ကျွန်ုပ်တစ်ခါကသိခဲ့ဖူးသောဦးအောင်ဆန်း | ZAYYA\n← လူနှစ်တန်း နှစ်စား ပုံပြင်\nကျွန်ုပ်တစ်ခါက သိခဲ့ဖူးသော ဦးအောင်ဆန်း – ဤဆောင်းပါးကို ဆရာ ဒဂုန်တာရာ ရေးပါသည်။ ပွင့်လင်းသော အရေးအသား မျိုးဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်၏ အမူအကျင့် များကို မြင်၊ မြင်သည့်အတိုင်း၊ ထင်၊ ထင်သည့် အတိုင်း ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့နေရာများ၌ ဗိုလ်ချုပ်အပေါ် ပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ်ရေးထားသည် ဟုပင် ထင်မိရသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်၏ နေထိုင်မှု သဘာဝကို ဖော်ပြထားပုံမှာ ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ ဆရာ ဒဂုန်တာရာသည် သူကြုံတွေ့ သိခဲ့ရသော တစ်ထောင့် တစ်နေရာမှ ဗိုလ်ချုပ်၏ ဘဝ တစ်စိတ် တစ်ဒေသကို ပြောသွား ခဲ့သည်မှာ ရိုးသားလှသည်။\nဆောင်းပါး၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်း ဖြစ်သော “သူသည် လူထုထဲမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်၍၊ လူထုနှင့် ဆက်စပ်နေ၍၊ လူထုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည်” ဟူသည့် ရည်ရွယ်ရင်း အတွက် ဆောင်းပါး တစ်ခုလုံးကို ပုံဖော် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\n“သူသည် ရိုင်း၏။ ကြမ်း၏။ ကြောင်၏။ ကိစ္စမရှိ။ သူသည် ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်။ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်နှင့် တစ်ခုတည်းကိုသာ လုပ်သော နိုင်ငံရေး သတ္တဝါ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကိစ္စ မရှိ။” ဟု ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အရေးအသား မျိုးကို ကျနော် ကြိုက်ပါသည်။ ယင်းတို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်ချုပ်၏ ပုံပန်းကို မြင်ယောင်ရင်း၊ ပို၍ မြတ်နိုး၊ တန်ဖိုး ထားမိသေး တော့သည်။\nကျွန်ုပ်တစ်ခါက သိခဲ့ဖူးသော ဦးအောင်ဆန်း\nသူ၏အောက်မှ လူထုကြီးသည် စည်းကမ်းသေဝပ်ခြင်း အတန်ငယ် ကင်းမဲ့စွာ နားထောင်လျက် ရှိ၏။ လူထုကြီးသည် စူးစိုက်ခြင်းမရှိ။ တချို့က ပြုံးရယ်၍ နေ၏။ နောက်နားရှိ လူထုအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကား အချင်းချင်း ခေါင်းချင်းကပ်ကာ တီးတိုးပြော၍ နေ၏။ သို့သော် ပျက်ရယ်ပြုခြင်းကား မရှိ။ လေးစားခြင်းသည် အားလုံး၌ တညီတညွတ်တည်း တည်ရှိ၏။ အစိမ်းပုပ်ရောက် ကတ္တီပါကားကြီးသည် သူ့ကို နောက်ခံ၍ ထား၏။ ကားလိပ်ကြီးမှာ ဘာရုပ်ပုံတောတောင်မှ ချယ်လှယ်ထားခြင်း မရှိ။ ပကတိ ပိန်းပြောင်ပြောင် ဖြစ်၏။ ကတ္တီပါကားသည် အခြား ဘာအဓိပ္ပာယ်ကိုမှ ထူးထူးထွေထွေ မဖော်ပြ၊ သို့သော် မှိုင်းညှို့ခြင်း တစ်ခုကိုသာ ရဲဝံ့စွာ ဆောင်နေသည်။ သူသည် သည်စိမ်းညို မှိုင်းသော ကားကြီး၏ ရှေ့၊ စင်မြင့် ဇာတ်ခုံပေါ့် ရပ်ကာ စကားပြော၍ နေသည်။ သူသည် မဟာပထဝီ မြေကြီးမှ မြန်မာ ဝါဂွမ်းစစ်ဖြင့် ရက်လုပ်သည့် ပင်နီဖျင်ကြမ်းကြီးကို ဝတ်ထား၏။ လုံချည်မှာ နီရဲသော ရွှေတောင် ပိုးလုံချည် ဖြစ်၏။ ခေါင်းမှာ ပွယောင်းယောင်းနှင့် မသေမသပ်၊ မျက်နှာ အသွင်အပြင် မှာ အပူပိုင်း ဒေသ အီကွေတာ ပေါ်ရှိ ကျွန်းစုများတွင် နေထိုင်သော မွန်ဂိုလီယံ အနွယ် လူရိုင်းမျက်နှာနှင့် တူ၏။ သို့မဟုတ် တောင်ပေါ် ချင်းတစ်ယောက်၏ မျက်နှာနှင့်လည်း တူ၏။ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသား လူလတ်တန်းစား၏ လက္ခဏာ ဖြစ်သော ထည်ဝါခြင်း၊ ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့ခြင်း တို့သည် သူ့တွင် လုံးဝ မခိုအောင်း။ လမ်းပေါ်တွင် နေရာ တကာ တွေ့မြင်နိုင်သော သာမာန် ဆင်းရဲသား တစ်ဦးနှင့်သာ တူ၏။ မြန်မာ လူထုကြီးထဲမှ လူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် မျိုးသား ဖြစ်၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ကား၍ လှုပ်ကာ၊ လှုပ်ကာ စကားကို ပြော၏။ သူ၏ စကားလုံးများက ပြေပြစ်ခြင်း မရှိ၊ ချောမွေ့ခြင်း မရှိ။ သို့သော် အတွင်း၌ကား အနက် ပါ၏။\nသင်ပထမဦးဆုံး တွေ့မြင်သော ကိုအောင်ဆန်း၏ ပုံပန်းကို ရေးပြပါ ဆိုလျှင် ကျွန်တော်သည် သည်ပုံကို ရေးပြမည် ဖြစ်၏။ ထိုအခါကား၊ ၁၉၃၆ ခု ၊ ပထမ ဦးဆုံး ကျင်းပအပ်သော မြန်မာနိုင်ငံ လုံးဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများ ညီလာခံကြီး ကို ရန်ကုန်မြို့ ဂျူဘလီဟော ခန်းမတွင် ဆင်ယင် နေသော အခါ ဖြစ်ပေသည်။ ကျွန်တော်သည် အထက်တန်း ကျောင်းတွင် ပညာ သင်ကြားလျက် ရှိရာ နယ်မှ ကျောင်းသား ကိုယ်စားလှယ် အဖြစ် ကျောင်းသားများ ညီလာခံသို့ တက်ရောက်စဉ် ကိုအောင်ဆန်း စကားပြောသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။\n၁၉၃၆ ခု၊ သပိတ်မှောက် ကိစ္စ တောက်လောင်တော့မည့် ဆဲဆဲ၊ မီးခိုးများ အူနေသည့် အခိုက် ကိုအောင်ဆန်း အမည်ကို သတင်းစာများတွင် ဖတ်ရသော အခါ သူ့ကို သိချင်သော စိတ် အင်မတန် ထက်သန်ခဲ့သည်။ ထိုအခါက ကိုအောင်ဆန်းမျာ တက္ကသိုလ် သမဂ္ဂ အသင်း၏ ကြွေးကျော်သံ ဖြစ်သော အိုးဝေ မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ ဖြစ်၏။ ကျွန်တော်မှာ စာပေ ဝါသနာ ပါသူ ဖြစ်ရာ ကိုအောင်ဆန်းကို အိုးဝေ မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ အဖြစ် စိတ်ဝင်စား၏။ အားကျ၏။ သူ့အကြောင်းကို သိချင်၏။ တွေ့ဖူးချင်၏။ သို့သော် ဂျူဘလီဟော ကျောင်းသားများ ညီလာခံတွင် သူ၏ ရုပ်သွင်နှင့် သူ စကားပြောသည်ကို တွေ့မြင် ကြားနာရသော အခါ အထင် နှင့် အမြင် ကွာနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်မှာ ကောလိပ် ကျောင်းသား၊ ရုပ်ဖြောင့်၊ ဂိုက်ကျ စကားပြောကောင်း ဟု ဖြစ်၏။ အယ်ဒီတာ လည်း ဖြစ်သဖြင့် အတော် အထင်ကြီးထား၏။ တွေ့ရသော အခါ ရုပ်ကလည်း မဖြောင့်၊ စကားပြောကလည်း မပြေပြစ်၊ သို့ဖြစ်၍ စိတ်ထဲက မကျေနပ်၊ ထိုအခါ ကျွန်တော်မှာ အရွယ် နုနယ်သေး၍ စိတ်ကူးယဉ် ဖြင့်သာ ကိုအောင်ဆန်းကို ရုပ်ဖြောင့်စေချင်၊ စကားပြော ကောင်းစေချင်နေ၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်ထဲက မကျေနပ်။\nနောက် ( ၁ ) နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ ကျွန်တော်လည်း တက္ကသိုလ် သို့ ရောက်၍ နေသည်။ ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် ရောက်သည့် ( ၁၉၃၇ – ၃၈ ) ခုနှစ်က ကိုအောင်ဆန်းသည် တက္ကသိုလ် သမဂ္ဂတွင် ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ မြန်မာနိုင်ငံလုံး ဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂတွင် ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ကျွန်တော်သည် ကိုအောင်ဆန်း နှင့် အသိ ဖြစ်လာ၏။ အသိသာ ဖြစ်ရုံ ဖြစ်သည် ။ မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ သူနှင့်ကား ရင်းနှီး၍ မဖြစ်။ သူသည် ရင်းနှီး၍ ရသော လူစားမျိုး မဟုတ်။ နိုင်ငံရေး အတူတူ တွဲဖက် လုပ်၍သာ သူနှင့် ရင်းနှီးမည် ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တွင် နေစဉ် ကျွန်တော်သည် သမဂ္ဂ နိုင်ငံရေးကိုသာ တစ်ဖက်သတ် မလိုက်။ စာပေလည်း ဖတ်ချင်၏။ စာလည်း ရေး၏။ ဂီတကိုလည်း လိုက်စားဖူး၏။ သည်လို အစုံ လုပ်ချင်သဖြင့် သူနှင့် မရင်းနှီးနိုင်ပေ။ သူကား နိုင်ငံရေး သမား သက်သက် ဖြစ်သည်။\nကိုအောင်ဆန်း နှင့် ကျွန်တော့်ကို အခု သခင်ဗဟိန်းက အသိဖွဲ့ပေးခဲ့၏။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် နိုင်ငံရေး သမား သက်သက် မဟုတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အသိထက် လွန်မြောက်၍ ရင်းနှီးသော အဖြစ်သို့ မရောက်သွားခဲ့ပေ။ သခင်ဗဟိန်း နှင့်ကား သည်လို မဟုတ်။ သခင် ဗဟိန်းသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ ဖြစ်၏။ စာပေ၊ ကဗျာ၊ လင်္ကာကို နှစ်သက်၏။ ဂီတကို ချစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် နှင့် ခဏနှင့်ပင် ရင်းနှီးချစ်ခင်ကာ ယခု သူ ကွန်မြူနစ် ဖြစ်နေသည့် ဘဝ အထိပင် ရင်းနှီးချစ်ခင်ခြင်း မပျက်။ ကျွန်တော်ကား ခုခံရေး ကိုလည်း မပြု။ နိုင်ငံရေး သမားလည်း မဟုတ်။ သို့သော် ချစ်ခင် ရင်းနှီး၏။ ကိုအောင်ဆန်း နှင့်ကား ဤကဲ့သို့ မဟုတ်။ ကျွန်တော် စာရေး ဝါသနာ ပါသည်ကို ကိုအောင်ဆန်း သိ၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော် ရေးခဲ့သော ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းမှ ရတုပိုဒ်စုံမှ စသော ကဗျာများ၊ ဝတ္ထုတို၊ ဆောင်းပါး စသည့် စာပေ များကို ဖတ်ဖူး လိမ့်မည် မထင်။ ဂရုစိုက်၍ ဖတ်မည့် လူမျိုးလည်း မဟုတ်။ သို့သော် တစ်ခါက သခင်ဗဟိန်းနှင့် အတူ သမဂ္ဂ ကော်မတီ ခန်းတွင် ပင်းယ မဂ္ဂဇင်းတွင် ပုံနှိပ်ထားသော ကျွန်တော်၏ ဆောင်းပါး တစ်ခုကိုကား ကျွန်တော့် ရှေ့တွင် ဖတ်သည်ကို တွေ့ရဖူး၏။ ဖတ်ပြီးလျှင် ဝေဖန်ချက် ပေး၏။ ကိုအောင်ဆန်း သည်လည်း အင်္ဂလိပ် မြန်မာ ဆောင်းပါးရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အင်္ဂလိပ် ဘာသာဖြင့် ရေးသော သူ့ဆောင်းပါးများကို ဂန္တလောက မဂ္ဂဇင်းတွင် ဖတ်ရဖူး၏။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားတော်နှင့် ပတ်သက်သော ဆောင်းပါးများကို ရေး၏။ ကျောင်းသားများ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရေး ပြဿနာ ကိုလည်း သူသည် ဂန္တလောက တွင် ပန်းတနော် ဦးသန့် နှင့် အပြန်အလှန် ရေးသည်ကို အမှတ်ရ၏။ မြန်မာ နိုင်ငံလုံး ဆိုင်ရာ ကျောင်းသားများ သမဂ္ဂ အသင်း၏ ကြွေးကျော်သံ ဖြစ်သော မျိုးညွန့် မဂ္ဂဇင်းတွင် ပါသော သူ၏ “လောကဝိဟာ” အမည်ရှိသော မြန်မာ ဆောင်းပါးတို ကလေးကိုကား ကျွန်တော် အတော် သဘောကျ ပါ၏။ ကမ္ဘာ လောကကြီးကို ပညာ ဗဟုသုတ အမြင်တို့ကို ပေးသော စာသင်ကျောင်း နှင့် ဥပမာ တင်၍ ရေးထား၏။ ကိုအောင်ဆန်းသည် မြန်မာစာ အရေး ညံ့သူ မဟုတ်ပေ။ တိတိကျကျ ရေး၏။ ပါဠိကို မှန်ကန်စွာ သုံး၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ဟာသဥာဏ် ပါ၏။ ပုသိမ်မြို့တွင် ကျင်းပသော ကျောင်းသား များ ညီလာခံ သူ၏ ဥက္ကဋ္ဌ မိန့်ခွန်းတွင် ကင်းဘဲလ် အစီရင်ခံစာကို “ပညာရေး ပူရာဏ် ကျမ်းကြီး ပေတကား” ဟု ပြောင်လှောင် ထားသည်မှာ သရော်ချက် ( Irony ) ပါ၏။ ကျောင်းမှ ထွက်ပြီး တို့ဗမာ အစည်းအရုံးသို့ ဝင်သွားသော အခါ ငတ်ပြတ်လာ၍လား မပြောတတ်၊ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်း တွင် ဆောင်းပါး ရေးလိုကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြော၏။ ကျွန်တော်လည်း တိုက်ရှင် တို့နှင့် စီစဉ်၍ လစဉ် ကိုအောင်ဆန်း ဆောင်းပါးများ ပါစေ၏။ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းက ကိုအောင်ဆန်း ရေးသော ဆောင်းပါးများ အတွက် ငွေချီးမြှင့်၏။ သူရေးသော ဆောင်းပါးကား “နိုင်ငံရေး အမျိုးမျိုး” ဟူသော ဆောင်းပါး ဖြစ်သည်။ ဂရိတ် နိုင်ငံရေး က အစချီ၍ မျက်မှောက် မြန်မာနိုင်ငံရေး အခြေအနေ အထိ ရေး၏။ စာပြောင်၏။ ဖတ်လို့ ကောင်း၏။ သူသသည် ဒဂုန်တွင် ကြာကြာ မရေးရ။ မကြာခင် ဂျပန်ပြည်သို့ ထွက်သွား ရသဖြင့် သူ့ဆောင်းပါးလည်း ရပ်၍ သွား၏။ အစိုးရ ကလည်း အငြိုးထား၍လား မပြောတတ်။ ဒဂုန် မဂ္ဂဇင်းမှာ ထိုနှစ်မှာပင် ပိတ်ခြင်း ခံရရှာ၏။\nသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သော ( ၁၉၃၈ – ၃၉ ) နှစ်က သူသည် ဘီအယ်တန်းတွင် ရှိ၍ ပဲခူးကျောင်းဆောင် အလယ်ထပ်တွင် နေသည်။ အခန်းသည် သပ်ရပ်ခြင်း ကင်းမဲ့၏။ သူ၏ အခန်းတွင် စာအုပ်များ ပြည့်နှက်၍ နေ၏။ စာအုပ်များသည် စားပွဲပေါ် တချို့၊ ဗီရိုပေါ် တချို့၊ ပြန့်ကြဲကာ ရုန်းရင်း ဆန်ခတ် ဖြစ်၍ နေကြ၏။ သူသည် အင်မတန် စာဖတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူသည် ဒေါသကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သည်လို အများက ထင်၏။ ကျွန်တော့်အဖို့ကား ဒေါသကြီးသည်၊ မကြီးသည်ကို မသိ။ သူ့တွင် စိတ်လိုက် မာန်ပါ ( Emotionalism ) တွေ ရှိသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်၏။\nနှစ်ကိုကား အသေအချာ မမှတ်မိတော့။ သပိတ်မှောက် နှစ်လည် အထိမ်းအမှတ် ပွဲတစ်ခု တက္ကသိုလ် သမဂ္ဂတွင် ကျင်းပ၏။ ပရိသတ်ထဲမှ ထ၍ ဝေဖန် စကားများ ထပြောကြ၏။ သို့ပြောကြသည့် အထဲတွင် စစ်ကိုင်း ကျောင်းဆောင်မှ ကုလား ကျောင်းသား တစ်ဦးက ဥက္ကဋ္ဌ ဟောင်း မစ္စတာ ရာရှစ်ကို ဝေဖန်ရာ၌ အတော် ထိခိုက်သော အပြစ်တွေကို ထုတ်ဖော် ပြော၏။ ကုလား ကျောင်းသား ပြောသည့် စကားများ အခြေခိုင်သည် ၊ မခိုင်သည် ကိုကား မမှတ်မိတော့။ ကိုအောင်ဆန်းသည် မစ္စတာ ရာရှစ် အတွက် ဒေါပွကာ၊ ထိုကုလားကို ကြိမ်းမောင်း၍ ရဲရင်ထွက် စသော အသုံးမျိုး သုံး၏။ လက်သီးဆုပ်ကာ ကုလား အပါးသို့ တိုး၍ သွား၏။ ဘေးက ကျောင်းသားများက ဝိုင်း၍ ဆွဲထားရ၏။ သူသည် ဒေါသကြောင့် ဆတ်ဆတ် တုန်လျက် ရှိသည်။\nကုလား၊ ဗမာ အဓိကရုဏ်း အပြီး ဒေါက်တာ ဘမော် ၏ တက္ကသိုလ် ဥပဒေ ပြင်ဆင်ရေး အဆိုအကြမ်းကို သမဂ္ဂက ငြင်းပယ်လိုက်သည့် ကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ ညိုမြ ( ယခု အမေရိကန်ပြန် ) အမှူးရှိသော ကျောင်းသား တစ်စုက မကျေနပ် သဖြင့် သမဂ္ဂကို အယုံအကြည် မရှိ အဆို တင်သွင်း၏။ ထို အစည်းအဝေး၌ ကိုအောင်ဆန်းသည် ညိုမြကို ဒေါပွကာ ဥက္ကဋ္ဌ ကုလားထိုင်မှ နေ၍ ညိုမြ အတင်းကို အတော် ပြောလိုက်၏။ သည်လို စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြောပြီးနောက် တစ်ပါတ်လောက် ကြာသောအခါ ထိုနေ့က အောင်ဆန်းက ညိုမြအား ရှုတ်ချပါသော စကားများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြောင်း ကြော်ငြာစာကို တက္ကသိုလ် ကျောင်းဆောင် အသီးသီးတွင် ထွက်ပေါ် ရှိ၍ လာ၏။\nတက္ကသိုလ်တွင် ရှိစဉ်က ကိုအောင်ဆန်းသည် ပြုံးသော မျက်နှာထားကို ထားခဲ၏။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် သုန်မှုန်၏။ တစ်ခါ တွေ့ဖူးသော သူကို နောက်တစ်ခါ တွေ့လျင် နှုတ်ဆက်ချင်မှ ဆက်၏။ သူ့ကိုသိသူက ပြုံးပြ သော်လည်း သူသည် တုံ့ပြန်၍ ပြုံးချင်မှ ပြုံး၏။ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကိုကား ကျောင်းသားတိုင်းက သိကြ၏။ သူကလည်း အစဉ်လိုလို နိုင်ငံရေးကိုသာ တွေးနေဟန် တူ၏။ မြန်မာပြည်၏ လွတ်လပ်ရေး အတွက် စိတ်ပူရ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် သုန်မှုန်လျက် နေသည်။ သူစကားပြောလျှင်လည်း နိုင်ငံရေး အကြောင်းကိုသာ ပြောသည်။ သူ ပြောနေစဉ် ဘေးရှိ လူများက နားထောင်နေရသည်။ ဘေးက လူများ၏ စကားကို သူမကြား၊ သူ ပြောချင်တာတွေ ကိုသာ စွတ် ပြော၍ နေတတ်သည်။\nတစ်ခါက ရန်ကုန်ကို ဂျပန်တို့ သိမ်းပိုက်စ အချိန် ဝိတိုရိယ ရိပ်သာရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် သခင်မြနှင့် ရဲဘော်များ နေထိုင်လျက် ရှိသည်။ ကျွန်တော်မှာလည်း တောက ရောက်ကာစ ဖြစ်၏။ ဧည့်ခန်းရှိ စန္ဒရားတွင် ကျွန်တော်က ထိုင်ကာ တီးနေ၏။ ဘေးမှ သခင်စံဝေ နှင့် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသား အချို့က ဝိုင်း၍ သီချင်း လိုက်ဆိုလျက် ရှိ၏။ ဘီ-အိုင်-အေ သမားများမှာ ဂီတ အင်မတန် ငတ်နေ၍ သီချင်းသံကို တောင့်တ နေသဖြင့် အတင်း တီးခိုင်းကြ၏။ စန္ဒရားမှာ အသံတွေ ပျက်၍ နေ၏။ ချစ်ခင်မှာလား ၊ ကြင်မှာလား၊ ခင်ခင်ရယ်၊ ချစ်သည်းနွယ်၊ အဟုတ်ကို ချစ်တော့မယ်၊ ခင်ရယ်၊ ကြင်မယ်၊ … ဝိုင်း၍ ဆိုနေကြရာမှ သည်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကိုအောင်ဆန်းသည် ဂေါက် – ဂေါက် – ဂေါက် နှင့် တစ်ဖက်မှ လျှောက်လာကာ စန္ဒရား အပါးတွင် လက်ထောက်ခါ၊ ရပ်လျက် “ဟေ့…. ရပ်ကြ၊ ခုလို အခါမျိုးမှာ ရဲစိတ်၊ ရဲမာန် တက်စေမယ့် ရဲတင်းသံကိုသာ ဆိုရတယ်ဗျ။ ဒီ ချစ်မယ် ကြင်မယ်၊ သီချင်းမျိုးက မဟန်ဘူး။” ရုတ်တရက် ကြောင်၍ စန္ဒရားကို ခေတ္တ ရပ်လိုက်၏။ သူသည် သူပြောချင်တာ ပြောပြီး၍ ထွက်သွားလေသည်။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဆက်၍ သီဆိုကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူကား သည်လို လူစားမျိုး။\nသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌ ကိုလှမောင် ( ယခု ဆိုရှယ်လစ် ပါတီဝင် ) ၏ လက်ထပ်ပွဲသည် ဘီ-အိုင်-အေ သမားများ အတွက် ပထမ ဦးဆုံး ဖြစ်၏။ လက်ထပ်ပွဲ ပြီးသော အခါ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် မိတ်ဆွေများ စုရုံးကာ နေကြ၏။ ကြေးစား စန္ဒရား ဆရာတစ်ဦးက တီးကာ ဖျော်ဖြေလျက် ရှိ၏။ ကိုအောင်ဆန်းသည် စန္ဒရား ဆရာကို ရပ်စေကာ ကျွန်တော့်ကို လူကြားထဲမှ အတင်းဆွဲခေါ်၍၊ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးစေ၏။ သူသည် စန္ဒရားကို လက်ထောက်ကာ မရတရ ဖြင့် လိုက်ဆို၏။ တီးသော သီချင်းမှာ “ကဉ္စန” သီချင်းပင် ဖြစ်၏။ တေးဆုံးလျှင် လက်ခုပ်တီးကာ နောက်တစ်ပိုဒ် တီးခိုင်းပြန်၏။\nတစ်ခါက ဂျပန်ခေတ် ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ ထမင်းပွဲတွင် သူ့ကို စစ်သေနာပတိဟု အားလုံးက လေးစားသော အားဖြင့် ထမင်းစား ခန်းမကြီးထဲသို့ သူ့ကို အရင်ဝင်စေ၏။ အခြားဧည့်သည်များက အဝင်ဝတွင် ရပ်၍ သူ့အဝင်ကို စောင့်လျက် နေကြ၏။ သူသည် စစ်ဝတ်စစ်စား ဖြင့် ဝင်လာကာ ရုတ်တရက် စားပွဲထိပ် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆတ်ကနဲ ဘယာကြော် တစ်ခုကို ယူကာ စားလိုက်၏။ သူထမင်းစား နေစဉ် ဧည့်သည် ဝင်လာလို့လည်း မြန်မာ ဧည့်ဝတ်ထုံးစံ အရ ထမင်းစားပါဦးလား ဟု ခေါ်ချင်မှ ခေါ်သော လူစားမျိုး ဖြစ်၏။ ဒါတွေကြောင့် သူ့ကို မိတ်ဆွေ ရင်းများက “ကြောင်သည်” ဟု အမှတ်ထားကြ၏။\nသူ့တွင် သိမ်မွေ့ခြင်းမရှိ၊ အလှအပကို မမက်မော။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသည်။ ရိုင်းသည်။ ဆက်ဆံ ပေါင်းသင်းရေးတွင် ရှိသော ဧည့်ဝတ် ထုံးစံ ယဉ်ကျေးခြင်း စသည်တို့ကို သူသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်။ ဂီတ၊ ပန်းချီ၊ သဘင် စသော အနုပညာရပ်များကို မလိုက်စား။ သူ့ကိုယ်သူ အတင်း ယဉ်ကျေးအောင် မလုပ်။ သူ၏ နကို အတိုင်း ခပ်ရိုင်းရိုင်း၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် မပြုမပြင်ဘဲ နေ၏။ သူ့တွင် နိုင်ငံရေး ဝိညာဉ်က ပြင်းထန် လှချေ၏။ သူသည် နိုင်ငံရေးကိုသာ တစ်ခုတည်း လုပ်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် ရိုင်း၏။ ကြမ်း၏။ ကြောင်၏။ ကိစ္စမရှိ။ သူသည် ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်။ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်နှင့် တစ်ခုတည်းကိုသာ လုပ်သော နိုင်ငံရေး သတ္တဝါ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကိစ္စ မရှိ။ ၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် သူနှင့် နောက်ဆုံး တွေ့၏။ သူသည် အတတ်ပညာ ( Art ) အကြောင်းကို ပြောပြ၏။ “အတတ်ပညာ ဆိုတာ ရှိတာပဲ။ လင်မယား ဘဝမှာလည်း အတတ်ပညာ မြောက်အောင် လုပ်ရတာပဲတဲ့။ အတတ်ပညာ မဲ့ရင် လင်မယား ကွဲမှာပေါ့။ ဒီလိုပဲ တော်လှန်ရေး မှာလည်း အတတ်ပညာ ရှိတာတဲ့။ အတတ်ပညာ မြောက်မှ တော်လှန်ရေး ဟာလည်း တကယ့် တော်လှန်ရေး အစစ်ပဲ” သည့်နောက် သူနှင့် ကျွန်တော် မတွေ့တော့။\nတွေ့ဆုံ ဖို့လည်း အကြောင်း မရှိ။ အကြောင်းမရှိဘဲ သူ့ဆီ သွားလည်ကလည်း ဖော်ဖော်ရွေရွေ လောကွတ်ပျူငှာ ခေါ်မည့် လူစား မျိုးလည်း မဟုတ်။ တစ်ခါက ဗိုလ်ချုပ် ဘဝတွင် မော်တော်ကားကြီး ထဲ၌ သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများ တပြုံကြီးကို မြင်လိုက်၏။ ဩော်…. သားနဲ့ ၊ မယားနဲ့ မို့ လူစိတ် တော်တော် ပေါက်လာပြီ။ အရင်ကလို “ကြောင်” တော့မည် မဟုတ်။ အကြမ်းအရိုင်းမှ ယဉ်ကျေးလာတော့မည် ဟု အောက်မေ့လိုက်၏။ မှန်မမှန်ကား မပြောတတ်။ ဖ-ဆ-ပ-လ ဥက္ကဋ္ဌ အမျိုးသား ခေါင်းဆောင် ဦးအောင်ဆန်း ကိုကား ကျွန်တော် မသိ၊ သူ၏ နိုင်ငံရေးကို ဝေဖန်ခြင်း မဟုတ်။ သူ၏ လူ အဖြစ်သာ ကျွန်တော် သိသည် အထိ ပြောပြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခုတော့ ထင်သည်။ သူသည် လူထုထဲမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်၍ လူထုနှင့် ဆက်စပ်နေ၍ လူထု ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည် ဖြစ်လိမ့်မည်။\nအတွဲ ( ၁ ) ၊ အမှတ် (၃ )\nFiled under AungSan Tagged with aung san, ဂီတ, ဂန္တလောက, စန္ဒရား, တာရာ, ဒဂုန်တာရာ, ဗဟိန်း, သခင်, အိုးဝေ, bogyoke, culture, Dagon, editor, emotionalism, independent, irony, journal, journal kyaw, Magazine, myanmar, politics, revolution, university


၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ ကယားပြည်နယ် စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့များဥပဒေ (ပထမအဆင့်မူကြမ်း) ရေးဆွဲခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲကျင်းပပြုလုပ်ခြင်း | Kayah State Hluttaw\n၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ ကယားပြည်နယ် စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့များဥပဒေ (ပထမအဆင့်မူကြမ်း) ရေးဆွဲခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲကျင်းပပြုလုပ်ခြင်း\n၂၀၂၀ပြည့်နှစ်၊ မတ်လ ၄ ရက်နေ့၊ နံနက်(၁၀းဝဝ)နာရီအချိန်တွင် ကယားပြည်နယ်လွှတ်တော်ခန်းမ၌ “၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ ကယားပြည်နယ်စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့များဥပဒေ (ပထမအဆင့်မူကြမ်း)ရေးဆွဲခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲ” ကို ကယားပြည်နယ်လွှတ်တော်နှင့် ဥပဒေအိမ်၊ ဥပဒေပညာရပ်ဆိုင်ရာအသင်းတို့ပူးပေါင်း၍ ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။\nအဆိုပါ အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲသို့ ဥပဒေပြုရေးဆိုင်ရာကော်မတီဥက္ကဋ္ဌနှင့်အဖွဲ့ဝင်များ၊ ဥပဒေလေ့လာစိစစ်အကြံပြုရေးကော်မတီအဖွဲ့ဝင်များ၊ ပြည်နယ်စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့မှ တာဝန်ရှိသူများ၊ မြို့နယ် (၇)မြို့နယ်မှ မြို့နယ်စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ အမှုဆောင်အရာ ရှိများနှင့် CSO အဖွဲ့များ တက်ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။\nအလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲတွင် ဥပဒေ(ပထမအဆင့်မူကြမ်း) ရေးဆွဲခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ “(၁)စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့နှင့် အခြားဌာနဆိုင်ရာများကြား ကွာဟချက်နှင့် အချင်းချင်း ဘယ်လိုပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မလဲ? (၂)ပါဝင်ပတ်သက်ဆက်နွယ်သူများအားလုံး ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှု၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု၊ တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုနှင့် ဒီမိုကရေစီကျင့်စဉ်များ အစရှိသည်များကို စည်ပင်သာယာရေးဆိုင်ရာလုပ်ငန်းများ လည်ပတ်မှုယန္တရားတွင် ဘယ်လို ထည့်သွင်းမလဲ? (၃)တောင့်တင်း ခိုင်မာအားကောင်းသည့်ဘဏ္ဍာရေး၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် ခေတ်မီ နည်းပညာများရယူနိုင်ရေး အစရှိသည်တို့ကို ဘယ်လိုအကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်နိုင်မလဲ? (၄)ကျေးလက်စည်ပင်သာယာရေးစနစ် ဖော်ဆောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ဘယ်လိုလုပ် ဆောင်ကြမလဲ?” ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ် (၄)ခုဖြင့်ဆွေး‌နွေးရာတွင် ဦးခွန်းဒီးဒီမှ ပံ့ပိုးကူညီသူ (Facilitator)အဖြစ်ဆောင်ရွက်ကာ အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲသို့ တက်‌ရောက်လာသူများမှ အပြန် အလှန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ညနေ(၁၆း၀၀)နာရီ အချိန်တွင် အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲ အောင်မြင်စွာကျင်းပပြီးစီးခဲ့ပါသည်။\nOlder Postတိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ၏ အခွင့်အရေးနှင့်သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းကာကွယ် စောင့်ရှောက်ရေး ကော်မတီ၏ လုပ်ငန်းညှိနှိုင်း အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ခြင်း\nNewer Post၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ ကယားပြည်နယ် စည်ပင်သာယာရေးဥပ‌ဒေ (ပထမ အဆင့်မူကြမ်း)နှင့် စပ်လျဉ်း၍ အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲ ကျင်းပပြုလုပ် ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၅ ရက်


BUDDHA BAR ဖမ်းသင့်ဖမ်းထိုက်သူက လွတ်နေသေးလို့ | Dr Ko Ko Gyi's Blog\n« မိတ္ထီလာ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်\nခင်ဗျားရဲ့ ခရီးမှာ ကျနော် အဖော်လုပ်ပေးမယ်။ ခင်ဗျားနှင့်အတူ ကျနော်လမ်းလျှောက်ပေးပါမယ် »\nBUDDHA BAR ဖမ်းသင့်ဖမ်းထိုက်သူက လွတ်နေသေးလို့\nဖမ်းသင့်ဖမ်းထိုက်သူက လွတ်နေသေးလို့၊ ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ငြိမ်နေလို့ ဒီပုံကို တင်တယ်။\nဒီမှာ ပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ နောက်ကြောင်းနဲ့ ငွေရေးကြေးရေးကို ပြန်စုံစမ်းသင့်တယ်။ သူတို့နောက်မှာ ငွေကြေးအရ အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ အဖွဲ့ ရှိနေမလားပေါ့။\nဘရာဇီးက ပုံ တက်လာတာရယ်၊ ဒီပုံ တက်လာတာရယ်၊ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ မွတ်တွေ တွဲနေတဲ့ပုံ တက်လာတာရယ်၊ မျိုးစောင့်ဥပဒေ ပြဌာန်းဖို့ လုပ်နေတာရယ် ပေါင်းစုရင် အဓိကရုဏ်းများ ဖြစ်မလားဆိုပြီး စမ်းကြည့်ပုံ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ငြိမ်နေလို့ အမာလိုင်းဖွတ်နဲ့စစ်တပ်တို့ ကြံရကြပ်နေလောက်ပြီ။\nတိုင်းရင်းသားတွေကို သွားပစ်တော့လည်း ကချင်က ပြန်မပစ်တော့ စစ်တိုက်ပြီး အာရုံလွှဲချင်တဲ့ မင်းအောင်လှိုင် အကြံအိုက်သွားတယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေက ရေရှည်အရ အကျိုးများတဲ့ စစ်တိုင်းတိုးချဲ့ခြင်းကိုပဲ လုပ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး ကချင်တို့က လစဉ်တွေ့ဖို့ ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။ NCCT က အပစ်ရပ်ဆွေးနွေးဖို့ ဘရိတ်အုပ်ထားတယ်။ မင်းအောင်လှိုင် ဘာလုပ်မလဲ။\nNLD ကို သွေးတိုးစမ်းနေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ NLD က အလျှော့ပေးဝါဒကို ကျင့်သုံးနေလို့၊ စည်းရုံးရေး လုပ်နေလို့၊ လိမ်မာပါးနပ်စွာနဲ့ အရှောင်အတိမ်းကောင်းခဲ့လို့ ပြဿနာက ထင်သလောက် မကြီးဘူး။ အပူဟပ်ရုံပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအောင်လှိုင်တို့ဘက်ကပဲ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြင်မလား၊ မပြင်ဘူးလား ဆုံးဖြတ်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ ဟိုက စောင့်နေပြီ။ တရားမျှတတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲအတွက်။\nဒီစစ်တပ်၊ ဒီအစိုးရက ဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီနှစ်ကုန်အထိ စောင့်ကြည့်ပါအုံး။ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေပုံကို စောင့်ကြည့်ပါလေ။ အထူးသဖြင့် Buddha Bar ကိစ္စကို သူတို့ ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ စောင့်ကြည့်သင့်တယ်။\nသူတို့က ဒီတိုင်းပြည်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရမဲ့ လူတွေ ဖြစ်သင့်တယ်။ အခုကျတော့ သူတို့က လူကြမ်းလုပ်ပြီးတော့ ဘေးလူက ဝင်ထိန်းနေရတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။ တအာင်းဘက်မှာ တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်နေတယ်။ တပ်က သွားတိုက်နေတယ်။ ကရင်နီဘက်မှာလည်း တပ်အင်အား တိုးချဲ့နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ (၁) စစ်တပ်က စစ်ရေးနဲ့ ဖိ၊ ဦးအောင်မင်းတို့က နိုင်ငံရေးနဲ့ မျှားခေါ်၊ ဘာအာမခံချက်မှ မပေးရဘဲ အပစ်ကို သူတို့ ရပ်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်နက်ချရေးလမ်းစဉ်ကို လိုက်နာခိုင်းတယ်။ ဒါပဲပေါ့။\nရွှေတိဂုံမှာ လဒနားကတည်းက အတိတ်နမိတ်က သိပ်ကောင်းတာ မဟုတ်။\nမြတ်ဗုဒ္ဓ နားကြပ်တပ်ခြင်းဟာ မဟာယာန၊ ဝဇီရာယာနတို့အမြင်နဲ့ ဘာမှ ဖြစ်လှမယ်မထင်ဘူး။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က မြတ်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်အမျိုးမျိုးကို တီထွင်ခဲ့ကြသေးတာပဲ။ သူတို့ တီထွင်တဲ့ မုဒြာများနဲ့ မြတ်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို လေ့လာရတာကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲပေါ့။ နောက်ပြီး တို့ဆီမှာ မရှိတဲ့ ဘုရားအလောင်းတွေကလည်း များသမို့ ခေတ်မီတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာတစ်မျိုးပေါ့။\nThida Myint ရေ မဘသဆရာတော်အချို့က အသံတိတ်နေလို့ ဒီပုံများ မမြင်ရသေးဘူးလား ဆိုပြီး မြင်ရအောင် တင်ပေးလိုက်တယ်လို့ ယူဆပါ။ အတိုက်အခံတွေဘက်က မလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကို ကြီ်းကြီးကျယ်ကျယ် ဝေဖန်တတ်တဲ့ အဲဒီဆရာတော်တွေဟာ Buddha Bar အမှု ဖြစ်တော့ ဘာကျေညာချက်မှ မထွက်၊ ဘာအစည်းအဝေးမှ မထိုင်၊ ဘာကန့်ကွက်သံမှ မကြားရဘဲ အမြီးကုပ်နေလို့ ဒီပုံကို တင်တာဖြစ်တယ်\nစစ်အာဏာရှင်ဝါဒ မပြုတ်မချင်း ဘယ်သူမှ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ ရမယ်မထင်ဘူး။ ဘုရားဆင်းတုတော်တွေလည်း အတူတူပဲပေါ့။\nစိတ်မချမ်းမြေ့ရင် ကောင်းတဲ့ ကံကို လုပ်ပါ။ ကောင်းတဲ့ ကံက မကောင်းတဲ့ ကံကို မြစ်တယ်။ မြစ်တဲ့ကံဆိုတာ စစ်အာဏာရှင်ဝါဒကို တားရတဲ့ ကံဆိုလည်း ဟုတ်တယ်။ လက်ရှိအချိန်မှာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို အကောင်းဆုံး ဆည်းပူးလိုသူများဟာ စစ်ဝါဒကို ဖြုတ်ချဖို့ လုပ်သင့်တယ်။\nသူတို့ တွေ့ပြီဆိုရင် အရေးပေါ်အစည်းအဝေး လုပ်နေပြီလား။ ကျေညာချက်တွေ ထုတ်နေပြီလား။ အခုဟာက ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးအမျိုးတောင် ပတ်သက်နေတာဗျ။ နောက်ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနဲ့ သိန်းစိန်အစိုးရအတွက် ရွှေလမ်းငွေလမ်းဖောက်ပေးတဲ့ နယူးယောက်မြို့က မြန်မာတရုတ်အသင်းလည်း ပတ်သက်ချင်ပတ်သက်နေမှာပဲ\nဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ဆိုတာ ဘုရားလက်ထက်ကတည်းက ရှိခဲ့ကြောင်း မွန်နဲ့ ရခိုင်သမိုင်းတို့မှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက ဗုဒ္ဓဟာ အတုလဖြစ်လို့ (မနှိုင်းယှဉ်အပ်လို့) ပုံတော်ထွင်းထုခြင်းကို လက်မခံခဲ့ကြပါဘူး။ အဖဂန်နဲ့ပါကစ္စတန်ကို ဂရိဘုရင်တွေက အုပ်စိုးကြတဲ့အခါကျမှ အနောက်တိုင်းပုံစံနဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို စတင်ထုလုပ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ ဘာကို ပြောသလဲဆိုရင် လူတို့လက်နဲ့ ထွင်းထုတဲ့ ရုပ်ပွားတော်ဟာ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူပြီးတဲ့နောက် နှစ်ပေါင်း(၆၀၀)ကျော်မှ ပေါ်ပေါက်လာရတာ ဖြစ်တယ်။ အနောက်တိုင်းသားတွေကပဲ ဒီယဉ်ကျေးမှုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တော့ အခုအချိန်မှာ မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ ရုပ်ပွားတော်က နားကြပ်ဖြစ်လာရတာ မထူးဘူးလေ။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့က ဒီနားကြပ်နဲ့ ရုပ်ပွားတော်ကို ရှိခိုးရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားဂုဏ်တော်ကို ရှိခိုးရမှာ ဖြစ်တယ်။\nဗုဒ္ဓဘာသာဟာ အင်မတန်မှ စင်ကြယ်တဲ့ ဘာသာတရားတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ကိလေသာကုန်ခမ်းအောင် လုပ်ရတယ်ဆိုတာ အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်အောင် လုပ်ရတာ ဖြစ်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်အညစ်အကြေး၊ စိတ်အညစ်အကြေးတွေကို ဘာဝနာလုပ်ငန်းနဲ့ သန့်စင်ရပါတယ်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို သောက်သုံးခြင်းမှာ သန့်စင်ထားတဲ့ ရေတစ်ခွက်ကို သောက်သုံးရသလို ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်ပါတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး၊ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး မျှတပါတယ်။ ဒီတရားကို မိမိကိုယ်ပိုင် ဖြစ်အောင် လုပ်ကြဖို့ပါပဲ။\nစစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မဖြစ်မချင်း အတုအယောင်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အာဏာရှင်တို့ရဲ့ အသုံးချခံ ဖြစ်နေကြရအုံးမှာပဲ။\nနိုင်ငံခြားသား ဖြစ်တိုင်း စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူတွေက ပိုက်ဆံပေးတိုင်း ခိုင်းလို့ ရတဲ့ကောင်တွေ မနည်းဘူး။ အချို့ဆို ဒေါ်လာဘယ်နှထောင် ပေးပြီး ဆောင်းပါးရှင် နာမည်ခံခိုင်းတာလည်း ရှိတယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံမှာ Buddha Bar လို့ အတင့်ရဲရဲနဲ့ ဘာကြောင့် လာဖွင့်ရသလဲ။ ဘာကြောင့် အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းက ပတ်သက်မှု ရှိနေရသလဲ။ ဒါ ရှင်းနေတဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒီလိုလုပ်ရင် ဒီလိုပြဿနာတက်မယ်လို့ မသိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သိသိကြီးနဲ့ လုပ်တာ ဖြစ်တယ်။ ဘာကြောင့် လုပ်သလဲ၊ ဘာအကျိးအတွက် လုပ်သလဲ သူတို့ပဲ သိကြပါလိမ့်မယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံမှာ အစိုးရမလိုလားရင် ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်ခွင့်မရှိဘူး။ ဖြိုခွဲခံရမှာပဲ။\nThis entry was posted on December 15, 2014 at 8:42 am and is filed under Uncategorized.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.\nOne Response to “BUDDHA BAR ဖမ်းသင့်ဖမ်းထိုက်သူက လွတ်နေသေးလို့”\ndrkokogyi Says:\tDecember 15, 2014 at 9:09 am | Reply Moethee Zun\nကျမ်းမာရေး ၀န် ကြီး သန်းအောင်သားမက် ဒေ၀ဒတ် ချို လေး ဘန်ကောက်ကို ထွက်ပြေး\nဗုဒ္ဒဘား ပိုင်ရှင် တဦး ဖြစ်တဲ့ ချိုလေး ဟာ ဘန်ကောက်ကိုထွက်ပြေးသွားတယ်လုို့ သိရတယ်။ ချိုလေးဟာ ကျမ္န္မာရေး ၀န်ကြီး ဒေါက်တာ သန်းအောင်သားမက် လုို့သိရတယ်။\nဒီဘား ကို ၁၁ ဦး ရှယ်ရာ ထည့် ထားကြတယ်လုို့ သိရတယ်။ ၁၁ ဦး စလုံးက စစ်တပ် က\nလူကြီးသားသမီးတွေ ကြံ့ဖွတ်ပါတီ ၀င်လူကြီးသားသမီးတွေ နဲ့ အမေရီကန် ပြန် မြန်မာ-တရုပ်များ လုို့ သိရပါတယ်။ သူတို့ဟာ မြတ်စွာ ဘုရား ရုပ်ပွားတော်ကို မဖွယ်မရာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြတဲ့သူများ\nမဘသ အမေ့ လင် ထွက်ပြေးသွားတဲ့သဘောပေါ့ဗျာ ။ မဘသတို့ေ၇ မင်း တို့ အမေ့ လင်ကို ၀ိုင်းဖမ်း ပေးကြဦး။ မဘသ ခေါင်းဆောင်အမရာဘဏ်ကလဲ ဒီလို လုပ်ငန်းတွေကို ငွေထုတ်ချေးပေးနေတယ်။ တဖက်မှာ မဘသ တွေကိုလဲ ပြန် မြှောက်ပေးပြီး သံဃာ ကိုနစ်ဖွဲ့ကွဲ အောင်ဂိုဏ်းကွဲအောင်၊ လူထုထဲမှာ ဘာသာရေး ပြသနာတွေ ဖြစ်ပွားအောင်လုပ်နေတယ်။


ရေးမိရေးရာ…ဘ၀ဆိုတာ Remembrance…. | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » ရေးမိရေးရာ…ဘ၀ဆိုတာ Remembrance….\nPosted by အရင်ကကျော်စွာဦးကြီးမိုက် on Mar 3, 2014 in Creative Writing, My Dear Diary | 27 comments\nကျုပ်က သဂျီး…သဂျီးနဲ့ အားရပါးရခေါ်ပြောလာခဲ့သော\nကိုခိုင်(Kai) ဆိုသူ တည်ထောင်ထားခဲ့သော www.myanmargazette.net\nဆိုတဲ့ မန္တလေးဂေဇက် ၀က်ဆိုဒ်ကို\nစတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူကို ပြောပြပါဆိုရင်….ဂဇက်ရွာသား `အညာတမာ´ ပါ..\nသူက ကျုပ်စက်ရုံက well experienced Production Manager ပါ…\nအင်တာနက် မပြောနဲ့ ကွန်ပြူတာတောင် ကျွမ်းကျင်စွာမသုံးတတ်သေးပါဘူး…\n`ကွန်ပြူတာကျွမ်းကျင်စွာသုံးတတ်လား´တဲ့…ထုံးစံအတိုင်း..အလုပ်ရချင်တော့..`ဟုတ်ကဲ့ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်´ပေါ့….တကယ်က ဖွင့်တတ်ပိတ်တတ်ရုံလောက်တတ်တာ…..\nအဲဒီအလုပ် အင်တာဗြူး ပီးသွားတာနဲ့ ကျုပ် ကွန်ပျူတာတစ်လုံး အပြေးဝယ်…\nကွန်ပြူတာကျွမ်းတဲ့ ကျုပ်ညီတော်မောင်ကို သူညနေရုံးဆင်းရင်အိမ်ကိုခေါ်ပြီးသင်ရတာပေါ့..\nလက်နှိပ်စက်တောင် ဂျိုကျိုးနားရွက်ပဲ့ ဂဂျိုးဂဂျောင်…\n(၈) နှစ်လောက် အစိုးရအရာရှိဘ၀နဲ့ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ်နေလာခဲ့ပြီး…\nငယ်ရီးစားကလည်း လင်ရ…အော်ကျုပ်ဘ၀ မထူးပါဘူးဆိုပြီး…\nမြန်မြန်သေ အေးတာပဲကွာ ..လို့ တွေးပြီး…နေ့စဉ်နဲ့အမျှ သေရည်သေရက်သောက်သုံး\nပြီး..ရတဲ့လစာ ၁၂၅၀ ကျပ်ထဲက လစဉ် ၈၀၀ ကျပ်မိဘအိမ်ကိုထောက်ပံ့ပြီး….\nကျုပ်ကတော့ ငတ်တစ်လှည့် ပြတ်တစ်လှည့်ပေါ့…ဒီလိုနေလာရာက…\nကျုပ်ညွှန်မှုးက ဖုန်းဆက်လို့တဲ့…ည၉ နာရီလောက် ရုံးစောင့်က ကျုပ်ကို\nအရက်ဆိုင်ကလာခေါ်တယ်…ကျုပ်က ရုံးမှာပဲ အိမ်လို စားပွဲကိုအိပ်ရာလုပ်နေတာကိုး…\nကျုပ်ရုံးပြန်ခဲ့ပြီး ဖုန်းပြန်ခေါ်တော့…မနက် မှီရာကားနဲ့ ရန်ကုန်ပြန်ခဲ့ပြီး\nညွှန်မှုးက နိုင်ငံခြားပညာတော်သင် သွားရမတဲ့…လုံးဝ ထင်မထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်း ဇတ်ကွက်ပါပဲ…ဒီလိုနဲ့ပဲ နိုင်ငံရပ်ခြားကိုပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးခဲ့ရတယ်ပေါ့ဗျာ…\nအဲဒီမှာတွေ့တော့တာပဲ…တခြားနိုင်ငံက လာတက်ကြတဲ့ သူတွေက ကျုပ်တို့လာစာမေးကြည့်ပြီး\nတအံ့တသြနဲ့….သူတို့လစာတွေနဲ့ဆို မြင်းမိုတောင်နဲ့ ဆီးစေ့လောက်ဖြစ်နေတာကလား…\nဒါပေမဲ့ ပြန်လာတော့လည်း ဒုံရင်းပါပဲလေ…လစာလေးမလောက်မငနဲ့….\nဟောင်ကောင်အခြေစိုက်အထည်ချုပ်ကုမ်ပဏီတစ်ခုမှာ လစာကောင်းကောင်းနဲ့အလုပ်ရပါတယ်..ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအလုပ်ဝင်ခါစမှာလည်း..စာရိုက်ရင်လက်နှိပ်စက်ပါပဲ…\nနောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ကွန်ပျူတာဆိုတာပေါ်လာခဲ့ပေမဲ့အရေးကြီးတဲ့ ဋ္ဌာနတွေပဲကွန်ပျူတာသုံးကြပါတယ်……..\nဒါကြောင်မို့လည်း..အဲဒီကုမ်ပဏီမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ (၁၃) နှစ်တာအတွင်း\nလုပ်ငန်းကလည်း ကောင်းလာလိုက်တာ…ကျုပ်ဆို တစ်နေ့ တစ်နေ့\nအလုပ်သမားအသစ်တိုးချဲ့ခန့်ထားရေးကိစ္စ ကိုသာ အားစိုက်လုပ်နေရတယ်…\nပဲခူး စက်ရုံကနေ အင်းတကော်၊ အင်းတိုင်၊ လှည်းကူးအထိသွားပြီး ဖယ်ရီစီစဉ်ပေးပါမယ်\nစက်ချုပ်ကျွမ်းကျင်ပြီးသူဆိုရင် စားရိတ်ငြိမ်း အဆောင်ပါထားပေးပါ့မယ်နဲ့\nအတင်း ကျေးရွာတွေထိ ကွင်းဆင်း လူရှာ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရတာပေါ့…\nဒီလိုနဲ့ပဲ..ကျုပ်အလုပ်စ၀င်စဉ်က ၀န်ထမ်းအင်အား ၆၀၀ ကျော်ကျော်သာရှိခဲ့ရာက\n၀န်ထမ်းအင်အား ၃၀၀၀ ကျော်နဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ စက်ရုံကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်\nကျုပ်တို့လို ဆင်းရဲတဲ့နိုင်ငံက အလုပ်လက်မဲ့တွေအတွက်လည်း\nနိုင်ငံတကာ..အထူးသဖြင့် အမေရိကနဲ့ ဥရောပ က စီးပွားရေးပိတ်ဆို့\nမှုတွေလုပ်လိုက်တော့ ဟိုပြည်သူ့ချဉ်ဖတ် အဆိုတော်ကြီး ရုပ်သံမှာ ခဏခဏ ဆိုနေသလို\nစီးပွါးရေးပိတ်ဆို့တာ တို့မမှုပါ သယံဇာတတွေပေါတဲ့မြေ….လို့ မရှက်မကြောက်\nဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်းမဟုတ်ပဲ…လက်တွေ့မှာ လုပ်သားအင်အား အများကြီးအပေါ်\nအားထားလုပ်ကိုင်ရတဲ့ အထည်ချုပ်လုပ်ငန်းကတော့ တော်တော်အထိနာခဲ့ပါတယ်..\nအော်ဒါမရလို့ ပိတ်တဲ့စက်ရုံတွေပိတ်…ရှိတဲ့အော်ဒါလေးနဲ့ ၀န်ထမ်းအင်အားမမျှလို့\n၀န်ထမ်းအင်အားလျှော့ချလိုချနဲ့ အတော်ကြီး ဘ၀ပျက်ခဲ့ကြရပါတယ်…\n၀န်ထမ်း အင်အား သုံးထောင်ကျော်ရှိရာကနေ တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်တာ\nကျုပ်အဲဒီအလုပ်က စွန့်ခွာလာတော့ ၀န်ထမ်း ၈၀၀ လောက်သာကျန်ပါတယ်……\n၀န်ထမ်းအင်အား လျှော့ပီဆိုရင် ထုံးစံအတိုင်း အင်ဒါရိုက်လေဘာ ခေါ်တဲ့\nရုံးဝန်ထမ်းတွေက စတာပေါ့…ဥပမာ…ဋ္ဌာနတစ်ခုမှာ အရင်က မန်နေဂျာ၊ ဒုမန်နေဂျာ\nပီးတော့မှ အော့ဖစ်ဆာ ဆိုပြီးခန့်ထားခဲ့ရာမှာ… မန်နေဂျာတစ်ယောက်နဲ့ လုပ်နိုင်တယ်\nကျန်တာဖြုတ်…စာရေးဝန်ထမ်းဆိုလည်း…၃၀% လျှော့ ဆိုတော့…ကျုပ်နဲ့ ဆိုးတူကောင်းဖက်\nအဆိုးဆုံးကတော့ အဲဒီ ဖြုတ်ထုပ် လုပ်ငန်းကိုကျုပ်ကိုယ်တိုင်ဆောင်ရွက်ရတာပဲ….\nအံကို တင်းတင်းကျိတ်လို့ ကျုပ်ရော်ကြေးပေးဖြုတ်ခဲ့ရတာ ၀န်ထမ်း နှစ်ထောင်ကျော်လောက်ရှိမယ်….\nတစ်ကြိမ်တည်းဖြုတ်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့…၂ နှစ် အတွင်း တဖြည်းဖြည်း လုပ်ခဲ့ရတာ..\nမန်နေဂျာလို၊ အော့ဖစ်ဆာလို လူတွေ အလုပ်ကရပ်စဲတော့…ရပ်စဲမဲ့နေ့မှ ရုပ်တစ်ရက်\nကျုပ်ရုံးခန်းခေါ်တွေ့ပြီး …လျှော်ကြေးလစာ စာအိပ်ပေး…သူ့စားပွဲကိုသွား..သူ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း\nတွေ သိမ်းယူခိုင်း … ပြီးတော့ ချက်ချင်း ကားပေါ်တက်စေပြီး\nကျုပ်ကိုယ်တိုင် သူ့အိမ်လိုက်ပို့ရတာ…လုပ်ငန်းရှင်နိုင်ငံခြားသားတွေက လူတစ်ယောက်ကို\nအလုပ်ဖြုတ်ရပြီဆိုရင်…အဲဒီဝန်ထမ်း ဒေါသဖြစ်ပြီး ကုမ်ပဏီ လုပ်ငန်းတွေ ထိခိုက်အောင်\nတစ်ခုခု လုပ်သွားမှာ သိပ်စိုးရိမ်တာကလား…အဲဒီလုပ်ငန်းတွေ ကျုပ်လုပ်ရင်း ကျိတ်ပြီး\nစိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံကလွဲလို့ ကျုပ်လည်းဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ…`သူ့ဆန်စား ရဲမှ´\nဆို မဟုတ်လား….ကျုပ်လည်း စီးပွားရေးပျက်ကပ် အခြေအနေတွေသိတော့\nဒီအထိတော့ ဖြုတ်ခံလိုက်ရသူတွေအတွက် ခံစားရပေမဲ့ ..အော်..ငါအလုပ်တည်မြဲနေသေးလို့တော်ပါသေးရဲ့ ဆိုပြီး ဖြေသာနေခဲ့ပါသေးတယ်…\nဒါပေမဲ့ အလုပ်ရှင်သူဋ္ဌေးက ဒီမှာတင်မရပ်ပဲ…ကျန်နေသေးတဲ့ ၀န်ထမ်းတွေရဲ့\nအခွင့်အရေးတွေပါ တစ်နေ့ တခြား လျှော့ချလာပြန်ပါတယ်….\nဥပမာ..ပေးနေကျ ဘောနတ်စ် မပေးတော့ဘူး…ရက်မှန်ဆုကြေးတွေမပေးတော့ဘူး\nဟုတ်တယ်လေ..သူ့မှာ အလုပ်အော်ဒါကနဲတော့ မကျေနပ်လည်းထွက်..ကရုမစိုက်ဘူးကွ\nကျုပ်ကာကွယ်ပေးလို့မရ..ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် အလုပ်သမားအခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးလာခဲ့တော့ …ဘာမှလုပ်မရတော့တဲ့အဆုံး…\nကောင်းနေတဲ့ လစာနဲ့ ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး….\nတော်ပြီကွာ..ဘယ်သူ့လက်အောက်မှာမှ ၀န်ထမ်းအလုပ် လုပ်မစားတော့ဘူး\nငါ့မိသားစုကို ငါ့ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေနဲ့ရအောင် ပြုစုကျွေးမွေးမယ်…လို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်\nကျုပ်ရဲ့ ချစ်သူဇနီးမယားအလှ `မီး´ ကလည်း\nကျုပ် အလုပ်ထွက်ပီး အိမ်ကိုရုပ်တရက်ပြန်လာတော့ …ကျုပ်အားတက်စရာ…ဒီလိုအားပေးတယ်\nကျုပ်လက်မလျှော့ပါဘူး…ကျုပ်မှာရှိနေတဲ့ `ဒ´နံပါတ် SEကား အစုတ်လေးကို တက်စီပြောင်း\nကျုပ်ဆိုတဲ့ ကြီးမိုက် မလယ်မ၀ယ်နဲ့ တက်စီသမား ဖြစ်ခဲ့ရပါရောလား…….\n(တက်စီမောင်းခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲစာ အတွေ့အကြုံတွေ တစ်နေ့တော့ စာသီကုံးပါအုံးမယ်)\nစရိတ်နှုတ်ပြီး တစ်နေ့ တစ်သောင်းခွဲကျန်၊ နှစ်သောင်းကျန်…အဆင်တော့ ပြေနေတာပဲ\nလူကတော့ ပင်ပန်းသဗျို့..ရန်ကုန်မြို့လယ် မိုးလင်းမိုးချုပ်ကားမောင်းရတဲ့ ဒုက္ခကလည်း\nဒါပေမဲ့…ကျုပ်ကိုသာ ဘာမှမပြောရဲကြပေမဲ့ ကျုပ်မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကတော့…\nကျုပ်မိန်းမကိုကျုပ်ချစ်တာတစ်ခုကတော့…ကျုပ်အခုလို နိမ့်ကျနေတဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်ကိုပိုကရုစိုက်တာပဲ…သားနဲ့ သမီးလဲဒီလိုပါပဲ…..\nကျုပ်မိဘတွေက မင်္ဂလာဒုံ၊ ၀ါယာလက်မှာနေတာ ဆိုတော့ ကျုပ် တစ်လတစ်ခါရောက်ပါတယ်…လစဉ်ထောက်ပံ့နေကျငွေလေးလည်းသွားကန်တော့ရင်းပေါ့\nအဲဒီကိုသွားတဲ့နေ့တော့ တက်စီမထွက်ဖြစ်ဘူးပေါ့ ..ကျုပ်တက်စီနဲ့ မိသားစုသွားတာကိုး…\nတစ်နေ့တော့…အဖေ ကျုပ်ကို အနားခေါ်ပြီး စကားပြောတယ်\n`ငါ့သား အသက် အခုဘယ်လောက်ရှိသွားပြီလဲ´\n`ဒီလိုပါသားရယ်…မင်းသာ ကားမောင်းစားမယ်ဆိုရင် မင်းတတ်ထားတဲ့ပညာတွေသင်ခဲ့စရာမှမလိုပဲကွ..နှမြောစရာ..´\n`မဟုတ်သေးဘူးသား…အဖေတို့ မရှိမဲ့ရှိမဲ့နဲ့ သားကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းထားလာတာ\nသားဘ၀ အဖေ့ထက်မြင့်အောင်..သားရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေ သားထက်မြင့်အောင်..\nလောကကြီးမှာ..ငွေဟာအဓိကမဟုတ်ဘူးသား…မင်းရဲ့ နောက်လာမဲ့မျိုးဆက်သွေးလေးတွေကို အကောင်းဆုံးနမူနာပြပါကွာ…\nမင်းမိသားစုကလည်း အစားအသောက်အနေအထိုင်ဆင်းရဲကောင်း ဆင်းရဲမယ်\nငါ့အဖေက အင်ဂျင်နီယာကွလို့ပဲ ဂုဏ်ယူချင်ကြမှာပါသားရယ်…´\nကျုပ်မိန်းမနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ကျုပ်ကို မပြောရဲလို့ မပြောခဲ့ကြတဲ့စကား\nကျုပ်….ဒီအသက်အရွယ်ကြီးရောက်မှ…ခလေးတစ်ယောက်လို အဖေ့လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုတ်နမ်းပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းနေတဲ့ကြားက…အဖေ့ကို ကတိပေးလိုက်ပါတယ်…`ကျနော်အလုပ်ပြန်လုပ်ပါမယ်အဖေ..စိတ်ချပါ..အဖေ မြင်ချင်သလိုကျနော့ ကိုမြင်ရပါစေ့မယ်´…လို့ ပြောအပီး…\nအင်မတန်မှအလေးထားတဲ့ ကုမ်ပဏီ ဖြစ်နေလို့ တော်တော်စိတ်ချမ်းသာရပါတယ်..\nအလုပ်သမားအခွင့်အရေး၊ လူ့အခွင့်အရေးကို ကုမ်ပဏီရဲ့ အကျိုးအမြတ်ထက် ပိုအလေးထားတဲ့ ကုမ်ပဏီတွေလည်းပေါ်လာနေပြီဆိုတာပါပဲ…ဒါကြောင့်..\nအခုလိုခေတ်ကြီးမှာ မိမိမှာသာ တကယ့်အရည်အချင်းရှိအောင် လုပ်ထားရင်\nပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်နေအောင် အမြဲကြိုးစား သင်ယူလေ့ကျင့်နေသင့်ကြောင်း\nကွယ်လွန်သွားတာ တစ်နှစ်ပြည့်မြောက်တဲ့ ဒီနေ့ဒီအချိန်မှာ ကျုပ်ကို လမ်းကြောင်း\nမှန်ပေါ်ပြန်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်အဖေ့ကို လက်စုံမိုးကန်တော့ရင်း ကျန်နေသေးတဲ့\nအဖေ့ချစ်သူ ကျုပ်ရဲ့ မိခင်ကြီးကိုလည်း အသက်ထက်ဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါမယ်လို့\nဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး…..ကျုပ်လည်း ဂဇက်မှာ စာမရေးတာကြာ…ဘာရေးရမှန်းလည်းမသိ\nနဲ့နေနေတုံး …စိတ်ကူး ပေါက်လို့ အဖေ့ နှစ်ပါတ်လည်နေ့ အလှူကအပြန် စိတ်ထဲပေါ်လာတဲ့\nဘယ်သူ့အတွက်မှ အကျိုးမဖြစ်ရင်လည်း စာဖတ်သူအားလုံးကိုတောင်းပန်ပါဂျောင်း….\n၆၊ ၁၊ ၂၀၁၄\nဒီစာတွေထဲမှာ ဒီနေရာလေးကို အခိုက်ဆုံး …\nCrystalline ရေ အားပေးဖတ်ရှုတာကျေးဇူးပါ…ဟုတ်တယ်နော..ခုအချိန်က တက်စီတွေမှိုလိုပေါက်နေတာဆိုတော့ ရှာဖွေရတယ်မလွယ်ကြတော့ဘူး..\nအလုပ်ဟူသမျှဂုဏ်ရှိစွ ဆိုပေမယ့်လည်း တင့်တောင့်တင့်တယ်အလုပ်လေးကျတော့လည်း ပိုဝင်ဆန့်စေတာပေါ့နော်.. ကြားထဲတက်စီမောင်းဖြစ်တာလည်း..အဲဒီအချိန်ကမို့ထင်တယ်.. အခုလိုချိန်မျိုးဆိုရင်တော့ အဲလောက် ကားဆရာသက်ကြာမယ်မထင်ဘူး.. :))\nအလုပ်သမား အခွင့်အရေးဆိုရင်တော့ အာရှအလုပ်ရှင်တွေက အတော်နှိမ်ပါတယ်…\nသူတို့သိတာ သူတို့အတ္တနဲ့ ဥစ္စာဓနပါ ၊ မကျေနပ်ရင် ပြန်မေးခွင့်မရှိ တန်း ဖြုတ်ပါ၏…\nရှင်ကြီးဝမ်းလည်း ဝင်ဖူး ရှင်ငယ်ဝမ်းလည်းဝင်ဖူးပြီမို့…\nအခု ကော်ပိုရေးရှင်းမှာပဲ အလုပ် လုပ်တာ ၁၀နှစ်လောက်ရှိပါပြီ…\nအဲသည့်တော့ ပရိုက်ဗိတ်ဆိုရင်… တာ့တာ ပါခင်ဗျား…\nအမှန်ပဲကိုကျောက်စ်ရေ…အဲထဲတော့ တရုပ်သူဋ္ဌေးတွေက အဆိုးဆုံးလို့ထင်မိတယ်…\nဖတ်လို့ကောင်းတယ်.. ဦးမိုက်..။ ဒါနဲ့ သာမီးလေးလဲ အတော်ကြီးရောပေါ့… ပြန်လာဖြစ်ရင် သက်သက် လာတွေ့ ဂါဝရ ပြုပါဦးမြည်….။\nဘဝ ဆိုတာ ကို စေ့စေ့မတွေးတာကို ကြာပေါ့။\nစည်းတွေ ဘောင်တွေလည်း ချမထားဘူးးးး\nစည်းလွတ်ဘောင်လွတ်လည်း ဖြစ်မသွားဘူး ဆိုတဲ့ အခြေအနေနဲ့ပဲ ရှိနေတယ်။\nချိုးခဲ့တဲ့ ဘဝ တစ်ဆစ်တွေကတော့ အမှတ်တရ ပေါ့နော့။\nလွန်ခဲ့တဲ့အပါတ်က ၀ါရှင်တန်သွားတော့..နှင်းတွေကျနေတာမို့.. မမောင်းချင်တာနဲ့.. တက်ခ်စီငှားစီးတာ.. မောင်းတဲ့သူက အာဖဂန်သားဗျ..\nအီရန်၊ အီစတန်ဘူ၊ ဗန်ကူးဗား၊ ဆန်ဖရန် တက်ခ်စီလှည့်မောင်းလာတဲ့သူဆိုတာပဲ..\nပြောတာမှစုံနေတာပဲ..။ တက်ခ်စီသမားက.. အတွေ့အကြုံများသမို့… စာရေးလို့ကောင်းတယ်ထင်မိတယ်..\nအခုလိုအချိန်များ ရန်ကုန်မှာ လာမောင်းကြည့်ပါအုံး..ကားတွေကနေရာတကာ ဂျမ်းဖြစ်နေတာ\nဘာမှလုပ်ချင်စိတ်မရှိတော့ ပဲ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ကျိုးတော့တာပဲ\nတက္ကစီမောင်းတာ နိမ့်ကျတဲ့အလုပ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့် တော်တော်ပင်ပန်းပါတယ်..\nလူရော စိတ်ရော ပင်ပန်းတာပါ\nအရင်တုန်းကတော့ အဲသည်ဝင်ငွေကလေးက မက်လောက်စရာမို့ ၏\nကိုမိုက် ဖြတ်ထွက်လာနိုင်တာ ချီးကျူးပါတယ်…….\nအခုခေတ်တော့ တက္ကစီမောင်းတဲ့သူတွေ ပိုပင်ပန်းပြီး ၀င်ငွေလဲ နည်းသွားကြတယ်….။\nညနေအလုပ်သိမ်းလို့ ဆီဖိုးနှုတ်ပြီး ကိုယ့်အတွက်နှစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်းခွဲလောက်ကျန်ရင်\nလူရော စိတ်ရော ပင်ပန်းတာပါ..စိတ်ထဲ အော်ဒါရအောင်လည်း ကျီးကန်းတောင်းမှောက်ကြည့်ရ\nဘ၀စုံတော့ ဖတ်လို့ကောင်းတယ် အူးမိုက်ရေ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အူးမိုက်က ဇနီးကောင်းရထားတာ အရွေးတော်တယ်နော်။ မိုက်ချက်\nအားကျပါတယ် ဦးမိုက်ရေ။ ကံကောင်းလွန်းလှပါတယ်။\nအခု ဒရိုင်ဘာလစာတွေ၊၀င်ငွေတွေကကောင်းနေတော့ ကျမ၀န်ထမ်းတွေထဲက အလုပ်ထွက်ခွင့်တောင်းပြီး ကားမောင်းနေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်ဦးမိုက်ရဲ့၊\nကိုယ့်အလုပ်ထဲမှာ သင်ပေးလိုက်တဲ့ ကလေးတွေပါပဲ။\nကိုယ်လည်း တတ်နိုင်သလောက် လစာတွေပေး၊(ခရိုနီမဟုတ်တော့ မက်လောက်အောင်တော့ မပေးနိုင်ပါဘူး) မိသားစုတွေကို စောင့်ရှောက်၊ပညာပေး သင်တန်းတွေလွှတ်တော့ လုပ်ပေးနေတာပဲ။\nဒါပေမယ့် သူတို့ ဘ၀ ရှေ့ရေးတွက် ၀င်ငွေကောင်းတာ ရွေးချင်တယ်ဆိုတာကို တားခွင့်မသာဘူး။\nတခါတုံးက Eros ညည်းဖူးတဲ့ ဘွဲ့လည်းရ၊ကွန်ပျူတာတတ်တာ ဒရိုင်ဘာလောက်တောင် လစာမရလို့ စိတ်နာတယ် ဆိုတာ သတိရမိတယ်။\nအဲဒီလို အမြင်တွေကနေ ရုန်းထွက်နိုင်တဲ့ ဦးမိုက်ကို ချီးကျူးပါတယ်။\n“အခု ဒရိုင်ဘာလစာတွေ၊၀င်ငွေတွေကကောင်းနေတော့ ကျမ၀န်ထမ်းတွေထဲက အလုပ်ထွက်ခွင့်တောင်းပြီး ကားမောင်းနေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်ဦးမိုက်ရဲ့”\nမှန်တော့မှန်ပါတယ်…ဒါပေမဲ့ ပင်ပမ်းပိုခံရတယ်၊ နေ၀င်မိုးချုပ်ထိအောင်လည်းမောင်းရတယ်…\nလူတွေကိုယ့်ကိုဆက်ဆံပြုမူတာ အများကြီးကွာသွားတယ်…အဲဒါလေးတွေတော့ စဉ်းစားစရာ\nအကျိုးများတာပေါ့ အူးမိုက်ရယ်.. လူကြီးတွေရဲ့ ဘဝဖြတ်သန်းမှုတွေက လူငယ်တွေအတွက် အတုယူစရာ၊ သင်ခန်းစာယူစရာ၊ အားကျစရာတွေပါ..\nလုံမ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အဖေ ကျတော့ သူလည်း ဝန်ထမ်းအလုပ်ကို စိတ်ကုန်ပြီး တက်စီမောင်းဖို့ စဉ်းစားသေးတယ်တဲ့.. ဒါပေမယ့် သားသမီးတွေကို တက်စီသမားသားသမီး အဖြစ်မခံနိုင်လို့ ပိုက်ဆံပိုရပေမယ့် မမောင်းခဲ့ဘူးတဲ့..\nသူတို့ ပါတ်ဝန်းကျင်မှာ “ငါတို့ အဖေက တက်ခ်စီ ဒရိုင်ဘာ” လို့တော့ဘယ်ပြောချင်မလည်းလေ..\nကိုယ့် အဖေတောင် အဲ့လိုမမြင်ချင်ရှာဘူး…\nကျွန်တော့်လည်း ကွန်ပျူတာခုံမှာထိုင် ဖုန်းSoftware တွေပြင်လိုက်၊ Video Editing တွေလုပ်လိုက်နဲ့ ပင်ပန်းနေတာတွေ့တော့ မိန်းမက သင်ထားတဲ့ Engineer ပညာရပ်တွေ အလကားဖြစ်ကုန်မှာ စိုးပြီး အလုပ်ပြန်ဝင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အ၇င် Company ထက်လစာ(၂)ဆကျော်လောက်ရတဲ့ company မှာထပ်ပြီး အလုပ်ရခဲ့တယ်လေ။ အမေကလည်းဝမ်းသာတာပေါ့။\nကျုပ်လည်း ခင်ဗျားအလုပ်သစ်ရပီဆိုတာကြားကတည်း ခင်များမိသားစုနဲ့အတူ\n၀မ်းသာပါတယ်ဗျာ…ဖုန်းSoftware တွေပြင်၊ Video Editing တွေလုပ်ဆိုတာတွေက\nအားချိန်တွေမှာ အပျင်းပြေလုပ်ပေါ့ဗျာ…သမီးနဲ့ သားမက်ကလည်းအားကိုးနေရပီမဟုတ်လား…\n“အ၇င် Company ထက်လစာ(၂)ဆကျော်လောက်ရတဲ့ company မှာထပ်ပြီး အလုပ်ရခဲ့တယ်လေ။ ”\nတစ်ခါတစ်ခါကျ တွေးမိတယ်ဗျာ လစာပိုင်းမှာ အပေါင်းအသင်းတွေက ပိုပြီးတော့ ဝင်ငွေဖြောင့်လွန်းလို့\nကာယနဲ့ ဉာဏ ကွာတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့လို လုပ်လိုက်ချင်တာ အခါခါ။\nအခုထိတော့ ဖြစ်ချင်စိတ်ကို အသိက ပြန်ဆွဲထားလို့ လမ်းမှန်နေဆဲလို့ ယူဆနေဆဲ….\nအမှန်ပဲ ကိုမာဃရ.. ဉာဏ သမားကရေရှည်မှာသာသွားမှာပါဗျာ..စိတ်ရှည်ပါ…\nဦးလေးကိုကြီးမိုက်ရဲ့ စာတွေကသဘာဝထဲမှာနေရာကျလှတယ်ဗျာ ။\nအတွေ့ကြုံတွေစုံတော့ စာတွေအရသာပိုရှိတယ်ထင်တာပဲ ။\nဘ၀အတွေ့အကြုံဆိုတာ မမေ့စကောင်းပါဘူး ဦးမိုက်ရေ……..\nကျနော့်မလဲ တပုံတပင်ရှိခဲ့ဖူးလေရဲ့ ….. ရေးဖြစ်မယ်တော့ မထင်ဘူး…..\nလူမုန်များတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ၁၀နှစ်ကျော် လုပ်ခဲ့သကိုး\nဦး ကြီးမိုက်ဘ၀ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တွေကို… စောင့်မျှော်ဖတ်ရှုလျက်ပါ….လို့ …


ချောအိမာန် (မန္တလေး): 2010\nမောင်လေး မျက်ဝန်းက တဖြေးဖြေးနဲ့ မျက်ရည်စများ ပြည့်လျှံတတ်လာတယ်… နောက် မျက်တောင်တစ်ချက်ပုတ်ခတ်လိုက်စဉ်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မျက်ရည်များ တစ်ပေါက်ပေါက်ကျဆင်းလာတယ်… ရင်ထဲက ကြေကွဲမှုအပြည့်နဲ့ အပြင်ကို ပြည့်လျှံကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဘယ်သူမှမတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး… သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းလေးက အသနားခံနေသလို… သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးက ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေသလိုဘဲ… သူရဲ့ဘေးမှာ ကျွန်မ တစ်ဦးတည်းသော အစ်မက မျက်ရည်မကျအောင် အားတင်းရင်း… မောင်ငယ်လေးကိုပွေ့ဖက်ထားတယ်… ဆရာဝန် သူနာပြုအသီးသီး ထွက်ခွာသွားချိန်မှာ… ဆယ့်သုံးနှစ်သာသာရှိသေးတဲ့ ကျွန်မက မျက်ရည်ကိုလက်နဲ့ပွတ်သပ်သုပ်လိုက်တယ်… ခုနှစ်နှစ်သာသာလောက်ရှိမဲ့ မောင်ငယ်လေးကို တတ်နိုင်သလောက်အားပေးနေတဲ့ ကျွန်မတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်း ဘေးကုတင်ကလူတွေပါ မျက်ရည်တလည်လည်နဲ့… ဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာ အားကိုး မှီတွယ်စရာဆိုလို့ ဒီမောင်နှမလေးနှစ်ယောက်ပဲ ချန်ထားခဲ့တာကို ကံကြမ္မာကိုဘဲ အပြစ်တင်ရမလား… သွားလေသူမိဘနှစ်ပါးကိုဘဲ အပြစ်တင်ရမလား… တကယ်တော့ ကျွန်မတို့နှစ်ဦးအတွက် လောကကြီးကတရားမမျှတခဲ့ပါဘူး … ဆေးရုံကိုတောင် ဘာမဆိုင်၊ ညာမဆိုင်နဲ့ ကိုယ်ချင်းစာနာထောက်ထားသူတစ်ယောက်က လာပို့လို့ရောက်လာတာ… မောင်လေးက တော်တော်ရောဂါသည်းနေပြီ… ကူညီရာမဲ့တဲ့ဘဝမှာဖြစ်သလိုနေ… ဖြစ်သလိုဆေးတွေကုပေးကြရင်း၊ အနာတခြား၊ ဆေးတခြားနဲ့ နာလန်မထူတော့ဘူး… သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ ဗဟုသုတမရှိ၊ နားမလည်၊ ဟိုလူတမျိုး၊ ဒီလူတမျိုးနဲ့ ကုထုံးတွေကလဲစုံနေပြီ… နောက်ဆုံး ရလာဒ်ကတော့ လူနာပိုခံစားရတာပေါ့… ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချရင်း… မောင်လေးရဲ့ အနာဂါတ်အတွက် စိုးရိမ်နေပုံဘဲ… ဆေးရုံမှာ ခုနှစ်ရက်ကုသပြီး ကလေးကိုပြုစုစောင့်ရှောက်မဲ့ဂေဟာကို လမ်းညွန်ပေးလိုက်တယ်… လမ်းညွှန်ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ တာဝန်ယူပို့ပေးမဲ့သူမရှိဘူး၊ ပိန်ညှောင်ညှောင်ခန္ဓာကိုယ်လေးပေမဲ့ မောင်လေးမျက်ဝန်းတွေက မျှော်လင့်ချက်တွေရှိနေသေးသလိုဘဲ… ကျွန်မက မစားဘဲ အငတ်ခံပြီး မောင်ငယ်လေးကိုကျွေးတယ်… တခါတလေဝမ်းတွေ အိပ်ရာပေါ်သွားပြစ်လိုက်တာမို့… စိတ်ရှည်ရှည် မောင်းလေးကိုလဲ ပြုစုပေးတယ်… မနေနိုင်တဲ့ ဘေးကုတင်လူတွေက မုန့်ဖိုးပေးတယ်… ဆန်ပြုတ်တွေ ဝယ်တိုက်ကြတယ်… အဲဒီအခါဆို ကျွန်မက မောင်လေးအတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ မုန့်ပေးတဲ့သူ… ဆန်ပြုတ်ဝယ်တိုက်တဲ့သူတွေကို ထိုင်ကန်တော့တယ်… ကြာတော့ အခန်းထဲက လူနာတွေက ကျွန်မတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို သံယောဇဉ်ဖြစ်နေကြတယ်… တစ်နေ့က သူတို့အခန်းထဲကို ကလေးလူနာတစ်ယောက်ရောက်လာတယ်… သွေးလွန်တုပ်ကွေးဆိုလား… ငှက်ဖျားဆိုလားဘဲ… ကလေးက သတိတောင်သိပ်မရဘူး…ညကြီးရောက်လာတာ… သွေးကအရေးပေါ်လိုပါလေရော… ဆရာဝန်တွေလဲ ပျာယာခတ်နေတာပေါ့… ကလေးအဖေနဲ့အမေကလဲ ပြည့်စုံပေါ်မပေါက်ဘူး… နှစ်ယောက်စလုံး ပိန်ချီချီလေးတွေနဲ့လိုတဲ့သွေးက အိုသွေးတဲ့… အဖေနဲ့ အမေကလဲ သွေးယူရအောင် ကျန်းမာရေးက မပြည့်စုံ ၊ မကောင်းမွန်ဘူး… အချိန်နဲနဲကြာသွားတယ်… ကျွန်မက ဆရာဝန်ကိုသွားပြောတယ် ကျွန်မသွေးကိုယူပါ… အိုသွေးပါပဲလို့… ဆရာဝန်က မျက်လုံးပြူးသွားတယ်… ကလေးဆီက သွေးယူလို့ဘယ်ဖြစ်မလဲကွယ်လို့ ဆရာဝန်က စိတ်မကောင်းတဲ့မျက်နှာနဲ့ပြောရင်း ထွက်သွားတယ်… ညဉ့်နက်လောက်မှာသွေးရပြီး… အဲဒီကလေးကို အဆက်မပြတ်သွေးသွင်းနိုင်ခဲ့တယ်… ကံကောင်းစွာဘဲ၊ အဲဒီကလေး…. စိုးရိမ်တွင်းထဲကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်… အခန်းထဲက အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ချီးကျူးရင်း… တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဆိုးလာတဲ့သူ့မောင်လေးအတွက်တော့ စိတ်ထိခိုက်… ကြေကွဲစွာခံစားရတယ်… ( ၂ ) “ မမ … မောင်လေး ဆေးရုံတတ်ရတာလဲကြာပြီ… အိမ်မပြန်ရသေးဘူးလား “ “ ပြန်ရမှာပေါ့မောင်လေးရယ်… ခုဟာက မမတို့အိမ်ထက်ကောင်းတဲ့နေရာ တစ်ခုကိုသွားရမှာ “ “ ဘယ်လဲဟင်… ပျော်စရာကြီးလား “ “ ပျော်စရာကြီးပေါ့… အဲဒီမှာ မောင်လေးလို အဖော်ကလေးတွေအများကြီးရှိတယ် အတူတူကစားရမှာ “ “ ဟုတ်လား… မမရောနေမှာလား “ “ မမက ခဏခဏ မောင်လေးကို လာကြည့်မှာ… “ “ မောင်လေးနဲ့ အတူမနေဘူးလား “ “ အိမ်ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့လို့ မဖြစ်သေးဘူး မောင်လေးရဲ့… အဲဒီမှာဆိုရင် မောင်လေးနဲ့အတူတူ ဆော့ချင်တဲ့သူတွေအများကြီးဘဲ… ဒီမှာလို ဘယ်သူမှမောင်းမထုတ်ဘူးနော် မောင်လေး “ “ ဟင့်အင်း … မမလဲလိုက်ရမှာ “ “ လိုက်မှာပါ… အဲဒီမှာကျ မောင်လေးကို ကြည့်ရှုပေးမဲ့ ဆရာမ ချောချောတွေလဲရှိတယ်… မောင်လေးဆွဲချင်တဲ့ ပန်းချီပုံတွေဆွဲရမယ်… စာတွေကို ရုပ်ပုံတွေနဲ့လဲ သင်ပေးဦးမှာ… ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ… အော်… မောင်လေးကြည့်ချင်တဲ့ တီဗွီကြော်ငြာတွေလဲကြည့်ရအုံးမှာ… မောင်လေး နံမည်ပေးထားတဲ့ မင်းသားနံမည် ဘယ်သူ… “ မင်းမော်ကွန်း “ “ ဟုတ်ပြီ… ဟုတ်ပြီ မင်းမော်ကွန်း… အဲဒီမှာ လွင်မိုး၊ ကျော်ဟိန်းတို့ ခိုင်သင်းကြည် ထက်ထက်မိုးဦးတို့ဆိုတဲ့ မောင်လေးအရွယ်ကလေးတွေလဲရှိတယ်…မောင်လေးပျော်မှာပါ… မမက မောင်လေးကို အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ရမှာ စိတ်မချဘူး… မောင်လေးကျန်းမာရေးအတွက်လဲ မမကနားမလည်ဘူး… အဲဒီအတွက်လဲပိုစိတ်ချရတယ်… နော် မောင်လေး ဘယ်တော့မှမငိုရဘူးနော်… ငိုရင်ယောက်ျားလေးမဟုတ်ဘူး… မိန်းမဖြစ်သွားလိမ့်မယ်… မိန်းမဖြစ်ချင်လား “ လူငယ်လေးကခေါင်းရမ်းပါတယ်.. “ အဲဒါဆို မမပြောတာ နားထောင်နော် “ လူငယ်လေးက သူ့အစ်မကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါတယ်…ဘေးကုတင်က လူတွေရော သူနာပြုတွေပါ… စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂါတ်အတွက် ဘယ်သူမှ ပြုပြင်ဖန်တီးမပေးနိုင်တာမို့… ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတယ်….``ရပါတယ်… အဒေါ်ရယ် … ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဒီဆေးရုံပေါ်မှာ ကြည့်ရှု့ခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ကျွန်မအဒေါ်ကို ကန်တော့ပါတယ်.. မောင်လေးကုတင်ပေါ်ကနေ လက်လုပ်ချီကန်တော့````နေ.. နေ.. အဒေါ်တို့က အဒေါ့်သားလေးနဲ့အတူတူ ကိုယ်ချင်းစာလို့ပါ ။ ဆေးရုံက ဆင်းသွားပြီးရင်လဲ ဂ၇ုစိုက်နော်… ကိုယ်ကိုတိုင်လဲဂရုစိုက်အုံး.. ကောင်းသွားမှာပါ.. သိပ်စိတ်မပူနဲ့ … ဒါနဲ့အေ.. နာမည်ပြောခဲ့ပါဦး။ နံမည်မသိသေးဘူးဖြစ်နေတယ်````မောင်လေးနာမည်က သုတ.. ကျွန်မနာမည်က မသုခပါ````အော်…``နာမည်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့… ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်း အဒေါ်ကြီးလဲ ကြေကွဲသွားပုံရပါတယ်.. သူက ဆေးရုံခန်းထဲက အခြားလူနာရှင်တွေကိုပါ စည်းရုံးရေးဆင်းရင်း …. ပိုက်ဆံစုပြီး ကျွန်မလက်ထဲထည့်ပေးလိုက်တယ်…``ယူပါမသုခရယ်… အဒေါ်တို့က ကူညီချိန်တန်လို့ ကူညီရတာပါ.. ဒီထက်ပိုပြီး စိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်.. သိပ်မများပေမဲ့.. မောင်လေးအတွက် အာဟာရဖြစ်တဲ့ အစာတော့ ဝယ်ကျွေးနိုင်တာပေါ့````ဟုတ်ကဲ့ပါအဒေါ်.. အဒေါ်ကိုမြင်ရတာ.. ကျွန်မမေမေကို အရမ်းသတိရတာဘဲ ကျွန်မဖေဖေနဲ့ မေမေဟာလဲ ရောဂါဆိုးနဲ့ဆုံးခဲ့တာ.. ခုမောင်လေးလဲ…ကောင်မလေးက ပြောရင်း မျက်ရည်တွေကျလာတယ်…``မောင်လေးမှာ HIV ရောဂါကူးစက်ခံနေရပြီတဲ့.. ဒီနေ့ ဆရာဝန်ကြီးက ပြောပြတယ်.. ကျွန်မနဲနဲမှ မရိပ်မိခဲ့ဘူး.. ဒါ့ကြောင့်မို့ထင်ပါတယ်.. ကျွန်မတို့ကို ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကလဲ အပေါင်းအသင်းမလုပ်ကြဘူး.. နှိမ်ကြတယ်.. မောင်လေးနဲ့ဆို ဘယ်သူမှ မကစားချင်ကြဘူး.. မောင်လေးကို ကျွန်မသနားတးယ်.. သူ့မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာမှ မသိရှာဘူး..``ကျွန်မလဲ တချိန်မှာ ဒီရောဂါရှိချင်ရှိလာမှာဘဲ.. ကျွန်မအတွက် မစိုးရိမ်ပါဘူး.. မောင်လေး ခုလိုခံစားနေရတာကို ရင်ထဲမှာ မချိဖြစ်နေပြီ… ```ကျွန်မက ရင်ထဲကစကားတွေကို ပြောပြီး မောင်လေးအိပ်နေတဲ့ကုတင်ဆီသွားရင်းရှိစုမဲ့စု.. ပစ္စည်းလေးတွေကို ခြင်းတောင်းထဲ ကောက်သိမ်းမိတယ်…မနက်ဖြန်မနက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဒီကုတင်လေးမှာတွေ့ရတော့ မှာမဟုတ်လို့ အခြား ကုတင်ကလူတွေ လာပြီး နှုတ်ဆက်အားပေးနေကြတယ် …..(၃)မောင်လေးကို ကျွန်မသွားကြည့်တိုင်း.. ဂေဟာမှာပျော်နေတာကိုတွေ့ရရင် စိတ်ချမ်းသာတယ်.. တခါတလေမှာတော့ ရောဂါဖောက်နေတာမို့ သနားရပြန်တယ်.. ရောဂါသည်အချင်းချင်း ကလေးတွေကူညီဖေးမနေတာဟာ.. လူသားချင်း စာနာတဲ့စိတ်ဓါတ်လေးတွေပါဘဲ.. မောင်လေးက ကျွန်မလာရင် ပျော်ပြီး .. ပြန်သွားတိုင်း.. လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေးကြည့်ရင်း ကျန်နေရစ်ခဲ့တယ်..ပန်းချီဆွဲဝါသနာပါသူမို့ မောင်လေးဆွဲတဲ့ ပန်းချီတွေဟာ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်.. လူမိသားစုပုံ.. ကြက်မိသားစု အစာစားနေတဲ့ပုံ.. ကလေးတွေ ကစားနေပုံ.. သူဆွဲတဲ့ပုံတွေကို ထုတ်ပြတက်တယ်…သူအဲဒီဂေဟာလေးမှာ နေသားကျသလိုရှိလာတယ်.. ဒါပေဲ့ သေမင်းရဲ့ အမိန့်ပါလာပြီးသူ တစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေသားကျနိုင်မှာလဲ.. ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သွေးတော်တဲ့တစ်ဦးတည်းသာရှိတဲ့ မောင်လေးအတွက် .. ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တွေဟာ မှေးမှိန်နေတယ်.. သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်လေးမှာ နာကျင်စရာတွေ ဝမ်းနည်းစရာတွေပါမသွားစေချင်ဘူး.. ကျွန်မတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာဆို သူသိမ်ငယ်နေရမှာ…ခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မမောင်လေး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါထိုးနှက်ချက်တွေရှိပါစေ.. အားလုံးရဲ့ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ.. မောင်လေး ဘဝ နေပျော်ပါတယ်.. မောင်လေးရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ မမတက်နိုင်တာဆိုလို့… ဒါပါဘဲ.. နေ့တိုင်းဘဲ မောင်လေးအကြောင်းစဉ်းစားမိရင.. ရင်နာတယ်.. နောက်ဆိုရင် ကျွန်မလဲ အထီးကျန်ဆန်စွာ တစ်ယောက်ထည်း ဖြစ်သန်းရအုံးမယ်.. ဘယ်အချိန်တွေထိလဲ .. ဘယ်လောက်ထိလဲ.. ကျွန်မလဲ မသိနိုင်ခဲ့ဘူး…ဒီလိုနဲ့ဘဲ တဖြေးဖြေး ရိပါးလာတဲ့အနာဂါတ်တွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရင်း ကျွန်မဆီမှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိခဲ့တာ မောင်လေးရေးထားတဲ့ ပန်းချီအပိုင်းအစလေးပေါ့.. သစ်ပင်.. တောအုပ်စိမ်းစိမ်းတွေထဲမှာ လက်ချင်းတွဲပြီးပြေးနေကြတယ်.. ကျွန်မနဲ့ မောင်လေးဘဲဖြစ်ပါလိမ့်မယ်..အောက်ကနေ စာလေးတစ်ကြောင်းရေးထားတယ်…မောင်လေး မမကို ချစ်တယ်တဲ့…ကျွန်မမျက်ရည်တွေဟာ တာကျိုးသွားတဲ့အတိုင်းဘဲ.. ရင်ထဲမှာလဲ .. စို့နစ်ကြေကွဲမိတယ်.. ဘဝရဲ့အားမာန်တွေကို နောက်ဆုံးအချိန်တွေထိ ယူဆောင်သွားတဲ့ မောင်လေးကိုလဲ မမချစ်တယ်.. အချစ်ဆုံးပါဘဲ.. ဒီရောဂါကြီးဟာ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့ဘဲကူးစက်လာခဲ့.. လာခဲ့.. နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြေကွဲရိပ်တွေနဲ့ဘဲ အဆုံးသတ်ရတယ်.. အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မမောင်လေးရဲ့ အသက်ကို နှမျောစွာနဲ့ စတေးလိုက်ရတယ်…ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်မှာ .. ကိုယ်တိုင်မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ ကျွန်မအသက်နှစ်ဆယ်ရောက်သည်ထိ ဆေးစစ်ရာမှာ HIV Positive ဆိုတာ မတွေ့ခဲ့ရဘူး.. ကျွန်မခုချိန်မှာ ကံကောင်းသေးတယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့.. ကျွန်မခုဆိုရင် … ဒီရောဂါဖြစ်နေသူတွေကို အားပေးကူညီ ရန်ပုံငွေကူရှာပေးနဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ကြီး နေထိုင်သွားတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်…လရဲ့အရိပ်ဟာ ဝေးလွန်းပေမဲ့ ညအခါတွေမှာဆို အဖိုးတန်မှန်းလူတိုင်းသိကြပါတယ်.. အဲဒီလိုဘဲ… ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒ ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်းအတာ တွေဟာဝေးလွန်းပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့အခါမှာတော့ .. ဝေးလွန်းတဲ့ လရိပ်ကို တမ်းတမိသလို……. ဆန္ဒရှိကြတယ်ဆိုရင် ကျွန်မကျေနပ်မိမှာ အမှန်ပါ……..။\nဒုံး…. ဒုံး… ဒုံး…``ဟာ အခန်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ … သွားကြည့်လိုက်ပါအုံး..``အခန်းထဲမှာ ကျော်မင်းလွင် ထင်တိုင်း သောင်းကျန်းနေပြီနေမှာ… သူက ဒီလိုဘဲ စိတ်ကြီးပြီး မထင်ရင် မထင်သလို လုပ်တက်တယ်.. တစ်ဆောင်တည်း တစ်ခန်းထဲ အတူတူ နေရတာဆိုတော့ သည်းခံရတာပါဘဲ.. ခုလဲ အပြင်မှာ ရေချိုးပြီး ရှိသေးတယ် အထဲမှာ တဒုံးဒုံးနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိဘူး မင်းသွင်က ရေချိုးလက်စနဲ့ လှမ်းအော်ပြီး ပြောတယ်.. သူ့ပစ္စည်းတွေ တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့ နေမှာ……. တခါတုန်းက မင်းသွင် ဂစ်တာကြီး ထုလိုက်တာ ကွဲရော.. ကျွန်တော် အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့….``ဟာ`` .. ဟေ့ကောင် ကျော်မင်းလွင် ဘာဖြစ်တာလဲ``ကျော်မင်းလွင် လက်မှာ သွေးသံရဲရဲနဲ့ ဒါဏ်ရာကြောင့် လန့်သွားတယ်… ကျော်မင်းလွင် က နံရံကို ဆက်ထိုးဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာ လက်ကို နောက်ကဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်..``မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ .. လက်မှာလဲ ဒဏ်ရာရနေပြီ.. ဘယ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်လာလို့လဲ`` ကျော်မင်းလွင် က ခေါင်းရမ်းပြီး နံရံကို ကျန်တဲ့ လက်တဖက်နဲ့ ထပ်ထိုးတယ်…``ဟာ… မင်းကတော့ကွာ.. စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားစမ်းပါ ဘာဖြစ်လာတာလဲ ပြော.. လာ .. ကုတင်ပေါ်ထိုင်… မင်းလက် ဆေးထည့်ပေးမယ်````ကျော်မင်းလွင်.. ဟာ ဘာဖြစ်တာလဲ`` မင်းသွင်ကရေချိုးပြီး ဝင်လာရင်းမေးတယ်..``ဒီမှာ ကွာ.. မေးပါအုံး နံရံလက်သီးနဲ့ ထိုးထားတာ.. ဘဖြစ်မှန်းလဲ မသိဘူး````ဘာဖြစ်လို့လဲ.. မင်းအိမ်နဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ပြန်ဘူးလား````မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူးကွာ.. ငါ့ကို ဘာမှ မမေးကြပါနဲ့…````မင်းကလဲကွာ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းဘဲ ဘာအဆင်မပြေတာရှိလဲ ပြောရမှာပေါ့ ငါတို့တုန်းကလဲ မင်းကူညီခဲ့တာတွေရှိတာဘဲ`` ``အခုဟာက အကူညီယူရမဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးကွ.. တော်ပြီကွာ ငါမပြောပါရစေနဲ့… မင်းတို့လဲ ငါ့ကို ကြည့်မနေပါနဲ့..``ဆေးထည့်ပေးတော့ စိတ်နဲ့လူ မကပ်သလို ငြိမ်နေပြီ… ကျော်မင်းလွင် မျက်လုံးတွေက တစ်နေရာတည်းစိုက်ကြည့်ပြီး ထွေထွေငေးငေး ဖြစ်နေတယ်.. သူ့မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းစွာ ဒေါသရိပ်မသန်းဘဲ တစ်မျိုး ဘာကြောင့် ဖြစ်နေတာလဲ .. ခါတိုင်း.. သူ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာနဲ့ မတူ…….မိဘတွေနဲ့ အတူမနေဘဲ စိတ်ထင်ရာ လွတ်လပ်ခွင့်ကို အသုံးချဖို့ အဆောင်လာနေတာမို့.. စရိုက်က ခပ်ဆိုးဆိုးပင်.. တစ်ချို့နေရာတွေမှာ စိတ်ကောင်းရှိပေမဲ့… တချို့ နေရာကျ ဂျစ်ကန်ကန် ငွေကိုတော့ တခါတခါ အိပ်ပြန်တောင်းပြီး နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်သား ဘဝကို ပျော်ပျော်နေနေသူ.. အိမ်နဲ့ကလဲ အဆင်ပြေလှတာမဟုတ်…``ငါခရီးထွက်မယ်ကွာ````ဟ.. ဘယ်ဖြစ်မှာတုန်း.. စာမေးပွဲရှိသေးတယ်..````စာမေးပွဲ ပြီးမှ ငါတို့ အတူတူသွားမယ် လို့ ပြောထားတယ်လေ… မင်းခံစားနေရတာမဟုတ်သေးဘူး.. ဘာလဲ မင်း ကောင်မလေးနဲ့ အဆင်မပြေဘူးလား````မဟုတ်ပါဘူးကွာ.. ငါ အရမ်းစိတ်ညစ်တယ်````ငါတို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ.. မင်းခုလို စိတ်ညစ်တဲ့ ပုံစံ တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..``မင်းခုလိုဖြစ်နေတော့ ဘာမှန်းမမသိဘဲ .. မပျော်တော့ဘူး````ထားလိုက်ပါတော့ကွာ… ``လောကမှာ ကျွန်တော့် လောက်မိုက်မဲတဲ့ ကောင်ရှိပါအုံး မလား…ကျွန်တော့် အပြစ်ဒါဏ်ကြောင့် အခု မျက်ရည်ကျနေရပြီ.. ဘဝနဲ့ ချီပြီးပြောရရင် ဆယ်တန်းတုန်းက တစ်ခါဘဲ စာမေးပွဲကျလို့ မရိုက်ဖူးတဲ့ ဖေဖေက လက်သီးနဲ့ ထိုးလို့ မျက်ရည်တစ်ခါဘဲ ကျဘူးတယ်.. ငယ်ငယ်ကလဲ ဘယ်လောက်ရိုက်ရိုက် ပေခံပြီး မငိုခဲ့ဘူး.. ခုတော့ ရင်ထဲက တဆစ်ဆစ်နာကျင်မှုက အလိုလို မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာစေတယ်.. ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်အောင် ဒေါသဖြစ်မိရင်း… ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်တော့… ငါဘယ်သူ့ကို ဖွင့်ပြောရမှာလဲ.. ငါဖွင့်ပြောရလောက်အောင် သတ္တိမရှိဘူး.. ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ကိစ္စ .. ခွင့်မလွှတ်ကြပါနဲ့ကွာ…`` သုတ `` မင်း မျက်နှာကို ငါမကြည့် ပါရစေနဲ့….ငါ့အတွေးတွေနဲ့ နေပါရစေ… အရာအားလုံးဟာ .. ကြီးမားတဲ့ ရိုက်ခက်သံတစ်ခုလို လောက မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစား သွားရစေတယ်….(၂)``ဟေ့ကောင်.. ဒီနေ့ ဘယ်လိုလဲကွ .. အခြေအနေ တိုးတက်ရဲ့လား``သုတ က ခေါင်းခါတယ်``မင်းကွာ .. အသုံးမကျလိုက်တာ.. ကိုယ့်ကောင်မလေးတောင် ကိုယ်မပီဘူး````ဟာ.. မင်းတို့ ပြောသလို မဖြစ်နိုင်ပါဘူး .. ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ````အဲဒါကြောင့် မင်းကို မိန်းကလေးတွေရဲ့ အထာမနပ်ဘူးလို့ ပြောတာပေါ့````မင်းကောင်မလေးကို အပိုင်းသိမ်းပိုက်ထားလိုက် .. စိတ်ဆိုးစရာမရှိဘူး.. ဒါမှ သူလဲ နောက်တစ်ယောက် မပြောင်းမှာ````သူက ငါ့ကို ချစ်ပါတယ် မပြောင်းပါဘူး````မင်းက အစိမ်းသက်သက်ကို ဒီတစ်ယောက်ထားပြီး .. ဒီတစ်ယောက်ို အရူးအမူးဖြစ်နေတာ.. မင်း ငါ့ကို မမြင်ဘူးလား .. နှစ်ယောက် တပြိုင်ထည်းထားတာတောင် ဘယ်သူက စိတ်ဆိုးလဲ .. သူတို့ကို အပီသိမ်းသွင်းထားလိုက်တာ ဟား.. ဟား..``ကျော်မင်းလွင် က ရယ်ရင်း သုတ ကို ခေါင်းအုံးနဲ့ လှမ်းပြစ်တယ်…``မင်းအခြောက်ပုံစံ လုပ်မနေနဲ့ .. ကြာရင် ခြောက်သွား အုံးမယ်.. မင်းသွင်ကို ကြည့် ငါ့ရဲ့ လက်ချာတွေကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်တာ.. သူ့ကောင်မလေးဆို ခွာတောင် မခွာနိုင်တော့ဘူး````ဟုတ်တယ် သုတ တခါတလေကျ မိန်းကလေးတွေက တစ်မျိုးဘဲ .. သူတို့ ရက်ရောစွာပေးတဲ့ သစ်သီးကိုစားရတာ သိပ်အရသာမရှိဘူး.. စေတနာမရှိတရှိလေးပေးမှ စားသုံးရတာ ပိုအရသာတွေ့တာကွ.. ပြီးတော့ ပိုပြီး ရင်းနှိးသွားသလို စိတ်ချင်းလည်း ပိုနားလည်သွားတယ်````ငါတို့က ရည်းစားဖြစ်တာ မကြာသေးတော့.. ````မင်းကလဲ သတ္တိမရှိလိုက်တာ လွန်နေတာဘဲ````မဟုတ်ပါဘူး.. ငါက ငါ့ကောင်မလေးကို ဘာမှ မလုပ်ရက်ဘူး.. နမ်းချင်ရင်တောင် တခါတလေလေးမှ…````ဟား… ဟား.. ဟား.. မင်းကွာ ရယ်ရတယ်.. ခြောက်တယ်ပြောတော့လဲ မခံနိုင်ဘူး .. အဲဒီလို သွားလုပ်နေရင် ဟိုက နောက်တစ်ယောက်နောက် ပါသွားလိမ့်မယ်.. ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ မင်းလို အရိုးစွဲနေတဲ့သူ ရှာမှရှားဘဲ… ခေတ်နဲ့ အမှီလိုက်နိုင်ဖို့ ငါ့ဆီမှာ ပညာယူလိုက်အုံး … မင်း အစမို့လို့ပါကွာ…နောက်တစ်ပါတ်ကျ မင်းကောင်မလေး နဲ့ တွေ့မှာ ဟုတ်လား…ငါ လက်ချာပေးမယ်````တော်ပါပြီ ကွာ````ခက်နေပါပြီ.. ဉာဏ်ပူဇော်ခ တပြားမှ မယူဘူး ဒီလိုဆရာမျိုး ရှာကြည့်အုံး အခြောက်ကလေးရဲ့``သုတ က သူ့ကို အခြောက်လို့ ခေါ်ခံရတာကြောင့် မျက်နှာပျက်ပြီး မခံချင်စိတ်နဲ့…``ငါ့ကို အခြောက်လို့ မခေါ်ပါနဲ့ .. ငါယောက်ျားပါကွ.. မင်းတို့ဆီမှာ ဒီတညတော့ တပည့်ခံလိုက်မယ်````ဟား… ဟား.. ဟား…. ဒီလိုမှပေါ့ကွ .. ကျော်မင်းလွင်ရဲ့ ဒုတိယ တပည့်ကျော်ပေါ့…သုတ က ကျွန်တော့်တို့ထဲမှာ အရိုးသားဆုံး ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်အရာမဆို စဉ်းစားချင့်ချိန်လွန်းစွာ လုပ်တက်တယ် .. ပြောလိုက်ရင်လည်း ဘာမှ မသိသလိုလိုနဲ့ သူ့ကိုယ်သူလဲ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကင်းရှင်းကြောင်း လေလုံးထွားတက်တာကြောင့်… ကျွန်တော်တို့ သူ့ကိုမြှောက်ပေးမိတယ်… နောက်ဆုံးတော့ မခံချင်စိတ်နဲ့ ယောက်ျား မာန တက်လာပြီး … ``ငါမင်းတို့ ထက် မညံ့စေရဘူး`` လို့ ဟစ်ကြွေးသွားတယ်.. အမြဲတမ်း အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း ကျွန်တော်တို့ မေးလိုက်ရင် ကျဆုံးခန်း ဝင်လာတဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ စကားတွေကို မခံချင်စိတ်နဲ့ ခုခံလာချင်ပုံရတယ်.. အဲဒီလိုဖြစ်အောင်လဲ သူ့စိတ်ကို အပြတ် နှိုးဆွပေးလိုက်တယ်….သူ့ကောင်မလေး နဲ့ ပတ်သတ်ရင် အဖြစ်သည်းပြီး အချစ်ကြီးလွန်းတယ် .. မိတ်ဆက်ပေးဖို့ကိုလည်း သဝန်တိုတက်တယ်.. ကောင်မလေးပါးလေးနမ်းဖို့ကိုတောင် .. ပါးရိုက်ခံရမှာကြောက်တဲ့ကောင် .. ကျွန်တော်တို့ ပြောတော့ လက်ထပ်မယ်လို့ အတည်ရည်စူးထားတာမို့ .. သူ့ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးသွားမှာကို သေမလာက်ကြောက်တဲ့သူ.. ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားလုံးတွေကို သူကြာရှည်မခံနိုင်တော့ဘူး… အဓိက ကတော့ သူ့ကို အခြောက်လို့ ပြောရင် အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်… သူ့အားနည်းချက်တွေကို သိထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့က .. သူ့စိတ်ကို ပိုပြီး မခံချင်အောင် မြှောက်ပေးမိတယ်…အဲဒီညက .. လကြီး ထိန်ထိန်သာ နေပါတယ်.. မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော်တို့ ညဉ့်နက်မှ အိပ်ဖြစ်တယ်….………ဒီနေ့ မင်းသွင်နဲ့ ကျွန်တော် သုတ အစား ရင်ခုန်နေမိတယ်… သူ့ကောင်မလေး နဲ့ တွေ့ဖို့ သွားတယ်… ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ကတိပေးသွားလေရဲ့ … တံခါးခေါက်သံအကြားမှာ ကျွန်တော် မင်းသွင်ကို မျက်စပစ်ပြလိုက်တယ်… မင်းသွင်က တံခါး ဂျက်ကို သွားဖွင့်ပေးတယ်.. သုတ က အခန်းထဲဝင်လာပြီး အိတ်ကို အိပ်ရာပေါ်ပစ်ချရင်း . ကျွန်တော်တို့ မမေးခင်မှာဘဲ လက်မထောင်ပြတယ်..``ဟား … ဟား… တော်တယ်ကွာ ဒါမှ ငါ့တပည့် … လုံးဝ အိုကေတယ်မဟုတ်လား````မင်းတို့ ငါ့ကို အခြောက်လို့ မခေါ်ရတော့ဘူး````အေးပါကွာ … မခေါ်တော့ပါဘူး .. ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးလား````ငါ့ကို အရမ်းချစ်တော့ မဆိုးပါဘူး````ငါမပြောဘူးလား.. မဆိုးပါဘူးလို့ .. ဝမ်းသာတယ် သူငယ်ချင်း ကဲ ဒီနေ့ညနေ မီးမီး နဲ့ ချိန်းထားလို့ ရေသွားချိုးလိုက်အုံးမယ်.. အိုကေ .. သူငယ်ချင်း``ကျွန်တော်ည ပြန်လာတော့ အိပ်မပျော်ဘဲ ရှိနေသေးတဲ့ သုတ ကို တွေ့ရတယ်..``ဟေ့ကောင် မအိပ်သေးဘူးလား.. ဘာလဲ .. သတိရနေတာလား````ငါ ပြန်တွေးရင်း .. ငါ့ကိုယ်ငါ ဒေါသဖြစ်နေမိသလိုဘဲ … မှားပြီးလားလို့ လဲ တွေးမိတယ်…````ဟာ … မင်းကလဲ အတွေးလွန်ပြန်ပြီ .. ပြီးသွားတာကို ပြန်တွေးမနေနဲ့ ဘာမှ မမှားဘူး .. အိပ်ကြစို့```တကယ်တော့ သူ အိပ်ရာဝင်ပေမဲ့ အိပ်မပျော်ခဲ့မှန်း ကျွန်တော် သိတယ် ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကျိတ်ပြုံးပြုံးမိနေသေးတယ်.. သူ့ကောင်မလေး ကို သူခေါ်တဲ့ ``ဂျူးဂျူး`` ကလွဲပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမသိ .. သူ့ကောင်လေး လောက် အိနြေ္ဒ သိက္ခာကြီးတာ မရှိတဲ့ အကြောင်း မကြာခဏ ပြောတက်လွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ မင်းသွင် သုတ ကိုမြှောက်ပေးခဲ့တာ… ကဲခုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာတက်နိုင်သေးလဲ နောက်ဆိုရင် သူ့ဆီက အဲဒီစကားတွေ ကြားရတော့မှာ မဟုတ်… နောက်ဆုံး.. အချစ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး.. လို့ တွေးရင်း ကျွန်တော် သဘောကျစွာ ပြုံးမိသေးတယ်……(၃)ဒီနေ့ ပိုက်ဆံ အသုံးပြတ်သွားလို့ … အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်… အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး… အလှူသွားကြတယ်တဲ့.. ခိုင်းတဲ့ ကောင်မလေးသာ ကျန်ခဲ့တာမို့ .. ပိုက်ဆံစုတက်တဲ့ ညီမလေး ``နေရီသွင်`` အခန်းထဲဘဲဝင်ခဲ့တယ်… ခါတိုင်းလဲ အံဆွဲထဲက ညီမလေး ပိုက်ဆံအိတ်ကို နှိုက်ပြီး စာရေးထားနေကျမို့ အံဆွဲကိုဖွင်တော့ ပိုက်ဆံအိတ် မတွေ့ဘူး…. တခြားနေရာမှာလဲ မတွေ့… ဒါနဲ့ စားပွဲပေါ်က စာအုပ်တွေကြားထဲများ ညှပ်ထားမလားလို့ ရှာကြည့်သေးတယ်… ပိုက်ဆံတော့ တွေ့ဘူး … စာအုပ်တစ်အုပ်ကြားထဲက ဓါတ်ပုံ တစ်ပုံထွက်ကျလာတယ်…..ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေ ဓါတ်ပုံကိုကြည့်ရင်း ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်သွားတယ်… ရင်တွေလည်း တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်….ဓါတ်ပုံက သုတ ရဲ့ ဓါတ်ပုံဘဲ …. ဓါတ်ပုံရဲ့ နောက်ကျောမှာ.. ချစ်ဆုံး ဂျူးဂျူး အတွက် အမှတ်တရ သုတ လို့ ရေးထားတဲ့စာက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သွေးပျက်သွားစေခဲ့တယ်… ညီမလေးနဲ့ သုတဟာ ချစ်သူတွေဖြစ်နေတယ်လို့ လုံးဝ မသိခဲပေ…… သုတ ကလဲ လျှို့ဝှက်လွန်းသူမို့ ဘာမှမသိခဲ့ရ .. ခုတော့ … သွားပြီ … ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ကိုယ့်လက်နဲ့ရိုက်ရင်း ယူကျုံးမရ ဖြစ်မိတယ် … ခုတော့ ညီမလေးဟာ … ကျွန်တော့်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ပြီ … နှမချင်း မစာနာဘဲ မြှောက်ပေးမိတဲ့ ကိုယ့်အပြစ်ကြောင့် ခု ကိုယ့်ညီမဖြစ်နေပြီ……အားလုံး ငါ့အပြစ်တွေပါ… ရိုးသားတဲ့ သုတ ရဲ့ စိတ်ဓါတ်ကို ချိုးနှိမ်ခဲ့တာ ငါ့အပြစ်ပါ .. သုတ မင်းမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး… ငါဘယ်လို လုပ်ရမလဲ… မင်းကို ငါဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရလဲ … မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖြူစင်ခြင်းကို ငါ…. အရောင်ဆိုးခဲ့တာ…. မင်းရော ညီမလေးရော … ငါ့ကို မခွင့်လွှတ်ကြပါနဲ့….ခု ငါ့ရင်ထဲမှာ …. ဒီအစိုင်အခဲကြီး တစ်ခုက ဝင်ရောက်ပြီး အချိန်ပြည့် စိုးမိုးနေတယ် … ငါအရမ်းခံစားရတယ် .. မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ငါဘယ်လို ဖြေရမလဲ … တစ်ချိန်ကျရင် ငါနဲ့ နေရီ မောင်နှမဆိုတာ မင်းသိလာမှာဘဲ … မင်းဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ … အတွေးတွေနဲ့ ရှုပ်လိုက်တာ… ဒီအပြစ်တွေကို ငါ…. ဘယ်မျက်နှာနဲ့ မင်းကို ပြောပြနိုင်မှာလဲ … ငါတို့တွေ ဝေးသွားကြရင် ကောင်းမယ် ……………..တံခါးဖွင့် … ဟေ့ … တံခါးဖွင့်အုံး …``ဟာ …. သုတ … မင်း နောက်ကျလှချည်လား ကွာ…````ဟင် … သုတ အရက်တွေ သောက်လာတယ်````ဟုတ်တယ်……````ထူးဆန်းလိုက်တာ …. ငါတို့လဲ မပါဘဲနဲ့ … ခါတိုင်း တိုက်ရင်တောင် သောက်တာ မဟုတ်ဘူး ဘာဖြစ်လာတာလဲ ````ဘာဖြစ်လာတာလဲ … ဟား… အရက် သောက်တယ်ကွာ … စိတ်ညစ်လို့ … ညစ်ယုံတင်မကဘူး … သေပစ်လိုက်ချင်တယ်… လောကကြီးရေ … ဒီကောင့်ကို သေခွင့်ပေးပါအေ့….````သိပ်မအော်နဲ့ …. ဘာဖြစ်လို့လဲ …````မင်းတို့လေ… မင်းတို့ … သုတ ဆိုတဲ့ ကောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းကြီးတွေ ငါဆရာကိုးကွယ်မှားသွားပြီ… အေ့ … ဘဝမှာ ဂျူးသိပ်ကြိုက်လို့ ငါက ချစ်စနိုးနဲ့ ဂျူးဂျူး လို့ ခေါ်တာ… သူက ဒီနေ့ ငါ့ကို ဘာပြောတယ်မှတ်လဲ…. ငါ့တသက်မှာ… အကြောက်ဆုံး စကားတွေကို သူ့ပါးစပ်က ရက်ရက်စက်စက် ခြွေချရက်တယ်ကွာ…``ရှင့်ကိုတခြား ယောက်ျားတွေနဲ့ မတူတဲ့ ယောက်ျားမျိုး မှတ်နေတာ… တဲ့ … ကျွန်မ ရှင့်ကို ပေးလိုက်တဲ့ အချစ်တွေဟာ အဆုံးစွန်ထိ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ… နောက်ဆိုရင် ကျွန်မနဲ့တွေ့ဖို့ ဘယ်တော့မှ မကြိုးစားပါနဲ့တော့တဲ့… ကျွန်မ မုန်းတဲ့ ယောက်ျား အမျုိးအစားထဲမှာ ရှင်လည်း ပါသွားပါပြီ …. ကျွန်မ ရှင့်ကို မေ့လိုက်ပြီ … တဲ့ … ကွာ… ``သု ကပြောရင်း … မျက်ရည်တွေနဲ့ ငိုပါတယ်… ကျွန်တော်လဲ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်ပြီး သုတ ကျောကုန်းကိုဖက်ရင်း … မျက်ရည်ကျမိတယ် …``သုတ … ငါ့ကို မခွင့်လွှတ်ပါနဲ့ကွာ … မင်းစိတ်ထဲမှာ ရှိသလောက် ဆွဲထိုးပစ်လိုက်စမ်းပါ … ငါခံပါ့မယ်… ငါလဲ ငါ့ကိုယ်ငါ မကျေနပ်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေများပြီ … ငါမှားခဲ့ပါတယ်…. နောက်တလဲ ရတယ် …. ````မင်းတို့ အပြစ်ချည်းဘဲမဟုတ်ပါဘူး … ကိုယ့်ချစ်သူရဲ့ စိတ်အကြောင်းကို နားလည်နေတဲ့ ငါကိုယ်တိုင် အမှားကို ကျူးလွန်မိတာ .. ငါ့အပြစ်ပါ`` … ငါသိတယ် ဂျူးဂျူး ငါ့ကိုဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး … သေချာပါတယ်ကွာ … အေ့ .. ငါ့နှလုံးသား ကလည်း အောက်ဆီဂျင်မရှိတော့တဲ့ နှလုံးသားလို ကြာရင် ရပ်သွားမှာပါဘဲ … ကောင်းပါတယ်…``ကုတင်ပေါ်ပစ်လဲကျသွားတဲ့ သုတကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာထိခိုက်ကြွေမွကုန်သလို ခံစားရတယ် … ကျွန်တော် ဝရံတာဘက် ထွက်လာခဲ့တယ် … လကြီး သာပေမဲ့ တစ်ခြမ်းပဲ့ နေတယ် … ဒီလို နက်ရှိုင်းတဲ့ ခံစားမှုမျိုး တခါမှ မခံစားဘူးတာမို့ … ဒီတစ်ခါတော့ ပြင်မရတဲ့ အမှားတွေဟာ ဘယ်အချိန်ထိ ဒါဏ်သင့် နေအုံးမလဲ .. တွေးရင်း … ကြောက်လာမိတယ် … ဖွင့်ဟ ဝန်ခံခွင့် မရှိတဲ့ ငါ့အပြစ်တွေကို …… ငါကိုယ်တိုင် ခံစား ရင်းနဲ့ဘဲ ပြန်ပေးဆပ်ပါရစေတော့……… ပိတောက်မြေ မဂ္ဂဇင်းချောအိမာန်(မန္တလေး)11.10.05 : 10:00 P.M


Dutchtown Main Streets • DutchtownSTL.org သို့ လှူဒါန်းပါ။\nရန်အလှူရှင်ဖြစ်လာ Dutchtown ပင်မလမ်းများ! ဒေါ်လာတိုင်းသည် Dutchtown Main Streets ကိုကျွန်ုပ်တို့၏နေထိုင်သူများ၊ စီးပွားရေးပိုင်ရှင်များနှင့်အခြားသက်ဆိုင်သူများအားလုံးအတွက်အောင်မြင်သော Dutchtown တည်ဆောက်ရန်ကျွန်ုပ်တို့၏ရည်မှန်းချက်ကို ဦး တည်သည်။\nDutchtown Main Streets များသည်လည်းယခုပြုလုပ်ရန်အခွင့်အလမ်းကိုပေးနေသည် လစဉ်အလှူငွေများထပ်တလဲလဲ! “ ရေရှည်တည်တံ့သောလှူဒါန်းမှု” ခလုတ်ကိုနှိပ်ပြီးကျွန်ုပ်တို့ရွေးချယ်သောငွေပမာဏကိုလစဉ်ကျွန်ုပ်တို့လက်ခံရရှိလိမ့်မည်။\nDutchtown Main Streets သည် 501(c)(3) အကျိုးအမြတ်မယူသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သင်၏လှူဒါန်းမှုသည် အခွန်နုတ်ယူနိုင်သည်—သင်၏အခွန်ပညာရှင်နှင့် တိုင်ပင်ပါ။\nDutchtown Main Streets 'Work အကြောင်းဖတ်ပါ\n၂၀၂၀ တစ်လျှောက်လုံးနှင့်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကပ်ရောဂါတစ်ခုရှိနေသော်လည်း Dutchtown Main Streets သည်အရှိန်အဟုန်သစ်ရခဲ့ပြီးစေတနာ့ဝန်ထမ်းအသစ်များကိုဆွဲဆောင်ကာကျွန်ုပ်တို့၏စီးပွားရေးအသိုက်အ ၀ န်းကိုပံ့ပိုးရန်နည်းလမ်းသစ်များကိုရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးပိုမိုကောင်းမွန်သော Dutchtown ကိုဆက်လက်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သင်လုပ်နိုင်သည် ပြန်လည်သုံးသပ်အတွက်ကျွန်တော်တို့ရဲ့တစ်နှစ်ဖတ်ပါ or PDF ဗားရှင်းကို download လုပ်ပါ.\nမင်းရဲ့အလှူကိုစာပို့ချင်ရင်မင်းပေးရတဲ့ချက်လက်မှတ်ကို“ Dutchtown Main Streets” ကိုအောက်ပါလိပ်စာသို့ပို့ပါ။\nPay@pt2stl.org သို့ငွေပို့ခြင်းဖြင့်သင်သည် PayPal မှတိုက်ရိုက်ငွေလွှဲနိုင်သည်။ ဤနည်းလမ်းမှတစ်ဆင့်လှူဒါန်းခြင်းသည်ကျွန်ုပ်တို့နှစ် ဦး စလုံးအပိုဆောင်းအခကြေးငွေမှသက်သာစေသည်။\nသင်လှူဒါန်းရန်အခြားအစီအစဉ်များပြုလုပ်ရန်လိုအပ်ပါက ကျေးဇူးပြု၍ မတွန့်ဆုတ်ပါနှင့် ကြှနျုပျတို့ကိုဆကျသှယျရနျ.\nအဆင်ပြေပါတယ်! မင်းရဲ့အကူအညီကိုငါတို့တကယ်ပဲသုံးနိုင်သည်။ ကူညီရန်အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာဖြင့်ဖြစ်သည် ကော်မတီတစ်ခုသို့ဆက်သွယ်ခြင်းသင်၏အကြံဥာဏ်များ၊ တုန့်ပြန်ချက်များနှင့်စွမ်းရည်များထည့်သွင်းနိုင်သည့်နေရာ။ သင်၏အချိန်နှင့်ခွန်အားကိုဖြည့်ဆည်းရန်အခြားနည်းများရှိပါက ကျေးဇူးပြု၍ ကြှနျုပျတို့ကိုဆကျသှယျရနျ ငါတို့သည်သင်တို့အဘို့နေရာချကြမည်။\nယခင်က DT2 ဟုလူသိများသည်\nသင် DT2 သို့လှူဒါန်းခဲ့ပါကစိတ်မပူပါနဲ့ Dutchtown Main Streets သည်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက်နာမည်အသစ်နှင့်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အစီအစဉ်များကိုဆက်လက်မွမ်းမံနေစဉ်တွင်အချို့သောခရက်ဒစ်ကဒ်ရှင်းတမ်းများသည် DT2 နာမည်ကိုထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်သည်။\nဒီစာမျက်နှာကိုမျှဝေပါ Facebook က, တွစ်တာဒါမှမဟုတ် အီးမေးလ်လိပ်စာ။ ဤစာမျက်နှာကိုနောက်ဆုံးပေါ်မွမ်းမံခဲ့သည် မတ်လ 8th, 2022 .\nဒိန်းမတ် Dutchtown Main Streets သို့လှူဒါန်းပါ


Cameron.....: February 2011\n“ဆုံနိုင်ခွင့်”ပို့စ်မှာတုန်းက “ဘဲဥခွဲပီးရင်....အဲ့ ဘဲဥ ဘာဆက်လုပ်မတုန်း.....ကြော်မှာလား ချက်မှာလား.....:) ကော်နက်ရှင်ကောင်းတိုင်း အားပေးနေပါတယ်.....:)” လို့ပြောသွားတဲ့ R.Eနဲ့ အဖွဲ့သားများအတွက် အထူးစပါယ်ရှယ်ကြော်ပေးထားတဲ့ ကြက်ဥအောမလက်...။ ခွဲတုန်းကတော့ဘဲဥပေါ့....ကြော်တော့ကြက်ဥ...။\nတလက်စတည်းအရမ်းခက်ခဲတဲ့ ကြက်ဥအောမလက်ကြော်လေးကို ဘယ်လိုကြော်ရသလဲပြောပါဦးမယ်လေ....။\nပန်းကန်ထဲကိုကြက်ဥငါးလုံးဖောက်ထည့် ...ကြက်သားမှုန့် ကြက်သွန်နီပါးပါးလှီးထားတာနဲ့ ကူးချိုင်လို့တရုတ်လို ခေါ်တဲ့ ကြက်သွန်မှိတ်ကို လက်တစ်လုံးအရှည်လေးတွေလှီးထည့်...(ခုမှသတိထားမိတယ် ကြက်ဥကြော်ထဲ ထည့်မယ့်အစာတွေနာမည်မှာ ကြက်တွေအကုန်ပါနေပါရောလား)...။ နောက်ထပ်ကြက်တစ်မျိုးပါသေးတယ်...။ တောက်တောက်စင်းပြီးကြော်ထားတဲ့ ကြက်ရင်ပုံသား...။ ကြက်ဥကိုနာနာခေါက်ပြီးတော့မှ ကြက်သား ထည့်မွှေမယ်...။ ဒယ်ပြားထဲကို ဆီအငွေ့ထောင်းထောင်းထတော့မှ ကြက်ဥနဲ့အစာပလာတွေ ခေါက်ထားတာထည့်...။ အ၀ါရောင်သန်းတဲ့အထိထားပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက်လှန်ရင်တော့ သတိထားပြီးလှန်ပေးမှ မဟုတ်ရင် ကြက်ဥက အချပ်လိုက်လေးမဖြစ်ဘဲ အပိုင်းလိုက်တွေဖြစ်ရော...။ ကဲ ကြက်ဥအောမလက်လေးက မွှေးနေရောပဲ....။ ဗိုက်ဆာလာပြီ...။ ဒယ်အိုးထဲက ကျန်တဲ့ဆီကို ယိုးဒယားငံပြာရည်လေး ဆမ်းထားတဲ့ ထမင်းထည့်လူးပြီး အဲဒီကြက်ဥကြော်နဲ့စား....။ ကောင်းမှကောင်းပဲ...။\nPosted by coral nyo at 22:034comments:\nအပေါ်ပုံက ညီမတစ်ဝမ်းကွဲမင်္ဂလာဆောင်မှာဝတ်ဖို့ ချိတ်ထမီရှာပုံတော်ထွက်တုန်းက ရွှေဂုန်တိုင်မီးပွိုင့်နားမှာ စကားဖြူပန်းရောင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေ ချစ်စရာကောင်းလို့ ပန်းဝယ်ပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ခဲ့တာပြီးတော့ စကားဖြူ ၃၂၇ပင်နဲ့ ဆရာမဂျူးရဲ့ ချစ်သူလားစကားတစ်ပွင့်ပွင့်ခဲ့သည်ကို သွားသတိရမိတယ် ဒါဘာစကားဖြူများ ဖြစ်မလဲလို့.... အိုကေ သိတဲ့သူတွေ ကော်မန့်မှာရေးပေးသွားကြပါ မုန့်ပြန်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်...။\nအဲနေ့က ကိုယ်နဲ့သိပ်ခင်တဲ့ ကိုယ့်ဘလော့ဂကိုလဲအားပေးနေကျအစ်မတစ်ယောက်နဲ့ ရုံးအပြန် မြေနီကုန်း စီးတီးမတ်မှာချိန်းပြီး အစ်မရေပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းဘေးစာပဲသွားစားရအောင်ဆိုပြီး မြေနီကုန်းမီးပွိုင့်နားက အင်းလေးအစားစာလေးသွားစားကြတာ....။ အောက်ကပုံတွေကတော့ မမိုးငွေ့တို့ ကြိတ်လိုက်ကြတဲ့ စားဖွယ်စုံတွေပေါ့... ကြည့်ပြီး သရေမယိုကြနဲ့နော်...။ ပုံတွေက ဖုန်းနဲ့ရိုက်ထားလို့ အနည်းငယ် စောင်းငမ်းငမ်းရှိမည်...။ ကြိုပြီးဝန်ခံထားတာ...။ စားသောက်ပြီး အစ်မက အိမ်ဝေးလို့ပြန်ပြီ....။ အနော်ကတော့ ဒဂုန်စင်တာကို ဆက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရှော့ပင်ထွက်ပစ်လိုက်တယ်...။\nမြေနီကုန်းမီးပွိုင့်နားက အယ်မိုးဆိုတဲ့ အင်းဆိုင်က ၀က်သားချဉ်ထမင်း ၀က်သားချဉ်ဆိုပေမယ့်\nတကယ်တော့ ထမင်းကိုဝက်သွေးနဲ့နယ်ပြီးပြန်ပေါင်းထားတာဖက်နဲ့ ...အဲနေ့ကစားတာ တော်တော်ငံနေလို့ ဟင်းခါးများများသောက်လိုက်ရတယ်...ငရုတ်သီးကြော်ရှူးရှူးရှဲရှဲနဲ့ ဂျူးမြစ်လေးကိုက်လိုကနဲ့ ကောင်းမှကောင်းပဲ\nတိုဖူးနွေး ဆန်ဖွယ်နဲ့ လိုက်လာတဲ့ အစ်မမှာတာ...ငရုတ်သီးကြော်ရောင်ရဲရဲနဲ့စားချင်စရာပဲ\nဟင်းထုပ်နဲ့တွဲပြီးသောက်ရတဲ့ ဟင်းခါး ဆန်လှော်ဟင်းရည်လေးပါ သောက်လို့သိပ်ကောင်းတယ်....\nအယ်မိုးဆိုင်ဘေးက ၀က်သားတုတ်ထိုး အဲဒါနှစ်ထောင်ဖိုးတဲ့ဗျား...\nဒါကနောက်လမန်းကညီမတစ်ဝမ်းကွဲမင်္ဂလာဆောင်ကျဝတ်ဖို့ဝယ်ခဲ့တာ ဖန်စီလေး သပြေသီးမှည့်ရောင်ကျောက်နဲ့လုပ်ထားတာ ကိုယ်ဝတ်မယ့်ဝတ်စုံနဲ့အရောင်တူအောင်လို့နောက်မှ ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး ဖဘမှာလာကြည့်လှည့်ကြပေါ့း)\nအိမ်ထဲစီးဖိနပ်ကလေး ယုန်ကလေး ၃၈၀၀ကျပ်\nဖန်စီနားဆွဲလေးတွေက တစ်ရံကို ၁၂၀၀ကျပ်ပါ\nကဲ....မိုးငွေ့ရဲ့ သွားမယ်စားမယ်ဆိုတဲ့အစီအစဉ်မှာ သွားရတာလဲခြေညောင်းပြီ စားရတာလဲ ဗိုက်ပြည့်ပြီ... လာအားပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုနှုတ်ဆက်ပါတယ် တာ့တာ ...ဘိုင့်ဘိုင်....fly kiss....\nPosted by coral nyo at 21:565comments:\nမြက်ခင်းပြင်စိမ်းစမ်းပေါ်မှာ အဖြူရောင်နဲ့ အမဲရောင်လေးတွေ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြတဲ့ မြင်ကွင်းလေးက ကြည်နူးစရာကောင်းလိုက်တာ....။ ရေချယ်လ်တို့ သွားလှူနေကျမိဘမဲ့ကျောင်းက ကလေးတွေအားလုံးကို မမကေသီက သူ့ဒီဇိုင်းနဲ့ တီထွင်ချုပ်လုပ်ပြီး မိန်းကလေးတွေကို အဖြူဆွတ်ဆွတ်ချည်ဂါဝန်နဲ့ ယောကျာင်္းကလေးတွေကိုတော့ အနက်ရောင်ဘိုးတိုင်နဲ့ ဆင်ထားတယ်...။ စားစရာကို ဘူဖေးအစုံနဲ့ အချိုပွဲကို အော်စီကပြန်လာတဲ့ ရေချယ်လ့်ညီမတစ်ဝမ်းကွဲလေးက အရသာနဲ့ပုံစံ အမျိုးနှစ်ဆယ်ကျော်တဲ့ cup cake တွေကို သူကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးတယ်...။ ဒီမြက်ခင်းစိမ်းစမ်းနဲ့ ရေကန်ဘေးနားနေရာလေးကိုတော့ အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲတွေအားလုံးစုပြီး ညနေခင်းစားပွဲလေးကို ကျင်းပပေးထားတာ...။ ကြည့်စမ်း သူဘယ်လောက် ကံကောင်းထားသလဲ ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ခယ်မတွေ ယောက်ဖတွေကိုပိုင်ဆိုင်ထားတာ...။\nမနေ့က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဆွမ်းကျွေးတုန်းကတော့ လူကြီးပိုင်း အမျိုးတွေနဲ့ အသိတစ်ချို့ နည်းနည်းပါးပါး ဖိတ်လိုက်တယ်...။ ဒီနေ့ကတော့ လူငယ်ပွဲလေးပေါ့...။ ဒီနေ့လဲပဲ အမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလောက်ပါပဲ...။ တစ်ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေနဲ့တင် လူကစည်ကားနေပြီ...။ အထူးဧည့်သည်တော် အနေနဲ့ကတော့ ကလေးလေးတွေပေါ့...။ သူတို့အတွက် ကစားဖို့ ကစားနည်းမျိုးစုံ၊ အရုပ်မျိုးစုံ၊ မိုးပျံပူဖေါင်းရောင်စုံတွေ လုပ်ပေးတယ်...။ သူတို့လိုချင်တဲ့ အရုပ်တွေကို ဂျုံတွေနဲ့ပုံဖော်ပေးဖို့ အရုပ်လုပ်တဲ့သူတွေကို ငှားထား ပေးတယ်...။ သူတို့တွေအားလုံးသိပ်ပျော်နေကြတယ်....။\n“ ဘယ်လိုလဲကလေးမလေး လက်တွေလဲအေးစက်လို့ပါလား ”\n“ဟုတ်.... မေဦးအရမ်းပျော်နေတယ်...ဇော်ရော မပျော်ဘူးလား”\nဆောင်းအကုန် နွေအကူးပေမယ့် ကန်ရေပြင်ကဖြတ်တိုက်လာတဲ့လေပြေတွေက အေးစိမ့်ချမ်းမြနေတယ်...။ မမကေသီထွင်ပေးထားတဲ့ ညနေခင်းဝတ်စုံလေးကဆင်စွယ်ရောင် ရင်ပျက်လေးဂါဝန်လေးဆိုတော့ လူကအေးလာပြီ....။ သူသွားပြောလိုက်လို့ ခဏနေတော့ ရေချယ်လ်ညီမတစ်ဝမ်းကွဲလေးတစ်ယောက်က အပြင်ဝတ်ရုံခြုံလွှာ အကျီင်္လေးလာပေးတော့ သူကိုယ်တိုင်လာခြုံပေးပါတယ်....။ အနားသတ်လေးမှာ အမွှေးနုနုလေးတွေနဲ့ ခါးနားမရောက်တရောက်လေး...။\nသူက လည်ပင်ကကြိုးလေးကို စည်းပေးရင်း မေးတယ်...။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ဒီနေ့ပိုပြီး တောက်ပကြည်လင် နေကြတယ်...။ သူ့အပြုံးတွေ နူးညံ့နွေးထွေးနေကြတယ်...။ သူလက်ဖ၀ါးတွေ ရေချယ့်လ်လက်ကို လာဆုတ်ကိုင်တိုင်း သွေးကြောမျှင်တွေကတစ်ဆင့် အားအင်တွေပြည့်လာသလိုပဲ ခံစားရတယ်....။ အဲဒါအချစ်လားကွယ်......။\n“ဒီလိုလေးကျတော့ ဒဏ္ဍာရီထဲက စနိုးဝိုက်မင်းသမီးလေးဖြစ်သွားပြီ...”\nသူပြောတော့ ရေချယ်လ်က ကိုယ်ဘာသာကိုယ်ပြန်ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်...။ ပြီးတော့သူကပြောသေးတယ်...။\n“ခုမှ... ကိုယ်သိလိုက်ရတာ ကိုယ့်ရဲ့ ထာဝရသတိုးသမီးလေးက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ ချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ...”\n“အမယ် မယ်.... ကြည်နူးနေကြတာ သတိုးသားနဲ့ သတိုးသမီးလေးတွေ...မမရေချယ်လ်သိလား ကိုဇော်ပြောသလို စနိုးဝိုက်မဟုတ်ဘူး သမီးသိသလောက်တော့ Beauty and the beast ကာတွန်းကားထဲကနဲ့ပိုတူတာ”\n“မေဘယ်လ်က...အစ်ကို့ကိုအဲလိုပြောတယ်ပေါ့ဟုတ်လား... အိုကေ ညခဲဖိုး လာမတောင်းနဲ့နော်”\n“အဲ...ဘွာတေး ဘွာတေး... သမီးခဲအိုအသစ်စက်စက်ကလေး စိတ်ဆိုးရဘူးနော်...\nရေချယ်လ်က မေဘယ့်လ် ဆံပင်ခွေခွေတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း....။\n“ဇော်... သူတို့ကိုသတိသာထားပေတော့နော်. ... လူလည်လေးတွေသူတို့က”\nရေချယ်လ်တို့ ဒင်နာလေးက ရိုမန့်တစ်ဆန်လွန်းလို့ လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကလဲ သဘောကျကြတယ်...။ စိတ်ကူးကောင်းလိုက်တာတဲ့..။ ပျော်စရာလဲကောင်း ကုသိုလ်လဲရတဲ့ ပွဲလေးပါ...။ ဘူဖေးစားပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ စုံတွဲအကလေးလုပ်သေးတယ် မြက်ခင်းပြင်တစ်နေရာကို ကောဇောခင်းပြီး အကကြမ်းပြင်လုပ်ပေးထားတယ်...။ ရေချယ်လ်နဲ့ သူက တစ်ခါလေးပဲ အတူတွဲကခဲ့ဖူးတာ...ခုတစ်ခါနဲ့မှ နှစ်ကြိမ်မြောက်...။ လူတွေများနေလို့ သူရှက်နေတယ် မကချင်ဘူးတဲ့...။ မကလို့လဲမရဘူးဆိုတာသိနေတယ်...။ ကဲဘယ့်နှယ့်လုပ်မလဲ ကိုနေမျိုးဇော်....။\nသတိုးသား သတိုးသမီးကို သီချင်းအေးအေးလေးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း တစ်ပုဒ် အရင်က ခိုင်းတယ်..။ ကျန်တဲ့ ကချင်တဲ့သူတွေကို နောက်မှ ဒီဂျေက တခြားသီချင်းဖွင့်ပေးဖို့ အစီအစဉ်လုပ်ထားပါတယ်..။ ရယ်တော့ ရယ်ရတယ်.... ဟိုတစ်ခါတုန်းက အမှောင်ထဲမှာမို့ မသိလိုက်တာများလား...။ လူတွေအများကြီး ၀ိုင်းကြည့် နေတာကို သူရှက်ပြီး ချွေးတွေပျံနေတယ်...။\n“ဇော်... စိတ်လျှော့ထားနော်... တစ်လောကလုံးမှာ ဇော်နဲ့မေဦး နှစ်ယောက်တည်းပဲကနေတယ်လို့ မှတ်ထားလိုက်”\n“မေတို့များ ခြေထောက်ကို ရွှေချထားလောက်တယ် ကတာများကျော့လို့ ပြိုင်ပွဲဝင်ပါလား”\nရေချယ်လ်သူ့ကို အာရုံပြောင်းပေးလိုက်တော့ ခုနကလောက် သူမဖြစ်တော့... သက်တောင့်သက်သာ အနေအထားနဲ့ ကနေနိုင်ပြီ...။\n“မလုပ်ပါနဲ့ ဇော်ရယ်....ကချေသည်တွေ ထမင်းငတ်ကုန်မယ်... ဟွန့်....မသိဘူးများမှတ်နေလား\nသတိုးသမီးအသစ်စက်စက်ကလေးရဲ့ မျက်စောင်းလှလှကို သတိုးသားလေးခံလိုက်ရတယ်...။\n“အိုးး... ကိုယ့်အချစ်ဆုံးဇနီးလေးကို ဘာကိစ္စလူတိုင်း ၀ိုင်းကြည့်မယ့်အလုပ်ပေးလုပ်ရမလဲ လုံးဝပဲ\n“ဒီကလဲ ကြိုသိထားပါတယ် ဟောဒီရင်ဘတ်ထဲကစကားတွေကို အချိန်နဲ့အမျှဖတ်နေပါတယ်ရှင်...”\nတိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ နှစ်ယောက်သားကရင်း စကားကောင်းနေတာနဲ့ သီချင်းပြီးသွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး... လက်ခုတ်သံတွေ အကျယ်ကြီးထွက်လာတော့မှသိလိုက်တယ်....။ ပြီးတော့ မင်္ဂလာကိတ်မုန့်လှီးတဲ့ အစီအစဉ်....။\nနွေးထွေးတဲ့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အဖြူရောင်မင်္ဂလာပွဲလေး ပြီးဆုံးသွားတော့ ည ၈နာရီထိုးနေပြီ....။ ကောင်းကင်မှာ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေတဲ့ ကြယ်ပွင့်ကလေးတွေက မင်္ဂလာမောင်နှံကို အပြုံးကလေးတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်နေသယောင်..။ ကြယ်ရောင်စုံတဲ့ ညကလေးမှာ အချစ်များစွာဖြင့် ရေချယ်လ်တို့စုံတွဲလေး ပျော်ရွှင်စွာ ဇာတ်ပေါင်းသွားလေ သတည်း....တဲ့....။\nPosted by coral nyo at 21:534comments:\nကြယ်ရောင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်လက်တဲ့ အဲဒီညက ကိုယ်ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးချင်နေမိတယ်..။ ဒါပေမယ့် စကားလုံးတွေကို ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲက ပျံသန်းခွင့်မပြုနိုင်သေးဘူး..။လေဟာနယ်သေးသေးထဲမှာ ကိုယ်လွှင့်မျောပြီး မျက်စိကိုစုံမှိတ်ထားတယ်...။ ဂီတာသံသဲ့သဲ့လေးကိုတော့ ကြားခွင့်ရနေတယ်...။ ပြီးတော့ ကိုယ်သိပ်ကြိုက်တဲ့ သီချင်းသံတိုးတိုးလေးထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်...။ တိုးတိုးလေးမှ တကယ့်တိုးတိုးလေး....။ ဒါပေမယ့် ကြည်လင်ပြတ်သားနေလို့ သီချင်းရဲ့ သံစဉ်ကိုရော...စကားလုံးတွေကိုပါ ပီပီပြင်ပြင်မြင်နေရတယ်...။ နောက်..... လွတ်လပ်ပျော်မြူးတဲ့ စရိုက်နဲ့ သက်ရှိလူသားကလေးတစ်ယောက်....။ သူ့အပြုံးတွေက ကြည်လင်လို့ ကိုယ့်ဆီကို ဦးတည်လာနေတယ်...။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြယ်ပွင့်တွေလို လင်းလက်လို့ ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်...။ သူ့အသံတွေက ချိုမြ၀ါညက်လို့ ကိုယ့်အာရုံကို ဆွဲယူငင်နေတယ်...။ သူ့လက်ဖျားလေး ကိုယ့်လက်ချောင်းတွေဆီ လာတို့ထိနေတယ်...။ စောစောက စာတွေရေးရလွန်းလို့ ညောင်းကိုက်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ခုတော့ တမဟုတ်ချင်း ဝေဒနာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားကြသလိုပါပဲ...။ ဒါဆို သူဟာ... စွမ်းအားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သာမန်မဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲဖြစ်မယ်....။ ဟော.......သူ့လက်တွေ ကိုယ့်ဆီကနေရုတ်သိမ်းသွားကြပြီ.... သူ့အရိပ်တွေ တဖြေးဖြေး ဝေး...ဝေး....ဝေးသွားပြီ...။ သီချင်းသံစဉ်တွေလဲ မှေးမှိန်ပျောက်ဆုံးသွားကုန်ပြီ.......။ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှာ အမှောင်အတိပြီးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် မမြင်ရတော့ဘူး...။ လောကကြီးမတရားဘူးးး..။ ဘာကြောင့်.....ကိုယ့်အခွင့်အရေးတွေကို အမှောင်ချပစ်သလဲ...။ ဒီလောက်လေးတော့ ကိုယ့်မှာခံစားခွင့် ရှိပါတယ်...။\nဟူးးးး........ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေးဆွဲခဲ့စိတ္တဇပန်းချီကားတစ်ချပ်မှာ....စုတ်ချက်ကြမ်းလဲ ဒီလက်နဲ့ပဲ...။ ညင်ညင်သာသာ ဆေးစက်ချလဲ ဒီလက်နဲ့ပါပဲလေ......။ ဘာကြောင့် လောကကြီးကို အပြစ်တင်နေမလဲ......။\nPosted by coral nyo at 23:514comments:\nသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခုလိုကမ်းခြေမရောက်ဖြစ်တာ အတော်ကြာရောပေါ့......။ ကျမတို့ပျော်ရွှင်စွာ အပန်းဖြေဖြစ်ခဲ့ပုံလေးကို မျှဝေခဲ့ချင်ပါတယ်.....။ ပင်လယ်စာလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေနဲ့အတူပေါ့....။\nအင်း....ပျော်စရာတော့ကောင်းပါတယ်...။ relax လဲရခဲ့ပါတယ်...။ ခရီးစထွက်တော့ ကားပေါ်ပါလာတဲ့ ဆူဆူညံညံအဖွဲ့ကြောင့် နည်းနည်းအနှောက်အယှက်ဖြစ်တာကလွှဲလို့ အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်...။ ဒီကမ်းခြေကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်းမသိ ရောက်ဖူးပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ရိုးအီမသွားပါဘူး...။ ကိုယ်က ညနေ နေ၀င်ခါနီးလေးပဲ ပင်လယ်ထဲကို ဆင်းရတာသဘောကျတယ်...။ လှိုင်းစီးရင်း နေ၀င်တာကို ကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်ဇိမ်ရှိလိုက်သလဲ...။ ကိုယ်တို့သူငယ်ချင်းတွေ ရေဆော့တဲ့ ပုံတွေကို ကင်မရာနဲ့ တဖျပ်ဖျပ်ရိုက်ယူခဲ့သေးတယ်...။ အဲလိုရေဆော့ပြီးပြီဆို ညနေစာကသ်ိပ်စားကောင်းတာ ထမင်းနှစ်ပွဲလောက် ကတော့အသာလေးပဲ..။ ညနေစာကို တ၀စားပြီး ကိုးရီးကားထဲကအခေါ်အချိုရည်သောက်ကြတဲ့အချိန်မှာတော့(သောက်တဲ့ အထဲမှာမီးမီးမပါဘူးနော်) လေတဖြူးဖြူးနဲ့ ရီဝေေ၀နဲ့ ကမ်းခြေက သူများတွေမီးပန်းဖေါက်တာကို ထွက်ထွက်ကြည့်လိုက် ဘေးခန်းက လူငယ်လေးတွေရဲ့ သီချင်းသံချိုမြမြကို နားထောင်လိုက်နဲ့ ညကပြည့်စုံလှပနေပါပြီ...။\nကောင်လေးတွေ IC ကို တော်တော် ခရေဇီဖြစ်ပုံရတယ်...။ ကိုလေး၊ ကိုငဲနဲ့ မျိုးကြီးသီချင်းတွေကို အများဆုံးဆိုကြတယ်...။ Hollow Guitarကို Pro နီးပါး တော်တော်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တီးနိုင်တဲ့ ကလေးတွေ.... တကယ် ချီးကျူးမိပါတယ်...။ ကိုယ်က အနုပညာသမားပီပီ သီချင်းလေးတွေကိုလဲ ချစ်တတ်တော့ တခြားသူတွေထက်ပိုပြီး ခံစားနားထောင်မိတယ်...။ ညရင့်ရင့်လာလေ... ကိုယ်တို့အဖွဲ့ရဲ့ အားပေးလက်ခုတ်သံတွေပို ကျယ်ကျယ်လာလေ...။ ဟိုဘက်က ကလေးတွေရဲ့ အသံချိုချိုနဲ့ ဒီဘက်က အားပေးတဲ့ လက်ခုတ်သံတွေဟာ အချိန်တိုတိုအတွင်း မမြင်နိုင်တဲ့ လေထဲကတစ်ဆင့် နွေးထွေးစွာ ပေါင်းစည်းသွားကြတယ်...။ သီချင်းတစ်ချို့ဆိုရင် အဆိုတော်အသစ်တွေရဲ့ သီချင်းထင်တယ်...။ မကြားဖူးပေမယ့်..တော်တော်ကောင်းတဲ့ ကိုယ်ပိုင်သံစဉ်လေးတွေ..။ အဆိုတော်အသစ် အောင်လ လို့တော့ တစ်ချက်တစ်ချက်ပြောသံကြားတယ်...။ လူငယ်လေးတွေထဲက ကိုယ်မှတ်မှတ်မိမိနဲ့ နားထဲစွဲနေမိတဲ့ အသံလေးကတော့ ကိုငဲတို့ ကိုလေးတို့လို Nasal သံပါနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ...။ လူတွေအများကြီးထဲက ထူးထူးခြားခြား သူ့အသံကိုတော့ ခွဲခြားမှတ်မိနေခဲ့တယ်...။ အသံကောင်းသလို တော်လဲ တော်ကြပါတယ်...။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီကလေးတွေကို မြေတောင်မြှောက်ပေးချင်ပါတယ်...။ ကိုယ်သာ Entertainment ကုမ္ပဏီတစ်ခုပိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့...။ ခုတော့ စာသမားပီပီ စိတ်ကူးကလေးနဲ့ပဲ ကူညီခွင့်ရလိုက်တယ်..။ ဒီလူငယ်ကလေးတွေတော်တော်ဆိုနိုင်ကြတယ်ပြောရမယ်...။ အနည်းဆုံးအပုဒ်သုံးဆယ်လောက်ရှိတယ်...။ ကိုယ်တို့ဝင်အိပ်တဲ့အထိ သူတို့တွေဆိုလို့ မပြီးသေးဘူး...။ နောက်ဆုံးဆိုစရာမရှိတော့ နိုင်ငံတော်သီချင်းတွေ ဘာတွေဆိုလိုက်ကြသေးတဲ့အသံကြားလိုက်တယ်...။ တကယ်ပါပဲ...။ လေးစားပါတယ်...။\nနောက်တစ်နေ့မနက် Breakfast စားတဲ့အချိန်ကျတော့ မနေ့က အဆိုတော်လေးတွေက ကိုယ်တို့ အဖွဲ့ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ညက တို့အဖွဲ့ကို အားပေးကြတယ်အစ်မတွေက အမိုက်စားတွေပဲလို့ အတင်းတုတ်နေကြပုံရပါတယ်...။ ဟုတ်မဟုတ်တော့မသိဘူး ကိုယ်လိုရာကိုယ်စွဲတွေးပစ်လိုက်ပြီ...။ နေ့လည် ကမ်းခြေဘက်အုန်းရည်သောက် ဆင်းတော့ လူငယ်တွေက ညကျရင်သူတို့ မီးပုံပွဲကိုလာဖို့ဖိတ်ပါတယ်...။ “ညကျရင် ကျနော်လာခေါ်မယ်နော်... ကျနော်တို့သီချင်းဆိုပြမယ် အစ်မတို့က မုန့်ပြန်ကျွေး” တဲ့...။ ခပ်သွက်သွက်လူငယ်ကလေးတစ်ယောက်က ပြောသွားတာ...။ နေလည်နေရဲ့ ပူပြင်းမှုအောက်မှာခြောက်လသား ကလေးငယ်ကို ရင်မှာပိုက်ပြီး ဂုံးအရှင်ကောင်တွေကို ဇလုံနဲ့ ခေါင်းပေါ်ရွက်ရောင်းတဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ကလေးမလေး ကိုယ်တို့ အုန်းရည်သောက်နေတဲ့ တဲရိပ်အောက်လာနားပါတယ်..။ ဒါနဲ့ကိုယ်လဲ သနားတာနဲ့ သူ့ဆီက ဂုံးတွေအကုန်ဝယ်ပြီး နေပူထဲဆက်သွားမရောင်းနဲ့လို့ပြောလိုက်တယ်...။ ဂုံးတွေကိုလည်း ရေထဲအကုန်သွားလွှတ်လိုက်တယ်...။ အားလုံးနှစ်ထောင်ဖိုးတဲ့...။ ကလေးအဖေဘာလုပ်လဲလို့တော့ စိတ်ဆင်းရဲလွန်းလို့ မစပ်စုလိုက်တော့ပါဘူး..။ ညနေကိုယ်တို့ရေဆင်းကူးတော့ လူငယ်လေးတွေအဖွဲ့က ကျောက်မောင်နှမဘက်သွားကြတယ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တောင်မတွေ့ကြတော့ဘူး...။\nညနေရေချိုးပြီး သောင်ပြင်စပ်ခုံတန်းမှာထိုင်တော့လဲ ခရုလည်ဆွဲတွေလက်မှာ အတွဲလိုက်ကိုင် ထားတဲ့ လေးငါးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးနဲ့ တုတ်ထောက်နဲ့ အမယ်အို တစ်ယောက်...။ မြေးအဖွားဖြစ်ဟန်တူပါတယ်...။\nမိုးကမှောင်နေပြီ...။ သမီးဆွဲကြိုးလေးတွေက တစ်ကုံးဘယ်လောက်လဲမေးတော့ တစ်ရာတဲ့...။ ဒါဆို အန်တီအကုန်ဝယ်လိုက်မယ်...အားလုံးဆယ်ကုံးဆိုတော့ တစ်ထောင်ဖိုး...။ သူ့ကိုငွေတစ်ထောင်တန်ထုတ်ပေးပြီး\nမုန့်ဖိုးနောက်တစ်ထောင်သပ်သပ်ပေးတာကို ကလေးမလေးကလုံးဝမယူဘူး...။ ဘယ်လိုမှကိုပေးလို့မရတာ...။ အသက်ငယ်ပေမယ့် သူ့လုပ်အားနဲ့ သူရတဲ့ ငွေကိုပဲလက်ခံတာ... သူများဆီက အလကားမယူဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ်မာနလေးကပေါ်လွင်နေတယ်...။ ဒါနဲ့ သူ့ကို အဲဒီဆွဲကြိုးလေးတွေကို ပြန်ယူသွားနက်ဖြန်ထပ်ရောင်းလိုက်ဆိုတော့လဲ လက်မခံဘူး..။ ကလေးမလေးက အဖေအမေမရှိတော့ဘူး အဖွားနဲ့အတူနေရတာတဲ့...။ ပါလာတဲ့အဖွားကပြောပြတယ် မအေကမီးတွင်းမှာကတည်းကဆုံးသွားပြီး ဖအေကတော့ ငါးဖမ်းရင်း မုန်တိုင်းထဲ ပါသွားသတဲ့...။ အိုကွယ်..သနားစရာကလေးမလေးပဲ...။ လူ့လောကထဲကို အမိမဲ့အဖမဲ့နဲ့ ဒီအသက်အရွယ်လေးမှာ ကိုယ့်ဝမ်းစာကိုယ်ရှာစားနေရပြီ..။\nကဲ စိတ်မကောင်းစရာတွေထားပြီး တခြားဆက်ရအောင်...။ ကိုယ်တို့ ညစာစားပြီး မနေ့က ဂီတာတီးတဲ့ လူငယ်လေးတွေက ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် မီးပုံပွဲအတွက် စားစရာတွေ ပစ္စည်းတွေသယ်ရင်း အခန်းရှေ့ဖြတ်တိုင်း\n“အစ်မတို့လာခဲ့ကြနော်” လို့ ဖော်ရွေစွာဖတ်ခေါ်ကြပါတယ်...။ ပါလာတဲ့ အစ်မတွေက ကလေးတွေ ခဏခဏခေါ်တော့ အားနာပြီးသွားကြပေမယ့် ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်cousin ကတော့မီးပုံပွဲနားရောက်တော့မှ ကမ်းခြေဘက်ပဲ လမ်းလျှောက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...။ ဒီမီးပုံပွဲမှာ သူတို့တွေ လူငယ်ပီပီ တခြားဧည့်သည် မိန်းကလေးတွေကိုဖိတ်ထားမှာပဲလေ...။ ကိုယ်တို့လို အန်တီကြီးတွေသွားထိုင်တော့ရော...ဘာထူးခြားမှာလဲ ကလေးတွေကို အနှောက်အယှက်ပေးသလိုပဲဖြစ်နေမယ်...။ သူတို့ဂွင်လဲပျက်ဦးမယ်..ဆိုပြီးအလိုက်တသိနဲ့ မသွားတော့တာ..။ အဟဲ ကမ်းခြေလာလွန်းလို့လဲ ကမ်းမြေအထာနှပ်သွားတဲ့ သဘောလဲပါတာပေါ့...။ ပါလာတဲ့\nဟိုအပျိုကြီးမမတွေ ကတော့ ဘာမသိညာမသိနဲ့ သွားထိုင်လိုက်ကြသေး...။ ကောင်းကင်က လပြည့်ည မဟုတ်တော့ နည်းနည်း အေးစက်စက်နိုင်နေတယ်...။ လှိုင်းခေါင်းဖြူတွေကတော့ သူ့အရှိန်နဲ့သူ အဆက်မပြတ်\nတာဝန်ကျေစွာအပြေးလာပုတ်ခတ်လိုက်နဲ့ပေါ့...။ မနက်ဖြန်ပြန်ရတော့မှာမို့ စောစောပဲအိပ်ယာဝင် လိုက်တော့တယ်...။\nမနက်ပြန်ခါနီး ကားစောင့်တော့မှာ ကလေးတွေက အားနာလိုက်တာအစ်မတို့ကို ညက သီချင်းတွေအများကြီး ဆိုမပေးနိုင်ဘူး... အဟဲ အရည်တွေဝင်တော့ မဆိုနိုင်ကြတော့ဘူးလေ... ဒါလဲပါတာပေါ့လို့ သူ့နှာခေါင်းသူ\nလက်ညှိုးထိုး ပြသွားသေးတယ်...။ ရန်ကုန်ရောက်ရင် ဆက်သွယ်ဖို့ ဖုန်းတွေ အီးမေးလ်လိပ်စာတွေ ဖဘလိပ်စာတွေအပြန်အလှန်ဖလှယ်ကြနဲ့...။ ဒီကလေးတွေက MICT Park ထဲမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ Programmer တွေ Web Designer တွေတဲ့...။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သိပ်တော်တဲ့ လူငယ်တွေပဲ...။ လူငယ်ဆိုတာ နေရာတိုင်း ရှုတောင့်တိုင်းမှာ အဲလိုအမြဲ တက်ကြွလန်းဆန်းနေတာမျိုးပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်...။ ခုလိုအားလပ်ချိန်မှာ ကိုယ့်ဝမ်းတွင်းဝါသနာပါရာနဲ့ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ကြ...အချိန်တန်လို့ အလုပ်ခွင်မှာလဲ တက်တက်ကြွကြွ အလုပ်လုပ်ကြ ကြိုးစားကြတာသိပ်ကိုကောင်းပါတယ်..။\nရန်ကုန်ပြန်ရောက်တော့ အလျှိုလျှိုအလုပ်ပြန်ဆင်းကြနဲ့...။ လူချင်းမတွေ့ဖြစ်ကြတော့ပေမယ့်...။ ဖဘကနေတော့ တင်ထားတဲ့ ကမ်းခြေကပုံတွေဝင်ကြည့်ကြ စကားအပြန်အလှန်ပြောကြနဲ့ ခင်ခင်မင်မင်ပါပဲ...။ လူချစ်လူခင်ပေါများခြင်း မိတ်တွေသူငယ်ချင်း တိုးပွားခြင်းဟာ လာဘ်တစ်ပါးပဲလေ...။ ဟော....ကိုယ့်ဘလော့ဂ်ရဲ့\nစာဖတ်ပရိတ်သတ် အသစ်တောင် ထပ်တိုးလာသေးတယ်...။ ဘယ်ရမလဲ ကိုယ်က စကားပြောရင်းကြော်ငြာ ၀င်ပစ် လိုက်တာ...။ ဒီလိုနဲ့ ကမ်းခြေသွားခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်းလေးရေးပါလားအစ်မလို့ အသစ်စက်စက် စာဖတ်ပရိတ်သတ်ကလေးတစ်ယောက်က တောင်းဆိုလာတာနဲ့...ဒီပို့်စ်လေးဖြစ်လာရပါကြောင်း.....။\nမှတ်ချက် : ကမ်းခြေမှာ အပန်းဖြေရင်း ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ရေးဖို့စိတ်ကူးမရှိဘဲ ကြိုးစားရေးပေး လိုက်ပါတယ်...။ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်လိမ့်မယ်လို့လဲ ယုံကြည်ပါတယ်...။ သီချင်းတွေအများကြီး ဆိုပေးခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးတွေအားလုံးကို ဒီပို့စ်လေးနဲ့ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါတယ်...။\nPosted by coral nyo at 21:109comments:\nဝေဟင်ပေါ်ကနေမြင်နေရတဲ့ စိမ်းစိမ်းစိုစိုမြင်ကွင်းကို ကျနော်တစ်ဝကြီးခံစားလိုက်တယ်...။ ကျနော်ချစ်တဲ့ မြေကို ကိုယ်တိုင် ခြေထောက်နဲ့နင်းခွင့်ရတဲ့အချိန်မှာ ရင်ထဲက ခံစားရတာလေးက သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့...။ လတ်ဆတ်တဲ့ လေကို ရှူရှိုက်ပြီး မျက်နှာကိုမော့လျက်..။ တော်သေးတယ် ပစ္စည်းရွေးတဲ့နေရာမှာ လူက ကျိတ်ကျိတ်တိုးမနေလို့...။ ကံကောင်းချင်တော့ ကျနော့်သေတ္တာက တတိယမြောက်မှာ ထွက်လာပါတယ်..။ ကျတော့်သေတ္တာကို custom မှာစစ်ဆေးခံပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်...။ သူများတွေတော့ လာကြိုသူတွေတရုန်းရုန်းနဲ့...။ ကျနော်ကသာ လာကြိုမယ့်သူမရှိတာ...။ မရှိဘူးဆိုတာကလဲ ကျနော်ပြန်လာမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့မှအကြောင်းမကြားထားဘူးလေ...။ အားလုံးကို အံအားသင့်စေချင်တာနဲ့ လုပ်လိုက်တာပါ..။ တကယ်တမ်း အံ့အားသင့်သွားရတာက ကျနော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေခဲ့တယ်...။ ပန်းနုရောင်ဖျော့ဖျော့ လက်ပြတ်ရင်ဖုံးကလေးနဲ့ ပန်းနုရောင်အောက်ခံမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်ချိတ်ကလေး တွေပါတဲ့ထမီနဲ့ ကျနော်နဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိမယ့်ကောင်မလေးတစ်ယောက်...။ နှင်းဆီပန်းစည်းကိုင်ပြီး ကျနော့်ကိုလာကြိုတာတဲ့...။\n“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျမက My Valentine's ပန်းဆိုင်က ၀န်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ အစ်ကို့ကို ဒီနေ့ချစ်သူများနေ့ အတွက်ပန်းစည်းလေးနဲ့ ကြိုဆိုဖို့ ကျတို့ရဲ့ customer တစ်ယောက်ကမှားထားလို့ပါ....\nHappy Valentine's ပါအစ်ကို”\nကျနော့်မှာ လက်တစ်ဘက်က လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံး တစ်ဘက်က သေတ္တာနဲ့ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေတယ်...။ ကျနော် ဒီနေ့ဒီရက်ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ အပြောထားပါဘူး...။ အဲဗျ....တစ်ခုတော့ရှိတယ်...ကျနော့်ရဲ့ အွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုတော့ ပြောလိုက်မိတယ်...။ ဒါပေမယ့် သူက ကျနော်နဲ့စကားပဲ ပြောဖူးတာ...ရုပ်မှမမြင်ဖူးဘဲ...။ သူတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး...။ ကျနော်က ဒီကိုရောက်ပြီး အေးဆေးမှ သူ့ဆီဖုန်းဆက်မယ် အပြင်မှာဆုံကြမယ်စိတ်ကူးထားတာ..။ ဟာဗျာ...။ ကျနော့်ကို ဒီလို အထူးအဆန်း ရင်ခုန်စရာ ပဟေဠိလာထုတ်နေတာ ဘယ်သူများပါလိမ့်...။\n“ကျနော့်ကို ပန်းစည်းပေးတဲ့သူ... နာမည်များသိနိုင်မလားခင်ဗျား”\n“စိတ်မရှိပါနဲ့ရှင် ဒါက customer ကလျှို့ဝှက်ခိုင်းထားလို့ပါ...”\nကောင်မလေးက သွားစွယ်လေးတွေပေါ်အောင်တစ်ချက်ပြုံးပြီး ကျနော့်လက်ထဲကို ပန်းစည်းထည့်ပေးပါတယ်...။ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး...။ ကျနော် တခဏငေးမိသွားတယ်...။ နက်မှောင်တဲ့ ဆံပင်ခွေခွေတွေကို အပြောင်သိမ်းပြီး စုစည်းထားလို့ မျက်နှာလေးက ရှင်းပြီးဝင်းပနေတယ်...။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြိတ်ပြီး ပီတိဖြစ်သွားသေးတယ်..။ ကိုယ်ချစ်တဲ့မြေကို စနင်းတဲ့နေ့ ချစ်သူများနေ့လဲဖြစ် ထူးထူးခြားခြားဘယ်သူကပေးမှန်းမသိတဲ့ ပန်းစည်းနဲ့အတူ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးကိုပါ ရင်သပ်ရှုမောစွာ မြင်လိုက်ရသေး...။ ကဲဗျာ... ကျနော့်လောက် ဘယ်သူကံကောင်းနိုင်ဦးမလဲ..။\n“အစ်ကို့ကို လာကြိုမယ့်သူမရှိဘူးမဟုတ်လား မေတို့နဲ့အတူတူလိုက်ခဲ့မလား လမ်းကြုံရင် အိမ်ထိပို့ပေးလိုက်မယ်”\nအလဲ့...ကြည့်စမ်း ဒီကောင်ကံတက်လိုက်ပုံများ အိမ်ထိတောင် လိုက်ပို့ဦးမယ်တဲ့ဗျား...။ ဒါနဲ့ မေတို့ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းအရ သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်နိုင်ဘူး...။ အော် ....နာမည်လေးက မေ”တဲ့လား...။\n“ကျမနာမည် မေပျိုခေတ်ပါ ကားက ဒရိုင်ဘာပါလာတယ် အားမနာနဲ့နော် ပို့ပေးမယ်...။ ကျမတို့ customer ရဲ့ မိတ်ဆွေဆိုတော့ ကျမတို့မိတ်ဆွေပဲပေါ့ customer ပဲပေါ့...”\n“ဟုတ်ကဲ့ဗျ...အားနာစရာဗျာ... ဒါပေမယ့်လဲ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”\nကျနော်ရယ်သွမ်းသွေးပြီး ပြန်ပြောတော့ တခဏခြင်းကျနော်တို့ ဟိုးအရင်ကတည်းက ရင်နှီးခဲ့ဖူးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေလိုဖြစ်သွားကြတယ်လို့ ခံစားမိတယ်...။ ကားပေါ်မှာ ကျနော်တို့စကား သိပ်မပြောဖြစ်ပါဘူး...။ ဒီနေ့တော့ ကျနော့်ဘ၀မှာ အထူးခြားဆုံးနေ့ပါပဲ..။ ဒီအတွက် အိမ်ရောက်တာနဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းလေးဆီကို ဖုန်းအရင်ဆက်ပြီး ပြောပြရမယ်...။ အိမ်ရောက်တော့......\nနှုတ်ဆက်သွားတဲ့ သူ့လေသံမျိုးကို ကျနော်သိပ်ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...။\nဟုတ်တယ် ကျနော့်အွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းလေးနဲ့ ကျနော်စကားပြောပြီးရင် နှုတ်ဆက်နေကျစကားလေးပါ..။ ဖေဖေ မေမေတို့ မမတို့က ကျနော့်ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်တော့ အံ့သြ၀မ်းသာမဆုံးဖြစ်နေကြတယ်...။ မိသားစုနဲ့ စကားလက်ဆုံကျရင်း ကျနော့်လက်ထဲက ပန်းစည်းကို စပ်စုကြသေးတယ်...။ ခုမှကျနော်သတိရမိသွားတယ် စောစောကကောင်မလေးဆီက ဆိုင်လိပ်စာကဒ်လေးမတောင်းလိုက်မိဘူး...။ မမတို့ကိုမေးတော့ My Valentine's ဆိုတဲ့ပန်းဆိုင်မကြားဖူးပါဘူးတဲ့...။ အင်းလေ... သူတို့က အပျိုကြီးတွေဆိုတော့ ဒီလိုသူတို့နဲ့ မဆိုင်တာကိုသိကြမှာမဟုတ်ဘူးလေဆိုပြီး...။ မမလတ်က အကြံပေးလို့ အ၀ါရောင်စာအုပ်ထဲလှန်လှောရှာကြေည့်လိုက်သေး...။ အဲဒီဆိုင်လုံးဝမရှိ်ဘူးဗျာ...။ “မောင်လေးရယ် နင့်ဟာက အပြင်မှာရောတကယ်ရှိရဲ့လား”တဲ့ ။ မကြီးစကားအရ ဒါဆို အပြင်မှာဆိုင်တကယ်မရှိဘဲ ကျနော့်ကို သက်သက်ဂွင်ဆင်တာလား...။ ဟာ... ဒါလဲမဖြစ်နိုင်ဘူး ကျနော်ပြန်လာမယ်ဆိုတာ တိတိကျကျသိနေတဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းရယ်...။ ပြီးတော့ အဲဒီတစ်ယောက်က ကျနော့်ကိုမှ မမြင်ဖူးဘဲ...။ ဟာဗျာ....တကယ်စားတယ်....။ ကျနော် ရေမိုးချိုးပြီး ခဏနားလိုက်တယ်...။ ဒီပဟေဠိကို ဘယ်လိုအဖြေရှာရမလဲပဲ ခေါင်းထဲပဲရောက်နေ တော့တယ်...။ ပြီးတော့ သွားစွယ်လေးတွေဖွေးလက်နေတဲ့ ပြုံးအလှပိုင်ရှင်ကောင်မလေးကိုပါ တွဲမြင်မိသွားတယ်...။ ကျနော်တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိတယ်...။ အဲဒီကောင်မလေးက အဲလောက်ဆွဲဆောင်နေသလား ကျနော့်ကို...။ ကျနော့်ရဲ့တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်မှာ ခေါင်းအုံးလေးကို ကျောမှီရင်း ဖုန်းနံပါတ်လေးကိုနှိပ်လိုက်တယ်..။ တကယ်ဆို နောက်မှဆက်လဲ ရလျက်နဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းလေးကိုလဲ အရမ်းပြောပြချင်နေမိတယ်...။ အင်း ...ဖုန်းဝင်သွားပြီဗျ...။ ဖုန်းမကိုင်ခင်... Mariah Carrey ရဲ့ Bye Bye သီချင်းလေးထွက်လာတယ်...။ သီချင်းသံလေးရပ်သွားတော့...ချိုမြတဲ့ အသံတစ်သံထူးလိုက်တယ်...။\n“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်ရင် ဒီညနေမုန့်ကျွေးမယ်”\n“ချောမောသလားတော့မမေးနဲ့ဗျာ အဲဒီအကြောင်းပြောချင်လွန်းလို့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာ”\n“အင်... ဒါဆို ရှင်က မေဦးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာမဟုတ်ဘူးပေါ့”\n“ရော်....ခက်ပြီ... ရန်မတွေ့နဲ့ဦး ကိုယ်တို့ ညနေဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ တွေ့ကြရင်မကောင်းဘူးလား”\n“အဟဲ...ဘာလဲ Valentine မှာ တွဲစရာရည်းစားမရှိလို့လား မေဦးက ခဏတဖြုတ်အတွဲလာလုပ်ပေးရမယ်ပေါ့”\n“ဟာဗျာ...ခင်ဗျားလေးကလဲ ကိုယ်ပြောပြမယ့်အကြောင်းအရာကိုသာကြားရင် စိတ်ဝင်စားသွားမှာ သေချာတယ်..”\n“ဆောရီးကွယ်...ဇော့်ဆန္ဒကို တို့မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး...။ ပြီးတော့ ဇော့်ရုပ်ကိုလဲ တို့က ခုမှစမြင်ရမှာ သတ္တိမရှိသေးပါဘူး”\nကျနော်ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိလို့ အကြံအိုက်သွားတာနဲ့ ခေါင်းကုတ်နေလိုက်မိတယ်...။\n“ဒါဆို မေဦးက ကိုယ့်နဲ့လာတွေ့ဖို့ ငြင်းတယ်ပေါ့ အဲလိုလား... ဘာလဲ\nီဒီနေ့ချစ်သူများနေ့မို့ ချစ်သူနဲ့ ချိန်းထားလို့လား..”\nကျနော်အဲလိုပြောတော့ သူမက တစ်ဘက်ကနေ ရယ်ပါတယ်...။ ဘာလဲ ကျနော့်စကားမှားသွားလို့လား..။\n“ဇော်ကလဲလေ... ဇွတ်ကိုပြောတော့တာပဲ... မေဦးက ခုရန်ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး မန်းရောက်နေတာ.. ဇော်နဲ့ ဘယ်လိုလာတွေ့ရမလဲ”\nကျနော်စိတ်ဓါတ်ကျတဲ့ လေသံနဲ့ညည်းလိုက်တော့ တစ်ဘက်ကသူမက ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်ပါတယ်...။ သူမရယ်သံလေးကို နားထောင်ပြီး ကျနော်အရမ်းအသည်းယားသွားတယ်...။ ခုချက်ချင်းသူမနဲ့ တွေ့ချင်စ်ိတ်က ပိုပိုပြင်းထန်လာတယ်...။ ဗုဒ္ဓေါ!!!!! ဘယ်လိုဖြစ်တာပါလိမ့်...။\n“ဒီလိုလုပ်.... မေဦး မန်းကပြန်လာရင် လေယာဉ်ကွင်းလာကြိုမလား မေဦး ဘယ်လိုပုံစံနဲ့လာမယ်ဆိုတာ\n“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ... လာကြိုပါ့မယ် ကိုယ်ကမေဦးကို ပိုတွေ့ချင်တဲ့လူပဲ...မဟုတ်လား”\n“ပြောတာပဲ ရှင်တို့ ယောကျာင်္းတွေက ပုံပြင်ပြောသိပ်ကောင်းကြတာ သိပ်တော့ မယုံရဲဘူး”\n“ဟောဗျာ...အသားလွတ်... ကဲဒါဆို ကိုယ်မန်းကို နက်ဖြန်လေယာဉ်နဲ့လာခေါ်မယ် ဖြစ်မလား...ကဲ...ပြော...”\nကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်လာတွန်းနေသလိုခံစားလိုက်ရတယ်...။ မျက်ခွံတွေကလဲ လေးလံနေကြတယ်...။ ကျနော်အားယူပြီးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့...အလင်းရောင်ကစူးခနဲမို့ မျက်လုံးကိုပြန်မှိတ် ထားပြီး လက်နဲ့အသာပွတ်လိုက်တယ်...။ ကျနော့်မျက်လုံးသေချာဖွင့်ကြည့်တော့မှ အရှေ့မှာ ယူနီဖေါင်းနဲ့ ကောင်မလေး...။ နေပါဦးဗျ... သူ့ကိုကျနော်... မြင်ဖူးနေတယ်....။ စဉ်းစားစမ်း... ဟုတ်ပြီ...အိပ်မက်ထဲ့ ကောင်မလေးကျနော့်ကို ပန်းစည်းနဲ့လာကြိုတဲ့ကောင်မလေး...။ ခုလဲ ဒီကောင်မလေး လက်ထဲမှာ နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နဲ့..။\n“ကျမတို့ လေယာဉ်မြန်မာပြည်ကို ဆိုက်ရောက်ပါပြီရှင် ဒါကတော့ ဒီနေ့ ချစ်သူများနေ့အတွက် ခရီးသည်တွေကို လက်ဆောင်ပေးတာပါ လက်ခံပေးပါရှင်..”\nသူ့လက်ထဲက နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နဲ့ ချောကလက်ဗူးကို ကြောင်နနနဲ့ ယူလိုက်တယ်...။ ကောင်မးလေးက မြန်မာမလေးမဟုတ်ဘူးဗျ..။ ဘိုလိုပြောတာများ သွက်လို့...။ အာရှသူတော့ အာရှသူပဲ မြန်မာမဟုတ်တာ သေချာတယ်...။ ပန်းစည်းကလေးကိုင်ပြီး ကျနော် ကိုယ့်အဖြစ်ကိုယ်ပြန်တွေးပြီး တော်တော်ရယ်ချင်မိသွားတယ်...။ လမ်းတစ်လျှောက်ကျနော်စိတ်ကူးတွေယဉ်ပြီး အိပ်ပျော်တော့ အိပ်မက်ထဲပါ ထည့်မက်လိုက် တာများ..။ အိပ်မက်ထဲကကောင်မလေးကို ကျနော် အပြင်မှာဆုံဖို့ မျှော်လင့်ချင်သေးတယ်ဗျာ...။ ကျနော်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အွန်လိုင်းက သူငယ်ချင်းလေးကိုလဲ အမြန်ဆုံးဆုံချင်နေတယ်...။ အပြင်ရောက်တော့ လေတွကိုတစ်ဝကြီးရှူလိုက်တယ်...။ ကျနော်ချစ်တဲ့မြေကြီးနံ့လေးက လေထဲကတစ်ဆင့် ကျနော့်ခန္ဒာကိုယ်ထဲကို အေးမြစွာလတ်ဆတ်စွာစီးဝင်သွားပြီ...။ ကျနော်ပျော်နေတယ်...။ ဒီမြေကြီးကို ပြန်နင်းခွင့်ရလို့ရော... ကျနော်ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ရမှာကြောင့်ရော... ပြီးတော့ ကျနော်မသိနိုင်သေးတဲ့ ကံကြမ္မာလှလှလေး တစ်ခုကို ဘာမှန်းမသိ မျှော်လင့်ပြီးလဲ ပျော်နေမိတယ်...။\nPosted by coral nyo at 22:362comments:\nBlazon က Valentine's အတွက် ခင်းကျင်းထားတဲ့ အရုပ်တွေ\nကျမ..သိပ်...ကိုရူးသွပ်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ဖန်စီးပစ္စည်းလေးတွေပါ...။ ကျမက ပစ္စည်းတစ်ခုဝယ်ရင် သူများတွေသိပ်မ၀ယ်တဲ့ ခပ်ရှားရှားဒီဇိုင်းလေးတွေကို ရွေးဝယ်လေ့ရှိတယ်...။ ဗစ်တိုးရီးယားဘက်ခမ်း ရဲ့ဈေးဝယ်နည်းကို သဘောကျတယ် သူကဈေးဝယ်ရင် ဂန္တ၀င်ဖြစ်မယ့် ပစ္စည်းမျိုးပဲအဓိက ၀ယ်ပါတယ်တဲ့...။ ပစ္စည်းတစ်ခုဝယ်ရင် အရမ်းခေတ်ထနေတဲ့ ဟော့ဖြစ်နေတဲ့ပစ္စည်းမျိုး လူတိုင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ရောက်နေတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးဘယ်တော့မှမ၀ယ်ဘူး။ အဲလိုပစ္စည်းက ခေတ်စားတုန်းပဲကောင်းတာ နောက်ဆိုရိုးသွားရော... ဒီတော့ ဘယ်တော့မှမရိုးတဲ့ အမြဲဆန်းသစ်နေတဲ့ ဒီဇိုင်းမျိုးကိုပဲကြိုက်တယ်...။ အောက်မှာပြထားတဲ့ပုံတွေထဲကတော့ ကျမသိပ်ကြိုက်တဲ့ လက်စွပ် ဆွဲကြိုး လက်ကောက်နဲ့ နားဆွဲတွေပါပဲ...။ နားပေါက်မရှိတဲ့ကျမအတွက် ကပ်နားကပ်ကွင်းနဲ့ပဲဝတ်ရပါတယ်...။\nအနီရောင်ကွင်းနဲ့က လက်ပတ်ကြိုးလေး အဲဒါနောက်ဆုံးဝယ်ဖြစ်တာ\nခြူပါတဲ့ ခြေကျင်း လမ်းလျှောက်ရင် အသံမြည်လို့ သိပ်တော့မ၀တ်ဖြစ်ဘူး ချစ်လုိ့ဝယ်ထားတာ\nဒီဗူးလေးကတော့ လက်စွပ်နဲ့ နားဆွဲလေးတွေထည့်တာ\nဂျပန်ရိုးရာထုံးတမ်းအရ ဆွဲနေရင်းနဲ့ မတော်တဆ အညှာလေးကျိုးသွားရင် ဆုတောင်းပြည့်သတဲ့ကွယ်...\nချစ်သူများနေ့မှာ ကိုယ့်ချစ်သူအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ပေးချင်တဲ့ ကိုကို မောင်မောင်တွေအတွက် နမူနာလေး တင်ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင့်....။\nPosted by coral nyo at 01:406comments:\nပဲကောဆိုတာ... ယူနန်လူမျိုးတွေစားတဲ့ အခွံမာနဲ့အသီးလေးတစ်မျိုးပါ...။ အခွံမာကို ထုပြီးခွာလိုက်ရင် အ၀ါရောင် ရှည်မျောမျောအဆံလေးထွက်လာပါတယ် ...။ မခွာခင်က ပုံကိုမရိုက်ထားလိုက်မိဘူး...။ အဲဒါကို ရေနွေးဆူဆူမှာ သုံးမိနစ်လောက်ပြုတ်ပြီးပြန်ဆယ်ထား...။ ပဲကောကြော်ထဲထည့်ရမယ့် အစာတွေကို ပြင်ဆင်ထားပါ...။ ကြက်ရင်ပုံသားပါးပါးလှီးပြီး ပြောင်းမှုန့် ကြက်သားမှုန့်နဲ့နယ်ထား...။ ဥနီကို အတုံးလေးတွေ လှီးထား..။ ကြက်သွန်မှိတ်ကိုလဲ လက်တစ်ဆစ်လောက်ဖြတ်ထား..။\nဆီပူပူဒယ်ထဲကို ဓါးပြားရိုက်ထားတဲ့ ကြက်သွန်ဖြူကို မွှေးလာတဲ့အထိကြော်ပြီး ကြက်သားထည့်ကြော်ပါ ။ ကြက်သားနူးလာရင် ပြုတ်ထားတဲ့ ပဲကောနဲ့ ဥနီကိုထည့်ကြော် ခရုဆီလေးနဲနဲထည့် အပေ့ါအငန်မြည်းပြီး အိုးချခါနီးကြက်သွန်မှိတ်လေးဖြူးလိုက်ပါ...။ ကြက်သားအချိုအရသာနဲ့ ပဲကောလေးကိုဝါးလိုက်ရင်စေးပြီး သက်တဲ့ အရသာနဲ့ လုံးဝဂွတ်တယ်...။ ပဲကောက ခုလို တရုတ်နှစ်ကူးချိန်ပဲရတာ စီးတီးမတ်မှာ 100g ကို 220ကျပ်ပေးရတယ်...။\nPosted by coral nyo at 01:58 1 comment:\nအဲဒီညက မီရှယ်လ်မွေးနေ့ကို ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာဖိတ်ထားလို့ မလာရင်သေခန်းဖျက်မယ် ဘာမယ်နဲ့ ချိန်းခြောက်ထားပြန်တော့ ရေချယ်လ်လဲ လူမှုရေးပွဲတစ်ခုကနေ ညီမတစ်ယောက်နဲ့အတူ အပြေးလွှား ရောက်လာရတယ်...။ ရောက်လာတော့လဲ ၀ိုင်းရယ်ကြသေး...။\nရေချယ်လ်နဲ့ပါလာတဲ့ ညီမကလဲစကပ်ဝတ်ထားမို့ သူက အကသရဲ... အသံကြားတာနဲ့ မီးတွေပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တွေ့ဒါနဲ့ လူကမနေနိုင်တော့ဘူး လှုပ်ရွလာရော...။ ၀ိုင်းမှာခဏပဲထိုင်ပြီး သူက အကကြမ်းပြင်ပေါ်ရောက်နေပြီ...။ ဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ရေချယ်လ်တစ်ယောက်ထဲ ၀ိုင်းစောင့်ဖြစ်သွားတယ်...။ အင်းလေ...ထမီနဲ့ ဘယ်လိုဝင်ကလို့ဖြစ်မလဲ..။ ပျင်းပျင်းနဲ့ သူတို့ကတာကြည့် သီချင်းတွေလိုက်ညည်း.....ဖွင့်ထားတဲ့ ၀ိုင်ပုလင်းထိုင်သောက် အဲဒါပဲလုပ်ရတော့တာပေါ့....။ ဒီညတော့ နိုင်ငံခြားသားတွေများတယ်....။ ခဏနေတော့ ကောင်လေးတွေတစ်စု ရေချယ်လ်တို့ဝိုင်းနားရောက်လာကြတယ် ။ ပထမတော့ သတိမထားမိဘူး...သူတို့ချင်း ကျွတ်စီကျွတ်စီနဲ့ပြောနေကြတာ...။ နောက်တော့ အလျှိုအလျှိုနဲ့ သွားကကြတယ်...။ အမှောင်ထဲမှာ “ကျွတ်”ခနဲ ညည်းသံကြားမှ တစ်ယောက်ကျန်ခဲ့မှန်း သိလိုက်တယ်...။ ရေချယ်လ်ကြည့်လိုက်တာ့... မျက်မှန်သေးသေးနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ...။ ဟားးးး လာတူနေတယ်.....ထူးထူးဆန်းဆန်း...သူကလဲ ရှပ်အကျီင်္င်္အဖြူနဲ့ အောက်ကလဲ ပုဆိုးဝတ်ထားတယ်...။ အမှောင်ထဲမှာမို့ ဘာအဆင်ဝတ်ထားသလဲ မသိရဘူး...။\nသူက သူ့ရှေ့က ရေသန့်ကို ခွက်ထဲထည့်ပြီး ရေချယ်လ်သူ့ကိုကြည့်လိုက်တာကို ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိဖြစ်နေတယ်..။ သူကတော့ ရေချယ်လ်ထမီဝတ်ထားတာကို သတိထားမိမယ်မထင်ဘူး..။ ရှက်ရှက်နဲ့ခေါင်းငုံ့ နေတယ်...။ စိတ်ထဲ နည်းနည်းတော့ ရယ်ချင်မိသွားတယ် ကြံကြံဖန်ဖန် ဒီလိုလဲ ကြုံတတ် သေးတယ်...။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘ၀တူတွေ... ကြည့်ရတာသူလဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ယောက် ချောက်တွန်းတာ ခံလာရပုံပဲ...။\nခုမှတွေ့တဲ့သူစိမ်းယောက်ကျားတစ်ယောက် သူမကို ဒဲ့ပြောတာခံရတော့ ရေချယ့်လ်ခင်ဗျာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ... ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားတယ်...။ ဟွန်းးး ဘယ်လို ဘုကလန့်ကောင်လေးပါလိမ့် စကားပြောပုံကိုက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကလေသံနဲ့...။ ရေချယ်လ် အောင့်သက်သက်နဲ့ စကား ဆက်မပြောတော့ဘဲ... သူငယ်ချင်းတွေကရာဆီကြည့်နေလိုက်တယ်...။\nရော်....ခက်ပြီ.....။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ မိန်ကလေး ၀ိုင်သောက်တာဘာဆန်းလဲ ဒီခေတ်ထဲမှာ...။ ဒီကောင်လေး ဘယ်ခေတ်ကလာသလဲ မေးချင်စမ်းရဲ့...။ ကလပ်မှာလာထိုင်သေး ...မိန်ကလေးဝိုင်သောက်တာ သူ့အတွက် အထူးအဆန်းဖြစ်နေသလား...။ ပုံစံကြည့်တော့ ရေချယ်လ်နဲ့ ရွယ်တူလောက်ပါပဲ...အလွန်ဆုံးကြီးလဲ လပိုင်းပေါ့...။ ရေချယ်လ်ခပ်မဲ့မဲ့လေး လက်ပိုက်နေလိုက်တယ်....။ ဒီတော့ သူက အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်သေး...။ မသိရင် ရေချယ်လ်နဲ့သူ ငယ်ငယ်ကပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းကျနေတာပဲ...။\nရေချယ်လ်သူ့ကိုလှည့်ကြည့်တော့ သူကလက်ကမ်းပေးနေတယ်...။ အလဲ့...ဒီလိုကျတော့ သူကလူမှုရေး မညံ့ဘူးပဲ။ တခဏအတွင်းမှာ ရေချယ်လ်နဲ့သူ အချင်းချင်းအကဲခတ်မိနေကြတယ်..။ ရေချယ်လ် ပြန်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်...။\nPosted by coral nyo at 22:06 1 comment:\nအက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လေးလက်မလောက်မြင့်တဲ့ pencil heel ဖိနပ်က ရေချယ်လ် ကိုယ်ခန္ဓာနွဲ့နွဲ့ကို လှလှပပ ထိန်းပေးနေတယ်...။ မောင်လေးက ခဏနားရအောင်ဆိုပြီး ရေချယ်လ်ကို လာခေါ်သွားတယ်...။ စောစောက စပေါ့လိုက် နီယွန်မီးအစိမ်းတွေ အနီတွေက တီးလုံးနဲ့အလိုက် စည်းချက်ညီညီ အကကြမ်းပြင်ပေါ် ရှုပ်ရှက်ခတ်နေတာတောင်မှ မူးနောက်မနေဘဲ.... ထိုင်ခုံရှိရာဆီသွားတော့မှ ခြေလှမ်းတွေယိမ်းယိုင်နေတယ်..။ သေချာတယ် ရေချယ်လ်သောက်လိုက်တာ ငါးခွက်ထက်မနည်းဘူးဆိုတာ...။\nအမှန်တော့ ဒီညက အမျိုးတစ်ယောက်လက်ထပ်ပွဲ ညနေဒင်နာကျွေးတာပါ...။ အမျိုးဆိုပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ဝေးပါတယ်... ဒါပေမယ့် လူချင်းတော့ ရင်းရင်းနီးနီးရှိပါတယ်...။ ပွဲတစ်ခုလုံးမှာရေချယ်လ်တို့ အဒေါ်နဲ့ မောင်နှမတွေရှိတဲ့ ၀ိုင်းနှစ်ဝိုင်းပဲ...စည်ကားဆူညံနေတယ်...။ တခြားဝိုင်းကလူတွေတောင် ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေကြတယ်..။ ကြည့်ပါပြီကော...ပွဲစလို့ ဟင်းပွဲတွေမလာသေးဘူး ငါးမုန့်ကြော်နဲ့ သီဟိုစေ့လှော် နဲ့မြည်းလိုက်ကြတာ...လာချပေးတဲ့ Black Label ပုလင်းက တစ်ဝက်ကျိုးချင်နေပြီ..။ ဒင်နာပြီးတော့ ကလပ်ဆက်သွားကြမယ်ဆိုပြီး ကလပ်ကိုဘယ်လိုရောက်လို့ရောက်သွားမှန်း ရေချယ်လ် သတိရတချက် မရတချက်ပါပဲ...။ မှတ်မိလိုက်တာတော့ ကလပ်ဝင်ဝင်ချင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်လှဲထိုင်ချ လိုက်တာပဲ...။ နောက်တော့ အက၀ိုင်းထဲရောက်သွားကြတယ်... ဒီလိုကျတော့လဲ ယိုင်နဲ့နဲ့ ခြေထောက်တွေက စည်းချက်နဲ့အတူ ကကွက်ထဲနစ်ဝင်လို့...။\n၀ိုင်းရှိရာဆီရောက်တော့ ခုံအမြင့်အ၀ိုင်းပေါ်ထိုင်ချတာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေလို့ မောင်လေးကလှမ်းထိန်းပေး လိုက်တယ်...။ ရေချယ်လ်တို့ကလပ်လာတာ ဘာအနှောက်အယှက်မှ ကြောက်စရာမလို တစ်ဝမ်းကွဲမောင်တွေက လေးယောက်ပါတယ်... ညီမကသုံးယောက် အန်ကယ်က နှစ်ယောက် အန်တီက တစ်တယောက်... လူအင်အားကတောင့်ပြီးသား ဘေးမှာ ထိန်းပေးမယ့်သူတွေက အဆင်သင့်........။ ရေချယ်လ်တို့ စကတော့ လူတွေသိပ်တောင်မရှိသေးဘူး.... တဖြေးဖြေးညဉ့်နက်လာမှ ကောင်လေးတွေ ကောင်မလေးတွေ တဖွဲဖွဲရောက်လာကြတာ...။ သီချင်းဆိုတာ ကတာတော့ ရေချယ်လ်တို့မောင်နှမတွေက ၀ါသနာပါပြီးသား အင်း....ပါရမီလည်းပါတယ် ပြောရမယ်...။ အဲဒါတွေတတ်တာ ဘယ်မှာမှသင်ခဲ့လို့မဟုတ်ဘူး...။ ဒီလိုပဲ အိမ်မှာ ခွေတွေငှားကြည့်ရင်းနဲ့တတ်တာ...။ ရေချယ်လ့်အကြိုက်ဆုံးအကခွေကတော့ ဂျက်ဆီကာ အယ်လ်ဘာ သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ “Honey” ဆိုတဲ့ဇာတ်လမ်းလေးပဲ...။ အဲဒီကားထဲက ကကွက်တွေကို အိမ်မှာဖွင့်ကြည့်ရင်းနဲ့လည်း လိုက်ကလိုက်တာပဲ...။ “Honey” ထဲက ဂျက်ဆီကာရဲ့ စတိုင်လ်ကိုလဲ ရေချယ်လ်သိပ်သဘောကျတယ်...။ ပြီးတော့ ရေချယ်လ်အမြဲကြည့်ဖြစ်တဲ့ကားထဲမှာ “Shall We Dance” လဲပါတယ်...။\nအာခေါင်ခြောက်လာလို့ ရေသန့်ဗူးကိုမော့ချလိုက်တယ်...။ မောင်လေးက လာဖက်ထားပြီး ရသေးရဲ့လားလို့ မေးတယ်... ရေချယ်လ်လက်ကာပြလိုက်တော့ အကကြမ်းပြင်ဆီသူပြန်သွားလိုက်တယ်... ။ အန်ကယ်လေးတို့က ၀ိုင်သောက်ပြီး အက၀ိုင်းတွေဆီ ကြည့်နေကြတယ်...။ ခဏလောက်မှေးလိုက်ရင်ကောင်းမယ်...။ နံရံကိုမှီရင်း ရေချယ်လ် ကနေတဲ့သူတွေကိုကြည့်လိုက်တယ်...။ စကပ်တိုတို မြီးကောင်ပေါက်မလေးတွေ မြူးထူးစွာ ကခုန်နေကြတယ်...ဒီကလပ်က Class တော့ရှိတယ်...တေလေဂျပိုးတွေ သိပ်လာလေ့မရှိဘူး...။ ပြီးတော့ ၀ိုင်းတိုင်းမှာ ဘောဒီခပ်တောင့်တောင့်နဲ့ ၀ိတ်တာတွေကိုထားပေးတယ်...။ ပြဿနာဖြစ်ရင် လူထိန်းနိုင်လောက်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာကျွမ်းကျင်သူတွေကို လက်ရွေးစင်ခန့်ထားပုံရပါတယ်...။ များသောအားဖြင့် Stress သိပ်များသူတွေ ထွက်ပေါက်လာရှာတဲ့ သီးသန့်နေရာလေးလည်းဖြစ်တယ်...။ ကခုန်ပြီး ထွက်ပေါက်ရှာလိုသူတွေအတွက်ပေါ့...။ ရေချယ်လ်တို့မောင်နှမတွေက သီချင်းလည်းအဆိုကောင်းတာ့ တခါတလေဆို ကာရာအိုကေမှာသွားသွားဟစ်တတ်ကြတယ်...။\nရေချယ်လ်ခုလိုမူးနေချိန်မှာ တစ်ယောက်သောသူကိုတော့ သတိရမိပါရဲ့...။ သူကတော့ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်နေရာရာမှာရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အရက်၊ ဘီယာသောက်တာကို လုံးဝမနှစ်သက်လက်မခံနိုင်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့...။ ခုခေတ်မှာတော့ ခပ်ရှားရှား လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပေါ့..။ ခုချိန်ဆို သူကင်မရာတစ်လုံးနဲ့ မြို့အနှံ့ဓါတ်ပုံတွေ လျှောက်ရိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်ပေါ့...။ ကွန်ပျူတာဖွင့်ထားပြီး အနားမှာမရှိဘဲ ဟင်းချက်ချင်ချက်နေမယ် ဒါမှမဟုတ် သူ အိပ်ယာခင်းတွေလဲချင်လဲနေမယ်...။ အမှောင်ထဲ မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက်က ရေချယ်လ်ပြုံးမိလိုက်သေး...။ ခုချိန်...ရေချယ်လ်သူ့ဆီဖုန်းခေါ်လိုက်ရင် သူဒေါကန်မှာ သေချာတယ်...။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆူညံနေတဲ့ ကလပ်ထဲကို ဒီချိန်ထိရှိနေသလဲ.... မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး မိန်းမ...မပီသတာလောက်ကိုယ်မကြိုက်တာမရှိဘူး...စသဖြင့် သူ တစ်ဗစ်တောက်တောက်ပြောမှာ အမှန်ပင်..။ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် ဒီကောင်လေးဟာ... အဖိုးအိုပေါက်စလိုပဲ... လူငယ်လုံးဝမဆန်ဘူး...။ တစ်ခါလောက်တော့ ဒီလူငယ်လေးနဲ့ တွဲကချင်သေးရဲ့...။\nဘာလို့ ကလပ်တက်ရင် ပျက်စီးပြီလို့ အသေတွက်ချက်ထားကြသလဲ... အင်းလေ...ယေဘူယျအားဖြင့်တော့ မှန်ပါတယ်...။ ဒါပေမယ့် အားလုံးကို ၀ါးလုံးရှည်နဲ့တော့ မရမ်းသင့်ဘူးလို့ ရေချယ်လ်တော့ယူဆတယ်..။ တချို့ မိန်းကလေးတွေ အရက်သောက်၊ စီးကရက်သောက်ပြီး မူးရူးနေသောင်းကျန်းနေတာတွေ၊ စားဝတ်နေရေး အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကိုရင်းပြီး လှုပ်ရှားနေရသူတွေ၊ ၀ါသနာအရရူးသွပ်လို့ လာပြီးကကြတာတွေ၊ စိတ်ထွက်ပေါက် လာရှာကြသူတွေ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံရှိကြပါတယ်...။ ရေချယ်လ်တို့မောင်နှမတစ်စုကတော့ ပျော်ချင်လို့ အကကို ၀ါသနာပါလို့ကို လာလာဖြစ်နေကြတာပါ.....။\nမှတ်ချက်။ ဒီဝတ္ထုတိုလေးဟာ ကျမရဲ့ “မိုးငွေ့နှင့်အတူ” ဘလော့ဂ်ကို အစအဆုံးဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ “ခေါင်”ရဲ့ အကြိုက်ဆုံး ၀တ္ထုတိုလေးဖြစ်လို့ ခုလိုမြန်မာပြည်ပြန်ရောက်လာတဲ့ Welcoming အမှတ်တရအနေနဲ့ ပြန်တင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်...။\nPosted by coral nyo at 23:215comments:\nမိုးငွေ့ပြန်လာပြီဆိုပြီး....ဘယ်ကပြန်လာသလဲ မေးစရာရှိနေမယ်...။ မိုးငွေ့ဘယ်မှမသွားရကြောင်းပါ...။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်လလုံး အလုပ်တွေတော်တော်ရှုပ်နေတာနဲ့ အိမ်မှာ ချက်စားဖြစ်တဲ့ ဟင်းလေးတွေနဲ့ပဲ တင်ဖြစ်နေတာ...။ လာဖတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေတောင် အမမိုးငွေ့လိုင်းပြောင်းသွားပြီလားလို့မေးနေကြပြီ....။ ကိုယ်က ခရီးထွက်တာနဲ့ ကုမ္ပဏီကပစ္စည်းသစ်မိတ်ဆက်ပွဲအတွက် ဖက်ရှင်ရှိုးအတွက်အလုပ်ရှုပ် နေရတာနဲ့ တော်တော်မအားဘူး ဖြစ်သွားတယ်ကွယ်...။ Facebook ရဲ့ A21 Nex မှာသွားကြည့်လို့ရပါတယ်..။ အဟဲ တစ်ခါတည်းကြော်ငြာဝင်တာ...။\nမောင်ဗညားကလဲ ရသစာလေးတွေရေးပါဦး.....မမိုးလို့ တောင်းဆိုတယ်...။ ကျမအကြမ်းရေးထားတာလေး တွေရှိပါတယ် အချောမသတ်ရသေးတာနဲ့ မတင်ဖြစ်တာပါ...။ ပြီးတော့ ကိုယ်က အက်ဆေးဖြစ်ဖြစ် ၀တ္ထုတိုဖြစ်ဖြစ်တင်ရင် ပုံကလေးတွေပါမှ ကြိုက်တာကိုး...။ ဒီတော့ ပုံတွေရှာရတာလဲ အချိန်ပေးရသေးတယ် ...။ ဒီကြားထဲ လိုင်းမကောင်းတာနဲ့ ဘာနဲ့ဆိုတော့ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ဟင်းခွက်တွေပဲ ကိုယ့်ဘလော့ဂ်မှာ ပြည့်သွားတယ်...။ ဒီလတော့ ချစ်သူများနေ့အတွက် အချစ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ လူငယ်ဆန်ဆန် ၀တ္ထုတိုလေးတွေ အက်ဆေးလေးတွေ ပိုရေးဖြစ်မယ်ထင်တယ်...။ အဲလိုတော့ စိတ်ကူးထားပါတယ်...။\nRed Sexy ဆပ်ပြာရေမွှေးကောင်တာ\nWhite Flora ဆပြပ်ရေမွှေးကောင်တာ\nBlu Jean ဆပ်ပြာရေမွှေးကောင်တာ\nPink Candy ဆပ်ပြာရေမွှေးကောင်တာ\nရှေ့ဆုံးက Brand Angel တွေဖြစ်ကြတဲ့\nပန်းရောင်အိချစ်၊ ဂျင်းအပြာ ခင်နန်းထိုက်၊ အနီရောင် အောန်ဆိုင်းနဲ့ အဖြူရောင် ၀င့်ဒါလီ\nအသိပေးပြီးလာရောက်အားပေးသူတွေရော တိတ်တဆိတ်နဲ့စာလာဖတ်သွားသူတွေကိုပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..\nPosted by coral nyo at 02:356comments:


နှစ်ယောက်နှင့်တစ်နှစ်ခွဲအမျိုးသားရာသီ ၉-၇ '' THE FANCY JAPANESE TOILETS '' ပြန်လည်စုစည်းခဲ့သည် - တီဗီ\nနှစ် ဦး နှင့်တစ်နှစ်ခွဲယောက်ျားရာသီ 9-07 '' သူတို့အားဖန်စီဂျပန်အိမ်သာ 'ပြန်လည်သိမ်းယူခြင်း\nယခုအပတ်အမျိုးသားနှစ် ဦး နှင့်တစ်နှစ်ခွဲ Ashton Kutcher သည် Holland Taylor နှင့်အတူအိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်ကိုပြသခဲ့သည်။ သို့သော်သူသည်မမြင်ရသောချာလီ Harper ဖြစ်သည်။\nငါပြီးခဲ့သည့်အပတ်ကဇာတ်လမ်းတွဲခေါင်းစဉ်အပေါ် fixated သိပေမယ့်တကယ်တော့ခေါင်းစဉ်အိမ်သာနှင့်အတူတစ်ခုခုနှင့်ပတ်သက်။ ရသောအတန်းအတွက်နှစ်ပတ်အတွင်း? အဲဒါတကယ်လိုအပ်လား\nဘေးဖယ်ချွတ် - ချပြီးဇာတ်လမ်းတွဲခေါင်းစဉ်, ယခုအပတ်ရဲ့ နှစ် ဦး နှင့်တစ်နှစ်ခွဲယောက်ျား ၏ပြန်လာနှင့်အတူအစာရှောင်ခြင်းနှင့်ရယ်စရာစတင်မှပယ်တယ် ဟော်လန်တေလာ အလန်ရဲ့ ( Jon Cryer ) မေမေ, အီဗလီန် Harper ကို။ အလန်ကသူမ၏အိမ်မှ Walden နှင့်အတူသူ၏အိမ်မှထွက်ခြင်းနှင့်ကမ်းခြေအိမ်သူအိမ်သားမှသူ၏လမ်း weaseled ကတည်းကကျနော်တို့အီဗလီန်မြင်ကြပြီမဟုတ် ( အက်ရှတန်ကတ်ချာ ) ။\nCryer နှင့်တေလာအကြားအဖွင့်ပွဲမှာတေလာသည်အလန်၏များစွာသောအားနည်းချက်များ၊ အထူးသဖြင့်ကမ်းခြေအိမ်ရှိသူ၏အခန်းကိုတွယ်ကပ်နိုင်ခြင်းကဲ့သို့သောထူးခြားသည့်ပြက်လုံးများနှင့်ပြည့်နှက်နေသောပြက်လုံးများနှင့်အတူတေလာအားထပ်ခါတလဲလဲရိုက်ခတ်စေခြင်းအားဖြင့်အလန်ကိုရိုက်နှက်ခြင်းနှင့်အတူမြန်ဆန်စွာရယ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။\nနောက်ဆုံးတော့ချာလီကသူ့ကိုအမှန်တကယ်လိုချင်တဲ့အရာမဟုတ်ပေမယ့်တကယ်တမ်းချန်ထားခဲ့လို့အဲဗ်လင်က Alan ကိုသွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အရာကချာလီဟာပက်မှာသူဟာဂျာနယ်တစ်စောင်ကိုသိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့အတွင်းစိတ်ဘဝမှာရှိခဲ့တယ်။ သဘာဝကျကျ, အလန်မရှိခဲ့စာမျက်နှာများအကြားငွေသားရှိမရှိစစ်ဆေးသည်။\nအဘယ်ကြောင့် Disney ပေါင်းအပေါ် hulk မဟုတ်ပါဘူး\nသင်ဖတ်နေလျှင်ကျွန်ုပ်နှလုံးသားနှင့်အဆုတ်များနောက်ဆုံးမှထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းကိုဆိုလိုသည်။ ဒါမှမဟုတ်ငါအသည်းအသစ်ကိုငြင်းပယ်ခဲ့တယ် ဒါမှမဟုတ်ငါ့အစ်ကိုငါ့ကိုသူတစ်ဖဲ့ကိုရခြင်းမပေးလိမ့်မယ်။ သို့မဟုတ်ငါသည်ငါ့ကိုယ်ပိုင်အန်သို့မဟုတ်အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ်ဆို့။ ဒါမှမဟုတ်အရူးတစ်ကောင်ကကျွန်တော့်ကိုဘတ်စ်ကားရှေ့မှာတွန်းတယ်။\nကြောင်းနောက်ဆုံးလိုင်းမှအလန်ရဲ့လှုံ့ဆော်မှုတုံ့ပြန်မှုညဉ့်များ၏ကြီးမားသောရယ်မောခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူများသောဖန်စီဂျပန်အိမ်သာများမှအီဗလီန်သည် dopey Walden ကိုသွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်းအားဖြင့်ခြေဆွံ့သောလုပ်ရပ်ကိုကြိုးစားစဉ်တွင်အကောင်းဆုံးပြုံးရယ်မှုများသည် Alan သို့ချာလီ၏ဂျာနယ်ကိုဖတ်နေခြင်းမှပြန်ပေါ်လာသည်။\nဒါဟာပန်ကာသံသယကိုအတည်ပြုနီးပါးလုံလောက်ပါတယ် နှစ် ဦး နှင့်တစ်နှစ်ခွဲယောက်ျား တကယ်ပျောက်နေတယ် ချာလီ Sheen ။ Charlie Harper ဟာသေသွားပေမယ့်အဖြစ်အပျက်မှာအကြီးမားဆုံးပြုံးရယ်မှုတွေကြုံခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကနေသင်ဘာတွေကိုဖယ်ရှားပစ်နိုင်မလဲ။\nဂျake ( Angus တီဂျုံးစ် ) ဒီဇာတ်လမ်းတွဲ၌သူ၏အပျိုစင်ဆုံးရှုံး? ငါကမည်သည့်လမ်းအတွက်အရေးပါပါတယ်နှင့်စာရေးဆရာများကအရေးပါထင်ရန်မထင်ခဲ့ပေမယ့်ကြင်နာ၏ထင်ရှားသောသလိုပဲ။\nငါ Walden နှင့်အီဗလီန်၏ပုံပြင်အကြောင်းကိုပျော်မွေ့သောတစ်ခုတည်းသောအရာတစ်ချိန်ကဇာတ်ကောင် Walden ဘယ်လောက်အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့အကြောင်းပြောဆိုရန်အတင်းအကျပ်မခံခဲ့ရသောကွောငျ့ဖွစျသညျ။ ဟော်လန်တေလာ သူသည်သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုအတွက်အားကစားအဖြစ် Walden အားကြောက်ရွံ့ခြင်း၊\nသူကပြောပါတယ်, ငါတို့တစ်စုံတစ် ဦး က Kutcher ရဲ့အချည်းနှီးသော ဦး ညွှတ်ခြင်းမရှိဘဲတစ်ပါတ်မသွားနိုင်သဖြင့်, အရှင်ကျွန်တော် Jake ရဲ့နည်းပြဆရာ / နှိပ်စက်ခြင်းကိုခံရ Megan ( Macey Cruthird သူသည်အနီးတစ်ဝိုက်ရှိလူနှင့်အနီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့်သူမက Jake နှင့်အတူအိပ်ကြောင်း Walden ၏ကောင်းသောရူပမှုဖြင့်ဖွင့်ထားသောသူ) ။\nFYI, ဝေါလ်ဒန်သည်ယခုအပတ်၌အဝတ်အချည်းစည်းလှည့်ပတ်မသွားခဲ့ပါ။ သူသည်အီဗလီန်နှင့်အိပ်ရာထဲတွင်အဝတ်မရှိ၊ သို့သော်သူတို့လိင်ဆက်ဆံသည့်အတွက်သင့်တော်သည်။ (Ugh!)\nကားဂိုဒေါင်ထဲမှာမြင်ကွင်းကဘာလဲ ငါ Walden နှင့် Alan ရဲ့ကားများနှိုင်းယှဉ်အလန်ရဲ့မကြာခဏအလွန်ရယ်စရာယုတ်ညံ့ကိစ္စများဆီသို့ကောင်းစွာကစားကြောင်းရပေမယ့်မြင်ကွင်းတစ်ခုအလန်လုပ်ဖို့နည်းနည်းပေးပေမယ့် Walden သည်သူ၏စပ်ကားတစ်စီးအကြောင်းကိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကလေးဆန်သောနည်းနည်းပြုသကဲ့သို့စောင့်ကြည့်\nနောက်ဆုံးအနေနဲ့ချာလီရဲ့ဂျာနယ်စိတ်ဓါတ်များအဖြစ်အရည်အချင်းပြည့်မီသောအရာကိုကျွန်တော်တို့ကိုပေး၏ နှစ် ဦး နှင့်တစ်နှစ်ခွဲယောက်ျား ။ Alan သည်ပြီးခဲ့သည့်ရာသီကထွက်ခွာရန်အလန်အားသူ၏တုံ့ပြန်မှုအားပြန်ပြောပြသည့်စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ကိုဖတ်သည်။ Alan သည်မနေ့ကသူ့ရည်းစားနှင့်သူမဘယ်လောက်မိုက်မဲသလဲ။ ကောင်းပြီအိုးသူမသတ်သတ်မှတ်မှတ်ဆီးရောဂါကူးစက်မှုကဲ့သို့အရေးမထားဘူး၊ သူဟာမကြာခင်သူပြန်လာလိမ့်မယ်လို့သေချာတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင်၊ ငါဟာတကယ်တော့လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြေးနိုင်တဲ့ရေဘူးထဲကိုလွတ်သွားတာပါပဲ။\nမင်းမဲ့စရိုက်ရာသီ6ဇာတ်လမ်းတွဲ 13 ပြန်လည်သုံးသပ်၏သားတို့\nHolmes ရာသီ3ဇာတ်လမ်းတွဲကို Sherlock 3\nအခြားအ Hulk ရုပ်ရှင်ထွက်လာမယ့်ရှိသေး၏


On1.click | တောင်ပေါ်စာဝါ\n... ၀၂၀ ခုနှစ် မတ်လ ၄ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ သယံဇာတနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင...\nတောင်ပေါ်စာဝါ (Spinus thibetanus) သည် စာကလေးမျိုးနွယ်ဝင် ငှက်တမျိုးဖြစ်သည်။ ၂၀၂၀ ခုနှစ် မတ်လ ၄ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ သယံဇာတနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ကြီးဌာန၊ သစ်တောဦးစီးဌာနမှ ယင်းငှက်ကို မျိုးဆက်ပျက်သုဉ်းမည့်အန္တရာယ်ရှိသဖြင့် ကာကွယ်ထားသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအဖြစ် ထုတ်ပြန်ကြေညာခဲ့သည်။\n↑ BirdLife International (2012). "Serinus thibetanus". IUCN Red List of Threatened Species 2012. IUCN. old-form url