ဝိမုတ္တိသုခ (The Bliss Of Emancipation): August 2012\nအရဟံဂုဏ်တော် ငါးပါး ဘုရားရှိခိုး\n၁။ အာရကတ္တာ အရဟံ။သော ဘဂ၀ါ = ထိုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အာရကတ္တာ = ကိလေသာမှ ဝေးကွာတော်မူသောကြောင့်လည်း၊ အရဟံ = အရဟံမည်တော်မူပါပေ၏။\n၂။ အရီနံ ဟတတ္တာ အရဟံ။\nသော ဘဂ၀ါ = ထိုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အရီနံ ဟတတ္တာ = ကိလေသာတည်းဟူသော ရန်သူအပေါ်င်းတို့ကို၊ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကျေပျက်အောင် ချေဖျက်တော်မူနိုင်သောကြောင့်လည်း၊ အရဟံ = အရဟံမည်တော်မူပါပေ၏။\n၃။ အရာနံ ဟတတ္တာ အရဟံ။\nသော ဘဂ၀ါ = ထိုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အရာနံ ဟတတ္တာ = သံသရာတည်းဟူသော အကန့်အကွက်တို့ကို ဖျက်ချိုးတော်မူနိုင်သောကြောင့်လည်း၊ အရဟံ = အရဟံမည်တော်မူပါပေ၏။\n၄။ အရဟတ္တာ အရဟံ။\nသော ဘဂ၀ါ = ထိုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အရဟတ္တာ = လူနတ်ဗြဟ္မာ သတ္တ၀ါအပေါင်းတို့၏ အလှူတော်အတန်တန် အပူဇော်မှန်သမျှကို ခံယူတော်မူထိုက်သောကြောင့်လည်း၊ အရဟံ = အရဟံမည်တော်မူပါပေ၏။\n၅။ ရဟာဘာဝတော အရဟံ။\nသော ဘဂ၀ါ = ထိုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ရဟာဘာဝတော = ဆိတ်ကွယ်ရာ အရပ်၌ပင် မကောင်းမှုဟူသမျှကို ပြုတော်မမူသောကြောင့်လည်း၊ အရဟံ = အရဟံမည်တော်မူပါပေ၏။\nတဿ ဘဂ၀တော = အရဟံဂုဏ်တော်သခင် ထိုဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား၊ နမော = ရိုသေမြတ်နိုးလက်စုံမိုး၍ ရှိခိုးပါ၏ အရှင်ဘုရား။\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 9:43 AM0comments Links to this post\nLabels: Dhamma Notes\nစွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသောဘ၀ကို ဓမ္မဖြင့် တည်ဆောက်ခြင်း\nကျွန်တော် ဘာသာရေးနှင့်ပတ်သက်ပြီး လုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စအတော်များများမှာ အမြဲတမ်း အားတက်သရော ကူညီပေးတတ်တဲ့ ညီမငယ် M.N.Pyone ရဲ့  သြဂုတ်လ (၃၀)ရက်နေ့မှာ ကျရောက်တဲ့ မွေးနေ့အတွက် အမှတ်တရ ဒီဓမ္မစာစုလေးကို လက်ဆောင်အဖြစ် ရေးပေးလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\nညီမမွေးနေ့မှာ အမှတ်တရဖြစ်အောင်ရော၊ ကုသိုလ်တရားတွေကို ရှေးကထက်ပိုအာရုံပြုနိုင်ဖို့အတွက်ရော ရည်ရွယ်ပြီး ဒီစာစုကို မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ရေးပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ ညီမသိပြီးသားဖြစ်မယ့် အကြောင်းအရာတွေကိုပဲ အကိုစဉ်းစားမိတဲ့ရှုထောင့်ကနေ ရေးထားတာမို့ စဉ်းစားစရာအတွေးသစ်တွေ ထပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။\nပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက အကိုခရီးတစ်ပတ်လောက်ထွက်သွားတာ ညီမသိလိုက်မယ်လို့ထင်တယ်။ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ အရပ်ဒေသတွေကိုသွားလည်ပြီး ဒေသန္တရဗဟုသုတရှာမှီးရင်း၊ အပန်းလည်းဖြေရင်းဆိုပြီး ဂျပန်နိုင်ငံ အနောက်ပိုင်းက ထင်ရှားတဲ့မြို့ တွေဆီကို သွားလည်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်တည်းခရီးရှည်သွားတာဆိုတော့ လူကတော့ အတော်လေးပင်ပန်းပေမယ့် စိတ်လွတ်လပ်မှုတော့အပြည့်ရခဲ့တယ်။ ဒီလိုနှင့် နောက်ဆုံး အိမ်ကိုပြန်ဖို့သတ်မှတ်ထားတဲ့ရက်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့မနက်မှာ စိတ်ချရအောင် ဘူတာမှာ အပြန်ရထားလက်မှတ်ကို အရင်သွားဝယ်ထားလိုက်တယ်။ ညဘက်နောက်ဆုံးရထားနှင့် ပြန်မယ်လို့စိတ်ကူးပြီးပေါ့။\nရထားလက်မှတ်ဝယ်ပြီးတော့မှ ဒီနေ့ မပြန်ခင် ဘယ်နေရာတွေ သွားရင်ကောင်းမလဲလို့ ခရီးစဉ်ဆွဲတယ်။ အဲဒီအခါမှာ သွားသင့်တယ်လို့ ပြောထားတဲ့နေရာ (၁၀) ခုလောက်ထွက်လာတယ်။ အရင်ရှေးရက်တွေတုန်းကဆိုရင် ရောက်တဲ့မြို့ မှာ သွားသင့်တယ်လို့ ပြောထားတဲ့နေရာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုအချိန်ရသလောက် လျှောက်သွားဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့ကျတော့ ပြန်ဖို့ကရှိနေပြီဆိုတော့ ရထားစီးဖို့ ဘူတာပြန်ရောက်ရမယ့်အချိန်ကို ထည့်စဉ်းစားရတော့တယ်။ မဖြစ်မနေသွားသင့်တဲ့နေရာမျိုးလား၊ သွားရင် တကယ်အကျိုးရှိနိုင်မလား၊ အချိန်ဘယ်လောက်ကုန်နိုင်မလဲ၊ အဲဒီနေရာတွေကနေ ညဘက် ရထားပြန်စီးရမယ့်ဘူတာဆီကို ပြန်လာရင် လမ်းသင့်နိုင်မလား စတာတွေနှင့် ချိန်ရတယ်။ ဒီလိုနှင့်ဘဲ သွားသင့်တဲ့ နေရာ (၁၀)ခုထဲကနေ အဓိကနေရာ လေးခုလောက်ကိုပဲ ရွေးဖြစ်လိုက်တော့တယ်။\nအရင်နေ့တွေကဆိုရင် ကိုယ်သွားတဲ့နေရာတွေမှာ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် သေသေချာချာလျှောက်ကြည့်၊ နားချင်ရင် ကောက်နား၊ ထသွားချင်တဲ့အချိန်မှ ပြန်ထသွားလုပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီနေ့ကတော့ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ အချိန်ကို တတ်နိုင်သလောက် မလိုအပ်ပဲမသုံးဖြစ်အောင် သတိထားခဲ့ရတယ်။ ကိုယ်ဒီမြို့ မှာ နေဖို့ အချိန်က သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက အမြဲခေါင်းထဲရောက်နေတယ်။ နောက်ပြီး နောက်ဆုံးရထားကိုအမှီ ဘူတာရောက်အောင်သွားမှဖြစ်မှာဆိုတဲ့အတွေးကလည်း လူကို Alert လုပ်နေတယ်။ ဒီတော့ အဲဒီနေ့က အချိန်အပိုမဖြုန်းဖြစ်ပဲ သွားရမယ့်နေရာတွေကိုသွား၊ နားချိန်ကို တိတိကျကျနား၊ နေရာအသစ်တစ်ခုကို စသွားရမယ့်အချိန်မှာ လေးဖင့်မနေပဲချက်ချင်းထသွားရင်း ညအပြန်ရထားအမီ ဘူတာကို ပြန်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။\nအဲဒီမှာ အကို ဘာကို သွားတွေးမိလိုက်လဲဆိုတော့ လူ့ဘ၀နှင့် သေခြင်းတရားကိုပါပဲ။ လူတွေမှာ သေဖို့အချိန် တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာတာနှင့်အမျှ ဘ၀မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေအများကြီးထဲကနေ ကိုယ့်အတွက် တကယ်မဖြစ်မနေ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာအချို့ ကိုပဲ စီစစ်ရွေးချယ်ပြီး မသေခင် ကြောင့်ကြစိုက်ပြီး အပြီးသတ်ဆောင်ရွက်သွားဖို့ လိုအပ်ပါလားဆိုတာကို ဒီခရီးနောက်ဆုံးနေ့ အတွေ့အကြုံလေးကနေတဆင့် သင်ခန်းစာယူလိုက်မိတယ် ညီမရေ။\nတိုက်ဆိုင်တာပဲလားတော့မသိဘူး။ ခရီးကပြန်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပဲ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတာ နှစ်လလောက်ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီကဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ ဒီကြားထဲ ဆေးရုံတက်နေရတာမို့ ပျောက်နေတာပါလို့ပြောတော့ ဘာများဖြစ်လို့လဲလို့ သတင်းမေးမိတာပေါ့။ ဒီတော့ သူက အသည်းကင်ဆာဖြစ်လို့ ဆေးရုံနှစ်ခါတက်လိုက်ရတဲ့အကြောင်း ပြောလာတယ် ညီမရေ။ အကို သူနှင့်ဖုန်းပြောနေရင်း စိတ်ထဲ တော်တော်လေးမကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ဒီမိတ်ဆွေတော့ ဒီရောဂါနှင့်ဆိုရင် သူရှင်သန်ရမယ့်အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ အကိုနားလည်လိုက်တယ်။ အသက်လေးဆယ်ကျော်ငါးဆယ်ပတ်ချာလည်လောက်ပဲရှိပါသေးတယ်။ သူ့အတွက် တကယ်ဆက်နေခွင့်ရမယ်ဆိုရင် လူ့သက်တမ်းကအများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီရောဂါအခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားမိတော့ သူ့အတွက်တကယ်ကို နှမြောဝမ်းနည်းမိတယ်။ သေမယ့်အချိန်ကိုလှမ်းမြင်နေရပြီဖြစ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက် ကျန်နေတဲ့ လက်ကျန်အချိန်တွေကို သူဘယ်လိုကိစ္စမျိုးတွေအတွက် ရွေးချယ်အသုံးချပစ်မလဲလို့ စဉ်းစားမိတယ်။\nအင်္ဂလိပ်စကားမှာ Effective ဆိုတဲ့စကားနှင့် Efficient ဆိုတဲ့စကား နှစ်လုံးကို ညီမသိမှာပါ။ ဒီစကားနှစ်လုံးကို အလုပ်တွေလုပ်ကြလို့ အကျိုးရလဒ်ထွက်ရှိမှု အနေအထားကို ပြောချင်တဲ့အခါတွေမှာ သုံးတတ်ကြတယ်။ သူတို့နှစ်လုံးဟာ အဓိပ္ပါယ်တူသလိုလိုရှိပေမယ်လို့ အနှစ်သာရပိုင်းမှာတော့ ကွဲတာကို တွေ့ရတယ်ညီမရေ။\nEffective ဆိုတဲ့ အသုံးက အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီအလုပ်ကနေ အကျိုးအမြတ်တော့ထွက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအကျိုးအမြတ်ထွက်ဖို့အတွက် ငွေကုန်ကြေးကျလည်း များရင်များမယ်၊ အချိန်တွေ အများကြီးလည်း ပေးရင်ပေးလိုက်ရမယ်၊ ကိုယ်ရောစိတ်ရော ပင်ပန်းချင်လည်း ပင်ပန်းမယ်။ ထွက်လာတဲ့ အကျိုးရလဒ်ကလည်း ဒီလောက်ကြီး နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်ရလောက်အောင် ကောင်းချင်မှ ကောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် အလုပ်ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် Effective တော့ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။\nEfficient ဆိုတာမှာကျတော့ ကိုယ်လုပ်တဲ့အလုပ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်၊ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်နှင့် အချိန်ကုန်၊ လူပန်း၊ ငွေကုန်ကြေးကျမရှိစေပဲ နောက်ဆုံးမှာ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အကျိုးရလဒ်ထွက်တဲ့အထိ လုပ်လိုက်နိုင်တာမျိုးကို ပြောချင်တာလို့ဆိုတယ်။ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မြင့်နှင့် လုပ်လိုက်နိုင်တာမျိုးပေါ့။ တကယ်တော့ Efficient ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးလိုက်ရင် Effective လည်းဖြစ်ပြီးသားလို့ ပြောပြီးသားဖြစ်သွားတယ်။\nအကိုတို့တွေလည်း နေ့တိုင်းကိုယ်နှင့်ပတ်သက်ရာအလုပ်တွေ ကိုယ်စီလုပ်နေကြရတယ်။ စားဝတ်နေရေးအတွက်ရော၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေအတွက်ရော၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေအတွက်ရော၊ နောက် အမျိုးအမည်ခေါင်းစဉ်တပ်မရတဲ့ အလုပ်တွေလည်းအများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒီလိုနေ့စဉ်လုပ်နေရတဲ့ အကိုတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ဒီအင်္ဂလိပ်စကားလုံးလေး နှစ်လုံးနှင့် အမြဲစမ်းစစ်နေဖို့ လိုမယ်လို့ထင်တယ်။ အခုလုပ်နေတဲ့အလုပ်က ကိုယ့်အတွက် Effective မှဖြစ်ရဲ့ လား၊ Efficient ရောဖြစ်သေးလား ဆိုပြီးပေါ့။ တခါတလေ အကိုတို့လုပ်နေတဲ့အလုပ်တွေက Effective အဆင့်တောင် မရောက်တာမျိုးတွေ တွေ့ရတတ်သေးတယ်။ ပေးလိုက်ရတဲ့အချိန်တွေ၊ ငွေတွေသာ ကုန်သွားတယ်။ ဘာအကျိုးမှ မယ်မယ်ရရ မရလိုက်တာမျိုးပေါ့။\nသေဖို့ရက်ဆီကို တဖြည်းဖြည်းနီးလာပြီဖြစ်တဲ့ အကိုတို့တွေဟာ ဘ၀ကို Efficient ဖြစ်အောင် အသုံးချနေထိုင်တတ်ဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးရဲ့  အဆုံးအမတော်တွေအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးနေထိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေတဲ့ အကိုတို့ ညီမတို့တတွေဟာ ဒီကိစ္စကို ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ်။ လူ့ဘ၀ကို ရောက်လာ၊ ရလာခြင်းဟာ ကုသိုလ်တရားတွေ စုဆောင်းဖို့၊ သံသရာလွတ်မြောက်ရာကို ရောက်အောင် အားထုတ်ဖို့ အတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ရဟန်းသံဃာတော်တွေလို တရားဓမ္မကို အချိန်ပြည့်အားမထုတ်နိုင်သေးတဲ့ လူဝတ်ကြောင်တွေအတွက် လောကီရေးကိစ္စတွေဆောင်ရွက်ရင်း၊ မိသားစုတာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရင်း အားထုတ်နိုင်ဖို့ မြတ်စွာဘုရားရှင်က သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ကို ဟောကြားခဲ့ပြီးဖြစ်ပါတယ်။ နေရာမရွေး၊ အချိန်မရွေး၊ ဣရိယာပုဒ်မရွေး၊ အာရုံမရွေးမှာ အားထုတ်တတ်အောင် နည်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ပါတယ်။\nလူတိုင်းဟာ ဘ၀မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ဖို့ကြိုးစားရင်းနှင့် အသက်ရှင်နေကြရတယ်။ လိုအပ်ချက်တွေကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ပညာရှင်တွေက အဆင့်တွေခွဲပြီး သတ်မှတ်ကြတယ်။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထင်ရှားတဲ့ သီအိုရီတစ်ခုရှိတယ်။ ညီမလည်း ကျောင်းတုန်းကတော့ သင်ဖူးခဲ့မယ်ထင်ပါတယ်။ Maslow ရဲ့  Hierarchy Of Needs ဆိုတာကိုလေ။ လူတွေရဲ့ ဘ၀မှာ အရင်းခံအဖြစ် လိုအပ်ချက်တွေကို ပိရမစ်ပုံနှင့်ဖော်ပြရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ သီအိုရီပေါ့။ လူတွေရဲ့ အမူအကျင့်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကြောင်းတွေ ပြောကြရပြီဆိုရင် ဒီသီအိုရီကို ထည့်ပြောရစမြဲကိုး။ ပိရမစ်ပုံရဲ့ သဘာဝအတိုင်း အောက်ဆုံးအဆင့်တစ်ခုကို ရရှိအောင်မြင်မှသာ နောက်အပေါ်ကအဆင့်တစ်ခုကို တက်လို့ရမယ့်သဘော၊ နောက်တစ်မျိုးပြောမယ်ဆိုရင် လူအများစုသာလျှင် အောက်ခြေအဆင့်တွေမှာရှိနေတတ်ပြီး၊ လူအနည်းစုသာလျှင် အထက်အထိပေါက်မြောက်ရောက်ရှိနိုင်ကြတယ်ဆိုတဲ့သဘော အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်လို့ရပါတယ်။\nအဲဒီမှာ အောက်ဆုံးအဆင့် နံပါတ်(၁) က Biological and Physiological Needs တဲ့။ လူတစ်ယောက်အတွက်အသက်ရှင်ဖို့ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အသက်ရှူဖို့လေ၊ သောက်ဖို့ရေ၊ စားဖို့၊ ၀တ်ဖို့၊ နေဖို့၊ အိပ်ဖို့၊ ကာမဂုဏ်ခံစားဖို့။ ဒါတွေဟာ လူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့အရာတွေလို့ ပြောပါတယ်။ ဒီလိုအပ်ချက်တွေ မပြည့်စုံနိုင်ပဲ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လိုမှ အထက်အဆင့်တွေကို တက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။\nပထမအဆင့်ပြည့်စုံရင် ဒုတိယအဆင့် နံပါတ်(၂) က Safety Needs တဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့  အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ် လုံခြုံစိတ်ချရမှုပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့  ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံခြုံမှုရချင်တယ်။ အလုပ်အကိုင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး စိတ်ချမှုရချင်တယ်။ ငွေကြေးဆိုင်ရာမှာလည်း စိတ်ချမှုရချင်တယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက်၊ မတော်တဆ ထိခိုက်မှုဖြစ်တာတွေ၊ ရာသီဥတုဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်မှုတွေ၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး စတာတွေအတွက် လုံခြုံစိတ်ချမှုရချင်တယ်။\nပထမအဆင့်နှင့် ဒုတိယအဆင့်ပြည့်စုံပြီဆိုရင် တတိယအဆင့် နံပါတ်(၃) က Love and Belongingness Needs တဲ့။ လူတွေရဲ့  စိတ်သဘာဝမှာ တစ်ဦးဦးဆီကဖြစ်ဖြစ်၊ လူတစ်စုဆီကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုဆီကနေဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်က သူ့အတွက် (သို့) သူတို့အတွက် အရေးပါတဲ့နေရာကဏ္ဍလေးတစ်ခုကို မျှော်လင့်တတ်ကြတယ်။ သူတို့တွေရဲ့ ကြည်ဖြူလက်ခံမှုကို လိုချင်တတ်ကြတယ်။ ကိုယ်နှင့် အနီးကပ်ဆက်ဆံနေရတဲ့ မိသားစုဝင်တွေ၊ ဇနီးခင်ပွန်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ ဒီလိုအပ်မှုကို တောင့်တနေတတ်တယ်။ တချို့ ဖြစ်စဉ်တွေမှာ တခါတလေ ကိုယ်မျှော်လင့်သလို သူတို့တွေဆီက ချစ်ခင်လေးစားတန်ဖိုးထားမှုကို မရတဲ့အဖြစ်မျိုးတွေနှင့် ကြုံရတဲ့သူတွေဟာ ပထမနှင့် ဒုတိယအဆင့်လိုအပ်မှုတွေကိုပါ အရေးမစိုက်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ပြီး ဒီတတိယလိုအပ်ချက်ကြောင့် အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်တတ်တာမျိုးတွေလည်း ရှိတတ်တယ်။\nအခုပြောခဲ့တဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်ကို လူသားတစ်ဦးအတွက် အခြေခံအဆင့်တွေအဖြစ်နှင့်သတ်မှတ်ထားတယ်။ နောက်ထပ်လာမယ့် အဆင့် လေးနှင့်ငါးကိုတော့ မြင့်မားတဲ့ ဘ၀လိုအပ်ချက်တွေအဖြစ် ခွဲထုတ်ထားတယ်။ လေးနှင့်ငါးအဆင့်ကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားတယ်ဆိုပေမယ့်လို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုက သဘောတရားချင်း နီးစပ်မှုရှိနေပါတယ်။\nစတုတ္ထအဆင့် နံပါတ်(၄) က ဘာလဲဆိုတော့ Esteem Needs ပါတဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားတာ၊ လေးစားတာ၊ သူများကလည်း ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးထားလေးစားတာ၊ ကိုယ်ကလည်း သူများကို လေးစားတန်ဖိုးထားတာ၊ တခြားသူတွေအပေါ်တာဝန်ယူနိုင်တာ၊ အသိုင်းအ၀ိုင်းတစ်ခုထဲမှာ ကိုယ့်အတွက်နေရာပေးတာ၊ လွတ်လပ်မှုရှိတာ စတဲ့အချက်တွေကို လိုချင်လာပါတယ်တဲ့။ ဒီအဆင့်မှာပဲ ထပ်ပြီး နှစ်ပိုင်းခွဲထုတ်လိုက်ကြတယ်။ Cognitive Needs ရယ်၊ Aesthetic Needs ရယ်ဆိုပြီး။ Cognitive Needs အရ လူတွေက အသိပညာဗဟုသုတကိုရှာဖွေတာတွေ၊ ဘ၀ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကိုရှာဖွေတာတွေကို လုပ်လာကြတယ်။ Aesthetic Needs အရတော့ လူတွေဟာ အလှအပတရားတွေကို ခံစားနားလည်နိုင်ဖို့၊ ဟန်ချက်ညီတဲ့ဘ၀ပုံစံကို နားလည်နိုင်ဖို့တွေ ကြိုးစားလာကြတယ်လို့ဆိုတယ်။\nနောက်ဆုံးအဆင့်ကတော့ Self-Actualization Needs ပါတဲ့။ ဒီအဆင့်ကတော့ လူတစ်ယောက်အတွက် သူ့ပါရမီဓါတ်ခံ၊ စရိုက်ဝါသနာအရ သူမှာရှိတဲ့ အစွမ်းအစတွေအကုန်လုံးထုတ်သုံးပြီး သူဖြစ်ချင်တဲ့၊ သူဖြစ်ခွင့်ရှိတဲ့ သူ့ဘ၀ရဲ့ အိပ်မက်ကို တည်ဆောက်ခွင့် ရလိုခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆင့်ကို ရနိုင်ဖို့ကတော့ အောက်ကအဆင့်အားလုံးကို အောင်မြင်ဖြတ်သန်းနိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပါမယ်လို့ဆိုတယ်။ အဲဒီအဆင့်ကိုမှ နောက်ထပ် ထပ်ချဲ့ လိုက်တာက Transcendence Needs ပါ။ တကယ်လို့ အစွမ်းအစတွေကို ထုတ်သုံးလိုက်လို့ လိုချင်တဲ့ပန်းတိုင်ကို ရရှိအောင်မြင်ပြီးသွားတဲ့သူဟာ တခြားလူတွေကို သူလိုပဲအောင်မြင်ပေါက်မြောက်နိုင်ဖို့အတွက် ကူညီလမ်းပြစောင့်ရှောက်ပေးချင်တဲ့ လိုအင်ဆန္ဒကို ခေါ်ပါတယ်တဲ့။\nဒါကတော့ အမေရိကန်နိုင်ငံသား စိတ်ပညာရှင် Abraham Harold Maslow ရဲ့  နာမည်ကျော် Hierarchy Of Needs Theory ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆင့်ငါးဆင့်လုံးကို ရောက်နိုင်တဲ့သူဟာ အယောက်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက်တောင်ရှိဖို့မလွယ်ပါဘူးတဲ့။ နောက်ပြီး အပေါ်ကအဆင့်တစ်ခုခုကို ရောက်ဖို့ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ အောက်က အဆင့်တစ်ခုခုက အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ရောက်နေတဲ့အဆင့်ကနေ နိမ့်လျှောကျသွားရတတ်တာမျိုးတွေ ရှိနေသေးတာကိုး။ ဒီတော့ ပိရမစ်ရဲ့  ထိပ်ဆုံးအထိရောက်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်တာ သေချာနေပါတယ်။\nဒီသီအိုရီကို အကိုတို့ ဓမ္မအမြင်နှင့် ယှဉ်ထိုးစဉ်းစားကြည့်ကြမယ်ဆိုပါတော့။ သာမန်လူသားတိုင်းအတွက်တော့ အောက်ခြေက လိုအပ်ချက် အဆင့်သုံးဆင့်က မဖြစ်မနေဖြည့်ဆည်းကြရမှာပဲ။ ဒီလိုဖြည့်ဆည်းတဲ့အခါမှာ ကိုယ်လုပ်သမျှကို Effective ဖြစ်မဖြစ်၊ Efficient ဖြစ်မဖြစ်နှင့် ချိန်ပြီးတော့ လုပ်နိုင်ကြရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ အဲဒီအဆင့်တွေကို အထိုက်အလျှောက်ပြည့်စုံလို့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့  တပည့်သားသာဝကဟာ ဘ၀ရဲ့  အဓိပ္ပါယ်ကို ရှာဖွေတဲ့အခါမှာ ဓမ္မနှင့် ရှာဖွေလာကြတယ်။ လောကရဲ့ လွတ်မြောက်ရာကို သိချင်လာကြတယ်။ ဘ၀ကို ဓမ္မနှင့်တွဲပြီး ဟန်ချက်ညီညီနှင့် ဘယ်လိုနေထိုင်နိုင်မလဲလို့ စဉ်းစားလာကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ဟာ ဘ၀လွတ်မြောက်မှုအတွက် တစ်ကြောင်းတည်းသောလမ်းဆိုတာကို သိလာကြတယ်။\nစတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်နှင့်အညီ နေထိုင်ပြီး လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကြိုးစားလာတော့ အောက်ခြေက အခြေခံလိုအပ်ချက်အဆင့်သုံးဆင့်ကို ပြည့်စုံအောင် ဆက်ပြီး ဖြည့်တဲ့နေရာမှာလည်း အဆင်ပြေလွယ်ကူလာတယ်။ အကုသိုလ်နည်းနည်း၊ စိတ်ပင်ပန်းမှုနည်းနည်းနှင့် လုပ်တတ်လာတယ်။ ဘ၀က တဖြည်းဖြည်းချင်း ဟန်ချက်ညီလာတယ်။ လုပ်တဲ့အလုပ်တော်တော်များများကို Efficient ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ကို ဦးတည်စဉ်းစားနိုင်လာတယ်။ အကျိုးမရှိ၊ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ အလုပ်တွေအတွက် အချိန်ပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်လာတယ်။ မလုပ်ချင်တော့ဘူး ဖြစ်လာတယ်။\nအကိုတို့ရဲ့  အရှေ့ မှာ သတိပဋ္ဌာန်တရားကို အားထုတ်ရင်းနှင့်ပဲ ပဉ္စမအဆင့်လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်အောင် ဖြည့်သွားနိုင်ကြတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိနေတာ တွေ့ရတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါရမီဓါတ်ခံအားလျှော်စွာ မိမိရည်မှန်းတဲ့ပန်းတိုင်တွေဆီ ရောက်ရှိပေါက်မြောက်သွားကြသလို ကိုယ်သိထားတဲ့အတိုင်း တခြားသူတွေလည်း သိနိုင်အောင် ပြန်ပြီး လမ်းပြကူညီ စောင့်ရှောက်ပေးနေကြတဲ့ သူတွေလည်း အများကြီးရှိနေတယ်။ တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့လည်း ဒီပဉ္စမအဆင့်ကို ဓမ္မလမ်းကြောင်းနှင့်အညီ ဖြည့်ဆည်းနိုင်ဖို့ ရှိသမျှအစွမ်းအစတွေ အကုန်ထုတ်သုံးပြီး အသီးသီး တစ်နိုင်တစ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်နေကြတာ တွေ့နေရတယ်။\nဒီတော့ ဒါကိုကြည့်ပြီး ဘာကို ကောက်ချက်ဆွဲမိလဲဆိုတော့ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်အတိုင်းသာ လိုက်နာကျင့်သုံးနေထိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အကိုတို့တတွေဟာ Maslow ပြောခဲ့တဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဘယ်အဆင့်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်အသက်အရွယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်ဘ၀အခြေအနေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အနှစ်သာရရှိရှိ ဖြည့်ဆည်းနိုင်တယ် ဆိုတဲ့အချက်ပဲဖြစ်တယ်။ နောက်ပြီး လိုအပ်ချက်အဆင့်ငါးဆင့်လုံးကို ဓမ္မနှင့်အညီ ကျင့်ကြံနေထိုင်ဖြည့်ဆည်းသွားနိုင်တဲ့သူတွေ အရင်တုန်းကရော၊ အခုရော ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း သတိထားလိုက်မိတယ် ညီမရေ။ ဒါဟာ အကိုတို့တွေအတွက်တော့ အားတက်စရာခွန်အားပါဘဲ။\nအကိုတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘ၀အချိန်တွေမှာ လုပ်ရတဲ့အလုပ်တိုင်း အလုပ်တိုင်းကို Efficient ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလုပ်ရင်း၊ မြတ်စွာဘုရားရှင် သင်ကြားပြသပေးခဲ့တဲ့ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ကိုလည်း ကြိုးစားအားထုတ်ရင်း၊ ဖြည့်ဆည်းရမယ့်ဘ၀ရဲ့  လိုအပ်ချက်အဆင့်တွေကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းရင်း နေထိုင်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်အသက်အရွယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဘ၀ကို စွန့်ခွာသွားရဖို့ အချိန်ရောက်လာရင်တောင် နောင်တရပူပန်နေစရာ၊ ၀မ်းနည်းပူဆွေးသောကဖြစ်နေစရာ ရှိလာမှာ မဟုတ်တာ သေချာနေပါတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေအမျိုးဖြစ်အောင် မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက အကိုတို့အားလုံးကို လိုလေသေးမရှိ ဟောကြားဆုံးမထားခဲ့ပြီးပြီပဲ။\nကတံ ဝေါ တံ မယာ။\nဈာယထ ဘိက္ခဝေ မာ ပမာဒတ္ထ။\nမာ ပစ္ဆာ ၀ိပ္ပဋိသာရိနော အဟုဝတ္ထ။\nအယံ ဝေါ အမှာကံ အနုသာသနီ။\nမယာ၊ ငါဘုရားသည်။ တံ၊ ထိုပြုသင့် ပြုထိုက်သော တာဝန်ကို။ ဝေါ၊ သင်တို့အတွက်။ ကတံ၊ ပြုပြီးပြီ။\nဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ဈာယထ၊ ၀ိပဿနာတရားကို အားထုတ်ကြကုန်လော့။ မာပမာဒတ္တ၊မမေ့လျော့ကြကုန်လင့်။\nပစ္ဆာ၊ နောက်မှ။ ၀ိပ္ပဋိသာရိနော၊ နှလုံးမသာမယာခြင်းသည်။ မာအဟုဝတ္ထ၊ မဖြစ်ကြကုန်လင့်။\nအယံ၊ ဤသည်ကား။ ဝေါ၊ သင်တို့အတွက်။ အမှာကံ၊ ငါတို့၏။ အနုသာသနီ၊ အဆုံးအမတည်း။\n(ဒွေဓာဝိတက္ကသုတ်။ သီဟနာဒ၀ဂ်၊ မူလပဏ္ဏာသ)\nကဲ... အကိုတို့ရဲ့  ဆရာသခင် မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးရဲ့  တာဝန်ကတော့ ပြီးပြည့်စုံနေပါပြီ။ ကျန်တာကတော့ တပည့်အလိမ္မာတွေဖြစ်ချင်ကြတဲ့ အကိုတို့၊ ညီမတို့ တာဝန်ပဲ ရှိတော့တယ်မဟုတ်ပါလား ညီမရေ....။\nညီမရဲ့  မွေးနေ့မှသည် ရှေ့ ဆက်ပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်တရားတွေကို တိုးလို့စုရင်း မြတ်စွာဘုရားရှင်လမ်းညွှန်းပြခဲ့တဲ့ တရားအဆုံးအမတော်တွေအတိုင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားတဲ့ အမျိုးကောင်းသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သရင်း...။\n(၃၀၊ ၈၊ ၂၀၁၂)\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 7:45 AM0comments Links to this post\nLabels: Birthday Present Articles, စိတ်ကူးပုံရိပ် စာစုများ\nရှင်ဒေ၀ဒတ်၏ မြတ်စွာဘုရားရှင်အား နောက်ဆုံးကန်တော့သွားသော ဂါထာတော်\nဣမေဟိ အဋ္ဌီဟိ တမဂ္ဂပုဂ္ဂလံ၊ ဒေ၀ါတိဒေ၀ံ နရဒမ္မသာရထိံ။\nသမန္တစက္ခုံ သတပုညလက္ခဏံ၊ ပါဏေဟိ ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဥပေမိ။\nအဂ္ဂပုဂ္ဂလံ၊ လောကသုံးပါးထက် မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော်မူသော။\nဒေ၀ါတိဒေ၀ံ၊ သမ္မုတိနတ် (လူပြည်မှ သာမန်မင်းများ) ဥပပတ္တိနတ် (နတ်ဗြဟ္မာများ) တို့ထက်လွန်သော ဝိသုဒ္ဓိနတ် (ရဟန္တာ) ဖြစ်တော်မူသော။\nနရဒမ္မသာရထိံ၊ ဆုံးမထိုက်သူ အပေါင်းကို ကောင်းစွာ ဆုံးမတော်မူသော။\nသမန္တစက္ခုံ၊ ထက်ဝန်းကျင် အပိတ်အပင်မရှိ သိမြင်နိုင်သော သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရှင် ဖြစ်တော်မူသော။\nသတပုညလက္ခဏံ၊ အရာမကသော ဘုန်းတော်, ယောက်ျားမြတ်တို့၏ အမှတ်လက္ခဏာတော် ရှိသော။\nဣမေဟိ အဋ္ဌီဟိ၊ ဤအရိုးတို့ဖြင့် လည်းကောင်း။\nဣမေဟိ ပါဏေဟိ၊ ဤအသက်ဝိညာဉ်တို့ဖြင့် လည်းကောင်း။\n“လောကသုံးပါးထက် မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော်မူသော၊ သမ္မုတိနတ်, ဥပပတ္တိ\nနတ်တို့ထက်လွန်သော ဝိသုဒ္ဓိနတ် ဖြစ်တော်မူသော၊ ဆုံးမထိုက်သူ အပေါင်းကို ကောင်းစွာ ဆုံးမတော်မူသော၊ ထက်ဝန်းကျင် အပိတ်အပင်မရှိ သိမြင်နိုင်သော၊ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရှင် ဖြစ်တော်မူသော၊ အရာမကသော ဘုန်းတော်, ယောက်ျားမြတ်တို့၏ အမှတ်လက္ခဏာတော် ရှိသော ထိုမြတ်စွာဘုရားကို ဤအရိုးတို့ဖြင့် လည်းကောင်း၊ ဤအသက်ဝိညာဉ်တို့ဖြင့် လည်းကောင်း ဆည်းကပ်ခိုကိုးခြင်းသို့ ကပ်ရောက်ပါ၏”\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 11:45 AM0comments Links to this post\nသစ်တုံးတရားတော် (၁၀) သစ်တုံးပမာ ဒေသနာတော် - သီးလုံးဆရာတော်\nCredit To : U Khin Crays\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 9:46 AM0comments Links to this post\nLabels: Dhamma Articles, ဒါရုက္ခန္ဓောပမသုတ်, သီးလုံးဆရာတော်ကြီး\nသြဂုတ်လ (၅) ရက်နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘ၀အတွက် အမှတ်တရဖြစ်စေတဲ့ လူ (၃) ဦးရဲ့ မွေးတဲ့နေ့တွေဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်အစ်မပါ။ သူက ကျွန်တော့်ထက် အသက် (၁၂)နှစ်ကြီးပါတယ်။ အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်ကွာတဲ့ အစ်မဆိုပေမယ့် သူငယ်ချင်းပေါင်းပေါင်းပြီး ပြောမနာ၊ ဆိုမနာ၊ ဆဲမနာတွေပါ။ အခုအသက်အရွယ်အထိ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စိတ်ဆိုးဒေါသဖြစ်ကြတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိအောင်ကို တည့်ကြတဲ့ မောင်နှမတွေပါ။\nနောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပြင်သစ်က ကမ္ဘာကျော်စာရေးဆရာ Guy de Maupassant ပါ။ သူ့မွေးနေ့ကလည်း ကျွန်တော့်အစ်မမွေးနေ့နှင့်သွားတူနေလို့ မှတ်မိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားဘ၀တုန်းက အင်္ဂလိပ်စာမှာ The Necklace ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နှင့် သင်ခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာရဲ့  မူရင်းစာရေးသူပါပဲ။ စိန်ဆွဲကြိုးအတုကို အစစ်ထင်ပြီး ငှားဆွဲရာက ပျောက်ပြီး ဒုက္ခဖြစ်ရတဲ့အမျိုးသမီးအကြောင်းပါ။ သင်ဖူးခဲ့တဲ့သူတွေတော့ မှတ်မိကြအုံးမယ်ထင်ပါတယ်။ သူရေးတဲ့စာတွေဖတ်ရင်း သူ့အကြောင်းကိုလေ့လာကြည့်တော့ Maupassant ဟာ နောက်ပိုင်း စိတ်ကျရောဂါဖြစ်ပြီး စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း သေကြောင်းကြံခဲ့ဖူးပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီအကြောင်း သိရတော့ ကျွန်တော့်အစ်မကိုတောင် နောက်ပြီး ပြောဖြစ်သေးတယ်။ “အစ်မသတိထားနော်၊ အစ်မနှင့်မွေးနေ့တူတွေ ရူးပြီးသေတာ ကမ္ဘာ့စာပေသမိုင်းမှာ ရှိတယ်။” လို့။\nကျွန်တော်တို့တွေ အရပ်ထဲမှာ ပြောတတ်ကြတဲ့ စကားရှိပါတယ်။ “ရူးရင်ရူး၊ မရူးရင်ထူးမယ်” တဲ့။ (၅) ရက်နေ့မှာမွေးတဲ့ Maupassant ကတော့ ရူးသွားရှာပေမယ့် နောက်တစ်ဦးကတော့ ထူးပါတယ်။ အဲဒီ ကျန်တဲ့ နောက်တစ်ဦးကတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ နေ့တိုင်းလိုလို Facebook မှာ သူ့ရဲ့ စာတွေကို ပို့စ်တွေ၊ ပုံတွေ၊ စာတွေမျိုးစုံ၊ ဒီဇိုင်းစုံနှင့်ရေးပြီး တင်နေကြ၊ ရှယ်နေကြ၊ ဖတ်နေကြရတဲ့၊ ကျွန်တော်တို့တွေ ချစ်ခင်လေးစားကြည်ညိုရတဲ့ ဆရာတော် ဦးဇောတိက ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာတော်ကို ၁၉၄၇ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ (၅) ရက်နေ့မှာ မွေးဖွားခဲ့တာမို့ ဆရာတော်ရဲ့ သက်တော်ဟာ ဒီနှစ်မှာတော့ (၆၅) နှစ် ပြည့်ပြီဖြစ်ပါတယ်။\nဆရာတော်ဟောခဲ့တဲ့တရားတွေ၊ ရေးခဲ့တဲ့စာတွေကြောင့် လူပေါင်းများစွာရဲ့  ဘ၀လမ်းကြောင်းတွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြတာ ကာယကံရှင်တွေပဲ အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြတဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွန်တော်လည်း တစ်ဦးအပါအ၀င်မို့ ဒီနှစ်ဆရာတော့်မွေးနေ့ကို ဆရာတော်ရဲ့  ကျေးဇူးဂုဏ်တွေကို အာရုံပြုရင်း ဒီစာကို မွေးနေ့အမှတ်တရ ရေးလိုက်ပါတယ်။\nကျွန်တော်အထက်တန်းကျောင်းသားဘ၀ ၁၉၉၀ခုနှစ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဦးဆန်းလွင် အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ်နှင့်ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ “ဓမ္မရုပ်စုံ” မဂ္ဂဇင်းဟာ ဘာသာရေးစာပေလောကမှာ နှစ်အတော်ကြာ အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက အဲဒီမဂ္ဂဇင်းကို လတိုင်းပုံမှန်ဝယ်ဖတ်တတ်ပါတယ်။ တခါတော့ အမေက မဂ္ဂဇင်းဖတ်ရင်း “သားရေ။ ဒီမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအကြောင်း ရေးထားတာပါတယ်။ ဘာသာခြားကနေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီး ဖြစ်သွားတာ၊ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့လည်း ရထားတယ်။ သူပြောတဲ့ တရားတွေမှာ အင်္ဂလိပ်လိုတွေလည်း ပါတယ်။ ကွန်ပျူတာအကြောင်းတွေလည်းပါတယ်။ ထူးထူးခြားခြားပဲ။” လို့ အံ့သြသံနှင့်လှမ်းပြောတာ အခုထိ မှတ်မိနေပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်က အမေပြောတဲ့ အဲဒီဆရာတော်အကြောင်းကို ဒီလောက်စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ဓမ္မရုပ်စုံမှာ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်တစားနှင့်ဖတ်ခဲ့တာ ဆရာဦးဆန်းလွင်ရေးတဲ့ “ပဏ္ဍိတာဗောဓိ” ဆိုတဲ့ အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်ပါပဲ။ (အခုတောင် ပြန်ဖတ်ခွင့်ရရင် ဖတ်ချင်ပါတယ်။)\n၁၉၉၈ မှာ တက္ကသိုလ်တက်ရင်း ကျောင်းတွေပိတ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ အလုပ်က ပိုင်ရှင်သူဌေးနှင့် ကျွန်တော်နှင့်က နေ့တိုင်းနီးပါး အပြင်ကို အလုပ်ကိစ္စနှင့် သွားရတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကားပေါ်စရောက်လို့ ကားသော့ဖွင့်လိုက်တာနှင့် ကားကက်ဆက်ကနေပြီး ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ တရားသံက ထွက်လာပါတော့တယ်။ အသံအေးအေးလေးနှင့် စကားပြောသလိုမျိုး၊ ဆရာကနေ တပည့်ကို စာရှင်းပြသလိုမျိုး ဟောတဲ့တရားသံမျိုး အရင်က ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးတော့ အထူးအဆန်းဖြစ်ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ သူဌေးကို ဘယ်ကဆရာတော်လဲလို့ မေးတော့မှ ဆရာတော်ဦးဇောတိက မှန်း သိရပါတော့တယ်။ ဒီလိုနှင့် နေ့စဉ်လို သူဌေးနှင့် အပြင်လိုက်ရင်း သူဖွင့်တဲ့ ဆရာတော့်တရားတွေကို နာဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။ နာရင်းက သဘောကျလာတော့ ကိုယ်တိုင် စူပါဟိုက်တေးသံသွင်းကို သွားပြီး ဆရာတော့်တရားခွေတွေကို ရှာဝယ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nကျွန်တော် တက္ကသိုလ်ကျောင်းစတက်တဲ့အချိန် ဘာသာရေးစာပေတွေလေ့လာပြီး တရားတွေစနာဖြစ်တော့ အဲဒီအချိန်က လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငှားပြီးနာဖြစ်ခဲ့တာ သပိတ်အိုင်ဆရာတော်၊ ကြာနီကန်ဆရာတော်၊ ဖြူးဆရာတော်၊ ချမ်းမြေ့ဆရာတော် စတဲ့ ဆရာတော်တွေရဲ့  တရားတွေကများပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက အခုလိုမျိုး ဓမ္မကထိကဆရာတော်တွေလည်း အများကြီး သိပ်မရှိသေး၊ စီဒီ၊ ဒီဗွီဒီခေတ်လည်း မဟုတ်သေးတော့ တရားခွေဆိုတာက အခုလိုမျိုး ပေါပေါများများလည်း မရှိသလို ၀ယ်ပြီးနာဖို့ဆိုတာကလည်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် ဘက်ဂျက်က စကားပြောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာတော့်တရားခွေတွေကို ကျွန်တော် တစ်ပတ်တစ်ခွေနှုန်းလောက်နှင့် ၀ယ်နာဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nနောက်ပိုင်း အဲဒီအလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီသူဌေးဆီက အကျင့်တစ်ခုရသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကားမောင်းရင်း တရားနာတဲ့အကျင့်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်အိမ်နှင့် ကျောင်းနှင့်ကို ကားမောင်းသွားရင် တစ်နာရီနီးပါးလောက် မောင်းရပါတယ်။ ကျောင်းကို အိမ်က ကားယူသွားဖြစ်တဲ့နေ့တွေဆိုရင် ဆရာတော့်တရားကို ကျောင်းသွားရင်း တစ်ခါ၊ ကျောင်းက အပြန်တစ်ခါ နှစ်ခါ နာဖြစ်ပါတယ်။ နောက် ညဘက် မအိပ်ခင် ကျောင်းစာလုပ်ရင်း၊ တခြား ဗာဟီရအလုပ်တွေလုပ်ရင်း အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ခါ ထပ်နာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုနှင့် ဆရာတော့်တရားတွေနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ယဉ်ပါးနေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ဆရာတော့်စာအုပ်တွေထွက်လာတော့လည်း ထွက်သမျှကို ပြန်ဝယ်ဖတ်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့်တော့ တရားခွေတွေမှာ ဟောထားခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြီး စာအုပ်ထုတ်ထားတာပါ။ ဒါပေမယ့် စာအုပ်မှာ တခါတလေ တရားခွေမှာတုန်းက မပါတာတွေလည်း ပါတတ်ပါတယ်။ တခါတလေလည်း အခွေက ပိုပြည့်စုံနေတတ်ပြန်ပါတယ်။ စာအုပ်နှင့်ကျတော့ ကိုယ်သဘောကျတဲ့နေရာတွေကို Highlight တားလို့ရတာမို့ တစ်မျိုး ကောင်းပါတယ်။\n၂၀၀၁ ခုနှစ်လောက်မှာ အင်တာနက်ကို စသုံးဖြစ်ပြီး ဘာသာရေးနှင့်ပတ်သက်တာတွေ ဟိုရှာဒီရှာလိုက်ရှာတော့ ဆရာတော့်အကြောင်းတွေ အနောက်နိုင်ငံကတင်ထားတဲ့ ဘာသာရေးဆိုဒ်တွေမှာ ပါနေတာ သွားတွေ့ပါတော့တယ်။ ဆရာတော်သွားတဲ့ နိုင်ငံခြားခရီးစဉ်တွေ၊ ဓါတ်ပုံတွေ၊ တရားတွေ ဝေေ၀ဆာဆာနှင့်မို့ ကျွန်တော့်မှာ တောသားမြို့ တက်သလိုမျိုး မြင်ရသမျှ၊ ဖတ်ရသမျှတွေက အံ့သြစရာတွေ ဖြစ်ရပါတော့တယ်။ ဆရာတော်ကို နိုင်ငံတကာအသိုင်းအ၀ိုင်းက ဘာသာရေးထက် တွေးခေါ်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြတာကိုလည်း သတိထားမိပါတယ်။ ဆရာတော့်တရားတွေကို အွန်လိုင်းမှာ လိုက်ရှာဖတ်ရင်းကနေပဲ နိုင်ငံတကာက ဘာသာရေးဆိုဒ်တော်တော်များများဆီကို ရောက်ဖြစ် ဖတ်ဖြစ်ပါတော့တယ်။\nပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့  တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘ၀ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်နှစ်များမှာ ဆရာတော်ရဲ့  သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို အများဆုံးခံခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအတွက်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကဆိုရင် စကားပြောတာတောင်မှ လေသံနှင့် အသုံးအနှုန်းက တခါတလေ ဆရာတော့်လေသံပေါက်နေလို့ အိမ်ကလူတွေဆိုရင် “နင့်လေသံက ဦးဇောတိကလေသံပေါက်နေပြီ” လို့တောင် အပြောခံရတဲ့အထိပါ။\nဆရာတော်ရဲ့  အဆုံးအမတွေကြောင့်ပဲ တရားအားထုတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားဖြစ်ခဲ့ပြီး အားလည်းထုတ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆရာတော့်စာတွေကို ဖတ်ခါစနှစ်တွေတုန်းက သဘောကျတယ်ဆိုပေမယ့်လို့ တချို့  နေရာတွေမှာ တရားအားထုတ်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်သဘာဝနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပြောတဲ့အပိုင်းတွေဆိုရင် လက်တွေ့ ကိုယ့်မှာလုပ်ထားတာအခံမရှိတော့ ထဲထဲဝင်ဝင်နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ သတိပဋ္ဌာန်တရားကို အားထုတ်ဖြစ်သွားတဲ့နောက်မှာ ဆရာတော့်တရားတွေပြန်နာဖြစ်တော့မှပဲ ဆရာတော်ဘာဆိုလိုချင်တယ်ဆိုတာကို သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်ပါတော့တယ်။ ဒီလိုနှင့် ဆရာတော့်တရားခွေတွေနှင့် စာအုပ်တွေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်နာ၊ ပြန်ဖတ်ရင်း အရသာထပ်တွေ့ခဲ့ရပြန်ပါတယ်။\nဆရာတော့်ကျေးဇူးတွေကို အောက်မေ့သတိရတိုင်း ဆရာတော့်ကို ဖူးတွေ့ချင်စိတ်ဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အကြောင်းတွေက မညီညွတ်တော့ အခုအချိန်အထိ ကျွန်တော် ဆရာတော်ကို အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မဖူးဘူးသေးပါဘူး။ ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆရာမြသန်းစံကို မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး ဆုံးမတဲ့စကားလေးကို သတိရမိပါတယ်။ ဆရာမြသန်းစံက ဆရာတော်ကြီးကို ဖူးချင်လို့ ဆရာတော်ကြီးရှိတဲ့ တောထဲကို ခက်ခက်ခဲခဲသွားပြီး ဖူးတော့ ဆရာတော်က သူ့ဆီကို ဒီလိုမျိုး လာတာထက် ကိုယ့်ဆရာသမားအားထုတ်တဲ့တရားလမ်းကြောင်းအတိုင်း အားထုတ်ရင်းက ဆရာသမားသိတဲ့တရားကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သိပြီး တရားအရသာကို ခံစားသုံးဆောင်နိုင်တာကမှ ပိုအနှစ်သာရရှိကြောင်း “မမေ့သူတို့ ဓလေ့တူ၍ အတွေ့တူတို့ အတူတွေ့” ဆိုတဲ့ စာအုပ်မှာ ရေးထားတာလေးကို ဖတ်မိတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ပြန်ဆင်ခြင်သုံးသပ်မိပါတယ်။ တကယ်တော့ အပြင်မှာ လူချင်းတွေ့ဖို့ထက် စိတ်ကျက်စားရာနေရာချင်းနီးစပ်ဖို့၊ ဉာဏ်ကျက်စားရာ နေရာချင်း ထပ်တူကျသွားဖို့ကသာ ပိုအရေးကြီးတာပါလေ။\nနက္ခတ္တဗေဒပညာအရပြောမယ်ဆိုရင် ဇူလိုင်လ ၂၃ရက်ကနေ သြဂုတ်လ ၂၂ ရက်အတွင်း မွေးဖွားကြတဲ့သူတွေကို သိဟ်ရာသီဖွားလို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့  အမှတ်လက္ခဏာကတော့ ခြသေ့င်္ပါပဲ။ ဒီရာသီဖွားတွေရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေကိုတော့ လေ့လာဖူးတဲ့သူတွေဆိုရင် သိလောက်မှာပါ။ ခြင်္သေ့တို့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း တစ်ကောင်ထဲတောထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတတ်ပြီး ဘာကိုမှလည်း စိုးရွံ့ မနေတတ်ကြသလိုမျိုး အကျင့်စရိုက်တွေ အဲဒီရက်ပိုင်းမွေးကြတဲ့ သူတွေမှာ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ဒါကိုပဲ ဆရာတော်က သူကိုယ်တိုင်ရေးထားတဲ့ သူ့အကြောင်းမှာ အခုလိုမျိုးရေးထားပါတယ်။\nLiving too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'malion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains likeamountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that asadanger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too.\nMountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone.\nဆရာတော်ရဲ့  “လွတ်လပ်သောစိတ်” ဆိုတဲ့စာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးကြရင် ဆရာတော် လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်လောက် သဘောကျတယ်၊ တန်ဖိုးထားတယ်။ လူတွေကိုလည်း ဘယ်လောက်လွတ်လပ်စေချင်တယ်ဆိုတာကို သတိထားမိကြမှာပါ။ နောက် Snow In The Summer စာအုပ်ကို ဖတ်ကြည့်ရင်လည်း ဆရာတော်အနေနှင့် စိတ်လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားသလဲဆိုတာကို စာအုပ်ရဲ့  နေရာတော်တော်များများမှာ ရေးထားတာ တွေ့နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\nဆရာတော်က တစ်နေရာမှာတော့ သူ့ဆန္ဒကို ဒီလိုထုတ်ဖော် ပြောကြားထားပါသေးတယ်။\nI want to livealong life. Why? Because, I can do much good for myself and for others too.If you love yourself, be mindful. That is the most loving thing. Be mindful of your thoughts and feelings. By knowing yourself better you becomeabetter person.\nအသက်အရှည်ကြီးနေချင်တဲ့ ဆရာတော့်အတွက် ဆရာတော်ရဲ့  သက်တော် (၆၅)နှစ် ပြည့်တဲ့ မွေးနေ့မှာ ကျန်းမာချမ်းသာစွာဖြင့် သာသနာ့တာဝန်ကိုလည်း ထမ်းဆောင်ရင်း၊ လူ့ဘ၀သက်တမ်းစေ့ အသက်ရှင်သန်ပြီး လူအများစိတ်ငြိမ်းချမ်းဖို့၊ တရားအသိဉာဏ်တွေတိုးတက်ဖို့၊ အတွေးအခေါ်တွေ ရှင်သန်ရင့်ကျက်ဖို့ အတွက် ရှေးကထက် ဆထက်တိုးလို့ ဆောင်ရွက်နိုင်ပါစေလို့ ဆရာတော်ရဲ့  ကျေးဇူးဂုဏ်တွေကို အာရုံပြုရင်း တပည့်တော် ရိုသေစွာဖြင့် ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သအပ်ပါတယ် ဆရာတော်ဘုရား။\nကျွန်တော်ရေးတဲ့ ဒီစာကိုဖတ်ဖြစ်ကြတဲ့ ဆရာတော့်ကျေးဇူးတွေရှိထားကြတဲ့ တပည့်အပေါင်း၊ စာဖတ်ပရိတ်သတ်အပေါင်း၊ တရားနာပရိတ်သတ်အပေါင်းကလည်း ဆရာတော့်မွေးနေ့အတွက် ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သပေးကြပါအုံးလို့ နှိုးဆော်တိုက်တွန်းရင်း....။\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 7:50 AM0comments Links to this post\nငါစိတ်ချမ်းသာသလို အားလုံး စိတ်ချမ်းသာကြပါစေ။\nငါ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိတာ၊ အများအတွက်လည်း အကျိုးရှိတာကို လုပ်မယ်။\nငါတစ်ယောက်တည်း အကျိုးရှိပြီးတော့ အများအကျိုး ထိခိုက်တာကို မလုပ်ဘူး။\nရိုးရိုးသားသား၊ မှန်မှန်ကန်ကန်၊ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်။\nမရိုးသားတာ၊ မမှန်ကန်တာကို မလုပ်ဘူး။\nဘယ်လောက်ပဲ အခက်အခဲတွေရှိရှိ အမှန်ကန်ဆုံး၊ အကောင်းဆုံး၊ အရိုးသားဆုံး နည်းလမ်းကို ရအောင်ရှာပြီးတော့ အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းသွားမယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့စိတ်ဟာ လွတ်လပ်တဲ့စိတ် ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့စိတ်ဟာ အမှန်ကို လိုလားတဲ့စိတ် ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့စိတ်ဟာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာ ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းမှုမရှိရင် ပစ္စည်း၊ ဥစ္စာ၊ ရာထူး၊ အာဏာ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ဘ၀ဟာ အဓိပ္ပာယ် မရှိနိုင်ဘူး။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့သူဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့သူဟာ မြင့်မြတ်တဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nမြင့်မြတ်တဲ့သူဟာ သဘောထားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nသဘောထားကြီးတဲ့သူဟာ မျှတတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nသဘောထားကြီးတဲ့သူဟာ ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့သူဟာ မိမိကိုယ်ကို လေးစားတဲ့သူဖြစ်တယ်။\nမိမိကိုယ်ကို လေးစားတဲ့သူဟာ သူတစ်ပါးကို လေးစားတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းတဲ့စိတ်ဟာ အမှန်ကို လိုလားတဲ့စိတ်ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းနေတဲ့သူဟာ အောင်မြင်နေတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းနေတဲ့စိတ်ဟာ ကျေနပ်နေတဲ့စိတ် ဖြစ်တယ်။\nငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ စိတ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ်။\nငြိမ်းချမ်းနေတဲ့စိတ်မှာ သတ္တိတွေ၊ အင်အားတွေ ပြည့်နေတယ်။\nစိတ်ရဲ့  ငြိမ်းချမ်းမှုဟာ အပျော်အပါးထက် ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်းတယ်။\nကောင်းတဲ့နည်း၊ မှန်ကန်တဲ့နည်းနဲ့ အောင်မြင်တဲ့သူ၊ ကြီးပွားတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။\nငါ့မှာ အရည်အချင်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။\nငါဟာ ငါ့အကျိုးကိုရော၊ အများအကျိုးကိုပါ အများကြီး ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်တယ်။\nငါဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ စိတ်ဓါတ်ရော၊ အသိဉာဏ်ရော၊ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရော တိုးတက်နေတယ်။\nTyped By: Monica Pyone\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 10:18 AM0comments Links to this post\nLabels: Dhamma Talks (Audio), U Jotika\nမင်းကွန်းဆရာတော်ကြီး ဂဏနာနည်းကို အခြေခံ၍ ဟောကြားတော်မူသော “၀ိပဿနာ ရှုပွားနည်း” တရားတော်\nPosted by The Bliss Of Emancipation at 9:49 AM0comments Links to this post\nLabels: Dhamma Talks (Audio), Minkun Sayardaw\nစွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသောဘ၀ကို ဓမ္မဖြင့် တည်ဆောက်ခြင...\nရှင်ဒေ၀ဒတ်၏ မြတ်စွာဘုရားရှင်အား နောက်ဆုံးကန်တော့သွ...\nသစ်တုံးတရားတော် (၁၀) သစ်တုံးပမာ ဒေသနာတော် - သီးလုံ...\nမင်းကွန်းဆရာတော်ကြီး ဂဏနာနည်းကို အခြေခံ၍ ဟောကြားတေ...


ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တွေဆီက အကူအညီတောင်းခံခြင်း ~ Nge Naing\nဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တွေဆီက အကူအညီတောင်းခံခြင်း\nWednesday, August 19, 2009 Nge Naing 53 comments\nအခုတလော ကျွန်မ Clinical အတွက် ဆေးရုံ သွားရတဲ့ ကာလမှာ မနက်အစောကြီး အိမ်က ထွက်ရင် တနေကုန် ဆေးရုံမှာပဲ အချိန်ကုန်ပြီး မိုးချုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မောပမ်းနွမ်းနယ်နေပေမယ့် မနားရတဲ့အပြင် တက္ကသိုလ်က မပါမနေရ အွန်လိုင်း ဆွေးနွေးပွဲတွေအတွက်လည်း စာတွေ ဖတ်ရ၊ ဆွေးနွေးရတော့ ဘလော့ဂ်နဲ့ အိမ်က အိမ်အလုပ်တွေ အပါအ၀င် ကလေးနဲ့ ယောက်ျားကိုပါ လှည့်ကြည့်မအားတာ အတော်ကြာနေပါပြီ။ Clinical ပြီးတာနဲ့ Assignment က Due တော့မယ်ဆိုတော့ ဘုရား.. ဘုရား.. ငါဘာမှ မလုပ်ရသေးပါလား ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ စိတ်ကို ချောက်ချားစေတာကလည်း တမျိုးဆိုတော့ အခုလောလောဆယ်မှာ ကျွန်မ လူရော စိတ်ရော သိပ်ကို ပင်ပမ်းနေတာအမှန်ပဲ။ အခုတော့ Clinical ကာလမှာ Assignment လုပ်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေ့မှာ ဘယ်လိုမှ မပြီးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ကျောင်းသားအများစုရဲ့ တင်ပြတောင်းဆိုမှုကြောင့် Assignment Due date ကို တပတ်နီးပါး ရွှေ့ပေးလိုက်လို့ အသက်ရှူချောင်ရုံပဲ ရှိသေးတယ် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သားသားက သူ့ကျောင်းမှာသင်ရတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သင်ခန်းစာကို အိမ်အထိ သယ်လာပြီး မေးခွန်းလာမေးတာနဲ့ ကြုံရပြန်တယ်။ ကျွန်မ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှင်းပြပေမယ့် သူဘ၀င်မကျပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မိဘတိုင်း စဉ်းစားသင့်တဲ့ အချက်လည်း ဖြစ်လို့ ဥဒိဿစေတီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ၁၀ နှစ်သား ကလေးတယောက် နားလည်အောင် ကျွန်မ ဘယ်လို ရှင်းပြသင့်တယ် ဆိုတာ မိတ်ဆွေတွေကို ဒီပို့စ်နဲ့ အကူအညီ တောင်းလိုက်ပါတယ်။ ၀ိုင်းပြီး မျှဝေပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံချင်ပါတယ်။ သူမေးတဲ့ မေးခွန်းကတော့...\n”ဗုဒ္ဓက နိဗ္ဗန်ရောက်သွားပါပြီ ဆိုတော့ မေမေ ဘုရားစဉ်ပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ အစားအစာတွေ ရေတွေကို ဗုဒ္ဓက ဘယ်လိုမှ အသုံးပြုနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီတော့ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှ မရှိပဲနဲ့ အချိန်ဖြုန်း ပိုက်ဆံဖြုန်းပြီး ဒါတွေကို မေမေ ဘာအတွက် လုပ်နေတာလဲ” တဲ့။ သူ့ကျောင်းက တခြားကလေးတွေက သူ့ကို ဒီမေးခွန်း မေးတော့ သူမဖြေနိုင်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါကို လက်ခံလို့ မရလို့ အကြောင်းပြချက်ကို သိချင်လို့ မေးတာပါတဲ့။\nဒီနေရာမှာ ကျွန်မသားရဲ့ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံယူချက်ကို ကျွန်မ နည်းနည်း ရှင်းပြချင်တာက သူဟာ အဲဒီမေးခွန်း တခုကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အနှစ်သာရတွေ ဖြစ်တဲ့ ထာဝရ ဘုရားသခင်ဆိုတာ မရှိပဲ ကိုယ်လုပ်မှ ကိုယ်ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ ကံ၊ ကံ၏အကျိုး၊ ဆင်းရဲခြင်းကို လွန်မြောက်အောင် လုပ်ရင် နိဗ္ဗန်ဆိုတာ ဒီလောကသုံးပါးရဲ့ တခြားနေရာမှာ တကယ်ရှိကြောင်းနဲ့ ဗုဒ္ဓနဲ့ ရဟန္တာတွေဟာ အဲဒီကို ပရိဗ္ဗန်စံသွားကြတာ ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သူတယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အောင်ခြင်းရှစ်ပါးတို့ ဗုဒ္ဓ၀င်တို့ကိုလည်း ကျောင်းကသင်တာရော သူကျောင်းမတက်ခင်က ကျွန်မ အမြဲပြောပြခဲ့လို့ပါ သူသိပါတယ်။ ဘုရားရှိခိုးတာ၊ ဘုန်းကြီးကို ဆွမ်းကပ်တာ သင်္ဃန်းကပ်တာ ဘုရားကို အာရုံပြုတာ တရားမှတ်တာ စတဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အရာတွေကို အကျိုးရှိတယ်ဆိုတာ သူလက်ခံ ယုံကြည်ပါတယ်။\nငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်မ ပြောပြလာတဲ့ ဗုဒ္ဓ၀င်တွေ၊ အောင်ခြင်းရှစ်ပါးတွေ အပါအ၀င် ကျောင်းက ဘာသာရေးအတန်းမှာ သင်ရတဲ့ အချက်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး သူဟာ တချိန်ချိန်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် တွေဝေပြီး တခြားဘာသာ ပြောင်းနိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေတော့ မရှိနိုင်လောက်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ နယူးဆောက်ဝေး ပြည်နယ်က အစိုးရကျောင်းတွေမှာ ကျောင်းသားဦးရေ အလုံအလောက် ရှိရင် လူအနည်းစုတွေအတွက် သက်ဆိုင်ရာ ဘာသာစကားနဲ့ ဘာသာရေး အတန်းတွေ လုပ်ပေးပါတယ်။ သားသားတို့ကျောင်းမှာ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တိုင်း ဘာသာရေး အတန်းရှိပြီး ကြာသပတေးနေ့တိုင်း COMMUNITY LANGUAGE အတန်းဆိုတာ ရှိပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုးထဲက ကျောင်းသားနည်းလို့ မြန်မာဘာသာအတွက် သီးသန့် COMMUNITY LANGUAGE CLASS ဆိုတာ မရှိပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းသားဦးရေတော့ အလုံအလောက် ရှိလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အတန်းရှိပါတယ်။ ကျောင်းမှာ ဘာသာမရှိတဲ့သူတွေရဲ့ သားသမီးတွေလည်း ရှိတော့ သူတို့တွေအတွက်ကျတော့ ဘာသာရေးအချိန်တွေမှာ ပန်းချီဆွဲတာတို့ တခြား ပုံပြောတာတို့ စတဲ့ ဘာသာရေးနဲ့ မဆိုင်တဲ့ တခြား လုပ်စရာတွေကို ဖန်တီးထားပေးပါတယ်။ ဒါကတော့ သူတို့ ကျောင်းရဲ့ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သင်ကြားပုံဖြစ်ပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ကျွန်မသားမေးတဲ့ မေးခွန်းက အဲဒီ ဘာသာရေး အတန်းက လာတဲ့ မေးခွန်းမဟုတ်ပဲ သူတို့ ကျောင်းက သီးသန့်အစီစဉ် ဖြစ်တဲ့ SOCIETY AND CULTURE နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတအဖြစ် သင်ရာမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရှိတဲ့ မတူကွဲပြားတဲ့ အလေ့အထတွေကို သင်ရင်း ဘာသာအသီးသီးရဲ့ ယျေဘုယျ သဘောသဘာဝကို သင်တဲ့ အစီစဉ်ရှိပါတယ်။ အဲဒီအစီစဉ်အရ ဒီနေ့ သူတို့အတန်းက ကျောင်းသားတွေ အားလုံးကို ဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်းသင်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဆိုလို့ အားလုံးမှ ဗီယက်နာမ် ကောင်လေးတယောက်နဲ့ သူနဲ့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျန်တဲ့သူတွေက ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ၀ိုင်းမေးကြတော့ ခုနက ပြောတဲ့ မေးခွန်းအပါအ၀င် တချို့မေးခွန်းတွေကို သူတို့ မဖြေနိုင်လို့ အိမ်မှာ ပြန်လာမေးတာ ဖြစ်တယ်။\nသူမေးတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မက ဒီလိုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဘုရားမှာ ဘာမှအကျိုး မရသွားဘူးဆိုတာ မှန်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ဒါပေမယ့် လှူတဲ့သူတွေမှာ အကျိုးရှိပါတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ရှင်းပြပါတယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက ဘုရားကိုယုံကြည်လို့ ဘုရားပရိနိဗ္ဗန် စံသွားပြီဖြစ်ပေမယ့် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတဲ့အတိုင်း ယုံကြည် အားကိုးတဲ့ သဘောဖြစ်တယ်လို့ ပြောပြပါတယ်။ ဒီလိုယုံကြည်နေတာကို မဖြစ်နိုင်တဲ့ဟာကို အဓိပ္ပါယ်မရှိ ယုံကြည်နေတယ်လို့ သူက ဆိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်မက အမျိုးမျိုး ပြောပြတယ် တကယ်လို့ မေမေတို့ မိဘတွေ မရှိတော့ရင် သားသားက ဓါတ်ပုံတွေ သိမ်းထားပြီး ဓါတ်ပုံတွေကို တခါတခါ ပြန်ကြည့်နိုင်တယ်။ အမေအသက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသလို သဘောထားပြီး စကားပြောတာမျိုး လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရမလားလို့ ကျွန်မ ပြန်မေးတော့ ကျွန်မသူ့ကို မေးတာ သူ့မေးတဲ့ မေးခွန်းရဲ့ အဖြေမဟုတ်ဘူးတဲ့ ဘုရားရှိခိုးတာ ဘုရားရုပ်တုကို ရှိခိုးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုပြောတဲ့ ဓါတ်ပုံဥပမာအတိုင်း သူနားလည်ပြီးသားဖြစ်တယ်။\nကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်မသားလေးလိုအတွေးမျိုး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်လေးငါးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မက ညမနက် အမြဲတမ်း ဘုရားရှိခိုးပြီး ဆီမီး၊ ရေချမ်းကပ်တဲ့ အလုပ်ကို အမြဲတမ်းလုပ်လေ့ရှိတော့ ကျွန်မ အစ်မရင်းလို ချစ်ခင်ရတဲ့ အစ်မကြီးတယောက်က ”ညည်းကတော်တော် အယူသီးတာပဲ ကိုယ်ကလှူဒါန်း ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတယ်ဆိုတာ အလှူခံရတဲ့သူမှာ အကျိုးရှိသွားမှ ဒါနမြောက်တာ အခုညည်းလုပ်နေတာ ဘုရားက ရှိမှ မရှိတော့တာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိမှာလဲ" လို့ အခုသားသားက ကျွန်မကို ပြောတာနဲ့ ထပ်တူကျတဲ့ စကားကို ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအစ်မကြီးကြောင့် ဘာသာရေးနဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ တခြား မိရိုးဖလာ အစဉ်အလာအတိုင်း ယုံကြည်လာခဲ့တဲ့ အစွဲအလန်းတချို့လည်း ကျွတ်ခဲ့သလို အဲဒီတုန်း အရှင်ဥက္ကဌရေးတဲ့ စာအုပ်တအုပ်မှာလည်း ဒီသဘောတရားနဲ့ အလားတူ စာမျိုးကို ဖတ်ဖူးခဲ့ဖူးလို့ သူတို့ ပြောတာ ဟုတ်သားပဲ ကိုယ်က လှူတာ ကိုယ့်အတွက် ဘာမှမရည်ရွယ်ပဲ ပေးလှူခံရတဲ့ သူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဘုရားဆွမ်းတော်တွေ မကပ်တော့ပဲ တနှစ်လောက်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ အခုလက်ရှိ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဟောပြောနေတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ဆရာတော်တွေ တချို့မှာလည်း ဓမ္မသာလျင်အဓိက ဖြစ်တယ် ဒါတွေက အယူသီးပြီး ဟိန္ဒူဘာသာက ကူးစက်လာတာတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ဟောထားတာတွေကိုလည်း နာကြားဖူးပါတယ်။\nဓမ္မသာ အဓိကဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဓမ္မ တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးအတွက် ယုံကြည်မှု သဒ္ဒါတရားမရှိပဲနဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စေတီပုထိုးတို့ ရုပ်ထုတို့ဆိုတာ သဒ္ဒါတရားမရှိရင် တရားနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ပဲ အင်ဒိုနီးရှားမှာ အခုထိလက်ရှိအထိ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ ဒေသခံတွေထဲက ဘယ်သူမှ တန်ဖိုးမထားတဲ့ ရှေးဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်တွေ၊ အာဖဂန်နစ္စတန်မှာ ဖေါက်ခွဲခံလိုက်ရတဲ့ ရုပ်ပွားတော်တွေလိုပဲ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ သဒ္ဒါတရား မရှိလို့ ဒီလို ဖြစ်ကုန်ကြတာပါ သဒ္ဒါတရားရှိတဲ့ မြန်မာနိူင်ငံမှာဆို ဒီလို ဖြစ်ပါ့မလား။ ထိုနည်းအတူ ဘုရားဟောတရားတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ တဖက်ကမ်းခတ်အောင် လေ့လာထားလို့ ပိတကဋ် သုံးပုံကို ခရေစေ့တွင်းကျ ရထားသူပင် ဖြစ်စေ သဒ္ဒါတရားနဲ့ မယှဉ်ပါက စာအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စာသားတွေ (သို့) မလိုက်နာပဲ ပြယုဒ်အဖြစ်သာ ရှိနေတဲ့ ဥပဒေတွေလို ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။\nအာသောကမင်း လက်ထက်က ထွန်းထွန်းတောက်ခဲ့တဲ့ အိန္ဒိယ နိုင်ငံအပါအ၀င် ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ဗုဒ္ဓသာသနာ အင်ပါယာကြီးမှာ ဘာကြောင့် သာသနာ ကွယ်ပျောက်ခဲ့လဲဆိုတာ ဆန်းစစ်ကြည့်ရင် ကိုးကွယ်တဲ့ သူတွေထဲမှာ သဒ္ဒါတရား အားနည်းကြလို့ဆိုတဲ့ အဖြေပဲ ထွက်မှာ သေချာနေပါတယ်။ ဒီသာဓကတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သာသနာ တည်တံ့ခိုင်မြဲ အဒွန့်ရှည်ဖို့အတွက် ရင်ထဲနှလုံးထဲက ယုံကြည်မှု သဒ္ဒါတရားမရှိပဲ သိပ္ပံနည်းကျ ခွဲခြမ်းဝေဖန်သုံးသပ်တဲ့ ဒဿန ဆန်ဆန် ယုံကြည်မှု တခုတည်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသာ ထင်ရှားနေပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ဘုရားကို တခုခုလှူခြင်းအားဖြင့် ဘုရားမှာ ဘာမှ အကျိုးမရှိပေမယ့် မိမိနဲ့တကွ ဘုရားချန်ခဲ့တဲ့ သာသနာအတွက်တော့ အကျိုးရှိတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဘုရားဟာ မိမိအပါးမှာ သက်ရှိထင်ရှားသလို အမြဲရှိနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး ရင်ထဲက သဒ္ဒါတရားကြောင့် စိတ်တွေ အမြဲကြည်လင်နေမယ်၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟပါတဲ့ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်တွေကို ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး သုံးပါးစလုံးနဲ့ ရှောင်နိုင်လာမယ်။\nဘာသာရေး သိပ်ကိုင်းရှိုင်းတဲ့ သူတွေကို အယူသီးလွန်းတယ်လို့ ကျွန်မ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ခပ်ငယ်ငယ်က ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ ရင်ထဲ နှလုံးသားထဲက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဒ္ဒါတရားရှိတဲ့ သူတွေရှိလို့သာ ဗုဒ္ဓသာသနာက အခုထိ တည်တံ့နေပြီး ရေရှည် တည်တံ့နေတယ်လို့ ကျွန်မ မြင်တတ်လာပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ဗုဒ္ဓရဲ့ ဓမ္မကို အရှင်ဥက္ကဌတို့ ကျွန်မက အစ်မရင်းလို ချစ်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတို့လို လောကုတ္တရာအတွက် သဒ္ဒါတရားမပါပဲ သိပ္ပံနည်းအရ၊ အတွေးအခေါ်အရသာ လေ့လာလက်ခံ ထားတာလောက်နဲ့တော့ ရှားရှားပါးပါး သာသနာနဲ့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်ရတာ အဖြစ်ရှုံးတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်မရဲ့ တခြားမှားယွင်းနေတဲ့ မိရိုးဖလာ အစွဲအလန်းတွေကိုသာ အပြီးစွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် သက်ရှိထင်ရှား ဘုရားရှိနေတယ်လို့ သဘောထားပြီး ကပ်လှူပူဇော်တဲ့ အလုပ်ကိုတော့ သူတို့ ပြောတာ ရေးတာဟောတာတွေကို ကျွန်မ ကြာကြာ နားမယောင်လိုက်မိပဲ သတိတရားရပြီး ပြန်လုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါက သဒ္ဒါတရားသာ ဖြစ်ပြီး မရှိတာကို အရှိလိုက်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာသာရေးကို အတွေးအခေါ်အရပဲ ယုံကြည်ကြသူတွေအနေနဲ့ ဒါကို မယုံရင် ဘုရားရှိခိုးတဲ့အချိန် မိမိစိတ်ကို မိမိ ခဏလောက် ညွတ်ကြည့်ပြီး စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဘုရားဟောတဲ့ တရားတွေဟာ အမှန်တရားတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လက်ခံဖို့ သဒ္ဒါတရားဆိုတာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့အတွက် ကျွန်မသားကိုလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို သိပ္ပံနည်းအရ ဒဿနိကဆန်ဆန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး လက်ခံတဲ့ လောကီအမြင်နဲ့ ယုံကြည်တာလောက်နဲ့ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဓမ္မဆိုတာ မလိုက်နာရင် တခြားစာတွေနဲ့ ဘာမှမခြားသလို စေတီပုထိုးနဲ့ ဆင်းတုတော်တွေ ဆိုတာလည်း တန်ဖိုး မထားတတ်ရင် တခြားအရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားပါဘူး။ ရှိနေတဲ့ ဓမ္မနှင့် ရုပ်ပွားတော်တွေကို သဒ္ဒါတရားနဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်နေမှသာလျင် သာသနာ တည်တံ့ခိုင်မြဲမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မက လူကြီးတယောက် အနေနဲ့ ဒီလိုနားလည်ပေမယ့် ကလေးကို ဒီလိုသွားပြောလို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မသားလေးကို ကျွန်မ လိုအပ်နေတာက သူဘယ်လိုမှ နားလည်လို့ မရတဲ့ လှလှပပ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ပြင်ဆင်ပြီး မရှိတော့တဲ့အတွက် လာစားလို့လည်း ရတော့မှာ မဟုတ်တဲ့ ဘုရားအတွက် ဘုရားစဉ်မှာ အချိန်ကုန်ခံပြီး တင်တင်ပေးနေတဲ့ အလုပ်ကို လုံးဝ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာကို အထက်က ကျွန်မ ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့အတိုင်း အဓိပ္ပါယ် ရှိတယ် ဆိုတဲ့ကြောင်းကို ကလေး နားလည်တဲ့ စကားလုံးနဲ့ ရှင်းပြဖို့ တခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပန်းတင်တာ မီးပူဇော်တာကိုကျတော့ အလှ ကျက်သရေအတွက်လို့ သဘောထားပြီး သူက လက်ခံပါတယ်။ ဆွမ်းနဲ့ ရေကိုပဲ စောတကတက်တာ ဖြစ်တယ်။ သားသမီးတွေဆီက အဲဒီလို ဆင်တူမေးခွန်းတွေကို အမေးခံရတာ ကျွန်မတယောက်တည်း ဟုတ်မယ်မထင်ဘူး။ တချို့မိဘတွေလည်း ကျွန်မလို ကြုံဖူးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ ခုခေတ်ကလေးတွေဟာ လက်တွေ့တွေကိုပဲ အများကြီး လေ့လာရပြီး လက်တွေ့ကျတာတွေကို အကုန်လုံး စမ်းသပ်ပြီး လက်ခံနိုင်ပေမယ့် သဒ္ဒါတရားနဲ့ ပတ်သက်တာကို သူတို့နှလုံးသားထဲရောက်အောင် ဘယ်လို လုပ်ပေးသင့်လဲဆိုတာ ၀ိုင်းဝန်းကျိုးစားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓ ဘာသာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဓါတုစေတီ၊ ဓမ္မစေတီ၊ ဥဒိဿစေတီ၊ ပရိဘောကစေတီ အဲဒီလေးမျိုးထဲက ကျန်တဲ့ သုံးမျိုးကို လက်ခံပြီး ဥဒိဿစေတီကို လက်မခံတဲ့ ကျွန်မသားကို ရှင်းပြနိုင်ဖို့အတွက် ၁၀ နှစ်သားကလေး နားလည်နိုင်တဲ့ အရိုးရှင်းဆုံး ဥပမာတွေကို အကူအညီပေးဖို့ အားလုံးဆီက ကျွန်မ မေတ္တာရပ်ခံလိုက်ပါတယ်။\nPosted in: Australian society and environment,ဓါတ်ပုံ,ပညာရေး,ဘာသာရေး,သားသား\nAugust 20, 2009 at 12:19 AM Reply\nyou can ask this question at burmeseclassic.com . there is dhamma question and answer program with sayartaw.\nအမ ပြောခွင့်ကြုံလာတာ ကောင်းပါတယ်..။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘာသာရေးအရ အတိုက်အခံဖြစ်မှာစိုးလို့ ဒါကို ဘယ်တော့မှ မရေးခဲ့တာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမက သားသားတွေးသလိုပဲ ခုထိ လက်ခံထားပါတယ်။ အမ ဘုရားကို ဆွမ်း ပန်းမကပ်ပါဘူး။ ဘုရားစင်ဆိုတာကလည်း အဖေအမေဓာတ်ပုံထားသလို ဗုဒ္ဓကို ကြည်ညိုလွန်းလို့ အမြဲ မြင်နေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ နေရာပေးထားတာပါပဲ။ ရုပ်ပွားတော်ပေးမှာ ပန်းအိုးလေးတွေ ပြင်ထားတာကလည်း အမြင်တင့်တယ်လွန်းလို့ပါ။ ရုပ်ပွားတော်နဲ့ ပန်းရောင်စုံ.. ဒါမှမဟုတ် စိမ်းစိမ်းစိုစိုတွေ ယှဉ်ပြီး ရှိနေတာဟာ အမရဲ့ ညစ်ညူးနောက်ကျိနေတဲ့ စိတ်တွေကို ကြည်လင်စေတယ်..။ ဗုဒ္ဓရှေ့မှာ ပိုအေးချမ်းသွားစေတယ်..။ ဒါပါပဲ။ ဆွမ်းမကပ်တာကလည်း သားသားလိုပဲ တွေးတာပါ။ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ကို မှန်းပြီး ကပ်တယ်ဆိုသူများကလည်း သူတို့ ယုံကြည်သလိုပေါ့နော်..။ အမကတော့ နိဗဈာန်မျက်မှောက်ပြုသွားသော ဘုရားရှင်ကို ဆွမ်းကပ်တာထက် အစာရေစာ လိုအပ်နေသူတွေကို.. ပြီးတော့ သက်ရှိထင်ရှား တရားဓမ္မဆောင်ရွက်နေကြတဲ့ ရဟန်းရှင်လူများကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပိုလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားစင်ပေါ် သစ်သီးတွေ အလုံးလိုက်ကြီးတွေ (နာနတ်၊သင်္ဘော၊ငှက်ပျော အခိုင်လိုက်၊ ပန်းသီး)အဲဒါတွေ တင်လှူတာကိုတော့ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။လက်လည်း မခံပါဘူး။တကယ် ဘုရားရှင်ကို ရည်စူး လှူဒါန်းရင်လည်း သေချာ ပြင်ဆင်ကပ်ရမယ်ထင်ပါတယ်။ အမ အဖွားဆိုရင် ဘုရားဆွမ်းတော်ကို ပန်းကန်သေးသေးလေးတွေနဲ့ တောင် မကပ်ပါဘူး။ ဘုန်းတော်ကြီးများကို ဆွမ်းပင့်ကျွေးသလို အကျအနပြင်ဆင် ဇွန်းတွေဘာတွေပါ တပ်ပြီး မနက်တိုင်း ဦးဦးဖျားဖျားကပ်တာပါ..။ အဲလို ရည်စူးတယ်ဆိုရင် သစ်သီးအလုံးလိုက်တင်တာဟာ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်မိပါတယ်။ တချို့များ အမကိုယ်တိုင်ကြားဖူးတာ။ နာနတ်သီး အစိမ်းလိုက်ဝယ်လာပြီး ဘုရားလှူထားလိုက်.. မှည့်မှ စွန့်စားမယ်တဲ့ :P\nမငယ်ရေ.. အမကတော့ ဘုရားစေတီကို ထီးတော်မှာ စိန်တွေ လှူ ရတနာတွေချိတ်တာကိုတောင် လက်မခံတာမို့ စာသင်ချိန်တွေမှာ အဲဒီအယူအဆတွေ ပြောမိလို့ သတိပေးခံခဲ့ရတာဆိုတော့ အမရဲ့ အယူအဆကို ချင့်သာ စဉ်းစားပေတော့..။\nအမကတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုတောင် စွန့်ခဲ့သော ရှင်တော် ဂေါတမသာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိသေးရင် .. ရုပ်ပွားတော်တောင် ခွင့်သိပ်မပြုချင်သော ဗုဒ္ဓက အထိမ်းအမှတ် စေတီတော်မှာ စိန်တွေ ရွှေတွေ လာတပ်ပြီး ရာသီသဘာဝဒဏ်ခံ.. အလဟဿဖြစ်တာကို မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ တရားဟောမှာ မြင်ယောင်နေသေးတော့။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ဖြုတ်ပြီး မရှိဆင်းရဲသားတွေကို လှူဖို့ တိုက်တွန်းမှာ ထင်ပါရဲ့..။ (အဲဒါ ဝေဿန္တရာ သင်တိုင်း အမရဲ့ lecture မှာ ပြောနေကျလေ..)ဒီတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာင်အနေနဲ့ ဗုဒ္ဓစကားတွေကို နားထောင်.. ဗုဒ္ဓကို အမှတ်ရခြင်းက အဓိကအကျဆုံးလိုအပ်ချက်လို့ ထင်တာပါပဲ။\nအဲလို အယူအဆတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းနန်(မော်ကျွန်း) ရေးတဲ့ ဘာသာရေးဆောင်းပါးတွေဆို သားသားအတွက် သင့်တော်မယ်ထင်တယ်..။ သူ စိတ်ဝင်စားမှာ..။ လောလောဆယ်တော့ အမ ဒီကို http://dhammaganga.blogspot.com/ ရောက်ရောက်နေတယ်..။\nAugust 20, 2009 at 2:22 AM Reply\nကျနော်လဲ သေချာမသိလို့ မပြောတတ်ပေမဲ့\nဆရာမမေငြိမ်းရဲ့ ကော်မန့်ကို ဖတ်ပီးတော့ တခုဝင်ဆွေးနွေးချင်လာပါတယ်..။\nဆွမ်းေ၇ချမ်းဆီမီးပန်းလှူတာ သဒ္ဒါတရားနဲ့ဆိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။ ကျနော်ဆို ဈေးကြီးတဲ့ သစ်သီးတွေဝယ်တိုင်း အရင်ဆုံး ကိုယ်မစားသေးပါဘူး။ ဘုရားရှင်ကို ရည်မှန်းပီး ဦးဦးဖျားဖျားကပ်ပါတယ်။ စားချင်လို့ ဝယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားအတွက်ကို ရည်မှန်းပီးဝယ်ကပ်တာပါ။ ၃ ..၄ ရက်လောက်ကြာမှ စွန့်ပီး ကိုယ်စားဖြစ်ပါတယ်။\nဒီလိုပဲ ထမင်းကျက်သွားတယ်။ မစားခင်ဦးဦးဖျားဖျား ကပ်ပါတယ်..။\nအကျိုးကိုမျှော်ပီးကပ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့..ကျနော် အဲ့အကျိုးကို ခံစားရတယ်လို့လဲထင်ပါတယ်။ ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ စားဦးစားဖျားကို လှူတာပါ။\nကျန်တဲ့ မရှိဆင်းရဲသားတွေကို လှူတာကတော့ သတ်သတ်ပေါ့လေ..။ မရှိဆင်းရဲသားတွေကို လှူတာ ကိုယ်စားနေတဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို အမြဲမလှူနိုင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ဝင်ငွေ အတိုင်းအတာနဲ့ လှူရတာပါ။\nပီးတော့ ဆရာမမေငြိမ်းပြောသလို ..ကျနော်လဲ ဘုရားထီးတော်တွေမှာ ဘာညာ တွေလှူတာတော့ တယ်ကြည့်မရပါဘူး..။ မလိုအပ်ဘူးထင်ပေမဲ့ လူတွေက ပကာသနကြောင့် လှူတယ်ပဲ မြင်တာပါပဲ..\nကျနော်ဆိုလဲ ထီးတော်တင်စဉ် ရုတ်တရက် သဒ္ဒ့ါလို့ နားကပ်ချွတ်လှုတာတို့ဘာတို့ကို မြင်တာ တကယ်အံ့သြပါတယ်။ ကျနော်သာဆို ဖြစ်မယ်မဟုတ်ဘူးထင်လို့ပါ..။\nလှူတယ်ဆိုတာ တကယ်လိုနေတဲ့နေရာတွေကို လှူမှသာ ကိုယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်မူပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံလို့ပါ..။\nAugust 20, 2009 at 2:23 AM Reply\n“သမေ စိတ္တံ သမံ ဖလံ” [၀ိမာန၀တ္ထု-၈၀၆] ဆိုတဲ့ စကားလေးရှိပါတယ်။ သက်တော်ထင်ရှားရှိတဲ့ မြတ်စွာဘုရားကို ဖြစ်ဖြစ်, ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသွားတဲ့ မြတ်စွာဘုရားကို ဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကို အတူတူထားပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုခဲ့ရင် အကျိုးအတူတူရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီတော့ သက်တော်ထင်ရှားရှိနေတဲ့ မြတ်စွာဘုရားကို အာရုံပြုရည်မှန်းပြီး ဘုရားရှင်ကို ဆွမ်းကပ်လှူနေသလို မြတ်မြတ်နိုးနိုးလေးလေးစား လှူဒါန်းခဲ့ရင် အကျိုးရှိပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရား တကယ်ဘုန်းပေးရတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာဖြစ်တဲ့ သဒ္ဓါတရား, ပီတိ, စေတနာတွေက ကိုယ်ကိုအကျိုးပေးတာမျိုးကို ဆိုလိုပါတယ်။ ကံဆိုတာ ဒီစေတနာကိုပဲဆိုလိုပါတယ်။\nတစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ဗုဒ္ဓက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိုးကွယ်မှုထက် ဓမ္မကို အားကိုးမှုကို ပိုပြီး အလေးပေးပါတယ်။ ဘုရားရှင်ကို ဖူးချင်ပေမယ့် ရောဂါအသည်းအသန်ဖြစ်နေလို အိပ်ယာကမထနိုင်တဲ့ ၀က္ကလိမထေရ်ကို… “ငါဘုရားရှင်ရဲ့ အပုတ်ကောင်ကို ဖူးမြင်ရလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ဓမ္မကို မြင်သူဟာ ငါဘုရားကို မြင်တယ်။ ငါဘုရားကိုမြင်သူဟာ ဓမ္မကိုမြင်တယ်” (သံ-၃-၈၇၊ ခန္ဓသံယုတ်၊ ၀က္ကလိသုတ်)။ ဗုဒ္ဓဟောကြားခဲ့တဲ့ ဓမ္မကို မြင်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းကိုတော့ ဘုရားရှင်က ပိုပြီး နှစ်သက်ပါတယ်။\nသို့သော်လည်း … ဘုရားရှင်ကို ရည်မှန်းပြီး ဆွမ်းကပ်လှူရင်းဖြစ်ပေါ်တဲ့ သဒ္ဓါ, ပီတိ, သတိ, ၀ီရိယ, စေတနာစတဲ့ တရားတွေကို အခြေခံပြီး တစ်နေ့မှာ ၀ိပဿနာဉာဏ်အမြင်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဓမ္မစက္ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။\n(မှတ်ချက်။ အချို့က ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသွားတဲ့ ဘုရားရဟန္တာတွေဟာ ဘုံတစ်ခုမှာရှိနေကြတယ်။ အဓိဋ္ဌာန်ပြီး ဆွမ်းကပ်လှူရင် ဈာန်နဲ့ကြွလာပြီး ဘုန်းပေးကြတယ်လို့ ယူဆကြ, ပြောဟောနေ ကြတာတွေရှိပါတယ်။ ဒါဟာ မှားပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်ဟာ ရုပ်ထူးနာမ်ထူးနေရှိတဲ့ ဘုံဘ၀တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလိုအယူအဆနဲ့ ဆွမ်းကပ်လှူတာကတော့ လုံးဝ မသင့်ပါဘူး။)\nAugust 20, 2009 at 5:00 AM Reply\nဆိုပြီးရှိတယ်ဆိုတာ သတိချပ်သင့်ပါတယ်…။ အဆင့်တိုင်းက မကောင်းဘူးတော့မရှိထင်ပါတယ်..။ အတွေးအခေါ်အပေါ်လိုက်လို့ ခံယူချက် ကျင့်ကြံချက်မတူဘူးထင်ပါတယ်…။\nဘုရားရေအိုး ကြွက်ရေခွက် ဘုရား ပန်းအိုး ကြွက်သိုက်ဖြစ်တယ် ဆိုပြီး ယူဆတဲ့ သူတွေ (ကျောက်သင်္ဘောဂိုဏ်းလားတော့မသိပါ) ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်…။ ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင် သခင်သန်းထွန်း က ရွှေတိဂုံဘုရားက ရွှေတွေကို ယူပြီး တိုင်းပြည်မှာ လိုအပ်တဲ့ စရိတ်တွေလုပ်ဖို့ ကြံသေးတယ်လည်း ကြားလိုက်မိပါတယ်…။\nရှိခိုးခြင်း ဘုရားဆီမီးကပ်လှူခြင်း ဆွမ်းတင်ခြင်း ရတနာ လှူခြင်းတွေမှာ နှလုံးသွင်းကောင်းကောင်းနဲ့ မိမိတန်ဖိုးထားရာကို စွန့်လွှတ်ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် သူ့ရဲ့  သဒ္ဓါတရားကို ကြွားဝါစိတ်မဟုတ် တကယ်ကို ပေးခြင်လို့ ပေးလိုက်သူတွေ တကယ်ရှိပါတယ်..။ ဒါဟာ မိမိရဲ့  စိတ်ထဲက ကြည်ညိုစိတ်ကိုပြတာပါ..။ ကြွားဝါလိုစိတ်ရှိသူတွေ အတွက်ကတော့ ဘာရမလဲ မသိပါ..။ တကယ်ကြည်ညိုစိတ်နဲ့ ပီတိဖြစ်လွန်းလို့ ပေးစွန့်လိုက်တဲ့ သူမှာတော့ ချက်ချင်း စိတ်အင်အားကို တိုးစေပါတယ်…။ လက်ရှိအလုပ်တွေမှာ တည်ကြည်တဲ့စိတ်နှလုံးသွင်းစေနိုင်ပါတယ်…ရှင်းရှင်းပြောရရင်လောကီ အလုပ်တွေမှာအောင်မြင်ဖို့ လက်ငင်း အကျိုးပေးပါတယ်…။ မိမိစိတ်က လုပ်သွားတာ ပါ..။ ကျွန်တော် ရွှေတိဂုံဘုရားမှာ ထီးကပ်လိုတဲ့ အာသီသပေါ်ဖူးပါတယ်..ဘုရားကို အလိုလိုနေရင်း လုပ်ပေးချင်နေတာ…တကယ်တော့ ယတြာချေဖို့ဆိုပြီးကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အဲဒီ ယတြာမရှိပါဘူး…လွှတ်တဲ့သူ စိတ်ချမ်းသာဖို့ရယ် ကုသိုလ်စိတ် အမြတ်ရနိုင်တာရယ်တွေးလို့ ထွက်ခဲ့တာ ဟိုရောက်တော့ တခြားဘာမှ မလိုချင်ဘူး ထီးဝယ်ပြီး လှူချင်နေတယ်..ဒါနဲ့ ဘုရားဘေးစောင်းတန်းက ခပ်ကြီးကြီးစက္ကူထီးတစ်လက်ကို ၇၅၀ ပေးလို့ ၀ယ်ခဲ့တယ် အဲဒါကို ဘုရားပုလ္လင်မှာ ကပ်ချည်ပြီး ဘုရားကို ထီးမိုးပေးတဲ့သဏ္ဌန်လှူခဲ့တယ်..။ အဲဒီတုန်းက ရတဲ့ ပီတိက ခုထိ ခံစားလို့ မပျောက်သေးပါဘူး..။ ဒီလို အဆင့်ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ သာမန်အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်…။ ခရစ်ယာန်နဲ့ တခြားဘာသာတွေမှာလည်း ရှိပါတယ်..။ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသွားလို့ ၀တ်ပြုခြင်း၊ ဆုတောင်းခြင်း ဒါတွေက စိတ်အင်အားကိုတိုးစေလို့ လောကီစည်းစိမ်အရာမှာ ကောင်းစေတဲ့ အရာတွေမိုလို့ ဒီဘ၀ မှာ သိပ်မခြားနားဘူးလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ယုံကြည်ပါတယ်…။\nနောက်အဆင့်တွေကတော့ ဘုရားသွားရာလမ်းကို ကိုယ်တိုင် သိမြင်သဘောပေါက်မှုနဲ့ဆိုင်ပါလိမ့်မယ်…။ အနည်းဆုံး သင်္ချာတစ်ပုဒ်ကို နားလည်လိုက်သလိုမျိုး သူဘာလုပ်သွားတယ်ဘာသက်သေပြချက်တွေလည်းဆိုတာ ဆင်ခြင်သိနဲ့ သိပါလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်..။ အဲဒီအဆင့် ဗုဒ္ဓဘာသာက တစ်ဆင့်ပါ…အဖြေမှန်ထွက်ပြီးဖြစ်လို့ ဘာကမှ သူ့ကို တခြားအဖြေနဲ့ တွက်နည်းတွေလာပေးလဲ မရတော့ပါဘူး နားမယောင်တော့ဘူး…။ အသက်သာအသေခံမယ် ဒီဆရာမှားတယ် မဆိုတော့ဘူး…။\nကလေးကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဆို ဒီလိုပြောမလားပဲ…။\nကိုယ်မြတ်နိုးလေးစားတဲ့သူကို ကြောက်ရွံ့လို့မဟုတ်ပဲ ချစ်ခင်မှု သက်သက်ဆို ဘာလုပ်မလဲ…။ ကွယ်ရာမှာရော သူ့ရှေ့မှာရော သူ့ကို လေးစားတဲ့ စ်ိတ် အမြဲရှိလိမ့်မယ် အဲဒီစိတ်ကို ကိုယ်နှုတ်အမူအရာတွေနဲ့ ဖော်ပြတာ…။ ဒါဟာ ရှိခိုးခြင်း ပန်းသီးကပ်လှူခြင်း ရေချမ်းကပ်ခြင်းတွေ ဟာ လေးစားစရာအကောင်းဆုံးလို့ သိထားတဲ့ ဗုဒ္ဓကို တနည်းနည်းနဲ့ သူ့ကို လေးစားကြောင်းဖော်ပြတာဖြစ်တယ်…။ မကပ်ရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး…။ ကပ်ရင်လည်း ကိုးကွယ်မှုစိတ်ကို ပိုတိုးစေတယ်…။ စိတ်ခွန်အားကို ဖြစ်စေတယ်..။ သူ့ကို မပြတ်သတိရခြင်းက သူ့ရဲ့  ကောင်းတဲ့ ဘ၀အတွက်လမ်းညွှန်စကားတွေကို မပြတ်သတိရစေခြင်းကို ဖြစ်စေတယ်…။ ဘုရားဆင်းတုတော်ရှေ့မှာ စားစရာတစ်ခု ကပ်မလို့လုပ်နေတုန်း အလွန်ဆာလောင်တဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ဝင်လာပြီဆိုပါစို့..။ ကိုယ့်မှာလဲ ကျွေးစရာက ဒီစားစရာပဲ ရှိပြီဆိုပါစို့…။ ဘာလုပ်မလဲ…သူတောင်းစားကို ကျွေးဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်…..။ ဘုရားရှေ့ ဆွမ်းကပ်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ရဲ့  ချစ်ခင်လေးမြတ်မှု ကိုဖော်ပြယုံသက်သက် ဖြစ်ပြီး တဖက်ကလူကို ပေးလိုက်ခြင်းဟာ တကယ့် လူသားဆန်တဲ့ ဗုဒ္ဓရဲ့  သွန်သင်မှုကို လိုက်နာလိုက်ခြင်းဖြစ်တယ်…။ ဒါဟာ တကယ်လည်း လက်တွေ့ကျတဲ့ အကြောင်းတရားပါပဲ…။\nဘုရားမှာရှိတဲ့ ရွှေတွေကိုယူပြီး တိုင်းပြည်အတွက် ဆေးရုံကျောင်းတော့ မဆောက်ချင်ဘူး…ဒါဟာ လူတွေရဲ့  ကိုးကွယ်သဒ္ဓါကို ဖျက်ဆီးတာ..ဘုရားကဘာမှမလုပ်ပါဘူး..သူတို့ လုပ်ချင်တာ ဆေးရုံမဟုတ်ဘူး ကျောင်းမဟုတ်ဘူး ဘုရားမှာတင်ချင်တာဖြစ်တယ်..ဒီသဒ္ဓါကို ဘယ်ဘာသာတရားရှူထောင့်ကကြည့်ကြည့် လူမှုရေးရှုထောင့်ကကြည့်ကြည့် အတင်းအကျပ်မလုယူသင့်ဘူး…..ကျောင်းမှာလှူစေချင်ရင်တော့ ကျောင်းကို လှူချင်စိတ်ပေါက်လာအောင် စည်းရုံးတာ အကောင်းဆုံးပါ…။ ဘုရားမှာမှ မဟုတ်ဘူး ခရစ်ယာန် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွေ စတာတွေလည်း ဒီလိုပဲ လူတွေရဲ့  သူတို့ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်မှုကို မထိပါးသင့်ဘူး မလုယူရဘူး…။\nAugust 20, 2009 at 7:31 AM Reply\nသားကို ဒီလို ဖြေချင်ပါတယ်\nဒို့ သာသနာ ဆိုတာ မြတ်စွာဘုရား အဆုံအမပါ\nအဆုံးအမရဲ့ရည်မှန်းချက်က လောကီမှ ထွက်ရာလမ်းကို ဦးတည်ပါတယ် ။\nလောကီက ထွက်ဘို့ ဆိုရင် ကိလေသာကိုသတ်ရ ပါယ်ရမဲ့အလုပ်ကို လုပ်ရပါတယ် ။\nဒီတော့ ကိလေသာကို ဘယ်လို ပါယ်မလဲ ဆိုတော့\nလောဘကိလေသာ ကို ဒါန\nဒေါသ ၊ရာဂ ၊ စသော ကိလေသာကို သီလ\nပျံ့ လွင့်ခြင်း ၊ မောဟ စသော ကိလေသာကို သမထ\nဒိဋ္ဌိ ၊ ယောင်မှားခြင်းကိလေသာတို့ ကို ပါယ်တာက ၀ိပသနာပါ ။\nဒီနေရာမှာ သီလ မှုကို ခဏလေးထားလိုက်ပါနော် ။\n( သတ်သတ်ပြန်ရှင်းပေးပါ့မယ် )\nကဲ မြတ်စွာဘုရား ရည်ပြီး ဘာလှူလှူ ဘာဖြစ်လဲ ကြည့်ကြည့်ရအောင်\nမြတ်ဘုရားကို ရည်ပြီး မိမိ အမြတ်ဆုံး စားဖွယ် ၊ ပန်းရေချမ်း ဆီမီး ရွှေငွေ ရတနာတို့ ကို ပူဇော်လိုက်တဲ့အခါ မိမိရဲ့လောဘ ကို သတ်ပြီး ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒါနမှုပြုဖြစ်တာပေါ့ ။\nတခါ မြတ်ဘုရား။တရားတော်နဲ့သံဃာတို့ ရဲ့ ဂုဏ်တော် ကိုရည်မျှော်ပြီး လှူစဉ်ခဏလေး နှလုံးသွင်းမိတာုဗုဒ္ဓနုသတိ သမထမည်ပါတယ် ။ဒီ ဒါနမှုနဲ့သမထမှုသည် လောကီမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း immediate cause မဖြစ်သော်လဲsupporting factors ဖြစ်ပါတယ် ။ ဆင်းတုတော် ရုပ်ပွားတော်မလိုဘဲ မြတ်ဘုရားရည် ကြည်ညို လို့ရလားမေးရင် မရတော့မဟုတ်ပါ ။ သို့ သော် စိတ်မှန်းနဲ့ ကြည်ညိုတာနဲ့ကြည်ညိုဖွယ်ထုထားသော ဆင်းတုတော် ကို မြင်ကြည်ညိုတာ ဘယ်ဟာပိုလွယ်လဲ\n(သားတို့ခုကျောင်းမှာ သင်တော့ ရုပ်ပုံတွေ flow charts တွေသာ မက ရုပ်ရှင် တီဗီ လိုသလို သုံးနေတာ သားလဲ နေ့ စဉ် မြင်နေတာဘဲ ၊ အရုပ်မပါဘဲ စာသတ်သတ် ကျက်တာနဲ့အရုပ်နဲ့ စာ တွဲ မြင်တာ ၊ လက်တွေ့လုပ်ကြည့်တာ ဘယ်ဟာပိုလွယ်လဲ တွေးကြည့်နော် ၊)\nဒါလောက်ဆို သားအမေးတော့ ရှင်းလောက်ပါဘီ ။ ရုပ်ပွားတော်ထားတာဟာ လှရုံသက်သက်မဟုတ်တာလဲ ရှင်းလောက်ပါပြီ ။\nအလှူ အကြောင်းလေး နဲနဲလေး ကွန့် ပရစေ\nလှူတာမှာ မိမိရှိတာကို စွန့် လိုက်တာသာ လိုရင်း ဖြစ်ပါတယ် ၊ လောဘကို သတ်တာ ပါယ်တာကိုး\nဒီနေရာမှာ လှူတဲ့သူရဲ့စေတနာ ပေါ်တည်ပြီး ဘယ်နေရာလှူဆိုတာ မကန့် သတ်ကောင်းပါဘူး\nမြတ်ဘုရားရည်လှူတဲ့အလှူရှင်နဲ့သူတောင်းစား ကျွေးတဲ့အလှူရှင်ဟာ လောဘ သတ်ခြင်းဆိုတဲ့အချက်မှာတော့ တူတူပါဘဲ ။\nဒါပေမဲ့လေးမြတ်သော ဂုဏ်တော်တို့ ကိုရည်လှူတဲ့စေတနာနဲ့ငတ်ပြတ်နေတဲ့သူ စားရဘို့လောက် ( လက်ငင်း အကျိုးလေး ) ကြည့်လှူတဲ့ အလှူကတော့ မတူနိုင်ပါ။\nတဘက်က ဝေဿန္တရာကို ကိုးကားသွားပါတယ် ။စင်စစ်တော့ ဘုရားလောင်း ဘ၀မှာ လှူခဲ့ ရတဲ့အလှူဟာ သာသနာပကာလ လူဖြစ်တုန်း တတ်နိုင်သလောက် ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့တာ ဆိုတာ သတိမေ့ နေတာပါ ။ သုမေဓါ ရှင်ရသေ့ဘ၀မှာ ဒီပင်္ကရာမြတ်ဘုရားကို ကြာပန်းကပ်လှူခဲ့တာ မေ့ နေပုံပါဘဲ ။ ( ကြာပန်း ဘုရားဘာလုပ်မလဲ မေးမှ မြင်ယောင်သေး :P )\nနောက်ဆုံး ချန်ခဲ့သီလ အကြောင်းမှာ ဒုစရိုက်မှုရှောင်တယ် ၊ သုစရိုက်မှု ပြုတယ်ဆိုရာမှာ တကယ် ရုပ်နာမ် သဘာဝကို မျက်မြင် မြင်သသော သာသနာတွင်းလူဟာ မိမိ ဒုစရိုက်မှုကို ပြုလိုက်တာနဲ့မိမိရုပ်နာမ် ရဲ့ \nသတ္တိ ညံ့သွားတာ ။ သုစရိုက်ပြုမိတာနဲ့မိမိရုပ်နာမ်ပြောင်းသွားတာကို လက်ငင်းသိမြင်နေလို့သီလကိုစောင့်ကြတာပါလို့ဒါးခုတ်ရာလက်လျှို လျှာရှည်လိုက်ရပါတယ် ။\nAugust 20, 2009 at 7:57 AM Reply\nရေးချင်တာတွေ များပြီး အတိုချုပ်ကျန်သွားတယ်\n”ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တယောက်ဟာ မိမိကိလေသာ တဏှာ ရန်သူကြီး ၁၁ယောက်နဲ့အမြဲစစ်ထိုးနေရတဲ့သာရဲတယောက်နဲ့တူတူပါဘဲ ။\nဒီလို သူရဲဟာ ရန်သူကို အနိုင်တိုက်ဘို့ ဟာ ဒါန၊ သီလ ၊ သမထ ၊ ၀ိပသနာ ဗျူဟာကြီး ၄ခုကို အမြဲ လက်ကိုင်ပြုရသလိုဘဲ ရုပ်ပွားတော် ၊ တရားနာခြင်း ၊ သံဃာကို ဆည်းကပ်ခြင်းဆိုတဲ့ပြင်ပ အထောက်အကူတွေကိုလဲ အမြဲ လက်မလွတ်တမ်းသုံးနေရပါတယ် ။\nရန်သူကို အားနည်းစေမဲ့အလုပ်မှန်ရင် ၊ အထောက်အကူမှန်ရင် ဘာမဆို လက်မတွန့် ဘဲ သုံရသလို ရန်သူကို အားပေးမဲ့အရာမှန်ရင် ဝေရာမဏိရပါကြောင်း\nAugust 20, 2009 at 10:56 AM Reply\nကျမဟာ စာရေးရင် ဘယ်တော့မှ တဘက်သတ် သူတပါးကို တိုက်ခိုက်ပြီး မရေးပါ။ ကိုယ့်အမြင် ကိုယ်ယုံကြည်ရာကိုသာ ပြောပါတယ်။ ခု ဆွမ်းကပ်တဲ့ ကိစ္စမှာလည်း "ဗုဒ္ဓရှင်တော်ကို မှန်းပြီး ကပ်တယ်ဆိုသူများကလည်း သူတို့ ယုံကြည်သလိုပေါ့နော်..။"အဲဒီလို သေသေချာချာ ထည့်ပြောပါတယ်။ ပြီးတော့ ဆွမ်းကပ်ခြင်းရဲ့ အကျိုးအပြစ် ဘာတခုကိုမှ ကျမ မပြောခဲ့ပါ။ ဝေဿန္တရာကိုလည်း မကိုးကားပါ..။ ကျမ lecture မှာ ထည့်ဆွေးနွေးတယ်ပဲ ပြောတာပါ။\nဆိုတော့ ( ကြာပန်း ဘုရားဘာလုပ်မလဲ မေးမှ မြင်ယောင်သေး :P )ဒီလိုအရေးအသားမျိုးက အင်မတန် အံ့သြစရာကောင်းနေပါတယ်။ ကျမ ရှင့်ကို မသိပါ။ ဒီလိုပဲ ရှင်လည်း ကျမကို သိမယ်မထင်ပါ။ ခုကိစ္စဟာ အငြင်းပွားရလေ့ရှိတဲ့ အကြောင်းအရာဆိုတာ သိပြီးသားမို့တခြားသူတွေရဲ့ ဆွေးနွေးတာတွေကို သိချင်စိတ်နဲ့ ကျမ ၀င် ၀င်ဖတ်နေတာပါ။ ဘလော့စာမျက်နှာပေါ်ကနေ ရန်လိုသလို ထေ့ငေါ့ပြောတာမျိုး ကျမ စိတ်ပျက်ပါတယ်။ လူကြီးဆန်ကြရင်ကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်။\nAugust 20, 2009 at 11:21 AM Reply\nအမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီပို့စ်ကို ဘယ်သူမှ ကွန်မင့်မလုပ်ခင်ကတည်းက ဖတ်ပြီးပြီ မငယ်နိုင်ရေ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ဘာဖြေရမှန်းမသိတော့ ကိုဧရာကို ပြေးသတိရပြီး သွားပြောမယ်ဆိုပြီး သူ့ဘလော့ဂ်ကို သွားတော့ မငယ်နိုင် ဖိတ်ပြီးသားဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတာနဲ့ အသာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်တာ။\nကျနော်လည်း ရုတ်တရက်ပြောရင် မငယ်နိုင်ရဲ့ သားပြောသလို၊ မမေငြိမ်းပြောသလိုမျိုးပဲ တွေးမိချင်တာပါ။ ဒါပေမယ့် ပီနန်ဆရာတော်ကြီး ဟောဖူးတာတခုကို သတိရမိတယ်။\nကြိုးစားက ဘုရားဖြစ်၏ ဆိုတဲ့စကား။\nဆရာတော်က ဘုရားဖြစ်နိုင်ပုံ ဖြစ်နိုင်နည်းတွေ (သုံးနည်းလားမသိ အတိအကျ မမှတ်မိတော့…) ရှိတယ်တဲ့။\nစကားအတိအကျတော့ မမှတ်မိ။ သဘောက\nပညာကြောင့်ရယ်၊ လုံ့လကြောင့်ရယ်၊ သဒ္ဒါကြောင့်ရယ်တဲ့။\nပညာကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဘုရားဟာ ပွင့်ဖို့ အမြန်ဆုံးပဲတဲ့။ လေးအသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတသိန်းပဲ ကြာသတဲ့။\nလုံ့လကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဘုရားကတော့ အဲဒီထက် ကြာတယ်တဲ့။ ရှစ်အသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာနှစ်သိန်း စသဖြင့်ပေါ့။\nသဒ္ဓါကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဘုရားကတော့ အဲဒီထက်တောင် ပိုကြားသေးတယ်တဲ့။ (လုံ့လနဲ့ သဒ္ဓါမှာ ဘယ်ဟာက ပိုကြာသလဲ နည်းနည်း မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်နေတယ် အဟီး) ဆယ့်ခြောက်အသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာလေးသိန်း စသဖြင့်ပေါ့။\nဆရာတော်ကပြောသေးတယ်။ မြန်မာလူမျိုးက လုံ့လနည်းတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီသုံးမျိုးအနက်မှာမှ ကြိုးစားကဘုရားဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကပဲ လူသိများလာတာလို့ ဆိုတယ်။\nအဲဒီအကြောင်းတွေကို စဉ်းစားရင် သဒ္ဓါတရား ထက်သန်တယ်ဆိုရင်လည်း ဘုရားဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ အဆိုရှိတယ်။ သဒ္ဓါတရားထက်သန်တဲ့လူဟာ သူ့မှာ မရှိ ရှိတာနဲ့ သူကြည်ညိုတဲ့၊ သူယုံကြည်တဲ့အရာတခုအတွက် အကောင်းအမွန်ဖြစ်အောင်၊ အမွန်အမြတ် ဖြစ်အောင်လုပ်မှာဘဲ။ ဘာသာရေးမှာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဥပမာ ဂီတ သမားတယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ တယောလေးကို ပြောင်လက်နေအောင် အကောင်းဆုံး သနေမှာပဲ။ ရွှေဥဒေါင်းလို ဆေးတံသမားတောင် ရိုးလ်တိုက်ကနေ ဒန်ဟီးလ်တံဆိပ်ဆေးတံ ဈေးကြီးပေးဝယ်ပြီး အမင်းမှာ ရွှေကွပ်လိုက်သေးတယ်။ အလားတူပဲ… ဧည့်ကောင်းစောင်ကောင်းတွေလာလို့ အမွန်အမြတ် ကျွေးမွေးပြုစုချင်တဲ့အခါ အစားအသောက်ကို အရသာရှိရုံမျှမက အမြင်လှအောင်လည်း ပြင်ဆင်ရသေးတယ်။ တကယ်ဆို… ချေးဖြစ်မှာပဲ။ ချေးကို တန်ဆာဆင်မနေပါနဲ့တော့ လို့ ပြောလို့ရတယ်။\nအဲဒီလို ခြုံငုံစဉ်းစားလိုက်ရင် လူတယောက်ဟာ တစုံတယောက်ကို လေးစားကြည်ညိုတယ်ဆိုရင် သူအနားမှာ မရှိပေမယ့်လည်း သူ့အတွက် အမွန်တမြတ်ကလေးတော့ လုပ်ပေးချင်ရှာမယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ဆွမ်းကပ်လှူတာလည်း အဲဒီသဘောပဲပေါ့။ ဗုဒ္ဓကို ကြည်ညိုလို့ ဆွမ်းကပ်လှူရင် ပထမ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးချမ်းမြေ့မှုဖြစ်မယ်။ အကုသိုလ်စေတသိက်တွေထက် ကုသိုလ်စေတသိက်တွေ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေမယ်။ ပြီးရင် ဗုဒ္ဓရဲ့ ကျေးဇူးဂုဏ်တော်တွေကို အောက်မေ့ဆင်ခြင်မိမယ်။ ဗုဒ္ဓရဲ့ တရားတော်တွေကို ဆင်ခြင်မိမယ်။ အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ ရနိုင်ပါတယ်။\nဒီတော့…. ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို အမှန်တကယ် ကြည်ညိုသဒ္ဓါစိတ်နဲ့ ဆွမ်းကပ်လှူတယ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ အကျိုးရှိနိုင်ပါတယ်။\n(ဒါထက် ကျနော့်ပို့စ်ထဲမှာ မာသာထရီဇာနဲ့ ယေရှုခရစ်ကိုလည်း မူလကတည်းက ဖော်ပြထားပါတယ်။)\nAugust 20, 2009 at 11:48 AM Reply\nအကြံပြု မှတ်ချက်တွေကို ဖတ်ပြီး ထပ်ဖြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ် ထင်လို့ ကျွန်မပို့စ် နောက်ဆုံးပိုင်းကို ထပ်ဖြည့်ထားပါတယ်။ လာပြီး အကြံပြုကြသူတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာသာရေးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်အရာကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ယုံကြည်မှု အတိုင်းအတာကတော့ တယောက်နဲ့ တယောက် မတူနိုင်ပါဘူး။ အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မ ထပ်ဖြည့်ဖြစ်တာ ဆရာမ မေငြိမ်း မှတ်ချက်ကြောင့်ပါ။ ဆရာမက ကျွန်မကို တခါက ဆရာလုပ်ခဲ့တဲ့ ဆရာမလည်း သိတယ်ဆိုတဲ့ မသက်နဲ့တော့ အတွေးအခေါ် သိပ်ထပ်တူကျတာ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ ဘုရားဆွမ်းတော်တွေ ပြန်ကပ်တော့ ဘာပြန်အရှုးထပြန်ပြီလဲ မင်းဘာသာရေးကို တကယ်ယုံကြည်ရင် ထွေထွေထူးထူး ဘာမှ လိုက်မလုပ်နေနဲ့ ၀ိပဿနာသာ လုပ်ပါပြောလို့ ၀ိပဿနာ မလုပ်နိုင်ရင် ထိုင်နေရမလား မသက်လို တိဋ္ဌိမဟုတ်ဘူး ၀ိပဿနာ မလုပ်နိုင်လို့ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာ ကိုယ်လုပ်တယ် မသက် မလုပ်နိုင်ရင် တိတ်တိတ်နေ ဘာမှ လာမပြောနဲ့လို့ ပြန်ပြောရသေးတယ်။ မသက်တို့ ဆရာမတို့က ဘာသာရေးကို သိပ္ပံနည်းကျပဲ ယုံကြည်သူလို့ ကျွန်မ ယူဆတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ သဒ္ဒါတရား မရှိပဲနဲ့ သာသနာ အသက်မရှည်နိုင်တာကို ကျွန်မ ယုံကြည်တဲ့အတိုင်း သိသလောက် ထပ်ဖြည့် ဆွေးလိုက်တာသာ ဖြစ်တယ်။ ဆရာမ ပေးတဲ့လိပ်စာအတွက်ရော မျှဝေ ဆွေးနွေးတဲ့အတွက်ပါ ကျေးဇူးပါ။ ကျွန်မ ထပ်ဖြည့်ထားတာကိုလည်း ဖတ်လိုက်ပါဦးနော့်။\nBurmesesoccorfan - စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အကြံပဲ ပြုပြီး လိပ်စာမပေးထားခဲ့တော့ ကျွန်မဘယ်သွားမေးရမှန်း မသိဘူး။\nမြတ်နိုးရေ- ဆီမီးရေချမ်းကပ်တာကို သဒ္ဒါတရားနဲ့ဆိုင်တယ်လို့ နားလည်ပေးလို့ရရင် ရွှေငွေရတနာ လှူတာလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ လှူတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က စေတာရှိလို့ လှူမှတော့ အားလုံးက သဒ္ဒါတရားတွေပါပဲပေါ့။\nကိုဧရာ၊ ကိုမင်းညို ကိုတင့်ဦးတို့ ပေးတဲ့အချက်အလက်တွေကို လက်ခံပါတယ်၊ သဘောကျပါတယ်၊ သိပ်လည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေယ့် သားက အဲဒီလောက်ထိ နားမလည်သေးဘူးဆိုတော့ ကျွန်မ အချိန်ယူမှပဲ ရလိမ့်မယ်။ ကိုတင့်ဦး ပြောတဲ့ ဥပမာလေးကိုတော့ အရင် စမ်းပြီး ရှင်းပြကြည့်လိုက်မယ်။\nမှတ်ချက်အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောချင်တာကတော့ ယုံကြည်မှုနဲ့အတူ တချို့ အယူသီးတာတွေကတော့ ရှိနေမှာ အမှန်ပဲ။ ဒီအပေါ်မှာ အကျိုးရှိမရှိ ဆိုတာက လှူသူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ခံယူမှုနဲ့ သဒ္ဒါတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပါတယ်။ ပကာသနနဲ့ ဘုရားထီးတင်ရာမှာ ရွှေတဆယ်သားလောက် လှူလိုက်လည်း အိမ်က ဘုရားစဉ်မှာ သဒ္ဒါတရားရှိရှိနဲ့ ရေချမ်းတခွက် ကပ်လိုက်တာလောက် ကုသိုလ်မရနိုင်ပါဘူး။ ဒီသဘောတရား တွေကတော့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ လူတွေမှာမှ မဟုတ်ဘူး ဘုန်းကြီးတွေထဲမှာလည်း ကျွန်မသိရသလောက် တယောက်နဲ့တယောက် ဒီအပေါ်မှာ အမြင်မတူကြတာ တွေ့ရပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မသားလေးကို သဒ္ဒါတရားနဲ့ ယှဉ်တဲ့ ယုံကြည်သူပဲ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အဝေးရောက်နေတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို ကိုယ်လက်ခံရင် လက်ခံသလို လက်မခံရင် လက်မခံသလို ကလေးတွေအတွက် ကိုယ်ခံယူတဲ့အတိုင်း အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံတဲ့ အဖြေပေးနိုင်ဖို့ ပြင်ထားသင့်တာတော့ အမှန်ပဲ။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nညီမလေးငယ်နိုင်...အမရဲ့  သမီးလည်းညီမသားလိုဘဲ ဘုရားဆွမ်းတော်တင်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဲလိုဘဲပြောခဲ့ပါတယ်...ညီမရဲ့ ပို့စ်အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...အမလည်း အမသမီးမေးတာကို မဖြေနိုင်ခဲ့ပါဘူး...ဒီကခလေးတွေက အမတို့တုန်းကလို မဟုတ်ကြတော့ဘူး..သူတို့မှာကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်တွေရှိသလို\nကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုကလည်းအပြည့်ရှိကြတယ်...အကြောင်းအရာ တခုခုပြောချင်ရင အ် ထောက်အထားနဲ့ ကိုးကားပြီးပြောမှ လက်ခံကြတာ... တော်ယုံလက်မခံကြဘူးလေ...တခုခုပြောရင် အဲဒါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ်ကိုထုတ်ပြီး သက်သေသာဓကနဲ့ မိဘကိုပြသေးတာ ...မိဘက စာဖတ်အားနည်းခဲ့တော့ တခါတလေ အခက်တွေ့ရတော့တာပေါ့...\nAugust 20, 2009 at 3:01 PM Reply\nသက်ရှိထင်ရှာ မြတ်စွာဘုရားကို ဆုံတွေ့ဖူးမြော်လုပ်ကျွေးခွင့်ကို ရည်မှန်းပြီး ရုပ်ပွားတော်ကို ဆွမ်း၊ ဆီမီး၊ ပန်း၊ ရေချမ်း၊ ကပ်လှူကြတယ်လို့ အဖွားကရှင်းပြဖူးပါတယ်။\nရုပ်ပွားတော်များဟာ ဗုဒ္ဓကိုယ်စား ဗုဒ္ဓရှိခဲ့တဲ့ အမှတ်အသား၊ အဆုံးအမတွေကို သတိရစေသောဖို့၊ ရုပ်ပွားတော်မျှကို ဒီလောက်အလေးပေး ရိုသေရတာဟာ သက်တော်ထင်ရှားရှိစဉ်ကထားခဲ့တဲ့ အဆုံးအမတွေကို ပြန်အောက်မေ့ဆင်ခြင်နိုင်ဖို့ လို့ဖြေချင်ပါတယ်။ လူငယ်တို့အနေနဲ့ ဗုဒ္ဓထားခဲ့တဲ့တရားအပေါ် အာရုံစိုက်လာအောင် ရိုသေစိတ်ဝင်လာအောင် အရှေ့ကလူတွေ ကြိုးစားခဲ့ရာက ရိုးရာတစ်ခု ဖြစ်လာရတယ်လို့ထင်ပါတယ်။ သန့်ပြန့်တဲ့နေရာတစ်ခုကိုပေး၊ ဆွမ်းတော်ရေတော်တင်ပြီး ၀တ်ပြုတာဟာ ဗုဒ္ဓကို မေ့မသွားအောင်၊ အဆုံးအမတွေကို လျစ်လျူပြုမသွားအောင်၊ ပထမဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ ကြည်ညိုစိတ် သိမြင်စူးစမ်းလိုစိတ် ဆက်ပေါ်လာအောင် ဘိုးဘွားတွေထားခဲ့ပေးတဲ့ အလေ့အကျင့်အမွေပဲ။\nနှလုံးသားက ယုံကြည်မှုဟာ အဓိကကျပါတယ်။ ယုံကြည်ရတဲ့အမှန်တရားကို စတင်လမ်းပြပေးတဲ့ ဗုဒ္ဓကို တလေးတစားနေရာပေးနိုင်တာလည်း ကောင်းတဲ့အချက်တစ်ခုပါပဲ။\n(ညီမကိုယ်တိုင် ရှိခဲ့တဲ့သံသယကို ညီမနားလည်လာသလို ဖြေလိုက်ပါတယ် မငယ်နိုင်)\nAugust 20, 2009 at 3:12 PM Reply\nKo Tint, Ko Moe Nyo. Well said. You all really understand the theme of Buddhism. Thar du Thar du Thar du par.\nMa Nge, don't close the question now. I also want to write something. I will write5or6hours later.\nAugust 20, 2009 at 5:53 PM Reply\nဒီအပေါ်မှာ အကျိုးရှိမရှိ ဆိုတာက လှူသူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ခံယူမှုနဲ့ သဒ္ဒါတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပါတယ်။ ပကာသနနဲ့ ဘုရားထီးတင်ရာမှာ ရွှေတဆယ်သားလောက် လှူလိုက်လည်း အိမ်က ဘုရားစဉ်မှာ သဒ္ဒါတရားရှိရှိနဲ့ ရေချမ်းတခွက် ကပ်လိုက်တာလောက် ကုသိုလ်မရနိုင်ပါဘူး။ ဒီသဘောတရား တွေကတော့ ရှိပါတယ်။\nama, yes,.. I wanna say like that. but I am not gd . Thanks for that point.\nI totally accepted.\nI read all comment.\nAugust 20, 2009 at 5:54 PM Reply\nAugust 20, 2009 at 6:37 PM Reply\nဒီလို အစွဲအယူအဆ ရှိကြတဲ့ မိဘက မွေးလာတဲ့ သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဝင်ဖြေရှင်းချင်တယ်ဗျာ။\nဗုဒ္ဓဘာသာ ဘိုးဘွားတွေက မွေးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်မိဘတွေအိမ်မှာ ဘုရားစင် မထားခဲ့ဘူး။ ဘုရားတရား ကိုင်းရှိုင်းတဲ့သူတွေဟာလဲ မိဘတွေအတွက် အထင်သေးစရာ လှောင်စရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုဘဝက မွေးလာခဲ့တဲ့ လူက ဗုဒ္ဓဘာသာကို အရမ်း သက်ဝင်ယုံကြည်သွားတာ အမှတ်တမဲံဆို ထူးဆန်းတယ်ဗျာ။\nကျွန်တော် ဓမ္မစာပေတွေ ဖတ်မိ၊ ဥပုသ်စောင့်မိ၊ တရားထိုင်မိရာကနေ ဗုဒ္ဓကို အတိုင်းထက်အလွန် ကြည်ညိုသွားတယ်။ ကျွန်တော် နားမလည်တာတွေ၊ သိချင်တာတွေ၊ မရှင်းလင်းတဲ့ သံသယတွေကို မြတ်စွာဘုရားက အကုန် ရှင်းပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် မသိသေးတာတွေ၊ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေက ဓမ္မစာပေတွေ တိုးတိုးဖတ်တော့ အဖြေ တွေ့လာတယ်။ လက်တွေ့ ကျင့်မိတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကလဲ မြတ်စွာဘုရားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လာစေခဲ့တယ်။\nသဒ္ဓါတရား တိုးလာတော့ ကျွန်တော် ဘုရားကို အရမ်း ကြည်ညိုပြီး လှူချင်တန်းချင်လာတယ်ဗျာ။ မီးပူဇော်တယ်။ ရေချမ်း ကပ်တယ်။ ပန်းကပ်တယ်။ ဒါတွေ လုပ်နေရရင် ကျေးဇူးရှင်ကို ကျေးဇူးဆပ်နေရသလိုပဲ။ စိတ်ချမ်းသာတယ်။ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗာန် စံတော်မူသွားပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေရင် ဒီလောက် ကျေးဇူးကြီးတဲ့ ဆရာသမားကို လူကိုယ်တိုင် လိုက်သွားတွေ့မှာပေါ့။ ရုပ်နာမ်ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီဆိုတော့ သူ့တရားကို နာမယ်၊ ဖတ်မယ်။ ကိုယ်နိုင်သလောက် လိုက်ကျင့်ကြံမယ်။ ဒါန သီလ ဘာဝနာတွေ လုပ်မယ်။ ဒါက အသီးအပွင့် စားသုံးတာပေါ့ဗျာ။\nဒီလို ဓမ္မအသီးအပွင့် စားသုံးရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဘာပြန်လုပ်ပေးနိုင်လဲ၊ ဘာပြန် ကျေးဇူးဆပ်နိုင်လဲ စဉ်းစားတော့ မြတ်စွာဘုရားက ပရိနိဗာန် စံသွားပြီ။ တရားနဲ့ သံဃာ က ရှိသေးတော့ သံဃာကို ဘုရားကိုယ်စားထားပြီး လှူမယ်၊ တရားဓမ္မ ပြန့်ပွားအောင်လဲ ကိုယ် စွမ်းနိုင်သမျှ ဓမ္မဒါနလေးတွေ ပြုမယ်၊ လှူဒါန်းမယ်။ မြတ်စွာဘုရား၇ဲ့ ကျေးဇူးအနန္တကို ကျွန်တော် ဒီလောက်လေးပဲ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါတယ်။\nဒါနဲ့ အားမရသေးတော့ နေ့စဉ် ဘုရားကို ပန်းကပ်၊ ရေချမ်းကပ်၊ ဆီမီးပူဇော်တယ်။ ကိုယ်စားမယ့် အစာကို မစားခင် ဦးဦးဖျားဖျား ဘုရားကို ကပ်တယ်။ သစ်သီးဝလံ ကပ်တယ်။ ညနေ အအေးတို့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတို့ ကပ်တယ်။ ကိုယ် နေ့စဉ် စားသောက်နေသလို မြတ်စွာဘုရားကိုလဲ မေ့လျော့တဲ့ သဘောပါ။ ဒါတွေ လုပ်နေရရင် စိတ်ချမ်းသာတယ်။ မြတ်စွာဘုရား သက်တော်ထင်ရှား မရှိတော့မှန်း သိပေမယ့် ဘာလို့ လုပ်လဲဆို ကြည်ညိုလွန်းလို့ လုပ်တာပါ။ သက်တော်ထင်ရှား ရှိနေတာနဲ့မခြား ရိုသေလေးစားမှု ကျေးဇူးသိမှု ဘုရားအပေါ်မှာ မလျော့မပါး ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ။\nနိုင်ငံတကာမှာ နိုင်ငံရဲ့ နေ့ကြီးရက်ကြီးတွေမှာ သူတို့နိုင်ငံတွေက သူရဲကောင်းတွေ နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်တွေ ဂူမှာ ပန်းခွေချတယ်။ ပန်းစည်းချတယ်။ အထဲကလူက သေလို့ အရိုးဆွေးနေပြီ၊ ဒီပန်းတွေလဲ ထမယူနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လုပ်လဲဆို လေးစားမှုနဲ့ သူတို့ လုပ်တယ်ပေါ့။ ဒီပန်းတွေက တစ်ပတ်မပြည့်ခင် နွမ်းမှာ၊ ဘာလို့ ပိုက်ဆံ ဖြုန်းနေတာလဲ။ ဒီငွေကို ဆင်းရဲသားတွေ ပေးလိုက်ပါလားဆို သူတို့ ဘာပြန်ပြောမလဲ။\nAugust 20, 2009 at 6:38 PM Reply\nကျွန်တော်လဲ ဆင်းရဲခဲ့တာပါပဲ။ ဆင်းရဲသားတွေက သူတို့လဲ တကယ်ရတာ မဟုတ်ဘဲ ဒါမျိုးဆို မဆီမဆိုင် ထည့်အပြောခံရတာတော့ နာတယ်ဗျာ။ ဒီလို ငွေဖြုန်းမယ့်အစား ဆင်းရဲသားတွေ ပေးလိုက်ပါလားဆိုတဲ့ လူတွေက သူတို့ရရင် သူတို့အိတ်ထဲပဲ ထည့်သွားတာ သမိုင်းမှာ လက်တွေ့ပါ။ ရွှေတိဂုံဘုရားရွှေ ခွါပြီး နိုင်ငံအတွက် လိုတဲ့နေရာ သုံးမယ်ဆိုတဲ့ လက်ဝဲခေါင်းဆောင်ကြီးလဲ ဆင်းရဲသားတွေကို ညှာဖို့ဝေး လက်အောက်ငယ်သား တောသားကြီးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ခဲ့တာပဲ။\nဘုရားပရိန်ဗာန် စံသွားပြီမို့လို့ ဆွမ်းမကပ်ချင်ဘူးဆိုတဲ့ ဒကာဒကာမတွေလဲ သူတို့ ယုံကြည်မှုနဲ့ သူတို့ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိပါတယ်။ မလုပ်ချင်ရာ ဇွတ်လုပ်နေရရင်ရော ဘယ် စိတ်ချမ်းသာမှာလဲ။\nမြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗာန်စံပြီး နှစ် ၁၀၀ ကျော်ထိ ရုပ်ပွားကိုးကွယ်တာ မရှိသေးဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေ ထုလာတော့ ဘုရားရှင်ရုပ်သွင်ကို မှန်းဆပဲ ထုနေရတာ။ ဒီတော့ မြတ်စွာဘုရား သက်တော်ထင်ရှား ရှိတုန်းကလဲ မြတ်စွာဘုရား ရုပ်ပွားတွေ၊ ပန်းချီပုံတော်တွေ အိမ်တို့ ကျောင်းတို့မှာ ထားပြီး ကိုးကွယ်တဲ့အလေ့ မြတ်စွာဘုရားက မလုပ်စေခဲ့ဘူးပေါ့။ ကြည်ညိုလွန်းလို့ နောက်က အမြဲ လိုက်ဖူးနေတဲ့ အရှင်ဝက္ကလိကိုတောင် ငါဘုရားရဲ့ အသုဘခန္ဓာကို ဒီလို လိုက်ကြည့်နေလို့ ဘာအကျိုး ရှိမှာလဲလို့ တရားသာ အားထုတ်စေချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ ဆုံးမခဲ့တာပဲ။\nအခုတော့ မြတ်စွာဘုရားက ပရိနိဗာန် စံသွားပြီမို့ ဘုရားကို သွားဖူးတွေ့လို့ မရနိုင်တော့လို့ အိမ်မှာ ဆင်းတုတွေ ထားပြီး ကိုးကွယ်တယ်။ ကိုယ်နေ့စဉ် စားနေသောက်နေသလို မြတ်စွာဘုရားနဲ့ သံဃာတွေကိုလဲ မမေ့လျော့တဲ့ အနေနဲ့ ဆက်ကပ်တယ်။ သံဃာတွေဆိုလဲ ဘာလို့ အနားမှာ မရှိပဲ သံဃာအတွက်ပါ ကပ်တာလဲဆို မမေ့လျော့တဲ့၊ အလေးထားတဲ့ သဘောပါ။\nကျွန်တော် ပုတီးမစိပ်ပါဘူး။ ဘုရားလက်ထက်က ပုတီးစိပ်တာ မရှိဘူးဆိုပြီး။ ဒါပေမယ့် ရင်းနှီးသူတွေ ပုတီးစိပ်တာကို မရှုတ်ချဘူး။ တရားစခန်း ဝင်ဖို့ အချိန်မပေးနိုင်သေးတဲ့ သူတွေအတွက် ပုတီးမစိပ်နဲ့လို့ သွားတားရင် ဘုရားဂုဏ်တော်လေးတောင် မပွားဖြစ်တော့ဘဲ နေမယ်။ ကုသိုလ်ရစရာ လုပ်ရပ်တစ်ခုကို သွားမပိတ်သင့်ဘူး ထင်လို့။\nခရစ်စမတ်မှာ ခရစ်ယာန်တွေ စားပွဲသောက်ပွဲတွေ လုပ်တယ်။ သီချင်းတွေ ဆိုတယ်။ အိမ်တွေကို ခမ်းခမ်းနားနား ပြင်တယ်။ ခရစ်တော်ကဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှာဆို။ အတူလာပြီး ပျော်မှာ မဟုတ်ပဲ ဘာလို့ ပကာသနတွေနဲ့ ပိုက်ဆံဖြုန်းနေလဲ။ ဒီငွေ ဆင်းရဲသားတွေ ပေးလိုက်ပါလားဆို သူတို့မှာလဲ ပြောစရာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ။\nကျွန်တော် ကလေးတုန်းက အိမ်က မကြိုက်တဲ့ကြားက ဘုရားပုံ ခေါင်းရင်းချပြီး လူကြီးတွေ အိပ်ချိန်မှာ ဖယောင်းတိုင် ငုတ်တိုလေးတွေနဲ့ ခိုးပြီး မီးပူဇော်ဖူးတယ်။ ခိုးတယ်ဆိုတာ ပစ္စည်းခိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မသိအောင် ခိုးလုပ်ရတာကို ပြောတာပါ။ မိသွားတော့လဲ အဆူခံရတယ်။ ကြည်ညိုလွန်းလို့ လူကြီးတွေကို ကြောက်ရတဲ့ကြားက ခဲရာခဲဆစ် လုပ်ခဲ့ရလို့လား မပြောတတ်ဘူး။ ကြီးလာတော့ ဥာဏ်ရည်နဲ့ ပညာရေးမှာ အကျိုးပေးလာတာတော့ လက်တွေ့ပဲ အစ်မရေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်သလို မဖြစ်ချင်လို့ အသေးစိတ် မပြောတော့ဘူး။ ဒါတွေဟာ အကျိုးမဲ့ မဟုတ်ဘူး ပြောချင်တာပါ။\nပို့စ်ကိုရော ကွန်မန့်တွေကိုပါ သေချာဖတ်သွားပါတယ်။\nမငယ်နိုင်ရဲ့ သားသား နားလည်သွားပြီလားလဲ သိချင်မိပါတယ်။\nအဓိက ကတော့ သဒ္ဓါတရားလို့ အများပြောနေကြတဲ့ မိမိရဲ့ စိတ်ပါပဲ။ ကျမနားလည်ခံယူထားတာကတော့\nမည်သည့်ဒါနကုသိုလ်ပြုခြင်းဖြစ်စေ ... မိမိစိတ်က\n(၁) ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာလဲ ဖြစ်ရမယ်။ (မလှူခင်၊ လှူဆဲ၊ လှူပြီး)\n(၂) အယူအမြင်လဲ မှန်ကန်ရမယ်။ (ကံ-ကံ၏ အကျိုးကို ယုံကြည်ခြင်း)\n(၃) သူတပါးတိုက်တွန်းလို့ လုပ်တာမျိုးလဲ မဟုတ်ဘူး ... ဆိုရင် အကျိုးပေးက အထက်သန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အတူတူ အကျိုးပေးမှာပါပဲ။\nသားသား နားလည်နိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်ရင် စိတ်တွေ၊ စေတသိက်တွေအကြောင်း သိအောင် အခြေခံအဘိဓမ္မာ သင်ပေးရင် သူပိုပြီး သဘောပေါက်သွားမှာပါ။\nသူ အခုလို စိတ်ဝင်တစားမေးတာလဲ ကောင်းပါတယ်။\nAugust 20, 2009 at 8:13 PM Reply\nကျနော့်ဘလော့မှာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တဲ့ အတွက် ၀င်ရောက်ဆွေးနွေးအကြံ ပြုချင်ပါတယ်။\nကလေးလိုချင်တဲ့ အဖြေက သာမန်အားဖြင့် နားလည်ဖို့ ခက်နေပါတယ်။ သူက အသက်မရှိပဲ ကပ်နေတာကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ မြင်နေတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဆွမ်းကပ်တာတွေ ပူဇော်တာတွေကိုပဲ လုပ်သင့်၊ မလုပ်သင့်တွေ ပြောနေလို့ သူလက်ခံနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ စဉ်းစားစရာပါ။ သူလိုချင်တာက ကပ်ရတဲ့ အကျိုးမဟုတ်ပဲ အာရုံပြုရတဲ့ သဘောကို နားမလည်တာ ဖြစ်နေမလားပဲ။ အစ်မပြောတဲ့ ဓာတ်ပုံပြတဲ့ ဥပမာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါကို သူက လက်မခံသေးဘူးပဲ။ အထက်က ပြောခဲ့တာတွေမှာလည်း ဥပမာလေးတွေ တချို့ကောင်းပါတယ်။\nနောက်တခုစဉ်းစားစရာက ကလေးက ၁၀နှစ် ဆိုတော့ သူ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီအချိန်မှာ အများကြီးပြောလို့ နားလည်ချင်မှ နားလည်ဦးမယ်။ ဒီအချိန်က စူးစမ်းချင်ကြတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဘာသာတရားအပေါ်မှာ အသိအားဖြင့် နုနယ်ဦးမယ်ထင်ပါတယ်။ (ကလေးဆိုပြီး နိမ့်ပြောတာမဟုတ်ပါ။ ဘုရားလက်ထပ်က ၇ နှစ်သား ရဟန္တာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ချေကို သုံးသပ်မိတာပါ)။\nသဒ္ဓါတရားလို့ ပြောကြတဲ့ အတွက်- သဒ္ဓါတရားဆိုတာမှာလည်း မိမိကိုယ်ပိုင် ကျေကျေနပ်နပ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနားလည်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုမျိုးကိုသာ ခေါ်ပါတယ်။\nထေရ၀ါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေအနေနဲ့ - ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ကံနှင့် ကံရဲ့ အကျိုးကို ယုံကြည်မှု့ အပြည့်ရှိထား ရပါမယ်။ အခြားယုံကြည်နေတာတွေကိုတော့ သဒ္ဓါတရားလို့ ခေါ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ပြောတဲ့ သဒ္ဓါတရား မဟုတ်သေးဘူးလို့ ဆိုရမှာပါ။ (ဥပမာ- အလှူအတန်းရက်ရောတာကို သဒ္ဓါရှိတယ်လို့ဆိုမယ်။ အမှန်တော့ ဘုရားက ဒါနပြုရမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ တရားအပေါ်ယုံကြည်မှု ရှိလိုက်တာပါ။)\nဘုရားကို ပူဇော်တာဟာ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အလုပ်ဖြစ်ပြီးတော့ ကောင်းကျိုးဆိုတာ အမှန်တကယ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြရင် သင့်တော်မယ်ထင်ပါတယ်။\nကုသိုလ်သဘောက မိမိနဲ့ သူတပါးမှာ အပြစ်ကင်းတယ်။ စိတ်ချမ်းသာတယ်။ ဒါဆိုရင် ဘုရားမှာ ဆွမ်းတော်တင် လို့ ရှိရင် ဘယ်သူမှလည်း အပြစ်မရှိဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ချမ်းသာရတယ်။ ဒါက ကုသိုလ်ဖြစ်နေပြီပေါ့။ ကုသိုလ်က ကောင်းတဲ့ အကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံရင် ဆွမ်းတော်တင်တာလည်း လက်ခံသင့်ပြီလို့ ပြောကြည့်ပါ။\nဘုရားဟောခဲ့တာက - တိဋ္ဌန္တေ နိဗ္ဗူတေ စာ ပိ၊ သမေ စိတ္တေ သမံ ဖလံ။ စေတောပဏိဓိ ဟေတု ဟိ၊ သတ္တာ ဂစ္ဆန္တိ သုဂတိံ။\n(၀ိမာန ၀တ္ထု ပါဠိတော်)\nတိဋ္ဌန္တေ စ- သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရား၌လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗူတေ စ- ပရိနိဗ္ဗာန်စံကြွသွားသော မြတ်စွာဘုရား၏ လေးပါးသော စေတီတော်၌ လည်းကောင်း၊ စိတ္တေ- ကြည်ညိုသောစိတ်၊ ပြစ်မှားလိုသော စိတ်သည်၊ သမေ- တူမျှသည် ရှိသော်၊ ဖလံ- ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးသည်၊ သမံ တူမျှလေ၏။ တသ္မာ- အဘယ့်ကြောင့်နည်းမူကား၊ ဟိယသ္မာ- အကြင်ကြောင့်၊ စေတောပဏိဓိဟေတု ဟိ- စိတ်ထားကောင်းသော ကြောင့်သာလျှင်၊ သတ္တာ- သတ္တ၀ါတို့သည်၊ သုဂတိံ- သုဂတိဘ၀သို့၊ ဂစ္ဆန္တိ- လားကြရကုန်၏။ တသ္မာ- ထို့ကြောင့်၊ ဖလံ- ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုးသည်၊ သမံ- တူမျှလေ၏။\nဘုရားရှင်ကို သက်ရှိထင်ရှားရှိသလို နှလုံးသွင်းပြီး ကိုးကွယ်းဆည်းကပ်ရမှာကြောင့် - အိမ်မှာ ဘုန်းကြီးတပါး လာရင် ဘယ်လို ဆွမ်းကပ်လဲ၊ သစ်သီး၊ ရေချမ်း တွေလည်း ဘယ်လိုကပ်လဲ ဆိုတာ ကလေးကို အမေး အဖြေလေးနဲ့ ပြောကြည့်ပါ။ ဘုန်းကြီးကိုတောင် အဲလို ပူဇော်ရတယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်လည်း သက်ရှိလို ပူဇော်ရမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ဆွမ်းတော်ကပ်တာ၊ သစ်သီးကပ်တာလည်း သက်ရှိလူတယောက်ကို ကပ်လှူတဲ့(ကျွေးတဲ့) ပုံစံနဲ့ ကပ်ကြတာပါလို့ ပြောကြည့်လိုက်ပါ။\nဓမ္မဘေရီ ဆရာတော်ရေးတဲ့ “ဘုန်းရယ်ကံရယ်ကုသိုလ်ရယ်” စာအုပ်ကိုလည်း ဖတ်ရှုစေချင်ပါတယ်။ အောက်က လင့်မှာ ကူးယူနိုင်ပါတယ်။\nAugust 20, 2009 at 8:21 PM Reply\nဆွမ်းတော်တင်တယ် ရေချမ်းကပ်တယ်ဆိုတာက အလှူဒါနပြုခြင်းပါပဲ။ အလှူဒါနဆိုတာက အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်က စားသုံးတယ် မစားသုံးဘူးပေါ်မှာ အခြေမခံပါဘူး။ အလှူရှင်ရဲ. ပေးလှူတဲ့စေတနာဟာ အဓိကပါပဲ။ ဒီဒါနစေတနာဟာလဲ ပေးလှူဆဲ ပစ္စည်းဝတ္ထုပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ လောဘကို တိုက်ဖျက်တဲ့သဘောသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို သင်္ကန်းလှူရာမှာ ဒီဘုန်းကြီးက ဒီသင်္ကန်းကို ဝတ်မှ အလှူမြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သေတ္တာထဲမှာပဲ သိမ်းထားထား ၊ အခြားသူတစ်ယောက်ကိုပဲ ပေးပေး၊ ပေးလှူတဲ့လူအဖို.တော့ ဒါနကုသိုလ်ရသလို ရုပ်ပွားတော်က မသုံးဆောင်ပေမယ့် တပ်မက်စွဲလမ်းမှု တဏှာကို ချိုးနှိမ်ပြီး စွန်.လွှတ်ပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါနကုသိုလ်ဖြစ်တယ်လို. မှတ်နိုင်ပါတယ်။ ...\n(ဆရာသောင်းလွင်ရေးသားထားသော မိရိုးဖလာလွန် ဗုဒ္ဓဘာသာ ... စာ ၂၄၃ မှ)\nမိရိုးဖလာလွန် ဗုဒ္ဓဘာသာ စာအုပ်ဒေါင်းရန်\nAugust 20, 2009 at 9:45 PM Reply\nhttp://www.toodoc.com/the-Buddha-ebook.htmlDakamakyi, it is indeed very interesting in reading your post. The question your son asked has been very popular question for ages, and the answer has been given in several books. Let me say my viewabit on your post. We should be careful two things, which are wisdom and confidence when we approach Buddhism. Wisdom, confidence must in balance. Wisdom without confidence and confidence without wisdom will not give us any benefits in approaching Buddhism. So we should have the confidence which is based on wisdom. You might know how important to have this if I sayalittle. I will not say much as you have much knowledge of Buddhism. I will recommend reading at least two books in order to grasp how Buddhism is. After you have read, you will know how Buddhism is and you will exactly give your answer to your son. Those books have been read by or not by you in previous time. Please read them again. The title of first book is "What the Buddha Taught" written by Dr Walolar Rahular and the other one is "Buddhism inanutshell" written by Naradathera. I give you the link where you can get those books. The first book was translated into burmese by Prof. U kolay, considered to be the founder of Mandalay University. The answer you want to know with respect to your son's question has been given in the second book. If you don't find it, I will tell you the exactly page number and chapter.\nWith metta, U Zin\nAugust 20, 2009 at 9:49 PM Reply\nyou may download the books I said from those links.\nAugust 20, 2009 at 10:07 PM Reply\nကောင်းတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်ရောက်လာတော့ အားလုံးပြည့်စုံသလောက်ဖြစ်နေပြီ။ သိပ်ပြောစရာတော့ မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်နဲ့ပဲဆိုင်ပါတယ်။ နည်းနည်းပေးချင် ပေး၊ များများပေးချင် ပေး၊ လုံးဝမပေးချင်မပေးနဲ့။ ရလဒ်တွေကတော့ ကွာသွားပါလိမ့်မယ်။ ကလေးက ကျန်တာတွေကို ယုံကြည်လက်ခံတယ်ဆိုတော့ ကောင်းပါတယ်။ ညီလေးကို ပြောချင်ပါတယ်။\n၁) ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်အားထုတ်ကြိုးစားတဲ့ အကျင့်အပေါ် အခြေခံထားပါတယ်။\n၂) ဒီတရားတွေက တကယ်မှန်တဲ့တရားတွေ၊ ယုံကြည်ပါ၊ လုပ်ပါ၊ ဒီဘာသာကောင်းတယ် လို့ အတင်းတိုက်တွန်းတာ (အဓမ္မ) မဟုတ်တဲ့ ဘာသာပါ။\n၃) ဓမ္မဆိုတဲ့ မျှတခြင်း၊ မှန်ကန်ခြင်း၊ သဘာဝ အတိုင်းဖြစ်ခြင်း၊ စသည်ဖြင့် နှစ်ဖက်မျှတဲ့ အဓိပါယ်တွေ အပေါ်အခြေခံပြီး ယုံကြည်မှု၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှု တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ။\n၄) မေးတဲ့သူတွေကို ပြောပြလိုက်ပါ၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့စာအုပ်တွေရှိတယ် ရှာဖတ်ကြည့်။ အဲဒါတွေက ငါမသိသေးဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် လေ့လာပြီးသိလာတဲ့အခါ ပြောပြမယ်လို့။\n(ညီလေးစာသင်တဲ့အခါ စာမရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှင်းပြဖို့ ကိုယ်တိုင် သိရမယ်မဟုတ်လား)\n(အဲဒီလို သူများပြောတာနဲ့ ကိုယ်ရှုပ်မသွားဖို့ လိုပါတယ်)\nအဲဒီ့ ၄ ချက်လောက်တော့ သူပြန်ရှင်းပြနိုင်မယ် ထင်ပါတယ်။\nနောက်ဥပမာက အပေါ်ကနဲ့ဆင်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို ဖိတ်ကျွေးတယ်။ တစ်ချို့က မစားနိုင်လို့ အများကြီးပိုတယ်။ အလကားပဲ။ ဒါပေမယ့်လက်ခံနိုင်ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်။ အဖြေက- အဲဒီ့ ပစ်လိုက်ရတဲ့ထမင်းဟင်းဖိုးဟာ သူတို့နဲ့ခင်မင်လို့ / သူတို့ကြောင့် ရရှိတဲ့ ကျေးဇူး၊ ရလဒ်တွေ နဲ့ယှဉ် လိုက်ရင် အင်မတန်ကို သေးငယ်လို့ပါပဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့တွေကြောင့် ဒါတွေလွှတ်ပစ်လိုက်ရပြီ၊ နောက်မကျွေးတော့ဘူးကွာ ဆိုပြီး ငြင်းလည်း ရပါတယ်။ (ပြတင်းတစ်ခုထဲကနေ ကြယ်တွေ မြင်မလား၊ ရွှံ့တွေ မြင်မလားဆိုတာ ကြည့်တဲ့သူနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်)\nအဲလိုပြောပြလို့ သူငယ်ချင်းတွေက တစ်မျိုးတစ်မည် ကပ်သီးကပ်သပ်တွေ ထပ်ပြောလာတယ်ဆိုရင် မေးခွန်းကို မေးခွန်းနဲ့ပဲပြန်ဖြေခိုင်းလိုက်ပါ။ အပေါ်မှာရှိပါတယ်။ ``ဒါဆို မင်းတို့တွေ သေသွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေ၊ ဘာမှမတော်တဲ့ မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင်သေတာတောင် ပန်းတွေချ၊ စာတိုတွေ ပို့ပြီး ဆုတောင်းပေးကြတာ ဘာလို့လဲလို့´´။\n၁) ဆွမ်းမကပ်ဘူး၊ သောက်တော်ရေ မကပ်ဘူး (မဘုဉ်းပေးနိုင်တော့ အကျိုးမရှိဘူးထင်လို့၊ ပိုက်ဆံကုန်၊ လုပ်အားကုန်လို့၊ သိပ်ပဓာန မကျဘူးထင်လို့)\n၂) ဘုရားပန်းတွေ၊ မီးတွေတော့ဆင်တယ်\n(ကိုယ့်အတွက်၊ အိမ်အတွက် အလှဖြစ်စေလို့၊ ကျက်သရေရှိလို့)\nအဲဒီ့နှစ်ချက်လုံးက ဘယ်သူ့အတွက် ဦးစားပေးထားသလဲ....\nဒီကြားထဲ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ရှိမှ လှူလို့ရတာဆိုတော့ သိမ်းထားရင်းသိမ်းထားရင်း .... တဏှာတွေ၊ ဥပါဒါန်တွေ ၀င်လာနိုင်လို့ပါ။ လုပ်အားနည်းနည်း၊ အကုန်အကျနည်းနည်းလေးနဲ့ တကယ်ယုံကြည်ပြီး အမြဲလုပ်နိုင်တဲ့ အလှူတောင် မလုပ်ဖြစ်တော့ ကြာရင် နည်းနည်းလက်ကနှေးလာတက်တာလည်း ဂရုစိုက်ရပါလိမ့်မယ်။ မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒီဘက်လမ်းကသွားတာနဲ့ ဟိုဘက်လမ်းက သွားတာနဲ့ ရောက်ကျမှာပါ။ ကြားထဲက ဖြစ်ရပ်တွေတော့ မပြောတော့ပါဘူး။\nညီလေးကိုတော့ အဲဒီ့ နှစ်ချက်က မကောင်းပါဘူး၊ သေချာစဉ်းစားသင့်ပါကြောင်း ပြောလိုပါတယ်။ အဖြေတွေထဲက အသင့်တော်ဆုံးတစ်ခုကို ရပါစေ၊ နည်းနည်းလေး သဘောပေါက်ရင်တောင် ၁၀ နှစ်သားအတွက် အရမ်း အကျိုးရှိပါပြီ။\nနောက် ဒီလမ်းကို လိုက်တဲ့အတွက် အမှားအယွင်း မရှိစေရဘူးဆိုတာတော့ ဖေဖေ မေမေ နဲ့ ဦးလေးတွေ အစ်ကိုတွေ အားလုံး အာမခံနိုင်ပါတယ်။ နောက်တော့ သိလာမှာပါ။ ဆက်သာလေ့လာပါလို့။\nThanks for your post, sis. It lets my brain workalittle bit more and understand something more.\nAugust 20, 2009 at 10:11 PM Reply\nသဒ္ဒါတရားက အဓိက ဆိုပေမယ့်\nအလှုခံပုဂ္ဂိုလ်အပေါ်လဲ မူတည်ပြီး အကျိုးပေးက ကွာခြားတယ်လို့ ဘုရားဟော ရှိခဲ့ပါတယ်။\nသဒ္ဒါတရားထက်သန်ပြီး သူတော်ကောင်း တယောက်ကို လှုတာနဲ့ သူယုတ်မာ တရာ လှုရင်တောင် ရတဲ့ကုသိုလ်အကျိုးက မတူပါဘူး။\nဒီအခါ သက်ရှိမြတ်စွာဘုရား ကို ရည်စူးတဲ့ အလှုဆိုတဲ့ သဒ္ဒါဟုတ်ပေမယ့် အဲဒီမှာ နည်းနည်းစဉ်းစားဖို့ အတွေးက ရှိလာပါတယ်။\nကျမကလဲ ဘုရားကို ဆွမ်းတော်မကပ်တဲ့အထဲမှာ ပါပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို အလေးအနက် ယုံကြည်သက်ဝင်သူပါ။ ငါးပါးသီလကို အတတ်နိုင်ဆုံး လုံအောင်ထိန်းနေသူပါ။ ဆွမ်းတော်ကပ်တာ မကပ်တာနဲ့ ဘုရားဟောကို ဆန့်ကျင်တာ မဆန့်ကျင်တာ မတူနိုင်ဘူး ထင်ပါတယ်။\nကိုယ့်သဒ္ဒါရှိရင် ကပ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် မကပ်တဲ့အတွက် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အပြည့်အ၀ မဟုတ်ဘူး ဘုရားစကားနားမထောင်ဘူး ။ သနားတယ်ဆိုတာလဲ မဟုတ်သေးပါ။\nAugust 20, 2009 at 11:20 PM Reply\nသေချာဖတ်သွားပါတယ်။ အားလုံးကိုလဲ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။\nမေးတတ်တဲ့ ကလေးတွေကို အင်မတန်မှ စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။ ကိုယ်တွေ ငယ်ငယ်ကတော့ ဒါတွေကို မေးရကောင်းမှန်းလဲ မသိ။ တွေးရကောင်းမှန်းလဲ မသိနဲ့ တကယ့် မိရိုးဖလာ သက်သက်ဖြစ်ခဲ့တာပါပဲ။\nကြုံလို့ ပြောရရင်... ငယ်ငယ်က ၅ တန်း ၆ တန်းလောက်ကပေါ့။ ဘုရားခန်းထဲမှာ စတိတ်ရှိုးလုပ်တမ်း ဆော့ပါတယ်။ မေမေနဲ့ အလည်ရောက်နေတဲ့ အဒေါ်က ဆူကြပါတယ်။ သူတို့ပြောတာကို ခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။\nဘုန်းကြီး တစ်ပါးရှေ့မှာ အဲလို ၀င်ဆော့ပြီး မရိုမသေလုပ်မယ် ဆိုရင် ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလား တဲ့။ ဒါက ဘုရား။ ဘုရားရုပ်ထုကြီးပဲ လို့ ပြောလို့ မရဘူးတဲ့။\nသက်တော်ထင်ရှား သဗ္ဗေညု မြတ်စွာဘုရား ဆိုပြီး ဘုရားကို သက်တော်ထင်ရှား အမှတ်နဲ့ ကိုးကွယ်ရတာ လို့ ပြောပါတယ်။\nဘာပဲပြောပြော အဲဒီလို အတွေ့အကြုံကြောင့် သဒ္ဓါတရားနဲ့ ရိုသေသမှု အဓိပ္ပါယ်ကိုတော့ ခုထိ အမှတ်ရ နေခဲ့ပါတယ်။\nသားလိုတော့ မေးခွန်းတွေ မထုတ်တတ်ခဲ့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လဲ ဆိုင်မယ် ထင်ပါရဲ့။\nAugust 20, 2009 at 11:27 PM Reply\nအင်း ကျွန်မပြောတာက တကယ်တော့ ဘာမှ သိပ်မဆိုင်လှပါဘူး။ ဆိုင်တာတွေက သူများတွေ ပြောပြီးသွားကြပြီမို့ စိတ်ထဲ ပေါ်လာတာလေး ပြောခဲ့တာပါ။\nကျွန်မ linkage ဆိုတဲ့ post မှာတော့ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ သဒ္ဓါစိတ်ဟာ အဓိက အခြေခံလို့။ အဲဒီကနေမှ တဆင့်တဆင့် တက်ရတယ်လို့။\nမေးတတ်တဲ့ သားကိုတော့ အားရမိပါတယ်။\nAugust 21, 2009 at 12:11 AM Reply\ntint said "လှူတာမှာ မိမိရှိတာကို စွန့့် လိုက်တာသာ လိုရင်း ဖြစ်ပါတယ် ၊ လောဘကို သတ်တာ ပါယ်တာကိုး" PERFECT!!!\nAugust 21, 2009 at 12:40 AM Reply\nဦးဇင်းတပါးနဲ့ တခြားမိတ်ဆွေအားလုံး အခုလို စိတ်စေတနာ ထက်သန်စွာနဲ့ လာရောက် ဆွေးနွေးပေးခဲ့ အကြံပြုခဲ့တာကို သာဓုခေါ်ပါတယ်၊ သိပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အကြံပြု ဆွေးနွေးထားတာတွေကို အခုပဲ ဖတ်လို့ပြီးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တပည့်တော်မ/ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်က နယူးဆောက်ဝေး စံတော်ချိန်နဲ့ သန်းခေါင်နီးပြီ ဆိုတော့ သားက အိပ်နေပါပြီ။ ဒါကြောင့်မို့ သားနဲ့ စကားမပြောရသေးပါဘူး။ သူက သူငယ်ချင်းတွေ မေးတာကို အိမ်မှာ သွားမေးကြည့်ဦးမယ် ပြီးမှ ပြန်လာပြောပြမယ်လို့ မနေ့က သူ့ငယ်ချင်းတွေကို ပြောခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သားဘယ်လို ဖြေလိုက်လဲဆိုတာတောင် မမေးရသေးဘူး။ အခု အချိန်မရတော့လို့ မနက်ဖြန်မှ တချို့ အချက်တွေကို ပြန်ဆွေးနွေးပါ့မယ်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော့် Good Night!\nAugust 21, 2009 at 1:20 AM Reply\nလှူခြင်းကို ဒါန ဟုကျမ်းဂန်မှာပြပါသည် ။ ဒါနသည် မိမိရရှိထားသော ဥစ္စာပစ္စည်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် တပ်မက်ခြင်းတဏှာကို ပယ်သတ်ခြင်းလည်း မည်ပါသည် ။ တဏှာကိုပယ်သတ်သောသူအား လောကီ ချမ်းသာ လောကုတ္တရာချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာ စိတ်ချမ်းသာဖြစ်စေရုံမျှမက မိမိလက်ဝယ်ရရှိထားသော ပစ္စည်းတို့သည် ဥစ္စာရင်းမဟုတ် ယာယီဥစ္စာတို့သာဖြစ်ကြသည် ၊ ၄င်းတို့ကို တပ်မက်ကြီးစွာ ထိန်းသိမ်းနေသမျှ ထိုမမြဲသော " အနိစ္စ "(ဥစ္စာ )တို့သည် မိမိကို "ဒုက္ခ" ပေးနေသည်ဟုမြင်ခြင်း ၊ ဥစ္စာ၏အစိုးမရခြင်း " အနတ္တ " ကိုမြင်ခြင်းကြောင့် စိတ်၏အဆင့်မြင့်လာခြင်း သမာဓိ နှင့် ထိုးထွင်းသောဥာဏ် (ပညာ) ကိုလည်းဖြစ်ပေါ်စေပါသည် ။ စွန့်လွှတ်လိုသောဆန္ဒ ၊စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ချမ်းသာ ၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ လွတ်မြောက်မှုအရသာ ၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ အကျိုးတန်ဖိုးကိုသာ ဗုဒ္ဓသင်ကြားတော် မူသည့်အတိုင်း နားလည်ပါမူကား မှန်ကန်သောအမြင်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ရန် အကြောင်းများစွာရှိသည်ဟု အကျွန်ုပ် မျှော်လင့်မိပါ၏ ။ ( ဦးဆန်းလွင်၏ ရတနာသုံးပါးကိုယုံကြည်ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်လာသူတစ်ယောက်အကြောင်းစာအုပ်မှ... )\nAugust 21, 2009 at 3:28 AM Reply\nအမရေ..တခုသတိရလို့ ထပ်လာရေးတာပါ။ ကျနော်ကျောင်းပီးတော့ ဆိုဒ်ထဲမှာလုပ်ပါတယ်။ ရုံးပေါ်မှာ ဘုရားတဆူ လောက် ထားချင်တော့ မန်နေဂျာကို ပြောပါတယ်။ မန်နေဂျာ က သူ့အိမ်မှာ ဘုရားတွေ အများကြီးရှိတယ် တဆူပင့်ခဲ့မယ် ပြောပေမဲ့..သူ့အမေက နင်တို့ဆိုဒ်မှာ ငါ့ဘုရား ပူဇော်ဖို့ပေးရင် ဆွမ်းငတ်လိမ့်မယ် မပေျးနိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကျနော်က အဘွား ဘာဖြစ်လို့ ဆွမ်းငတ်မှာလဲဆိုတော့ နင်တို့က ဘုရားကို ရုံးစောင့် သဘောမျိုးထားမှာ။ ဘာမှလဲ ကပ်လှူကြမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့..။ အလွန်ဆုံး ပန်းပဲလှူကြမှာတဲ့..။ အဲဒီကတည်းကစလို့ ကျနော် အသိတရား ရလာတာ.. ကျနော်တို့က ဘုရားဆင်တုတော်ပဲ ဖြစ်စေဦးတော့ သက်ရှိထင်ရှားနေဆဲ ဆိုတဲ့ အာရုံလေးထားပီးး\nကိုယ်စားတဲ့ အချိန်မှာ ဆွမ်းကပ်လှူတာ .. အခုဆို ကျနော် အမြဲ လုပ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ အဘွားစကားကို စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတယ်..\nဘုရားဆွမ်းငတ်မယ်.... မငတ်ရအောင် ကျနော် အမြဲ ဆွမ်းကပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါတယ်။ တခါတလေ ထမင်းမချက်တဲ့ အချိန်တွေရှိတော့ သစ်သီးဆွမ်းကို အမြဲ ကပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက ကျနော် ဘာကြောင့် အမြဲဆွမ်းကပနေဖြစ် ခြင်းရဲ့ သမိုင်းကြောင်း ပါ။\nAugust 21, 2009 at 5:12 AM Reply\nကျွန်တော်တို့ဘာသာတရားအကြောင်းဘဲ ဆက်ပြောကြရအောင် ။ လက်ဝဲခေါင်းဆောင်ကြီးတွေကို သူတို့ သင်္ချိုင်းထဲမှာဘဲံ ထားခဲ့ တာပေါ့ဗျာ။ဒီနေရာလေး\n"ကျွန်တော် ကလေးတုန်းက အိမ်က မကြိုက်တဲ့ကြားက ဘုရားပုံ ခေါင်းရင်းချပြီး လူကြီးတွေ အိပ်ချိန်မှာ ဖယောင်းတိုင် ငုတ်တိုလေးတွေနဲ့ ခိုးပြီး မီးပူဇော်ဖူးတယ်။ ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဲရာခဲဆစ် လုပ်ခဲ့ရလို့လား မပြောတတ်ဘူး။ ကြီးလာတော့ ဥာဏ်ရည်နဲ့ ပညာရေးမှာ အကျိုးပေးလာတာတော့ လက်တွေ့ပဲ အစ်မရေ။"\nအဲမှာ t ရေးလိုက်တာက မြန်လွန်းနေတော့ ရုတ်တရက်ဆို ဘုရားမီးပူဇော်တဲ့ဒါနက ခုဘ၀ ဒိဋ္ဌ အကျိုးပေးသလို ဖြစ်နေတယ်နော် ။\nဒီနေရာလေးကို အနှေးပြ slow motion လေးပေါ့ဗျာ ။\nဘုရားကို မီးပူဇော်တဲ့လုပ်ရပ်ကလေးမှာ စေ့ဆော်တဲ့စေတနာလေးက အကြမ်းခွဲရင် ၂ပိုင်းဖြစ်နေတယ်ဗျ\nလှူတန်းချင်တဲ့စေတနာ ( ဒါန )\nမြတ်ဘုရားရဲ့ဂုဏ်တော်တွေကို ညွှတ်နေတဲ့စေတနာ (ဗုဒ္ဓနုသတိ ) တနည်း သမထ။\nအဲဒီစေတနာ ၂ခုရောပြီးမှ မီးပူဇော်တဲ့အလုပ်ဖြစ်တာလေ ။\nဒီနေရာမှာ ဒါနစေတနာရဲ့ပထမဇောက ဒီဘ၀အကျိုးပေးရာမှာ အားနဲလှတဲ့ဇောလေးသာဖြစ်လို့သိသာထင်ရှားအောင်အကျိုးပေးဘို့ခက်လှပါတယ် ။ (တောင်မြို့ဆရာတော် အခြေပြုပဋ္ဌာန်းအာသေ၀န-ကံ-၀ိပါကခန်းရှုပါ ။ )\nပညာရေးအကျိုးပေးတာက ဥာဏ်ကောင်းလို့ \nဥာဏ်ကောင်းရတာက ခုန သမထအလေ့အကျင့်လေးက ဥာဏ်ကိုထောက်ကူလို့ လို့ခွဲရှင်းမယ်ဆိုရင် ၀င်ဖတ်တဲ့ သူတွေ ပိုရှင်းမယ်လို့ ယူဆမိပါတယ် ။ (ငယ်နိုင်ရေ ကွန်ပလိန့် ထူတာတော့မဟုတ်ပါဘူ .။စာတခုတင်ခါနီးတိုင်း အဲ verification ကြီးရိုက်နေရတာ ကိုယ်က နဂိုရ်ကမှ အပျင်းထူထူနဲ့တင်ချင်စိတ်ကုန်ကုန်သွားလို့အဲဒါကြီး ဖြုတ်ပေးလို့ မရဘူးလားဗျ )\nAugust 21, 2009 at 5:25 AM Reply\npage 148 to 152\nAugust 21, 2009 at 2:39 PM Reply\nVery interesting and valuable Post & COMMENTS. Honestly, I have not sufficient knowledge to add any extra comment on it.\nThanks & Sincerely Always.\nအမရေ… မြတ်နိုးက လင့်ခ်ပေးလို့ ဖတ်မိပါတယ်။ ခုခေတ်ကလေးတွေကို လျှော့တွက်လို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ အဲလိုမေးခွန်းမျိုး ကတ်သီးကတ်သပ် မေးဖူးပါတယ်။ ဆရာတော်တွေကို ပြန်ဖြေတာကို မှတ်သားဖူးတာကတော့\nသက်ရှိထင်ရှားဘုရားကို ဆွမ်းကပ်ခွင့် မရတဲ့ ဒီကာလမှာ သက်ရှိဘုရားကို အာရုံပြု ရည်မှန်းပြီး စိတ်ကူးထဲမှာ သက်တော် ထင်ရှား ဘုရားကို ဆွမ်းကပ်တယ်လို့ အာရုံယူနိုင်အောင် ဘုရားရဲ့ အဆင်းကို တုထားတဲ့ ဆင်းတုတော်ကို အငှား အကူ ပြုဖို့ ထားရပါတယ်။ ပြီးမှ အပြင်ပန်း လက်တွေ့မှာ ဆင်းတုတော်ကို ဆွမ်းကပ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သက်တော်ထင်ရှား ဘုရားကို ဆွမ်းကပ်တယ်လို့ အာရုံပြုရပါတယ်။ စိတ်ကူးလေးနဲ့ ဆွမ်းကပ်တာ ဖြစ်ပေမယ့် သဒ္ဓါတရား စိတ် ထက်သန်ရင် ထက်သန်သလောက် အကျိုးပေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အမရဲ့ သား ဖြစ်နေတဲ့ သံသယ စိတ်လေးကို ဖျောက်ပြီး ဒီလို စိတ်ကူးနဲ့ အာရုံပြု ရည်စူး ဆွမ်းကပ်ပြီးရင် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ စေတနာ သဒ္ဓါတရားကြောင့် စိတ်ဘယ်လောက် ကြည်နူး ရတယ် ဆိုတာကို ခံစားတတ်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ ခုခေတ်မှာ ဘုရားကို ဆင်းတု ကွယ်တာ များနေလို့ သတိထားပြီး ကလေးတွေကို သင်ပေးရပါတယ်။\nဘုရားကို ရွှေတွေ ကပ်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကြုံလို့ ပြောချင်ပါတယ်။ အဓိကက ကိုယ်ဘာလုပ်မှ ကိုယ့်စိတ်မှာ သဒ္ဓါ တရားက ထင်ထင်ရှားရှား ထက်ထက်သန်သန် ဖြစ်သလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး တယောက်နဲ့ တယောက် ကွဲပြား နိုင်ပါတယ်။ ပဒုမ ဒေ၀ီ မိဖုရားလောင်း လယ်သူမလေးဟာ လယ်တောကနေ အပြန် ပေါက်ပေါက် ငါးရာ ရေတွက် ယူလာပြီး သူပန်ဖို့ ကြာပန်းလဲ ခူးလာပါတယ် လမ်းမှာ ပစ္စေက ဗုဒ္ဓါ တပါးကို တွေ့တော့ ကြည်ညိုလို့ ဆွမ်းအဖြစ် ပေါက်ပေါက် ငါးရာကို လှူပြီး ကြာပန်းကို သပိတ်ပေါ်တင်လှူပါတယ်. သူကတော့ ပစ္စေက ဗုဒ္ဓါမှန်း မသိဘူး ဘုန်းကြီးလို့ပဲ သိမှာပါ နောက်အိမ်အပြန် လမ်းမှာ ဘုန်းကြီးနဲ့ ပန်း မဆိုင်ပါဘူးလေ ငါပန်ဖို့ ပြန်ယူမယ် စိတ်ကူးပြီး နောက်ကလိုက်ပြီး ပန်းကို ပြန်တောင်းယူပါတယ် တခါ ပြန်စဉ်းစားပြီး အသုံးမလိုရင် သူငြင်းပါလိမ့်မယ်လေ သူအသုံးလိုလို့ မငြင်းတာ နေမှာဆိုပြီး ပြန်လှူပါတယ်။ ပစ္စေက ဗုဒ္ဓါ အရှင်သူမြတ်က ကြာပန်းကို ခြေသုတ်ခုံ အဖြစ် အသုံးပြုပါတယ် ဒါကြောင့် ကံအကျိုးပေးတဲ့ ဘ၀မှာ ခြေလှမ်းတိုင်း ကြာပန်း ခံလာရတဲ့ ပဒုမဒေ၀ီ မိဖုရားကြီး ဖြစ်ရပြီး ပစ္စေက ဗုဒ္ဓါ ငါးရာတို့ရဲ့ မယ်တော် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရား လက်ထက်မှာ ရဟန္တာ ဖြစ်ရတယ်လို့ ငါးရာငါးဆယ် ဇာတ်နိပါတ်တော် ပဒုမဒေ၀ီဇာတ်မှာ ဖတ်ရပါတယ်။ သဒ္ဓါ တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ ပန်းကို ခဏပြန်ယူမိလို့ ခင်ပွန်း မင်းကြီးက အထင်လွဲပြီး နန်းတော်က နှင်ချတာကိုလဲ ယာယီ ခံလိုက်ရပါသေးတယ်. ဒီတော့ သဒ္ဓါတရားက အဓိက မို့ ဘယ်သူ ဘာလှူလှူ ဘာအတွက်လို့ မရည်စူးဘဲနဲ့တောင် အကျိုးပေးက ထူးထူးခြားခြား ပေးတတ်ပါတယ်။ ဘုရားလက်ထက် အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီး လေးဦး ထဲက ဇဋိလ သူဌေးဟာ ကသပ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုချိန်တည်တဲ့ စေတီမှာ ရွှေပန်းခိုင် သုံးခိုင် လှူဒါန်း ပူဇော် ခဲ့လို့ ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရား လက်ထက်မှာ သူ့အိမ်ထဲ သုံးမကုန်တဲ့ ရွှေတောင်ကြီး ၃လုံးပေါက်ပြီး အကျိုးပေးရပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လဲ ရဟန်းဝတ်ပြီးနောက် ရဟန္တာ အဖြစ် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုရတယ်လို့ မှတ်သားဖူးပါတယ်. စေတနာ၊ ပကာသန၊ အကျိုးမျှော်မှု ဘယ်ဟာနဲ့ အရင်းပြု လှူသလဲ ဆိုတာတော့ ကွာမှာပေါ့နော်။ မှတ်သားဖူးတာလေးတွေပါ။\nAugust 21, 2009 at 8:41 PM Reply\nတကယ်မရှိတော့တဲ့ ဘုရား (ရုပ်တုဘုရား - ဘာသားခြားတစ်ချို့ကတော့ အုတ်ပုံဘုရားလို့ခေါ်ပါတယ် )ကိုကိုးကွယ်တာမဟုတ်ပါဘူး ။ ဘုရားရဲ့ဂုဏ်တော်တွေကို အာရုံပြုပြီး ရုပ်ပွားတော်ဘုရားကို သက်ရှိဘုရားသဖွယ် မှတ်ယူတာပါ ။ ဒါကြောင့်မလို့ ဆွမ်း ပန်း ရေချမ်းတွေကို ကပ်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ မိမိအကျိုးရှိဖို့ပွင့်လာတော်မူတာမဟုတ်ပါဘူး ။ လူနတ်သတ္တဝါအားလုံး ( သာသနာမကွယ်မချင်း ရှိနေဦးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်း ) အကျိုးအတွက်ပွင့်လာတာပါ ။\np.s အသုံးအနှုန်းတွေ မသင့်တော်တာသုံးမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ ။ တစ်ခါမှ ဘာသာရေးအတွက် မရေးဘူးလို့ပါ ။ ကိုယ်ခံယူတဲ့ ယုံကြည်တဲ့ အကြောင်းအရာများကို မျှဝေခြင်းသက်သက်သာဖြစ်ပါတယ် ။\nAugust 22, 2009 at 1:15 AM Reply\nသန်းရွှေတို့ကြိုင်ကြိုင်တို့ကလဲ တကယ်သဒ္ဒါတရားနဲ့ အသားကုန် လှုနေတာတဲ့ ။ ဒါ့ကြောင့် သူတို့ ဒီထက်ကြီးပွားချမ်းသာဦးမယ်။\nAugust 22, 2009 at 2:17 AM Reply\nလာရောက် မှတ်ချက်ပေး အကြံပြုရင်းနဲ့ လေ့လာဖူးတဲ့ ဘာသာရေး ဗဟုသုတတွေကို မျှဝေသွားကြသူ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nဒီပို့စ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က နယူးဆောက်ဝေးပြည်နယ်မှာ မတူကွဲပြားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထားရှိတဲ့ ပညာရေးစနစ်ကို တင်ပြရင်း ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီ်း သားမေးတဲ့မေးခွန်း အတွက် အရိုးရှင်းဆုံး ဥပမာတွေကို အကြံအဥာဏ်တောင်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေမယ့် အခုလို မိမိ အတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေသွားကြ၊ ဘာသာရေး စာပေတွေရှိတဲ့ Link တွေ ပေးသွားကြ၊ အလှူဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆွေးနွေးသွားကြတော့ တော်တော် ပြည့်ပြည့်စုံစုံလေး ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင် ၀မ်းမြောက်ပါတယ်။\nအစ်မ ခင်မင်းဇော် ပြောတဲ့\n”သဒ္ဒါတရားက အဓိက ဆိုပေမယ့်\nသဒ္ဒါတရားထက်သန်ပြီး သူတော်ကောင်း တယောက်ကို လှုတာနဲ့ သူယုတ်မာ တရာ လှုရင်တောင် ရတဲ့ကုသိုလ်အကျိုးက မတူပါဘူး”\nဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ် အစ်မ၊ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်မ ဆိုလိုတာက သားသား မေးတဲ့ မေးခွန်းအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး တခြားကို လှူတာကို အဓိက ပြောလိုတာ မဟုတ်ပဲ ဘုရားကို လှူတဲ့ အလှူတခုတည်း အကြောင်းကိုပဲ ပြောတာပါ။ ကျွန်မ ပြောချင်တဲ့ အလှူခံ ပဂ္ဂိုလ်က သက်ရှိထင်ရှား ဘုရားနဲ့ ပရိန္နိဗ္ဗန် စံတော်မူပြီးတဲ့ ဘုရားသာ ဖြစ်လို့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်မှာ အစ်မပြောတဲ့ သူယုတ်မာဆိုတာကို ထည့်မတွက်ထားပါဘူး အစ်မ။ ဒါပေမယ့် အစ်မ ဆွေးနွေးလိုက်တော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍ ပိုကျယ်ပြန့်သွားတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nဘုရားကိုလှူတဲ့ အလှူရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တခြားသူတွေ ဆွေးနွေးထားတဲ့ မှတ်ချက်တွေမှာ သိပ်ကို ပြည့်စုံနေပြီမို့ ကျွန်မ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ အကြံပြုထားတဲ့ အချက်တွေကို သားကိုလည်း ပြောပြပါတယ်။ သားကတော့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မတို့ ဘာကြောင့်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ သူသဘောပေါက်ပါပြီတဲ့။ သေဆုံးသူတွေအတွက် ပန်းပေးတာ၊ လွမ်းသူပန်းခွေချတာ၊ အလှူလုပ်တာနှိုင်းယှဉ်ပြီး သူသဘောပေါက်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓက နိဗ္ဗန်ရောက်သွားပြီ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်နဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ယုံကြည်သလို၊ ခရစ်တော်က ဘုရားသခင်နဲ့အတူ ရှိနေတယ်လို့ ခရစ်ရှန်တွေ ယုံကြည်ကြတာ သူသိနေလို့ ခရစ်ဆမတ်နဲ့ကတော့ ဥပမာပေးလို့မရဘူး။\nဆွမ်းတွေ၊ ရေတွေ ကပ်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆန္ဒရှိတဲ့သူအတွက် သူစိတ်ချမ်းသာလို့ သူလုပ်ပေးတာ ဖြစ်လို့ လုပ်ပေးသူအတွက် အဓိပ္ပါယ် ရှိုနိုင်တယ်ဆိုတာ သူလက်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်အတွက် ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံကုန် အချိန်ကုန်ခံပြီး ဘယ်သူမှ လက်ခံမည့်သူ မရှိပဲနဲ့ သူလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒီတော့ သူက ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်း မသက်၊ အခုလက်ရှိ ကိုပေါ၊ ဆရာမမေငြိမ်းနဲ့ အစ်မ ခင်မင်းဇော်တို့ ဂိုဏ်းထဲက ဖြစ်နေတယ်။\nဒါကြောင့်မို့ ကျွန်မလည်း ပြောလိုက်တယ် ကိုယ့်ဖါသာကိုယ် ဆန္ဒမရှိလို့ မလုပ်တာ အကြောင်းမဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် သူများ ယုံကြည်လို့ သဒ္ဒါတရားရှိလို့ လုပ်တာကိုတော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိ အချိန်တွေ ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းတယ်လို့ လိုက်မပြောနဲ့ ငရဲကြီးတယ်လို့ပဲ ပြောပြလိုက်ပါတယ်။\nပါဝင်ဆွေးနွေးပေးသူ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပေးထားတဲ့ Link တွေကိုလည်း ကျွန်မ အားတဲ့အချိန် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။\nအားလုံး နှလုံးစိတ်ဝမ်း ငြိမ်းချမ်းပြီး ကျန်းမာရွှင်လန်းကာ အဆင်ပြေ ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။\nAugust 22, 2009 at 12:51 PM Reply\nီ20 Aug 09, 13:14\ndrwinthein: ဘယ်နေရာဘယ်လိုတွေ့တာ မသင့်တော်ဘူး ဆိုတာထက် သဒ္ဓါတရားသာ အဓိကလို့ ထင်မြင်မိပါတယ်.. အဓိက က ကျမ်းဂန်တရားတော်တွေ နဲ့ ညီညွတ်နေရင် ဒါနမြောက်တာပဲလို့ ထင်ပါတယ် မငယ်နိုင်ရေ..\n20 Aug 09, 12:01\n20 Aug 09, 11:14\nဂင်ကြီး: http://www.dhammaransi.net/ ဒီထဲက ဆရာတော်မေတ္တာဇရှင်ဝနရဲ့ ဖန်ဆင်းရှင်သုံးဦးကို နာကြည့်စေချင်ပါတယ်\n20 Aug 09, 11:12\nဂင်ကြီး: ကြည်ညိုတဲ့သဒ္ဒါတရားကအဓိကဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာတော် မေတ္တာရှင်ဇဝနရဲ့ တရားကို http://www.dhammaransi.net/UZawana\nဂင်ကြီး: မငယ်နိုင်ရေ.. မအားလို့ဘယ်မှမရောက်ဖြစ်လို့ပါ။ သားသားမေးတာကို ဖြေရမယ်ဆိုရင် ဘာကုသိုလ်ဘဲဖြစ်ဖြစ်\nဒီပို့စ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဦးဂင်ကြီးနဲ့ ဆရာ Dr ၀င်းသိန်းက C-Box ထဲမှာ အကြံပြုထားတာကို အမှတ်တရ သိမ်းထားချင်လို့ ထည့်ထားလိုက်ပါတယ်။ ဦးဂင်ကြီးနဲ့ ဆရာ ဒေါက်တာဝင်းသိန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nAugust 23, 2009 at 4:02 PM Reply\nကျတော် ခုလေးတင် ဘုရားကို ဖယောင်းတိုင်မီး ပူဇော်ပြီး ခု တက်ဖတ်မိလို့ ကွန်မန့် ဝင်ရေးတာ။\nကျတော်တို့က ဘုန်းကြီးရဟန်း လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာတွေမှာ နေရတာလေ။ သက်ရှိထင်ရှား ရဟန်းသံဃာ တွေ့မှ လှူမယ်ဆို နှစ်နဲ့ချီပြီးတောင် စောင့်ရနိုင်တယ်။ သေချင်တောင် သေသွားမယ်။ ဆင်းရဲသား လှူုရအောင်လဲ နိုင်ငံခြားမှာ အိုးအိမ်မဲ့တွေတောင် တချို့မြို့မှာ မနည်း ရှာရမှာ။ သူတို့လူမျိုး ဆင်းရဲသားကလဲ မြန်မာမျက်စိနဲ့ကြည့်ရင် သူဌေးပဲ။\nဒီတော့ လှူတယ်ဆိုတာလဲ အကျင့်တစ်ခုလို လုပ်နေဖို့ လိုတယ် ထင်တယ်ဗျာ။ ပါရမီဆိုတာ အထုံဖြစ်နေသော အကျင့်--ဆိုတော့ ဒါနပါရမီဆိုတာ ဒါနကို အထုံအလေ့ ဖြစ်အောင် ပြုထားတဲ့ အကျင့်ပေါ့။ လှူစရာလူ အနားမှာ အလွယ်မရှိလို့ဆိုပြီး မလှူပဲနေရင် အကျင့်ဖြစ်သွားမယ်။ ဒါနပါရမီ အားနည်းသွားမယ်ပေါ့ဗျာ။ ဆေးလိပ်သောက်တာ ဝိုင်သောက်တာလဲ သောက်ရင်းစွဲပြီး အကျင့်ဖြစ်သွားတာပဲ။ ရတနာသုံးပါးကို လှူဖို့မလွယ်တဲ့နေရာ ရောက်နေလို့ မလှူပဲနေမိရင်လဲ အကျင့်ကောင်းတစ်ခု ပျက်သွားမှာ စိုးတယ်လေ။ နောက်ကို ရဟန်းသံဃာ မြင်ရင်တောင် လှူဖို့ တက်တက်ကြွကြွ မရှိတော့တာမျိုး ကြုံမှလှူတာပေါ့ ဆိုတာမျိုး ကိုယ့်စိတ်မှာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။\nဒီတော့ ပန်းလှူရေလှူဆွမ်းလှူတာတွေက ဒါနမျိုးစေ့ ကိုယ့်ကိုယ် ပြန်ချပေးနေတဲ့အနေနဲ့လဲ ကျတော် လုပ်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာဆိုတော့ အထီးကျန်တာတွေ မိတ်ဆွေငတ်တာတွေလဲ ကြုံရတယ်။ အဲဒီအခါ ဘုရားကို ပိုချဉ်းကပ်ဖြစ်တယ်။ အိမ်နီးနားမှာ ရွယ်တူကစားဖော် မရှိတဲ့ ကလေးဟာ မိဘကို ပိုကပ်သလိုပေါ့။\nတရားထိုင်ရင်လဲ အရမ်းသဒ္ဒါတွေထက်ပြီး ဘုရားကို သံဃာကို အရမ်းလှူချင်လာတယ်ဗျ။ ကျွန်တော် ထွက်မလာခင် ရိပ်သာဝင်တော့ တရားဓမ္မနဲ့ ထိတွေ့ရတဲ့ အချိန်မှာ အရမ်းသဒ္ဒါတွေတက်ပြီး အဆောင်မှာ ဘုရားကို မီးပူဇော်တယ်။ တရားပြ ဦးဇင်းလေးက သိတော့ သဒ္ဒါတရားတက်လာတဲ့အချိန် ဒီစိတ်မျိုး ဖြစ်တတ်တယ်၊ သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆောင်မှာ စည်းကမ်းအရ ဖယောင်းတိုင်မီး မထွန်းနဲ့လို့ ပြောဖူးတယ်။ သူတို့က ယောဂီတွေ အများကြီး ဆက်ဆံလာခဲ့ရတာဆိုတော့ တရားထိုင်မိလို့ တရားအရသာ သိသွားရင် သဒ္ဒါစိတ်တွေ တက်လာပြီး ဘုရားကို အရမ်းပူဇော်ချင် လှူချင်တန်းချင်တဲ့စိတ်တွေ ဖြစ်တတ်တာ သိတယ်လေ။ တစ်ချို့ဆို သဒ္ဒါအရမ်းကဲပြီး တရားဆက်မမှတ်ဘဲ ဘုရားဂုဏ်တော်တွေပဲ ကြည်ညိုနေတာတို့၊ ဘုရားဝေယျာဝစ္စတွေပဲ ဖိလုပ်နေတာတို့ ဖြစ်တတ်လို့ ဦးဇင်းတွေ ပြောယူရတယ်။\nဒီတော့ ဘုရားကို ပန်းရေချမ်း ဆီမီး ဆွမ်း ပူဇော်တဲ့ သူတွေဟာ ပင်ကိုယ်စိတ်ကိုက သဒ္ဒါတရား ထက်သန်ပြီးသားမို့လို့ဆိုလဲ ကောင်းတာပါပဲ။ ကျတော့်လို တရားနဲ့ ကြီးမှတွေ့ပြီး ကြီးကောင်ကြီးမားမှ သဒ္ဒါတွေ ပိုထက်လာလို့ဆိုလဲ ကောင်းတာပါပဲဗျာ။ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် သဒ္ဒါတရား ထက်သန်လာတာ မမှားဘူးလို့ မြင်ပါတယ်။\nဘုရားရှင် သက်တော်ထင်ရှား မရှိတော့လို့ ဆွမ်းမကပ်ချင်ဘူးဆိုလဲ သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ပါ။ မြတ်စွာဘုရားကလဲ ငါဘုရားကို ဒီလို ပူဇော်ရမယ်လို့ မမှာခဲ့ပါဘူး။ ကျတော်တို့ကသာ သဒ္ဒါကြည်ညိုလို့ ဒီစိတ်ကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့အနေနဲ့ လုပ်နေတာလေ။\nAugust 23, 2009 at 4:15 PM Reply\nလူရဲ့ အားထားရာက ကံ ဥာဏ် ဝီရိယပဲလေ။ ကံ (ကမ္မ-အလုပ်)ဆိုတာလဲ အမြဲ အကျင့်လုပ်ပြီး ကံကောင်းတွေ ဖြည့်ဆည်းပေးနေဖို့ လိုတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ နေရတဲ့ လူတွေက ငွေမရှိလို့ အရွယ်မရောက်ခင် ကျောင်းထွက်ရမှာ ပူစရာ မလိုဘူး။ ကျန်းမာပြီး အလုပ်ကြိုးစားရင် ဝင်ငွေနဲ့ ဘဝအာမခံချက် ပူစရာ မလိုဘူးဆိုတော့ ကံရဲ့ အရေးပါမှုကို ဒီလောက် မြင်ချင်မှ မြင်မိတယ်။ အခြေခံ လူသားရပိုင်ခွင့်တွေ အပြည့် အာမခံချက် ရှိတဲ့ အရပ်လေ။ ဒီအခြေခံတွေပေါ်မှာ ဆက်ကြိုးစားသွားဖို့ကသာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုး။\nကျတော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ ဘဝက စာကြိုးစားလဲ မိဘဆင်းရဲရင် လေးငါးခြောက်တန်းနဲ့ ကျောင်းထွက်ရတဲ့ ကလေးတွေ တစ်ပုံကြီး။ ပညာလဲစုံ၊ အလုပ်လဲ ကြိုးစားတာတောင် ရရစားစား လုံးပါးပါးနေတဲ့လူတွေ အများကြီး။ ဒီတော့ ဥာဏ်နဲ့ ဝီရိယအပြင် ကံကပါ စကားပြောလာပြီ။ ကံဆိုးတွေ အမြဲ ကြုံနေရမယ့် အရပ်မှာ ကံကို ပစ်ထားဖို့ မရဲတော့ဘူးဗျာ။\nဘုရားကို ဒီလို ပူဇော်တာတွေက ကိုယ်လုပ်တဲ့ ကောင်းမှုကံတွေပါပဲ။ ကောင်းကျိုးက မြတ်စွာဘုရားက ပြည့်စေလို့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပြုတဲ့ ကောင်းမှုတွေကသာ ပြန်ပေးမှာပါ။ ဘုရားကို မီးအလင်းရောင် တောက်လျှောက်ပူဇော်တော့ တစ်ချိန် ကိုယ့်ဘဝ မှေးမှိ်န်နေချိန်၊ အလင်းရောင်ပျောက်နေချိန် ကြုံရင် ဒီကံကို ပြန်တမ်းတနိုင်တယ်။ ဘုရားကို လန်းဆန်းလှပတဲ့ ပန်းတွေ ကပ်တော့ ကိုယ့်ဘဝ ညှိုးနွမ်းနေချိန်၊ မတင့်မတယ် ဖြစ်နေချိန်မှာ ဒီကံကို အောက်မေ့လိုက်နိုင်တယ်။ ရေချမ်းကပ်တော့ ဘဝပူလောင်နေချိန်၊ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခုကို မွတ်သ်ိပ်နေချိန်မှာ ဒီကံကို ပြန်တမ်းတနိုင်တယ်။ ဆွမ်းကပ်တော့ တစ်ချိန် လှူချင်တန်းချင်ရက်နဲ့ ကိုယ့်မှာ ဘာမှ မရှိလို့ မလှူနိုင်ရင် ဒီကံကို ပြန်အားကိုးနိုင်တယ်။ စေတနာ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ လုပ်ရင် အလကား မဖြစ်ပါဘူး။\nAugust 23, 2009 at 6:33 PM Reply\nဆွမ်းနဲ့ရေချမ်းကပ်လှူတာဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်တွေတွေကို ကြည်ညိုတဲ့အနေနဲ့ ပူဇော်မှုပြယုဂ်တစ်ခုလို့ ညီမမြင်မိပါတယ်။ အစ်မ စတင်ဆွေးနွေးသွားတဲ့ ပို့စ်ရော ကောမန့်မှာ အားလုံးဆွေးနွေးသွားတာတွေကပါ ညီမအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အသိတွေပေးလို့ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ မငယ်နိုင်။\nAugust 23, 2009 at 8:29 PM Reply\nကလေးကို အသာထားပါဦး..ကလေး အမေဖြစ်တဲ့ လူကြီးကို\nဘာသာအကြောင်း ကျကျနန လေ့လာသင်ပါတယ် ပြီးတော့ အမေရိကာမှာလဲ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေ ရှိပါတယ်\nအဲဒီမှာ မေးမြန်းပြီး လေ့လာ လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် အသင့်တော်ဆုံးပါ ...လက်ခံမယ်ထင်ပါတယ်..\nAugust 23, 2009 at 10:54 PM Reply\nဒီပို့စ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆက်လက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မှတ်ချက်လာပေးကြတဲ့ ကိုရဲဝင်း၊ a, ညီမရွှေပြည်သူနဲ့ ကဲကဲတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုရဲဝင်းနဲ့aဆွေးနွေးတင်ပြတဲ့ အချက်တွေကို အလေးအနက်ထား မှတ်သားပြီး ကျွန်မသားလေးကိုလည်း ဒီလို အလေ့အကျင့်ကောင်းတခု အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ထည့်တွက် စဉ်းစားပါတယ်။\nရွှေပြည်သူရေ အစ်မက နောက်ထပ်လည်း ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာနဲ့ ဆေးသိပ္ပံ အယူအဆတွေကို နှိုင်းယှည်တဲ့ ပို့စ်တွေ တင်ဖို့ရှိတဲ့အတွက် ဆက်လက်ပြီး လာဖတ်အားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။\nကဲကဲရေ ကလေးကို ကျွန်မလို သဒ္ဒါတရားရှိတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တဦး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတဲ့ မိခင်တယောက်အနေနဲ့ ကလေးကို အသာထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ကဲကဲထင်သလို အမေရိကန်မှာ ရောက်နေသူမဟုတ် ဘာသာရေးအကြောင်း နားမလည်သူမဟုတ် ဆိုတာ ကျွန်မ ကျွန်မပို့စ်ကို သေသေချာချာ ဖတ်ရင် သိနိုင်ပါတယ် ပြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မက မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို မယုံကြည်လို့ မိရိုးဖလာထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်တဲ့အထိ လေ့လာပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တယောက် ဖြစ်လာသူဆိုတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသိတရား နည်းသေးတယ် ဆိုရင်တောင်မှ သဒ္ဒါတရားမှာ ဒီထက်ပိုလျှော့သွားမည့်သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ ဒီဘ၀မှာ အယူမှားနိုင်စရာအကြောင်း လုံးဝမရှိနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကျွန်မရဲ့ ဘာသာရေး ဗဟုသုတနဲ့ သဒ္ဒါတရားက အနည်ှးဆုံး ဒီဘ၀တသက်စာ အတွက်တော့ လုံလောက်တဲ့ အာမခံချက် ရှိပြီးသားပါ။ ကဲကဲ ကျွန်မပို့စ်ကို သေသေချာချာ ပြန်ဖတ်ကြည့်စေချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ဝင်စားပြီး အကြံပြုတဲ့ အကြံပြုချက်အတွက်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nAugust 23, 2009 at 11:55 PM Reply\nကဲကဲရေ.. သိသလောက်ပြောပြပေးပါဦး။ အမေရိကာက ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေဆီမသွာခင် ကဲကဲဆီမှ ကျကျနနလေ့လာထာတာတွေကို ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ပါတ်သတ်လို့ ဝေးငှပေးစေလိုပါတယ်။ နားလည်မယ်ထင်ပါတယ်....\nAugust 24, 2009 at 2:54 PM Reply\nဒီကနေ့ တန်ခိုးကြီးဘုရားတွေဟာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာရဲ့ ဆံတော်၊ ဓာတ်တော် တွေ ဌာပနာထားပြီး ရင်ငွေ့တော် ခိုလှုံထားတဲ့ စေတီတွေပါ။ ဘာလို့ မရှိတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြတာလဲ။ တကယ်ကို သက်ရှိထင်ရှားရှိသလောက်ကို အာဘော်တွေ၊ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ဒီတစ်ချက်လို သွားတဲ့အတွက် ကလေး နည်းနည်း အတွေးလွဲသွားတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ နောက်တော့ နားလည်သွားလိမ့်မယ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရာကို လွဲသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဆုတောင်းပေးရုံကလွဲပြီး မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး ညီလေးရယ်။ ကျွန်တော် လိုက်ရှာကြည့်သေးတယ်၊ အတူရှိတယ်ဆိုတဲ့ ထာဝရဘုရားရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ တစ်ပုံမျှမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဆိုညီလေး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ယုံကြည်စိတ်မပါဘဲ ဘုရားကို ဆွမ်းတွေ ရေချမ်းတွေ ကပ်ပါလို့တော့ မတိုက်တွန်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အစစ်တွေ ဘယ်လောက် စေတနာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ခံစားမိမယ်ထင်ပါရဲ့။\nမခင်မင်းဇော်ရေးတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူယုတ်မာကိုမှ လှူချင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သူတွေ ကျွန်တော် ဘယ်လိုက်ရှာရမလဲမသိဘူး။\nအကျိုးလိုလို့ ညောင်ရေလောင်းတာတော့ များပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကံကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ရင်တော့ ဘာလုပ်လုပ် အကျိုးကို မျှော်စရာ မလိုကြောင်းပါ။ အသေအချာ ရလာပါလိမ့်မယ်။\nAugust 30, 2009 at 1:19 PM Reply\nအခုလို ၀ိုင်းပြောလိုက်ကြတော့လည်း ပြီးသွားတာပါပဲ။\nSeptember 10, 2009 at 11:38 AM Reply\nမငယ်နိုင်ရဲ့ သားသားမေးခွန်းအတွက် ညီမလေး တော်တော်ခေါင်းစားသွားတယ်..\nမငယ်နိုင်ဘလော့ကို စမှတ်မိတာ အဲဒီအချိန်က စတာပါ။ ကွန်မန့် ရေးဖို့ တော့ မတတ်နိုင်သေးဘူး။ (ခုလည်း သူများကွန်မန့် တွေ မဖတ်ရသေးဘူး)\nအဲဒီမေးခွန်း သူများတွေကိုလည်း မေးမိတယ်..\nညီမလေး ခုဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို မငယ်နိုင် အချိန်ရရင် ဖတ်စေချင်ပါတယ်..\nအရှင်ဇနကာဘိဝံသ(တောင်မြို့ ဆရာတော်) ရဲ့ အခြေပြုပဌာန်းကျမ်း ပါ။\nပြီးတော့ မပြီးသေးပါဘူး။ ဖတ်လက်စ စာအုပ်ပါ။ ဖတ်နေရင်းနဲ့တချို့ နေရာတွေမှာ မငယ်နိုင်သားသားအတွက် ရှင်းလင်းတဲ့ အဖြေတခု ရလောက်တယ်လို့ တွေးမိပါတယ်..\nကလေးရဲ့အတွေးနဲ့ အမေးကို တလေးတစားရှိတဲ့ မငယ်နိုင်ကို ချီးကျူးပါတယ်..\nဒါဟာ အရေးကြီးတဲ့အချက်လို့ ညီမလေး ခံယူထားလို့ ပါ။\nလာလည်တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လာလည်တဲ့လူအတွက် အချိန်ပဲ ကုန်တဲ့နေရာတခုလို့ယူဆလို့ခု ပိတ်ထားပါတယ်..\nNN ရေ သားသားက ဒီကိစ္စကို ရှင်းသွားပါပြီ။ ဒါက သဒ္ဒါတရားအပေါ်မှာပဲ အခြေခံနေတာပါ။ အစ်မကလည်း သူမေးတာကို နားမလည်လို့ မဟုတ်ပါဘူး သူ့ကို သူနားလည်တဲ့ စကားလုံးနဲ့ မရှင်းပြတတ်တာသာ ဖြစ်တယ်။ လာဖတ်တဲ့အတွက်ရော သိစေချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ စိတ်ဝင်စားတဲ့အတွက်ပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမေရေ..\nNovember 17, 2009 at 10:24 AM Reply\nဆရာတော် တစ်ပါးထံ မေးပေးထားသောအဖြေ ဒီနေ့ ရလာသည့်အတွက်\nမိသားစုအားလုံး ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ငြိမ်းချမ်းကြပါစေ...\nNovember 18, 2009 at 1:34 PM Reply\nအရှင်ဘုရား အခုလို တကူးတက တဆင့် မေးခွန်းမေးပြီး ဖြေကြားပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင် ၀မ်းမြောက်စွာဖြင့် သာဓုခေါ်ပါတယ်ဘုရား။ ဖြေပေးထားတာကို စိတ်ဝင်စားသူ အများဖတ်ပြီး ကုသိုလ် ပွားနိုင်အောင် ပို့စ်တခုအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးပြီး ပြန်တင်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ် ဘုရား။ ဒါပေမယ့် အခု တဆင့် မေးခွန်းမေးပေးတဲ့ ဆရာတော်ဦးလောကနာထနှင့် ဖြေကြားပေးတဲ့ ဆရာတော် နှစ်ပါးစလုံးကို ဘယ်က ဆရာတော်တွေဆိုတာ သိခွင့်ရမယ်ဆိုရင် တပည့်တော်မ သိချင်ပါတယ်ဘုရား။ ဦးလောကနာထ သီတင်းသုံးတဲ့ အလိုတော်ပြည့်ကျောင်းက ဘယ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာ မသိသလို ဖြေကြားပေးတဲ့ ဆရာတော်ကို နာမည်ကိုလည်း မတွေ့ရတဲ့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ ဆရာတော်နာမည်၊ ကျောင်းတိုက်နဲ့ ဆရာတော် နှစ်ပါးစလုံးရဲ့ သီတင်းသုံးတဲ့ နေရာလေး သိပါရစေဘုရား။\nOctober 10, 2010 at 10:56 PM Reply\nOctober 29, 2016 at 10:24 AM Reply