ရေမြောင်း၊ ပလက်ဖောင်းနှင့် လမ်းများပေါ်၌ ကျူးကျော်သူများကို စီမံချက်ဖြင့် ရှင်းလင်း၊ ထပ်မ?? - Yangon Media Group\nရေမြောင်း၊ ပလက်ဖောင်းနှင့် လမ်းများပေါ်၌ ကျူးကျော်သူများကို စီမံချက်ဖြင့် ရှင်းလင်း၊ ထပ်မ??\nမန္တလေး၊ ဇန်နဝါရီ ၂၉\nမန္တလေး တိုင်းဒေသကြီး မန္တလေးမြို့ပေါ် ခြောက်မြို့နယ်အတွင်းရှိ ရေမြောင်းများ၊ ပလက်ဖောင်းများနှင့်လမ်းများပေါ်တွင် ကျူးကျော်၍ ဈေးဆိုင်ဖွင့်လှစ်ထားမှုကို စီမံချက်ဖြင့် ရှင်းလင်းဖယ်ရှားနေပြီး ထပ်မံကျူး ကျော်သူများကို တရားရုံးတွင် အမှုရင်ဆိုင်ရသည်အထိ အရေးယူသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း မန္တလေးမြို့ တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီထံမှ သိရသည်။\n”မြောင်းတွေ၊ ပလက်ဖောင်း တွေနဲ့လမ်းတွေဟာ လျှောက်လမ်းကျဉ်းရတဲ့အထဲ လောဘဇောတိုက်ပြီး ကျူးနေကြလို့ ပထမအကြိမ် ကျူးရှင်းလင်းရေးစီမံချက်လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမြို့ကတော် တော်လေးသန့်ရှင်းသွားပါတယ်။ လမ်းကျူးရှင်းလင်းရေးစီမံချက် ရုံးပိတ်ရက်မရှိ စဉ်ဆက်မပြတ်ဆောင်ရွက်နေပါတယ်။ အခုဒုတိယအ ကြိမ်ရှင်းလင်းရေးက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါ။ ထပ်မံကျူးရင်တော့ တရားရုံးအထိ အမှုရင်ဆိုင်ရမှာပါ”ဟု မန္တလေးမြို့တော်ဝန်ဒေါက်တာရဲလွင်က ဇန်နဝါရီ ၂၈ ရက်တွင် ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျူးကျော်ဈေးဆိုင်ဖွင့်သူများဖယ်ရှားရန်အတွက် စည်ပင်သာယာရေးရဲတပ်ဖွဲ့၊ စည်ပင်အခွန်ဌာနနှင့်အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေးဦးစီးဌာနတို့ပူးပေါင်း၍ ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် လည်း ပုံမှန်ဆောင်ရွက်နေသည့် ကျူးကျော်ဖယ်ရှားမှုများပြုလုပ်လျက်ရှိသည်။\n”ကျူးကြောင့် စိတ်ညစ်နေရသူတွေနဲ့ အခုမှလာရောက်ကျူးတာတွေရှိရင် တိုင်ကြားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီမံချက်ကတစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံမှာမို့ ဖြစ်နိုင်ရင် အလှည့်ကျသည်အထိစောင့်ပေးပါ။ ကိုယ်ပိုင်ဝင်းခြံထဲကျူးသူတွေအတွက် မကြာခင်စီမံချက်အသစ်နဲ့လာပါမယ်”ဟု ၎င်းကဆက်လက်ပြောကြားသည်။ လမ်းပေါ်သို့ကျူးကာ ဆိုင်ဖွင့်ကြသူများတွင် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လိုင်စင်များဖြင့် ဖွင့်လှစ်ရောင်း ချနေကြသူများပါဝင်မည်မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အအုံအတည်တကျ ဖြင့် ရောင်းချနေပြီး လမ်းပေါ်အထိ ဆိုင်ကိုတိုးချဲ့သူများသာ ပါဝင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nမန္တလေး တိုင်းဒေသကြီးတွင် ယခုဘဏ္ဍာနှစ် အတွင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ငန်းငါးခု အတည်ပြု ချထာ??\n''ကျွန်တော့်အတွက် အိမ်ထောင်ရေး ဆိုတာကတော့ မရိုက်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား တစ်ခုလိုပါပဲ'' ဘုဏ်း?\nဧရာဝတီ မြစ်ကြောင်းအတွင်း တရားမဝင် ရွှေရှာသော ရွှေဖောင် ၁၅ စင်း ဖမ်းဆီးရမိ\nဆလုံကျေးရွာများကို ရပ်ရွာလူထု အခြေပြု ခရီးသွားဒေသအသစ်အဖြစ် လာမည့်နှစ်တွင် ဖော်ဆောင်မည်


တွေးမိတွေးရာ...ရေးမိရေးရာ: January 2007\n“ဒီလိုရာသီ ကောက်ဦးနှမ်းဦး ပေါ်ပြီဆိုရင် အမေတို့ ဘိုးဘွားတွေဟာ ကိုယ့်လယ် ကိုယ်ယာထဲက ထွက်တဲ့ ကောက်ဦးနှမ်းဦးနဲ့ ထမနဲထိုးပြီး ဘုရားကို ကပ်တယ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေသွားပြီး သံဃာတော်တွေကို လှူဒါန်းတယ်၊ အိမ်နီးပါးချင်း ရပ်ထဲရွာထဲ ဝေငှကြတယ်၊ သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အလေ့အထပဲ … ဒါကြောင့် အမေက ကိုယ့် အဘိုးအဘွားတွေလုပ်ခဲ့တဲ့ အလေ့အထကို မပျက်အောင် ဆက်လုပ်နေတာ”\nမနက်ဖြန်ဆို တပို့တွဲလပြည့်နေ့ရောက်ပြီမို့ အိမ်မှာ ကောက်ညှင်းဆန်တွေပြာတီး၊ မြေပဲလှော်တွေ အခွံချွတ်၊ ချင်း(ဂျင်း)တွေနေလှမ်း စသဖြင့် စီစဉ်ညွှန်ကြားရင်း အမေကပြောတယ်။ ထမနဲထိုးခြင်းဟာ အပျော်သက်သက် တခုတည်း မဟုတ်၊ ရိုးရာအစဉ်အလာမပျက် ကောက်သစ်ပေါ်ချိန်မှာ ကောက်ဦးနှမ်းဦးကို ဘုရားအမှူးပြုတဲ့ သံဃာတော်တွေ လှူဖို့၊ အရပ်ထဲ ဒါနပြုဖို့ ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ထမနဲ ထိုးကြတာလို့ အမေက ဆိုပါတယ်။\nကောက်ညှင်းတမျိုးထဲ ကောင်းလို့လည်း ထမနဲမကောင်းဘူး၊ သူ့မှာပါတဲ့ အမယ်စုံက အချိုးညီညီ ပေါင်းစပ်ပြီး ကောင်းမွန်ရမယ့်အပြင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်သူအားလုံးက တက်ညီလက်ညီ ၀ိုင်းဝန်းလုပ်ကိုင်ကြပါမှ ထမနဲကောင်း တဒယ် ဖြစ်မယ်လို့လည်း အမေက ဆက်ပြောတယ်။ အမေ့စကားကို နားထောင်ရင်း … ထမနဲပွဲဆိုတာ ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ညီညွတ်ခြင်းရဲ့ ရသပါလားလို့ တွေးမိတယ်။\nအမေခရီးထွက်နေတုန်းက တပို့တွဲလပြည့်အမီမှ အမေပြန်လာပါ့မလား တွေးပူခဲ့ရသေးတယ်၊ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ အမေ့ထမနဲကို လွမ်းလို့ပါ၊ အမေ့ထမနဲကို စားဖူးသူတိုင်း ကြိုက်ကြတယ်၊ အမေကိုယ်တိုင် မထိုးနိုင်ပေမဲ့ အမေ့အညွှန်းအတိုင်း အားလုံးက ၀ိုင်းဝန်းလုပ်ကြရတာပါ။ နှစ်တိုင်း မပျက်မကွက် အမေ့ထမနဲကို ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေပို့ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေ ကျွေးပါတယ်။\nထမနဲက နှမ်းများများထည့်ပြီး ထိုးရတာမို့ တချို့က နှမ်းမနဲလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ ထမနဲထိုးနည်းကတော့ တကျောင်း တဂါထာ တရွာတပုဒ်ဆန်း ဆိုသလို ကိုယ့်နည်းနဲ့ ကိုယ်အသီးသီး ရှိကြပါရဲ့။ အမေကတော့ လူအင်အား သိပ်မကုန်စေဘဲ ထိုးလို့ရတဲ့ အလွယ်နည်းကို ကျမတို့ကိုပြောပြတယ်။\nထမနဲ မထိုးခင် တရက်လောက်ကြိုပြီး ချင်း (ဂျင်း)တွေကို သေးသေးလေးတွေလှီးကာ နေလှန်းထားရတယ်။\nထမနဲထိုးမယ့်နေ့မှာ ကောက်ညှင်းကို ထမင်းပေါင်းအိုးနဲ့ အရင်ချက်၊ ကောက်ညှင်းချက်တဲ့အထဲ အမေကတော့ အုန်းနို့ညှစ်ထားတာလေး နည်းနည်းထည့်ချက်တယ်၊ သကြားလေး ဆားလေး လိုသလောက် စွက်လို့ပေါ့။ ကောက်ညှင်းချက်နေတုန်း မြေပဲတွေအခွံခွာ လုံးကွဲမျက်ပြဲ ကြိတ်ထားပြီး နှမ်းကိုတော့ ခဲသလဲမပါအောင် သန့်စင်ထားရတယ်၊ ခြစ်ထားပြီးသား အုန်းသီးဆံလေးတွေကိုလည်း အဆင်သင့်လုပ်ထားရတယ်။ အမေက အုန်းသီးကို မလှီးဘူး၊ ခြစ်ပါတယ်။ အုန်းသီးဖတ်ကြီးတွေ ကြီးနေရင် လူကြီးတွေ ၀ါးမရမှာစိုးလို့တဲ့။\nအဲဒါတွေအကုန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့မှ အခြောက်လှမ်းထားတဲ့ ချင်းတွေကို ဆီသတ်၊ ချင်းကျက်ရင် မြေပဲ၊ နှမ်း၊ အုန်းသီး အစဉ်လိုက်ထည့်၊ ကျက်ပြီဆိုတော့ တ၀က်ကို ဆယ်ပြီး ဆီစစ်ထားရတယ်။ တ၀က်ကိုတော့ ဒယ်အိုးထဲပဲထားပြီး အဲဒီထဲကို ချက်ထားတဲ့ ကောက်ညှင်းထည့်ပြီး ကျေနေအောင် နှဲရတော့တာပဲ။ အဲဒီထဲ ခြစ်ထားတဲ့ အုန်းသီး (မကြော်ဘဲ ဖယ်ထားတာ) ကိုလည်း ဒီတိုင်းထည့်သေးတယ်၊ ကောက်ညှင်းက ကျက်ပြီးသားဆိုတော့ သိပ်ထိုးစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ လူညီညီ မွှေရင်း နှဲရင်း ထိုးရင်း သိပ်မကြာခင်မှာ စားလို့ရတဲ့ ထမနဲ ဖြစ်ပြီပေါ့။ အဲဒီထမနဲကိုမှ စောစောက တ၀က်ဖယ်ထားတဲ့ အကြော်ဆံတွေ အပေါ်မှာဖြူးပြီး စား … ၊ ရေးရင်းနဲ့တောင် သွားရည်ကျလာပေါ့။ လူငယ်တွေက အကြော်ဆံများများကြိုက်တော့ အမေက အကြော်ဆံတွေ တပုံကြီး ကြော်ပါတယ်။ တခါတလေ ထမနဲကုန်တဲ့အထိ အကြော်ဆံတွေ ပုလင်းလိုက် ကျန်ကျန်နေ တတ်တယ်။\nအဲဒါကတော့ အမေ့နည်းပေါ့။ ဒယ်အိုးအကြီးကြီးနဲ့ အများကြီးထိုးကြတဲ့ ထမနဲထိုးပွဲတွေမှာတော့ ဒီနည်းက သိပ်အလုပ်မဖြစ်ဘူးထင်တာပဲ။ တနိုင်တပိုင်ထိုးမယ် ဆိုရင်တော့ အမေ့နည်းက မဆိုးဘူးလို့ ထင်သား။ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ အစအဆုံး မထိုးဖူးပေမဲ့ ဘေးနားကနေ ဟိုလုပ်ဒီလုပ် နှမ်းတော့ဖြူးပေးဖူးပါရဲ့။ “နှမ်းဖြူးတယ်” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရ စကားကလည်း ထမနဲပွဲကနေ ဖြစ်လားသလား တွေးမိတယ်။ အဲဒီလို နှမ်းဖြူးပေးရင်းနဲ့ပဲ အမေ့နည်းနာနိသျကို သိခဲ့ရတာပေါ့။\nငယ်ငယ်တုန်းက ဗိုလ်တထောင်ဘုရားက မေတ္တာဗြူဟာမှာ သင်တန်းတက်တော့ ဆရာကြီးဦးမြသောင်းက တပို့တွဲလပြည့်မတိုင်ခင်ဆို ထမနဲအကြောင်း အမြဲပြောပြပါတယ်။ ထမင်းနဲထိုးနည်း စာချိုးကလေးလည်း ပြောပြဖူးတယ်၊ စာအုပ်ထဲ ရေးမှတ်ထားပေမဲ့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဆရာကြီးကလည်း ထမနဲ သိပ်ကြိုက်သူပါ။ တပို့တွဲလပြည့်မတိုင်ခင် အလှူငွေတွေကောက်ခံပြီး ထမနဲပွဲ အမြဲကျင်းပကြတယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ထိုးနည်းကတော့ ၀ါးလုံးနဲ့ထိုးတာပါ။ နေ့ခင်းထဲက လုပ်ကြကိုင်ကြနဲ့ ညနေစောင်းကစပြီး ထိုးလိုက်တာ … မနက်အရုဏ်တက်ချိန်ကျတော့ ဦးဦးဖျားဖျား ဘုရားကိုကပ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေပို့၊ ဘုရားဖူးလာသူတွေကို အထုတ်ကလေးတွေနဲ့ ဝေ …ပျော်စရာ ကြည်နူးစရာ အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ၀ိုင်းဝန်းကူညီ လုပ်ကိုင်သူတွေလည်း ထမနဲ ထုတ်လေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ပေါ့။\nထမင်းနဲကို ဆရာကြီးဦးမြသောင်းက ရက်ရှည်ထားစားပါတယ်။ ခြောက်နေအောင် နွှေးထားရင် အကြာကြီး ခံတယ်၊ ကြာသွားလို့ ဒီတိုင်းမစားချင်တော့ရင်တောင် အပြားလေးတွေလုပ်ပြီး ဗယာကြော်ကြော်သလို ကြော်စား တအားစားလို့ကောင်းတယ် လို့ ဆရာကြီးပြောခဲ့ဖူးတာ အမှတ်ရမိသေးတယ်။ သူ့ရာသီမှာ ရာသီစာစားတာ ဘေးဥပဒ်မဖြစ်ဖူး .. စားသာစားလို့ ကောက်ညှင်းမစားရဲတဲ့ တချို့ သက်ကြီးသူတွေကိုလည်း ဆရာက အနည်း အကျဉ်းလောက်တော့ စားစေတယ်။ ဆရာ မရှိတော့တဲ့နောက် မေတ္တာဗြူဟာမှာပြုလုပ်တဲ့ ထမနဲပွဲတွေမှာ အလှူငွေသာ လှူဒါန်းနိုင်တော့တယ်၊ အရင်လို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်အားဒါန မပေးနိုင်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ ခုလို အချိန်ဆို မေတ္တာဗြူဟာ အသင်းသားတွေ အလုပ်များများ လှုပ်ရှားနေကြရော့မယ် … ။\nအိမ်မှာလည်း ညနေဆို ထမနဲ ထိုးကြတော့မယ်၊ နက်ဖန် ဘုရားကပ်ပြီးရင် စားရတော့မယ်။\nအင်း .. ညီညွတ်ပေါင်းစည်းခြင်းရဲ့ အရသာကို ပြည့်ပြည့်၀၀ ခံစားရချည်သေးရဲ့။\n(တကယ်တမ်းထိုးတော့ ရေးထားတာနဲ့ နည်းနည်းလွဲနေလို့ ပြန်ပြင်လိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုပါ ..စောစောက အကြော်ဆံတွေကြော်တာက တ၀က်ပဲကြော်ရတာပါ။ ချင်းထည့်ပြီးတော့လည်း မကြော်ဘူး။ မြေပဲ၊ နှမ်းနဲ့ အုန်းသီးကိုပဲ တ၀က်ကြော်ပြီး ဆယ်ထားရတယ်။ ကျန်တဲ့ ဆီထဲမှာ ချင်းကိုအရင် ဆီသတ်ပြီးတော့မှ ကောက်ညှင်းချက်ထားတာ ထည့်မွှေ၊ ကောက်ညှင်းအစေ့လေးတွေ ကျေသွားတော့မှ မကြော်ဘဲ ဖယ်ထားတဲ့ မြေပဲ၊ နှမ်းနဲ့ အုန်းသီးတွေကိုထည့်ပီးမွှေပါတယ်။ အချိုအငံမြည်းပြီးရင် ချပြီးတော့ ကြော်ထားတဲ့ အကြော်ဆံလေးတွေဖြူးပြီး စားရတာပါ .. အိမ်မှာတော့ ထိုးပြီးသွားပါပြီ၊ မနက်ကျမှ ဘုရားကပ်မယ်တဲ့၊ မြည်းတောင်မမြည်းလိုက်ရဘူး။ :P )\nPosted by မေဓာဝီ at 7:11 AM7comments\nLabels: စားသောက်ဖွယ်ရာ, အခါကြီးရက်ကြီး\nစိတ်လက်ကြည်သာ ရွှင်လန်းပါစရှင် … ။ အပိုင်း(၂) ရေးပြီးတဲ့နောက် ဒီကြားထဲ တခြားကိစ္စ၀ိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေလို့ ပေးစာကို ဆက်မရေးဖြစ်သေးတာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။ နောက်တခုက ကျမစိတ်ထဲ ပေးစာကို တပတ်တစောင်သာ ပို့မယ်လို့လည်း စိတ်ကူးထားလို့ပါ ကိုပြူးကျယ်…။ ကြိုကြား ကြိုကြား တခြားစာလေးတွေလည်း ရေးချင်သေးလို့ပါ။\nသံပေါက်အကြောင်းအပြီးမှာ ထပ်ဖတ်ရှုရတာကတော့ အချိုးကဗျာလေးတွေအကြောင်းပါ။ အချိုးကဗျာလေးတွေထဲမှာမှ ကနဦး ဒွေးချိုးကဗျာအကြောင်းက စပြီးရေးထားတာကိုတွေ့ရတယ်။\nဒွေးချိုးဆိုတာကို ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ခုလိုရှင်းပြထားပါတယ်။\nဒွေး ဆိုတာ နှစ်ခု၊ ချိုးဆိုတာ အဆစ်အပိုင်း … ဆိုတော့ အချိုးအပိုင်းနှစ်ခုနဲ့ စီကုံး ဖွဲ့ဆိုထားတဲ့ကဗျာမို့ ဒွေးချိုးလို့ ခေါ်ပါသတဲ့။ ဒွေးချိုးကို နှစ်ဆစ်ချိုးလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါကို နောက်ထပ် ဒွေးချိုးသဖြန်၊ နှစ်ဆစ်ချိုးသဖြန်၊ ကွန်းထောက်သဖြန် လို့လည်း အသီးသီး ခေါ်ဆိုကြပါသေးတယ်။\nဒီနေရာမှာ ကွန်းထောက်ကို ခုလိုရှင်းပြထားတယ်။ ဘုရင်တွေရဲ့ နန်းတော်ကို “ကွန်း” လို့ ရှေးက ခေါ်ခဲ့ကြတယ်။ (နတ်တွေနေတဲ့ နေရာ နတ်နန်းကို နတ်ကွန်း ခေါ်သလိုပေါ့) ဘုရင်တွေတိုင်းခန်းလှည့်လည်ပြီး ခဏစခန်းချ နားခိုတာကို “ထောက်” တယ်လို ခေါ်ပါသတဲ့။ (တထောက်နားတယ် ဆိုတဲ့သဘောပေါ့) အဲဒီလို ဘုရင်တွေ ယာယီတဲနန်းမှာ ခေတ္တတထောက်နားခိုက် သီဆိုတဲ့ ဒွေးချိုးသီချင်းကို “ကွန်းထောက်သဖြန်”လို့ ခေါ်ဆိုကြတယ် … လို့ ရေးသားဖော်ပြထားပါတယ်။ အခုခေတ်တော့ ခွန်းထောက် လို့ ခေါ်နေ ရေးနေ သုံးစွဲနေကြတာကို တွေ့ရတာပဲ။ အမှန်က ကွန်းထောက်ပါ။\nဒွေးချိုးစပ်နည်း နိသျည်းကိုတော့ ကျမ မဖော်ပြတော့ပါဘူး ကိုပြူးကျယ်။ နမူနာဒွေးချိုးလေးတွေသာ ကောက်နုတ်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ် … ဖတ်ရှုခံစားကြည့်ပါတော့ နော်။\n(၁) ဦးပုညရေး - သစ္စာတိုင် ဒွေးချိုး\nငါးဆင့် သမိုင်း။ ။\n(၂) ဦးစံသူရေး - မယ်ဘွဲ့ နှစ်ဆစ်သဖြန်\nအလိုက်တော် တန်သင့်ရုံပ၊ ခံပွင့်ကိုကုံး။\n(၃) နန်းမတော်မမြကလေးရေး-အမျှော်စိုက် နှစ်ဆစ်သဖြန်\n(ကိုယ်တော်ရေ) ကိုးခေါက်ပြန်ပေါ့။ ။\n(၄) သံတော်ဆင့်ဦးအိုရေး-စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး ရဟန္တာဂူဘွဲ့ ဒွေးချိုး\nရူးလောက် ခမန်း … ။ ။\nကိုပြူးကျယ်နှင့်တကွ ကျမဘလော့ကို လာရောက်လည်ပတ်ဖတ်ရှုသူများ စာရေးသူ ငါးဦးရဲ့ မတူညီသော ဒွေးချိုး ငါးပုဒ်ကို နှစ်သက်စွာ ခံစားဖတ်ရှုနိုင်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်ရှင် …။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:40 AM7comments\nမနေ့ညက ကျမဆီ ဖုန်းလာပါတယ်။ အင်္ဂလန်ကတဲ့ … ။ ကျမက တခြားဖုန်းတခု ပြောနေလို့ နည်းနည်းကြာမှ သွားကိုင်လိုက်တော့ ဖုန်းက ကျသွားပါပြီ။ ခနနေတော့ ထပ်ခေါ်ပါတယ်၊ ဖုန်းဆက်သူကတော့ တခြားမဟုတ် ပါဘူး။ စနေပါ။\n“မမေ စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့ နော်၊ စနေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး” လို့ စနေက တွေ့တွေ့ချင်း ကျမကိုပြောပါတယ်။ ကျမ ပို့စ်မှာ ကွန်မန့် ရေးထားကြောင်းလည်း ပြောပါတယ်။\nစနေ ဘာမှမဖြစ်တဲ့အတွက် ကျမ၀မ်းသာပါတယ်။ ကျမ စိတ်မကောင်းတာက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတွေ ပါလာတာကိုပါ။ ဘေးတီးသူတွေ အစထောင်သူတွေ ရိုက်ချသူတွေနဲ့ ကျမ မလိုလားတဲ့ ပြဿနာတွေဖြစ်လာတော့ စနေက စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့ ပြောပေမဲ့ စိတ်ထဲ နည်းနည်းမှ မကောင်းဘူး။ ကျမ ရည်ရွယ်ချက်တွေလည်း ပျောက်ကုန်သလိုပဲ ခံစားရတယ်။\nဒါနဲ့ပဲ စနေနဲ့ ဖုန်းပြောအပြီး အင်တာနက်ဖွင့်ကာ ကျမကိုရေးတဲ့ ကွန်မန့်ဖတ်ပါတယ်။ စနေ သင်ခန်းစာရသလို ကျမလည်းပဲ သင်ခန်းစာရမိပါတယ်။ ကိုယ့်အမြင်ကို နောက်ဆို ဖွင့်ဟ မရေးရဲအောင် လက်တွန့်နေမိပြီ။ တခုခုဆို ဝေဖန် အကြံပေး ထောက်ပြဆွေးနွေးဖို့ မ၀ံ့ရဲအောင် ဖြစ်နေမိပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြင်ရမယ်လို့လည်း စိတ်ထဲ တွေးနေမိပါတယ်။\nပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း စနေ့ဘလော့လေး ၀င်ဖတ်မိတယ်၊ စနေဟာ အရေးအသားကောင်းသူတယောက်ပါ။ အတွေးနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ ဘာသာပြန်တာကများတာမို့ တခါတရံ ကွန်မန့်ပေးချင်ပေမဲ့ မပေးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီ အလိုအပ်ဆုံး ကျမှ ရေးလိုက်မိတာပါ။ စနေ့ဘလော့ဝင်ဖတ်တော့ စနေရေးထားတဲ့ “ကျမဟာ” ဆိုတဲ့ စာကို ဖတ်မိတယ်၊ ဖတ်ပြီး ပိုလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစာကိုရေးမိတာပါပဲ။\nစနေ့အတွက် စကားလက်ဆောင် ဆိုပါတော့ … ။\nစနေအတွက် စကားလက်ဆောင် …\nစနေဟာ ဗုံးတလုံးမဟုတ်သလို …\nဗုံးတလုံးလည်း မဖြစ်ချင်ပါနဲ့ စနေ …\nအကြင်နာ မေတ္တာတွေ ရှိပါလျက် …\nဘယ်သူများ ရှိနိုင်မှာလဲ စနေ ..။\nမီးခြစ်ဆံကလေးဘ၀က ပိုလှပါတယ် စနေ … ။\nဥပေက္ခာပြုနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါစနေ … ။\nတရားခံဟာ ဘာကြောင့်လဲ စဉ်းစားပါစနေ …\nရေခံ မြေခံကြောင့်လေလား …\nပက်ကျွေးတဲ့မြေသြဇာရဲ့ အဆိပ်သင့်မှုကြောင့်လေလား …\nအဓိက တရားခံကို သိရင်\nဒီအပင် ရှင်သန်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြပါစို့လား စနေ … ။\nအကျိုးမဲ့သူတယောက် မဖြစ်ချင်ပါနဲ့စနေ …\nပိုးဆိုတာမျိုးဟာ လောကကို အကျိုးမပြုတာမို့\nပိုးကောင်ကလေးအဖြစ်သာ ရှင်သန်နေပါ စနေ … ။\nအသီးတွေကို ဝေငှတဲ့ စနေအတွက်\nသို့ပေမဲ့ ဒီအသီးတလုံးတလေထဲ …\nအထူးသတိပြုပေးပါ စနေ … ။\nနွားစားကျက်က မြက်တခင်းလို ..\nကိုယ့်ကိုယ်ကို မသတ်မှတ်ပါနဲ့ စနေ …\nခိုနားသူကို အရိပ်ပေး ..\nအများကို ပိုမို အကျိုးပြုစေဖို့\nရည်မှန်းချက် ကြီးကြီးထားပေးပါ စနေ … ။\nထက်မြက်အောင် အမြဲသွေးနေပါ …\nအားပေးနေမှာပါ စနေ … ။\nဘ၀ဆိုတာ တိုတိုလေး …\nကိုယ့်သမိုင်းကိုယ် လှအောင်ရေးကြရမယ် စနေ … ။\nလူမသေခင် နာမည်အရင် မသေစေဖို့\nတို့တတွေ ကြိုးစားကြရအောင်လား စနေ…။\n(ဖုန်းဆက်တာကို ကျေးဇူးတင်တယ်စနေ … နားလည်ပေးတာလဲ ကျေးဇူးအထူးပါ … )\nPosted by မေဓာဝီ at 6:36 AM 11 comments\nLabels: ကွန်မန့်များနှင့် ..., ကြုံသမျှ ဆုံသမျှ\nPosted by မေဓာဝီ at 7:14 AM 14 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 7:50 AM2comments\nPosted by မေဓာဝီ at 7:46 AM 12 comments\nငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘ၀ကတည်းက ကျမတို့ဟာ ၀လုံးက စလို့ စာတွေရေးလာခဲ့ကြတာ ခုချိန်ထိဆို စာလုံးပေါင်းများစွာ ရေးခဲ့ကြပြီး ..ရေးနေကြဆဲ .. ဆက်လက် ရေးကြဦးလတ္တံ့ပေါ့။\nထိုနည်းတူစွာပါပဲ … က၊ ကာ၊ ကိ၊ ကီ ကအစပြုလို့ စာတွေ ဖတ်ခဲ့ကြတယ်၊ ဖတ်နေကြတယ် .. ဆက်လက်ပြီး တော့လည်း ဖတ်နေဦးမှာပါပဲ ..။\nဒါပေမဲ့ စာရေးတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာတော့ အမျိုးမျိုးရှိပါတယ်၊\nကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ရေးခြင်း၊ တပါးသောသူတဦးတယောက်အတွက်ရေးခြင်းနဲ့ လူအများအတွက်ရေးခြင်း တို့ပါပဲ။\nဒီနေရာမှာ အများအတွက်ရည်ရွယ်ပြီးရေးတဲ့ စာရေးသူတယောက်ဆိုပါတော့။ သူဟာ အကြောင်းရာတခုကို ရိုးရိုးသာမန် အမြင်တခုနဲ့ရေးလိုက်ပေမဲ့ စာဖတ်သူတွေထဲမှာ သူနဲ့ထပ်တူ မြင်တဲ့သူ၊ သူ့ဆိုလိုရင်းကို မစေ့ငုမိတဲ့သူ၊ သူ့ထက်ပိုပြီး ကျော်လွန်အောင် တွေးတောနိုင်တဲ့သူ စသဖြင့် အမျိုးမျိုးကွဲပြားနိုင်ပါတယ်။\nဥပမာ … ကျမတို့ ငယ်ငယ်က ဖတ်ခဲ့ ရေးခဲ့ အော်ဆိုခဲ့ကြတဲ့\nနားမလား … ဆိုတဲ့ စာကြောင်းလေး ၄ ကြောင်းကိုကြည့်ရအောင် ..။\nဒီစာကို ရေးတဲ့ မြန်မာစာပြဋ္ဌာန်းစာအုပ် ပြုစုတဲ့ ပညာရှင်တွေဟာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပါယ်နဲ့ ရေးခဲ့တာလဲ … ။\nက - ကာ - ကား သင်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဒီကာရန်တွေပါတဲ့ စာကြောင်းလေးတွေဖြစ်အောင်က တချက်၊ ကလေးတွေနဲ့လည်း စိမ်းမနေတဲ့ စကားလုံးတွေ ဖြစ်အောင်ကတချက် .. ဒီလိုတွေးတောစီစဉ်ပြီး ရေးခဲ့တယ်လို့ ယူဆပါတယ်။\nစာသင်ခါစ သူငယ်တန်းအရွယ် ကလေးတယောက်အနေနဲ့ ညအခါ .. ဆိုရင် ည ကိုမြင်မယ်၊ လသာသာ ဆိုရင် လ ကိုမြင်မယ်၊ ကစား တာရယ်၊ နားတာရယ် ဘာလုပ်မလဲ မေးထားတယ်.. ဒီလောက်ပဲ .. ဒီ့ထက်ပိုလည်း မတွေးမိပါဘူး။\nနည်းနည်းလေးပိုတွေးတတ်တော့ …သြော် … အချိန်အခါသည်ကား ည၊ ဘယ်လိုညလဲ .. လသာတဲ့ည၊ လသာသာ ညလေးတွေမှာ ကစားမှာလား .. နားမှာလား လို့ ရွေးချယ်ခိုင်းထားတဲ့ စာတပုဒ်ပဲ။\nအရင်ခေတ်က ကလေးတွေဟာ လသာသာ ညဘက်တွေဆိုရင် အိမ်ရှေ့မြေတလင်းပြင်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆော့ကစားလေ့ရှိကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း အပူအပင်ကင်းစွာ အိပ်စက်အနားယူနိုင်ကြတယ်။\nအခုခေတ်မှာတော့ ကလေးတွေဟာ လသာတဲ့ည ဆိုတာရော သိကြပါရဲ့လား။ အိမ်ရှေ့မြေတလင်းပြင်မှာရော ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆော့ကစားနိုင်ကြရဲ့လား။ အပူအပင်ကင်းစွာ အိပ်စက်အနားယူနိုင်ကြရဲ့လား။\nတိုးတက်နေတဲ့ ရုပ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းတွေကြားမှာ ပျော်မွေ့နေကြတဲ့ ကလေးတွေ … ။\nများပြားလှတဲ့ ကျောင်းစာ ကျူရှင်စာတွေ အောက်မှာ နစ်မြုပ်နေကြတဲ့ ကလေးတွေ … ။\nဒါမှမဟုတ်လည်း နေထိုင်စားသောက်ရေးအတွက် ရုန်းကန်ရင်း နောက်တနေ့မိုးအလင်းအတွက် စိတ်ပူပန်မှုများစွာနဲ့ ကစားဖို့ဝေးစွ အအိပ်ခက်နေကြရှာတဲ့ ကလေးတွေ …. ။\nခေတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲ သွားတာနဲ့အမျှ ညအခါလေးတွေမှာ လသာသာရှိပေမဲ့ ကလေးတွေဟာ ကစားလည်း မကစားနိုင် နားလည်း မနားနိုင် ရှာကြတော့ပါလား … ။\nဒါဟာ ဥပမာ တခုပေးကြည့်တာပါ။\nနောက်တခုဥပမာပေးရရင် မကြာခင်ရက်ပိုင်းကမှ ကွယ်လွန်သွားရှာတဲ့ ဆရာကြီးဦးတင်မိုးရဲ့ ဧည့်သည်ကြီးကဗျာ ကိုပဲ ဥပမာ ပေးရဦးမှာပါပဲ။ ဒီအကြောင်းက ရေးပါများ ပြောပါများလို့ အပ်ကြောင်းတော့ထပ်နေပါပြီ။ ပြောချင်တာကတော့ စာရေးသူတယောက်ဟာ ဘာရယ်မဟုတ် ရေးလိုက်တဲ့ စာတပုဒ်ဟာ ဖတ်သူအမျိုးမျိုးက ရှုဒေါင့်အသီးသီးကနေ ခံစားခွင့်ရှိတယ်။ ခံစားနေကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။\nစာရေးသူတွေ သတိထားဖို့က စာပေရဲ့ အရှိန်အ၀ါဟာ အင်မတန်ကြီးပါတယ်၊ ရိုမီယိုနဲ့ ဂျူးလိယက် ၀တ္ထုကြောင့် အသက်ဆုံးပါးသွားကြတဲ့ ချစ်သူစုံတွဲတွေလည်း မနည်းပါဘူး။ ထိုနည်းတူစွာ မြန်မာစာပေလောကမှာလည်း လက်မထပ်ဘဲ အတူနေခြင်းကိစ္စကြောင့် အငြင်းပွားမှုလေးတွေ တချိန်က ရှိခဲ့ဖူးတယ်။\nအခုလည်း အမျိုးသမီးငယ်လေးတွေ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာဆူဒိုနင်နဲ့ ဆရာဝန်တွေ စာမျက်နှာပေါ်မှာ အငြင်းပွားမှုတွေဖြစ်နေကြပြန်ပါပြီ။\nတချို့သော စာဖတ်သူတွေဟာ စာလုံးတွေမှာတင် ရပ်မနေကြပါဘူး။ စာလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကိုပါ ဖြန့်ထွက်တွေးတတ်ကြပါတယ်၊ ဖြန့်ကျက်တွေးတတ် ကြပါတယ်။ ဒီလိုတွေးမှလည်း စာတပုဒ်ရဲ့ အနှစ်သာရ ဆိုတာ ခံစားတတ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုတွေးရင်းနဲ့ အတွေးချော်သွားတတ်တာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တာမို့ စာရေးသူက အလွန်သတိထားရပါမယ်။\nမရှုံးစေသား … လို့ ရေးသားလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ဆရာကြီးရဲ့ စေတနာကို ဖော်ပြနေတာပါပဲ။ ကိုယ့်စာဖတ်လို့ တစုံတရာရသွားစေတယ်ဆိုရင် အမြတ်ပေါ့၊ မှားယွင်းတဲ့ အတွေးအခေါ် ၀င်သွားစေတယ်ဆိုရင် စာဖတ်သူမှာ အရှုံးပေါ့၊ သာမန်ကာလျှံကာဖတ်လို့ ဘာမှမရလိုက်လည်း အရင်းပဲပေါ့။ ဆရာကြီးဟာ သူ့စာဖတ်ပရိသတ်ကို သူ့ကြောင့် မရှုံးစေရပါဘူး။ အရင်းလောက်တော့ ကျန်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။\nဆရာဦးသုမောင်ကလည်း သူ့ကွမ်းစကား စာအုပ်မှာ ပြောထားပါသေးတယ်၊ ကွမ်းစားတာက အရည်လည်း ထွေးပစ်ရသလို အဖတ်လည်း မြိုချလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေဟာ အရသာတခုအတွက် ကွမ်းစားနေကြတယ်၊ ဒီလိုပါပဲ .. သူ့စာကိုဖတ်တဲ့သူတွေဟာ အရည်မရ အဖတ်မရသည့်တိုင်အောင် ရသ တခုခု ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်ဖြင့် သူကျေနပ်ပါတယ် … တဲ့။ ဒီမှာလည်း ဦးသုမောင်ရဲ့ စေတနာကိုမြင်ရပါတယ်။\nဒီနေရာမှာ ဦးရွှေအောင်ရဲ့ စာဖတ်နည်း ဆိုတာလေးကို မျှဝေပေးပါရစေအုံး။\n“စာဖတ်နည်းကို SIMAC လို့ အတိုကောက် ဆိုကြတယ်။ အဲဒီထဲက S ဆိုတာကတော့ Situationခေတ်၏အခြေအနေလို့ အကြမ်းဖျင်းအနက်ရတယ်။ I ဆိုတာကတော့ Intention စာရေးသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ စာရေးသူ၏ စေတနာဖြစ်တယ်၊ M ဆိုတာကတော့ Matter အကြောင်းအရာဖြစ်တယ်၊ A ဆိုတာကတော့ Approach ချဉ်းကပ်နည်း ဖြစ်တယ်။ ယခုခေတ်ကတော့ ဇောင်းပေးခြင်းလို့ဆိုတယ်။ C ကတော့ Consistency အကြောင်း အကျိုး သို့မဟုတ် ရှေ့နှင့်နောက် ဆီလျော်ခြင်း သို့မဟုတ် ညီညွတ်ခြင်း ဖြစ်တယ်။\nအဲဒီတော့ စာတပုဒ်ကို ဖတ်ရင်ဖြစ်စေ ရေးရင်ဖြစ်စေ ဒီအင်္ဂါ (၅) ချက်ကို တွေ့အောင် ရှာရတယ်။ ဒီအင်္ဂါ (၅) ချက်ကလဲ ပေါ်ထင်ကြီးတော့ ရှိမနေရဘူး။ ပေါ်ထင်ကြီးရှိနေပြန်ရင်လဲ ဒေါသ သင့်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ရှိတော့ ရှိရမယ်၊ သွယ်သွယ်ဝိုက်ဝိုင် ရှိရမယ်၊ ဒါမှ ဂုဏ်ရောက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီ (၅) ချက်ထဲကမှ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ချဉ်းကပ်နည်းပဲဖြစ်တယ်။”\nကျမတို့ဟာ စာတွေ ဖတ်နေကြပါတယ်၊ စာတွေလည်း ရေးနေကြပါတယ်။\nနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါပကော … ။\nတကယ်ရော စာဖတ်တတ်ပြီလား … တကယ်ရော စာရေးတတ်ပြီလား …\nကျမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ရင်းသာ တွေးနေမိပါတော့တယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:47 AM 1 comments\nငါ့ကို ပြန်ပို့ကြပါလေ … ။ ။\nစာသားလေး သုံးကြောင်းသာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရှိလှတယ်။ လောကရဲ့ မတည်မြဲခြင်း အနိစ္စ တရား နဲ့ သင်္ခါရတရား ကို ဖော်ညွှန်းပြထားတဲ့ ဒီ “ဧည့်သည်ကြီး” ကဗျာဖန်တီးရှင်ဟာ ဒီကနေ့မှာပဲ … အားလုံးကိုခွဲခွါလို့ ဘ၀တပါး ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ပါပြီ။ သူ့ဘ၀ရဲ့ နေ၀င်ချိန်တောင် ရောက်ခဲ့ပါပေါ့လား။\nငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘ၀တတည်းက သူ့ကဗျာတွေနဲ့ ရင်းနှီးခဲ့ရတယ်၊\nသူဟာ ကလေးတွေကို အရေးတယူပြုပြီး ကလေးများအတွက် ဆိုလွယ် ဖတ်လွယ် နားလည်လွယ်တဲ့ ချစ်စရာ ကဗျာလေးတွေ ဖန်တီးပေးခဲ့သူ တဦးပါ။\nအမေ့ကျောင်းကိုသွားကြမယ် … ဆိုတဲ့ “အမေ့ကျောင်း” ကဗျာလေး …\nစာသင်ကျောင်းကိုသွား … ဆိုတဲ့ “ထီးကလေးနဲ့ မနီ” ကဗျာတွေ …\nနွားနို့သယ် .. နွားနို့သယ် ..\nပေးပါအုံးကွယ် နို့တခွက် .. ပူစီလျှာနဲ့လျက် … ဆိုတဲ့ “ပူစီ” ကဗျာလေးတွေ …\nကလေးအရွယ် ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းချစ် အရမ်းမြတ်နိုးစွာ စွဲစွဲလန်းလန်း ရွတ်ဆိုခဲ့ဖူးပါတယ်။\nအသက်တွေကြီးလာတော့ သူ့ရဲ့ ကလေးကဗျာလေးတွေနဲ့ ဝေးခဲ့ရပေမဲ့ … လေလှိုင်းထဲကတဆင့် သူ့ရဲ့အသံကို နားထောင်ခဲ့ရပြန်တယ်။ သူ့ကဗျာတွေ စာတွေကိုလည်း အင်တာနက် စာမျက်နှာတွေပေါ်မှာ ဖတ်ရှုခဲ့ရတယ်။\nသူဟာ မြန်မာပြည်ရဲ့ အဝေးမှာ ရောက်နေတာတောင် မြန်မာပြည်သူပြည်သားတွေအတွက် မြန်မာစာပေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတွေ ဝေငှပေးနေတုန်း … စာပေတာဝန်ကို ရောက်တဲ့အရပ်မှာ ထမ်းဆောင်နေတုန်း။ ကဗျာတွေ စာတွေ စဉ်ဆက်မပြတ် ရေးသားနေတုန်း … ။\nသစ်ရွက်ကြွေလေးပေါ်မှာရေးတဲ့မှတ်တမ်းများ … ဆိုပြီး စကားပြေနဲ့ ရေးတဲ့ ကဗျာ ၅၅ ပုဒ် ကိုလည်း ထူးထူးခြားခြား မှတ်သား ဖတ်ရှုခဲ့ရဖူးပါတယ်။\nအဲဒီ ထဲက တပုဒ်ကို ကောက်နုတ်ဖော်ပြလိုက်ပါရစေ … ။\nနုပျိုတက်ကြွ၍ ဘ၀ကို အားနှင့်မာန်နှင့် တည်ဆောက်နေသော လုလင်ငယ်ကလေး တဦး၏ အသုဘပွဲသို့ ရောက်ခဲ့၏။\nစကားမျှ မဆိုနိုင်ရှာသော ဖခင်အို၏ ၀ဲနေသော မျက်ရည်စသည် ဖခင်၏ဟဒယကို ဖွင့်လှစ်ပြနေသကဲ့သို့။\nနုပျိုသူသည် မရဏတံတားပေါ်သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် တက်ရောက်ကူးမြောက်သွားပြီးနောက် ပြန်မလာတော့ချေ။\nရပ်ကွက်ထဲတွင် အဖွားအိုတဦး၏ ဈာပန၊ မူးယစ်လူငယ်တဦး၏ အသုဘ စသည်ဖြင့် မကြာခဏ ကြုံရတတ်၏။ သူတို့၏ ယပ်တောင်ကလေးများသည် ကျန်ရစ်သူကို အေးစေ၍ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကမူ အပူကို ယူဆောင်သွားကြပုံ ရသည်။ သို့သော် …\nဤယပ်တောင်ကလေးများသည် ဘ၀သံဝေ၏ သင်္ကေတများသာဖြစ်ပေတော့သည်။\nနှမြောခြင်း၊ ယူကြုံးမရဖြစ်ခြင်း ကြေကွဲခြင်းတို့နှင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘ၀တွင် ယပ်တောင်ကလေးများ ဝေငှကြရဦးမည်သာ။\nယပ်တောင်နောက်ကွယ်တွင် ကြွယ်ဝသော အဓိပ္ပါယ် ထားရှိခဲ့ဖို့လိုသည်။ အသက်ရှင်စဉ် တန်ဖိုးရှိသော သမိုင်းတခုခု ရေးခဲ့ဖို့တော့လိုသည်။\n၂၁၊ ၇၊ ၉၈\nသူဟာ ကျမတို့ချစ်ခင်လေးစားသော ကဗျာဆရာကြီး ဦးတင်မိုး ပါပဲ။\nကွယ်လွန်သွားရှာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဆရာကြီးရေးသားခဲ့တဲ့ ကဗျာ စာပေတွေဟာ ရှင်သန်နေဆဲ … ။\nခေတ်အဆက်ဆက် ရှင်သန်နေအောင် လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်သွားရမယ့် တာဝန်ကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေရဲ့ အလုပ်ပဲပေါ့။\nယပ်တောင်ကလေး နောက်ကွယ်မှာ …\nတန်ဖိုးရှိတဲ့ စာပေ အနုပညာ တွေ …\nကျမတို့တွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တာပါလား … ။\nဆရာကြီးဦးတင်မိုး ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်ရှိပါစေကြောင်း ၀မ်းနည်းစွာ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ် … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:02 AM 8 comments\nနေကောင်းပါစရှင် … ။ ဒီစနေ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်မှာ တော်တော်လေးမှ အနားယူလိုက်ရရဲ့လား။\nဟိုနေ့က ရေးတဲ့ ပေးစာ အမှတ် (၁) ကို ဘလော့မှာတင်ပြီးတော့မှ … လိုချင်တာနဲ့ ပေးမိတာက တလွဲတွေဖြစ်နေမလား လို့ ကျမဖြင့် စိုးရိမ်မိသေးပါရဲ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ … ကိုပြူးကျယ်က ကဗျာတွေဖတ်ချင်တာကို ကျမက ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေ ရေးနေတော့ မိကျောင်းမင်း ရေကင်းပြတယ် ထင်မလား၊ ဘုန်းကြီးစာချတယ် ထင်မလားပဲရယ် ..။\nအခုလည်း ကျမ ၀သီအရ နည်းနည်းတော့ ကွန့်ပါရစေအုံးရှင် … ။ တကယ်တော့လည်း ဒီစာအုပ်က အဖိုးတန်လွန်းလို့ ကျမ ဝေငှချင်တဲ့ စေတနာ ဆန္ဒတွေကြောင့် ခုလို ကွန့်နေ ညွန့်နေရတာပါ။ ခေတ်နောက်ပြန်ဆွဲတယ်ပဲ ဆိုဆို ကျမကတော့ ရှေးစာပေတွေ လေ့လာရတာ အင်မတန်မှ သဘောကျပါတယ်။ ဒီစာအုပ်တအုပ်လုံးသာ ကျမရိုက်ပေးနိုင်တိုင်း ဘလော့မှာ တင်လိုက်ရင်တော့ ကိုပြူးကျယ်နဲ့တကွ ဘလော့ဖတ်သူတွေ ထွက်ပြေးကြမလားမသိဘူး။ တကယ်လည်း ဒီအကြောင်းတွေက စိတ်မ၀င်စားသူအတွက်တော့ ပျင်းစရာကြီးပေါ့ ကိုပြူးကျယ်…။\nကဗျာတွေအကြောင်း မပြောခင် အလွတ်သင်္ကေတ အက္ခရာ (၄) လုံး အကြောင်း နည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ ခုလို အင်ထရိုပျိုးနေရတာပါ။\nအလွတ်သင်္ကေတ အက္ခရာ (၄) လုံးကတော့ .. သှ်၊ ၍၊ ၌၊ ၏ တို့ကိုပြောတာပါ။ အဲဒီ (၄) လုံးဟာ တကယ်တော့ စာလုံးတိုတွေသာဖြစ်ပါသတဲ့။\nသည် ကို တခါတရံ သှ် လို့ ကျမတို့ အတိုကောက် ရေးဖူးကြတယ်မဟုတ်လား၊\nပြောင်းလဲ သွားပုံက ဒီလိုပါတဲ့။\n(သည်) ဆိုတဲ့ စာလုံးမှာ နောက်က (ည) ဗျည်းရဲ့ ခေါင်းကိုဖျက်၊ ခြေထောက်ကို ပြောင်းပြန်လှည့်၊ အဲဒီ ခြေထောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ အသတ် ကို (သ) မှာ ကပ်လိုက်တဲ့ သကာလ (သှ်)ဖြစ်သွားတာပါတဲ့။\n(၍ =ရွေ့ ) ကိုတော့ရှေးက (ရုယ့်) လို့ ရေးပါသတဲ့။ ခုနလိုပဲ နောက်က (ယ) ကိုဖျက်၊ အသတ်နဲ့ အောက်မြစ်ကို (ရ) ကို ကပ်၊ တချောင်းငင်ကို ရှေ့ကိုလှည့် (ရှ့် = ၍့  )ဖြစ်လာတော့တာပါပဲ။\n(၌ = နှိုက်) အက္ခရာ မှာတော့ လုံးကြီးတင် တချောင်းငင် နဲ့ (က) ကို ဖျက်၊ အသတ်ကို (နှ) ဆီကပ်တော့ (နှ် = ၌) လို့ ပြောင်းလဲသွားတာပါတဲ့။\n(၏ = ဧည့်) ညကိုဖျက်၊ အသတ်နဲ့ အောက်မြစ်ကို (ဧ) မှာကပ်၊ (ဧ့် = ၏့) ဖြစ်လာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။\nအရင်တုန်းက စာအုပ်တွေမှာ ၍ နဲ့ ၏ မှာ အောက်မြစ်တွေပါတာ ဖတ်ဖူးပါတယ်။\nဒီ အက္ခရာလေးတွေ ပြောင်းလဲပုံအဆင့်ဆင့်ကို ရှင်းပြထားတာဟာ ယုတ္တိလည်းရှိ ဖြစ်လည်းဖြစ်နိုင်တာမို့ ကျမ သဘောကျလို့ ခုလို ဖော်ပြလိုက်ရတာပါပဲ ကိုပြူးကျယ်ရေ … ။ ကဲ ကဗျာအကြောင်း ဆက်ပါဦးမယ်။\nကဗျာ အကြောင်းပြောရင် ကာရန် နဲ့ နဘေ အကြောင်း ချန်ထားလို့ မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကာရန် နဲ့ နဘေ ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်လေး တဆိတ် ပြောပြပါရစေနော်။\nကာရန် ဆိုတာ ကာရ န္တ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားက ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာတော့ ကိုပြူးကျယ်သိပြီးသားပါ။ အဓိပ္ပါယ်က အက္ခရာရဲ့ အဆုံး (သို့မဟုတ်) အဆုံးအက္ခရာ တဲ့။ ကဗျာမှာတော့ ကာရန်ဆိုတာဟာ အက္ခရာအချင်းချင်း အသတ်တူ (သို့) အသံတူ စပ်ထားတဲ့ လုံးထပ် အက္ခရာကို ကာရန်လို့ ခေါ်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။\n** ဒီနေရာမှာ အသံတွေ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ပြောရင် အတော်လေး ငြီးငွေ့စရာဖြစ်မှာစိုးလို့ ကျမ မပြောတော့ပါဘူး။ တကယ်တမ်း လေ့လာကြည့်ရင် အသံပြောင်းလဲပုံဟာ အင်မတန် စိတ်ဝင်စားဖို့ တော့ကောင်းပါတယ်၊ ကြုံမှ ရေးပါအုံးမယ်။**\nကဗျာတပုဒ်ဟာ ကာရန်ရဲ့ ကောင်းခြင်း နဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရဲ့ကောင်းခြင်း ဆိုတဲ့ ကောင်းခြင်းနှစ်ဖြာ ပြည့်စုံပါမှ ကဗျာကောင်းတပုဒ်လို့ ရှေးကတော့ ဆိုကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ကာရန်နောက်ကို အဓိပ္ပါယ် မလိုက်ရဘူး၊ အဓိပ္ပါယ်နောက်ကိုသာ ကာရန်က လိုက်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းလည်း ရှိနေပါတယ်။ ကာရန်ပဲ ကောင်းပြီး ဆိုလိုချင်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်မပေါ်လွင်တဲ့ခါ ဖတ်ရတာ ပေါ့ဟာဟာ ဖြစ်နိုင်လို့ပါပဲ .. တဲ့။\nနဘေ … ဆိုတာကတော့ နံဘေး ဆိုတဲ့ စကားက ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ပျဉ်ပြားတွေကို နံဘေး (အလျားလိုက်) ချင်း စပ်ဟပ်သလိုမျိုး အပိုဒ်နှစ်ခုကို နံဘေးချင်း စပ်ဟပ် ဖွဲ့နွဲ့ သီကုံးတာကို နံဘေးစပ် - နဘေစပ် လို့ ခေါ်ဝေါ်ကြတာလို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။\nနဘေစပ်နည်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ၀ိဘတ်၊ ကြိယာ၊ ကြိယာဝိသေသန အကြောင်းတွေကိုတော့ ချန်လှပ်လိုက်ပါတော့မယ် ကိုပြူးကျယ်။ အဆုံးမသတ်ခင်မှာ အချုပ်တန်းဆရာဖေ ရေးတဲ့ ဆောင်းဖွဲ့ လေးဆစ်ကလေး တပုဒ် ကောက်နုတ်ကာ လက်ဆောင်ပါး လိုက်ပါတယ်ရှင်။\nဖေယခု ပိုက်လှဲ့ ဆို။\nကြငှန်းပျံ ကတီမို့ မှာတော့၊\n(ကိုယ်တော်ရေ)မှေးစက်နိုင်ဘဲ ။ ။\nကိုပြူးကျယ်နှင့်တကွ ကျမဘလော့ကို လာရောက်လည်ပတ် ဖတ်ရှုသူအပေါင်း ချမ်းချမ်းအေးအေး နှင်းဖွေးဖွေးမှာ ဆောင်းဖွဲ့လေးဆစ်ကလေးဖတ်လို့ ကျေနပ်နိုင်ကြပါစေရှင် … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:14 AM 10 comments\nဒီစာကို ရေးဖြစ်တာကတော့ စနေရဲ့ ဘလော့က “အလိုအပ်ဆုံး” ဆိုတဲ့ ပို့စ်လေးကြောင့်ပါပဲ။ အဲဒီပို့စ်ကိုဖတ်ပြီး ကျမ တော်တော်လေး အတွေးနယ်ချဲ့မိလို့ပါ။\nတကယ်ပဲ ကိုယ့်လက်တွဲဖော် (အိမ်ထောင်ဖက်) ဟာ ကိုယ့်အတွက် အလိုအပ်ဆုံးလား။\nမိဘ နဲ့ သားသမီးဟာ ဖျက်ထုတ်ရလောက်အောင် ကိုယ့်ဘ၀အတွက် အရေးမပါဘူးလား။\nတကယ်တမ်း ကိုယ့်ဘ၀အတွက် အလိုအပ်ဆုံးဟာ ဘာလဲ … ဘယ်သူလဲ … စသဖြင့် ကျမ တွေးနေမိတယ်။\nမိဘနဲ့ သားသမီးကို ဖျက်ထုတ်ဝံ့တဲ့ ဒီကျောင်းသူရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ကျမ အံ့သြမိပါတယ်။\nဒါဟာ သူ့တိုင်းပြည်နိုင်ငံရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကြောင့်လေပဲလား … ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ အတွေးအခေါ် မနက်နဲမှု ကြောင့်လေပဲလား … ကျမကတော့ သူ့လုပ်ရပ်ကို သဘောမကျမိတာ အမှန်ပါပဲ။\nကျမရဲ့ ပုဂ္ဂလိက ခံစားချက် ကျမတဦးတည်းရဲ့ အမြင်အရပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ဘ၀အတွက် အလိုအပ်ဆုံးဟာ မိဘ ပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ … ဆိုတော့ …\nမိဘ ဆိုတာ မရှိခဲ့ရင် ကျမတို့ဟာ လူရယ်လို့ဖြစ်လာပြီး ခုလို ရပ်တည်နေထိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပါဘဲ။\nဒါဟာ အခြေခံအကျဆုံး အချက်ပါ။ ဒီထက်ပိုစဉ်းစားမယ်ဆိုရင်တော့ မြင့်မိုရ်တောင်ဦး မကကျူးတဲ့ မိဘကျေးဇူးဆိုတာ အလွန်ကြီးမား များပြား လွန်းပါတယ်၊ နှိုင်းဆလို့မရ အနှိုင်းမဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပါ။\nမိဘ မွေးထုတ်ခဲ့လို့ ကျမတို့ ဒီလောကထဲ ရောက်ရှိလာကြတယ်၊ မိဘ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့လို့ ကြီးပြင်းလာပြီး လူတလုံး သူတလုံးဖြစ်ကာ လောကအလယ်မှာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီလို ကျေးဇူးကြီးမားတဲ့ မိဘကို ဖျက်ထုတ်ဝံ့တဲ့ သတ္တိ (ဒီကျောင်းသူလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာခဲ့ရင်တောင်) ကျမ မှာ မရှိပါဘူး။\nလက်တွဲဖော် အိမ်ထောင်ဖက် ဆိုတာ အစားထိုးလို့ရပါတယ်။ ထိုနည်းတူ ကိုယ့်ရင်သွေးဆိုတာကလည်း နောက်တယောက်ထပ်မွေးနိုင်တဲ့ အခြေအနေရှိရင် အစားရနိုင်ပါသေးတယ်။ မိဘဆိုတာဟာ ဘယ်တော့မှ အစားထိုးလို့ မရပါဘူး။\nဒီကျောင်းသူပြောသလို မိဘဟာ တချိန်မှာ သူ့ထက်အရင် သေဆုံးသွားမယ်၊ အရင်ခွဲခွါသွားမယ်ပေါ့၊ သားသမီး ဆိုတာလည်း အရွယ်ရောက်ရင် စွန့်ခွါသွားမယ်၊ သူ့နဘေးမှာ ကျန်ခဲ့နိုင်တာ အိမ်ထောင်ဖက်သာလျှင်မို့ သူအတွက် အလိုအပ်ဆုံးဟာ အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်တယ်လို့ သူက ဆင်ခြေပေးခဲ့တယ်။\nတကယ်တမ်း သေခြင်းတရားဆိုတာ ကြီးတယ် ငယ်တယ် အရွယ်ရွေးနေတာလည်း မဟုတ်၊ အချိန်ရွေးနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မိဘက အရင်သေသေ၊ နောက်မှသေသေ တကယ်တမ်း ကိုယ့်အတွက် အလိုအပ်ဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးက မိဘ သာလျှင် မဖြစ်သင့်ဘူးလား။\nအိမ်ထောင်ဘက်ဆိုတာကရော … အရင်မသေဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သေကွဲမကွဲလည်း ရှင်ကွဲ ကွဲနိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား။\nအင်း … ဒီလို ဘ၀င်မကျမှုတွေကို ရောက်တတ်ရာရာ တွေးနေရင်းနဲ့ မေတ္တာရှင်တွေ ထားရမယ့် စိတ်ထား ဆိုတာကို မှတ်သားခဲ့ဖူးတာလေး သတိရမိပါတယ်။\nမေတ္တာပို့မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့မေတ္တာထိရောက်အောင် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုထားရမယ်ဆိုတာ ခုလို ဥပမာလေး နဲ့ ပြောထားပါတယ်။\nသင်နဲ့အတူ သင့်ချစ်သူ၊ သင်မုန်းသူ၊ သင့်ရန်သူ၊ အတူတကွ ခရီးထွက်လာစဉ်မှာ လူဆိုးတွေနဲ့တွေ့တယ်။ လူဆိုးတွေက လူတယောက်ရဲ့ လည်ချောင်းသွေးနဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှာမို့ သင့်ထံမှာ တယောက်ယောက်ကို ပေးဖို့ တောင်းတယ်။\nဒီအခါမှာ သင်က ဘယ်သူ့ကိုပေးမလဲ။ ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ … တဲ့။\nသာမန်အားဖြင့်ဆိုရင်တော့ ရန်သူ တို့ မုန်းသူတို့ကို ပေးမယ်လို့ ဖြေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင်ဟာ မေတ္တာရှင်တယောက်သာ ဆိုရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး လို့သာ ဖြေမှာပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ …\nမေတ္တာရှင်ရဲ့ စိတ်ထားဟာ သတ္တ၀ါအားလုံးအပေါ် တပြေးညီဖြစ်နေလို့ပါပဲ။\nချစ်သူဖြစ်စေ … မုန်းသူဖြစ်စေ … ရန်သူဖြစ်စေ … ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ … အားလုံး တပြေးညီစိတ်ထား မျိုး ထားရပါမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပိုရသလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မလျော့ရပါဘူး။\nဒီလိုထားနိုင်မှလည်း မေတ္တာရှင် လို့ ဆိုနိုင်ပါမယ်၊ သူ့ရဲ့ မေတ္တာဟာလည်း အစွမ်းထက်ပါမယ်။\nဒါကတော့ ကျမ မှတ်သားကြားနာ ခဲ့ဖူးတာပါ။\nကျမဟာ အဲဒီလောက်ထိတော့ ပါရမီ မရင့်သန်သေးတဲ့အတွက် မေတ္တာရှင်ရဲ့ စိတ်ထားမျိုး မထားနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း မိဘကို အလိုအပ်ဆုံး စာရင်းထဲက ဖျက်ထုတ်ရလောက်အောင်လည်း မမိုက်မဲပါဘူး။\nကျမ အတွက်တော့ မိဘဟာ အလိုအပ်ဆုံးပါ၊ အထူးသဖြင့် ကျမကို ဒီဘ၀ကောင်းစားရေးတွင်မက သံသရာမှာ ကျင်လည်နေသမျှလည်း အောက်တန်းနောက်တန်းမကျရလေအောင်၊ ကုသိုလ် အကုသိုလ် ခွဲခြား သိအောင်၊ အမှားအမှန် ဝေဖန် ပိုင်းခြားနိုင်အောင်၊ သွန်သင်ဆုံးမ နည်းနာတွေပြခဲ့တဲ့အပြင် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားကောင်း တရားမှန်တွေ လမ်းညွှန်ပေးနေတဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားလှတဲ့ ကျမရဲ့ မိဘ နှစ်ပါးဟာ ကျမအတွက်တော့ အလိုအပ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါပဲ။ ဘာနဲ့မှလည်း လဲလို့မရတဲ့အပြင် ဘယ်သူနဲ့မှလည်း အစားထိုးလို့မရပါ။\nတချိန်ချိန်မှာ ကျမကို ခွဲခွါသွားခဲ့ကြရင်တောင် မိဘနှစ်ပါး ဆိုဆုံးမခဲ့တဲ့ သြ၀ါဒတွေနဲ့ ကျမဘ၀ ဆက်လက် ရှင်သန်နေထိုင် နေရအုံးမှာမို့ ကျမအတွက်တော့ လိုအပ်နေအုံးမှာပါပဲ။ မိဘရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကို တမ်းတရင်း မှန်းဆရင်း ပူဇော် ကန်တော့ရင်း နောက်ဘ၀တွေမှာလည်း ဒီမိ ဒီဘနဲ့ ဆုံစည်းခွင့်ကို မျှော်လင့် နေအုံးမှာပါ … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:57 AM 16 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 7:45 AM4comments\nPosted by မေဓာဝီ at 6:14 AM6comments\nဟိုတနေ့ကရေးတဲ့ “ချိုတမြမြ …” ပို့စ်မှာ အေလာအကြောင်းရေးရာက ဟိုးတချိန်တုန်းက အေလာကို အလည်အပတ်ရောက်ခိုက် ကြုံခဲ့ရတာလေးတွေ ပြန်စဉ်းစားမိပြီး အမှတ်ရတာနဲ့ ဒီစာလေး ရေးဖြစ်သွားပါတယ်။\nအေလာဆိုတာ ပျဉ်းမနားမြို့နယ် လယ်ဝေးမြို့အနီးက တောမြို့ကလေးတမြို့ပါ။ ရန်ကုန်ကနေ ရထားနဲ့သွားရင် ဘူတာမှာ “ဧလာ” ဆိုပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကလေး ထောင်ထားတာကိုမြင်နိုင်ပါတယ်။ အမြန်ရထားတွေ မရပ်ဘဲ စာပို့ရထားတို့ လော်ကယ်ရထားတို့သာ ရပ်တဲ့ ဘူတာကလေးပါ။ ပျဉ်းမနား ဒါမှမဟုတ် တောင်ငူမှာ ဆင်းပြီး လိုင်းကားနဲ့ အေလာကို တဆင့်ထပ်သွားရပါတယ်။ ရန်ကုန်ကနေ ကားနဲ့သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အေလာကို တိုက်ရိုက်မရောက်ပါဘူး။ ရန်ကုန်မန္တလေး အဝေးပြေးကားလမ်းပေါ်က အေလာသို့ ၃ မိုင် ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရှိတဲ့ လမ်းခွဲကလေးမှာ ဆင်းပြီး မြင်းလှည်းဖြစ်ဖြစ် စက်ဘီးဖြစ်ဖြစ် စီးပြီး သွားရပါတယ်။\nရာသီဥတုအနေအထားကတော့ ပျဉ်းမနားနဲ့တူတူလောက်ပါပဲ၊ အသီးအနှံ အသားငါး လတ်ဆတ်ပေါများပြီး ရေ ရဲ့ အရသာကလည်း ရန်ကုန်နဲ့နီးစပ်ပါတယ်။ ကျမ အညာဘက် ခရီးသွားရင် အဲဒီက ရေတွေကို သောက်လို့ မတတ်ပါဘူး။ ပေါ့သလိုလို ငံသလိုလိုမို့ ရေနွေးကြမ်းလောက်သာ အသောက်များခဲ့ပေမဲ့ အေလာရေ ကတော့ ပါးစပ်နဲ့ သိပ်မစိမ်းတာကြောင့် သောက်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။\nအဒေါ်မိသားစုရှိတဲ့ အေလာမြို့ကလေးကို နွေရာသီ ကျောင်းရက်ရှည်ပိတ်တိုင်း အလည်သွားခဲ့တာမို့ ရထားနဲ့ရော ကားနဲ့ပါ သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက အဒေါ့်ယောက်ျားဟာ အေလာသတ္တုသန့်စင်စက်ရုံမှာ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ။ သတ္တုစက်ရုံက အေလာမြို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိပြီး ၀န်ထမ်းအိမ်ရာ လုံးချင်းတိုက်ကလေးတွေကလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ယူကလစ်ပင်တန်းနဲ့ လမ်းကလေးတွေကလည်း သာသာယာယာမို့ သီးသန့်မြို့ကလေး တမြို့လိုပါပဲ။\nသတ္တုစက်ရုံဝင်းမှာ အိမ်ထောင်သည် အရာရှိတွေရဲ့ လုံးချင်းတိုက်ငယ်ကလေးတွေ၊ လူပျိုလူလွတ်တွေနဲ့ အောက်ခြေ၀န်ထမ်းတွေ နေတဲ့ သစ်သား အိမ်ခန်း တန်းလျားတွေ၊ ဂျီတီအို်င်-တီအိတ်ခ်ျအက်စ် ကျောင်းဆင်းတွေနေတဲ့ အဆောင်တွေ၊ အဲဒါတွေရဲ့ အလွန်မှာတော့ ရေကန်ကြီးတကန် ရှိသလို ရေကန်ကြီးအနီးမှာ ရဟတ်ယာဉ် ဆင်းသက်ရပ်နားတဲ့ ကွင်းလည်းရှိပါတယ်။ ရဟတ်ယာဉ်ကွင်း ရှိရခြင်းကတော့ အဲဒီခေတ် (မဆလခေတ်) အကြီးအကဲကြီးက မကြာခဏဆိုသလို ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ အေလာကို သွားလေ့ရှိလို့ပါပဲ။\nအေလာဟာ သာမန်တောမြို့လေးတမြို့မို့ တခြားသူတွေအတွက်တော့ ပျင်းဖို့ကောင်းပေမဲ့ ကျမကတော့ အဲဒီလို အေးအေးချမ်းချမ်း ဒေသကလေးမှာ နေရတာ တော်တော်သဘောကျတဲ့အပြင် အဒေါ်မိသားစုကိုလည်း ခင်တွယ်တာကြောင့် နှစ်တိုင်းလိုလို သွားခဲ့တာပါ။ ညနေဆိုရင် မောင်နှမ၀မ်းကွဲတတွေ စက်ဘီးစီးကြ၊ လမ်းလျှောက်ကြ၊ အချစ်သစ်ပင် လို့ ကျမတို့နာမည်ပေးထားတဲ့ ခပ်စောင်းစောင်းကြီးပေါက်နေတဲ့ ယူကလစ်ပင်ကြီးမှာ သွားထိုင်ကြ၊ စက်ရုံဝင်းတခုလုံး ရေပေးတဲ့ ရေစင်ကြီးပေါ် တက်ဆော့ကြနဲ့မို့ ပျော်ဖို့လည်းကောင်းပါတယ်။\nစက်ရုံဝန်ထမ်းတွေဟာ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ အားလုံး ရိုးသားကြပါတယ်။ အပိုဝင်ငွေအတွက် တချို့ကလည်း မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်၊ တချို့ကလည်း အကြော်ဆိုင်၊ တချို့က ကွမ်းယာရောင်း တချို့က ကြက်ဥရောင်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ရပ်တည်နေကြတာပါပဲ။\nဒီလို ရိုးသား အေးဆေးတဲ့ မြို့ငယ်ကလေးမှာ ကျမရောက်နေခိုက် တရက်တော့ ၀န်ထမ်းမိသားစုတွေထဲ ထူးခြားတဲ့ အမိန့်တခု ရောက်လာပါတယ်။\n“စက်ရုံကို လာရောက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးဖို့ရာ အကြီးအကဲကြီး ကြွမြန်းလာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အဲဒီရက် ဘယ်အချိန်မှ ဘယ်အချိန်ထိ မည်သူမှ လမ်းပေါ်ထွက်မနေရ၊ စက်ဘီးမစီးရ၊ ခြံထဲဆင်းမနေရ၊ အ၀တ်မလှန်းရ၊ အိမ်ပြတင်းများ ဖွင့်မထားရ” .. စတဲ့ အမိန့်တရပ် ထုတ်ပြန်ကြေငြာပါတယ်။\nတကယ်တော့ သူတို့အတွက် ဒါက မထူးဆန်းပါဘူး၊ အကြီးအကဲကြီးဟာ မကြာခဏဆိုသလို စက်ရုံကို လာရောက်တတ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အေလာ သတ္တုသန့်စင်စက်ဟာ ရွှေသန့်စင်ပေးတဲ့ နေရာဖြစ်လို့ ရွှေချစ်သူ အကြီးအကဲကြီး မကြာခဏကြွမြန်းနေကျ ဆိုတော့ ဒါတွေက ၀န်ထမ်းများအဖို့ ရိုးနေပါပြီ။ တနှစ်မှ တခါလောက်အလည်ရောက်တဲ့ ကျမအတွက်တော့ ဒီအမိန့်မျိုး မကြုံစဖူး ထူးဆန်းနေတာပေါ့။ အားလုံးဟာ သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ကိစ္စလိုသဘောထားပြီး အဲဒီနေ့အတွက် အိမ်ထဲမှာသာ အောင်းနေကြပါတယ်။\nပြတင်းတံခါးတွေပိတ် ခန်းဆီးတွေချပြီး ပူပူအိုက်အိုက် နေနေကြရင်း တော်တော်လေးကြာတော့ ရဟတ်ယာဉ်စက်သံ ကြားရပါတယ်။ စပ်စုချင်တဲ့ ကျမလည်း ခန်းဆီးကြားက အသာလေးချောင်းကြည့်တော့ ရဟတ်ယာဉ် ၃ စီး ကောင်းကင်မှာ ၀ဲပျံနေတာကိုတွေ့ရတယ်။ စစ်ရောင်က ၂ စီးနဲ့ အဖြူရောင်ယာဉ်ကြီးက တစီးပါ။ အားလုံးရဲ့ အထင်မှာတော့ အကြီးအကဲကြီးဟာ အဖြူရောင်ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ စီးနင်းလိုက်ပါလာတယ် လို့ ထင်ကြမှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ လှည့်ကွက်တခုပါ။ တကယ်တမ်းတော့ စစ်ရောင် ရဟတ်ယာဉ်နဲ့သာ လိုက်လာတယ်လို့ နောက်မှ သိရပါတယ်။\nနယ်မြေအခြေအနေကို စိတ်တိုင်းကျ အကဲခတ်ပျံသန်းပြီးနောက်ဆုံးမှာ ရဟတ်ယာဉ်ရပ်နားရာကွင်းမှာ ဆင်းသက်ပါတယ်။ သူရောက်လာပြီဆိုရင်ဖြင့် ဒီဂျီကအစ အရာရှိကြီးငယ် အပါအ၀င် ဟိုး အောက်ခြေ၀န်ထမ်း အထိ မအား မနားရတော့ပါဘူး။ ညဘက် ဧည့်ဂေဟာမှာ အိပ်မယ်ဆိုတော့ သူက “ကြက်တွန်သံ အိမ်မြှောင်စုတ်ထိုးသံ မကြားချင်ဘူး” လို့ မြွက်ဟ လိုက်တာနဲ့ နောက်တော်ပါ ဗိုလ်မှူးတွေ အလုပ်ရှုပ်ရ ပြန်ပါတယ်။ သားရေကွင်းတဖက် ပလတ်စတစ်အိတ် တဖက်နဲ့ ဧည့်ဂေဟာက အိမ်မြှောင်တွေကို ညတွင်းချင်း သုတ်သင်ရတဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးတွေရဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ပြီး ကျမဖြင့် ခုထိ ရယ်ချင်နေမိတယ်။ ဒါဟာလည်း တိုက်ပွဲ တခုပေပဲလား …။\nနောက်တခါ ကျမရောက်နေတုန်း ၀န်ကြီးချုပ်လာတာနဲ့ ကြုံဖူးပါသေးတယ်၊ ၀န်ကြီးချုပ်လာတော့လည်း အဲဒီလိုပါပဲ၊ ရှေ့တော်ပြေးတွေ နောက်တော်ပါးတွေ အခြွေအရံ အသင်းအပင်းတွေနဲ့ ကြွချီလာတဲ့ ၀န်ကြီးချုပ်ဟာ အစားကို သိပ်မမက်ရှာဘူးထင်ပါရဲ့၊ အမိန့်ပေးပုံက “ဘီယာနဲ့မြည်းရန် စာကလေး အကောင် ဘယ်နှစ်ရာ၊ စနိုက် အကောင် ဘယ်နှစ်ရာ အမြန်ရှာစေ” ဆိုပြီး မှာပါတယ်။\nမနက်မနက်ဆို ယူကလစ်ပင်တွေထက်မှာ ကျလိကျလိနဲ့ နားညည်းအောင် အော်မြည်နေကြတဲ့ စာကလေးသံတွေ နားထောင်ရင်း … ဟိုလူကြီး ခဏခဏ လာရင်တော့ ဒင်းတို့လေးတွေ မျိုးပြုတ်ရချည့်လို့ ကျမ တွေးခဲ့မိပါတယ်။\nစက်ရုံတည်ခါစက အဖြစ်အပျက်တခုလည်း ဦးလေးပြောပြလို့ ခုထိမှတ်မိနေပါသေးတယ်။ စက်ရုံတည်ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း အကြီးအကဲကြီးက လာရောက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးမယ်ပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ လှအောင် ပအောင် စိမ်းလန်းစိုပြေနေအောင် ၀န်ထမ်းတွေခမျာ ကြံရ ဖန်ရရှာတယ်၊ တည်ခါစမို့ သစ်ပင်ပန်းမာန်တွေကမရှိ ခြောက်တိ ခြောက်ကပ်နဲ့ ဆိုတော့ ထင်းရူးပင်တို့ ယူကလစ်ပင်တို့ကို တခြားတနေရာက တူးယူလာပြီး အသာလေး တန်းစီစိုက်ထားတာပေါ့၊ ဖြစ်ချင်တော့ လာမယ်လို့ ပြောထားတဲ့နေ့မှာ ရောက်မလာပါဘူး၊ အကြောင်းတခုခုကြောင့် နောက်ရွှေ့လိုက်တော့ ဖော်ရှိုးလုပ်ထားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေခမျာ အရွက်တွေ ညှိုးယော်ကုန်ပါရောတဲ့။ နောက် တကယ်လာမဲ့နေ့လဲကျရော .. ညှိုးနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို အစိမ်းရောင်ဆေးတွေ စပရေးနဲ့ဖြန်းပြီး အရွက်စိမ်းစိမ်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်ရပါသတဲ့။\nခုတော့လည်း အကြီးအကဲကြီးလည်း မရှိ၊ ၀န်ကြီးချုပ်ကြီးလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဟိုတချိန်က သူတို့ဒီလိုတွေ အာဏာယစ်မူး မင်းမူခဲ့ပြီး လူတွေ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်သာပြန်ခံရတယ် ဆိုတာ မသေခင် သံဝေဂရသွားကြပါ့မလား လို့ စဉ်းစားမိတယ်။\nဘယ်အရာမှ မတည်မြဲတဲ့ လောကကြီးမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကိုယ်စီထားကြပြီး အတ္တတွေ လျော့နိုင်ကြမယ်ဆိုရင်ဖြင့် … လောကကြီးဟာ ငြိမ်းချမ်း သာယာနေမှာ အမှန်ပဲ မဟုတ်ပါလား။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:44 AM3comments\nတလောက (ခရစ်စမတ်မတိုင်ခင်) ကျမရဲ့ဆရာတယောက် အိမ်ကိုရောက်လာပါတယ်။\nဆယ်တန်းတုန်းက သင်္ချာပြတဲ့ဆရာပါ။ ဆရာက စာပြတဲ့အပြင် ရန်ကုန်မြို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်း ဒေသလေးတွေမှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းလည်း လုပ်ပါတယ်။ သူ လာရင်း ကိစ္စကတော့ ကျမကို အီးမေးလ် ပို့ခိုင်းချင်လို့ပါပဲ။\nဆရာက ၀က်ဘ်ဆိုက် လိပ်စာ ၂ ခု ပြပြီး ကျမနားလည်အောင်ရှင်းပြတယ်။ သူက ထိုင်းနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတခုဆီ လှမ်းပြီး ရွက်ဖြန်းဆေး မှာချင်တာပါ။\n“အဲဒီဆေးက ပိုးသတ်ဆေး မဟုတ်ဖူး .. သမီးရဲ့၊ ပိုးကောင်တွေ မကြိုက်တဲ့ အနံ့ထည့်ထားတော့ ပိုးမကပ်နိုင်တာ၊ ပိုးသေတာမဟုတ်ဖူး၊ လူကိုလည်း ဘေးဥပဒ်မဖြစ်စေဘူး၊ တောင်သူလယ်သမားတွေ တအားအသုံးတည့်တယ်၊ ဈေးကလည်း သင့်တင့်တယ်ဆိုတော့ သူတို့သိပ်ကြိုက်ကြတယ်၊ အရင်ကအမြဲသွင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးက အခု အဲဒီပစ္စည်းမသွင်းတော့လို့ …”\nဆရာ့ကိုကူညီပေးပါမယ်လို့ ကတိပေးပြီး တခြား အာလာပသလ္လာပ စကားတွေဆက်ပြောဖြစ်ကြရင်းနဲ့ … ဆရာ့ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းရော အဆင်ပြေလား မေးမိတယ်၊ မိုးတွင်းတုန်းက ရေကြီးလို့ ဆရာ့ကွမ်းပင်တွေ ဂျင်းပင်တွေ တော်တော် ဆုံးရှုံးသွားတယ်ဆိုလို့ပါ။\nဆရာကသူ့လုပ်ငန်းအခြေအနေထက် တောင်သူလယ်သမားတွေ အလုပ်သမားတွေ ဒုက္ခရောက်တဲ့အကြောင်း ကျမကို ခုလိုပြောပြပါတယ်။\n“ဈေးတွေက အစစအရာရာကြီးတော့ သူတို့တွေ သိပ်ဒုက္ခရောက်တာပဲ၊ သူတို့စားတဲ့ဆန်ဆိုတာ သမီးမြင်ရင် အံ့သြသွားမယ်၊ ထမင်းချက်ပြီးသားကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင်တောင် နီရဲနေတာပဲ။ ဒီလိုဆန်မျိုးကို အဲဒီမှာတင် ဈေးကြီးပေးပြီး ၀ယ်စားရတာ …”\n“တပြည် ဘယ်လောက်မို့လဲ ဆရာ”\n“သမီး ဒီမှာဆို အခွန်လွတ်ဈေးတို့ဘာတို့မှာ သွားဝယ်ရင် တပြည် ၄၅၀ - ၅၀၀လောက် ရဦးမယ်၊ ဟိုမှာ တပြည် ၆၀၀-၆၅၀ နဲ့ ၀ယ်စားရတာကို ဆန်ဖြူမရဘူး၊ ဒါတောင် စပါးစိုက်တဲ့ နေရာနော်”\n“ဟင် ဟုတ်လား …. သူတို့ ၀မ်းစာစပါးတွေ ချန်မထားဘူးလား”\n“၀မ်းစာဆိုတာ ကြိုတင်ယူပြီးစားနှင့်လို့ ကုန်ပြီလေ၊ ကောက်သစ်ပေါ်ချိန်ဆို အလုပ်တွေတအားများတော့ လယ်ပိုင်ရှင်တွေက အလုပ်သမားတွေကို ကြိုတင်ပေးပြီးခေါ်ရတယ်၊ စပါးဆို စပါး၊ ပိုက်ဆံဆို ပိုက်ဆံကြိုပေးပြီးတော့ ပေါ့၊ အဲဒါတွေရတာနဲ့ သူတို့က ကြိုသုံးလိုက်ရော၊ နောက်ပိုင်းကျ ပြန်ဝယ်စားကြ ရတယ်လေ… ဒီလိုနဲ့ပဲ လုံးလည်လိုက်နေကြရတာ”\n“ပြီးတော့ အဲဒီလို ဆန်နီကြမ်း ထမင်းကို ဘာနဲ့စားရတယ်မှတ်လဲ၊ ငပိရည်တမျိုးထဲနဲ့နော်၊ ဟင်းမပါဘူး၊ တို့စရာဆိုတာကတော့ အလေ့ကျပေါက်တဲ့ အရွက်လေး ဘာလေး ခူးပြီး တို့လို့ရတယ်လေ၊ အဲဒီ ငပိရည်ကိုလည်း ငရုတ်သီးမှုန့်တောင် မထည့်နိုင်ဘူး၊ ငပိရည်ကျဲ ပလိန်းသက်သက် နဲ့ ထမင်းနဲ့ စားရတာ …ပြီးတော့ သမီးကိုပြောရင် ရယ်စရာပြောတယ်ထင်အုံးမယ် … ရယ်စရာမဟုတ်ဖူး တကယ် … တခါတလေ ဆရာက ကိုယ့်အလုပ်သမားတွေအတွက် ငရုတ်သီးမှုန့်ဝယ်သွားရင် ဒီကောင်တွေ သံသေတ္တာထဲ သော့ခတ် သိမ်းထားတာကွ”\n“အယ် … ငရုတ်သီးမှုန့်ကို သော့ခတ်သိမ်းတယ် ….”\n“ဟုတ်ပ … သမီးရေ … စားချင်တော့မှ အသာလေး ခွက်လေးနဲ့ နဲနဲ ခွဲယူပြီး ထည့်စားရတာ … အဲဒီလို ငပိရည်ထဲ ငရုတ်သီးမှုန့်ထည့်စားနိုင်တဲ့သူက သူဌေးပဲ”\n“ဟင်း …. ဒုက္ခပါပဲနော် …”\n“ပြီးတော့ ဒီကောင်တွေက အရိုးစွဲနေတဲ့ အကျင့်တခုကို ဖျောက်ပေးဖို့ တော်တော်ခက်တယ်ကွ၊ ပညာမတတ်တာလဲ ပါတယ်၊ ၂ တန်း ၃ တန်း တက်ဖူးတဲ့သူက သူတို့ထဲမှာ ဆရာကြီးပဲ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သေစာ ရှင်စာ ရေးတတ်တဲ့သူဆိုလဲ ဆရာကြီးပဲ … များသောအားဖြင့် ကျောင်းမနေဖူးတဲ့သူတွေချည်းပဲ … အဲဒီတော့ သူတို့အတွေးတွေ အမြင်တွေက တမျိုးတွေဖြစ်နေတာပေါ့ကွာ … သွားပြောလို့လဲ တော်ရုံတန်ရုံ လက်မခံကြဘူး၊ ဆရာ ဆိုရင် နားဝင်အောင် ပြောတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြောလွန်းလို့ ဆရာလဲ အာပေါက်ရုံပဲ … သူတို့ သိပ် လက်မခံချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် … အခု ဒီရွက်ဖြန်းဆေးကို သူတို့အရမ်းလိုအပ်နေလို့ သူတို့အတွက် မှာပေးရတာ၊ ကိုယ်က သူတို့လိုအပ်တာလေး တခုခု လုပ်ပေးလိုက်လို့ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့မှ သူတို့ကိုယ့်စကား နားထောင် လက်ခံကြမှာလေ”\nဆရာစိုက်ပျိုးရေးလုပ်တဲ့နေရာက တွံတေးမြို့နယ်မှာပါ၊ ရန်ကုန်နဲ့သိပ်မဝေးတဲ့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာတောင် လူနေမှုအဆင့်အတန်း ပညာရေးအဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျလွန်းနေတော့ ဒီထက်ဒီ အစွန်အဖျား ဝေးလံ သီခေါင်တဲ့ အရပ်ဒေသတွေမှာဆို ဘယ်လိုနေရှာပါလိမ့်လို့ ခပ်ဆိတ်ဆိတ်နေရင်းက တွေးနေမိပါတယ်။\nဆရာပြန်သွားတော့ ပေးသွားတဲ့ ၀က်ဘ်ဆိုက်လိပ်စာ အတိုင်း အင်တာနက်မှာ ရှာပေးခဲ့တယ်။ ဆရာပြောတဲ့ ၀က်ဘ်ဆိုက်ကလည်း မှားနေပါတယ်၊ လိပ်စာပဲပြောင်းသွားလို့လားမသိ၊ နောက်ဆုံး ကြိုးစားရှာဖွေရင်းနဲ့ အဲဒီကုမ္ပဏီနဲ့ အီးမေးလ် အချိတ်အဆက်ရ သွားပါတယ်။ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူတို့တင်သွင်းပေးမှာ ဖြစ်ကြောင်း မြန်မာပြည်မှာ ဘယ်သူနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ကြောင်း ပြန်အကြောင်းကြားလာပါတယ်။ မနေ့က ဆရာ့ကိုတွေ့လို့မေးကြည့်တော့ ဆရာက အဆင်ပြေသွားပြီ ပစ္စည်းတွေရောက်နေပြီလို့ ၀မ်းသာအားရပြောတယ်။\nဆရာနဲ့ထပ်တူ ၀မ်းသာပေမဲ့လို့ မြန်မာပြည်က တောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့ဘ၀ဟာ ဘယ်တော့များမှ မြင့်မားလာမလဲဆိုတာ ကျမ ဇဝေဇ၀ါနဲ့တွေးနေမိပါတယ်။ ဆရာကြီးမောင်ထင် ရေးတဲ့ “ငဘ” ၀တ္ထုရဲ့ အဖွင့်စာမျက်နှာမှာ “ကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ် မဖန်တီးနိုင်ကြရှာသော ဗမာပြည်မှ ငဘ များသို့” .. လို့ ရည်ညွှန်း ရေးသားထားတာ မှတ်မှတ်ရရ ဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။\nအင်္ဂလိပ်ခေတ်၊ ဂျပန်ခေတ်၊ ဖဆပလခေတ်၊ တော်လှန်ရေးကောင်စီခေတ် ကနေ ..ခေတ်တွေအမျိုးမျိုးပြောင်းလို့ အခုခေတ်ထိ …တောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့ဘ၀ဟာ ကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ် မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။ တိုးတက်လာဖို့ နေနေသာသာ တဖြည်းဖြည်း ပိုပိုပြီးသာ ဆုတ်ယုတ် နိမ့်ကျနေကြပါပြီ။\nဒီလိုနဲ့ပဲ ရှင်သန်နေထိုင်ရင်း တင်းတိမ်ရောင့်ရဲရင်း အဘိုးခေတ်ထက် အဖေခေတ်ကနိမ့်ကျ အဖေခေတ်ထက် သားခေတ်က နိမ့်ကျရင်းနဲ့ … အ၀ီစိထဲ ရောက်တော့မယ် … နောက်ထပ်ဘယ်လောက်ထိများ ဆက်လက် နိမ့်ကျနေကြအုံးမှာလဲ လို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွေးမိပါတော့တယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 9:04 AM 8 comments\nခုရက်ပိုင်း နှစ်ရက်ခြား သုံးရက်ခြားဆိုသလို မနက်ခင်းတွေမှာ ခေါင်းကိုက်ကိုက်နေပါတယ်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိပေမဲ့ သတိထားမိတာတော့ ကျမဈေးဝယ်ထွက်ရမဲ့ မနက်ခင်းမျိုး ဖြစ်နေတတ်တာပါ။ တိုက်ဆိုင်တာလို့ ဆိုရလေမလားမသိ။ တကယ်ပဲ ဈေးသွားရမယ့် မနက်မနက်ဆို ခံရခက်စွာ ခေါင်းထဲက ကိုက်လှပါတယ်။ အဲဒီလိုနေ့မျိုးဆိုရင် လူကလည်း ခပ်မှိုင်းမှိုင်း … စိတ်တွေလည်း ထုံထိုင်းထိုင်းနဲ့ ခါတိုင်းလို မဟုတ်တာကြာပါပြီကော။\nအမေခရီးသွားခါစ ဈေးစသွားစဉ်ကာလတုန်းကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ မနက်ခင်း အညောင်းပြေ လမ်းလျှောက်တယ် သဘောထားပြီး ဈေးခြင်းတောင်းလေးဆွဲ …ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဈေးသွားခဲ့တာပါပဲ။\nဈေးတန်းထဲလမ်းလျှောက်ရင်း ကောင်းနိုးရာရာ ချက်စားဖို့စဉ်းစား ၀ယ်ခြမ်းရင်း အဆင်ပြေနေခဲ့ပါတယ်။\nတဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဈေးဝယ်သက်က ရက်ပိုင်းကနေ လပိုင်းကူးပြီး ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဈေးသွားရတာ စိတ်ဓာတ်ကျ ကျလာပါတော့တယ်။\nအမေသွားခါစ ..အောက်တိုဘာလကုန်ပိုင်းတုန်းက ကြက်သွန်နီ တပိဿာ အလတ်စားဆို ၁၈၀၀- ၂၀၀၀ကျပ် ၀န်းကျင်ကနေ .. အခုတော့ ၂၅၀၀ ဆိုတာတောင် ခပ်ညံ့ညံ့အမျိုးအစားဖြစ်နေပြီ။ ၂၈၀၀ - ၃၀၀၀လောက်မှ အသင့်အတင့်ရပါတယ်။ ကြက်သွန်ဖြူ၊ အာလူးနဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့် တို့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ ကြက်သွန်ဖြူ၊ နီ ငရုတ်သီးဆိုတာမျိုးဟာ ဟင်းချက်ရင် မပါမဖြစ်ဆိုတော့လည်း ဈေးဘယ်လောက်တက်တက် မ၀ယ် မဖြစ် ၀ယ်နေရတော့တာပေါ့။\nပဲဆီကလည်း ၃၂၀၀ဈေးတဲ့။ စားအုန်းဆီတောင် ၂၀၀၀ ကျော်နေပြီလို့ပြောကြတယ်။ အရင်ကဆို ဆီကို ဘုန်းဘောလအော သုံးနေကျ ကျမဟာ အခုလိုကိုယ်တိုင်ဈေးဝယ်ရမှ တော်တော်လေးကို ချွေတာတတ်နေပါပြီ။ ဆီတပိသာကို ဘယ်နှစ်ရက်သုံးရတယ် ဆိုပြီး မှတ်သားသုံးစွဲတတ်နေပါပြီ။ အရင်ကလို အားနေ ဟိုဟာကြော်စား ဒီဟာကြော်စား မလုပ်တော့တဲ့အပြင် တချို့ဟင်းဆို ဆီသတ်တောင်မချက်တော့ဘဲ လုံးချက်ကလေးတွေပဲ ချက်စားတတ်နေပြီ။\nဒီလိုနဲ့ ဈေးသွားရမဲ့နေ့ ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့။ ရှောင်လွှဲလို့လည်း မရတဲ့အဆုံး ကြုံးရုန်းထပြီး ဈေးကိုအသွား ဦးကြင်ဥကို အားကျတာကြောင့် ညည်းချင်း ခေါ်မလား ဖြီးချင်း ခေါ်မလား ဘာခေါ်ခေါ် ကြိုက်သလိုခေါ်နိုင်တဲ့ ကဗျာမဟုတ် ဘာမဟုတ် ကဗျွတ် ကဗျောင် ကဗျက် တပုဒ် အတွေးစုတ်စုတ်နဲ့ ရေးထုတ်လိုက်ရကြောင်းပါ။\nရော … သည်တခါ မေဓာဝီ ပျင်းမရ၊ ဟင်းချကာ အတင်းထပါလို့၊ ခြင်းမ-ကာ ဈေးကိုလစ်ရတယ် … ကွယ် … ညစ်ပြန်ပေါ့ မနက်ခင်း။\nသက်ပြင်းကို အသာချပါလို့၊ ပါသမျှပိုက်ဆံလေးရယ်နဲ့၊ ဈေးဘယ်လို ၀ယ်ရပါ့၊ အကြံရခက်ပါဘိတောင်း၊ ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ကုတ်၊ ငုတ်တုတ်ဖြင့်မေ့ချင်ပြီ၊ ဆီကလည်း ဈေးတွေတက်၊ ရေနဲ့ချက်မရလို့သာပ၊ ချက်ရရင် ရေလုံပြုတ်၊ အဟုတ်သာ စားလိုက်ချင်တော့ရဲ့၊ သြော် ဘယ့်နှယ့် လုပ်ရပါ့၊ ဒုက္ခ … ဒုက္ခ … ဒုက္ခ … ပါတကား။\nကြက်သွန်နီ/ဖြူ အာလူး၊ မထူးပေါင် အတက်သာရှိပေသမို့၊ ခက်ပါဘိလို့ တိတ်တခိုးညည်း၊ လိပ်ကျိုးကြီး လမ်းသွားသလို၊ ဈေးတန်းမှာ စမ်းတ၀ါးဝါး၊ လမ်းသလားကာ ဟိုသည်ကြည့်နေသမို့၊ လာပါလို့ လှမ်းကာခေါ်၊ ဒီမှာနော် ၀ယ်မှာလား၊ ငါးကြင်းက သုံးရာ့ငါးဆယ်၊ ငါးဖယ်က ရှစ်ရာဈေး၊ ညစ်ကာတွေးမနေနဲ့ ၀ယ်လို့ချက်၊ ၀က်သားက လေးရာ၊ ဘယ်ဟာကို စားမလဲ၊ အားခဲကာ စဉ်းစားလျက်၊ တွက်ချက်ရပြန်တော့တယ်။\nဈေးတန်းက အိမ်အပြန်၊ လက်ကျန်ငွေ နတ္ထိပေမို့၊ သတ္တိရှိရှိ ခေါင်းကိုမော့လို့၊ တောင်းကိုတော့ ဆွဲခဲ့ပါတယ်၊ ကဲ … ဒီနေ့ ချက်စရာ၊ ဒီမှာလေ ချဉ်ပေါင်ရွက်၊ ကြက်သွန်တတက်- ဆီတစက်နဲ့ ချွေတာရေးဟင်းချက်ပေရော့၊ ဟော့ဟိုမှာလေ … ငပိရည် နှစ်ရာဖိုး၊ ဆားထိုးလို့ ရေရော၊ ငရုတ်သီးမှုန့်မနှောဘဲ၊ ကျဲတောက်တောက် ညိုတိုတို၊ ဒီလိုသာ မြိုကြပါစို့၊ တို့စရာက ဆလတ်ရွက်၊ လိုက်ဖက်လို့ညီပါသည်၊ ဗီတာမင် အပြည့်အ၀၊ အားပါးတရ စားကြပေတော့၊ သွားပြန်ပေါ့တရက်၊ ဈေးဝယ်ထွက် မနက်ခင်း၊ ညည်းချင်းဖွဲ့ မဖြေသာပြီ၊ မေဓာဝီ ရူးချင်ပေါ့လေး။ ။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:53 AM 8 comments\nတနေ့က အနောက်ဖက်အိမ်က အမကြီးတွေဆီရောက်တော့ သူတို့ဟင်းချက်နေတာနဲ့ မီးဖိုထဲထိဝင်သွားပြီး စကားစမြည်ပြောဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်တော့မယ်လို့ နှုတ်ဆက်ခါမှ … ခဏလေး ခဏလေး ဆိုပြီး ကြောင်အိမ်ပေါ်တင်ထားတဲ့ ပုလင်းတလုံးကိုယူလို့ ဖန်ခွက်ထဲ အရည်လေးတွေငှဲ့ပေးပြီး ..\n“ထရေ (ထန်းရည်) ချိုလေး ၀ယ်ထားလို့ သောက်ကြည့် အရမ်းချိုတာပဲ” လို့ ပေးလာပါလေရော။\nကရင် ထန်းလျက်အိုးတွေ့တယ်ဆိုမလား၊ ရခိုင်ငပိအိုးတွေ့တယ်ဆိုမလားဘဲ ..။ ကျမလည်း ထန်းရည်ပုလင်း နဲ့တွေ့တော့ မငြင်းဘဲ သောက်လိုက်မိတော့တာပေါ့။\nဒါပေမဲ့ တခွက်သောက်အပြီးမှာ ချိုချိုရဲရဲ ပါးစပ်ထဲ ချွဲသွားလို့ ထန်းရည် မစစ်ဘူးဆိုတာတော့ အတွေ့အကြုံအရ လျှာက သိလိုက်သား။ အားနာလို့သာ ဘာမှမပြောလိုက်တာ၊ နောက်တခွက် ထပ်မသောက်ဖြစ်တော့ပါဘူး။\nထပ်မသောက်ဖြစ်ပေမဲ့ သောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ထန်းရည်တွေအကြောင်း သတိရလို့ .. ဒီစာကိုရေးလိုက်ရပြန်ပါပြီ။\nထန်းရည်ကို စသောက်ဖူးတဲ့အရွယ်က တော်တော်တော့ ငယ်ပါသေးတယ်။ ဘယ်အရွယ်လဲတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ထန်းရည်ဆိုတာဘယ်လိုရမှန်းမသိ၊ အုန်းရည်လိုမျိုး အသီးထဲပါလာတဲ့ အရည်လို့သာ ထင်နေသေးတဲ့အရွယ်ပေါ့။\nတရက် .. အဖေတို့ အသိတွေ သာယာဝတီဘက်က အိမ်ကိုလာလည်ကြတော့ ထန်းရည်တွေ ပုံးကြီးနဲ့ တပုံး ပါလာပါတယ်။ ထန်းရည်ချိုသောက်ရင် ဆီးကောင်းတာလား ဘာကောင်းတာလဲတော့မသိပါဘူး၊ လူကြီးတွေလည်း သောက်ကြတော့ ကျမလည်း တခွက်တဖလား ၀င်နွှဲပါတယ်။ အဲဒီအရွယ် ခပ်ငယ်ငယ်ထဲက ထန်းရည်ရဲ့ အရသာကို တခွက်သောက်လိုက်တာနဲ့ ကြိုက်သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ ခွက်ကလေး ထိုးထိုးပေးပြီး ဘယ်နှစ်ခွက်မှန်းမသိ သောက်နေခဲ့တာ။ သောက်နေရင်း ပျင်းလာတာနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်တော့ ကြောင်အိမ်ပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ ပဲကြီးလှော်ပုလင်း သွားတွေ့တယ်။ ဒါနဲ့ ပဲလှော်လက်တဆုပ်ကို အိတ်ထောင်ထဲ ထည့်ပြီး ထန်းရည်လေးသောက်လိုက် ပဲလှော်လေးဝါးလိုက်နဲ့ ဟုတ်နေတော့တာပေါ့။ အဲဒါကို မြည်းတယ်ရယ်လို့လည်း မသိပေါင်။ အဟုတ်ပြောတာ။\n၀မ်းကွဲအကိုက မြင်တော့ မေးတယ်။ ဘာတွေစားနေတာတုန်း … ဆိုတော့၊ ပဲကြီးလှော် ..ပေါ့။ တဖက်မှာက ထန်းရည်၊ ဆိုတော့ကာ အကို့မှာ အံ့အားတွေသင့်ပြီး ထန်းရည်ကို ပဲလှော်နဲ့မြည်းရတယ်လို့ နင့်ဘသူပြောတုန်း လို့မေးတယ်၊ ဟင့်အင်း မသိဘူးလေ … စားချင်လို့စားတာပဲ စားလို့ကောင်းသားပဲ … ဘာဖြစ်လို့လဲ … ဆိုတော့ …သြော် ..တောက်မဲ့မီးခဲ တရဲရဲ .. သင်မပေးဘဲ တတ်ရှာတယ်ဆိုပြီး နားရွက်ဆွဲလွှတ်လိုက်တာပါပဲ။\nထန်းရည်ရဲ့ အရှိန်ကလည်း တက်နေ အကိုကလည်း နားရွက်ဆွဲလိုက်တော့ နားရွက်ဖျားကပူပူထူထူနဲ့ ခဏအကြာ လူလည်း ရီဝေေ၀ဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။\nအဲဒါကတော့ ပထမဆုံး ထန်းရည်သောက်ဖူးခြင်းပါ။\nနောက် .. ရှစ်တန်း ကိုးတန်း နှစ်လောက်မှာ အဒေါ်မိသားစုရှိတဲ့ ပျဉ်းမနားမြို့နဲ့ မနီးမဝေး အေလာဆိုတဲ့ တောမြို့ကလေးကို နွေကျောင်းပိတ်ရက် အလည်အပတ်ရောက်ရာက ထန်းရည်နဲ့ ပြန်တွေ့ပါတော့တယ်။\nနွေဦးကာလ မြူထသောခါ … ဘာဘာညာညာတွေ သင်ဖူး ဖတ်ဖူးထားပြီမို့ ထန်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတလည်း ရတန်သလောက်တော့ ရနေပါပြီ။\nကျမကြိုက်မှန်းသိလို့ အဒေါ်ရဲ့သားလေးက ရွာထဲကနေ ထန်းရည်တွေဝယ်ဝယ်လာပြီး တခါတရံ ကျမကို ဧည့်ဝတ်ပြုလေ့ရှိပါတယ်။ တော်တော်အလိုက်သိတဲ့ မောင်လေးပါ၊ (အဲဒီကျေးဇူးတွေ ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဟိုတလောက သူ့ကို ဘီယာပြန်တိုက်လိုက်ရပါသေးတယ်။)\nတနေ့တော့ ဦးလေးက အေလာနဲ့ မနီးမဝေး (ဘယ်နှစ်မိုင်ကွာလဲ မမှတ်မိတော့ပါဘူး)ကြောင်ရေရွာက သူ့တပည့်အိမ်ကို သွားကြမယ် လိုက်ခဲ့လို့ ခေါ်တာနဲ့ စက်ဘီးလေးတွေ ကိုယ်စီနင်းရင်း ကြောင်ရေရွာကို သွားကြတယ်။ ဦးလေးရဲ့ တပည့်က စပယ်ရှယ်ထန်းရည်နဲ့ အမြည်းစုံကို စီစဉ်ထားတာပါ။ ကြောင်ရေက ထန်းရည်ကနာမည်ကြီးဆိုပဲ၊ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိပါဘူး၊ သောက်လို့တော့ ကောင်းသား။\nဦးလေးတပည့် ကိုယ်တိုင်ချပေးတဲ့ ထန်းရည်စစ်စစ်တွေကို မြူအိုးလေးထဲကနေ ခပ်ခပ်သောက်ရင်း ဘယ်နှစ်အိုးကုန်မှန်းမသိ တော်တော်သောက်လိုက်ကြပါတယ်။ အမြည်းတွေအစုံပါပေမဲ့ ထန်းရည်နဲ့ လိုက်ဖက်အညီဆုံးကတော့ ပဲခြမ်းကြော်သုတ်ပါ။\nကြက်သွန်နီများများ၊ ငရုတ်သီးစိမ်းပါးပါးလှီးပြီး ဆီရွှဲရွှဲဆမ်းထားတဲ့ ပဲခြမ်းကြော်သုတ်ကတော့ ကျမအကြိုက်ဆုံးမို့လား မသိပါဘူး။ ထန်းရည်နဲ့တော်တော်လိုက်ပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့စားသောက်ပြီး အိမ်အပြန်မှာတော့ တော်တော်လေး မူးယစ်ရီဝေနေပါပြီ။ စက်ဘီးကိုနင်းရင်း သီချင်းတွေဆိုရင်း … ထန်းရည်ရဲ့အရှိန်ကလည်း လေတိုက်တိုင်း တရိပ်ရိပ်တက်လို့ပေါ့။ စက်ဘီးမနင်းနိုင်တော့တဲ့အခါ လမ်းဘေးက ဇရပ်လေးတွေမှာ ခဏနား … စကားတွေပြောလိုက် တဟားဟားရယ်လိုက် ဘာမှန်းမသိ အူတွေရွှင်နေလိုက်တာဆိုတာ။ မှတ်မှတ်ရရ တော်တော်မူးအောင် သောက်ခဲ့ကြတာပေါ့။\nသူများတွေကတော့ ထန်းရည်နံ့ကြီးဆိုးလှတယ်ဆိုပြီး တယ်မကြိုက်ချင်ကြပါဘူး။ ခုနမောင်ဝမ်းကွဲဆို ထန်းရည်ရဲ့ အနံ့ကို မကြိုက်ဘူး၊ မူးချင်လို့သာ သောက်တယ်ဆိုပဲ။ ကျမက အရသာခံပြီး တငုံချင်းသောက်နေတာမို့ သူက အံ့သြတယ်။ ဒီအရသာကြီးများ ကြိုက်ရသလားရယ်လို့ပေါ့။ ကျမစိတ်ထဲတော့ နံတယ် မထင်ပါဘူး။ ကိုယ်ကြိုက်ရင် ကောင်းကြစမြဲမဟုတ်လား။\nတက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းတော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သန်လျင်ထန်းရည်ကောင်းတယ်ဆိုလို့ သွားသောက်ဖြစ်ကြ ပါသေးတယ်။ ရန်ကုန်မှာတော့ ထန်းရည်ကောင်းကောင်း ဘယ်မှာရနိုင်တယ် မသိပါဘူး။ အတုတွေက များတာပဲ။ ကျောင်းတက်နေတုန်းက ကန်တော်မင် ပန်းခြံထဲက လဖက်သုတ် ဂျင်းသုတ်ဆိုင်လေးမှာ ထန်းရည်ရတတ်တယ်ဆိုလို့ တခါတလေ သွားသောက်ဖူးပါတယ်။ သိပ်တော့ မကောင်းလှပါဘူး။\nထန်းရည်ဆိုတာမျိုးကလည်း ဆိုင်ကြီးကန္နားကြီးမှာ ပုလင်းတွေဖန်ခွက်တွေနဲ့ ထိုင်သောက်လို့ အရသာရှိမယ် မထင်ပေါင်။ ထန်းလက်တဲလေးထဲမှာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၊ မြေအိုးကလေးထဲက ထန်းရည်တွေကို ခပ်စုတ်စုတ်ခွက်ကလေးနဲ့ နှစ်ခပ်ပြီး သောက်ရမှ သူ့အနှစ်သာရပိုပေါ်လွင်မယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒီလိုဆိုတော့ ကျမကို ဒါမျိုး စုတ်တီးစုတ်ပြတ်တွေမှ တော်တော်သဘောကျတယ် ထင်ကြလေမလားမသိ။\nတကယ်တော့ … သပ်ရပ်ခြင်း စုတ်ပြတ်ခြင်းဆိုတာထက် … ကျမက လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အရသာကိုပါ ခံစားသုံးဆောင်လိုလို့ပါပဲ။\nကဲ …. ထန်းရည်ဋီကာချဲ့နေတာလည်း ရှည်လှပေါ့၊ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြဦးစို့ရဲ့။\nPosted by မေဓာဝီ at 8:45 AM5comments\nPosted by မေဓာဝီ at 3:32 AM3comments\n၁၃ ဆိုတာ ကံမကောင်းစေတဲ့ ဂဏန်းတဲ့။ သောကြာနေ့နဲ့ ၁၃ ရက် တိုက်ဆိုင်တဲ့ ရက်များ ဆိုရင် အတော်ကို ကံဆိုးတတ်တယ်ဆိုပြီး ပြောစမှတ်ရှိကြတယ်။ Friday the thirteen ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားဟာလည်း ၁၃ ရက် သောကြာနေ့ တနေ့တာရဲ့ ကံဆိုးလွန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ရိုက်ပြထားတာဆိုပဲ။ ကျမကတော့ ဒါမျိုးတွေ အယူအဆ အစွဲအလမ်း မထားခဲ့မိရိုးအမှန်ပါ။ ဂဏန်းတွေဟာ သူ့ဘာသာ သူ နေတာ။ ကိုယ်က လိုက်ပြီး ကံကောင်းတဲ့ ဂဏန်း ကံဆိုးတဲ့ဂဏန်း လျှောက်သတ်မှတ်နေတာတော့ဖြင့် မဟုတ်သေးဘူးလားလို့ရယ်ပေါ့။\nဒီကနေ့ ၁၃ ရက်ပါ။ သောကြာနေ့တော့မဟုတ်ပါဘူး။ စနေ ၁၃ပေါ့။\nအစကတော့ ဒီနေ့ ၁၃ ရက်ဆိုတာကို သိပ်သတိမထားမိဘဲ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့သာ နေခဲ့မိတယ်။\nဒါပေမဲ့ မနက်မိုးလင်းထဲက စိတ်ကသိကအောက် ဖြစ်စရာတွေ ကြုံလာလိုက်တာ … တခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ဆိုသလိုပဲ။ ည မိုးချုပ်သည်ထိ ဆိုပါတော့။\nကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စိတ်ဒုက္ခရောက်စရာတွေအပြင် သတင်းနားထောင်မိပြန်တော့ ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက် တော်တော်ဆိုးဝါးတဲ့ သတင်းဆိုးတခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရပါသေးတယ်။\nဒီတော့မှ … ဒီနေ့ဘာနေ့ပါလိမ့်လို့ ကွန်ပျူတာပြက္ခဒိန်လေး ထောက်ကြည့်တော့ Saturday, January 13, 2007 တဲ့။\nအင်း … အရင်ကတော့ ဒါမျိုးတွေ စိတ်ထဲမထားခဲ့မိပေမဲ့ … တော်တော်ဆိုးတဲ့ ၁၃ ပါလားလို့ ဒီနေ့တော့ တွေးမိလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့လို အဆိုးမျိုးတွေ နောက်ထပ်ကြုံရမှာလည်း ထိတ်လန့်နေမိပါတယ်။\nသြော် … ၁၃ - ၁၃ လို့ နှုတ်ကရေရွတ်နေရင်းနဲ့ ၁၃ နဲ့ပတ်သက်ပြီး ခုလိုတွေ လျှောက်တွေးနေမိတယ်။\n၁၃ ကို စာနဲ့ရေးရင် “တဆယ့်သုံး”ပေါ့၊\nအသံထွက်အတိုင်းရေးကြည့်ရင်တော့ “ဆက်သုံး” တဲ့ ..။\nဒီလိုပြောင်းပြီး သံတူ ကြောင်းကွဲ စာလုံးပေါင်းကြည့်မိတဲ့အခါ “ဆက်သုဉ်း” တဲ့။\nသုဉ်း ဆိုတာ သုည က လာတာပါ၊ ဘာမှမရှိ ဗလာနတ္ထိပေါ့။\nအပျော်တွေ ဆက်လက်ပြီး ဆိတ်သုဉ်းမယ်ဆိုတဲ့ အတိတ်နိမိတ်လေပဲလား … လို့ အယူတော်မင်္ဂလာဦးနိုးကို အတုခိုးပြီး နိမိတ်ကောက်နေမိပြန်တယ်။\nသုဉ်း ဆိုတာ တွေးမိရာက … သုဉ်းတွေကို တွင်တွင်သုံးထားတဲ့ ဒီကဗျာလေး သတိရမိပြန်ပါတယ်။\nသြော် …ကောင်း၏ … ။\nမထူးပါဘူး … အခုခေတ်ဟာလည်း သုညခေတ်ကြီးပါပဲ။\nဒီလိုတွေ အစစအရာရာ ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဖြစ်လာရတဲ့ ကျမတို့တတွေလည်း သေသော်မှတည့် သြော်ကောင်း၏ လို့သာ ညည်းညူရတော့မှာပါပဲ။\nနောက်ဆုံးတော့ …. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် … ဆိတ်သုဉ်းမယ်ဆိုရင်လည်း ကံဆိုးခြင်းတွေသာ ဆိတ်သုဉ်းပါစေသားလို့ ဒီကနေ့ တနေ့တာ မကုန်မီကလေး ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား ဆုတောင်းလိုက်မိပါရဲ့။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:18 PM 8 comments\nတနေ့က ကျမရဲ့ မေးလ်ထဲကို ဓာတ်ပုံလေးတပုံရောက်လို့လာပါတယ်။ အခုအပေါ်မှာ မြင်တွေ့နေရတဲ့ ပုံပါပဲ။\nပုံလေးကဘာမှ မထူးဆန်းပေမဲ့လို့ ထုံးစံအတိုင်း ကျမကတော့ ဒီပုံကိုကြည့်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ အတွေးနယ်ချဲ့ မိပြန်ပါတယ်။\nဒီပုံက ပန်းလေးတွေဟာ လှလည်း မလှပါဘူး၊ အရောင်က ခပ်မွဲမွဲနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလည်း မရှိပါဘူး။ လမ်းဘေးမှာ အလေ့ကျ ပေါက်နေတဲ့ အရိုင်းပန်းကလေးတွေလို့ ထင်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ … လိပ်ပြာလေးတကောင် ကတော့ဖြင့် အဲဒီပန်းကလေးမှာ နားနေလေရဲ့။\nဒီလို မျက်နှာပန်းမလှ- လူတကာက ပန်းရာမသွင်းတဲ့ လမ်းဘေးက ပန်းကလေးကို လိပ်ပြာလေးက လာနားတယ် ဆိုတော့ ပန်းကလေးကိုယ်စား ၀မ်းသာမိတယ်။ ဒီလိုပန်းလေးကိုမှ တကူးတက လာနားနေတဲ့ လိပ်ပြာလေးကိုလည်း ချီးကျူးမိပါတယ်။\nဒါပေမဲ့လည်း လိပ်ပြာဆိုတာမျိုးဟာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပျံသန်းရင်း အတောင်ညောင်းတဲ့အခါ တွေ့ရာပန်းကို နားမိနားရာ နားကြမှာပါပဲ။ ပြီးတော့လည်း နားခဲ့ဖူးတဲ့ ပန်းကလေးတွေကို လှည့်တောင်မကြည့်တော့ဘဲ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားကြတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလိပ်ပြာလေးလည်း ဒီလိုမျိုးပဲလားလို့ တွေးမိပြန်တယ်။\nဒီလိုတွေးမိရင်းက အဖေ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗျာပုံပြင်လေးတပုဒ် ခေါင်းထဲရောက်လာလို့ မှတ်မိသလောက်လေး ပြန်ရေးလိုက်ပါတယ်။ (ကဗျာဆိုပေမဲ့ ပုံပြင်လေးလို ရေးထားတာမို့ ကဗျာပုံပြင်လို့ ပြောလိုက်ရတာပါ။)\nအဲဒီ ကဗျာပုံပြင်လေး နာမည်က …\n“ပန်းပျို နဲ့ ကိုလိပ်ပြာ” တဲ့။\nသာယာလှတဲ့ ဤနံနက်၊ နှင်းမှုန်ပြည့်ပြည့်နှက်\nနှင်းမှုန်ကြားက ပန်းလိပ်ပြာ၊ ၀ဲကာပျံလို့လာ\nသူ့ခမျာ အလုပ်များ၊ ၀တ်ရည်စုပ်ကာ စား။\nပန်းလိပ်ပြာလည်း မမောနိုင်၊ ပန်းလည်း ရနံ့ကြိုင်\nပန်းတခိုင် ၀ံ့ကာကြွား၊ လိပ်ပြာရပ်ခိုနား။\nလိပ်ပြာနားခို ထိုပန်းပျို၊ စိတ်၌ဗျာပိုပို\nကပိုကရို နွဲ့ကာယမ်း၊ ရှက်သွေးများပင်ဖြန်း။\nရှက်သွေးဖြန်းတဲ့ ပန်းတခိုင်၊ လိပ်ပြာချစ်ခွင့်တိုင် …\n“မူပိုင်ပိုင် ချစ်ရင်ဖြင့် … ပန်းပျိုယုံမယ်ရှင့်”\n“ယုံပါတကယ် ပန်းပျိုရယ် … သက်ထက်ကြင်နာမယ်”\n“နောင်ခါဝယ် ပစ်လို့ပြေး … ပန်းပျိုနွမ်းချည့်လေး”\n“ပစ်ပြေးဖို့ဖြင့် မှန်တကယ် …မောင်ကြီးကြံရင်ကွယ် ..\nစိန္တေ၀ယ် နှိမ်ချွေထား၊ သစ္စာစူးစေသား”\nမုသားလိမ်ညာ ကိုလိပ်ပြာ၊ ၀တ်ရည်ပြည့်သောခါ\nနွမ်းဝါရော်ရမ်း ဇရာပန်း၊ လိပ်ပြာကျေးဇူးကန်း။\nစွဲလမ်းစိတ်ဖြာ ထိုပန်းဝါ၊ မျက်ရည်မိုးကြီးရွာ\nသူ့စိတ်မှာ ပူလုံးကဲ၊ ပန်းပျိုဇီဝိန်လွှဲ။\nအသဲ(သည်း) မရှိတဲ့ ထိုလိပ်ပြာ၊ ထိုဤလှည့်လည်ကာ\n၀ါသနာ သူ့စိတ်ရင်း … ပွင့်ဦးဆွတ်ချွေနင်း ။ ။\nငယ်ငယ်ကတော့ အဲဒီကဗျာပုံပြင်လေးဖတ်ပြီး ပန်းကလေးကို သနားတယ်၊ လိပ်ပြာလေးကို မုန်းမိတယ်။\nခုချိန်မှာ စဉ်းစားကြည့်တော့ … ဒါတွေဟာ သဘာဝတွေချည်းပါပဲ လို့သာ တွေးမိပါတော့တယ်။\nလိပ်ပြာကလည်း လိပ်ပြာအလုပ် … ၀တ်ရည်စုပ်ပေါ့၊ ပန်းလေးတွေကလည်း သဘာဝအလျောက် ဖူး ငုံ ပွင့် ဝေ .. အချိန်တန်တော့ ကြွေပေါ့ …။\nအားလုံးဟာ သူ့သဘာဝအတိုင်း သူ့သဘော သူဆောင်နေကြတာပါပဲ … လို့ … ဖြေသိမ့်ကာတွေးလိုက်မိတော့လည်း အမုန်းတွေမရှိတော့ ပြန်ပါဘူး။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:41 PM5comments\nအရှေ့ဘက်ကောင်းကင်မှာ အနီရောင် တစွန်းတစကို မြင်ရပြီ။\nအားအင်အပြည့်ဖြင့် လတ်ဆတ် လန်းဆန်းနေသူက ခရီးဦးထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။\nဝေ့၀ဲတိုက်ခတ်လာသော လေနုအေးကို တ၀ကြီး ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ခြေလှမ်းသစ်ကို စလိုက်၏။\nသူ၏ ပထမဆုံးခြေလှမ်းသည် အားမာန်အပြည့်၊ သတ္တိအပြည့်။\nသူ၏ နှလုံးအိမ်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်။\nသွက်လက်စွာလျှောက်လှမ်းရင်းမှာပင် နေရောင်ခြည်ကြောင့် လောကတခွင်လုံး တဖြည်းဖြည်းလင်းလာ၏။ ကျီကျီကျာကျာ အော်မြည်နေကြပြီး အစာရှာထွက်ဖို့ ပြင်နေသော ငှက်ကလေးတွေ …\nသစ်ပင်တပင်မှ တပင်ခုန်ကူး ပျော်မြူးနေသော အမြီးဖားဖား ရှဉ့်ညိုထွားလေးတွေ …\nလမ်းဘေးဝဲယာ ချုံပုတ်လေးတွေထဲ လှစ်ကနဲ လှစ်ကနဲ ၀င်ရောက်ပြေးလွှား ပျော်ပါးနေကြသော ယုန်ဖြူဖြူလေးတွေ …\nစမ်းချောင်းလေးမှာ ရေလာသောက်နေကြသော သမင် ဒရယ် ချေငယ် စိုင်ဆတ် … သတ္တ၀ါလေးတွေ …။\nသူတို့လေးတွေကို ခွန်းဆက်ရင်း ဒီလမ်းထက်မှာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းလျက်ရှိ၏။\nငှက်ကလေးတွေ၏ တေးသီချင်းလေးများ …\nရှဉ့်ညိုလေးတွေ၏ သစ်သီးလေးများ …\nယုန်ဖြူလေးတွေ၏ စိမ်းလဲ့လဲ့မြက်နုလေးများ …\nသမင်လေးတွေ၏ စမ်းရေချို အေးမြမြ … ဒါတွေဟာ သူ့အတွက် ခွန်အားတွေပင်။\nလမ်းဘေးဝဲယာက စပယ်ပန်းလေးတွေရဲ့ သင်းပျံ့ပျံ့ မွှေးရနံ့များကြောင့်လည်း သူ့ခြေလှမ်းတွေက သွက်လက် တက်ကြွလို့နေ၏။\nပင်မြင့်ထက်မှ သစ်ခွပန်းလှလှတွေက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် သူ့ကို ထောက်ခံကြသလို သစ်ရွက်နုလေးများ ကလည်း လက်များဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။\nဒီလိုနှင့် သူ၏ ခရီးလည်း အတော်ရောက်ခဲ့လေပြီ။\nခရီးလမ်းတလျှောက်မှာ ဒဏ်ရာရနေသူတွေကို ဖေးကူ၊ ဆူးခြုံမှာ ငြိနေသူများကို ဖယ်ရှားပေး၊ ငတ်မွတ်နေသူကို အစာကျွေး၊ လမ်းပျောက်နေသူတွေကို လမ်းမှန်ပြပေးရင်း … ခရီးဆက်နေသော သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ဆူးတွေငြိလိုက် နွံနစ်လိုက် … လဲကျသွားလိုက် ပြန်ထလိုက်နှင့်ပင်။\nသူ့ဝန်းကျင်မှာ အဖော်တွေ အပြည့်။\nသူ့နံဘေးမှာ အားပေးမည့်သူတွေ အတိ။\nလျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနှင့် သူသတိထားလိုက်မိသည့် အချိန်မှာတော့ တလောကလုံးက ဆိတ်ငြိမ်နေလေပြီ။\nအနောက်ဖက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဦးတည်ကာ သူ့အား ကျောခိုင်းစပြုနေပြီဖြစ်သော နေမင်း၏ အလင်းရောင်က ပျောက်ကွယ်လုလု။\nငှက်ကလေးတွေလည်း အိပ်တန်းဝင်သွားကြပြီမို့ တေးသံဆိတ်လျက်။\nရှဉ့်ကလေးတွေ .. ယုန်ကလေးတွေ .. သမင် ဒရယ်လေးတွေလည်း ပြေးလွှားဆော့ကစား မနေကြတော့။\nစပယ်ဖြူပွင့်လေးတွေပင် ပွင့်လွှာလေးတွေပိတ်၍ အိပ်စက်ကုန်ကြပြီ။\nအမှောင်ထု တဖြည်းဖြည်း ကြီးစိုးလာသည်နှင့်အမျှ အအေးဓာတ်က တစစ လွှမ်းခြုံလို့လာ၏။\nတလောကလုံးတွင် သူတယောက်ထဲ ရှိသည့်အလား အားငယ်စိတ်တို့ ရုတ်ချည်းဖြစ်ပေါ်လာသည်။\nလျှောက်နေသောလမ်းကို ပြန်ငုံ့ကြည့်မိရင်း အတွေးတွေ ခေါင်းထဲဝင်လာသည်။\n- ဒီလမ်းကိုလျှောက်နေတာ မှန်ရော မှန်ရဲ့လား၊\n- ငါဘာလို့ ဒီလမ်းကိုလျှောက်နေမိပါလိမ့်၊\n- လမ်းက ဘယ်တော့ ဆုံးမှာလဲ၊\n- ခရီးဆုံး ပန်းတိုင်က ဘယ်မှာလဲ၊\n- ဒီတိုင်းလျှောက်နေလို့ ပန်းတိုင်ဆိုတာ ရောက်ပါ့မလား … ။\nစသည် စသည် တွေးမိရင်း လျှောက်ရမည့်လမ်းကို လှမ်းမျှော်ကြည့်မိသည်။\nမှောင်အတိလွှမ်းနေသဖြင့် ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပြီ။\nတွေဝေစိတ်၊ အားငယ်စိတ်၊ ၀မ်းနည်းစိတ်တို့ဖြင့် ရင်ထဲ ပူလောင်လို့လာသည်။\nအာခေါင်တွေခြောက်ကပ်နေသော်လည်း စမ်းရေအေးအေးတိုက်ကျွေးမည့်သူကား မရှိ။\n၀မ်းထဲတွင် လှပ်ဟာနေသော်လည်း သစ်သီးမွှေးမွှေး ဆွတ်ခူးပေးမည့်သူကား မရှိ။\nခရီးပြင်းကိုနှင်လာရသဖြင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေနှင့် နာကျင်နေသော်လည်း ဖေးမကူညီမည့် လက်ကား မရှိ။\nခြေလှမ်းတွေ တွန့်ဆုတ်ရာက တဖြည်းဖြည်းနှေးသွားရင်း ရပ်လိုက်မိသည်။\nရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိတော့ လမိုက်ညပေလားမသိ။ လမင်းကလည်း ရှိမနေ။\nစိန်ပွင့်လေးတွေလို တလက်လက်တောက်ပ ရှိနေတတ်ကြသည့် ကြယ်တာရာများလည်း ဒီညမှာ ဘယ်ဆီရောက်နေကြပါလိမ့်။\nမူးဝေယိမ်းယိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူ ကြာရှည် ရပ်တည်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုင်ချလိုက်မိ၏။\nအားပေးမည့်သူ ဖေးကူမည့်သူ နတ္ထိပါလား။\nဒီခရီးကို ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရပါ့။\nမျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ထိုင်နေလျက် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းခြင်း ရှူနေစဉ်မှာပင် နားထဲမှာ အသံတခုကြားလိုက်ရသည်။\nစီကနဲ အော်လိုက်သော ပုစဉ်းရင်ကွဲ … ။\nလှောင်ပြောင်သံလား ငိုချင်းသံလား မကွဲပြားသည့်တိုင် “သူတယောက်ထဲမဟုတ် တစီစီအော်မည်တတ်သည့် ပုစဉ်းကလေးတွေလည်း ရှိသေးသားပဲ” ဆိုသည့်အတွေးကြောင့် ပိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်မိ၏။\nသူ့အနားမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တလက်လက် တောက်ပလို့ပါလား။\nသေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်းရောင်လေးတွေ ထုတ်ပေးလျက် သူ၏နံဘေး ၀ိုင်းရံပျံသန်းနေကြသော ပိုးစုန်းကြူးကလေးများကို တွေ့ရ၏။\nဒီအလင်း မှိတ်တုတ်လေးကြောင့်ပင် အားငယ်စိတ်တို့ ရုတ်တရက် လျော့ပါးသွားရပြန်သည်။\nသည်အခိုက် တဖျပ်ဖျပ် တောင်ပံခတ်သံ ကြားသဖြင့် ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့ ညဥ့်မှာထွက်တဲ့ ငှက်ကလေးများ။\nတေးသံချိုချို မဆိုနိုင်ကြပေမဲ့ ဒီ ငှက်ကလေးတွေလည်း သူ့အနားမှာ ရှိနေသေးသည်ပဲ။\nမနီးမဝေးက သစ်ပင်ကြီးထက်မှာ ကရုဏာ မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လို့နေသော ဇီးကွက်ကြီးတကောင် …။\nဒါဟာ ခရီးလမ်းဆုံးမဟုတ်သေးဘူး၊ ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ ရှေ့မှာလိုသေးတယ်၊ ဆက်သွား၊ ဆက်လျှောက်၊ တွေဝေ မနေနဲ့၊ ငေးမော မနေနဲ့၊ အားငယ် မနေနဲ့၊ စိတ်ပျက် မနေနဲ့ … ဟု အားလုံးက ၀ိုင်းပြောနေကြသလို။\nတွေဝေမိသော သူ့ကိုယ်သူ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။\nထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်သဖြင့် ယိုင်ကနဲ …။\nတဖန်ပြန်စရဦးမည့် ခြေလှမ်းသစ်အတွက် အားအင်တွေကို ပြန်လည်စုစည်းရင်း အသက်ပြင်းပြင်း တချက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။\nဝေ့၀ိုက် တိုက်ခတ်လာသော ညဉ့်လေအေးထဲမှ ညမွှေးပန်းရနံ့သင်းသင်းကြောင့် လန်းဆန်းပေါ့ပါး လို့သွား၏။\nကိုင်း … စလိုက်ကြဦးစို့ …\nခြေလှမ်းအသစ်တဖန် … ။\nဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များကြောင့် နာကျင်နေသော်ငြားလည်း ခရီးဆုံးရောက်အောင် ထပ်မံလှမ်းဆက်ရမည့် သူ၏ခြေလှမ်းအသစ်သည် တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်ဝနေလေတော့သတည်း။ ။\nPosted by မေဓာဝီ at 3:44 AM4comments\nPosted by မေဓာဝီ at 2:58 PM5comments\nသက်ပြင်းသာ ချမိတယ် … ။\nမျက်ရည်သာ ကျမိတယ် … ။\nကြိတ်မှိတ်လို့သာ ခံပါတော့မယ် … ။\nခေါင်းမော့လို့လည်း မပြုံးနိုင် …\nခြေလှမ်းတွေက တွန့်ဆုတ်လျက် …။\nသတ္တိလည်းပျော့ … အားလည်းလျော့ခမ်း\nပန်းတိုင် ပျောက်နေခဲ့ပါပြီ …. ။ ။\nPosted by မေဓာဝီ at 9:51 AM7comments\nတဖြည်းဖြည်း ဦးခေါင်းနဲ့ ထိမတတ်။\nအသက်ရှူရ ခက်လို့ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး လေကို အားပါးတရ အဆုတ်ထဲ ရှိုက်သွင်းလိုက်တယ်။\nရှူသွင်းလိုက်မိတဲ့လေဟာ … သန့်စင်မနေဘူးဆိုတာ ခံတွင်းကို အဖြတ်မှာ ခံစားသိလိုက်ရပေမဲ့ …\nတားဆီးလို့ မမီတော့ …။\nညစ်ညမ်းနေတဲ့ လေထုက ခံတွင်းမှတဆင့် အဆုတ်ထဲ … ။\nပြီးရင် ဒီလေတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လည်ပတ်ကြတော့မယ် … ။\nအဆိပ်ငွေ့တွေကို ရှူရှိုက်ရင်း ကြီးပြင်းခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေမှပဲ …။\nငါ့ခန္ဓာဟာလည်း တစတစ အဆိပ်နဲ့ယဉ်ပါးရင်း … အဆိပ်သင့်လူသား ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်ခဲ့ရပေါ့။\nကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အနားမလာကြပါနဲ့ … ငါဟာ အဆိပ်သင့်နေလို့ … ။\nကျေးဇူးပြုပြီး ငါနဲ့ အဝေးဆုံးကို သွားကြပါ … ငါဟာ အသုံးမကျတဲ့ လူ့အန္ဓ ..။\nကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို စွန့်ခွါထားခဲ့ … အထီးကျန်ခြင်းကိုသာ ငါအလိုရှိတယ် … ။\nကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အသက်မသွင်းကြပါနဲ့ … ငါဟာ ရှင်လျက်နဲ့သေနေခဲ့ပြီ … ။\nကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အမုန်းတွေသာပေး … အချစ်တွေက နာကျင်စေလို့ပါ … ။\nတိမ်တွေက ပြုံးတယ် …\nသစ်ရွက်တွေက ရယ်တယ် …\nငှက်ကလေးတွေက ဟားတယ် …\nအဆိပ်ငွေ့တွေက လှောင်ပြောင်တယ် …\nပန်းပွင့်လေးတွေက တီးတိုးတီးတိုး သဖန်းပိုးနဲ့ …\nနေရောင်အောက်က ဘ၀လေးတွေဟာ တကယ်ပဲ ရောဂါပိုးကင်းစင်နေလေမလား။\nပူပြင်းလွန်းတဲ့ နေရောင်ခြည်ဒဏ်ကြောင့် …\nခံနိုင်ရည်အားနည်းတဲ့ အဲဒီဘ၀လေးတွေပဲ သေစေမလား … ။\nမစဉ်းစားတတ်တော့ပါ …. ။\nမျက်စိကို မှိတ်လိုက်တယ် …\nတိမ်တွေက ပြိုနေတုန်း … ။\nမိုးတွေညို့လာပြီ … ။\nထစ်ချုန်းသံသဲ့သဲ့ … ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ။\nမိုးတွေ … မိုးတွေ … ရွှဲရွဲစိုအောင် ရွာချနေ … ။\nအေးမြခြင်းကင်းတဲ့ အဆိပ်သင့်မိုးတွေပါ …\nငါ့မျက်ဝန်းမှာရွာနေတယ် … ။\nအမြင်အာရုံတွေ မှုန်ဝါးလို့ …\nရှေ့ကိုတောင် မမြင်ရတော့ဘူး …\nနောက်ကိုလဲ ပြန်လှည့်မကြည့်ချင် …\nဘေးနှစ်ဖက်မှာက ချောက်ကမ်းပါး …\nစမ်းတ၀ါးဝါးနဲ့ လှမ်းသွားနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေရဲ့ ဦးတည်ရာဟာ ….\nချောက်ကမ်းပါးဆီလား … ။\nဒယီးဒယိုင် လျှောက်နေဆဲပေါ့ ….\nPosted by မေဓာဝီ at 9:05 AM2comments\nကျမတို့ငယ်ငယ်က အမေနဲ့ အဖေရဲ့ အ၀တ်အစားတွေထည့်တဲ့ ဗီရိုကြီးပေါ်မှာ ပစ်တိုင်းထောင်အရုပ်ကြီးတရုပ် တင်ထားတာ မှတ်မိပါတယ်။ ပစ်တိုင်းထောင်ကြီးက တော်တော်ကြီး ကြီးပါတယ်။ ပန်းနုရောင် ဆေးရေးထားတဲ့ မျက်နှာလေးက ပြုံးတုံ့တုံ့နဲ့ လှလည်း လှတယ်။ မျက်နှာပတ်ပတ်လည်မှာ ပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ ခြံရံထားတယ်။ ကျမတို့ အိပ်ရာပေါ်က လှမ်းကြည့်ရင် ပစ်တိုင်းထောင်ကြီးက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကို ပြုံးပြနေသလိုပဲ။\nအဖေက ဒီပစ်တိုင်းထောင်ရုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကဗျာတပုဒ် ရေးဖွဲ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီကနေ့ အဖေ့လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ အဲဒီကဗျာလေးကို စာအုပ်တအုပ်ရဲ့ရှေ့ လွတ်နေတဲ့ စာမျက်နှာမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ….\n* ပစ်ကာ လှိမ့်ကာ၊ ဖန်ခါခါလည်း\n* ပစ်ကာလှိမ့်ကာ၊ ဖန်ခါခါလည်း\n2nd Feb; ‘74\nအဖေက အဲဒီပစ်တိုင်းထောင်ကြီးကို အမေနဲ့အတူ ရွှေတိဂုံဘုရားက ၀ယ်ခဲ့တာလို့ ပြောပြပါတယ်။\nအမေက ပစ်တိုင်းထောင်ရုပ်ကလေးတွေကို သိပ်သဘောကျ တတ်တယ်တဲ့။\nကျမတို့ ဆော့ကစား ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ အရွယ်ရောက်တော့မှ ပစ်တိုင်းထောင်ကြီးလည်း တစစီ ပျက်စီး သွားခဲ့တယ်။\nအဖေ့ရဲ့ ပစ်တိုင်းထောင် ကဗျာလေးကို ဖတ်ပြီး …\nကျမသည်လည်း ပစ်တိုင်းထောင်ကလေးလို လောကဓံရဲ့ ရိုက်ပုတ်မှုတွေကို အမြဲပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိချင်လိုက်တာ … လို့ စိတ်ထဲ တွေးနေမိပါရဲ့။\nPosted by မေဓာဝီ at 3:24 AM5comments\n“ရော့ … ကားသော့ … မင်းတို့ကားကို မင်းတို့ ပိုင်သွားပြီ၊ ကြိုက်ရာလမ်းကို စိတ်ကြိုက်မောင်းပေတော့”\nဟိုးအရင်တုန်းကတည်းက ကျမတို့ဆီမှာ ဘိုးဘွားပိုင် ကားကြီးတစီးရှိပါတယ်။\nကားကြီးပေါ်မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေအပြည့် ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအပြည့်တင်ပြီး မောင်းနှင်နေတဲ့ အဲဒီကားကြီးကို ဘိုးဘွားတွေလက်ထဲကနေ တခြားသူတွေက အပိုင်စီး သိမ်းပိုက်ပြီး နှစ်တော်တော်ကြာအောင် မောင်းနှင်နေခဲ့ရာက တချိန်မှာတော့ ကိုယ့်ကားကိုယ် မောင်းနှင်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပါတယ်။\nတံခွန်လေး တလွင့်လွင့်ထူထားပြီး မောင်းနှင်နေတဲ့ ကားကြီးပေါ်မှာ မိသားစုဝင်တွေဟာ မြူးပျော် တက်ကြွလို့ … တေးသီချင်းတွေ သီဆိုဟစ်ကြွေးလို့ …။ တခါတလေတော့လည်း မိသားစုဝင်အချင်းချင်း မသင့်မမြတ်ဖြစ်ကြပါရဲ့။\n“နင်ချည်းပဲ ခေါင်းခန်းမှာထိုင်နေတာပဲ၊ ငါလည်း ထိုင်အုံးမယ်၊” “ငါ့နေရာ ငါအပိုင် .. ဘယ်သူမှ လာမထိုင်နဲ့” စသဖြင့် တယောက်နဲ့တယောက် ငြိကြ အငြင်းပွားကြတာလေးတွေလည်း ရှိပါရဲ့။\nဒီလိုနဲ့ ခရီးရှည်ကြီးကို နှင်နေရင်း တနေ့တော့ (ကားသော့ရပြီး ၁၄ နှစ်အကြာ) မိသားစုဝင်ထဲက လူတယောက်ဟာ ယာဉ်မောင်းတာဝန်ကျသူဆီက ကားသော့ကို အတင်းလုယူပါတော့တယ်။ ဒီလိုလုယူတာကိုလည်း မိသားစုဝင်တွေ တယောက်နဲ့ တယောက် မညီညွတ်လို့ … သူက ၀င်ထိန်းရပါတယ်ဆိုပြီး ကြားကောင်းအောင် ပြောပါသေးတယ်။ တကယ်တမ်း သူက လူမိုက်ပဲ၊ သူ့ဆီမှာ တုတ်၊ ဓား စတဲ့ လက်နက်တွေရှိနေတော့ ကားသော့ကို သူရသွားပါတယ်။ ကားသော့ရတယ်ဆိုရင်ပဲ ဒီလူမိုက်ဟာ မောင်းချင်သလို မောင်း၊ ရမ်းချင်သလိုရမ်း၊ မကျေနပ်တဲ့သူ ကားပေါ်ကဆင်း ဆိုပြီး မောင်းထုတ်လို ထုတ်၊ သူနဲ့မတည့်သူတွေကို တုတ်နဲ့ ရိုက်လိုရိုက်၊ ကားပေါ်ကကန်ချလိုချ၊ အဲဒီလိုတွေ ရမ်းကားနေလေတော့တယ်။\nဒါ့အပြင် ကားကြီးပေါ်က အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေရောင်းပြီး သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် သုံးတာတွေပါ လုပ်လာတော့ အားလုံးက မကျေနပ်ကြတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ပြောရဲမှာလဲ၊ သူ့ ဓားတွေ တုတ်တွေကြောက်တော့ ပြောချင်လည်း ငြိမ်နေကြတာပေါ့။ ငြိမ်မနေဘဲ ပြောမိသူ တချို့တလေလည်း ကားပေါ်ကနှင်ချခံရတာတို့ တုတ်စာကျွေးတာတို့ ခံရပြန်ပါတယ်။\nသူနဲ့ သူ့အပေါင်းပါတွေသာ ကားသော့ကို အပိုင်စီး ကားကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီး ခရီးနှင်လာလိုက်တာ … တော်တော်ကြာသွားပါတယ်။ ကားပေါ်ကလူတွေလည်း စိတ်ညစ်တဲ့သူညစ်၊ စိတ်ဓာတ်ကျသူကျ၊ အရင်လို တက်ကြွမှုဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲပေါ့။ ကားပေါ်ကပစ္စည်းတွေလည်း တစတစ နည်းနည်း လာပါပြီ။ လူတွေလည်း ငတ်တလှည့် ပြတ်တလှည့်ပေါ့။ မျိုသိပ်ထားတာတွေ ပေါက်ကွဲလာတဲ့ တနေ့မှာ (ကားသော့လုယူပြီး ၂၆ နှစ်အကြာ) ကားပေါ်ကလူတွေ တညီတညွတ်တည်း ၀ိုင်းပြီးပြောကြ အော်ကြတော့ ဒီလူလည်း မနေသာတော့ဘဲ ကားသော့ကို တခြားလူ အပ်ဖို့အတွက် အများသဘောထားကို တောင်းခံလိုက်ရပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ … မထူးဇာတ်ကို ဆက်ကရသလို …\nကားကြီးတိမ်းမှောက်မှာ စိုးလို့ ကားသော့ကို ပြန်ယူလိုက်ရပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ့တပည့်လက်သစ်တွေဟာ ကားသော့ကို သူတို့လက်ထဲ မလိမ့်တပတ် ပြန်ယူခဲ့တယ်။\nအများပိုင်ကားကြီးကို သူတို့ပိုင်သလိုလို “ငါ့ကားငါဆွဲ၊ ချောက်ထဲရောက်ရောက်..” ဆိုပြီး မောင်းချင်သလို လျှောက်မောင်း … ။ ကားထဲကပစ္စည်းတွေလည်း ထုတ်ရောင်းစား။\nနောက်လာတဲ့ မောင်ပုလဲ၊ ဒိုင်းဝန်ထက် ကဲ ဆိုသလို …. လူမိုက်တွေမောင်းနှင်တဲ့ ကားကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စက်သံတောင် သိပ်မမှန်ချင်တော့ဘဲ ဂျုံးဂျုံးကျလာခဲ့တော့တယ်။\nထုံးစံအတိုင်း ကားပေါ်ကလူတွေကိုလည်း သူတို့စိတ်နဲ့မတွေ့ရင် မောင်းထုတ်၊ ကန်ချ .. စသဖြင့် အရင်နည်းတွေသုံးပြီး နှိပ်စက်နေဆဲပါပဲ။ မခံနိုင်တဲ့သူ တချို့လည်း သူတို့ဟာသူတို့ပဲ တခြားကားပြောင်းစီးလိုစီး၊ ကားပေါ်ကခုန်ချလိုချ၊ ကားရပ်တုန်း ထွက်ပြေးလိုပြေး …ဝေးရာကိုသွားကြလေရဲ့။ မတတ်သာလို့ ကားပေါ်ကျန်နေသူတွေထဲမှာ …\nစိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသူတွေရှိသလို ဒီကားကြီးရဲ့ ကားသော့ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားနေသူ တွေလဲ ရှိတယ်။ ကားကြီးကို အမှီပြုပြီး ကြီးပွားနေသူတွေလည်း ရှိသပေါ့လေ။\nဒီလိုပါပဲ ဝေးရာသွားတဲ့လူတွေထဲမှာလည်း တခြားတခြားသော ကားတွေပေါ်က လူတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကားသော့ပြန်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေရှိသလို ကားစုတ်ကြီးပေါ်က ငါလွတ်မြောက်သွားပြီဆိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး နေနေသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။\nကားကြီးကတော့ ဖွတ်ချက် ဖွတ်ချက်နဲ့ တရွေ့ရွေ့မောင်းနှင်နေဆဲ။\nကားအင်ဂျင်ကလည်း ကျနေပြီ၊ ဆီကလည်း ကုန်လုပြီ။\nဘက်ထရီလည်း ဒေါင်းတော့မယ်၊ ဘော်ဒီကလည်း တောင့်တင်းခိုင်မာမှု မရှိတော့ဘူး။\nအမိုး နဲ့ ထိုင်ခုံတွေကိုလည်း ဖြုတ်ရောင်းစားထားတာကြာပြီ။\nကားပေါ်မှာ လူတွေကို ၀က်တင်သလို ပြွတ်သိပ်တင်ပြီး နေပူပူ မိုးရွာရွာ လေပြင်းပြင်း နှင်းထန်ထန် ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ ကိုယ့်ကံ … ခံကြလို့များ မပြောရုံတမယ်ပါပဲ။\nဆင်းရဲ ကြပ်တည်း ဒုက္ခတွေ တပုံတပင်နဲ့ …. ကားစုတ်ကြီးပေါ်မှာ… မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ….။\nမောင်းနှင်သူတွေကတော့ ကားရှေ့ခေါင်းခန်းမှာ ကျော့ကျော့မော့မော့ ပြုံးလို့ပျော်လို့ပေါ့။\nအင်း …. ဒီလူတွေလက်ထဲ ကားသော့ရောက်တာ ၁၈ နှစ်ကျော်လို့ ၁၉ နှစ်ထဲ ရောက်လုပါပေါ့လား။\nပြန်တွက်ကြည့်ရင် … ကိုယ့်မိသားစုပိုင်ကားကို ကိုယ့်မိသားစုဝင်က မောင်းနှင်ခွင့်ရတာ … ၅၉ နှစ်ရှိပြီ။\nမိသားစုဝင် လူမိုက်တွေရဲ့လက်ထဲ ကားသော့ရောက်တာ ဆိုရင် ၄၅ နှစ်တောင် တိုင်တော့မယ် …။\nကားကြီးနဲ့ ကားပေါ်က လူတွေရဲ့ဘ၀ဟာ တစတစ ဆုတ်ယုတ်လို့ပါပဲ … ။\nဘယ်မှာလဲ ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့မှု၊\nဘယ်မှာလဲ ဖြောင့်ဖြူးတဲ့ ခရီးလမ်း၊\nဘယ်မှာလဲ လှပတဲ့ အနာဂတ်၊\nအဲဒီကားကြီးပေါ်မှာ … ခုချိန်ထိ ကျမ စီးနင်းလိုက်ပါနေဆဲပါ။\nဘယ်တော့များ ချောက်ထဲကျသွားမလဲ တထိတ်ထိတ်နဲ့ပေါ့။\nဒီလူတွေလက်ထဲက ဘယ်တော့လွတ်မြောက်မလဲလို့လည်း မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားလို့ … ။\nလွတ်လပ်စွာ မောင်းနှင်ခွင့် ရခဲ့ပေမဲ့ … ကျမတို့ ဘ၀တွေဟာ မလွတ်မြောက်သေးပါဘူး။\nအမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေနဲ့ …. စိတ်ဓာတ်မကျအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးလို့သာ နေရပါတော့တယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:32 PM 13 comments


မြန်မာ့ရိုးရာ စားစရာ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Business & Economics » မြန်မာ့ရိုးရာ စားစရာ\nPosted by ムラカミ on Dec 8, 2011 in Business & Economics, Creative Writing, Food, Drink & Recipes, Ideas & Plans | 30 comments\nသည်လူကြီး လိုင်းသစ်ထွင်ပြန်ပြီ မထင်လိုက်နဲ့နော .. လိုင်းဟောင်းကြီးအတိုင်းပဲ လျောက်မှာပါ ...သည်လိုင်းက\nကျနော် လျောက်နေကြလိုင်းကြီးပါ ...ဟုတ်ကဲ့ ကျနော်မျိုး ဖားသက်ပြင်းရဲ့ မားကတ်တင်း ပါခင်ဗျား\nမားကတ်တင်းနဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ဘာဆိုင်တုန်း လို့ မပြောပါနဲ့နော ဆိုင်ပါသော်ကောလားဗျာ ဆိုင်သမှ အချက်ကြီး ၃ချက်နဲ့ ကို ဆိုင်တာ..\nမုန့်ဟင်းခါးဆိုင်သွားတယ်နော၊ ခင်ဗျား ဘာပြောလဲ ? မုန့်ဟင်းခါးတပွဲ၊ ဆိုင်ရှင်ဘာလုပ်လဲ? ရော့ အင့် စားတော့၊ အဲ့လိုထင်လို့လား ???\nမုန့်ဟင်းခါးတပွဲ။ ဘူးသီးကြော်နဲ့။ ကြက်သွန်ဥ မထည့်ဘူး၊ငှက်ပျောအူ ပါပစေနော်။(ဒါက ကျနော် စားရင် မှာနေကျ စတိုင်လ်)။\nပြီးရင် သံပုရာသီးညှစ်မယ် ....ငြုပ်သီး နည်းနည်း ထည့်မယ်။ ပြီးရင် ဆွဲပြီပဲ ။\nအချက်နံပတ်(၁) ကိုနာမည်ပေးမယ် အဲ့ဒါ 1-to-1 Marketing Strategy  ...Customer ကို စိတ်ကြိုက် customize\nလုပ်ခွင့်ပေးထားတယ်... 1-to-1 Marketing မှာလည်း သည်လိုပဲ။ သည်နည်းနဲ့ နာမည်ကျော်တဲ့Brand ကိုပြပါဆိုရင်\nDell ကိုပြရမယ်။ Direct-From-Dell !(ခုခေတ်စားနေသလို ပေါ့၂ပါး၂ရေးမှာမို့ သည်မှာတင် ဖြတ်ချလိုက်မယ်)\nသည်လိုနဲ့ ကျနော် စားလို့ပြီးပြီ ဟင်းရည်သောက်ပါဦးတဲ့ဗျား ဆိုင်ရှင်က ဟင်း၇ည်လေး ၃-၄စွန်းစာလောက်နဲ့ ငှက်ပျော်အူဖတ်-\n၁ဖတ်လောက်ပေါ့  ..အဲ့ဒါ မားကတ်တင်း အ၇ ပြောဆို Value-Added လုပ်တာ ...\nအံမယ် စားလို့ကောင်းသားဟ သည်ဆိုင်လေး မဆိုးဘူး ဆိုပြီး  ဆိုင်းဘုတ်လေး မော့ ကြည့်တယ် (မြောင်းမြ)ဒေါ်ဝေေ၀ တဲ့ ...\nဒါကို မားကတ်တင်းအရ Branding လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ် ..အတိအကျပြောရရင် Geographical နည်းနဲ့ပါ recall လုပ်ထားတာ\n..ဘယ်မြို့က ငါးပေါတယ် ဘယ်မြို့က ဆန်မှုန့်ကောင်းတယ် ..ဘယ်မြို့ရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးချက်နည်းကတော့ အရည်ကျဲလေး ..\nဘယ်မြို့ရဲ့ နည်းကတော့ ငရုပ်ကောင်းကဲတယ် .... ဒါမျိုးတွေကို Brand elements အနေနဲ့ communicate လုပ်ထားတာ ...\nရန်ကုန်နဲ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ် က မုန့်ကို ပြောပြီးပြီ ဆိုတော့  ..မန္တလေးဘက်က မုန့် တမျိုးကိုလည်း ထည့်ပြောမှ သင့်တော်ပေမပေါ့လေ။\nဘူတာကြီးရှေ့ ကိုရောက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ ..လမ်းမကြီးတဖက်ကိုမျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးမှ ပြူးနေတာဘဲ ကိုး ခင်ဗျ။\nဘာတဲ့ ..ပေကလေးစိန်ထိုးမုန့် ဆိုဘဲ .... အင်း ရန်ကုန်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းတက်ဖော် ဘော်ဒါအပေါင်းတွေ မှာလိုက်တာကို\nဖြတ်ကနဲ ကြားယောက်မိလိုက်တယ် ....ဘာတဲ့... "ဟိတ်ကောင် မန္တလေးက ပြန်လာရင် ငါ့အတွက် ထိုးမုန့် မပါရင် နာဖို့ပြင်ထား"\n"ဟုတ်တယ် နင် ဟိုတခါခရီးသွားတာ ဘာမှလည်း မပါဘူး သည်တခါတော့ ထိုးမုန့် ၀ယ်ဖြစ်အောင် ၀ယ်ခဲ့ရမယ်။"\n"အေး ... သေချာမှာမယ်နော် ....ငါက ထိုးမုန့်ဆို ပေကလေးစိန် ပဲစားတာ" ..... "ဟဲ့ ..ငါက ပေါက်ပေါက်ခင် မှ ကြိုက်တာနော်"\n"ငါ့အတွက် ပေါက်ပေါက်ခင် ၁ဘူး."". အေး ငါကတော့ မူလလက်ဟောင်း မော်မော်နု ပဲ ကြိုက်တယ်ဟေ့..."\nသေချာရေးမှတ်သွား ...မှားလာလို့ကတော့ နာပြီပဲ .......\nအော် ...ထိုးမုန့်ရဲ့ Branding ကိုပြောပါတယ် ...... သူလည်း မုန့်ဟင်းခါးလိုပါ.... တခြား မြန်မာ့ရိုးရာ စားစရာတွေ\nဒါမျိုးမရှိတာများတယ်နော ... ကောက်ညှင်းပေါင်း ပဲပြုတ် ..ဆက်သာတွေးကြည့်ကြပါတော့ဗျာ။ (၁၂ပွဲဈေးက ဆိုင်တွေ\nလက်ညှိုးထိုးပြီး  ရှိတယ် မပြောနဲ့ဦးနော ... ၁၂ရာသီ ပုံမှန် ဆိုင်ဖွင့်တာတွေကိုပဲ ဆိုလိုတာ..)\nအဲ့လိုနဲ့ ဂီဂီတယောက် ပေကလေးစိန် ဆိုင်ထဲ ၀င်သွားတယ်ပေါ့ဗျာ..ဆိုင်ထဲရောက်တော့  "သုံးဆောင်ပါအစ်ကို မြည်းကြည့်ပါ အစ်ကို\nကြိုက်မှ ၀ယ်ပါ မကြိုက်လည်း သုံးဆောင်သွားပါ " နဲ့ ကောင်မလေးတွေ ပျူငှာထှာ ယဉ်ကျေးထှာ ..... စင်ပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တော့\nယွန်းဗန်းလေးထဲ အကန့်လေးတွေ နဲ့ အရောင်စုံ ပုံစံစုံ မုန့်ကလေးတွေ ..ဟိုဟာလေး မြည်း သည်ဟာလေး ကောက်ဝါးနဲ့ .......\nဟိုဟာလေး နည်းနည်း သည်ဟာလေးနည်းနည်း.... ဒါ မားကတ်တင်း အမြင်နဲ့ ပြောရရင် sampling ပေးတဲ့သဘော trial\nပေးတဲ့သဘော ...ကျယ်ပြန်စွာတွေးပြီး စာလုံးကြီးကြီး ရေးရရင် CSR လို့ကို ဆိုနိုင်သေးသဗျ....\nဂလိုနဲ့ ကျနော်လည်း ... ဟိုဟာလေးထည့် သည်ဟာလေး နည်းနည်းယူ ...၀ယ်တာပေါ့ဗျာ..(Customization) ...\nဟိုဘက် စင်လေးတွေဘက်ကြည့်လိုက်တော့ ..လားလား ... လမုန့်တွေပါလား ဟရို့ ...အမေက လမုန့် သိပ်ကြိုက်တာ..\n၀ယ်ဦးမှ .... လမုန့် ၂ဗူးပေးပါကွယ် ....(၁ဗူးက တရုတ်သွေးပါတဲ့ တယောက်သော သူကလေးအတွက် ။ ဤကား စကားချပ်)\nမားကတ်တင်းအရ ဆက်ပြောမယ်ဆိုရင် ဒါ Cross-selling လုပ်တာဗျ..main item တင်ထားပြီး sidekick ကို ပါ အစွံထုတ်တာ\nနိုင်ငံခြားက ဖိနပ် ရောင်းတဲ့ ကန်ပနေတွေ သားရေကို နိုင်နင်းလေတော့ ခါးပတ်ပါ ထုတ်ပြီး တွဲရောင်းကြတာကိုး ...\n( ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတဲ့ အတိုက်ဆိုင်ဆုံး ဥပမာမို့ပါ အစားအသောက်ကို ဖိနပ်နဲ့ ခိုင်းနှိုင်းပြောတာမဟုတ်ရပါဘူး ..)\nဂလိုနဲ့ ငွေရှင်းမယ်ပေါ့ ...ပိုက်ဆံတွက်တော့ အစ်ကိုက ၂မျိုးယူတော့  စုစုပေါင်းမှာ ၅၀၀ လျော့ပေးပါတယ်တဲ့ ...\nအားပါးပါး ....ဒါ Customer Relationship နဲ့ Customer Loyalty တည်ဆောက်နေတာနော ...\nအဲ့ဒါကြောင့် ကျနော်ပြောဖူးပါတယ် ...မြန်မာတွေ ရှေးမဆွ ကတည်းက မားကတ်တင်း တတ်ကြပါတယ်လို့ ....\n(အခြားအခြားသော စီးပွားနယ်ပယ်တွေမှာလည်း မြန်မာ့ရိုးရာ မားကတ်တင်းပညာများ အသုံးချနိုင်ကြပါစေလို့ ...ဆန္ဒပြုရင်း ......)\n၀န်ခံချက် ။ ကျုန်ုပ်သည် အဆိုပါ မုန့်၂မျိုးလုံးကို လွန်စွာမှ နှစ်သက်သော်လည်း ချက်-ပြုတ်-ကြော်-လှော်-ဖုတ်-သုတ် ခြင်းအမှုတွင်\nစားလိုပါက ရွာ့ အိမ်ရှင်မများ အသင်းမှ အန်တီ-မမ-ညီမလေးများနှင့်ဆက်သွယ်ပါကုန်\nစာကြွင်း ။မုန့်ဟင်းခါးအတွက် ဆြာချစ် ကို ကျေးဇူးတင် မိ ပြီး ထိုးမုန့်အတွက် တယ်တော်တဲ့ငါပါလားဟု အတွေးပွားနေမိပါသည်\nညောင်တုန်း ဦးနက်ချော မုန့်ဟင်းခါး ဆိုင် ဖွင့်ရင်\nဂီဂီ နဲ့ ကြော်ငြာမယ်။\nအားပေးမယ်နော် ဘဘ ဘလက်\nမိမိုးအတွက်ဆို ကိုကိုစီ (ရန်ကုန်) မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က\nအမြဲ ဖရီးပဲ… မိုးအတွက်ဆို အသက် ၂၀လောက်\nပြန်ငယ်ပြီး… မိုးဘေးမှာ ငိုပြီး ဂျီကျချင်စမ်းပါဘိ…\nကောင်းတယ်ကောင်းတယ် အနှစ် ၂၀ငယ်လိုက် (တစ်ရန်အေးလည်း နဲဝူး…ဟီး)\nတွမ်ဟန့်စ်ခ် နဲ့တွေ့မှ Zoltar Machine ဘယ်နားရှိလဲမေးပေးမယ် တိရား…\nအဲ့လာမှ တန်းလန်းတန်းလန်း နဲ့ ငိုပီးချွဲ လို့ရမှာ ခစ်ခစ်.. (နှပ်ချေးပြောပါတယ်)\nနဗီဂေးရှင်းအရ ဘာမှားတယ်မတိ …\nနောက် ၂နာရီဝက်ဆိုပီး စကတ်ဂျူးလုပ်ပီးတင်လိုက်တာ..\nတားတား ပို့စ် အသစ်စက်စက်ကလေးက\nအီလဲဗင်း အာဝါ အဂိုး ဖြစ်တွားပါပေါ့လား …\nသဂျီးရယ် …ဘက်ဒိတ်နဲ့လည်း စကတ်ဂျူးလို့ ရတာဘဲလားဟင်င်င်\nချစ်လေးအင်လုပ်တာနဲ့ကိုကိုတီဆိုင်ကို အားပေးမယ့်လူရှိပါ့မလားကွယ်။ နာမည်နဲ့ တွဲတဲ့မြို့ ကလည်း ပြွန်..တန်ဆာတဲ့။ ချစ်လေးအင် ကိုကိုတီကိုတွဲပြီး မှတ်မိတဲ့နာမည်ကလည်း စဉ်းစားစရာပါလားနော်။ မနေ့ က ကရင်စည်ကလည်း ချစ်လေးအင်ကို ဖတ်သွားသေးတယ်။ ချစ်လေးအင်ရေ စိုးတယ်..စိုးမိတယ်..စိုးရိမ်မိတယ်ကွယ်။\nအီးတီဆိုင်ကို ရွာထဲက အပုန်းလေးတွေက\nတပ်သားတွေ အီးတီဆိုင်ကို စားဖို့ ချီတက်လာပါပြီ….\nအီးတီရေ.. နင်အခုထဲက သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘာဂျာမှုတ်ပီး\nလေ့ကျင့်ထား… ကွိကွိ… (မျောက်စည်သံ)\nဟုတ်တယ်ဗျ။ ဒီပို့စ်က ကြားထဲမှာ ရုတ်တရက်ကြီးပေါ်လာတာ။\nကွန်းမန့်ကလည်း တစ်ခုမှမရှိတော့။ သြော် ငါ တော်တော် နမော်နမဲ့နိုင်ပါလား\nသို့ပေမယ် နောက်ဆုံးတော့ အင်ဇာဂီက အင်ဇာဂီ ပါပဲကွယ် နော။\nဒီတစ်ခါ marketing က နားလည်လွယ်တယ် …\nမြောင်းမြ ဒေါ်ဝေေ၀ ဆိုင်ခွဲ ဂျာပွန်မှာဖွင့်ဖြစ်ရင် ဂီဂီနဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်နော် …\nမုန့်ဟင်းခါးကတော့ မြန်မာ့ရိုးရာ အစားအစာတခုအနေနဲ့ သူ့မြို့သူ့စတိုင်နဲ့ အမျိုးမျိုးရှိတယ်။\nသားငါးပုစွန် ပေါများပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်မုန့်ဟင်းခါးကမှ ရှယ်ကောင်းတာ။\nမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ထဲမှာမှ ဖျာပုံမုန့်ဟင်းခါးက အကောင်းဆုံး။\nမောင်ဂီ၏ မာကက်တင်း သင်တန်းဆင်းပြီး….\n(မြန်မာပြည်မှာ ဒိုက်ဦးကွာစေ့ အကောင်းဆုံး၊\nဒိုက်ဦးမှာ ဒုံးပျံကွာစေ့ အကောင်းဆုံး\nဆိုတဲ့ ကြော်ငြာကို တုပသည်။)\nတစ်ယောက်တည်း နှစ်ကိုယ်ခွဲပြီး ဟင်္သာတနဲ့ ဓနုဖြူ ၂ ဆိုင်ဖွင့်ပေးထားလို့၊ ဖျာပုံတစ်ဆိုင် ထပ်တိုးလိုက်တယ်။\nနင့်ကို ငါ့အလုပ်မှာ မာကက်တာ လုပ်ဖို့ပြန်ခေါ်မယ်….\nကြောင်မိသားစု..ကြွက်ရောင်းဝယ်ရေး (Cat Family mouse trading)\nကြောင်များရှိရာ Door to Door လိုက်ပို့ပေးသည်။\nMoe Z ပြောသလို ငပိရည်လေးနဲ့တို့စားဖို့…\nဟိုက်.. ! 8O\nဖွတ် ဖင်စီဖူး တစ်ကင်ပေးပါ..ရွရွလေး.ရွရွလေး..ကင်ပေးဘာ..\nမုန့်ဟင်းခါးကြောင့် အခုတလော စိတ်တွေက ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေပါတယ်ဆိုမှ ပို့စ်ထဲဝင်ဝင်ခြင်း မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကြီး အရင်မြင်ရတော့ ဟင်း…လို့ပဲ သက်ပျင်းချလိုက်၇တယ်။ marketing အကြောင်းတော့ သိပ်နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဈေးရောင်းနေကြမို့ ဈေးဝယ်တွေရဲ့ အထာကိုလိုက်ပြီး ကျေကျေနပ်နပ် ၀ယ်သွားသလို နောက်တခါ ဈေးဝယ်ချင်ရင် ကိုယ့်ဆိုင်ကို ဦးဆုံးသတိ၇အောင်တော့ ဆက်ဆံတတ်တယ်။\nမြောင်းဝ က ပေါက်စ\nမုန့်ဟင်းခါးဆိုင် မှာ ထိုင်ပြီး ပဲကြော် ငါးဖယ် တပွဲ မုန့်ဖတ်လျော့ထည့် ဟင်းရည်ပိုပေးနော်။\nလာတော့ ပဲကြော် ငါးဖယ် မုန့်ဖတ် ပုံမှန်နဲ့ ဟင်းရည်ပုံမှန် ပါပဲလား…\nအယ်.. ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ.. ဒီအရသာ ကြိုက်လို့ သွားစားမိတာကိုး..\nထိုင်စားရင်း မျက်စိ က ဟိုကြည့် ဒီကြည့် ကြည့်မိသော်.. စားပြီးသား ပန်းကန်ဆေးတဲ့ ရေပုံကြီးကလည်း မုန့်ဟင်းခါး အရောင်ထ နေပါလား။\nစားလက်စ မုန့်ဖတ် ကို ဖြေးဖြေးချင်း မြိုချပြီး ဂလု ဆိုပြီး (လည်ပင်းက အရိုးနုလေး အရိုးလေး ဖြေးဖြေးချင်း ဆင်းပြီး ဖြေးဖြေးချင်းတက်)\nနှမျောတာနဲ့ ဆက်စားမယ် လုပ်ပြီး နည်းနည်း ပိုဝင်အောင် ရှောက်သီး တောင်းသော်.. ပန်ကန် တချပ်ထဲ ပေါင်းထည့်ထားတဲ့ ရှောက်သီး ညှစ်ပြီးသား အစိပ်တွေ ရောထည့်ထားတဲ့ ပန်ကန် လာချပေးတယ်။ ကဲ ထားပါတော့လေ အကောင်းလေး ရှာညှစ်မယ်။ ငရုတ်သီးလေး ထည့်မယ် ငရုတ်သီး ဘူးလေး ဖွင့်ကြည့်သော်.. ဖြူဖြူ အဖတ်လေးတွေ တွေ့နေတယ်.. ဟယ် မှိုတွေလား မသိဘူး။ အင်.. စားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား.. ဆိုင်အနောက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တော့… ဈေးသည် ခေါင်းနားမှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ မဲချိတ်နေပါလား.. ကြပ်ခိုးတွေကျနေတာပဲ.. မြင်တောင် မကောင်းပါလား။\nဈေးသည်ကလည်း ပိုက်ဆံ ကိုင်လိုင် မုန့်ဖတ်ကိုင်လိုက်နဲ့ပါလား..\nစားလက်စ မုန့်တပွဲ ကြိတ်မှိတ်ဝါးဖို့ ကြံနေရင်းနဲ့ မြိုမကျစွာနဲ့ မုန့် ပန်းကန် ချပြီး ဘယ်လောက်လဲ မေးပြီး ဆိုင်က ထမယ် ကြံပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေစဉ် ဘေးက လူ ထိုင်ခုံမှ အထ ပုဆိုးနဲ့ ထွက်နေတဲ့ သံ နဲ့ ညှိပြီး ဗြီးးးးးးးးးး ဆိုတဲ့ အသံကြားပါလေရော.. ရဲရဲ ထိုင်ပြီး ရဲရဲ မထ ရဲဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကားတစီး ထိုးရပ်လာပြီး ကားပေါ်က ခဏနော် ဟိုနားလေး ချက်ချင်းပြန်လာမယ် ဒီမှာ ခဏလေးနော် အသံပြုတော့.. ဈေးသည်က ဒီမှာ ဆိုင်ရှိတယ် မမြင်ဘူးလား ပိတ်မရပ်နဲ့ ပိတ်မရပ်နဲ့ သွားသွား… တခြားသွားရပ် ဆိုတော့ ကားက နေရာ ရွေ့သွားပါတယ်။ မိုးက ရုတ်တရက် ရွာလာတဲ့အခါ ထီးမပါတဲ့ လူ ၁ယောက် ဘယ်အရိပ် ပြေးခိုရမှန်း မသိလို့ တွေ့တဲ့ ဆိုင်ပြေးဝင်ပြီး ခဏခိုသော် အခါ ဆိုင်ရှင်က ဘာစားမလဲ။ အရိပ်ခိုသူက အပြုံးမျက်နှာ အားနာတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မခို့တရို့ပြုံပြပြီး မဖြေတော့.. ဈေးရောင်းနေတာ ၀ယ်သူတွေ လာရင် နေရာ မရှိပဲနေမယ် တခြားမှာ သွားရပ် သွားသွား… ဆိုပြီး အဆင့်မြင့် မားကတ်တင်း အသုံးချပြီး လက်ရာ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း သင်ကော ဒီလို ဆိုင်မျိုး သွားစားမလား..\n(ဤကား retreat strategy တည်း)\nဖတ်ရင်းနဲ့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်တာ။ ( ရုန်းလို့တောင် မရ ဘူး)\nတို့မန္တလေး မြို့ကြီးရဲ့  ထိုးမုန့် လမုန့်တွေ Sampling စားရပုံရေးထားတော့\nကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ လို့ အတွေးစလေး တစ်စ ထွက်အကျ။\nမောင်ဂီ တော်ချက်ကတော့ မကျန်ဘူးဟေ့လို့ မှတ်ချက်ကလေးလည်းချ လိုက်ချင်ပါ့။\n“တောင်ကြီးက… မိုဟာမက်ဆီမရွေ့နိုင်တော့.. တောင်ကြီးဆီမိုဟာမက်သွားမယ်ဆိုပြီး”.. ရန်ကုန်က နာမယ်ကြီးမုန့်ဟင်းခါးကို.. အယ်လ်အေကိုစပွန်ဆာလုပ်ပြီး.. လာချက်ခိုင်းမလို့ဟာ…\nသိသူတွေ မိတ်ဆက်ပေးပါဦးလေ…။ လေယဉ်ခပါ ပေးပါမယ်လို့..။\nIF THE MOUNTAIN WILL NOT COME TO MOHAMMED, MOHAMMED WILL GO TO THE MOUNTAIN – “If one cannot get one’s own way, one must adjust to the inevitable. The legend goes that when the founder of Islam was asked to give proofs of his teaching, he ordered Mount Safa to come to him. When the mountain did not comply, Mohammed raised his hands toward heaven and said, ‘God is merciful. Had it obeyed my words, it would have fallen on us to our destruction. I will therefore go to the mountain and thank God that he has had mercy onastiff-necked generation.’ The saying has been traced back in English to ‘Essays,’ by English philosopher Frances Bacon (1561-1626). It was included in John Ray’s book of English proverbs in 1678. First attested in the United States in ‘Jonathan Belcher Papers’ . In German, the phrase translates as ‘Wenn der Berg nicht zum Propheten kommt, mu?der Prophetzum Berg kommen.” From “Random House Dictionary of Popular Proverbs and Sayings” by Gregory Y. Titelman (Random House, New York, 1996).\nသဂျီးရေ လေယာဉ်လက်မှတ် စပွန်ဆာ ပေးမယ် ဆိုရင်တော့ ဆူး တမျိုးလုံး မုန့်ဟင်းခါး ချက်တာ အလွန်တော်တယ်။ အလှူလုပ်ရင် အိမ်နဲ့ မိုင် ၂၀ ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ဆိုင်တွေ အကုန် ပိတ်ရတယ်။ မပိတ်ရင် အဲဒီနေ့ အရင်းရှုံးတာပဲ..\nမုန့်ဟင်းခါးကတော့ ငါးများများ နဲ့ ပြစ်ပြစ် ချက်တာနော်.. ရှယ်ရှယ်..\nမုန့်ဟင်းခါးကို ဘယ်လိုကောင်းအောင်ချက်ချက် မုန့်ဖတ်က စကားပြောတယ် သဂျီးရေ။ ရန်ကုန်မှာတော့ မုန့်ဖတ်ကကို ကောင်းလို့ အရသာ ဒင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ရှိတာ။ အပြင်မှာတော့ မုန့်ဖတ်အခြောက်ကိုေ၇နွေးဖျောစားရလို့လားမသိ အရသာက စိတ်ထဲမှာ ဘ၀င်ကို မကျဘူး။ နောက်တခု အိမ်မှာချက်စားတာ မစားချင်ဘူး ဆိုင်မှာ ခွေးခြေလေးပေါ်ထိုင်ပြီး စားရင်းသောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်စိအရသာခံချင်တာ။ အော်…ဒုက္ခ ဒုက္ခ လိုရ်ျမရသောဆင်းရဲခြင်းပါလား (ကိုယ့်ဘာသာတွေးတာ )\nဟုတ်တယ်သဂျီး ….ဂီ ကတော့ somen[素麵]\nအလုံးသေး ၀ယ်ပီး ဟင်းရည်ခြောက် ရေဖျော\nတွယ်ရတာဘဲ …. မူရင်းနဲ့တော့ ကွာထှာ…\nတချို့ RAMEN-YA တွေရှေ့ကဖြတ်ရင် ဂငယ်တွေ\nဘာချက်တယ်တော့ မသိဘူး ..\nပြောရရင်.. အယ်လ်အေကလူတွေစားချင်/စားစေချင်တာက. မြန်မာပြည်က ဒေါ်တင်တင်အေးတို့.. ရွှေဥတို့..မြောင်းမြဒေါ်ချိုတို့လို လူသိပြီး နာမယ်ကြီးပြီး.. မုန့်ဟင်းခါးမျိုးပါ…။\nကိုယ့်ဖာကိုယ်ချက်ကြတာတော့ ပြောမနေနဲ့.. အယ်လ်အေမှာ.. မုန့်ဟင်းခါးကောင်းကောင်းဆိုင်တွေ.. တော်တော်များပါတယ်..။ များဆို.. မြန်မာအိမ်တွေကလည်း..ချက်ကြတယ်လေ…။\nပြီးခဲ့တဲ့..၂နှစ်က.. သမီးမွေးနေ့မုန့်ဟင်းခါးအလှူကြွေးတာမှာ.. အယ်လ်အေနာမယ်ကြီး.. ၃ယောက်ကို.. အပ်ပြီး..အမည်မပြောပဲ.. ဟင်းရည်အိုး၃အိုးချလို့.. လူတွေကြိုက်သလောက်မြည်းစမ်းစေသေးတယ်..။\nအဲဒီလိုလုပ်တော့.. ဘယ်သူ့ဟာအကောင်းဆုံးလည်း.. သိသွားတာပေါ့..။\n(နောင်ဂျိန်ချကုန်မှာမို့.. ဘယ်သူမှ မပြောပြပါဘူး.. -အာဟိ..)\nအယ်လ်အေ မုန့်ဟင်းခါးက.. ငါးဆိုလည်း.. အကောင်းဆုံးငါးတွေ.. မတရားထည့်တယ်..။\nအထဲကပစ္စည်းတွေလည်း.. အကောင်းဆုံးတွေမှာသုံးတယ်..။ ငံပြာရည်တောင် ယိုးဒယားက အကောင်းဆုံးတံဆိပ်..။\nမုန့်ဖတ်ကတော့.. မြန်မာတွေနှစ်ပေါင်းများစွာရှာဖွေလျှင် တွေ့ရှိသည်ဖြစ်ထားတာ.. ကောက်ညင်းလိုလို..ရောနေတဲ့.. ဗီယက်နာမ်မုန့်ဖတ်ဆိုကြပါတယ်..။\nစားဖူးသူတွေကတော့.. အယ်လ်အေမုန့်ဟင်းခါးက… မြန်မာပြည်ကထက်.. ကောင်းတယ်ဆိုတာပဲ..\nပဲကြော်.. ငှက်ပျောအူတွေတောင်.. ပါသေး..။\nမြန်မာပြည်က.. နာမယ်ကြီးမုန့်ဟင်းခါးကို.. အဲဒီနာမယ်ကြီးလက်နဲ့ချက်တာ.. စားချင်ကြတာဖြစ်ပါကြောင်း..။\n( ၁- ဒေါ်တင်တင်အေး မေးပြီးပြီ..။ လက်ကောက်ဝက်ခွဲထားလို့.. ငြင်းထားတယ်)\nမြောင်းမြဒေါ်ချို ..ရွေဥ.. စသဖြင့်.. အသိတဆင့်ပြောနိုင်သူရှိရင်.. ဖုံးနံပါတ်ပေးစေလိုကြောင်း..။\nမုန့်ဟင်းခါး မုန့်ဖတ်ထဲမှာ နယ်က မုန့်ဖတ် လုပ်နည်းက အချဉ်ဖောက်ပြီး လုပ်ကြတယ် ဆူး တော့ မကြိုက်ဘူး အရသာ ချဉ်ချဉ်လေး ပါနေလို့..\nရန်ကုန်ကတော့ အချဉ်မဖောက်ထားဘူး ပိုကြိုက်တယ်။ အမျှင်လည်း ပိုသေးတယ်။\nမင်းလမ်း မုန့်တီဆိုင်က မုန့်ဖတ် ကို ပိုကြိုက်တယ် မုန့်ဖတ် အရသာ အိ တယ်။ မျက်စိရှေ့မှာတင် ချက်ချင်း လုပ်ပေးတော့ ပိုလတ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။\nမုန့်ဟင်းခါးကတော့ ငါးပေါတဲ့ အရပ်က ငါးများများနဲ့ ချက်တယ်။\nငါး တောင် ငါးခူ နဲ့ ချက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး နာမည်ကြီးတယ်။ နုတ်ခမ်းမွှေးပါလို့.. ဟိဟိ.. အသားချိုလို့.. ငါးခူ အဆင်မပြေရင် ငါးရံ့.. အဲဒီလိုမှ အဆင့်နိမ့်သွားရင်တော့ ငါးကြင်း.. နောက်ထပ် နိမ့်ချင်ရင်တော့ ငါးမြစ်ချင်း.. ထပ်နိမ့်သွားရင်တော့ ထည့်ချင်တဲ့ ငါးသာ ထည့်ချက်ပေတော့.. ပဲ နဲ့ ဆန်မှုန့် အချိုးညီမှ အရသာ ကောင်းတာ.. ပဲ ကလည်း နူးအိအောင် ပြုတ်ရတယ်.. ပဲ ချက်တဲ့ နေရာမှ အဆင်မပြေရင် ဗိုက်နာတတ်တယ်။ ပဲက ချဉ်တတ်တယ်။ မုန့်ဖတ်ကလည်း အချဉ်ပေါက်ရင် ဗိုက်နာတတ်တယ်။ ထားပါတော့.. စပါးလင်တို့ ငရုတ်သီးတို့ ကြက်သွန်တို့ အချိုးကိုက်အောင် မွှေးအောင် ချက်ရသေးတယ်။ ထားပါတော့လေ.. ပညာတွေ အလကား ထွက်ကုန်မှာ စိုးလို့.. ဟိဟိ\nစံပြဒေါ်ကြည် ဆိုရင်ကော မကြိုက်ဘူးလား။ သူ့ကိုဆိုရင်တော့ မေးပေးလို့ရတယ်။\nအိုကေရင်.. ဖုံးနံပါတ်ပါတောင်းပြီး အီးမေးလ်ပို့ပေးပါနော..။\nသမီးခိုင်လေးရေ ကိုကိုကြောင်ကြီးမှ ဟက်ပီးဘတ်သ်ဒေးလို့ ရင်ခုန်နေတဲ့ နှလုံးသားလေးမှတဆင့် နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်ကွယ်။\nသူ က မောင်ပေ့ ရဲ့ ထိုး မုန့် ကို စားချင်နေရှာသကိုး\nဇလုံတစ်ခါနှစ် ရေ၀တ်နဲ့ ပွတ်ခါဆေးတယ်\nအမလေး ……. လေး\nအံဖတ်တွေ ပန်းကန်ထဲ မကျခင်က\nလာပါ” မောင်” “ကိုကို” “ဦးဦး” ရယ်နဲ့\nအသုံးပြုလိုလျှင် Debit ပေးပါ…။


ရွှေတိုက်စိုး ဘာလုပ်နေလဲ… | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Arts & Humanities » ရွှေတိုက်စိုး ဘာလုပ်နေလဲ…\nPosted by ရွှေတိုက်စိုး on Nov 14, 2012 in Arts & Humanities | 57 comments\nအင်း တတ်သည့်ပညာမနေသာဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ…. ကျွန်တော် အုပ်ထိန်းသူ အစ်မ တစ်ယောက်က တောင်ကြီးမှာ မီးပုံးပန်းခြံလုပ်ချင်တယ်ဆိုလို. ပညာကုန် ထုတ်ပြီး လုပ်ထည့်လိုက်ပီ……… ရွာသူား တွေအတွက်လဲ မြင်ရအောင် ကြွားးးးးးအဲအဲ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်…\nမီးထွန်းလိုက်တော့ ဒီလိုလေးဖစ်တွားရော ဟဲဟဲ\nဒါကတော့ တက်သစ်စ မော်ဒယ်မင်းသား တစ်ယောက်နဲ. အရုပ်ပေါ့ အလှချင်းပြိုင်နေလိုက်ကျဒါ ခိခိ\nဒါလေးက ဘဲလေးနှစ်ကောင်ပါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားရင် အသဲပုံလေး ပေါ်မှာပါ……………………….. ဒီလိုလေး လုပ်တာ……….\nဒါလေးက တော့ ယုန်မိသားစုလေးပါ ယုန်ဖေဖေ ယုန်မေမေနဲ. ယုန်သားလေးတွေပါ…………..\nဒီ စက်ရုပ်ကတော့ အားအရဆုံးပါပဲ………… ၉ပေရှိပါတယ်… လက်၊ခြေထောက်၊ ခေါင်း၊ ကိုယ်လုံးဖြုတ်လို.ရပါတယ်…\nကဲ အားပေးကြပါအုံး အရပ်ကတို.ရေးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး\n၀ါး၊ မီးတိတ်ခွေ၊ ပလပ်စတစ်ကပ်တဲ့ TV ကော်၊ ဆီးဆေး၊ မိုးကာစ ရောင်စုံ ပါ………………..\nပါပါးကြောင်ဝတုတ်၊ မားမားတို့နဲ့ မိသားစုပုံလေးတွေ့ပြီးမကြာသေးဘူး ဘယ်ပျောက်သွားဒါလဲ….\nနင်မရှိတော့ ကြောင်ဝတုတ်ဆိုတာ ၀မ်းနဲပြီး ပျော်နေလိုက်တာလေ မြင်မကောင်းဘူး\nပါးပါးနဲ.မားမားက သူဟာသူတောင် စားမလောက်လို. တားတားရေးက မီးပုံးချိုးပီး လုပ်ကျွေးနေရဒါပါအေ…………. ခိခိခိ\nသိပါဘူးအေ။ ခေါင်းစဉ်ကြည့်လိုက်တော့ မီးပုံဆိုလို့ မီးပုံပွဲလားလို့ အပြေးလာလိုက်တာ။\nမီးပုံးပြန်ကိုးအေ့။ ဒီလက်မှုပညာတော့ ကြိုက်သဟဲ့။\nနာ့ ဖို့ လေယာဉ်ပျံလေးချိုးပေးပါ့လား။ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေ ဈေးကြီးလွန်းလို့။\nညေးရဲ့ စက်ရုပ်ကို ဂုတ်ခွစီးချင်လို့အာကို့ ကို လက်ချောင်ပေးပါလား\nအစ်ကို.အတွက် ဘီအီး ပုလင်း မီးပုံးလုပ်ပေးမယ်လေ……\nညညဆို မီးလေးထွန်း ဘီအီးပုလင်းလေးဖက်ဖက်အိပ်ပေါ့…….. ခစ်ခစ်ခစ်\nမိတိုက်က တော်လိုက်တာ…. နာ့ကိုလည်း…အရုပ်တစ်ရုပ်လောက်လုပ်ပေးပါလား…\nအဟဲ..ဟိုဝက်ဝံရုပ်လေးကိုလေ အစက မီးပုံးလို့ မထင်ဘူး… စိမ်းလန်းစိုပြေက အရုပ်ကိုယ်ထဲကို မိတိုက်ဝင်ပြီး ရိုက်ထားတာလို့ ထင်တာ..ဟိဟိ..\nအို လူပျိုကြီး အပျိုကြီးဒွေအတွက် လုပ်မပေးပါ……..\nတော်ကြာ ယူမှမယူပဲ အဲအရုပ်ကြီးပဲ ဖက်အိပ်နေမှာဆိုးလို…….. ဟေဟေဟေ့\nအယ် မိတိုက်က လူသာပုတာတော့ စိတ်ကတော့ ရှည်သား ..\nဟေ ဘာမှလဲ မဆိုင်ဘာလားအေ………. အလွတ်ကြီး အရပ်ကို စော်ဒကားသွားဒယ်……\nဟီးး ဂျစ်လို့ စထှာ ချိတ်ချိုးပါနဲ့အေ… :hee:\nစက်ရုပ်ပုံလေးဆို တော်တော်လက်ဝင်မယ်နော် ..\nအဲဒါ အဲဒါ စိတ်ရှည် တယ်လို့ ကျောဒါ … :D\nကျုပ်ဆို အရပ်ရှည်သလောက် စိတ်မရှည်ဘူး\nသူငယ်ချင်းကြီးရွှေတိုက်စိုး ဘာလုပ်နေလဲဆိုပြီးစုံစမ်းကြည့်တော့… မီးပုံးလုပ်နေတယ်တဲ့…\nကျုပ်ကအံ့သြလို့ မီးပုံးအစိမ်းကြီးလုပ်နေတာလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူးတဲ့ အရုပ်အစုံတဲ့…\nအဲဒါနဲ့ ထပ်မေးမိတယ်… လူရုပ်လေးတွေလုပ်နေတာလားဆိုတော့…\nမင်္ဂလာစရိတ်အတွက် မီးပုံးချိုးပြီး ငွေစုနေသော… ရွှေတိုက်စိုး….\nအေးပေါ့ မီးပုံးချိုးငွေစုရတာပေါ့အေ…….. မွေးစားပါးပါးနဲ. မားမားက မင်ဂါစရိတ်ထုတ်မပေးတော့..\nကျွန်တော်ကို ဖက်တီးကပ်ပုံတူ အရုပ်လုပ်ဖို. ကိုဖက်လာအပ်တာ လက်တော့လက်ခံချင်ပါတယ်ဗျာ..\nဒါပေမယ့်…..အရုပ်လုပ်ပြီး နှစ်ပတ်လောက်က အိပ်လို.ပျော်မယ်မထင်ဘူးဂျ…….. ခိခိခိခိ\nအောင်မယ်လေးဗျာ …အဲ့ဒီရုပ်ရီး ချိုးမယ့်အစား\nကွန်ဖူးပန်ဒါ သာချိုးပါဗျာ …အဲ့လာကမှ ချစ်စာ ကောင်းဦးမယ်\nနဲ့ အနုပညာခံစားမှု့ ရှိမှလည်းလုပ်လို့ရတာ…\nကျေးဇူးပါ ဦးမိုက်ရေ.. စီပွားဖြစ်တော့ လုပ်တော့ပါဘူးဂျာ… ဒီမှာ မအားတဲ့ကြားထဲက ၀ါသနာတားမရလို. မနေနိုင်မထိုင်နိုင် လုပ်ပေးမိတာ… ပထမတော့ တစ်ရုပ်ပဲလုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး နောက်မှ ထပ်လုပ်ပေး ထပ်လုပ်ပေးနဲ. အခုထိကို မပြီးနိုင်သေးဘူး…….ဟဟဟဟဟဟ\nဟယ်…… မိတိုက်က ဒါမိုးလဲ ဖစ်တာဘဲလား…..\nအရုပ်ပုံတွေထဲ ညည်းကို မနည်းရှာယူရတယ်အေ….. :hee:\nအန်တီမွန်ကစ်က မင်းမော်ဂွန်းကို မမြင်ဘူးဘူးလားဂျာ….. ခိခိခိ\nပုပုလေးနဲ.ချောတာဆိုလို. ရန်ကုန်မှာ သများပဲ ချိဒယ်…………….. အာဟိ\nဒီနှစ်တော့ သက်မဲ့ မီးပုံပျံအရုပ်ကလေးလုပ်တယ်\nဟဟ လေးပေါက်က တယ်လဲ အကွက်မြင်ပါလား…\nအင်း သက်ရှိမီးပုံး ဆိုပါလား…….ဟဲဟဲဟဲ ကြိုးစားရမှာပေါ့ဗျာ……..\nအမလေးဟဲ့ …. လန့်လိုက်တာ …….. မီးပုံးပျံလုပ်နေတယ်ဆိုတော့ မင်္ဂလာများချောင်တွားပြီး ဗိုက်များကြီး သွားပီလားလို့ ……..\nလူသာရှည်တာ မီးပုံးပျံလုပ်နိုင်တယ် … အားကျပါတယ်အေ …… တစ်ခြားလူတွေကူညီပေးသေးလား …. တစ်ယောက်တည်းလုပ်တာလား …… စက်ရုပ်က တူ့အရပ်ကို3နဲ့မြှောက်ထားတော့ အားရနေတာပေါ့လေ .. ဟုတ်ယား …….\nFrame ချိုးတာတော့ တားတား တစ်ယောက်ထဲပါ အန်တီခိုင် အရောင်ကပ်တာကတော့ ကပ်ကူ နှစ်ယောက်ပါပါတယ်ဗျ…\nအန်တီတမီးလေး အတွက် ရော လုပ်ပေးရမလားခင်ညာ….\nအန်တီအတွက်ကတော့ သင်ဘောကြီး လုပ်ပေးမယ်………..ခိခိခိ\nတော်လိုက်တာ.. လက်မှုပညာလည်း ရတယ်လား..\nမီးပုံးချိုးတာ.. မမကြီး အတွက် အတိတ်နမိတ်ယူနေတာဖြစ်ရမယ်..\nနာ လာ အားပေးမယ်နော်။\nအောင်မာလေး တော်ကြာ မီးပုံးဓါတ်တွေကူးကုန်မှနော်\nတက်သစ်စမင်းသားက အရုပ်ထပ်ပုနေပါသောကြောင့် အရပ်ရှည်အောင်ကြိုးစားရန် အကြံပြူပေးလိုက်သည်…\nအဟင့် အဟင့် ဒီအရပ်ပဲ လာလာ ခလုတ်တိုက်နေကြဒယ်အေ……. အဟင့်အဟင့် ရပ်ကွက်လူကြီးနဲ.ကို တိုင်ကျောအုံးမယ်……..ဟွန်.\nစက်ရုပ် အရုပ်ကြီးက လန်းတယ် …\nအိုက်ဒါဂျီး လိုချင်ဒယ် ..\nဘုရင်ရုပ်တွေဂေါ လုပ်ဖူးလား …\nလုပ်ရင် .. လဂါးပေးဘာ …\nအလကားဒေါ့ပေးနိုင်ပေါင် လိုချင် အာဝါးပေးးးးးးးးးးးး ခစ်ခစ်ခစ်\nကိုင်း … ပေးဒေါ့ …\nမပေးရင် ဖြတ်ပစ်မယ် .. ဒါဗျဲ …\nအန် လုပ်ပါနဲ. ဦးလေးတုံး ရယ်… တား က ဒါလေးနဲ.လုပ်ချားနေရဒါပါအေ…..\nဦးလေးတုံး အတွက် ဆင်တွဲလား အရုပ်လေးလုပ်ပေးမယ် နော်နော်\nအရုပ်တွေ အားလုံး တကယ်မိုက်တယ်ဗျာ..\nတော်ပါပေတယ် အကိုကြီးရယ်…. စက်ရုပ်ကြီး ကို ကြိုက်မိပါတယ် . အဲ့စက်ရုပ်ကြီး ကို အသက်သွင်းနိင်ရင် ကောင်းမယ်နော်..\nအိမ် က သားတော် မောင် ဆို ကြိုက် လိုက်မယ့် အမျိုး\nတိုက်တိုက် က ဒီလို တွေ လည်း လုပ်တတ် တာပဲလား။ တို့ ရွာသား တွေ လည်း မခေ ဘူး နော်။\nစိတ်ထင် ကထိန်ပွဲမှာ ရွှေတိုက် ၀င်ကမယ့် အရုပ်လို့ ထင်နေတာ။ :harr:\nခုမှ မီးပုံးပျံဦးကျော်ရင်ကို မီးပုံးချိုးပေးခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး (လူဝင်စား)ရဲ့ လက်ရာမှန်း သိရတော့တယ်။\nအမငီး လူဝင်စားဆိုပါလား…. အဟီးးးးးးးးးးး\nပန်ဒါနဲ့တက်သစ်စ မော်ဒယ်မင်းသား ယှဉ်ရပ်နေတာ ပန်ဒါက ပိုမြင့်နေတယ်နော်\nဒါနဲ့မြင်းရုပ်လေးရော ချိုးတတ်လားဟင် ?\nမကြည်ဆောင်းရေ အခုမြင်းရုပ်ထပ်လုပ်နေပါတယ်… ရရင် ထပ်ပြပေးမယ်နော်…\nအန်တီအိသမီးလေးက တွန်းရတဲ့ မီးပုံးလေးတွေ လိုချင်တယ်ပြောနေတာ…\nအရင်ကမှ ရောင်းတဲ့သူရှိသေး၊ခုကျ တရုတ်မီးပုံးတွေဘဲရောင်းကြတော့တာ..\nမြန်မာမှု လက်ရာလေးတွေကို တတ်ကျွမ်းပြီး၊ထိန်းသိမ်းထားတာတွေ့ရလို့\nဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်လဲ ငယ်ငယ်က အဲလို အရုပ်ဆိုင်တွေနားမှာ အမေက ၀ယ်ပေးတာ ကိုယ်လိုချင်တာမဟုတ်တော့ ထိုင်ပူဆာရင်း အဲနားက မထ အဲဒီလိုချင်တဲ့အရုပ်တွေကြည့်ရင်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားပြီး အိမ်မှာ ပြန်ုလုပ်ကြည့်တာ…\nဒါနဲ. အဲလိုအရုပ်လုပ်တဲ့ သူဒွေဆီ လိုက်ပို.ခိုင်းပြီး ကြည့်တာ… နဲနဲ အဆင်ပြေသွားတယ်… အချိုးအစားတော့ မကျဘူးပေါ့..\nနောက်တော့ တစ်နှစ်တစ်ခါ ကိုယ်လုပ်ချင်တဲ့ အရုပ်ကို လုပ်လုပ်ကြည့်ရင်း အခုလို လက်ရည်တက်လာတာပါပဲဗျာ…. ဟီးဟီး\nဒါတောင် သိပ်မသပ်ရပ်သေးဘူးခင်ဗျ… တကယ် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တွေဆို သိပ်သပ်ရပ်တာ ကောက်ကြောင်းကအစ တိကျ လှပနေတာလေ……..\nလော့စ်အိန်ဂျလိစ်မှာ.. နှစ်ကူးနီးလာပြီမို့.. အိမ်တွေ မီးထွန်းကြပြီ…\nတချို့အိမ်တွေများ..မီးဆိုင်း..မီးဆွဲု.. အရုပ်မျိုးစုံ.. ပျံလန်နေအောင်လုပ်ကြတာ…\nအဲဒါ.. ရပ်ကွက်လိုက်.. အိမ်တိုင်းညှိပြီး လုပ်ကြတာလည်းရှိတယ်..\nခရစ်စမတ်မတိုင်ခင်..အိဗ်ညမှာ.. ကားနဲ့လည်လည်သွားပြီး.. အိမ်တွေမီးထွန်းတာသွားကြည့်ကြတတ်ပါတယ်..\nအဲဒီရပ်ကွက်တွေထဲ.. မီးတန်ဆာဆင်တာမှာ လှတဲ့ရပ်ကွက်ဆို.. တတိုင်းပြည်လုံးအတိုင်အတာနဲ့.. ဆုပေးတာလည်း ရှိသတဲ့..\nLos Angeles Christmas Lights Events, Shows & Things to do – LA.com\nFind9Los Angeles Christmas Lights events and show tickets and more on …\nFri, Nov 30\t‘Santa Clause Conquers the Martians’ – Fullerton\nSat, Dec 1\tNutcracker Christmas Tree Lighting & Holiday Village – Anaheim\nSat, Dec 8\tLiving History Afternoon – Dominguez Rancho Adobe Museum, Compton..\nမြန်မာပြည်မှာ အဲလို ရောင်စုံမီးပုံး.. အရုပ်လေးတွေလုပ်ပြီး.. အိမ်အလိုက်… ဆုပေးပွဲလေးလုပ်ရင်.. ကောင်းမှာ..။\nအနည်းဆုံးတော့.. တိုးရစ်တွေလာကြည့်ပြီး.. ဓါတ်ပုံရိုက်ကြမှာပေါ့..\nရပ်ကွက်ရဲ့.. စားသောက်ဆိုင်တွေ.. ၀င်ငွေတိုးမပေါ့…\nကိုရင်ရွှေထိုက်… ဒီလိုလက်တန်းလုပ်နိုင်တာ.. ပါရမီလို့ခေါ်ရမလားပဲ…\nပါရမီကနေ.. ပရိုတန်းဖြစ်နိုင်ပါစေသတည်း..။ :harr:\nကျွန်တော် စဉ်းစားထားတာတွေ ရှိပါတယ်.. မြန်မာ့ရိုးရာ အလှအပနဲ. ဓလေ့လေးတွေကို လုပ်ဖို.ပါ…\nဥပမာ… မန်းလေးဆို မြို.ရိုး… ရှမ်းဆို ငါးဖမ်းတဲ့ လှေနဲ. အရုပ်\nအချိန်ကလဲ မပေးနိုင်တော့ အခုအခွင့်အရေးရတုန်းလေး လုပ်လိုက်တာပါ….\nတိုက်တိုက် က ပါရမီ ပါပုံရပါတယ်။ တကယ်အားကျစရာပါ။ နောင်တချိန်ဒါနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုပြီး အောင်မြင်နိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျမ ထင်ရင် လွဲခဲပါတယ်။ လွဲရင်လည်း မဟုတ်လို့သာ မှတ်ပါ။\nမြန်မာ့ရိုးရာ အလှပလေးတွေကို လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးလေးလည်း အလွန်ကောင်းပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကမ္ဘာကျော်တဲ့ ပဲရစ်မျှော်စင်လို လေဘာတီရုပ်တု လိုမျိုးတွေလည်း စမ်းပြီး လုပ်ကြည့်ပေါ့။\nလက်ဆရှိပြီး စိတ်ရှည်တတ်ပုံရတယ်။ ဒိုးပတ်ဝိုင်းလို မျိူးဆိုရင်လည်း မြိုင်နေမှာပဲ။\nအသက် ၃၉ နှစ် အရပ် လေးပေ ၅ လက်မ ။ နဖူးအနည်းငယ်ပြောင်ပြောင်။ မျက်လုံးပြုးပြူး ။ မူးရင် ကတတ်သည်။ မမူးရင် ပေါတတ်သော ။ သီချင်းဆိုတတ်သော။ လူကြီးပု တစ်ယောက် ပျောက်သွားပါသဖြင့် တွေ့ရှိသူများ ဆက်သွယ်ကြပါရန် ။\nဖုန်း ၀၉ ၅၀ R ၁၀၀ ။ မှတ်ချက် လက်ခံထား၇ှိသူအား ဥပဒေအရ အရေးယူခြင်းခံရမည်။\nမှားနေပါတယ် ကိုကိုဂ တားတားက အတက် က ၂၈ အရပ်က ၅ပေ၂ ခင်ဗျ (အလွယ်မှတ်ရင်တော့ အေဖိုးနှစ်ရွက် လီဂယ်တစ်ရွက် ဆိုဒ်ပါ)…….\nမူးရင်ကတာ တားတားကို ညာခိုင်းတဲ့သူဒွေ ချိလို.ပါ… တားတားမက ချင်ပါဘူး.. အတင်း ချိန်းချောက်ကခိုင်းလို.ပါ..(အဲဒီ ဂကြီးအတွဲက အဆိုးဆုံးပဲ….. အရက်ဝိုင်းရှိလို.ကတော့ တားတားကို ကခိုင်းဖို. သီချင်းတောင်ရွေးလာကြတဲ့ ဟာဒွေ)…\nအန်ကယ်ကြီးရေ တားတို.ဆီမှာတော့ အိမ်ရှေ.၀ရံတာမှာ မီးပုံအနီးလေးတွေ ထွန်းထားရင် အဲဒါ မာဆတ်ဗျ မာဆတ်…….. အဟီးးးးးးးးးးးးး\nဟို ရက် ကိုတိုက် မပေါ့မပါးကြီး နဲ့ သတင်းကြားလို့ လာကြည့်တာ\nပန်ဒါ မပေါ့မပါးကြီး လုပ်နေတာဖြစ်မယ်\nငယ်ငယ်ကတော့ ကြယ်တွေလုပ် မီးထွန်းခဲ့ဘူးတယ်\nတခြားအရုပ် ချိုးဘို့က မလွယ်ဘူး\nတီထွင်နိုင်တဲ့ အစွမ်း လဲ ရှိ စိတ်ကလဲ ရှည် အနုပညာ မျက်စေ့လဲ ရှိ\nကျွမ်းကျင်မှုလဲ ပါ အချိန်လဲ ပေးနိုင်မှ အရုပ်ကောင်း တစ်ရုပ် ရနိုင်မှာ\nလေးစားပါတယ် ဗျာ ပညာလေး နဲနဲလောက် မျှဝေ ပေးပါဦး\nပြန်လာနိုင် မလာနိုင်တော့ မသေချာပါ\nအစိမ်း…အများ ဆုံး ဆိုတဲ့ ဆုပေး ရင်…ဆုစာရင်းထဲ..ထည့် ရမှာသေချာနေတယ် နော်\nဖန်တီး ရှင်..မင်းသားချောကြီးလည်း…ချောမော လှပါ ၏\nတိုက်တိုက်ပညာပျနေဘီဟေ့။ရှေ့ရှောက်ဒီထက်ပိုအသက်ဝင်တာတေမြင်ရတော့မယ် ခိခိ။ :harr:\nကိုယ့်လူက အာဂပဲ ( မနွယ်ပင်ရဲ့အမျိုးသားနဲ့ မဆိုင်ပါ )\nမီးပုံးပျံ ပညာရှင် ရွှေတိုက်စိုး ၏ လက်ရာများဆိုပြီး


တရုတ် အရည်အသွေးမြင့် လှည့်ရိုးတံ စီမံထုတ်လုပ်သူများ - AMIDI\nကျွန်ုပ်တို့၏ကုမ္ပဏီသည် နှစ်အတော်ကြာ CNC တိကျမှုရှိသော စက်ကိရိယာနယ်ပယ်တွင် အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ပြုပြင်ခြင်းအမျိုးမျိုး၊ စမ်းသပ်ကိရိယာများ ပြီးပြည့်စုံသော၊ ကုမ္ပဏီတွင် တူးဖော်ခြင်းနှင့် ကြိတ်စက်အသစ်၊ လမ်းလျှောက်ဝိုင်ယာကြိုး၊ ဝါယာကြိုးလမ်းလျှောက်ခြင်း၊ 2.5 D ရုပ်ပုံကြည့်ရှုသူ၊ သုံးယွမ်၊ ပရိုဂျက်တာများနှင့် အခြားသော ကိန်းဂဏာန်းထိန်းချုပ်မှုနှင့် စမ်းသပ်ကိရိယာများ၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တိကျမှုတို့မှ ထုတ်ကုန်များသည် အလွန်မြင့်မားပြီး အဆင့်မြင့်ဖောက်သည်ဝယ်လိုအားကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးပါသည်။ 3C၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ၊ ဓာတ်ပုံလျှပ်စစ်၊ မော်တော်ကား၊ ရုံးနှင့် အခြားစက်မှုလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်သော ထုတ်ကုန်များ။ မြေပုံ စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ခြင်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်။\n1. Turning shaft processing ၏ ထုတ်ကုန်နိဒါန်း\n2. ထုတ်ကုန်အင်္ဂါရပ်နှင့် Turning shaft လုပ်ဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အသုံးချမှု\n3. Turning shaft processing ၏ ထုတ်ကုန်အသေးစိတ်\n4. Turning shaft processing of Delivery, Shipping and Serving\nhot Tags:: ရိုးတံလှည့်ခြင်း၊ ဝယ်ယူခြင်း၊ စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ခြင်း၊ တရုတ်၊ ထုတ်လုပ်သူများ၊ စျေးသက်သာသောစျေးနှုန်း၊ ကိုးကားချက်၊ အရည်အသွေး၊ အဆင့်မြင့်


ပါဠိ မြန်မာ အင်္ဂလိပ် စသည့် ဘာသာပေါင်းစုံ သုံးနိုင်တဲ့ အဘိဓာန် [Archive] - မြန်မာအင်ဂျင်နီယာဖိုရမ်\nမြန်မာအင်ဂျင်နီယာဖိုရမ် > ရသစုံလင် > ဘာသာရေးကဏ္ဍ > စာအုပ်များ > ပါဠိ မြန်မာ အင်္ဂလိပ် စသည့် ဘာသာပေါင်းစုံ သုံးနိုင်တဲ့ အဘိဓာန်\nView Full Version : ပါဠိ မြန်မာ အင်္ဂလိပ် စသည့် ဘာသာပေါင်းစုံ သုံးနိုင်တဲ့ အဘိဓာန်\nStarDict dictionary ကို အင်စတောလုပ်ထားရင် ကိုယ်သုံးလိုတဲ့ အဘိဓာန်အမျိုးမျိုးကို တပြိုင်နက်ထဲ အသုံးပြုလို့ရပါတယ်။\nhttp://dl6.glitter-graphics.net/pub/1279/1279496bi852atzn0.gif (http://stardict.sourceforge.net/download.php) စာပို့ငှက်ကို နှိပ်ပြီး သွား၍ ဒေါင်းလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်...\nဘယ်မှ မသွားဘူးဆိုရင်တော့ ဒါတွေကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..\nအင်္ဂလိပ်- ပါဠိ အဘိဓာန်\nပါဠိ- အင်္ဂလိပ် အဘိဓာန်\nဦးဟုတ်စိန် ပါဠိ- မြန်မာ.အဘိဓာန်\nဒီပုံလေးအတိုင်းဆိုရင် ပါဠိ- မြန်မာ၊ ပါဠိ အင်္ဂလိပ်၊ မြန်မာ- အင်္ဂလိပ်စတာတွေကို တပြိုင်တည်းဖော်ပြတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အစီအစဉ်တွေကိုလည်း ကြိုက်သလို စီစဉ်လို့ ရတယ်လေ။ ကိုယ်သုံးချင်တဲ့ အဘိဓာန်ကိုပဲ ဖော်ပြပါဆိုရင်လည်း လိုသလို ပြင်လို့ရပါတယ်။ သုံးရင်းနဲ့ သိသွားပါလိမ့်မယ်..\nstardict-3.0.2 exe ကို အင်စတောလုပ်ပြီးတဲ့ အခါ။ သုံးလိုသောအဘိဓာန်ကိုဇစ်ဖြေပြီရင်။ foder အတိုင်း C > Program> stardic> dic သို့ သွားေ၇ာက်ပြီး ကော်ပီကူးထည့်ရပါမည်။ ဇော်ဂျီဖွန့် 2007 ဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ရန် စီစဉ်ထားပါသည်။\nဘာသာရေး လေ့လာသူများနှင့် ရဟန်းသံဃာတော်များအတွက် အသုံးဝင်မည့် အင်္ဂလိပ် ပါဠိ၊ ပါဠိ အင်္ဂလိပ်၊ ဦးဟုတ်စိန် ပါဠိ မြန်မာ အဘိဓာန်များကို တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ starDict နှင့် တွဲသုံးရန်ဖြစ်ပါတယ်။ ပါဠိစာလုံးပါဠ်ဆင့်များ ရိုက်ဖို့တော့ အခက်အခဲ ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါဠိစာကို အင်္ဂလိပ်လို ရိုက်မယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်။\nုအင်္ဂလိပ်စာလေ့လာတော့ အဘိဓာန်ကောင်းကောင်းလည်း လိုတာပေါ့။ ဖရီးဝဲလ်အနေနဲ့ အော့လိုင်းသုံးလို့ရတယ်။ အင်္ဂလိပ် မှ အင်္ဂလိပ် အဘိဓာန်တွေလေ၊ တခြားအဘိဓာန်အမျိုးမျိုးကိုလည်း တပြိုင်တည်းသုံးလို့ရတယ်။ လိုအပ်ပါက တခြားအဘိဓာန်အမျိုးမျိုးကို lingoes (http://www.lingoes.net/en/translator/download.htm)သွား၍ ဒေါင်းလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အခုတော့ အဘိဓာန်နှစ်မျိုးကို အဆင့်သင့်ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ တခြားအသုံးဝင်တာတွေလည်း အများကြီးပါဝင်ပါတယ်။ ကြိုက်ကြမယ်ထင်ပါတယ်။\nအင်စတောလုပ်တာလည်း မခက်ပါဘူး။ lingoes 2.6.2 ကို အရင်အင်စတောပါ။ ပီမှ ကျန်တဲ့နှစ်ဖိုင်ကို ကလစ်နှစ်ချက်စီ နှိပ်ပီ အင်စတော လုပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ အသံထွက်လည်း ပါဝင်သလို စာပိုဒ်ကြီးတွေကို လည်း ဖတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အွန်လိုင်းနဲ့ တွဲသုံးမယ်ဆိုရင် ဘာသာပြန်စနစ်တွေလည်း ပါတယ်။ ပွိုင်တာနဲ့ ထောက်ရုံနဲ့ အသံထွက်တာအစရှိတာတွေ အရမ်းအသုံးဝင်တာတွေတော့ အများကြီးပါပဲ။ ဂိမ်းအသေးလေးတွေ ပါဝင်ပါတယ်.. လိုအပ်သလိုလဲ ပြုပြင်လို့ရတယ်။ ကဲသုံးကြည့်ပေတော့....\nlingoes_2.6.2.exe, 4.8 MB ကိုဒီမှာ ဒေါင်းလည်း လိုက်ပါ. (http://www.mmitdev.com/group/englishlearningclubelc/forum/attachment/download?id=2257474%3AUploadedFi38%3A528527)\nသူနဲ့ တွဲသုံးဖို့ Cambridge Advanced Learner's Dictionary.ld2, 7.8 MB (http://www.mmitdev.com/group/englishlearningclubelc/forum/attachment/download?id=2257474%3AUploadedFi38%3A528528)\nLongman Dictionary of Contemporary English.ld2, 9.3 MB (http://www.mmitdev.com/group/englishlearningclubelc/forum/attachment/download?id=2257474%3AUploadedFi38%3A528529)\nတခြားဘာသာစကားများစွာလည်း ရှိပါသေးတယ်. အားလုံးကို တပြိုင်နက် သုံးလို့ရပါတယ်. လိုအပ်ရင် ဒီနေရာ (http://www.lingoes.net/en/dictionary/index.html)ကို သွားလိုက်ပါ.. ကြိုက်သလောက်ဖရီးသုံးလို့ရတဲ့ အဘိဓာန်တွေ အများကြီးပါ။


ကပ်ရောဂါကြောင့် အသွားအလာကန့်သတ်ထားစဉ် နယူးဇီလန်နိုင်ငံ အနောက်အော့ကလန်ဒေသရှိလူများကို ရေဘေးလွတ်ရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရ - Xinhua News Agency\nနယူးဇီလန်နိုင်ငံ တောင်ပိုင်းကျွန်းဆွယ်၌ ရေလွှမ်းမိုးနေသည်ကို ၂၀၂၀ပြည့်နှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၄ ရက်က ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံအားတွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ-- High Country Helicopters/Handout via Xinhua)\nအော့ကလန်၊ နယူးဇီလန်၊ သြဂုတ် ၃၁ ရက် (ဆင်ဟွာ)\nနယူးဇီလန်နိုင်ငံ အနောက်အော့ကလန်ဒေသရှိ အိမ်ခြေ ၆၀ ခန့်ကို COVID-19 ခရီးအသွားအလာတင်းကျပ်မှုများပြုလုပ်ထားစဉ်အတွင်း သြဂုတ် ၃၁ ရက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းကာ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ၎င်းတို့မိသားစုဝင်များကို ညတွင်းချင်း ဘေးလွတ်ရာသို့ပြောင်းရွှေ့ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။\nအနောက်အော့ကလန် ဒေသ၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သော Kumeu ၌ မြစ်ရေများ တလဟော မြင့်တက်ကာ ရေကြီးမှုကြောင့် လမ်းများအဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်ခဲ့ရကြောင်းသိရသည်။\nအနောက်အော့ကလန် ဒေသ၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသောမြို့နယ်များတွင် တစ်ညလုံးမိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်း၍ ရေလွှမ်းမိုးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း ဒေသမီဒီယာတွင်ဖော်ပြထားသည်။\nအချို့နေရာများ၌ ရေအမြင့်သည် ၂ မီတာ အထိမြင့်တက်ခဲ့ပြီး အိမ်များနှင့် မော်တော်ယာဉ်များမှာလည်း ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်ခဲ့ရကြောင်း ၊ အချို့မြင်းများနှင့် နွားများကို ၎င်းတို့ပိုင်ရှင်နေအိမ်များအတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ရကြောင်း သိရသည်။\nဘေးလွတ်ရာနီးစပ်ရာမြို့များသို့ ရွှေ့ပြောင်းသူများအတွက် ယာယီတဲများ ဆောက်လုပ်ပေးထားကြောင်း အော့ကလန်မြို့ပြကာကွယ်ရေးဌာနကကြေညာခဲ့သည်။\nအော့ကလန်မြို့၌ Delta ဗိုင်းရပ်စ်ပျံ့နှံ့မှုကြောင့် အဆင့် ၄ ခရီးအသွားအလာတင်းကျပ်မှု အမိန့် lockdown ချမှတ်ထားကြောင်း သိရသည်။\nပြည်သူများအား ဘေးလွတ်ရာသို့ရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်သဖြင့် အဆင့် ၄ ခရီးအသွားအလာတင်းကျပ်မှု အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်ခဲ့ရကြောင်း အော့ကလန် မြို့ပြကာကွယ်ရေးက ပြောကြားခဲ့သည်။ (Xinhua)\nAmid pandemic lockdown, people in New Zealand’s West Auckland forced to evacuate due to flood\nAUCKLAND, New Zealand, Aug. 31 (Xinhua) — Around 60 homes in West Auckland of New Zealand have been forced to leave their homes overnight due to rain-triggered flood amid the COVID-19 lockdown on Tuesday.\nKumeu, one of the suburbs of West Auckland region, was cut off by flooding as the rising rivers surged across roads.\nMany remote townships to West Auckland were hit by heavy rain overnight and were flooded, according to local media.\nIn some places, it was reported that the flood water was up to two meters deep, leaving houses and vehicles underwater. Some horses and cows are even sheltered in houses by their owners.\nAuckland civil defence department announced that makeshift tents were set up in nearby townships for the evacuees who need accommodation.\nAuckland is now under Level4lockdown due to the latest Delta variants outbreak.\nAuckland Civil Defence said the need for evacuation would override any alert level4restrictions. Enditem