ထင်ရှားသော မင်းဘူးသားများ | My Blog\nလက်ဝဲ မင်းညို [၁၉၁ဝ – ၁၉၉ဝ]\nမင်းဘူးမြို့ ဓာတ်တော်ကုန်း ရပ်၌ အဖ အမိန့်တော်ရ ရှေ့နေကြီး ဦးရွှေလှိုင်၊ အမိ ကျောင်း ဆရာမ ဒေါ်ညို တို့က ၁၉၁ဝ ပြည့်နှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက် (မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ်တွင် ၁၉ဝ၇ ခုနှစ် မေ ၂၇ ရက်ဟု ပြသည်) တနင်္လာနေ့တွင် ဖွားမြင်သည်။ မွေးချင်း ငါးယောက်တွင် စတုတ္ထုမြောက် ဖြစ်၍ တဦး တည်းသော သားယောက်ျား ဖြစ်သည်။ အမည်ရင်းမှာ မောင်ချမ်းသာ ဖြစ်သည်။\nမင်းဘူး ဟိုက်စကူး ကျောင်းတွင် ပညာ သင်ယူ ခဲ့သည်။ ၁၉၂၆ တွင် ၁ဝ တန်းကို ဂုဏ်ထူး နှစ်ခုဖြင့် အောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၂၉ – ၃၁ အတွက် ကောလိပ် စကောလားရှစ်ဆု ရခဲ့သည်။ ၁၉၃၁ တွင် ဝိဇ္ဇာ (ရာဇဝင် ဂုဏ်ထူး) ရရှိ ခဲ့သည်။ ၁၉၃၂ – ၃၄ အတွင်း အင်္ဂလန်နိုင်ငံ အောက်စဖို့ တက္ကသိုလ် နယူး ကောလိပ်တွင် အိုင်စီအက်စ် အစမ်းခန့် သင်တန်း တက်ခဲ့သည်။\n၁၉၃၄ ခု မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ရောက်သော အခါ စစ်ကိုင်းတိုင်း အလုပ်သင် နယ်ပိုင် ဝန်ထောက် အဖြစ် စတင် အမှုထမ်း ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မန္ဈလေး အရှေ့ပိုင်း နယ်ပိုင် ဝန်ထောက်၊ ပုသိမ် ခရိုင် ကြေးတိုင် ဝန်ထောက်၊ ပဲခူး နယ်ပိုင် ဝန်ထောက်၊ လယ်သီးစားနှုန်း ကန့်သတ်ရေး ကော်မရှင် အတွင်းရေးမှူး၊ အတွင်းဝန်များရုံး ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေးနှင့် စက်မှုလက်မှု ဌာန လက်ထောက် အတွင်းဝန် (၁၉၄ဝ – ၄၁)၊ ရမည်းသင်း အရေးပိုင်၊ ပြည် အရေးပိုင်၊ ကျောက်ဆည် ခရိုင်ဝန် (၁၉၄၂ – ၄၃)၊ မင်းဘူး ခရိုင်ဝန် (၁၉၄၃ – ၄၅)၊ အစိုးရ နယ်သစ် ဌာန အုပ်ချုပ်ရေး မင်းကြီး၊ ပြည်သူ့ လုပ်ငန်းနှင့် ပြန်လည် ထူထောင်ရေး ဌာန တွဲဖက် အတွင်းဝန်၊ ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေး ဌာန တွဲဖက် အတွင်းဝန်၊ ပြည်သူ့ ပစ္စည်း ကာကွယ်ရေး ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ပြည်ထဲရေး ဌာန အတွင်းဝန်၊ ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းဝန် (၁)၊ စသုံးလုံး အဖွဲ့ နာယက တာဝန်များကို ထမ်းဆောင် ခဲ့ပြီးနောက် ၁၉၅၈ တွင် အငြိမ်းစား ယူခဲ့သည်။\nထို့နောက် သန့်ရှင်း ဖဆပလနှင့် ပြည်ထောင်စု ပါတီ တို့တွင် အလုပ်အမှုဆောင်၊ မင်းဘူး (တောင်) ပါလီမန် အမတ် (၁၉၆ဝ)၊ အမျိုးသား စီမံကိန်း ဌာန ပါလီမန် အတွင်းဝန်နှင့် နိုင်ငံခြားငွေ ရင်းနှီးမြှပ်နှံမှု ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌ (၁၉၆ဝ – ၆၂) အဖြစ် ဆောင်ရွက် ခဲ့သည်။ တောင် ဗီယက်နမ် (၁၉၅၆)၊ ကုလ သမဂ္ဂ အထွေထွေ ညီလာခံ မြန်မာ ကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့ဝင် (၁၉၆ဝ) နှင့် အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု၊ ကနေဒါ၊ အင်္ဂလန် တို့တွင် ငွေရင်းနှီး မြှပ်နှံမှု ကိစ္စ လေ့လာရန် သွားရောက် ခဲ့သည်။\nအဆို၊ အတီး၊ အက၊ ပန်းချီ၊ စာပေ တို့တွင် အထူး ဝါသနာ ပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ စာရေးဆရာ အသင်း၊ မြန်မာပြည် ပန်းချီ ဆရာများ အသင်းနှင့် စာပေဗိမာန် တို့တွင် ရာသက်ပန် အသင်းဝင် ခဲ့သည်။ ၁၉၂၄ ခုနှစ်မှ စ၍ ကဗျာ လင်္ကာ ရတုများ ရေးခဲ့သည်။ ဂန္ဈလောက၊ နဝဒေးနှင့် သင့်ဘဝ တို့တွင် ဝတ္ထုတိုနှင့် ဆောင်းပါးများ ရေးခဲ့သည်။ မေတ္တာနှင့် သစ္စာ (၁၉၅၅)၊ စာရိတ္တ ဂုဏ်ရည် (၁၉၅၆)၊ လူ့ဂုဏ်ရည် (၁၉၅၇) ၊ ပဒေသာ ရတုများ (၁၉၅၇)၊ အနုပညာ ဂုဏ်ရည် (၁၉၅၉)၊ မင်းဘူး ဦးသြဘာသာ၏ ဘဝနှင့် စာပေ (၁၉၈၆)၊ အနုပညာ လင်္ကာကျမ်း (၁၉၈၆)၊ က္ဆွန်တော် အိုင်စီအက်စ် (၁၉၈၈) တို့အပြင် ဒီမိုကရေစီ ဂုဏ်ရည်နှင့် ဒီမိုကရေစီ လူ့ကျင့်ဝတ် တို့ကို ပြုစုခဲ့သည်။ ‘ပဒေသာ ရတု’ များဖြင့် ၁၉၅၈ ခုနှစ် စာပေဗိမာန် ကဗျာဆုကို နုယဉ်နှင့် တွဲဖက် ဆွတ်ခူး ခဲ့သည်။ သရေ စည်သူဘွဲ့ (၁၉၅၈) နှင့် မဟာ သရေ စည်သူဘွဲ့ (၁၉၅၈) တို့ကိုလည်း ရရှိ ခဲ့သည်။\n၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် နိုဝင်ဘာ ၂ဝ ရက်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ ကွယ်လွန် ခဲ့သည်။\n1. ဒဂုန်ရွှေမျှား။ မြန်မာနိုင်ငံ စာပေဆုများ၊ စာ ၇၄-၇၅။\n2. မောင်ဇေယျာ။ မြန်မာ လူကျော် ၁ဝဝ (ပထမတွဲ)။ စာ ၂၄-၃ဝ။\n3. မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၁၉၉၁)။ စာ ၂ဝ၆-၂ဝ၈။\nမင်းနွယ် [၁၉၁၁ – ၁၉၉ဝ]\nမင်းဘူး ခရိုင် လယ်ကိုင်း မြို့ဟောင်းတွင် အဖ ကြေးတိုင် စာရေးကြီး ဦးသင်၊ အမိ ဒေါ်အေး တို့က ၁၉၁၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၇ ရက်နေ့ (၁၉ဝ၉ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၃ဝ ရက် တနင်္လာနေ့ဟု မလိခက ဖော်ပြသည်) တွင် မွေးဖွား ခဲ့သည်။ ၁ဝ နှစ်သားတွင် မိခင် ကွယ်လွန် သွားခဲ့သည်။ မွေးချင်း နှစ်ယောက်တွင် အကြီးဆုံး၊ အမည်ရင်းမှာ ဦးသန်းမောင် ဖြစ်သည်။\nစစ်တွေမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၆ – ၁၇)၊ မြောင်းမြမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၇ – ၁၈)၊ ထားဝယ်မြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၁၈ – ၁၉)၊ မြိတ်မြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၂ဝ)၊ ဖျာပုံမြို့ မူလတန်းကျောင်း (၁၉၂ဝ – ၂၂)၊ ရန်ကုန် အလယ်တန်းကျောင်း (၁၉၂၅ – ၂၈)၊ မြို့မ အထက်တန်းကျောင်း (၁၉၃၃ – ၃၄)၊ လယ်ကိုင်းမြို့ အထက်တန်းကျောင်း (၁၉၃၄ – ၃၅) တို့၌ ပညာ သင်ခဲ့သည်။ ၁၉၃၅ တွင် မြန်မာ ကိုးတန်း အောင်သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင် စာမေးပွဲ (၁၉၅၃) နှင့် ဥပစာတန်း စာမေးပွဲ (၁၉၅၆) တို့ကို အလွတ် ဖြေဆို အောင်မြင် ခဲ့သည်။ ၁၉၃၅ – ၃၇ တွင် မန္ဈလေး နော်မန် ကျောင်းမှ ဆရာဖြစ် အောင်သည်။\nဓနုဖြူ မြို့တွင် ကျောင်းဆရာ အဖြစ် စတင် အမှု ထမ်းခဲ့သည်။ ၁၉၃၇ – ၃၉ တွင် ရေနံချောင်းမြို့ ညောင်လှရပ် ဘီအိုစီကျောင်း၌ အလယ်တန်းပြဆရာ၊ ၁၉၃၉-၄၁ တွင် ချောက်မြို့ ဘီအိုစီ လွှစက် ကျောင်း၌ ဆရာ အဖြစ် အမှု ထမ်းခဲ့သည်။ ရေနံချောင်း ညောင်လှ ဘီအိုစီ ကျောင်းတွင် အမှုထမ်း နေစဉ် တပည့်များကို ကျောင်းစာ သာမက မျိုးချစ် စိတ်နှင့် စစ်ပညာ သင်ကြား ပေးမှုကြောင့် သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင် များနှင့် မပြေမလည် ဖြစ်ကာ အလုပ်မှ နုတ်ထွက် ခဲ့ဖူးသည်။ ၁၉၅၁ တွင် ရန်ကုန်၌ ‘မင်းနွယ်’ ပုံနှိပ်တိုက် တည်ထောင်၍ စာစောင် တခု ထုတ်ဝေ ခဲ့သည်။ ၁၉၅၂ တွင် မင်းဘူး၌ ‘မင်းနွယ်’ ပုံနှိပ်တိုက် ဖွင့်လှစ် ခဲ့ပြီး ၁၉၅၃ – ၆၆ တွင် လယ်ကိုင်း အလယ်တန်း ကျောင်းအုပ် အဖြစ် ပြန်လည် အမှု ထမ်းခဲ့ သည်မှာ ၁၉၆၆ ခု အငြိမ်းစား ယူချိန် အထိပင် ဖြစ်သည်။\nအင်္ဂလိပ် တော်လှန်ရေးတွင် မြေအောက် တော်လှန်ရေး တာဝန် ယူခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် အတွင်း၌ ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ပညာရေးမှူးနှင့် အာရှ လူငယ် အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ၁၉၄၅ – ၄၆ တွင် ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ဖဆပလ အဖွဲ့ အမှုဆောင်နှင့် ၁၉၄၇ တွင် ပွင့်ဖြူ မြို့နယ် ဖဆပလ အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး တာဝန် တို့ကို ယူခဲ့သည်။\nရန်ကုန် မြို့မ ကျောင်းတွင် ပညာ သင်ယူ နေစဉ် နိုင်ငံပေါင်းချုပ် အသင်းကြီးက ကျင်းပသော ဘာသာပြန် ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကပင် ‘မြို့မသန်း’၊ ‘တောသားကြီး’ ကလောင် အမည် များဖြင့် ဆောင်းပါးများ ရေးခဲ့သည်။ မြို့မ ဝံသယုဝ ဂျာနယ် ၌လည်း ‘တောသားကြီး’ ကလောင် အမည် ဖြင့်ပင် ဝတ္ထု စရေးသည်။ နော်မန်ကျောင်း နောက်ဆုံး နှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းက ပြုလုပ်သော “တာဝတိံသာသွား မှတ်တမ်း” ခေါင်းစဉ်နှင့် ဆောင်းပါး ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရခဲ့သည်။ နောက်တလ ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုတို ပြိုင်ပွဲ တွင်လည်း ပထမ ဆုပင် ရခဲ့ ပြန်သည်။ ထိုပြိုင်ပွဲ များမှ စ၍ ‘မင်းနွယ်’ ကလောင် အမည်ကို သုံးခဲ့သည်။ “ဘားမားဂျာနယ်” ဝတ္ထုတို ပြိုင်ပွဲ တွင်လည်း ဆက်တိုက် ဆုရခဲ့ ပြန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၁၉၃၅ မှ ၁၉၇၆ အထိ စာပေ ဆောင်းပါး၊ ကျေးလက် ပညာပေး ဆောင်းပါး၊ ကျေးလက် ဝတ္ထုများ အပုဒ်ပေါင်း ၆ဝ ကျော် ရေးခဲ့သည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် မတိုင်မီက အချစ်ဆန်း တမူးတန် ဝတ္ထု ရေးခဲ့၏။ စကားနှင့် စကား အခြေအတင် ပြောနည်း၊ အမှောင်တွင်းက အသူရကာယ်များ (ပြည့်တန်ဆာ လောက) (၁၉၅ဝ)၊ ဂုဏ်နှင့် ရင်အေး (၁၉၅၆) ဝတ္ထုများနှင့် ကောက်သင်း (၁၉၇၂)၊ ဘဝ ပဲ့တင်သံများ (၁၉၇၆)၊ ပြည်သစ် စိတ်သစ်တို့ အုတ်မြစ်နှင့် စာတို ပေစ မနေ့က (၁၉၈ဝ) စသည့် စာပေါင်းစု စာအုပ်များမှာ ထင်ရှားသည်။ ရှေးဟောင်း စာနယ်ဇင်း စုဆောင်းမှုတွင် ဝါသနာ ထုံသည်။ လွတ်လပ်ရေး မော်ကွန်းဝင် (တတိယဆင့်) ချီးမြှင့် ခံရသည်။\n၁၉၉ဝ ပြည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာ ၂၂ ရက်နေ့တွင် မင်းဘူး မြို့၌ ကွယ်လွန် ခဲ့သည်။\nစာညွှန်း ။ ။\n1. မလိခ။ မြန်မာ စာပေ အဘိဓာန်၊ မိုးဝေ (ဒီဇင်ဘာ ၁၉၈၄)။ စာ ၄၈။\n2. လူထု ဒေါ်အမာ။ လွမ်းသူ့စာ။ စာ ၃၆၉ – ၃၇၃။\n3. ဘထွေး။ စာပြု စာစု ဦးမင်းနွယ်၊ ရှုမဝ (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။ စာ ၇၂-၇၄။\n4. ရှုမဝ စာတည်း အဖွဲ့။ ဝမ်းနည်း မှတ်တမ်း၊ ရှုမဝ (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။ စာ ၉ဝ။\n5. မြန်မာ့ စွယ်စုံကျမ်း နှစ်ချုပ် (၁၉၉၂)။ စာ ၂၆၁-၂၆၂။\n6. ဘဝနိဂုံး၊ မိုးဂျာနယ် (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၉၁)။ စာ ၇၇။]\nဆရာတော်ကို (၁၂၀၀)ပြည့်အနီတသိုက်တွင်ဖွါးမြင်သည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။စကုပိုင် ရပ်သာမြို့ မင်းဘူးရွာတွင် ဖွားမြင်ပြီး အသည်ကြီးဧ။် သားဖြစ်သည်။မင်းဘူးရွာအနောက်ဘက်ရှိ လေသာကျောင်းဆရာတော်ဧ။် တပြည့်ရင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းတကာဦးဝဧ။်သား သူငယ်ချင်းမောင်ထောက ကလျောက်ထားသောကြောင့် ဇာတ်ကြီး ဆယ်ဖွဲ့အားရေးခဲ့သည်။်\nဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ စကားပြေများဝတ္ထုများအနက် ဝေဿန္တရာ ၊ စန္ဒကုမာရ ၊ ၀ိဓုရ ၊ မဟောသဓ ၊ နာရဒ ၊ ဇနက ၊ နေမိ ၊ တေမိဟူသော ဇာတ်တော်ကြီး ရှစ်ဘွဲ့ကို ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက် မင်းဘူး ဦးသြဘာသ စီရင်ခဲ့သည်။\n၁။ဘူရိဒတ် ဇာတ်တော်ကြီးကို ၁၁၄၈ ခုတွင်မင်းဘူးမြို့ ၊ အနောက်လေသာကျောင်းတိုက် ဆရာတော်၏ တပည့် နန္ဒမေဍာ စီရင်ခဲ့သည်။\n၂။သုဝဏ္ဏသာမ ဇာတ်ကို၁၁၈၈ ခုတွင်မင်းဘူးမြို့ ရန်ကုန်တိုက် ၊ ရန်ကုန်ဆရာတော်၏တပည့် ဦးပညာတိက္ခ စီရင်ခဲ့သည်။\n၉။ဝေဿန္တရာဇာတ်တော်ကြီးကို ၁၁၄၅ ခု တပေါင်းလဆန်း ၉ ရက်နေ့တွင်ပြီးဆုံးခဲ့သည်။


ထိုးကျွေးတတ်သူများ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » My Dear Diary » ထိုးကျွေးတတ်သူများ\nPosted by ကျော်စွာခေါင် on Dec 14, 2013 in My Dear Diary | 43 comments\nကျနော်က ရှေးလူကြီးတွေ ရှာဖွေတွေ့ ရှိ ၊ရေးထား သိမ်းထားခဲ့ တဲ့ ၊ ထဲထဲဝင်ဝင် ပညာရပ်တွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်..လေးစားတယ်။\nဒီလောက်ခေတ်မှီနေတဲ့ အိုင်တီခေတ်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်းပညာကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ကြောင်တယ် ထင်မလားမသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ပညာရပ်တိုင်းမှာ တန်ဘိုးဆိုတာရှိသလို၊ မြှုပ်ကွက်တွေလဲရှိတယ်..။ ကိုယ်အသုံးမပြုပေမယ့် အသုံးပြုတတ်တွေကြောင့် အသုံးပြုသူလဲ ခံစားခွင့်ရှိသလို တစ်ပါးသူအတွက်လဲ အကျိုးရှိခဲ့ တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ ရတယ်။\nပြောမယ်ဆို မဒမတို့ အဘိုးနဲ့ ဘကြီးက ဖိုထိုးတယ်၊ အဂ္ဂိရတ် ဖိုထိုးတာ။\nအဂ္ဂ=မီးကို ပိုင်နိုင်ကျွမ်းကျင်စွာ၊ ရတ်= အသုံးချသောနည်းပညာလို့ လဲ အကြမ်းဖျဉ်း နားလည်ထားပေါ့။ သူ့ ဘကြီးဆိုတာကလဲ သူ့ အဒေါ်ရဲ့ ယောကျာင်္းပါ..ဦးထွန်း…တဲ့ ။\nမဒမ်ရဲ့ အဘိုးက အရင်ကနာမည်ကြီး လက်ဝှေ့ သမားကြီး…\nအပေါင်းအသင်းခင်လွန်းပြီး လက်ဝှေ့ ထိုးပြန်လာတိုင်း အပေါင်းအသင်းတွေ အကုန်ခေါ်လာပြီး\nတစ်လကိုးသီတင်း အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်ကျွေးရိုးရိုး အဘွားရဲ့ သိမ်းထားတဲ့ အထုပ်လေး လျှော့\nနောက်နာမည်ကြီးလွန်းလာတော့ ပြိုင်ဘက်မရှိ ပွဲစဉ်မရှိ ဖြစ်လာတဲ့ အခါ ပွဲစီစဉ်သူတွေက\nဆရာရင်းနဲ့ ထိုးဖြစ်အောင်စီစဉ်ခဲ့ ကြတာ…စင်ပေါ်ေ၇ာက်တော့ ဆရာရင်းကို ခြေကန်ချက်တစ်ချက်ထဲနဲ့ အသက်ပါခြွေယူပစ်လိုက်တယ်၊ သူကိုယ်တိုင်လဲ နှာခေါင်းရိုးကျိုးသွားတယ်…။\nမရည်ရွယ်ပါဘဲ ဆရာ သေဆုံးသွားတော့ နောင်တရ ပြီး တရားဘောင်ကို ၀င်လို့ဘုန်းကြီး ၀တ်ခဲ့ တာ…။\nလက်ဝှေ့ ထိုးတုန်းက အဘွားရဲ့ အထုပ်လေးက လျှော့ယုံဘဲ လျှော့တာ။ ဘုန်းကြီးဝတ်ကာမှဘဲ အဘွားအထုတ်က ခွက်ချွတ်လက်ချွတ် ကို ပြောင်တာ။ ဘဘုန်းက ဖိုထိုးတာကိုး။ အဘွားလဲ ရှိသမျှရွှေ၊ လယ်၊ တောင်ပေါ်ခြံ အကုန်ပြောင်တော့ ဒီစိတ်နဲ့ ဘဲ သေဆုံးခဲ့ ရတာ…။\nအဲဒီတော့ မဒမ့်အမေနဲ့ အသိုင်းအ၀ိုင်းက ဖို ဆိုရင် နံပြားဖိုတောင် စေ့စေ့မကြည့်ရဲအောင်ကို စိတ်နာထားတာ…။\nသူ့ ဘကြီးလဲ ဒီလိုဘဲ ရှိသမျှ လယ် ပြောင်ပြီ။ သူ့ ကိုယ်သူ အဘဘိုးဘိုးအောင် သားထင်နေပြီး အိမ်လာလည်ရင် တဘောင်တွေ၊ သိုက်စာတွေ၊ အဂ္ဂိရတ်စာတွေ ပါးစပ်က အမြှုပ်ထွက်မတတ်ရွတ်၊ သူများအားမှန်း အလုပ်ရှိမှန်းလဲ မသိ၊ ရေနွေးကြမ်း ၃ အိုးလောက်ကုန်အောင် လေပစ်တာ။ မဒမ်အမေက နဲနဲ ဟောက်ပေးမှ အပြောရပ်တာ…။ စဉ်းစားပြီး မေးတော့လဲ သူ့ မှာ ဘာဓါတ်ကိုမှ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ထိုးဘူးတာမရှိဘူး…ရွှေဖြစ်စမ်းနေတာတဲ့ …လောလောဆယ် တော့ သမီးနားကပ်ပါ ပြောင်နေပြီ…။\nကျနော့်အတွက်က ကြားထဲက အတွေးများတယ်…ကျနော်ဖတ်ဘူးတာက ပုဂံရာဇ၀င်မှာ အရှင် အဇ္ဇဂေါဏ က ပုဂံတပြည်လုံးမှာ မုဆိုးမကအစ ဘုရားတည်နိုင်အောင်ကို ရွှေမိုးရွာသလို ရွှေဖြစ်လမ်းနဲ့ ကယ်မခဲ့တာ။ နဂါးနီ သီချင်းမှာတောင်ပါတယ်လေ။\nအဂ္ဂိရတ်မှာက ၂မျိုးရှိတယ်…စားလမ်း ရိက္ခာထောက်နဲ့ အထက်ထွက်ရပ်လမ်း။\nစားလမ်းဆိုတာက ရွှေဖြစ်ငွေဖြစ်ထိုးတာ…အဲ ရိက္ခာထောက်ဆိုတာက ကျင့်ကြံ အားထုတ်နေရင်း တဖက်က စားရိတ်ရအောင် ရွှေဖြစ်ထိုးတာ..။\nဒါဖြင့် ဓါတ်ကြီးလမ်းမှ ကြာတာလား စားလမ်းက လွယ်တာလားလို့ မထင်နဲ့ …သူလဲ ခက်တာဘဲ။\nကျနော်အကျင့်က ခက်တာကိုမှ လုပ်ချင်တာ…သူလိုကိုယ်လို လူတိုင်းလုပ်နိုင်ရင် မလုပ်ချင်ဘူး…သူလုပ်ပေ့ စေ။ အခုကျနော် ကြားကစဉ်းစားတာ ရှေးအစဉ်အဆက်တန်ဘိုးထားတဲ့ ပညာကို လူတွေ ဘာကြောင့် မယုံသလဲ၊ ဘာကြောင့် အထင်သေးတာလဲ….ဘာကြောင့် မဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ လနဲ့ ချီစဉ်းစားတယ်…။ ပညာရပ်…ကျနော်ဘ၀မှာ အလေးစားဆုံးနဲ့ စိတ်အ၀င်စားဆုံးစကားလုံးဘဲ။\nဒီတော့ ဒီပညာကို စိတ်ဝင်စားလာတာနဲ့ ကိုယ်ရှာဖွေရတော့တယ်…စာပေအထောက်အထား။\nလောလောဆယ် လက်လှမ်းမှီနိုင်တာက နက္ခတ္တရောင်ခြည်နဲ့ လက်ကျန် ရှေးစာအုပ်တွေ ။ ရသမျှ သိမ်းကြုံးဝယ်ပြီး သေချာဖတ်တယ်…။\nမေးတယ်။။။ လုပ်မယ်လို့ ဆုံဖြတ်ပြီးတာနဲ့ မဒမ်ကို ကြေညာလိုက်တယ်..။\n“ ဒီနှစ် ကိုယ်ဇာတ်မကတော့ဘူး…ဖိုထိုးမယ်…အဂ္ဂိရတ် ထိုးမယ်” လို့ ။\nသြော…သြော်..ဒီစကားကြားလိုက်တာနဲ့ မဒမ်တို့ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး၊ အိုစမာဘင်လာဒင်က သူ တို့ အိမ်ကို လေယာဉ်နဲ့ ဝင်တိုက်မယ်လို့ အမိန့် ပေးတဲ့ စကား ကြားလိုက်သလိုဘဲ…။\nမဒမ်အမေ မောင်နှမတွေ အားလုံး မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်နဲ့ …တားလိုက်ကြတာ..။သူတို့ ကမျိုးရိုးနဲ့ ထိထားတာလေ။\nသူတို့ ထင်တာက ကျနော် တစ်သက်လုံး ဖိုထိုးတော့မယ် ထင်နေတာကိုး…။\nကျနော်က အငြင်းပွားတဲ့ ပညာကို စမ်းချင်တာ လက်တွေ့ လုပ်ချင်တာ…ဒီတော့ နားဝင်အောင်ပြောပြတယ်…။ အတိုက်အခံ လုပ်ပြောတယ်…။ ကျနော့်စိတ်ကိုသိတော့လဲ မဒမ်အမေက လေအေးလေးနဲ့ …..\n“ ကလေးနဲ့ မိသားစုတွေ တင့်တောင့်တင့်တယ်နေနေတာကိုလဲ ငဲ့ပါကွယ်”တဲ့..။ ကျနော်က ဂတိပေးပါတယ်…။\nကျနော်ဖိုထိုးမယ် ဆိုတာနဲ့ သူ့ ဘကြီး ကြားပြီး အပြေးလေး သုတ်ခြေတင်လာတာဘဲ….။၀မ်းသာအားရပေါ့…။\n“ ဒီလိုရှိတယ်…ငါ့တူရဲ့ ကအစ…..သူသုံးနေကြ ဓါတ်လမ်းကို ပြောတော့တာဘဲ…။ရွှေဖြစ်လမ်း..\n“ ဘော်ဒန်သံရွှေ ဒီိလေးထွေ…ပေါ့..။ ကျနော်က ပြန်မေးတယ်…\n“ အော်…ငါ့တူရယ်…ဘော်ဆိုတာ…ခဲမဖြူတို့ ဘော်တို့ ကြားဘူးတယ်မဟုတ်လား…အခုတစ်လုံးချိုင့်( ထမင်းဂျိုင့်)တွေပေါ့..ဒါဘဲ”\n“ ဘော်ဆိုတာ…အဂ္ဂိရတ်အခေါ်နဲ့ ဆို ငွေ ကို ပြောတာ…ဘကြီး…”\n“ ဒါလဲ ကြေးနီပါဘဲ ဒါပေမယ့် မစစ်ဘူး…သူ့ ကို ၀ါယာကြိုးလပ်ရင် ပျော့ပြောင်းအောင် တစ်ခြားဓါတ်တွေ ရောထားတယ်…ကြေးနီလိုချင်ရင် ဒုတ္ထာ ကနေ ယူရမယ်…ဒုထ္တာကလဲ မဲနယ်ဆိုးတဲ့အတုရှိတယ်…တောင်တွင်းကြီးဘက်က ဒုတ္ထာက ကြေးနီ ပါဝင်မှုပိုများတယ်…ဒီထက်စစ်တာလိုချင်ရင်…လူရဲ့ ဆံပင်ကို မီးကျွမ်းအောင်လုပ်…အားလုံး ပြာခဲမဲမဲကြီး ဖြစ်သွားမှ လက်ခြားချော်နဲ့ ထိုးပြီး ငှဲ့ ယူရင် ကြေးနီ စစ်စစ်ရမယ်..“\n“ ငါ့တူ တယ်ဟုတ်ပါလား…ဘကြီး…သံကိုတော့ ခြသံ(တောင်ပို့ သံ)။ ရေသံ၊ စုံနေပြီ…အိမ်က ထင်းခုတ်တဲ့ ဓါးမတောင်မကျန်ဘူး..စမ်းပြီးပြီ…မဖြစ်ဘူး..”\n“ ဘကြီးက ဓါတ်ကောက်တာတွေ လွဲနေတာကိုး…ဘယ်ဖြစ်မလဲ…ဒီစာမှာညွှန်းတဲ့ သံဆိုတာ လယ်မှာထယ်ထိုးတဲ့ ထယ်သွားထိပ်ကသံကိုပြောတာ…ရွှေဆိုတာ မိန်းမနားကပ်မဟုတ်ဘူး…အခေါက်ရွှေကို ပြောတာ…”\n“ ဟုတ်လိုက်လေ…ငါ့တူရယ်…တစ်သက်လုံး လွဲလာတာ ခုမှဘဲ ပါရမီ ရှင်နဲ့ တွေ့ တာ …ကဲ…ပြန်လိုက်ဦးမယ်ဟေ့…”\nအမှန်ဆို ကျနော်က ဘာပါရမီရှင်မှ မဟုတ်ဘူး…သူ့ ဘာသာ ပညာရပ်တစ်ခုကို သေချာမလေ့လာဘဲ ရမ်းချနေတာ…။\nသိပ်မကြာဘူး…ဘကြီးထွန်း သူ့ သားမက်ဆိုက်ကား တစ်စီးရောင်းပြီး ဖိုထိုးတော့တာဘဲ…။\nကိုယ်ကလဲဆရာကြီးမဟုတ်တော့ လေ့လာဆည်းပူးရင်း နောက်ထပ် ဖိုထိုးသူတွေတွေ့ ရတာဘဲ…။ ဖိုထိုးပြီဆိုတာနဲ့ပြောချင် ဆိုချင် ၊ ကူညီချင်သူတွေ တွေ့ တာဘဲ…။\nတစ်ချို ကြလဲ တစ်မျိုး…\n“ ဘယ်လိုလဲ ဖိုထိုးမယ်ဆို….ရွှေဖြစ်ရင် ပြောနော်…ကယ်ဘို့ လဲမေ့ မနေနဲ့ ..”\n“ ကျနော်ဖိုထိုးတာ ရွှေလိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူး…ရွှေက အခုလဲမိသားစုကို အပြည့်ဆင်ထားတယ်…လိုရင် မီးသွေးဘိုးကုန်ခံစရာတောင်မလိုဘူး…အခုသမီးကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ပြေးဝယ်ခိုင်းတာနဲ့ ရတယ်…ခင်ဗျား ရွှေလိုချင်ရင် ခြေအကောင်းလက်အကောင်းဘဲ…အလုပ်လုပ်ငွေစုပြီး ၀ယ်ပေါ့…ကျနော့်ကိုတောင် စောင့်နေစရာမလိုဘူး…”\nဒါမျိုးလူတွေလဲ တွေ့ ရတယ်…။\nမီးသွေးကို စပါယ်ရှယ်ဖုတ်ပေးတဲ့ ကူညီသူတွေလဲ ရှိတယ်…။\nဖိုထိုးမယ်ဆိုတာနဲ့ ကိုယ်က အရင်ကုန်တော့တာဘဲ…။\nဖားဖိုဝယ်ရတယ် ပြုပြင်ရတယ် ဖိုခွင်ဆင်ရတယ်…။ ဖိုကို လိုအပ်တဲ့ လေပေးဘို့လိုချင်တဲ့ မီးရဘို့လေမှန်မှန်ပေးနိုင်ဘို့ မော်တာဆင်ဘို့ မလွယ်တော့ သမီးကို ၀ယ်ပေးထားတဲ့ BMX စက်ဘီးလေးကို သမီးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး တစ်စစီ ဖြုတ်တာဘဲ…ပြီးတော့ ဖိုခွင်ဆင်…သမီးကို ဖီးဆဲန့် အသစ်တစ်စီးဝယ်ပေး…သားအဖ၂ယောက် တက်ညီလက်ညီဘဲ…။\nထိုးမယ့်လုံတွေ ၀ယ်ရတာမနည်းဘူး…နောက် လိုအပ်တဲ့ဓါတ်ဆေးတွေ ၀ယ်ရတယ်..။ လုံကိုဇော်ဂျီမန်ဘို့ ခြတောင်ပို့ မြေ ရှာရတယ်။\nတစ်ချို့ ကလဲ …\n“ ဟာ…ဖိုထိုးရင် အရမ်းကာရော မထိုးရဘူး…စည်းချရမယ်..ပွဲပေးရမယ်၊ ဂါထာတွေရွတ်ရမယ်..အဖျက်အဆီးများတယ် ဇော်ဂနီဇော်ဂနက်တွေက နှောက်ယှက်ပြီး…အောင်မြင်တော့မယ့် ဓါတ်ကိုပါ ခိုးယူတတ်တယ်”\n“ ခင်ဗျားပြောတာလက်ခံပါတယ်….ဒါပေမယ့် ရွှေ တစ်ကျပ်သားနဲ့ ခဲတစ်ကျပ်သားပေါင်းရင်…ခဲ+ရွှေ ၂ကျပ်သားရမယ်…\nပိုက်ဆံ ၅ကျပ်နဲ့ပိုက်ဆံ ၂၀နဲ့ ပေါင်းရင် ၂၅ကျပ်ရမယ်လို့ သေချာသိရင် ပေါင်းကာနီး…ဂါထာရွတ်စရာ လိုသလား၊ စည်းချစရာလိုသလား”\n“ ဟာ ခင်ဗျား ဂွကျလိုက်တာ…ကျုပ်ကစေတနာနဲ့ ပြောတာ…”\nကျနော် သူ့ ကို စော်ကားတာမဟုတ်ဘူး…တစ်ကယ်လဲ သူကဖိုထိုးနေတဲ့ လက်တွေ့ သမားမဟုတ်ဘူး…လေနဲ့ ဆရာလုပ်နေတာ…။\nဒီလိုနဲ့ သားအဖနှစ်ယောက်ဖိုထိုးတော့တာပါဘဲ…ဖိုထိုးတယ်ဆိုလို့ ဓါတ်ကိုဘဲစထိုးတာမဟုတ်ဘူး…အထောက်အကူပြု ဓါတ်တွေ အရင် လုပ်ယူရတာ…။ သွပ်ကို အရင်းတည်ရတာဆိုတော့ ဓါတ်ခဲဟောင်းတွေရှာပြီး သွပ်တွေယူရတယ်..သန့် သွားအောင် သွပ်ကိုအရည်ကြိုပြီး ထုံးရည်ကြည်ပူပူထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ်လောင်းယူမှ မှန်ကြည့်လို့ ရအောင်ကို သန့် နေတဲ့ သွပ်စစ်စစ်ရတာ..။\nဒီအလုပ် လုပ်နေရင်းဘဲ အသိမိတ်ဆွေတွေ အများကြီးတိုးလာတာ..။ မွန်ဆရာတော်တစ်ပါးနဲ့ တွေ့ တယ်…ဆရာတော်က မိဘမဲ့ ရော…မိဘရှိပြီး ဆင်းရဲနေတဲ့ ကလေးတွေကို ကျောင်းမှာ ခေါ်ကျွေးမွေးတယ်…ကျောင်းထားပေးတယ်…လူပျိုအရွယ်ရောက်ရင် စင်္ကာပူကိုပို့ ပေးတယ်…အလုပ်လုပ်…ပြီးရင် ငွေပြန်ပို့၅ပုံပုံ…၃ပုံက ကောင်လေးတွေရှေ့ ရေးအတွက် လယ်တွေ အိမ်တွေ\n၀ယ်ပေးတယ်…၁ပုံက မိဘတွေကို ပေးတယ်…ကျန်တဲ့ ၁ပုံကို သူဖိုထိုးတယ်…။ ကလေးတွေ ဘ၀ရှေ့ ရေးကို ရွှေဖြစ်အောင်လုပ်ပေးတယ်…။\n“ ဘုန်းကြီး…ရွှေကိုဘာလုပ်ဘို့ လဲ”\n“ ဘုန်းကြီး လူတွေကို ကယ်ချင်သေးတယ်…”\n“ အော်…ဒကာလေးကလဲ ရွှေဓါတ်ကို ထိုးမယ်ဆို သွပ်လိုတယ်လေ…ဒါကြောင့် ကျောင်းကိုလှုထားတဲ့ သွပ်ပြားတွေကို အရည်ကျိုနေတာ”\n“ အရှင်ဘုရား…စာမှာပါတဲ့ သွပ်ဆိုတာ…အဲဒီ အမိုးသွပ်ပြားကိုပြောတာမဟုတ်ဘူး…ဓါတ်ခဲ သို့ မဟုတ် မီးရထားလမ်းတွေမှာသုံးတဲ့ သွပ်ငုတ်တိုင်တွေကတစ်ဆင့် သန့် ထုတ်တဲ့သွပ်စစ်စစ် ကိုပြောတာဘုရား”\n“ အဟုတ်ဘဲလား…ကျုပ် ကျောင်းက သွပ်တွေ တော်တော် ကုန်နေပြီ…ဒါကြောင့် ဘာမှ မဖြစ်တာနေမှာ”\n“ ဒါဖြင့် နာ…ဆိုတာက”\n“ နာဆိုတာ ငါးဖမ်းပိုက်ကွန်အောက်ဖက်တွေမှာဆွဲသီထားတဲ့ခဲပျော့ကိုပြောတာပါ…ဘက်ထရီအိုးတွေက ခဲကျွတ်တွေမဟုတ်ဘူး…”\n“ အော်….ခဲလို့ ရေးလိုက်ရင်ပြီးရော…အခု ကျုပ် နာ ဆိုတာ ရှာနေတာ…တော်တော် ကြာနေပြီ..ဘယ်လိုမှ မတွေ့ ဘူး…ခုသိပြီ..\n“ ဆိုင်တွေမှာ ရောင်းတဲ့ ပြဒါးက ခဲနဲ့ ရောထားပြီး အကြံအဖန်လုပ်ထားတယ်…ပြဒါးစစ်စစ်ကို လိုချင်ရင် …အဆက်အသွယ်ကောင်းရင်တော့ ဓါတုဗေဒ ဓါတ်ခွဲခန်းတွေမှာ မေးဝယ်ပါ…တစ်ချို့ နိုင်ငံခြားက လာတာဆို ပြဒါးစစ်တယ်…တခြားနည်းနဲ့ ဆိုရင်တော့ အသီးမသီးတဲ့ သင်္ဘော အဖိုပင်ကို ယူပြီး ဇောက်ထိုးထား ရေနံချေးအ၀တ်ကို ထိပ်မှာပတ်ပြီးမီးရှို့ …အောက်က မြေအိုးခဲထားရင် ပြဒါးစစ်စစ်တွေ စီးထွက်လာမယ်…အဲဒါကို ထပ်သန့် ချင်ရင် ပျားရည်စစ်နဲ့ နယ်ပြီး ရေဆေးလိုက်တာနဲ့ ပြဒါးစစ်ရတယ်…ဒါမှမဟုတ် ကွမ်းရွက်စိမ်းနဲ့ နယ်ရင်လဲ ပြဒါးရဲ့ အညစ်အကြေးတွေထွက်တယ်…”\n“ ဟုတ်ပြီ…ဒီလိုလုပ်ပါလား..ဒကာလေး…ဒကာလေးမိသားစုအတွက်ဆန်ပြည့်ဆီပြည့်ဖြည့်ပေးမယ်…ဒကာလေးကိုလဲ လခပေးမယ်…ဘုန်းကြီးဆီမှာ ဖိုထိုးပေးပါလား“\n“ မလုပ်ပါနဲ့ ဘုရား…တပည့်တော် ဘာမှမတတ်သေးပါဘူး…သိသလောက်လေး ကူညီပြောပေးတာပါ တပည့်တော်မှာလဲ အလုပ်တွေများတယ်…”\n“ ဒါဆို အမြဲ လာလည်ကွာ…”\nနောက်ဆရာတော်တစ်ပါးက ရန်ကုန်ဘက်က လာတာ ဒီိနယ်ဘက်မှာ ခြံမြေ၀ယ်ပြီးကျောင်းဆောက်လို့ …ဖိုထိုးတယ်လို့ သတင်းလွှင့်ထားတာ…\nဖိုထိုးတယ်ဆိုတာနဲ့ဖိုသမားတွေ ၀င်လာမဆည်းဘဲ…။\nဘုန်းကြီးက ထိုင်နေရင် ကတ္တီပါခေါင်းအုံးအနီရောင်လေးကို တံတောင်ခုပြီး ထိုင်တာ…\nခါးပန်းကြိုးထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ဓါတ်လုံး ၆လုံးလောက်ကို ခေါင်းအုံးလေးပေါ်တင်လိုက်တာဘဲ…\n“ ဒကာ…အခုဖိုထိုးနေတာ…ဒီိလိုဓါတ်လုံးမျိုးပိုင်ဘူးပြီလား…ရဘူးပြီလား…သေချာကြည့်…ဒါကသွပ်ဓါတ်လုံး၊ ဒါကပြဒါးနဲ့ ထိုးထားတာ၊ ဒါကသံနဲ့ ထိုးထားတာ…နောက်ဆေးဒါန်းဓါတ်လုံးတွေလဲရှိသေးတယ်…”\nပြလိုက်တဲ့ ဓါတ်လုံးကြည့်ပြီးတာနဲ့ ပြောနေတဲ့ ဖိုသမားကပါးစပ်ပိတ်ပြီး…၀ပ်စင်းသွားတာဘဲ..။ ကျနော်က လူကိုထက်မူကိုကြည့်တာ…\nဓါတ်တွေမှာလဲမြှုပ်ကွက်ရှိသလို ဘုန်းကြီးတွေ လူတွေမှာလဲ မြှုတ်ကွက်ရှိတယ်…\nတရားကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်စွဲစွဲမြဲမြဲကျင့်ကြံနေသူတွေ သံဃာတော်တွေရဲ့ကိုယ်နှုတ်အမူအယာတွေက နူးညံ့သွားတယ် ဆိုပေမယ်…အခုကျနော် က ဇာတ်မင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေ့ အကြုံနဲ့ သုံးသပ်လိုက်တော့ ဒီဘုန်းကြီးက တရားကြောင့် နူးညံ့တာမဟုတ်ဘူး…\nနည်းနည်း ဂျယ်နေတာ…သိပြီ။ (မတန်ခူး ကြီးကြီးလိုမျိုး)သူ့ လက်ဟန်ခြေဟန်…ထူးခြားနေပြီ…။\nအလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ပြီး…အဖြေရှာရမယ်ဆိုတော့…သူလိုချင်တဲ့ ဂဏန်းလေးတွေ…၂လုံး၃လုံး…ခင်းပြီး ကျားကွက်ရွှေ့ လိုက်တာနဲ့ …ပေါ်ပါပြီ…\n“ ကောင်းလိုက်တဲ့ …အမြင်ဓါတ်ဘဲ….ကွက်တိဘဲ…မနေ့ က ၁၀၀၀ဘိုးရလိုက်တယ်…မနက်ဖြန် ဘာရထားလဲ..”\n“ အရှင်ဘုရား ဒီလောက်ဓါတ်တွေ နိုင်အောင်ထိုးထားတဲ့ အကျင့်သီလနဲ့ ဆို…လောကီကို အကုန်နီးပါးမြင်နိုင်တာဘဲ…၂လုံးတိုက်နဲ့ ချဲဂဏန်းကို မမြင်ဘူးလား…”\n“ ရှုးးးးးး တိုးတိုး၊ အဲဒီဓါတ်လုးံတွေက ပိုက်ဆံပေးပြီး ၀ယ်ထားတာ…တကယ် ဖိုထိုးနေသျူေတွကို လိုအပ်တဲ့ ဆေးဘို့ မီးသွေးဘိုးနဲ့ ပညာကြေးနင့်နေအောင်ပေးလိုက်ရင်…လိုချင်တဲ့ ဓါတ်လုံး ၀ယ်လို့ ရတယ်…ဒါတွေဆောင်ထားပြီး လူရှိန်အောင် လုပ်ထားတာ…”\nတဖြည်းဖြည်း အတွင်းရေးတွေသိလာမှ ဒီဘုန်းကြီးက မလေးရှားလူပို့ နေတဲ့ အဖွဲ့ ။။။လာတဲ့ လူတွေကလဲ စစ်ဘက်နဲ့ ပါတ်သက်သူတွေ..နောက်ဆုံးပြောရရင် သူ့ မှာ စစ်သုံးဆက်သွယ်ရေးစက်ကအစရှိနေတာသိခဲ့ ရတယ်…။\nနောက်ဆရာတော်၂ပါးမှာ တစ်ပါးက သင်္ဘောကပ္ပတိန်ဟောင်း ပညာတတ် ဘွဲ့ ရပြီးသား…ဖိုထိုးပြီး…ဘာမှန်းမသိတဲ့ ဓါတ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲမှာ အမြဲငုံထားတာ…ဖိုထိုးတယ် အယုနတ္တော အကုန်ပြောတယ်…။\nဒီပါတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေကို ပြဒါးရှင်နဲ့ ကယ်ဘို့ တဲ့…၊ စော်ကားရင်တော့ တစ်ရွာလုံးနူအောင်လုပ်မယ်ဆိုဘဲ…။\nရွှေပြာရရင် နာ(ခဲ)ကို အလှုမှာချက်တဲ့ မိုးဗြဲဒယ်နဲ့ အပြည့်ကျိုပြီး ရွှေသေပြာ ကွမ်းရိုးတစ်တို့ ထည့်တာနဲ့ တစ်ဒယ်လုံးရွှေဖြစ်အောင် ကျိုးစားနေတာ…လောလောဆယ် ရွှေပြာမရသေးဘဲ..ရွှေလုံးပါပျောက်ပျောက်သွားလို့ စိတ်တိုနေဆဲ…တပည့်တွေကို အော်ဆဲနေဆဲ…။\nဓါတ်လုံးက မစားနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် စားထားတဲ့ ရွှေတွေကို ပြန်အန်တော့တာ…ပြာ အဖြစ်နဲ့ ..။ အဲဒီပြာကို ပြောတာ ခဲတစ်ဒယ်လုံးထဲကို ကွမ်းတစ်တို့ ထည့်ရုံနဲ့ အကုန်ရွှေဖြစ်တယ်ဆိုတာ.။\nကိုယ်တည်ထိုးထားတဲ့ ဓါတ်ကမမှန်ရင် ရွှေဓါတ်လုးံဖြစ်နေမယ်…ရွှေကျွေးရင် စားမယ်…လမ်းမမှန်တော့ ပြန်မအန်ဘူး…တစ်သက်လုံးကျွေး…တစ်သက်လုံးစားမှာဘဲ…ပြန်တော့မအန်ဘူး။။။ အဲဒီမှာဘဲ ခြံပြုတ်အိမ်ပြုတ် စီးပွားပြုတ်တာ…လောဘစိတ်လေ…။\nမီးက အကြမ်းဖျဉ်း ၃မျိုး၊မီးအေး၊ မီးလတ်၊ မီးပြင်း…။မီးမပိုင်ရင် ဖိုမကိုင်နဲ့ တဲ့..။\nရှေးပညာရပ်တွေခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ…။ စာတွေ့ လက်တွေ့ လွဲတာတွေ အများကြီးဘဲ…။\nအနောက်တိုင်းဂန္ဓာရီ ပညာတွေမှာက ဆေးအချိန်အဆ တိကျတယ်…ဓါတ်သန့် သန့် ကို အချိုးအစားမှန်ပုံသေနည်းရှိတယ်..။\nဥပမာ….ဓါတု အီကွေးရှင်း ၃၃ ကြောင်းလိုပေါ့…မှားစရာမရှိဘူး…ကွက်တိဘဲ..။\nကျနော်တို့ ဆီမှာက ချိန်ခွင်လေးတွေနဲ့ ချိန်တယ်…ရွေးစေ့ နဲ့ ချိန်တယ်…။\nနောက်ကြေးနီ တစ်ကျပ်သားထည့်ရမယ်လို့ အတိအကျမရေးဘဲ…ဒုတ္ထာ၅ ကျပ်သားအမှုန့် ပြုပြီး ထိုးရမယ် ဆိုရင်…\nဒီဒုတ္ထာ ၅ကျပ်သားမှာ ကြေးနီဓါတ်ပါဝင်မှု ၇ာခိုင်နှုံး အချိန်အဆက တောင်တွင်းကြီးက ဒုတ္ထာရဲ့ ဓါတ်သိပ်သည်းမှုနဲ့ မော်လမြိုင်က ဒုတ္ထာ သိပ်သည်းမှု မတူနိုင်ဘူး…ဒုတ္ထာ ၅ကျပ်သားသုံးတာခြင်းတူပြီး…ကြေးနီဓါတ် သိပ်သည်းမှု တူနိုင်မလားဆိုတာ မတွေးကြတော့ လွဲကုန်ပြီ…ကြားထဲ မဲနယ်ဆိုးထားတဲ့ ဒုတ္ထာ အတုနဲ့ ထိုးနေရင်တော့ သွားပြီ ..ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး…။\nစိန်နီမြင်းသွား ဆိုတာကလဲ ရွှေလောက်ဈေးကြီးတယ်…အတုရှိတယ်…သာမန် ထိုးကာစလူက ဘယ်လိုမှ မခွဲနိုင်အောင်တူတယ်…ဒါကို အစစ်လို့ ထင်ပြီး ထိုးနေရင်လဲ သွားတာဘဲ…။\nဒီလိုအမျိုးမျိုး တွေ့ တာတွေထဲက ဆောင်သင့်ရှောင်သင့်တာတွေ သတိထားပြီး သားအဖနှစ်ယောက် ဖိုထိုးတာဘဲ…။\nရွှေလိုတယ်ပြောတော့ မဒမ်ကတော့ ပါရမီဖြည့်ဖက်ပီပီ အခေါက်ရွှေ တမတ်သား ပြေးဝယ်ပေးတယ်..။\nထမင်းတောင် နားပြီး မစားနိုင်ဘူး…ကျနော်တို့ သားအဖကို မဒမ်က ထမင်းပန်းကန် ပို့ ပေးတယ်.\n..ဖိုထိုးရင်းစားဘဲ…သမီးက လေ ရအောင် ဖားဖိုနဲ့ ဂျွိုင်းထားတဲ့ စက်ဘီးလေးကို လိုသလိုကျနော် ညွှန်ကြားချက်နဲ့ နင်းတာပေါ့…ပျော်စရာလဲ ကောင်းတယ်…။\nဖိုထိုးရင် ဂါထာရွတ်ရမယ် ပြောပေမယ့်…သမီးကတော့ သူ့ အဖေ ကိုယုံတယ်…သူဘာရွတ်လဲမမေးနဲ့သူ့ ခါးပိုက်ထဲမှာ အပြည့်ဝယ်ထည့်ပေးထားတဲ့ ဇီးထုပ်မျိုးစုံစားလိုက် ၊ ပိုးအိစံ သီချင်းလေး တစ်ကြော်ကြော်အော်ဆိုလိုက်နဲ့ ..။\nနေ့ ဘက်ဖိုထိုး…ညဖက်စာဖတ်အဖြေစဉ်းစားနဲ့ …..။ ပါတ်ဝန်းကျင်အမျိုးမျိုးပြောတဲ့ ကြားက..၁လ ကျော်လာတော့…\nသွပ်ကိုအရင်းခံပြီး အခေါက်ရွှေ တစ်မတ်သား ထိုးကျွေးလိုက်တာ…နောက်ဆုံး…ဖြူသလိုလို ရွှေသလိုလိုနဲ့ ၃ကျပ်သားကျော်တဲ့ အခဲကြီး…ရလာတော့တယ်..။ ဘာလို့ ပြောရမယ်မှန်းလဲမသိဘူး…။\nအဖြေလဲ မထွက်ဘူး…။ မဒမ်က ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ .မျက်စောင်းခိုးပြီးထိုးတယ်.။\nသူ့ အမေကလဲ ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်။\nနောက်တော့ ကိုယ်တိုင် ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိတော့ဘူး…စာညွှန်းက ပြီးပြီ။ ကိုယ်က ရွှေမဖြစ်သေးဘူး…။\nပြီးမှ တစ်ခုကို စဉ်းစားမိတာနဲ့ မဒမ့်သူငယ်ချင်းပန်းထိမ်ဖိုကို လွှတ်ပြီး…ရထားတဲ့ ဓါတ်ကို ငရဲမီး စားခိုင်းလိုက်တာ…။\nငရဲမီးဆိုတာက ဆာလဖြူရစ်အက်စစ်အပြင်းစား။ ရွှေကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ဓါတ်တွေ အကုန်စားပြီး လောင်ကျွမ်းနိုင်တယ်…။\nသူ့ သူငယ်ချင်းက ငရဲမီးစားပြီးမှတ်ကျောက်တင်ပြီးတော့ မဒမ်ကအပြေးပြန်လာတယ်…\n“ ကို….သူပြောတယ် ငရဲမီးလဲခံတယ်..မှတ်ကျောက်လဲ အတင်ခံတယ်…ဒါပေမယ့် ၁၅ပဲရည်လောက်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်တဲ့..။\nဒါကို သန့် လိုက်မိုက်ခွဲ( ရွှေသန့် အောင်ခွဲထုတ်ခြင်း) ပြီး အရောင်တင်လိုက်တာနဲ့ရွှေ ဖြစ်ပြီတဲ့ …။\nငါ…ဖိုထိုးတာ ကိုလှောင်ချင်လို့ များ အတည်ပေါက်နဲ့နောက်တာလားထင်လို့တစ်ခြားမြို့ ကပန်းထိမ်ဖိုကို ငရဲမီး စားခိုင်းတယ်…\n၀မ်းသာပီတိစိတ်က တစ်ကိုယ်လုံးဘဲ…။ ကြက်သီးတွေတောင်ထတယ်..။\nကျနော် ရွှေအဖြစ်သန့် မထုတ်ပါဘူး…\nကျနော်က ဘာလို့ တစ်ချီဘဲထိုးပြီး…ရွှေအဖြစ် အောင်မြင်တာလဲလို့ မေးစရာရှိပါတယ်..။\nအဖြေကတော့……………….. စဉ်းစားခြင်းနဲ့ တိကျမှု..ပါဘဲ..။။\nပါရမီလို့ ပြောချင်ရင်လဲ မငြင်းပါဘူး။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဖိုထိုးနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်…။ ပြီးပြီ။\nမဒမ်တို့ အမေနဲ့ တစ်ခြားမိတ်ဆွေတွေကိုပြပါတယ်…ကြိုက်တဲ့ ဆီမှာ သွားစမ်းခိုင်းတယ်…။\nကျနော်လုပ်ကိုင်နေတာလဲ တွေ့ တယ်…။\nရလာတဲ့ ဓါတ်ကိုလဲ တွေ့ ပြီဆိုရင် ဒီပညာကို မစော်ကားဘို့ ပြောတယ်…။\nပညာရပ်တိုင်းမှာ မြှုပ်ကွက်ရှိတယ် နက်နဲတယ်…။\nပညာရပ်တစ်ခုကို ပြောမယ်ဆိုရင် စဉ်းစားပါ…လေ့လာပါ..လက်တွေ့ မလုပ်နိုင်ရင် မပြောနဲ့ ..။\nမယောင်ရာဆီလူးပြီး လက်ပံပင် ဓါးနဲ့ ချိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး…။\nကျနော်က နိုင်ငံရေးမှာ ဆရာကြီးမဟုတ်ဘူး…ဘာကောင်မှလဲ မဟုတ်ပါဘူး..။\nအရှင် အဇ္ဇဂေါဏက ရွှေဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ပုဂံပြည်သူတွေ ပြည်သားတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်…။\nကျနော်ထိုင်းမှာနေခဲ့တုန်းကနေ အခုထိ နိုင်ငံရေးလောကကို လေ့လာပေါင်းသင်းတဲ့အခါ….\nဘကြီးထွန်းညွန့် လို နိုင်ငံရေးဖိုထိုးသူတွေလဲ တွေ့ တယ်…..\nမွန်ဆရာတော်လို နိုင်ငံရေးဖိုထိုးနေသူတွေတွေ့ တယ်…..\nပုပ္ပါးဆရာတော်လို ဖိန့် လုံးတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးဖိုထိုးသူတွေလဲ တွေ့ တယ်…\nသင်္ဘောသား ဘုန်းကြီးလို နိုင်ငံရေး ဖိုထိုးသူတွေလဲ တွေ့ တယ်…\nဆေးဘုန်းကြီးလို ထိုးကျွေးပြီးရင်း ထိုးကျွေးနေတဲ့ နိုင်ငံရေး ဖိုထိုးနေသူတွေလဲ တွေ့ ဘူးပါတယ်…\nဖိုထိုးတယ်ဆိုတာ လောကီိ ကိစ္စတွေပါ…\nနိုင်ငံရေးဆိုတာကလဲ လောကီ ကိစ္စတစ်ခုပါဘဲ…။\nသူများကိုလဲ ကျနော် မနင်းတတ်ဘူး…\nကျနော့်ကိုလဲ လာမနင်းနဲ့ မကြိုက်ဘူး….\nဒါပေမယ့် မြန်မာတစ်ပြည်လုံး ရွှေဖြစ်အောင် ကယ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့….ဆရာ့ဆရာတွေ နောင်တော်ကြီးတွေကို\nစေတနာနဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်တယ်…။\nဓါတ်သဘောကို နားလည်ရမယ်…ထောက်ကန် ရုန်းကြွ ပူးသတ် ဖိသတ် သဘော…။\nအချိန်အခါကို သတိရှိရမယ်…အချိန်အဆကို မှန်ကန်ရမယ်…။\nဆေးမပိုင်ရင် ဓါတ်မကိုင်နဲ့ …။ မီးမပိုင်ရင် ဖိုမကိုင်နဲ့ ….။ စကားတစ်ခုရှိသေးတယ်…\nဓါတ်တူနာမ်တူ ဆေးဘက်ယူ…နာမ်တူသတ်က အသေရတဲ့ ..။\nအရေးကြီးဆုးံကတော့ ထိုးကျွေးရတာများနေရင် လမ်းကိုပြန်စဉ်းစား…။\nချကျွေးခံရတဲ့ ဘ၀တွေ နာတယ်….။ ။\nOh My Buddha..!\nSo called ခေါင် ..!\nသားကြီး ငါးကြီးလွတ်ဆိုတော့ အင်မတန် စိတ်ဝင်စားပါသည်…။\nရေလည် လန်းတယ်ဗျာ …\nအပေါ်က ဖိုထိုးတာကိုလည်း ဖတ်သွားတယ်\nအောက်က နိုင်ငံရေး ဖိုထိုးတာကိုလည်း ကြည့်သွားတယ် ….\nမိုက်တယ် .. ဂွပ်ရှယ် ..\nဟို…အလင်းစက်ပို့ စ်မှာ နိ ရေးထားတဲ့။။။\nခေါင်မိုးပေါ်က ဖုတ် ၂ကောင်မြင်းတိုင်းသတိယတယ်ဆိုတော့ …ငါ့မှာ ရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ…\nညရောက်တော့ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ပြီး …အိပ်လို့ တောင် မပျော်ဘူး….။\nဆြာခေါင်ရဲ့ “ထိုး” ပြီး “ကျွေး” တာလေးက ဖတ်ရတာ အနိပ်သား…\nအဲ… ဤလူ့ဘောင်မှာ ထိုးကျွေးတာတွေ အများသားမို့…\nစစ်တုရင်ပွဲက နယ်ရုပ်လေးလိုမဖြစ်အောင် ရှောင်နိုင်မှဆြာရေ့…\nP.S. ဆြာခေါင့်နှယ် ရွာသားတွေကို မကြောက်မလန့်\nသမီးရှိတာ ဖွင့်ပြောရသလားလို့… ဟီ ဟိ\nအိုက်ဒီ အကွက်ကို ညက်စိ လျှမ်းတွားဒယ် …\nဥငေး ပြောမှ ပြူးပြဲပြီး ပြန်ဖတ်လိုက်ရဒယ် ..\nခုဂစပီး နံမယ် ပြောင်းခေါ်မယ်နော် ဒက်ဒီခေါင် .. ခွိခွိ\nဒီနေ့ ဒီရက် ဒီအချိန် ဒီအခါ ဒီနက္ခတ်မှာ…ဒီလိုခေါ်မယ်ဆိုတာ နာသိတယ်…\nခေါ်ပါ..ခေါ်ပါ… ဒက်ခေါင် ကျေနပ်တယ်…ဟိ\nတော်တယ် သွက်တယ်..ထန်းရည်ကလွဲရင် အကုန်စမ်းဘူးတယ်..\nနာ့ သီမီးလေးဘယ်သူလည်း နီ မသိပါဘူး။\nရှောင်တယ် ဆရာရေ့ …ရှောင်တယ်..။\nလက်မ ဘယ်လိုထောင်ပြရလဲ မသိလို့ ..\nWow ရေ… ဒီမှာ CJ ကြီး ကထူးဆန်း ခေါ်နေတယ်ကွဲ့…\nစာတွေရော.. ကဗျာတွေရော… ပန်းချီကားတွေရော…\nသဂျီးကို အဲဒီ ရွှေဒုံး ပြကြည့်ပါလား၊ သူဂ အယုန်ဗူးဒဲ့။ အဆတရာ အကြောပေး လောင်းကြေးထပ်ရဲသဒဲ့။ မာမွတ်ခိုမ် နာမည်တပ် ပေါ်တင် စိမ်ခေါ်စာ ရေးကြည့်ပါလား၊ ဆြာခေါင်ကြဒေါ့ မူလာသဂျီး မူလကျီလုပ် မသိခြင်ထောင် ဆောင်နေဒယ်။ ဂမ္ဘီရလောက ကိုယ်စား၊ ပရလောက ကိုယ်စား၊ ၃၁ဘုံကိုယ်စား၊ လောကီ လောကုတ် ကိုယ်စား၊ ပညတ် ပရမတ် ကိုယ်စား၊ ရှေးနောက်ဘဝ သံသရာ ကိုယ်စား မာမွတ်ခိုမ် လျှာပွတ်ထိုင်သွားအောင် လက်ခမောင်းခပ် ပြလိုက်စမ်းပါဗျာ..။ ဗေထိ ဗေထိ ဗေပုံထိ.. သဂျီးဇုတ် ထွက်ခဲ့စမ်း..\nကျနော်က ချစ်ခြင်းတရားကို မသိတဲ့သူကို ကျနော့်နှလုံးသား မပေးတတ်ဘူး\nဘီယာမသောက်တတ်တဲ့သူကို ၀ိုင်ပုလင်း လက်ဆောင်မပေးဘူး…..\nမယုံတဲ့သူကို ကျနော် မပြဘူး..ယုံပါလို့ လည်း မပြောဘူး\nယုံတဲ့သူကို ပြတတ်တယ်..အဲတော့ ၂ဦးလုံး အချိန်မကုန်ဘူးပေါ့…\nသူဂျီးက တမျိုးဘဲလို့ တော့ ကျနော် မြင်မိပါတယ်..\nဒါပေမယ့် ကျနော်က သူ့ ကို နားလည်နေသလို စိတ်ထြဲဖစ်နေတယ်..\nကျနော်ကတော့ ကျနော် ကိုယ်တိုင်ကြုံခဲ့တာလေးတွေကိုဘဲ ရေးတာလေ…\nတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အတွေ့ အကြုံမတူတော့ …စဉ်းစားချည်းကပ်ပုံကလည်း မတူဘူးပေါ့..။\n၀ါးထဲက သဘာဝဓါတ်ကို မီးပေးပြီး ပေါင်းခံလိုက်တော့ အယ်လ်ကိုဟော ဓါတ်ပြုတယ်..\nယောင်္ကျားရင့်မကြီးကို ဖြတ်ဖောက်ချုပ်လုပ်တော့ sexy ဆန်ပြီး သိပ်လှတဲ့မိန်းကလေးဖြစ်လာတယ်..\n“အရေးကြီးဆုးံကတော့ ထိုးကျွေးရတာများနေရင် လမ်းကိုပြန်စဉ်းစား…။\nချကျွေးခံရတဲ့ ဘ၀တွေ နာတယ်….။ ။”\nရွှေတိုက်စိုး ပုံပြင်ဖတ်ပြီး ကိုမိုက်ဆိုင်ကို လာချင်လှပြီ\nဆြာခေါင်ရေ ကျမတို့ကြီးတဲ့အထိ လမ်းထဲမှာ ဖိုထိုးတဲ့အဘကြီးတွေတွေ့ဖူးတယ်။\nမြန်မာတွေရဲ့ နည်းပညာမှတ်တမ်းမှာ မတိကျတာတွေ အများကြီးဘဲ..\nလာအားပေးတာ ကျေးဇူးပါ မနန်း။\nကျနော်ရေးတာ တခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့ …\nဖိုထိုးသူတိုင်း ရွှေလမ်း( စားလမ်း) လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး မနန်း။\nတစ်ချို့ က ဓါတ်လမ်းသက်သက်လိုက်တာ..တစ်ချို့ က ဆေးလမ်းလိုက်တာ မနန်းရဲ့ ..။\nဆိုတော့…ဖိုထိုးသူတိုင်းကို ရွှေမဖြစ်လို့ လဲ သွားပြောလို့ မရသေးဘူး…။\nသူ ဘာလမ်း..ဘာဓါတ်ထိုးတာလဲ ဆိုတာလဲ သိဘို့ လိုသေးတယ်လေ..။\nအာ့တွေတော့နားမလည်ဘူး ဖိုထိုးတယ်ဆိုရင် ရွှေဖြစ်ချင်လို့ထိုးတယ်ပဲမှတ်တာ ဗဟုသုတတိုးပြန်ပြီ။\nဘုရား ဘုရား တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ဒီလောက်စုံတဲ့လူ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ကြုံဖူးတယ်။ မျှစ်ကြော်လည်း ဆရာခေါင်လို ၈ ရက်ဖွားပါပဲ။ ဒါပေမယ့် လုံးဝမတူဘူး။ အဲဒါ ဗေဒင်ဆိုတာ မှားလို့ပေါ့။\nဒီလိုလေ။ မျှစ်ကြော်က ဘ၀ လုံးဝမစုံဘူး။ အကျဉ်းကျသလိုမျိုး နေခဲ့တာ။\nဆရာခေါင်ကို စွယ်စုံရလို့ပြောယုံနဲ့တောင် မရဘူး။ ဘ၀ပါစုံတယ်လို့ ပြောရမယ်။ အနုပညာမှာလည်း စွယ်စုံရ၊ ဘ၀ကလည်း အရမ်းကို စုံတော့ သိထား တတ်ထားတာတွေကလည်း အင်မတန်စုံလင်ထွေပြားလွန်းတယ်။ အံ့သြစရာကြီးပါလား။\nကျနော်က အဲလောက်ကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး…\nမပြုံးတို့ လည်း တော်တာပါဘဲလေ…\nလောကမှာ ရှိတဲ့ ပန်းတိုင်းဟာ သူ့ အလှနဲ့သူ့ ရနံ့ ကိုယ်စီရှိပြီးသားပါ…။\nမပြုံး အိမ်နာမည်လေးက ချစ်စရာလေး..မျှစ်ကြော်တဲ့…။\nခေါင်နဲ့ခိုမ်. အဲ့မှာ စတွေ့တော့တာပဲ. အာဟိ.\nအော်… အခု ရဟူဒီ မျိုးနွယ် ဖြစ်နေပြန်ပြီလား..\nအဲ့..၂ယောက်က ခု ဆာကေးသောက်တာ သင်ဘို့..ကြံနေတာ။\nအများစုလွဲနေရတာကလည်း အထက်ကပြောခဲ့သလို အချိန်အတွယ်နဲ့\nရှေးစကားရှေးအခေါ်အဝေါ်တွေကို အဓိပ္ပါယ် ကောက်လွဲနေခဲ့ကြတာပဲ ။\nအခုလည်း အဲဒီလိုရွှေတစ်စကို မိတ်ဆွေရွှေသမားတစ်ယောက်ပြောပြလို့\nနိုင်ငံရေးမှာလည်း ဖို ထိုးသလိုမအောင်မြင်ကြတာများသကိုး\nကိုဆာရဲ့ ပို့ စ်တွေကို လာမမန့် ဖြစ်တာရှိရင် တမျိုးမထင်နဲ့ နော်..\nကျနော် မအားတာ များလို့ ….။\nသရဲမ ဇာတ်လမ်းတွေ ရေးဦးလေ..။\nရှင်အဇ္ဇဂေါ န မ တဲ့ ကိန်း ဆိုက်မည်နဲ့ ကျနော်တို့ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ ကြ တာ ကြာပေါ့ ဗျာ\nကျနော်တို့ တွေ မျိုးချစ်စိတ်ပြင်းပြတော့ ရှင်အဇ္ဇဂေါန မ,တဲ့ကိန်း သီချင်း ကို မာန်နဲ့ ထန်နဲ့ ဆိုတာပေါ့..\nကြာတော့ ဘာဖြစ်လာလည်းဆိုတော့ ကာရာအိုကီ ဆိုင်ကလူ ချမ်းသာသွားရော…။\nဟိုးအရင်ကဆို.. ဂျာမဏီပေါ့…။ သွေးနဲ့သံဝါဒ(Blut und Eise)စိတ်ဓါတ်နဲ့အရင်းတည်တာလေ…။\nကြာတော့ကြာပါပြီ..။ ဂျပန်က.. အဂ္ဂိရတ်နည်းနဲ့လုပ်တဲ့.. ရွေတုံးကြီးတွေ့ဖူးတယ်..\nငရဲမီးစားလည်းခံတယ်..။ အလေးချိန်လည်းတူတယ်..။ နန်းဆွဲလည်းရတယ်..။\nအပေါ်ကဂျပန်နည်းပညာနဲ့တော့မဆိုပါဘူး..။ အောက်ကသတင်းက.. ဘက်တီးယီးယားကနေ ရွေထုတ်တာတဲ့..။\nYes, Science Has Found Bacteria That Makes 24-Carat Gold\nOct. 4, 2012 3:30pm Liz Klimas\nစိန်ဖြစ်အောင်ပဲ.. အဂ္ဂရတ်ထိုးပြီး.. အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့..။ ယူအက်စ်နဲ့..ဥရောပကပြောပါတယ်..။\nအပူချိန်မြင့်တခုမှာ.. ဖိအားမြင့်တခုပေးရင်.. ကာဗွန်ကစိန်ဖြစ်တာပဲ..\nအခုမြန်မာတွေတပြည်လုံးရဲ့.. ၅၀ရာခိုင်နှုန်းအထက်လောက်သုံးနေတဲ့.. စိန်ဖြစ်မယ်လို့ထင်တယ်..\nလာဖတ်ရှုပြီး အချက်အလက်တွေ ပေးတာ ကျေးဇူးပါ..\nကျနော် တွေ့ တဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ဒကာလေး စိန်လုပ်ပါလားလို့ ပြောဘူးတယ်..\nသူပြောတဲ့နည်းက ကျနော်တို့ တောင်ပေါ်တွေမှာ အလွယ်တွေ့ ၇တဲ့ ကျောက်တစ်မျိုးဘဲ..ကျနော် ပါးစပ်ဖျားတင် နာမည်မေ့နေတယ်.\nအဲဒီ သန့် စင်တဲ့ကျောက်က သက်တန်းနုတယ်လေ..\nအဲဒါကို ယူပြီး အုန်းသီးရင့်ရင့်တစ်လုံးကို ယူ…အခွံမခွာနဲ့.ထိပ်ပိုင်းကို လွှနဲ့ ညီအောင်ဖြတ်..ထိပ်ဖွင့်ပါ..အုန်းရည် မဖိတ်စေနဲ့ ..\nကျောက်ကို အုန်းသီးထဲထည့် အပေါ်ဖုံးပြန်ပိတ် ..ပြီးတော့ ရွှံ့ထူထူလေးမံပါ..\n၃ပေ ပါတ်လည်.၂ပေ အနက်တူးထားတဲ့ မြေကျင်းမှာ အပေါ်အောက် ဖွဲမီးနဲ့၁လလောက် အပူပေးရင်..\nဂျပန်က ထုတ်တဲ့ စိန်စမ်းသပ်တဲ့ စက်မှာတောင် အဖြတ်ခံနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..။\nလွန်ခဲ့တဲ့၁၀နှစ်ကျော်ကတည်းက မြန်မာစိန်ဈေးကွက်မှာ အဲဒီနည်းနဲ့ …ဒိုင်သျိုလုပ်နေကြပြီ ..။\nအဲဒိမှာ နည်း၇ပေမယ့် ဘာကွာလည်းဆိုတော့ အပူချိန်ဘယ်လောက်ဆိုတာ အတိအကျ မသိနိုင်တာက\nတိုကျို ဘုရင့် တက္ကသိုလ်က သိပ္ပံပညာရှင်ပါမောက္ခ မစ္စတာဟန်တာရို နာဂါအိုကာ က လက်တွေ့ ကျကျ ပြဒါးကနေ ရွှေဖြစ်အောင်\nအတိအကျလုပ်ပြတယ်.နည်းစနစ်လဲ အတိအကျထားခဲ့တယ်…အဲတော့ ဂျပန်တွေ ထုတ်စမ်း…စိတ်ကြိုက်ရွှေပေါ့..\nဘက်တီးရီးယားက ထုတ်တာတော့ ကျနော် ခုမှ သူကြီးဆိက သိရတာ..\nကျနော်သိတာက ရှေးဟောင်းအုတ်တစ်ချပ်ကိုယူ …ချိုင့်ကျင်းလေး အ၀ ၁လက္မလောက်နဲ့ ထွင့်ပေါ့ အုတ်မှာနော်..ပြီးတော့ အုန်းဆီစစ်စစ်ထည့်ထား ကျင်းထဲကို ..ကြေးနီစစ်စစ်ကို အရည်ပျော်အောင် အပူပေးပြီး အုန်းဆီထဲကို လောင်းထည့်…\nအုန်းဆီကို ခံရည်ပြုတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့…ပြီးရင် အေးတဲ့အခါ ပြန်ဆယ်ယူ…အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အပူပေး အုန်းဆီခံရည်လောင်းရင် ၁၄ပဲရည် ရွှေဖြစ်လာရော..အဲဒါကို အခေါက် တမတ် ဓါတ်၁မတ်ရောရင် ၁၅ပဲ ၁၆ပဲ ရွှေ ဖြစ်လေပေါ့\n..နောက် ရထားလမ်းဘေးက သွပ်တိုင်ကို ယူ…အဲဒါက သွပ်စစ်တယ်လေ.. နနွင်း စစ်စစ် ထက်အောက်ခံပြီး ချော်ကျအောင်ထိုး..\nချော်ကျအောင်ကတော့ လက်ချားပစ်ပေးတာပေါ့…အကြိမ်မျာားရင် ၁၄ပဲ …ဖြစ် ဆတူလမ်းတွေပါ..\nအမှန်က ကျနော်က အရက်မသောက်ချင်ဘူးဗျ..\nအရက်နဲ့ မတည့်တာလားမသိ..သောက်ပြီးရင် ခေါင်းတွေမူးလို့မသောက်ဘူးဗျ..\nNo wonder .ကိုမင်းသားက .ရုပ်ရည်ကိုက ဆားပုလင်းနှင်းမောင်ရုပ် …ခေသူမဟုတ်…ဘက်စုံရလို့ ..အမျိုးတော်ချင်တယ်ဂျာ…အဟီး\nလောကမှာ မသေခင် လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် အိုင်ပီ ဆောရိုးရဲ့ ….\nအိုင်ပီ အပြောအဆို မဆင်ခြင်ရင် အိုင်ပီရော ကျုပ်ရော….\nဒီ နှင်းဆီနက်ဂိုဏ်းက လေယာဉ်မယ်လေးက တယ်..ထက်ဆိုဘဲ…။\nတစ်ကြိမ်လောက် ဆုံချင်တယ် အိုင်ပီရေ..။\nအတိအကျ၊ စနစ်တကျ လိုက်စားရင် အောင်မြင်တယ်လို့ ဆိုချင်သပေါ့။\nရေးသွားတာက အမြင့်ပိုင်းလို ဖြစ်နေတာမို့ အကြောင်းအရာတော့ သိပ်ပြောတော့ပါဘူးဗျာ။\nကျနော် ထဲထဲဝင်ဝင် လိုက်စားနေတာတော့ ရှိတယ်ဗျ။\nအရင်တုန်းကတော့ …ကိုကြီးကျော် ကိုကြီးကျော်နဲ့ ….\nခုမှ ဘယ်ကဘယ်လို အခေါ်အဝေါ်တွေ ပြောင်းသွားတာပါလိမ့်..\nအာဟား…..အာဟားးး။( ဦးဇင်း ကျော်ဟိန်းသံစဉ်နဲ့ ဖတ်ပါ )\nတော်ပါပေတယ် ဗဟုသုတလည်းရ ဖတ်သူမပျင်းရအောင်လည်း ဆွဲခေါ်သွားလို့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ချိန်းထားတာတောင် မေ့သွားတယ်။ ကွက်စိတ်ဆရာများ ဖြစ်ခဲဘူးလားမသိ။\nဦးခေါင်ရေ ( ခေါင်ရည် ဟု မဖတ်ရ )\nမီးရထားလမ်းဘေးစိုက်ထားတဲ့ သွပ်ဓါတ်တိုင်ဆိုတာ ဟိုးးးးအင်္ဂလိပ်ခေတ်ကတည်းက စိုက်ထားတာတွေနော်။\nအဲသဟာကြောင့်သွပ်စစ်လို့ သံချေးမစား အခုထိခံနေတာပေါ့။\nကြေးနီ အကြောင်းပါလာတော့ လက်ပတောင်းတောင်ကို သတိရမိသေး။\nကျောင်းစာအုပ်ထဲပါနေသေးတဲ့ စပယ်တောင်ဆိုတာ အခုတော့ အင်းပက်ကြီးကိုဖြစ်လို့ခင်ဗျ။\nသူ့ဘေးမှာတော့ ဒုတ္ထာတွေရှိနေသေးတယ်။ အိုင်ဘင်ဟိုးတုံးက မထိရနယ်မြေအဖြစ်သတ်မှတ်စွန့်ပစ်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ၊


Phyu Phyu Thin Sympathizer: 10/01/2009 - 11/01/2009\nDefeating HIV/AIDS, Preserving the Future\n2 comments at 11:14 PM Labels: phyu phyu thin's writing\nOpinion and comments in http://www.irrawaddy.org/opinion_story.php?art_id=17021\nBy PHYU PHYU THIN\nWhen the immune deficiency syndrome disease (HIV/AIDS) first appeared in Burma in 1988, it was said that the first case was that ofasailor who was infected with the disease.\nPossibly for that reason, after 1990 the syndrome was commonly known as "sailors' disease." Then the disease spread among the homosexual community in 1994-95, and it was called the "gays' disease."\nI learnedalittle about the disease in school, but personally, I wasn’t very interested in the issue.\nWhen I joined the National League for Democracy (NLD) in 1996, I became involved in various social issues, but HIV / AIDs still wasn’t high on my list.\nBy that time, it was well-known as the "4-alphabet disease" among Burmese youth, or "Lay lone disease” in Burmese. Many people were afraid when the government launched its first awareness campaign with billboards saying, "AIDS has no cure and there is no medicine for it."\nApart from awareness campaigns, the government had no program to give blood tests to people in vulnerable communities such as drug users or sex workers, and it neglected the spread of the disease.\nAs the situation worsened, many people died from HIV/AIDS. In my small community, adults and youths died from the disease, their bodies shrinking into the form ofaskeleton. If someone asked, their relatives might say that they died from tuberculosis (TB) or cerebral malaria.\nWhen she was free forabrief period, Aung San Suu Kyi,aleader of vision, said duringaspeech in 1998 at the 13th International AIDS conference in Durban that openness will help control the spread of HIV, since people can discuss how it is contracted, how to control its spread and how to help those who already have the virus.\nShe said "containing the spread of HIV/AIDS is preserving our future," and, "If we could develop more compassion in this world then we would all have achievedahappier, more peaceful world."\nSuu Kyi selected 19 NLD youth members to be trained in HIV prevention and care at the United Nations Development Program office in Rangoon. After the training, all 19 members started working inaNLD prevention and care program for HIV/AIDS patients. Since then, without financial assistance or salaries, we have worked to deliver care and raise HIV/AIDS awareness.\nMeanwhile, the authorities are always looking at what we do, and they sometimes harass us because we are NLD members. It’s hard to keep the work going. The program continues withasmall group of workers, including me and Khin Htar Yee, who is liked my elder sister. With meager resources, we keep the program going amid many uncertainties and great anxiety.\nI recall that our first HIV/AIDS patient wasapolice officer. Since then, we have cared for almost 2,000 infected patients. Many of our patients died while receiving our care. Many stories are tragic, but others are heart warming.\nIn our early days, we treated patients unsystematically, and we learned as we did our work. We went to patients' homes and offered help such as washing clothes, cleaningaroom or cooking. We were not familiar with HIV/AIDS medicines, and we had no source for knowledge or supplies. The patients were thankful for our support, but we couldn’t provide medical care, and they died.\nAt first, we faced tremendous hardships because of the stigma attached to HIV/AIDS. Most patients didn’t want others to know of their illness. In some cases, families welcomed us. But many families rejected us, not wanting to be associated with the disease.\nAt that time, most people believed HIV/ AIDS wasadisease of bad moral character or shameful behavior. The problem was compounded by the military government’s fear-driven campaign. Many patients would not go to hospitals or health services, and they wanted to keep their infection secret, which could sometimes lead to reckless lifestyles and more infections.\nMany patients arrived too late to be treated at the Wai Bar Gi Infectious Disease Hospital. Those who could be treated often couldn't afford to buy drugs in the government’s ill-equipped hospitals.\nNow many of our patients are given ARV (anti-retroviral drugs) medicine and support, and most can continue their lives.\nHowever, while cheaper and affordable drugs are now available, some patients still go to faith healers or take herbal medicines or dangerous concoctions, seekingacure. Some even eat dog meat onceaday, believing it can cure them. We havealong way to go to remove misguided beliefs and deep-seated fears.\nIf Suu Kyi were free and able guide us, we could work to support our patients and treat the disease even more effectively.\nI have committed my life to help people with the disease and to eliminate the spread of HIV/AIDS in Burma.\nI urge people to join in the fight to prevent this catastrophic disease.\nPhyu Phyu Thin,amember of the National League for Democracy, isakey organizer of the NLD’s HIV / AIDS outreach program\nKyaw Win Wrote:\nOur Burmese leaders have no distinction between politics and social issues. Whatapity! People in Burma have been suffering from all kinds of physical and mental abuses and maltreatment under these leaders.\n"Why no help?"\nPeople like Turnell and BEW with these articles as proof have long shut down the help for health matters so tightly supported by groups of expats:\nJust read the first few articles and you will know how the flippant attitude of these people convinced the world that it is useless and not worth the $ to deal with SPDC in health care matters or otherwise.\nConsider that none of these "authors" has ever even been to the country.\nBurma is the country that received the least help even without considering the lack of aid for Nargis after the initial SPDC blunder.\nMSF is the only know organization that is indirectly involved inside Myanmar.\nUntil people stop politicizing health matters, the most vulnerable ones, the children and the poor, will bear the brunt.\nIt has come toapoint where the prevalence of children with TB, which used to be rare, is now the norm due to the degradation of education, nutrition, etc.\nJeffrey Hellman Wrote:\nWhy hasn't there been more financial support provided to Burma to help ameliorate the AIDS epidemic?\nAccording to Doctors Without Borders, "An estimated 240,000 people are currently infected with HIV in Myanmar. 76,000 of these people are in urgent need of ART, yet less than 20% of them receive it through the combined efforts of MSF, other international non-governmental organizations (NGOs) and the Government of Myanmar.\nFor the remaining people, the private market offers little assistance as the most commonly used first-line treatment costs the equivalent ofamonth’s average wage.\nThe lack of accessible treatment resulted in 25,000 AIDS related deaths in 2007 andasimilar number of people are expected to suffer the same fate this year, unless HIV/AIDS services - most importantly the provision of ART - are urgently scaled-up."\n0 comments at 2:44 AM Labels: phyu phyu thin's writing\nယနေ့ ဧရာဝတီတွင် ဖော်ပြထားသော ဆောင်းပါး\nကျမတို့ တိုင်းပြည်ကို HIV/Aids ရောဂါဆိုး တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာတာဟာ ၁၉၈၈ ခုနှစ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ စတင် ဖြစ်ပွားစဉ်ကတော့ နိုင်ငံခြား သဘောင်္သား တယောက်က စဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။\n၁၉၉ဝ နောက်ပိုင်းမှာ သဘောင်္သားရောဂါ ဆိုပြီး ခေါ်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီက တဆင့် ၁၉၉၄-၉၅ လောက် ရောက်တော့ ဒီရောဂါဟာ လိင်တူ ဆက်ဆံသူတွေ အဖြစ်များလာပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ ဒီရောဂါကို အခြောက်ရောဂါ ဆိုပြီး ထပ်မံ ကင်ပွန်းတပ်ပါတယ်။\nကျောင်းမှာ ဒီရောဂါအကြောင်းသင်နေရပေမယ့် သင်တဲ့ဆရာကလည်း အလေးနက်မရှိ၊ အပွင့်လင်းဆုံး ပြောရ မယ်ဆိုရင် ကျမတို့ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၉၆ ကျမကျောင်းပြီးလို့ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ ချုပ်ကိုရောက်တော့လည်း တခြားသော လူမှုရေး လုပ်ငန်းတွေကိုသာ လုပ်ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီရောဂါနဲ့ ပတ်သက်လို့ သိပ်မသိခဲ့ပါဘူး။\nမဖြူဖြူသင်း (ဓာတ်ပုံ - အေအက်ဖ်ပီ)\nလူငယ်ထုကြားထဲမှာတော့ လေးလုံးရောဂါ၊ လေးလုံးရောဂါ ဆိုပြီးတော့ အတော်လေးတော့ အပြောများလာပါ တယ်။ အစိုးရကလည်း ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတွေကို လမ်းဆုံလမ်းခွတွေမှာ လိုက်တင်ပါတယ်။ ပြည်သူလူထုကလည်း အတော်လေး အထိတ်တလန့် ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။\nအခြေအနေတွေကတော့ အတော်ဆိုးဝါးလာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မူးယစ်ဆေးသုံး လူငယ်များ၊ ပြည့်တန်ဆာများ အားလုံးကို သွေးစစ်ပေးမယ့် အစီအစဉ်မျိုးလည်း အစိုးရမှာ ရှိပုံမပေါ်ပါဘူး။ သူ့အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား ခိုင်မြဲရေး တခုသာ ကြည့်ပြီးတော့ ကျန်းမာရေးကိစ္စကို လှည့်တောင်မကြည့်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။\nဒီလို ဖြစ်သလိုသွားနေရင်းနဲ့ လူအတော်များများကလည်း သေကုန်ပါတယ်။ ကျမတို့ ပတ်ဝန်းကျင် အနီးနားက လူငယ်တွေ၊ လူလတ်တွေ ပိန်လှီပြီး သေကုန်တာမျိုးပါ။ မေးကြည့်လိုက်ရင် တီဘီကျွမ်းတယ်၊ ငှက်ဖျားပိုး ခေါင်း ထဲရောက်တယ် ပြောပါတယ်၊ ဒါကတော့ ကျမ ပတ်ဝန်းကျင် ကွက်ကွက်ကလေးက အခြေအနေပါ။ တတိုင်း ပြည်လုံးအခြေနေက ဘယ်လောက်ဆိုးဝါးနေပြီလဲ ဆိုတာတော့ သိပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။\nဒီလိုအခြေနေဆိုး ကြားထဲမှာပဲ ၂ဝဝ၂ ခု မေလခြောက်ရက်နေ့မှာ နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ခံထားရတဲ့ လူထု ခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပါတယ်။\nစစ်အစိုးရကလည်း သမိုင်းစာမျက်နှာသစ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ စကားလုံးလှလှလေး သုံးပြီးကမ္ဘာကို ရုတ် တရက် ဖမ်းစားလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြည်သူလူထုရဲ့ အခြေခံပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး အစရှိ တာတွေကတော့ ဘယ်ခေတ်ကနဲ့မှ နှိုင်းမရအောင် ဆိုးဝါး ဆုတ်ယုတ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ တကယ့်အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ။ “HIV ပိုးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ကျမ တို့အနာဂတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်” လို့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ၁၉၉၈ တောင်အာဖရိကနိုင်ငံ ဘန်ဒေါင်းမြို့မှာ ကျင်းပပြုလုပ်တဲ့ ခုခံအား ကျဆင်းမှုဆိုင်ရာ ညီလာခံကြီးအတွက် ပေးပို့တဲ့မိန့်ခွန်းထဲမှာ ပြောခဲ့ပါတယ်။\nအာဏာပိုင်တွေက ကျန်းမာရေးလုပ်ငန်းတွေကို ဦးစားမပေးပေမယ့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကတော့ တိုင်းပြည် အတွက် ဆောင်ရွက်ရမယ့် ကိစ္စရပ်တွေကို စတင် လုပ်ဆောင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာမှ ကျမတို့ လူငယ် ၁၉ ဦး စိစစ် ရွေးချယ်ပြီး UNDP ရုံးမှာ HIV ကာကွယ်တားဆီးရေးနဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး သင်တန်း တက်ရောက်ဖို့ ပို့လွှတ် တာလည်း တခုပါဝင်ပါတယ်။\nသင်တန်းကာလပြီးချိန်မှာတော့ ကျမတို့ လူငယ် ၁၉ ဦးစလုံး တက်ကြွစွာ ပါဝင် ဆောင်ရွက်ကြပါတယ်။ အဖွဲ့ချုပ် ရုံးမှာလုပ်တဲ့ ပညာပေး ဟောပြောပွဲတခု အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူ တယောက်၊ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ ကျမ အတူတူ ဟောပြောကြပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဒီရောဂါဆိုးကြီး စွဲကပ်ခံနေရ သူတွေနဲ့ ကျမတို့ အဖွဲ့ချုပ်ဝင်တွေကြားမှာ လုံးထွေးပြီး လုပ်ကိုင်နေတာ ဒီနေ့ထက်တိုင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီအလုပ်ကိုလုပ်လို့ တခြား NGO တွေလို ငွေကြေး မရပါဘူး။ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေရ ပေမယ့် ရန်ပုံငွေလည်း ခုထက်ထိ မရှိပါဘူး။ အလျဉ်းသင့်သလို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေတာပါ။ ဒီတော့ ကျမတို့ အဖွဲ့လုပ်ကိုင်နေတာကိုကြည့်ရင် စည်းစနစ်တကျမရှိ ဆိုသလိုဖြစ်နေမှာပါ။\nတဘက်မှာ အာဏာပိုင်တွေကလည်း အစဉ်တစိုက် ဒုက္ခပေးဖို့ စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ ဒီအကြောင်းချက်တွေကို တော်ရုံ လွတ်လပ်တဲ့နိုင်ငံက လူတွေ နားလည်မယ် မထင်ပါဘူး။ လူငယ်တွေဟာ ငွေကြေး တပြားတချပ်မှ မရ တာ ကြာလာတော့ သိပ်မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ၂ဝဝ၃ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျမရယ်၊ အစ်မလို ခင်မင်ရတဲ့ မခင်ထားရီရယ် မိန်းမသား နှစ်ဦးတည်း လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်ရပါတော့တယ်။\nကျမတို့မှာ စတင် လုပ်ကိုင်စဉ်ကတည်းက ငွေကြေး ရန်ပုံငွေကလည်း မရှိ။ မိန်းမသားနှစ်ဦးတည်းလည်း ဖြစ်ပြန် ဆိုတော့ အစစ အရာရာဟာ စိတ်မချစရာနဲ့ စိုးရိမ် ပူပန်စရာ ဖြစ်နေတာပါ။ မှတ်မှတ်ရရ ကျမတို့ကို စတင် လာ ရောက် ဆက်သွယ်တဲ့ လူနာဟာ အာဏာပိုင်တွေဘက်က ရဲဝန်ထမ်းတဦး ဖြစ်နေတာပါ။ သူ့ကို စတင်ပြီး ကူညီ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့တာ ခုဆို လူနာ ၂ဝဝဝ ကျော်သွားပါပြီ။\nကံမကောင်း အကြောင်းမလှလို့ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူနာတွေကလည်း အများကြီးပါပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူနာတွေအကြောင်း ရေးသားပါဦးမယ်။\nနည်းမှန်လမ်းမှန်နဲ့ ကျမတို့ဆီရောက်ရှိလာတဲ့ လူအတော်များများကိုတော့ အေအာဗွီဆေး အကူအညီ၊ ကျမတို့ရဲ့ အားပေးမှုတို့နဲ့ အသက်ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီရောဂါ တိုက်ဖျက်ရေးအတွက် ခုချိန်မှာ ကျမကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်း ရှိသမျှ တိုက်ဖျက်နေပါတယ်။ အကယ်၍ လူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် လွတ်မြောက်လာပြီးတော့ လမ်းညွန်၊ ဦးဆောင်မှုပေးမယ်ဆိုရင် ဒီရောဂါဆိုးတိုက်ဖျက်ရေး ပိုမိုအားကောင်းလာမှာ မုချပါ။\nဒီရောဂါ အမြစ်ပြတ်ဆေး မပေါ်သေးသရွေ့ ကျမကတော့ HIV/Aids ကာကွယ်တားဆီးရေး၊ လူနာတွေကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ရေးတွေ ဆောင်ရွက်ပေးနေမှာ ဖြစ်ပြီးတော့ ပြည်သူအားလုံးလည်း ကျန်းမာရေး သတိရှိရှိနဲ့ ဒီရောဂါ ဆိုးကြီး တိုက်ဖျက်ရေးမှာ အဖွဲ့တဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ဖြစ်စေ၊ တဦးချင်းဖြစ်စေ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြပါလို့ တိုက်တွန်း ချင်ပါတယ်။\nအစောပိုင်းမှာ အထက်က တင်ပြခဲ့သလို ကျမတို့မှာ နည်းလမ်းလည်းမသိ ဆေးဝါးလည်းမသိ ယောင်ဝါးဝါး လျှောက်လှမ်းရတာပါ။ ဒီတော့ လူနာတွေအိမ်တွေကို လိုက်ပြီး ပြုစုကုသပေးတာ အဝတ်လျှော်၊ ကြမ်းတိုက်၊ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ် ကျွေးမွေးတာတွေကို လိုက်လုပ်ပေးရုံက လွဲပြီး တခြားသော ဆေးဝါးကိစ္စတွေ မလုပ်ကိုင် နိုင်ဘူး ဖြစ်နေလေတော့ အစောပိုင်းလူနာတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြင့်တက်လာပေမယ့် ကိုယ်ခန္ဓာက မလိုက် နိုင်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးကုန်ပါတယ်။\nစလုပ်ကိုင်စဉ် အခက်အခဲ တခုကတော့ ကာယကံရှင်ကလက်ခံပါရဲ့ မိသားစုက လက်မခံဘဲ ကျမတို့ကို ဆဲဆို မောင်းထုတ်တာမျိုး လုပ်ပါတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း မိသားစုကသိပြီး စိုးရိမ်၊ ကာယကံရှင်က လက်မခံတာ မျိုးတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ရပါတယ်။\nဒီရောဂါဟာ အကျင့်ပျက်လို့ဖြစ်တာ၊ စာရိတ္တချွတ်ယွင်းလို့ဖြစ်တာ ဆိုပြီး တလွဲအယူတွေ ရှိနေတာပါ။ အစိုးရက လည်း ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိလို့ ပြောလိုပြော၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ဒီရောဂါဖြစ်ရင် ခြောက်လပဲ ခံတော့မယ်၊ သေမယ်၊ ဆေးရုံတင်လို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ဆေးရုံက ဆေးထိုးသတ်တယ် ဆိုတာလိုမျိုး သတင်းမှားတွေကလည်း အများကြီး ထွက်နေတာပါ။\nဒီလိုကောလာဟလတွေကြောင့် လူတွေ အတော်များများက သူတို့မှာ ဒီရောဂါလက္ခဏာရှိကြောင်း ပြနေစေဦး တော့ ဒီရောဂါဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုပြီး ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆန်တော့ပါပဲ။ ဒီတော့ ဆင့်ပွားကူးစက်တာတွေ၊ အရက်သေစာ သောက်စားပြီး နေချင်သလို နေလိုက်တာမျိုးတွေ အများကြီး ဖြစ်ကုန်တာပါ။\nကနဦး အစတုန်းက ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိလို့ အစိုးရက ပြောမယ်ဆိုလည်း ပြောစရာပါ၊ ကျမတို့နိုင်ငံမှာ အေအာဗီ ဆိုတာ ကြားတောင် မကြားဘူးသေးလို့ပါ။ ရောဂါသည် အများစုက ရောဂါအဆင့်လွန်ပြီးတော့မှ ဝေဘာဂီ ကူးစက် ဆေးရုံရောက်၊ ရောက်ပြန်တော့လည်း ပိုးသတ်ဆေးကအစ ဆေး နဲ့ ဆေးပစ္စည်းမျိုးစုံ ဝယ်ယူရလေ တော့ လူနာ အများစုက အသက် ဆုံးရှုံးရပါတယ်။\nအခုကျတော့ အေအာဗီဆေးက အရင်ကထက်စာရင် အများကြီးသက်သာတဲ့ ဈေးတွေနဲ့ ဝယ်သောက်လို့ ရလာ ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ပျောက်စေဆရာတွေ၊ တိုင်းရင်းဆေးယောင်ယောင် ဘီးဇပ်ရွက်လို အရွက်တွေနဲ့ ဒီရောဂါပျောက် တယ်၊ ဒီရောဂါဟာ တနေ့ ခွေးတကောင်စားရင် ပျောက်တယ် ဆိုတဲ့ လွဲမှားတဲ့ အယူအဆတွေကိုတော့ တိုက် ဖျက်ရဦးမှာပါ။\nမဖြူဖြူသင်းသည် ပြီးခဲ့သည့် ၁၀ နှစ် ဝန်းကျင်မှစတင်၍ အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် ၏ HIV/Aids ဝေဒနာရှင်များ ကူညီစောင့်ရှောက်ရေး နှင့် ပညာပေးရေး လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် ဦးဆောင် လုပ်ကိုင်နေသူ တဦး ဖြစ်သည်။


“ကံကြမ္မာအကျိုးတူဖော်ဆောင်ခြင်း-၂၀၂၁" ငြိမ်းချမ်းရေးစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအားတရုတ် တွင် ဆက်လက် ကျင်းပ - Xinhua News Agency\n“ကံကြမ္မာအကျိုးတူဖော်ဆောင်ခြင်း-၂၀၂၁" ငြိမ်းချမ်းရေးစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအားတရုတ် တွင် ဆက်လက် ကျင်းပ\nကျန်းကျိုး၊ စက်တင်ဘာ ၁၃ ရက် (ဆင်ဟွာ)\nတရုတ်နိုင်ငံ ဟဲနန်ပြည်နယ်တွင် နိုင်ငံတကာ မှ ပူးပေါင်းပါဝင်သည့် ငြိမ်းချမ်းရေးစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတစ်ခုအားဆက်လက်ကျင်းပလျက်ရှိသည်။\nစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအား “ကံကြမ္မာအကျိုးတူဖော်ဆောင်ခြင်း-၂၀၂၁” ဟု အမည်ပေးထားသည်။\nယခုစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုကို တရုတ်တပ်မတော်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဦးဆောင်လေ့ကျင့်ခြင်းဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံအပါအဝင် မွန်ဂို၊ ပါကစ္စတန်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံမှ စစ်တပ်များပါဝင်ကြောင်း သိရသည်။\nစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွင် စစ်မြေပြင်ထောက်လှမ်းရေးလေ့ကျင့်မှုများ၊ လုံခြုံရေးစောင့်ကြပ်မှုနှင့်ကင်းလှည့်ခြင်း၊ လက်နက်ကိုင်အစောင့်အရှောက်များ၊ အရပ်သားများအားအကာအကွယ်ပေးခြင်း၊ ဆူပူအုံကြွမှုများနှင့်အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်ခြင်းများအားတုံ့ပြန်ခြင်း၊ ယာယီစစ်ဆင်ရေးအခြေစိုက်စခန်းတည်ဆောက်ခြင်း၊ စစ်မြေပြင်ရှေး ဦးသူနာပြုစုခြင်းနှင့် ကပ်ရောဂါထိန်းချုပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။\nစက်တင်ဘာ ၁၅ ရက် အထိ ကျင်းပသွားရန်လျာထားသည့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု သည် ကုလသမဂ္ဂ၏ ” ငြိမ်းချမ်းရေးထိန်းသိမ်းမှုလုပ်ငန်းစဉ်” ဆိုင်ရာ မူဘောင်အောက်တွင် လက်တွေ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးထိန်းသိမ်းမှုအရံတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်များ မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ကျင်းပခြင်းဖြစ်သည်။\nတရုတ်နိုင်ငံသည် ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီ အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများထဲတွင် တပ်ဖွဲ့အင်အားအများဆုံး စေလွှတ်ထားသည့်နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ် ၃ ခုအတွင်း တရုတ် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များသည် ကုလသမဂ္ဂ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ် ၂၅ ခုအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးတပ်သားပေါင်း ၅၀,၀၀၀ ခန့် စေလွှတ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nလက်ရှိတွင် တရုတ်ငြိမ်းချမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်ပေါင်း ၂,၂၄၁ ဦးသည် ကုလသမဂ္ဂ ရုံးချုပ်နှင့် ကုလမှ စေလွှတ်ထားသည့် မစ်ရှင် ၇ ခုတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်လျက်ရှိကြောင်းသိရသည်။ (Xinhua)\nGLOBALink | “Shared Destiny-2021” peacekeeping drill underway in Henan, China\nZHENGZHOU, Sept. 10 (Xinhua) — An international peacekeeping drill is currently underway in Henan, China.\nThe exercise is code-named “Shared Destiny-2021.”\nIt’s organized for the purpose of responding to the UN’s “Action for Peacekeeping” initiative, promoting practical cooperation and making joint efforts to enhance the peacekeeping standby forces’ capability of carrying out tasks.\nအာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံ ကဘူးလ်လေဆိပ်တွင် နိုင်ငံတကာလေကြောင်းခရီးစဉ်များအတွက် မကြာမီအသင့်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း တာဝန်ရှိသူပြော


စံရှမေောငျ ၊သို့မဟုတျ၊ လကျနကျခြ ရကပ ကြားနာတဈကောငျ (အပိုငျး တဈ) – Kyaw Zaw Oo's Blog\nOctober 30, 2012 March 13, 2019 kyaw zaw oo\nစံရှမေောငျ ၊သို့မဟုတျ၊ လကျနကျခြ ရကပ ကြားနာတဈကောငျ (အပိုငျး တဈ)\n[💛 standard version | 💙 zawgyi version]\nWritten by Kyaw Zaw Oo\nစဈတှေ၊ ၃၀ နိုဝငျဘာ ၂၀၁၂ ၊ Coral Arakan News ၊ [ အခနျးဆကျ အတ်ထုပတ်တိ ]\nအခနျး (တဈ) ဘဝမှာ အခါခါ လကျနကျခရြသူ\nဖစျေ့ဘှတျပျေါက အကျဆေးဟနျ စာစုတဈခုကို မကွာခငျက ဖတျလိုကျရသေးတယျ။ စာစုရဲ့ နာမညျက “လကျနကျခြ” တဲ့။\nဦးနဝေငျးအစိုးရဆီမှာ လကျနကျခခြဲ့တဲ့ တောခို သူပုနျဟောငျး တဈယောကျ ဟာ တဈခါ လကျနကျခရြုံနဲ့ မပွီးပဲ တျောလှနျရေးကောငျစီ တဈဖွဈလဲ မဆလအစိုးရကို ဟိုမှာနညျးနညျး ဒီမှာနညျးနညျးဆိုသလို အစိုးရကို လိုကျကူ ပေးနခေဲ့ရပုံ အဖွဈမှနျကို အကဉျြးသဘောရေးထားတယျ။\nသူပေးခငျြတဲ့ မကျဆခြေျ့က ဒီလိုပါ။ လူဆိုတာ တဈခါလကျနကျခလြိုကျရငျ ပထမဆုံး တဈခါထဲတငျ လကျနကျခရြတာ မဟုတျဘူး၊ ဘဝမှာ အခါခါ လကျနကျခြ ရတတျတယျတဲ့။\nလှနျခဲ့တဲ့ သုံးနှဈကြျော ကြှနျတျော အာဖဂနျနစ်စတနျက ပွနျလာခါစက သူးသီးတောငျကို အလညျရောကျတော့ ဘကွီး ဦးစံရှမေောငျအိမျကို သှားရောကျမိတျဖှဲ့ တဈခုတျတရ စကား သှားပွော ဖွဈပါတယျ။ တဈခါက ရခိုငျလကျနကျကိုငျပါတီတဈခုရဲ့ ထိပျပိုငျးခေါငျးဆောငျ တဈဦး၊ နောကျ တော့ လကျနကျ ခြ၊ ဒီ့နောကျတော့ အခါခါ လကျနကျခြ၊ ဒီ့ထကျ နောကျပိုငျးမှာ အခါခါ လကျနကျမခြ လညျး အခါခါ လကျနကျခခြဲ့တယျလို့ အမွငျခံရသူ ဖွဈခဲ့တယျ။\nကြှနျတျော ဘကွီးစံရှမေောငျနဲ့ တှလေို့ပွနျလာပွီး မြားမကွာအတှငျးမှာပဲ သူနဲ့ အငျတာဗြူး ကို အခွခေံပွီး သူ့ အကွောငျးကို ခရြေးဖွဈပါတယျ။ တခွားဖွညျ့စှကျ မှတျစုတှအေပါအဝငျ စာမကျြနှာ ခွောကျဆယျ မကရှိတဲ့ အတ်ထုပတ်တိတဈခုကို ရပါတယျ။ အဲသညျအတ်ထုပတ်တိကို ဘယျမှာမှ ပုံနှိပျဖျောမပွခငျ ဖဘှေ့တျမှာ အမွညျးအစမျး သဘော တငျပွဖူးတယျ။\nဦးစံရှမေောငျဟာ “ရခိုငျပွညျကှနျမွူနဈပါတီ(ရကပ)ရဲ့ ကြားသုံးကောငျ အနကျ တဈကောငျဖွဈတယျလို့ တငျစားခွငျးကို ခံရဖူးသူဖွဈတယျ။ ပါတီရဲ့ခဈြခွငျးမုနျးခွငျး နှဈမြိုးစလုံးကို ခံရဖူးသူဖွဈတယျ” ဆိုတာ ကိုတောငျမှ သူ့ကို ရနျသူ့ဘကျတျောသားအဖွဈမွငျကွတဲ့ အခြို့သော စာဖတျသူတှကေ ခါးခါးသီးသီး ကနျ့ကှကျကွတယျ။ တခြို့က ကြှနျတေျာ့ကို လူကိုယျတိုငျ စကားပွောကနျ့ကှကျကွတယျ။\nသူတို့ကနျ့ကှကျကွတော့ ကြှနျတျောရေးလိုကျတဲ့ အခကျြနှဈခကျြကို စစေ့စေ့ပျစပျ ပွနျသုံးသပျ ကွညျ့မိတယျ၊ မှားမြားမှားနသေလား လို့ပေါ့လေ။ မမှားပါဘူး။ သူဟာ ရခိုငျပွညျ ကှနျမွူနဈပါတီရဲ့ ကြားသုံးကောငျအနကျ တဈကောငျဖွဈတယျလို့ တငျစားခွငျး ကို ခံရဖူးသူဖွဈတယျ လို့ကြှနျတျော ရေးခဲ့တယျ။ မှနျတယျ။ ရကပ ပါတီဝငျဟောငျးတဈယောကျက ကြှနျတေျာ့ကို အဲသလိုပဲ ပွောဖူးတယျ။ နောကျပွီးတော့ တကယျတမျးလညျး သူဟာ ပါတီဝငျအခြို့ရဲ့ ခဈြခွငျးကိုခံယူရဖူးသူဆိုတာ ကြှနျတျောစုံစမျးသလောကျ မှနျသငျ့သလောကျမှနျခဲ့တယျ၊ မှနျတဲ့အခြိနျမှာမှနျခဲ့တယျ၊ နောကျတဈခါ ပါတီဝငျအခြို့ရဲ့ မုနျးခွငျးကိုလညျး ခံယူရသူလညျးဖွဈဖူးတယျ ဆိုတာလညျး အငွငျးပှားဖှယျရာမရှိဘူး။ ဒီတော့ ကြှနျတျော ရေးလိုကျတဲ့ အထဲမှာ အမှားပါသှားတယျလို့ ကြှနျတျော မယူဆပါဘူး။ ပရိတျသတျရှကေို့ ဒီစာမူကို ပို့လိုကျရငျကောငျးမှာပဲလို့ လိုကျရှာတော့ နရော အရှေ့ အပွောငျးတှကွေောငျ့ ကြှနျတျောရေးခဲ့တဲ့စာမူ အခြောကို ပွနျရှာလို့ မရတော့ ပမေယျ့ ပွနျရှာလို့ရတဲ့ ပထမ(ဦးဆုံး) စာမူကွမျးကို အခွခေံပွီးသကာလ Coral Arakan က တဈဆငျ့ စာဖတျ ပရိတျသတျ မကျြမှောကျ ကို ကြှနျတျော တငျပွလိုကျပါ တယျ။ ဘကွီးစံရှမေောငျဟာ အိုပါပွီ။ သမေငျးရဲ့ ချေါသံကို ခပျဝါးဝါးလေး ကွားနရေပွီ။ ဒီတော့ သူမှားခဲ့တဲ့ ကဏ်ဍ တှရှေိခဲ့တယျ ဆိုတာကို တဈဖကျက အသိအမှတျပွုရငျး သူစှမျးဆောငျခဲ့တာတှအေတှကျ ဒီအခနျးဆကျဆောငျးပါးတှအေားဖွငျ့ သူ့ကို အလေးပွုပါတယျ။\nဦးစံရှမေောငျရဲ့အိမျက ဘူးသီးတောငျမွို့နယျ ဆကျသှယျရေးရုံးရဲ့နောကျဘကျမှာ ရှိတယျ။ သူ့အိမျကို ရုံးနဲ့ ခြောငျးလကျတကျကလေးတဈခုကွားမှာရှိတဲ့က်ကိုပငျကွီးရဲ့ အမွဈတကျတှေ အမွဈဆုံတှကွေား ကနေ လြှောကျသှား ရပါတယျ။ လမျးသှယျထဲက အမွဈတကျတှကေို နငျးပွီး လြှောကျဝငျလာလို့ လှမျးကွညျ့လိုကျရငျ သဈသားတိုငျထူ ၀ါးထရံကာ သပျသပျရပျရပျတဈထပျအိမျကလေးရဲ့ဝရနျတာကို လှမျးမွငျရ တယျ။ ကြှနျတျောရောကျ လာတိုငျး အဲသညျဝရနျတာမှာ ဦးစံရှမေောငျအမွဲလိုလို ထိုငျနလေရှေိ့တယျ။ ဝရနျတာကို ကြှနျတျောတို့ တကျလာတာနဲ့ သူ့အနားမှာ ရှိတဲ့ သဈသားကုလားထိုငျ တဈလုံးနဲ့ ပလကျစတဈထိုငျခုံတဈလုံးကို ညှနျပွပွီး ”မောငျတို့ထိုငျကွ ထိုငျကွ ” လို့ပွောလရှေိ့တယျ။ ကြှနျတျောနဲ့ ကြှနျတေျာ့သူ့ငယျခငျြး ကိုဥက်ကာတို့အားရငျ အားသလို ဘကွီး ဦးစံရှမေောငျဆီ လာလာပွီး သူရဲ့အတှအေ့ကွုံတှကေို နားထောငျမှတျတမျးတငျကွ တယျ။\nကြှနျတျောက တဈကိုယျတျော သတငျးသမား၊ စာရေးဆရာ။ ဘကွီးဦးစံရှမေောငျက အငျတာဗြူးခံ အလငျးဝငျ ပွောကျကြား ခေါငျးဆောငျဟောငျး။ ကိုဥက်ကာက ကြှနျတျောတို့နှဈဦး နှဈဘကျကွားက မိတျဆှေ။ ဘကွီးရဲ့ဇနီးက ကြှနျတျောတို့ရောကျလာတာနဲ့ ရနှေေးကွမျးတို့ လကျဖကျသုတျတို့နဲ့ ပွငျဆငျ ဧညျ့ခံလရှေိ့တယျ။တဈခါတဈခါဘကွီးရဲ့သားဖွဈဖွဈ၊ သမီးဖွဈဖွဈ အလုပျကနေ ခဏတဖွုတျရောကျ လာရငျ ကြှနျတျောတို့ဘေးကနေ ဝရနျတာကို ဖွတျပွီး အိမျထဲခနျးကို ဝငျရတာမို့ ကြှနျတျောတို့နဲ့ ပဋိသန်ခာရ စကားလေးတဈခှနျးနှဈခှနျးလောကျပွောဆိုပွီးမှ အိမျထဲဝငျသှားကွလရှေိ့ တယျ။ တဈခါတဈခတျေက နာမညျမရှိတရှိ ပွောကျကြားခေါငျးဆောငျဟောငျးကို ဂါရဝလာပွုရုံ သကျသကျပဲလို့ နဂိုကမှနျးထားခဲ့မိတဲ့ ကြှနျတျောဟာ ဘကွီးစံရှမေောငျနဲ့ စကားဝိုငျးဖှဲ့ မိတော့မှ ဘကွီးရဲ့ အတှအေ့ကွုံနဲ့အမွငျကို စာဖှဲ့မယျဆိုရငျ တဈခြိနျက ရခိုငျတို့ရဲ့ ခတျေပွိုငျ သမိုငျးကို မှတျတမျးတငျရာလညျးရောကျမယျလို့သဘောပေါကျလာ မိတော့ တယျ။\nဘကွီးဟာ အရှုံးနဲ့ အငွိမျးစားယူထားရတဲ့ ပွောကျကြားတပျမှူး တဈဦးပါ။ ရခိုငျ အမြိုးသား တို့ရဲ့ တပျမတျော တဈခုပျေါထှနျးလားဖို့အတှကျ ဟိုအခါက ကိုယျတို့ သိသမြှ တတျသမြှ ဉာဏျစှမျးရှိသမြှနဲ့ ကွိုးစားခဲ့ကွဖူးတယျ။ ကိုယျ့တပျထဲက ခေါငျးဆောငျ အခငျြးခငျြး မယုံသင်ျကာစိတျတှကွေီးလာပွီး သူမသတျရငျ ကိုယျသတျရမယျ့ အခွအေနေ အထိ ရောကျလာတဲ့အခါ သူ့ကို သတျမယျ့အစား ကိုယျကရှောငျထှကျလာပွီး ရနျသူ့ဆီမှာ လကျနကျခြ၊ သာမနျ အရပျသားဘဝနဲ့ နဖေို့ ရှေးခယျြခဲ့ ရတယျ။\nကိုယျ့နာမညျက စံရှမေောငျ ရခိုငျပွညျကှနျမွူနဈပါတီမှာ ဗဟိုကျောမတီဝငျအဖွဈရယျ၊ ၀ါဒဖွနျ့ခြိရေး နဲ့ နိုငျငံခွားဆကျသှယျရေးတာဝနျခံအဖွဈ တာဝနျယူခဲ့တယျ။\n၁၉၄၂-ခုနှဈ ဒုတျိယကမ်ဘာစဈကာလအတှငျး ဘူးသီးတောငျ၊ မောငျတောဒသေက ရခိုငျ လူမြိုးတှကေို ကုလားတှကေ အပွုတျရှငျးတော့ ဘကွီး အရမျးငယျငယျလေးပဲ ရှိသေး တယျ။ အဲသညျ ကုလား-ရခိုငျအဓိကရုဏျးဟာ မွပေုံမွို့ကနစေဖွဈလာတာ။ မွပေုံကနေ ဘူးသီးတောငျကို ကူးစကျ ရောကျရျှိ လာတယျ။ ဖုံညိုလိပျကြေးရှာက ရခိုငျတှကေို ကုလားတှဝေငျစီးပွီး အပွတျရှငျးရာကနေ ဘူးသီးတောငျ ကုလားရခိုငျ အဓိကရုဏျးစတယျ။ ရခိုငျတှအေကုနျလိုလို အသတျခံရပွီး မဆိုစလောကျ အရအေတှကျသာ ထှကျပွေးလှတျမွောကျ လာခဲ့တယျ။ အရေးပိုငျ ဦးကြျောခိုငျ ကုလားလုပျကွံခံရလို့သသှေားပွီးနောကျပိုငျး ဘူးသီးတောငျမှာရှိတဲ့ ကရငျတပျစု၊ ဗားမားဗျောလံတီယာတပျသားတှနေဲ့ ရဲတပျဖှဲ့ဝငျတှဟော ဘူးသီးတောငျ မွို့ပျေါကလူငယျတှနေဲ့ စုပေါငျးစညျးရုံးပွီးတော့ မွို့စောငျ့ကာကှယျရေးတပျဖှဲ့ ဖှဲ့ပွီး သကာလ လေးဘကျလေးတနျက တိုကျခိုကျလာတဲ့ ကုလားတှကေို နရေ့ောညပါ အစှမျးကုနျ ခုခံကာကှယျခဲ့ကွတယျ။ ကုလားတှဘေကျက မတရားအငျအားမြားလှတယျ။ ဒါပမေယျ့ ရခိုငျတှခေံတိုကျလို့ ကုလားတှဘေကျက ဆုတျဆုတျသှားရတာ တပျမခြောငျးအထိ ဆုတျရတယျ။ ပကျြစီးသှား တဲ့ မိမိတို့ရပျရှာတှကေနထှေကျပွေး လှတျမွောကျလာတဲ့ ရခိုငျလူမြိုးတှေ ဘူးသီးတောငျ ဘောလုံးကှငျးမှာ စုပွီးနကွေရတယျ။\nအဲသညျ ရခိုငျအသိုကျအဝနျးကို ရခိုငျ ဘုနျးတျောကွီး တဈပါးက ဦးဆောငျပွီး ကုလားရနျကို ကွံ့ကွံ့ခံနိုငျဖို့ ကွိုးစားတယျ။ ဒါပမေဲ့ အဲသညျ ဘုနျးကွီးလညျး မကွာခငျမှာပဲ စှနျ့ခှာသှားပွနျ တယျ။ ခေါငျးဆောငျ ဘုနျးကွီးမရှိ လညျး ကနျြတဲ့လူတှကေ ဆကျနမွေဲ နရေတာပေါ့။ ရခိုငျပွညျတောငျပိုငျးကနတေကျလာတဲ့ ဗိုလျရနျအောငျဘီအိုငျအတေပျဟာ ဘူးသီးတောငျ ကို ရောကျလာတယျ။ ”လကျနကျဆိုလို့ ဓါးတိုတဈခြောငျးတောငျ ကိုငျဆောငျ သိမျးဆညျး ထားခွငျးမရှိစရေ” လို့ကွငွောတယျ။ ပွီးတော့မွို့ကို ကုလားရနျကနေ ကာကှယျ နကွေတဲ့ ယခငျရဲတပျဖှဲ့ဝငျဟောငျးတှနေဲ့ အရပျသားတှဆေီက လကျနကျတှေ အကုနျ သိမျးယူတယျ။ သညျတော့ ရခိုငျတှလေကျထဲမှာ ဘယျလကျနကျမှ မကနျြဘူး။ ဒါပမေဲ့ ကုလားတှလေကျထဲမှာ ဗွိတိသြှတှကေ ဂပြနျကို ခံတိုကျဖို့ပေးထားခဲ့တဲ့ လကျနကျတှေ ရှိနတေယျ။ ဗွိတိသြှတှရေဲ့ အောငျမွငျစှာ ဆုတျခှာနိုငျရေးဗြူဟာရဲ့ အစိတျအပိုငျးတဈရပျ ပေါ့။\nအလယျသံကြျော(ရခိုငျ)ရှာကွီး ကုလားဖကျြပကျြသုဉျးသှားပွီး သုဿနျတစပွငျလို ခှေး တစီစီနဲ့ ကနျြရဈခဲ့တယျ။မောငျတောမွို့ပျေါက ရှငျပွေးပွေးနိုငျတဲ့ ရခိုငျတှကေတော့ မောငျတော တဈဘကျ ကမျးက (ယနေ့ ဘင်ျဂလာဒရှေျ့ အပိုငျ)ကယုခြောငျးကို ထှကျပွေး သှားရတယျ။ မောငျတောမွို့ကို ကုလားတှကေ ကိုယျပိုငျအစိုးရဖှဲ့ပွီး အုပျခြုပျကွတယျ။သူတို့ရဲ့ အုပျခြုပျရေးအဖှဲ့ကို ”ငွိမျးခမျြးရေးကျောမတီ”လို့ ချေါတယျ။\nဘီအိုငျအတေပျက ဗိုလျရနျနောငျနဲ့ ဗိုလျမြိုးညှနျ့တို့ ဦးဆောငျတဲ့တပျစုတဈစု ငွိမျးခမျြးရေးဆှေးနှေးဖို့ မောငျတောကို ကားတှနေဲ့ ခြီတကျသှားကွတယျ။ (မီးကြောငျးတှကေို ငွိမျးခမျြးရေးတရား ဟောမယျဆိုပါတော့)။ မောငျတောမှာ (မကွံကောငျး မစညျကောငျး) ကုလားတှနေဲ့ လူထု အစညျးအဝေး ကငျြးပတယျ။ နောကျပွီးတော့ မအပျမရာ တိုငျးရငျးသား စညျးလုံး ညီညှတျရေးတရားကို ကုလားတှကေိုဟောတယျ။ တရားပှဲပွီးတော့ ကုလားတှကေ ထမငျးပှဲနဲ့ ဧညျ့ခံတယျ။ ထမငျးစားနတေုနျး ကုလားတှကေ ဘီအိုငျအေ ဧညျ့သညျတှကေို ဓါးနဲ့ဝငျခုတျကွတယျ။ အစကတညျးက အခွအေနကေိုသုံးသပျမိနတေဲ့ ယာဉျမောငျး တဈယောကျသာလြှငျပဲ အခြိနျမီထှကျပွေးလှတျမွောကျလာခဲ့တယျ။ ကနျြတဲ့လူတှေ အကုနျ သေ တယျ။ ဒီကိစ်စကို စုံစမျးဖို့ ဗိုလျရနျအောငျဟာ တပျခှဲ(၂)ခုနဲ့ ဘူးသီးတောငျကို တကျလာတယျ။\nသူရောကျပွီး နောကျပိုငျးမှာ ကုလားတှေ လာလာတိုကျလို့ ဗိုလျရနျအောငျ ကိုယျတိုငျခုခံ ရတယျ။ အဲသလို အခွအေနတှေအေရမျးရှုပျထှေးနခြေိနျမှာ ဘာကွောငျ့ရယျမှနျးမသိ ဗိုလျရနျအောငျ တပျဆုတျဖို့ စီစဉျတော့တယျ။ ဘယျသူကအမိနျ့ပေးမှနျး မသိရဘဲ အထကျက အမိနျ့ပေးလို့ တပျဆုတျရတာဆိုပွီး ဘာမပွော ညာမပွောနဲ့ ဘူးသီးတောငျကနေ ဗိုလျရနျအောငျ တပျဆုတျတော့ တယျ။\nတဈအခကျြဖွဈနိုငျတာက အဲသညျအခြိနျမှာ ဗိုလျခြုပျအောငျဆနျးက ရနျကုနျမှာ အစိုးရအဖှဲ့ ဖှဲ့ဖို့လုပျနတေယျ။ ဒီလိုအရေးကွီးတဲ့အခြိနျမှာ ဗိုလျရနျအောငျအနနေဲ့ နယျစှနျကိုရောကျနလေို့ ရာထူးလကျလှတျ သှားတာမြိုး ဖွဈမသှားစခေငျြဘူး။ တပျကို စှနျ့ခှာတဲ့တပျမှူးလညျးမဖွဈခငျြဘူး။ ဒါကွောငျ့ မို့လို့ တပျနဲ့တကှ ထှကျတျောမူနနျးက ခှာတာလို့ ဆိုကွ တယျ။\n(အဲသညျ တပျဆုတျတဲ့ ကိစ်စနဲ့ပတျသကျလို့ ကှယျလှနျသူရခိုငျ့နိုငျငံရေးသမားဟောငျး ဘုံဘောကျ သာကြျောကို ဘကွီး အငျတာဗြူးဖူးတယျ။ မေးခှနျးသုံးခုမေးဖူးတယျ။ ဘုံဘောကျသာကြျောဟာ ဟိုစဉျက ရခိုငျကြောငျးသား သမဂ်ဂဥက်ကဋ်ဌဖွဈပွီး ဗိုလျရနျအောငျရဲ့ ဘီအိုငျအတေပျကို ရခိုငျတောငျပိုငျး ကနေ မွောကျပိုငျးရောကျအောငျ လမျးပွ ဦးဆောငျ ချေါလာခဲ့သူဖွဈတယျ။ ဘီအိုငျအေ ရဲ့(ရခိုငျ)စဈဌာနခြုပျရုံးမှာ ဘုံဘောကျသာကြျောက ပွနျကွားရေး တာဝနျခံ အဖွဈ ဆောငျရှကျခဲ့ တယျ။ မေးခှနျးတဈ။ ဘူးသီးတောငျ ငှတေိုကျကနေ ငှသေား သိနျး(၂၀)ရခဲ့တယျ လို့ဆို တယျ။ အဲဒီငှသေား သိနျး(၂၀)ဟာ ငှစေက်ကူလား၊ ဒင်ျဂါးလား။ ငှဒေင်ျဂါးဖွဈတယျလို့ ဘုံဘောကျသာကြျောက ဖွတေယျ။ ငှအေကွှေ အသေးလေးတှေ ကိုတော့ ဆငျးရဲသား လူထုကို လကျတဈဆုပျစီခှဲဝပေေးလိုကျတယျ။ နောကျပွီးတော့ အဲသညျ သိနျး(၂၀)ကို ဘယျလို ခှဲဝယေူကွသလဲ။ မေးခှနျးနှဈ။ ဘူးသီးတောငျက သိမျးယူသှားတဲ့ လကျနကျ(၂၀၀)ကြျောကို ဘယျသူ ယူသှား သလဲ။ မေးခှနျးသုံး။ ဘီအိုငျအတေပျတှေ ဆုတျတာ ဘယျသူ့အမိနျ့နဲ့ တပျဆုတျတာလဲ။ ဘုံဘောကျသာကြျောက မေးခှနျးသုံးကနေ စဖွတေယျ။ တပျဆုတျတာ ငါတောငျ မသိလိုကျ ဘူးတဲ့။ ငါတောငျ သူငယျခငျြးအိမျကို ရောကျနတောဆိုတော့ ကနျြခဲ့တော့ မလို့………။ တပျသားတဈယောကျက လိုကျချေါလို့ မီလိုကျတာ။ ဒါတောငျ အဝတျတဈထညျ ကိုယျ တဈခုနဲ့ ဘာမှ မယူနိုငျပဲ သင်ျဘောဆိပျကို ပွေးဆငျးလာခဲ့ရတာ……..တဲ့။ ငှသေား သိနျး(၂၀)ကိုတော့ ဗိုလျရနျအောငျက ယူသှားတယျတဲ့။ (အိန်ဒိယကို သှားတဲ့ သခငျ သိနျးဖေ (စာရေးဆရာသိနျးဖမွေငျ့)ကို အဲသညျငှတှေထေဲက တခြို့တဝကျကို ခရီးစရိတျ အဖွဈ ခှဲဝပေေးလိုကျတယျ။ ကနျြငှတှေကေို နောကျပိုငျးမှာ ဂပြနျစဈဗိုလျတှဆေီကို အပျလိုကျတယျ လို့ တခွား မှတျတမျးတှအေရ သိရတယျ။)\nလကျနကျနှဈရာကိုတော့ ငါကတောငျးလှနျးအားကွီးလို့ မငျးပွားအရောကျမှာ ငါ့ကို အလကျ လေးဆယျ ခှဲဝပေေး တယျတဲ့………ဘုံဘောကျသာကြျောက ပွောတယျ။ သူ့အထငျကို ပွောတာကတော့ အဲသညျတုနျးက ဗိုလျခြုပျအောငျဆနျးက ရနျကုနျမှာ အစိုးရ အဖှဲ့ဖှဲ့ဖို့လုပျနတောဆိုတော့ ဝနျကွီးနရောမရလိုကျမှာစိုးလို့ ဗိုလျရနျအောငျ တပျဆုတျ ပွနျတာလို့ သူထငျတယျတဲ့။ တခြို့ပွောတာက ဗိုလျရနျအောငျဟာ မူဆလငျဘာသာဝငျဖွဈတယျ။ သခြောတယျ ………..မူဆလငျ။ ဒီတော့ ဆူလတနျမာမှတျတို့ရဲ့ အခါပေးမှုအရ မာရကနျတငျဘိ ကုလားသူဌေးဟာ သူ့သမီး မအေးညှနျ့နဲ့ ဗိုလျရနျအောငျကို ဖြားယောငျးတယျလို့ ဆိုတယျ။ မအေးညှနျ့က တောငျ့တောငျ့ဖွောငျ့ဖွောငျ့ မငျးကွီးကွိုကျ။ ဒီတော့ ဗိုလျရနျအောငျဟာ ကုလားဓါတျကသြှားပွီးသကာလ ခကျြခငျြးတပျဆုတျ သှားတာလို့ဆိုတယျ။ ဒါက ဘုံဘောကျ သာကြျော ပွောတဲ့ အတိုငျး ဘကွီးက ပွနျပွောပွတာ။\nဒီလိုနဲ့ ၁၉၄၂-ခုနှဈ ဇှနျလ(၂၆)ရကျနမှေ့ာ ဘီအိုငျအတေပျ ဘူးသီးတောငျက ဆုတျခှာ တယျ။ တပျဆုတျမယျ ဆိုတာကို သိရတာနဲ့ ခကျြခငျြး မွို့ပျေါကလူကွီးတှကေ မွို့ကာကှယျရေးအတှကျ လကျနကျပေးဖို့ ၊ဒါမှမဟုတျ၊ မွို့သူမွို့သားတှကေို လုံခွုံ ဘေးကငျးရာ သကေံခှဆုံရှာ ကို ပွောငျးရှပေ့ေးဖို့ တငျပွကွတယျ။ ဒါပမေဲ့ အဲဒါတှေ ဘာမှ ဖွဈမလာပါဘူး။ ရခိုငျတိုငျးရငျးသားတှေ ဆီက ဓါးတိုတဈခြောငျးတောငျမကနျြစရေဆိုပွီး လကျနကျသိမျးခဲ့တဲ့ ဗိုလျရနျအောငျက ဘာတာဝနျမှ မယူဘဲ မပွောမဆို တပျဆုတျတော့ တာပါပဲ။\nအဲသညျနမေ့နကျက ဘကွီးတို့မိသားစုလညျး ဘူးသီးတောငျသင်ျဘောဆိပျကို လာကွညျ့ သေးတယျ။ ဆိပျခံမှာရှိနတေဲ့ သင်ျဘောနှဈစီးအနကျ အငျဂငျြရှိနတေဲ့ Progress သင်ျဘော ပျေါကို ဘီအိုငျအတေပျသားတှေ တကျကွတယျ။ အရပျသားတှလေညျး လုတကျမယျ လုပျတော့ သနေတျနဲ့ ပဈတယျ။ သတောတော့ မရှိဘူး။ ဒဏျရာလေး ဘာလေး ရတာပဲ ရှိတယျ။ Progress က ဆှဲသှားမယျဆိုပွီး ကွိုးခညျြတှဲထားတဲ့ ” မီးဝ ” သင်ျဘောပျေါကို အရပျသားတှေ အလုအယကျတကျကွပွနျတယျ။ သင်ျဘောက နှဈထပျသင်ျဘောဆိုတော့ သင်ျဘောဝမျးခေါငျးထဲဆငျးသှားတဲ့လူတှေ၊ သင်ျဘောခေါငျးမိုးပျေါ တကျသှားတဲ့ လူတှနေဲ့ ဆိုရငျ သင်ျဘောပျေါမှာ လူလှာလေးလှာအပွညျ့အသိပျဖွဈနတေယျ။\nကံဆိုးခငျြတော့ ”မီးဝ” သင်ျဘောဝမျးခေါငျးမှာ အပေါကျတှဖွေဈနလေို့ ရယေိုတော့ မွုပျတယျ ဆိုတာနဲ့ ရှကေ့ Progress သင်ျဘောကလညျး ကွိုးတှေ ဖွုတျခလြိုကျတော့တာပါပဲ။ ”မီးဝ” သင်ျဘော ပျေါကနေ ရထေဲခုနျခနြိုငျတဲ့သူတှကေ ခုနျခကြွတယျ။အဖွဈက ဘာနဲ့ တူသလဲ ဆိုတော့ ………ပေါကျပေါကျတှေ အပွညျ့ဖွညျ့ထားတဲ့ နို့ဆီဗူးခှံ တဈခှံရထေဲကို ရယေိုအိကြ နဈမွုပျ သှားတော့ ပေါကျပေါကျတှေ အကုနျရထေဲကို ကွဲပွနျ့မြောပါသှားသလိုပဲ။ မွဈပွငျထဲမှာ လူတှေ အကုနျကွဲပွနျ့မြောပါသှားတယျ။ အနညျးဆုံးလူလေးရာလောကျ သတေယျ။ နိုငျငံရေးခေါငျးဆောငျ ဆရာတျောဦးပညာသီဟအပါအဝငျ လူငါးဆယျလောကျကိုပဲ ကယျဆယျနိုငျခဲ့တယျ။ ဘကွီးတို့မိသားစု ကတော့ ဦးလေးတဈယောကျပိုငျ စကျလှေ ကလေးတဈစီးနဲ့ လိုကျခှငျ့ရလို့ ရသတေ့ောငျမွို့ ကို ရောကျရှိလှတျမွောကျခဲ့ကွတယျ။\nကုလားတှကေ တပျမခြောငျးမှာ အခိုငျအခံ့နရောကနေ …….. ဂပြနျတှပေါ တကျလာရငျ ငါတို့တော့ခံနိုငျတော့မှာ မဟုတျဘူးဆိုပွီး ဆုတျမလို့ ပွငျနကွေတာ။ ဘီအိုငျအေ တပျဆုတျသှားတဲ့နမှေ့ာ တပျဆုတျသှားတာကို သတငျးရတော့ ပထမဦးဆုံး ညပိုငျးမှာ လာပွီး ကငျးထောကျစနညျးနာတယျ။ တပျဆုတျသှားတာ သခြောတော့ ညဆယျနာရီမှာ လာတိုကျတော့တာပါပဲ။ အဲဒီကတညျးက ဘူးသီးတောငျနဲ့ မောငျတောနယျဟာ ကုလားလကျထဲကို လုံးလုံးကသြှားပွီးတော့ ဒသေခံရခိုငျတှဟော ပိုငျဆိုငျသမြှကို စှနျ့လှတျ ထားခဲ့ပွီး အသကျလုကာ ကုနျးကွောငျးထှကျပွေးကွရတော့ တာပါပဲ။ လမျးမှာ အသတျခံ ရတာတှကေ အမြားကွီး၊ ကုလားမယားအပွုခံရတဲ့ ရခိုငျအမြိုးသမီးတှလေညျး အမြားကွီး။ စဈကာလအတှငျး ဘူးသီးတောငျနဲ့ မောငျတောဒသေမှာ ရခိုငျတဈယောကျတဈပိုငျးမှ မကနျြခဲ့ဘူးလို့ ဆိုရမှာပါပဲ။\nဘကွီးကို ၁၉၃၇-ခုနှဈ ဇူလိုငျလ(၂၁)ရကျနေ့ ဘူးသီးတောငျမွို့မှာ မှေးတယျ။ ကိုယျ့ အဖကေ ဟိုစဉျက ဘူးသီးတောငျမွို့နယျ ဖဆပလ အမတျ၊ ဒသေခံအာဏာရ ဖဆပလ ခေါငျးဆောငျ ဦးစံထှနျးအောငျ ဖွဈပါတယျ။\nစဈတှေ စိနျ့အနျးကှနျဗနျး(Saint Ann Convent)ကြောငျး (ယခု စဈတှေ အထက-၄)မှာ လေးတနျးအောငျတဲ့အထိ နခေဲ့တယျ။ အဲဒီတုနျးက ဘုနျးတျောကွီး (Father) တဈယောကျက ကိုယျ့ကိုခဈြတော့ ကိုယျ့အဖကေို လာပွောတယျ။ မငျးသားကို ငါအင်ျဂလနျချေါသှားပွီး စာတှဘောတှသေငျပေးခငျြလို့ဆိုတော့ အဖကေ ဟေ့ . . . ဟေ့ . . . ငါ့သားကို ပေးမလှတျနိုငျဘူး လို့ငွငျးတယျ။ ဒါနဲ့ အဖကေ ဒီပုံ အတိုငျးဆိုရငျ ငါ့သားကို အဲဒီကြောငျးမှာ ဆကျထားလို့ ကတော့ ခရဈယာနျ ဖွဈသှားတော့မှာပဲဆိုပွီး အဖကေ ကိုယျ့ကို ကြောငျးနုတျတယျ။ ပွီးတော့ အထက(၁)ကို ပို့တယျ။\nအဲသညျ အထက(၁)မှာလညျး ကြောငျးသားတှကေ ခဏခဏ သပိတျမှောကျ ကွလှနျးတာနဲ့ အဖစေိတျညဈရပွနျတယျ။ ကျိုယျလညျး အဲသညျ သပိတျတှမှော ရောပါနတောကိုး။ အဲသညျ အခြိနျတုနျးက ရနျကုနျကိုပို့ပွီး စာသငျတဲ့စရိတျနဲ့ ဒါဂြီလငျကို ပို့ပွီး စာသငျတဲ့စရိတျက မကှာလတေော့ အဖကေ ၁၉၅၁-ခုနှဈမှာ ကိုယျ့ကို ဒါဂြီလငျပို့ပွီး ကြောငျးအိပျကြောငျးစား ပညာသငျစတေယျ။\nကိုယျက အဲသညျတုနျးက ခပျပပေဆေိုတော့ ဟိုကျစကူးဖိုငျနယျမပွီးခငျမှာပဲ ဒါဂြီလငျကြောငျးကနေ ကိုယျ့ကို ပွနျပို့ တာ ခံရတယျ။ အိမျကို မကျြနှာမပွရဲတဲ့ ကိုယျဟာ စဈတှတေို့ ဘူးသီးတောငျတို့ကို ပွနျမယျ့အစား ရနျကုနျ အထိ လယောဉျ လကျမှတျယူလိုကျတယျ။ ဒါပမေဲ့ အဲသညျလယောဉျက ကာကကတ်တား-စဈတှေ-ရနျကုနျကို အစဉျအတိုငျးပွေးဆှဲတာ။ အဖကေ ဘယျလို ဘယျပုံစုံစမျးပွီး သိသှား သလဲတော့ မသိဘူး။ စဈတှလေယောဉျကှငျးမှာ ကိုယျ့ကို လာစောငျ့နတေယျ။ လယောဉျ အဆငျးလှကေားရှေ့ တညျ့တညျ့မှာရပျပွီး ဆငျးလာတဲ့ ခရီးသညျတှထေဲမှာ သူ့သား ပါလေ မလားလို့ ကွညျ့ကွညျ့နတော။ ကိုယျကလညျး ကိုယျ့အဖမေမွငျအောငျ လယောဉျပျေါ ကနေ ကှယျကွညျ့နတေယျ။ ဆငျးတဲ့ လူကုနျသှားပမေယျ့လို့ သူ့သားပါမလာတော့ အဖိုးကွီးက ဒှိဟစိတျနဲ့ လယောဉျပွုတငျးပေါကျတှကေို လှမျးကွညျ့တော့ ကိုယျက ငုံ့ပွီး ပုနျးနရေတယျ။ တကယျလို့ ကိုယျ့အဖသော ဟေ့ ဟေ့ ခဏနဦေး ဆိုပွီး လယောဉျ ပျေါတကျကွညျ့ရငျ (ဒါမှမဟုတျ) သူက အာဏာလကျရှိ ဖဆပလ အမ တျဖွဈနလေတေော့ လယောဉျစီး ခရီးသညျစာရငျး ကိုသာ တောငျးကွညျ့မယျဆိုရငျ ကိုယျပါလာ တာကို တှသှေ့ားမှာ မုခပြဲ။\nဒီလိုနဲ့ စဈတှကေို ပွနျရောကျရမယျ့အစား ရနျကုနျက အဖညေီ့မ ကိုယျ့အဒျေါအိမျကို ကိုယျရောကျ သှားတယျ။ အဲသညျလို ရနျကုနျရောကျသှားပွီး ရနျကုနျမှာ အထကျတနျး ကြောငျး တကျရာကနေ အလံနီ စညျးရုံးရေးမှူးတှနေဲ့ တှတေ့ော့တာပါပဲ။ ကိုယျ့ကို စညျးရုံးတဲ့သူက ရဲနီအောငျသိနျး။ ရဲနီအောငျသိနျး ကိုယျ့ကို စညျးရုံးတာ အငျမတနျမှ ညငျသာတယျ။ ကှနျမွူနဈ သဘော တရားတှရေဲ့ အခွခေံ အနုမာနတဈခုဖွဈတဲ့ အနုပဋိလောမကို ကိုယျ့ကိုနားသှငျးတာ အငျမတနျမှ ပညာသားပါလှတယျ။ အရအေတှကျကနေ အရညျအခငျြးသို့ ပွောငျးလဲပုံကို ရှငျးပွတာ ထမငျးအိုးတဈအိုးတညျပွီး တဖွညျးဖွညျးဆူလာပုံဥပမာကို သုံးတယျ။ အဲ……….ထမငျးစား ပွီးတော့ ခြီးပါတဲ့အထိ ဖွဈစဉျ အဆငျ့ဆငျ့ဟာ ဘယျလို ပွောငျးလဲ သှားသလဲ ဆိုတာကို ရှငျးပွတယျ။ တကယျတော့ ဒါတှဟော ကှနျမွူနဈတှေ ရဲ့ အနူ ပဋိလောမ ရုပျဝါဒကို နားသှငျးနတောမှနျး ကိုယျလုံးလုံးမရိပျမိဘူး။ နောကျမှ အနူပဋိလောမရုပျဝါဒနဲ့ ကိုယျ့ကို တတေ့ဆေို့ငျဆိုငျမိတျဆကျပေးတယျ။ ပွီးတော့ သခငျစိုး အကွောငျးကို ပွောပွတယျ။ အလံနီပါတီရဲ့ မူဝါဒတှကေို ရှငျးပွတယျ။ ဒီတော့ ကိုယျဟာ ဖဆပါလ ထမီနီအမြိုးသမီး ကိုယျ့အဒျေါအိမျမှာနပွေီး အသကျ(၂၀)အရှယျမှာ အလံနီ ပါတီရဲ့ အရံပါတီဝ ငျဖွဈလာခဲ့တယျ။ ကိုယျ့အဒျေါကတော့ လုံးလုံးမရိပျမိဘူး။\nတဈခါတဈလေ တဈညလုံးလုံး ကွငွောစာရှတျတှေ လိုကျကပျကွရတာရှိတယျ။ ကိုယျ့ အိမျရှေ့၊ ကိုယျအိမျ အနီးအနားနရောတှလေညျး ပါတာပေါ့။ မနကျကရြငျ မခုတျတတျတဲ့ ကွောငျလိုလို ကိုယျ့အဒျေါအိမျပျေါကို ကိုယျပွနျ ရောကျနပွေီ။ ကိုယျ့အဒျေါ မနကျပိုငျး အပွငျ ကပွနျလာလို့ စြေးကပွနျလာလို့ ဟေ့…….ဟိုနရောတှမှော အလံနီ ကွငွောစာရှကျ တှေ ကပျထားတယျ။ ဘယျသူလကျသရမျးသှားသလဲ မသိဘူးဆိုပွီး အဒျေါပွောတဲ့အခါ ကရြငျ ဟုတျလားအဒျေါ ဘာညာနဲ့ မှငျသသေေ ဖွီးဖွနျးရာကနေ လကျတှယေူ့ဂြီ သငျခနျးစာတှကေို စတငျ လကေ့ငျြ့သငျယူခဲ့တယျ လို့ပဲ ဆိုပါတော့။\nအပိုငျးနှဈကို ဆကျလကျ ဖတျရှုကွပါရနျ။\n[💙💙💙💙💙 zawgyi version]\nစံရွှေမောင် ၊သို့မဟုတ်၊ လက်နက်ချ ရကပ ကျားနာတစ်ကောင် (အပိုင်း တစ်)\nစစ်တွေ၊ ၃၀ နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၂ ၊ Coral Arakan News ၊ [ အခန်းဆက် အတ္ထုပတ္တိ ]\nအခန်း (တစ်) ဘ၀မှာ အခါခါ လက်နက်ချရသူ\nဖေ့စ်ဘွတ်ပေါ်က အက်ဆေးဟန် စာစုတစ်ခုကို မကြာခင်က ဖတ်လိုက်ရသေးတယ်။ စာစုရဲ့ နာမည်က “လက်နက်ချ” တဲ့။\nဦးနေ၀င်းအစိုးရဆီမှာ လက်နက်ချခဲ့တဲ့ တောခို သူပုန်ဟောင်း တစ်ယောက် ဟာ တစ်ခါ လက်နက်ချရုံနဲ့ မပြီးပဲ တော်လှန်ရေးကောင်စီ တစ်ဖြစ်လဲ မဆလအစိုးရကို ဟိုမှာနည်းနည်း ဒီမှာနည်းနည်းဆိုသလို အစိုးရကို လိုက်ကူ ပေးနေခဲ့ရပုံ အဖြစ်မှန်ကို အကျဉ်းသဘောရေးထားတယ်။\nသူပေးချင်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျက ဒီလိုပါ။ လူဆိုတာ တစ်ခါလက်နက်ချလိုက်ရင် ပထမဆုံး တစ်ခါထဲတင် လက်နက်ချရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘ၀မှာ အခါခါ လက်နက်ချ ရတတ်တယ်တဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကျော် ကျွန်တော် အာဖဂန်နစ္စတန်က ပြန်လာခါစက သူးသီးတောင်ကို အလည်ရောက်တော့ ဘကြီး ဦးစံရွှေမောင်အိမ်ကို သွားရောက်မိတ်ဖွဲ့ တစ်ခုတ်တရ စကား သွားပြော ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခါက ရခိုင်လက်နက်ကိုင်ပါတီတစ်ခုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင် တစ်ဦး၊ နောက် တော့ လက်နက် ချ၊ ဒီ့နောက်တော့ အခါခါ လက်နက်ချ၊ ဒီ့ထက် နောက်ပိုင်းမှာ အခါခါ လက်နက်မချ လည်း အခါခါ လက်နက်ချခဲ့တယ်လို့ အမြင်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘကြီးစံရွှေမောင်နဲ့ တွေ့လို့ပြန်လာပြီး များမကြာအတွင်းမှာပဲ သူနဲ့ အင်တာဗျူး ကို အခြေခံပြီး သူ့ အကြောင်းကို ချရေးဖြစ်ပါတယ်။ တခြားဖြည့်စွက် မှတ်စုတွေအပါအ၀င် စာမျက်နှာ ခြောက်ဆယ် မကရှိတဲ့ အတ္ထုပတ္တိတစ်ခုကို ရပါတယ်။ အဲသည်အတ္ထုပတ္တိကို ဘယ်မှာမှ ပုံနှိပ်ဖော်မပြခင် ဖေ့ဘွတ်မှာ အမြည်းအစမ်း သဘော တင်ပြဖူးတယ်။ ဦးစံရွှေမောင်ဟာ “ရခိုင်ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ(ရကပ)ရဲ့ ကျားသုံးကောင် အနက် တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်လို့ တင်စားခြင်းကို ခံရဖူးသူဖြစ်တယ်။ ပါတီရဲ့ချစ်ခြင်းမုန်းခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံရဖူးသူဖြစ်တယ်” ဆိုတာ ကိုတောင်မှ သူ့ကို ရန်သူ့ဘက်တော်သားအဖြစ်မြင်ကြတဲ့ အချို့သော စာဖတ်သူတွေက ခါးခါးသီးသီး ကန့်ကွက်ကြတယ်။ တချို့က ကျွန်တော့်ကို လူကိုယ်တိုင် စကားပြောကန့်ကွက်ကြတယ်။ သူတို့ကန့်ကွက်ကြတော့ ကျွန်တော်ရေးလိုက်တဲ့ အချက်နှစ်ချက်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ပြန်သုံးသပ် ကြည့်မိတယ်၊ မှားများမှားနေသလား လို့ပေါ့လေ။ မမှားပါဘူး။ သူဟာ ရခိုင်ပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ကျားသုံးကောင်အနက် တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်လို့ တင်စားခြင်း ကို ခံရဖူးသူဖြစ်တယ် လို့ကျွန်တော် ရေးခဲ့တယ်။ မှန်တယ်။ ရကပ ပါတီဝင်ဟောင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အဲသလိုပဲ ပြောဖူးတယ်။ နောက်ပြီးတော့ တကယ်တမ်းလည်း သူဟာ ပါတီဝင်အချို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းကိုခံယူရဖူးသူဆိုတာ ကျွန်တော်စုံစမ်းသလောက် မှန်သင့်သလောက်မှန်ခဲ့တယ်၊ မှန်တဲ့အချိန်မှာမှန်ခဲ့တယ်၊ နောက်တစ်ခါ ပါတီဝင်အချို့ရဲ့ မုန်းခြင်းကိုလည်း ခံယူရသူလည်းဖြစ်ဖူးတယ် ဆိုတာလည်း အငြင်းပွားဖွယ်ရာမရှိဘူး။ ဒီတော့ ကျွန်တော် ရေးလိုက်တဲ့ အထဲမှာ အမှားပါသွားတယ်လို့ ကျွန်တော် မယူဆပါဘူး။ ပရိတ်သတ်ရှေ့ကို ဒီစာမူကို ပို့လိုက်ရင်ကောင်းမှာပဲလို့ လိုက်ရှာတော့ နေရာ အရွှေ့ အပြောင်းတွေကြောင့် ကျွန်တော်ရေးခဲ့တဲ့စာမူ အချောကို ပြန်ရှာလို့ မရတော့ ပေမယ့် ပြန်ရှာလို့ရတဲ့ ပထမ(ဦးဆုံး) စာမူကြမ်းကို အခြေခံပြီးသကာလ Coral Arakan က တစ်ဆင့် စာဖတ် ပရိတ်သတ် မျက်မှောက် ကို ကျွန်တော် တင်ပြလိုက်ပါ တယ်။ ဘကြီးစံရွှေမောင်ဟာ အိုပါပြီ။ သေမင်းရဲ့ ခေါ်သံကို ခပ်ဝါးဝါးလေး ကြားနေရပြီ။ ဒီတော့ သူမှားခဲ့တဲ့ ကဏ္ဍ တွေရှိခဲ့တယ် ဆိုတာကို တစ်ဖက်က အသိအမှတ်ပြုရင်း သူစွမ်းဆောင်ခဲ့တာတွေအတွက် ဒီအခန်းဆက်ဆောင်းပါးတွေအားဖြင့် သူ့ကို အလေးပြုပါတယ်။\nဦးစံရွှေမောင်ရဲ့အိမ်က ဘူးသီးတောင်မြို့နယ် ဆက်သွယ်ရေးရုံးရဲ့နောက်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ သူ့အိမ်ကို ရုံးနဲ့ ချောင်းလက်တက်ကလေးတစ်ခုကြားမှာရှိတဲ့က္ကိုပင်ကြီးရဲ့ အမြစ်တက်တွေ အမြစ်ဆုံတွေကြား ကနေ လျှောက်သွား ရပါတယ်။ လမ်းသွယ်ထဲက အမြစ်တက်တွေကို နင်းပြီး လျှောက်ဝင်လာလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် သစ်သားတိုင်ထူ ၀ါးထရံကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်တစ်ထပ်အိမ်ကလေးရဲ့ဝရန်တာကို လှမ်းမြင်ရ တယ်။ ကျွန်တော်ရောက် လာတိုင်း အဲသည်ဝရန်တာမှာ ဦးစံရွှေမောင်အမြဲလိုလို ထိုင်နေလေ့ရှိတယ်။ ၀ရန်တာကို ကျွန်တော်တို့ တက်လာတာနဲ့ သူ့အနားမှာ ရှိတဲ့ သစ်သားကုလားထိုင် တစ်လုံးနဲ့ ပလက်စတစ်ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ညွှန်ပြပြီး ”မောင်တို့ထိုင်ကြ ထိုင်ကြ ” လို့ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်သူ့ငယ်ချင်း ကိုဥက္ကာတို့အားရင် အားသလို ဘကြီး ဦးစံရွှေမောင်ဆီ လာလာပြီး သူရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို နားထောင်မှတ်တမ်းတင်ကြ တယ်။\nကျွန်တော်က တစ်ကိုယ်တော် သတင်းသမား၊ စာရေးဆရာ။ ဘကြီးဦးစံရွှေမောင်က အင်တာဗျူးခံ အလင်းဝင် ပြောက်ကျား ခေါင်းဆောင်ဟောင်း။ ကိုဥက္ကာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး နှစ်ဘက်ကြားက မိတ်ဆွေ။ ဘကြီးရဲ့ဇနီးက ကျွန်တော်တို့ရောက်လာတာနဲ့ ရေနွေးကြမ်းတို့ လက်ဖက်သုတ်တို့နဲ့ ပြင်ဆင် ဧည့်ခံလေ့ရှိတယ်။တစ်ခါတစ်ခါဘကြီးရဲ့သားဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ကနေ ခဏတဖြုတ်ရောက် လာရင် ကျွန်တော်တို့ဘေးကနေ ၀ရန်တာကို ဖြတ်ပြီး အိမ်ထဲခန်းကို ၀င်ရတာမို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပဋိသန္ခာရ စကားလေးတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက်ပြောဆိုပြီးမှ အိမ်ထဲဝင်သွားကြလေ့ရှိ တယ်။ တစ်ခါတစ်ခေတ်က နာမည်မရှိတရှိ ပြောက်ကျားခေါင်းဆောင်ဟောင်းကို ဂါရ၀လာပြုရုံ သက်သက်ပဲလို့ နဂိုကမှန်းထားခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဘကြီးစံရွှေမောင်နဲ့ စကားဝိုင်းဖွဲ့ မိတော့မှ ဘကြီးရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့အမြင်ကို စာဖွဲ့မယ်ဆိုရင် တစ်ချိန်က ရခိုင်တို့ရဲ့ ခေတ်ပြိုင် သမိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ရာလည်းရောက်မယ်လို့သဘောပေါက်လာ မိတော့ တယ်။\nဘကြီးဟာ အရှုံးနဲ့ အငြိမ်းစားယူထားရတဲ့ ပြောက်ကျားတပ်မှူး တစ်ဦးပါ။ ရခိုင် အမျိုးသား တို့ရဲ့ တပ်မတော် တစ်ခုပေါ်ထွန်းလားဖို့အတွက် ဟိုအခါက ကိုယ်တို့ သိသမျှ တတ်သမျှ ဥာဏ်စွမ်းရှိသမျှနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ကြဖူးတယ်။ ကိုယ့်တပ်ထဲက ခေါင်းဆောင် အချင်းချင်း မယုံသင်္ကာစိတ်တွေကြီးလာပြီး သူမသတ်ရင် ကိုယ်သတ်ရမယ့် အခြေအနေ အထိ ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ကို သတ်မယ့်အစား ကိုယ်ကရှောင်ထွက်လာပြီး ရန်သူ့ဆီမှာ လက်နက်ချ၊ သာမန် အရပ်သားဘ၀နဲ့ နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ ရတယ်။\nကိုယ့်နာမည်က စံရွှေမောင် ရခိုင်ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီမှာ ဗဟိုကော်မတီဝင်အဖြစ်ရယ်၊ ၀ါဒဖြန့်ချိရေး နဲ့ နိုင်ငံခြားဆက်သွယ်ရေးတာဝန်ခံအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တယ်။\n၁၉၄၂-ခုနှစ် ဒုတ်ိယကမ္ဘာစစ်ကာလအတွင်း ဘူးသီးတောင်၊ မောင်တောဒေသက ရခိုင် လူမျိုးတွေကို ကုလားတွေက အပြုတ်ရှင်းတော့ ဘကြီး အရမ်းငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေး တယ်။ အဲသည် ကုလား-ရခိုင်အဓိကရုဏ်းဟာ မြေပုံမြို့ကနေစဖြစ်လာတာ။ မြေပုံကနေ ဘူးသီးတောင်ကို ကူးစက် ရောက်ရှိ် လာတယ်။ ဖုံညိုလိပ်ကျေးရွာက ရခိုင်တွေကို ကုလားတွေဝင်စီးပြီး အပြတ်ရှင်းရာကနေ ဘူးသီးတောင် ကုလားရခိုင် အဓိကရုဏ်းစတယ်။ ရခိုင်တွေအကုန်လိုလို အသတ်ခံရပြီး မဆိုစလောက် အရေအတွက်သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက် လာခဲ့တယ်။ အရေးပိုင် ဦးကျော်ခိုင် ကုလားလုပ်ကြံခံရလို့သေသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဘူးသီးတောင်မှာရှိတဲ့ ကရင်တပ်စု၊ ဗားမားဗော်လံတီယာတပ်သားတွေနဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ဘူးသီးတောင် မြို့ပေါ်ကလူငယ်တွေနဲ့ စုပေါင်းစည်းရုံးပြီးတော့ မြို့စောင့်ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဖွဲ့ပြီး သကာလ လေးဘက်လေးတန်က တိုက်ခိုက်လာတဲ့ ကုလားတွေကို နေ့ရောညပါ အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်ခဲ့ကြတယ်။ ကုလားတွေဘက်က မတရားအင်အားများလှတယ်။ ဒါပေမယ့် ရခိုင်တွေခံတိုက်လို့ ကုလားတွေဘက်က ဆုတ်ဆုတ်သွားရတာ တပ်မချောင်းအထိ ဆုတ်ရတယ်။ ပျက်စီးသွား တဲ့ မိမိတို့ရပ်ရွာတွေကနေထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာတဲ့ ရခိုင်လူမျိုးတွေ ဘူးသီးတောင် ဘောလုံးကွင်းမှာ စုပြီးနေကြရတယ်။\nအဲသည် ရခိုင်အသိုက်အ၀န်းကို ရခိုင် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးက ဦးဆောင်ပြီး ကုလားရန်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲသည် ဘုန်းကြီးလည်း မကြာခင်မှာပဲ စွန့်ခွာသွားပြန် တယ်။ ခေါင်းဆောင် ဘုန်းကြီးမရှိ လည်း ကျန်တဲ့လူတွေက ဆက်နေမြဲ နေရတာပေါ့။ ရခိုင်ပြည်တောင်ပိုင်းကနေတက်လာတဲ့ ဗိုလ်ရန်အောင်ဘီအိုင်အေတပ်ဟာ ဘူးသီးတောင် ကို ရောက်လာတယ်။ ”လက်နက်ဆိုလို့ ဓါးတိုတစ်ချောင်းတောင် ကိုင်ဆောင် သိမ်းဆည်း ထားခြင်းမရှိစေရ” လို့ကြေငြာတယ်။ ပြီးတော့မြို့ကို ကုလားရန်ကနေ ကာကွယ် နေကြတဲ့ ယခင်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတွေနဲ့ အရပ်သားတွေဆီက လက်နက်တွေ အကုန် သိမ်းယူတယ်။ သည်တော့ ရခိုင်တွေလက်ထဲမှာ ဘယ်လက်နက်မှ မကျန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကုလားတွေလက်ထဲမှာ ဗြိတိသျှတွေက ဂျပန်ကို ခံတိုက်ဖို့ပေးထားခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေ ရှိနေတယ်။ ဗြိတိသျှတွေရဲ့ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာနိုင်ရေးဗျူဟာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ပေါ့။\nအလယ်သံကျော်(ရခိုင်)ရွာကြီး ကုလားဖျက်ပျက်သုဉ်းသွားပြီး သုဿန်တစပြင်လို ခွေး တစီစီနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။မောင်တောမြို့ပေါ်က ရှင်ပြေးပြေးနိုင်တဲ့ ရခိုင်တွေကတော့ မောင်တော တစ်ဘက် ကမ်းက (ယနေ့ ဘင်္ဂလာဒေ့ရှ် အပိုင်)ကယုချောင်းကို ထွက်ပြေး သွားရတယ်။ မောင်တောမြို့ကို ကုလားတွေက ကိုယ်ပိုင်အစိုးရဖွဲ့ပြီး အုပ်ချုပ်ကြတယ်။သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ”ငြိမ်းချမ်းရေးကော်မတီ”လို့ ခေါ်တယ်။\nဘီအိုင်အေတပ်က ဗိုလ်ရန်နောင်နဲ့ ဗိုလ်မျိုးညွန့်တို့ ဦးဆောင်တဲ့တပ်စုတစ်စု ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးဖို့ မောင်တောကို ကားတွေနဲ့ ချီတက်သွားကြတယ်။ (မီးကျောင်းတွေကို ငြိမ်းချမ်းရေးတရား ဟောမယ်ဆိုပါတော့)။ မောင်တောမှာ (မကြံကောင်း မစည်ကောင်း) ကုလားတွေနဲ့ လူထု အစည်းအဝေး ကျင်းပတယ်။ နောက်ပြီးတော့ မအပ်မရာ တိုင်းရင်းသား စည်းလုံး ညီညွတ်ရေးတရားကို ကုလားတွေကိုဟောတယ်။ တရားပွဲပြီးတော့ ကုလားတွေက ထမင်းပွဲနဲ့ ဧည့်ခံတယ်။ ထမင်းစားနေတုန်း ကုလားတွေက ဘီအိုင်အေ ဧည့်သည်တွေကို ဓါးနဲ့ဝင်ခုတ်ကြတယ်။ အစကတည်းက အခြေအနေကိုသုံးသပ်မိနေတဲ့ ယာဉ်မောင်း တစ်ယောက်သာလျှင်ပဲ အချိန်မီထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန် သေ တယ်။ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ ဗိုလ်ရန်အောင်ဟာ တပ်ခွဲ(၂)ခုနဲ့ ဘူးသီးတောင်ကို တက်လာတယ်။\nသူရောက်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကုလားတွေ လာလာတိုက်လို့ ဗိုလ်ရန်အောင် ကိုယ်တိုင်ခုခံ ရတယ်။ အဲသလို အခြေအနေတွေအရမ်းရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာ ဘာကြောင့်ရယ်မှန်းမသိ ဗိုလ်ရန်အောင် တပ်ဆုတ်ဖို့ စီစဉ်တော့တယ်။ ဘယ်သူကအမိန့်ပေးမှန်း မသိရဘဲ အထက်က အမိန့်ပေးလို့ တပ်ဆုတ်ရတာဆိုပြီး ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့ ဘူးသီးတောင်ကနေ ဗိုလ်ရန်အောင် တပ်ဆုတ်တော့ တယ်။\nတစ်အချက်ဖြစ်နိုင်တာက အဲသည်အချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ရန်ကုန်မှာ အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့ဖို့လုပ်နေတယ်။ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဗိုလ်ရန်အောင်အနေနဲ့ နယ်စွန်ကိုရောက်နေလို့ ရာထူးလက်လွတ် သွားတာမျိုး ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူး။ တပ်ကို စွန့်ခွာတဲ့တပ်မှူးလည်းမဖြစ်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မို့လို့ တပ်နဲ့တကွ ထွက်တော်မူနန်းက ခွာတာလို့ ဆိုကြ တယ်။\n(အဲသည် တပ်ဆုတ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ ကွယ်လွန်သူရခိုင့်နိုင်ငံရေးသမားဟောင်း ဘုံဘောက် သာကျော်ကို ဘကြီး အင်တာဗျူးဖူးတယ်။ မေးခွန်းသုံးခုမေးဖူးတယ်။ ဘုံဘောက်သာကျော်ဟာ ဟိုစဉ်က ရခိုင်ကျောင်းသား သမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး ဗိုလ်ရန်အောင်ရဲ့ ဘီအိုင်အေတပ်ကို ရခိုင်တောင်ပိုင်း ကနေ မြောက်ပိုင်းရောက်အောင် လမ်းပြ ဦးဆောင် ခေါ်လာခဲ့သူဖြစ်တယ်။ ဘီအိုင်အေ ရဲ့(ရခိုင်)စစ်ဌာနချုပ်ရုံးမှာ ဘုံဘောက်သာကျော်က ပြန်ကြားရေး တာဝန်ခံ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ တယ်။ မေးခွန်းတစ်။ ဘူးသီးတောင် ငွေတိုက်ကနေ ငွေသား သိန်း(၂၀)ရခဲ့တယ် လို့ဆို တယ်။ အဲဒီငွေသား သိန်း(၂၀)ဟာ ငွေစက္ကူလား၊ ဒင်္ဂါးလား။ ငွေဒင်္ဂါးဖြစ်တယ်လို့ ဘုံဘောက်သာကျော်က ဖြေတယ်။ ငွေအကြွေ အသေးလေးတွေ ကိုတော့ ဆင်းရဲသား လူထုကို လက်တစ်ဆုပ်စီခွဲဝေပေးလိုက်တယ်။ နောက်ပြီးတော့ အဲသည် သိန်း(၂၀)ကို ဘယ်လို ခွဲဝေယူကြသလဲ။ မေးခွန်းနှစ်။ ဘူးသီးတောင်က သိမ်းယူသွားတဲ့ လက်နက်(၂၀၀)ကျော်ကို ဘယ်သူ ယူသွား သလဲ။ မေးခွန်းသုံး။ ဘီအိုင်အေတပ်တွေ ဆုတ်တာ ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့ တပ်ဆုတ်တာလဲ။ ဘုံဘောက်သာကျော်က မေးခွန်းသုံးကနေ စဖြေတယ်။ တပ်ဆုတ်တာ ငါတောင် မသိလိုက် ဘူးတဲ့။ ငါတောင် သူငယ်ချင်းအိမ်ကို ရောက်နေတာဆိုတော့ ကျန်ခဲ့တော့ မလို့………။ တပ်သားတစ်ယောက်က လိုက်ခေါ်လို့ မီလိုက်တာ။ ဒါတောင် အ၀တ်တစ်ထည် ကိုယ် တစ်ခုနဲ့ ဘာမှ မယူနိုင်ပဲ သင်္ဘောဆိပ်ကို ပြေးဆင်းလာခဲ့ရတာ……..တဲ့။ ငွေသား သိန်း(၂၀)ကိုတော့ ဗိုလ်ရန်အောင်က ယူသွားတယ်တဲ့။ (အိန္ဒိယကို သွားတဲ့ သခင် သိန်းဖေ (စာရေးဆရာသိန်းဖေမြင့်)ကို အဲသည်ငွေတွေထဲက တချို့တ၀က်ကို ခရီးစရိတ် အဖြစ် ခွဲဝေပေးလိုက်တယ်။ ကျန်ငွေတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ဂျပန်စစ်ဗိုလ်တွေဆီကို အပ်လိုက်တယ် လို့ တခြား မှတ်တမ်းတွေအရ သိရတယ်။)\nလက်နက်နှစ်ရာကိုတော့ ငါကတောင်းလွန်းအားကြီးလို့ မင်းပြားအရောက်မှာ ငါ့ကို အလက် လေးဆယ် ခွဲဝေပေး တယ်တဲ့………ဘုံဘောက်သာကျော်က ပြောတယ်။ သူ့အထင်ကို ပြောတာကတော့ အဲသည်တုန်းက ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ရန်ကုန်မှာ အစိုးရ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့လုပ်နေတာဆိုတော့ ၀န်ကြီးနေရာမရလိုက်မှာစိုးလို့ ဗိုလ်ရန်အောင် တပ်ဆုတ် ပြန်တာလို့ သူထင်တယ်တဲ့။ တချို့ပြောတာက ဗိုလ်ရန်အောင်ဟာ မူဆလင်ဘာသာဝင်ဖြစ်တယ်။ သေချာတယ် ………..မူဆလင်။ ဒီတော့ ဆူလတန်မာမွတ်တို့ရဲ့ အခါပေးမှုအရ မာရကန်တင်ဘိ ကုလားသူဌေးဟာ သူ့သမီး မအေးညွှန့်နဲ့ ဗိုလ်ရန်အောင်ကို ဖျားယောင်းတယ်လို့ ဆိုတယ်။ မအေးညွှန့်က တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် မင်းကြီးကြိုက်။ ဒီတော့ ဗိုလ်ရန်အောင်ဟာ ကုလားဓါတ်ကျသွားပြီးသကာလ ချက်ချင်းတပ်ဆုတ် သွားတာလို့ဆိုတယ်။ ဒါက ဘုံဘောက် သာကျော် ပြောတဲ့ အတိုင်း ဘကြီးက ပြန်ပြောပြတာ။\nဒီလိုနဲ့ ၁၉၄၂-ခုနှစ် ဇွန်လ(၂၆)ရက်နေ့မှာ ဘီအိုင်အေတပ် ဘူးသီးတောင်က ဆုတ်ခွာ တယ်။ တပ်ဆုတ်မယ် ဆိုတာကို သိရတာနဲ့ ချက်ချင်း မြို့ပေါ်ကလူကြီးတွေက မြို့ကာကွယ်ရေးအတွက် လက်နက်ပေးဖို့ ၊ဒါမှမဟုတ်၊ မြို့သူမြို့သားတွေကို လုံခြုံ ဘေးကင်းရာ သေကံခွဆုံရွာ ကို ပြောင်းရွေ့ပေးဖို့ တင်ပြကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။ ရခိုင်တိုင်းရင်းသားတွေ ဆီက ဓါးတိုတစ်ချောင်းတောင်မကျန်စေရဆိုပြီး လက်နက်သိမ်းခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ရန်အောင်က ဘာတာဝန်မှ မယူဘဲ မပြောမဆို တပ်ဆုတ်တော့ တာပါပဲ။\nအဲသည်နေ့မနက်က ဘကြီးတို့မိသားစုလည်း ဘူးသီးတောင်သင်္ဘောဆိပ်ကို လာကြည့် သေးတယ်။ ဆိပ်ခံမှာရှိနေတဲ့ သင်္ဘောနှစ်စီးအနက် အင်ဂျင်ရှိနေတဲ့ Progress သင်္ဘော ပေါ်ကို ဘီအိုင်အေတပ်သားတွေ တက်ကြတယ်။ အရပ်သားတွေလည်း လုတက်မယ် လုပ်တော့ သေနတ်နဲ့ ပစ်တယ်။ သေတာတော့ မရှိဘူး။ ဒဏ်ရာလေး ဘာလေး ရတာပဲ ရှိတယ်။ Progress က ဆွဲသွားမယ်ဆိုပြီး ကြိုးချည်တွဲထားတဲ့ ” မီးဝ ” သင်္ဘောပေါ်ကို အရပ်သားတွေ အလုအယက်တက်ကြပြန်တယ်။ သင်္ဘောက နှစ်ထပ်သင်္ဘောဆိုတော့ သင်္ဘောဝမ်းခေါင်းထဲဆင်းသွားတဲ့လူတွေ၊ သင်္ဘောခေါင်းမိုးပေါ် တက်သွားတဲ့ လူတွေနဲ့ ဆိုရင် သင်္ဘောပေါ်မှာ လူလွှာလေးလွှာအပြည့်အသိပ်ဖြစ်နေတယ်။\nကံဆိုးချင်တော့ ”မီးဝ” သင်္ဘောဝမ်းခေါင်းမှာ အပေါက်တွေဖြစ်နေလို့ ရေယိုတော့ မြုပ်တယ် ဆိုတာနဲ့ ရှေ့က Progress သင်္ဘောကလည်း ကြိုးတွေ ဖြုတ်ချလိုက်တော့တာပါပဲ။ ”မီးဝ” သင်္ဘော ပေါ်ကနေ ရေထဲခုန်ချနိုင်တဲ့သူတွေက ခုန်ချကြတယ်။အဖြစ်က ဘာနဲ့ တူသလဲ ဆိုတော့ ………ပေါက်ပေါက်တွေ အပြည့်ဖြည့်ထားတဲ့ နို့ဆီဗူးခွံ တစ်ခွံရေထဲကို ရေယိုအိကျ နစ်မြုပ် သွားတော့ ပေါက်ပေါက်တွေ အကုန်ရေထဲကို ကြဲပြန့်မျောပါသွားသလိုပဲ။ မြစ်ပြင်ထဲမှာ လူတွေ အကုန်ကြဲပြန့်မျောပါသွားတယ်။ အနည်းဆုံးလူလေးရာလောက် သေတယ်။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် ဆရာတော်ဦးပညာသီဟအပါအ၀င် လူငါးဆယ်လောက်ကိုပဲ ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဘကြီးတို့မိသားစု ကတော့ ဦးလေးတစ်ယောက်ပိုင် စက်လှေ ကလေးတစ်စီးနဲ့ လိုက်ခွင့်ရလို့ ရသေ့တောင်မြို့ ကို ရောက်ရှိလွတ်မြောက်ခဲ့ကြတယ်။\nကုလားတွေက တပ်မချောင်းမှာ အခိုင်အခံ့နေရာကနေ …….. ဂျပန်တွေပါ တက်လာရင် ငါတို့တော့ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ဆုတ်မလို့ ပြင်နေကြတာ။ ဘီအိုင်အေ တပ်ဆုတ်သွားတဲ့နေ့မှာ တပ်ဆုတ်သွားတာကို သတင်းရတော့ ပထမဦးဆုံး ညပိုင်းမှာ လာပြီး ကင်းထောက်စနည်းနာတယ်။ တပ်ဆုတ်သွားတာ သေချာတော့ ညဆယ်နာရီမှာ လာတိုက်တော့တာပါပဲ။ အဲဒီကတည်းက ဘူးသီးတောင်နဲ့ မောင်တောနယ်ဟာ ကုလားလက်ထဲကို လုံးလုံးကျသွားပြီးတော့ ဒေသခံရခိုင်တွေဟာ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို စွန့်လွှတ် ထားခဲ့ပြီး အသက်လုကာ ကုန်းကြောင်းထွက်ပြေးကြရတော့ တာပါပဲ။ လမ်းမှာ အသတ်ခံ ရတာတွေက အများကြီး၊ ကုလားမယားအပြုခံရတဲ့ ရခိုင်အမျိုးသမီးတွေလည်း အများကြီး။ စစ်ကာလအတွင်း ဘူးသီးတောင်နဲ့ မောင်တောဒေသမှာ ရခိုင်တစ်ယောက်တစ်ပိုင်းမှ မကျန်ခဲ့ဘူးလို့ ဆိုရမှာပါပဲ။\nဘကြီးကို ၁၉၃၇-ခုနှစ် ဇူလိုင်လ(၂၁)ရက်နေ့ ဘူးသီးတောင်မြို့မှာ မွေးတယ်။ ကိုယ့် အဖေက ဟိုစဉ်က ဘူးသီးတောင်မြို့နယ် ဖဆပလ အမတ်၊ ဒေသခံအာဏာရ ဖဆပလ ခေါင်းဆောင် ဦးစံထွန်းအောင် ဖြစ်ပါတယ်။\nစစ်တွေ စိန့်အန်းကွန်ဗန်း(Saint Ann Convent)ကျောင်း (ယခု စစ်တွေ အထက-၄)မှာ လေးတန်းအောင်တဲ့အထိ နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဘုန်းတော်ကြီး (Father) တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုချစ်တော့ ကိုယ့်အဖေကို လာပြောတယ်။ မင်းသားကို ငါအင်္ဂလန်ခေါ်သွားပြီး စာတွေဘာတွေသင်ပေးချင်လို့ဆိုတော့ အဖေက ဟေ့ . . . ဟေ့ . . . ငါ့သားကို ပေးမလွှတ်နိုင်ဘူး လို့ငြင်းတယ်။ ဒါနဲ့ အဖေက ဒီပုံ အတိုင်းဆိုရင် ငါ့သားကို အဲဒီကျောင်းမှာ ဆက်ထားလို့ ကတော့ ခရစ်ယာန် ဖြစ်သွားတော့မှာပဲဆိုပြီး အဖေက ကိုယ့်ကို ကျောင်းနုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အထက(၁)ကို ပို့တယ်။\nအဲသည် အထက(၁)မှာလည်း ကျောင်းသားတွေက ခဏခဏ သပိတ်မှောက် ကြလွန်းတာနဲ့ အဖေစိတ်ညစ်ရပြန်တယ်။ ကိုယ်လည်း အဲသည် သပိတ်တွေမှာ ရောပါနေတာကိုး။ အဲသည် အချိန်တုန်းက ရန်ကုန်ကိုပို့ပြီး စာသင်တဲ့စရိတ်နဲ့ ဒါဂျီလင်ကို ပို့ပြီး စာသင်တဲ့စရိတ်က မကွာလေတော့ အဖေက ၁၉၅၁-ခုနှစ်မှာ ကိုယ့်ကို ဒါဂျီလင်ပို့ပြီး ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ပညာသင်စေတယ်။\nကိုယ်က အဲသည်တုန်းက ခပ်ပေပေဆိုတော့ ဟိုက်စကူးဖိုင်နယ်မပြီးခင်မှာပဲ ဒါဂျီလင်ကျောင်းကနေ ကိုယ့်ကို ပြန်ပို့ တာ ခံရတယ်။ အိမ်ကို မျက်နှာမပြရဲတဲ့ ကိုယ်ဟာ စစ်တွေတို့ ဘူးသီးတောင်တို့ကို ပြန်မယ့်အစား ရန်ကုန် အထိ လေယာဉ် လက်မှတ်ယူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲသည်လေယာဉ်က ကာကကတ္တား-စစ်တွေ-ရန်ကုန်ကို အစဉ်အတိုင်းပြေးဆွဲတာ။ အဖေက ဘယ်လို ဘယ်ပုံစုံစမ်းပြီး သိသွား သလဲတော့ မသိဘူး။ စစ်တွေလေယာဉ်ကွင်းမှာ ကိုယ့်ကို လာစောင့်နေတယ်။ လေယာဉ် အဆင်းလှေကားရှေ့ တည့်တည့်မှာရပ်ပြီး ဆင်းလာတဲ့ ခရီးသည်တွေထဲမှာ သူ့သား ပါလေ မလားလို့ ကြည့်ကြည့်နေတာ။ ကိုယ်ကလည်း ကိုိယ့်အဖေမမြင်အောင် လေယာဉ်ပေါ် ကနေ ကွယ်ကြည့်နေတယ်။ ဆင်းတဲ့ လူကုန်သွားပေမယ့်လို့ သူ့သားပါမလာတော့ အဖိုးကြီးက ဒွိဟစိတ်နဲ့ လေယာဉ်ပြုတင်းပေါက်တွေကို လှမ်းကြည့်တော့ ကိုယ်က ငုံ့ပြီး ပုန်းနေရတယ်။ တကယ်လို့ ကိုယ့်အဖေသာ ဟေ့ ဟေ့ ခဏနေဦး ဆိုပြီး လေယာဉ် ပေါ်တက်ကြည့်ရင် (ဒါမှမဟုတ်) သူက အာဏာလက်ရှိ ဖဆပလ အမ တ်ဖြစ်နေလေတော့ လေယာဉ်စီး ခရီးသည်စာရင်း ကိုသာ တောင်းကြည့်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပါလာ တာကို တွေ့သွားမှာ မုချပဲ။\nဒီလိုနဲ့ စစ်တွေကို ပြန်ရောက်ရမယ့်အစား ရန်ကုန်က အဖေ့ညီမ ကိုယ့်အဒေါ်အိမ်ကို ကိုယ်ရောက် သွားတယ်။ အဲသည်လို ရန်ကုန်ရောက်သွားပြီး ရန်ကုန်မှာ အထက်တန်း ကျောင်း တက်ရာကနေ အလံနီ စည်းရုံးရေးမှူးတွေနဲ့ တွေ့တော့တာပါပဲ။ ကိုယ့်ကို စည်းရုံးတဲ့သူက ရဲနီအောင်သိန်း။ ရဲနီအောင်သိန်း ကိုယ့်ကို စည်းရုံးတာ အင်မတန်မှ ညင်သာတယ်။ ကွန်မြူနစ် သဘော တရားတွေရဲ့ အခြေခံ အနုမာနတစ်ခုဖြစ်တဲ့ အနုပဋိလောမကို ကိုယ့်ကိုနားသွင်းတာ အင်မတန်မှ ပညာသားပါလှတယ်။ အရေအတွက်ကနေ အရည်အချင်းသို့ ပြောင်းလဲပုံကို ရှင်းပြတာ ထမင်းအိုးတစ်အိုးတည်ပြီး တဖြည်းဖြည်းဆူလာပုံဥပမာကို သုံးတယ်။ အဲ……….ထမင်းစား ပြီးတော့ ချီးပါတဲ့အထိ ဖြစ်စဉ် အဆင့်ဆင့်ဟာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲ သွားသလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေဟာ ကွန်မြူနစ်တွေ ရဲ့ အနူ ပဋိလောမ ရုပ်ဝါဒကို နားသွင်းနေတာမှန်း ကိုယ်လုံးလုံးမရိပ်မိဘူး။ နောက်မှ အနူပဋိလောမရုပ်ဝါဒနဲ့ ကိုယ့်ကို တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင်မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ သခင်စိုး အကြောင်းကို ပြောပြတယ်။ အလံနီပါတီရဲ့ မူဝါဒတွေကို ရှင်းပြတယ်။ ဒီတော့ ကိုယ်ဟာ ဖဆပါလ ထမီနီအမျိုးသမီး ကိုယ့်အဒေါ်အိမ်မှာနေပြီး အသက်(၂၀)အရွယ်မှာ အလံနီ ပါတီရဲ့ အရံပါတီဝ င်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အဒေါ်ကတော့ လုံးလုံးမရိပ်မိဘူး။\nတစ်ခါတစ်လေ တစ်ညလုံးလုံး ကြေငြာစာရွတ်တွေ လိုက်ကပ်ကြရတာရှိတယ်။ ကိုယ့် အိမ်ရှေ့၊ ကိုယ်အိမ် အနီးအနားနေရာတွေလည်း ပါတာပေါ့။ မနက်ကျရင် မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လိုလို ကိုယ့်အဒေါ်အိမ်ပေါ်ကို ကိုယ်ပြန် ရောက်နေပြီ။ ကိုယ့်အဒေါ် မနက်ပိုင်း အပြင် ကပြန်လာလို့ ဈေးကပြန်လာလို့ ဟေ့…….ဟိုနေရာတွေမှာ အလံနီ ကြေငြာစာရွက် တွေ ကပ်ထားတယ်။ ဘယ်သူလက်သရမ်းသွားသလဲ မသိဘူးဆိုပြီး အဒေါ်ပြောတဲ့အခါ ကျရင် ဟုတ်လားအဒေါ် ဘာညာနဲ့ မှင်သေသေ ဖြီးဖြန်းရာကနေ လက်တွေ့ယူဂျီ သင်ခန်းစာတွေကို စတင် လေ့ကျင့်သင်ယူခဲ့တယ် လို့ပဲ ဆိုပါတော့။\nအပိုင်းနှစ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုကြပါရန်။\nPrevious AZG ရဲ့ သရုပျသကနျအမှနျကို ဆနျးစဈ အံထုတျခွငျး\nNext စံရှမေောငျ ၊သို့မဟုတျ၊ လကျနကျခြ ရကပ ကြားတဈကောငျ (အပိုငျး နှဈ)\nNLD ရဲ့ ကွငွောခကျြအမှတျ ၁/၁၁/၂၀၁၉ နဲ့ပတျသကျလို့\nအပွဈမဲ့အရပျသားမြား အသတျခံနရေခွငျး နှငျ့ပတျသကျ၍ ၀ိုငျးဝနျးရပျတညျပေးကွပါရနျ တိုကျတှနျးခကျြ


Great Romantic ညစာနှင့်အကြံဥာဏ်များ! - သိကောင်းစရာများနှင့် Great Ideas!\nအနိမ့်အပေါ်ပြိုင်ဘက် crock အိုးအပူချိန်\nလင်းယုန်အမှတ်တံဆိပ် key ကိုထုံးပိုင်မျှမုန့်ဖုတ်\nGreat Romantic ညစာနှင့်အကြံဥာဏ်များ!\nနေရာချချိန်များ - စားပွဲပေါ်မှာအထည်၊ placemats, လက်သုတ်ပုဝါနှင့်ရေမျက်မှန်များဖြင့်စားပွဲကိုကောင်းစွာကြိုတင်သတ်မှတ်ထားရန်အချိန်ယူပါ။\nအပြင်အဆင်: ဤသည်စျေးကြီးသို့မဟုတ်ပီပီဖြစ်ရန်မလိုအပ် ... စားပွဲပေါ်လှပသောပန်းပွင့်များသို့မဟုတ်ပွင့်ချပ်အနည်းငယ်, အချို့သောဖန်ပုတီးတစ်လုံးသို့မဟုတ်သဲနှင့်ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိရေတိမ်ပိုင်းပန်းကန်သို့မဟုတ်ပန်းကန်သည်အစားအစာနှင့်အခါသမယပေါ် မူတည်၍ လှပသောစားပွဲအတွက်ပြုလုပ်နိုင်သည်။\nအလင်းရောင်: ဤသည်ရင်ခုန်စရာညစာစားရန်စိတ်ခံစားရန်အလွန်လွယ်ကူသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်! သင့်တွင် dimmer တစ်ခုရှိပါကအလင်းကိုလျှော့ချပါကစျေးသိပ်မကြီးသောဖယောင်းတိုင်အချို့ကိုသိုလှောင်ထားပါ။ ( မှတ်ချက်။ ။ ညစာစားချိန်တွင်သင်၏ဖယောင်းတိုင်များမွှေးကြိုင်အောင်အမြဲတမ်းသေချာအောင်လုပ်ပါ။ )\nဂီတ: ဤသည်စိတ်ဓါတ်များကိုတင်ထားရန်နောက်ထပ်ကောင်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ပျော့ပျောင်းသောအချစ်ဇာတ်လမ်းအချို့ကိုဖွင့်ခြင်းသည်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပို၍ တိုးစေသည်။\nဝတ်စားဆင်ယင်: သင်သည်အိမ်တွင်ညစာစားနေသည်ဆိုပါကသင်သည်ညစာစားပွဲကို ၀ တ်ဆင်ရန်မလိုအပ်သော်လည်းကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုခုကိုဝတ်ဆင်ခြင်းသည်အထူးအခါသမယတစ်ခုကဲ့သို့ခံစားရစေသည်။\nအစားအစာမှ! ကလေးများအိပ်ယာ ၀ တ်သည်နှင့်တပြိုင်နက်ချစ်သူများနေ့၊ ချစ်သူများနေ့၊ ရင်ခုန်စရာစနေနေ့ညများကိုသင်ကျင်းပနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဤချက်ပြုတ်နည်းများပြင်ဆင်ရန်ရိုးရှင်းပြီးတကယ်အံ့သြဖွယ်။ ဒီစာရင်းထဲမှာလူတိုင်းအတွက်တစ်ခုခုရှိတယ်။\nရိုးရှင်းသောခေါက်ဆွဲ၊ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်…ပြီးပြည့်စုံသောရင်ခုန်စရာညစာ ဒီအံ့သြဖွယ် Linguine Carbonara ကြွယ်ဝပြီး creamy သေးပါကလုပ်ရန်လွယ်ကူ! ဒီဟာကို ၁၅ မိနစ်အတွင်းအပြီးသတ်စတင်နိုင်ပါပြီ။\nat Maria ပဲ & နှစ်ခွ များအတွက်အလွစာရွက်ရှိပါတယ် Lemon Basil Butter Sauce နှင့်အတူဒိန်ခဲ Ravioli ! ဒီပန်းကန်သည်မြန်ဆန်။ လွယ်ကူရုံသာမကလုံးဝတွန်းလှန်နိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပါ။\nRoasted Tomato Sauce နှင့်အတူအီတလီ Sausage Pasta ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့အသုပ်၊ အပေါ်ယံပေါင်မုန့်တစ်လုံးနှင့်အနီရောင်ပုလင်းတစ်လုံးနှင့်တွဲဖက်ပြီးပြည့်စုံသည်။\nကျော်အပေါ် ဦး ခေါင်းနှင့်သွားရောက်ကြည့်ရှု စားသုံးနိုင်သောမောရှေ နှစ်ခုများအတွက်အလွရင်ခုန်စရာ menu ကိုအဘို့! ချစ်စရာကောင်းတဲ့ပဲနှင့်မုယောအသုပ်ကဒီမုန့်ညက်မှစတင်သည် .. ထို့နောက်အရသာကင်နှင့်အာလူး entree ။ ယုံကြည်ခြင်းကသူမအတွက်အထူးနည်းစနစ်ကိုမျှဝေသည် နူးညံ့ပြီးအရသာကင် ! ၏သင်တန်းဒီမုန့်ညက်ချိုမြိန် & အထူးတစ်ခုခုနှင့်အတူချွတ်ပြီး!\nတေလာမှာ အစားအစာယုံကြည်ခြင်းကြံ့ခိုင်ရေး တစ်အရသာအရည်ရွှမ်းဝေမျှပေးသည် ချောကလက်ကော်ဖီကင်ပွတ် ! ဟုတ်ပါတယ်, ချောကလက်မဆိုရင်ခုန်စရာမုန့်ညက်မှပြီးပြည့်စုံသောဖြည့်စွက်ပါ! အကောင်းဆုံးအပိုင်းကဒီဖန်စီဟင်းပွဲကို ၁၅ မိနစ်အတွင်းအတူတကွလာခြင်းဖြစ်သည်။\nParmesan Broiled Tilapia ငါ့အကြိုက်ဆုံးငါးဟင်းလျာများထဲကတစ်ခုပါ! ဒီဟာလုပ်ဖို့ ၁၀ မိနစ်လောက်ကြာတယ်၊ သင်သည်ဤစာရွက်အတွက်မည်သည့်အဖြူရောင်အမျိုးအစားကိုမဆိုအသုံးပြုနိုင်သည်။\nနှစ် ဦး အတွက်အချိုပွဲနှစ်ခုအံ့သြဖွယ်အချိုပွဲမတိုင်မီနှစ်ခုအတှကျအံ့သြဖွယ်ညစာ shared ... ပုစွန်နှင့် Lemon Risotto ! ဒီဟင်းပွဲမှာရိုးရိုးလေးဟင်းခတ်အမွှေးနံ့သာနဲ့ပုဇွန်ကိုအသာပုတ်ထားတဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့သံပုရာရီစတိုတာပါရှိပါတယ်။\nသငျသညျအံ့သြလောက်အောင်အထူးအရာတစ်ခုခုကိုရှာဖွေနေလျှင်, သင်ထွက်စစ်ဆေးချင်ပါလိမ့်မယ် Mussels Marinra သို့မဟုတ် Fra Diavolo ထံမှ (သင်အနည်းငယ်အမွှေးအကြိုင်ထည့်ရန်သို့မဟုတ်မရွေးချယ်နိုင်သည်) မတ်ေတာ & အာဟာရမြည်းစမ်းပါ ။ ဒီပန်းကန်ဟာဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်နဲ့ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့တွဲဖက်ပြီးပြည့်စုံပါလိမ့်မယ်။\nYummy ကျန်းမာလွယ်ကူသည် အတွက်ရင်ခုန်စရာညစာအဘို့အပြီးပြည့်စုံသောအံ့သြဖွယ် Salmon Dish မျှဝေခဲ့သည်! Pecan Crusted ပျားရည် - မုန်ညင်းမုန် မိနစ် ၃၀ အတွင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်သော်လည်း၎င်းသည်အရသာပြည့်ဝသည်။ သင်အလွယ်တကူအိမ်မှာဒီအရသာတစ်ပန်းကန်စေနိုင်သည်ကိုယုံကြည်မည်မဟုတ်!\nသန့်ရှင်းသော Yum ကြက်သား over for Two for Two မှာအားလုံးအကြိုက်ဆုံးအရသာအချို့ကိုပေါင်းစပ်ထားပါတယ်။ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော်လည်းလုပ်ရလွယ်သောငံပြာရည်နှင့်အရသာကောင်းသောနူးညံ့။ အရည်ရွှမ်းသောကြက်သား! ဒီအရသာရှိတဲ့ပန်းကန်ကိုလုပ်ဖို့ငါသေနေပြီ။\nEngagement Roasted Chicken …နာမည်ကသူ့ဟာသူမပြောတတ်ဘူးလား။ ကူးပါ အစားအစာကွန်ယက် အရည်ရွှမ်း၊ အရည်ရွှမ်းပြီးအထင်ကြီးစရာကောင်းသည့်လှော်သောကြက်သားကြော်အတွက်! ဒါဟာသင်ထင်ချင်ပါတယ်ထက်ပိုမိုလွယ်ကူပါ!\nဝက်သားတင်ဒါသည်ကျွန်ုပ်အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်! ဒါဟာပိန်ပြီးအရသာပါပဲ။ နှစ်ယောက်အတွက်စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သောညစာအတွက်ပြီးပြည့်စုံသောအလတ်စားစာရွက်ကိုကျွန်ုပ်ရရှိပါသည်။ မှိုဘေကွန်ဝက်သား Tenderloin ကျပ် လွယ်ကူပြီးအရသာရှိပေမယ့်အထင်ကြီးကြည့်!\nဂန္ထဝင် Wedge အသုပ်\nနံနက် Glory Muffins\nလွယ်ကူသော Sloppy Joes


နည်းပညာနှင့်သီတင်းရပ်ဝန်း: > နားဆင်ရန် +ဒေါင်းလုပ်လုပ်ရန် - Flash သီချင်းများ+MP3သီချင်းများ+MP4သီချင်းများ(((10)))\nဟာဂျီသန်းလှဦး@hapmala 49 days ago\nသက်တံကဗျာ Apr 26, '09 4:12 AM\n၁။ နွေဦးကံကော် - ထူးအိမ်သင်\n၂။ အလွမ်းရုပ်ရှင် - တင်ဇာမော်\n၃။ ဘယ်တော့မှမပြောတော့ပါ - စည်သူလွင်\n၄။ သက်တံကဗျာ - ထူးအိမ်သင်\n၅။ အိမ်မက်ထဲကဥယျာဉ်နန်း - တင်ဇာမော်\n၆။ အချစ်ပွင့်တို့ရဲ့ နန်း - စည်သူလွင်\n၇။ ဆူး - တင်ဇာမော်\n၈။ ၃၃လမ်းမ - ထူးအိမ်သင်\n၉။ ကလေးရေ - စည်သူလွင်\n၁၀။ အိမ်စောင့်သူ - တင်ဇာမော်\nထူးအိမ်သင် - ချစ်ခြင်းအားဖြင့် Apr 26, '09 4:12 AM\n၂။ တုနှိုင်းမဲ့ ရတနာ\n၁၁။ ငါတရားစီရင်တော်မူခဏ်း (Live)\nထူးအိမ်သင် - သက်ငြိမ် Apr 26, '09 4:12 AM\nထူးအိမ်သင် - မှော်ဆရာအိမ်မက် Apr 26, '09 4:11 AM\nချစ်သူပြောသောနွေအကြောင်း Apr 26, '09 4:10 AM\n၈။ ၁၉ ကြိမ်မြောက်နွေ\nTags: ထူးအိမ်သင်, ဘိုဘို, ချောစုခင်\nထူးအိမ်သင် - နာရီပေါ်မှမျက်ရည်စက်များ Apr 26, '09 4:09 AM\n၂။ ဝေးသွားတဲ့ အခါ\n၄။ တစ်နေ့နေ့တော့ ချစ်လာလိမ့်မည်\n၈။ သီချင်းလေး သက်သေ\n၉။ နာရီပေါ်က မျက်ရည်စက်များ\n၁၀။ ကြိုက်သလို လုပ်\n၁၁။ နာရီရဲ့ သီချင်း\n၁၃။ ရက်စက်စွာ ပြုံးတတ်သော\nထူးအ်ိမ်သင် - ၀န်ရိုးစွန်းမီး Apr 26, '09 4:09 AM\n၆။ သူ့ ………အမုန်း\n၇။ စကားလုံးတွေ သိပ်မလိုဘူး……….\nထူးအိမ်သင် - အမေ (သို့ ) မေတ္တာတော်ဖွဲ့Apr 26, '09 4:08 AM\n၀၁ . ကြွေးဟောင်းဆပ်ခွင့်ပြုပါ……..အမေ\n၀၂ . မေမေ……….\n၀၃ . မေမေ………နေကောင်းလား\n၀၄ . မေမေ…….ချစ်တဲ့…..သားကြီး\n၀၅ . ကျေးဇူးပါ……..မေမေ\n၀၆ . အရိပ်စစ်……….\n၀၇ . အမေ……..\n၀၈ . အမေ့ ရဲ့ ဒုက္ခအိုးလေး\n၀၉ . အမေ့………အေးရိပ်\n၁၀ . အမေတစ်ခု……..သားတစ်ခု\nထူးအိမ်သင် - အမှတ်တရ….ဒဏ်ရာသီချင်းများ Apr 26, '09 4:07 AM\n၀၁ . ရွှေစင်……..\n၀၂ . ဗမ်းဆင့် ဗန်ဂိုးတမ်းခြင်း\n၀၃ . ချိုသော……..အရှူံး\n၀၄ . ညီမျှခြင်း……….\n၀၅ . သွား………………..\n၀၆ . စကားလုံး မရှိတဲ့……….ကောင်းကင်\n၀၇ . အိမ်…………..\n၀၈ . အမှတ်တရ……….ဒဏ်ရာ\n၀၉ . အလွမ်းရဲ့ ……….မီးလျှံများ\n၁၀ . အထီးကျန်………..\n၁၁ . ထာဝစဉ်…………..\nထူးအိမ်သင် - အစိမ်းရောင်နေ့စွဲများ Apr 26, '09 4:07 AM\n၀၆။ အမှားအယွင်း ကပွဲ\n၀၇။ မဟာဝီရ အို…ဗုဒ္မ\n၁၀။ လမ်းပျောက်တဲ့ သား\nပဉ္စဂံတေးစု ၂ Apr 26, '09 4:06 AM\n၁။ အိမ်မက်ထဲကရထားကြီး - ထူးအိမ်သင်\n၂။ မျှော်သူပျော်ရစေ - စိုင်းထီးဆိုင်\n၃။ လမင်းသီချင်း - ခိုင်ထူး\n၄။ မျှော်လင့်ချက်ညကဗျာ - အောင်ရင်\n၅။ ယောင်္ကျားကောင်း - စိုးလွင်လွင်\n၆။ ငါတိမ်တိုက် - ထူးအိမ်သင်\n၇။ ယုံတမ်း - စိုင်းထီးဆိုင်\n၈။ ချစ်သစ္စာ - အောင်ရင်\n၉။ အိမ်မက်ပန်းချီ - ခိုင်ထူး\n၁၀။ အချော့တော်စကား - စိုင်းထီးဆိုင်\n၁၁။ လောကကြီးရဲ့မောင်းနှင်အား - ထူးအိမ်သင်\n၁၂။ ချစ်တဲ့ဘက်ကလူ - အောင်ရင်\n၁၃။ ကာရန်မဲ့ခင်မင်မှု - ခိုင်ထူး\n၁၄။ ရက်သတ္တပတ် - စိုးလွင်လွင်\nTags: အောင်ရင်, စိုးလွင်လွင်, စိုင်းထီးဆိုင်, ခိုင်ထူး, ထူးအိမ်သင်\nငြိမ်းချမ်းပါစေ Apr 26, '09 4:05 AM\n၁။ ငြိမ်းချမ်းပါစေ - အောင်ရင်+ဘိုဘို+ဖိုးဖန်\n၂။ ချိုပေါ့ကျ - ထူးအိမ်သင်+ဖိုးဖန်\n၃။ ရူးချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့ - ထူးအိမ်သင်+အောင်ရင်+ဘိုဘို+ညီပုလေး+ဖိုးဖန်\n၄။ ချစ်သူဝေး - ဘိုဘို+ညီပုလေး\n၅။ ကိုယ်ချစ်တဲ့လမင်း - ထူးအိမ်သင်+အောင်ရင်+ညီပုလေး\n၆။ နေရာချင်းသာလဲလိုက်ချင်တယ်- ထူးအိမ်သင်+ဘိုဘို\n၇။ မျက်ကန်းချစ် - အောင်ရင်+ဖိုးဖန်\n၈။ အကြောက်ဆုံးပါပဲ - အောင်ရင်+ညီပုလေး\n၉။ နွေဝတ်ရုံ - ထူးအိမ်သင်+အောင်ရင်+ဘိုဘို+ညီပုလေး+ဖိုးဖန်\n၁၀။ မင်းကိုလွမ်းတဲ့ည -ဘိုဘို+ဖိုးဖန်\nTags: အောင်ရင်, ထူးအိမ်သင်, ဘိုဘို, ဖိုးဖန်, ညီပုလေး\nထူးအိမ်သင် ရဲ့ “အမေ့အိမ်” သီချင်း ၅ပုဒ် Apr 26, '09 4:04 AM\nသီချင်း ချစ်သူများအတွက် ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ကိုထူးအိမ်သင် သီဆိုခဲ့တဲ့ အမေ့အိမ် သီချင်းတစ်ပုဒ်ထဲကို မတူညီတဲ့ စတိုင်လ် ၅ မျိုးနဲ့ ဆိုထားတဲ့ သီချင်း ၅ ပုဒ်ကို မျှဝေပေးလိုပါတယ်။ သေသေချာချာ နားထောင်ကြည့်ရင် ဆိုဟန် ကွဲပြားတာကို သိနိုင်ပါတယ်။\nအမေ့အိမ် (Unplugged [Live]\nအမေ့အိမ် (အနန္တမေတ္တာ၊ အကောင်းဆုံးမိဘမေတ္တာဘွဲ့တေးများ)\nZ Share Download\nထူးအိမ်သင် - အတ္တ ပုံဆောင်ခဲများ Apr 26, '09 4:03 AM\n၀၁. ရင်ခုန်ရင်……အချစ် (Duet with အိအိ)\n၀၂. ရာဇ၀င်များရဲ့ သတို့ သမီး\n၀၃. ဂျပ်စင် ထက်ကလရိပ်ပြာ\n၀၅. ချစ်သူ လက်ဆောင်\n၀၆. မြို့ ပြ….ညများ\n၀၇. Rock N Roll အပျိုမ\n၀၈. အမေ့ ရဲ့ ဒုက္ခအိုးလေး\n၁၀. အစိမ်းရောင် တံခါးများ\n၁၁. လွမ်းသူ့ အိမ်မက်\nDownload Link :.Mediafire\nထူးအိမ်သင် - စကားလုံး မရှိတဲ့ ကောင်းကင် Apr 26, '09 4:02 AM\n၀၂. ဒဏ်ရာများပေါ်က ပြေးလမ်း\n၀၃. ရင်ထဲက မိုးစက်များ\n၀၄. ကောင်းကင်ထဲက မြစ်တစ်စင်း\n၀၅. ချိုသော အရှုံးများ\n၀၆. ချစ်သူရဲ့ မြစ်\n၀၇. သန်းခေါင်ရံ အဆွေးများ\n၀၈. စကားလုံးမရှိတဲ့ ကောင်းကင်\n၀၉. အချစ်ရဲ့ လက်များနဲ့ \n၁၁. အသည်းကွဲခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာ\n၁၂. အမုန်းနဲ့ ရေးတဲ့ သီချင်း\n၁၃. အလွမ်းရဲ့ မီးလျှံများ\n၁၄. တစ်ကယ်လို့ များ\nDownload Link :ZShare\nထူးအိမ်သင် - မြို့ ပြလရောင် တမ်းခြင်း Apr 26, '09 4:02 AM\n၀၁. မြို့ ပြလရောင် တမ်းခြင်း\n၀၃. အိမ်မက်ထဲက နှုတ်ခမ်းလေး\n၀၆. လေလွင့်ခြင်း လမ်းမများ\nထူးအိမ်သင် - တစ်နေ့စာအလွဲများ Apr 26, '09 4:01 AM\n၀၁။ တစ်နေ့စာ အလွဲများ\n၀၂။ တစ်သက်တာ အမှတ်တရ\n၀၃။ အဓိမတိလမ်းက ခြေရာများ\n၀၄။ သုံးရာသီ ချစ်သူ\n၀၅။ ဒုက္ခကို ဆေးဆိုးထားတယ်\n၀၇။ နွေဦး ကံ့ကော်\n၀၉။ နှုတ်ဆက်မယ့် နွေ\n၁၁။ ပထမ အသည်းကွဲဇာတ်လမ်း\n၁၂။ ၂၄ နာရီ\n၁၃။ ဖြည်းဖြည်းလေးနဲ့ ငြိမ့်ငြိမ့်လေး\n၁၄။ တစ်နေ့စာ အလွဲများ\nမဇ္ဈိမ Apr 26, '09 4:00 AM\n၁။ မဇ္ဈိမ - ထူးအိမ်သင်\n၂။ စကားတစ်ခွန်း - စည်သူလွင်\n၃။ အဆွေးများ - ထူးအိမ်သင်+လေးလေးဝါး\n၄။ လိမ္မော်လမ်း - လေးလေးဝါး\n၅။ အားလုံးအတူ - စည်သူလွင်\n၆။ ၀ိုင်းဝိုင်းလည် - စည်သူလွင်\n၇။ ဘယ်သွားနေလဲ - လေးလေးဝါး\n၈။ ကျွန်းကလေး - ထူးအိမ်သင်\n၉။ မှော်ဆရာ - လေးလေးဝါး\n၁၀။ မဇ္ဈိမ - ထူးအိမ်သင်+စည်သူလွင်\nTags: လေးလေးဝါး, ထူးအိမ်သင်, စည်သူလွင်\nအနန္တမေတ္တာ - အကောင်းဆုံးမိဘဘွဲ့တေးများ Apr 26, '09 3:59 AM\n၀၁။ အမေ့ရုပ်ရည် - ဘိုဘို\n၀၂။ အဖေ့နေရာ - အီးကေအီး\n၀၃။ အရိပ်စစ် - ထူးအိမ်သင်\n၀၄။ ဘယ်ပန်းချီရေးလို့မမှီ - ဟယ်ရီလင်း\n၀၅။ အမေအိမ် - ထူးအိမ်သင်\n၀၆။ ဖေဖေ - စိုင်းထီးဆိုင်\n၀၇။ အတူတူနေချင်တယ် - သားထွေး\n၀၈။ ဖြည့်ဆည်းပြီအိပ်မက် - ညီပုလေး\n၀၉။ မေမေ - ဇော်ဝင်းထွဋ်\n၁၀။ အဖေ့မျက်ဝန်း - ဂျေမောင်မောင်\n၁၁။ ကောင်းကင်မေမေ - ဇော်ဝင်းထွဋ်\n၁၂။ ပဲ့ကိုင်ရှင် - ဇော်ဝင်းထွဋ် + စည်သူလွင်\nTags: သားထွေး, စိုင်းထီးဆိုင်, ထူးအိမ်သင်, ဇော်ဝင်းထွဋ်, စည်သူလွင်, ညီပုလေး\nမီးမုန်တိုင်း Apr 26, '09 3:38 AM\n၀၁။ မီးမုန်တိုင်း - ဇော်ဝင်းထွဋ်\n၀၂။ ဂြိုလ်တစ်ကောင် - ရင်ဂို\n၀၃။ အိပ်မက်များရဲ့လွတ်လပ်ခွင့် - ဟေမာနေ၀င်း\n၀၄။ မူယာမာယာနှုတ်ခမ်း - ရာဇာနေ၀င်း\n၀၅။ ကိုယ်နဲ့မင်း - ဘိုဘို\n၀၆။ အကြွင်း - ရင်ဂို\n၀၇။ အမြင်စိမ်းနဲ့မကြည့်ပါနဲ့ - ရာဇာနေ၀င်း\n၀၈။ ရပ်တန့်လို့မရနိုင် - အေးချမ်းမေ\n၀၉။ ထူးဆန်းတယ် - ကေဇင်ထူးလွင်\n၁၀။ မီးမုန်တိုင်း - ဇော်ဝင်းထွဋ်\nTags: ရင်ဂို, ရာဇာနေ၀င်း, ထူးအိမ်သင်, အေးချမ်းမေ, ဇော်ဝင်းထွဋ်, ကေဇင်ထူးလွင်, ဘိုလေး


များလွန်းအတော်များများကဘုရား, များလွန်းအတော်များများဘာသာတရား: အားလုံးစစ်မှန်သော Be မရပါ\nအကွိမျမြားစှာဘုရား & ဘာသာတရားဘာသာတရား, မဆိုဘုရားကိုယုံကြည်ဖို့မအကြောင်းရင်းမှန်\nလူအများစုဟာမှာအနည်းဆုံးဧကန်အမှန်အရှိနှင့်ကျွန်ုပ်တို့၏သမိုင်းတလျှောက်လုံးအပေါင်းတို့နှင့်တကွကမ္ဘာတဝှမ်းကလူ့ဘာသာတရားအတွက်ခဲ့ပြီးမည်မျှမတူကွဲပြားမှုများ၏မွဲမွံခွငျးသတိထားမိကြသည်။ လူတိုင်းအပြည့်အဝကဤမတူကွဲပြားမှုသူတို့ဒါကြောင့်ကိုးကွယ်မှုနှင့်ထက်ထက်သန်သန်မှကိုင်သောဘာသာရေးယုံကြည်မှုများအဘို့အရှိနိုင်ပါသည်သမျှသက်ရောက်မှုတွေကိုတန်ဖိုးထားလျှင်ငါသို့သော်သေချာမသိဘူး။ သူတို့အခြားသူတွေရုံကိုးကွယ်မှုများနှင့်နည်းတူထက်ထက်သန်သန်အဖြစ်မိမိတို့၏ဘာသာရေးယုံကြည်ချက်မှကျင်းပကြကြောင်း, ဥပမာ, နားလည်သဘောပေါက်ပါသလား\nတစ်ခုမှာပြဿနာသိပ်ဘာသာရေးမတူကွဲပြားမှုမဟုတ်ဘဲပစ္စုပ္ပန်ထက်အတိတ်တွင်တည်ရှိသည်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝေးသောအတိတ်၏ဘာသာတရားသို့သော် "ဒဏ္ဍာရီ" ထက်ဘာသာတရားကိုတံဆိပ်ကပ်ခံရဖို့နှင့်အရှင်ပယ်ချနေကြသည်လေ့ရှိပါတယ်။ ကြောင်းတံဆိပ်ယနေ့လူများကြူးသ, သငျသညျခရစျယာကိုဖော်ပြရန်တဲ့အခါသူတို့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုမှန်းအဘယ်တစ်ခုစိတ်ကူးရမှ ဂျူး နှင့်အမျှမွတ်စ်လင်ယုံကြည်ချက် "ဒဏ္ဍာရီ။ " နည်းပညာပိုင်းအနေနဲ့တိကျမှန်ကန်ဖော်ပြချက်ရဲ့, ဒါပေမယ့်ဤမျှလောက်များစွာသောလူတို့အဘို့ "ဒဏ္ဍာရီ" တစ်တစ်လုံးကိုအဓိပ္ပာယ်တူ synonym ဖြစ်ပါတယ် "မှားယွင်းသော," ဤသို့မိမိတို့အဘာသာရေးယုံကြည်ချက်များတံဆိပ်ကပ်ကြသောအခါကာကွယ်ဒဏ္ဍာရီတုံ့ပြန်။\nဤသည်, ထို့နောက်အကြှနျုပျတို့ကိုအကောင်းတစ်ဦးကိုသူတို့စဉ်းစားအဘယ်သို့သောအကြောင်းစိတ်ကူးပေးသည် Norse , အီဂျစ် , ရောမ, ဂရိနှင့်အခြားဒဏ္ဍာရီ: မိမိတို့၏အလွန်တံဆိပ် "မှားယွင်းသော" တစ်တစ်လုံးကိုအဓိပ္ပာယ်တူ synonym ဖြစ်ပါတယ်ဒါကြောင့်ကျနော်တို့ကသူတို့ကိုသူတို့အယုံကြည်ချက်ကိုမဆိုအလေးအနက်ပေးဖို့မျှော်လင့်ထားလို့မရပါဘူး ထည့်သွင်းစဉ်းစား။ အမှန်မှာဤအယုံကြည်ချက်စနစ်များနောက်လိုက်အလေးအနက်ထားသူတို့ကိုဆကျဆံခဲ့ကြောင်းသျောဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ဒီတော့သူတို့ကောင်းစွာဘာသာတရားထက်ကျော်လွန်သွားပါနှင့်လူများနေထိုင်ခဲ့ကြောင်းတစ်ခုလုံးကိုလမ်းဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း All-လွှမ်းခြုံခဲ့သည်မျှတသောဖြစ်သော်လည်းကျွန်တော်တို့သည်ဘာသာတရားအဖြစ်သူတို့ကိုဖော်ပြရန်နိုင်ပါတယ်။\nဟုတ်ပါတယ်, လူတွေအလေးအနက်ထားသူတို့ရဲ့ယုံကြည်ချက်တွေကိုယူ။ ဟုတ်ပါတယ်, လူတွေပဲ (အခြားသူများကပိုစာသားကသူတို့ကိုယူမယ်လို့စဉ်အချို့ပိုပြီးသင်္ကေတအဖြစ်ပုံပြင်များရိပ်မိလိမ့်မယ်လို့ဆိုလိုတယ်) ကိုခရစ်ယာန်ဘာသာတူသောဘာသာတရား၏ခေတ်သစ်နောက်လိုက်အဖြစ် "စစ်မှန်သော" အဖြစ်ဖြစ်ခြင်းဤယုံကြည်ချက်ကုသ။ ဤလူမှားပါသလော\nသူတို့ရဲ့ယုံကြည်ချက်ကမှားသလော ခဲမည်သူမဆိုယနေ့လူတိုင်းကိုသူတို့မျက်မြင်လက်တွေ့မှားယွင်းနေခဲ့ထင်ရုံအကြောင်းကိုဆိုလိုသည်, သူတို့ကိုယုံကြည်သည်။ သို့သော်လည်းတစ်ချိန်တည်းမှာ, သူတို့ကရှင်းရှင်းမိမိတို့ကိုယ်ပိုင်ဘာသာတရား၏သမ္မာတရားကိုလက်ခံယုံကြည်ကြသည်။\nအဲဒါကိုခရစ်ယာန်ဘာသာကိုနှိုင်းယှဉ်ဖို့မမျှတပုံရသည်ဆိုပါက ဂရိဒဏ္ဍာရီ ကိုကိုးကွယ်သောမှ monotheism: ကျွန်တော်တစ်ဦးထက်ပိုသောယေဘုယျနှိုင်းယှဉ်စေနိုင်သည်။ ဒါဟာအစဉ်အဆက်နေသောလူအများစုအချို့သောမျိုးမဟုတ်ဘဲ monotheists ၏ polytheists သို့မဟုတ်နတ်ကိုးကွယ်ခဲ့ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့မှားအားလုံးတကယ်ရှိသနည်း အဘယ်အရာကိုကိုးကွယ်သောဒါမှမဟုတ်တိရစ္ဆာန်ထက်စစ်မှန်တဲ့ဖြစ် monotheism ပိုပြီးစေသည်?\nသိသာထင်ရှားတဲ့ကျနော်တို့ခေတ်ပြိုင်ဘာသာတရားနှင့်အတူဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်အများအပြားနှိုင်းယှဉ်ရှိပါတယ်: ယုဒလူတို့မနည်းဘုရားကိုကိုးကွယ်သောခရစ်ယာန်များသည်ထက်ပါ၏ ခရစ်ယာန်တွေကိုမနည်းဘုရားကိုကိုးကွယ်သောမူဆလင်များထက်ပါ၏ ဤအရှေ့အလယ်ပိုင်းဘာသာတရားများ၏နောက်လိုက်မပိုသို့မဟုတ်လျော့နည်းဘုရားကိုကိုးကွယ်သောထိုကဲ့သို့သောဟိန္ဒူနှင့်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ်အာရှဘာသာတရား၏နောက်လိုက်ထက်ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည်ကိုအခြားသူများနည်းတူမိမိတို့ဘာသာတရား၏နည်းတူယုံကြည်တယ်ဖြစ်ကြသည်။ ဒါဟာသူတို့ရဲ့ဘာသာတရား၏ "အမှန်တရား" နှင့် "တရားဝင်မှု" အဘို့ထိုသူတို့အားလုံးထံမှအလားတူအငြင်းပွားမှုများကိုနားထောငျဖို့ဘုံပါပဲ။\nကျနော်တို့ရိုးရှင်းစွာအဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်နောက်လိုက်များ၏ယုံကြည်ခြင်း၏အခြားသူများထက်ပိုပြီးယုံကြည်ဖြစ်ခြင်းအဖြစ်, အတိတ်သို့မဟုတ်ပစ္စုပ္ပန်အဲဒီဘာသာတရားမဆိုဂုဏျတငျနိုငျပါဘူး။ ကျနော်တို့သူတို့၏ယုံကွညျခွငျးကိုအဘို့အသေခံရန်နောက်လိုက် '' ဆန္ဒအပေါ်အားကိုးလို့မရပါဘူး။\nကျနော်တို့လူရဲ့အသက်တာ၌အခိုင်အမာပြောင်းလဲမှုများသို့မဟုတ်သူတို့ဘာသာတရား၏အကောင့်ပေါ်မကောင်းသောအကျင့်ကိုကျင့်အပေါ်အားကိုးလို့မရပါဘူး။ သူတို့ကိုအဘယ်သူအားမျှပြတ်ပြတ်သားသားအခြားမည်သည့်ထက်သာလွန်သောအငြင်းပွားမှုများရှိသည်။ အဘယ်သူမျှမဆိုအခြား သာ. အစွမ်းရှိ၏ (နှင့် "ယုံကြည်ခြင်း" ဘို့လိုအပ်ကြောင်းအပေါ်အလေးအနက်ဆိုသည်အရာမဆိုဘာသာတရားကိုဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပင်ကိုယ်မူလသက်သေအထောက်အထားများ၏အခြေခံပေါ်မှာသာလွန်ဖြစ်ကိုယ်တိုင်ကထွက်အောင်ကြိုးစားနေခြင်းမရှိစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှိပါတယ်) အရာပင်ကိုယ်မူလသက်သေအထောက်အထားထောက်ပံ့ပါပြီ။\nဒါကြောင့်ကျွန်တော်တို့ကိုသာလွန်အဖြစ်ဆိုအထဲကကောက်ဖို့ခွင့်ပြုထားတဲ့အဲဒီဘာသာတရားမှပြည်တွင်းရေးဘာမျှသို့မဟုတ်၎င်းတို့၏ယုံကြည်သူများမှရှိသေး၏။ ဆိုလိုသည်မှာကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးပိုလုံခြုံကားတစ်စီးသို့မဟုတ်ထိုထက်ပိုထိရောက်သည့်နိုင်ငံရေးမူဝါဒကကောက်နေများအတွက်လွတ်လပ်သောစံချိန်စံညွှန်းကိုသုံးပါသကဲ့သို့အကြှနျုပျတို့ကိုတဦးတည်းကောက်ဖို့ခွင့်ပြုထားတဲ့အချို့လွတ်လပ်သောစံလိုအပ်ပါတယ်ဆိုလိုသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲမဆိုဘာသာတရားသာလွန်သို့မဟုတ်မည်သည့်အခြားသူများထက်စစ်မှန်တဲ့ဖြစ်ဖို့ပိုများပါတယ်ကွောငျးတငျပွထားတဲ့နှိုင်းယှဉ်မဆိုစံချိန်စံညွှန်းများရှိနေကြသည်မဟုတ်။\nအဘယ်မှာရှိကိုစွန့်ခွာရသနည်း ကောင်းပြီ, ဒါကြောင့်အဲဒီဘာသာတရားသို့မဟုတ်ဘာသာရေးယုံကြည်ချက်များမဆိုကျိန်းသေမှားယွင်းသောဖြစ်ကြောင်းသက်သေပြမထားဘူး။ အဘယ်အရာကိုမအလွန်အရေးကြီးလှသည်နှစ်ဦးစလုံး၏အကြှနျုပျတို့ကိုနှစျခုသောအရာတို့ကိုပြောပြဖြစ်ပါတယ်။ ပထမဦးစွာကတစ်ဘာသာကိုစစ်မှန်တဲ့ဖြစ်သည်မည်မျှဖွယ်ရှိအကဲဖြတ်မှကြွလာသောအခါဘာသာတရား၏ကိုယ်စားအပေါ်အများအပြားဘုံတောင်းဆိုမှုများဆီလျှော်ဖြစ်ကြောင်းဆိုလိုသည်။ အဆိုပါသက်ဝင်ယုံကြည်တဲ့နောက်လိုက်ရဲ့ယုံကြည်ခြင်း၏အစွမ်းသတ္တိ, ဘယ်လိုဆန္ဒရှိလူတွေအတိတ်ထဲမှာဘာသာတရားကိုအဘို့အသေခံရန်ခဲ့ကြသည်ကဘာသာတရားအဖြစ်စစ်မှန်တဲ့ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်စစ်မှန်တဲ့သို့မဟုတ်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ရှိမရှိ၏မေးခွန်းကိုမှကြွလာသောအခါကိုယ့်အရေးမထားဘူး။\nကျနော်တို့ဘာသာတရားရဲ့အကြီးအမတူကွဲပြားမှုကိုကြည့်သည့်အခါဒုတိယ, ကျနော်တို့ကိုသူတို့ရှိသမျှသည်သဟဇာတဖြစ်ကြောင်းသတိထားမိသင့်ပါတယ်။ ရိုးရှင်းစွာပြုလုပ်ထားရန်: ထိုလူအပေါင်းတို့သည်စစ်မှန်သောမဖွစျနိုငျ, ဒါပေမဲ့သူတို့အားလုံးမှားယွင်းသောနိုင်ပါတယ်။ တချို့ကသူတို့အားလုံးသဟဇာတဖြစ်ကြောင်း "အဆင့်မြင့်အမှန်တရားတွေ" သွန်သင်ဟုဖွငျ့ဤန်းကျင်ရရန်ကြိုးစားပေမယ့်ဒီဘာသာတရားများ၏နောက်လိုက်ရိုးရှင်းစွာသောဤစွပ်စွဲ "အဆင့်မြင့်အမှန်တရားတွေ" သူတို့ဖြစ်ခြင်းသည့်ပင်ကိုယ်မူလတောင်းဆိုချက်များအတိုင်းလိုက်နာနောက်သို့မလိုက်ကြဘူးဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ဒါကရဲထွက်ဖြစ်ပါတယ် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဤအရာအလုံးစုံဘာသာတရား၏သူများသည်ပင်ကိုယ်မူလတောင်းဆိုချက်များအားလုံးစစ်မှန်တဲ့မဖြစ်နိုင်ပါ။ သူတို့ကသို့သော်အားလုံးမှားယွင်းသောနိုင်ပါတယ်။\nဤအမှုအလုံးစုံပေးထားသောလုံးကိုအခြားသူများအားမမှန်သောအဖြစ်ကုသနေစဉ်စစ်မှန်သောအဖြစ်ကုသထားရမည်သောဤဘာသာတရားများ၏တဦးတည်းအနေဖြင့်အစဉ်အလာများထဲမှထားရုံတစျခုအနက် singling ဘို့မဆိုအကောင်း, အသံ, ဆင်ခြင်တုံတရား, ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အခြေခံရှိသလော အမှတ်တဘာသာမှတဦးတည်းအစဉ်အလာများထဲမှအနက်ကိုတကယ်အားလုံးအပြီးစစ်မှန်တဲ့ဖြစ်အံ့သောငှါယုတ္တိနည်းအမဖြစ်နိုင်ပါဘူး, ဒါပေမယ့်ယုံကြည်ချက်၏ကြီးစွာသောမတူကွဲပြားမှုဒီမလုပ်ပဲသူမည်သူမဆိုမိမိတို့၏ရှေးခယျြသောဘာသာတရားပြတ်ပြတ်သားသားစစ်မှန်တဲ့ဖြစ်ဖို့ပိုဖွယ်ရှိကြောင်းသရုပ်ပြဖို့ရှိသည်မည်ဟုဆိုလိုသည်နှင့် လူအပေါင်းတို့သည်အခြားသူများထက်ပိုပြီးယုံကြည်သည်။\nအိုင်းစတိုင်းဘုရားမဲ့ဝါဒီ, Freethinker ခဲ့သလား\nLee က v Weisman (1992) - ။ ကျောင်းကျောင်းဆင်းပွဲမှာဆုတောငျးခကျြ\nဘုရားမဲ့ဝါဒတစ်ခုသဘေ်ာ, ဘာသာရေး, ဒဿနိကဗေဒ, သဘောတရားရေးရာသို့မဟုတ်ယုံကွညျစနစ်ဖြစ်ပါသည်\nတတိယခရူးဆိတ်စစ်ပွဲနှင့်နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေ 1186 - 1197: အကရူးဆိတ်စစ်ပွဲများ၏ Timeline ကို\nသခင်, Liar, ဒါမှမဟုတ်ရူးရူး: CS Lewis က - သညျယရှေု Trilemma\nချားလ်စ်က de Montesquieu အတ္ထုပ္ပတ္တိ\nသီလကျင့်ဝတ်: ငျြ့တရားနဲ့က Character\nCS Lewis ကကွန်ရက်မှကောက်ယူရရှိ ဘုရားမဲ့ဝါဒနှင့်ဘုရားမဲ့ဝါဒီ\nဟယ်ရီပေါ်တာ Wicca သို့မဟုတ်စုန်းအတတ်မြှင့်တင်ပါသလား?\nအဘိဓါန်ပွငျသစျ theme ပွဲနေ့များ\n5 မကောင်းပါလေ့လာမှုအလေ့အထအဘို့ကြီးသော Solutions\nဂျော့ခ်ျ Westinghouse - လျှပ်စစ်များ၏သမိုင်း\nAll-အချိန် Associated Press ကအမျိုးသားကောလိပ်ဘောလုံးချန်ပီယံ\nGrinnell ကောလိပ် GPA, SAT နှင့် ACT ဒေတာများ\nထိပ်တန်း 10 Heist, Movies ၏အဓိပ္ပါယ်စာရင်း\nအဆိုပါ Huguenots ဘယ်သူကသလော\nတစ်ဦး Relational Database ဟာဘာလဲ,\nအဆိုပါ Homestead သံမဏိ Strike\nအဆိုပါအသက် 15 အကြီးမြတ်ဆုံး Batman ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အဖုံး\nPetra Kvitova ဓါတ်ပုံများ: လေဖြတ်ခြင်း၏ရုပ်ပုံပြခန်း\nချားလ်စ် Follen McKim, သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများနှင့်ဗိသုကာပညာ\nဒုတိယကမ္ဘာစစ်: အ Bismarck ပင်လယ်ပြင်၏တိုက်ပွဲ