဟာ မခေတာတော့ သေချာရဲ့…\nအဲ့သည့် ဘဲတွေကြားမှာကို ရံခါ လက်ရွေးစဉ်ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး ..\nသူ နားသွားတဲ့ ၂၀၀၀ပြည့်နှစ်ဝန်းကျင်ကနေ ၁၂နှစ်ကြာတဲ့ အခု\nအချိန်ကြား သူဘာတွေလုပ် ဘယ်လိုတွေဖြတ်သန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ\nမီဒီယာတွေအတွက် တူးဖို့ဆွဖို့ လိုလာပြီ ဆိုပါတော့…\nရေမျက်နှာပြင်ပေါ် ခနပေါ်တက် ပူစီပေါင်းလား …\nအသံတိတ် လုပ်ကြံတတ်သူလား ဆိုတာကတော့ …..\nကျစ်ဆံမီး လေး နဲ့ ရော်ဘတ်တို ဘဂ္ဂီယို ကလွဲရင် ကျန်သူတွေ ကို ဖွဲ နဲ့ ဆန်ကွဲ ပါအေ။ lol .. :D\nဒေါ်ခင်လတ်ရေ.. ဆူး သာဆိုရင် အသားတုံးကိုယူပြီး သွားလိုက်မယ်။\nအရက်သောက်လို့ အသည်းခြောက်ပြီး အစောချင် စောလိမ့်မယ်။\nအသားစားပြီး အသက်ရှင်မယ်။ သို့တည်းမဟုတ်.. အသားစားပြီးသေမယ် ဆိုရင်တောင် ဗိုက်ဆာ ပြီး မသေရဘူး။ အသည်းခြောက်တယ် ဆိုလည်း အသည်းခြောက်သေတဲ့ လူက သေခါနီးလေ တစ်ကိုယ်လုံး ရောင်ကိုင်းဖောတက်လာပြီး ဒွာရပေါက်တွေက သွေးတွေ သွန်ပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရေရအုန်းမယ်။ ဝေဒနာ ခံစားမှု ကြာရှည်အုန်းမယ်။\nအသားစားလို့ သေလို့ အဆိပ်တက်သေလည်း စားသေပေါ့.. ဝေဒနာ ခံစားရချိန်တိုမယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ..\nဒါကြောင့်.. ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်တာမှားရင်.. သံသရာတခုလုံးမှောက်တယ်လို့ဆိုကြတယ်..\nဆိုတော့.. ကျမ်းစာမှာပါတဲ့အတုိင်း.. အဲဒီလူဟာ.. ဘ၀တခုလုံးလုပ်မှာပဲ..\nသူဟာ.. သူယုံကြည်တဲ့..(ဒါမှမဟုတ်) မယုံကြည်တဲ့.. ကျမ်းစာကို.. နင်းမယ်ဆုံးဖြတ်ရင်.. အခြေအနေတွေအကုန်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်..\nအခုပြောတဲ့ တခါးထွက်ပေါက်၎ခုမှာ.. အဲဒါတွေချထားတယ်ဆိုတာ.. အရက်သောက်ပြီး.. အဲဒီသောက်တဲ့သူအကုန်လုပ်သွားတယ်ဆိုတာ.. အဲဒီလူလိမ်ပြောတာ…\n(ကျေးဇူးပြု၍ အခုပြောတာတွေအပေါ်.. အတည်မယူစေချင်ပါ…)\n“”သစ္စာလေးပါးစည်းက သိတာရယ်။ ပယ်တာရယ်။ ဆိုက်တာရယ် ဟာ တပြိုင်နက်ဖြစ်တာပဲ။ ဒါကြောင့်\nps.သူကြီးပြောတော့ အတည်မယူစေချင်ပါဆို။ယူရင်နော့ ခက်ပီ။ရေးတုန်း ရေးပြီးတော့\nဥူးဗိုက်တို့များလှူစရာရှားလို့ ဘုရားကို အရက်လှူမယ်ဆိုပဲ ..ဟိဟိ နောက်ထှာနော် …\nဒီ ရုပ်ကြီးလား တကယ်ပြတ်မှာ .. သရေအရှုံးတောင်ပေးလောင်းလိုက်အုံးမယ် .. :D


နေပြည်တော်တဝိုက် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း တစ်ချို့ကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ညွှန်ကြားထား\nနေပြည်တော် ဒက္ခိဏသီရိ၊ ဇဗ္မူသီရိ နဲ့ ဥတ္တရသီရိမြို့နယ် အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း ၃၀ ကျော် ကို ဖေဖေါ်ဝါရီလ ၅ ရက်နေ့ နောက်ဆုံးထားဖျက်သိမ်းပေးဖို့ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်တွေက နှုတ်မိန့်နဲ့ ညွှန်ကြားထားပြီး ငါးရက်အတွင်း မဖျက်သိမ်းတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းတွေကို သစ်တောဥပဒေ၊ လယ်ယာမြေ ဥပဒေတွေနဲ့ တရားစွဲသွားမယ်လို့ သိရပါတယ်။\nအစိုးရရုံးစိုက်တဲ့ နေပြည်တော်မြို့ကို လေယာဉ်ပေါ်က မြင်ရပုံ\nတရားဝင်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၅ ကျောင်းနဲ့ တရားမဝင်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၂၆ ကျောင်းတို့ကို ဖျက်ပေးဖို့ အဲဒီကျောင်းတွေမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ သံဃာတော်တွေကို လယ်ဝေးမြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ ဇန်နဝါရီလ ၃၁ ရက်နေ့က သစ်တောဌာန၊ လယ်/ဆည်ဌာန၊ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ သာသနာရေးနဲ့ သံဃာ့နာယက အဖွဲ့တာဝန်ရှိသူတွေက ခေါ်ယူတွေ့ဆုံ ပြောဆိုတာဖြစ်တယ်လို့ ဆရာတော်တွေက မိန့်ပါတယ်။\nအခု သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်တွေက ဖယ်ရှားဖျက်သိမ်းခိုင်းနေတဲ့ ဇဗ္မူသီရိ၊ ဒက္ဒိဏသီရိနဲ့ ဥတ္တရသီရိမြို့နယ် အတွင်းက ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေရဲ့ အနီးအနားမှာ ပြီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁ ရက်နေ့တုန်းကလည်း သက်ဆိုင်ရာအာဏာပိုင်တွေက သစ်တောနယ်မြေကျူးကျော်ဆိုပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ချို့ကို မီးရှို့ခဲ့တဲ့ဖြစ်ရပ်တွေရှိခဲ့တယ်လို့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေရဲ့ မိန့်ကြားချက်အရ သိရပါတယ်။\nနေရပ်- Nay Pyi Daw\nFeb 08, 2013 02:47 PM\nဗလီတွေကျတော့ အလှကြည့်ထားတာလား။ ငွေရလို့နေမှာပေါ့။ သာသနာတော်သန့်ရှင်းရေးဆိုရင် ဘီအက်စ်အိုင်တွေဘာလုပ်နေလဲ။\nFeb 07, 2013 08:42 AM\nမိုက်ရိုင်းလွန်းပါသည်။ မိမိသည် မည်သည့်နိုင်ငံ/လူမျိုးမှပေါက်ဖွား၍ မည်သည့်ဘာသာ ကိုးကွယ်သည်ကို ပြန်လည်စဉ်း စားကြည့်စေချင်ပါသည်\nFeb 06, 2013 11:26 AM\nKappiya OO Min\nStupid government .You are killing your own kids after giving birth them.It is better to know how to stop the pregnancy than to kill. You should not let people build those monasteries.Were you blind or lost conscious when people built the monasteries? Not 1,2,3... 26 monasteries!I do not think you guys are taking care the country and the people. You should know what you are doing .\nFeb 05, 2013 08:24 PM\nIt is the sorrow for Buddhism.\nFeb 05, 2013 05:16 AM


အက်ဆစ်ဆိုတဲ့လူ အတွေးအမြင်ကို အရင်တုန်းကသဘောကြတယ်။ ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတော့ လက်ရှိအတိုက်အခံအင်အားစုတွေကို အားမလိုအားမရဖြစ်နေတာကိုထောက်ပြတဲ့အနေလို့ မြင်မိတယ်။ လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်လာအောင် လှုံ့ ဆော်ပေးတယ်ထင်လို့ အားပေးမိတယ်။ ဒေါက်တာလွဏ်းဆွေ ဘလော့ဂ်မှာဆိုတော့။ အက်ဆစ်ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါကို ဘုန်းကျော်ဘလော့ဂ်မှာတင်ကြည့်ပါလား။ ဘယ်သူမှ ဂရုတစိုက်နဲ့ဝေဖန်လေကန်မှာမဟုတ်ဘူး။\nNLD ကို အားမရဘူး။ ဒေါ်စုဦးဆောင်မှု မပြတ်သားဘူး။ ပြည်ပအတိုက်အခံဘာညာဖြစ်တယ်။ ပြောရင်တော မဆုံးတော့ပါဘူး။ ကျနော်လည်း ဝေဖန်ရေးဆရာတော့မဟုတ်ဘူး။ ပြည်တွင်းက ကလူဟာ ပြည်တွင်းအကြောင်းကိုသိနိုင်မယ်။ ပြည်ပက လူလည်းပြည်ပအတိုက်အခံကြောင်းကို သိမယ်။ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ်ပဲ။ အက်ဆစ်ကလည်း အက်ဆစ်အကြောင်းပဲသိမယ်။\nနောက်ဆုံးအနေနဲ့ အက်ဆစ်ကတော့ ဒေါက်တာလွဏ်းဆွေဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ဘလော့ဂ်မှာ သူကြိုက်သလိုတွေး၊ ရေး၊ လုပ်တာကို ကျနော်က အားအားယားယားဒီလိုပြန်ရေးမိတော့ ကျနော့်အပြစ်ပဲဖြစ်တာပေါ့။ ဒါနောက်ဆုံးပါပဲ အက်ဆစ်ကို စကားယှဉ်ပြောရတာမောပါပြီ။ အက်ဆစ်က ရန်သူ့လူပဲဖြစ်ပါတော့တယ်။ ကိုယ့်အမြင်ကို နာမည်ဝှက်နဲ့ ရေးတာကြောက်စရာလားဗျာ။\nကျနော်တော့ နောက်တစ်ခါ အက်ဆစ်ဆိုတဲ့လူရေးတဲ့ဆောင်းပါကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ဖတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း။\nရေးသားသူ - ဘုန်းကျော် at Sunday, September 26, 2010\nဘုန်းကျော်(လူ့ဘောင်ချစ်) နဲ့ kyawhtin\nနအဖလူလို့ စွပ်စွဲပြီး ကျောင်းသားအချင်းချင်း သတ်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းအမှားကို သင်ခန်းစာယူသင့်တယ်။ စိတ်တိုင်းမကျတာနဲ့ ဘာလို့ စွပ်စွဲတာတွေ .. တံဆိပ်တပ်တာတွေ လုပ်ချင်ရတာလဲ? ဒီဆောင်းပါးရှင် အက်ဆစ်ဟာ ဦးလွမ်းဆွေ ဟုတ်မဟုတ် ထည့်ပြီး စဉ်းစားဖို့မလိုဘူး။ အဓိကအရေးကြီးတာက အဲဒီဆောင်းပါးထဲက အကြောင်းအရာတွေဟာ မှန်လားမှား လားဆိုတာပဲ စဉ်းစားရမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့က လေးတွေမှ မဟုတ်တာ ကိုယ်ပိုင်ဥာဏ်နဲ့ စဉ်းစားပေါ့။ မှန်ကန်မှုတွေရှိနေရင် အမြင်မတူပေမယ့် သဘောထားကြီးစွာနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါ။ မမှန်ကန်ဘူးလို့ ယူဆနေရင် အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့်ရှင်းပြပါ။ ကော်မန့်မှာ ရေးရတာ မထိရောက်ဘူးလို့ ယူဆရင် ချေပတဲ့ ဆောင်းပါးရေးပြီး ဦးလွမ်းဆွေကို တင်ခိုင်းလို့ရပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာ အက်ဆစ်နဲ့ တန်းတူ အခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ။ အဲလို အခွင့်အရေး တန်းတူဖြစ်နေတာကို မကျေနပ်ဘူးလား? ခင်ဗျားတို့ပြောတော့ ဒီမိုကရေစီလိုချင်တယ်ဆို? လုပ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ စိတ်ဓါတ်က စစ်အဏာရှင်ပုံစံတွေပဲ။ သေသေခြာခြာစဉ်းစားပါ. . . ခင်ဗျားတို့ တကယ်လိုချင်နေတာ စစ်အဏာရှင်စံနစ်ပါဗျာ။\nကလေးလိုလို ခွေးလိုလိုနှင့် . . လူကြီးမပီသသူများကို တိုက်ခိုက်နေသည့်


ဝေ(စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်): အငွေ့ပြန် ပင်လယ်\nစာရေးကြီး တစ်ယောက်တည်းလား။ ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ။ ကြိုဆိုပါတယ်။\nခုလို ကျွန်တော့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ' ဂွတ်မောနင်း ' ဆိုပြီးနာမည်တွင်ခဲ့ရတာ၊ လူစည်ကားလာရတာ၊ စာရေးကြီးတို့လို ဖောက်သည်တွေက ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့၊ အားပေးခဲ့ကြလို့ပါ။\nကျွန်တော်က ဆိုင်ရှင်ပီပီ ဘယ်လောက်ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ လာသမျှလူတိုင်းကို ' ဂွတ်မောနင်း 'လို့ နှုတ်ဆက်တတ်ပေမယ့် ဆိုင်းဘုတ်တောင် တင်မထားခဲ့တဲ့ဆိုင်လေးကို ဖောက်သည်တွေက ' ဂွတ်မောနင်း ' လို့ အမည်မတွင်စေခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဆိုင်လေး အမည်နာမ ပညတ်တစ်ခုတောင် စွဲခဲ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။\nပြီးတော့ ချောင်ကျကျရပ်ကွက်ထဲက မြေကွက်လပ်ပေါ်မှာ တဲထိုးပြီးဖွင့်ရတဲ့ ပေစုတ်စုတ် ဆိုင်လေးကို ဖောက်သည်တွေကသာ အားမပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည်ကို ဘယ်လောက်ကောင်းအောင် စေတနာနဲ့ဖျော်ဖျော် လူသိများစည်ကားခဲ့မယ် မထင်ပါဘူး။\nစာရေးကြီးတို့လို ဖောက်သည်ကောင်းတွေရဲ့ နှုတ်၏စောင်မခြင်းကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ခပ်မွဲမွဲဆိုင်ကလေးက ' ဂွတ်မောနင်း ' ဆိုပြီး နာမည်လည်းတွင်၊ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကြောင်း၊ ဆိုင်ရှင်ဖော်ရွေကြောင်းလည်း သတင်းမွှေးခဲ့ရတာပါ။\n‘ဒါကြောင့်လည်း ကိုယ့်ကျေးဇူးရှင်ဖောက်သည်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လို့ မနက်စာကို လက်ဖက်ရည်နဲ့တွဲစားလို့ရမယ့် ပလာတာ၊ စမူဆာ၊ အီကြာကွေးတို့ကိုပါ တွဲရောင်းပေးတာပါ။ မုန့်ဟင်းခါးနဲ့အသုတ်စုံကိုလည်း မိန်းမကိုတပိုင်တနိုင်လေး လုပ်ရောင်းပေးဖို့ ပြောထားသေးတယ်။\nမြေကွက်လပ်က ခပ်ကျယ်ကျယ်၊ သစ်ပင်ရိပ်ကလည်းကောင်းတော့ အေးအေးလူလူ ထိုင်စကားပြောချင်၊ စာဖတ်ချင်တဲ့သူတွေလည်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စားစရာလေးပါ စုံစုံလင်လင်ရတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။\nသြော် .ဒီမြေကွက်လား။ ယောက်ဖပိုင်တဲ့မြေပါဗျာ။\nကျွန်တော် မိန်းမရကာစ အလုပ်မရှိဘဲယောင်ချာချာဖြစ်နေတော့ ယောက်ဖက သူအကြွေးနဲ့သိမ်းထားရတဲ့ မြေကွက်လေးရှိတယ်။ နေရာအကွက်အကွင်းကတော့ သိတ်မကောင်းဘူး။ စီးပွားရေးလုပ်လို့လည်း မဖြစ်လောက်ဘူး။ လူနေရုံလောက်တော့ဖြစ်တယ်။ လင်မယားနှစ်ယောက် တည်းဆိုတော့ နေဖြစ်ရုံတဲလေးထိုးပြီး သွားနေချင်နေပေါ့ကွာ..ဆိုတာနဲ့၊ နေစရာရှိပြီးရော၊ နောက်မှ အလုပ်ရှာမယ် စဉ်းစားပြီး ရောက်လာခဲ့တာ။\nလူပျိုတုန်းကတော့ အစ်မနား ကပ်နေရတာ အကြောင်းလားဗျာ။ မိဘမရှိတော့တဲ့ ဒီမောင်တစ်ယောက်ကို အစ်မကလည်း ပစ်မထားရက်မှန်း ယောက်ဖကနားလည်ရှာပါတယ်။\nဒါပေမယ့် မိန်းမရလာတော့ အစ်မအိမ်မှာ ကြာကြာနေလို့ မကောင်းတော့ဘူး။ သမီးယောက်မချင်းကလည်း ကြာလာတော့ ဟိုချိတ်ဒီချိတ်နဲ့ ငြိချင်လာတယ်။ အစ်မကလည်း မောင်ကိုသာ ကြည်ဖြူ မှာပေါ့။ ယောက်မနဲ့တော့ ရေရှည်မှာ ကြာကြာဘယ်အစေးကပ်မှာလဲ။\nဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီမှာလာနေပြီး ဆိုင်လေးဖွင့်ကြည့်တာ။\nယောက်ဖကတော့ အောင်မြင်တဲ့စီးပွားရေးသမားပီပီ မြို့ထဲကနေရာကောင်းတွေမှာ သူ့လုပ်ငန်းတွေ အများကြီးပါ။ ဒီလိုချောင်ဂလောင်ထဲကမြေကတော့ ဘာစီးပွားမှလုပ်မရလို့လည်း ဒီတိုင်းပစ်ထားတာကြာလှပေါ့။ သူ့ဖောက်သည်တစ်ယောက် အကြွေးမပေးနိုင်ဘဲ မြေကွက် ထိုးအပ်သွားလို့သာ ယူထားရရှာတာ။ အစ်မကလည်း ကျွန်တော့်ကိုအပြီးပေးမယ့်ပုံမျိုး ပြောပါတယ်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ။ ယောက်ဖကျေးဇူးကြောင့် ဒီနေရာလေးမှာ အခြေချခွင့်ရပြီး၊ တစ်ဝမ်းတစ်ခါး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ဖြစ်မြောက်လာတာလည်း အားပေးကြတဲ့ စာရေးကြီးတို့လို ဖောက်သည်တွေကြောင့်ပါ။\nကြွပါ ကြွပါ စာရေးကြီးခင်ဗျာ။ ဂွတ်အားဖတားနွန်းပါ။\nဟာ...သူဌေးလို့တော့ မခေါ်ပါနဲ့ဗျာ။ မဟုတ်ရပါဘူး။\nဆိုင်လေး ရောင်းကောင်းလာရတာ စာရေးကြီးတို့လို ဖောက်သည်ကောင်းတွေ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝကို ကျွန်တော်မမေ့ပါဘူး။ လက်ဖက်ရည်လည်း ကိုယ်တိုင်ဖျော်တုန်းပါပဲ။ စားပွဲလည်း အားရင်ဝင်ထိုးတုန်းပါ။\nမိန်းမကတော့ ကောင်တာပဲထိုင်နိုင်တော့တယ်လေ။ အသုပ်တွေ၊ မုန့်ဟင်းခါးတွေတော့ လူငှားနဲ့ပဲ လုပ်ရတော့တာပေါ့။\nဟုတ်ကဲ့။ မုန့်တွေတော့ တော်တော်စုံစုံလင်လင် လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ စားသုံးသူတွေရဲ့ တောင်းဆိုမှု၊ အားပေးမှုတွေကြောင့်ပေါ့ဗျာ။\nဆိတ်စွပ်တို့ နံပြားတို့ပါ ရောင်းပေးပါတယ်။ လက်ဖက်သုပ်၊ ဂျင်းသုပ်၊ ထမင်းဖြူရောပေါ့။\nဒီနေရာလေးက ချောင်ကျပေမယ့် သစ်ရိပ်လေးကောင်းတော့ နေ့လည်ပိုင်းရော၊ ညနေပိုင်းပါ ဆက်ထိုင်ချင်တဲ့သူတွေရှိတာနဲ့ ညနေစောင်းထိ ဆက်ဖွင့်ဖြစ်တယ်လေ။\nကျွန်တော် တော်လို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဝိုင်းဝန်းဖေးမ အားပေးကြတဲ့သူတွေကြောင့်ပါ။\nပေးရတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့တန်အောင်လို့ စေတနာပါပါ ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ရောင်းချပေးပါတယ်။ ကိုယ့်ဆိုင်က မြို့အစွန်ချောင်ကျကျဆိုတော့ မြို့ထဲကဆိုင်တွေထက် ဈေးသက်သာပြီး စားကောင်းမှလည်း တကူးတကလာအားပေးတဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးတုန့်ပြန်ရာရောက်မှာ မဟုတ်လား။\nဟော စာရေးကြီးပါလား။ ဂွတ်အီးဗနင်းပါဗျာ။\nသြော် ဟုတ်ကဲ့။ ဒီလို မိတ်ဆွေတွေ ကျွေးမွေးစရာရှိတိုင်း ကျွန်တော့်ဆိုင်လေးကို အားပေးဖို့ သတိတရခေါ်လာတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nစဉ်ဆက်မပြတ်အားေးပးတဲ့ ဖောက်သည်တွေကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ဆိုင်လေးရှင်သန်နေရတာပါ။ ခုဆို ညဖက်ပါထိုင်ချင်တဲ့သူ ရှိလာတော့လည်း ညဖက်ပါဖွင့်ပေးရတယ်လေ။\nဖောက်သည်တွေက နေ့ရောညပါအားပေးနေတော့ အဖျော်ဆရာတစ်ယောက်တော့ ခေါ်ထားရတာပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်က ဘဝမမေ့ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ဝင်ဖျော်တုန်း၊ စားပွဲလည်း ဝင်ထိုးတုန်းပါ။\nမိန်းမကတော့ သမီးလေးမွေးပြီးကတည်းက ကောင်တာတောင်မထိုင်နိုင်တော့ပါဘူး။ သမီးကျောင်းပို့ကျောင်း ကြိုကိစ္စရယ်၊ ဆိုင်အတွက် ဈေးဝယ်ရတာနဲ့တင် ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းရတယ်ကို မရှိပါဘူးလေ။\nဟာ ကားဝယ်စီးနိုင်တဲ့အခြေအနေ မရှိသေးပါဘူး စာရေးကြီးရယ်။ အဲလောက်လည်း အထင်မကြီးပါနဲ့။ ဒီမြေလေးကို ယောက်ဖဆီကဝယ်နိုင်အောင် ပိုက်ဆံစုနေရတာပါဗျာ။\nဟုတ်ကဲ့။ မိတ်ဆွေတွေကလည်း ပြောပါတယ်။ မြို့အစွန်ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်ဆိုင်လေး အလုပ်တော်တော်ဖြစ်လာတော့ ဒီနားတစ်ဝိုက်ကမြေဈေးတောင် နည်းနည်းတက်လာသလိုပဲတဲ့။\nယောက်ဖက သူမလိုချင်လို့မှ ပစ်ထားတဲ့မြေပါ။ ဈေးတော့မတင်လောက်ပါဘူး။\nဟုတ်တော့ဟုတ်တယ်။ ကမ္ဘာ့စီးပွားပျက်ကပ်ဂယက်နဲ့ သူဌေးတွေက သူတို့စီးပွားအခံတွေ သိပ်အလုပ်မဖြစ်တော့ ဘယ်သူအလုပ်ဖြစ်သလဲ လိုက်ကြည့်နေတာ။ အလုပ်ဖြစ်တဲ့ သူများစီးပွားတွေဖက် မျက်စေ့ကျနေတာဆိုတော့ ယောက်ဖမြေကွက်လည်း မျက်စောင်းထိုးချင်ထိုးနေမှာပဲ။\nကိစ္စမရှိပါဘူး။ အစ်မတစ်ယောက်လုံးလည်း ရှိနေတာပဲ။ သူစိမ်းမှမဟုတ်တာ။ ဈေးပိုပေးတဲ့သူ ကိုတော့ ယောက်ဖကျော်ပြီး မရောင်းလောက်ပါဘူး။\nကျွန်တော်ကလည်း ယောက်ဖကျေးဇူးတွေရှိထားတော့ သူအြေ<ွကးနဲ့သိမ်းထားတဲ့ အရင်းဈေးထက် ပိုပိုသာသာပေးပြီး ဝယ်ရမှာပေါ့။\nကျေးဇူးတွေရှိပါတယ်ဗျာ။ ဒီလိုဆိုင်လေးနဲ့ လူတစ်လုံးသူတစ်လုံးဖြစ်လာရတာ။ ယောက်ဖရော..၊ စားသုံးသူတွေရော...။\nဟယ် စာရေးကြီး။ မျက်စေ့လည်လာတာလား။ မတွေ့တာတောင် ကြာလှပြီနော်။ နေတော့ကောင်းတယ်မဟုတ်လား။\nညဖက်ဆို ကျွန်တော့်ဆိုင်က နည်းနည်းမှောင်တယ်ဗျာ။\nမလာတာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခုလိုရောက်လာရင်ပဲ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာလှပါပြီ။ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေဆိုတော့ ဘယ်မေ့မှာလဲဗျာ။ ကိုယ့်ကျေးဇူးရှင်တွေပဲ။\nကျွန်တော့်ဆိုင်လေး ' ဂွတ်မောနင်း ' ဆိုပြီးအမည်တွင်ခဲ့တာ၊ မနက်ပိုင်းလေးတင်ရောင်းရာကနေ နေ့လည်၊ ညနေနဲ့ ညအထိ တဖြည်းဖြည်းတိုးချဲ့လာနိုင်အောင် အားပေးခဲ့ကြတာ၊ စာရေးကြီးတို့လို ဖောက်သည်ကောင်းတွေကြောင့်ပါ။\nစိတ်မကောင်းတော့ မဖြစ်ပါနဲ့ စာရေးကြီးရယ်။\nချစ်ကောင်းသီချင်းလေးထဲကလိုပေါ့။ ' အားကြီးတဲ့သူတွေသာ အသက်ရှင်...၊ အားနည်းတဲ့သူ မရှင်နိုင်ဘူး..' ဆိုသလိုဘဲလေ။\nလောကမှာ ငွေအင်အားကြီးတဲ့သူတွေသာ အလုပ်ဖြစ်တဲ့စီးပွားရေးမှန်သမျှကို အုပ်စိုးပိုင်ဆိုင်ကုန်ကြတာပါပဲ။ သူတို့က ဝင်ငွေအလျော့မခံနိုင်တော့ လက်ရှိစီးပွားရေးသိတ်မကောင်းတာနဲ့ သူများဖြစ်နေ တဲ့အလုပ်ကလေးကို ငွေနဲ့ဖိပြီးလက်ဝါးကြီးအုပ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။\nကျွန်တော်က ဘဝမမေ့ပါဘူး။ အစကတည်းက ကိုယ်တိုင်ဖျော်၊ ကိုယ်တိုင်စားပွဲထိုးခဲ့ရတဲ့ ဆိုင်လေးဆိုတော့ ခုလို ဒုံရင်းပြန်ဖြစ်သွားတော့လည်း ရောက်လာသလောက် စားသုံးသူလေးကိုပဲ ကိုယ်တိုင်ဖျော်ရောင်းနေတာပေါ့ဗျာ။ စားလောက်သောက်လောက်တော့ရှိပါတယ်။\nရပါတယ်ဗျာ။ စာရေးကြီးတို့မလာဖြစ်တာလည်း ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ခေတ်ကလည်း ပကာသနခေတ်ဖြစ်နေတာကိုး။\nလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆိုလည်း မနက်ပိုင်းထက် ညပိုင်းကို ဘော်လုံးပွဲပြနိုင်တဲ့ဆိုင်မှ လူပိုဝင်တာကိုး။\nအို...စာရေးကြီးကို အပြစ်မပြောပါဘူး။ ဟုတ်တာပေါ့။ စာရေးကြီးလစာနဲ့ တစ်နေ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဘယ်နှစ်ခါထိုင်နိုင်ပါ့မလဲ။\nတစ်ခါပဲထိုင်နိုင်ရင် ဘော်လုံးပွဲလေးပါ ကြည့်လို့ရမယ့်ဆိုင်ရွေးမှာပေါ့။ သဘာဝကျပါတယ်ဗျာ။\nကျွန်တော်က မြဝတီလေး မြန်မာ့အသံလေးသာပြနိုင်တဲ့ ရိုးရိုးတီဗွီလေးပဲ ရှိတာကိုး။\nခေတ်ရေစီးကြောင်းက ဖိုက်မူဗွီကနေ မြစ်ကြောင်းပြောင်းလာတာ ခုဆို တာတာတို့ စကိုင်းနက်တို့တောင် ရောက်ကုန်ကြပြီ။ကျွန်တော့်လိုဆိုင်လေးက ဘယ်အမှီလိုက်နိုင်ပါ့မလဲဗျာ။\nဟုတ်တယ်။ ဒီဖက်ပြောင်းလာပြီးကတည်းက အရောင်းအဝယ်မကောင်းတော့တာ။ အစတုန်းကတော့ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေထဲက အမာခံတချို့လိုက်လာကြသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ ဟိုဖက်ဆိုင်က လူထုကြားထဲ တစိမ့်စိမ့်နစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ လောင်းကစားဝါသနာအိုးတွေ အကြိုက် ဘော်လုံးပွဲပြ ဖို့ ဂြိုလ်တုစလောင်းတွေလည်းတပ်ပေးရော၊ တဖြေးဖြေး ဟိုဖက်ရောက်သွားတာပါပဲ။\nစာရေးကြီးတို့လို အမာခံဖောက်သည်တစ်ချို့ဘဲ ဖျောက်ဆိပ်သဘောမျိုး ဟိုဖက်သွားလိုက် ဒီဖက်လာလိုက်နဲ့ အားပေးကြတာ။\nတချို့ကလည်း ကျွန်တော့်ဆိုင်နေရာမှာ ခမ်းခမ်းနားနားဆိုင်ကြီး ဆောက်နေ၊ ပြင်ဆင်နေတာကို ကျွန်တော့်ဆိုင် တိုးချဲ့နေပြီထင်ပြီး\nမုဒိတာတွေ ပွားနေကြတာတဲ့။ ဟိုဖက်လမ်းမှာ ကျွန်တော် ဆိုင်ပြောင်းဖွင့်ထားမှန်း တော်တော်နဲ့မသိကြဘူး။\nသိလာတော့လည်း ခမ်းခမ်းနားနားဆိုင်ကြီးမှာ စမတ်ကျကျထိုင်ချင်မှာပေါ့။\nလက်ဖက်ရည်ရော အစားအသောက်ရော အရသာကတော့ ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို မမီဘူးလို့ပြောတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် လူဆိုတာကလည်း ခက်သားလားဗျာ။\nပလတ်စတစ်ခုံ အဟောင်းလေးတွေထက်စာရင် ကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့် လေးခန်းတွဲတိုက်ကြီးထဲက ဆိုဖာခုံတွေပေါ်မှာ ဘော်လုံးပွဲကို လက်မငါးဆယ်ကျော် တီဗွီကြီးနဲ့ကြည့်ရမှာလေ။ လျှာပေါ်က အရသာထက် မျက်စေ့ပသာဒက ပိုစွဲဆောင်နေတာကိုး။\nစလောင်းတပ်ဖို့ဆိုတာကလည်းဗျာ။ ကျွန်တော်က စေတနာကိုသာ ရေဒါဖွင့်ပြီးဖြန့်ကျက်ထားနိုင်တာ။ အသပြာကတော့ မရှိပါဘူး။\nမြေဝယ်ဖို့ စုထားတဲ့ငွေလား။ ဒီဆိုင်ခန်းလေး စပေါ်တင်လိုက်ရတာ ကုန်ပြီကောဗျာ။\nပင်လယ်ရေဆိုတာကလည်း ခပ်မကုန်အောင် ကျယ်ပြောတယ်ဆိုပေမယ့် နေရှိန်ပြင်းရင် အငွေ့ပြန်တတ်တဲ့သဘောကတော့ နိယာမပဲကိုးဗျ။ အခိုးအငွေ့ဆိုတာကလည်း အမြင့်သာတက်ချင်တာလေ။\nကိုယ်ခပ်လိုက်တဲ့ ခွက်ထဲကရေက အငွေ့ပြန်သွားလို့ ခပ်သလောက်ရေမပါတော့လည်း ကျွန်တော်တို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေက အငွေ့ပြန်တတ်တဲ့ပင်လယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေရုံပဲပေါ့ဗျာ။\nဟုတ်ကဲ့ ပြန်တော့မယ်လား။ ခုလို သတိတရ ရောက်လာဖော်ရတဲ့ စာရေးကြီးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးရှိပါတယ်ဗျာ။ ကျေးဇူးရှိပါတယ်။\nဂွတ်နိုက်နော် စာရေးကြီး ဂွတ်နိုက်။\nသြော် ဒါလား။ ခင်ဗျား မအံ့သြနဲ့ စာရေးကြီးရေ။ ယောက်ဖက ဈေးပိုပေးနိုင်တဲ့သူကို ရောင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးဗျို့။\nသူကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကိုဖယ်ခိုင်းပြီး ဆိုင်ထဖွင့်လိုက်တာ။\nအစ်မရင်းခေါက်ခေါက်ကလည်း ယောကျာ်းကိုတားဖို့နေနေသာသာ ယောက်မကို ဆိုင်ကယ်တကြွကြွနဲ့မို့ ကြည့်မရလို့တဲ့လေ။\nမောင်ကိုတော့ ခေါ်ရှာပါတယ်။ သူ့ဆိုင်မှာ အချိန်မရွေး မန်နေဂျာလာလုပ်လှည့်ပါတဲ့။\nဝေ (စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်) September, 2011...Beauty Magazine\nအမ်တီအန်5December 2011 at 00:33\nမနက်၊ နေ့လည်၊ ညနဲ့ ဘ၀ကို ပုံဖော်သွားတာ ပညာသားပါတယ်။ စာရေးကြီးလည်း မနက်လက်ဖက်ရည်တောင် အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေရတဲ့ တကယ့် ခေတ်ကျပ်ကြီးပါ မမဝေရေ...။ ခေတ်ကိုက သမာအာဇီဝတွေ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကိုး...။\nblackroze5December 2011 at 02:41\nစံပယ်ချို6December 2011 at 05:17\nချော(အစိမ်းရောင်လွင်ပြင်)6December 2011 at 08:34\nအမျိုးချင်းချင်း လုပ်ရက်တာကို ပိုစိတ်နာမိတယ်.\nဟုတ်တယ် နော် တစ်ချို့လူတွေအတွက်တော့ ပင်လယ်ဟာ အငွေ့ပျံရုံမျှမက ခြောက်ခမ်းတဲ့ထိတောင် ဖြစ်တတ်ပါတယ်.\nUnknown 11 December 2011 at 19:09\nနောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်သွားတယ် ဆရာမအမရေ...\nတနေ့တာလှုပ်ရှားမှုလေးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းမြင်အောင် ရေးသွားတာရယ်... လူတချို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ တချို့လူတွေရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်အောက်မှာ ပျက်စီးသွားတာတွေရယ်... အရမ်းကိုကောင်းတဲ့ ၀တ္ထုလေးပါပဲဗျာ။


Virtuagirl (Stripper) ဆော့ဖျဝဲ. Free striptease shows.\nသင့်ရဲ့လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအလိုဆန္ဒကျေနပ်အောင်လုပ်ဖို့ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်တည်ဆောက်ထူးခြားတဲ့ဆော့ဝဲဖြစ်ပါသည်. ဒါဟာသင့်ရဲ့ Desktop ပေါ်မှာအလွန်ပူပြင်းရဲ့ Virtual မော်ဒယ်များထောင်ပေါင်းများစွာ၏တွန်းအားပေးနိုင်မယ့်အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်. အဆိုပါမိန်းကလေးငယ်သင်တို့အဘို့အခုန်များနှင့်အဝတ်တန်ဆာကိုချွတ်ပါလိမ့်မယ်, သင့်အိမ်ကကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်ရာအရပျဖြစ်ပျက်၏တဦးတည်းကြောင်းကိုသေချာစေပါသွားကြသည်. သငျသညျကို virtual မိန်းကလေးများထောင်ပေါင်းများစွာ၏ Viagra မဆိုကြင်နာထက်ပိုမိုထိရောက်သောင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိခြင်းတွေ့ပါလိမ့်မယ်. ဒေါင်းလုပ် သင့်ရဲ့ PC ကိုဤထူးခြားသောကွန်ပျူတာဆော့ဖ်ဝဲ / Mac နှင့်သင့်ကိုယ်ပိုင်ချွတ်ကလပ်သို့လှည့်.\nအများအပြားသာမန် Desktop ပေါ်မှာ themes များနှင့်မတူဘဲ, Stripper 4K အရည်အသွေးကို virtual မိန်းကလေးငယ်များပူဇော်. အများကြီးပိုကောင်းသင့်ရဲ့ taskbar ပေါ်မှာရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကခုန် Stripper ခံစားထက်တစ်ခုခုရှိတည်ရှိခဲ့လျှင်, တကယ့်က Ultra HD မှာချွတ်ပြီးသူတို့ကိုစောင့်ကြည့်နေသည်ထက်. ထို့အပြင်, ဆော့ဖ်ဝဲရတဲ့အပျေါမှာ, သငျသညျဗီဒီယိုများနှင့်ဓာတ်ပုံများကိုအတွက်လှပသောမိန်းကလေးတန်ချိန်လက်ခံရရှိ.\nသင်သည်သင်၏သူငယ်ချင်းများကိုပဌနာနှင့်သင်၏ကိုယ်ပိုင်ပုဂ္ဂလိက Stripper ပါတီစည်းရုံးစေခြင်းငှါ. Plus အားအဆိုပါတုန်လှုပ်ဖွယ်အမှန်တရားသင်ကခုနစ်ရက်ပတ်လုံးတစ်ပါတ်လုပ်ဖို့တတ်နိုင်ပါတယ်ဖြစ်ပါသည်. သူတို့ရဲ့လက်လာတာကိုအတူတူ pc Stripper ကိုမြင်လျှင်အဘယ်သူမျှမအေးမြရှိပါတယ် “အဟောင်းကို” နေ့ခန္ဓာကိုယ်နေ့က, ဒါကြောင့်ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်တွင်အပူဆုံးခန္ဓာကိုယ်ရဲ့သော်လည်း, မှန်သော? လျှောက်လွှာနေ့တိုင်းသင်တစ်ဦးထူးခြားတဲ့ virtuagirl ရောက်စေဖို့ဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသည်အဘယ်ကြောင့်ယ်. သင်ကိုယ်တိုင်ကျေနပ်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့အားလုံးသင့်ရဲ့လုံတက်ကိုသုံးပါလိမ့်မယ်, သို့သော်သူငယ်တစ်ဦးပိုမိုမြင့်မားလိင်စိတ်နှင့်အတူမြင့်မားတဲ့ရက်စက်နှင့်အတူပြန်ရလိမ့်မယ်.\n9.8 ၏ 10 ယောက်ျားတစ်ဦးဝတ်လစ်စလစ်ပူအမျိုးသမီးကခုန်ဖို့ပိုနှစ်သက် striptease ထိုသူတို့အဘို့သူတို့ရဲ့အလုပ်စဉ်အတွင်း. သို့သျောလညျး, တစ်ဦးချွတ်ကလပ်သွားရောက်လည်ပတ်မယ့်အခမဲ့အချိန်ကြီးမားသောပမာဏရှိသည်ရှိသည်ပေမယ်ဒါ့အပြင်ဒေါ်လာအချို့အပိုငွေပမာဏလိုအပ်သည်မဟုတ်. တစ်နည်းအားဖြင့်, သငျသညျဒေါင်းလုဒ်ဆွဲနိုင်ပါသည် virtuagirl အခမဲ့နှင့်အဖြစ်မကြာမီသငျသညျရန်ဆန္ဒရှိအဖြစ်ကသူတို့ကိုပျော်မွေ့. You don’t need to change any setting as application was designed to bring you brand new girl everyday.\nmodelname: အာဒြိ Rae; setname: နေချင်စဖွယ်မင်းသမီး; ဆံပင်: Brown-ဆံပင်; အမျိုးအစား: ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်, အမျိုးသမီးအတွင်းခံ, အဝတ်အချည်းစည်းခွ, porn စတား, ထမီ; ပြည်: အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု; မြို့: စတူဒီယိုစီးတီး; ပုံစံ: ဥရောပ; အသက်အရွယ်: 20; အမြင့်: 5.41; အလေးချိန်: 110; IMDb: ID 7827996 Adria Rae...\nဟနျဂရေီသို Vanda တဏှာသည်သင်မှန်တလျှောက်တွင်ရှာတွေ့ဖို့ကြိုးစားနေခဲ့ဖူးတဲ့ကိုးနှစ်အဟောင်းမိန်းကလေးဖြစ်ပါသည်. ဤသည်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လှပသော 33/27/35 ရှုထောင့်ပေါင်းလုံးဝ ...\nblanche Bradburry အဆိုပါ Desk သူငယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုမှအဆောတလျင်မယ့်. ဤသည်ယင်းယခုအလုံအလောက်မမွေ့နိုင်သူပရိတ်သတ်များ၏ကြီးမားသောအလုံးအရင်းကိုပိုင်ဆိုင် ...\nဂီတအင်အားကြီးတဲ့ဖြစ်ပါသည် 22 ဟန်ဂေရီကနေနှစ်အဟောင်းဆံပင်ရွှေရောင်သူငယ်. ဒါကမိန်းကလေးအမြဲတမ်းအသည်းအသန်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်. သူမ၏ရည်းစားသူမကအကြံပြုလိုက်တဲ့အခါ ...\nဂုဏ်သရေရှိအမျိုးသားအမျိုးသမီးများခင်ဗျား! အများပြည်သူရဲ့အကြိုက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ကြလော့, သူမ၏အတွက်ဆုံးသော Little က Caprice နောက်တစ်နေ့ Virtuagirl ပြပွဲ & quote; သင်ဟာတပ်ကြပ်ကြီး & quote Drilling;! ကျနော်တို့ပြီးသားရှိသည်အဖြစ် ...\nအဲလာမိုင်နိုင်ငံ: ဗြိတိန်စီးတီး: လန်ဒန်ခေတ်: 25 အမြင့်: 5.58 ငါတို့သည်သင်တို့လှပခြင်းနှင့်ပါရမီ Virtuagirl EllaMai မိတ်ဆက်အလိုရှိနေကြသည်. သူမသည်ရဲ့ရှည်လျား &...\nအန္န Tatu မဆိုကွန်ပျူတာ desktop ကိုတင့်တယ်နိုင်ပါတယ်! This lovely Czech girl knows how to kindle the fire of love in the hearts of men....\nမန်ဒီပွဲစဉ်ဟာချက်သမ္မတနိုင်ငံကနေ Virtuagirl မှကြွလာသောသူသည်အခြားလှပသောမိန်းကလေးဖြစ်ပါသည်. မန်ဒီမေတ္တာပျော်စရာနှင့်သဘာဝအလှတရား. သူမသည်ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတော်ပင် ...\nLinet တစ်ဦးကအသက်: 21 အမြင့်: 5.54 ပြည်: ကျူးဘားစီးတီး: ကျူးဘား ကျူးဘားမိန်းကလေးငယ်များဒီတော့ပူနှင့် sexy ဖြစ်ကြောင်းနှင့်ဤမိန်းကလေးများချွတ်ပြီးနှင့်တူသောခုန် ...\nSHOW အားလုံး Girl


တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ မူလတန်းကျောင်းပေါင်း ၂၆ဝဝဝ ကျော်တွင် မူလတန်းပြဆရာ၊ ဆရာမ လိုအပ်နေသည့် ကေ?? - Yangon Media Group\nတစ်နိုင်ငံလုံးရှိ မူလတန်းကျောင်းပေါင်း ၂၆ဝဝဝ ကျော်တွင် မူလတန်းပြဆရာ၊ ဆရာမ လိုအပ်နေသည့် ကေ??\nတစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မူလတန်း ကျောင်းပေါင်း ၂၆ဝဝဝ ကျော်တွင် မူလတန်းပြလိုအပ်နေသော ကျောင်းပေါင်း ၆ဝဝဝ နီးပါးရှိ နေကြောင်း သိရသည်။ ယခုပညာသင်နှစ်တွင် အခြေခံပညာဦးစီးဌာနလက် အောက်ရှိ ကျောင်းများဖြစ်သော မူလတန်းကျောင်း ၂၆၉၁၈ ကျောင်းတွင် မူလတန်းပြဆရာ၊ ဆရာမလိုအပ်နေသောကျောင်းမှာ ၅၉၆၅ ကျောင်းရှိနေကြောင်း၊ ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနမှသတ်မှတ် ထားသော ကျောင်းအကွာအဝေး A,B,C,D,E သတ်မှတ်ချက်အရ D အဆင့်ရှိသောကျောင်းများ တွင် ပိုမိုလိုအပ်နေသောကျောင်း မှာ အများဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ အဆို ပါကျောင်းများတွင် မူလတန်းပြ ဆရာ ၂၇ဝဝ ကျော် လိုအပ်နေ ကြောင်း အခြေခံပညာဦးစီးဌာန မှ သိရသည်။\n”အရင်က နေ့စားခေါ်တယ်။ အခုနောက်ပိုင်းမခေါ်တော့ အ ရေအတွက်အရ လျော့သွားတာပေါ့။ နေ့စားတွေကို ပြန်ခေါ်မယ်ဆိုရင် အရင်လိုတိုက်ရိုက်ခန့်ထားတာ မလုပ်တော့ဘဲ ရက်တိုသင်တန်း ပေးပြီး ခန့်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် လိုအပ်ချက်ကိုလျှော့ချနိုင်မှာပါ”ဟု အခြေခံပညာဦးစီးဌာနမှ အရာရှိတစ်ဦးက ဒီဇင်ဘာ ၁၂ ရက်က ပြောကြားသည်။\nပညာရေးဝန်ကြီးဌာန၏ အကွာအဝေးသတ်မှတ်ချက် ဖြစ် သော အဝေးဆုံးဒေသ E အဆင့် ရှိကျောင်းများသည် ဒုတိယဦးစား ပေးအနေဖြင့် အလိုအပ်ဆုံးဒေသ များဖြစ်နေကြောင်း၊ လိုအပ်နေသည့်အရေအတွက်မှာ ဆရာဦး ရေ ၁၄ဝဝ ကျော်ဖြစ်ကြောင်း၊ တိုင်းဒေသကြီး၊ ပြည်နယ်အလိုက် အနီးအဝေးအလိုက် မူလတန်းပြ အလိုအပ်ဆုံးဒေသမှာ ရန်ကုန် တိုင်းဒေသကြီး မြို့ပေါ်ကျောင်း များမှာ အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ E အဆင့်ရှိလိုသောကျောင်းများ မှာ ကရင်၊ ချင်း၊ စစ်ကိုင်း၊ ရခိုင်နှင့် ရှမ်း (အရှေ့၊ တောင်၊ မြောက်) ရှိကျောင်းများတွင် အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nအကွာအဝေး D အဆင့်ရှိ ကျောင်းများတွင် မူလတန်းပြ ဆရာ အလိုအပ်ဆုံးဒေသများမှာ ရခိုင်၊ ရှမ်း(တောင်)၊ ရှမ်း(မြောက်)နှင့် ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီးတို့ ဖြစ်ပြီး ကျန်တိုင်းဒေသကြီးပြည် နယ်များမှာမျှခြေအနေအထားရှိ ပြီး အနီးအဝေးဖြင့်ပြန်လည်တိုင်း တာပါက ပိုမိုဝေးကွာသောကျောင်း များတွင် လိုအပ်ချက်ရှိနေဆဲဖြစ် ကြောင်း သိရသည်။\nအဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ A,B အဆင့် ကျောင်းများသည် မြို့ပေါ်ရှိကျောင်းများဖြစ်ပြီး C အဆင့်ကျောင်းများသည် မြို့ပေါ်မှ တစ်နာရီခန့်သွားရသည့် ကျောင်း များဖြစ်ကြောင်း၊ D အဆင့်ကျောင်း များသည် နေ့ချင်းပြန်သွားရသော ကျောင်းများဖြစ်ပြီး E အဆင့် ကျောင်းများမှာ သွားလာရခက်ခဲ သည့်ဒေသမှ ကျောင်းများဖြစ်သည်။\nအလှည့်ကျ ကျင်းပနေသည့် တရုတ်-မြန်မာ ကုန်စည်ပြပွဲများတွင် အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် ရောင်းဝယ်မှု E-commerce\nစည်းကမ်းချိုးဖောက်မှုကြောင့် ဒမ်ဘီလီ ပေါင် ၉ဝဝဝဝ ဒဏ်ရိုက်ခံရ\nဂျပန်တွင် စံချိန်တင်အပူချိန်ကြောင့် သေဆုံးသူ ၆၅ ဦးရှိလာ\nပြည်တွင်းတွင် စက်သုံးဆီများကို လက်ဝါးကြီးအုပ်၊လက်ဝါးချင်း ရိုက်ရောင်းချနေခြင်းမဟုတ်၊ လက??


SONATA-CANTATA: အလှတရားရှာပုံတော် (၄)\nနွေမလို့ ခေါ်ချင် ခေါ်လိုက်လေ…။ တို့က ဒီလို့ပဲနေတတ်တာ…။ လွတ်လပ်တယ်။ ပေါ့ပါးတယ်။ လေးလံမှုတွေကို ခ၀ါချထားတယ်။ ဟန်မဆောင်ချင်ဘူး။ ဘာရယ်? နွေဦးရဲ့ လေရူးတွေမှာ နွေမရဲ့ လှောင်ရယ်သံတွေ ကပ်ပါနေတယ်…ဟုတ်လား။ ဟိုး..ဟိုး ဒါတော့ တဆိတ်လွန်ပြီ…။ မာယာအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိပေမဲ့ နွေမ.. ဘယ်တုန်းက အရိုးပေါ် အရွက်ဖုံးခဲ့လို့တုန်း ပြောစမ်းပါအုံး။ ဖုန်တွေ တသောသောလို လူတကာနဲ့ ရောရော နှောနှောလို့ နွေမရဲ့ ပွင့်လင်းမှုကို ရှင် အပြစ်မြင်တယ်။ တချိန်ကတော့ နွေမရဲ့ သဘာဝက အရိုးခံအလှဆို…။ ထားပါတော့လေ…တံလျပ်ကို ရေထင်မိတာ နွေမ အမှားဆိုလည်း နွေမဘ၀နဲ့ နွေမသာ ရှိပါစေတော့…။ မိုးနဲ့ ဆောင်းကိုသာ နွေမလို နှလုံးသားတွေ မခန်းခြောက်ရအောင် သတိပေးထားရမယ်။\nမိုးရေလို ခေါ်လိုက်ရင်… မြောက်ကနေ တောင်ဖြစ်ပစေ အပြေးလေး အရောက်လာတတ်တာ သူအသိပါလေ။ ရွာမလိုနဲ့ ညို… ညိုမလိုနဲ့ ပြို…အဲဒါ အဲ့ဒါတွေက မူယာမာယာတွေ မဟုတ်ရပါဘူး… ချစ်လို့ ကျီစားတာပါ။ ဒါကို သူက ရိုးမယ်ဖွဲ့ပြီ်လား။ တခါတလေ စိတ်ကြီးတဲ့ မိုး… ထစ်ချုန်းသံတွေနဲ့ သူ့ရင်ကို တအုံးအုံး ထုမိတာကို ချော့ကာမှပိုဆိုး အကဲပိုလွန်းတယ်လို့ ညူစူရက်တယ်နော်။ ပျော်ရင်လည်း ငို၊ စိတ်ညစ်ရင်လည်း ငိုတတ်တဲ့ မိုးဘ၀ကို ငြီးငွေ့စရာကြီးလို့ သူယူဆမှတော့ မိုးနေရာကလည်း ခံစားကြည့်ပါဦးကွယ်လို့ ဘယ်လို ပြောသာတော့မှာလဲ…။ ရှိပါစေတော့လေ ထားရာနေ စေရာသွားရတဲ့ဘ၀မှာ လွမ်းရင်လည်း ငိုတတ်နေပါပြီ…။ မိုးငိုရင် ကလေးတွေကတော့ ပျော်ကြလို့ ဖြေသာပါတယ်။ ဆောင်းနဲ့နွေရေ မိုးလို အုံ့မှိုင်းခြင်းတွေ ကင်းဝေးကြပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ် သူငယ်ချင်းတို့ရေ…။\nအခုတော့လည်း ဆောင်းရဲ့အဖော်က နှင်းလေးတွေမှတပါး အခြားမရှိတော့ပါဘူးလေ။ အေးခဲနေတဲ့ ဆောင်းနှလုံးသားကို ဖွေးဖွေးဖြူတဲ့လက်ကလေးတွေနဲ့ မွမွလေး တို့ထိလို့ အားပေးနှစ်သိမ့်ကြပါတယ်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်က အေးမြနေမှတော့ နွေးထွေးမှုကို သူတို့လေးတွေ ဘယ်လာဆောင်ကြဉ်းနိုင်ကြပါ့မလဲ။ ဒါကို ဆောင်းလည်း သိတယ်။ သူတို့လည်း သိပါတယ်။ သိရက်နဲ့ သိရက်နဲ့ပဲ… ပုဝါ ပါးပါးလေး ခြားထားသလို မပီပြင်ဝိုးတ၀ါးတဲ့ အိပ်မက်မြူတွေနဲ့ နေသားကျနေပါပြီလေ။ တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေကျတဲ့ သစ်ရွက်လေးတွေကတောင် ဆောင်းရေ… မင်းကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူးကွယ် လို့ မလုံမလဲ ပြောသွားကြတယ် နွေနဲ့ မိုးရယ်…။ ဆောင်းတို့ ဆုံနိုင်ခွင့်ရှိသေးရဲ့လားဟင်?\nပုံကို ဤနေရာမှ ယူပါသည်။


မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းရှိ ရောင်းရန် ခြံ ၊ မြေကွက်များ | ShweProperty.com\nရောင်းရန် - ညောင်ဦးနှင့်5မိုင်ခန့်အကွာ ညောင်ဦးမြစ်ကမ်းအနီး…\nရောင်းရန် - တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် မေခလာလမ်းပေါ်တွင်(20*60)ပေကျယ်သော…\nရောင်းရန် - ဒဂုံဆိပ်ကမ်းမြို့နယ် မြေကွက်အမှတ် ၈/၉ ပုဏ္ဏာမီလမ်းတွင်…\nရောင်းရန် - ကုန်းဘောင်အိမ်ရာတွင် (83x80)အကျယ်ရှိ မြေကွက်ရောင်းမည်။…\nရောင်းရန် - တိုက်ကြီးမြို့နယ် ပြည်တော်သာ ( ၁ ) လမ်း ရှမ်းစုရပ်ကွက်တွင်…\nတိုက်ကြီး ၊ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး\nရောင်းရန် - ဒဂုံမြို့သစ်အရှေ့ပိုင်း ၁၀ တိုးချဲ့ မြေကွက်အမှတ် (၁၅၀)…\nရောင်းရန် - ဒဂုံမြို့သစ်မြောက်ပိုင်း မြေသီးသန့်အမြန်ရောင်းမည်။(09…\nရောင်းရန် - ရောင်းရန် - ခြံ ၊ မြေကွက် - ဒဂုံမြို့ သစ် အရှေ့ ပိုင်းမြို့နယ်…\nAsking Price : 46,776 သိန်း\nရောင်းရန် - ပုသိမ်-ချောင်းသာလမ်းမအနီးတွင် ခြံရောင်းရန်ရှိသည်။\nပုသိမ်-ချောင်းသာလမ်းမကြီးအနီး၊ဗမာ မရမ်းချောင်းရပ်ကွက်၊အရှေ့ ရွာ စားသောက်ဆိုင် အနောက်ဘက် ၂ခြံကျော် တွင် တည်ရှိပါသည်။…...\nပုသိမ်-ချောင်းသာလမ်းမကြီးအနီး၊ဗမာ မရမ်းချောင်းရပ်ကွက်၊အရှေ့ ရွာ စားသောက်ဆိုင် အနောက်ဘက် ၂ခြံကျော် တွင် တည်ရှိပါသည်။…\nListed 22 March 2019\nAdvertiser : Phone Myint\nProperty ID: S-1194513\nOffice no : 09420077203,09964277203\nရောင်းရန် - စိမျးလဲ့မွိုငျခွံ\nကျောက်ဆည် ၊ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး\nAsking Price : 5,120 သိန်း\nရောင်းရန် - Land Sale in Bago (ID-338)\n6.85 Acres land and 5.85 Acres land for sale in Bago. Asking Price - 1 Acre 1500 Lakhs (Nego) Land Sale in Bago (ID-338) We can do negotiate on that Above mentioned price of the property that is just the asking price of the owners. ပဲခူးမြို့နယ်တွင် ၆.၈၅ ဧက…...\n6.85 Acres land and 5.85 Acres land for sale in Bago. Asking Price - 1 Acre 1500 Lakhs (Nego) Land Sale in Bago (ID-338) We can do negotiate on that Above mentioned price of the property that is just the asking price of the owners. ပဲခူးမြို့နယ်တွင် ၆.၈၅ ဧက…\nListed 20 March 2019\nProperty ID: S-1194336\nရောင်းရန် - Land Sale in Bago (ID-336)\nLand for sale in Bago. Land area - 10.2 Acres Asking price is 1800 Lakhs per acre. Land Sale in Bago (ID-336) We can do negotiate on that Above mentioned price of the property that is just the asking price of the owners. ပဲခူးရှိ ရောင်းရန် မြေ ဖြစ်ပါသည်။…...\nLand for sale in Bago. Land area - 10.2 Acres Asking price is 1800 Lakhs per acre. Land Sale in Bago (ID-336) We can do negotiate on that Above mentioned price of the property that is just the asking price of the owners. ပဲခူးရှိ ရောင်းရန် မြေ ဖြစ်ပါသည်။…\nProperty ID: S-1194334\nရောင်းရန် - မြောက်ဒဂုံ ၃၃ ရပ်ကွက် နေရာအကောင်းဆုးံအရောင်း\n***မြောက်ဒဂုံရဲ့ နံပတ်၁ နေရာများထဲမှာပါတယ်။ *** မြောက်ဒဂုံ ၃၃ ရပ်ကွက်တွင်ရောင်းမည်။ ၁၈၀၀ သိန်း ( ညှိပေးပါမယ်) ဘေလီတံတားအဆင်း…...\n***မြောက်ဒဂုံရဲ့ နံပတ်၁ နေရာများထဲမှာပါတယ်။ *** မြောက်ဒဂုံ ၃၃ ရပ်ကွက်တွင်ရောင်းမည်။ ၁၈၀၀ သိန်း ( ညှိပေးပါမယ်) ဘေလီတံတားအဆင်း…\nSoe Kyant Naing Win\nAdvertiser : Soe Kyant Naing Win\nProperty ID: S-1191407\nOffice no : 09404040269\nရောင်းရန် - တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် ၀ရုဏလမ်းတွင် (40*60)ပေကျယ်သော မြေကွက်အလွတ်ရောင်းရန်ရှိသည်။\nရောင်းရန် - တောင်ဥက္ကလာပမြို့နယ် မင်္ဂလာလမ်းကျောကပ် သီရိနန္နာလမ်းတွင်…\nရောင်းရန် - အင်းစိန်၊ ပေါက်တောဝအနီး\nရောင်းရန် - မရမ်းကုန်းမြို့နယ်ရွှေနှင်းဆီလမ်းသွယ်တွင်မြေကွက်ရောင်းရန်\nမြန်မာပြည်ရှိ ရောင်းရန်ခြံ၊ မြေကွက်ရောင်းရန် Real Estateရောင်းရန် အိမ်ခြံမြေ များ\nမြန်မာပြည်ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ကချင်ပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်\nကရင်ပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ကယားပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်မကွေးတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်မွန်ပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်\nရခိုင်ပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ရှမ်းပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်\nချင်းပြည်နယ် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်နေပြည်တော် ရှိ ရောင်းရန် ခြံ၊ မြေကွက်


Export လုပ်ကြမလား? | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » News » Export လုပ်ကြမလား?\nPosted by weiwei on Nov 13, 2010 in News | 25 comments\nCCTV ကနေ ကင်းခြေများ တရုတ်လို ဝူကုန်း （蜈蚣）တွေ စီးပွားဖြစ်မွေးမြူတာကို ကြည့်လိုက်ရလို့ အခုလို အင်တာနက်ကနေ ပုံတွေရှာပြီး ဖော်ပြပေးလိုက်တာပါ။ ကွမ်တုံးပြည်နယ်က တရုတ်လူမျိုးတွေက ဘာအကောင်ကိုမဆို စားလို့ရတာ အကုန်စားပါတယ်။ ကင်းခြေများအကောင်တွေကို စီးပွားဖြစ်မွေးပြီး ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာသုံးတယ်။ အများအားဖြင့် အကင်လုပ်ပြီးစားကြပါတယ်။ မွေးမြူရေးလုပ်တဲ့နေရာက အကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ဈေးနှုနန်းက တရုတ်ငွေ (1.4 ယွမ်) ဗမာငွေ ၂၀ဝ ကျပ်ခန့်ရှိပါတယ်။ အကင်နဲ့ ဟင်းလျှာဈေးနှုန်းတွေကိုတော့ မသိပါဘူး။ အကင်ဆိုင်တွေမှာတော့ အဲဒီအကောင်တွေရောင်းနေတာ မြင်မိပါတယ်။ တခြားပိုးကောင်တွေလဲ အကုန်ကင်တယ် .. အကုန်စားကြတယ်။ ကင်းခြေများအကောင်တွေကိုတော့ ကွမ်တုံးကနေမှ တရုတ်တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖြန့်ဖြူးနေပါတယ်။ ဗမာလူမျိုးများ ပြည်ပပို့ကုန်တင်သွင်းချင်သူများအတွက် ….\nတရုတ်ပြည်မှာ ဆိုရိုးစကားတောင် ရှိသေးတယ် တရုတ်ပြည်မှာ ကွမ်းတုံးလူမျိုးတွေဘဲသာ ရှိလို့ကတော့ တိရိစာ္ဆန်ရုံတောင် ပိတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတာ ကြားဘူးပါတယ်။\nကင်းခြေများအရှင် (အကောင်သေး) ကို ဒီအတိုင်း ပါးစပ်ထဲထည့်ဝါးပြသေးတယ် …. ဘယ်လိုလူတွေမှန်းမသိဘူး ..\nတော်ကြာကင်းခြေများ မျုးိတုံးတော့မယ်ဆိုပြီး တိရိစ္ဆာန်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ထအော်နေအုံးမယ်။\nအသက်ရှိတဲ့အကောင်ပလောင်မှန်သမျှ အကုန်သာဖမ်းပြီးပို့လိုက် ….\nကျွန်တော့်ဆီမှာ အမွေးစုပ်ဖွားနဲ့ကြောင်ထီးကြီးတစ်ကောင်ရှိလေရဲ ့\nကင်းခြေများတွေက အားရှိတယ်ဆိုတော့ ကိုအောင်ပု သူ့ဘကြီးဆေးစာအတိုင်း ဆေးဖော်မလို့တဲ့။ ဘာအတွက်ကောင်းသလဲတော့ မသိပါဘူး။\nနိုင်ငံကြီးသား အလေ့အကျင့်မရသေးတဲ့ တရုတ်တွေ ကြီးပွားလာပြီဆိုတော့ .. သဘာဝပါတ်ဝန်းကျင်တို့.. တိရိဆန်နဲ့လူရဲ့ ဂေဟ စံနစ်တို့ သိပ်နားမလည်ပဲ.. ငွေရှိတိုင်း ..အကုန်ဝယ်စားပြစ်ကြမှာပါ..။\nအနီးအနားက တိုင်းပြည် ဆင်းရဲနေပြီး ဩဇာခံဖြစ်နေလို့ကတော့ … အကုန်အစားခံပဲ..။\nမသက်သာဘူးသာမှတ်ပေတော့လို့ … ဟိုလူကြီးစကားယူသုံးပြောလိုက်ပါမယ်..။\nchinese တွေ အစားပက်စက်ပုံ ကတော့ http://www.youtube.com/watch?v=CKe7XSMk0Wg\nကင်းခြေများတို့.. ကင်းမြီးကောက် ကဲ့ သို့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ အရက်နဲ့ စိမ်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ ကို လိမ်းပေးရင် အကြောအချင် ပြေတယ်လို့ ကြားဘူး နားဝ ရှိပါတယ်။ သေသေချာချာ မြင်ချင်ရင် ကျိုက်ထီးရိုးတောင် အတက်အဆင်းကို သွားပြီး လေ့လာကြည့်ပါ.. ပုလင်းလေးထဲ အကုန်ရောက်နေတယ်။\nကရင်လေးက ဈေးသက်သာရင် စားမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား.. ဟီးဟီး.. စတာနော် အဘကင်..\nအဘကင်ရေ.. အဲဒါ စားပြီး ဘာထူးမှာလဲ ဟင်..\nဆူးမမ ရဲ့မေးခွန်းကို ဖြေရန်ခက်ခဲတဲ့အတွက် ဆင်ဆာကြွေးလိုက်ပါတယ်။\nကျနော်ငယ်ငယ်က မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ဖတ်ဘူးတာက အဖွားကြီးနှစ်ယောက်ထဲရှိတဲ့အိမ်မှာ အဖွားကြီးနှစ်ယောက်အဆိပ်မိတယ်။\nအဲတော့ ရဲ က အစွမ်းကုန်ကြီုးစားလို့ သံသယရှိသူမှန်သမျှမေးပါတယ်။ဖမ်းတယ် ။\nသူတို့အိမ်မှာက ခိုင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပန်းပင်စိုက်တဲ့ မာလီတစ်ယောက်\nသူတို့ကိုစောင့်ရှောက်ဘို့ အတွက် သူတို့ရဲ့တူမတို့ လင်မယား တစ်စုံ\nအိ်မ်ကကားမောင်းတဲ့ဒရိုင်ဘာနဲ့ ခိုင်းတဲ့ကောင်မလေးက လင်မယားပါဘဲ။\nနောက်တစ်ရက် မှာ အိမ်မှာရေနွေးကျိုတဲ့ မြေခရားကြီး ကျကွဲသွားတဲ့အခါမှ အဖြေပေါ်ပါတယ်။\nတရားခံကတော့ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်ပုံရပါသတဲ့။\nဖြေလိုက်ပါ မှန်ရင် ဆုပေးမယ်နော် ဒန် ဒန် ဒန်\nလေးပေါက်ကလည်း ဆူးပြောတာ မြွေသွေး ရောင်းတဲ့ ဆိုင် အကြောင်းမေးတာပါ။ စားပြီး ဘာထူးလဲ သိချင်တာပါ။\nတရားခံ မှန်ရင် ဆုပေးမယ် ဆိုတော့.. ဒန် ဒန် ဒန် ဆိုတော့.. ဒန်အိုး ဒန်ခွက် ဒန်ချိုင့် အဲဒီ က ဒန်တွေကို အစ စလုံးတွေနဲ့ ဖော်ထားတာ များလား ကွယ်..\nပျော်ပွဲစားထွက်တဲ့ လူငယ်တွေ .. အကုန်မူးဝေအော့အန်လို့ ..ဆေးရုံရောက်လာတဲ့အကြောင်း ဖတ်ဖူးတယ်..။\nအစာအဆိပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာထက်… အဆိပ်ကိုသင့်နေတာ ဆိုပါတယ်..။\nအဲဒီနောက် … သူတို့ပျော်ပွဲစားထွက်တဲ့နေရာသွားစစ်ောတ့ .. သစ်ပင်အောက်မှာ .. အိုးကြီးတလုံးနဲ့.. ဟင်းအိုးတယ်ထားပါသတဲ့..\nအဲဒီထဲ..မြွေတကောင် ဟင်းအိုးအပူရှိန်နဲ့ သစ်ပင်ပေါ်ကပြုတ်ကျသေနေတာလည်း တွေ့ပါသတဲ့..။\nအဆိပ်က… အိုးထဲကလာတာပေ့ါ..။ မြွေကို အရှင်လတ်လတ်ပြုတ်တော့ ..သူ့အဆိပ်တွေ ဟင်းအိုးထဲရောက်နေတာပေါ့..။\nအဲဒီလိုပဲ… ရေနွေးကျိုတဲ့ မြေခရားမှာလည်း .. ကင်းခြေများတွေ..ကင်းမြီးကောက်တွေ… ဝင်သေတတ်ပါတယ်..။ အတင်းထည့်လိုက်လည်း …ဖြစ်တာပါပဲ…\nစားရဲပါဘူး … ကြောက်စရာကြီးနော် …\nကိုပေါက်ရေ မြေခရားအိုးမှာ ခဲဆိပ် အတော် များများပါဝင် တတ်တယ်လို့ သုတေသီတွေတွေရှိချက်မှာ ဖတ်ဘူးတယ် အထူးသဖြင့် ကြွေထည် မြေထည်တွေလုပ်ရာမှာ သန့်စင်အောင်ဓါတ္ထုဓါတ်တွေကို ကုန်စင်အောင် မသန့်နှိုင်လို့ပါ အဲဒီလို အိုးမျိုးတွေနဲ့ သောက်တတ်တဲ့ အလေ့ရှိသူတွေဟာ ချက်ခြင်းတော့ မသေပါဘူးတဖြေးဖြေး ခဲဆိပ်သင့်ပြီးမှအားနည်းပြီးသေနှိုင်တယ်လို့လေ့လာဖူးပါတယ်…။ဒါဆိုရင်တရားခံက ခဲဆိပ်ပါ ခဲဆိပ်သင့်တာလို့ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်…။\nခဲဆိပ်သင့်တဲ့ မြေခရားက စဉ့်သုတ်ထားမှပါ.. စဉ့်ကို စပ်တဲ့ အရည်မှာ ခဲဆိပ်တွေ ပါနေတတ်ပါတယ်။ အင်ဒုံ စဉ့် အရည် သုတ်ထားတဲ့ မြေခွက်ကြီးထဲ စိမ်ထားတဲ့ ချဉ်ဖတ်တွေလည်း ခဲဆိပ်တွေ ပါတတ်လို့.. လူတွေ ခဲဆိပ်သင့်တာတွေ ရှိဘူးတယ်။ အဲဒီ စဉ့် သုတ်ထားတဲ့ အိုးထဲမှာ သိပ်တဲ့ ချဉ်ဘတ်က ပိုစားကောင်းတယ် ဆိုလား.. မြေအစစ်က ဘာမှ ဥပါတ် မရှိပါဘူးလို့ ဆေးပညာ စာစောင် တခုမှာ ဖတ်ဖူးပါတယ်။\nကြောက်စရာ.ကင်းခြေများတွေ။မြင်တာနဲ ့လန် ့တယ်။အကိုက်ခံရရင်လည်း တော်တော်နာတယ်။\nဝင်ဖတ်ရတာ အများကြီး ဗဟုသုတ ရပါတယ်ဗျာ… ကိုယ်က မရေးတတ်တော့ သူများ ရေးထားတာတွေပဲ ဝင်ဖတ်သွားပါတယ်…\nလူတွေများကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ … တို့ဆီမှာလည်း ကရင်တွေအစားအရမ်းကြမ်းတယ်လို့ကြားဖူးတယ် … တော်တော်စုံအောင်စားကြတယ်လို့ပြောတယ်။


တမင်အပြစ်ရှာနေတဲ့ သူကို ဘယ်လိုစကားမျိုးပဲပြောပြော အပြစ်လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး – စာအုပ်မြို့တော်\nကျားသစ်ကို သာသာယာယာ တောင်းပန်စကား ဆိုရင်း အသက်ဘေးက လွတ်လေမလားလို့ ဆိတ်ကတွေးပြီး “ဦးရီး . . ဦးရီး ကို အမေက နေကောင်းရဲ့လား ၊ ကျန်းမာရဲ့လား လို့မေးလိုက်ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့အမေက ဦးရီးကို အင်မတန် ကျန်းမာချမ်းသာစွာနဲ့ရှိနေတာကို မြင်ချင်နေသူပါ ။ကျွန်တော်ကလဲ ဦးရီးကို ကိုယ်ကျန်းမာခြင်း စိတ်ချမ်းသာခြင်းနဲ့ ပြည့်စုံတာကို မြင်ချင်ပါတယ်” လို့ ဆိုတယ်။\nဒီလိုဆိုတဲ့စကားကို ကြားရတဲ့အခါမှာ ကျားသစ်က “အင်း ဒီဆိတ်က ငါ့ကို ဦးရီးတဲ့ ၊ ငါ့ကို အချိုသတ်ပြီး လှည့်စားနေပြီ ” ဒီလိုတွေးပြီးတော့ . . . “ဘာအခုမှ ငါ့ကို ဦးရီးလဲ ၊ ငါ့အမြီးကို စောစောက နင် တက်နင်းသွားတယ် ။ ဘယ်လောက် ငါ့မှာခံလိုက်ရတယ်မှတ်လဲ။ ခုမှ ငါ့ကို ဦးရီး ၊ ဘာညာနဲ့ မျက်နှာချိုသွေးမနေနဲ့ ၊သေပြီသာမှတ် ” လို့ ကျားသစ်က ဆိတ်ကိုသက်သက်မဲ့ အပြစ်ရှာစကားဆိုတယ်။\nဒီလို အပြစ်ရှာ စကားဆိုတော့ ဆိတ်က “ဦးရီး . . . ဦးရီး ဒီလိုမပြောပါနဲ့ ၊ ဦးရီးက အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာပြုပြီးနေတယ် ၊ ကျွန်တော်က ဦးရီးရှေ့က လာတာ ၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဦးရီးအမြီးကို နင်းမိမှာလဲ” လို့ ပြောတော့ ကျားသစ်က . . . “ဟဲ့ ဆိတ်ရဲ့ . . နင် မသိသား ဆိုးရွားလိုက်တာ . . ငါ့အမြီးဟာ တစ်တောလုံး မရောက်တဲ့ နေရာမရှိဘူး ။ ငါ့အမြီး ရှည်ကြောင်းနင်မသိသေးဘဲကိုး ။ ဒီတော့ နင်ဘယ်ကလာလာ ငါ့အမြီးကို နင်းမိမှာပဲ” ကျားသစ်ဟာ မဟုတ်တာတွေကို တမင်လုပ်ကြံပြီးပြောနေပြီ။ ငါလဲမဟုတ်တာ ပြောမှပဲလို့ တွေးပြီး ဆိတ်က. . . . “ဦးရီး . . ကျားသစ်ရဲ့ အမြီးဟာ သိပ်ရှည်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့ အဖေ အမေတို့ ပြောတာကို ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဟာ ဒီနေရာကို ကျားသစ်အမြီးက လွတ်အောင် ကောင်းကင်ကနေ လာခဲ့တာပါ ” လို့ပြောတယ်။ ဒီလိုပြောတော့လဲ အပြစ်က ဘယ်လွတ်မလဲ ၊ တမင်အပြစ်ရှာနေတဲ့ ကျားသစ်ဆိုတော့ . . . . “သြော် . . ဒါကြောင့်ကိုး ၊ နင် ကောင်းကင်ကနေလာတာ မြင်လို့ ငါစားရမယ့် သားကောင်တွေဟာ လန့်ဖျပ်ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြတယ် ၊ တကယ်တော့ နင်ဟာ ငါ့အစာကို ဖျက်ဆီးသူပဲ ” လို့ ပြောပြီး ဆိတ်ကို ဖမ်းတယ် ။ ဆိတ်ကအသက်ချမ်းသာ ပေးပါလို့တောင်းပန် မြည်တမ်းနေစဉ်မှာပဲ ကျားသစ်ဟာ ဆိတ်ရဲ့ လည်ကုပ်ကို ကိုက်သတ်ဝါးစားတယ်။ တမင်အပြစ်ရှာနေတဲ့ သူကို ဘယ်လိုစကားမျိုးပဲပြောပြော အပြစ်လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။