အရာအားလုံးပြီးပြည့်စုံခဲ့သော ဘ၀တစ်ခု၏ ရာဇ၀င်: February 2009\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Saturday, February 28, 2009 in ကျွန်တော့်အကြောင်း\nလူတချို့အတွက် အချစ်သည် ပန်းခြံထဲရှိ ခုံတန်းလျားများပေါ်တွင်ဖြစ်သည်။ လူတချို့အတွက် အချစ်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ ထောင့်စွန်းစားပွဲ၌ ဖြစ်သည်။ လူတချို့အတွက် အချစ်သည် လမ်းမတစ်နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ လူတချို့အတွက် အချစ်သည် ခရေပင်ကြီးများ အောက်တွင်ဖြစ်သည်။ လူတချို့အတွက် အချစ်သည် မြို့မဈေးထဲတွင် ဖြစ်သည်။ လူတချို့အတွက် အချစ်သည်\nအဝေးပြေး ကားတစ်စီးပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။\nကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချစ်သည် တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပိုပြောရလျှင် လားရှိူးတက္ကသိုလ် ဥပဒေဆောင် ဒုတိယနှစ် အခန်း၌ ဖြစ်သည်။\nထို့ထက်ပို၍ပြောရလျှင် လားရှိူးတက္ကသိုလ် ဥပဒေဆောင် ဒုတိယနှစ်အခန်းရှိ “ဒေး” ဆိုသည့် ကောင်မလေးဖြစ်ပါသည်။\nသစ်ရွက်အစိမ်းတွေမှာ လေထဲတွင် လှပစွာ လှုပ်ယိမ်း ကစားလျက်ရှိ၏။ “Mother Love” ကင်တင်းရှိ ပလတ်စတစ်ထိုင်ခုံ အဝါရောင်လေးတွေကို ကျွန်တော် သဘောကျစွာ ကြည့်မိသည်။ ဒီဆိုင်မှ အစားအသောက်တွေကို ဒေး က သဘောကျသည်ဟု ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူး၏။ ကျွန်တော်နှင့် သူမကြားတွင် နူးညံ့ငြိမ်သက်သော အခြေအနေသည် ရိုးရိုးလေးနှင့် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းခဲ့သည်။\nဆောင်းရာသီ၏ အဦးအဖျား နှင်းစက်တို့က ချစ်စရာကောင်းသော သူမနှင့် ကျွန်တာ့်ကို တွေ့ဆုံပေးခဲ့ဟန်တူသည်။ ပုံမှန်အဖြစ်အပျက်များ ကြားတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သည် ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့၏။ အချိန်ခပ်တိုတို အတွင်းမှာပင် ကျွန်တော်တို့က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ချည်နှောင်မိခဲ့ကြသည်။\nအခုတော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲ သူမနှင့် ပတ်သက်သော အမှတ်တရများကို လျှောက်ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။\nတစ်ခါတုန်းက တက္ကသိုလ် ရေကူးအသင်းတွင် သူကမ ရေကူးကဒ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ လမ်းဘေး မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲကို နှစ်သက်စွာ စားခဲ့ဖူးသည်။ ဈေးအနားရှိ စာအုပ်ဆိုင်များတွင် ကျွန်တော်တို့ လျှောက်သွားခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော့် ကဗျာတွေကို သူများနားလည်အောင် ရှင်းပြခိုင်း၍ ကျွန်တော် ရူးချင်ခဲ့ဖူးသည်။ (ကျွန်တော်က ကဗျာကို ရှင်းပြ၍မရဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်၏။) သေးကွေးသောကမ္ဘာထဲ ထောင့်အစွန်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော်က သူမကို စာအုပ်တစ်အုပ်လို ထိုင်ဖတ်နေချင်ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ပတ်ကို သုံးရက်နှုန်းဖြင့် ညနက်သန်းခေါင်အထိ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဖုန်းထိုင်ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ လက်သည်းခွံတွေကို ကျွန်တော် ကိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ကျွန်တော် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းများကို သူမ လက်ရေး မညီမညာတွေဖြင့် ရေးခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လုပ်ခဲ့ဖူးတာတွေ တော်တော်များများ ရှိခဲ့ပြီး၊ မလုပ်ခဲ့ဖူးတာတွေလည်း တော်တော်များခဲ့ပါသည်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးမှာ အသုံးမကျသော ၀လုံးများကဲ့သို့ ဖြူစင်မှု ရိုးသားမှု အပြည့် ရှိခဲ့လေသည်။ ကစားပွဲဆန်သော အနိုင်အရှုံး ကိစ္စများသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။\nဘ၀၏ မသဲကွဲသော အမှန်တရားများအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေတတ်ဖို့သာ လိုအပ်ပါသည်။ ဒေး သည် ပုံမှန်အနေအထားများကို ထိန်းသိမ်းထားချင်သူ၊ လှုပ်ခတ်နေသော ရေပြင်ညီများကို ငေးကြည့်နေတတ်သူ၊ ဖုန်းပြောရတာကို ၀ါသနာပါသူ၊ အချစ်ကို ရယ်စရာလုပ်ပစ်သော မာရေကျောရေ ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။\nနောင်တစ်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့၏ ဇာတ်လမ်းကို တက္ကသိုလ် ပရ၀ုဏ်အတွင်းရှိ လူတွေ၊ ခွေးတွေ၊ ပုတ်သင်ညိုတွေ၊ ငှက်တွေ၊ ကင်းလိပ်ချောတွေ၊ နွားတွေ၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေ.. အစရှိသော သက်ရှိများအားလုံးက မေ့သွားနိုင်ပါသည်။\nဒေး သည် ထိုအခြေအနေကို ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆရပြီး ကျွန်တော်ကတော့ မကျေနပ်သဖြင့် အဖြစ်အပျက်တချို့အား ဒီဝတ္ထုဖြင့် မှတ်တမ်းထိုးလိုက်ပါသည်။\nတစ်ခုသော ညဦးပိုင်းတွင် ကျွန်တော်က ဒေး ကို ထိုသို့ ခေါ်လိုက်မိသည်။ အရာရာကို အံ့သြသင့်ဖို့ ကျွန်တော်က အသင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။\nသူမက ကျွန်တော့် အခေါ်အဝေါ်ကို သဘောတူလိုက်၏။ ကျွန်တော် မအံ့သြနိုင်တော့ပေ။ ပျော်ရွှင်မှု၏ အထက်တွင် ဘာအံ့သြစရာမှ မရှိကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရ၏။ ကျွန်တော်နှင့်သူမ ကြားရှိ ရိုးသားမှုသည် “အချစ်” ဆိုသည့် ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ခဲ့ပါသည်။\nဒေး တို့ အခန်းရှေ့က ကော်ရစ်ဒါပေါ်တွင် ကျွန်တော့်ခြေရာတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေခဲ့ဖူး၏။ ကျွန်တော့်ကို ဥပဒေ ဒုတိယနှစ်\nကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ကျွန်တော်က သူမတို့အဆောင်ဖက်တွင် အနေများခဲ့သည်။\nရုတ်တရက် ကျွန်တော်သည် ဒေး ၏ သေးသေးကွေးကွေး လက်ဖ၀ါးလေးကို လွမ်းလာ၏။ လားရှိူးတက္ကသိုလ်ထဲက လယ်ကန်သင်းရိုးများကြားတွင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ထဲ ငါးမျှားဖို့ ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။\nအရှိန်အ၀ါ ကြီးမားသော နာမည်ကျော် "ဆေးတက္ကသိုလ်"ကြီးများ အကြောင်းကို ကျွန်တော်က သူမကို ပြောပြတော့ ဒေး မျက်လုံးတို့မှာ အစိမ်းရောင်တစ်မျိုး ယှက်သန်းသွားတာ ကျွန်တော် သတိထားမိသည်။\nကျွန်တော်တို့ခေတ်၏ "ဆေးတက္ကသိုလ်"တွင် ချိတ်ထမီနှင့် ဘန်ကောက်ပုဆိုး မရှိ။ ဒေါင်းတံဆိပ်နှင့် သခင်စိတ် မရှိ။ ဘီတဲလ်နှင့် မွန်ရိုး မရှိ။ ဟိုးလပ်နှင့် အလန်ဂျင်းစဘတ်(စ်) မရှိ။ ဂန္ဒီနှင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း မရှိ။ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်သည် သိန်းဖေမြင့်နှင့် ငြိမ်းကျော်တို့၏ ၀တ္ထုတွေထဲကလို တက္ကသိုလ်မျိုးလည်း မဟုတ်။ ပြီးတော့ ဇ၀နနှင့် ခင်မျိုးချစ်တို့၏ ကောလိပ်ကျောင်းသား၊ ကောလိပ်ကျောင်းသူတွေလည်း မရှိကြချေ။ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ် တွင် လေးဖြူနှင့် ဟစ်ပ်ဟော့ပ်ရှိသည်။ သင်ဇာဝင့်ကျော်နှင့် အိန္ဒြာကျော်ဇင်ရှိသည်။ မိုဘိုင်းဖုန်းနှင့် ပွဲစားလိုလို ကျောင်းသားလိုလို ကောင်တွေ ရှိသည်။ ဆံပင်အနီရောင်ဆိုးသော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ညံ့ဖျင်းသည့် အုပ်စုဖွဲ့နေထိုင်မှု ရှိသည်။ နောက်… ရာဇာနေ၀င်းနှင့် ဒေးဗစ်ဘက်ဟမ်းကို အားကျ အထင်ကြီးမှုကလည်း ဒုနှင့်ဒေး ရှိသေးသည်။\nထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများနှင့် ရှုပ်ထွေးသည့် အနေအထားအတွင်းမှာ ကျွန်တော်သည် ဒေး တို့တက္ကသိုလ်အတွင်း နူးညံ့သည့်အချစ်ကို ရှင်သန်အောင် မွေးမြူရန်မှာ အတော် ခက်ခဲလေသည်။\nကျွန်တော်သည်လည်းကောင်း၊ ဒေး သည်လည်းကောင်း တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်လုံးချင်း၊ တယ်လီဖုန်းချင်း စကားပြောရတာကို အရသာရှိကြသည်။ ငြင်းခုံရန်ဖြစ်ရခြင်းများကို ခုံမင်ကြသည်။ သူမက သူမကို စိတ်ဝင်စားနေသည့် ကောင်လေးများအကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို တိုင်ပင်တတ်ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော်နှင့် ဘာညာ ဘာညာ ကောင်မလေးတွေအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြတတ်၏။ ထိုအချိန်များတွင် ကျွန်တော်က အမြဲ သ၀န်တိုတတ်သော်လည်း ဒေး ကတော့ အမြဲရယ်မောနေခဲ့သည်ချည်း ဖြစ်သည်။\nတစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ကျွန်တော်နှင့် ဒေး ၏ ဆက်ဆံရေးသည် လှုပ်ရှားနေသော ငြိမ်သက်ခြင်းများသာ ဖြစ်ပါသည်။\nလားရှိူးတက္ကသိုလ်သည် ဖြူနီပြာဝါ ကောင်မလေးများစွာတို့၏ ရင်ဘတ်ထဲက အဖြူရောင်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ဂျပ်ဆင်နှင့် သစ်ပုတ်ပင်ကြီး မရှိသော်လည်း ရိုးစင်းသည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကတော့ မေဂျာအနှံ့တွင် ရှိသည်။ နိုင်ငံတကာအမြင်ရှိပြီး မာကျောသည့် လူငယ် ကဗျာဆရာ တချို့လည်း ရှိသည်။\nကိုယ့်ပျော်ရွှင်မှုကို ဈေးကွက်တင်ရောင်းစားကြသော ငွေကြေးဝါဒီ လူအနည်းငယ် ရှိကြ၏။ ထိုလူတန်းစားမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်တွင် မြင်ရသောအခါ ကျွန်တော်က ရွံရှာမိပါသည်။\nဒေး ကတော့ ကျွန်တော့်ကို သိပ်အစွန်းမရောက်ဖို့ ပြောပြတတ်ပြီး ကျွန်တော်က သူမ၏ လူသိနည်းသော အလှတရားအကြောင်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။\n“ကလေး… မနက်ဖြန်ကျရင် ဆံပင်တွေရှေ့မှာ ကျစ်ဆံမြီး သေးသေးလေး နှစ်ခု သုံးခုလောက် လုပ်ခဲ့နော်၊ ကိုယ်ကြည့်ချင်လို့”\n“ဟင့်အင်း… မလုပ်ဘူး၊ လူကိုများ သူကြည့်ဖို့အရုပ် ကျနေတာပဲ”\nဒေးသည် ထိုသို့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲ အတိုက်အခံ ပြောတတ်သော်လည်း တကယ်တမ်း မနက်ဖြန်သို့ ရောက်သောအခါ သူမခေါင်းတွင် ကျစ်ဆံမြီးလေးများကို မြင်တွေ့ရလေ့ ရှိပါသည်။\nထိုအခါ ကျွန်တော်က ပြုံးစေ့စေ့ လုပ်နေလျှင်…\n“ဒါ လုပ်ချင်လို့ လုပ်လာတာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်က အစ်မက လုပ်ပေးလိုက်လို့ ငြိမ်ခံလာရတာ…” ဟု သူမက မလုံခြုံစွာ ဖြေရှင်းတတ်၏။ မှုန်ဝေသော ဆောင်းရာသီ နောက်ခံပန်းချီကားအတွင်း ဒေး သည် ကျွန်တော့်အတွက် အဆုံးမရှိသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။\nဒီလိုနှင့် သချာင်္ဆောင်ရှိ အကြောင်းအရာနှင့် ရှုခင်းများကို သူမကြောင့် ကျွန်တော်က အလွတ်ကျက်ထားမိခဲ့၏။ လိုအပ်လျှင် ကျွန်တော့်အချစ်တွေ သက်သေပြရန်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော်… အချစ်သည် သက်သေပြစရာ မလိုဘဲ ထူးဆန်းသည့် ခံစားမှုများ ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော့်ကြိုးစားမှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့ရသည်။\nတက္ကသိုလ်ဆိုသည်မှာ ပညာရေးသက်သက်မဟုတ်။ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ အမျိုးသားရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘ၀တန်ဖိုးများကို တည်ဆောက်ရာ၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအထိ ဖြစ်ပါသည်။\nကျွန်တော်တို့ ခံယူထားသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူတစ်ယောက်၏ အဓိပ္ပါယ်များတွင် အချစ်ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ အနည်းငယ် သေးသိမ်လေသည်။ ဒေး သည် သေးငယ်သော ခံစားမှုဟု ကျွန်တော်တို့အဖြစ်အပျက်ကို ခေါင်းစဉ်တပ်လျှင် သဘောတူလိမ့်မည်မထင်ပေ။\nသူမက ရယ်စရာကောင်းသော အစိတ်အပိုင်းများအား ကျွန်တော့်ထံတွင် မှတ်ပုံတင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်း၏ နေရာအနှံ့တွင်ရှိသော စွယ်တော်ပင်လေးများကို ဒေး သည် အကြောင်းမဲ့ မုန်းတီးသူလည်း ဖြစ်၏။\n“ဒီကျောင်းထဲမှာ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် စဆုံတဲ့နေ့ကို ကလေး မှတ်မိလား”\nသူမသည် ရှက်သလိုလိုနှင့် ခေါင်းရမ်း၏။ မသိဘူးဆိုသည့် သဘော…။ ဒါပေမယ့် သူမ ထိုနေ့ကို အသေအချာသိမှန်း ကျွန်တော် သိပါသည်။\n“ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက်နေ့လေ…”\n“မှတ်မိရင်လည်း ပြီးတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လာပြောနေသေးလဲ”\nပြောပြီး ဒေး က ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ ရယ်နေ၏။ သူမ၏ ထိုရယ်မောသံသည် တစ်ခါ တစ်ကြိမ်ထဲနှင့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အငိုက်မိစေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်၏ အနေအထားကို အပြစ်ပြောဖို့ စောင့်နေကြသူတွေကလည်း တိတိပပ ပြောစရာမရှိဘဲ ကြာတော့ လက်လျှော့သွားကြသည်။\nကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဒေး မျက်လုံးများကို ဘာသာပြန်ရာ၌ မှားယွင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဒီလို အစစ အရာရာ သေးသေးကွေးကွေး ကောင်မလေးဆီက ကြီးကျယ်သော အကြောင်းအရာမှာ ဆင်ခြင်တုံတရား ဖြစ်နေသောအခါ ကျွန်တော်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပျော်ရွှင်မိပါသည်။\nဒေး သည် ရှားပါးသော တစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်တော့်ကို “ကို” ဟု မတော်တဆ ခေါ်မိပြီးတဲ့နောက် တခါတရံ သူမ၏ စိတ်ကြည်လင်သည့် အခါများတွင် ကျွန်တော့်ကို ကို ဟု ခေါ်တတ်လေသည်။ ကျယ်ဝန်းသော မနက်ဖြန်များ၌ ကျွန်တော်က သူမကို အဖြူရောင်အတိုင်းပဲ ဖြတ်သန်းနေထိုင်စေလိုပါသည်။\nစိတ်ညစ်စရာ ကိစ္စတွေ ကြုံတွေ့တိုင်း ကျွန်တော်က သူမဆီမှာ စကားတွေအများကြီး သွားပြောနေမိသည်။ ဒီလိုနည်းဖြင့် ရင်ထဲက ရှုပ်ထွေးလေးလံမှုများမှာ ပေါ့ပါးလာတော့၏။\nသူမဘေးတွင် တခြားယောက်ျားလေးတွေက တနေ့တခြား တိုးလာသည်။ ဒေး က အားလုံးကို ပြန်ပြောပြသော်လည်း ကျွန်တော့်ထင်မြင်ချက်ကို မတောင်းတော့ပေ။ ဒါသည် မလိုအပ်တော့၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမဘာသာ စဉ်းစားဖြေရှင်းနိုင်၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်တော် ဘုပြောလွှတ်မည်ဟု စိုးရိမ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အားလုံး ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ထင်မြင်ချက်ကို မကြားရဲတာလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။\nဒေး နှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့်အရာကိုမဆို ရူးသွပ်စွာ စွဲလမ်းခဲ့ပါသည်။ လားရှိူးတက္ကသိုလ်၏ ၀ိဇ္ဇာဖက်အခြမ်းတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သည် ကျော်ကြားလာခဲ့၏။ မနက်ဖြန်တို့မှာ ညီညာသော သုညကလေးများ ဖြစ်သည်။\n“ကလေး… ကိုယ် မင်းကို…”\nကျွန်တော်သည် ချောက်ကမ်းပါးထိပ်မှ စွန့်စားခန်းဆန်ဆန် ကိစ္စများအား ကို့ရို့ကားယား နိဂုံးချုပ်တတ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါသည်။\n“ကိုယ် မင်းကို ကားဖြေးဖြေးမောင်းဖို့ သတိပေးချင်တယ်”\nသူမသည် ကြောင်အနေပြီး ခဏကြာမှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်၏ ဘာသာစကားမလိုသော ဟာသသည် သူမခေါင်းပေါ်မှ ကျစ်ဆံမြီးလေးတွေ ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲသာ သိသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ရမ္မက်တွေ ဖြစ်သွားသည်။\nအခုတော့လည်း ရင်ဘတ်ထဲက လမင်းကို ပြင်ဆင်နေမိခဲ့ပြီ။ အလွမ်းများက နှင်းစက်တွေလို တဖွဲဖွဲ ကြွေကျနေ၏။ ဝေးလံတိတ်ဆိတ်သည့် တစ်နေရာတွင် ရှားပါးသော အလင်းတစ်မျိုးကို သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ထားရစ်ခဲ့သည်။\nကုန်လွန်ခဲ့ဖူးသော အချိန်ကာလများသည်လည်းကောင်း၊ နွေးထွေးချိုမြိန်သည့် အထိအတွေ့တချို့သည်လည်းကောင်း၊ ဘ၀၏ ဖတ်စာအုပ်များကလည်းကောင်း ကျွန်တော့်မှတ်ဥာဏ်ကို ဖျားယောင်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။\nဒေး ဆိုသည့် သူမနာမည်၌ မူးဝေစေသော ရနံ့တစ်မျိုး ဆွတ်ဖြန်းထားသလားဟု ကျွန်တော် သံသယဖြစ်မိသည်။ လေထုသည် ဝေဝါးပြီး မှုန်တေတေ အရသာ ဖြစ်နေ၏။ သူမ နားလည်ရန်မလိုသော ကျွန်တော့်အချစ်များကို အခန်းတစ်ခန်းတွင် ချိတ်ပိတ် သိုလှောင်ထားလိုက်ပါသည်။ (အကြောင်းမှာ နောင် လူသားသမိုင်းတွင် သူမတစ်ယောက် ကြီးကျယ်သော ကျွန်တော့်အချစ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် သိမ်ငယ်နေမည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။)\nအနောက်ဖက်တွင် နေ၀င်တော့မည်။ ဆည်းဆာသည် ပုဇွန်ဆီရောင်များ ယှက်သန်းနေ၏။ ငှက်တချို့မှာ အိပ်တန်းပြန်သွားကြသည်။ တကယ်ဆို နေ၀င်ချိန်ကို ကျွန်တော်တို့က မုန်းခဲ့ကြဖို့ ကောင်းသည်။\nနေ၀င်ချိန်၏အလှ ပြီးလျှင် အမှောင်သည် ရောက်လာတော့မည်။ ကျွန်တော်က အမှောင်ကို မုန်းသူဖြစ်သည်။ သူမ မရှိဘဲ နောက်ထပ် ရက်စွဲများကို ကျွန်တော် ဘယ်သတ္တိတွေဖြင့် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲတွင်တော့ ဘယ်လို ခေါ်မည်မသိ…။ ကျွန်တော်က သူမကို ချစ်သည်။ သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင် ဘယ်လို ရှိခဲ့မည်မသိ…။ ကျွန်တော်က ခေတ်ပေါ်ခံစားမှုနှင့် ရဲရင့်သစ်လွင်သော အတွေးအခေါ်ကို ချစ်သည်။\nတွေးရင်းနှင့် အားလုံးသည် ရှုပ်ထွေး ဆက်ယှက်လာ၏။\n“ကိုယ်ချည်းပဲလး၊ ဒါဆို ခေါင်းမပါဘူးပေါ့”\n“ကလေးနဲ့ပတ်သက်ရင် ကိုယ်က ခေါင်းမရှိဘူး၊ ဆိုလိုတာက ဥာဏ်မသုံးဘူးပေါ့ကွာ၊ နှလုံးသားပဲရှိတယ်”\nထိုသို့သော ရယ်မောသံများသည် ကျွန်တော့်နားထဲတွင် အမြဲတမ်း အမှတ်တရ ဖြစ်နေပါသည်။ ကျွန်တော်က သံယောဇဉ်၏ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မှုကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဒေး ကို ချစ်ခဲ့မိသည်။ ဖွဖွ…။ တကယ်လို့များ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်မှုကို တစ်နေ့တွင် ကြောက်လန့်လာပါလိမ့်မည်။ ထို့အတွက် ကျွန်တော်က ယခုပင် စကားကုန် ပြောခဲ့ပါမည်။\nထိုတစ်နေ့ကို ရောက်လာလျှင် ဒီဝတ္ထုကို လက်ဝယ်ရှိသူ မည်သူမဆို ကျွန်တော့်ထံတွင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ တစ်သိန်းနှင့် လာရောက်လဲလှယ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် မိတ္တူပွားခွင့်မပေးပါ။ ပထမဆုံးအကြိမ် ယခုရေးထားသောမူရင်းအတိုင်း print ထုတ်ထားခြင်းဖြစ်ရပါမည်။ သင့်အနေဖြင့် အနာဂတ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည့်အနေဖြင့် ဒီဝတ္ထုပါသော စာကို printထုတ်၍သိမ်းထားဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ကျွန်တော် ပြောချင်ပါသည်။\nအနီးစပ်ဆုံး သဲလွန်စအဖြစ် ပြောရလျှင် ကျွန်တော်က ဒေး ၏ ချည်နှောင်မှုကို ကြောက်ရွံ့လာမည့်နေ့သည် ကျွန်တော် သေဆုံးသွားသောနေ့ ဖြစ်ပါသည်။\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Friday, February 27, 2009 in ကျွန်တော်ဇာနည်ရဲ့အတွေး\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Sunday, February 22, 2009 in စေတနာနဲ့ပါ\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Thursday, February 19, 2009 in ကျွန်တော့်အကြောင်း\nညီပေးမှုတွေကိုတော်တော်လေးလေ့လာမှတ်သားပြီးမှ ည ၉း၃၀ လောက်မှာပထမဆုံးစတင်ပြီးDJလုပ်ကြည့်တာပါ။အဆင်ပြေ\nချည်းပဲဗျ။ကျောင်းတတ်တဲ့သူတွေ အင်ဂျင်နီယာတွေ အလုပ် လုပ်နေကြတဲ့သူတွေ တကယ်ပါဗျာကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကမဖြစ်\nပေးနေတာကြောင့်၂၄နာရီလာရောက်လေ့လာနိုင်ပါတယ်။အဖြူရောင်သံစဉ်မှ-ကစားဝိုင်းများ,ဂိမ်းဥယျာဉ်, ဘလော့ဂ်ဥယျာဉ်, ရုပ်ပုံဥယျာဉ်, တေးဗွီဒီယိုဥယျာဉ်, ရေဒီယိုများ, အဖြူရောင်သံစဉ် စာကြည့်တိုက် နှင့် ဖိုင်ဥယျာဉ်ကဏ္ဍ , အဖြူရောင်သံစဉ် ဖိုရမ်ဆွေးနွေးချက်များ အစရှိတဲ့ဝန်ဆောင်မှုတွေနဲ့သူငယ်ချင်းတို့ကိုဝန်ဆောင်မှုပေးနေပါတယ်။ဒါ့အပြင်အခုဆိုရင်အဖြူရောင်သံစဉ်\nရဲ့ E-magazine ကိုပါထုတ်ဝေပေးနေပါပြီ။\nသယ်ရင်းတို့လာလည်မယ်ဆိုရင် ဒီနေရာ လေးကနေဝင်ရောက်ဖို့ရန်ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။\nအဖြူရောင်သံစဉ် ရဲ့ဆောင်ပုဒ်လေးကတော့ အကောင်းဆုံးမဟုတ်တောင်၊ကောင်းအောင်ကြိုးစားနေပါသည် တဲ့။\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Monday, February 16, 2009 in ကဗျာ\nကားပိုင်းကရှည်တော့ စနေ-တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက်ခွဲပြရပါတယ်။မင်းသားတွေကဘယ်သူတွေပါလဲတော့သိပ်မမှတ်မိတော့ပါ\nဘူးသေချာမှတ်မိနေတာကတော့ ဦးညွှန့်ဝင်း ရယ် ဦးအံ့ကျော် ရယ်ပါတယ်ဆိုကိုပါပဲ။အဲဒီရုပ်ရှင်လေးကိုကြည့်ပြီးတဲ့နောက်\nရေးသားသူဟာကျွန်တော့်"ဖေဖေ"ပါပဲ။အခုဒီpostလေးကိုတင်ပြီးရင်ကျွန်တော် "ဖေဖေ့" ကိုခေါ်ပြီးပြလိုက်အုံးမယ်။"ဖေဖေ"အံ့\n"သီတာ ရာမ မင်းဒဿ"\nPosted by ဖြိုးဇာနည် on Saturday, February 14, 2009 in စေတနာနဲ့ပါ\nဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောချင်တဲ့ အကြောင်း အရာလေး ကတော့ မိမိတို့ (အေဒီအက်အယ်) အင်တာနက် SPEED လေးကို Firefox ကနေ အလွန် လျှင်မြန်စွာ အသုံးပြု နိုင်အောင် အတွက် ဖြစ်ပါတယ်...\nပထမ ဦးဆုံး Firefox ကိုဖွင့် ထားရပါမယ်။ ပြီးရင် address barမှာ (about:config)လို့ ရိုက်ထည့်ရပါမယ်။ ပြီးရင်Filter မှာ network.httpလို့ ရိုက်ပါ။ ပြီးရင် network.http.pipelining.maxrequestsကို ရှာရပါမယ် ။ network.http.pipelining.maxrequests မှာ string က default..(4) ဖြစ်နေ ပါလိမ့်မယ်. ..256line ကို string က 200လောက်အထိထားလို့ သင့်တော်ပါတယ်. ...သူ့အပေါ်မှာ clickလေး နှိပ်ပြီး ပြင်နိုင်ပါတယ်။\nပြီးရင်network.http.pipeliningနဲ့ network.http.proxy.pipelining ကိုရှာပါ ...ဒီနှစ်ခုကို true ပေးရပါမယ် ။ပြီးရ၏ရင် modzilla က ip address ကိုcache-dsl.bagan.net.mm ပြောင်း ပေးရပါမယ် ။ port ကတော့8080 ပါ။ပြီးရင် freedomသုံးတဲ့သူများ freedomကို ပိတ်ပြီး စမ်း အသုံးပြု နိုင်ပါပြီ။\n(သတိ ပြုရမှာကတော့... အင်တာနက်ကဖေးမှာ အသုံးပြုသူတွေက ဒီလို အသုံးပြုတဲ့အခါမှာ မိမိရဲ့ စက် တစ်လုံး ထဲသာ မြန်ပြီး အခြားစက်များမှာ သုံးလို့ရမည်မဟုတ်သောကြောင့်ခဏသာအသုံးပြုကြရန်ပြောလိုပါတယ်ခင်ဗျား.. .)\n၈။ Apply ကိုနှိပ်ပြီး ပေါ်နေတဲ့ Windows တွေအားလုံးပြန်ပိတ်လိုက်ပါ ။ သင့် Computer ရဲ့ Internet Speed 20% မြန်သွားပါပြီ။\nကျွန်တော် ပြောဖို့ တစ်ခု ကျန်သွားတယ်.........ကျွန်တော် ပြောပြတဲ့နည်းက "Windows XP Professional" တစ်ခု တည်းအတွက်ပါပဲ ....


ဝင်းအောင်ကြီး – အာဏာသိမ်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ၂ ခြမ်းကွဲ ဖဆပလ | MoeMaKa Burmese News & Media\n၀င်းအောင်ကြီး – အာဏာသိမ်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ၂ ခြမ်းကွဲ ဖဆပလ\nမြန်မာပြည်တွင် ပါလီမန်က တပ်မတော်ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ကြီးနေ၀င်းအား ၀န်ကြီးချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ခြင်းကို အာဏာသိမ်းခြင်းဟု ခေါ်သင့်မခေါ်သင့် ငြင်းခုံကြပါလျှင် မေးစရာမေးခွန်းများလည်း ပေါ်လာမည်။ ထိုအချိန်က ကျင့်သုံးနေသော ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီအရ ပါတီတွင်းအများစု ထောက်ခံမှုမရဘဲ ဦးနုက အဘယ့်ကြောင့် ၀န်ကြီးချုပ် ဆက်လုပ်ချင်ရသနည်း? ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံ ဥပဒေကကော ? မြန်မာပြည်တွင် သြဇာကြီးမားသော သတင်းစတို့ကကော? အာဏာရပါတီ ၂ ခြမ်းကွဲရုံနှင့် အရပ်သားအစိုးရ ဇာတ်သိမ်းဖို့ ဖြစ်ရသလား?\nဖဆပလ ၂ ခြမ်းကွဲခြင်းသည် ပါတီတွင်းသာမက အတိုက်အခံ ပမညတ၊ တိုင်းရင်းသားပါတီများ၊ သတင်းစာများ၊ ကုန်ကုန်ပြောရရင် လင်မယားကြားအထိ ဂယက်ရိုက်ထိခိုက်နစ်နာကုန်သည်။ အဲဒီတော့ ဖဆပလ ပေါ်လာပုံကို ကြည့်ကြပါစို့။\nဖက်ဆစ်ဂျပန်ကို တော်လှန်ဖို့အတွက် ၁၉၄၅ ခု၊ မတ်လ ၁ ရက်နေ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနေအိမ်တွင် တပ်မတော်မှ ဗိုလ်လက်ျှာ၊ ဗိုလ်ဇေယျ၊ ဗိုလ်နေ၀င်း၊ဗိုလ်စောကျာဒိုး စသူမျာ၊ ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ သခင်စိုး၊ သခင်သန်းထွန်း၊သခင်တင်မြ၊ ပြည်သူ့အရေးတော်ပုံ (နောင်ဆိုရှယ်လစ်) ပါတီမှ ဦးဗဆွေ၊ ဦးကျော်ငြိမ်း၊ သခင်ချစ်တို့ တက်ရောက်သည့် လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေးမှာ ဖက်စစ်တိုက်ဖျက်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေး ဖတပလ ကိုမွေးဖွားခဲ့သည်။\nထို့ကြောင့် တော်လှန်ရေးကာလ တိုင်းများတွင် စစ်ခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ နိုင်ငံရေးမှူးများ ပါရှိပုံသည် အရေးကြီး၍ မမေ့သင့်ပါ။\nစစ်ပြီးသွားသောအခါ ဖဆပလ လို့ဖြစ်လာ၏။ မြန်မာပြည်ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်သည့် အင်္ဂလိပ်ထံမှ လွတ်လပ်ရေးရဖို့ နိုင်ငံရေးကပို အရေးကြီးလာ၍ ဖဆပလ မှာဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဥက္ကဌ၊ သခင်သန်းထွန်းက အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးဖြစ်လာ၏။ အမြော်အမြင်ကြီးသော ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ၁၉၄၅ ခု၊ အောက်တိုဘာလ ၁၃ ရက်နေ့၌ တပ်မတော်ကို ဖဆပလ မှနှုတ်ထွက်စေသလို သူလည်း ၂၆ ရက်နေ့တွင် စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ်က ထွက်၏။ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီးဖြစ်လာ၊ ဖဆပလ လည်းတပြည်လုံးထောက်ခံမှုရ၊ အောင်ဆန်း-အက်တလီစာချုပ်၊ ပင်လုံစာချုပ်၊ တိုင်းပြုပြည်ပြုလွှတ်တော်၊ ၁၉၄၇ ခု၊ ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံ ဥပဒေ စသည်များကို ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့( အသက် ၃၂ နှစ်၊ ၅ လကျော်)အထိလုပ်သွား၏။\nကြုံတုန်းရေးရသော် သခင်နုသည် ၁၉၄၆ ခု၊ ဇူလိုင်လကျတော့မှ ဖဆပလကိုရောက်လာ၏၊ (စနေတာတောသား စာမျက်နှာ ၁၀၄)။ ဗိုလ်နေ၀င်းသည် တပ်မတော်မှ ကရင်စစ်မှုထမ်းများအား လက်နက်သိမ်း၍ ခွင့်ရက်ရှည်ပေးသော ၁၉၄၉ ခု၊ ဖေဖေါ်ဝါရီလ ၁ ရက်နေ့ကျမှ စစ်ဦးစီးချုပ်ဖြစ်လာ၏၊ တပ်မတော်ခေါင်းဆောင်များသမိုင်းအကျဉ်း (စာမျက်နှာ ၁၃)။\nလွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် နိုင်ငံရေးပါတီများ၊တပ်မတော်သာမက ပြည်သူတရပ်လုံး ပါဝင်ခဲ့ပုံကိုလည်း စာဖတ်သူတို့ မြင်စေချင်ပါသည်။\nဆောင်းပါးတိုရေးဖို့ အချက်အလက်စုရခြင်း၊ ခက်ခဲစွာရိုက်ရခြင်းတို့ကြောင့် များစွာအချိန်ုန်ပါ၏။ စာဖတ်သူတို့အဖို့ ခပ်မြန်မြန်ဆို ၃ မိနစ်၊ အေးအေးဆေးဆေးးဆို ၅ မိနစ်၊ ဖတ်လိုက်စဉ်းစားလိုက်ဆို မသကာ ၁၀ မိစ်နစ်။ ပုဂံခေတ်က အနော်ရထာအကြောင်း မဟုတ်လို့ ဆက်လက်ရှာဖွေ ဖတ်သူချင်း ဆွေးနွေးကြလျှင် ရေးရကျိုးနပ်မည် ဖြစ်ကြောင်းပါခင်ဗျာ။\n၂၀၁၄ ခု၊နိုဝင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့။\n2 Responses to ၀င်းအောင်ကြီး – အာဏာသိမ်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ၂ ခြမ်းကွဲ ဖဆပလ\nMaung Aung Khine on December 19, 2014 at 7:16 pm\nမြန်မာပြည်ကိုစတင်ဖျက်ဆီးသူက “ဗမာ့တပ်မတော်ရဲ့ဒုတိယဖခင်ကြီး”ဆိုတဲ့ ဗိုလ်နေဝင်း။\nဆက်လက်ဖျက်ဆီးသူတွေက သူ့သားတပည့်မြေးတပည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ။\n“ဒုတိယဖခင်ကြီး”ဆိုတဲ့ ဗိုလ်နေဝင်းနဲ့သမီး၊ သမက်၊မြေးတွေကိုဖမ်းချုပ်ပြီး ဇာတ်တူသားစားပြခဲ့တဲ့ တပ်ချုပ်ကြီးက “တတိယဖခင်ကြီး”ဆိုတဲ့ ဗိုလ်သန်းရွှေ။\nလက်ရှိဗမာ့တပ်မတော်ဟာ ဒေါ်စုအဖေ “တပ်မတော်ရဲ့ဖခင်ကြီး” ဗိုလ်အောင်ဆန်းတည်ထောင်ခဲ့တဲ့တပ်မဟုတ်တော့ပါဘူး။\nBa Ba Gyi on December 19, 2014 at 8:03 pm\nသမ္မတဦးဝင်းမောင် လုပ်ရဲကိုင်ရဲရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အိမ်စောင့်အစိုးရပေါ်လာစရာအကြောင်းမရှိပါ။ ဖဆပလကွဲစဉ်က ပါလီမန်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ကြားနေသူ (သို့မဟုတ်) အတိုက်အခံတဦးကို ကြားဖြတ် ယာယီ အစိုးရဖွဲ့ခိုင်းပြီး (၃) လ နဲ့ (၆) လ အတွင်း ရွေးကောက်ပွဲ ခေါ်ယူနိုင် ပါတယ်။\nဥပမာ၊ ပါကစ္စတန် ဝန်ကြီးချုပ် ဘနစ်ဇီရာဘူတို ကို သမ္မတ ၂ ယောက်က ၂ ကြိမ်တိတိ ရာထူးကနေ ရပ်ဆိုင်း စေခဲ့ဘူးပါတယ်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ်တုန်းကလည်း သြစတြေးလျ နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်ခံချုပ် ဆာဂျွန်ကဲရ် က ဝန်ကြီးချုပ် ဂေါက်ဝစ်လမ် ကို ရာထူးကနေဖယ်ရှားပြီး အတိုက်အခံခေါင်းဆောင်ကို ကြားဖြတ် အစိုးရ ဖွဲ့ခိုင်းခဲ့ဖူးတယ်။


ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရမှုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေးဟု ယူဆပါကြောင်းနှင့် အစိုးရ၏ အကြမ်းဖက်သမားများ တိုက်ဖျက်ရေးအပေါ် ထောက်ခံကြောင်း မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ တရုတ်သံအမတ်ကြီး ပြောကြား – Eleven Media Group\nအကြမ်းဖက်မှု ဖြစ်စဉ်များကြောင့် မောင်တောမြို့မှ ဘူးသီးတောင်သို့ တိမ်းရှောင်လာသူများကို တွေ့ရစဉ်\nရခိုင်ပြည်နယ်တွင် အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရမှုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ ရှင်းလင်းပါကြောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေးဟု ယူဆပါကြောင်းနှင့် အစိုးရ၏ အကြမ်းဖက်သမားများ တိုက်ဖျက်ရေးနှင့် ပြည်သူသို့ ကူညီနိုင်ရေး ဆောင်ရွက်နေမှုအပေါ် ထောက်ခံပါကြောင်း မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ တရုတ်သံအမတ်ကြီး H.E. Mr. Hong Liang က စက်တင်ဘာ ၁၃ ရက်က ပြောကြားခဲ့ကြောင်း ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ထုတ်ပြန်ချက်အရ သိရသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ တရုတ်သံအမတ်ကြီး H.E. Mr. Hong Liang က လူမှုဝန်ထမ်း၊ ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်နေရာချထားရေး ၀န်ကြီးဌာန ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဒေါက်တာ ၀င်းမြတ်အေးအား ၀န်ကြီးရုံး အစည်းအဝေးခန်းမ၌ လာရောက်တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးရာတွင် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\nတရုတ်နိုင်ငံ အနေဖြင့် မိတ်ဆွေ မြန်မာနိုင်ငံ အခက်အခဲဖြစ်ချိန် အကူအညီပေးလိုပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ် အရေးကိစ္စအတွက် ကူညီရေးကို တရုတ်နိုင်ငံဘက်မှ လူမှုရေးတာဝန်အဖြစ် ယူဆပါကြောင်း၊ ယခု မိမိနှင့်အတူ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံမှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အသင်းဥက္ကဋ္ဌ၊ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနှင့် ရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ပိုက်လိုင်း စီမံကိန်း နှင့် ကျောက်ဖြူရေနက်ဆိပ်ကမ်း စီးပွားရေးစီမံကိန်းမှ တာဝန်ရှိပုဂ္ဂိုလ်များကိုပါ အတူခေါ်ဆောင် လာပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ်မှ နေရပ်စွန့်ခွာသူများအတွက် ကုမ္ပဏီက ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရမှုနှင့် စပ်လျဉ်း၍ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ ရှင်းလင်းပါကြောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေးဟု ယူဆပါကြောင်း၊ အစိုးရ၏ အကြမ်းဖက်သမားများ တိုက်ဖျက်ရေးနှင့် ပြည်သူသို့ ကူညီနိုင်ရေး ဆောင်ရွက်နေမှုအပေါ် ထောက်ခံပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ တိုင်းရင်းသားများ စည်းလုံးညီညွတ်ရေး၊ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး မြန်မာအစိုးရမှ ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက်မှုကို တရုတ်နိုင်ငံအစိုးရမှ ထောက်ခံပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ် အေးချမ်းသာယာ၍ တိုးတက် ဖွံ့ဖြိုးခြင်းသည် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ နှစ်နိုင်ငံလုံးအတွက် အကျိုးကျေးဇူး ရှိမည် ဖြစ်ပါကြောင်း၊ ယခု အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် အိုးအိမ် စွန့်ခွာလာရသူများရှိရာ အကူအညီများစွာ လိုအပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ တရုတ်နိုင်ငံမှ လူသားချင်းစာနာမှု အကူအညီပေးနိုင်ရန် အဆွေတော် ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးက မည်သို့ ကူညီရမည်ကို ဆွေးနွေးပေးစေလိုပါကြောင်း မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ တရုတ်သံအမတ်ကြီးက ဆွေးနွေးရာတွင် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်။\nပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးက ယခုအခါ အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် စစ်တွေသို့ ပြောင်းရွှေ့ရောက်ရှိလာသော ခေတ္တ နေရပ်စွန့်ခွာပြည်သူ ၂၆၀၀၀ ကျော် ရှိပါကြောင်း၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး အဆင်ပြေစေရန် ဆောင်ရွက်ထားရှိပါကြောင်း၊ နယ်မြေ တည်ငြိမ်အေးချမ်းပါက မူလနေရာ ပြန်နိုင်အောင် စီစဉ်လျက် ရှိပါကြောင်း၊ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်း ကြာရှည်ထားရှိမည် မဟုတ်ပါကြောင်း၊ အိုးအိမ်များ မီးရှို့ဖျက်ဆီး ခံရသဖြင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆောင်ရွက်ရာတွင် စနစ်တကျရှိစေရေးနှင့် နယ်စပ်ခြံစည်းရိုး ကာရံရေးတို့မှာ အလေးထား ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးတွင် ဦးစားပေး ဆောင်ရွက်ရမည့် အချက်များမှာ လုံခြုံရေး၊ ပြန်လည် ထူထောင်ရေးတွင် အိမ်ရာများ ပိုမိုကြံ့ခိုင် ကောင်းမွန်စေရေးနှင့် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိအောင် ဖန်တီးပေးရေး ဖြစ်ပါကြောင်း၊ မိမိအနေဖြင့် ရခိုင်ပြည်နယ်သို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ရှိပြီး အခြေအနေမှန်ကို သိသည့်အတွက် ယခုလို လာရောက် တွေ့ဆုံပြီး အမှန်တရားကို တင်ပြခွင့်ရသည့်အတွက် ၀မ်းသာပါကြောင်း၊ ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း တရုတ်နှင့် မြန်မာစီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဟု ယူဆပါကြောင်း၊ အရေးကြုံတိုင်း ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကူညီသည့် တရုတ်နိုင်ငံအား ကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။\nရခိုင်ပြည်နယ်တွင် သြဂုတ် ၂၅ ရက်မှ စတင်ဖြစ်ပွားလျက် ရှိသော အကြမ်းဖက်မှုများကြောင့် ရခိုင်ပြည်နယ် မောင်တောဒေသ၌ နေထိုင်သူများသည် နေရပ်စွန့်ခွာ၍ နယ်စပ်ဧရိယာ အပါအ၀င် လုံခြုံရာနေရာများတွင် ခိုလှုံနေထိုင်ရလျက် ရှိကြောင်းနှင့် အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ပြည်တွင်း နေရပ်စွန့်ခွာရသူ တိုင်းရင်းသား ၂၆၇၄၇ ဦး ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြန်ချက်အရ သိရသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံ ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် အကြမ်းဖက်မှုများ အဆုံးသတ်ရန်အတွက် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ကြရန် ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီက စက်တင်ဘာ ၁၃ ရက်တွင် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် မြန်မာ့တပ်မတော်၏ နယ်မြေရှင်းလင်းရေးလုပ်ငန်း ဆောင်ရွက်ရာတွင် အင်အား အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့မှုအား စိုးရိမ်မိကြောင်းလည်း ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။\nလုံခြုံရေးကောင်စီက တံခါးပိတ် အစည်းအဝေးကို စက်တင်ဘာ ၁၃ ရက်က ပြုလုပ်ခဲ့အပြီး အဆိုပါကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ အစည်းအဝေးကို ဗြိတိန်နှင့် ဆွီဒင်တို့က အရေးပေါ်ခေါ်ယူရန် တောင်းဆိုချက်အရ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\nလုံခြုံရေးကောင်စီက ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အကြမ်းဖက်မှုများအား ရှုတ်ချခဲ့ပြီး ယင်းဒေသရှိ အကူအညီ လိုအပ်သူများထံ လူသားချင်းစာနာမှု အကူအညီပေးရေး ၀န်ထမ်းများ သွားရောက်ကူညီပေးနိုင်ရေး လုပ်ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။\nလုံခြုံရေးကောင်စီက ထုတ်ပြန်သော ကြေညာချက်သည် ကိုးနှစ်အတွင်း မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်၍ လုံခြုံရေးကောင်စီက ထုတ်ပြန်သော ပထမဆုံး ကြေညာချက်ဖြစ်ကြောင်း ကုလသမဂ္ဂဆိုင်ရာ ဗြိတိန်သံအမတ်ကြီး မက်သယူးရိုင်းခရော့က ပြောကြားခဲ့သည်။ ယင်းကဲ့သို့ ထုတ်ပြန်သော ကြေညာချက်များသည် အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံ အားလုံး၏ သဘောတူညီမှု ရရှိရန်လိုအပ်သည်။ တရုတ်နှင့် ရုရှားတို့သည် မြန်မာနိုင်ငံအား အစဉ်အလာအားဖြင့် ကာကွယ်လေ့ ရှိသည်။\nလုံခြုံရေးကောင်စီသည် သြဂုတ်လ နှောင်းပိုင်းကလည်း မြန်မာ့အရေးအတွက် တံခါးပိတ် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကြေညာချက် မထုတ်ပြန်ခဲ့ပေ။\nအလားတူ ကုလသမဂ္ဂ အတွင်းရေးမှူးချုပ် အန်တိုနီယိုဂူတာရက်က မြန်မာနိုင်ငံ ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် ဘင်္ဂါလီများ (မူရင်းသတင်းတွင် ရိုဟင်ဂျာဟု သုံးနှုန်းထား) အား စစ်ရေးအရ နှိမ်နင်းမှုကို ရပ်တန့်ရန် မြန်မာအား စက်တင်ဘာ ၁၃ ရက်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။\nPosted in Headline, NewsTagged ဘင်္ဂါလီ, ဘူးသီးတောင်, မောင်တော


ခိုင်ခိုင်စောလွင်: January 2012\nFacebook စာမျက်နှာပေါ်တွင်ဖတ်ရသည့် အဆိုပါအကြောင်းအရာများကို လွန်ခဲ့သည့်အနှစ်(၂၀)ခန့်ကတည်းက ကျမသိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ပါတယ်။ လူစာရင်းအတိအကျကိုတော့ ဒီဆောင်းပါးဖတ်မှသိရပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာပါတဲ့အတိုင်းပါဘဲ၊ အခုအချိန်မှ ဖွင့်ပြောခဲ့ကြရတာကတော့ အချိန်မကျသေးတာရယ်၊ ကျောင်းသားအချင်းချင်းဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို လက်ရှိစစ်အစိုးရသိရှိခဲ့ရင် လက်ညှိုးထိုး ပြောစရာဖြစ်လာမှာရယ်ကို မလိုလားတာရယ် စတာတွေကြောင့်ပါ။ ကျမလို ကာယကံရှင်တစ်ယောက်မဟုတ်တဲ့သူအနေနဲ့ပြောရရင် အစွပ်စွဲအနှိပ်စက်ခံခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ ကျောင်းသားစိတ်အပြည့်ရှိပြီး မိမိတို့အသက်အန္တရယ်ထိခိုက်သည်အထိ ကြုံခဲ့ရပေမယ့် အဖွဲ့အစည်းဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ရေငုံနေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျောင်းသားသိက္ခာထိန်းခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီမိုကရေစီဖော်ဆောင်နိုင်တဲ့တစ်နေ့၊ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ဒီကိစ္စတွေ၊ ဒီလူတွေဟာ စစ်အစိုးရကလွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွေမဟုတ်ဘူးဆိုတာရယ်၊ မတရားညှင်းဆဲသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေရယ်ကို ဖော်ထုတ်ကျမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားပီးသားဆိုတာ အဲဒီအနှစ်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ကတည်းက ကျမသိရှိပြီးသားပါ။ ဒီတော့ကျမအနေနဲ့သိပြီးသားတွေ မထူးဘဲနဲ့ဘာလို့ရေးလာသလဲလို့ဆိုတာပြောရပါမယ်။\nဒီအကြောင်းအရာတွေဖတ်လိုက်ရတဲ့အခါ အစွပ်စွဲခံရပြီး သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတဲ့၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရတဲ့ ကျောင်းသားမိဘ၊ညီအကိုမောင်နှမတစ်တွေရင်ထဲကို ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နဲ့ခံစားမိရပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့သွေးသားကိုနှိပ်စက်တာတွေကို ရင်နှင့်အမျှ၊ ကာယကံရှင်ခံစားရသည့်နည်းတူ ရင်ပွင့်မတတ်ခံစားခဲ့ရတာတွေက အသစ်တစ်ဖန်ခံစားလာရပြန်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကျမအမေလို ရင်းနှီးခင်မင် ချစ်ခင်လေးစားခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့အနှစ်(၂၀) က\nပေါက်ကွဲလုမတတ်ခံစားခဲ့ရတဲ့ နှလုံးသားပုံရိပ်ကို ပြန်ပြီးမြင်ယောင်လာခဲ့ပါတယ်။\n၂။ ဆရာမကြီးဆိုပေမယ့် ကျမတို့ငယ်စဉ်က မူလန်းပြဆရာမအဖြစ်ဆုံခဲ့ရပါတယ်။ ကျမလေးတန်းမှာ ကျမရဲ့အတန်းပိုင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျမမိဘများနဲ့ ဆရာမကြီးခင်ပွန်းက ဌာနတစ်ခုမှာ အတူတာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့အတွက် ခင်မင်ရင်းနှီးကြပါတယ်။ လေးတန်းမှာ အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဆရာမလို့ခေါ်တာနှုတ်ကျိုးနေပေမယ့် ကျမနဲ့သားသမီးဖွယ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးကျမကျောင်းဆရာမလုပ်နေတဲ့အထိ ဆရာမဟာနှစ်ပေါင်းများစွာ ဆရာမကြီးဘဝနဲ့အငြိမ်းစားယူသည်အထိနှစ်(၄၀)ဝန်ထမ်းဘဝတာဝန်ထမ်းခဲ့သူပါ။ စာအသင်အပြအလွန်ကောင်းပြီး၊ ကျောင်းသားများ ချစ်ကြောက် ရိုသေယုံမက မိဘများကပါ လေးစားကြပါတယ်၊ ဆရာမစာသင်သံကြားရတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက မိဘတချို့က သူ့ကလေးတွေစာကျက်ရင် “ ဒါကဒီလိုပါ “ ဟု ပြန်ရှင်းပြတတ်ရာ၊ ကလေးတွေက “ အမေတို့တောင်စာတွေရနေပါလား” လို့ ပြန်ပြောမိကြပါတယ်။ ကလေးမိဘတွေကလည်း “ အေး မင်းတို့ ကံကောင်းတယ် ဒီလို ရှင်းကနဲ နားထဲဝင်အောင်သင်နိုင်တဲ့ဆရာမမျိုးနဲ့ တို့တွေ့ခဲ့လို့ကတော့ခုလို ကျောင်းတဝက်တပျက်နဲ့ထွက်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး” “ မင်းတို့သေချာသင်ယူကြ” လို့ ပြောယူကြရပါတယ်။ ဆရာ/ဆရာမ အချင်းချင်းမှာတင် လူမှုရေး စီးပွားရေး၊ ကုန်ကုန်ပြောရရင် ဆရာမပေါက်စလေးတွေရဲ့ အချစ်ရေးကအစ ဆရာမကိုပဲ တိုင်ပင်ကြတာတွေ့ရပါတယ်။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအင်မတန်ကောင်းပြီး စိတ်နှလုံးအင်မတန်နူးညံ့ပါတယ်။ ဆရာမရော၊ ဆရာမခင်ပွန်းပါ ရုပ်ရည်ချောမောကြပါတယ်။ ဆရာမဟာ ရုပ်ရည်ချောမော၊ ကျက်သရေရှိပြီး မျက်နှာအမူအယာအေးချမ်းတည်ကြည်သလောက် ဆရာမဘဝဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပါတယ်၊ လောကဓံရဲ့ရိုက်ပုတ်တဲ့ဒဏ်ကို ဘဝတလျှောက်လုံးခါးစီးခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နင်လားဟဲ့လောကဓံလို့တောင် ကြုံးဝါးမနေပဲ အဲဒီလောကဒဏ်နဲ့ အတူလမ်းလျှေက်ရင်းဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျမဟာလည်း ဆရာမရဲ့ သမီးတစ်ယောက်သဖွယ်ချစ်ခင်ခဲ့ရသူဖြစ်တဲ့အတွက် ဆရာမလောကဒဏ်နဲ့အတူလမ်းလျှေက်ချိန်မှာ တခါတရံ အဖော်အဖြစ်ပါခဲ့ပြီး အတူလျှောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကာလတွေရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မေ့မရနိုင်တဲ့ နှလုံးသားပုံရိပ်တွေကို တထပ်ထဲ သိရှိခဲ့ရခြင်းပါ။\nဆရာမဟာ ဆီစက်ပိုင်ရှင် စက်သူဌေးသမီးဘဝကနေ ရုန်းကန်လှုပ်ရှား စိုးရိမ်မကင်းစွာရပ်တည်နေရမယ့်ဘဝကို သူ့ဘာသာရွေးချယ်ခဲ့တာပါ၊ ၁၉၆၂ခုနှစ် ကျောင်းသားအရေးအခင်းကြောင့် ဆရာမတို့ရွာကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတယောက် တိမ်းရှောင်လာရာက ဆရာမဘဝပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကျောင်းသားဟာ အခုလက်ရှိဆရာမရဲ့ခင်ပွန်းပါဘဲ၊ ဆရာမက အဲဒီအချိန်က High School Final အောင်ထားပါတယ်၊ နိုင်ငံရေးသမားကိုယူရင် စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ၊စိတ်ပင်ပန်းစရာတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြဆိုကြပေမယ့် အသက်(၁၈)နှစ်မှာပဲ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပါတယ်၊ အဲဒီနောက်ရန်ကုန်မှာ အခြေချနေပြီး အသက်(၁၉)နှစ်၊ သားတစ်ယောက်မွေးအပြီးမှာ မူလတန်းဆရာမစလုပ်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ နယ်ကဆရာမရဲ့ဖခင်ရုတ်တရက်ဆုံးခြင်း၊ ဆီစက်ကို ပြည်သူပိုင်သိမ်းခြင်း၊ အိမ်မီးလောင်ခြင်း စတာတွေဆက်တိုက်ကြုံခဲ့ရပါတယ်၊ ဒါတွေဟာလူတိုင်းကြုံရတတ်တဲ့ လောကဓမ္မတာပဲလို့ ဖြေသိမ့်နိုင်ခဲ့တဲ့ဆရာမဟာ သူ့ဘဝမှာ ဘယ်လိုမှ မေ့မရနိုင်မယ့် အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူးတဲ့။\nဆရာမရဲ့သားအကြီးဆုံးက ကျမနဲ့အသက်အရွယ် အတန်းအတူတူပါ။ ဒုတိယသမီး သမီးကြီးကတော့ကျမထက်ငယ်ပါတယ်၊ အဲဒီသမီးကြီးဟာ အဖေတူသမီးပါ၊ ဒါကြောင့် အဖေဖြစ်သူကတော်တော်ချစ်ပါတယ်၊ အဖေချစ်သမီးပီပီ အမေကို အဖေလောက်တော်တယ်လို့ ဘယ်တော့မှမမြင်ပါ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျမနှင့်ဆရာမ ဒီလောက်နီးနီးစပ်စပ် တွယ်တာမိတာဖြစ်နိုင်ပါသည်။ နောက်တခုက ဆရာမသည် နိုင်ငံရေးအကြောင်းမပြော၊ နိုင်ငံရေးအကြောင်းမဖတ်။ စာသာသင်လေသည်။ စာသင်သည်သာ သူ့အလုပ်။ ဆရာမ၏ သမီးကြီးက နိုင်ငံရေးစာအုပ်များကို စာဖတ်တတ်ကတည်းကဖတ်သည်၊ သူ့အဖေကလေ့ကျင့်ပေးထားခြင်းပင်၊ ၁၉၈၈ခုနှစ် ၊ မတ်လ ၊စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ကိုဖုန်းမော်ကျဆုံးပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ဝန်းကျင်သည် မငြိမ်သက်နိုင်တော့ ။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေသည်၊ ဇွန်လတွင် ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် အရေးအခင်းစလေသည်။ ဆရာမသည် သမီးကြီးကိုပူလေသည်၊ ထိုသမီးကြီးအောက်မှ သားအငယ်မှာ ဖြူဖြူနွဲ့နွဲ့ အသားဖြူဖြူအရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ မျက်ခုံးကောင်းကောင်ျးနှင့် လူချောတစ်ယောက်၊ သူက ဒုတိယနှစ် သင်္ချာအထူးပြုဖြင့် (လုပ်သားကောလိပ်) တက်ရောက်နေသူ၊ ဒုတိယနှစ်တွင် ဖခင်၏ရုံးတွင် အလုပ်ရသဖြင့် လုပ်သားကောလိပ်ပြောင်းတက်ခြင်းပင်။ ဆရာမသည် စိတ်ပူစွာဖြင့်” မင်းအမ က ကျောင်းမှာစာမသင်တော့ဘူးဆိုလဲ မသွားနဲ့တော့ပြောတာမရဘူး၊ ဘာကြောင့်သွားနေမှန်းမသိဘူး”ဟု ပြောရာ ထိုသားအငယ်မှ “ ကျောင်းသားတွေဟောတာပြောတာ သိပ်ကောင်းတယ်၊ အဲဒါသွားပြီး နားထောင်နေတာနေမှာပေါ့။ ဒီနေ့ခေတ် ဖြစ်ပျက်နေတာတွေ အမှန်အတိုင်းပြောရဲတာ၊ သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ မဆလ အစိုးရတော့ ဒီတချီသေဘို့သာပြင်၊ ကျောင်းသားတွေက နောက်မဆုတ်တော့ဘူး၊ ကျောင်းသားတွေ သွေးမြေကျခဲ့ရတာတွေအတွက် ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်၊ ဒီအစိုးရကို အပြုတ်တိုက်ဘို့စီစဉ်နေကြပြီ” ဟုပြောသည်ကို အမှတ်တမဲ့သာနေခဲ့သည်။ သမီးကြီးကို စိတ်ပူစွာ အာရုံစိုက်မိသဖြင့် သားအငယ်ကို မေ့လျော့နေခဲ့လေသည်။ ထိုသားအငယ်သည် အဲဒီအချိန်က အသက်(၂၀)အရွယ်၊ ထိုအရွယ်မှစ၍ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံး နိုင်ငံရေးနယ်ထဲ ကျောင်းသားတော်လှန်ရေးနယ်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပါတဲ့။ တိုအချိန်တွင် အစိုးရက တိုင်းပြည်အခြေအနေကို ရိပ်မိ၍ပဲလား အစိုးရဝန်ထမ်းများကိုစည်းရုံးတာပဲလားမသိ ဝန်ထမ်းဆန်ကို တစ်ယောက်(၃)လစာ ထုတ်ပေးလေသည်။ ထိုသားအငယ်သည် အဖေ၊ အမေ၊ သူ့ကိုယ်တာများကို ကားတစ်စီးဖြင့် ထုတ်ပြီးအိမ်သို့ပို့ခဲ့ပြီး အိမ်မှပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားလေသည်။ ဆရာမအချစ်ဆုံးသား အတွက်ဆရာမခံစားရလေပြီ။ သမီးကြီးကပြောသည်တဲ့၊ သားငယ်သည် ကျောင်းမှာတရားတက်ဟောသည်၊ မျက်နှာစည်းရန်ပုဝါတောင်း၍ ပေးလိုက်သေးသည်တဲ့။ ဆန်များလာပို့တော့ “ အမ ဒီဆန်တွေ တို့မိသားစု(၃)လစားလို့ လောက်လား” လို့ မေးသွားတယ်၊ “ငါမရှိရင် အဖေနဲ့အမေကို ဂရုစိုက်ပါ” လို့ပြောသွားတယ်၊ “သူကတော့ တိုင်းပြည်အတွက် လုပ်စရာတွေရှိလို့ သွားဘီ” လို့ ပြောသွားတယ်ဆိုပြီး သမီးကြီးကပြန်ပြောတော့ ဆရာမလည်း ဘာမှမပြောသာတော့ပါ။ သမီးကြီးကဆက်ပြောသေးသည်တဲ့\n“ မေမေစိတ်မပူနဲ့၊ မေမေ့သားတစ်ယောက်ထဲမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သွားတယ်၊ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ ပြောလို့မရပေမယ့် သူတို့ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုတွေ ဆက်လုပ်ဘို့ သွားကြတာပါ။ မေမေ့သားအတွက် အစစ အဆင်ပြေအောင်သာ ဆုတောင်းပေးပါ။ မေမေခွဲရတယ်ဆိုတာ သေသွားတဲ့ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိဘတွေလောက် မဆိုးပါဘူး” တဲ့\n၈-၈-၈၈တွင် ကျောင်းသားများဦးဆောင်သော ရှစ်လေးလုံးအရေးတော်ပုံကြီးစတင်လေသည်။ ပြည်သူတစ်ရပ်လုံး အုံးအုံးကြွက်ကြွက်တောင်းဆိုသံများကြောင့် မဆလ အစိုးရပြုတ်ကျလေသည်။ ဆရာမ၏သမီးကြီးနှင့်တစ်ကွ ဆရာမခင်ပွန်းပါ သားပျောက်၊ မောင်ပျောက်ရှာကြလေသည်။ တရားဟောသည့်နေရာတွင် စောင့်ကြည့်သည်၊ ချီတက်ရင်းနှင့် ရှာကြသည်။ သမီးကြီးသည် ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဖွဲ့မှတဆင့် စုံစမ်းသည်၊ အချိူ့ကျောင်းသားများ ဇွန်အရေးအခင်းပြီးကတည်းက ရှစ်လေးလုံးအရေးတော်ပုံအတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ တာဝန်ကျရာနယ်များသို့ ရောက်နေကြောင်းတော့သိရသည်။ ကနဦးအစ ပစ်ခပ်မှုများရှိရာ အသက်ရှင်ရက်ရှိပါ့မလား သံသယဝင်လာသည်။ ထိုသံသယကို ဆရာမသည် မိခင်တို့၏သိစိတ်ဖြင့် ချေဖျက်သည်။ ကိုယ့်သွေးသားဖြင့် ဖြစ်တည်ပြီး မိမိဝမ်းကြာတိုက်မှာ ကိုးလလွယ်ဆယ်လဖွားခဲ့ရသည့် သားကို မသေသေးပါဟု အလိုလိုသိပါသည်တဲ့၊ တွေ့အောင်ရှာကြပါပြောရင်း အိပ်ယာထဲလဲလေသည်။ သမီးကြီးသည် သမဂ္ဂရှိရာ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးသို့ သူတို့နေထိုင်ရာ မြို့စွန်မှ နေ့တိုင်းလမ်းလျှေက်သွားသည်။ သူ့အလုပ်သူလုပ်ရင်း မောင်ကိုစုံစမ်းသည်၊ သူလည်းစိတ်ပူနေပြီ၊ တနေ့ပြန်လာမယ်ပြောသွားတာ ဒီအချိန်ပြန်လာရမှာပေါ့ဟု ဆိုကာမျှော်ရချေပြီ။ ကျမသည် ဆရာမကို စောင့်ရှောက်ပေးရင်း သားသမီးအပူများကို မျှဝေခံစားခဲ့ရသည်။ စက်တင်ဘာ(၁၈)ရက်တွင်တော့ စစ်တပ်မှ အာဏာသိမ်းလေတော့သည်။ ကျောင်းသားများ အလုပ်သမားများ ပြည်သူများ တောခိုကြလေပြီ။ ဆရာမသည် သားအငယ်အတွက် ပူပင်သောကများမငြိမ်းနိုင်တဲ့အတွက် ကျန်သမီးများအား အတင်းအကြပ်တားမြစ်ခဲ့လေသည်။ ဆရာမလည်းအိပ်ယာတွင် ဘုံးဘုံးလဲကာ လူထူမှသာ ထနိုင်ခဲ့ပါတော့တယ်၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြိုလဲလုဖြစ်နေပါတော့တယ်။\nလုံးဝ မထင်တားအချိန်မှာမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်။ သားငယ်ဟာ သန်လျှင်ကသူငယ်ချင်းအိမ်ကို ရောက်နေတဲ့အကြောင်းနဲ့ သူဟာ သူငယ်ချင်းရဲ့ အမေဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း၊ ခုလိုအချိန်မှာ သားကိုလက်ခံမထားရဲတဲ့ အတွက် လာခေါ်ဘို့ပြောလာပါတယ်။ ဆရာမဟာ သားအသက်ရှင်ရက်ရှိနေတာကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ထထိုင်ပါတယ်။ လမ်းတော့မလျှောက်နိုင်ပါဘူး၊ ဆရာမခင်ပွန်းကတော့ အိမ်ရောက်ရင်ဖမ်းခံရမှာပေါ့ ၊ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ၊ သမီးကြီးက “သူလိုက်သွားမယ် ၊ သူကြည့်စီစဉ်ခဲ့မယ်၊ မေမေ နေကောင်းအောင်နေပါ၊ ဖေဖေကဝန်ထမ်းဖြစ်တဲ့အတွက် ဖေဖေက ဆက်သွယ်တယ်ဆို မကောင်းပါဘူး၊ “ ဆိုကာ တခါမှမမြင်ဘူးသည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်သွားလေရာ၊ ဆရာမမှာ ဝမ်းသာစရာနှင့်အတူ စိတ်ပူပင်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။\nသားငယ်က အရေးအခင်းကာလမှာ မြိတ်ကိုရောက်နေပြီး အဲဒီမှာ ကျောင်းသားအရေးတော်ပုံကို စတင်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်တပ်အာဏာသိမ်းပြီး ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေ နယ်စပ်ကိုရှောင်တိမ်းကြတော့ အရေးအခင်းမတိုင်ခင်ထွက်သွားတဲ့ သူတို့က ပြန်ဝင်လာကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ပေါ်ပေါ်တင်တင် နေတာမဟုတ်ပဲ လုံခြုံတဲ့နေရာမှာပုန်းနေကြတာပါ။ သန်လျှင်ကို ကျောင်းသားတချို့နဲ့တွေ့ဘို့အလာ၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအိမ်ကိုဝင်တာဖြစ်ပါတယ်၊ အိမ်ကိုပြန်မလိုက်နိုင်ပါ၊ ကျောင်းသားအရေးကိစ္စများ လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသေးတဲ့အတွက် သူ့ကိုမေ့ထားလိုက်ပါ၊ ဘာအကြောင်းမှ မကြားရရင် အသက်ရှင်ရက်ရှိနေသေးတယ်မှတ်ပါ လို့ ပြောပါတယ်တဲ့၊ သမီးကြီးက” အမေက တခါလောက်တော့ တွေ့ချင်ရှာမယ်၊ ဘာမပြောညာမပြော ရုတ်တရက်ပျောက်သွားလို့ ခံစားနေရတာဖြစ်မယ်။ ဒီတကြိမ်တော့တွေ့လိုက်ပါ၊ အတင်းပြန်လဲမခေါ်ပါဘူး၊ လုပ်စရာရှိတာဆက်လုပ်ပါ၊ တွေ့လိုက်ပါလို့” ပြောတဲ့ အချိန်မှာ ရန်ကုန်ဘက်က ညောင်တမ်းဆိပ်ကမ်းကို ရောက်မှ တွေ့မယ်လို့ အဖြေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ညမထွက်ရအမိန့်ကရှိနေတော့ အချိန်က နာရီဝက်ပဲရပါတော့တယ်။ သမီးကြီးစီစဉ်ပေးလိုက်တဲ့ အိမ်ကို သားငယ်က သွားနှင့်ဲပီး ဆရာမနဲ့ အန်ကယ်( ဆရာမအမျိုးသား) တို့ကိုသမီးကြီးကအပြေးအလွှား လာပြန်ခေါ်ပါတယ်၊ အံ့သြစရာပါပဲ ၊ သမီးကြီးက “ မေမေ ဒီတခါမှမတွေ့ရရင် တွေ့ဘို့မလွယ်ဘူး။ သူလုပ်စရာတွေဆက်လုပ်မှာမို့ ၊ မေမေအားတင်းပြီးလိုက်လာပါ “ လို့ပြောတယ်ဆို ဆရာမဟာ အနွေးထည်လေးထပ်ဝတ်ပြီး လမ်းထလျှောက်ပါတယ်။ ကျမက ကျန်တဲ့ဆရာမသမီးအငယ်တွေနဲ့အတူ အိမ်စောင့်ကျန်ခဲ့ရပါတယ်။ ညမထွက်ရအမိန့်ကြောင့် ဘယ်လိုမှ ပြန်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာသိလို့ပါ။\n၅။ စစ်တပ်ကအာဏာသိမ်းပြီးတဲ့နောက် နိုင်ငံရေးပါတီများမှတ်ပုံတင်ခြင်းဥပဒေကို ထုတ်ပြန်ပြီး နိုင်ငံရေးပါတီများမှတ်ပုံတင်ရေးဥပဒေကို ပြဌာန်းပါတယ်၊ နိုင်ငံရေးပါတီစာရင်းတွေကို သတင်းစာမှာထုန်ပြန်တဲ့အခါ “ ဗမာ့မျိုးချစ်လူငယ်အစည်းအရုံး” ဆိုတဲ့ ကျောင်းသားပါတီတစ်ခုမှာ သားငယ်နာမည် ကိုတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ မြေပေါ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာ သိထားလို့လဲ သူလို့ထင်တာပါ။ နောက်တော့ အဲဒီပါတီရဲ့ ဥက္ကဌဖြစ်သူက စိတ်အေးအေးနေဘို့ ဆရာမကို ကိုယ်တိုင်ပဲ အိမ်ကိုလာပြောပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဆရာမက ဘယ်လိုနေကြသလဲ၊ စားစရာရှိကြရဲ့လား သိချင်လာပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဝန်ထမ်းများ ပါတီနိုင်ငံရေးကင်းရမယ်ဆိုပြီး လက်မှတ်ထိုးထားရတဲ့အတွက် ထုံးစံအတိုင်း သမီးကြီးကို ပါတီလိပ်စာအတိုင်း သွားခိုင်းပါတယ်။ စားစရာတွေ အပို့ခိုင်းပါတယ်၊ ဆန်ုပြုတ်သောက်လိုက်၊ မရှိရှိတာ စားပြီး နေနေတာသိရတော့ ပို့ပေးနေရင်းက နောက်ဆုံး ဆရာမကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ပါတယ်။ သားငယ်က “အမေမလာပါနဲ့၊ ကျနော်တို့က ရွေးကောက်ပွဲဝင်ဘို့ထောင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းသားအရေးကိစ္စတွေ လုပ်လို့ရအောင် မှတ်ပုံတင်ထားတာ၊ ထောက်လှမ်းရေးက ရိပ်မိရင်လဲရိပ်မိနေလောက်ဘီ၊ အမေ ဒုက္ခရောက်မယ် လို့ တားပါတယ်” နောက်ဆုံးမတော့ ဆရာမက ဘယ်လိုအကြောင်းတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် တနေရာရောက်ဘီဆို ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရရင်ကျေနပ်ဘီ၊ သားတို့ကျောင်းသားတွေကို မေမေ အမြဲမေတ္တာပို့နေတယ်၊ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာသာပြောသွားပါ” လို့ မှာပါတယ်၊ ဆရာမရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေကြောင့် တနေ့သူ့သားသွားရမယ်ဆိုတာသိနေပါတယ်။\nတကယ်တန်းကျတော့ သော့ခပ်ထားတဲ့ ပါတီရုံးခန်းသာကျန်ခဲ့ပီး၊ မြေလျှိုးသွားကြပါတယ်၊ အခြေခံပညာကျောင်းသားသမဂ္ဂက ကျောင်းသားတွေပါ ပါသွားကြပါတယ်။ အငယ်ဆုံးကျောင်းသားက (၁၆- ၁၇) အရွယ်တွေပါ။ ဆရာမက အင်မတန်ရိုးတဲ့အတွက် ကျောင်းသားတပ်မတော် မြောက်ပိုင်းဆိုတာတောင်မသိပါဘူး။ နောက်ပိုင်း မိဘအချင်းချင်းမေးရာက ABSDF(NB) ကိုရောက်သွားမှန်းသိရပါတယ်၊ ဆရာမလည်း AB မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်းက ကျောင်းသားတွေကို ဘုရားရှစ်ခိုးတိုင်း မေတ္တာပို့ပါတယ်၊ တော်ရုံပို့တာမဟုတ်ပါဘူး၊ အရှည်ကြီးကိုရွတ်ပြီးပို့ပါတယ်။ ဆရာမရဲ့ မေတ္တာပို့မှာ ဒီမိုကရေစီလဲပါပါတယ်၊ ဒီမိုကရေစီရမှ ကျောင်းသားတွေ ပြန်လာကြမှာကိုး။\n၁၉၉၂ ခုနှစ်ခန့်က စစ်အစိုးရက လုပ်တဲ့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ခုကို ရုပ်မြင်သံကြားမှာ ကြည့်လိုက်ရပါတယ်။ ကျောင်းသားတပ်မတော်( မြောက်ပိုင်း)မှာ ကျောင်းသားအချင်းချင်း စစ်ထောက်လှမ်းရေးလို့စွပ်စွဲပီး သတ်ဖြတ်နေကြတာတွေကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတဲ့သူတွေက ဒဏ်ရာတွေ ပြပြီးရှင်းကြပါတယ်။ ကျမမှတ်မိသလောက် ပြောရရင် အူတွေတောင်ထွက်ကျလာလို့ ပြန်ထဲ့ပြီး အစိမ်းချုပ်ချုပ်တာလဲပါရဲ့။ ကျမတို့တစ်အိမ်လုံး အစိုးရကို ဆဲကြပါတယ်။ ကျောင်းသားတွေကို သက်သက်သိက္ခာချတယ်ဆိုကာ လုံးဝမယုံခဲ့ပါ၊ သားငယ် မြောက်ပိုင်းမှာရှိတယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့ကျမဟာ ဆရာမကို အဲဒီသတင်းကြည့်ရလား၊ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သွားပြီးမေးခဲ့ပါတယ်။ ဆရာမဟာ စိတ်လှုပ်ရှားရင် နှလုံးခုန်မြန်ပီး၊ ခြေဖျားလက်ဖျား အေးစက်တောင့်တင်းတဲ့ နှလုံးရောဂါတစ်မျိုး ရနေဘီဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သေချာဆုံးအောင် မကြည့်တော့ပါတဲ့။ အတွေ့အကြုံတွေများလှပြီဖြစ်တဲ့ ဆရာမဟာ တခုခုကိုတွေးဆနေပါတယ်။ ဖြစ်နိုင် မဖြစ်နိုင် လုံးဝမပြောပါ၊ တခုတော့ပြောပါတယ်။ သမီး အန်ကယ်ကတော့ “ အစိုးရဟာ NLD ပြီးတော့ ကျောင်းသားတွေကို သိက္ခာချနေပြီဆိုပြီး ဆဲနေလေရဲ့” ။ ကျမလည်း ကျမနဲ့ အန်ကယ် အမြင်ချင်းတူတယ်ဆိုပြီး အန်ကယ်နဲ့သာစကားပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\n၆။ “ အဖေနှင့် အမေခင်ဗျား”\n“ ကျနော်ဟာ စစ်ထောက်လှမ်းရေးက လွှတ်လိုက်တဲ့ ထောက်လှမ်းရေးဖြစ်တဲ့အတွက် ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များက ဖမ်းဆီးထားပါတယ်။ မိဘများကတောင်းပန်ပြီး လာရောက်ခေါ်ဆောင်ပါမှ အသက်ချမ်းသာရာ ပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမေ(သို့မဟုတ်) အဖေ အမြန်ဆုံးလိုက်လာခဲ့ပါ “\nကျမ “စာကိုဖတ်ပြီးတာနဲ့ ဒီလောက် ကျောင်းသားအရေးတွေလုပ်နေတာ။ မိသားစုနဲ့ခွဲ၊ ကျောင်းပညာတဝက်တပျက် နဲ့ စွန့်ပြီးလုပ်လာတာ။ ဘာထောက်လှမ်းရေးလဲ။ လိုက်သွားခေါ်ရင် ထောက်လှမ်းရေးဆိုတာဝန်ခံရမှာလား “ ဆိုပြီး ဒေါသတကြီးပေါက်ကွဲပါတော့တယ်။ မျက်ရည်များလည်း ရေသွန်သလို ဝေါကနည်းကိုကျလာပါတော့တယ်။ သမီးကြီးက ကျမပခုံးကိုလာကိုင်ပြီး” စာကို မိသားစုအားလုံး ဆယ်ခေါက်ထက်မနည်း ဖတ်ပြီးကြပါဘီ။ သားငယ် အသက်ရှင်ဘို့အရေးကြီးတယ်၊ သွားခေါ်ပြီး ဟိုရောက်မှ အခြေအနေကြည့်ရမှာ။ ကိုယ်လဲမြင်ရတာမဟုတ်ဘူး။ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲက အဖြစ်အပျက်တွေဟာ အမှန်တွေဆို ကျောင်းသားအချင်းချင်း ပြဿနာတက်ကြတာဖြစ်မယ်၊ မိဘတွေလိုက်သွားရင် ကလေးတွေဘဲ မရိုင်းလောက်ပါဘူး။ ခုက သွားဘို့လဲပြင်နေပြီ၊ ။ အမ ကအိမ်မှာ ညီမလေးတွေနဲ့ လာနေပေးရင်ဖြစ်မလားလို့ ။အဲဒါပြောမလို့၊ ညီမလဲ ရှိနေမှာပါ။”\nဖြစ်ပုံက ဆရာမသမီးအငယ်တယောက်က ခွဲစိတ်ခန်းဝင်စရာရှိသည်။ ဆရာဝန်နှင့်ရက်ချိန်းပြီးသား၊ ဆရာမနောက်ဆံမတင်းအောင် အိမ်မှာလူအင်အားဖြည့်ခြင်း။ သမီးကြီးကလည်း သူ့အိမ်ထောင်နှင့်တခြားမှာ နေနေပေမယ့် ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူရော သူ့အမျိုးသားပါ လာနေမည်၊။\n“အန်ကယ်က ဘာလို့လိုက်မသွားတာလဲ” ဆရာမလိုက်သွားမည်ကို သိလိုက်ရသည့်အတွက် ကျမ မေးလိုက်မိသည်။\n“ သမီး အန်ကယ်နဲ့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက ဘုန်းကြီးစာချသွားလုပ်နေရင် သူ့ပါ ဖမ်းချုပ်ထားလိမ့်မယ်” ဟု ဆရာမကပြောရာ အန်ကယ်က “ အန်ကယ်က စကားများများ မပြောပါဘူး။ တခွန်းပဲပြောမှာ၊ “ ဘာပြောမှာလဲ” မေးတော့ “ ဟ အန်ကယ့်ကို သွားခိုင်းလေ ။ အဲဒီတော့ ဘာပြောမလဲသိရမှာပေါ့” တဲ့၊\nအမှန်ကတော့ သွားခေါ်မည် ကျောင်း သားမိဘအချင်းချင်း ချိတ်ဆက်မိကြပြီးပြီ။ အလားတူစာမျိုး ရန်ကုန်ရှိ ကျောင်းမိဘတချို့ နှင့် မန္တလေး၊ သာယာဝတီ စသဖြင့် စာများရောက်လာကြပြီးပြီ။ အများအားဖြင့် အမေများသာလိုက်ကြပါသည်။ တချို့လည်းအဖေ လိုက်ကြပါသည်။ ကျမထင်တာက ယောင်္ကျားချင်းဆိုတော့ ပြောမှားဆိုမှား စကားများကြရင် အသက်အန္တရယ်ရှိ၍ ထင်ပါသည်။\nတစ်ခုပဲရှိသည်၊ ကျမအမှတ်မမှားပါက ဝန်ထမ်းဆို၍ ဆရာမတစ်ယောက်သာပါပါတယ်။။ ကျန်သူများက အငြိမ်းစားနှင့် ကုန်သည်များသာ၊ ဆရာမသည် မြို့နယ်၊ တိုင်း အဆင့်ဆင့်မှသည် ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနအထိ စာတင်ရပါတယ်။ သားအသက်ရှင်ရေးအတွက် သွားရောက်ခေါ်ခွင့်ပြုပါရန် အသနားခံစာတင်ရပါတယ်။ သွားရောက်မည့် အဖွဲ့သည် ဆရာမသွားခွင့်ကျအောင် စောင့်ပေးကြပါတယ်။ တကယ့်ကို မိသားစုစိတ်ဓါတ် အပြည့်ရှိသူများပင်။ နောင်တချိန်တွင် ထိုမိသားစုများသည် ယခုနှစ်ပေါင်း(၂၀) ကျော်သည့်တိုင် ချစ်ခင်စည်းလုံးလျက် နေကြပါတယ်၊ သာရေးနာရေး ဖိတ်စရာမလို အလိုလိုသွေးစည်းကြတဲ့ သွေးသောက်မိသားစုများ ဖြစ်လာပါတယ်။\nဆရာမကို တစ်လအတွင်း ပြန်လာရန်ခံဝန်ချက်ပေးပြီး လိုက်ခေါ်ဘို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်၊ ကျမ ဆရာမအတွက် တော်တော်စိတ်ပူမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ဆောင်လို့လား မပြောတတ်ပါဘူး ဆရာမဟာ သွက်လက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူကျန်းမာအောင်နေပါတယ်။ ငါအသက်ရှင်မှ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးကောင်းတွေးနေလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။\nတကယ်တန်းမှာ မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး၊ ဆရာမဟာ တစ်လကျော်ကျော်လောက်နေမှ ပြန်ရောက်လာသလို သားငယ်လည်းပါမလာပါ။ ဒါပေမယ့် ဆရာမဟာ သားကို မျက်မြင် အသက်ရှင်ရက်တွေ့ခဲ့ရလို့ထင်ပါတယ်၊ သိပ်စိတ်မလှုပ်ရှားပဲ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြပါတယ်။\nရောက်ရောက်ချင်း ချက်ချင်းပေးမတွေ့ပါဘူးတဲ့၊ တော်တော်ကြာမှ တွေ့ရတဲ့အပြင် တွေ့တဲ့အခါ အပြောအဆို ဆင်ခြင်ရပါတယ်တဲ့၊ သူတို့ကို အချုပ်ခန်းကခေါ်ထုတ်ပြီး ပေးတွေ့ပါတယ်။\nအားလုံးက သတိနဲ့နေနေရတာပါတဲ့၊ ကျောင်းသားတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ခံခဲ့ကြတာတွေ မိဘတွေကိုပြောပြပါသတဲ့။ ဆောင်းပါးမှာပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါပဲ။ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ၊ မိဘတွေနဲ့ပြန်ထဲ့ပေးမယ် ပြောပြီး ဘယ်လိုက ဘယ်လို စိတ်ပြောင်းသွားလည်း မသိပါတဲ့။ ပြန်လွှတ်ပေးဘို့ ဘာတစ်ခုမှမပြောတော့ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီမှာ စောင့်ရင်းစောင့်ရင်း ရက်တွေကြာလာတာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ မိဘတွေရဲ့တောင်းပန်မှုကြောင့် မသတ်ပါဘူးဆိုတဲ့ ကတိရလို့ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်တဲ့။ ဆရာမကပိုဆိုးတာက တလအတွင်းပြန်ရမယ့် ခံဝန်ချက်ကလည်းရှိနေတော့ နောက်ကြောင်းမအေးပဲဖြစ်ရပါတယ်တဲ့။ ဆရာမလို ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ သားဇောကြောင့် KIA ကချင်လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကိုဖြတ်ပြီး ကျောင်းသားတပ်မတော်စခန်းကို ဆိုးဝါးလှတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ လမ်းပန်းအခက်အခဲတွေကြားက ရောက်အောင်သွားခဲ့တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။\nဆရာမဟာ မိသားစုကိုရော သမီးတမျှရင်းနှီးတဲ့ကျမကိုရော ခုချိန်ထိ လျှို့ဝှက်ထားတယ်လို့ ကျမထင်ထားတခုရှိပါတယ်။ ကျမဘယ်တော့မှ မေးမှာမဟုတ်သလို သမီးကြီးကလည်း သူလည်းဘယ်တော့မှ မမေးပါဘူးတဲ့။ အဲဒါကတော့ အချုပ်ခန်းကနေ ထွက်ပြေးမှ လွတ်တော့မယ်ဆိုတာကိုပါ။\n၇။ ကျောင်းသား တွေကို ထောက်လှမ်းရေးတွေပါလို့ စပြီးဖမ်းစဉ်က စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှာ သားငယ်ပါပါတယ်။ သားငယ်ဟာ ဒီကျောင်းသားတွေက သူနဲ့အတူတွဲပြီးလုပ်လာတာ သူသိပါတယ်။ ဘယ်လိုမှ ထောက်လှမ်းရေးမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိနေတော့ မေးတာမြန်းတာ ပျော့ပြောင်းပါတယ်။ နဂိုထဲကလဲ စိတ်သဘောထားပျော့ပြောင်းတဲ့ အတွက်ကတကြောင်း၊ ထောက်လှမ်းရေးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတာတွေကလည်း တကြောင်းကြောင့် သူ့ရဲ့ ညှာတာမေးထားတဲ့ အချက်တွေကို သဘောမကျရာက သားငယ်ကို စစ်ထောက်လှမ်းရေးပဲ။ မင်းလည်းသူတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့ထဲပဲ စွပ်စွဲပြီး ဖမ်းချုပ်တာပါပဲတဲ့။ သားငယ်ကို စစ်တဲ့အခါမှာ တရက်မှာတော့ ခေါင်းကို ဒုတ်ကနဲရိုက်ခွဲလိုက်တာ သွေးအိုင်ထဲ ပုံရက်သားကျသွားပါသတဲ့။ သေပြီလို့ အားလုံးက ထင်လိုက်ကြပေမယ့် မသေခဲ့ပါဘူး။ ဒဏ်ရာကို ပက်သဒင်းတွေ အတိုင်းအဆမရှိပေးပြီး ချုပ်ပါသတဲ့။\nသားငယ်နာမည်ကိုအော်ခေါ်ပြီး ခြံထဲကိုဝင်လာတဲ့ ချာတိတ်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ မိသားစုတွေ ကြောင်ငေးပြီး ကြည့်နေမိပါတယ်။ သူ့ကို သားငယ်တို့နဲ့အတူ မြောက်ပိုင်းမှာ စွပ်စွဲဖမ်းခံထားရတယ်လို့ သိထားသူပါ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျမကလည်း ဆရာမဆီ ကျောင်းကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ရောက်အလာ ဆရာမစက်ချုပ်ဆိုင်သွားနေတာနဲ့ စောင့်နေခြင်းပါ။ ဆရာမရောက်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်း တအံ့တသြ။ နောက်မှသိရတာက မိဘတစ်ယောက်က နောက်တခေါက် သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူပြန်သွားပြီး အဲဒီတုန်းက ငယ်ရွယ်သေးတဲ့ သူ့သားနဲ့အတူ ဒီချာတိတ်အပါအဝင် တချို့ကို အာမခံ ခေါ်ထုတ်လာတာပါ၊ တဆက်ထဲ သားငယ်တို့က မကြာခင် အချုပ်ကနေထွက်ပြေးလာမှာ သိထားတဲ့အတွက် လမ်းခရီးမှာ ချိတ်ဆက်တွေ ထားပေးခဲ့ပါတယ်တဲ့။ အစိုးရဘက်ရောက်ရင် မဖမ်းမဆီးအောင် ဒုက္ခတွေ့နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ရောက်လာရင် ကူညီအောင် စီစဉ်ပေးခြဲ့ပါတယ်တဲ့၊ ခုဆို သားငယ်တို့လည်း ရောက်လောက်ပြီဆိုပြီး လာခဲ့တာပါတဲ့၊\nဆရာမလည်း တော်တော်စိတ်ပူသွားချေပြီ။ ပြန်အဖမ်းခံရရင်တော့ သတ်မှာကျိန်းသေနေလေပြီ၊ ထိုချာတိတ်က အာမခံသည်၊ သားငယ်တို့သည် ဒီတောလမ်းခရီးကို ကောင်းကောင်းကျွမ်းသည်၊ မျက်စေ့မလည်နိုင်၊ ဖြစ်နိုင်သည်က မြို့ပေါ်ရောက်မှ မျက်စေ့လည်ပြီး တနေရာရောက်တာဖြစ်မည်၊ တောထဲကတော့ ကျိန်းသေလမ်းမပျောက်ပါဟုဆိုလေသည်။ ထိုအချိန် အန်ကယ်က နယ်ရောက်နေသည့်အတွက် ဖုန်းဆက်ခေါ်ရလေသည်။ အန်ကယ့်တွင် နယ်မိတ်ဆွေများစွာရှိသည်။ နယ်လှည့်စာရင်းစစ်နေရသဖြင့် မရောက်ဖူးသည့်နယ်မရှိ အဆင်ပြေသည်။ ကချင်ပြည်နယ်ရှိ နယ်ရုံးခွဲများကို သံကြိုးရိုက်၍ တဖုံ ၊ ဖုန်းဆက်၍တနည်း အကြောင်းကြားထားရာ မကြာမီ ဗန်းမော်တွင် အဖမ်းခံထားရသည်ဟု မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က သံကြိုးရိုက်လေသည်။ ကံတရားကားဆန်းကျယ်လှသည်။ အန်ကယ့်ထံမှ သိရသည့်အချိန်တွင် ထိုလူနှင့် သားငယ်တို့ရုံးထုတ်စစ်သည်နှင့် ကြုံရခြင်းပင်။ တောခိုကျောင်းသားများ ဖမ်းမိသည်ဟုသိရ၍ အန်ကယ့်သားလားမေးရာမှ “ မင်းအဖေ စိတ်ပူနေတယ် ဦးလေး လှမ်းအကြောင်းကြားပေးမယ်” ဆိုကာ ဝမ်းသာအားရ လှမ်းပြောခြင်းပါ။ အထက်အဆင့်ဆင့် စာတင်ရင်း မိဘများ၏ တင်ပြမှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိဘရပ်ထံပြန်ရောက်ခဲ့ရချေပြီ။ ဆရာမ၏ နှလုံးသားတို့သည်လည်း ငြိမ်းချမ်းရချေပြီ။ သို့သော် စစ်အစိုးရလက်အောက်တွင် ယုံကြည်ချက်ပြင်းထန်သော ကျောင်းသားသည် အဘယ်မှာအေးအေးနေရပါမည်နည်း၊ ၁၉၉၈ တခုသောရက်မှာ မေးစရာရှိ၍ ခနဆိုကာ ခေါ်သွားရာ ဘယ်မှာမှ မေးမရတော့ပဲ လအတော်ကြာမှ ထောင်ဝင်စာတွေ့သည့် လူတယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ပြောခိုင်းလိုက်သဖြင့် မန္တလေးထောင်တွင် ရောက်နေတာ သိရတော့ပါတယ်။ နိုင်ငံရေးအမှုတွဲတစ်ခုဖြင့် ထောင်(၇)နှစ် ကျပါတော့တယ်။ ဆရာမလည်း တောတွင်းအချုပ်ထောင်ကနေ မန္တလေးထောင်ကို သွားရပြန်ပါတယ်။\nတလတခါသွားတွေ့ရင်း (၂)နှစ်အကြာ ပခုက္ကူထောင်ပြောင်းလိုက်တဲ့အတွက် ပိုပြီးဝေးလံစွာ သွားတွေ့ရပြန်ပါတယ်၊ ၂၀၀၄မှာတော့ သားငယ်ထောင်ကလွတ်မြောက်လာခဲ့ပါပြီ၊ သားငယ်အသက်လည်း (၄၀)နားနီးလာချေပြီ (၂) နှစ်ခန့်အကြာမှာတော့ သူ့ကို(၁၈)နှစ်နီးပါး သစ္စာရှိစွာ စောင့်လာတဲ့ မိန်းကလေး(အဲဒီအချိန်မှာတော့ အမျိုးသမီးကြီး) နဲ့လက်ထပ်လိုက်ပါတယ်။\nဆရာမတစ်ယောက် အဖေတူသားလို့ မကြာခနပြောတတ်တဲ့ သားငယ်အတွက် စိတ်အေးချမ်းနေတာကို ကြားသိနေရပါတယ်။\nကျမနဲ့ ဆရာမတို့လည်း လုပ်ငန်းတာဝန် မိသားစုတာဝန်တွေကြောင့် တနယ်ကျေးစီ ကွဲကွာနေခဲ့ကြပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းဒေသမှ အရိုးတွန်သံများ ဆောင်းပါးကိုဖတ် လိုက်ရတဲ့အခါမှာ ကျမရင်ထဲ ကျမချစ်တဲ့ဆရာမရဲ့ သားအပေါ်ထားတဲ့ နှလုံးသားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိရမိပါတယ်။ အကြောင်းအရာတွေဟာ ကိုယ်သိပြီးသားတွေဖြစ်ပါရက်နဲ့ နှလုံးသားတဆတ်ဆတ်တုန်အောင် ခံစားရပါတယ်၊ ဆရာမရော ဘယ်လိုနေပါလိမ့်။ သားငယ်နဲ့နီးနီးကပ်ကပ် မခွဲမခွာရှိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် နှလုံးသားတွေငြိမ်သက်နေပြီလား၊ အသက်အရွယ်၊အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အကြောင်းအရာတွေကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင် ဖတ်နိုင်ပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်(၂၀)။ အေးခဲနေတဲ့ ကချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အအေးဒဏ်ကို အံတုရင်း ကျောင်းသားတပ်မတော်စခန်းဆီက ငရဲခန်းအဖြစ်အပျက်တွေကို သတိရနေလေမလား၊ ခေါင်မိုးပေါ်က တစက်စက်စီးလာတဲ့ နှင်းရည်တွေဟာ မြေပေါ်မကျခင် တံစက်မြိတ်မှာ ခဲသွားပြီး အချောင်းလိုက်လေး တွဲကျနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်ပြောင်းသတိရနေလေမလား၊ ညဘက် အပေါ့အပါးထသွားချင်တဲ့အခါ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရတဲ့ ကျောင်းသူလေးက ခေါင်းပြတ်ကြီးနဲ့ ချောက်တတ်တယ်ပြောကြလို့ ဟိုလူ့လိုက်နှိုး ဒီလူ့လိုက်နှိုဲးပြီး သွားခဲ့ရတာတွေ သတိရနေလေမလား။ ရက်စက်လှတဲ့ လူမဆန်လှတဲ့ အဖြစ်တွေကို နှလုံးပျက်လုမတတ် ကြားခဲ့ရလို့ သိခဲ့ရလို့ ပြန်တောင်မတွေးချင်တော့ပါဘူး ဆိုတာတွေကို အဟောင်းတွေ အသစ်ဖြစ်ပြီး ဆရာမနှလုံးသားတွေ နာကျင်စွာခံစားနေလေမလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမိုင်းတစ်ပတ်လည်ပြီး ဖျောက်မရစွာ အမှန်တရားတွေ ဖော်ထုတ်နေပါပြီ။ မြောက်ပိုင်းဒေသမှ အရိုးတွန်သံများ ဆောင်းပါးလေးက သခင်သန်းထွန်းရဲ့နောက်ဆုံးနေ့များ စာအုပ်လိုပဲ သမိုင်းတွင်ပြီး၊ သင်ခန်းစာယူစရာ အဖြစ်အပျက်တွေဆိုတာကိုတော့ ဆရာမသိပြီး ကျေနပ်နေမယ်ဆိုတာ ဆရာမနှလုံးသားကို မှန်းဆအဖြေရှာ သိနေပါတယ်။\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 2:00 AM No comments:\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 9:49 PM No comments:\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 1:11 AM No comments:\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 1:09 AM No comments:\nမြန်မာစကားတွင် ပြောလေ့ရှိသည့်စကားတစ်ခုရှိသည်။ လည်ပင်းလှမ်းဖက်သည်တဲ့။ နိုင်ငံရေးနယ်ပယ် စီးပွားရေးနယ်ပယ် လူမှုရေးနယ်ပယ် အနုပညာနယ်ပယ် စသဖြင့်နယ်ပယ်တစ်ခုခုတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားသူ တစ်ဦးဦးကို တစ်စုံတစ်ဦးက ငါကတော့သူနဲ့ဘယ်လိုသိခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုရင်းနှီးတာပေါ့ စသဖြင့်ပြောတတ်ကြသည်။ တချို့ကလဲ ထိုသူနှင့်အတူတွဲပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ထားတာရှိလျှင် ထိုပုံပြလျှက် ပြောကြသည်။ ထိုသို့မကြာခဏပြောပါများလျှင် အပြောခံရသူသည် နားကြားပြင်းကပ်လာကာ (လိုက်ပြောနေသည့်သူသည် ဘာမှအရာမဟုတ်က ပိုဆိုးသည်) အင်း... လည်ပင်းလိုက်ဖက်နေပြန်ဘီဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ပြောက စာရေးသူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို လည်ပင်းလှမ်းဖက်ကြည့်ပါရစေ။ အပြင်မှာတော့ ဖက်လို့မရ။ ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတော့ အဆိုပါ ကြိုးပိုင်ရှင်သည် အရပ်ခြောက်ပေနီးပါးခန့်မြင့်ပြီး၊ စာရေးသူသည် ငါးပေနှစ်လက်မသာရှိ၍ ဖြစ်လေသည်။\nကြိုးပိုင်ရှင် ကိုမင်းသိုက်နှင့် စာရေးသူတို့မိသားစု တစ်မိုးအောက်တွင် အတူနေခဲ့ဖူးသည်။ မိသားစုနှစ်စု တစ်အိမ်ထဲတွင်စုနေက နဂိုရှိရင်းစွဲမိတ်ပင်ပျက်တတ်သည်ဟု ပြောကြရာ၊ စာရေးသူတို့ မိသားစုနှစ်စုသည် အကြောင်းကြောင်းကြောင့် တစ်မြို့စီ ဝေးသွားသည့်တိုင် မောင်နှမအရင်း၊ ညီအမအရင်းပမာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။ သာကြောင်းမာကြောင်း အမြဲဆက်သွယ်မေးမြန်းသည်။\nဒါကြောင့်လည်း လွပ်လပ်ခြင်းအနုပညာပွဲတော် ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို သိနေကြားနေရသည်။ ဆုရနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကြီုတင်သိနေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်နည်း။ ပုဂ္ဂိုလ်မင်၍ တရားခင်ခြင်းမဟုတ်။ စာရေးသူတို့ အိမ်အကြီးတစ်လုံးတွင်စုနေစဉ်က ညနေစောင်းသည်နှင့် အိမ်ဝင်းထဲမှာ ဝိုင်းဖွဲ့စကားပြောကြသည်။ တစ်ရက်မှမပျက်၊ ထိုသို့ပြောရင်း ထူးခြားတဲ့အကြောင်းအရာ ဇာတ်ကြေင်းတစ်ခုခု အကြောင်းပြောမိလျှင် ဒီအကြောင်းကို သူရိုက်မည်။ ကင်မရာကို ဘယ်လိုထားပြီး၊ သရုပ်ဆောင်က ဘယ်လိုပုံစံ၊ ရိုက်ကွင်းက ဘယ်နေရာမှာ၊ ဘာက်ုဘယ်လို နောက်ခံထားလိုက်ရင်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ရာသီဥတုအနေအထားက ဘယ်လိုလေးဖြစ်တဲ့အချိန်ပေါ့ စသဖြင့် နှုတ်ဖြင့် ဇာတ်ကားပေါင်းများစွာ ရိုက်ဖြစ်ကြသည်။ စာရေးသူတို့အားလုံး သူရိုက်သည့်ဇာတ်ကားနောက်သို့ စိတ်ကူးဖြင့် မျောပါခဲ့ကြဘူးသည်။ စိတ်ကူးဖြင့် အကယ်ဒမီပေးခဲ့ကြလေသည်။ သူသည်အင်မတန်စေ့စပ်သေချာသည့် သူတစ်ဦးဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းသိလာရသည်။\nအရာရာကိုစေ့စပ်သေချာပုံက စာရေးသူ ဒီအသက်အရွယ်ရောက်သည်အထိ ဒီလိုလူမျိုး ဒီတစ်ယောက်သာဆုံဘူးလေသည်။ စာရေးသူက တချို့ကိုယ်နှင့်ကိုက်ညီသည့်ကိစ္စဆို အတုယူသည်။ စာရေးသူ ခင်ပွန်းကတော့ အင်မတန်နားညည်းသည်ဟုဆိုလေသည်။ တခါတလေမူးမူးနှင့်ရစ်လေတော့သည်။ ထိုအခါ ကိုမင်းသိုက်သည် သီးခံရှာလေသည်။ တခါက သူ့အပေါ်မကောင်း၊ ကျေးဇူးမသိသည့်လူတစ်ယောက် အသိအိမ်မှာပစ္စည်းတစ်ခုမေ့ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းကို အိမ်ရှင်က ကိုမင်းသိုက်နှင့် လူကြုံပေးလိုက်ရာ အိမ်ပေါက်ဝအရောက်တွင် စာရေးသူခင်ပွန်းမှ " ဟေ့လူ အထဲဝင်မနေနဲ့ လှမ်းခေါ်ပေးလိုက်"ဟု ပြောရာ ကိုယ့်ကိုပေးခိုင်းလိုက်တာ လက်ရောက်ပေးမှဖြစ်မယ်ဆိုကာ၊ ကားပေါ်မှဆင်းပြီး အိမ်ထဲအရောက် သွားပို့ပေးလေသည်။ ပိုင်ရှင်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပင်မဆို။ ခင်ပွန်းသည်က ကိုမင်းသိုက်အမျိုးသမီးအား" နင့်ယောင်္ကျားကို နောက်ကနေ ဖနောင့်နဲ့ပေါက်လိုက်ချင်တယ်" ဟုပြောရာ စိတ်မဆိုးပဲ ရယ်ကြလေသည်။\nသူသည် လူတိုင်းကို ကူညီဘို့ဝန်မလေး၊ သို့သော် သူ၏ စေ့စပ်စူးရှသောအမြင်က သူ့ကိုမိတ်ပျက်စေလေတော့သည်။ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နာမည်နှင့်လူလိုက်ဖက်အောင် ပေးတတ်သည်။ ထိုနာမည်ပြောင်ကို လူ့ရှေ့မရှောင်သူရှေ့မရှောင် ခေါ်ရာ အခေါ်ခံရသူက စိတ်ဆိုးလေသည်။ အခြားသူများက ဒက်ကနဲ ဟုတ်သားပဲ တကယ်တူတယ်ဟု စိတ်ထဲတန်းကနဲ သိရလေသည်။ စာရေးသူ၏ သမီးအငယ်ပင် မလွတ်။ ရေဘက္ကာဝင်းဟု နာမည်ပြောင်ခေါ်လေသည်။ သီချင်းဆိုလွန်းသည့်အပြင် ဆံပင်ဖြောင့်ထား၍ဖြစ်မည်။ "ရေဘက္ကာဝင်းရေ ညည်းသာ ဦးမင်းသိုက်နေခဲ့ရတဲ့ ကြီးတော်အပျိုကြီးနဲ့ နေရရင် တစ်ရက်မှ ထမင်းစားရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု မကြာမကြာရေရွတ်ရသည်။ သမီးငယ်သည် အပြင်ကပြန်လလျှင် ဘယ်လောက်ပြောပြော ဘိနပ်ကို ကမန်းကတန်းချွတ်တတ်သည်။ တောင်တစ်ဘက် မြောက်တစ်ဘက်။ ကိုမင်းသိုက် ဘိနပ်ချွတ်လျှင် ဘိနပ်နှစ်ဘက်စလုံးသည် ညီညီညာညာစုစုကလေးဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး လူသွားလမ်းတည့်တည့်တွင် ဘယ်တော့မှချွတ်မထားတတ်။ ကိုယ့်ဘိနပ်သူများတက်နင်းမည်ဆိုး၍ ဖြစ်သည်။ စာရေးသူလည်းဒီအကျင့်ရှိသည်။ ဒါ့ကြောင့်သတိထားမိခြင်း။ သူငယ်စဉ်က ဘိနပ်ချွတ်ပုံ ပုံစံမမှန်ရင် ကြီးတော်များက စည်းကမ်းမလိုက်နာဆိုကာ ထမင်းမကျွေးဟု ဒဏ်ပေးသည်။ တစ်သက်လုံး ပုံစံကျလေသည်တဲ့။ သို့ဖြင့်ရာ စာရေးသူသမီးအငယ်ကို ပြောပြ ဆုံးမလေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အမူအကျင့်သည် ထိုလူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်စိတ်တစ်ဒေသပင်။\nစာရေးသူ၏ သမီးအလတ်နှင့်အငယ်ကို သူ၏ကားဖြင့် နေ့စဉ် ကျောင်းကြိုပို့လုပ်ပေးသည်။ သမီးငယ်သည် ကားပေါ်မှဆင်းလျှင် ကားတခါးကို နောက်မကြည့် ဝုန်းကနဲ ပိတ်သည်။ စာရေးသူက အားနာစွာ ပြောရသည်။ ကြာတော့ အမြဲမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကိုမင်းသိုက်သည် ကား crazy။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမပြော။ သူ၏ပုံစံအတိုင်း ကလေးများကားပေါ်တက်ရန် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်သည်။ ကားပေါ်တက်ခါနီးလျှင် အလတ်မအရင်တက်၊ ပြီးမှ အငယ်မတက်စေသည်၊ ပြီးတော့မှ သူကိုယ်တိုင် ကားတခါးကိုပိတ်ပြီးကားပေါ်တက် မောင်းထွက်သည်။ အဆင်းတွင် အငယ်မအရင်ဆင်းရလေပြီ၊ သို့အတွက် တံခါးကို သူပိတ်ဘို့မလိုတော့ မပြောရတော့၊ အသေးအဖွဲကိုပင် စေ့စပ်သေချာစွာရှင်းတတ်လေသည်။ သို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရာတွင်တော့ ဆိုဖွယ်မရှိ။ တခါတုန်းက ရိုက်ကွင်းတစ်ခုအတွက် သူလိုချင်သောနှင်းဆီပန်း မတွေ့၍ တောင်ပေါ်ရိုက်ကွင်းတခုမှ တနေကုန်နေပြီး ပြန်လာဖူးသည်။ နှင်းဆီပန်းခင်းကြီးများဟီးနေအောင်ပေါရက်နဲ့ဟု စာရေးသူကဆိုရာ သူလိုချင်သည့် ပုံစံမဟုတ်ပါတဲု့။ ဒီမှာ အဲဒီနှင်းဆီက အရေးကြီး အဓိက ကျလို့ဖြစ်ပါသတဲ့။ သူ့အမျိုးသမီးသည် တကယ့်ကို ပါရမီဖြည့်ဖက်ပင်။ အဆင်ပြေအောင် နောက်မှတကောက်ကောက် လိုတာလုပ်ပေးသည်။ ချေးများရကောင်းလားဟု တစ်စက်မှမညိုညင်ပေ။\nကြိုးဇာတ်ကားကို ရိုက်ကူးနေစဉ်အတွင်း သရုပ်ဆောင်က သူ့အားမပြောမဆို ဆံပင်ညှပ်လိုက်သည့်အတွက် တော်တော်စိတ်ကသိကအောင့်ဖြစ်ရကြောင်းကိုလည်း သူကားရိုက်မပြီးခင် လှမ်းပြောသေးသည်။ " ဟိုလူတော့ တော်တော်နားပူနေလောက်ဘီ" ဟု စာရေးသူတို့လင်မယား ပြောပြီးရယ်နေရသည်။ စာရေးသူတို့ထံ ကြိုး ကိုပို့၍ကြည့်မိသည့်အခါတွင်တော့ ကြည်လင်သပ်ယပ် ကောင်းမွန်လှသည့် ဇာတ်လမ်းတိုကလေးကို သဘောကျစွာ အားပေးမိလေသည်။ မေးလ်မှတစ်ဆင့် ဆုရပါစေကြာင်း၊ကံကောင်းပါစေကြာင်းဆုတောင်းပေးရင်း တကယ်ဆုရသည့်အခါတွင်တော့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မိလေသည်။ စနစ်ကျသော၊ အတွေးသစ်သော ၊အမြင်သစ်သော ကြိုးပိုင်ရှင် ။ကိုမင်းသိုက် ဆက်လက်ဖန်တီးသည်များကို စောင့်ပြီးအားပေးနေရပေအုန်းမည်။\n(လွတ်လပ်ခြင်းအနုပညာပွဲတော်တွင် ဇာတ်လမ်းတိုဆုရ ဒါရိုက်တာမင်းသိုက် သို့အမှတ်တရ ရေးပါသည်။)\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 1:34 AM No comments:\nဘယ်သူတွေနိုင်ငံရေးလုပ်ကြမှာလဲ- စံမြတ်(၂၀၁၂-ဇန်နဝါရီ) အတွေးအမြင်မှ အကြိုက်ဆုံးဆောင်းပါးလေးပါ\nနိုင်ငံရေးမှာ အဆိုအမိန့်တစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒီအဆိုအမိန့်က ဘယ်လိုပြောထားသလဲဆိုတော့ " ကိုယ်နဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အစိုးရမျိုးကိုသာ ပြည်သူတွေ ရတယ်လို့" ပြောပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။\nကိုယ်က မျက်စိပိတ် နားပိတ်နေရင် အမြင်ကျဉ်းတဲ့ အစိုးရမျိုးပဲရမှာပါ။ ကိုယ်က မျက်စိပွင့် နားပွင့်နေရင် အမြင်ကျယ်တဲ့ အစိုးရမျိုးရမှာပါ။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ်ကပညာမတတ် ဗဟုသုတမရှိရင် ပညာမဲ့တဲ့ အစိုးရမျိုးပဲရမှာပါ။\nဖိနှိပ်တဲ့ အစိုးရ....၊ အမြင်ကျဉ်းတဲ့ အစိုးရ.....၊ ပညာမဲ့တဲ့ အစိုးရတစ်ရပ်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ပြည်သူတွေဟာ ဘယ်လိုများ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာနိုင်ကြမှာလည်း။\nဖိနှိပ်တဲ့အစိုးရ......၊ အမြင်ကျဉ်းတဲ့အစိုးရ.....၊ ပညာမဲ့တဲ့ အစိုးရတစ်ရပ်ရဲ့ လက်အောက်မှာ တိုင်းပြည်က ဘယ်လိုလုပ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှာလည်း။\nပြည်သူတွေ ချမးသာကြွယ်ဝဖို့နဲ့ တိုင်းပြည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ဆိုရင် အစိုးရကောင်းတစ်ရပ်ဟာ မလွဲမသွေ လိုပါတယ်။ အစိုးရကောင်းတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်ဖို့ဆိုရင် နိုင်ငံရေးမှာ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက် တက်တက်ကြွကြွ စိတ်ဝင်စားကြသလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ နိုင်ငံရေးမှာပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာမူတည်ပါတယ်။\nတစ်ချိန်တုန်းကတော့ ...... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် .....လမ်းစဉ်ပါတီခေတ်မှာရော ၊ နဝတ၊ နယက တပ်မတော်အစိုးရရဲ့ ခပ်စောစောပိုင်းကာလတွေမှာပါ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေကို အပြစ်ဖို့တဲ့ဆောင်းပါးတွေကို သတင်းစာတွေထဲမှာ နာမည်အမျိုးမျိုးနဲ့ ရေးခဲ့ကြတာ ဖတ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခုတော့မဖတ်ရတော့ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စနစ်ပြောင်းသွားလို့ပါ။ ဒီမိုကရေစီ အုတ်မြစ်ချလိုက်လို့ပါ။ ဒါကြောင့်ပဲ နိုင်ငံတော်သမ္မတကြီး ဦးသိန်းစိန်က အစိုးရကောင်းနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့အုပ်ချုပ်မှု ပေါ်ထွက်လာရေးတို့ကို ပြောဆိုနေရတာပါ။\nဒီတော့ အစိုးရကောင်းနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့အစိုးရတွေ ပေါ်ထွက်လာဖို့အတွက် လွှတ်တော်ထဲမှာ နိုင်ငံရေးကို တကယ်စိတ်ဝင်တစား တစိုက်မတ်မတ်လုပ်မယ့် နိုင်ငံရေးသမားကောင်းတွေ ရှိဖို့လိုလာပါပြီ။ စိတ်စေတနာမွန်မြတ်တဲ့ နိုင်ငံရေးသမားကောင်းတွေရှိလာဖို့ အရေးကြီးလာပါပြီ။ ပညာအရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားကောင်းတွေရှိလာဖို့ အချိန်အခါသင့်နေပါပြီ။\nတစ်ပါတီအုပ်စိုးခဲ့တဲ့ ၂၆ နှစ်လုံးလုံး နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီမကောင်းကြောင်း မျက်စိလည်းနောက်၊ နားလည်းညည်းအောင် ကိုပဲ ဖတ်ခဲ့ ကြားခဲ့ရပြီးပါပြီ။ နဝတ၊ နယက၊ တပ်မတော်အစိုးရလက်ထက် အစောပိုင်းကာလတွေမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေ ကလိမ်ကကျစ်ကျကြောင်းတွေကို အကြိမ်အခါပေါင်းများစွာ ဖတ်ခြ့ရဖူးပါပြီ။\nကိုယ့်ဘက်ကကြည့်တော့ သစ္စာဖောက် ....၊ သူ့ဘက်ကကြည့်တော့ သူရဲကောင်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ တစ်ပါတီစနစ် မဆလ ဟာ ဖဆပလကို ရန်သူအဖြစ်နဲ့ ကြည့်ခဲ့ကြတော့ တိုင်းပြည်လွတ်လပ်ရေးကို ရယူပေးခဲ့တဲ့ ဖဆပလဟာ လူဆိုးကြီးပဲပေါ့။ ဒီလိုပါပဲ။ ဒီမိုကရေစီဘက်တော်သားတွေကလည်း တစ်ပါတီစနစ်ကိုကြည့်ကြတဲ့အခါမှာ ဖောက်ပြန်ရေးသမားတွေလို့ပဲ ရှုပ်ချသုံးသပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ တူညီနေတာတစ်ခုကိုတော့ သူတို့တစ်တွေ အားလုံးမေ့နေခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ တစ်ပါတီစနစ်ကလူတွေက ဖဆပလ ကို လူဆိုးလူညစ်တွေလို့ စွပ်စွဲခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ကြီးကို သစ္စာရှိရှိ ကျိုးကျိုးနွံနွံ အကောင်အထည်ဖော်ပေးနေခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေပဲ.............. ဆိုတာ သူတို့ကိုယ်သူတို့မေ့နေကြတယ်။ ဒီလိုပါပဲ။ ၁၉၈၈ ကနေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေကလည်း တစ်ပါတီစနစ်က လူတွေကို သူတို့လည်း နိုင်ငံရေးသမားတွေပါလားဆိုတာ အသိအမှတ်ပြုဖို့ မေ့နေခဲ့ကြတယ်။ တကယ်ဆိုတော့ ဖဆပလ၊ လမ်းစဉ်ပါတီနဲ့ ဒီမိုကရေစီဘက်တော်သားတွေ အားလုံးဟာ စနစ်တစ်ခုစီမှာ လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေချည်းပါပဲ။ စနစ်တစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် အကောင်အထည်ဖော်ပေးခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေချည်းပါပဲ။\nနဝတ၊ နယက၊ တပ်မတော်အစိုးရလက်ထက်က စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေဟာလည်း နိုင်ငံရေးတာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေပါပဲ.........လို့ပြောနိုင်ပါတယ်။ နိုင်ငံရေးသမားတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ကြတဲ့လူတွေပါပဲလို့လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်။\nချုပ်ရရင်တော့ နိုင်ငံရေးနဲ့ကင်းတဲ့လူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်တဲ့သူဆိုတာမရှိပါဘူး။\nအဲသလို တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြတဲ့အခါမှာ မှားတာတွေလည်းရှိမယ်............မှန်တာတွေလည်းရှိကြမှာပဲပေါ့။ ဥပမာ.........စနစ်ကောင်းပေမယ့် လူတော်တွေ၊ အတ္တကြီးကြတာတွေ.....၊ အုပ်စုဂိုဏ်းဂဏဖွဲ့ကြတာတွေကို ဖဆပလမှာ တွေ့နိုင်တယ်။ လူတွေကညံ့ရတဲ့အထဲ စနစ်ကပါ မမှန်တာမျိုးကို တစ်ပါတီစနစ်မှာ တွေ့ကြရနိုင်ပါတယ်။\nမမှန်မကန် ညံ့ဖျင်းတဲ့ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ကနေ မှန်ကန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်ဆီ ပြောင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီ ဒီမိုကရေစီ စနစ်ကြီး ကာလကြာရှည် ခိုင်မြဲအောင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။\nပြည်သူတွေကိုယ်တိုင် တစ်ဦးချင်း၊ တစ်ယောက်ချင်း၊ တစ်ယောက်တိုင်း တစ်ယောက်တိုင်းဟာ နိုင်ငံရေးမှာ စိတ်ဝင်တစား ပါဝင်ပတ်သက်နေဖို့လိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြည်သူတွေဆိုတာက နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်မှာ အချိန်ပြည့်စွမ်းဆောင်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတော့ ပြည်သူ့ကိုယ်စား၊ ပြည်သူ့အကျိုးကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးမယ့် နိုင်ငံရေးသမားတွေ လိုလာပါတယ်။\nဒီတော့ ဘယ်လိုနိုင်ငံရေးသမားတွေလိုတာလဲ....... ဆိုတာ မေးစရာဖြစ်လာပါပြီ။\nရပ်အကျိုး၊ ရွာအကျိုး အများအကျိုးကို သယ်ပိုးဆောင်ရွက်ချင်တဲ့ လူမှုရေးသမားတွေ နိုင်ငံရေးထဲ တစ်ဆင့်မြှင့် ပြောင်းဝင်ဖို့လိုလာပါပြီ။\nစိတ်ကောင်း စေတနာကောင်း ၊ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်တဲ့ လူတွေ နိုင်ငံရေးကွင်းထဲမှာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဝင်ကစားဖို့ လိုလာပါပြီ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရင် လူရိုးလူကောင်းတွေ နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်ပါဖို့လိုနေပါပြီ။ပြီးတော့ ပညာတွေလည်းတတ် ၊စိတ်ထားလည်း သန့်စင်မွန်မြတ်တဲ့ လူတွေ နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်ထဲမှာ ခြေချဖို့လိုနေပါပြီ။ တနည်းအားဖြင့်ဆိုရင် လူတော်လူကောင်းတွေ နိုင်ငံရေးထဲဝင်ပါဖို့ လိုနေပါပြီ။\nဒီလို လူမှုရေးစိတ်ဓါတ်ပြည့်ဝတဲ့လူတွေ..... လူရိုးလူကောင်းတွေ..... လူတော်လူကောင်းတွေက နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်ရောက်လှုပ်ရှား ထိန်းမတ်ပေးမှ အစိုးရကောင်းနဲ့ သန့်ရှင်းသော အုပ်ချုပ်မှုတို့ ဖြစ်လာမှာပါ။ အဲသလိုမှ ဝင်မလုပ်ကြဘူးဆိုရင် ....နိုင်ငံရေးကို ကျောခိုင်းနေကြမယ်ဆိုရင်..........\nလူမှုရေးသမားက လူမှုရေးအဆင့်ကိုပဲ ပြန်ဆင်းပြီး ဆက်လုပ်နေလို့ရပါသေးတယ်။ သူတို့အတွက်ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်...................\nလူရိုးလူကောင်းတွေနဲ့ လူတော်လူကောင်းတွေက နိုင်ငံရေးဟာ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူးလို့ ခံယူပြီး နိုင်ငံရေးထဲမှာဝင်မလှုပ်ရှားကြဘူးဆိုရင် နိုင်ငံကို လူဖျင်းလူညံ့တွေက စီမံအုပ်ချုပ်သွားကြလိမ့်မယ်။\nလူရိုးလူကောင်းတွေနဲ့ လူတော်လူကောင်းတွေက နိုင်ငံရေးဟာ ကိုယ်နဲ့မပတ်သက်ဘူးလို့ခံယူပြီး နိုင်ငံရေး မလုပ်ကြဘူးဆိုရင် လူလိမ်လူကောက်တွေက နိုင်ငံကို ဖဲ့ရွဲ့စားသောက်နေကြမှာပါပဲ။\nလူရိုးလူကောင်းတွေနဲ့ လူတော်လူကောင်းတွေက နိုင်ငံရေးနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေမယ် ............ လို့ ခံယူပြီး နိုင်ငံရေးမလုပ်ကြဘူးဆိုရင် လူဆိုးလူမိုက်ကြီးတွေက နိုင်ငံကို ဖိနှိပ်ညှင်းဆဲကြမှာ အမှန်ပါပဲ။\nဂရိဒဿနပညာရှင်ကြီး ပလေတိုကလည်းပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောခဲ့သလဲဆိုတော့.......\nIf good men are not willing to join polities, then they should be willing to be governed by sc-oundrals.\nလူကောင်းသူကောင်းတွေက နိုင်ငံရေးကို လုပ်လိုတဲ့ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ကလိမ်ကကျစ် လူလိမ်လူကောက်တွေ အုပ်ချုပ်တာကို လိုလိုလားလား လက်ခံကြရမယ်..... တဲ့။\nနိုင်ငံနဲ့လူမျိုး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် လူရိုးလူကောင်းတွေနဲ့လူတော်လူကောင်းတွေ နိုင်ငံရေးထဲမှာပါဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေပါပြီ။\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 11:50 PM No comments:\n၁။ကျမ၏ သမီးကြီးသည် အချို့စကားလုံးများကို တခါတလေ အမှတ်တမဲ့ ပြောင်းပြန် ပြောတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ ကျမ စပြီးသတိထားမိသည်က သမီး (၅)နှစ်အရွယ်လောက်မှပင်၊ စကားစပြောတတ်စဉ်က နားမလည်၍ ပြောသည်ဟု ထင်ထားရာမှ မည်သို့ပြင်ပြောစေသည်ဖြစ်စေ ထိုစကားလုံးကို ပြောင်းပြန်ပင်ပြောသည်။ နောက်မှ သတိထားမိပြီး ရယ်ကာမောကာ ပြန်ပြင်ပြောတတ်သည်။ ထိုအကျင့်သည် ဖျောက်မရဖြစ်လို့နေပေသည်။\n" အိမ်ကြောင်ထဲက ကိတ်မုန့်တစ်ခု သမီးစားမယ်နော်"ဟု ပြောတတ်သည်။ စကားတတ်ကာစာကတော့ ကြောင်အိမ် ကို အမှတ်မှားခြင်း ထင်မိဟည်။ တက္ကသိုလ်တက်သည်အထိ ထိုသို့ မကြာခဏ ပြောလေသည်၊ "ဟင်းတွေ နွှေးပြီး အိမ်ကြောင်ထဲမှာ ထည့်ထားတယ် အော်..မှားလို့ ကြောင်အိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားတယ"်ဟု ပြောသည်။ " မေမေရေ တဲကင်းစောင့်ဘို့လူမရှိရင် ပိုက်ဆံပေးရမယ်တဲ့" ကျမက သမီးဘာပြောလိုက်သည်ကို ချက်ချင်းသိသဖြင့် ရယ်နေလျှင် သူ့ဘာသာ သတိရကာ " ကင်းတဲ" ဟု ပြန်ပြင်ပြောလေသည်။\n၂။ ထိုရက်ပိုင်းက ကျမကွန်ပျူတာပျက်လေသည်။ ဘာသတင်းမှ မသိရ၊ ကမ္ဘာကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်သလိုဖြစ်နေသည်။ မနက်ပိုင်း ရေဒီယိုလေးကို ကမန်းကတန်းနားထောင်ရသည်၊ ချက်ရေးပြုတ်ရေးနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကြားက အပြေးအလွှားနားထောင်ရသည်။ voice မှ ဒေါက်တာနေ၀င်းမောင် နှလုံးရောဂါဖြင့် ရုတ်တရက် ဆုံးသွားကြောင်းနားထောင်လိုက်ရသည်။ နှမြောစရာ၊ အောင်ထွဋ္ဋ် ကလောင်အမည်ဖြင့်ရေးသော ဆောင်းပါးများကြိုက်သည်။ နာရေးသတင်းဓါတ်ပုံသတင်းများ ကြည့်ချင်သည်။ မကြည့်ရ။ သမီးအလုပ်က ပြန်လာလျှင် ဘာသတင်းထူးလဲ မေးရသည်။ သမီးကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြသည်။ ထိုရက်မှာမှ သတင်းတွေကလည်း ဆက်တိုက်ထူးနေသည်။ သမီးလည်း အလုပ်မှာကွန်ပျူတာသုံးရ၍ သိရခြင်း၊ှဇန်န၀ါရီ(၄)ရက်၊ လွတ်လပ်ရေးနေ့မှာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေ လွှတ်ပေးမည့် သတင်းကလည်း တော်တော်လေး လှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေရာ နေ့တိုင်း ဘာထူးလဲ မေးနေမိသည်။\n၃။ ဇန်န၀ါရီ(၂) ရက်နေ့ အလုပ်ကအပြန်မှာ သမီးက လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာသတင်းကို ပြောလေသည်။ ကျမ ၀မ်းသာအားရမေးရာ " မထူးပါဘူး ထုံးစံအတိုင်းပဲ" ဟု ပြောပြပါသည်။ " တစ်သက်တစ်ကျွန်းကို သေဒဏ်၊ အနှစ်(၃၀) အထက်တွေအားလုံးကို အနှစ်(၃၀).....ပြီးတော့... " ဆက်ပြောနေသော်လည်း ကျမ စိတ်မ၀င်စားတော့။ " ဘယ်လို ဘယ်လို တစ်သက်တစ်ကျွန်းကို သေဒဏ် ဟုတ်လား" ဆိုတော့မှ " ဟာ.. ဟုတ်ပါဘူး သေဒဏ်ကို တစ်သက်တစ်ကျွန်းပြောတာပါ" ဟု ပြန်ပြောင်းပြောရင်း စိတ်တိုတိုနှင့် အလိုမကျစွာ ရယ်မောရသေးသည်။ သမီးသည် စကားပြောလျှင် ထိုသို့ ပြောင်းပြန်ပြောတတ်သည်ကို သိပြီးဖြစ်၍ လွယ်လွယ်ပြီးသွားသော်လည်း အတွေးများက လွယ်လွယ်ပျောက်မသွားတော့ပေ။\nနိုင်ငံ၏အကြီးအကဲ၊ လူကြီးမင်းများသည်လည်း ကျမသမီးလို ရှေ့နောက် စကားပြောင်းပြန် ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်များရှိနေတာလား။ ကျမတွေးနေမိသည်။\nPosted by ခိုင်ခိုင်စောလွင် at 2:17 AM No comments:


Focaccia ပေါင်မုန့်ကိုဟင်းသီးဟင်းရွက် + ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ - Sugar Geek Show ဖြင့်ပြုလုပ်နည်း - တဆေး\nFocaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာသည်လှပသောစားနိုင်သောအနုပညာကိုပြုလုပ်ရန် focaccia လတ်ဆတ်သောဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုအလှဆင်သည့်လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုဖြစ်သည်\nfocaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာပြုလုပ်ခြင်းသည်ပျော်စရာကောင်းရုံသာမကအရသာလည်းပါသည်။ ဤအစားသုံးနိုင်သောအနုပညာလက်ရာများကိုတီထွင်ခြင်းဖြင့်မှုတ်သွင်းသည် Instagram ပေါ်တွင်စပျစ်ဥယျာဉ် Baker မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက်ပျော်စရာဖြစ်သည်။ ငါသေးငယ်တဲ့အပိုင်းအစနှစ်ခုလုပ်ပြီးတစ် ဦး ချင်းစီကိုအလှဆင်ဖို့တစ်ဝက်တွင် focaccia တ ဦး တည်းအသုတ်ဖြတ်တောက်ဖို့အကြံပြုလိုပါတယ်။ ဒါကငါ့သမီးနှင့်အတူလုပ်ခဲ့တယ်ဒါကျနော်တို့ပေါက်ကွဲမှုခဲ့!\nငါဒီ focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာလမ်းကြောင်းသစ်ကိုအချိန်ကြာမြင့်စွာကြိုးစားချင်တယ်။ ငါမြင်သောမှော်မုန့်အနုပညာနှင့်အတူစွဲလမ်းနေပါတယ် စပျစ်ဥယျာဉ် Bakers စာမျက်နှာ ။ ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံးကတော့ Vincent Van Dough အမည်ရှိနေကြာကြာဖြစ်သည်။ ငါကောင်းတဲ့ပေါင်မုန့်ကိုကြိုက်တယ်။ အကောင်းဆုံးမိတ်ဆွေဖြစ်နိုင်တယ်လို့ကျွန်တော်ထင်တယ်။\nဒီဘလော့ဂ်ပို့စ်တင်နေချိန်မှာကမ္ဘာကြီးဟာသီးသန့်ထားရှိထားတာကြောင့်ငါတို့နေ့တွေဟာကိုယ့်ကိုယ်ကိုနဲ့ကလေးတွေကိုအလုပ်များနေအောင်ပျော်စရာစီမံကိန်းများစွာနဲ့ပြည့်နေတယ်။ ဒါကကျွန်တော့်ငါးနှစ်အရွယ် Avalon နဲ့ကျွန်တော်အတူတကွလုပ်ဆောင်ဖို့အတွက်အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်ပဲ။\nအားလုံးပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် focaccia ကိုအချိန်မတိုင်မီကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့်သူမလုပ်ခဲ့သမျှအလှဆင်ခဲ့သည်!\nfocaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာအတွက်ဘာ toppings ကအကောင်းဆုံးဖြစ်သနည်း\nအနီရောင်ကြက်သွန်နီ - ပန်းတွေနဲ့တူအောင်ပါးလွှာအောင်အချပ်\nMini Bell Peppers - နေရောင်ခြည်အကြီးများပြုလုပ်ရန်အတွက်သေးငယ်သောပန်းများသို့မဟုတ်အလျားလိုက်အလျားလိုက်အလှည့်အပြောင်းများဖြစ်စေရန် - ဒေါင်လိုက်အလှည့်ကျ (ဒါကြောင့်သူတို့ပတ် ၀ န်းကျင်တွင်ရှိနေသည်)!\nChives - ကြီးစွာသောပန်းပွင့်ကိုလုပ်ပါ\nအစိမ်းရောင်ကြက်သွန်နီ - ပန်းပွင့်တွေ၊\nParsley - အရွက်များအတွက်ပြီးပြည့်စုံသော\nBasil - အရွက်များသို့မဟုတ်ပင်လယ်ရေမှော်များအတွက်လည်းကောင်းမွန်သည်\nချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးများ - အရှည်တစ်ဝက်လောက်ဖြတ်ပြီးစက္ကူသုတ်ပဝါနဲ့အခြောက်ခံလိုက်တယ်။ ကြီးသောပန်းပွင့်စင်တာများသို့မဟုတ်မျိုးစေ့သီးတောင့်များပြုလုပ်သည်\nသံလွင်သီး - ပန်းများသို့မဟုတ်ကျောက်တုံးများ၏အလယ်ဗဟို\nCapers - မျိုးစေ့သီးတောင့်များ\nRosemary - သေးငယ်တဲ့အပင်များ\nစမုန်ဖြူ - သေးငယ်တဲ့အပင်များ\nPepperoni - ငါတို့ကိုငါးအဖြစ်ပုံသွင်းခဲ့တယ်\nဝက်အူချောင်း - ပန်းစင်များသို့မဟုတ်မျိုးစေ့သီးတောင့်များ\nဖျက်စီး Parmesan - သဲသို့မဟုတ်ဖုန်\nခရမ်းချဉ်သီး - လုပ်ရန်ချွန်ထက်သောဓားကိုအသုံးပြုပါ ခရမ်းချဉ်သီးနှင်းဆီပန်း !\nသင် focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာကိုဘယ်လိုလုပ်သလဲ။\nကျွန်ုပ်၏လွယ်ကူသော focaccia ပေါင်မုန့်စာဖြင့်စတင်ပါ။ ငါမုန့်ဖုတ်ချင်တဲ့အချိန်မတိုင်ခင်ဒီမုန့်စိမ်းကိုရောစပ်လိုက်တယ်။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာရှည်လျားတဲ့သက်သေပြမှုက၎င်းကိုအရသာရှိစေပြီးပါးလွှာပြီးကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့အပေါ်ယံလွှာနဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့ chewy အတွင်းပိုင်းကိုပေးသည်။\nရက် 1 - မွန်းလွဲပိုင်းသို့မဟုတ်ညနေပိုင်းတွင်ကျွန်ုပ်သည် focaccia မုန့်စိမ်းကိုရောစပ်။ နွေးထွေးသောºရိယာ (၇၀ ºF) တွင်အမြောက်အများအချဉ်ပေါက်ခြင်းအဖြစ်သို့ဖယ်ထားလိုက်သည်။ မုန့်စိမ်းထဲရှိဆီပမာဏများပြားလာခြင်းနှင့်သင်၏အခန်းနွေးထွေးမှုပေါ် မူတည်၍ ၂-၃ နာရီမှမည်သည့်နေရာ၌မဆိုကြာနိုင်သည်။ ပူလေလေ၊ မုန့်စိမ်းသည်မြန်လေလေဖြစ်သည်။\nမုန့်စိမ်းကိုဒယ်အိုးပေါ်သို့ဆန့်လော့။ ငါနှစ်ဆအသုတ်လုပ်ပေမယ့်သင်တစ် ဦး တည်းအသုတ်တစ်ခုတည်းအသုံးပြုနေလျှင်, သင်နိုင်သမျှအတိုင်းအတာဒယ်အိုး၏အလယ်၌အကြမ်းဖျင်းပုံဖော်ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ငါအစွန်းအထိလမ်းတလျှောက်လုံး။ ဤတွင် Vineyard Baker ၏လှပသောဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။\nနေ့2- သင်၏ focaccia ကိုရေခဲသေတ္တာထဲမှထုတ်ယူပြီးမိနစ် ၃၀ ခန့်အခန်းအပူချိန်သို့ရောက်စေပါ။ သငျသညျမုန့်စိမ်းသည်သင်၏ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖုံးလွှမ်းမထားဘူးဒါကြောင့်သင်အလှဆင်မတိုင်မီမုန့်စိမ်းကောင်းတဲ့နှင့် bubbly ချင်တယ်။ ငါ focaccia နွေးနေစဉ်ငါ့ toppings prep ကြိုက်တယ်။\nပုံမှန် focaccia ၏ထိပ်ကိုပုံမှန်အတိုင်းဖျက်ပါ။ သင်၏သံလွင်ဆီနှင့် flakey ဆားများကိုထည့်ပါ။ စာရွက်ထဲမှာညွှန်ကြားထားသည်အတိုင်း။ ယခုသင်သည်အလှဆင်ဖို့အဆင်သင့်ပါပဲ! ရူးသွားတယ်! ပျော်ပါစေ! focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာအတွက်အနုပညာထားပါ!\nသင်၏ focaccia ကိုထိပ်ဆုံးမှပြီးနောက်သင်မုန့်ဖုတ်နေစဉ်၎င်းတို့မီးမရှို့စေရန်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအားသံလွင်ဆီအလွှာဖြင့်လိမ်းပေးပါ။\nသင်၏ focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာနှင့်အတူဖန်တီးရန်အချိန်ကောင်းပါ! သင့်ရဲ့စိတ်ကူးစိတ်သန်းကိုသုံးပါ။ သင် Pinterest တွင် focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာကိုရှာဖွေလျှင်သင်လှုံ့ဆော်မှုတန်ချိန်များကိုတွေ့လိမ့်မည်။\nAvalon ဟာပင်လယ်ပြင်ကိုသွားတဲ့အတွက်သူမမှာငါးတွေ၊ အထူးသဖြင့် Avalon ဟာလှီးဖြတ်မျောမျောမျောမျောမျောမျောတွေအသုံးပြုတဲ့နေရာကိုသူတို့နှစ်သက်တဲ့အတွက်ရေဘဝဲရေကူးပုံနဲ့တူတယ်။ အရမ်းလိမ္မာတယ်\nနှစ် ဦး စလုံးအရသာရှိကြ၏\nသင်၌ကျန်ရှိသောမုန့်ကျန်ရှိပါက၎င်းကိုပလပ်စတစ်ဖြင့်ဖုံးအုပ်။ ရေခဲသေတ္တာတွင်သိမ်းထားပါ။ ၃၀ ºFရှိမီးဖိုထဲတွင် ၁၀ မိနစ်ဖုတ်ရမည်၊ အစာမစားမှီလန်းဆန်းစေပြီးအသစ်ကဲ့သို့ကောင်းသောအရသာရှိမည်။\nဒါ လွယ်ကူသော focaccia စာရွက် အကောင်းဆုံး ရောစပ်ခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ဆန့်ခြင်း၊ သူတို့အားလှပသော focaccia ပေါင်မုန့်အနုပညာစီမံကိန်းများအတွက်အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ်အသုံးပြုရန်အတွက်ပြီးပြည့်စုံသော။ ပြင်ဆင်ချိန် -၁၀ မိနစ် ချက်ပြုတ်ချိန် -၂၅ မိနစ် အနားယူသည်၁ ဃ ၂၅ မိနစ် ကယ်လိုရီ၁၆၈kcal\n▢၁၆ အောင်စ (454 ဆ) ပူနွေးသောရေ (110ºF) ကိုဖလားနှစ်ခုအဖြစ်ခွဲထားသည် ၂ ခွက်\n▢၁ ဇွန်း သကြားဓာတ်\n▢၇ ဂရမ် (၇ ဂရမ်) တက်ကြွခြောက်သွေ့သောတဆေး (၂ 1/2 လက်ဖက်ရည်ဇွန်း)\n▢နှစ် အောင်စ (57 ဆ) သံလွင်ဆီ 1/4 ခွက်ဖလား\n▢၁ ဇွန်း flakey ဆား\n▢၂၄ အောင်စ (680 ဆ) ပေါင်မုန့် (သို့) ဘက်စုံသုံးမုန့်ညက် (၅ ခွက်ဇွန်းနှင့်တန်းစီ)\n▢၄ အောင်စ (၁၁၃ ဆ) သံလွင်ဆီ မြင့်တက်ပြီးနောက် focaccia ၏ထိပ်ပေါ်တွင်ဒယ်အိုးနှင့်မိုးရေအတွက် (1/2 ခွက်)\n▢နှစ် ဇွန်း လတ်ဆတ်သော Rosemary ကုန်တယ်\nသင်၏ပထမဆုံးရေပူရေအေးကိုသင်၏တဆေးနှင့်သကြားနှင့်ရောစပ်။ ရောနှောပါ။ ၎င်းကိုဖယ်ရှားရန် ၅ မိနစ်ခန့်သို့မဟုတ်မြှုပ်မထားမှီအထိထားပါ\nရေ / တဆေးရောနှောခြင်းကိုသင်၏ရပ်တည်မှုရောနှောထားသောအိုးတွင်ထည့်ပြီးပေါင်မုန့်ချိတ်ကိုထည့်ပါ။ သင်တို့သည်လည်းဤမုန့်စိမ်းတစ်ပန်းကန်နှင့်ဇွန်းနှင့်အတူလက်ဖြင့်လည်းလုပ်နိုင်ပေမယ့်သင်အချို့သောတံတောင်ဆစ်အမဲဆီသုံးပါရန်ရှိသည်။\nကျန်ရှိသောကျန်ရေများ၊ သံလွင်ဆီ၊ ဆားနှင့်ကျန်ရှိနေသောဂျုံမှုန့်၏ထက်ဝက်ကိုထည့်ပါ။ ပေါင်းစပ်သည်အထိအနိမ့်အပေါ်ရောမွှေပါ\nမုန့်စိမ်းပန်းကန်လုံး၏နှစ်ဖက်မှဆွဲထုတ်သည်အထိအနိမ့်အပေါ်ရောနှောနေစဉ်သင်၏မုန့်ညက်အတွက်ဆက်ပြောသည်ကိုဆက်လက်။ ဒါ့အပြင်စေးကပ်လွန်းနေရင်ဇွန်းဂျုံမှုန့်ပေါင်းထည့်ပါ။ မုန့်စိမ်းသည်အလွန်ပျော့ပျောင်းလိမ့်မည်\nသင်၏မုန့်စိမ်းသည်လုံလောက်သော gluten မဖြစ်ပေါ်မှီအထိသင်ရောနှောနေပါကသင်ထိသောအခါ၎င်းသည်ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည်။ ငါမုန့်စိမ်းကိုပန်းကန်ထဲမှထုတ်ယူပြီးလျှင်မုန့်စိမ်းပြန်ထွက်လာသည်အထိနှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင်သူသည်ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင်ပွားပြီးသွားသည်။\nသင်၏မုန့်စိမ်းကိုဇွန်းတစ်ဇွန်းတစ်ဇွန်းခန့်ထည့်ပြီးဇွန်းထဲသို့ထည့်ပါ။ ပလပ်စတစ်ထုပ်ပိုးပြီးအဖုံးအုပ်ပြီး ၁-၂ နာရီ (သို့) နှစ်ဆတိုးသည်အထိပူနွေးသောနေရာ၌ထပါ။ သငျသညျတက်ကြွခြောက်သွေ့သောတဆေးကိုအသုံးပြုသည်ဆိုပါကနှစ်ဆအထောက်အထားမှကြာကြာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုသတိထားပါ။\nအလုံအလောက်သံလွင်ဆီကို 12'x17 'sheet pan pan (သို့မဟုတ်အလားတူအရွယ်အစားရှိသောဒယ်အိုး) ထဲသို့သွန်းလောင်းပါ။ ထို့ကြောင့်ဆီအောက်လွှာတစ်ခုလုံးဖုံးအုပ်ထားသည့်ဆီလွှာပါးလွှာသည်။\nကပ်ထားခြင်းကိုကာကွယ်ရန်သံလွင်ဆီအချို့ကိုလက်ထဲထည့်ပြီးပန်းကန်ထဲမှ focaccia မုန့်စိမ်းကိုထုတ်ယူပါ။ အရမ်းချောင်ပါတယ် သငျသညျ deisre လျှင်နှစ်ခုသို့ပိုင်းခြား။ ၎င်းကိုဒယ်အိုးထဲတွင်ထားပြီးလျှင်စတင်ပါ။ ပြန်ကျုံ့သွားလျှင် ၁၅ မိနစ်ခန့်အကွာလမ်းလျှောက်ပါ။ သင်တစ်ဝက်ခွဲလိုက်လျှင်အနားသို့ရောက်ရန်စိတ်မပူပါနှင့်။\nမင်းရဲ့ပေါင်မုန့်ဖုတ်ဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်ရေခဲသေတ္တာထဲကယူပြီးမိနစ် ၃၀ လောက်ပူနွေးစေပါ။ သံလွင်ဆီများစုဆောင်းနိုင်သောနေရာအချို့ကိုဖန်တီးရန်သင့်ဆီကိုလက်ချောင်းများဖြင့်မျက်နှာပြင်မှိန်သွားစေပါ။\nထောင့်လုံးအားလုံး၌ဆီအနည်းငယ်ကျန်ရှိသည့်အထိသံလွင်ဆီအမြောက်အများကိုပေါင်မုန့်ထိပ်ပေါ်သို့သွန်းလောင်းပါ။ ထိပ်တွင် flakey ဆားဖြန်း။\nသင်၏ focaccia သည်မိနစ် ၃၀ ခန့်မြင့်တက်လာပြီးနောက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့်အသားများဖြင့်သင်ကြိုက်နှစ်သက်သည့်မည်သည့်ပုံစံကိုမဆိုထိပ်ကိုအလှဆင်ပါ။ ပိုမိုသောအကြံဥာဏ်များအတွက်အထက်ရှိ blog post ကိုကြည့်ပါ။\nမီးဖို၌450ºFမိနစ် ၂၀ မှ ၂၅ မိနစ်အထိ focaccia ပေါင်မုန့်သည်ရွှေဖြစ်သည့်တိုင်အောင်ဖုတ်ရမည်။\nဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ toppings ၏, ဒီမုန့်ကိုအကောင်းဆုံးနေ့၏ပျော်မွေ့သည်။ ကျန်တဲ့ရေခဲသေတ္တာ။ ၃၅၀ ဒီဂရီဖာရင်ဟိုက်တွင်မုန့်ကိုမီးဖို၌ ၅-၁၀ မိနစ်ကြာထပ်ခါထပ်ခါအပူပေးခြင်းဖြင့်ထိုပီကေကိုပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။\nမုန့်စိမ်းကိုမြှင့်တင်ရန်ကျွန်ုပ်၏မုန့်စိမ်းကိုမီးဖိုဘေးတွင် ၁၇၀ ºFထားပါ။ ကျွန်ုပ်အခန်းသည်နွေးလျှင် ၁ နာရီခန့်သာကြာလေ့ရှိသည်။ သင်၏ focaccia အအေးမိခြင်းကိုမိနစ် ၃၀ ခန့်ထွန်းညှိ။ အဖုံးကိုဖုံးအုပ်ထားခြင်းမှကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက်အလှဆင်ခြင်းမပြုမီပြုလုပ်ပါ မီးဖို၌လောင်ကျွမ်းခြင်းကိုကာကွယ်ရန် toppings ကိုဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီဖြင့်စင်ပါ\nMoist & Fluffy Vanilla မယားစကား\nအနီရောင်ကတ္တီပါ box ကိုကိတ်မုန့်အိမ်လုပ်အရသာအောင်ဘယ်လို\nပုဂ္ဂိုလ်တစ် ဦး fondant ထဲကဘယ်လိုလုပ်ဖို့\nဝိုင် Gummy ချက်နည်း\nကျွန်ုပ်၏Roséဝိုင် gummy စာရွက်သည်အချိုပွဲစားပွဲများ၊ မျက်နှာသစ်များ၊ ပါဝင်မှုလေးမျိုးသာရှိသည်။\nအီတလီ meringue buttercream သည်အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်ဆုံးသောစားသောက်ကုန်ဖြစ်သည်။ မချိုလွန်းနှင့်တောက်ပချောမွေ့။\nလွယ်ကူသော Buttercream ပန်းများ\nအစစ်ခံသူများအတွက်လွယ်ကူသော buttercream ပန်းပွင့်များ! သင်၏ buttercream ကိုမည်သို့ရောနှောရမည်နည်း၊ မည်သည့်ကိရိယာများသုံးရန်နှင့်ရိုးရိုး5ပွင့်ပွင့်သော buttercream ပန်းပွင့်ကိုမည်သို့သယ်ယူရမည်နည်း။


“အတွေးစလေးတွေ”: ဗယ်-လင်မှလည်း မတိုင်းချင် . . .\nPosted by Han Kyi at 8:59:00 pm\nဟမ် ဘယ့်နှာကြီးလည်း LOL ရယ်လို့ ???\nဒီနှစ် ဗာလင်တိုင်း မကျင်းပချင်ကြပါနဲ့\nသချာင်္နည်းအရ ချစ်သူများ အခြေအနေမကောင်းပါ\nAnne,,(one of ur ပရိသတ်)ဟဟ\nဒိုးကန်တို့လဲ ဗယ်လင်တော့သမီးရည်းစားဘ၀ကတိုင်းခဲ့ဖူးပါရဲ့ဆရာရေ ခုတော့လဲ အနီဗာစလီဖြစ်တွားဘာဘီး)))\nဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ဟာ\nမဟေသီက ဆဲ ...\nဟီးး ဦးဟန်ကြည်ကဗျာဖတ်ပြီး ဖျက်လိုက်၏။ စိတ်မဆိုးကြေး :))\nဆရာ့ကဗျာလေးသဘောကျတယ်...။ ဟုတ်တယ်ခုခေတ်လူငယ်တွေတော်တော်များမျာ ဗယ်လင်တိုင်းတွေသိကြတယ် ဖေဖ၀ါရီ13 ဘာနေ့လဲမသိကြဘူး ဆိုးထှာ...။\n-ကြံကြံဖန်ဖန် ကိုဆိုဆီရယ် ဘူကျရတယ်လို့ စဉ်းစားမိပေါင်ဗျာ...ဗယ်လင်တိုင်းကျမယ့် ကလေးတွေတော့ ဒီအကြောင်းသာသိရင် ရင်နာလိုက်ရှာမယ့် ဖြစ်ခြင်းး)\n-မမေဓာဝီလုပ်မှဖြင့် ဦးဟန်ကြည်တစ်ယောက် ပန်းဂေါ်ဖီနဲ့ကို ငြားတော့တာပဲ...\n“ ပန်းဂေါ်ဖီ ”\nဗယ်လင်တိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျ ဟဲ ဟဲး)\nဆရာဟန်တို့ များ ရင်သိမ့်တုန် ၀တ်ထုရေးဆြာမတွေ နဲ့များ တခြားစီပဲ..။ ဟွန်းး။ :P\nဘယ် လင် မှ လည်း မ တိုင်း ချင်\nလို့ ဖတ်မိသွားလို့ LOL loud of Laugh ဖြစ်သွားတာပါဆရာဟန်\nအမှန်ပဲ ဒီနှစ်ဗယ်လင်တိုင်းက သချာင်္နည်းနဲ့ကြည့်ရင် ဇီးရိုး သုံည ဘာမှမရှိ... (၁၄ - ၂ - ၁၂ = ၀)\nPost တင်သူတွေရော comment ပေးသူတွေရော မခေကြပါလား ဟရို့\n13 February 2012 at 04:07\nဘယ်ခေမလဲ ညီတော်မောင် ဒီးဒိုးရယ်...တကယ့် ဂရိတ်မဟာ ဘလော့ဂါ ဘလော့ဂီကြီးတွေပဲ မဟုတ်လားး)\n13 February 2012 at 04:41\nမမက လက်ဆောင်မရရင် အကို့ကိုယ် ဟင်းကောင်းကောင်း မချက်ကျွေးပဲ နေမှာပေါ့လို့..:):)\n13 February 2012 at 06:04\nအဲ...ကျွန်တော့်ကိုလာပေးရင်တော့ ယူမယ်စရာ လက်ဆောင်ပြောပါတယ်း)း)\nခုတင် နဲ့ ခြင်ထောင် မှားတဲ့ ဆရာ့သူငယ်ချင်းကြောင့် ကျွန်တော်ဖြင့် မျက်ရည်တွေကျအောင်ကို ရယ်လိုက်ရတယ်။\nကဗျာထက် ပန်းဂေါ်ဖီကဗျာကို သဘောကျမိသွားရဲ့ဗျာ။\nအစ်မ မမေဓာကတော့ တခါတည်းကို လှည့်ပြန်သွားမှာဘဲ ဟဲးးးးး။\nဆိုပေမဲ့ "0" ဆိုတာက\nမြန်မာလို ဝလုံး ဆိုတာလေးကလည်း\njerry pigpig ကတော့\nဖုန်းကဒ် နှစ်ကဒ်စာ 51 မိနစ်တိတိ\nဘုကျတယ် သုံည ကြွင်းတယ်ဆိုလို့ မချောတို့က ဗယ်လင်တိုင်းဒေးကို ဝေးဝေးက ရှောင်ထားတာ\nဘူကျ မခံနိုင်လို့လေ..း)\nမမေကဗျာလေးဖတ်ပြီး ဂေါ်ဖီပန်းကိုင်ပြီး ဒေါသကြီးနေတဲ့ ဦးဟန်ကြည်မဒမ်ကို မြင်ယောင်မိတယ် ဟိဟိ\nဂေါ်ဖီပန်းနဲ့ ထုတာ ခံရလို့ကတော့ ဦးဟန်ကြည်နဖူး ဘုထမှာ မြင်ယောင်သေး ဟေးဟေး\nရယ်စရာလေးတွေနဲ့ ဆရာဟန်ရဲ့ဆိုဒ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အလည်ရောက်ခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။ လွမ်းစရာ ကျောင်းသားဘ၀ နဲ့ ဗယ်လန်တိုင်း အကြောင်းလည်း ဖတ်သွားပါ သဗျား... :)\nဦးဟန်ကြည်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ 'ဗယ်-လင်မှလည်း မတိုင်းချင်'ပို့စ်လေးမရပ်မနား ဖတ်သွားပါတယ်း))\nသဘောအကျဆုံးကတော့ ခုတင်ရွှေနန်း ကဗျာလေးး)\nဆရာ့ ဗယ်လတိုင်းက ပိုအမှတ်တရဖြစ်တယ်..မမမေနဲ့ဆရာဟန် အပြန်အလှန် ကဗျာချိုးကြတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ..\nတယ်လည်း ဆန်းကြယ်တဲ့ ဗယ်လင်တိုင်းပါလား ဆြာကြည်.. :P.. ဆြာကြည်တို့များ.. အဲလောက်ကဲမှန်း ခုမှသိတယ်.. ဟဲဟဲဟဲ.. ဒါနဲ့ နောက်ပိုင်း တစ်နှစ်နှစ်တော့ ဗယ်လင်တိုင်းမှာပါ.. ဟုတ်တယ်မလား... ရေးပါဦး. အဲဒီအကြောင်းတွေ.. :P\nနောက်ဘက်ကပို့စ်တွေ အရင်ဖတ်လိုက်တော့ရှေ့က ပို့စ်မှာ ကဗျာတင်ထားတာမသိလိုက်ဘူး။ ဒီကဗျာကတော့ နောက်ထားပေမယ့် ကောင်းပါတယ်။ ကျောင်းသားဘ၀ကတော့မမေ့နိုင်စရာချည်းပါပဲ။ သဘောကျလို့ရယ်မိပါတယ်။ ခုတော့ မူးဖို့မလိုတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ မိန်းမရယ်၊ တပည့်တွေရယ်နဲ့ နပန်းလုံးနေလို့လေ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်က ဘာရယ်မဟုတ် လိုက်ရူးခဲ့သေးတာ။ ခုတော့လည်း ကိုယ့်အိမ်ထောင်နဲ့ကိုယ်ဆိုတော့ အာရုံသိပ်မလာတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကဗျာရေးပြီး ငြိမ်နေလိုက်တော့တာ။


January 2020 - Tameelay\nကိုယ့်ခြေကိုယ့်လက်နဲ့မှ မဟုတ်ရင် ဘယ်အရာမှ ကိုယ့်အတွက်မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကံ ပါလာတယ်ထင်တယ်\nJanuary 31, 2020 Tameelay 0\nကိုယ့်ခြေကိုယ့်လက်နဲ့မှ မဟုတ်ရင် ဘယ်အရာမှ ကိုယ့်အတွက်မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကံ ပါလာတယ်ထင်တယ် ကံစမ်းမဲ နှိုက်တဲ့အခါပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူသုံးယောက် ဗလာတစ်မဲပဲပါတယ် ကဒ်သုံးကဒ်မှာ ကျွန်မသာ ဗလာရတယ် ထီထိုးတဲ့အခါ ကိုယ်ထိုးတဲ့ နံပါတ်နဲ့ တက်တက်စင်အောင် လွဲပြီးမှ ထွက်တယ် အဲ့လိုမျိုးတွေပေါ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မကြိုးစားပဲနဲ့ ဘယ်အရာမှ အလကားရမလာတတ်ဘူး […]\nမတော်စပ်ဖူးသော ဆွေမျိုးဟူ၍ မရှိ – သပြေကန်ဆရာတော်ကြီး\nအခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည်သာဝတ္ထိပြည်၌ (သီတင်းသုံး) နေတော်မူ၏။ ထိုအခါမြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို”ရဟန်းတို့” ဟူ၍ ခေါ်တော်မူ၏၊ ရဟန်းတို့ သံသရာ၏ အစကို မသိနိုင်၊မသိမှု ‘ အဝိဇ္ဇာ’ဖြင့် ပိတ်ဖုံးအပ်ကုန်သည် တဏှာနှောင်ကြိုးဖြင့် ဖွဲ့ချည်အပ်ကုန်သည်ဖြစ်၍ ဤဘဝမှ ထိုဘ၀ ထိုဘဝမှ ဤဘဝသို့ ပြေးသွားကျင်လည်ကြရကုန်သောသတ္တဝါတို့၏ ရှေ့အစွန်းသည် မထင်နိုင်။ ရဟန်းတို့ […]\nငွေရှာပါ . . . ငွေမရှိရင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့နောက်မှာ ပြတ်တောက်သွားမယ့် ဆက်ဆံရေးတွေ ရှိနေတတ်တယ်\nJanuary 30, 2020 Tameelay 0\nငွေရှာပါ . . . ငွေမရှိရင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့နောက်မှာ ပြတ်တောက်သွားမယ့် ဆက်ဆံရေးတွေ ရှိနေတတ်တယ် ငွေဆိုတာ ဒုတိယဘုရားသခင်လိုပဲ နေရာတကာမှာ သူပါမှပြီးတဲ့ နေရာတွေချည်းပဲလေ လူတွေဆိုတာကလဲ သူတို့လိုချင်တာတွေ ရှိနေ ရနေမှ အနားကပ်ချင်ကြတာလေ ။ ငွေရှာပါ . . . ငွေမရှိရင်ဆိုတဲ့ […]\nလူတချို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ကိုယ်ချင်းစာတရားလေး နည်နည်းလောက် ထည့်ပေးချင်တယ် အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုပြီး တွေးတတ်စေချင်ရုံလောက်ပါ လုပ်ပြီးသွားမှ ငါမှားလေခြင်းဆိုတဲ့ နောင်တရနေတာထက်စာရင် မလုပ်ခင် မပြောခင်ကတည်း သူ့ဘက်ကိုယ့်တွေးတတ်ရင် တစ်ဖက်လူလဲ နာကျင်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ လူတချို့ရဲ့ မျက်လုံးလေးကို နည်းနည်းလေးဖြစ်ဖြစ် အကောင်းမြင်တတ်စေချင်တယ် အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး နေရာတကာ […]\nအဆင်ပြေပါတယ်လို့ပဲ ညာပါ ကိုယ်အဆင်မပြေလို့ပဲ ပျော်မယ့်လူတွေချည်းပဲ ဘယ်သူမှ မင်းကို စာနာ နားလည်ကြမှာမဟုတ်ဘူး\nရေနစ်သူကို လက်ကူပေးတဲ့ခေတ်က ကုန်သွားပြီ ရေနစ်တဲ့သူကို ဝါးကူထိုးဖို့ စောင့်နေကြတာချည်းပါပဲ အမှားတွေ ရှိလာတဲ့အခါ အမှန်ပြင်ပေးဖို့ ဘယ်သူမှ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး အဲ့ဒီအမှားအပေါ်မှာပဲ ထပ်ထပ်ပြီး အပြစ်တွေ ရှာလိမ့်မယ် မြေနှိမ့်ရာ လှံစိုက်တာထက် ပိုဆိုးတဲ့ အဖြစ်တွေပေါ့ နိမ့်ကျနေတဲ့အခါ ဆက်ပြီး ချနင်းသွားမှာပဲ ဘယ်သူကမှ လက်ကမ်းပြီး ဆွဲတင်မနေတော့ဘူး […]\nငွေ . . . ပါးစပ်ပေါက်မပါပေမယ့် သူပါမှ အရာရောက်တဲ့နေရာတွေမှ အများကြီးပဲ\nငွေ . . . ပါးစပ်ပေါက်မပါပေမယ့် သူပါမှ အရာရောက်တဲ့နေရာတွေမှ အများကြီးပဲ ရှာတုန်းကသာ မနည်း ကုန်းရုန်းပြီးရှာရတာ ပြန်ထွက်သွားဖို့ကျတော့ လွယ်လွယ်လေးပဲ ငွေဆိုတာ အရာရာမဟုတ်ပေမယ့် သူမပါတဲ့အရာတွေကလဲ တော်တော်ကို ရှားပါလာပါပြီ ငွေ နဲ့ မေတ္တာကို ဝယ်လို့မရဘူး ငွေရှိရင် ဘယ်သူမဆို အနားမှာ […]\nကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ကြည့်တတ်အောင် ကြည့်ပါ အတ္တတွေနဲ့ ငါဖို့ ငါ့ဖို့လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး\nကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ကြည့်တတ်အောင် ကြည့်ပါ အတ္တတွေနဲ့ ငါဖို့ ငါ့ဖို့လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး ပေးဆပ်သူတို့ နှလုံးသားဆိုတဲ့ အမည်ခံဟာ ကြားလို့ပဲ ကောင်းတယ် တကယ်တမ်းကျတော့ ခံစားရတော်တော် ခက်တဲ့အရာမျိုး ။ လိုချင်နေလျက်နဲ့ မပိုင်ဆိုင်မှန်းသိလို့ စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်ရတဲ့အခါ သွားချင်ပေမယ့် မခေါ်ချင်မှန်းသိလို့ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ရတဲ့အခါ ဘာမှ မဖြစ်သလို […]\nရှင်သန်နေချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ လိပ်ပြာလုံချင်တယ် အဲ့တာကြောင့် ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ မယုတ်မာဘူး\nရှင်သန်နေချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ လိပ်ပြာလုံချင်တယ် အဲ့တာကြောင့် ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ မယုတ်မာဘူး စိတ်ထားကောင်းကောင်းထားတယ် မတန်တဲ့လူက အချိန်တန်ရင် ထွက်သွားကြမှာပဲ အဓိကက ကိုယ့်ဘက်က မေတ္တာမပျက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ ကိုယ့်စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေဘူး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ပဲ လျှောက်တယ် အမြင့်ရောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းအတွက် တစ်ခြားသူတွေရဲ့ဘဝကို နင်းမသွားတတ်ဘူး ဘဝမှာ ကိုယ့်သမိုင်းကိုယ် […]\nရင့်ကျက်ဖို့အတွက် အသက်အရွယ်နဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး ဖိုမ သဘာဝနဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး\nရင့်ကျက်လာတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဟန်ဆောင်တတ်လာတာပါပဲ တစ်ခုခုကိုတမ်းတမ်းစွဲလိုချင်ပေမယ့် မျက်နှာလွဲ ဂဲပစ်ပြီး မလိုချင်ပါဘူးလို့ ခပ်တည်တည်ညာနိုင်တာမျိုးပေါ့ ကိုယ်တကယ် လိုချင်ပေမယ့် ကိုယ်မရနိုင်မှန်းသိတဲ့အခါ မလိုချင်ပါဘူးလို့ ညာရတာလဲများပြီလေ ဒါကိုပဲ ရင့်ကျက်လာလိုက်တာလို့ ခေါင်းစဉ်တွေ တပ်လာကြတာ ရင့်ကျက်ဖို့အတွက် အသက်အရွယ်နဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး ဖိုမ သဘာဝနဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး ရင့်ကျက်လောက်တဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေပဲ […]\nစကားနည်းနည်းပြောပြီး များများနားထောင်တတ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်\nကိုယ့်လို နာကျင်သွားမှာစိုးလို့ ပြန်ပြီးမပြောဖြစ်တဲ့ အခိုက်အတန့်ဆိုတာ လူတိုင်းမှာရှိပါတယ် စကားလုံးတစ်လုံးကို မြိုချပစ်လိုက်ရုံနဲ့ အစာအိမ်နာသွားတာမှ မဟုတ်ပဲလေ လူအများကြီး သိစရာမလိုတာကို လူအများကြီးကို ပြောပြစရာမလိုဘူး ဘယ်သူ့အတွက်မှ အကျိုးမရှိတာကိုလဲ အာပေါင်အာရင်းသန်သန် ပြောပြနေဖို့ မလိုပါဘူး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြောပြလာတဲ့အခါ ကိုယ့်မှာလဲ စောင့်ထိန်းရမယ့် တာဝန်ဆိုရှိလာပြီ […]


ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်နာယကက နိုင်ငံတော်သမ္မတဦးဆောင်သော ၆ ဦးအဖွဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေး ပွဲပြုလုပ်ရန်နှင့် အမျိုးသားပညာရေးဥပဒေပြန်လည် သုံးသပ်ရန် နိုင်ငံတော်သမ္မတထံသို့ သဝဏ်လွှာ ပေးပို့ | Pyithu Hluttaw\nပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်နာယကက နိုင်ငံတော်သမ္မတဦးဆောင်သော ၆ ဦးအဖွဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေး ပွဲပြုလုပ်ရန်နှင့် အမျိုးသားပညာရေးဥပဒေပြန်လည် သုံးသပ်ရန် နိုင်ငံတော်သမ္မတထံသို့ သဝဏ်လွှာ ပေးပို့\nပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်နာယက က နိုင်ငံတော်သမ္မတဦးဆောင်သော ၆ ဦးအဖွဲ့ တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေး ပွဲပြုလုပ်ရန်နှင့် အမျိုးသားပညာရေးဥပဒေပြန်လည် သုံးသပ်ရန် နိုင်ငံတော်သမ္မတထံသို့ ပေးပို့သည့် သဝဏ်လွှာများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အများပြည်သူများ သိရှိနိုင်ရန် (၂၂. ၁. ၂၀၁၅)ရက်စွဲပါ သတင်း ထုတ်ပြန်ချက် (၁/၂၀၁၅)နှင့် (၂/၂၀၁၅)တို့ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။\nသဝဏ်လွှာ အပြည့်အစုံကို အောက်ပါ Link တွင် http://www.pyithuhluttaw.gov. mm/ download/ file/fid/4115 Download ရယူနိုင်ပါသည်။


တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်မှ နောက်ဆုံးနှစ် ဖြေဆိုပြီးစီးသည်အထိ နှစ်စဉ် ပေးအပ်မည့် ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့မည့် အစီအစဉ်\nEXCELLENT FORTUNE FOUNDATION မှ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးပြုမည့် စံပြ သားကောင်းရတနာနှင့် သမီးကောင်းရတနာများ ပိုမို ပေါ်ထွန်းလာစေရေးအတွက် တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်မှ နောက်ဆုံးနှစ် ဖြေဆိုပြီးစီးသည် အထိ နှစ်စဉ် ပေးအပ်မည့် ပညာသင် ဆု ထောက် ပံ့မည့်အစီအစဉ် အား စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။\nပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ပေးမည့် အစီအစဉ်\n၁။ ကျွန်တော်များ EXCELLENT FORTUNE FOUNDATION ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ဦးစိုင်းမျိုးဝင်းနှင့် ဇနီးဒေါ်နန်းခင်မြင့်ရီ တို့မှ ဦးဆောင်၍ ဒေသအသီးသီးရှိ ပြည်သူများ၏ လူမှုရေး၊ ပညာရေး၊ ကျေးလက် ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးရေး၊ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကာကွယ်ရေး၊ ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးတို့တွင် တက်ကြွစွာ အထောက်အကူပြု ပါဝင်လှူဒါန်း ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်၍ တည်ထောင်ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\n၂။ ပညာရည်မြင့်မားပြီး နိုင်ငံတော်ကို အကျိုးပြုမည့် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် စံပြ သားကောင်းရတနာ၊ သမီးကောင်း ရတနာများ ပေါ်ထွန်းလာရေးသည် နိုင်ငံတော်ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် အဓိကကျသော အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖြစ်ပါသည်။\n၃။ သို့ပါ၍ ကျွန်တော်များ EXCELLENT FORTUNE FOUNDATION အနေဖြင့် အနာဂါတ်ကာလတွင် နိုင်ငံတော် အတွင်း ပညာတတ်သူများ ပိုမို ပေါ်ထွန်းလာစေရေးအတွက် ပညာရည်ထူးချွန်ပြီး အောက်ဖေါ်ပြပါ တက္ကသိုလ် များသို့ "၂၀၁၈-၂၀၁၉ ပညာသင်နှစ်တွင် ပထမနှစ် ကျောင်းတက်ခွင့် ရရှိသူနှင့် ကျောင်းတက်နေသူများအနက် ငွေကြေး အမှန်တကယ် အခက်အခဲရှိသူများအား ပထမနှစ်မှ နောက်ဆုံးနှစ် ဖြေဆိုပြီးသည်အထိ ပညာသင်ဆု များကို နှစ်စဉ် ထောက်ပံ့ပေးမည် ” ဖြစ်ပါသဖြင့် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသူများမှ လျှောက်ထားနိုင်ပြီး ဘုတ်အဖွဲ့၏ စီစစ်ရွေးချယ်ခြင်း ခံရသူများအား ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ငွေများကို လစဉ် ပေးအပ်ချီးမြှင့်သွားပါမည်။\nရန်ကုန်နည်းပညာ တက္ကသိုလ် (COE )\nမန္တလေးနည်းပညာတက္ကသိုလ် (COE )\nသတင်းအချက်အလက် နည်းပညာတက္ကသိုလ် (COE )\nစုစုပေါင်း ကျောင်းသား/ သူ ဦးရေ\n၄။ ပညာသင်ဆု ရွေးချယ်ခြင်း ခံရသူများကို နှစ်စဉ် ကျောင်းဖွင့်ရက်များအတွက် လစဉ် ( ၁၅၀,၀၀၀) ကျပ်နှုန်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ နှစ်စဉ် ကျောင်းပိတ်ရက်များအတွက် လစဉ်(၅၀,၀၀၀)ကျပ်နှုန်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ ပထမနှစ် မှ နောက်ဆုံးနှစ်အထိ ပညာသင်ဆုများကို လစဉ် ထောက်ပံ့ပေးသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။\n၅။ EXCELLENT FORTUNE FOUNDATION အမှတ် ၅(က)၊ ပြည်လမ်း၊ အမှတ်(၁၀)ရပ်ကွက်၊ လှိုင်မြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့သို့ ပညာသင်ဆု လျှောက်ထားသူမှာ ( ၃၁. ၁. ၂၀၁၉) ရက်နေ့ နောက်ဆုံးထား၍ အောက်ပါ စာရွက် စာတမ်းများ ပြည့်စုံစွာဖြင့် ပေးပို့ လျှောက်ထားနိုင်ပြီး လိုအပ်ပါက အထက်ဖေါ်ပြပါ လိပ်စာတွင် လူတွေ့စစ်ဆေးခြင်းနှင့် လျှောက်ထားသူ၏ နေအိမ်သို့ ကြိုတင်အသိပေးမည်မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့ အစီအစဉ်ဖြင့် သွားရောက် စစ်ဆေးခြင်းများကို ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်သူများကိုသာ စီစစ်ရွေးချယ်၍ ထိုက်တန်စွာ ချီးမြှင့် ပေးအပ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။\n*** ပေးပို့ရမည့် စာရွက်စာတမ်းများ\n(က) မှန်ကန်၊ ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်စွက်ထားသည့် ပညာသင်ထောက်ပံကြေး လျှောက်လွှာမူရင်း\n(ဃ) (၁) လ အတွင်း ထင်ရှားစွာရိုက်ကူးထားသည့် (၂” x ၂”) Size နောက်ခံ အပြာရောင် လိုင်စင်ဓါတ်ပုံ(၃)ပုံ\n(င) (၁) လ အတွင်း နေအိမ်ကို နောက်ခံထား၍ ထင်ရှားစွာရိုက်ကူးထားသည့် ( ၆" x ၈" ) Size မိသားစုရောင်စုံ ဓါတ်ပုံ(၁)ပုံ\n(စ) တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင် အမှတ်စာရင်းမိတ္တူ\n(ဆ) သက်ဆိုင်ရာ တက္ကသိုလ်တက်ရောက်ခွင့်မိတ္တူ\n(ဇ) ပထမနှစ် တက်ရောက်နေပါက ကျောင်းသားရေးရာဌာန၏ ထောက်ခံစာ မူရင်းနှင့် ကျောင်းသားကဒ် မိတ္တူ\n(ဈ) ရရှိခဲ့ဖူးသည့် ပညာရည်ထူးချွန်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားမှတ်တမ်းများ မိတ္တူ\n(ည) တက္ကသိုလ်ဆက်တက်ရန် ငွေကြေးအခက်အခဲရှိကြောင်း ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး ထောက်ခံချက်မူရင်း\n(ဋ) တက္ကသိုလ်ဆက်တက်ရန် ငွေကြေးအခက်အခဲရှိကြောင်း မိဘ / အုပ်ထိန်းသူ၏ ဝန်ခံချက်မူရင်း\n(ဌ) ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ငွေ ခံစားရာတွင် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များကို လိုက်နာရန် သဘောတူပါကြောင်း လျှောက်ထားသူ၏ ဝန်ခံချက်မူရင်း\n(ဍ) ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ငွေ ခံစားရာတွင် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များကို လိုက်နာရန် သဘောတူပါကြောင်း လျှောက်ထားသူ မိဘ / အုပ်ထိန်းသူ၏ ဝန်ခံချက်မူရင်း\n(ဎ) လျှောက်ထားသူ မိဘ ညီအကိုမောင်နှမများ၏ အလုပ်အကိုင်၊ လစဉ်ဝင်ငွေ၊ ပညာရေး အခြေအနေတို့ကို အထောက်အထားရှိပါက ပူးတွဲတင်ပြရန်\n(ဏ) လျှောက်ထားသူကိုယ်တိုင်၊ မိဘအုပ်ထိန်းသူ၊ အခြားယုံကြည်ထိုက်သူတစ်ဦး စုစုပေါင်း (၃) ဦး တို့၏ ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ရေးထိုးလျှက် သီးခြားစီရေးသားထားသည့် ပညာသင်ဆု လျှောက်ထားရခြင်း အကြောင်းအရင်း ရှင်းလင်းတင်ပြချက်မူရင်း\n(တ) လျှောက်ထားသူ၏ အခြားပုဂ္ဂိုလ်အဖွဲ့အစည်းများထံမှ ထောက်ပံ့မှုကို ရယူထားခြင်းမရှိကြောင်း ဝန်ခံချက်မူရင်း\n(ထ) EXCELLENT FORTUNE FOUNDATION ၏ ပညာသင်ဆုထောက်ပံ့ငွေဖြင့် ဘွဲ့ရရှိပြီးပါက ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်တွင် အနည်းဆုံး (၃)နှစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ထားသူ၏ ဝန်ခံချက်မူရင်း\n(၁) ပညာသင်ဆုရရှိသူသည် တစ်နှစ်တစ်တန်း အောင်မြင်အောင် တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ပါကြောင်းနှင့် စာမေးပွဲ ကျရှုံးခြင်း၊ လက်ရှိကျောင်းမှ ကျောင်းထွက်ခြင်း ရှိပါက FOUNDATION သို့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရမည်။ (သက်ဆိုင်ရာ တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းခေါ်ချိန် မပြည့်မီသဖြင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် မရရှိလျှင်လည်း စာမေးပွဲကျသည်ဟု မှတ်ယူရမည်။) ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်ပါက ပညာသင်ထောက်ပံ့ကြေးကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့မည်မဟုတ်ပါ။\n(၂) ပညာသင်ဆု လျှောက်ထားခဲ့သော ဝန်ခံချက်တစ်ခုခုကို ကျူးလွန်ဖောက်ဖျက်ပါက ပညာသင်ဆု ထောက်ပံ့ခြင်းမှ ရပ်စဲပါမည်။\n(၃) ပညာသင်ထောက်ပံ့ကြေးကို မမှန်မကန် လျှောက်ထားခြင်း / မမှန်မကန် ထုတ်ယူခံစားခြင်း ရှိပါက ဥပဒေအရ တရားစွဲဆို အရေးယူခြင်း ခံရပါမည်။\n(၄) ပြစ်မှုဆိုင်ရာ ဥပဒေဖြင့် အရေးယူခြင်း ခံရပါက ပညာသင်ထောက်ပံ့ကြေးကို ရပ်ဆိုင်းပါမည်။\n(၅) ရရှိသည့် ပညာသင်ထောက်ပံ့သည့်ဆုကို အခြားတစ်ဦးဦးသို့ လွှဲပြောင်းခွင့် မရှိပါ။\n(၆) ပညာသင်ထောက်ပံသည့်ဆုကို ငွေသား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသော်လည်းကောင်း၊ အလုံးစုံသော် လည်းကောင်း လဲလှယ်တောင်းဆိုခွင့် မရှိပါ။\n(၇) FOUNDATION လိုအပ်ချက်ကြောင့် အခါအားလျော်စွာ ထပ်မံ၍ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်သည့် စည်းကမ်း သတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း အတိအကျ လိုက်နာရမည်။\n(၈) မည်သည့် အကြောင်းကိစ္စဖြစ်စေ EXCELLENT FORTUNE FOUNDATION ဘုတ်အဖွဲ့၏ အဆုံးအဖြတ်သည်သာ အတည်ဖြစ်သည်။\nTEL: (0095-1) 507 496, 407 497. Fax: (0095-1) 535 768\nScholar give from first to final\nMore in this category: « ဆယ်တန်းအောင်မြင်ပြီးသူတိုင်း လျှောက်ထားနိုင်တဲ့ ယောပညာသင်ထောက်ပံ့ကြေး\tရွှေပါရမီပညာရေး ဖောင်ဒေးရှင်းသို့ တက္ကသိုလ်ပညာသင်ဆု လျှောက်ထားနိုင် »