ကလိုစေးထူး: February 2008\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:18 PM4comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:12 PM 1 comments\nစာရေးကလေး မောင်သွင်ယုတယောက် ခရီးသွားရမည်မို့ အိပ်ရာမှ စောစီးစွာ နိုးနှင့်နေ၏။ ဆောင်းအကုန် ဖြစ်လင့်ကစား နွေရနံ့ မပီသေးတော့ မနက်ခင်းက အေးတုံ့ မအေးတုံ့ဟန်…။\n`ကွိုင့် ဘိန်း၊ ကွိုင့်ဘိန်း´\nအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသော မုန့်သည်လေးရဲ့ အဲဒီ အသံကို ရန်ကုန်က ပြောင်းခါစတုန်းကတော့ ဘာမှန်းမသိ။ နောက်တော့မှာ ဒါက မွန်လို ဘိန်းမု့န်လို့ ခေါ်မှန်း သိရသည်။ `ကွိုင့်´ ဆိုတာ မုန့်၊ ဒီတော့ ဘိန်းမုန့်ကို ကွိုင့်ဘိန်း။ လေသံဝဲ၀ဲ တလုံးတခဲနဲ့ မုန့်သည်လေးရဲ့ အသံက တမျိုးတော့ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။\nခြံထောင့်က ရေတွင်းလေးဆီကို ရောက်တော့ ၀ါးရုံပင်ငယ် အုပ်မိုးခံရတဲ့ ရေတွင်းကလေး တ၀ိုက်မှာ ၀ါးရွက်ချွန်ချွန်တွေက အဖွေးသား ကျဲပြန့်နေ၏။ ရေတွင်းထဲမှာလဲ ၀ါးရွက်တချို့…။ မောင်းတက်ကို ဆွဲချပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက စဉ့်အိုးထဲကို ရေငင်ထည့်လိုက်သည်။ ရေတွင်းလေးရဲ့ သဘာဝကိုက လူတွေရဲ့ သဘောမနောကိုများ အကြိုက်ဆောင်နေသလား မသိ၊ အခုလို မနက်စောစောဆိုရင် ရေတွေက နွေးနေပြီး ပူပြင်းတဲ့ နွေနေ့လည်မှာတော့ အေးမြနေတတ်သည်။ အခုလဲကြည့်လေ…။ ဆောင်းလက်ကျန် အအေးဒဏ်ကို သက်သာစေရော့ထင့်…၊ တွင်းရေ က နွေးနွေးလေး။ တဗွမ်းဗွမ်းနှင့် အားရပါးရ လောင်းချိုးပစ်လိုက်သည်။\n`သားကြီးရေ၊ သိပ်အကြာကြီးတော့ ချိုးမနေနဲ့နော် သင်္ဘောဆိပ်ဆင်းဖို့ နောက်ကျနေအုံးမယ်´\nအိမ်ပေါ်ကနေ စိတ်မချဟန် လှမ်းအော်ပြောသည့် မေမေ့ကို `ဟုတ်ကဲ့´ ဟု ဗလုံးဗထွေး လေသံဖြင့် ပြန်အော်ရသေးသည်။\nမောင်သွင်ယု တယောက် မြို့နယ် အထွေထွေ အုပ်ချုပ်ရေး ဦးစီးဌာနမှာ စာရေးကလေး ၀င်လုပ်နေသည်မှာ သိပ်တော့ မကြာလှသေးပါ။ ဆယ်တန်းအောင်ခါစ၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွေ ဆက်တက်ဖို့ကလဲ နှစ်နှစ် ထပ်စောင့်ရမည့် ကြားကာလမှာ ဒီရုံးမှာ အလုပ်ဝင်ဖြစ်နေခြင်းပင်…။ မေမေကတော့ လုပ်အားပေး ကျောင်းဆရာ ဖြစ်ဖြစ် ၀င်လုပ်စေချင်ပေမယ့် မောင်သွင်ယုကတော့ ၀ါသနာ မပါလှတာနှင့်ပင် ကျောင်းဆရာ မဖြစ်ခဲ့။\nသူတို့ ရုံးက လချုပ်စာရင်းတွေကို လကုန်ချိန်တိုင်းမှာ ပြည်နယ်ရုံးရှိရာ ဘားအံကို သွားပို့ရလေ့ရှိသည်။ ခါတိုင်းဆိုရင်တော့ စာရေးကြီး ဦးသန်းတင်က ဒီတာဝန်ကို ယူနေကျ…။ ဒီလတော့ ဦးသန်းတင်က ကျန်းမာရေး မကောင်းတာကြောင့် သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။\nမောင်သွင်ယု သင်္ဘောဆိပ်ကို ရောက်တော့ မနက် ၈ နာရီ ခွဲလုပြီ။ နေရောင် ဖြိုးဖျဝါမှုန်မှုန်အောက်က မြစ်ကမ်းစပ်မှာတော့ သင်္ဘောတစီးက အခန့်သားဖြင့် ကမ်းကပ်ထားလျက်သား။ သင်္ဘောနာမည်က တမျိုးတော့ ဆန်းသည်။ `ဆင်တော်´ တဲ့။\nရှောက်သီး၊ သံပုရာသီး အိတ်တွေက သင်္ဘောဝမ်းထဲမှာ မနေ့ညနေကတည်းက ရောက်နှင့်နေလောက်ပြီ။ ကွမ်းသီးအိတ်တွေတချို့ကတော့ အလုပ်သမားတွေက အခုအချိန်ထိ ထမ်းနေကြဆဲ…။ သင်္ဘောဆိပ်ကို ဆင်းလာကြသူ ခရီးသည်တချို့ကတော့ လမ်းလျှောက်ရင်းတချို့၊ ဆိုက်ကားဖြင့် တချို့၊ တချို့လည်း မြင်းလှည်းသံ တချွင်ချွင်ဖြင့်…၊ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ တချို့ကတော့ ဆိုင်ကယ်လေး တဖျောဖျောမောင်းလို့ လိုက်ပို့ပေးသူတွေနဲ့…။\nသင်္ဘောပေါ် လှမ်းတက်လိုက်သည်နှင့် ရှောက်သီး၊ သံပုရာသီး အနံ့က လှိုင်ခနဲ ဆီးကြိုနေ၏။ စက်သံတွေ တရစပ် ဆူညံတတ်လေ့ရှိသော အောက်ထပ်မှာ မစီးချင်တာနှင့်ပင် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာလိုက်သည်။ သင်္ဘောအပေါ်ထပ် ပဲ့ခန်းက ထမင်းဆိုင် ပိစိကွေးလေးရှေ့က ခုံတန်းလေးမှာ ၀င်ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည် ပေါ့ဆိမ့် တခွက် မှာလိုက်သည်။ ကိုးနာရီခွဲလျှင် ထွက်တော့မည့် ဆင်တော် သင်္ဘောက တပ်လှန့်သံအလား ဥသြသံ တချက် ထွက်လာသည်။\nမဟုတ်တော့ဘူး ထင်သည်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ကိုးနာရီ ခွဲကျော်လို့ ဆယ်နာရီပင် ထိုးလုလု ဖြစ်နေပြီ။ သင်္ဘောက ဘာလို့ မထွက်သေးတာပါလိမ့်။ သင်္ဘောပေါ်က ခရီးသည်တချို့က ကမ်းပေါ်ကို လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် တခုခုကို စောင့်မျှော်နေသလိုလို…၊ ဘယ်လိုပါလိမ့်…။\nအတန်ငယ် ကြာတော့မှ သင်္ဘောမထွက်ဖြစ်ရသေးသည့် အဖြေကို သိရတော့၏။ နယ်မြေခံတပ်က အရာရှိတယောက် လိုက်မှာမို့လို့ သင်္ဘောကို မထွက်သေးဖို့၊ အနှီအရာရှိ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပေးဖို့ ကုန်တင်ကုန်ချရုံးက အိတ်ချိန်းဖုန်းကို လှမ်းမှာထားသတဲ့…။ ဘာမှ မထူးဆန်းတော့ ဖြစ်နေတဲ့ ဒါမျိုးက မကြာခဏ ကြုံရလေ့ရှိပေမယ့် လူတယောက်ကို လူတွေအများကြီးက စောင့်နေရတာကတော့ အဆင်မပြေလှ…။\nဆယ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ် သာသာလောက်မှပင် သင်္ဘောဆိပ်ကို စစ်ကားတစီး ပေါက်ချလာတော့၏။ လာပါပြီ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ကလေး၊ စတိုင်လ်က ခပ်ထွားထွား၊ စစ်ယူနီဖောင်းအခန့်သားနှင့် သူ့နောက်မှာတော့ စစ်ရောင် သံသေတ္တာတလုံးကို ရဲဘော်ကလေး နှစ်ယောက်က တဖက်စီကနေ ဆွဲလို့ လိုက်လာကြသည်။ သံဃာတော်တွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ဦးစားပေးလေ့ရှိတဲ့ သင်္ဘောဦးခန်းကို သူတို့တွေ ၀င်သွားပြီးတော့မှပင် ဆင်တော်သင်္ဘောရဲ့ စိတ်ဒုံးဒုံးချဟန် ဥသြသံက အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။\nတကယ်တော့ သူတို့ မြို့ကလေးကနေ မော်လမြိုင်အထိကို ဒီ ရေလမ်းကြောင်း တခုတည်းကိုသာ အားကိုးနေခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်း အတော်ကြာခဲ့ပါပြီ။ အရင်ကဆိုရင် ပြည်သူပိုင် သင်္ဘောက အခုလိုတောင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် မပြေးဆွဲပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ တပတ်မှာမှ အင်္ဂါနေ့နှင့် သောကြာနေ့တို့ နှစ်ရက်တည်းသာ သူတို့ မြို့ကို သင်္ဘောရောက်နိုင်၏။ ကြားရက်တွေမှာတော့ ပုဂ္ဂလိကပိုင် မော်တော်ဘုတ်တွေနဲ့ သွားလာရသည်။ တခါတလေ မော်တော်ဘုတ်မရှိတဲ့ ရက်တွေမှာဆိုရင် ဒေသအခေါ် `ခွေးတူဝက်တူ´ ဆိုတဲ့ ပဲ့ချိတ်မက၊ မော်တော်ဘုတ်မကျသည့် ရေယာဉ်ငယ်လေးတွေကို အားကိုးရသည်။\nရေသားကြည်ပြာပြာတွေကို တဖွားဖွားထိုးခွဲရင်း မြစ်ပြင်ထက်မှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ဆင်တော်က နှစ်နာရီခန့် ခရီးဆက်ပြီးချိန်မှာ အတန်ငယ် မောပန်းဟန်ဖြင့် ဆိပ်ကမ်းတခုကို ကပ်သည်။ ထမင်းဆိုင်ငယ်တချို့ အစီအရီ ကမ်းစပ်ကနေ သစ်သားဆိပ်ခံတံတား တခု မြစ်ထဲကို ခပ်ငေါငေါ ထွက်လျက်သားဖြင့် `သံပုရာ´ ရွာ ဆိပ်ကမ်းက မျှော်တော်ဇောဖြင့် မောနေရော့သလားတော့ မသိ။\nဈေးသက်သက်သာသာ၊ အရသာကောင်းကောင်းဖြင့် ထမင်းထုပ်တွေ ဒီဆိပ်ကမ်းမှာ ရနိုင်တာမို့ သင်္ဘော ကမ်းကပ်သည်နှင့် ခပ်သွက်သွက်ဆင်းပြီး ထမင်းထုပ်ဝယ်ရသည်။ အမယ်…၊ ကမ်းပေါ်ကနေ ကျည်တောက် ခပ်ရွယ်ရွယ် နှစ်လုံးကို ထမ်းပိုး ဟိုဘက်ဒီဘက်ချိတ်ရင်း လူတယောက် ခပ်သွက်သွက် ဆင်လားပါလား။ ထမ်းပိုးထိပ်မှာ ၀ါးကျည်တောက်ခွက်တွေက တိုးလို့တန်းလန်း ပါလာသေးသည်။ ဒါမျိုးတော့ မောင်သွင်ယုတို့ ဘယ်အလွတ်ပေးလိမ့်မတုန်း…။\nအမြုပ်တွေ ခုန်ဆွဆွဖြစ်နေတဲ့ ထန်းရည် တခွက်က ကမန်းကတန်း သောက်ရလို့လား မသိ၊ အရသာ ပိုရှိနေသလိုလို ချိုပြင်းရှတတက အမိုက်စား…။\nသံပုရာရွာက ပြန်ထွက်တော့ နေ့လည် ၁၂ နာရီ ထိုးစ…။\nတရိပ်ရိပ်နဲ့ ပြေးလွှားနေတဲ့ ကမ်းစပ်က အပင်တွေကို ကြည့်ရင်း မောင်သွင်ယု တယောက် မှေးခနဲ ငိုက်မြည်းစ ပြုလာခိုက်…။\n`ကဲ… ကဲ၊ မှတ်ပုံတင်လေးတွေ ထုတ်ထားမယ်နော်´\nအောက်ပိုင်းမှာ ကာကီရောင် ဘောင်းဘီဝတ်ထားပြီး အပေါ်မှာ အရပ်ဝတ်တွေနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးယောက်က အထက်ပါအတိုင်း အော်ရင်း သင်္ဘောပေါ်မှာ လှည့်လည်တော့သည်။\nမှတ်ပုံတင်စစ်လိုက်ခြင်းဟာ ဒီသင်္ဘောရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဘယ်လောက်အထိ အကာအကွယ်ပေးနိုင်လဲ၊ လူဆိုးတွေက မှတ်ပုံတင် မကိုင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူကောင်းတွေမှာ မှတ်ပုံတင် မရှိရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ မောင်သွင်ယု တွေးနေမိသည်။\nဟော…၊ လက်ရန်းနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်လေး တယောက်…။ မောင်သွင်ယုနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိလောက်မည်။ မှတ်ပုံတင် မေးတော့ အိတ်ထဲ ဟိုနှိုက်ဒီနှိုက်ဖြင့် အကြံအိုက်နေတဲ့ ပုံစံ။ ကာကီရောင် ပုဂ္ဂိုလ်တယောက် `လိုက်ခဲ့´ ဆိုတဲ့ သဘောဖြင့် လက်ယပ်ပြီး Escort ခန်းထဲ ခေါ်သွားသည်။ နာရီဝက်လောက် နေတော့ ကောင်လေး ပြန်ရောက်လာသည်။\nစပ်စပ်စပ်စုစု နိုင်လှသည့် အဒေါ်ကြီးတယောက်က ကောင်လေးကို လှမ်းမေးသံ ကြားရတော့ ကောင်လေးက လက်ငါးချောင်း ထောင်ပြသည်။ ဘယ်လောက်လဲတော့ မောင်သွင်ယု မသိ။ ငါးဆယ်လား၊ ငါးရာလား၊ ငါးထောင်လား။\nချောင်းနှစ်ခွ ဆိပ်ကမ်းကိုရောက်တော့ နေ့လည် နှစ်ချက်တီး ကျော်ပြီ။\nချောင်းနှစ်ခွရွာကတော့ အသီးအနှံနှင့် ပတ်သက်လို့ ဈေးချိုသည့်၊ လတ်ဆတ်သည့် နေရာမှာ နာမည်ကြီးပင်။ အခုလဲ ကြည့်လေ၊ သခွားသီး အလုံးထွားထွားတွေ၊ ခ၀ဲသီး၊ ဗုံလုံသီးသည်တွေက သင်္ဘောပေါ်တက်ရောင်းရင်း ဈေးခေါ်ကြသည်မှာ သင်္ဘောတခုလုံး စီစီညံနေတော့သည်။ ထန်းသီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေလဲ လိုက်ရောင်းနေတာ တွေ့ရသေးသည်။\nချောင်းနှစ်ခွမှာတော့ သင်္ဘောရပ်တာ နည်းနည်း ပိုကြာသည်။ ချောင်းနှစ်ခွပြီးရင်တော့ ဦးလေး…ဆိပ်ကမ်း…။\nကျိုက်မရော ရောက်ရင်တော့ မောင်သွင်ယု ဆင်းရမည်။ မော်လမြိုင်အထိ ဆက်စီးသွားရင် မိုးအတော်စုံးစုံးချုပ်မှ ရောက်မှာမို့ ကျိုက်မရောမှာ ဆင်း…၊ ပြီးရင်တော့ လိုင်းကားဖြင့် မော်လမြိုင်ကို ဆက်သွားပေါ့။\nမော်လမြိုင်ရောက်ရင်တော့ တည်းနေကျ `စည်းစိမ်ရှင်´ တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းလွတ်တခုခုတော့ ရနိုင်လောက်သေးပါရဲ့။\n(ကျနော့်ကို ငယ်ငယ်ကဆို ဖေဖေမေမေက အမြဲ ကြည်စယ်လေ့ရှိတာ တခုရှိတယ်။ အမြှောက်ကြိုက်တဲ့။ အခုလဲ အဲဒီလို ဖြစ်နေပြီထင်ပါရဲ့။ ကျနော့်ကို အားပေးကြတဲ့ မိတ်ဆွေတချို့ရဲ့ အမြှောက်ကောင်းမှုနဲ့ ကျနော် အခုရက်ပိုင်းတွေမှာ သရုပ်ဖော် စာလေးတွေကို ပိုအရေးစိတ်သလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီစာလေးတွေ ရေးနေရတာကလဲ စိတ်ကို ပိုပြီးတော့ အေးချမ်းစေသလို ဖြစ်နေလို့ ဖတ်သူတွေအနေနဲ့ ရိုးအီသလိုဖြစ်နေရင်တော့ ခွင့်လွှတ်ကြပါလို့…။)\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:05 PM5comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 8:53 PM4comments\n`နိုင်ငံခြား သွားမယ်ဆိုရင်´ ပို့စ်တွေကို ဖတ်မိတဲ့ စင်္ကာပူက မချိုက ကျနော့်ဆီကို အီးမေးလ်ပိုပြီး သူရဲ့ စင်္ကာပူရောက် အတွေ့အကြုံတွေကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ရေးသား ဝေမျှ ပေးပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။\nတကယ်တော့ အဲဒီ ပို့စ်တွေကို တင်ဖြစ်ဖို့ စိတ်ကူးက ကျနော်က စတင် ရခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ ပို့စ်တွေမှာ ကျနော့် မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ အတော်များများက မိမိရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံအလိုက် နိုင်ငံခြားကို သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ပြင်ဆင်သင့်တယ်၊ ဘာတွေ တွေ့ကြုံရနိုင်တယ်ဆိုတာကို အားတက်သရော ဆွေးနွေးပေးကြလို့ အတော်လေးကို မြိုင်မြိုင် ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nအဲဒီပို့စ်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ ကျနော် စဉ်းစားမိတာ တခုကတော့ ကျနော်တို့တွေလို ပြည်ပကို ရောက်နေသူတွေရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံ၊ အလုပ်ရှာဖွေရတဲ့ အတွေ့အကြုံ၊ အခက်အခဲ အစရှိတာတွေကိုပါ မိမိ ရောက်နေကြတဲ့ နိုင်ငံအလိုက် ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို ကိုယ် တင်ပြဆွေးနွေးရင် ပိုလို့ ပြည့်စုံမလား ဆိုတာပါပဲ။\nဒါကြောင့် ပထမဆုံး ပို့စ်မှာတုန်းကလိုပဲ မေးခွန်းလေးတွေနဲ့ အတူ အတွေ့အကြုံတွေ ဖလှယ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကိုလဲ နောက်ပိုင်းမှာ ကွန်မန့်အဖြစ် ဆက်လက် တင်ပြပါမယ်။\nကျနော် ဖြေကြားပေးစေချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေကတော့…\n(၁) အခု ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာ လက်ရှိ ဘာအလုပ်လုပ်ကိုင်နေရပါသလဲ။ အဲဒီ အလုပ်ရဖို့ကို ဘယ်လိုကြိုးစားခဲ့ရတယ်၊ အခက်အခဲတွေ ဘာတွေ ရှိခဲ့တယ် ဆိုတာကို ဆွေးနွေးစေချင်ပါတယ်။\n(၂) အခု လက်ရှိအလုပ်ကရော သင့်ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ကို အတိုင်းအတာ တခုအထိ အထောက်အကူ ပြု ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါသလား။ ဥပမာ- လုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်နဲ့ လက်ရှိ လုပ်နေရတဲ့ အလုပ်က တထပ်တည်း ကျပါရဲ့လား။\n(၃) အခု လက်ရှိရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာ မြန်မာလူမျိုး အလုပ်သမားတွေ ကြုံရလေ့ ရှိတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ဆွေးနွေးစေချင်ပါတယ်။\n(၄) ဘာသာစကား မတူညီမှုကြောင့် ဆုံးရှုံးရလေ့ရှိတဲ့ အလုပ်အကိုင်ကောင်းတွေ အကြောင်းကို တွေ့ကြုံမိသမျှ ရေးသားပေးစေချင်ပါတယ်။\n(၅) မြန်မာနိုင်ငံကနေ ပြည်ပထွက် အလုပ်လုပ်ကိုင်လိုသူတွေ အတွက် အကောင်းဆုံးသော အကြံဉာဏ်ကို မိမိတွေ့ကြုံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ယှဉ်ပြီး ရေးသား အကြံပြုစေချင်ပါတယ်။\nအထက်ပါ မေးခွန်းတွေကို မည်သူမဆို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ပဲ ဖြစ်စေ၊ မြန်မာဘာသာနဲ့ပဲ ဖြစ်စေ ဖြေကြားပေးပြီး မိမိရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှပေးစေလိုပါတယ်။ ကွန်မန့်မှာ ရေးရတာ အခက်အခဲ ရှိလို့ ကျနော့်ဆီကို အီးမေးလ်နဲ့ ပေးပို့လိုသူတွေကတော့ klosayhtoo@gmail.com ကို ပေးပို့နိုင်ပါတယ်။\nကျနော့်ဆီကို ပေးပို့လိုက်တဲ့ မချိုရဲ့ စင်္ကာပူရောက် အတွေ့အကြုံတွေကို အောက်မှာ ထပ်ဆင့် ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nThank you for allowing me to share my knowledge. I had read your post “Going to foreign land” and also read the letter from “Ma Mar La”. She contributes very useful info about Japan and America. I just want to add some for Singapore.\nI am working in Singapore for 13 years and hope that my contribution will be useful for our own country people.\nI do not have Burmese font. Please allow me to write in English.\nThis is only general information for coming to Singapore.\n(1) Apply Visa\nYou may apply Visa at Singapore Embassy in Myanmar. Usually, you can get one month multi-entry visa.\n(2) Immigration check point at Singapore air port\nUpon arriving at Singapore airport, immigration officer will give you reasonable length of stay, depends on visa validity, return air ticket, etc.. Usually2weeks or one month. This is called social visit pass (SVP).\n(3) Stay in SG during social visit pass\nDuring social visit pass (SVP), you may try to get job via news paper, job ad web or agents. In SG, the law is very hush for over-stayer. That’s why must be very careful of SVP validity. Before expire of SVP, need to apply extension on line at immigration web. Depends on your data, you will get final extension one month or sometimes you may not get any extension. Once your SVP is expired you must leave the country.\n(4) Hunting Job\nBasically2types of work pass.\n· work permit for general worker (education is not necessary)\n· S pass, Q pass and P pass for professional (Engineer, Accountant, Nurse..etc )\nI am not sure about ‘work permit’. Generally they go-through by agent before they enter to SG. I will gather more info and write to u.\nS pass, Q pass and P pass for professional ;\nFor hunting job, your certificate is not 100% majority. Employer just wants to know what you can do practically in your professional field. Language skill also important.\nHunting job is all depends on your own ability and luck.\nIn SG,alots of Burmese working as professional including ladies, mostly in Engineering field. Alsoalots of people going back without getting job. Therefore very hard to shown in % of success.\n(5) Apply work pass\nIf you secure the job during SVP, your company will apply work pass for you. Work pass types are varies depends on salary range. Processing time is about 3weeks. If your SVP is expired during processing, u may get extension.\n(6) Approval of work pass\nApproval of work pass depends on ;\nEducation (Diploma or Degree)\nJob Nature (must be relevant to education and work experience)\nCopy of Education Certificates and work experience testimonials must be submitted. Also, approval of work pass depends on company performance.\nIf work pass is approved, you are granted to work in your company for2years and extendable. Those people with salary S$ 2500 and above can bring family with children under 21yrs old. You may apply “Permanent Resident” after work pass is issued. Approval is case by case basic and own merit.\n(7) Rejection of work pass\nIf work pass application is rejected, your company may submit appeal. If rejected again, you may look for another job and your SVP will not be extended and you have to leave SG. Alternatively, you may try to get student pass from private school.\nThis is only general info for Burmese passport holder and may not be applicable for all circumstances.\nIf my contribution is not complete or mislead, I welcome the correction.\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:39 PM 10 comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:27 PM7comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:23 PM3comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 6:51 PM5comments\nလွန်ခဲ့တဲ့ တလကျော်က ဖြစ်ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်က မိတ်ဆွေ တယောက်ရဲ့ အစပျိုးပေးမှုကြောင့် ပြည်ပရောက် မြန်မာတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှကြတဲ့ `နိုင်ငံခြားသွားမယ်ဆိုရင်´ ဆိုတဲ့ ပို့စ်လေးကို တင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာပြည်က အဲဒီ မိတ်ဆွေလေးရဲ့ မေးခွန်း ၈ ခုကို ကျနော်နဲ့ လက်လှမ်းမီရာ ပြည်ပရောက် မိတ်ဆွေတွေကို လိုက်လံ ဖိတ်ကြားရင်းနဲ့ အဲဒီပို့စ်ကို ပုံဖော်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nဒီနေ့တော့ ကျနော့်ဆီကို စာတစောင် ရောက်လာပါတယ်။ ကျနော့်ဘလော့ဂ်ကို လာဖတ်မိတဲ့ မမာလာ ဆိုတဲ့ ပြည်ပရောက် မြန်မာအမျိုးသမီး တဦးဆီကပါ။ မမာလာက `နိုင်ငံခြားသွားမယ် ဆိုရင်´ ပို့စ်ကို ဖတ်မိဟန် တူပြီးတော့ သူကလည်း သူ့အတွေ့အကြုံပေါ်မှာ အခြေခံတဲ့ အကြံပြုဆွေးနွေးချက်ကို ကျနော့်ဆီ ပေးပို့လာတာကြောင့် သူ့ရဲ့စာကို ပြန်လည် စာရိုက်ပြီးတော့ တင်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဟာ သူရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာဒေသတွေမှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူး၊ နေထိုင်နေဆဲ တခြားသော မြန်မာတွေနဲ့ ကွာခြားကောင်း ကွာခြားနိုင်တာ တချို့ ရှိနိုင်ပေမယ့် နိုင်ငံခြားထွက်လိုသူ ရွှေပြည်ကြီးက မြန်မာတွေအနက် တယောက်ယောက်က ဖတ်မိလို့ မှတ်သားစရာ အချက်အလက် အနည်းငယ်မျှ ရသွားရင်ပဲ အကျိုး တစုံတရာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ယူဆတာကြောင့် Scan ဖတ်ပြီး ပေးပို့လာတဲ့ လက်ရေးမူတွေကို ကျနော် စာပြန်ရိုက်ပြီး တင်ပြတာပါ။ အဲဒီ စာမူထဲက အာဘော်တွေ အားလုံးဟာ မမာလာရဲ့ အတွေ့အကြုံ အာဘော်များသာ ဖြစ်ကြောင်းပါ…။\nတကယ်တော့ ဒီနေ့ တင်ဆက်မယ့် ပို့စ်ဟာ ကျနော့် ဘလော့ဂ်ရဲ့ ပို့စ်(၃၀၀)မြောက်ပါ။ ပထမတော့ ၃၀၀ပြည့်မှသည် ရှေ့ဆက်လို့ဘာတွေ ဘယ်လိုရေးမယ်၊ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်မယ် ဘာညာ သာရကာလေးများ ရေးမလား စိတ်ကူးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုလို တင်ဆက်လိုက်တာက ပို အကျိုးရှိမယ်လို့ ထင်မြင်ယူဆတာကြောင့်….။ ကဲ… မမာလာရဲ့ စာကို ဖတ်ကြည့်ကြပါစို့…။\nအင်မတန် ရှည်လျားတဲ့ အဖြေစာရွက်မို့ ဖြတ်ညှပ်ပြီးမှ ထည့်ချင်လဲထည့်ပါ။ မထည့်ချင်လဲ နေပါ။ မေးခွန်းတွေ တွေ့လို့ ကျွန်မအတွေ့အကြုံနဲ့ လက်လှမ်းမှီသလောက် ဖြေရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရှည်သွားတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ရင်းကတော့ နိုင်ငံခြားသွားမဲ့လူတွေ ကြိုသိစေချင်တာ၊ ကြိုပြင်ဆင် ထားစေချင်တာပါပဲ။\nကျွန်မ ဂျပန်မှာ (၇)နှစ်၊ အမေရိကားမှာ (၇)နှစ် ရှိပါပြီ။ ကနေဒါမှာ ၂ လနီးပါး နေဖူးပါတယ်။ Singapore ကို ၂ ခေါက် ရောက်ဖူးပါတယ်။ ဒီအတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ကျွန်မ ရေးပြခဲ့တာပါ။\nဦးကလိုစေးထူးရဲ့ Blog ကို ဖတ်ဖြစ်တာ ၂ ပတ်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဗမာလို မဖတ်ရတာ ကြာတော့ ဖတ်ရင်း ဖတ်လို့ကောင်းတာရယ်၊ ဘာ font နဲ့ တင်လဲတော့ မသိဘူး၊ မြန်မာ font လုံးဝ မရှိတဲ့ Computer က Web ဖွင့်ရင် ဖတ်လို့ရတာရယ်မို့ မကြာခဏ ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်ကတော့ မြန်မာပြည်ရဲ့ သတင်းအမှန်တွေကို ဒီလို Blog တွေမှာ ရှာရင်း ဒီ Web ကို တွေ့ခဲ့တာပါ။\nဒီဆောင်းပါးလေးနဲ့ ပါဝင်ဆွေးနွေးခွင့်ရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nမြန်မာ Font က အိမ်က Computer မှာ ရှိပေမဲ့ Speed နှေးလို့ သိပ်လဲ မသုံးဖြစ်ပါဘူး။ အိမ်အလုပ် အရမ်းများတာလဲ ပါပါတယ်။ ရုံးက Computer က Admin Password နဲ့မှ Font ကို Install လုပ်ရတာမို့ ပေးမလုပ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ High Speed internet တပ်ပြီးတဲ့အထိ၊ အိမ်အလုပ် ရှုပ်တာတွေ ရှင်းတဲ့အထိ စောင့်ရတာမို့ အခုလို Scan ပဲ ကူးပို့ရတာ တောင်းပန်ပါတယ်။\n၁။ နိုင်ငံခြားသွားတဲ့ လူတိုင်းမှာ အဆင်ပြေဖို့ ရာခိုင်နှုန်းအား အကြမ်းဖျင်း အောင်မြင်ဖို့ ၅၀%နဲ့ ရှုံးဖို့ ၅၀%ပဲ ရှိပါတယ်။ ကိုယ်သွားမဲ့ အနေအထားပေါ် မူတည်ပြီး အောင်မြင်မှု ရာခိုင်နှုန်းက ပိုများလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဥပမာ၊ မလေးရှား၊ အင်ဒိုနီးရှားကို အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ ပွဲစားနဲ့ လုပ်တယ် ဆိုရင်တော့ ပွဲစားအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု အပေါ် မူတည်ပါတယ်။ တကယ်စစ်မှန်ပြီး အရောက်ပို့တဲ့ ပွဲစားပေမဲ့ အလုပ်ကရပြီး လခကို အပြည့်ရမရ စာတာတွေကလဲ ရှိနေပါသေးတယ်။ လိမ်ညာတဲ့ ပွဲစားဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက နည်းပါတယ်။ လိမ်တဲ့ပွဲစားနဲ့ တွေ့ပြီး ဟိုရောက်မှ ကူညီနိုင်မဲ့သူ တွေ့ရင်တော့ အဆင်ပြေနိုင်ပါတယ်။\nဥပမာ ဂျပန်ကို အလုပ်သွားလုပ် Overstay နဲ့ ဆက်နေ ဆိုတာမျိုးကတော့ ပွဲစားနဲ့ လုပ်တာဆိုရင် လူကရောက်ပေမဲ့ အလုပ်ရဖို့၊ နေဖို့စားဖို့ နေရာရဖို့က အင်မတန် ခက်ခဲပါတယ်။ ၅၀% အောင်မြင်မှာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဆွေမျိုး အခံရှိရင်တော့ အောင်မြင်မှု ရာခိုင်နှုန်းက ပိုပြီး များပါတယ်။\nကျောင်းသွားတက်တဲ့ လူတွေကတော့ (ကိုယ့်ငွေနဲ့ Self-Supporting) နဲ့ ဆိုရင်တော့ နဂိုကမှ တတ်နိုင်တော့ ငွေကို ရေလိုဖြုန်းနိုင်ရင် မအောင်မြင်ဖို့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းက လက်ခံပါတယ်၊ Scholarship က ရောက်မှ လျှောက်ရမယ်၊ ဘာညာဆိုရင် လူခံမရှိရင် (နေဖို့စားဖို့လူ) ဒုက္ခ ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အစကတည်းက ကျောင်းက လက်ခံ၊ ငွေ ထောက်ပံ့မှုကလဲ သေချာပြီဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး။\nVisit နဲ့ သွားပြီးမှ အလုပ်သွားမယ်ဆိုရင် (Singapore နိုင်ငံကလွဲလို့) တခြားနိုင်ငံမှာ Work Permit အလုပ်ရဖို့ ဆိုတာ အင်မတန် ရှားပါတယ်။ ဒါတောင် Singapore တောင်မှ Visit နဲ့ လာပြီး အလုပ်လျှောက်တာ ရသေးရဲ့လား သေသေချာချာ မသိပါ။ အမေရိကား၊ ဂျပန် (တိုးတက်သော နိုင်ငံ) တွေမှာ ဗမာပြည်က အလုပ် Experience နဲ့ Work Permit ရဖို့ မလွယ်ပါ။ အဲဒီနိုင်ငံမှာ ကျောင်းပြီးတာတောင်မှ တယောက်ယောက်က ပြောပေး၊ မိတ်ဆက် သွင်းပေးမဲ့လူ မရှိရင် အလုပ်ကောင်း ရဖို့ မလွယ်ပါ။\n၂။ ကျောင်းအရင် သွားတက်ရင်း အလုပ်ရှာ ဆိုတာမျိုးကတော့ ကျောင်းတက်နိုင်ဖို့ အရင် ကြိုးစားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်ကို မိတ်ဆက် ပြောပေးမဲ့လူ၊ ခင်မင်တဲ့လူ သိလာတယ် ဆိုရင် အဆင်ပြေနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တွေ့ဖူးတာကတော့ ဂျပန်မှာဆိုရင် Language ကျောင်းတက်တဲ့ လူတွေက ကျောင်းတဖက်၊ ကိုယ် နေဖို့စားဖို့ တဖက် အလုပ်လုပ် (ကျောင်းသားမို့ Par time အလုပ်က ရလွယ်ပါတယ်) ဒါပေမယ့် ပင်ပန်းတဲ့ ဒဏ်မခံနိုင်တာရယ်၊ အိမ်ကို ပြန်မပို့နိုင်တာရယ်ကြောင့် ကျောင်းထွက်ပြီး Overstay အလုပ်လုပ်ရင်း နေကြတာ များပါတယ်။ University တွေကို ကျောင်းတက်ဖို့ လာတဲ့ လူတွေမှာတော့ Course မှာတော့ Professor တွေက အနှေးနဲ့အမြန် ငွေထောက်ပံ့မှုကို ရှာဖွေပေးတော့ နေ၊စားလောက်ရုံ ကျောင်းတက်လို့ လောက်ရုံ ရပါတယ်။ အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ သိပ်မလွယ်ပါဘူး။ မြန်မာဆိုရင်တော့ Under Graduate ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ Graduate ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ Language ကျောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ Full time ကျောင်းတက်ရင်း မြန်မာလူမျိုးတွေကို ပေးတဲ့ ‘IMAI ZUMI’ Foundation Scholarship က နေဖို့စားဖို့ လောက်ရုံ (၂)နှစ် ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဖွဲ့အစည်းကို ဘာပြန် လုပ်ပေးရသလဲ ဆိုတာတော့ မသိပါ။\nAmerica မှာ Scholarship နဲ့ ကျောင်းတက်နိုင်ဖို့က အင်မတန် ရှားပါးပါတယ်။ တချို့ Scholarship က ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ တနှစ်မှာ Term (၁) စီလောက်ကို အလှည့်ကျ ပေးတာမျိုးလဲ ရှိပါတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံက ပေးတဲ့ အစိုးရ Scholarship ကတော့ ပေးတဲ့ နိုင်ငံထဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံ မပါပါ။ Australia နိုင်ငံမှာလဲ ၁၉၉၅ နောက်ပိုင်းမှာ အစိုးရက ပေးတဲ့ Scholarship မြန်မာပြည်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ မရနိုင်တော့ပါ။ ကျောင်းက Foundation က Scholarship ကိုသာ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ မြင်ဖူးခဲ့သမျှထဲမှာ ကျောင်းသူ တယောက် အမေရိကားကို Scholarship နဲ့ မြန်မာပြည်မှာ ၁၀ တန်းအောင်၊ GCE ဘာညာဖြေပြီး ရတော့ ရောက်လာပါတယ်။ ပ-နှစ်ကတော့ အဆင်ပြေပြီး ဒု-နှစ်မှာ Scholarship မရတော့ပါ။ ကျောင်းဆောင်မှာ နေရတာ ဖြစ်တော့ Part time အလုပ်၊ ဘာညာကလဲ ကားရှိမှ ဆိုတော့ အတော်ဒုက္ခရောက်နေတာ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ရန်ကုန်လဲ မပြန်ချင်၊ ဒီမှာပဲ ဆက်နေချင် ဆိုတော့ လူတော်တော်များများကတော့ ဒီက အမေရိကန် နိုင်ငံသား ယောက်ျားရှာယူလိုက်၊ ဆက်နေပြီး (၁-၂)နှစ်လောက် ကျောင်းနားပြီးမှ ပြန်တက် အကြံပေးကြတာ ကြားပါတယ်။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် နိုင်ငံရေး ခိုလှုံခွင့် ‘Political Asylum’ အနေနဲ့ Immigration ကို တင်လိုက်၊ ဆက်နေ (၁-၂)နှစ် စောင့်ပြီး ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ အကြံပေးကြနဲ့ Scholar က အစကတည်းက ရေရေရာရာ မရှိဘဲ ရောက်လာတော့ ဆုတ်လဲစူး၊ စားလဲရူး ဖြစ်နေတာကို အင်မတန်မှ သနားမိပါတယ်။ အမေရိကန် နိုင်ငံသား (မြန်မာပဲ ဖြစ်ဖြစ်) ယူရအောင်ကလဲ ဗြုန်းခနဲ ဘယ်သူ့ကို ရှာယူရပါ့မလဲ ဆိုတဲ့ ပြဿနာနဲ့ အဲဒီမှာ လူပွဲစား ခေါ်တဲ့ မြန်မာတချို့က ယောက်ျားရှာပေးမယ်။ ဒေါ်လာ ၃ သောင်း ဆိုတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသက် ၂၀ စွန်းစ အဲဒီ ကလေးမလေး ဘယ်လို စခန်းသွားတယ် ဆိုတာ မသိပါဘူး။\n၃။ နိုင်ငံခြား သွားဖို့ မိဘတွေက အိမ်ယာ၊ ကား၊ လက်ဝတ်လက်စား ပေါင်ပြီး သားသမီးကို မပို့သင့်ပါဘူး။ ဥပမာ အိမ်ကို ချန်ထားပြီး ကား၊ လက်ဝတ်လက်စား ရောင်းရင်တော့ မအောင်မြင်လဲ နေစရာလေးတော့ ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သွားရမှာက ဘယ်ပုံဘယ်နည်း သေချာ၊ မသေချာတာပေါ်လဲ အများကြီး မူတည်ပါတယ်။\nရန်ကုန်မှာ သင်္ဘောတက်တက်တာတောင် ပွဲခ အခု သိန်း(၂၀-၃၀) မက ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒါ အမေလုပ်သူက သားကို အိမ်ပေါင်ပြီး သင်္ဘောတက်ရအောင် လိုက်လုပ်တော့ သင်္ဘောတက်ခွင့် ရပြီး တနှစ် ရပါတယ်။ ပြန်လာတော့ ပါတဲ့၊ ရတဲ့ငွေ တလဒေါ်လာ (၃၀၀-၅၀၀)က အိမ်ရွေးဖို့ မလောက်တဲ့ အပြင်၊ နောက်တခေါက် ထပ်တက်ဖို့ ၁၀-၁၅ သိန်း ထပ်ကုန်မှာမို့ သင်္ဘောသားဖြစ်တာပဲ အဖတ်တင်ပြီး အိမ်ဆုံးသွားတဲ့လူတွေ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ဒါ ဥပမာ ပြောတာပါ။\n၄။ နိုင်ငံခြားမှာ ကြုံရမဲ့ ဒုက္ခတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ သီးသန့် ရေးပါမယ်။ နိုင်ငံခြား ထွက်တယ်ဆိုတာ အရည်အချင်း ရှိသူရဲ့ ထွက်ပေါက်ဆိုတာ Limit ရှိပါတယ်။ ဘယ်လို အရည်အချင်းလဲ ဆိုတာပါပဲ။\nမြန်မာလူမျိုး ဆိုတာ မွေးကတည်းက အိမ်မှာ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ ဘ၀ဖော်အပေါင်းနဲ့ နေကြတာ များပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးတွေပေါ့။ မြန်မာ ယဉ်ကျေးမှုကလဲ မိန်းကလေး အပျိုဆိုရင် အဖော်မပါဘဲ သွားရင် မတင့်တယ်ဘူး ဆိုပြီး အဖော်ပါမှ သွားတာ၊ လာတာမျိုးက နိုင်ငံခြားမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလူ အကျင့်ပါတဲ့လူဟာ ဗြုန်းခနဲ နိုင်ငံခြားမှာ တယောက်ထဲ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်လုပ်၊ ကိုယ်မကျွမ်းကျင်တဲ့ ဘာသာနဲ့ ပြောဆို ဆက်ဆံ၊ မသိတဲ့ တစိမ်းနဲ့ မသိတဲ့ System ကို ၀င်လှုပ်ရှားရတော့ အံမ၀င် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါကို အကင်းပါးပါးနဲ့ လျှင်မြန်စွာ လေ့လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြုပြင်ဖို့ လိုပါတယ်။ Adaptation & Quick Learning ဆိုပါတော့။\nနောက်တခုကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ခြေပေါ် ကိုယ်ထောက်ပြီး နဖူးတွေ့၊ ဒူးတွေ့ လုပ်ကိုင်သွားလာ၊ ရှာဖွေပြီ ဆိုတော့ ကိစ္စတခုခု ပြဿနာဖြစ်လဲ စိတ်ဓာတ်မကျဖို့၊ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာဖို့ လိုပါတယ်။ (Strong Personality ပေါ့)။\nနောက်၊ သူများကို အားမကိုးဖုိ့၊ သူများ အားကိုးတတ်တဲ့ လူတွေ နိုင်ငံခြားမှာ ဒုက္ခ ပိုရောက်ပါတယ်။ ဘယ်သူကမှ သူများကို ကြာရှည် အားကိုးလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ အားကိုးမိရင် လူလိမ်၊ လူညာနဲ့ ချောက်တွန်းတာ ပိုပြီး ခံရဖွယ် ရှိပါတယ်။ မြန်မာ တော်တော်များများက အဆင်းဘီးတွန်းဖို့နဲ့၊ ချောက်တွန်းဖို့၊ သူများ ကောင်းစားမှာ မနာလိုတဲ့ စိတ်ရှိသူ ရာခိုင်နှုန်း ပိုများပါတယ်။ Independent ဖြစ်ဖို့ပေါ့။\nနောက်တခုကတော့ ကိုယ်လုပ်ရင် အောင်မြင်ရမယ်လို့ သာမန် ယုံကြည်ထားဖို့ပါပဲ။ Self-Confident ပေါ့။ တခုခုကို သွားမယ်၊ လာမယ်၊ ၀ယ်မယ်၊ ခြမ်းမယ်၊ ကိုယ်ရဲရဲသာလုပ်၊ မှားလဲ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ဆုံးတာကလွဲလို့ အကျိုး မယုတ်နိုင်ရင် ရဲရဲ လုပ်သင့်ပါတယ်။ ဂျပန်မှာ Self-Confident မရှိလို့ University မှာ Entrance မဖြေရဲ၊ မလုပ်ရဲ၊ မကိုင်ရဲနဲ့ ပြန်သွားရတဲ့ လူတွေ ကြုံခဲ့ရလို့ပါပဲ။\nနောက်ဆုံး တချက်ကတော့ မြန်မာများ ပြောတာကို ချင့်ချိန်ပြီး ယုံကြည်ဖို့ပါပဲ။ ကျွန်မသိတဲ့ လင်မယား ၂ ယောက် အမေရိကား ရောက်တာ (၅)နှစ် ပြည့်ပြီ။ သတင်းစား မဖတ်၊ Internet မကြည့်ဘဲ သူများကို လျှောက်မေးပြီး သူများပြောတာပဲ ယုံပါတယ်။ အချီကြီး ထိတာကတော့ US Citizen လျှောက်လွှာကို တင်ဖို့ အရည်အချင်း မှီပါလျှက် မနာလိုတဲ့ လူတွေက မရဘူး ပြောလို့ မလျှောက်ပဲ အတော်ကြာ နေပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ တွေ့တော့ ရပါတယ် ပြောတာကို မယုံပါဘူး။ မနေနိုင်တဲ့ ကျွန်မက Free Consultant Lawyer ထပ်ရှာပြီး မေးပါ၊ ရပါတယ် ပြောမှ Lawyer ကို သွားမေးပြီးမှ ယုံပါတယ်။ အဲဒါက ကိစ္စ တခုထဲပါ။ ကျန်သော ကိစ္စအများကြီးမှာ လုပ်သင့်တာ မလုပ်ဘဲ မနာလိုသူက မရဘူး ပြောတာနဲ့ ထိုင်နေပြီး အမေရိကားမှာ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရပါတယ်။\nအချုပ်ကတော့ ရှိရမဲ့ အရည်အချင်းတွေက Good Adaptation and Quick Learning, Strong good Personality, not dependable, self confident and Judgment of Humor ဆိုတာပါပဲ။\n၅။ မြန်မာတွေအတွက် နိုင်ငံခြားက အလုပ် အခွင့်အလမ်းကတော့ သူများနိုင်ငံသားထက် စာရင် မြန်မာတွေက ရာခိုင်နှုန်း နည်းပါတယ်။ အဓိကက ဘာသာစကားကြောင့်ပါပဲ။ ဘယ်နိုင်ငံသွားသွား စာရေးစာချီလို အလုပ်မျိုး ရဖို့ မလွယ်တာ အမှန်ပါပဲ။ နိုင်ငံခြား ဘွဲ့ရဖြစ်လဲ ကိုယ်က နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒေသခံလူတွေကို ဦးစားပေးတော့ နောက်ကျ ကျန်ရပါတယ်။ ကိုယ့်ဘွဲ့က သူများထက်သာ၊ (သို့) ကိုယ်က သူများထက် တော်မှ အလုပ်ကောင်းက တော်ခါ ကျပါတယ်။ ပြီးတော့ အလုပ်ကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မဲ့ လူရှိရင်တော့ ပိုကောင်းပြီး ရဖို့ သေချာပါတယ်။ ဒီတော့ Language အားနည်းတဲ့ အတွက် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေပဲ ရလွယ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မြန်မာပြည်က ဘွဲ့နဲ့ ဘွဲ့ရအလုပ်ကို နိုင်ငံခြားမှာ ရှာရင် Language မမှီတာနဲ့ပဲ မရတာ များပါတယ်။\n၆။ ကျွန်မကတော့ နိုင်ငံခြားသွားတာ အနည်းနဲ့ အများ စွန့်စားတာဖြစ်တယ်၊ သက်သက်သာသာ မဟုတ်ဘူး၊ အခက်အခဲတွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို အများကြီး ထောက်ခံပါတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံ၊ ကိုယ့်လူမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံရတာတောင် အင်မတန် အခက်အခဲ ရှိတဲ့ ကျွန်မ အတွက်ကတော့ သူများနိုင်ငံ၊ သူများလူမျိုးတွေနဲ့ ဆက်ဆံ လုပ်ကိုင်ရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ကြာလာရင်တော့ သူ့အကြောင်း ကိုယ်နားလည်၊ ကိုယ့်အကြောင်း သူနားလည်မှ ပြဿနာ နည်းပါတယ်။ ဒါတောင် ကိုယ်က ဘယ်လောက်အထိ နားလည်နိုင်တယ်ပေါ်မှာ ပြဿနာ အနည်းအများ ရှိပါတယ်။ မိန်းကလေးတွေ ယဉ်ကျေးမှု မတူတော့ အခက်အခဲ ရှိပါတယ်။\nအဆိုးဆုံး ဥပမာပေးရရင် ၁၉၉၅ ကျွန်မ ဂျပန်ကို ရောက်ခါစ ကျောင်းတက်ဖို့ ကျောင်းဆောင်မှာ နေရပါတယ်။ အဲဒီမြို့က ကျောင်းဆောင်တွေက ရေချိုးခန်းကို Community Center မှာပဲ ရှိပါတယ်။ အဆောင်တိုင်း၊ အခန်းတိုင်းမှာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ Toilet ပဲ ရှိပါတယ်။ ရေချိုးခန်းကလဲ ၂မျိုး ရှိပါတယ်။ Shower room အခန်းနဲ့ OFURO အိုဖုရို လို့ ခေါ်တဲ့ ရေနွေးကန်ထဲမှာ ဆင်းချိုးရတဲ့ အခန်း ရှိပါတယ်။ လူ ၁၀၀ ကျော်နေတဲ့ အဆောင်ပေါင်း ၁၀-၁၅ ဆောင်က လူတွေက Shower ခန်း (၂)ခန်းပဲ ရှိတော့ တန်းစီစောင့်ရပါတယ်။ တခါ ရေချိုးဖို့ (၃)နာရီ အေးအေးချမ်းချမ်း ဆောင်းတွင်းမှာ သံမံတလင်းမှာ နေ့တိုင်း တန်းစီစောင့်ရတဲ့ ဒုက္ခကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒီလို မစောင့်ချင်ရင် OFURO အခန်းထဲ လူအများကြီးထဲ ၀င်ချိုးရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းက အဲဒီ OFURO ကို ၀င်မယ်ဆိုရင် တကိုယ်လုံး Nicked ချွတ်ပြီးမှ ၀င်ရပါမယ်။ လူ ရာပေါင်းများစွာ ရှေ့မှာ တကိုယ်လုံး ချွတ်ဝင်ရမဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မ ဂျပန်မှာ ၇-နှစ် နေခဲ့တာတောင်မှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ယဉ်ကျေးမှု မတူတာ ပြောတာပါ။\n၇။ နိုင်ငံခြားမှာ နေထိုင် စားစရိတ်ကတော့ နိုင်ငံပေါ်နဲ့ ကိုယ်နေချင်တဲ့ ပုံစံပေါ် မူတည်ပြီး ကွဲပြားပါတယ်။ ကျွန်မ သိသလောက် ဂျပန်နဲ့ အမေရိကန် နိုင်ငံမှာ ရနိုင်တဲ့ ၀င်ငွေ ရေးပြပါမယ်။ စွဲမှတ်ထားရမှာကတော့ ဘယ်နိုင်ငံကြီးမှာ နေနေ ကိုယ်လုပ်ရတဲ့ လုပ်ခဟာ နေ၊ စားစရိတ်နဲ့ အနည်းဆုံး ကာမိတယ် ဆိုတာပါပဲ။ (မလေးရှား၊ အင်ဒိုနီးရှား အကြောင်းတော့ ကျွန်မ သိပ်မသိပါ)။\nဂျပန်မှာ သာမန် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေက ယန်း ၇၀၀/ တနာရီ က စပါတယ်။ စက်ရုံလို ဟာမျိုးမှာဆိုရင် တနာရီ ယန်း ၁၂၀၀-၁၅၀၀ အထိ ရနိုင်ပါတယ်။ မြို့ကြီးပေါ်မှာ နေတာကတော့ တိုက်ခန်း တခန်းကို ယန်း သိန်းကျော် ပေးရပြီး အားလုံး စုနေ၊ စုပေးတာမို့ တလ ယန်း ၃ သောင်း-၅သောင်း ကုန်ပါတယ်။ စားတာက ချွေတာစားရင် တလ ယန်း ၂သောင်း-၃သောင်း ကုန်ပါတယ်။ ပျှမ်းမျှ ယန်း၁၀၀=တဒေါ်လာ နဲ့ တွက်ပါ။\nကျောင်းတက်ရင် ကျောင်းလခက နှစ်ဝက်ကို ယန်း ၃ သိန်းက ၆ သိန်းအထိ ယူတဲ့ Course အပေါ် မူတည်ပါတယ်။\nအမေရိကန်မှာ နေရင်တော့ နေတဲ့ ပြည်နယ်အပေါ်မှာ မူတည်ပြီးတော့ လစာ နည်းနည်း ကွာပါတယ်။ ဥပမာ New York မှာ တနာရီ ၁၀ဒေါ်လာ ရတဲ့ အလုပ်ဟာ နယ်မြို့တွေမှာ ဒီနှုန်းပြန်ရဖို့ ခက်ပါတယ်။ New York ရဲ့ အလုပ်သမား ဌာနက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ အနိမ့်ဆုံး လစာက တနာရီကို 7.5$ ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ တချို့ ပြည်နယ်တွေက အဲဒီထက် နိမ့်ပါတယ်။\nမြန်မာ တော်တော်များများက အင်္ဂလိပ်စကား မတတ်ရင်တော့ Laundry အ၀တ်လျှော်ဆိုင်မှာ၊ စတိုးဆိုင်မှာ နောက်ဖက်က ပစ္စည်းဖြည့်တာ၊ ပစ္စည်းပို့တာတွေ လုပ်လို့ရပါတယ်။ အမျိုးသမီးတွေက နီးစပ်ရာ ကလေးထိန်းတာ တနာရီကို ၁၂ ဒေါ်လာအထိ ရပြီး ပျှမ်းမျှက တပတ်ကို ဒေါ်လာ (၂၅၀) လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါတွေက အလုပ်လုပ်ခွင့် ပါမစ် ရှိရှိ မရှိရှိ လုပ်နိုင်တာမျိုးကို ပြောတာပါ။\nNew York မှာတော့ ကျောက်တန်းလို့ ခေါ်တဲ့ Jewelry ကုမ္ပဏီတွေမှာကတော့ အင်္ဂလိပ်စာ နည်းနည်း နားလည်တဲ့ လူဆိုရင်တော့ ရုံးအလုပ်လိုမျိုး (သို့) ကျောက်ရွေးတာမျိုးကို တပတ် ဒေါ်လာ ၃၀၀-၅၅၀ အထိ ပေးပါတယ်။ ဒီလို ကုမ္ပဏီတွေက သူဌေးတွေက သိပ်စည်းကမ်း မရှိဘဲ သူတို့စားပြီးသား ပန်းကန် ဆေးခိုင်းတာ၊ လက်ဖက်ရည် ကော်ဖီကို Microwave ထဲ သွားနွှေးခိုင်းတာ၊ စားပွဲကို ရှင်းခိုင်းတာ၊ ထမင်းပွဲ ပြင်ခိုင်းတာ၊ အမှိုက်ကြုံးတာ ခိုင်းပါတယ်။\nအဲ… ကောင်းတဲ့ အလုပ် ဆိုတာကတော့ အင်္ဂလိပ်စာ နိုင်နိုင်နင်းနင်း ပြောနိုင်ပြီဆိုရင် စာတိုက်မှာဆို တနာရီ ၁၅-၁၆ ဒေါ်လာက စပါတယ်။ Daily Store မှာ Cashier ကတော့ ၁၀-၁၄ ဒေါ်လာ ရှိပါတယ်။ စားသောက်ဆိုင် Waitress အလုပ်က တလကို နှစ်ထောင် ဒေါ်လာဝင်တယ် ပြောပါတယ်။\nသိပ်ကောင်းတဲ့ အလုပ်မဟုတ်ပေမယ့် ကုမ္ပဏီရုံးတွေမှာ Data outers လို ဘာလိုမျိုးကတော့ တနှစ် ၃ သောင်းလောက် ရကြပါတယ်။ အဲ… ဆရာဝန်၊ အင်ဂျင်နီယာ တွေက အမေရိကန် လိုင်စင်ရပြီးရင်တော့ တနှစ်ကို ဒေါ်လာ သိန်းနဲ့ချီ ၀င်ပါတယ်။\nဂျပန်မှာလဲ အလုပ်ကောင်းရင် (ဟိုမှာ ကျောင်းပြီးပြီး) တလကို ယန်း ၂-သိန်းခွဲက ၅-၆သိန်း အထိ ရပါတယ်။ ဂျပန်က အလုပ်တွေက အလုပ်ကနေ အိမ်ငှား၊ နေစရိတ် ထုတ်ပေးတာမို့ အမေရိကားထက် ၀င်ငွေ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Language ကြောင့် လူနည်းစုပဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်။\nအမေရိကားမှာ နေစရိတ်ကတော့ New York မှာ Studio ဆိုတဲ့ အခန်းတောင်မှ တလ ထောင်နား ကပ်နေပါတယ်။ တချို့ မြန်မာတွေက အိမ်ဝယ်ပြီးတော့ အခန်းငှားစားတော့ ၁၀ပေ ပတ်လည် အခန်း တခန်းကို ဒေါ်လာ ၅၀၀-၆၀၀ ရှိပါတယ်။ စားစရိတ်က တလကို ဒေါ်လာ ၂၀၀-၃၀၀ နဲ့ ရထားစီးခ ဒေါ်လာ ၁၀၀ ၀န်းကျင်မှာ ရှိပါတယ်။ သိပ်ရေးရင် ရှည်မှာ စိုးတာနဲ့ ဒီလောက်နဲ့ တော်ပါရစေ။\n၈။ နိုင်ငံခြား သွားမယ် ဆိုရင် အသေအချာ ပြင်ဆင်သင့်ပါတယ်။ ဥပမာ- ဂျပန်သွားမယ်ဆိုရင် ဂျပန်စကားကို လက်လှမ်းမီသလောက် သင်ထားပါ။ ဂျပန်လူမျိုး အကျင့်စရိုက်၊ လူနေမှု အခြေအနေ မေးမြန်း စုံစမ်းထားပါ။\nတခြားနိုင်ငံတွေ သွားမယ်ဆိုရင် အဓိက အင်္ဂလိပ်စကားကို သင်ပါ။ ပြောနိုင်ဆိုနိုင်အောင် ကျင့်ပါ။ မြန်မာစကားဟာ မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်က ထွက်တာနဲ့ အသုံးမကျတော့ဘူး ဆိုတာကို စွဲနေအောင် မှတ်ထားဖို့ပါပဲ။ စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ ထွက်မယ်ဆိုတာကတော့ ကျွန်မ သိပ်နားမလည်လို့ မရေးပြတော့ပါဘူး။\nမေးခွန်းကို စေ့အောင် ဖြေပြီးပါပြီ။ အသေးစိတ် ထပ်မံ သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ mmyomyint@yahoo.com ကို Email ပို့ပါ။ ကျွန်မ Computer မှာ မြန်မာ Font မရှိတော့ အင်္ဂလိပ်လို ကြိုးစား ရိုက်စေချင်ပါတယ်။ ဒါမှ မဟုတ် မြန်မာလို စာရွက်မှာရေး၊ Scan ကူး၊ Attach လုပ် ပို့နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မလဲ ဖြေရင် ဒီလိုပဲ ဖြေမှာပါပဲ။\nဒီစာလေးက နိုင်ငံခြား သွားချင်သူတွေအတွက် အနည်းအကျဉ်းမျှ အထောက်အကူပြုမယ်ဆိုရင် ကျေနပ်ပါပြီ။\nအထက်ပါပို့စ်ကို တင်ပြီး ၂ ရက်အကြာမှာ မမာလာရဲ့ စာတစောင် ထပ်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ ပထမ ပေးပို့လိုက်တဲ့ စာထဲက အချက်အလက်မှားတခုကို မသီတာရဲ့ ထောက်ပြချက်အရ ပြန်လည် တွေ့ရှိမိလို့ ပြန်ပြင်ပေးစေချင်တဲ့စာပါ။ မူရင်းအတိုင်းပဲ ကူးယူတင်ပြလိုက်ပါတယ်။ အလုပ်များနေလို့ တင်ပေးဖို့ တရက် နောက်ကျသွားတာ ခွင့်လွှတ်ပါ မမာလာရေ…။\nBlogger ထဲပါ ထည့်ထားတဲ့အတွက်၊ ကျွန်မရဲ့ သိတာလေးတွေ ဝေမျှခွင့် ရတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှ ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတော့ Thyda ရဲ့ Comment ထဲမှာ ဂျပန်ကို Scholarship မပေးတော့ဘူး ဆိုတာ မြင်ရတော့မှ ကျွန်မ ရေးထားတာကို ပြန်ကြည့်မိတော့မှ ကျွန်မ လောကြီးပြီး (အမေရိကန်) ဆိုလိုတဲ့ နေရာမှာ ဂျပန် လို့ ရေးထားတာတွေ့ရပါတယ်။ ကျွန်မ မူရင်းစာ Page2အပိုဒ် (၂) `ဂျပန် နိုင်ငံက ပေးတဲ့ အစိုးရ Scholarship ကတော့ ပေးတဲ့ နိုင်ငံအထဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံ မပါပါ´ ဆိုတဲ့ စာကြောင်းပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဆိုလိုရင်းက `ဂျပန်နိုင်ငံက ပေးတဲ့ Scholarship အတိုင်း ကောင်းတဲ့ ထောက်ပံ့မှုမျိုးကတော့ အမေရိကန် နိုင်ငံက ပေးပေမဲ့ ပေးတဲ့ နိုင်ငံထဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံ မပါပါ´။ လောကြီးပြီး အပြည့်အစုံ မရေးဘဲ ထပ်စစ်ဆေးတော့မှ သာမန် လျှံဖတ်မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ။\nကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီစာကြောင်းကို မူရင်းရဲ့ ဘေးမှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စာကြောင်းကို စာရေးသူ အမှား ပြင်ဆင်ချက် ဆိုတာနဲ့ ပြင်ပေးစေချင်ပါတယ်။ Thyda ပြောသလို Information အမှားကို သူများကို ပေးသလို ဖြစ်မှာမို့ ကျွန်မ အရမ်းစိုးရိမ်သွားပါတယ်။ ကျွန်မမှာ Information အမှားကို သူများကို ပေးဝေချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ် လုံးဝမရှိဘဲ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတကိုသာ ရေးသားထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်မရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ပေးစေလိုပါတယ်။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 8:48 PM 11 comments


Hanky-Panky – အတ္တကျော်ရဲ့ စာပေါင်းစုံ\n၂၀၁၀ ပြည့် မတ်လ ၁၆ ရက် နေ့တုန်းကတော့ သူတစ်ပါး ကြုံနေတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရဖူးပါသည်။ ထိုမှ ၁၅ ရက်အကြာ မတ်လ ၃၁ ရက်နေ့မှာတော့ ကိုယ်တိုင် ကြုံလိုက်ရသည်။\nမျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသောအဖြစ်ကို အရင်ဆုံး ပြန်ပြောပြပါမည်။ ထိုနေ့က စင်ကာပူနိုင်ငံသို့ သုံးညအိပ် သွားရန် ရန်ကုန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်ကို ကျွန်တော် ရောက်နေသည်။ ကျွန်တော်စီးမည့် လေကြောင်းက ”ပိုးသားလေကြောင်း” အမည်ရှိ စင်ကာပူလေကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်လက်မှတ်က “အီး” လက်မှတ်။ ဘ၀၏ ပထမဆုံး အီးလက်မှတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ရမည် ဖြစ်သည်။\nအီးလက်မှတ်ဟူသည်ကား အင်တာနက်မှ မှာယူကာ အင်တာနက်မှပင် ငွေချေလိုက်ပြီးသကာလ ခေတ်ပေါ်လေယာဉ်လက်မှတ် ၀ယ်ယူနည်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းအရ ခရီးသွားမည့်သူသည် လက်မှတ်တည်းဟူသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားရန် မလိုတော့ချေ။ လေဆိပ်ရောက်သည်နှင့် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ်ထုတ်ပေးသည့် သက်ဆိုင်ရာ လေကြောင်းလိုင်းစားပွဲမှာ မိမိမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထား (နိုင်ငံကူးလက်မှတ်)ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် တာဝန်ခံက ကျွန်တော့်နာမည်နှင့် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်အမှတ်ကို ဖြည့်သွင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ့ကွန်ပျူတာထဲမှာ ဘယ်နေ့ဘယ်ရက်အတွက် ကျွန်တော် ငွေချေ ၀ယ်ယူပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လာပါလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူက ကျွန်တော့်အတွက် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ်ကတ်ပြားလေး ထုတ်ပေးလိုက်ရုံသာ။\nအလွန် လွယ်ကူ အဆင်ပြေသော နည်းပညာပင်ဖြစ်သည်။\nသို့သော် ထိုသို့ ၀ယ်ယူနိုင်ဖို့အတွက်မူ နိုင်ငံတကာသုံး ဘဏ်စနစ် ကတ်ပြားတစ်ခုခု ကိုယ့်မှာ ရှိထားဖို့တော့ လိုသည်။ ဒါမှလည်း သက်ဆိုင်ရာလေကြောင်းလိုင်းက ဆိုင်ရာအခကြေးငွေကို ထိုဘဏ်မှတစ်ဆင့် အပြည့်အ၀ ရရှိတော့မည်သာဖြစ်သည်။\nကျွန်တော့်မှာ နိုင်ငံတကာ ဘဏ်တစ်ခုခုတွင် စာရင်းဖွင့်ထားနိုင်လောက်အောင် မကြွယ်ဝပါ။ ကြွယ်ဝသည်ဆိုဦးတော့ မြန်မာနိုင်ငံတွင် နေထိုင်သူတစ်ယောက်ကို နိုင်ငံခြားဘဏ်တွေက စာရင်းဖွင့်ခွင့် မပေးကြတာလည်း လတ်တလောမှာ ခေတ်စားနေပါသည်။ သို့သော် လူမတတ်သော်လည်း လက်ဖက်ထုတ်ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော့်လက်မှတ်မှာ အီးလက်မှတ် ဖြစ်နေပါသည်။ ဟိုနိုင်ငံက ဖိတ်ကြားတာ ဖြစ်သဖြင့် ဟိုနိုင်ငံရှိကုမ္ပဏီက သူတို့ပိုက်ဆံနှင့် ကျွန်တော့်အတွက် လေယာဉ် လက်မှတ်ကို ၀ယ်ပေးတာဖြစ်နေသဖြင့် နိုင်ငံတကာ အဆင့်မမီလှသော ကျွန်တော်တစ်ကောင်မှာ ယောင်ကြောင်ပေါင်ကြောင်နှင့် အီးလက်မှတ် ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်နေပါပေတော့သည်။\nဘယ်နိုင်ငံရှိ လေကြောင်းလိုင်း လက်မှတ်ထုတ်ပေးသူကမှ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပေါ်မှ ကျွန်တော့်နာမည်နှင့် ဓာတ်ပုံပါ စာမျက်နှာက လွဲပြီး ကျန်တာကို လှန်မကြည့်ခဲ့ကြပါ။ နာမည်နှင့် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော့်အတွက် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ်ကို ရှောရှောရှူရှူ ထုတ်ပေးခဲ့ကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပါသည် . . .\nကျွန်တော်တောသားမှန်း ဖိတ်ကြားသူများက သိထားဟန် တူသည်။ သို့တည်းမဟုတ် ပိုးသားလေကြောင်း၏ ရန်ကုန်ရုံးခွဲက သူတို့အကြောင်း သူတို့သိဟန်တူသည်။ အဆိုပါ အီးလက်မှတ် ၀ယ်ယူထားမှုကို ဖော်ပြထားသော ပုံနှိပ်စာရွက်လေးတစ်ရွက်ကို အထောက်အထားအဖြစ် ကျွန်တော် ရလာပါသည်။ အမှန်တော့ သူတို့ လေကြောင်းလိုင်း တံဆိပ်ပါ လျောက်လွှာ စာရွက်တို တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကြွေစက္ကူတစ်ရွက်ဖြစ်နေတာသာ သာမန်စာရွက်ထက် နည်းနည်းပိုထူးသည်။ ထိုစာရွက်လွတ်ပေါ်မှာ ကွန်ပျူတာပေါ်က ဟာတွေကို ကွန်ပျူတာသုံး ပုံနှိပ်စက်ငယ်ဖြင့် ရိုက်နှိပ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။\nမင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်က လေကြောင်းလိုင်းစားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ ထိုပုံနှိပ်စာရွက်ကိုတောင်းသဖြင့် ထုတ်ပြလိုက်ရချေသေးသည်။ အဲတော့မှ လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ်ကို ရလာပါသည်။ ထိုမှ သုံးရက်အကြာ စင်ကာပူနိုင်ငံ ချန်ဂီလေဆိပ်မှာတော့ အဲဒီ့ ပုံနှိပ်စာရွက်ကို ဘယ်သူကမှ အဖက်လုပ်ပြီး မတောင်းပါ။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကျွန်တော့်နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ်က ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ရွှတ်ခနဲ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။\nအင်း… မြန်မာပြည်က ၀န်ထမ်းတွေက ပိုပြီး တိကျ သေချာကြပေတာပဲဟု ကြံဖန်ချီးကျူးရတော့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အီးခေတ်ကြီးမှာ ရှေးခေတ်က စက္ကူကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြသေးသည့် သူတို့အမူအကျင့်အတွက် သနားရတော့မည်လား မပြောတတ်တော့ပါပေ။\nကျွန်တော့်အတွက် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ်ထုတ်ယူရန် တန်းစီနေခိုက်မှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ သူ့ကို ကျွန်တော် ရင်းရင်းနှီးနှီး မြင်ဖူးနေသဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းတော့ ကျွန်တော် မသိတော့ချေ။ သူ့မျက်နှာလေးက ပူပုံပွားနေသည်။\nအကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်တော့ သူ့မှာ စင်ကာပူ ပြည်ဝင်ခွင့် မပါသဖြင့် လေကြောင်းလိုင်းစားပွဲမှ တာဝန်ခံက သူ့အတွက် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ် ထုတ်မပေးပါတဲ့။ သူက စင်ကာပူမှတစ်ဆင့် အင်ဒိုနီးရှားကို သွားမည့်သူ၊ အင်ဒိုနီးရှားပြည်ဝင်ခွင့်တော့ သူ့မှာ ပါသည်။ ဒါကို လေကြောင်းစားပွဲတာဝန်ခံက စင်ကာပူပြည်ဝင်ခွင့် မပါသဖြင့် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ် ထုတ်မပေးဟု ဆိုသောအခါ ကျွန်တော် နားမလည်မိတော့ပါ။\nပြည်ဝင်ခွင့်မှာ သက်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံအသီးသီး၏ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဌာနများ၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်။ ဘယ်လေကြောင်းလိုင်းကမှ ထိုကိစ္စအတွက် တာဝန်မရှိချေ။ လေကြောင်းလိုင်း၏ တာဝန်မှာ လေယာဉ်လက်မှတ် ရောင်းချရန်၊ ၀ယ်ယူထားသော လေယာဉ်လက်မှတ် မှန်ကန်လျှင်၊ ၀ယ်ယူသူလည်းမှန်နေလျှင် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ် ထုတ်ပေးကာ ထိုသူအား လေယာဉ်ဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ ခရီးဆုံးအထိ တင်ခေါ်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေကြောင်းလိုင်းများမှ ၀န်ထမ်းများအနေဖြင့် လေယာဉ်လက်မှတ် ၀ယ်ယူထားသူ၏ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ကို ယူကြည့်ခြင်းမှာ ထိုသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခိုင်လုံသော အထောက်အထားအဖြစ် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။ထိုသူ့မှာ ပြည်ဝင်ခွင့်ဗီဇာ ပါခြင်း မပါခြင်းသည် ထိုသူ၏ ပြဿနာသာဖြစ်ပြီး လေကြောင်းလိုင်း၏ ပြဿနာ မဟုတ်သလို လေကြောင်းလိုင်းမှ လက်မှတ်ထုတ်ပေးသော လက်မှတ်စစ် ၀န်ထမ်း၏ အပူလည်း နှစ်ပြားဖိုးမှ မပါချေ။ ပြည်ဝင်ခွင့် မရလို့ နစ်နာလျှင်၊ အခက်တွေ့လျှင် သွားမည့် ခရီးသည်ကသာ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒါကလည်း ခရီးဆုံး လေဆိပ်မှ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဝန်ထမ်းနှင့် ဖြေရှင်းရေးသာ ဖြစ်သည်။ လေကြောင်းလိုင်းဟူသည်ကား ပိုက်ဆံပေးသူမှန်သမျှအား လက်မှတ် ရောင်းချပေးပြီး သူ့လေယာဉ်ပေါ် ကောက်တင်သွားရန်သာ တာဝန်ရှိပေသည်။\nဒါကိုပဲ စင်ကာပူ ပြည်ဝင်ခွင့် မပါသဖြင့် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ် ထုတ်မပေးလေသော အနှီဝန်ထမ်းကို ကျွန်တော်ဘယ်လို နားလည်ရမည်မှန်း မသိတော့ပါ။ တော်ပါသေးရဲ့။ ဟိုကလေးမလေးကလည်း လွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့မပေးဘဲ သူ့ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် တွေ့ဆုံ ပြောဆိုလိုက်တော့လည်း အဆင်ပြေသွားကာ ကျွန်တော်နှင့် လေယာဉ်တစ်စီးတည်း လိုက်ပါလာနိုင်ခဲ့ပါသည်။\nနောက်တစ်ပတ်အကြာတွင် အစိုးရ မဟုတ်သော နိုင်ငံတကာ အဖွဲ့အစည်းရုံး တစ်ရုံးသို့ အကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ရောက်သွားတော့ ထိုကလေးမကို ပြန်တွေ့ရသည်။ အဲတော့မှ သူ့ကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးထားမှန်း ကျွန်တော်သိတော့သည်။\nထိုနေ့က အဖြစ်ကို ပြန်မေးတော့ စင်ကာပူ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးကလည်း အဆင်ပြေစွာပင် သူ့ကို ပြည်ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့ပါသတဲ့။ အေးလေ… ပေးခဲ့လို့ပဲ သူလည်း အင်ဒိုနီးရှားက ပြန်လာကာ မြန်မာပြည်မှာ ကျွန်တော်နှင့်တောင် ပြန်ဆုံနေပြီပဲ။\nကြားထဲက အခြောက်တိုက် ခလောက်ဆန်သူမှာ အနှီလေကြောင်းလိုင်းစားပွဲမှ လက်မှတ်ထုတ်ပေးသူ တာဝန်ခံသာ ဖြစ်နေလေတော့သည်။\nဒါက မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးတာ။\nနောက် ၁၅ ရက်တိတိ အကြာမှာ ကိုယ်တိုင်ကြုံရသည်။ သည်တစ်ခါက ကျွန်တော့်ဇနီးရယ်၊ ကျွန်တော့်သားရယ် ပါပါသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်းနှင့် ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံများသို့ အလည်သွားဖို့ ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။\nသည်တစ်ခါ လေကြောင်းက အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မြန်မာ့လေကြောင်း။ လေကြောင်းလိုင်းစားပွဲမှာ လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ် ထုတ်တော့ သက်ဆိုင်ရာ ၀န်ထမ်းလေးနှင့် ကွန်ပျူတာ လုံးချာပတ်ချာ လိုက်နေပုံမှာ သိသိသာသာ ဖြစ်နေသည်။ သုံးမိနစ်ခန့်နှင့် ပြီးရမည့်အလုပ်မှာ သူ့ မကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ဆယ်မိနစ်နီးပါး ကြာနေပါသည်။\nထိုအတောအတွင်းမှာ ထိုဝန်ထမ်းဘေးမှာ ရပ်နေသည့် ရှိုးကောင်းကောင်းဝန်ထမ်း မိန်းမငယ်က ကျွန်တော်တို့ သားအမိ သားအဖ သုံးယောက်၏ နိုင်ငံကူး လက်မှတ်များကို လှန်လှော ကြည့်ရှုတော်မူပါပေသည်။ ထို့နောက်…\n“စိတ်တော့ မရှိနဲ့နော်။ သည်လိုပါ၊ အန်ကယ်ကတော့ သွားနေကျဆိုတော့ အခက်အခဲ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်က အခုမှ ပထမဆုံး စသွားမှာဆိုတော့ ဟိုနိုင်ငံကျရင် စစ်ကြ မေးကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီ့ အခါကျရင် သူတို့ကိုပြဖို့ ငွေ လုံလုံလောက်လောက်ရော ပါရဲ့လား”တဲ့။\nထိုသနားကမား မိန်းမငယ်ကို “ဒန်တံဆိပ်” ပေးချင်စိတ်က ချက်ချင်း ပေါက်သွားသည်။ အကြောင်းကား အဲဒါ သူ့အလုပ် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ သူ့အလုပ်မှာ ကျွန်တော်တို့ နာမည်များနှင့် လက်မှတ် ၀ယ်ယူထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးပြီး လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့် လက်မှတ် ထုတ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။\nနေရာဌာန ကွာခြားသည့်တိုင် သူတို့ ယူထားရသော တာဝန်သည် ဘောလုံးကွင်း၊ သို့မဟုတ် ဘိုင်စကုပ်ရုံလို နေရာမျိုး၏ ၀င်ပေါက်မှ လက်မှတ်သိမ်း၏ တာဝန်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ လေယာဉ်လက်မှတ် ရောင်းချသူကမှ ငွေသိမ်းရသဖြင့် သူတို့ထက် တာဝန် ပိုကြီးချင် ကြီးပေလိမ့်ဦးမည်။ သူတို့မှာ လက်မှတ် ရောင်းသူနှယ် ငွေကိုင်ရသော တာဝန်မျိုးပင် ယူစရာ မလိုအောင် ပေါ့ပါးပါသည်။ ခရီးသည်၏ လက်မှတ်ကို စစ်၊ ၀န်စည်စလည်ကို ကြည့်၊ ပေါင်ပိုနေလျှင် လိုအပ်တာ လုပ်၊ ပြီးလျှင် လေယာဉ်ပေါ် တက်ခွင့် လက်မှတ် ထုတ်ပေးရသော ၀န်ထမ်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။\nနောက်တစ်ခုက သူ့အမြင်အရ အခုမှ အသစ်စက်စက်ကြီး ဖြစ်နေသော ကျွန်တော့်ဇနီးနှင့် သားတို့၏ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပေါ်မှ ပြည်ဝင်ခွင့်များသည် မည်သည့် အမျိုးအစားများမှန်း သူမသိရှာပါ။ ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံသို့ ၀င်ခွင့်မှာ ခရီးသွားအဖြစ် ၀င်ခွင့်ဖြစ်သော်လည်း ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ၀င်ရာတွင်မူ ခရီးတစ်ထောက်နားသည့် ကြားစခန်းအဖြစ် နှစ်ကြိမ် ပြန်ဝင်နိုင်သည့် ပြည်ဝင်ခွင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ တစ်ထောက်နား ပြည်ဝင်ခွင့်အတွက်ဖြစ်လျှင် မည်သည့် ပိုက်ဆံကိုမှ ပြရန် မလိုမှန်းလည်း သူ မသိရှာပါ။\nဒါကိုပဲ ခပ်တည်တည်နှင့် ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် ပါရဲ့လားတွေ ဘာတွေနှင့် အရစ်ရှည်နေလေသော ထိုမချောကို ကျွန်တော် ဒန်တံဆိပ်ကြီးပင် ဆုချလိုက်ချင်သွားသည်မှာ လွန်အံ့ မထင်ပါချေ။\nဟိုနိုင်ငံတွေ ရောက်တော့လည်း ဘယ်လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးကမှ သူေ ပြာသလို ပိုက်ဆံပါလားလို့ မေးမည်၊ ပါသည့်ပိုက်ဆံ ထုတ်ပြခိုင်းမည် မဟုတ်လေမှန်း ကျွန်တော် အသိဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ တကယ့် လက်တွေ့မှာလည်း ကျွန်တော့်ဇနီးကိုရော၊ သားကိုပါ ဘယ်လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေး ၀န်ထမ်းကမှ သူ ပြောသလို မမေးခဲ့ကြပါ။\nအဲဒါကိုပဲ မဆီမဆိုင်စကားတွေ အခြောက်တိုက် ပြောလာသူ ထိုသူငယ်မနှင့် အချင်းမများ လိုသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်မိရပါသည်။ အမှန်ကတော့ “မပါရင် ညည်းက စိုက်ပေးမလို့လားကွဲ့”ဟုဖြစ်စေ၊ “ညည်းကိုယ်တိုင် အဲဒါမျိုး ကြုံခဲ့ဖူးလို့လားကွဲ့”ဟုဖြစ်စေ ငေါ့မေးလေး မေးဖြစ်ခဲ့ဖို့ ကောင်းပါသေးသည်။\nနိုင်ငံပေါင်းများစွာသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်ဟု မဆိုဝံ့သည့်တိုင် အာရှပစိဖိတ်ဒေသအတွင်းမှ နိုင်ငံ တော်တော်စုံစုံကို ကျွန်တော်ရောက်ဖူးပါသည်။ သွားတိုင်းလည်း လေကြောင်းမှ သွားရသဖြင့် ထိုနိုင်ငံများမှ လေကြောင်းစားပွဲများကို အကြိမ် ကြိမ်ဖြတ်သန်းဖူးပါသည်။ ဘယ်နိုင်ငံရှိ လေကြောင်းလိုင်း လက်မှတ်ထုတ်ပေးသူကမှ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပေါ်မှ ကျွန်တော့်နာမည်နှင့် ဓာတ်ပုံပါ စာမျက်နှာက လွဲပြီး ကျန်တာကို လှန် မကြည့်ခဲ့ကြပါ။ နာမည်နှင့် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော့်အတွက် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ်ကို ရှောရှောရှူရှူ ထုတ်ပေးခဲ့ကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပါသည်။\nရန်ကုန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် လေကြောင်းလိုင်းစားပွဲများမှ ၀န်ထမ်းများကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပါချေ။ သူတို့လက်ထဲ ရောက်လာသော နိုင်ငံကူးလက်မှတ်များကို အမြီးပြန်ခေါင်းပြန် လှန်ကြည့်ဖို့လည်း တစ်စက်မှ ၀န်မလေးကြသလို သူတို့နှင့် မဆိုင်သော အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့၊ မဆိုင်သော စကားတွေ ပြောဖို့လည်း မတုံ့ဆိုင်းကြတာ တစ်ကြိမ်က မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရပါသည်။\nထိုရောအခါ “အားအားယားယား”ဆိုသော ဝေါဟာရ၏ အနက်ကို ဖွင့်ဆိုကြည့်ချင်လာမိရသလို “မယောင်ရာ ဆီလူး”ဆိုသော ဆိုရိုးကလည်း ပိုလို့ ပြက်ပြက်ထင်ထင် ပီပြင်လာရပါလေတော့သည်။\nအင်း…ပြောပြန်လျှင်လည်း ဆူဒိုနင် လွန်ရာကျပေဦးတော့မည်။\nအားလုံး တွေးဆ ဆင်ခြင်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။\n(၀၈၀၄၁၀ – ခေတ္တ ငွေမိုးဟိုတယ်၊ မော်လမြိုင်မြို့)\n၂၀၁၀ ပြည့်နှစ် မေလ ၆ ရက်နေ့ထုတ် Bi Weekly Eleven Journal မှာ ဖော်ပြထားတာလေးကို ပြန်လည် တင်ဆက်လိုက်တာပါ။\nhttp://www.news-eleven.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2907:2010-05-05-09-06-16&catid=78:2009-11-13-06-25-17&Itemid=135 မှာ ပေးသွားတဲ့ ကွန်မန့်များ\n#2 yooyoogyi 2010-05-06 09:18\nမှန်ပါ့ … ကိုယ့်အလုပ်ကို… ကိုယ်ဘာကို သေသေချာချာ လုပ်ရမယ်ဆိုတာ… မသိတဲ့… အလုပ်သမားတွေပဲ…\n#1 ဧကရီ 2010-05-06 08:04\nကျမလည်း အလားတူကိစ္စမျိုး ကြုံခဲ့ဖူးပါတယ် ။ ဖိလစ်ပိုင်ကို သွားတုန်းကပါ။ ရန်ကုန်လေဆိပ်က ကိုကို မမများကို ထိုင်းခရီး တထောက်နား ဗီဇာရော ရန်ကုန်-ဘန်ကောက် လေယာဉ်လက်မှတ်ရော ထုတ်ပြပါတယ်။ အဲဒါကို သူတို့က ဘန်ကောက်-မနီလာ လက်မှတ်ပါ ပြပါတဲ့။ ကျမက “လက်မှတ်က၀ယ်ပြီးသားပါ။ ပရင့် မထုတ်ရသေးတာ တစ်ခုပါပဲ ထိုင်းမှာ ၂ ပတ် နေဦးမှာမို့ ဟိုဘက် ဆက်ခါနီးမှပရင့်ထုတ်ပါ့မယ်”ဆိုတာလည်း မရဘူး။ “ဟိုဘက် ဆက်ကူးမယ့် လက်မှတ် မပြနိုင်ရင် ဘန်ကောက်က အ၀င်ခံမှာ မဟုတ်” လို့ သွားခွင့် မပြုနိုင်ပါဘူးတဲ့။ ခက်ရော။ တော်သေးတာပေါ့။ ကျမ လက်ပ်တော့ထဲမှာ အဲဒီ ဘန်ကောက်-မနီလာလက်မှတ်ကို သိမ်းထားမှန်း သတိရမိပြီး ကွန်ပျူတာ ဖွင့်ပြလိုက်တော့မှပဲ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။ သူတို့ လုပ်တာနဲ့ လေယာဉ်ပေါ် အတက်နောက်ကျသွားတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကျမလည်း ဘန်ကောက် ရောက်တော့ ဟိုက ဆရာတွေကများ မနီလာဘက် ဆက်မယ့် လက်မှတ် ပြခိုင်းမလားလို့ လက်ပ်တော့လေး ကိုင်ပြီး အဆင်သင့်ပေါ့။ ဟိုက မေးတောင် မမေးပါဘူး။ ကောင်းရော။ လက်ပ်တော့သာ မပါရင်၊ လက်ပ်တော့ထဲမှာလည်း လက်မှတ်ကို သိမ်းမထားမိရင် ရန်ကုန်ကနေကို ထွက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မှတ်သားလောက်ပါတယ်ရှင့် မှတ်သားလောက်ပါတယ်\nAuthor lettwebawPosted on6May 2010 18 October 2010 Categories Recounts, Reproduction\n10 thoughts on “Hanky-Panky”\n6 May 2010 at 3:30 pm\nသက်ဆိုင်ရာ အလုပ်သမားများဘက်က ပြန်လည်ချေပထားတာလေးများ ရှိရင် တင်ပေပါအုံး ဆရာရေ့……….. 😛\nခုလောက်ဆို သက်ဆိုင်သူများလဲ သိရောပေါ့ ….\n8 May 2010 at 9:36 pm\nဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ… ပြန်လည်ချေပထားတာများကို ကျကျနန တင်ထားပါကြောင်း။ တစ်ပျော်ကြီးပါလားကွယ်ရို့မှာ ရှုတော်မူပါခင်ဗျား။\n7 May 2010 at 5:13 pm\nလေဆိပ်မှာ လက်မှတ်သိမ်းဆိုတော့ နည်းနည်းဖင်ခေါင်း Star ချင်တာဖြစ်မယ် ဘကြီးး)\nzarni lwin says:\n8 May 2010 at 8:59 pm\nလေဆိပ်က ၀န်ထမ်းတွေ ခရီးသည်တွေကို မချေမငံ ဆက်ဆံတာ ကျွန်မလည်း ခဏခဏ မြင်ရတယ်။ အထူးသဖြင့် တစ်ခါမှ ပြည်ပ မထွက်ဖူးသူများကို လေဆိပ်က ၀န်ထမ်းတွေက ပောာက်လိုက် ပိာန်းလိုက်နဲ့ မလေးမစား ဆက်ဆံပါတယ်။ ခရီးသည်တွေဘက်ကလဲ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လေကြောင်းလိုင်းဆိုတာ ၀န်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းပါ။ ခရီးသည်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ၀န်ဆောင်မှု ပေးရမှာ သူတို့ တာဝန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လေဆိပ်က ၀န်ထမ်းတွေက ပောာက်လိုက် ပိာန်းလိုက်နဲ့ မလေးမစား ဆက်ဆံတာ ခဏခဏ မြင်ရတယ်။ ကျွန်မလည်း ကိုယ်တွေ့မကြုံသေးလို့ ငြိမ်နေရတာ။\nနောက်တစ်ခုကတော့ လေကြောင်းလိုင်းနဲ့တော့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ လေဆိပ်မှာ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲလေးကို ပြောပြချင်လို့ပါ။ ကျွန်မက ဆရာမပါ။ ကျောင်းပိတ်တိုင်း ရန်ကုန်ကို ပြန်ပါတယ်။ ကျောင်းဆိုတာလဲ သိတဲ့အတိုင်း ပိတ်ရက်များပါတယ်။ အောက်တိုဘာမှာ တစ်ပတ်… ဒီဇင်ဘာမှာ တစ်လ… ဧပြီမှာ နှစ်ပတ်… နဲ့ ဇွန်၊ ဇူလိုင် နှစ်လ။ ကျောင်းပိတ်လို့ ပြန်လာတိုင်း ရန်ကုန် ပြည်ဝင်ခွင့်က အခွန်ဆောင်တဲ့ စာရွက်နဲ့ ခွင့်စာ ပါလားလို့ အမြဲမေးတယ်။ အခွန်က တစ်နှစ်စာ ကြိုဆောင်ပြီးသား… copy လည်း ပါလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းပိတ်လို့ ခွင့်ယူစရာ မလိုတာ ရှင်းပြပေမဲ့လည်း ထုံးစံအရ ခွင့်စာ ယူလာရမယ်တဲ့… အဲဒါမှ D-form လုပ်စရာ မလိုဘဲ ပြန်လို့ ရမယ်တဲ့။ ကျွန်မလည်း ပြေပြေလည်လည် ရှင်းပြတာ လက်မခံတာနဲ့ ခပ်ငေါ့ငေါ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။\nခွင့်ယူစရာ မလိုတာကို ခွင့်စာယူလာရမယ်ဆိုတော့ ကိုယ်ပာာကိုယ် ခွင့်စာ ရေးခိုင်းတာလားဆိုတော့ ပာုတ်ပါတယ်တဲ့။ ကျွန်မလည်း တစ်ဆင့်တက်ပြီး ဒါဆိုရင် ဦးတို့က အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာ လက်မခံဘဲ ကိုယ်ပာာကိုယ် ခွင့်စာ ရေးပြီး ညာမှ ချောချောမောမော ဆောင်ရွက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလားလို့ မေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကျမှ ထုံးစံအရတောင်းရတာပါ ဆိုပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ရန်ကုန် ပြန်လာတိုင်း အဲဒီလိုပဲ ကြုံရတယ်။\nကျွန်မကလည်း ခေါင်းမာတယ်။ ကိုယ်ပာာကိုယ် ခွင့်စာရေးရင် ၅မိနစ်တောင် မကြာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုံးစံအရ ဆိုပြီး ရစ်နေတာကို လက်မခံလို့ တမင်ကို ခွင့်စာယူမလာဘဲ ပြန်လာတိုင်း အချေအတင် ပြောပြီး လုပ်ပေးတဲ့အထိ ပြန်စွာရတယ်။ ကျွန်မ သိတဲ့ တချို့သူများကတော့ စကားမများချင်တာနဲ့ပဲ ခွင့်စာမပါလို့ တစ်လအတွင်း ပြန်တာတောင် D-form ပြန်လုပ်ရတယ်တဲ့။ လွယ်တာကို မခက်ခက်အောင် လုပ်နေသူများကြောင့် အလုပ် မကြန့်ကြာသင့်ဘဲ ကြန့်ကြာမူများ ဖြစ်နေတာတွေ ပြောပြလိုက်တာပါ။\n10 May 2010 at 9:02 am\n@ Ma Zarni Lwin,\nဒီကိစ္စကတော့ကျနော်တို. မြန်မာ လဝက နဲ့ဆိုင်တာလေ။ အမသိချင်လဲ သိမယ် မသိချင်လဲမသိဘူးပေါ့ဗျာ။ ကျနော်ဆိုဘာစာရွက်မှမယူဘူး။ ကျနော်စာအုပ်ထဲမှာတစ်ခုခုညှပ်ထဲ့ပေးလိုက်တယ်။ဒါဆိုအားလုံးအစဉ်ပြေ တယ်ဗျ။\n9 May 2010 at 12:42 am\nဆရာအတ္တကျော်ရဲ့ဆောင်းပါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာနှစ်ခု ရှိလာပါတယ်။ ကျွန်တော်မြင်မိတာကို ဆွေးနွေးတဲ့သဘောပါ။ဒိုင်လူကြီးလဲ မဟုတ်သလို ကစားသမားလဲ မဟုတ်ပါဘူး ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်ဖြစ်တဲ့အတွက် အားလုံးကို မြင်ရပါတယ်။ပထမအချက်က လေကြောင်းလိုင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ Public Information အရမ်းအားနည်းတာကို တွေ့ရပါတယ်။လေကြောင်းနဲ့ ခရီးသွားလာနေကြတဲ့ ခရီးသည်အများစုဟာ သူတို့လိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းကျင့်ဝတ်တွေ၊ ဆောင်ရန်ရှောင်ရန်တွေကို မသိကြဘူးဆိုတာတွေ့ရပါတယ်။တစ်ချို့သိတဲ့လူတွေကြတော့လည်း ပူးပေါင်းလိုက်နာဖို့ အားနည်းတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကုန်ကုန်ပြောရရင် သူတို့သွားရမယ့် ခရီးစဉ်အတွက် ဘာစာရွက်စာတမ်း လိုတယ်၊ ဘယ်လိုဖြည့်ရမယ်ဆိုတာတောင် မသိကြပါဘူး။ ဒီကြားထဲ ဟောက်စားလုပ်တဲ့ ၀န်ထမ်းနဲ့တိုးရင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်ကုန်ကြရော။ အဲဒါဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ Information အားနည်းလို့ပါ။ ခရီးသည်တွေအတွက်ဆောင်ရန်/ရှောင်ရန်သတင်းအချက်အလက်တွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိအောင် ကြေငြာတာဟာလည်း လေကြောင်းလိုင်းတွေရဲ့အရေးပါတဲ့ customer service တစ်ခုဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါမှ မလိုလားအပ်တဲ့ ပြသနာတွေ လျော့နည်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံတကာကို သွားမယ့် ခရီးသည်တွေကလည်း မိမိရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို standard ရှိအောင် ပြုပြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားကို ခဏခဏသွားတဲ့လူ ဆိုရင် အဲလိုခဏခဏသွားတာနဲ့အမျှ အတွေးအမြင်တွေပါ တိုးတက်လာရပါမယ်။ နိုင်ငံတကာ စံချိန်စံညွှန်းတွေကို ပိုပြီး သိလာသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်တစ်ချို့ကတော့ အမြင်မကျယ်လာဘဲ လူလည်ပိုကျလာတာကို တွေ့နေရပါတယ်။ Hand-carry ကို တစ်လုံးသာ သယ်ခွင့်ရှိမှန်းသိသိနဲ့ သုံးလေးလုံးသယ်၊ boarding gate မှာ တားတဲ့ဝန်ထမ်းနဲ့တွေ့တော့ အဲဒီဝန်ထမ်းကို လူကြားသူကြားမှာ အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ပြောဆို ရန်တွေ့ပြီး heroလုပ်တဲ့ လူတွေ ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားသွားရင် ခဏခဏ တွေ့တွေ့နေရပါတယ်။တစ်ချို့နိုင်ငံခြားသားတွေက အဲလိုခရီးသည်တွေကို အထင်သေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်သွားကြတာကိုလည်း သတိထားမိပါတယ်\nနောက် လေကြောင်းလိုင်းဝန်ထမ်းတွေ သတိထားသင့်တဲ့အချက်ကတော့ ပြသနာတစ်ခုကို ချဉ်းကပ်တဲ့ နည်းလမ်းပါ။ နေ့စဉ် နိုင်ငံပေါင်းစုံ၊ ဒေသပေါင်းစုံ၊လူမျိုးပေါင်းစုံ၊အဆင့်အတန်းပေါင်းစုံ၊ အကျင့်စရိုက်ပေါင်းစုံရှိတဲ့ ခရီးသည်တွေနဲ့ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရတဲ့ လေဆိပ်/လေကြောင်းလိုင်း ၀န်ထမ်းတွေရဲ့ဘ၀ကို ကိုယ်ချင်းလည်းစာ၊ လေးလည်းလေးစားပါတယ်။ လူလူချင်းဆက်ဆံ ဖြေရှင်းရတဲ့ အလုပ်က အရမ်းကို ခက်ပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ လေကြောင်းအဖွဲ့အစည်းတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံချိန်စံညွှန်းတွေ၊ မိမိလေကြောင်းလိုင်းရဲ့ စံချိန်စံညွှန်းတွေ၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေရယ် ခရီးသည်တွေရဲ့လိုလားချက်တွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မှီအောင် ဆောင်ရွက်ရတာဟာ လေကြောင်းလိုင်းဝန်ထမ်းတွေအတွက် ဘယ်လောက် အခက်တွေ့စေမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းမိပါတယ် အဲဒီတော့လေကြောင်းလိုင်းတွေရဲ့ဝန်ဆောင်မှုဆိုတာဘာလဲ? ပြုံးပြနေရုံဘဲလား?ဆရာအတ္တကျော်ပြောသလို လက်မှတ်စစ်ပြီး လေယာဉ်ပေါ်တင်ပေးလိုက်ရုံဘဲလား? အဲဒီလောက်လွယ်ရဲ့လား ကျွန်တော်စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။ အဲဒီတော့ လေကြောင်းလိုင်း ၀န်ထမ်းတွေအနေနဲ့ ပြသနာတစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းရာမှာဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၀န်ဆောင်မှုပေးရာမှာဘဲဖြစ်ဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံချိန်စံညွှန်းကိုတော့ မေ့ပစ်လို့မရပါဘူး။အဲဒီစံနှုန်းတွေထက် ကျော်လွန်မပြုလုပ်သင့်သလို လျော့ပေါ့ပြီးလည်း မပြုလုပ်သင့်ပါဘူး ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ကျွန်တော်သိသလောက် ဒီစံနှုန်းတွေဆိုတာကျွန်တော်တို့ခရီးသည်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းအတွက် ဖြစ်လို့ပါဘဲ။ ဒါကြောင့်လေကြောင်းလိုင်းဝန်ထမ်းတွေအနေနဲ့ဒီ standard regulations ဘောင်ထဲကနေဘဲ မိမိခရီးသည်ကိုဘယ်လို အကောင်းဆုံးဝန်ဆောင်မှုပေးမယ်၊ လိုက်လျောရမယ်ဆိုတာ စဉ်စားသင့်ပါတယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်ဟာ နိုင်ငံတကာလေကြောင်းလိုင်းမှာ အလုပ်မလုပ်ဘူးပေမယ့် နိုင်ငံတကာနဲ့ ဆက်ဆံနေရတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့အတွက် International Standard တွေ၊ Rules and Regulations တွေ ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။နောက်ပြီး အဲဒီလိုနိုင်ငံတကာနဲ့ဆက်ဆံရတဲ့အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ လုပ်ရတဲ့ဝန်ထမ်းတွေဟာ တွေ့ကရာလူတွေ ခန့်လို့ မရသလို၊ သူတို့စိတ်ထဲရှိသလို ကောင်းနိုးရာရာလုပ်လို့လည်း မရပါဘူး။လိုအပ်တဲ့သင်တန်းတွေကို အမြဲတက်နေရသလို စံသတ်မှတ်ချက်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့အညီဆောင်ရွက်ကြရပါတယ်။ အဲဒီလိုဆောင်ရွက်နေတာကို International Audit နိုင်ငံတကာအရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တွေကလည်း အမြဲတမ်း စစ်ဆေးနေပြန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လေကြောင်းလိုင်းဝန်ထမ်းတွေဟာ သူတို့မှာ ခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက် ဒါမှမဟုတ် တာဝန်ဝတ္တရားရှိလို့ ဆရာအတ္တကျော်ကို မေးမြန်းကြတာဘဲ ဖြစ်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်လည်း\nသူတို့ကို အခုလိုအပုပ်ချမယ့် ကလောင်စွမ်းထက်တဲ့ စာရေးဆရာမှန်းမသိလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ဒီဆောင်းပါးက တော်တော်တာ သွားပါတယ်။ ဆရာ့စာတွေကို အမြဲတမ်းစောင့်ဖတ်ခဲ့သမျှ ဒီတစ်ခါတော့ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ပျက်ခဲ့စေပါတယ်။ ဖြစ်ရပ်ကို ကျွန်တော် စိတ်မ၀င်စားပါဘူး။ ကျွန်တော်စိတ်ဝင်စားတာက ဆရာ့ရဲ့အမြင်ကိုပါ။ ဆရာ့လိုနာမည်ကြီးစာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုင်ငံတကာအမြင်ရှိပြီးသားလို့ ယုံကြည်ပါတယ် (ဆရာ့စာထဲမှာလည်းန နိုင်ငံခြား ခဏခဏ သွားတယ်လို့ ပြောထားတယ်မလား)။ အဲဒီလို ယုံကြည်လို့လည်း ပိုပြီး\nစိတ်ပျက်ရပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့စာထဲမှာ အရောင်တွေကိုကျွန်တော်မြင်ရလို့ပါဘဲ။နိုင်ငံကျော်စာရေးဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရှုမြင်ပုံက အရမ်း ကလေးကလား ဆန်နေပါတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးခံစားချက်အတွက် ရှုထောင့်တစ်ခုထဲကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ ဆရာ့ဆောင်းပါးမှာ ဒေါသရိပ် တွေလွှမ်းနေပါတယ်။ဆောင်းပါး ပြီးသွားပေမယ့် ဆရာဘာပြောချင်မှန်း နားမလည်ပါဘူး။ လေကြောင်းလိုင်းတွေကို ကောင်းစေချင်တာလား၊ ခရီးသည်တွေကို သိစေချင်တာလား ဘာမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။ နားလည်လိုက်တာကတော့ ဆရာဆောင်းပါးရေးပြီး ရန်တွေ့တယ် ဆိုတာပါဘဲ။ ကျွန်တော်တို့သာ ဆရာရဲ့ မယောင်ရာဆီလူး ဆောင်းပါးကိုဖတ်ရင်း ဆရာ့ရဲ့မယောင်ဆီလူးစိတ်ထားကိုနားလည်လိုက်ပါတော့တယ်။\n9 May 2010 at 4:25 am\nဆရာ ဆူဒိုနင် ရေးထားတာ ရှင်းပါတယ်။\nဆရာရေးထားတာကို အတိုခြုံးလိုက်ရင် ခုလို သဘောပေါက်ပါတယ်။\nလေကြောင်းလိုင်းဝန်ထမ်းက သူနဲ့ဆိုင်တဲ့ တာဝန်ကိုသာ ထမ်းဆောင်ရမယ်။ တခြားအပိုတွေကို သူလုပ်စရာမလိုဘူး။\nအပိုဆာဒါးတွေ စစ်တာ ဆေးတာ မေးတာမြန်းတာ သူ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။\nအဲဒီလိုတွေ လုပ်နေကြလို့ ခရီးသည်တွေ အခက်အခဲ မဖြစ်သင့်ဘဲ ဖြစ်ရတာကို ဆရာက သူများကြုံရတာရော သူ့ကိုယ်တွေ့နဲ့ပါ ယှဉ်ပြီး ထောက်ပြထားတယ်။\nအဲဒီလို လုပ်နေတဲ့သူတွေဟာ မရောင်ရာ ဆီလူးနေကြသလိုပဲလို့ ဆိုလိုက်တယ်။\nဆရာရေးထားတာ ရှင်းရှင်းလေးပဲ။ ဒါကို သီဟသစ်က နားမလည်တာ အံ့သြမိတယ်။\nဆူဒိုနင် ထုံးစံ ထေ့လုံးငေါ့လုံးလေးတွေ သုံးထားတာမှ တပါး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အရိပ်အရောင်ကို စာထဲ မမြင်မိပါဘူး။\nထားပါတော့ … ။\nဘယ်အလုပ်မှာ မဆို တာဝန်နဲ့ ၀တ္တရား (duties and responsibilities) ဆိုပြီး သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ။\n၀န်ထမ်းတယောက်ဟာ သူနဲ့ ဆိုင်ရာတာဝန်ကိုသာ ထမ်းဆောင်ရမယ်။ တခြားမဆိုင်တဲ့ အပိုတွေ လုပ်စရာ မလိုဘူး။\nလေကြောင်းလိုင်း ၀န်ထမ်းက ခရီးသည်မှာ ပိုက်ဆံပါမပါ မေးဖို့တာဝန်နဲ့ ၀တ္တရားရှိတယ်လို့ မကြားဖူးပါဘူး။\nသီဟသစ်ပြောသလို လိုအပ်လို့ မေးတယ်ပဲ ဆိုပါစို့။ မြန်မာပြည်က ၀န်ထမ်းတွေကသာ ဒီလိုမျိုး မေးမြန်ပြီး နိုင်ငံတကာမှာတော့ ဒါမျိုးမေးမြန်းတာ မရှိပါပဲလား။\nနိုင်ငံတကာ လေကြောင်းဝန်ထမ်းတွေက တာဝန်မကျေကြတာလား။ စဉ်းစားရ ခက်လှပါဘိတော့။\nတကယ်တော့ ဆရာ့စာထဲမှာလဲ တခြားနိုင်ငံနဲ့ ယှဉ်ပြီး ဖော်ပြထားပြီးသားပါပဲ။\nဒီလုပ်ငန်းစဉ်တွေဟာ တခြားနိုင်ငံတွေမှာ ရှောရှောရှူရှူ ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့် မြန်မာနိုင်ငံထဲမှာ ဒါမျိုးကြုံရလို့ အံ့သြစွာ ဒီစာကို ရေးတာလို့ ယူဆမိပါတယ်။\nဒါနဲ့ပဲ လေကြောင်းလိုင်းက gate agent တွေရဲ့ တာဝန်က ဘာတွေများလဲ သိချင်လို့ စပ်စုတော့ ၀ီကီက ခုလိုဖြေပါတယ်။\n“Gate agents work at the boarding gates of airports where passengers board their flights and arriving planes drop off passengers. Shifts vary with the particular airline’s flight schedule, and, like ticket agents, gate agents must wear uniforms and put onapleasant face for the public. Agents haveavariety of duties depending on the size of the airline, including making boarding announcements, assigning seats, handling standby passengers, monitoring jet way doors during deplaning and enplaning, and assisting in customer service duties.”\nAirline ground attendance ကရော … လို့ ထပ်မေးတော့ … ခုလို တွေ့တယ်။\n“Airlines not only need Air Crews, but could not function properly without the help of the workers on the ground. The job of the ground staff is to assist the passengers in various ways for example with lost luggage, general enquiries and helping disabled customers.”\nခြုံပြောရရင်တော့ သူတို့တာဝန်က ခရီးသည်တွေကို ကူညီဖို့ပါပဲ။ ခရီးသည်ဆိုတာက ကိုယ့် customer မဟုတ်လား။\nခရီးသည်တွေ လုံခြုံချောမွေ့ အဆင်ပြေပြေသွားလာနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့က သူတို့ အဓိကတာဝန်ပေါ့။\nတဘက်မှာလဲ ၀တ္တရားအရ လိုအပ်တဲ့ စစ်ဆေးမှုတော့ လုပ်ရပါမယ်။\nလူအများနဲ့ ဆက်ဆံရတာမို့ အနည်းနဲ့ အများ အဆင်မပြေမှုတွေတော့ ရှိမှာပါပဲ။\nတခုရှိတာက သူတို့ သတိထားရမှာ ကိုယ်က လူတကာနဲ့ ဆက်ဆံရတာမို့ စိတ်ရှည် သည်းခံဖို့ကိုပါ။\nခရီးသည်ဆိုတာက ခရီးသွားချင်တာပဲ သိတယ်။ ဒီခရီးမှာ အဆင်ပြေချင်တယ်။ အထစ်အငေါ့ မဖြစ်ချင်ဘူး။\nဒီအချိန်မှာ မလိုအပ်ဘဲ နှေးနေရင် ထစ်ငေါ့နေရင် ၀န်ထမ်းတွေကို ငြူစူကြမှာပဲ။ complaint တက်ကြမှာပဲ။\nဒါကို အပြစ်ပြောလို့မှ မဖြစ်တာ။ ခရီးသည်ဆိုတာက ပိုက်ဆံတွေလဲ အများကြီးပေးပြီး သူတို့လေကြောင်းလိုင်းကို အားပေးထားတဲ့ သူမဟုတ်လား။\nကိုယ်က ခရီးတခုကို ချောချောမွေ့မွေ့သွားချင်နေချိန်မှာ တစုံတခု အထစ်အငေါ့ဖြစ်ရင် … ဘယ်ကျေနပ်ကြမလဲ။\nစာမရေးတတ်တဲ့သူကတော့ မကျေနပ်တာရင် အချင်းချင်း ပြောဆို ရင်ဖွင့်ကြမယ်။\nအင်တာနက် ထဲမှာ ဖေ့စ်ဘုတ် သုံးတဲ့သူဆိုရင်တော့ ဖေ့စ်ဘုတ်ကနေ ကိုယ့်အဖြစ်အပျက်ကလေးကို ကိုယ်သူငယ်ချင်းတွေ သိအောင် ပြောပြကြမယ်။\nဘလော့ရေးတဲ့သူတွေ ဆိုရင်တော့ ဘလော့ပေါ်ကနေ ကိုယ့်မကျေနပ်ချက်ကို အများသိအောင် ရေးကြမယ်။\nစာရေးတတ်တဲ့သူ (စာရေးဆရာ) တွေကတော့ ကိုယ့်ကလောင်စွမ်းနဲ့ စာမျက်နှာပေါ် တင်ပြကြမယ်။\nဘ၀တူ ကြုံရဖူးတဲ့သူတွေက ထောက်ခံကြမယ်။\n၀န်ထမ်းဘက်က နာတဲ့သူတွေက နာကြမယ်။\nအမြင်ဆိုတာက တဘက်နဲ့ တဘက် ထပ်တူ ထပ်မျှ ညီမျှခြင်းချဖို့ အင်မတန် ခက်ပါတယ်။\nညီမျှခြင်း ချချင်ရင် “နားလည်မှု” လေး တဘက် တချက်စီခံပြီး ချရင်တော့ ညီကောင်း ညီနိုင်ပါလိမ့်မယ်။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြုပြင်စရာရှိတာ ပြုပြင်လိုက်ကြရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။\nခြောက်ပစ်ကင်းကတော့ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။\n10 May 2010 at 9:01 am\nဆောင်းပါးကို သေသေချာချာ မဖတ်မှတော့ ပြီးသွားသည့်တိုင် စာရေးဆရာဟာ ဘာ message ကို ပေးထားတာလဲ ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ဒါကတော့ ရေးသူအမှားမဟုတ်၊ ဖတ်သူရဲ့ ဦးနှောက်မရှိမှုသာဖြစ်ပါတယ်။\nMaung Pay Seeh says:\n13 May 2010 at 1:50 pm\nဒီဆောင်းပါး ရေးတဲ့သူကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီလို အစ ဆွဲထုတ်တဲ့သူ ရှိမှ ဟိုဘက် Airline ဘက်ကလဲ လူတော်တော်များများ ဘာကို နားမလည်ဘူးလဲ၊ မိမိတို့ဘက်က ဘာတွေလုပ်ဖို့ လိုလဲဆိုတာ သိနိုင်တာပေါ့ဗျာ။ ဟုတ်ဘူးလား။ ဒီတစ်ယောက်က ရေးရဲလို့သာ သိရတာ။ သူ့လို မရေးကြတဲ့သူတွေ စိတ်ထဲ ဘာ မကျေနပ်လဲ၊ ဘာ နားမလည်လဲ ဘယ်သိနိုင်မလဲ။ သူ စပေးလိုက်တော့ နောက်က ပါလာတာတွေ ကြည့်ပါလား။ airline တို့၊ လေဆိပ်တို့နဲ့ ပတ်သက်ရင် အများအားဖြင့် မသိကြတာ များတယ်နော်။ ခရီးသည်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်လို့ သဘောပေါက်ပေးပြီး ခရီးသည်တွေ နားမလည်တဲ့အပိုင်းကို တနည်းနည်းနဲ့ အသိပေးနိုင်ရင် ကောင်းမယ်။\nခရီးသည်ခံစားချက်ကို ဒေါသတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ အကျိုး မရှိပါဘူး။\nဒါနဲ့ Airline ဘက် ရပ်တည်တဲ့သူတွေက ဟိုဆရာ ရေးထားတာတွေကို ယေဘုယျ သဘောပဲ ပြန်ရှင်းထားတာ တွေ့ရတယ်။ ဟိုဆရာ ရေးထားတဲ့ တစ်ချက်ခြင်းအတွက် တိကျဂနတဲ့ အဖြေမျိုး မတွေ့ရသလိုပဲ။\n29 May 2010 at 1:25 am\nLeaveaReply to zarni lwin Cancel reply\nPrevious Previous post: Qualifications Necessary for A Nice Partner\nNext Next post: For Those Who Are In Love\nModcons and Foremost Teachers\nTwo Little Frogs


စောစော ကထက် ပိုကောင်း တယ် – Grab Love Story\nအဲဒိတုန်းက ကျနော်၉တန်းအောင် ခါစ နယ်သို့ ဦးလေးလင်မယား အလည်လာကြရင်းက ရန်ကုန်သို့လိုက်လည်ရန် မရမကခေါ်သဖြင့် လိုက်ခဲ့တယ် ဦးလေးတို လင်မယားက သားသမီးမရှိတော့ကျနော့်ကို ပိုဂရုတစိုက် လုပ်ပေးတယ် ကျနော့်ဦးလေးဦးရဲထွန်း နှင့်ဒီအရွယ်အထိဆုံဖူးတာဆို၍ ၄ကြိမ်လောက်ဦးလေးမိန်းမ အန်တီစန်းစန်းနဲ့ကအခုတခါ ဦးလေးရုံးသွားပြီဆို အန်တီစန်းစန်းကအဖော်ပြုတယ်\nသို့သော်အစမို့မရင်းနှီးကျနော့်ပုံကကိုရိုးပုံရိုးအ စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိ စိတ်ထဲမှာစကားလုံးတွေစီရင်းသာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတာမျိုးဒါပေသည့် ကျနော့်မှာအရည်အချင်း တစ်ခုမွေးရာပါပြောရမလားဘယ်သူကဘယ်လိုဘယ်လိုဆက်ဆံဘယ်လိုပြော ရတယ်ကအစသိတာ ဦးလေးရုံးသွားပြီးတော့ အန်တီစန်းစန်းကရေအတင်းချိုးခိုင်းတယ်\nကျနော်ကဘောလုံးကန်ဘောင်းဘီတိုကပ်ကပ်အန်တီစန်းစန်းကဘောင်းဘီစကပ်ပုံစံအထဲကအသားကိုမြင်ရတဲ့ အဖြူအပါး ရေအတူချိုးတယ် အန်တီစန်းစန်းဒီကနေ့အတော်လောနေတယ် ဒါ့ကြောင့်အတူချိုးတာဖြစ်မယ် သူ့ဘာသာရေတွေတဗွမ်းဗွမ်းလောင်း ပိုက်ကလည်းဖွင့်ထားသေး ခေါင်းလောင်းချိုးနေတာ ပြီးတော့မှ သတိရပြီးကျနော့်ကိုပိုက်အောက်ဝင်ခိုင်းတာ မျက်နှာပေါ်စီးကျရက်ကပင် အန်တီစန်းစန်း၏တင်သားဆိုင်ကြီးတွေက ချွတ်ထားသည့်အတိုင်း အမွှေးမည်းမည်းကြီးတွေနှင့် ပြောရအုံးမယ်နို့တွေပါဖော်ထားတာ ကျနော့်ကိုခလေးလိုသဘောထားတဲ့သဘောပေါ့ တစ်ကိုယ်လုံးဆပ်ပြာတိုက်ပြီးတော့ ရေဘားကိုပိတ်ခါ ကျနော့်ကိုဆပ်ပြာတိုက်ပေးတယ်\nသားရယ်ခလေးပဲရှိသေးတာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တဲ့ကျနော့ကိုတောသားခလေးဆိုပြီးလျှော့တွက်တာမိန်းမမလုပ်ဖူးဘူးထင်နေတာကျနော်အန်တီစန်းစန်းရဲ့အသားအရေလှတာတစ်ခုတည်းနဲ့တင်တစ်ကိုယ်လုံးနမ်းပစ်ခြင်တာ ရုပ်ကတော့ဆိုးတဲ့အထဲတောင်ပါသေးဘောင်းဘီကိုချွတ်ပြီးတောင်နေတဲ့လီးကို ပေါင်နဲ့ညှပ်ပြီးနောက်ထဲဖွက်ထားရတယ် တောင်နေတာလျော့အောင်ပေါ့ အမွှေးပေါက်စကိုကျနော်ရိတ်ထားတော့ သူကမထင်ရှာဘူးအမွှေးပေါက်တာကို ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲဆပ်ပြာ နဲ့ပွတ်တယ်သတိထားမိပြီး “”သားပေါင်ကားထား ယောက်ျားလေးဆိုတာတစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်း မှုရှိရတယ်ကွယ့်” “ကျနော့လီးကို လက်ကဆွဲယူပြီး ဆပ်ပြာတုံးကိုလှမ်းယူလီးကအန်တီစန်းစန်းလက်ထဲမှာတင်အဆမတန်ကြီးလာနေတယ်\nဆပ်ပြာတုန်းကိုလက်နှစ်ဖက်နဲ့ အမြုပ်ထွက်အောင်ပွတ်ပြီးကျနော့်လီးကိုပြန်ကိုင်တယ် သေသေချာချာကိုကြည့်နေတယ်ဗျာ ကျနော်ကတော့ဘာမှမသိသလို ဘရပ်ရ်ှတစ်ခုကိုအသာယူခါ အာရုံဝင်စားနေတယ်ဆိုသလိုကျနော့်ကိုအကဲခတ်ရှိုးလိုက်သေးဆပ်ပြာပွတ်ရင်းကနေ သက်ပြင်းချသံကြားရတယ် နောက်တော့ဂွင်းထုပေးလာတဲ့အထိလီးကိုရေဆေးလိုက် ဒစ်ဖျားကို ဖြဲကြည့်လိုက် လက်သည်းနဲ့အရည်ပြားကြား ကိုထောက်ကြည့်တယ်\nအား…””သားနာသွားလို့လား”” “”ဟုတ်ကဲ့ “”ခလေးအကွက်နင်းကြည့်လိုက်တယ်ဘယ်ရမလဲ “”အန်တီ စောစောကလို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးတာ ဇိမ်ရှိတယ်နော် “” “”သား ထပ်တိုက်ခြင်လို့လား”” “”ဟုတ်ကဲ့””အန်တီစန်းစန်းတချက်ပြုံးတယ် အဲဒိအပြုံးကိုကျနော်သိတာပေါ့ ဒီတခါတော့ ဆပ်ပြာနည်းနည်းလေးနဲ့အသာအယာ ဖီးတက်အောင်ထုပေးနေတယ် ကျနော်လရည်မထွက်အောင်လျှာ ကိုကိုက်ထားတယ် အလီတွေဆိုအာရုံလွှဲနေရတယ် ”\n“ကောင်းလားသားလေး”” ကျနော်လည်း ပိုပိုသာပြောရတယ် “”စောစောကထက်ပိုကောင်းတယ်”” အန်တီစန်းစန်းပြုံးပြန်သည် “”ဒီထက်ကောင်းတာရှိသေးတယ် အင်းအဲဒါကို သားလုပ်ခြင်လား”””” ကျနော်ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ် သနားစရာပုံစံပေါ့ “”ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြလို့မဖြစ်ဘူးနော်” “”ဘာဖြစ်လို့လဲ အန်တီ”” “”သားကြီးလာရင်သိလိမ့်မယ် သားလူပျိုဖြစ်ခါနီးပြီ အခုတောင်သားဟာက လူကြီးတွေထက်သာနေပြီ”\nကျနော့်လီးပေါ်ကဆပ်ပြာရည်တွေရေလောင်း ဆေးပေးတယ် ရေကအေးတော့ တောင်နေတာလျှော့သွားတယ် ကျနော့်ထက်ကြီးတဲ့သူတွေ ဖာသည်မကိုခေါ်ပြီးမှုတ်ခိုင်းဖူးတယ် ကျနော့်အတွက် ပထမမဟုတ်ပေမဲ့ တောသားလူလည်ပဲလေ အန်တီက လျှာဖျားလေးနဲ့ဒစ်ကို ပတ်လည်ရစ်တယ် တကယ့်ဆရာကြီးပဲ ဒါနဲ့ဦးလေးကိုချုပ်ထားတာပဲ ဖာသည်မထက်တောင် ကျွမ်းကျင်တယ် “အန်တီ သားခြေညောင်းလို့ “” အန်တီကမော့ကြည့်တယ် ”\n“သားမလုပ်ခြင်တော့ဘူးလား”” “”လုပ်ခြင်သေးတယ်” ” ဒါဆိုပက်လက်လှန်” တဲ့ကျနော်ပဲလေ အန်တီ့ဘေးတိုက်ပက်လက်လှန်ပေး လိုက်တယ်အကြံနဲ့ အန်တီကဘယ်ပုံဖြစ်ဖြစ်ရပါတယ်ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ကျနော့ဗိုက်ကိုယ်နဲ့ဖက် ဘေးကိုလက်ထောက်ပြီးစုပ်ပေးတယ် ပက်လက်အနေအထားကနေကြည့်ရင်း အန်တီ့ဖင်ကြီးက အတော်ကြည့်ကောင်းတယ် မှုတ်ပေးတာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့သဘော ကျနော်ကော့ပေးတယ် ကျနော့်ဆီးခုံကိုဖိပြီးရှေ့တိုးခါ လီးကိုအဆုံးထိသွင်းလိုက်စုပ်လိုက် အဲ့တော့ဖင်ကြီးက ကြွလိုက်ချလိုက်ဖြစ်လာရတယ်\nဒါကျနော့်ခလေးကွက်လေ ကျနော်ဖီးတက်ပြလေ အန်တီဇော တွေထန်လေပဲ ရင်ဘတ်တွေကိုလက်နဲ့နောက်ပြန်ပွတ်ပေး လိုက်သေး ကျနောမသိမသာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကိုကိုင်းပြီး အန်တီတင်ပါးကိုကိုင်လိုက်တယ် ခြေတွေလှုပ်ရမ်းပြီး ကောင်းနေတာကြောင့်ကိုင်မိတယ်ပေါ့ ဖင်ကြီးကြွတက်နေတုန်း လက်ခလယ်ကိုအလစ်ဝင်လျှို စောက်ဖုတ်ကိုချိန်ထားပေးလိုက်တယ် မတော်တဆလိုလိုပေါ့ အန်တီချိန်သားကိုက်ပြီးကို ကျနော့်လက်ခလယ်နဲ့စောက်ဖုတ် ကိုဖိပွတ်လာတယ် ပထမတော့မလှုပ်မယှက်ပေါ့ နောက်တော့အထဲဝင်အောင်ထိုးကလိပေးတာ ငြင်းဆန်တဲ့သဘောမရှိ ဖင်ကြီးကို ကျနော်ဆွဲယူတယ် အလိုက်သင့်ပါလာတယ် ကျနော့မျက်နှာနားအထိ ဖင်စအိုဝ ကို နှာခေါင်းနဲ့နမ်းတင်ပါးကြီးတွေဖက်ပေါ့ လီးကိုပါးစပ်ကချွတ်လိုက်ပြီး တံတွေးမြိုချပြီး “”သား သားလေး ခန “”ကျနော့်မျက်နှာပေါ်ခွထိုင်လိုက်တယ် ”\n“သားအန်တီလုပ်သလို လျှာနဲ့နမ်း အီးပါတယ်ဖင်မဟုတ်ဘူး သေးပေါက်တဲ့ဖင်ကိုနော်”” ရီရတယ်နော် စောက်ဖုတ်ကိုလက်နဲ့ထောက်ပြပြီး “”ဒီနေရာလားအန်တီ””လို့ခလေးအထာနဲ့ “”ဟုတ်တယ်သား သားနမ်းတတ်သလိုနမ်းတော့ကွယ်နော် ဘယ်နှစ်နာရီရှိကုန်ပြီလဲမသိ”” အန်တီကျနော့်လီးကို ပြန်တောင်အောင်ဆွပေးရပြန်တယ် လုပ်ပုံက စိတ်မရှည်သလိုပဲ ကြမ်းလည်းကြမ်းတယ် နာလည်းနာတယ် အန်တီစောက်ဖုတ်ကြီးက အမွှေးကြားထဲကနေ နီရဲပြဲကားနေတော့ လီးကပြန်တောင်တာပေါ့ အန်တီခပ်သွက်သွက်ကိုစုပ်နေတယ် ပထမတော့ နှာခေါင်းနဲ့လှည့်ပတ်နမ်းတယ် ဖင်ကြီးကိုဖိနှာခေါင်းနဲ့ပွတ်တာ လီးစုပ်နေတဲ့အန်တီ လီးကိုကိုင်ပြီး ခေါင်းမော့တက်သွားတယ် ”\n“အား အင်း”” ပွတ်နေတာရပ်လိုက်တော့မှ ကျနော့်လီးကို ပြန်စုပ်ပေးဖို့သတိရတယ် အန်တီဖီးယူခြင်နေတာ ကျနော့်ကိုခလေးမို့ မလုပ်တတ်တာကို စိတ်ဆိုးရအခက် အားမလိုအားမရဖြစ်နေတာ နှာခေါင်းနဲ့ပွတ်ဆွဲရင်းမှ လျှာလေးကိုအသာထုတ်လိုက်ပါရတယ် တော်ကြာရိပ်မိမှ စောက်ဖုတ်ဝကို လျှက်နေလိုက်တယ် အန်တီပေါင်ကိုကားပြီးကျနော့်လျှာ နဲ့တည့်အောင်ချိန်ပေးနေရှာတယ် အကွဲကြောင်းအတိုင်းလျှာပြားနဲ့မယက်တော့ပဲလျှာကိုစုချွန်ပြီး ယက်ပေးလိုက်တယ် ”\n“အား အဲ့လိုသားလေးမှန်တယ် အဲ့တိုင်းနော် “” ခေါင်းကိုမော့ ဖီးတွေယူနေရှာတယ် လက်တစ်ဖက်ကိုထောက် လက်တစ်ဖက်က ဂွင်းထုပေးတယ် စောက်စိကို လျှာထိပ်နဲ့ဖိထိုး ချော်သွား လျှာနဲ့သိမ်းရစ် ပညာစုံကို တဖြည်းထုတ်သုံးလာရတယ် အန်တီဂွင်းထုဖို့တောင်မေ့နေတယ် မကြာဘူးအန်တီစောက်ဖုတ်ထဲက အရည်တွေကျလာတယ် ကျနော်ယက်လို့မရတော့အောင်ကျနော့်မျက်နှာ အပေါ်ဖိထိုင်ပြီးပွတ်တယ်ဗျာ အသက်မနည်းခိုးရှူရတယ် အန်တီငြိမ်ကျသွားတယ် ပြီးတော့မှသတိရဟန်ဖြင့်”” သားမျက်နှာတွေပေကုန်ပြီ စောရီးသားလေးရယ် အန်တီ့သားလေးကို မျက်နှာသစ်ပေးမယ်”\n“သားအန်တီ့ကို ယက်ပေးရတာ လုပ်ပေးခြင်စိတ်ရှိရဲ့လား”” “”ဟုတ်ကဲ့ အန်တီတောင်သားကိုစုပ်ပေးသေးတာပဲ အန်တီကို သားယက်ပေးတာ ကုသိုလ်တောင်ရသေးတယ်”” “”သားအန်တီပဲ အန်တီခိုင်းတာလုပ်ပေးရမယ်လို့ မေမေကမှာထားတယ်”” အန်တီက ကျနော့်ပါးကိုနမ်းတယ် “”လိမ္မာတယ် မေမေ့ကိုလည်းဒီအကြောင်းသွားမပြောနဲ့နော် သားလေး သားဦးလေးမသိစေနဲ့ ဦးလေးမရှိတဲ့အခါမှသားလေးအန်တီလုပ်ပေးတာ လိုခြင်ရင်ပြောနော်လုပ်ပေးမယ်””\n“”အန်တီလည်း သားကို ခိုင်းနော်သားကြိုးစားလုပ်ပေးမယ်”” အန်တီအမအိမ်သွားလည်ကြတယ် ကျနော့်ကို ကိုရဲထွန်းအမသားလေ တောသားလေးပေါ့ “”အန်တီ့အမက အန်တီနဲ့မတူ ပိန်ပိန်ပါးပါးကြည့်လို့ကောင်းတယ် အန်တီသန်းသန်းတဲ့ အသက်၄၀ ၅၀လောက်ပေါ့ သားဘယ်နှစ်တန်းရောက်ပြီလဲ မေးတယ် သားကိုးတန်းပါ ဆိုတော့ သမီးနဲ့ရွယ်တူပဲ အငယ်မလို့ အန်တီစန်းစန်းကိုပြောတယ်\nအန်တီစန်းစန်းတို့ညီအမတွေ ယောင်းမတွေ စုခါပိုကာဒေါင်းကြတာ ဆိုရှယ်လည်းအတော်ကျပဲ ကျနော့်ကို တောသားခလေးဘာမှမသိထင်ပြီး ဗန်းစကားနဲ့ပြောနေကြတယ် ဆက် ကိစ္စတွေ အန်တီရဲ့အထက်အန်တီညိုဆိုတာ ၄၀လောက်ရှိမယ် ကျနော့်အကြောင်းပြောနေတာ “”အန်တီ့ကို ကျနော်လူပျိုဖြစ်ပြီလား အသက်ကအစမေးနေတယ် ၁၄နှစ်ဆိုတော့ ဆေ့ပ်ဖြစ်တယ် လရည်မထွက်ဖူးပေါ့တားဆေးမသောက်ရဘူးဆိုပဲ”\nဒါမှမဟုတ်သူ့ဩဇာအရိပ်ကမလွတ်ဘူး ကြောက်လည်းကြောက်ကြရတယ်ဆိုတယ် သူလာရင်မဟုတ်တာဘာမှမလုပ်ရဲဘူးတဲ့ ယောက်ျားကအကောင်ကြီးကြီးတွေနဲ့ အတော်ရင်းပြီးလုပ်ပိုင်ခွင့်အတော်ရတယ်ဆိုတာ ကျနော်နောက်ပိုင်းကျမှသိရထားပါ သူနဲ့ပတ်သတ်မှုကိုနောက်မှပြောတာပေါ့ အဲဒိနေ့က လူစုံတာနဲ့ပိုကာဝိုင်းလုပ်ကြတယ် ညနေစောင်းအထိ ကျနော့ကို အန်တီသန်းသန်းကသူ့သမီး နဲ့တီဗီဂိမ်းသွားဆော့ခိုင်းတယ်\nကောင်မလေးကနင့်နဲ့ငါနဲ့ပြောတာကိုသီးခံနေရတာအတော်ဆိုးပ ကျနော်ငယ်စဉ်ကကျန်းမာရေးချူခြာလို့ ၂ခါအတန်းအောက်ရတယ် ကျောင်းထားလည်းနောက်ကျတယ် အဖေကပြောဖူးတယ် မင်းမွေးသက္ကရာဇ်တွေငါပိုက်ဆံပေးပြီး ကိုပြင်ထားတာ ဆယ်တန်းတော့မကျနဲ့ဆိုတယ် ကျနော့်ကိုလူတွေသိတဲ့အသက်ထက်ကျနော်၃ နှစ်ပိုကြီးနေတာ ငယ်သူငယ်ချင်းတချို့ကလွဲလို့ဘယ်သူမှမသိကြ အခုဆိုကျနော့်အသက်၁၇နှစ်တောင်ကျော်နေမှတော့ လူပျိုမဖြစ်ပဲနေမလား အန်တီစန်းစန်းက ကျနော်လရည်တောင်မထွက်သေးဘူးထင်သွားတာ\nအန်တီသန်းသန်းအခန်းထဲကုတင်မှာ အိပ်ခြင်သွားအိပ်ဆိုလို့ကျနော်သွားအိပ်တယ်အိပ်မပျော်ပါဘူး အိပ်ပျော်မယ်ကြံတုန်းတံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ တခုခုလာရှာတဲ့အသံ မသန်းဘယ်နားမှလဲ အန်တီညိုပဲ ကုတင်အောက်မှာလို့ အန်တီသန်းသန်းလှမ်းအော်တယ် ကုတင်အောက်ဖင်ကြီးကုံးဝင်နေတာ ကျနော်ခိုးကြည့်မိတယ်အယ်စတုံကြီးအရက်ပုလင်းယူမှန်းသိရတယ် အံမယ်မခေဘူးဗျ\nကျနော့်ကိုကြည့်နေတာ အိပ်ပျော်ခြင်ဆောင်နေရတယ် ကျနော့ခေါင်းကို ပွေ့ခေါင်းအုံးပေါ်တင်ပေးတယ် ရေမွှေးနံ့ရတယ် “”လူငယ်တွေများအိပ်လိုက်ရင် သိုးနေတာပဲ”” အင်္ကျီတွေဆန့်ပေးသလိုလိုနဲ့ပုဆိုးပေါ် ကနေကျနော့်ဟာကို ထိကြည့်တယ် ပြီးတော့ကိုင်ပါလေရော တံတွေးမြိုချတာကျနော်ကြားနေရတယ် ကျနော်အိပ်ပျော်သွားတယ် ညနေမိုးချုပ်စအန်တီတို့ညီအမ တွေအရက်တထွေထွေနဲ့လမ်းခွဲကြတယ် အန်တီက အိမ်ပြန်ရောက်ရေချိုးတယ် ဖုန်းဝင်လာတယ်\nကျနော်ကိုင်လိုက်တော့ဦးလေးအသံသူ့မိန်းမရေချိုးကြောင်းဖြေလိုက်တယ် ရုံးမှာအိပ်ရမှာဖြစ်ကြောင်းအန်တီကိုပြောဖို့ ကျနော့်ကိုအိမ်ပြန်ခြင်ပြီလားမေးတော့ ဟုတ်ကဲ့လို့သာဖြေလိုက်တယ်အန်တီညစာပြင်နေတာတွေ့တာနဲ့ဦးလေးက ဒီညရုံးမှာအိပ်မှာဖြစ်ကြောင်းပြောလိုက်တယ် အန်တီလည်းအံ့ဩပျော်ရွှင်သွားပုံရတယ် တယ်လီဖုန်းဆီသွားပြီးဖုန်းနံပါတ်တွေနှိပ်တယ် ဟလို မညို လာမလားဘဲဘဲ ဒီညပြန်မလာဘူး ရှားတောင့်ရှားခဲနော် ပလိစ် အခွေယူခဲ့တဲ့အန်တီ တီဗီရှေ့မှာ အစားအသောက်တွေပြင်နေတယ် ကျနော်ပါကူသယ်ရတာပေါ့ ကားဟွန်းတီးသံကြားတယ် ”\n“သား တံခါးဖွင့်ပေးလိုက် တခါတည်း သော့ပြန်ခတ်လိုက် အန်တီညို မင်းဦးလေးမရှိလို့ အဖော်လာအိပ်ပေးမှာ”” အန်တီညိုနဲ့အန်တီအရက်အတူသောက်ကြတယ် အန်တီ ကျနော့်ကို သူတို့နားလာစေခြင်ပုံမရ “”သား အပေါ်ထပ်မှာစာအုပ်တွေရှိတယ် သွားဖတ်ချည် သားလိုတာရှိရင် အန်တီ့ကို လှမ်းပြော””တဲ့ ကျနော့်ရင်ထဲမကောင်းလှ ကျနော်အန်တီခိုင်းတဲ့အတိုင်းအိမ်ပေါ် တက်စာအုပ်တွေ ထိုင်ဖတ်နေမိတယ်\nစကားပြောသံများတိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိမှခြေသံခပ်ဖွဖွလှေကားအတိုင်းဆင်းလာခဲ့မိတယ် အောက်ထပ်တစ်ခုလုံးမှောင်နေတာပဲ အလင်းရောင်ထွက်လာပုံကလင်းလိုက်မှောင်လိုက်အသံကသဲ့သဲ့ အခန်းနံရံကကွယ်နေသဖြင့်အောက်ထပ်အထိဆင်းခဲ့မိတယ် အန်တီတို့နိုင်ငံခြားအပြာကားကြည့်နေကြတာပဲ၂ယောက်စလုံးအတော်မူးနေပြီ အခွေတစ်ခွေပြီးတော့ အန်တီဆိုဖာပေါ်ကထသည် “”မညို ဇေယျာအိပ်ပျော်နေပြီထင်တယ် ကျမသွားကြည့်အုံးမယ်”” “”နင်ကလဲ ကောင်လေးသနားပါတယ် ပျင်းနေမှာပေါ့”\n” ကျနော်လည်းအပေါ်ထပ်ခြေဖွဖွ့ မြန်မြန်တက်ရတာပေါ့ စာအုပ်ခပ်ထူထူ၂အုပ်ခေါင်းအုံး ကွေးကွေးလေးပေါ့ “”သား သား “” ကျနော်မထူး “”သားလေးထ “” ကျနော်လူးလိမ့်ထတယ်အောက်ထပ်မီးများပြန်ဖွင့်ထားတယ် ခလေးကွက်ကို စသုံးတယ် အောက်ထပ်လှေကားမှာ အန်တီညို “”အေးပေါ့ ခလေးပျင်းနေမှာပေါ့ ညီးကလည်း”” “”သားဗိုက်ဆာတယ် ရင်လည်းပူတယ်”” တီဗီရှေ့ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ရင်း အချိုရည်နဲ့ ရောထားတဲ့အရက်ခွက်ကို မော့ချပလိုက်တယ်\nအန်တီက အတင်းတားတယ် မမှီ အန်တီညိုက အန်တီ့ကို လက်ပြတယ် နောက်ထပ်တစ်ခွက်ထည့်တယ် အန်တီကတားတယ် အန်တီညိုက သားစားဆိုပြီး အာလူးကြော်ခွံ့တယ် ကျနော်လည်း ရေဆာတယ် လို့ပြောတော့ အအေးသောက်ဆိုပဲ အရက်ခွက်မော့သောက်ပြီးကျနော်လည်းထိုင်နေတယ် အန်တီညိုနဲ့ကျနော်ထိုင်နေတာက ဆိုဖာအရှည် အန်တီက တစ်ယောက်ထိုင်မှာ သူတို့ညီအမနောက်တစ်ခါးကြည့်ဖို့ ကျနော့်အခြေအနေကြည့်နေတယ်\nအန်တီဧည့်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာတယ် ခနအတွင်းအပြောင်းအလဲကိုဖန်တီးထားပြီ “”ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”” “”အူရိုင်းလေးဆိုတော့ မူးတာပေါ့ အေ ဖွင့်မှာသာဖွင့်စမ်းပါ ညီးတူ ဘာမှသိတာမဟုတ်ဘူး”” အခန်းမီးမှိတ်ပြီးတီဗီကိုဖွင့်တယ်. အန်တီအောက်စက်ထဲအခွေထိုး ထည့်သံဂလွပ်ကြားရတယ် စားပွဲအရိပ်ကအန်တီညို့ပေါင်ပေါ်အိပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကိညကွယ်ထားတယ် အန်တီက ခုံရှေ့တိုးရီမုဒ်ကိုင်ပြီး ရှေ့မှာထိုင်နေတယ် ကျနော်လည်း အန်တီညိုပေါင်ပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးတာကိုပြင်လိုက်တယ်\nအန်တီစကတ်ကြားကို လက်ကဝင်ပြီး ပေါင်ကိုဖက်အိပ်တယ်ပေါ့ ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဟက်ကားဖြစ်ပုံရတယ် ကောင်မနဲ့ကောင်လိုးတဲ့အခန်းရောက်လာတယ် အန်တီညို ပေါင်နှစ်ဖက်ပူးကပ်တွန့်လာတယ် ကျနော့လက်က ပေါင်ကြားထဲမှာ အန်တီညိုပေါင်တွေကိုစုပြီး ကျနော့လက်ကို ညှစ်နေတယ် ဒါကိုပဲ ဖီးယူနေတယ် အခွေရပ်သွားတယ် အန်တီ “”ကောင်းခန်းဆိုလုပ်ပြီ “” အခွေပြန်ထုပ်ပြီးအန်တီအခွေကို ခေါက်တယ် ”\n“မှိုတက်နေတာ”” အခွေပြန်ထည့် ဂလွပ် အခွေရစ်ကျော်သံကြားရ အန်တီညိုကကျနော့်ခေါင်းကို ပေါင်ရင်းမရွေ့တယ် ကျနော့်လက်ကလည်းပေါင်ရင်းကို ဖက်လို့ပေါ့ ကောင်နဲ့ကောင်မနမ်းကြပြီး အဝတ်တွေချွတ် ကောင်ကကောင်မအဖုတ်ကို ယက်ပေးတယ် အန်တီညို ကျနော့်ဆံပင်တွေကိုခပ်ဖွဖွလက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကောင်မအော်သံကြားရတယ် ”\n“အား အိုးရက်စ်”” အန်တီညို ပေါင်၂ဖက်ကားသွားတယ် ကျနော့်လက်လည်း အန်တီညို့ စောက်ဖုတ်ကြားကျသွားတယ်ပေါ့ အန်တီညိုကတော့ ပေါင်ကားလိုက်စုလိုက် အပြာကားထဲကအတိုင်းဖီးတက်နေတယ် ကောင်မကယက်ပေးတဲ့ကောင်ကိုဆံပင်တွေသပ်ပေးသလို ကျနော့်ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ပွေ့ရင်း သပ်ပေးနေတယ် အစားထိုးခံးစားမှုပေါ့ အန်တီညို့ အဖုတ်နဲ့ကျနော့်လက်မထိတထိ အန်တီညို ဆိုဖာအောက်လျှောချဆက်တီပေါ်ခြေလှမ်းတင်တယ်\nကျနော့်လက်က စောက်ဖုတ်ထဲ ကျနော့လက်ညိုးက စောက်စိ လက်ခလယ်ကစောက်ဖုတ်ထဲ အန်တီညိုသာသာကလေး လှုပ်တယ် ကျနော်ကိုယ်လှည့်ခါ အန်တီညို့ဘက်လှည့်အိပ် လက်ကိုလည်းတခါတည်းကစားပေးလိုက်တယ် အန်တီညို အိမ်သာလားဟေ့ အန်တီ့ကို ပြောသံကြားတယ် ရေသွားဆေးတာဖြစ်မယ် အန်တီမရှိတော့အန်တီညိုကျနော့်လက်ကို တွန်းထည့်လာတယ်\nကျနော်အလိုက်သင့်ကလိပေးတယ် အန်တီပြန်ဝင်လာပြီး ကျမ မရတော့ဘူးအိပ်တော့မယ်တဲ့ တော်သေးကျနော့်ကိုသတိမရလို့ အန်တီညိုကျနော့်ပုဆိုးလှန်ထားတာကို မြင်သွားပုံရတယ် ကျနော့်ကိုခွဖင်တပြန်ခေါင်းတပြန် တံတောင်ထောက်တီဗီဖက်လှည့်ခါ ကျနော့်လီးကိုဆွတယ် အန်တီညိုအဖုတ်နံ့က ကျနော့ကိုခေါ်နေတယ် ကျနော်ရှေ့တိုးတော့ကျနော့ပုခုံးအပေါ်ခွပေးရင်း ဘယ်ရမလဲ ကျနော်အဖုတ်ကိုယက်တော့တယ် အန်တီညို အော်လာတယ် တီဗီရပ်သွားတယ်\nအန်တီညိုကျနော့်ကိုနှိုးတယ် “”သားသားထ “”ကျနော့်ကိုထူတယ် “”သားမူးနေလား””ဟုတ်”” “”ခနလေးထိုင်အုံး အန်တီပြန်လာခဲ့မယ်”” အန်တီ့ညို့ကို သွားခြောင်းပုံရတယ် တီဗီပိတ်လိုက်တယ် ကျနော့်ကိုဖက်ပြီး ကျနော့်လီးကို ဆွတယ် ကျနော့်လီးတောင်လာတယ် “”သား ကောင်းလား””””ကောင်းတယ်”” အန်တီ့ညို့ပါးကိုကျနော်နမ်းလိုက်တယ် အန်တီညိုက နုတ်ခမ်းခြင်းနမ်းဖို့ဆွဲယူတယ် အန်တီညိုဦးဆောင်နမ်းသမျှကျနော်လိုက်ပေးတယ်\nအလုပ်သဘောသိသွားတဲ့အနေအထားနဲ့ ကျနော်ပြန်နမ်း အန်တီညိုအဝတ်အစားတွေချွတ်ခါကျနော့်ကို သူ့နို့ဆီ ရွှေ့ပေးတယ် နို့သီးတွေကမာတောင်နေတယ် ကျနော့်အင်္ကျီကိုပါချွတ်တယ် နောက်တော့မခိုင်းရဘဲ အန်တီညိူ့စောက်ဖုတ်ကို ယက်ပလိုက်တယ် အော်ချက်ဗျာ အန်တီညို ကျနော့်ကို အပေါ်တက်ခွ ခိုင်းပြီး ကျနော့်လီးကို သူ့အဖုတ်ထဲထည့်ပေးတယ် “”သား ဆောင့်ထည့်နော်”” ကျနော်အတွေ့အကြုံမရှိလေဟန် ချော်ထိုးတယ် ဖင်ပေါက်ကို တေ့ထိုးတော့ “”မဟုတ်ဘူး အား သေသေချာချာကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ဖို့ ကျနော့်ဖင်ကိုပါ လက်တစ်ဖက်နဲ့ကစားပေးတယ် စိတ်ချရတော့မှ ဖီးယူနေတယ်\nကျနော်အားကုန်ကိုလိုးပေးတယ် သုတ်ရည်တွေပန်းထွက်တာမနားဘဲဆက်လိုးတယ် ကျနော်တချီပြီးတာမရိပ်မိ အန်တီညို အဖုတ်ကခြောင်နေပြီ အန်တီညိုက “”သားပက်လက်လှန်လိုက်”” ကျနော့်အပေါ်ကတက်ခွ လီးကိုယူပြီး လှိမ့်နေတယ် “”သားရလား အန်တီ့ဖိထားတာ ခံနိုင်လား”” ဟုတ်ကဲ့ပေါ့ အန်တီညိုစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် လှုပ်ရှားတော့တယ် ကျနော့်ကိုဆွဲထူတယ် ကျနော်ကအန်တီညို့ နိုးကြီးတွေဆွဲစို့ အန်တီညို့တင်ပါးရိုက်သံ အော်သံတွေဆူညံနေတယ်\nအန်တီညို ပြီးသွားတယ် ကျနော့်ကို ချစ်တယ်ခလေးရယ် တဲ့ ဘယ်ရမလဲ အန်တီ့ညိုကို ကျနော်ဆွဲလှည့်ပြီး လေးဘက်ထောက်လိုးပစ်တယ် အန်တီညို အော်လိုက်တာ ကျနော့်သုတ်တွေနောက်တခါပန်းထည့်ပြီး ခြောင်ကျိလာတာနဲ့ ဖင်ပေါက်ကို ခပ်မြန်မြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ် တခါတည်းဆောင့်လိုးတာ” “”သားရယ်ဘယ်ထဲထည့်နေတာလဲ “”လိုးရတာစီးစီးပင်ပင် စအိုကပြန်ညှစ်တော့အတော်ကောင်းလှတယ် အန်တီညိုခါးကိုကိုင်ပြီး မတ်တပ်ထလိုးတယ် အန်တီညိုလည်းအရသာအသစ်ကို ကြိုက်သွားရှာတယ်\nကျနော်လည်း စောက်ဖုတ်ထဲပြောင်းလိုးရင်း နောက်ဆုံးအချီပြီးသွားတော့တယ် မနက်နိုးလာတော့ အန်တီညိုမရှိတော့ အန်တီဈေးပြန်လာတာတွေ့တယ် မနက်စာစားကြပြီးတော့ အန်တီညကအရက်သောက်ထားလို့ ခေါင်းနောက်အကြောတက်နေလို့ ကျနော့်ကိုနှိပ်ခိုင်းတယ် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ကျနော့်ဂွေးကို ထုပေးတယ် သူ့ဘာသူလုပ်ပေးရင်းကိုစိတ်ပါလာပြီး ကုန်းစုပ်တော့တယ် ကျနော်လည်းနှိပ်တာမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓကိုယ်အနှံ့ပွတ်ပေးနေမိတော့တယ် အန်တီဆံပင်တွေကို ထိုးဖွရတာအရသာဗျာထမိန်ပေါ်ကနေတင်ပါးကြီးကိုပွတ်တယ် နောက်တော့နို့တွေကို နှိုက်ပေါ့ အန်တီမောသွားတယ်နဲ့တူတယ် ပက်လက်ကလေးလှန်ပြီး ဒူးလေးတွေထောင်လို့ “”ဒီဘက်ဘေးလာလေ လက်နဲ့လုပ်ပေးမယ်””\n“”အန်တီမောနေမယ် သားပြန်လုပ်ပေးမယ်””ဒူးနှစ်ဖက်ကြားထမိန်ထဲဝင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကိုယက်ပေးလိုက်တယ် အန်တီ ထမိန်ဆွဲတင်ပြီး ကျနော့်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျနော့်ဆံပင်တွေ ဖီးသင်ပေးနေတယ် လျှာနဲ့အစိကိုဖိထိုးပေးတယ် ချော်သွားတယ် လျှာနဲ့လိပ်ပြီး ပါးစပ်နဲ့စုပ်တယ်\n“”ပြွတ် အား သားသား ကောင်းလိုက်တာခလေးရယ်”” အန်တီ့ကို နာရီဝက်လောက်ရှယ်ယက်ပေးလိုက်တာ “”သားသား သားဟာလေးကို အန်တီ့ထဲထည့်လိုက်တော့”” ကျနော့်ကို သူ့အပေါ်ဆွဲယူတယ် ပေါင်ကို ကားပေးပြီး ကျနော့်လီးကို သူ့အဖုတ်ထဲ ထည့်ပေးတယ် ကျနော်ယက်ထားတာရယ် အန်တီ့စောက်ပတ်အရည်တွေရယ် အမွှေးတွေပါစိုနေတယ် ”\n“သား ထိုးထည့်တော့ ” ကျနော့တင်ပါးကို ဆွဲယူတွန်းပေးတာ ပလွတ်ခနဲဝင်သွားတယ် အန်တီစောက်ဖုတ်က အန်တီညိုစောက်ဖုတ်လောက်မကျယ်သေး ခလေးမမွေးတာကြောင့်လည်းပါမယ်ထင်တယ် လိုးနေရင်းအန်တီ့နို့ကို အကျီင်္အပေါ်ကကိုင်လုပ်တာ အန်တီ့က လှန်ပေးတယ် နို့ကိုင်လိုးရတာ အတော်ကောင်းတယ် အန်တီပါးစပ်ကြီးဟ အော်ရှာတယ်\n“”အင်း အင်း အား”” ဟနေတဲ့ ပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လျှာထိုးသွင်းတော့ အန်တီက လျှာကိုလီးစုပ်သလိုပြန်စုပ်တယ် ကျနော်ကလူငယ်ဆိုတော့အားပါတယ် ကြမ်းတယ် လှေကြီးထိုးရိုးရိုးနဲ့ တချီဆိုတချီ “အန်တီ အန်တီ့ထဲကအရည်တွေထွက်လာတယ်”” ဆိုပြီးကျနော့်လရည်တွေကိုအမြန်သုတ်ရတယ် ”\n“အာ့ဘာဖြစ်လို့လဲ””ဟဲဟဲ သိတယ်မလား “”ကောင်းလို့ပေါ့ သားလေးရဲ့””” အန်တီနဲ့ကျနော် တစ်နေ့ကို၂ကြိမ် အနည်းဆုံးတစ်လလောက်လိုးကြတယ် ပြန်ခါနီးမှာ ရေချိုးခန်းထဲအန်တီစုပ်ပေးတော့ “အန်တီ ကျနော့်ဆီမှာလည်း အရည်တွေထွက်နေတယ်”” အန်တီသေသေချာချာကို ကိုင်ကြည့်တယ် “”အထဲမထည့်နဲ့တော့”. “ဘာပြု”” “ဗိုက်ကြီးလိမ့်မယ်”” ကျနော်ရန်ကုန်ကပြန်လာပြီးနောက်၎လခန့်မှာအန်တီကိုယ်ဝန်ရတယ်သူ့ယောက်ျားဆေးသောက်လို့ မြုံနေတာ ကောင်းသွားပြီထင်နေရှာပေါ့.……


Myanmar Free For All — MYSTERY ZILLION\nMyanmar Free For All\nစိတ်ထဲ မွန်းကြပ် နေတဲ့အခါ လုပ်ချင်တာတွေကို ထွက်ပေါက် အနေနဲ့ လုပ်တတ်ကြပါတယ် ...\nwww.myanmarffa.ning.com (Myanmar Free For All)\nNing မှာ Create လုပ်ထားတဲ့ ဒီဆိုက်ကလေးမှာ လုပ်ချင်တာလေးတွေ လုပ်လို့ ရပါတယ် ...\nသူငယ်ချင်းတို့လည်း လုပ်ချင်တာလေးတွေ ၀င်လုပ်ကြပါ ...\nကျွန်တော်ကတော့ Youtube & Metacafe က ကောင်းတဲ့ Movie လေးတွေကို တင်ပေးနေပါတယ် ...\nYoutube & Meatacafe ဆိုက်တွေမှာ သွားကြည့်လို မရရင် .. အဆင်မပြေရင် .. ရှာနေရတာအလုပ်ရှုပ်တယ်ဆိုရင် .. ခဏတာ လာလည်ရင်း ကြည့်လို့ ရပါတယ် ... :6:\nေ၀့ singup တော့လုပ်ပီးဟေ့ video တွေ download ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟ\nအနော်လဲ ning မှာ တစ်ခုလုပ်လိုက်ပီ အစကတည်းက blog ဆိုအကုန်ကြိုက်ဆိုတော့....\nning မှာ မြန်မာလိုရေးမရဘူးဟ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး\nလာကြည့် ကြည့်ပါအုံး အမှားပါလားလို့\nလာလည်ပါတယ် .. ဒါပေမယ့် ဒီလို ပေါ်နေတယ် ..\nThis social network is still being set up!\nမြန်မာလို ပေါ်ချင်ရင် CSS မှာ font:ZawGyi-One;zawgyi1 ဆိုပြီးရေးလိုက်ရင် ရပါတယ် ..\nွှToday Update (16.02.2009)\nအရင်နေ့တွေက တင်ဆက်နေတဲ့ Beatbox တွေအကြောင်းကို ဒီနေ့ တော့ နားထားအုံးမယ်ဗျာ ...\nBeatbox မကြိုက်တဲ့ သူတွေပျင်းနေမှာဆိုးလို့ပါ ... ( Beatbox ကောင်းကောင်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်)\nဒီနေ့အတွက်တော့ ထူးထူးခြားခြားအစီအစဉ်လေး အဖြစ် Face Dace တွေအကြောင်းကို တင်ဆက်မှာ ဖြစ်ပါတယ် ... Face Dance ဆိုတာကတော့ မျက်နှာ အမူအရာ မျက်နှာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တွေနဲ့ ကပြ ဖျော်ဖြေတာပါပဲ ... အကောင်းတက အကောင်းဆုံး Movie တွေကို တင်ဆက်ထားပါတယ် ...\nအကောင်းဆုံး Face Dance ပါပဲ ...\nဂျပန်က Face Dancer နှစ်ယောက်ပါ ... တီးလုံးတွေနဲ့ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းပါတယ် ...\nဒီကောင်မလေးလို မျက်နှာကို လုပ်နိုင်ဖို့က တကယ်ကို မလွယ်တာ သေချာတယ် ...\nအားကစားပြိုင်ပွဲတွေက မျက်နှာ အမူအရာလေးတွေ ...\nBeatbox သမားတွေစိတ်ဆိုးနေမှာ စိုးလို့ ... ဒီကောင်လေး အကြောင်းနောက်မှ ပြောပြမယ် ... အမြည်းအနေနဲ့ ကြည့်ထားလိုက် ... ကျန်တာတွေ ဆက်လာမယ် ...\nSuper Sunday အတွက်တော့ မနေ့က ပြောခဲ့တဲ့ Beatbox အကြောင်းကိုပဲ ဆက်ပါမယ် ...\nPop ဂီတတွေအအကြောင်းပြောမယ်ဆိုရင် Micheal Jackson ကိုချန်လို့ မရသလို Beatbox အကြောင်းတွေ ပြောမယ်ဆိုရင်လည်း Micheal Jackson အကြောင်းကို မပြောလို့ကို မရပါဘူး ...\nSuper Sunday အတွက်တော့ Micheal Jackson ရဲ အကောင်းဆုံး Beatbox တွေ နဲ့ Funny Movie လေးတွေတင််ဆက်ပေးထားပါတယ် ...\nမိုက်ကယ်ရဲ့ အကောင်းဆုံး Beatbox နှစ်ခုပါ ...\nမနေ့ကတင်ပေးထားတဲ့ World's Best Beatbox နဲ့ Micheal Jackson ကို ဖြတ်ညှပ်ကပ် ...\nMicheal Jack ရဲ့ Beatbox Remix နဲ့ ၁၂ စက္ကန့် Beatbox လေးပါ ...\nအိမ်သာကထွက်တော့ အစည်းအေ၀းခန်းထဲ ဘယ်လိုရောက်နေပါလိမ့်\nကားကောင်းကောင်း ရှိတဲ့သူတွေကို ဒီလို နောက်ရမယ်\nဒီမှန်ကို ဖြုတ်ထာစရာလား ? တော်တော်နောက်တဲ့လူ


ရန်လိုကျွဲ – မြန်မာပြည် ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျခြင်း (သရော်စာ) | MoeMaKa Burmese News & Media\nသားကြီးမောင်ဇေယျ - ပူစပ်စပ် ညနေ\n● ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျတဲ့ မြန်မာပြည်\nအငြိမ်းစား ချိုကုပ်ဒူးကြီးသည် ဒုက္ခသီရိနေပြည်တော်တွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာနေထိုင်လျက်ရှိကြောင်း ယခင့်ယခင်ကာလ သတင်းတို့က ဆိုသည်။ သို့သော်… ယနေ့ အချိန်တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်မူကြောင်း သူ၏လက်ထောက်အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သူများက မီဒီယာတွင် အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြသည်။\nအငြိမ်းစားလျှက်ရှိသော်လည်း တိုင်းရေးပြည်ရာများကို စောင့်ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်လျှက်ရှိကြောင်း၊ ရတက်မအေးဖွယ် ပြည်ရေး ပြည်ရာကြောင့် စာဖတ်ပျက်နေကြောင်း စသဖြင့် စသဖြင့် အတည်ပေါက် ပြောဆိုကုန်ကြလေ၏။\nအနှီ အားကိုးရသူ လက်ထောက်ကြီးတို့၏ ပြောဆိုချက် မည်မျှမှန်ကန်သည်ကိုသိရှိနိုင်ရန် ချိုကုပ်ဒူးကြီးနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှဖြစ်မည်ဟုဆုံးဖြတ်ပြီးသကာလ နေသာလေသာသောတစ်နေ့တွင် သတင်းထောက် ရန်လိုကျွဲ ဒုက္ခသီရိနေပြည်တော်သို့ ရောက်ပြန်လေသည်။\nချိုကုပ်ဒူးကြီး၏ ခမ်းနားလှစွာသောနန်းတော်ရှိ ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ သတင်းထောက် ရန်လိုကျွဲ ရောက်သွား၏။ ကျန်းမာ ပကတိ အလွန်ချမ်းသာစွာရှိနေသော ချိုကုပ်ဒူးကြီးက နွေးထွေးစွာ ဆီးကြို၏။\nချိုကုပ်ဒူးကြီး ။ ။ ဟေ့ကောင်လေး၊ လာခဲ့ လာခဲ့၊ မင်း … ရာထူးမတက်သေးဘူးလား။\nရန်လိုကျွဲ ။ ။ ရာထူးက အရေးမကြီးဘူး အဘရေ၊ လခတိုးဖို့နဲ့ စာမူခ စို့စို့ပို့ပို့ ရဖို့သာ အရေးကြီးတာပါ။\nဒူးကြီး ။ ။ ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို အင်တာဗျူးပြီး မင်းတို့သတင်းစာထဲထည့်ကွာ။ အဲဒါဆို မင်းတို့သတင်းစာလည်း အရောင်းသွက်၊\nမင်းလည်း စာမူခတွေဘာတွေ ရမှာပေါ့ကွာ။ ကဲ… ဆိုစမ်း … မင်းရဲ့လာရင်းကိစ္စ။\nကျွဲ ။ ။ ဒီလိုပါ…၊ လက်ရှိ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေကိုကြည့်ပြီး အဘစိုးရိမ်နေတယ်လို့ သိရတယ်။\nဒူးကြီး ။ ။ မင်းကို ဘယ်သူပြောသလဲ။\nကျွဲ ။ ။ ဂျာနယ်တွေထဲ အဲဒီလို ရေးထားကြတာပဲ။ ပြီးတော့ ပြည်ရေးပြည်ရာက ရတက်မအေးဖွယ်ဖြစ်နေတာကြောင့် အဘ စာဖတ်ပျက်နေတယ်လို့လည်း …\nရှင်းပြနေဆဲတွင်ပင် ချိုကုပ်ဒူးကြီးက ဟက်ဟက်ပက်ပက် အော်ရယ်လိုက်သဖြင့် ရန်လိုကျွဲ၏ စကားတပိုင်းတစနှင့် ရပ်သွား ၏။\nဒူးကြီး ။ ။ အဟိ… သူတို့က ဘယ်သူ့ ကိုးကားပြီး လျှောက်ရေးနေကြတာလဲ။\nကျွဲ ။ ။ အဘရဲ့ ညာလက်ရုံးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တဲ့နှစ်ယောက်ပြောပြတာကို ပြန်ရေးထားကြတာပဲခင်ဗျ။ အဘ အငြိမ်းစားယူ သွားသော်လည်း သံယောဇဉ်တွေမဖြတ်နိုင်ဘူး၊ မပြတ်စောင့်ကြည့်နေတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုတော့ ဘယ်လိုကိုင်တော့မယ်၊ ဘယ်သူဆိုရင် နာတော့မယ် … မီဒီယာမှာပြောထားတာတော့ စုံနေတာပါပဲ။\nဒူးကြီး ။ ။ ဟာ ဟ… အဲဒီတော့ မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လဲ သူတို့ပြောတာကို။\nကျွဲ ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ… အဘ စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား၊ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးမှာ ဘာကို ဘယ်လောက်အထိ စိတ်ပူတာလဲ။\nဒူးကြီး ။ ။ ဟားဟားဟား… ရယ်လိုက်ရတာ ဖတ်ဖတ်မော၊ ရင်ဘတ်နောက်ကကျောလို့ ပြောရမလိုဖြစ်နေပကွာ ဟား ဟားဟား…။\nကျွဲ ။ ။ ဟုတ်ကဲ့… ရယ်တာလည်း ရယ်ပေါ့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် မေးတဲ့မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပါဦး၊ ဒုက္ခသီရိနေပြည်တော်မှာနေထိုင်ပြီးတိုင်းရေးပြည်ရေး စိတ်မအေးဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်အကြောင်းအရာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျ။\nချိုကုပ်ဒူးကြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် အော်ရယ်ပြန်၏။ အတန်ကြာမှ ရယ်မောခြင်းကို ဘရိတ်အုပ်ကာ သတင်းထောက်ကို သနားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ဖြေ၏။\nဒူးကြီး ။ ။ သြော်… ရန်လိုကျွဲ၊ ရန်လိုကျွဲ …. မင်းကဟုတ်မလိုလိုနဲ့ အတော်လေး စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လိုသေးတဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ ဒါကြောင့် သတင်းထောက်ဘ၀ကနေ ရာထူးမတက်တာပေါ့ကွ။ ဒီမယ် … ငါ ပြောမယ်၊ ငါဘာမှ စိတ်မပူဘူး၊ စိတ်ပူစရာ အကြောင်း ငါ့မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဟုတ်ပြီလား။\nကျွဲ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ဗျာ…။ စိတ်မပူဘူးဆိုပေမယ့် လက်ရှိနိုင်ငံရေးအခြေအနေ အထူးသဖြင့် ဒုက္ခသီရိအခင်းအကျင်းက စိုးရိမ် စရာအခြေအနေ မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျ။\nဒူးကြီး ။ ။ (မျက်လုံးအစုံ မှေး၊ ခေါင်းတယမ်းယမ်းအမူအယာဖြင့်) နိုး…နိုး… နိုး… ဒီမယ် … ဒီမယ် ငါ ထပ်ပြောမယ်ငကျွဲ… ငါ့မှာစိုးရိမ်တာတွေ မရှိတော့ဘူး၊ စိတ်ပူတာတွေလည်း လုံး…..ဝ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့ကောင်တွေကို အရပ်ဝတ်လဲပေးပြီး အာဏာလွဲပေးလိုက်တယ်။ ပုံပြောင်းလိုက်တယ်။ အပ်ချလောင်း ဆိုပြီး ၂ဝဝ၈ အခြေခံဥပဒေနဲ့ စည်းကမ်းရှိတဲ့ဒီမိုကရေစီ ဖန်တီးပေးလိုက်တယ်။ အဲ…ဒီမိုကရေစီလိုချင်တယ်လေး ဘာလေး ပြောနေတဲ့ မင်းတို့လည်း “ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျ” ဆိုသလို အဆင်ပြေနေကြပြီ ဆိုတော့ ငါက ဘာကိုစိုးရိမ်ရမှာလဲကွ။\nကျွဲ ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ဗျာ… အဘ စိတ်မပူဘူး၊ မစိုးရိမ်ဘူး ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျ ဆိုတာကဘာလဲဗျ။\nဒူးကြီး ။ ။ သြော်… ဒီမိုကရေစီလိုချင်တယ်လို့ပြောတဲ့သူတွေထဲမှာ မင်းမပါဘူးလား။\nကျွဲ ။ ။ ပါတယ်လေဗျာ။ ဒီမိုကရေစီရှိရမယ်လေဗျာ။ ဒါမှ လွတ်လပ်စွာ ရေးသားဖော်ပြခွင့် ….\nရန်လိုကျွဲ၏စကားမဆုံးခင် ချိုကုပ်ဒူးကြီးက ဖြတ်ပြော၏။\nဒူးကြီး ။ ။ အေး..အဲဒီ ၂ဝဝ၈ အခြေခံဥပဒေက ရေတွင်းကြီးပဲကွ။ ဒီမိုကရေစီဆိုတာ အဲဒီတွင်းထဲမှာ ရှိတယ်။\nကျွဲ ။ ။ ပေါက်ကရတွေဗျာ…အဲဒီအခြေခံဥပဒေဆိုတာ ပြင်လို့မရအောင် အကွက်ချစီမံထားတာမဟုတ်ဘူးလား။\nဒူးကြီး ။ ။ သိပ်……………….သေချာတာပေါ့။ အခုမင်းတို့အားလုံး ရေတွင်းထဲ ကျနေပြီ။ ငါ …. ထပ်ပြောပြမယ်…အဲဒီ ၂ဝဝ၈ အခြေခံဥပဒေက ရေတွင်းကြီးပဲကွ။ မင်းတို့ ရေတွင်းထဲ ကျနေပြီ။\nကျွဲ ။ ။ ခင်ဗျာ… ကျွန်တော်တို့ ရေတွင်းထဲ ကျနေပြီ … ဟုတ်လား။\nဒူးကြီး ။ ။ ဟုတ်တယ်၊ ကျနေပြီ၊ မင်းတို့တွေ ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျကြတာပဲ။\nကျွဲ ။ ။ ဘယ်လိုလဲဗျာ… ကျွန်တော်တော့ နားမလည်တော့ဘူး။\nဒူးကြီး ။ ။ ဒီလိုလေကွာ…ရေငတ်ချိန်မှာ ရေတွင်းထဲကျတယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာစရာ မကောင်းဘူးလား။\nကျွဲ ။ ။ ဟုတ်ကဲ့…သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ ရေငတ်ပြေပြီပေါ့။\nဒူးကြီး။ ။ အင်း….မင်းတို့က ရေသောက်ချင်တာပဲသိတာကိုးကွ။ ရေတွင်းဆိုတာက ရေရှိချင်မှလည်း ရှိမယ်။ ရေမရှိဘူး ဆိုရင်လည်း အဲဒီ ရေမရှိတဲ့တွင်းထဲ နှာခေါင်းဖော်ပြီး သေပေတော့။ အဲ…တွင်းထဲ ရေရှိတယ် ဆိုရင်လည်း အဲဒီတွင်းထဲမှာပဲ ရေနစ်ပြီး နေပေတော့…ဟားဟားဟား…။\nချိုကုပ်ဒူးကြီး၏ အသေးစိတ်ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်အပြီး မြန်မာပြည် ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျရခြင်းအကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်မိလေသည်။ ထို့ပြင်တဝ … တိုင်းရေးပြည်ရာများကို ချိုကုပ်ဒူးကြီး စောင့်ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စရာမလိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း သတင်းထောက် ရန်လိုကျွဲ သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။\n(ရန်လိုကျွဲသည် မိုးမခမီဒီယာအွန်လိုင်းစာမျက်နှာ www.moemaka.com တွင် သရော်စာ များ ရေးသားနေသူတစ်ဦးဖြစ်သည်)\nရန်လိုကျွဲ ● ဂြိုဟ်သားနှင့် စကားပြောခြင်း (သရော်စာ) (0)\nရန်လိုကျွဲ ● ပေါ်ပြူလာခေါင်းဆောင် ပါတီပြောင်းခြင်း (သရော်စာ) (0)\nရန်လိုကျွဲ ● ငွေစက္ကူမှာ ဘာပုံထည့်ရင် သင့်တော်မလဲ (0)\nရန်လိုကျွဲ ● အာလာဒင် မီးခွက်စောင့်နတ်ရဲ့ ဒီမိုကရေစီ (0)\nရန်လိုကျွဲ ● သတင်းသမားဘဝမှ လုပ်ငန်းရှင်ဘဝသို့ …. (0)


Asking for Correct Payment Workflow - MYSTERY ZILLION\nAsking for Correct Payment Workflow\nSite မွာ Thirdparty Payment Api တခုနဲ့ Implement လုပ်ထားပါတယ်။ အဲဒီမွာ Payment လုပ်ဖို့အတွက် Thirdparty ဘက်ကိုမသွားခင် -\nOrder Ref No.\nSuccess URL (Eg., http://example.com/payment/success?o=ABC123)\nFail URL (Eg., http://example.com/payment/fail?o=ABC123)\nစတာ တွေကို callback values တွေ အနေနဲ့ထည့်ပေးရပါတယ်။ ကျွန်တော်ကဒီဘက်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ထားလဲဆိုတော့ Thirdparty Payment ဘက်က Success ပြန်လာမှ Order create လုပ်ပါတယ်။ အကယ်၍ Thirdparty ဘက်မွာ Payment က Fail ဖြစ် လို့ Fail URL ကိုပြန်လာရင် Order create မလုပ်တော့ဘဲနဲ့ Fail message ပဲပြလိုက်ပါတယ်။ ဒါက လက်ရှိလုပ်ထားတဲ့ flow ပါ။\nမေးချင်တာက အကယ်၍ User က Thirdparty Payment site ကိုမသွားဘဲ၊ Payment တကယ်မလုပ်ဘဲနဲ့ Success URL ကို ဒီအတိုင်း Address bar ကနေ ရိုက်ထည့်လိုက်ရင်လည်း Order create လုပ်သွားမှာ ဖြစ်လို့ အဲဒီအားနည်းချက်ကို ဘယ်လိုကွာကွယ်ရမလဲ၊ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ လို့ မေးချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\nSorry, what font are you using ? we cannot read. Please use Zawgyi only.\nPOST method ကို အသုံးပြုပါ။ Hashing ကို အသုံးပြုပါ။\ncallback value တွေက ပုံမှန် အားဖြင့် POST နှင့် ပြန်လာတာ များပါတယ်။ GET နဲ့ ပြန်လာတာတွေလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ အများအားဖြင့် hash value ပါပါတယ်။\nအခုလည်း Thirdparty ကို Reqeust လုပ်ရင် POST နဲ့ပဲ လုပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘက်က Payment Success ဖြစ်လို့ပြန်လာရင် callback value တခုဖြစ်တဲ့ Payment Success URL က ကျွန်တော်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း http://example.com/payment/success?orderRef=ABC123 အတိုင်းပဲပြန်တယ်အကို။ ပြန်လာတာကတော့ GET နဲ့ပဲပြန်ပါတယ်။ Hashing က ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲအကို။\nဘယ် payment သုံးလဲတော့ မသိဘူး။ ပုံမှန် အားဖြင့် payment gateway တွေ return ပြန်ရင် front end url နှင့် backend url ကို return ပြန်ပါတယ်။\nfront end url က success/fail ပြဖို့ပါ။ backend url ကတော့ server to server အလုပ်လုပ်သည့် အပိုင်းပါ။\nhashing ဆိုတာကတော့ ကြားထဲမှာ data တွေ မပျောက်သွားအောင် စစ်သည့် သဘောပါ။\nမှာ ရေးထားဖူးပါတယ်။ server ဘက်က support လုပ်မှသာ အလုပ်လုပ်ပါမယ်။\nsuccess/fail က transaction ID information တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြန်ရင်တော့ payment gateway မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတာကြောင့်ဖြစ်မယ်။ အန္တရယ် အရမ်းများတယ်။\nsuccess/fail ကိစ္စကို server to server backend call မှ သာ စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။\nDoc မှာ သေချာပြန်ဖတ်ကြည့်တော့မှ သူ့မှာ Order placing update လုပ်ဖို့အတွက် Datafeed ပို့ပေးတာပါတယ်အကို။ အဲဒါကို server ဘက်ကနေ receive လုပ်ပြီး order update လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ callback ပြန်တဲ့ url တွေကိုတော့ frontend only ပဲပြလိုက်ပါတယ်။ အဆင်ပြေသွားပါပြီအကို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်


AHRN Kachin Project sites and Covid-19 Donation – AHRN-Myanmar\nAHRN Kachin Project sites and Covid-19 Donation\nBy AHRN IT — In Activities\t— 13/04/2020\nကချင်ပြည်နယ်ရှိ AHRN စီမံကိန်းဌာနများဖြစ်သည့် (၀ိုင်းမော်၊ ဗန်းမော်၊ ဖားကန်.၊ လုံးခင်း၊ ဆိုင်းတောင်၊ ဝှေခါ၊ တာမခန်) တို့သည့် Covid-19 (ကိုဗစ်-၁၉) ရောဂါကာကွယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုရန်အတွက် ၀ိုင်းမော်၊ ဗန်းမော်၊ ဖားကန်.၊ လုံးခင်း၊ ဆိုင်းတောင်၊ ဝှေခါ၊ တာမခန် တို့တွင်ရှိသော တိုက်နယ်ဆရာဝန်၊ မြို့နယ်ကုသရေးဦးစီးဌာနမှူး၊ ခရိုင်ကျန်းမာရေးဦးစီးဌာနမှူး အသီးသီးအား လှူဒါန်း ခဲ့ကြသည်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်တင်ပြအပ်ပါသည်။ Sharing is Caring!!\nAHRN project sites in Kachin State (Waimaw, Bamaw, Hpakant, Lone Khin, Seng Taung, Waikha, Tarmakhan) supported withagenerous donation the respective Station Medical Officer, Township Medical Officer, District Medical Officer in their areas in their fight against Covid-19. Sharing is Caring!!\nBy AHRN-Bamaw Team\nBy AHRN Seng Taung Team\nBy AHRN-Lone Khin Team\nBy AHRN Tarmakhan Team\nBy AHRN Hpakant Team


Hotmail Login 🤑 Sign into Hotmail Account & Password ကို Recovery ကို\nJanuary 14, 2020 အားဖြင့် HOTMAIL255aComment ချန်ထား\nသင်တို့အဘို့သင့်လျော်သောလမ်းညွှန်ချင်ပါနဲ့ , Hotmail ဝင်မည်? ငါသည်သင်တို့ကို အကြောင်းပြု. လျော်ခြင်းနှင့်ပြီးပြည့်စုံသောသတင်းအချက်အလက်များကိုဖန်တီးသောဤဆောင်းပါးမှတစ်ဆင့် Go , Hotmail အကောင့် Login လုပ်နည်း. သင်သည်သင်၏, Hotmail account ကိုဖန်တီးကြပြီမဟုတ်လျှင်ကလစ်နှိပ်ပါ ဒီမှာ သို့ , Hotmail အကောင့် Create ပဌမ. စစ်ဆေးခြင်း MyHR CVS ထမ်းဝင်မည်\nမည်သည့်မေးခွန်းများကိုဘို့ဒါမှမဟုတ်သင်ဤဆောင်းပါးကိုအကြောင်းကိုသင့်ရဲ့တုံ့ပြန်ချက်ပေးချင်ထို့နောက်ဖော်ပြထားခြင်းမှတ်ချက်အကွက်အောက်ရှိသုံးပြီးအပ်. နှင့်ကျွန်ုပ်တို့၏ website ကိုမှာပုံမှန် update ကို get. အဘို့အ gmail ကလမ်းညွှန်ကိုလည်းစစ်ဆေး ကွဲပြားခြားနားသောအသုံးပြုသူရဲ့ login gmail က\nအောက်မှာ Filed: လော့ဂ်အင် အတူ Tagged: Hotmail က Password ကို Recovery ကို, , Hotmail အကောင့် Login လုပ်နည်း, Hotmail အကောင့် Login, Hotmail အကောင့်သို့ဝင်ပါ


မြန်မာနိုင်ငံ သင်္ဘောသားများ အတွက်ပို့ဆောင်ရေးဝန်ကြီး အိပ်များနေသလား | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » မြန်မာနိုင်ငံ သင်္ဘောသားများ အတွက်ပို့ဆောင်ရေးဝန်ကြီး အိပ်များနေသလား\nမြန်မာနိုင်ငံ သင်္ဘောသားများ အတွက်ပို့ဆောင်ရေးဝန်ကြီး အိပ်များနေသလား\nPosted by Anya Tara Luu on Jun 12, 2012 in Copy/Paste | 11 comments\nကျွန်တော်တို့မြန်မာနိုင်ငံဟာ အခု ပြောင်းလဲနေတဲ့ အချိန်ပါ။ အဲ့ လိုပြောင်းလဲ နေတဲ့ အချိန်မှာ ပြောင်းလဲ မှုတွေ့တွေ့ရလို့ ကျွန်တော် တို့လို လူငယ် တွေ အရမ်း ဝမ်းသာ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် တွေ့မြင်နေရတဲ့ ရေကြောင်းရုံး(DMA) ဒေါပုံက တော့ ပြောတာတွေနဲ့ တော်တော်လွဲနေလေတော့ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ ပဲ ဒီစာလေးကို တင်လိုက်ရပါတယ်။ ရေကြောင်းရုံး မှာ သင်္ဘော သားဖြစ်ချင်သူတွေ သင်္ဘောသားဖြစ်ပြီးသူတွေဟာ အကျင့်ပျက်ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်သမျှကို ဘာမှမပြောပဲ ကိုယ့်လုပ်ငန်းအဆင်ပြေရေးကိုပဲ ကြည့်ပီး ငြိမ်ခံနေကြပါတယ်။ သူတို့ညစ်ပီး တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် ကိုယ်ရင်းထားတာတွေ အကုန်ကုန်သွားမှာစိုးလို့လေ။ ဒါကိုကျွန်တော်တွေ့တော့ မခံချင်ပါဘူ။ ပို့ဆောင်ရေးဝန်ကြီးများအိပ်နေသလားဆိုပီး တင်ပြလိုက်ရပါတယ်။ သင်္ဘောသားရုံးမှာ ဘာလုပ်လုပ် ပိုက်ဆံဆောင်ထားရပါတယ်။ သတ်မှတ်ထားချင်းမရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူတို့ပါးစပ်က တောင်းသမျှပေးနေရပါတယ်။ သင်္ဘောသားရုံးမှာ ဘာလုပ်ရင် ဘယ်လောက်ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်မရှိကြဘူးလားဆိုတာလဲ ပြောပေးပါအုံး။ နိုင်ငံတကာနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းမယ့် မြန်မာ့သင်္ဘောသားများ ရဲ့ ဌာနချုပ်က ဘာမှ တိတိကျကျမရှိပါဘူး။ ဒါလားနိုင်ငံတကာနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းမှာ။ သင်္ဘောသားတွေဟာ နိုင်ငံကို အကျိုးပြုနေတဲ့သူတွေဆိုတာကို မမေ့စေချင်ပါဘူး။ သင်္ဘောသားရုံးဆိုတာ လဲ သင်္ဘောသားတွေ ထမင်းကျွေးနေတယ်ဆိုတာလဲ မမေ့စေချင်ပါဘူး။ ဘောက်ချာပေးတော့ ၃၅၀ဝ တကယ်ပေးရတော့ ၅၀၀၀။ ၁၅၀ဝ က ဘယ်ကအခွန်မှန်းမသိပါဘူး။ ဖောင်တစ်စောင်ဝယ် ၂၀၀၀။ ဖောင် တစ်ခါတင် ရင် ၁၀၀ဝ ဘာတွေပါလဲ။ သင်္ဘောသားဆို တာ ပင်လယ်ထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်းရှာထားရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။ ဒေါ်လာတွေမြင်တိုင်း သင်္ဘောသားရုံးကဝန်ထမ်းတွေက လွယ်လွယ်ရတယ်များထင်နေလားမသိပါဘူး။ တောင်းလိုက်တာ သူတောင်းစားတွေတောင်း အဖေခေါ်ရမယ်။ သူတောင်းစားက မျက်နှာငယ်ငယ်နဲ့ တောင်းပါတယ်။ သင်္ဘောသားရုံးကတော့ အော် ဟောက် ပီးတောင်းပါတယ်။ ပေးရတဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တော်တော်လေး မျက်နှာငယ်ရရှာပါတယ်။ ပြောင်းလဲနေတဲံ့ကျွန်တော် တို့မြန်မာနိုင်ငံက လစ်ဟာနေတဲ့ ကွက်လက်လေးကို ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ကြီးဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေ ဝမ်းသာကြမှာပါ။ ကျေးဇူးလည်းတင်ကြမှာပါ။သင်္ဘောသားရုံးအား သေသေချာချာစီစစ်ပေးစေလိုပါတယ်။\nအဲ့ဒီအကျင့်ဆိုးကြီးကို ဆက်ကျင့်သုံးနေဆဲ နေရာအတော်များများ ကျန်ပါသေးတယ် ။\nလူတွေက ရှေးရိုးစွဲလို ပိုက်ဆံတောင်းတာ အကျင့်ပါလာတာကြတော့လည်း …. အချိန်တိုတွင်းတော့ … ဖျောက်မရဘူးထင်ပါရဲ့ ….. ။ လာဘ်စားတဲ့ လူအကုန်သာ ဖြုတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုလျှင် …. လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူတွေမကျန်မှာစိုးလို့ …ဒီအတိုင်းကြီး မျောလိုက်လာခဲ့တာ …. နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ ။\nသူတို့ လက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းရမှာ ကိုယ်ကဆက်လုပ်လို့ ရမှာဆိုတော့ … အညှာကိုင်ပြီး ငွေညှစ် ၊ ဆက်ကြေးတောင်းတဲ့ သဘောမျိုးလို့ပဲ မြင်မိပါတယ် ။ ဒီအချိန်မပေးဘူးတင်းခံနေလျှင်လည်း ….. ပညာပြခံရတော့မှာကြောင့် … မသဒါ္ဓလည်း ပေးကြရတာပါပဲ … ။ တိုင်တာတောင် လုပ်ငန်း လည်ပတ်မှု ခက်ခဲမှာစိုးတာကြောင့် အရေးမယူခဲ့တာမျိုးလည်း ရှိတယ် … ဒီတော့ … ဒီလို လာဘ်ပေးလာဘ်ယူစနစ်ကြီး … တဖြည်းဖြည်းပိုမိုကြီးထွားလာတာ …. ။\nဒီလို အကျင့်ဆိုးတွေ ဘယ်တော့များမှ ပျောက်ကွယ်မှာလဲနော်\nအကြွေမပါရင်တော့ ဖောင်တစ်စောင် ၁၃၀ဝ ဆိုရင် ၁၅၀ဝ နဲ့ ၂၀၀ဝ ယူတတ်တယ် …… အကြွေအန်းဖို့ ဆိုတာလုံးဝမရှိပါဘူး ….. မှန်ပါတယ် သင်္ဘောသားတွေပြန်လာလို့ ဒေါ်လာတွေထောနေမယ်ထင်ကြပါတယ် တကယ်တော့ ပင်လယ်ထဲမှာဘယ်လောက်သက်စွန့်ဆံဖျားရှာခဲ့ရတယ် သူတို့နားမလည်ကြဘူး လေယာဉ်ကွင်းကစပြီး သင်္ဘောသားတွေက သူတောင်းစားတွေနဲ့တွေ့ပါတယ် သူတောင်းစားလို့တင်စား ခေါ်ဝေါရမလား လဒတွေလို့ပြောရမလား ဝိုင်းထိုးဝိုင်းတောင်းကြတာကိုတွေ့ရပါတယ် သူတို့မြန်မာနိုင်ငံပြန် လာပီး အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိ ၃ ၄ လနားနေချိန်မှာ ဘယ်သူကမှ ထောက်ပံ့မကျွေးမွေးထားပါဘူး သင်္ဘောသားတွေရဲ့ဘဝကို သင်္ဘောသားဌာနတွေမှာလုပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကပိုနားလည်သင့်ပါတယ် …..\nဟိဟိ … မမခိုင်လိုဘယ်သူမှ နားမလည်ဘူးနော် … ။\nညီမလည်း နားလည်အောင် သဘောင်္သီးစားကြည့်လျှင်ကောင်းမလားလို့ ….. ခွိခွိ\n(နောက်တာပါအေ … ဟိဟိ )\nရွာထဲက သင်္ဘောသီးများရဲ့ အမြင်လေးတွေလဲ သိချင်ပါသေးတယ်ဗျာ။ အချက်အလက်ပြည့်စုံတော့ ဖတ်လို့ကောင်း၊ မန့်လို့ကောင်းတဲ့ပို့စ်ဖြစ်တာပေါ့။\nသင်္ဘောသားများရဲ့အမြင်ထက် သင်္ဘောသားကတော်တွေကဝင်ဆွေးနွေးပေးနေပါတယ် ….. အဲအထဲမှာတော့ မမအိတုံမပါပါဘူး …… သူက ဆေးထိုးအပ်ကတော် ……\nမမတုံ ဖားတုလို့ခရုခုံချင်တာလား ……. ငါးစိမ်းမြင် ငါးကင်ဖြစ်ချင်တာလား ……. အဟီးးးးးး.. ကိုယ့်ရထားတဲ့ ငရံ့ကသာ အကောင်းဆုံးပါအေ …… အားမကျစမ်းပါနဲ့ ….\nရမလားလို့ …. ကြံမိပါတယ်အေ .. မှားတာချိလျှင် ဝံဒါမိပါ ခွိခွိ …\nပြောမယ့်သာပြောတာနော် …. နံပါတ်မချိတ်ရသေးသူအတွက်တော့ …. လက်နဲ့ ထိလျှင် ရွှေဖြစ်ခွင့်ရှိပါသေးတယ် .. ဟိဟိ ….. ဘာတဲ့ …… ရည်းစားတစ်ထောင် လင်ကောင်တစ်ယောက် …… အဲအဲ …… နောက်ရင်းပြောင်ရင်း …. နာလည်း ဟိုဟာမဂျီး ဖြစ်တော့မယ် …..\nချစ်ချစ်ရေ.. .နောက်တာမှန်းသိတယ်မို့လား …….. ( စကားတွေ ကျွံသွားလို့ ပြန်ချုပ်ထားရတယ် .. ခွိခွိ )\nဟိုကသီချင်းတောင်ဆိုနေပြီ။ ဆေးထိုးအပ်ယူမလား။ ခွဲခန်းဓါးယူမလား ကြိုက်တာကိုရွေးစမ်းကိုယ့်လူတဲ့။\nအစ်မရေ … လောလောဆယ်တော့ ……. ရတာ အကုန်ယူမယ် ….. အဲအဲ မွှားလို့ ….\nဟိုခပ်ရှုပ်ရှုပ်မင်းသမီးလေး အင်တာဗျူးထဲကလိုပြောလိုက်မယ် …… သမီးက ငယ်သေးလို့ အချစ်ရေး စိတ်မဝင်စားသေးပါဘူး လို့လေ …….. ခွိခွိ …….\nပြောတုန်းကပြောပီး အခုမှ တောင်းပန်တာတွေ ဇကောပန်တာတွေ လာလုပ်မနေနဲ့နော် ……\n“နံပါတ်မချိတ်ရသေးသူအတွက်တော့ …. လက်နဲ့ ထိလျှင် ရွှေဖြစ်ခွင့်ရှိပါသေးတယ် .. ဟိဟိ ….. ဘာတဲ့ …… ရည်းစားတစ်ထောင် လင်ကောင်တစ်ယောက် ……” တဲ့လား မမတုံရယ် အခုမှ သိရ တာရင်နာလို့မဆုံးပါဘူး အချောကြီးကတည်းကသိခဲ့ရင် မေ မချစ်ခဲ့ပါဘူးလေကွယ် အဲမှားလို့ သီချင်းတွေဆိုမိပီ …..မမသဲ ဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောနဲ့နော် သမီးတို့ (၃) ယောက် ပဲသိပါစေ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပေါ့ …….. အဟီးးးးးး\nအင်းတောင်းတာကတော့ တော်တော်တောင်းပါတယ်။ ခုန်မယ်ကျော်မယ်ဆိုရင် ပိုပိုမိုမိုတောင်းပါတယ်။ အမြန်ကြေးလဲတောင်းပါတယ်။ အနှေးကြေးလဲတောင်းပါတယ်။ ပုံမှန်သွားလဲတောင်းပါတယ်။ ဂိတ်ကနေ ကားနဲ့စဝင်ကတဲကတောင်းပါတယ်။ သွားမဲ့နေရာမသိလို့ မေးပြန်ရင်လဲ နေရာစုံရောက်ပြီးမှ ကိုယ်သွားချင် တဲ့ဋ္ဌာနရောက်ပါတယ်။ အရင်ကဆိုပိုဆိုးပါတယ်။ ပွဲစားနဲ့လုပ်တာကိုသူတို့ကပိုကြိုက်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် လုပ်ရင်သိပ်မကြိုက်ချင်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ရင်အချိန်ဆွဲထားပါတယ်။ ပွဲစားနဲ့လုပ်ရင်ချက်ချင်း ထွက်ပါ တယ်။ အခုခေတ်တော့ ကိုယ်တိုင်လုပ်လို့ရတာလေးတိုးတက်လာပါတယ်။ ပေးတာကတော့ ပေးနေရ ဆဲ ပေးနေရမြဲပါပဲ။ ပွဲစားကတဆင့်ပေးတာနဲ့ ကိုယ်တိုင်ပေးတာလေးတော့ကွာသပေါ့။\nလာဘ်ပေးလာဘ်ယူ တို့ရန်သူလို့ ဆိုလို့ လာဘ်မပေးဘဲ လဝကရုံးမှာ သား (၁၀) နှစ်ပြည့် မှတ်ပုံတင်လုပ်တာ မိဘနှစ်ပါးနဲ့ နှစ်ဘက် အဘိုးအဘွား မှတ်တမ်းတွေ နယ်မှာ ပြန်တောင်းနေတာနှစ်လကျော်သွားပေမယ့် မရသေးပါဘူး။\n(မတူတဲ့ တစ်နယ်စီက မိဘနှစ်ဦးနဲ့ နှစ်ဘက်အဘိုးအဘွား ပေါင်း( ၆)ဦးအတွက် ပြန်ရှာပေးရပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ယူလို့ရတဲ့မြို့နယ်ရုံးက ပြန်စာသာရပြီး နယ်လဝက ရုံးတွေကို စာတိုက်ကနေ လှမ်းတောင်းရတဲ့ အချက်အလက်တွေမရသေးလို့တဲ့။ (၆)ယောက်လုံးရဲ့ နိုင်ငံသား မှတ်ပုံတင်မူရင်းက ဘာမှ အရာမရောက်သလိုဘဲ….။)\nဒါပေမယ့်…….သားအသက် (၁၈) နှစ်ပြည့်အထိ စောင့်ရမလားဘဲ…………………..။