သံစောင်းထက် ရေစောင်း ထက်သတဲ့\nမုန်တိုင်း သက်တာ မကြုံဖူးတော့\nလေစောင်းထက် မျက်စောင်းထက် သတဲ့။\nတသက်မှာ တခါ စ, မြင်ဖူးတော့\n(ဖေဖော်ဝါရီ ၃ရက် မျက်စောင်း တစ်ချက် ပိုင်ရှင်သို့ ရည်ညွှန်းပါသည်။)\nPosted by Myint Ko at 6:18 PM No comments:\nသမိုင်းပညာရှင် နီးလ်ဖာဂူဆန် (Niall Ferguson) ရဲ့ စာအုပ်အသစ် Civilization အလိုအရ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အနောက်ကမ္ဘာက အရှေ့ကမ္ဘာထက် သာသွားရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းက အင်စတီကျူးရှင်းတွေကြောင့်လို့ အတိအလင်းဖော်ပြရင်း အကြောင်းရင်း (၆) ချက်ကို ဆွဲထုတ်ပြပါတယ်။\n၁။ အပြိုင်အဆိုင်ဓလေ့ - ဥရောပရဲ့ ထီးပြိုင်နန်းပြိုင်အခြေအနေကြောင့် ဥရောပသားတွေကြားမှာ တနယ်တကျေးမှာ အခွင့်အလမ်းတွေကို အပြိုင်အဆိုင်ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပင်လယ်ရပ်ခြား ကုန်သွယ်ရေးကို အကြောင်းပြုလို့ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့တယ်။ (အဲဒီအချိန်မှာ နဂိုက တိုးတက်နေတဲ့ အရှေ့တရုတ်ပြည်ဟာ တခါးပိတ်စီးပွားရေးစနစ် ကျင့်သုံးရင်းနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှု ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်)။\n၂။ သိပ္ပံပညာတိုးတက်လာမှု - ၁၆ နဲ့ ၁၇ ရာစုတွေမှာ ဥရောပမှာ သိပ္ပံပညာတိုးတက် ကျယ်ပြန့်လာသလောက် သတင်းအချက်တွေလည်း လွတ်လပ်စွာ ခွင့်ပြုထားခဲ့တယ်။ သိပ္ပံပညာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် တခြားကဏ္ဍတွေမှာ တိုးတက်လာသလိုပဲ လက်နက်တွေမှာလည်း ခေတ်မှီလာခဲ့ပါတယ်။ (အဲဒီအချိန်မှာ အရှေ့က ဖွံ့ဖြိုးပြီးသား မွတ်စလင်နိုင်ငံတွေမှာ လွတ်လပ်စွာ သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့ရင်း ခေတ်နောက်ကျခဲ့တယ်)။\n၃။ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ဥပဒေအရ အကာအကွယ်ပေးထားမှု - တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုနဲ့ ဒီမိုကရေစီက အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့စနစ် ဖြစ်ပါတယ်။ မြောက်အမေရိကမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဒီမိုကရေစီ၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုနဲ့ ပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ အင်္ဂလိပ် အင်ပါယာဟာ တောင်အမေရိကမှာရှိတဲ့ အာဏာပိုင်စနစ်နဲ့ ပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို အားပေးတဲ့ စပိန်အင်ပါယာထက် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။\n၄။ ဆေးသိပ္ပံပညာတိုးတက်မှု - ၁၉ နဲ့ ၂၀ ရာစုမှာ ဆေးပညာ အလွန်အမင်း တိုးတက်လာတဲ့ အခြေအနေက အင်ပါယာ ထူထောင်ရေးအတွက် အဓိက အားကိုးအားထားစရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။\n၅။ ဈေးကွက်ဝါဒနှင့် စားသုံးသူဝါဒ ထွန်းကားလာမှု - ၁၈နဲ့ ၁၉ ရာစု အင်္ဂလန်မှာ စက်မှုတော်လှန်ရေးက ဈေးကွက်ဝါဒနဲ့ စားသုံးသူဝါဒဟာ တားဆီးမရတော့ဘဲ ကမ္ဘာတလွှား ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တယ်။\n၆။ အလုပ်ကြိုးစားမှု - ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားမှာ ဂိုဏ်းကွဲတခုဖြစ်တဲ့ ပိုရိုတက်စတင့်ဝါဒ ဟာ အလုပ်ကြိုးစားမှုကို အားပေးပါတယ်။ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက တရုတ်ပြည် တိုးတက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းထဲမှာ ပရိုတက်စတင့် အယူဝါဒ ပျံ့နှံ့မှုကလည်း အကြောင်းတရားတခုအဖြစ် ဆိုထားတာပါ။\nတကယ်တမ်း ၁၅ ရာစုမှာ ကမ္ဘာ့အရှေ့ခြမ်းဟာ ဥရောပထက် ယဉ်ကျေးမှုအရ ရှေ့တန်းရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး မြို့ပြဟာ အာရှက တရုတ်ပြည်မှာရှိခဲ့ပြီး၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက အကြီးဆုံး မြို့ ၁၀ မြို့ကို လက်ချိုးရေကြည့်လိုက်ရင် ဥရောပမှာ ပြင်သစ်ရဲ့ ပါရီမြို့က လွဲလို့ ကျန်မြို့တွေ အားလုံးဟာ အာရှကချည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ၁၉၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာတော့ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး မြို့ပြ ၁၀ ခုကို ပြန်ရေတွက်ကြည့်တဲ့ အခါမှာ အာရှက (ဂျပန်က) တိုကျို မြို့တမြို့ပဲ စာရင်းမှာပါပြီး ကျန်အားလုံးဟာ အနောက်က မြို့ပြတွေ ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။\nဒီလိုဖြစ်သွားအောင် အထက်က ၆ ချက်က အခြေအနေတွေ ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အချက်က အဲဒီအချိန်က အာရှက တခုတည်းသော အင်အားကြီးနိုင်ငံဖြစ်တဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံ တိုးတက်နေရတဲ့ အကြောင်းက အနောက်ရဲ့ အင်စတီကျူးရှင်းမော်ဒယ်တွေကို အဲဒီကတည်းက ပုံတူကူးချခဲ့တာကြောင့်လို ဆိုတာပါ။ သူ့စကားအတိုင်းဆိုရရင် ဂျပန်ဟာ အနောက်တိုင်းရဲ့ Application တွေကို Download ဆွဲချခဲ့တယ်။\nအခုလက်ရှိ အာရှမှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတိုင်းဟာလည်း အနောက်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး မော်ဒယ်တွေ (အင်စတီကျူးရှင်းတွေကို) အနည်းနဲ့ အများ ပုံတူကူးရင်း ရလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေလို့ ဆိုပါတယ်။\nဒီနေရာမှာ တချက်ထောက်ပြတာက ဘယ်လို ယဉ်ကျေးမှုမှာမဆို အင်စတီကျူးရှင်း ကောင်းကောင်းနဲ့ ဆိုရင် ဖွံ့ဖြိုးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ၂၀ ရာစုမှာပဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်စတီကျူးရှင်းတွေနဲ့ လက်တွေ့စခန်းသွားခဲ့တဲ့ တောင်နဲ့ မြောက်ကိုရီးယား၊ အရှေ့နဲ့အနောက် ဂျာမနီ၊ တရုတ်ပြည်မှာ ပြည်မနဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေတွေကို ဥပမာ ပေးထားပါတယ်။\nယဉ်ကျေးမှုအရ အနည်းနဲ့ အများတူတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတခုမှာ တခြမ်းကို ကွန်မြူနစ်စနစ် ချပေးပြီး၊ နောက်တခြမ်းကို အရင်းရှင် စနစ်ချပေးလိုက်ရင် မတူတဲ့ ရလဒ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တာကို ထောက်ပြထားပါတယ်။\nCivilizationဟာ အနောက်တိုင်းသားသမိုင်းဆရာ တယောက်က အနောက်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့တဲ့ အတိတ် သမိုင်းကို ပြန်တူးဆွပြီး အနောက်ကမ္ဘာရဲ့ ကျဆုံးခန်းအပေါ် စိုးရိမ်သောကနဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်တွေကို လှုပ်နှိုးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ စာအုပ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ မျိုးဆက်သစ်တွေ သမိုင်းကို လေးလေးနက်နက် သင်ဖို့ အရေးတကြီး တိုက်တွန်းထားပါတယ်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀၀ လုံးလုံး အနောက်ဟာ အထက်က အားကောင်းချက်တွေနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးခဲ့သလို၊ အခုအချိန်မှာ အဲဒီ အားကောင်းချက်တချို့က အရှေ့ခြမ်းက ပုံတူ ကူးချပြီး ထပ်ကျပ်မခွာ နောက်က လိုက်လာကြတဲ့အချိန်မျိုးမှာ အနောက်ကတော့ ဒါတွေကို တန်ဖိုးထားရ ကောင်းမှန်း မသိဖြစ်နေတယ်လို့ဆိုထားပါတယ်။\nအဲဒီကနေ အမြဲတမ်း ခေတ်နောက်ကျတတ်တဲ့ အရှေ့တိုင်းက မြန်မာပြည်အတွက် တွေးစရာတချို့ ရလာပါတယ်။ နီးလ်ဖာဂူဆန်ရဲ့ အောင်မြင်ခြင်းအကြောင်း (၆) ချက်ကို မြန်မာ့နိုင်ငံရေးဓလေ့၊ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့အပေါ် တင်ကြည့်ပါတယ်။\nဥရောပမှာ ၁၆ ရာစုကနေ ၁၉ ရာစုအထိ အချိန်ဟာ မြန်မာပြည်မှာ ဘုရင့်နောင်ရဲ့ ဒုတိယမြန်မာနိုင်ငံတော်နဲ့ အလောင်းမင်းတရားရဲ့ တတိယ မြန်မာနိုင်ငံတော် ခေတ်တို့နဲ့ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။ ဒီနိုင်ငံတော်တွေဟာ သူ့ခေတ်နဲ့ သူအလျှောက် ကျယ်ဝန်းတဲ့ အင်ပါယာတွေ (ထိုင်းနဲ့ မလေးရှားအထိလို့ အဆိုရှိပါတယ်) လက်နက်လက်နိုင်ငံတော်တွေ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ (နံပါတ် ၂)\nဒါပေမယ့် ဖာဂူဆန် ထောက်ပြတဲ့ နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး တခြား Application တွေဖြစ်တဲ့ အပြိုင်အဆိုင်စိတ်ဓာတ်၊ သို့မဟုတ် အန်တြာပရာနော် စိတ်ဓာတ် (သို့) စွန့်ဦးတီထွင်စိတ်ဓာတ်၊ ဈေးကွက်စီးပွားရေး၊ သိပ္ပံပညာ၊ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး၊ ဒီမိုကရေစီ အင်စတီကျူးရှင်းတွေတော့ ထွန်းကားခဲ့ပုံ မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ အင်္ဂလိပ်ကိုလိုနီဘ၀ကို ရောက်ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ နံပါတ် (၆) နဲ့ပတ်သက်လို့တော့ မြန်မာပြည်မှာ အများစု ကိုးကွယ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာက အလုပ်ကြိုးစားတာကို အားပေးတာထက် ရသမျှနဲ့ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲဖို့ ဆုံးမတဲ့ ဘာသာတရားဖြစ်ဖို့ များပါတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။\nဒါကြောင့် မြန်မာ့သမိုင်းကနေ တိုင်းပြည်ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ဘယ်လို Application မျိုးကို Download ယူလို့ ရမလဲလို့ စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါမှာ အတော်လေး အားငယ်စရာကောင်းလှပါတယ်။ ဆိုလိုတာက မြန်မာဘုရင်တွေရဲ့ နိုင်ငံတော်တွေ Civilization ထဲကနေ အားကိုး အားထားပြုလောက်တဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးမော်ဒယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။\nရှိတယ်ဆိုရင် အကိုးအကားနဲ့ ထောက်ပြရင် အနာဂတ် နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးအတွက် အကျိုးရှိမှာပါပဲ။ ဒီလိုမဟုတ်ဘဲ မရှိကို အရှိလုပ်ပြီး၊ (နေပြည်တော်က ရုပ်ထုလိုမျိုးတွေထုပြီး) ကြံဖန်ဂုဏ်ယူ၊ ကိုလိုနီစနစ်နယ်ချဲ့ကို လက်ငြိုးထိုး အပြစ်ဖို့ရုံလောက်နဲ့တော့ တိုင်းပြည် တည်ဆောက်ရေးအတွက် အကျိုးမများ လှပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာလည်း ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် အထောက်အပံ့တွေ ရှိမယ်ဆိုရင် ဆရာတော်သံဃာတော်တွေ က ဖော်ထုတ် ဟောကြားပေးဖို့ ကောင်းတယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။\nဒီနေရာမှာ အားတက်စရာလိုပဲ ဆိုဆို၊ စိတ်မကောင်းစရာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောစရာ တချက်တော့ ရှိပါတယ်။ မကြာခင်တုန်းပဲ တရုတ်နိုင်ငံ ဆင်ဝှါတက္ကသိုလ်က သမိုင်း ပါမောက္ခ Qin Huiက မြန်မာပြည်ဟာ စစ်အာဏာရှင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ သက်ဆိုးရှည်ခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် အရှေ့တိုင်းထက် အနောက်တိုင်း အတွေးအခေါ်တွေလွှမ်းမိုးနေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း လို့ ထောက်ပြထားပါတယ်။\nလွတ်လပ်ရေးရပြီးစကနေ ၁၉၆၂ ခုနှစ်အထိ ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီစနစ် ကျင့်သုံးခဲ့တာ၊ ၁၉၈၈ ဒီမိုကရေစီတောင်းဆိုတဲ့ အရေးတော်ပုံကြီးနဲ့ ၁၉၉၀ အတိတ်ကို လွမ်းစိတ်နဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ဖော်ဆောင်မယ့် ပါတီကို တခဲနက် မဲပေးလိုက်တာတွေကို သူက ထောက်ပြပါတယ်။\nဒီအချက်အရဆိုရင် မြန်မာပြည်အတွက် ဖွံ့ဖြိုးရေးမော်ဒယ်ဟာ ကိုလိုနီခေတ်ကတည်းက အင်္ဂလိပ်ဆီကနေ အကန့်အသတ်နဲ့ ရထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကြောင့် အဆက်ပြတ်ခဲ့တယ်ပဲ ဆိုဆို ခေတ်သစ် ဖွံ့ဖြိုးရေး Application တွေဟာ ကျနော်တို့နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေး ယဉ်ကျေးမှု (Civilization) နဲ့ အစိမ်းသက်သက်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။\nCivilization စာအုပ်ဟာ အနောက်တိုင်းသား သမိုင်းဆရာ နီးလ်ဖာဂူဆန် က အနောက်က လက်ရည်နိမ့်နေတဲ့ အချိန်ကိုက်ပြီး တချိန်က ဘယ်လိုနည်းတွေသုံးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးခဲ့သလဲဆိုတာကို မီးမောင်းထိုးပြရင်း သမိုင်းကို လေးလေးနက်နက် သင်ဖို့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို တိုက်တွန်းထားတဲ့ စာအုပ်ပါပဲ။\nဒီကနေ စဉ်းစားမိတာက ကျနော်တို့ ဆီမှာလည်း သမိုင်းလိမ်တွေမဟုတ်ဘဲ၊ သမိုင်းအမှန်အတိုင်း၊ အတိတ်ကနေ ဒီနေ့အထိ မြန်မာတွေ ဘာလို့ ကျဆုံး နေရသလဲဆိုတာကို သင်ခန်းစာယူနိုင်မယ့် သမိုင်းသင်ကြားရေးမျိုး လိုအပ်နေပါတယ်။ ဒါမှ အနာဂတ် တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ရေးအတွက် အကျိုးများမယ့် သမိုင်းသင်ကြားရေး ဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။\nဒီနေရာ က ကူးယူဖော်ပြပါတယ်။\nPosted by Myint Ko at 10:41 AM 1 comment:\nအရင်တစ်ပတ်က နည်းလမ်းတစ်ချို့ရေးခဲ့ပါတယ်။ post တစ်ခုတည်းအပြတ်ရေးဖို့ မအားတာက တစ်ကြောင်း၊ မိမိအပျင်းနည်းနည်းထူတာက တစ်ကြောင်း၊ အင်တာနက်ဆိုင် မရောက်ဖြစ်တာက တစ်ကြောင်း ၊ ရောက်ပြန်တော့ connection မကောင်းတာက တစ်ကြောင်း၊... အကြောင်းတွေ များလွန်းလို့ ကျွန်တော်လည်း typical Myanmar တစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီ post မှာတော့ အရင်တစ်ခေါက်က ကျန်ခဲ့တဲ့အကြောင်းအရာလေးတွေကိုတင်ပြပါ့မယ်။\nLinguistic လို့ခေါ်တဲ့ သိပ္ပံပညာကို ကိုးကားပြီးပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဘာသာစကား တစ်ခုဟာ အသံတွေနဲ့ဖွဲ့စည်းထားပါတယ်။ ၄င်းအသံတွေကို မှ အက္ခရာ (character) များနဲ့ ကိုယ်စားပြုဖော်ပြပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ အသံအစုအဖွဲ့တစ်ခုကို ဝေါဟာရ ဟု ရည်ညွှန်းကြ ပါတယ်။ ဒီတော့ ဘာသာစကားကို လေ့လာခြင်းဟာ အခြေခံအားဖြင့် အသံတွေကို မှတ်မိခြင်းနှင့် ပြန်လည် အသံထွက်ခြင်း၊ တစ်နည်းမဟုတ် ဝေါဟာရတွေကိုမှတ်မိခြင်းနှင့် ပြန်လည် သီကုံး ဖွဲ့နွဲ့ခြင်း ဟုဆိုချင်ပါတယ်။\nအပိုင်း-၁ တွင် ဘာသာစကား ပြောရခြင်း၏အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆက်သွယ်မှု ပြုရန် ဟု တင်ပြခဲ့ပါသည်။ ၄င်းသည် အခြေခံအချက်သာဖြစ်သည်ကို မမေ့သင့်ပါ။ ဘာသာစကား သုံးရခြင်းတွင် တခြားရည်ရွယ်ချက်များစွာလည်း ရှိပါသေးသည်။\nဥပမာ - မကြာသေးခင်ကမှ ရင်းနှီးသွားကြသော ကောင်မလေးက ကောင်လေးကို “သူ့မှာ စိတ်ပူရမယ့်သူရှိလို့လား” ဟု မေးလိုက်ခြင်းသည် ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း မြန်မာစကား ပြောတတ်သူတိုင်း သိကြမှာမလွဲပါ။ စကားပရိယာယ် ဆိုသည့်အတိုင်း မိမိပြောချင်တာကို ထိထိမိမိရှိဖို့ စကားလုံးရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ရပါမည်။ ကိုယ်လိုရင်းကိုပြောနိုင်ဖို့ ဝေါဟာရကြွယ်ဝမှုရှိရပါမည်။ အောက်ပါဝါကျများမှာ အခြေခံဆိုလိုရင်း တူညီသော်လည်း ပြောသူ၏ခံစားချက် ကို ဖော်ပြနိုင်မှု ကွာခြားကြပါသည်။\nကိုယ့်မှာ ဝေါဟာရမကြွယ်ဝပါက ကိုယ်ပြောချင်သည့်အဓိပ္ပါယ်ရောက်ဖို့ မလွယ်ကူပါ။ ထို့ကြောင့် ဝေါဟာရကြွယ်ဝနေစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စုဆောင်းလေ့လာသင့်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်မှာပြောချင်တဲ့ စကားလုံးရှာမရလျှင်ကော ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေရှိပါသလဲ။\nဆိုကြပါဆို့။ ကျွန်တော်တို့ ဗမာစကားပြောရာမှာ “ဆင်” ဆိုတဲ့စကားလုံးကို သင်မသိလျှင်ကော၊ “အကောင်အကြီးကြီးဗျာ၊ နားရွက်ကြီးကြီး၊ နှာမောင်းရှည်ရှည်နဲ့၊ အစွယ်လည်းရှိတယ်၊ သစ်ဆွဲရာမှသုံးတယ်“ လို့ပြောလိုက်ရင် တစ်ဖက်သား နားမလည်နိုင်ဘူးလား။ ဒီတော့ သူက “ဆင်” လို့ခေါ်ကြောင်း ကိုယ့်ကို မပြောနိုင်ဘူးလား။ ဒီဥပမာက လွယ်လွန်းလို့ သတိမထားမိ ကြတာပါ။ ထို့အတူ အင်္ဂလိပ်စကားပြောတဲ့အခါမှာ “elephant” ဆိုတဲ့စကားလုံးကို မသိရင် ကောဒီနည်း လမ်းကိုအသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ “Er... what do you call that animal? ... It’s big and grey. It has big ears, long nose and long teeth, used for pulling trees.” သဒ္ဒါနည်းအရ မှန်ချင်မှ မှန်ပေမယ့် တစ်ဖက်နားထောင်သူက ကိုယ်ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ တန်းကနဲ သိသွား မှာမလွဲပါဘူး။ လက်ဟန်ခြေဟန်ကလေးပါပါရင်တော့ ပိုအဆင်ပြေပါလိမ့် မယ်။\nစကားပြောနေရင်းနဲ့ ကိုယ်က စကားလုံးတစ်လုံးကိုမသိလို့ ရပ်လိုက်ရင် နားထောင်နေတဲ့သူက လည်းရပ်လိုက်ပါလိမ့်မယ်။ စဉ်းစားချိန်ရအောင် ဒီလိုလည်းလုပ်လို့ရပါသည်။ “ကျွန်တော် ဘာ ပြောနေပါလိမ့်” ‘What was I saying?”. နားထောင်နေသူက ကိုယ့်ထက် အင်္ဂလိပ်စာပိုတတ် သူဖြစ်နေပါက သူ့ရဲ့အကူအညီတောင်းနိုင်ပါတယ်။\n“How can I say this?” တစ်ဖက်လူက မြန်မာလိုရော အင်္ဂလိပ်လိုပါ တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ပါက ဒီလို မေးနိုင်ပါတယ်။ “How do you say x x x in English?” တစ်ခါတစ်ရံ အင်္ဂလိပ်လို ရေးရာ၊ ပြောရာမှာ ကိုယ်ပြောချင်တဲ့ဝါကျက မှန်မမှန် မသေချာဘူးဆို လျှင် နောက်တစ်မျိုး ပြောင်းပြောတာ အကောင်းဆုံးပါ။\nသင် ကိုဖီအာနန် အင်္ဂလိပ်စကားပြောတာ၊ ဘန်ကီမွန်းအင်္ဂလိပ်စကားပြောတာ ကြားဖူး ပါသလား။ ကြားဖူးလျှင်တော့ ညံ့လိုက်တဲ့လူတွေကွာ။ အင်္ဂလိပ်စကားပြောတာ မပီကလာ ပီကလာနဲ့ လို့ ကဲ့ရဲ့မိမှာအမှန်ပါပဲ။ တကယ်တော့ သူတို့တွေဟာ လူညံ့တွေမဟုတ်ရုံမက ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲအပါအ၀င်ပင်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဆိုလျှင် ဘာတွေလွဲနေလဲ။ လွဲနေတာက ကျွန်တော်တို့ ခံယူထားသည့် ဘာသာစကားဆိုင်ရာ သဘောထားတစ်ချို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။\nများသောအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ အင်္ဂလိပ်စကားပြောလေ့ကျင့်ရာတွင် တကယ့် အင်္ဂလိပ်၊ အမေရိကန်လူမျိုးတို့ပြောသောလေသံအတိုင်း လိုက်၍ပြောတတ်ချင်ကြပါသည်။ ထိုအတိုင်း လည်း လေ့ကျင့်ကြပါသည်။ သူတို့အတိုင်းပြောနိုင်လျှင်တော့အကောင်းဆုံးပါ။ ဗမာစကား ပြောသူများအတွက် အင်္ဂလိပ်စာရှိ အသံထွက်အများစုသည် တုပပြောဆိုရန်မခက်လှပါ။ ဒါပေမယ့် တူချင်သူများအတွက် တမင်တကာ မတူတူအောင် လုပ်ကြံပြောဆိုပါက နားထောင် သူများအဖို့ နားခါးလှသည်ကို ကြုံဖူးကြပါလိမ့်မည်။ accent ဆိုတာကိုအလွယ်ဆုံး ဥပမာပြရရင် ကျွန်တော်တို့ ဗမာစကားကို ရခိုင်လူမျိုးကပြောတဲ့အခါ ရခိုင်သံဝဲ၀ဲနဲ့ပြောတယ်၊ ရှမ်းကလည်း ရှမ်းသံဝဲ၀ဲနဲ့ပြောတယ်၊ ကရင်ကလည်း ကရင်သံဝဲ၀ဲနဲ့ပြောတယ်။ သူတို့ရဲ့ စွဲမြဲ နေတဲ့ လေယူလေသိမ်း ကို accent လို့ခေါ်လို့ရနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။ pronunciation ကတော့ စာလုံး တစ်လုံးချင်းရဲ့ အသံထွက်မှန်ကန်မှု ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ accent ကလူမျိုး၊ ဇာတိ ဂုဏ်ကို ပြဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့လဲ ကိုဖီအာနန်တို့ ဘန်ကီမွန်းတို့ အာဖရိကန်လေသံ၊ ကိုရီးယားလေသံကို မစွန့်လွှတ်ပဲ မိမိလေယူလေသိမ်းအတိုင်းပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ငါးပိသံက အာဖရိက ပြောင်းဖူးသံ၊ ကိုရီးယား ကင်မ်ချီ သံ ထက်တော့ အများကြီးသာပါတယ်။ ဒီတော့ ခင်ဗျားက အင်္ဂလိပ်၊ အမေရိကန် လေသံနဲ့ တူအောင် မပြောနိုင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါ။ အချိန်ဖြုန်းမနေပါနဲ့ တော့။ ငါးပိသံနဲ့ပဲ ဂုဏ်ယူစွာ အင်္ဂလိပ်စကားကို ရေရေ လည်လည် ပြောကြပါစို့။\nအထက်မှာ လေယူလေသိမ်းအကြောင်းတင်ပြပြီးပါပြီ။ အသံထွက်ကတော့ ဘာသာစကား တစ်ခုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အစိတ်အပိုင်းပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အသံထွက်မှားလျှင် အဓိပ္ပါယ်ကောက်ယူမှု လွဲသွားတတ်လို့ပါ။ သာမာန်စကား ပြောကြရာမှာတော့ အသံထွက်မှားသွားလျှင် သိပ်ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေမယ့် အမှားမခံတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ အင်မတန်အရေးကြီးပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် အောက်ပါ ၀ါကျလေးနှစ်ခုကိုလေ့လာကြည့်ပါ။\nစာသင်သားအများစုကတော့ last time ကို “လတ်စ်တိုင်းမ်” လို့ ထွက်ကြတော့တာပဲ။ ဒီမှာတင် မျက်နှာပူစရာတွေဖြစ်တော့မှာပဲ။ အသံထွက်အမှန်က “လားစ်တိုင်းမ်” ဖြစ်ရမှာ။ အပြောခံရတဲ အင်္ဂလိပ်ကြီး ပြုံးစိစိနဲ့ အကြည့်ခံရတော့မယ်။ ပြောတဲ့သူက မိန်းကလေး၊ နားထောင်တဲ့ သူက ယောက်ျားလေးဆိုရင်. . .တွေးကြည့်ပေတော့။\nအသံထွက်ဘာကြောင့်မှားသလဲဆိုတာကိုလေ့လာကြည့်တော့ အမှားကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြတာက တစ်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ငယ်စဉ်ကျောင်းနေကတည်းက အလွယ်တကူ ထွက်ခဲ့ကြတဲ့ အသံက ကြီးလာတဲ့အထိစွဲသွားပါတယ်။ အဘိဓာန်မှာ အသံထွက် သင်္ကေတတွေကို ဖတ်တတ်တဲ့အချိန်အထိ မိမိကိုယ်ကိုယ်မှန်နေတုန်းပါပဲ။ သူများအသံထွက်အမှန်ကိုကြားရ ရင်လည်း သူ့အသံထွက်က မှားနေတယ်လို့ စိတ်ကထင်တယ်။\nတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ငြင်းကြ၊ ခုန်ကြ၊ မခံချင်လို့ အဘိဓါန်လှန်ကြည့်မှ ကိုယ်မှားမှန်းသိတာ မနည်းပါဘူး။ အောက်ပါစကားလုံးများကို ကျွန်တော်ပေးထားတဲ့ အတိုင်း အသံထွက်နေရင်တော့ အဘိဓါန် လှန်ကြည့်ပါတော့လို့တိုက်တွန်းပါရစေ။ မြန်မာအများစုထွက်တတ်တဲ့အသံတွေပါပဲ။အင်္ဂလိပ် တွေနားလည်မှာတော့မဟုတ်ပါဘူး။\nဒီနေရာက ကူးယူ ဖော်ပြပါတယ်။\nPosted by Myint Ko at 9:37 AM 1 comment:\nLabels: English Study Notes\nယနေ့ခေတ်မှာ လူတိုင်းကိုမေးလိုက်။ ဘာလုပ်နေလဲ “အင်္ဂလိပ် စပီကင် တက်နေတယ်” ဟူသည့်အဖြေကို ညံညံစီစီ ကြားနေရသည်။ အင်္ဂလိပ်စာ၏အရေးကြီးပုံကို လူတိုင်း သဘောပေါက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်ကလို ကျွန်လုပ်ချင်သည့်သူများအတွက် စာနှင့် စကားဟု ယိုးစွပ်သည့်ခေတ်မဟုတ်တော့ပြီ။\nသူသူငှာငှာ အင်္ဂလိပ်စကားပြောတတ်ချင် ကြသည်။ အင်္ဂလိပ်လို ဒွတ်ဒက်ရွှတ်ရှက် နှင့်ပြောနေ သူတစ်ယောက်ကို မြင်ရကြားရတိုင်း သူတို့လို ပြောတတ်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာ တတ်ပါသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဟိုသင်တန်း ဒီသင် တန်းတွေကို ဈေးကြီးပေးပြီး တက်ကြ ပြန်သည်။ သင်တန်းတွေကလည်း သင်ပေးကြပါသည်။\nဒါပေမယ့် တကယ့်တစ်ကယ် မြို့ထဲမှာ တိုးရစ်တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို အိမ်သာ ဘယ်နေရာ မှာရှိသလဲလို့ လာလည်းမေးရော ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းခုန်၊ ပါးစပ်က အာစေးထည့်ထားသလို ပြောမထွက်၊ တိုးရစ်က တစ်လုံးချင်း အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပြောတာကိုလည်း နားမလည်၊ အင်း- အဲ လုပ်ရင်း ကိုယ်ပြောချင်တာက တစ်မျိုး၊ တစ်ကယ် ညွှန်ပြလိုက်တာက တစ်ခြားနဲ့ ဧည့်သည် လည်း ရောက်ချင်ရာရောက်။ နောက်ပိုင်း သွေးအေးသွားသည့်အချိန်ပြန် စဉ်းစားလိုက်မှ ငါ ဒီလို ပြောလိုက်ရင်ရတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုပြောဖို့ သတိမရခဲ့ရတာလဲ ဟု မကြေမချမ်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြစ်တင်ရသည့်အဖြစ်မျိုး ကြုံဖူးကြမည် ထင်ပါသည်။\nမိမိတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။ စာသင်သားအများစုဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလိပ်စကားကို သွက်သွက်လက်လက်နှင့် ကိုယ်ပြောတာကို သူများနားလည်၊ သူများပြောတာကိုလည်း ကိုယ်ကနားလည် ဖြစ်ချင်ပါက အောက်ပါနည်းလမ်းများက မိမိဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်း ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။\nအင်္ဂလိပ်စာသင်ကြားပေးနေတဲ့ ဆရာတစ်ဦးအနေနဲ့ ဒီမေးခွန်းကို သင်တန်းသား များစွာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အများစုကတော့ အင်မတန်ယျေဘုယျ ကျတဲ့ အဖြေ ကိုပဲပေးတတ်ကြပါတယ်။\n”အင်္ဂလိပ်လိုပြောတတ်ချင်လို့” ”I want to speak English.”\n”အင်္ဂလိပ်စာတိုးတက်ချင်လို့” ”I want to improve my English.”\n”အင်္ဂလိပ်စာက နိုင်ငံတကာသုံးဘာသာဖြစ်လို့” ”... because English is an international language.”\nနည်းနည်းလေးတိုးတက်တဲ့ တပည့်တွေကတော့ . . .\n”အလုပ်အတွက်လိုအပ်လို့” ”I need it for my job.”\n”ပညာရေးအတွက် လိုအပ်လို့” ”I need it for my study.”\nဒီအဖြေတွေမှားသလားဆိုတော့ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မပြည့်စုံပါဘူး။ အင်္ဂလိပ်စကားကို ပြော တတ်ချင်လို့ ဆိုတဲ့သူကို ဘာလို့ပြောတတ်ချင်ရတာလဲ။ ဘယ်လိုပြောချင်တာလဲ၊ ဘာအတွက် ပြောမှာလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာပြောမှာလဲ၊ ဘယ်လောက်ပြောတတ်ချင်တာလဲ စတဲ့မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးလျှင်တော့ ရေရေရာရာမရှိဘဲ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုအဖြေတွေသာ ရတတ်ပါတယ်။\nဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လို့ အင်္ဂလိပ်စကားပြောချင်ရတာလဲဆိုတာကို မိမိကိုယ်မိမိသိအောင် ဦးစွာ လုပ်သင့်ပါတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ်မူတည်ပြီး လေ့လာရမည့် နည်းစနစ် ကွဲပြားသွား နိုင်ကြောင်းသဘောပေါက်ထားရမှာဖြစ်ပါတယ်။\nနိုင်ငံခြားကိုဈေးသွားဝယ်မယ့်သူတစ်ယောက်အတွက်သင်ခန်းစာနဲ့ ကျောင်းသွားတက်မယ့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားစွမ်းရည် လိုအပ်ချက် ဘယ်လိုမှ မတူနိုင်ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ၄င်းစွမ်းရည်တွေ တတ်ကျွမ်းအောင် လေ့ကျင့်သင်ကြားရမည့်နည်းနာ တွေလည်း ကွဲပြားမည်ဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။\nစကားပြောရခြင်း၏ အခြေခံအကျဆုံးနှင့်အဓိကအကျဆုံး ရည်ရွယ်ချက်သည် “ဆက်သွယ်ခြင်း” သတင်းပေးဖို့ /ယူဖို့ အတွက်ဖြစ်သည်။ (communication purpose) မိမိအင်္ဂလိပ်လို ပြောတတ်ကြောင်း ကြွားဝါဖို့မဟုတ်၊ ဂုဏ်ယူဖို့ မဟုတ်။ (စာဖတ်သူအနေဖြင့် ခေတ္တရပ်၍ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မှန်သည်ဟုယူဆပါက ဆက်ဖတ်ပါ။)\nကိုယ်ပြောတာ၊ ရေးတာမှန်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်လျှင် ရှိတ်စပီးယားထံမှာ သင်ယူပါ။\nသင်ဟာ ရှိတ်စပီးယားမဟုတ်ပါ။ မတ်တွိန်းမဟုတ်ပါ။ ဂျက်လန်ဒန်မဟုတ်ပါ။ ဂျိန်းအော်စတင် မဟုတ်ပါ။\nသင်သည် သာမန် အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာသူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့ အပြောင်မြောက် ဆုံးစကားပြေ သို့မဟုတ် အပြောစကားမျိုး ဖန်တီးရန်သင့်မှာ တာဝန်မရှိပါ။ သင့်မှာ မှားနှိုင်ခွင့် ရှိပါသည်။ မှားမှာကို မကြောက်ပါနှင့်။ အမှားတွေ့ဖူးမှ အမှန်ကိုသိပါမည်။ အမှားကို ကြောက်နေပါက သင်ဘာမျှ ဖန်တီးဖို့ သတ္တိရှိမည် မဟုတ်ပါ။ Guiora (1973) ဆိုတဲ့ပညာရှင် ကတော့ ၄င်းဖြစ်စဉ်မျိုးကို ego permeability မရှိခြင်းလို့ခေါ်ပါတယ်။ဒါကြောင့် အင်္ဂလိပ် စကားသွက်သွက် လက်လက် ပြောချင်ရင် လူရှေ့ သူရှေ့မှာ ပြောရဲဖို့အားမွေးထားပါ။\n(ချွင်းချက်။ ပင်ကိုယ်က နှုတ်နည်းသူ၊ အရှက်အကြောက်ကြီးသူတွေအဖို့ ကိုယ့်မိခင်ဘာသာ စကားနဲ့တောင် ပြောရဆိုရမှာခက်နေကြတော့ အင်္ဂလိပ်လို ဆိုလျှင်တော့ အင်မတန်ဝန်လေးစ ရာပင်။ ထိုသူများအတွက်တော့ သီးခြားရေးပါမည်။)\nမှန်ဖို့အဓိကလား သွက်ဖို့အဓိကလား (Accuracy vs Fluency)\nတက္ကသိုလ်က အင်္ဂလိပ်စာ ကထိကတစ်ယောက်။ စာရေးလျှင်တစ်လုံးမှမှား၊ စကားပြောလျှင် တော စာတစ်ကြောင်းပြောဖို့ မနည်းစဉ်းစားပြီးထစ်ငေါ့ထစ်ငေါ့ပြောရသည်။ (မယုံမရှိပါနှင့်။ ကျွန်တော့် ကိုယ်တွေ့ပါ)\nသံရုံးမှာလုပ်သည့် ထမင်းချက်တစ်ယောက်။ စာတစ်လုံးမှ မတတ်။ အင်္ဂလိပ်လို ပြောလျှင်တော့ လျှောကနဲ။ တက္ကသိုလ်ဆရာက ထမင်းချက် ပြောသမျှ သဒ္ဒါနည်းလမ်း မကျဟုထင်သည်။ တကယ်လည်း မှားနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူက မှားပေမယ့် သွက်သည်။ သူ့စကားကို တစ်ဖက် လူနားလည်သည်။ ဟိုဆရာကတော့ မမှား။ ဒါပေမယ့် မသွက်။ ထစ်ငေါ့နေတော့ သူပြောသမျှ စကားကို ဆက်စပ်စဉ်းစားပြီးနားလည်ဖို့ တစ်ဖက်လူမှာ စိတ်မရှည်၊ နားမလည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဆက်သွယ်ရေးမအောင်မြင် (communication breakdown) ဖြစ်ရတော့တာပေါ့။\nသွက်ဖို့ အဓိကလား၊ မှန်ဖို့ အဓိကလားဆိုတာ သင်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို အသုံးချ ရမည့် အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပြီးသာ ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။\nကျွန်တော်၏အယူအဆအရဆိုလျှင် စကားပြောရာမှာ သွက် ဖို့ကအရင်ဖြစ်သင့်ပါသည် (fluency first)။ မှန်ဖို့ကနောက်မှ လိုက်သင့်ပါသည်(Accuracy later)။ စာရေးလျှင်တော့ မှန်ဖို့နှင့်တိကျဖို့က အရေးအကြီးဆုံးဟု ၀န်ခံပါသည်။ ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တာ တစ်ခုက သွက်သွက်လက်လက်ပြောတတ်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်နောက်က ကျားလိုက်သလို စကားကို အသက်မရှူဘဲပြောချင်းမဟုတ်ပါ။ ကိုယ်ပြောချင်တာကို သဒ္ဒါနည်းအရ မှားနေသော်လည်း နားထောင်သူ နားလည်အောင် အထစ်အငေါ့မရှိ ပြောတတ်ခြင်းကိုဆိုလိုပါတယ်။\nအင်္ဂလိပ်စကားပဲပြောပြော၊ မြန်မာစကားပဲပြောပြော၊ မိခင်ဘာသာစကားကို ပြောသူများ သဒ္ဒါ နည်းမကျသည့်ဝါကျများကိုပြောနေကြသည်မှာအဆန်းမဟုတ်ပါ။ ”I don’t want no money” ကဲ့သို့ double negative များကို ဟောလီးဝုဒ်၏နာမည်ကြီးသရုပ်ဆောင်များ ပြောနေကြပါ သည်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ”ဥက္ကဌကြီးအား မိန့်ခွန်းပြောကြားပေးပါရန်......” ဆိုသည့် စကားအမှားကို ပြောလွန်း၍ ကြည့်မရသည့် မြန်မာစာဌာနက နေ့တိုင်း မြန်မာစာ မြန်မာစကား ဆိုသည့်အစီအစဉ်ကို ရုပ်မြင်သံကြားတွင် ထုတ်လွှင့်နေရသည်မဟုတ်ပါလော။\nထို့ကြောင့် မိခင်ဘာသာစကားကို ပြောသူများပင် သဒ္ဒါ အမှား ပြောမိသည်ဆိုပါက ကျွန်တော် တို့လို နိုင်ငံခြားဘာသာအဖြစ် သင်ယူသူများအတွက် အမှားဆိုတာ ကြောက်စရာတစ်ခု မဖြစ်သင့်ပါ။\nဒီလိုပြောလို့လည်း မှားချင်မှားပါစေ။ ကိုယ်ပြောချင်တာအရမ်းကာရော လျှောက်ပြောရလျှင် ပြီးရောလို့ မတိုက်တွန်းပါဘူး။\nကျွန်တော်တိုက်တွန်းချင်တာက ပြောရဲဖို့ကပထမ၊ ပြောရင်းနဲ့ မှားသွားတာကို သိပြီး နောက်တစ်ခါထပ် မမှားတော့အောင် အမှန်ကို ပြောတတ်ဖို့ အဓိက (Broken English to Spoken English) ဆောင်ပုဒ်ကို ကျင့်သုံးစေချင်ပါတယ်။ ပြောပါ။ မှားလျှင်ပြင်ပါ။\nစကားထောက် (fillers) များသုံးပါ။\nစကားလုံးတိုင်းကို ပီပီသသနဲ့ ရေပက်မ၀င်ပြောသည့်စကားကို သင် ကွက်စိပ်ဟောဆရာနှင့် ဇာတ်သဘင်တွေမှာပဲကြားနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ တကယ့် အပြောစကားစစ်စစ်မှာတော့ ရပ်တဲ့နေ ရာရပ်၊ စကားထပ်သည့်နေရာထပ်၊ အမှားပြန်ပြင်သည့်နေရာပြင် စသည်ဖြင့် ပြောကြရတာပါ။ BBC World Service ကထုတ်တဲ့ Better Speaking ဆိုတဲ့စာအုပ်ကလေးထဲက ဥပမာတစ်ခု ကိုလေ့လာကြည့်ပါ။\n“This was my dream, all my life and ... er... you know.... to serve for the match, suddenly I haveamatch point out of nowhere, you know.... I came here, nobody even talked about me and now I’m holding this trophy. And it’s, it’s just.... this support today is like ... er.... I mean....I was..... er... three times in the final but this, this is just unbelievable, this is too good... . ”\nဒါဟာ တကယ့်အပြင်မှာပြောတဲ့အင်္ဂလိပ်စကားပါ။ သဒ္ဒါမမှန်တဲ့ဝါကျ၊ မပြည့်စုံတဲ့ဝါကျ၊ ပါပေမယ့် ဒီလိုပဲပြောကြတာပါ။ ချရေးထားတဲ့စာကြောင်းတွေကိုရွတ်ပြနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပြီး er တို့ you know, I mean တို့ စတဲ့ fillers လို့ခေါ်တဲ့စကားလုံးလေးတွေနဲ့ ထောက် ပြီးနောက်ပြောမယ့် စကားအတွက် စဉ်းစားချိန်ယူသွားတာတွေ့ရပါလိမ့်မယ်။\nဒါကြောင့် စကားသွက်ဖို့အတွက် fillers တွေကို သူ့နေရာနှင့်သူ နည်းလမ်းတကျ သုံးတတ်ရန် လေ့ကျင့်ရပါမယ်။\nLearnalanguage in chunks ဆိုတဲ့ ဘာသာစကားလေ့လာမှုဆိုင်ရာ အဆိုအမိန့်လေးကို သဘောကျလို့ ထည့်ရေးလိုက်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသတင်းတွေ နားထောင်တော့ “coming up next...”, “thank you for watching...” စတဲ့စကားတွဲလေးတွေကို ကြားဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ နားထောင်တာ များလာတော့ နားလည်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလိုစကားလုံးတွဲတွေကို chunks ကိုခေါ်ပါတယ်။ ၄င်းကဲ့သို့ စကားလုံး အတွဲလေးတွေကို လေ့လာမှတ်သားထားပါက မိမိပြောဆိုဖို့လိုအပ်တဲ့အခါမှာ စာလုံးတစ်လုံးချင်း စဉ်းစားစရာမလိုဘဲနဲ့ အလွယ်တကူ အသုံးပြုနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အမှားအယွင်းလည်းနည်းသွားတာပေါ့။\nနောက်တစ်ခုက collocation လို့ခေါ်တဲ့ အတူတကွ တွဲဖက်သုံးစွဲရတဲ့ စကားလုံးတွေကိုလည်း မှတ်သားထားရပါမယ်။ do your homework လို့ပဲသုံးလေ့ရှိပြီး make your homework လို့မသုံးပါဘူး။ do နဲ့ make က ပြုလုပ်သည်။ အတူတူပဲလို့ မြန်မာလိုစဉ်းစားပြီး အင်္ဂလိပ်လိုဘာသာပြန်လိုက်ရင် မှားပေလိမ့် မည်။\nPosted by Myint Ko at 8:39 PM 1 comment:\n“ကိုင်း … ၁၃ နှစ်သမီးလေးကို ထိတွေ့စို့ …လူစုံပြီ”\nကိုမြတ်ဝင်လာတာနဲ့ သက်တမ်းရင့် ၀ီစကီပုလင်းကိုလှမ်းရင်း ကိုလေးက ပြောတော့ ၀ီစကီဖန်ခွက် ရေခဲ ဆော်ဒါဘူးတွေ အဆင့်သင့်ပြင်ပေးဖို့ မောင်ဌေးကို တိုးတိုး မှာရတယ်။ လူစုံအောင် စောင့်နေရင်း တချို့က ၀ိုင်၊ တချို့က ဘီယာသောက်နေကြတဲ့အတွက် ဘီယာခွက်တွေကိုပါ သိမ်းလိုက်ဖို့ ပြောရတယ်။ အင်း ကလေးတွေတော့ ခွက်သိမ်းရ ဆေးကြရနဲ့ အလုပ်များကြဦးမှာပဲ။ တခါတခါ စဉ်းစားမိတယ်။ တခါသုံးခွက်တွေနဲ့ဆို ကလေးတွေသက်သာမှာလို့။ ကိုလေး အော်ဟစ်သံကြီး အရင်ဆုံး ထွက်လာမှာ မြင်ယောင်မိပြီး ကျောတွန့်သွားတယ်။ သူက ဘယ်အရည်ကို ဘယ်ခွက်နဲ့၊ ဘယ်ဟင်းကို ဘယ် ဇွန်း၊ ခက်ရင်း ဆိုတာမျိုးတွေ အတော် အရေးထားတဲ့သူကိုး။ ကျွန်မကိုလည်း ထမင်းဝိုင်း ယဉ်ကျေးမှု ဆိုတာ တကူးတက သင်ပေးခဲ့တဲ့ လူပဲ။\n၀ိုင်ခွက်ကိုင်ထားရင်း ယောက်မကပြုံးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ မီးဖိုဘက် ထွက်ခဲ့တယ်။ ကြက်ကြော်နဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို တဖြည်းဖြည်း ချပေးရမှာ။ ပြန်မလာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကိုမြတ်ကို အကြောင်းပြုပြီး ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ စုကြတာဆိုတော့ အချိန် ကန့်သတ်ချက်မရှိ ကြာတော့မယ်။ မီးဖိုထဲက ကလေးတွေကို အရင် ဗိုက်ဖြည့်ခိုင်းဦးမှ ဖြစ်တော့မယ်။\n“မိသက် ဘယ်ရောက်နေလဲ… ဒီ လာထိုင်လေ။ ငါ့တို့ကို ကြက်ကြော် ထပ်ချပေးဦး”\n“သက်သက် ကိုယ်တို့နဲ့အတူ လာထိုင်စားပါ။ ပြီးတော့ ကိုမြတ်ကို ထမင်းနည်းနည်း ထည့်ပေးပါလား”\nခင်းကျင်းထားတဲ့ စားပွဲမှာ ဟင်းတွေက အမျိုးစုံ။ ငါးရံ့ခေါင်းဟင်းရော ငါးခြောက်ထောင်းကြော် ငါးပိကြော်ရော တရုတ်ဟင်းလျာတွေရော ဂျပန်စာလည်း ပါသေးတယ်။ ငါးရံ့ဟင်းက ကိုမြတ် အကြိုက်ဖြစ်ပြီး အညာက တကူးတက ဆင်းလာတဲ့ ကိုဝက်ကြီးကတော့ တရုတ်တန်းက ၀က်ခေါက်ကင်နဲ့ ဘဲကင်ကို အသည်းစွဲကိုး။ ကိုလေးက သူ့ သူငယ်ချင်းတွေ ကြိုက်တတ်တဲ့အရာကို ခင်းကျင်းတည်ခင်းပေးခြင်းဖြင့် သူ ဘယ်လောက် သူငယ်ချင်းတွေကို အရေးထားလည်းဆိုတာ ပြချင်သူပါ။ အရင်ကတည်းကလည်း သူ ဒီလိုတာဝန်ကျေ လှိုက်လှဲလွန်းလို့ ဒီအိမ်မှာပဲ လူစုလေ့ရှိကြပါတယ်။ အန်တီနု၊ မကြီးနဲ့ ကျွန်မတို့ကပဲ အမြဲလိုလို စီမံ ချက်ပြုတ်ရတာပါ။ ယောက်မကတော့ ချိုသာ စကားပျုငှာ ပြောတတ်သော်လည်း မီးဖိုချောင်ကိုတော့ ကောင်းစွာ စီမံလေ့ရှိသူ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ပွန်းသည် အလုပ်ပြောင်းရာလိုက်သွားတဲ့ မကြီးက ယောက်မကို တို့အိမ်ရဲ့ အထာကို နှစ်များစွာကြာလည်း သိလာမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ မှတ်ချက်ချဖူးတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ မလာချင်ဘူး။ ကိုမြတ်ပြန်လာလို့ လုပ်တဲ့ပွဲမို့ ဆက်ဆက်လာပါလို့ တရရ လုပ်နေလို့ပဲ။\nအရင်တုန်းကတော့ ဒီလိုပွဲတွေရှိရင် လူစုကြ၊ ရယ်မောပြောဆိုကြ၊ ဂစ်တာတီးကြ၊ သီချင်းဆိုကြနဲ့ မှတ်မိသလောက်တော့ အပြင်းတွေကို သိပ်မသောက်ကြဘူး။ ဘီယာနဲ့ပဲ ပြီးသွားကြတာဘဲ။ အခု နောက်ပိုင်း ကိုလေးတို့အိမ်မှာ ပွဲလုပ်တိုင်း တော်တော် သောက်နေကြတာ သတိထားမိတယ်။\nကိုလေး သူငယ်ချင်းတွေအထဲ ကိုမြတ်ကို အရင်းနှီးဆုံးပဲ။ သူ့နောက်ဆုံးနာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် လူတိုင်းသိနိုင်တဲ့ မျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာသူ၊ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် ပညာဥစ္စာပြည်စုံသူ၊ အမေ့စကားအရ ရိုးစဉ်ကောင်းက ဆင်းသက်သူပါ။ ဆင်းသက်ကြီးပြင်းတဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ လျော်ညီစွာ အနေအထိုင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ အပြောအဆို အဆင့်အတန်းရှိသူဖြစ်ပါတယ်။\nဘဘနဲ့ ကိုမြတ့်မာမီက ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းနေဘက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘဘ စစ်သံမှုးဘ၀နဲ့ တိုင်းတပါးမှာ ရောက်နေခိုက် ကိုမြတ်တို့မိသားစုနဲ့ ပြန်တွေ့ကြပြီး နှစ်အိမ်ထောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြတယ်။ အိမ်မှာ ဧည့်ခံပွဲ ထမင်းစားပွဲ လုပ်တိုင်း ဖိတ်ရတဲ့ စာရင်းမှာ ထိပ်ဆုံးက အမြဲပါတယ်။ သူတို့ဖိတ်ရတဲ့လူကလည်း ထပ်နေတာ။ ဒီလူဒီလူတွေပဲ လှည့်ပတ်ကျွေးမွေး ဧည့်ခံနေကြတာကိုး။ ကိုမြတ်မာမီမို့ အိမ်လာရင် ကျွန်မတို့မှာ ငေးနေရတာ။ အ၀တ်အစား အသုံးအဆောင် လက်ဝတ်လက်စားက အန်တီနု မပြောနဲ့၊ မကြီးတောင် လုံးလုံးမမီဘူး။ အန်တီနုတို့ စိန်နားကပ်အပါးဝိုင်းတွေကို ရတီဘယ်လောက်ဆိုပြီး တလုံးထဲတွေ ၀တ်နေချိန်မှာ ကိုမြတ့်မာမီ ပန်ထားတာကတော့ အကျီအရောင်နဲ့ လိုက်အောင် ခရမ်းစွဲ၊ ကြောင်၊ မဟူရာ၊ နီလာပြာ၊ နီလာဖြူ၊ ကနုကမာ၊ ပုလဲ နဲ့ ကျောက်ရောင်စုံတွေ။ လည်ပင်းမှာလည်း အရောင်တူ ဆွဲကြိုးအရှည်နဲ့။ သူ့ကားကို ကိုယ်တိုင်မောင်းကာ ကျောင်းနေဖက်တွေနဲ့ တပြည်လုံး လည်ပတ်နေတတ်တယ်လို့ ဘဘ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ တခါတလေ ဘဘကို ‘ယူ့ကို အိုင်ပြောစရာရှိလို့ကွာ’ ခပ်တည်တည် ပြောပြီး ‘နုရေ ခဏကွယ် ကိုယ်တို့သူငယ်ချင်းတွေ ပြောစရာရှိလို့’ ဆိုကာ အန်တီနုကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ခွင့်တောင်းတယ်။ နောက် နာရီနဲ့ချီကာ ဘဘနဲ့ စကားပြောနေတတ်သေးတယ်။ အန်တီနုတောင် အနားမလာအောင် ခွင့်တောင်းပုံက သဘောကျချင်စရာ။ ဖတ်ဖူးစွဲလမ်းဖူးတဲ့ ၀တ္တုတခုက အခြေမြင့်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်တခုကို သူ့ မြင်တော့မှ အပြည့်အ၀ နားလည်တော့တယ်။\nစနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ပိုင်းဆို အိမ်ကို ၀င်ဝင်လာတတ်တဲ့ ကိုမြတ်က ဈေးပို့ပေးဖို့ ကိုလေးကို နှိုးနေတဲ့ ကျွန်မကို သူ့သူငယ်ချင်းအိပ်ပါစေလို့ ပြောပြီး ဈေးလိုက်ပို့တယ်။ ခြင်းအလေးကြီးနဲ့ ကျွန်မ ပြန်ထွက်လာတာ မြင်တိုင်း ပြေးလာ ကူဆွဲပေးတယ်။ လမ်းမှာ ဗွက်အိုင် ရေအိုင်တွေ့ရင် ဆိုက်ကား သို့မဟုတ် လူ ရှိနေရင် ဖြည်းဖြည်းသာသာနဲ့ ဘီးလှိမ့်ရုံသာ အိုင်ထဲ ချမောင်းတတ်တယ်။ ရေအိုင်ကို အရှိန်နဲ့ဖြတ်တဲ့ ကားတွေကြောင့် ခဏခဏ ရွှံရေစင်ဖူးလို့ ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့အပြုအမူတွေကို သိပ်ကို နှစ်သက် သဘောကျမိပါတယ်။\nလမ်းထိပ်က ကွမ်းယာသည်ကိုရော လမ်းဘေး ဓာတ်ဆီဆိုင်ကလူကိုရော ငှက်ပျောသီးအထမ်းသည်ကိုရော ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာချင်းထပ်အောင် စကားပြောဆိုတတ်သူပါ။ သူတို့အသိုင်းအ၀ိုင်းမှာ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာစကား ပြောဆိုတာကိုက အရည်အချင်း တခုကိုး။ သူ သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးလွန်းတော့ ကိုယ်ဘာသာတောင် ရှက်စနိုး ဖြစ်ရတယ်။ စကား ဆတ်ဆတ် ပြောလို့ ကျွန်မကို ကိုလေး ခဏခဏ ဆူတယ်။\nတရက် ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်တန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မကိုမြင်ပြီး ကိုမြတ် ပိုက်ဆံလာရှင်းပေးသွားတယ်။ သူ့ကားပေါ်ပါလာတဲ့ ကိုဝက်ကြီးက ကျွန်မကို ကျောင်းမှာမြင်တော့ အံ့သြနေတယ်။ ကားနဲ့လာတဲ့ အရပ်မြင့်မြင့် ချောချော အကိုကြီးတယောက်က ပိုက်ဆံလာရှင်းပေးသွားလို့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း အံ့သြကုန်ပါတယ်။ ကိုမြတ်နာမည်ကြားတာနဲ့ လူရေလည်တဲ့ မိသူက “ဟာ” လို့ ထအော်တယ်။\nကိုလေး သူငယ်ချင်း အတော်များများဟာ ကျွန်မကို ဘဘနဲ့ အန်တီနုတို့ရဲ့ အခြွေအရံတယောက်လို့ပဲ အထင်ရှိကြတယ်။ သူတို့ လာစားသောက်တိုင်း ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မက ကူဖော်လောင်ဖက်လုပ်နေတာ မြင် မြင် နေရတာကိုး။ ဘဘနှမက မွေးတဲ့ တူမအရင်းဖြစ်တာ ကိုမြတ်ပဲ အ၀င်အထွက်များလို့ သိတယ်။ တနင်္ဂနွေညနေ အဆောင်ကို ပြန်ဝင်ရချိန်တွေမှာဆိုရင် ကိုမြတ် အိမ်အပြန်နဲ့ ကြုံရင်တော့ ၆ မိုင်ခွဲထိပ်အထိ လမ်းကြုံလိုက်လို့ ရပါတယ်။\nကိုလေးကတော့ ကျောင်းမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့တာတောင် မခေါ်တတ်တဲ့လူပါ။ သူကိုယ်တိုင်ကလဲ ကျွန်မကို သူ့အခြွေအရံလို့သာ သဘောထားရှိသူပါ။ အမေပို့လိုက်တဲ့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံထုပ်ကို လုံးဝရှာမတွေ့အောင် ရေခဲစက်ထဲ ထည့်ထားပြီး ကျွန်မ ဒေါသထွက်အောင် စမယ်။ ပိုက်ဆံထုပ်ကို ရေခြောက်အောင် လုပ်နေရင်းနဲ့ မီးပူတိုက်ရင်းနဲ့ အဆောင်ကို ပြန်အ၀င်နောက်ကျအောင် အနှောင့်အယှက်ပေးတယ်။ ပိတ်ရက်လေး ခဏလာတဲ့ နှမ၀မ်းကွဲကို ငါးရံ့ခေါင်း ဟင်းချက်ပေး၊ ငါးပိကြော်ပေး၊ ငါးခြောက်ထောင်းကြော်၊ ကြက်ကြော်ကြော်ပေးဆိုပြီး မျိုးစုံအောင် ခိုင်းစားတတ်သူပါ။ ‘ဒေါ်လေးလက်ရာကို နင် မမီသေးဘူး’ လို့ ချက်တဲ့သူ အောင့်သက်သက်ဖြစ်အောင် စားအပြီး မှတ်ချက်ချသေးတယ်။\nကျွန်မ ပထမနှစ်တက်ဖို့ ရွာက ထွက်လာခါစမှာပေါ့။ သူတို့အုပ်စုတွေ အောက်ထပ်မှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတုန်း ကျွန်မ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတာမြင်တော့ လှေခါးမီး ပိတ်ပေးဖို့ ကိုလေးက အင်္ဂလိပ်လို လှမ်းပြောပါတယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပိတ်ပေးလိုက်တော့ ကိုလေး အံ့သြသလိုနဲ့ “ ငါ မီးပိတ်ခိုင်းမှန်း နင် ဘယ်လိုသိလဲ” သူ့သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ ထုတ်မေးပါတယ်။ ကျွန်မက ‘အစအဆုံး နားမလည်ပေမယ့် Off ကိုသိတယ်။ လှေခါးမီးပွင့်နေတာကို သတိထားမိတယ်’ လို့ ရိုးစင်းစွာ ဖြေမိရက်သား ဖြစ်သွားတယ်။ “မဆိုးဘူး နင် ဥာဏ်ကောင်းတယ်” လို့ ကိုလေး ရယ်ရင်းပြောတယ်။ ဒီလိုလုပ်နေမှတော့ ကျွန်မကို ကျောင်းမှာတွေ့တော့ ကိုဝက်ကြီး အံ့သြတာပေါ့။\nဘဘကလည်း သူ့နှမလက်ရာ ငါးပိကြော် ငါးခြောက်ထောင်းကြော်ကို အတော်စွဲလန်းသူဆိုတော့ အမေလာတိုင်း ယူလာပေးနေရတာ ထုံးစံဖြစ်နေပြီ။ အမေက သူ့အကိုကြီးကို တမိပေါက် တယောက်ထွန်းမို့ အမျိုးကို ဂုဏ်ဆောင်သူ ရွာကို ဂုဏ်ဆောင်သူအဖြစ် အတော်ကိုးကွယ်ပါတယ်။ ရွာက အိမ်မှာ ဘဘ ယူနီဖောင်းနဲ့ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအောက်မှာ ရာထူး အပြည့်အစုံကို ရေးကပ်ထားတာပါ။ အိမ်နဲ့ ဓာတ်ပုံက တော်တော် မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ အဖေ ဟားလည်း ခပ်တည်တည်ပဲ။ သိသလောက်တော့ အန်တီနု၊ မကြီးနဲ့ ကိုလေးတို့ ရွာကို တခါမှ မလာဖူးဘူး။ ဘဘ ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ပြန်မလာတာ၊ သူတို့ စိတ်ကူးရှိပုံမရတာ အပြစ်ပြောစရာမဟုတ်ပါဘူး။ အင်း လာရင်လဲ ပြသနာများမှာပဲ။ ရွာလမ်းက ဖုန်တွေကြောင့် မကြီး မဲ့သွားနိုင်သလို အိမ်က အိမ်သာကြောင့် ကိုလေး အော်မှာပဲ။\nအန်တီနုကတော့ သူ တပြားတချပ်မှ မထောက်ပံ့ရတဲ့အပြင် လယ်ကရတဲ့ အကျိုးအမြတ်ဆိုပြီး မှန်မှန်ကြီး ပိုက်ဆံလာပို့နေတဲ့ ယောက်မကို ကြည်ဖြူပေမယ့် လူနေမှုစရိုက်၊ အနေအထိုင်၊ အဆင့်အတန်း မတူလှတဲ့အတွက် တန်းတူရည်တူစိတ် မထားနိုင်တာ ကျွန်မ ခံစားသိ သိပါတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ဒီအိမ်ကနေ ကျောင်းတက်စေချင်တာ။ အဖေနဲ့ကျွန်မတို့ သဘောထားကြောင့်သာ အဆောင်မှာ ပေးနေတာ။ အဖေက ရှင်းတယ်။ နင့်အကို ရာထူးကြီးကြီးမာစတာဖြစ်လည်း ငါတို့ စပါးတတင်း ပဲတတင်း ပိုရတာမှ မဟုတ်ဘဲတဲ့။ အကိုအတွက် စားစရာ လုပ်ပြီး မော်တော်တတန်၊ ကားတတန်၊ သဘောင်္တတန်နဲ့ သွား သွား ပို့နေတာကို မကြိုက်လှဘူး။ မပြောသာလို့ပဲ။\nမကြီးက ဖာသိဖာသာ နေတဲ့စရိုက်ရှိပြီး ကျွန်မကို စိတ်မှန်နဲ့ ဆက်ဆံတယ်။ ညီမရင်းချာလို့ နွေးထွေးလှိုက်လှဲတဲ့စိတ် မရှိပေမယ့် နှိမ့်ချ ဆက်ဆံတတ်သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ စာအုပ်ထဲမှာသာ ဖတ်ဖူးတဲ့ နိုင်ငံခြားက နာမည်ကြီးတံဆိပ် အကုန်လုံး သူ့ မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ၊ ဘီဒိုထဲမှာရှိတယ်။ သူ ကျွန်မကို ပေးလိုက်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ၊ တကိုယ်ရေသုံး ပစ္စည်းတွေကို မိသူက ‘ဒါ စကော့ဈေးထဲ ရှာလို့မရနိုင်တာတွေ’ လို့ပြောပြီး လိုချင်စိတ် ပြလွန်းလို့ သူ့ကိုပဲ ပေးလိုက်တာ များပါတယ်။ မကြီးကို အမြဲ ကျေးဇူးတင်ရတဲ့အချက်က အတွင်းခံ အ၀တ်အစားကို ဂရုတစိုက် ၀တ်တတ်အောင် ကြပ်ကြပ် သတိပေးခဲ့လို့ပါ။ ‘နင့် အတွင်းခံက နင်ဝတ်ထားတဲ့ အပြင်အကျီထက် ၃ ဆလောက် ဈေးကြီးနေပါလား’ လို့ မိသူက ထုတ်ပြောရတဲ့အထိဘဲ။\nကျွန်မ ကျောင်းပြီးချိန်မှာ ကုမ္ပဏီတွေထောင်ခွင့်ပြုလိုက်တော့ ကိုမြတ်တို့မာမီနဲ့ အန်တီနုတို့ စုပေါင်းပြီး ကုမ္ပဏီ ထောင်ကြပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေကို ထမင်းကျွေးရတာ ဆက်တိုက်လိုလိုပဲ။ မကြီး တော်တော် ပင်ပန်းတဲ့ကာလတွေပဲ။ သူ့ မဟာဘွဲ့အတွက် စာတမ်းနဲ့ ဧည့်သည်ထမင်းကျွေးပွဲတွေနဲ့ လုံးထွေးရလွန်းလို့ ကျွန်မကို လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းဖို့ အမြဲ လာလာ ခေါ်ရတဲ့ကာလလို့လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်။ တရက်တော့ ဂျပန် ဧည်သည်တွေကို နေ့လယ်စာကျွေးဖို့ရက်မှာ မကြီးက သူ့ဆရာကြီးနဲ့ တွေ့ရမှာဆိုတော့ လုံးလုံး မအားတာနဲ့ ဟင်းပွဲ အစအဆုံးကို ကျွန်မ ချက်ရတော့တာပဲ။ ကိုမြတ့်မာမီက ခါတိုင်းဆိုရင် “နု ယူ့သမီးက ဟင်းချက်သိပ်တော်တာပဲကွယ်” ဆိုပြီး ချီးမွမ်းနေတတ်သူပါ။ အန်တီနုက “ဒီနေ့ သမီး မအားလို့ကွယ်။ တူမကလေးကို ချက်ခိုင်းထားရတာ တခုခု အဆင်မပြေရင် ပြောနော်” ဆိုတော့ စကားဆိုတဲ့နေရာမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ကိုမြတ်မာမီက “အေးကွယ် ဟင်းချက်ထားတာ ယဉ်လိုက်တာ”တဲ့။ ကျွန်မဖြင့် အခုအချိန်ထိ ဟင်းချက်တာကို ယဉ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောမှန်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ ညံ့တယ်ပြောချင်တာလား မဆိုးပါဘူးပြောချင်တာလား တွေးမရဘူး။\nကျောင်းဆက်မတက်ခင် သူ့တို့ကုမ္ပဏီမှာ ခဏ ၀င်လုပ်လိုက်သေးတော့ ကိုမြတ့်မာမီနဲ့ နည်းနည်း ရင်းနှီးလာတယ်။ သူ အင်္ဂလိပ်လိုပြောတာ နားယဉ်လာရတယ်။ သူ့လေယဉ်လက်မှတ် စီစဉ်ပေးလို့ လွယ်လွယ်လေး ပြောတာကိုပဲ အစပိုင်းမှာ သုံးခါလောက် ပြန်မေးရပြီး နောက်တော့ လေသံ ဖမ်းမိသွားတော့တယ်။ တစီးပွားတည်းဖြစ်ဖို့ မကြီးနဲ့ကိုမြတ်ကို ရည်ရွယ်ကြပေမယ့် မကြီးနဲ့ တွဲနေတဲ့တယောက်ရဲ့ အဖေက အရေးပါတဲ့ နေရာတခု ဗြုန်းဆို ရောက်လိုက်တာနဲ့ အန်တီနု စိတ်လည် ထွက်သွားတော့တယ်။\n“ယူ သိတယ်မဟုတ်လားကွယ်… အိုင့် ယောက်မတွေက အနေစုတ်ပေမယ့် ရွှေထုပ်ကြီးတယ်ဆိုတာလေ။ အိုင်ကတော့ ယူကို တကယ်ပိပိပြားပြား ချွေးမလေး ရစေချင်လို့ပါ ”\nအဲဒီစကားကို အန်တီနုပါးစပ်က ထွက်လာချိန်မှာ ကိုလေး အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ။ သူတွဲလာတဲ့ အများကြီးတွေထဲက တယောက်မှမရွေးဘဲ အန်တီနု ရွေးချယ်တဲ့ ‘ဘယ်သူ့မြေးလေ’လို့ ပြောရင် အသိအမှတ်ပြုရတဲ့ အလေးထားရတဲ့ တယောက်ကို တချက်မှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ စပ်တူလုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို ကိုလေး ဦးဆောင်လည်ပတ်နေပြီး တန်ဘိုးက တော်တော်မြင့်လာတော့ ကိုမြတ်တို့ရှယ်ယာကို ပြန်အမ်းရင် ငွေသား အတော်ပြန်ထုတ်ပေးရမယ့် အချိန်ဖြစ်နေပြီ။ ကိုလေးလည်း သူ့မိန်းမနောက်ကွယ်မှာ နည်းနည်းမူးလာတာနဲ့ “မချစ်တဲ့လူကို ယူလိုက်တာ ငါ မှားသွားတယ်မိသက်ရ” လို့ ဗလုံးဗထွေး ပြောတတ်နေပြီ။ ကျွန်မက ကျောင်းမှာ ဆရာမ ပြန်လုပ်နေချိန်ဖြစ်ပြီး ကိုမြတ်က သူ့ နောက်ဆုံးတယောက်နဲ့ ပြတ်နေချိန်ပါ။\n‘အကိုကြီးနဲ့ မမက သမီးအတွက် စီစဉ်နေတာ သူတို့စေတနာကို သိပြီး စကားနားထောင်ပါ’ လို့ အမေ လေသံပစ်တယ်။ အမှတ်မဲ့ သရော်ပြုံး ပြုံးမိပါတယ်။ ကျွန်မ နားမထောင်နိုင်ပါဘူး။ အပြောင်အနောက်လိုလိုနဲ့ အတည်ဖြစ်လာတော့ ကျွန်မ ငြင်းပါတယ်။ သေသေချာချာကြီးကို ငြင်းတာပါ။ အန်တီနုက ‘မိသက် တော်တော်အမြင်မရှိတာပဲ’ လို့ အပြစ်တင်ပါတယ်။ ဘဘက ခေါင်းခါရုံပါပဲ။ ဘာမှထပ်မပြောပါဘူး။ မကြီးက ‘မိသက် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ မကြီး နားလည်တယ်’ လို့သာ မှတ်ချက်ပြုတယ်။ အားလုံးအထဲမှာ အပေါက်ကွဲဆုံးက ကိုလေးဘဲ။ နှစ်ချက်တောင် အတီးခံလိုက်ရပါသေးတယ်။ သူက ကိုမြတ်ကို တော်တော်ခင်မင်သူဖြစ်ပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်၊ အဖက်မတန် နှိမ်တတ်ပေမယ့် တခြားသူနဲ့စာရင် သူ့နှမ ဖြစ်ပေတာကိုး။\n“နင်က ဘာကိစ္စနဲ့ ငြင်းရတာလဲ။ လူကြီးတွေက ကောင်းဖို့ စီစဉ်တာကို။ ဘာလဲ တွဲနေတာရှိလို့လား။ ငါ သိသလောက် မရှိဘူး မဟုတ်လား။ ရှိလဲ ဖြတ် …”\nကိုလေး အော်ဟစ်နေတာကို မြင်တော့ အသံထွက်တောင် ရယ်ချင်တာ။ ထပ်တီးခံရမှာစိုးလို့သာ မျက်နှာသေနဲ့ ငြိမ်နေလိုက်ရတယ်။ ပုံစံချ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘ၀မှာ သူ နေနိုင်သော်လည်း ကျွန်မ မနေနိုင်ဘူးလို့ ရှင်းပြရင် ‘ကြီးကျယ် လှချည်လား။ နင်က ဘာကောင်မမို့လို့လဲ’ ပြောမှာ အသေအချာပဲ။\nကိုမြတ်နဲ့တွေ့တော့ “သက်သက် ဘာဖြစ်လို့လဲ” မေးပါတယ်။ အထက်တန်းကျတဲ့ မျိုးရိုးကောင်းတဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားဆိုတတ်သူက သူ့မာမီ စကား နားထောင်မယ့်လူ ဖြစ်ပါသတဲ့။ အပေါ်ယံ အမူအကျင့်သာ ကွဲလွဲလိမ့်မယ်။ သတ်မှတ်ပုံစံမှာ အသားကျနေတဲ့ ပုံက သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေ တပုံစံထဲပါပဲ။\n“ထူးထွေမရှိဘူး ကိုမြတ်။ ကိုမြတ်ကို မိသက်ရဲ့ ဘ၀အဖော်အဖြစ် စဉ်းစားလို့မရလို့ပါ”\nကိုမြတ်ကို နှစ်လိုစိတ်၊ ခင်မင်စိတ် ရှိပါတယ်။ ငယ်ကတည်းက ပါပဲ။ နှစ်လိုစိတ်သည် နှစ်လိုစိတ်အဖြစ်သာရှိပြီး၊ နှစ်လိုသူဖြစ်တာနဲ့ လူကြီး စီမံရာ ခေါင်းညိတ်တတ်သူမှ ကျွန်မက မဟုတ်တာ။ တနေ့ ကိုလေးလို မူးမူးနဲ့ မိသက်ကို မချစ်ဘဲ ယူလိုက်ရတာလို့ ကျွန်မကွယ်ရာ ပြောချင်ပြောနေဦးမှာလို့ တွေးမိသေးတယ်။\nအဓိက အချက်တခု ရှိပါသေးတယ်။ သူ့မာမီကို ကျွန်မ ရိုကျိုးရသလို ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့အမေကို ကိုမြတ်မို့လို့ ရိုသေစေဦးတော့ တန်းတူ မရှိပါဘူး။ လယ်ယာဧကများစွာနဲ့ ငွေကြေးဖူလုံပြည့်စုံပေမယ့် ကျွန်မအဖေကို ဘဘနဲ့တန်းတူ ကိုမြတ်မာမီက အလေးမထားနိုင်ပါဘူး။ သူ့ကိုလည်း အပြစ် မဆိုသာဘူး။ သက်သက်ကို ချွေးမအဖြစ် လျာထားကြည့်တာတောင် လွန်လှပြီဆိုတဲ့ အနေအထားကိုး။ ကျွန်မအမေ ချက်လာမယ့် ငါးပိကြော်ကို ယဉ်လိုက်တာလို့ အပြောခံရရင် အမေ ဘယ်လိုနေမလဲတွေးပြီး ပြုံးမိပါတယ်။\n“ကိုလေး… အိမ်က လာကြိုနေပြီ၊ မိသက်ပြန်ပြီ။ ကိုမြတ်ရေ… ပြန်တွေ့ရတာ ၀မ်းသာတယ်။ နောက်တခါဆို အမျိုးသမီးကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါဦး။ မြန်မာပြည် ရောက်ဖူးတာပေါ့ ”\nကိုမြတ်က ထ လာပြီး ကျွန်မ့လက်ကို အကြာကြီး ကိုင်ထားကာ ပြုံးတယ်။\n‘သက်သက် လူကြီးလေးဖြစ်နေပြီ။ ကြည့်ရတာ စိတ်ချမ်းမြေ့ပုံရတယ်။ ငယ်ငယ်ကရုပ်အတိုင်းပဲ’ လို့ ဆိုပါတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ခင်ပွန်းသည်ကို ကိုမြတ်တို့ ကိုဝက်ကြီးတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရတယ်။ အစကတည်းက ခေါ်လာခဲ့ရမှာလို့ ကိုမြတ်က အပြစ်တင်နေလို့ ‘သူ့ ပွဲရုံကိစ္စတွေ၊ ပဲတင်တဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ မအားလို့ပါ ကိုမြတ်… မဟုတ်ရင် လိုက်လာပါတယ်’ လို့ ၀င်ဖြေရတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက “မင်းအမျိုးတွေ ဟန်များလွန်းတယ်။ အနေကြပ်တယ်” ဆိုကာ ဒီအိမ်မှာ လုပ်တဲ့ပွဲဆိုရင် တော်ရုံနဲ့ လိုက်မလာတတ်ဘူး။ ကားပေါ်ရောက်မှ …\n“မင်းတို့ပွဲကလည်း နောက်ကျလိုက်တာ။ ကို နက်ဖြန် ရွာရောက်မှာ။ အိမ်ကို ဘာတွေ ထည့်ပေးမလဲ မေးဖို့ စောင့်နေတာ၊ ပြန်မလာနိုင်တာနဲ့ လိုက်လာရတယ်”\n“မြို့ပေါ်က ဒိုင်မှာ စာရင်းရှင်းရုံပဲဆို။ နေ့ချင်းပြန်လာလို့ ရသားပဲဟာ။ ဘာလို့လဲ။ ရွာမှာ ညအိပ်စရာ ကိစ္စရှိလို့လား။”\n“ရှိပါဘူးကွာ။ ယောက္ခမကြီးနဲ့ လေပစ်ပြီး အမေ့ လက်ရာလေး စားချင်လို့ပါ။ ညအိပ်မယ်လေ။ လိုက်ခဲ့ပါလား။ သားကတော့ အထုပ်တောင်ပြင်ပြီးပြီကွ။ သူ့အဘွားဆီကိုလည်း ဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီ”\nကျွန်မ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မိတယ်။ အဖေနဲ့ သူ့သားမက် စက်ဆင်ပြီး ရွာက မိုက်ခဲတွေကို တညလုံး သီချင်းခေါ်ဆိုခိုင်းမှာ မြင်ယောင်မိလို့ပါ။ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက နှစ်ရက်ဆက်တိုက် လုပ်ခဲ့ကြပြီးပြီလေ။ အဖေဆိုရင် သားမက်နဲ့ မိုက်လု ဆိုရတာကို အခုထိ ပြောလို့ မဆုံးနိုင်သေးဘူး။ ရွာမှာ ညအိပ်တိုင်း သူတို့ စီစဉ်ကြစမြဲ။ ကျွန်မက ကျောင်းတဖက်နဲ့မို့ ခဏခဏ မရောက်ဖြစ်ပေမယ့် ခင်ပွန်းသည်က စီးပွားရေးအရပါ ရွာနဲ့ အဆက်အစပ် ရှိလေတော့ ကိုယ်ထက်တောင် ရင်းချာသေးတယ်။\n“ လိုက်ခဲ့မယ်လေ နေ့လယ်မှ သွားရင်ရမလား။ မနက်ပိုင်း စာသင်ချိန် တချိန် အတန်းရှိသေးတယ်”\nခုလောက်ဆို အမေကတော့ အိမ်တိုင် ရွာရောက် လာစားတဲ့ သူ့သားမက်အတွက် ငါးခြောက်ထောင်းကြော် ကြော်နေတော့မယ်။\nPosted by Myint Ko at 4:12 PM No comments:\nLabels: ကြိုက်သော စာ\n“ပညာရှိ သူတော်ကောင်း အမျိုးကောင်းသား” (ဆရာစိုးမင်း)\nလူဦးရေ သန်းပေါင်းခြောက်ဆယ်ရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ ပညာရှိ သူတော်ကောင်း အမျိုးကောင်းသားစစ်စစ်ကြီးပါလို့ ပြောနိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိပါ့မလဲ သိရခက်ပါတယ်။ အကုန်လုံးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲသလိုပဲ ထင်နေကြတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မဟုတ်မှန်းသိတောင် သူများတွေကတော့ အဲသလိုထင်လည်း နည်းသလားဆိုပြီး လူ့ရှေ့သူ့ရှေ့ကျရင် ဟန်ပန်ကြီးတခွဲသားနဲ့ ဟောက်စားလုပ်ချင်တဲ့သူတွေက ပိုများမလားပဲ။ ခက်တာက တကယ့်အစစ်ဆိုတာ ရဟန္တာဈာန်ပျံသလို ကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးတဲ့သူ အလွန်ရှားသွားပြီမို့ သည်တခါတော့ အရုပ်ရေးပြတာမဟုတ်ပဲ လူပုဂ္ဂိုလ် အကောင်လိုက်ကြီးနဲ့ “သည်လိုလူမျိုးကိုခေါ်သကွ” ဆိုပြီး ဆွဲထုတ်ပြ လိုက်ချင်ပါတယ်။ ငြင်းနိုင်ရင် ငြင်းရဲရင် ငြင်းကြည့်ကြပါဦး။ ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင် လို့ ခေါ်ပါသဗျ။\nသံသရာမှာ သတ္တ၀ါတွေ ကျင်လည်ရတဲ့အခါ ဘ၀ပေါင်းများစွာ ဆုံးစမထင် အတွင်တွင် မရပ်မနား တသွားတည်းသွားကြရပါသတဲ့။ အဲသလိုသွားနေရင်းက ထပ်ကာထပ်ကာ သွားမိတဲ့ခရီးကိုလိုက်ပြီး သတ္တ၀ါတွေမှာ စရိုက်ရယ်၊ အထုံရယ်၊ ပါရမီရယ်လို့ ပါလာကြရပါတယ်။ စရိုက်ဆိုတာကတော့ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ပြုနေကျအပြုအမူကြောင့် ကာယကံရှင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘောကို ခေါ်တာနေမှာပေါ့။ ဆိုက်ကားသမားမှာ ဆိုက်ကားသမားစရိုက်ရှိမယ်။ ဆရာဝန်မှာ ဆရာဝန်စရိုက်ရှိမယ်။ စစ်ဗိုလ်စစ်သားမှာ စစ်ဗိုလ်စစ်သားစရိုက်ရှိမယ်။ အကျင့်ပါနေတာကြီးတစ်ခု စိတ်ရောကိုယ်ပါ စွဲလာလို့ရှိရင် စရိုက်လို့ ခေါ်လိမ့်မယ်။ အထုံဆိုတာကတော့ အကျင့်စရိုက်တစ်ခုခုကို မသိစိတ်ကပါစွဲပြီး အလိုအလျောက် လုပ်မိလျက်သား၊ အားထုတ်မှုမလိုပဲ အသားတကျလုပ်မိလျက်သား ဖြစ်လာတာကို ပြောတာပါ။ သတ္တ၀ါတွေမှာ သူတို့ကျင်လည်ရာ ဘ၀ဟောင်းတွေကို လိုက်လို့ စရိုက်တွေ အထုံတွေက ခုဘ၀ နောက်ဘ၀တိုင်အောင် အရိပ်ပမာ လိုက်ပါလာတတ်ပါတယ်။ တချို့က လောဘစရိုက်ရှိမယ်။ တချို့က ဒေါသစရိုက်ရှိမယ်။ တချို့က မောဟစရိုက်ရှိမယ်။ အဲသလိုမျိုးပါ။ အကုသိုလ်နဲ့ အထုံပါလာသူများကျတော့ မုဆိုးအတတ် တံငါအတတ်တို့မှာ တဘက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်လာတာမျိုး၊ လက်နက်၊ အဆိပ်၊ သေရည် အရောင်းအ၀ယ်တွေနဲ့ မီလျံနာဖြစ်လာတာမျိုးပေါ့။ ပါရမီဆိုတာကတော့ မိမိသွားလိုတဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကိုရောက်အောင် အစဉ်မပြတ် ကူးခတ်သွားသလိုမျိုး ဦးတည်ရာတစ်ခုခုအတွက် လိုအပ်တဲ့ အကျင့်ကောင်း စရိုက်ကောင်းတွေကို ဘ၀ပေါင်းများစွာ ၀ီရိယစိုက်ထုတ်လို့ အထုံပါအောင် ဖြည့်ကျင့်ရင်း တစတစပြည့်စုံလာလေသမျှကို ခေါ်တာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါက ကိုယ်ဥာဏ်မီသလောက် တွေးကြည့်တာလေ။ မဟုတ်ရင်လည်း ဘုန်းဘုန်းတို့က ၀င်ဆွေးနွေးပေးကြပါဦး။\nအဲသည် စရိုက်၊ အထုံ၊ ပါရမီဆိုတာတွေဟာ ကုသိုလ် အကုသိုလ်အမှုများလိုပဲ ကျင်လည်ရာဘ၀တိုင်းကို “၀ါသနာဘာဂီ ဆက်တိုင်းမီ” ဆိုသလို စိုက်လိုက်မတ်တတ် လိုက်ပါလာတတ်လေတော့ “သူတော်ချင်းချင်း သတင်းလွေ့လွေ့” တို့၊ “သမဏေန သမဏော”တို့ ပြောလေ့ရှိကြတဲ့အတိုင်း ကိုယ်နဲ့တူရာတူရာ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တ၀ါကိုသာ အစေးကပ်ကပ် စုဝေးနှီးနှော အဖော်သဟဲပြုကြသလို လေးစားကြည်ညို ဆည်းကပ်ရာတွေမှာလည်း စရိုက်တူ၊ သဘာဝတူ၊ လမ်းစဉ်တူရာကိုသာ အထင်တကြီး ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြပါလိမ့်မယ်။ သည်သဘောကြောင့်မို့လို့ ပညာရှင်ဆိုတာ အာဏာရှင်၊ ဓနရှင်တွေအကြားမှာ တန်ဖိုးမရှိနိုင်ပါဘူး။ (ပညာရဲ့တန်ဖိုးဆိုတာ ပညာတတ်တဲ့သူတွေသာ သိနိုင်တာမျိုးလို့တော့ မပြောရဲကြောင်းပါ။) “ခင်ဗျားပညာရှိကြီးလုပ်နေပြီးတော့ ရေဗူးပေါက်တာ ကျုပ်လာမပြောနဲ့ဗျာ။” လို့ ငမိုးရိပ်မိကျောင်းလို ကြိမ်စကြာအရိုက်ခံနိုင်ပါ့မလား။ “နင့်လိုဘွဲ့နဲ့အကောင်မျိုး ဆယ့်ငါးယောက်လောက် ပိုက်ဆံပေးပြီး ခြေသလုံး နှိပ်ခိုင်းထားလို့ရတယ်။” လို့ပြောလာရင် ဆယ့်ငါးယောက်ပြည့်သွားမှာစိုးလို့ အလုအယက် တုံကင်ယူထားကြမလား။ ပညာရှိဆိုတာ ပညာရှိနေရုံသက်သက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မှာလည်း သူ့စရိုက် သူ့အထုံပါရမီနဲ့လာတာမဟုတ်လား။ ကေသရာဇာမှန်ရင် မြက်မစားဘူးဆိုတဲ့ စရိုက်သဘာဝတွေလည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။ လျှာပေါ်မှာ မြက်ပေါက်စေဦးတော့ဆိုတဲ့ ပညာမာနလေးတွေလည်း ရှိမယ်။ ပညာရှိတို့မည်သည် ဘာတွေကို လုပ်လေ့မရှိဘူး ဆိုတာတွေနဲ့ ဘာတွေကို လုပ်လေ့ရှိတယ် ဆိုတဲ့သဘောလေးတွေကို သဘောပေါက်စေချင်တဲ့အတွက် ပညာရှိဂုဏ်ရည်ဆိုတာကို လေ့လာကြည့်ကြရအာင်နော်။\nဆရာကြီးဦးဖေမောင်တင်ဟာ မြန်မာလူမျိုးတွေထဲက ပထမဦးဆုံးပါမောက္ခ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အသက်အားဖြင့်ဆိုရင် ၂၄နှစ်သာ ရှိပါသေးသတဲ့။ လူမျိုးခြားတွေချည့် ကြီးစိုးတဲ့ ကာလကတ္တားတက္ကသိုလ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ရန်ကုန်ကောလိပ်မှာ ဆရာကြီးအလုပ်လုပ်ရတဲ့ဌာနကတော့ အခု အရှေ့တိုင်းပညာဌာနလို့သိကြတဲ့ ပါဠိဘာသာဌာနမှာဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာလိုပြောရင် ဒဏ်တပ်တဲ့ ခရစ်ယာန်သာသနာပြုကျောင်းများကနေ အောင်လာပြီး “မြန်မာစကားတွေ မေ့ကုန်ပလားကွယ် မေ့ကုန်ပလားကွယ် ပြောစမ်းပါမောင်ရယ်” လို့ မကြည်အောင်သီချင်းထဲမှာပါတဲ့ အင်္ဂလိပ်ခေတ်ကောလိပ်ကျောင်းမှာ ပါဠိလိုဆရာတစ်ဆူဖြစ်အောင် တတ်ကျွမ်းတဲ့ဆရာကြီးဟာ ငယ်ငယ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ “ပဋိသင်္ခါယောနိသော အပျိုမြင်ရင် ငါ့ကိုပြော” လို့ ကျက်ခဲ့မှတ်ခဲ့ရတဲ့ ကိုရင်ဘ၀ ကျောင်းသားဘ၀မျိုးက လာတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်မိဘနှစ်ပါးက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ ဘမျိုးဘိုးတူ မျိုးကောင်းရိုးကောင်းလို့ ပြောနိုင်တာကတော့ ၀န်ထောက်မင်းဦးတင်က မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး ဦးလေးတော်သူက ကိုယ်တွေ ငယ်ငယ်က ခေါင်းအုံးအိပ်လို့ရပြီး အထူဆုံးစာအုပ်လို့ သိကြတဲ့ ဦးထွန်းငြိမ်း အင်္ဂလိပ်မြန်မာ အဘိဓါန်ကို ပြုစုသွားသူ ၀န်ထောက်မင်းကြီးဖြစ်ပါသတဲ့။ ဒါတောင်မှ ပါဠိဘာသာကို မြစ်ဖျားခံရာ အိန္ဒိယတိုင်းသားများအလယ် ကာလကတ္တားတက္ကသိုလ်မှာ တရားမင်းကြီးချုပ်ချီးမြှင့်တဲ့ “ဂျာဒင်းဆု” ကို ရခဲ့သလို ရနောင်းဘုရင်ခံက ချီးမြှင့်တဲ့ “ရနောင်းဆု” ရခဲ့ပါသတဲ့။ အဲသည်ရာထူးနေရာကို သူ့ကိုမှ မခန့်ရင် မိုးကြိုးကြီးပစ်သွားလိမ့်မယ် လို့ စိတ်ထဲမှာ စွဲနေကြလို့သာ ကိုလိုနီခေတ်ကြီးထဲ မြန်မာအမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါမောက္ခရယ်လို့ မဖြစ်မနေ ခန့်အပ်သွားရပါသတဲ့။ (မြောက်ကိုရီးယားမှာ ကင်ဂျုံအီတော်သလို တော်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ သိစေချင်ပါတယ်) ဒါက သူဘာလဲဆိုတာကို မသိမမီလိုက်သူတွေ သိရအောင် မိတ်ဆက်ပေးရုံ သက်သက်ပဲ ရှိသေးတာ။\nသူဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာတွေ သိရင်တော့ တခြားသူတွေမပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးတော်ဘတော် စာရေးဆရာကြီးများကိုယ်တိုင် လူချင်းတွေ့ရင် ထိုင်ကန်တော့လောက်အောင် ကြည်ညိုသွားကြတာ။ မြန်မာစာရေးဆရာထဲမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို မွှတ်နေအောင်တတ်ကျွမ်းလို့ အသက်ငယ်ငယ်ကလေးနဲ့ အင်္ဂလိပ်စကောလားရှစ်တွေ အထပ်ထပ်ရခဲ့ပြီး ရှားလော့ဟုမ်းတွေကို ဦးစံရှားရယ်လို့ ဂန္တ၀င်မြောက်အောင် မြန်မာမှုပြုခဲ့သူ ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းကတော့ ၀ိသုဒ္ဓိမဂ်ကျမ်း ကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်သွားနိုင်တဲ့အတွက် ကြည်ညိုလွန်းလို့ ရှိခိုးပါသတဲ့ ။ ။မြန်မာစာပေလာကမှာ ခေတ်စမ်းစာပေရယ် လို့ ခေတ်တစ်ခေတ်ဆန်းလာအောင် ရှင်းလင်း တိ ကျပြောင်မြောက်တဲ့ အရေးအသားများနဲ့ လမ်းသစ်တီထွင်သွားသူ ဆရာကြီး သိပ္ပံမောင်ဝကတော့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားပြန့်ပွားအောင်ဆာင်ရွက်သွားနိုင်သူ မြန်မာပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီးသုံးဦးရှိတာ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီး၊ ယစ်မျိုးမင်းကြီးဦးရွှေဇံအောင် နဲ့ ပါမောက္ခ ဦးဖေမောင်တင် ပါတဲ့။ ဗေဒါလမ်းကဗျာရယ်လို့ မြန်မာခေတ်စမ်းကဗျာလောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ထင်ရှားခဲ့သူ ဆရာကြီးဇော်ဂျီကတော့ သူတွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ လောဘနည်း၍ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲတတ်သူနှစ်ဦးကတော့ ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းနဲ့ ဆရာကြီးဦးဖေမောင်တင်ပါတဲ့။ ပညာတတ်ဆိုတာ တော်ရုံတန်ရုံ ပညာရှင်ကိုမြင်ရုံနဲ့ ကြည်ညိုခြောက်ခြားရိုးထုံးစံမရှိဘူးဗျ။ ဆရာ့ဆရာကြီးများ ကိုယ်တိုင်က ရှာမှရှားပါပေတယ်လို့ လေးလေးစားစား ရင်မှာထားကြတာဟာ ဘယ့်လောက်ပညာပြည့်သလဲ သိနိုင်လောက်ပါတယ်။\n“အဲတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကားပါမစ်ကျမှာလား။ နေပြည်တော်မှာ မြေကွက်ပေးမှာလား။ ဘာမှလည်းလုပ်မရပဲနဲ့” ဆိုတဲ့သူတွေကတော့ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့အတွက် ပညာဆိုတာ ရောင်းမရ ၀ယ်မရ၊ အမြတ်မရ၊ ဈေးကွက်မ၀င်။ ဘယ်နားသွား သုံးစားရမှာတုန်း။\nဆရာကြီးရဲ့ကျေးဇူးတွေက ဗုဒ္ဓဘာသာထွန်းကားပြန့်ပွားရေးတင် မကသေးပါဘူး။ မြန်မာစာပေ တိုးတက်တွင်ကျယ်ရေး အတွက်လည်း ဦးဆောင်လမ်းပြသွားခဲ့တာ အထင်အရှားပါပဲ။ သင်ရိုးမြန်မာစာမှာ ဝေဿန္တရာဇာတ်တော်ကြီးကို ပြဌာန်းပေးခဲ့တဲ့အခါ ခရစ်ယာန် သာသနာပြုကျောင်းများက မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ပါရမီတော်ခန်းတွေမို့ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေကို မသင်နိုင်ပါဘူးလို့ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ကြပါတယ်။ ထူးခြားတာက ပြဌာန်းတဲ့သူကိုယ်တိုင်က ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး “ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံမှာ ခရစ်ယာန်တွေက ဗုဒ္ဓဘာသာကိုသင်ခွင့်ရတာ ဘာဖြစ်သေးတုန်း။ ကျေးဇူးတောင်တင်ရဦးမှာ မဟုတ်လား။” တဲ့။ အဲဒီစကားဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ် မပြောင်းပဲပြောနိုင်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ပညာရပ်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘာသာတရားနဲ့တောင် ရောထွေးမသွားဘူးလို့ သိသာစေပါတယ်။ ကလေးဘ၀ကတည်းကစပြီး အထက်တန်း၊ တက္ကသိုလ်ပညာအထိ သင်ကြားလာခဲ့ရတဲ့ မြန်မာစာသင်ရိုး စကားပြေ ကဗျာများဟာ ဆရာကြီးရဲ့ ပြဌာန်းချက်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် အခုကျွန်တော်တို့ ရေး ဖတ် ပြော သင်နေတဲ့ မြန်မာစာတွေအားလုံးဟာ ဆရာကြီးပုံသွင်းပေးလိုက်တဲ့ လက်ရာမွန် စစ်စစ်ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာစာပေသမိုင်းကို ပြုစုခဲ့ရုံတင်မကဘူး။ မှန်နန်းရာဇ၀င်တော်ကြီးကို အင်္ဂလိပ်လိုပြန်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်းကော်မရှင်ဥက္ကဋ္ဌတောင် လုပ်သွားသေးတာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြန်မာလူမျိုးပါလို့ ပြောရင် ဆရာကြီးဦးဖေမောင်တင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲလို့တော့ ကြားဖူးသင့်တယ် ထင်ပါတယ်။ (ခုခေတ် လှယဉ်ကျေးမယ်ကလေးတွေက ဒေါ်ခင်ကြည်နံမယ် မကြားဖူးသလို စာရေးဆရာ တော်တော်များများကလည်း ဆရာကြီးနံမယ်ပြောပြရင် ဘူကြီးတုန်း လို့ ပြန်မေးမယ့်သူ များပါတယ်။)\nဆရာကြီးရဲ့ အံ့ချီးမကုန်နိုင်တဲ့ အမူအကျင့်တွေထဲမှာ မှန်မှန်ကန်ကန် ရပ်တည်ခြင်းဆိုတာလည်း ပါပါတယ်။ မင်းပေါက်စိုးပေါက်ဇာတိကနေ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာအထိ ထွန်းထွန်းပေါက်ပေါက် ပညာရဲရင့် ပွဲလည်တင့်ခဲ့သော်ငြားမြန်မာမူမြန်မာစိတ်ကတော့တစ်ရွေးသားမျှ လျော့မသွားပါဘူး။ အောက်စဖို့တက္ကသိုလ်က ဘီလစ် လို့ခေါ်တဲ့ ကျမ်းပြုပညာပါရဂူဘွဲ့ ရလာခဲ့ပေမယ့် ကျောင်းမှာ စာသင်ရတဲ့အခါ သူများတွေလို အနောက်တိုင်းဝတ်စုံမ၀တ်ပဲ ရင်ဖုံးတိုက်ပုံ၊ တောင်ရှည်ပုဆိုး၊ မောင့်ကျက်သရေခေါင်းပေါင်းကြီးနဲ့ သင်ပါသတဲ့။ သူနေတဲ့ အင်းစိန်ပေါက်တောကနေ ရန်ကုန်ကောလိပ်ကို လာတဲ့အခါ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးနဲ့ တောင်ရှည်ကို ခါးတောင်းကျိုက်ပြီးလာတာတဲ့။ ရွဲ့များရွဲ့နေသလား အောင့်မေ့ရတယ်။ အင်္ဂလိပ်ကခန့်လို့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ပါမောက္ခဖြစ်နေပေမယ့် အရေးကြုံရင် အမြဲတမ်း မြန်မာကျောင်းသားတွေဘက်ကသာ ရပ်တည်လေ့ရှိတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ သူ့မှမခန့်ရင် မိုးကြိုးပစ်မှာကြောက်လို့ မဖြစ်မနေ ခန့်လိုက်ရတဲ့အဖြစ်ဟာ ပါမောက္ခရာထူးမှာတင် မဟုတ်ပါဘူး။\nရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသပိတ်ကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ ကျောင်းသားထုတစ်ရပ်လုံးကို ကျေနပ်စေဖို့ ဆရာကြီးကို ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းအုပ်ကြီး ရာထူးကိုလည်း မဖြစ်မနေ ခန့်အပ်လိုက်ရပါတယ်။ ကျောင်းသားသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌ ကိုနုတို့ အိုးဝေမဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာ ကိုအောင်ဆန်းတို့လို လူငယ်ကျောင်းသားများကတဘက်၊ အာဏာလက်ရှိ နယ်ချဲ့ အင်္ဂလိပ်အစိုးရကတဘက်အကြားမှာ ပညာရှင်ပီသစွာ ဘယ်ဘက်ကိုမှ မယိမ်းပဲ သမာသမတ်ကျကျ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်ကျေအောင် ထမ်းသွားခဲ့တာ သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုပါပဲ။ “သည်သူငယ်တွေကို အခါပေးလိုက်ရင်ဖြင့် နောင်အခါ မင်းဆရာဖြစ်ရချေသေးရဲ့” ဆိုတဲ့အစားထဲကမဟုတ်တာ အင်မတန် အံ့သြချီးကျူးစရာပါ။ ၀န်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရပ်တည်ချက်မှန်သလို မြန်မာလူမျိုးတစ်ယောက် အနေနဲ့လည်း မှန်မှန်ကန်ကန် ရပ်တည်ပြန်တာပါပဲ။ တို့ဗမာအစည်းအရုံးတို့ တို့ဗမာသတင်းစဉ်တွေကို ထောက်ပံ့လေ့ရှိပါသတဲ့။ လှေနံနှစ်ဘက်နင်းတာမျိုး မဟုတ်ပဲ အလုပ်တာဝန်နဲ့ နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်ကိုလည်း ရောထွေးမပစ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုမိစေချင်ပါတယ်။ အလုပ်ထဲက လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေသုံးပြီး မဲဆွယ်သူတွေကို မြင်ဖူးရင် ဘယ်လောက်ကြည်ညိုစရာကောင်းသလဲ သဘောပေါက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။\nအစောကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း လူဆိုတာ ကိုယ်နဲ့တူရာတူရာကိုသာ ကြည်ညိုလေးစား အထင်ကြီးလေ့ ရှိကြတယ်ဆိုတော့ သည်ကနေ့ခေတ်အခါမှာတော့ ဆရာကြီးလို ပညာရှိစစ်စစ်ကြီးတွေကို လူမိုက်မှ လူမိုက် လို့်ပဲ ထောပနာပြုကြပါလိမ့်မယ်။ ပညာကို ငွေကြေးနဲ့ အလဲအလှယ်မပြုတတ်သေးပါဘူး။ ဆရာကြီးရဲ့ပညာကိုလေးစားလို့ ယိုးဒယားဘုရင်က ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်တစ်ထောင် ချီးမြှင့်တဲ့အခါ ကိုယ်ကျိုးအတွက်မသုံးပဲ ပါဠိကျမ်းစာအသင်းကို လှူဒါန်းလိုက်ပါသတဲ့။ ဘီအေအောင်လို့ မြို့အုပ်လုပ်ရအောင် အိမ်တိုင်ရာရောက် ရာထူးခန့်တာကိုတောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူးငြင်းပြီး အထက်တန်းပြဆရာအလုပ်ကိုပဲ ၀င်ပါသတဲ့။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူဖြစ်အောင် ကျားကုတ်ကျားခဲ ကြိုးစားလာခဲ့တာဟာ “သည်လိုဘွဲ့မျိုးနဲ့ ဆရာဝန်တွေ နိုင်ငံခြားမှာသွားလုပ်ရင် တစ်နာရီ ဘယ်လောက်ရသလဲ သိရဲ့လား” လို့ ပြောနိုင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရာထူးမမက်သော်ငြား သူတပါးအစားထိုးလို့မရတဲ့ ပညာရှင်နေရာကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ရရှိလာတဲ့အခါ တိုင်းတပါးသားတို့က မတရားသဖြင့် တင်စီးအနိုင်ယူလာတဲ့အခါမှာလည်း ခေါင်းငုံ့ခံလေ့မရှိပါဘူး။ လန်ဒန်မြို့ မြန်မာကျောင်းသားအသင်းဥက္ကဋ္ဌနေရာအတွက် ဆာဟာဗေးအင်ဒါဆင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်အရွေးခံခဲ့တဲ့အခါ ဆာဘွဲ့ရ အင်္ဂလိပ်သူကောင်းမျိုးကြီးက မရှက်မကြောက် မဲလိမ်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်ပါသတဲ့။ (ဖြစ်မှဖြစ်ရလေကွယ်။ အဟတ် အဟတ်) သူ့နိုင်ငံမှာလည်းဖြစ်ပြန်၊ လက်အောက်ခံ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်နဲ့ နန်းတော်က သူကောင်းပြုထားသူတစ်ဦး အကြားမှာ ဖြစ်လာတဲ့ကိစ္စဖြစ်သော်ငြား ဆရာကြီးက အလျှော့မပေးပဲ လန်ဒန်တရားရုံးတော်ထိ တက်ရောက်တိုင်ကြားပြီး အဆုံးအဖြတ်ခံယူကာ အနိုင်ရခဲ့ပါသတဲ့။ (သည်တခါမှာတော့ အံ့သြမိတာ ဆရာကြီးတင်မကတော့ဘူး။ လန်ဒန်တရားရုံးတော်လည်း ပါသွားပြီ။ နှစ်ဘက်စလုံး ရူးများနေကြသလား မသိနော်။ ဟိ ဟိ)\nနောင်လာနောက်သား မြန်မာများအတွက် ပညာမျိုးစေ့တွေချခဲ့တဲ့တာဝန်ကိုလည်း ဆရာကြီးက မလစ်ဟင်းခဲ့ပြန်ဘူးဗျား။ ဆရာကြီးသိပ္ပံမောင်ဝ၊ ဆရာမင်းသုဝဏ်၊ ဆရာဇော်ဂျီတို့ဟာ သူ့တပည့်တွေပါတဲ့။ “မီးသွေးခဲမို့ မဲသကို မြန်မာသွေးမို့ ရဲသကို” လို့ ဆိုရမလောက် ဆရာကောင်းတပည့် ပန်းကောင်းပန်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေမှာ ပညာအမွေတင်မကပါဘူး။ ဆရာကြီးဆီက ပညာရှင်စိတ်ဓါတ်နဲ့ ရပ်တည်ချက်တွေကိုလည်း ဆက်ခံခဲ့ကြပါတယ်။ နယ်ပိုင်ဝန်ထောက်မောင်လူအေးဟာ အင်္ဂလိပ်လက်ပါးစေသက်သက်မဟုတ်ပဲ ခေတ်စမ်းစာပေအရေးအသားနဲ့ မြန်မာတွေကို နားမျက်စိဖွင့်ပေးခဲ့ရင်း တာဝန်ကျေပွန်သူဝန်ထမ်းတစ်ဦးပီပီ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကိုလည်း မှန်မှန်ကန်ကန်ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့အတွက် ခေတ်ပျက်ချိန်မှာ ဓါးပြသတ်လို့ဆုံးရှာပါတယ်။ (အငြိုးနဲ့သတ်တယ်လို့ ပြောကြတာကိုး။ စာမတတ်တဲ့သူတွေက ပညာရှိမှန်းလည်း ဘယ်သိမလဲ။ အလိုလိုကို မုန်းနေဦးမလားမသိ)\nတော်လှန်ရေးကောင်စီအစိုးရတက်လာတဲ့အခါမှာ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခချုပ် ဦးသာလှအပါအ၀င် မြန်မာဘာသာ၊ မြန်မာစာပေပါမောက္ခတွေဖြစ်ကြတဲ့ ဆရာကြီးမင်းသုဝဏ်တို့ ဆရာကြီးဦးအေးမောင်တို့ အားလုံး အလုပ်ထွက်စာတင်သွားကြတာဟာ သူတို့က ကွန်မြူနစ်တွေမို့လို့၊ ဦးနေ၀င်းအစိုးရကို မယုံကြည်လို့ဆိုတာမျိုး နိုင်ငံရေးသဘောမပါပဲ ပညာရှင်ဆိုတာ မလုပ်သင့်မလုပ်ထိုက်တာကို အတင်းအကြပ်စေခိုင်းလာလို့ရှိရင် ရာထူးစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ၀န်မလေးဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်အောင် တွေးတတ်ပါ့မလား မသိပါဘူး။ ဆရာကြီးကတော့ ဆရာကြီးပါပဲခင်ဗျ။ ပြည်ထဲအရေး ပေါက်နဲ့ကျေးမှာ ပဲ့ပြားရွှေကြူ လေယူရာမယိမ်းပဲ ကိုယ့်ပညာနဲ့ကိုယ် ပညာရေး အမျိုးသားရေးကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့အတွက် အင်္ဂလိပ်ခေတ်၊ ဂျပန်ခေတ်၊ ဖဆပလခေတ်၊ မဆလခေတ် ဘယ်ခေတ်မှာမဆို သူ့ကိုမှမဆည်းကပ်ရင် မိုးကြိုးပစ်တော့မလောက် အစိုးရတိုင်းက တလေးတစားမေတ္တာရပ်ခံပြီး တာဝန်တွေပေးယူရတဲ့အထိ ပညာအရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့ပါတယ်။ စာပေစာတမ်း၊ ကျမ်းကြီးကျမ်းခိုင်၊ သမိုင်းအထောက်အထား သုတေသနလုပ်ငန်းတို့ကိုလည်း ညွှန်းလို့ဖွဲ့လို့မကုန်အောင် ပြုစုသင်ကြားပို့ချပေးသွားပါတယ်။ မြန်မာတို့ရဲ့ သမားစဉ် သမားဆက် ဆရာကာပြန် အာခေါင်လှံစူးပုံပြင်နဲ့ ဆရာစားတစ်ကွက်ချန်တဲ့ဓလေ့ဟာ ဆရာကြီးလက်ထက်မှာ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ်သွားပါတယ်။ “တပည့်ဆိုတာ ဆရာထက် တော်ရမယ်။ တပည့်က ဆရာ့ထက်ညံ့နေရင် လောကကြီးက တဆင့်ပြီးတဆင့် ကျဆင်းသွားမှာပေါ့။ တပည့်က ဆရာ့ထက် မတော်ရင် ဆရာညံ့လို့ပဲ။” တဲ့။ ပညာရေးလောကဆိုတာ ဆရာတွေ တပည့်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပါတယ်။ “ပညာသမာ အာဘာနတ္ထိ ပညာနှင့်တူသောအလင်းရောင်သည်မရှိ” လို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ ပညာ့ရပ်ဝန်းထဲမှာ ဆရာကြီးရဲ့ အဆုံးအမတွေကို ဆရာမွေးတပည့်မွေး မွေးကြတဲ့ ခေတ်ဆရာ ခေတ်တပည့်တွေ သဘောပေါက်နိုင်ပါ့မလား။ ဆရာကြီးရဲ့တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပါ့မလား။ သည်တခါ ဆရာစိုးရေးတဲ့စာက ရယ်လည်းမရယ်ရဘူး။ ဘယ်သူမှမကြားဖူးတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်အကြောင်းကို အမွှန်းတင်ပြီးရေးထားတယ်။ ပျင်းစရာကြီး လို့ အောင့်မေ့ကြမယ်ထင်တယ်နော်။ ပညာရှင်ဆိုတာ အာဏာရှင်၊ ဓနရှင်တွေအကြားမှာ ပြည်တန်ပတ္တမြားကို ရက်တက်ရည်နဲ့ လဲစားကြမယ့်သူတွေလား။ တဆိတ်လောက် ဆက်စဉ်းစားစေချင်ပါတယ်။ ဘ၀ဘ၀က အထုံပါလာတဲ့ စရိုက်စိတ်ထားကိုမှီလို့ သည်ဘ၀မှာ ဓနရှင်ဖြစ်ချင်တာလား။ အာဏာရှင်ဖြစ်ချင်တာလား။ ပညာရှင်ဖြစ်ချင်တာလားဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာသိအောင် အရင်လုပ်ကြပါဦး။ သီလရှင်ပဲ လုပ်တော့မယ်ဆိုရင်တော့ သဘောကွယ်။ အဘိတ်နေ့ကျ အိမ်ကြွခဲ့။ စာမရသေးရင် အောက်ကဟာ ကျက်ထား။\n“ဘေးဘယာခပင်း ဝေးကွာရှင်း လွတ်ကင်းကြပါစေ။\nကိုးဆယ့်ခြောက်သွယ် အန္တရာယ် ကာကွယ်နိုင်ပါစေ။\nစိန်ရွှေပတ္တမြား ဒီရေအလား တိုးပွားကြပါစေ။\nမိမိကောင်းမှု အကြောင်းပြု တောင်းဆုပြည့်ပါစေ။” တဲ့။\n(မှတ်ချက်။ ဆွမ်းဆန်မရမချင်း တစ်လုံးချင်း အသံရှည်ရှည်ဆွဲ၍ဆိုကာ ဆွမ်းဆန်ရသည်နှင့် နောက်ကကျားလိုက်သလို ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီး ပြီးအောင်ဆက်ဆိုပါ။)\nPosted by Myint Ko at 5:15 PM No comments:\nLabels: ကြိုက်သော ဆောင်းပါး\n‘မဟာရန်ကုန်’ တဲ့လေ ...\nရန်အပေါင်း ကုန်စင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်\nအလောင်းဘုရား ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့တဲ့ မြို့။\nအဲ့ဒီမြို့ကြီးပေါ့ ... ‘မီဂါစီးတီး’ တဲ့\nရွံစရာ အနာကြီးနဲ့ ကိုယ့်အမြီးကိုယ်ပြန်မြို\nတစက်လေးမှ မသာယာနိုင်တဲ့ မြို့။\nညနေညိုချိန် ‘အေ့’ ခနဲ ယင်းထ\nလှောင်ချိုင့်ထဲက ရုန်းမပြနိုင်သေးတဲ့ မြို့။\nခေါင်းမော့ရင်ကော့ လက်ပမ်းပေါက်ခတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မြို့။\nဝင်းမော်ဦး၊ ...၊ ...၊ ...\n“မိုးပေါ်ထောင်မဖောက်ဘူး” လို့ အပြောခံလိုက်ရတဲ့ မြို့။\n၆၂ - ၇၄ - ၇၆ - ၈၈ - ၉၆ - ၂၀၀၇\nဖွတ်သထက် ညစ်ပတ်လာတဲ့ မြို့။\nကျန်တဲ့ သတ္တဝါ (၆) သန်းကျော်က\nကိုယ့်အထုပ် ကိုယ်ပြန်ဖြည်ပြနေတဲ့ မြို့။\nသေနတ်ဖောက်သံကို ပန်းနဲ့ ပေါက်သလောက် သဘောထား\n“ဟန် .. ကိုယ့်ဖို့ပါကွာ ... ” တဲ့\nရင်ဘတ်ပိန်ပိန်လေး ကောကော့ပြတတ်သေးတဲ့ မြို့။\nရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင်လို့ ဆိုရမလား\nတချို့က မင်္ဂလာ (၆) ကြိမ် ဆောင်နေချိန်\nတချို့က နို့ညှာကလေး သေလို့တောင်မှ\nထူးခတ်တာ ခံလိုက်ရတဲ့ မြို့။\nနှပ်ပစ်၊ သလိပ်ဟပ်သမျှ ခံနေရတဲ့\nအရပ်ပျက်မ သာသာ တတိယကမ္ဘာက မြို့။\nနွေရာသီဈေးကွက်၊ မြက်တုခင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်း\nသုဝဏ္ဏကွင်းထဲ --ီး၊ လချီး အတိုင်းခံရတဲ့ မြို့။\nငွေစကား၊ ကြေးစကား ပြောရင်း\n“အနုပညာသမားပါ ...” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တံဆိပ်ကပ်ဂုဏ်ဖော်\nပိုးထိုးလောက်ကိုက်၊ အခွံချည်းကျန်ခဲ့တဲ့ မြို့။\nမီးပျက်၊ ဖုန်ထူ၊ ရေမရှိ\n‘ရေမီးရှား’ လို့ အခေါ်ခံရတော့\nကိုရီးယားဘာသာစာတန်းထိုး အိပ်မက်အသိုးတွေနဲ့ မြို့။\nဘူတာရုံမှာ သင်္ဘောကြီးတွေ ကပ်တယ်\nလေယာဉ်ပျံကို ခဲနဲ့ ပေါက်ရင် ထိမယ်\nတလုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး ...\nလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အိပ်မက်မက်တတ်တဲ့ မြို့။\nတခါသုံးဆပ်ပြာနဲ့ တဆက်ရှင်စာ ဟိုတယ်ခန်းမှာ\nစာရိတ္တတွေ ကျကျပျောက်နေကြတဲ့ မြို့။\n‘စကော့ဈေး၊ လေဟာပြင်၊ သိမ်ကြီးဈေး၊ တရုတ်တန်း’\nခုချိန်ထိ အကြွေ (၁၀၀) ပြန်မအမ်းနိုင်သေးတဲ့ မြို့။\nဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ငိုက်တတ်သေးတဲ့ မြို့။\n“ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာသိပါ အမေရယ်” တဲ့\nတောက အမေတွေဆီ စာလှမ်းလှမ်းရေးတတ်တဲ့\nလက်ပွေ့သည်လေးများ ပျော်စံရာ မြို့။\n‘မီဂါစီးတီး’ ဆိုတာ အဲ့ဒီမြို့ကြီးပါပဲ။\nကျနော် အထင်ကြီးတဲ့ သူရဲကောင်းတွေရှိတယ်။\nရဲရဲတောက် လူငယ်တွေ ရှိတယ်။\nပါဝါ ၅၄ လည်း ရှိတယ်။\nကျနော့် မွေးမေမေ ရှိတယ်။\nအမေ တစ်၊ ညီ တစ်၊ ညီမလေး တစ်\nကျနော် ချစ်ရတဲ့ အိမ်ကလေးရှိတယ်။\n‘ရန်ကုန်’ ကိုတော့ စစ်မရှုံးစေချင်ဘူး\nအဲ့ဒီ မီဂါစီးတီး ‘မဟာရန်ကုန်’ ဆိုတာကြီးကို\nကျနော် ချစ်တယ်။ ။\n(ဆတ်သွား-ပုသိမ်-ရေနံချောင်း ... ရင်ဘတ်ချင်း ဂျပ်ပင်ထိုးပြီး ရေးတယ်)\nPosted by Myint Ko at 9:57 AM No comments:\nLabels: ကြိုက်သော ကဗျာ\nအမေ အမြတ်တနိုး ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ။\nမျက်စောင်း<!--[if gte mso 9]> <![endif]--><!--[if...


ခရစ္စတလ်ရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာ ...။: 2008\nThe way of S'pore joke\nNot only do you have to pay, you Pay Until Bankrupt (PUB). If that's\nnot enough, somebody still Purposely Wants to Dig (PWD) and get more from you.\nWhen you fall sick and happen to be admitted toaMoney Operating\nHospital (MOH). You might be able to use your Cash Prior to Funeral (CPF) fund.\nLastly, under all these pressures, there are not many places we can relax.\nNot even the good old place we used to go because it has be come\nSo Expensive and Nothing To See Actually (SENTOSA) !!\nPosted by WHITEROSE at 12:59 AM0comments\nအများသုံးအိမ်သာတစ်ခုထဲဝင်ပြီး ကမုတ်ထဲထိုင်ရုံရှိသေးတယ် ဟိုဘက်အိမ်သာထဲက လူက လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ ဤနေရာမျိုးမှာ အလာပသလာပ စကားပြောရတာ စိတ်မသက်မသာရှိလှသည်။\nဒါပေမယ့်လေ မကောင်းတတ်တော့ နေကောင်းပါတယ်ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ.... ကိုယ့်ကိစ္စကို ဆက်ရှင်းမည် ကြံကာရှိသေး ထပ်မေးလာပြန်သည်။\nဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလိုဂွကျကျမေးခွန်းမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ဖြေမလဲ။ ခင်ဗျားလိုပဲပေါ့ဗျာ\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်လက်စသတ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်။\nဒါပေမယ့် နောက်မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။\nဘာတွေမေးနေတာလဲဟ.....စိတ်ထဲအံ့သြစိတ်ညစ်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် အလိုက်သင့်ပဲပြန်ပြောမိသည်။\nမလုပ်နဲ့လေဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ အလုပ်ရှူပ်နေတာ။\nဟိုဘက်ကပြန်ပြောသည်။ နောက်မှပဲပြန်ဆက်တော့မယ် ဟိုဖက်အခန်းထဲက ငပြောင်က ရူးသလိုပေါသလိုနဲ့ ငါမေးသမျှ ပြန်လိုက်ဖြေနေလို့ဟေ့။\nDon't use mobile inside toilet!\nPosted by WHITEROSE at 11:51 PM0comments


ကနဦးအသင်းတော်၏လှို့ဝှက်ချက်ကို စကားလုံးသုံးခွန်းကပေးထားသည်။ | Three Words Give the Secret of the Early Church! | Real Conversion\nနိုဝင်ဘာလ ( ၁၉ ) ရက်၊ သခင်ဘုရား၏နေ့ ညနေပိုင်းတွင်\n“သူတို့သည်လည်း ဗိမာန်တော်၌ နေ့တိုင်းအစဉ် တညီတညွတ်တည်း နေ၍၊ ကိုယ်အိမ်၌ မုန့်ကိုဖဲ့လျက် ကြည်ဖြူရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်သော စိတ်နှင့်အစာအဟာရကို သုံးဆောင်ကြ၏။ ဘုရားသခင်ကိုလည်း ချီး မွမ်း၍ လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်လန်းခြင်းအကြောင်းကို ရကြ ၏။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်သောသူတို့ကိုလည်း နေ့စဉ်မပြတ် သခင် ဘုရားသည် သင်းဝင်စေတော်မူ၏။” (တမန် ၂း ၄၆၊ ၄၇)\nကျွန်တော်တို့အသင်းတော်များသည် ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်နေပါ သည်။ သူတို့သည် အသက် ၁၆ နှစ်နှင့် ၃၀ နှစ်ကြား လူငယ်များ၏ ၈၈% ထက်များသည့် ပမာဏကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြပါသည်။ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလူကြိုက်များသော လူထုသဘောထားကို မေးမြန်းသူ George Barna က ထိုအကြောင်းကို လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ “မိသားစုအသက်တာနှင့်ပတ်သက်ပြီး တောင်ပိုင်းနှစ်ခြင်းအသင်းတော်” က ၈၈% သောကလေးသူငယ်များသည် ဧဝံဂေလိအသင်းတော်မိသားစုများမှပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြ ပြီး အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်လောက်တွင် အသင်းတော်ကိုစွန့်ခွါကြကာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာ ကြတော့ပေ” ဟု ဆိုထားသည်။ (Baptist Press, ဇွန် ၁၂၊ ၂၀၀၂) တဖန် ကျွန်တော်တို့အ သင်းတော်သည် လူကထဲမှ လူငယ်များစွာကို ပြန်လည်ရရှိသည်မှာ လူသိများသောအရာဖြစ် ပါသည်။ ဒေါက်တာ James Dobson က “၈၀% သော အသင်းတော်ကြီထွားမှုကို အသင်းဝင် ခြင်းအပြောင်းအလဲမှဖြစ်ပေါ်သည်” ဟုဆိုပါသည်။ (“မိသားစုသတင်းစာကို ဦးတည်ချက်”၊ ဩဂုတ်လ ၁၉၉၈)\nဧဝံဂေလိစာရေးဆရာ Jen Hatmaker က “ကျွန်တော်တို့သည် (အသင်းတော်သို့) လူသစ်များကို ဆွဲမခေါ်လာနိုင်သည်သာမက၊ ရှိနေသူများကိုပင်လျှင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါ။ ခန့်မှန်းခြေအရ အမေရိကန်အသင်းတော်ထက်ဝက်လောက်သည် ၉၄ % သောအသင်းတော် များ၏ကြီးထွားမှုအကြောင်းစကားစမြည်ပြောကြရာဝယ် လူသစ်မရသည်သာမက သူတို့သည် မကြီးထွားလျှင် သူတို့အစေခံသောအဖွဲ့အစည်းရှိလူများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏လားရာ သည် အောက်ဘက်သို့ကျဆင်းခြင်းသာဖြစ်ပြီး (ခရစ်ယာန်တို့၏အသက်ရှင်မှုသည် ငုတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။)ဟုဆိုပါသည်။ (Interrupted; When Jesus Wrecks Your Comfortable Christianity, NavPress, ၂၀၁၄၊ စာ-၇၉၊ ၈၀)\nယခုအခါ တောင်ပိုင်းနှစ်ခြင်းအသင်းတော်ကိုကြည့်ပါ။ “ဂယ်ရိုလိုင်းနားတောင်ပိုင်းနှစ် ခြင်းအသင်းတော်ရှိ” Carol Pipes ၏တင်ပြချက် စာတန်းက “အသင်းတော်များသည် (လွန်ခဲ့ သောနှစ်များက) အသင်းသားပေါင်း ၂၀၀၀၀၀ ကျော်ထက်မကသော အရေအတွက်ကို ဆုံးရှုံး ခဲ့ကြသည်။ ၁၈၈၁ ခုနှစ်ကတည်းက အကြီးမားဆုံးသော နှစ်တစ်နှစ်ဖြစ်သည်ဟုဆိုပါသည်။ (Annual Church Profile) တင်ပြထားသောဗတ္တိဇံ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က ရှစ်နှစ်လောက်က ကျဆုံးခဲ့ပါသည်။ မနက်ကအခြေအနေသည် ၁၉၄၇ ကတည်းက အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေပင်ဖြစ် ပါသည်။ Thom Ranier (SBC တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက်) က “ကျွန်ုပ်တို့အသင်းတော်၏ဦး တည်ချက်မှာ တိမ်းညွတ်နိမ့်နေမှုဖြစ်သည်အကြောင်းက ကျွန်ုပ်စိတ်နှလုံးကို ကျိုးပဲ့စေသည်” ဟုဆိုပါသည်။ ဒေါက်တာ Frank Page (တောင်းပိုင်းနှစ်ခြင်းအသင်းတော်၏အခြားဦးဆောင် သူ) က “စစ်မှန်သောတရားမှာ ကျွန်ုပ်တို့အသင်းတော်တွင် ငွေအနည်းငယ်သာပေးသည့် လူ အနည်းငယ်သာရှိပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်ုပ်တို့သည် လူတို့ကို ခရစ်တော်ထံ မပို့ဆောင်နိုင်ကြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အရှင်ယေရှုခရစ်၏ဝိညာဉ်ရေးရာစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့်အညီ မသင်ကြားပေးနိုင်ပါ” ဟုဆိုပါသည်။ သူက “ဘုရားသခင်ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ပထမရာစုအ သင်းတော်များတွင်လုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ တပည့်တော်များမွေးထုတ်ပေးနိုင်မှုကို အလေးအ နက်ထားရန် ဘုရားသခင် မစတော်မူပါ။” (၎င်း၊ စာ-၄)\nဤပုံရိပ်လွှာများက စိတ်ပျက်စရာ၊ အမေရိကန်အသင်းတော်များ၏ စိတ်ပျက်စရာပုံစံ များကို ပေးထားပါသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သောအသင်းသားများကို ဆုံးရှုံးကြသည်။ ပျောက်ဆုံးသောကမ္ဘာရှိလူများကို ရရှိဖို့ အလွန်ပင်ခက်ခဲနေသည်။ အသင်းတော်ကြီးများက လည်း ပျောက်ဆုံးသောကမ္ဘာမှ ပြောင်းလဲလာသူအနည်းစုကိုသာ အသင်းတော်ထဲ ခေါ်သွင်း နိုင်ကြသည်။\n၎င်းမှာ အမေရိကန်နှင့်အနောက်တိုင်းကမ္ဘာတွင်ရှိသောအသင်းတော်များ၏ ဝမ်းနည်း စဖွယ် ပုံရိပ်လွှာပင်ဖြစ်ပါသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင်ရှိသော ကနဦးအသင်းတော်များကို ကျွန်ုပ်တို့အသင်းတော်များနှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏အခြေပြုကျမ်းကို တဖန် ဖက်ပြဦး မည်။\n“သူတို့သည်လည်း ဗိမာန်တော်၌ နေ့တိုင်းအစဉ် တညီတညွတ်တည်း နေ၍၊ ကိုယ်အိမ်၌ မုန့်ကိုဖဲ့လျက် ကြည်ဖြူရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်သော စိတ်နှင့်အစာအဟာရကို သုံးဆောင်ကြ၏။ ဘုရားသခင်ကိုလည်း ချီး မွမ်း၍ လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်လန်းခြင်းအကြောင်းကို ရကြ ၏။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်သောသူတို့ကိုလည်း နေ့စဉ်မပြတ် သခင် ဘုရားသည် သင်းဝင်စေတော်မူ၏။” ((တမန် ၂း ၄၆၊ ၄၇)\nနှိုင်းယှဉ်ဖွယ်ကောင်းသောအရာပါတကား။ သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံကြသည်။ သူတို့သည် နေ့တိုင်း တွေ့ဆုံမိဿဟာရပြုကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို အမြဲချီးမွမ်း ကြသည်။ “ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်သောသူတို့ကိုလည်း နေ့စဉ်မပြတ် သခင်ဘုရားသည် သင်းဝင်စေတော်မူ၏။” (တမန် ၂း ၄၈)\nဒေါက်တာ Martyn Lloyd-Jones ကလည်း “သွားရမည့်နေရာမှာ တမန်တော်များ၏ တမန်တော်ဝတ္ထုပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဤနေရာတွင် စွမ်းအားရှိသည်၊ လန်းဆန်းတက်ကြွသောနေ ရာရှိသည်။ ကနဦးအသင်းတော်၌ ဘုရားသခင်၏အသက်ကို ခံစားထိတွေ့နိုင်သောနေရာပင် ဖြစ်ပါသည်”ဟုဆိုသည်။ (Authentic Christianity, အတွဲ ၁ တမန် ၁-၃ ၊ The Banner of Truth Trust, စာ-၂၂၅) ၎င်းက ပထမရာစုအသင်းတော်တို့၏ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ စိတ်အားထက် သန်မှုနှင့်တန်ခိုးအကြောင်းကို ဖတ်ရှုရန် ကျွန်ုပ်တို့စိတ်နှလုံးကို တုန်ခါစေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဒေါက်တာ Michael Green ၏ စာအုပ်ဖတ်ရှုခြင်းက ခွန်အားဖြစ်စေပါသည်။ Evangelism in the Early Church (Eerdmans, ၂၀၀၃)) ဤစာအုပ်နှင့်တမန်တော်ဝတ္ထုကိုဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် ပထမရာစုရှိအသင်းတော်များ၏အသက်တာပုံဆောင်ချက်ကိုပြသသော ဓမ္မသစ်ဂရိစကားလုံး များစွာရှိသည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။\n၁။ ပထမအချက်၊ ဂရိစကားလုံး “ကူရိရော့ဆ်”ရှိသည်။\nဤစကားလုံးက အင်္ဂလိပ်စကားတွင် “သခင်” ဟု အဓိပါယ်ရှိသည်။ “သခင်”၊ “အရှင်” ၊ “ပိုင်ရှင်”၊ “အုပ်စိုးသူ” ဟုဆိုလိုသည်။ တမန်တော် ၁၀း ၃၆ တွင် ပေတရုက သခင်ယေရှုအ ကြောင်းကို ပြောဆိုသည့်အချိန်က အသုံးပြုထားသော စကားလုံးဖြစ်ပါသည်။\n“ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ရန်ငြိမ်းခြင်းတရားကို ဟောတော်မူ၏။(အရာ သိမ်းတို့၏အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။)” (တမန် ၁၀း ၃၆)\nကနဦးခရစ်ယာန်များက သခင်ယေရှုအကြောင်းကို မည်သို့သက်သေခံဟောပြောသည်ကို ပြောပြသော ဒေါက်တာ Green ၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ကြပါစို့။\nယေရှုခရစ်သည် မေရှိယဖြစ်သည်ဟူသော၍လည်းကောင်း၊ သို့မ ဟုတ် သူ့အားဖြင့် ကနဦးကတိတော်များပြည့်စုံလာသည်ဟူ၍ လည်းကောင်း သတင်းကောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့က ကျဲ့ပြန့်စေသည် ကို တွေ့ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့်ငြိမ်သက် ခြင်းသတင်းကောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကြသည်။ ယေရှု၏ခေါင်း ဆောင်မှုကိုတွေ့ရှိရသည်။ ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်အကြောင်း ကို တွေ့ရှိကြသည်။ ယေရှုခရစ်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို တွေ့ ရှိရသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင်၏ရိုးစင်းမှုကိုတွေ့ရှိရပါသည်။ သတင်း ကောင်းကိုဝေငှသက်သေခံသည့် ကနဦးတရားဟောဆရာများက ဟောကြားသည့် တရားဒေသနာတစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ ၎င်းမှာ ယေရှုအကြောင်းသာဖြစ်သည်။ Origen (၁၈၅-၂၅၄) က“ကောင်း သောအရာတစ်ခုမှာ အသက်ဖြစ်သော်လည်း ယေရှုခရစ်သည် ထို အသက်ပင်ဖြစ်သည်။အခြားကောင်းသည့်အရာမှာ လောကအ လင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုသည် အလင်းပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သမ္မာ တရား၊ တံခါး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းလည်းဖြစ်ပါသည်။ ဤအရာ အားလုံး ကယ်တင်ရှင်သွန်သင်ပေးသောအရာမှာ သူကိုယ်တိုင် ပင်ဖြစ်ပါသည်” ဟုဆိုသည်။ Origen က တမန်တော်တို့၏မူရင်း စာစောင်နှင့်အခြားသူတို့ထံသင်ယူသောသူများထံ၌ သတင်းစ ရား၏သဘောသဘာဝတွင် ခရစ်တော်ကို ဗဟိုပြုမှုကို အဖန်ဖန် လုပ်ဆောင်ထားပါသည်” ဟုဆိုသည်။ Origen က ဧဝံဂေလိတ ရားဟောကြားမှု၏ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးကို ပေးထားပါသည်။ “မြေကြီးပေါ်၌ ခရစ်တော်၏အသက်တာသိကျွမ်းခြင်းကိုထိုး ဖောက်ပြီး သူ၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။” (Green, ၎င်း၊ စာ-၈၀၊ ၈၁)\nကနဦးခရစ်ယာန်များက မိမိကိုယ်ကိုအကူအညီပေးသည့်တရားဒေသနာများကို မ ကြားခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာကို တစ်ပိုဒ်ချင်းရှင်းပြသည့် တရားဟောချက်လည်း မ ကြားခဲ့ကြပါ။ သူတို့ အမြဲမပြတ်ကြားရသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားတည်းဟူသော “ကူရီရောဆ်”၊ သခင်ယေရှုခရစ်၏ သေခြင်း၊ သင်္ဂြိုလ်ခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းသာ ကြားကြပါ သည်။ “အလုံးစုံတို့ကို အစိုးရသောအရှင်ဖြစ်သည်။” (တမန် ၁၀း ၃၆)\nအခြားအသင်းတော်မှလူတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်၏တရားဒေသနာကို ခရစ်တော်၏သေခြင်း၊ နှင့်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သောကြောင့် ဝေဖန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် စပါဂျွန်၏ ပြောစကားကို ပြေးမြင်ယောင်မိသည်။ သူက “ကျွန်ုပ်သည် ကျမ်းချက်ကိုယူပြီး ရှင်းပြလိုက် သည်။ ထို့နောက် ကားတိုင်ဆီသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်ခေါ်သွားသည်” ဟုဆိုသည်။ ကနဦးခရစ်ယာန် များကဲ့သို့သော စပါဂျွန်သည် ခရစ်တော်ကိုဗဟိုပြုဟောပြောသောသူဖြစ်သည်။ ခရစ်တော် တစ်ပါးတည်းအပေါ်၌သာ ဗဟိုပြုသည်။ သခင်ယေရှုခရစ်ကိုသာ ဗဟိုပြုသည်။ ကနဦးအ သင်းတော်များက သံစုံသီချင်းကို ကောင်းမွန်စွာ သီဆိုနိုင်ကြပါသည်။\nကိုယ်တော်သည် သခင်ဖြစ်သည်၊ သခင်ဖြစ်တော်မူသည်၊\n(“သခင်ဖြစ်သည်” Marvin V. Frey, ၁၉၁၈-၁၉၉၂)\nပထမစကားလုံး “ကူးရိရော့ဆ်” က ၎င်းတို့ဟောပြောသောတရားဒေသနာတွင် ခရစ်တော် သည် အဓိကသော့ချက်တွင်ပါဝင်သကဲ့သို့ ခရစ်တော်၏ဗဟိုတွင်ရှိနေခြင်းကို သွန်သင်ထားပါ သည်။ ကျွန်ု္ပ်တို့၏အသက်တာ၌ သခင်ဘုရား၏ကြီးစိုးခြင်းကိုဆိုလိုသည်။ တမန်တော်ပေါလု က ဤသို့ဆိုထားသည်ကို အံ့ဩစရာမရှိပါ။\n“လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူသော ယေရှုခရစ်အကြောင်း ကို ဟောတော်မူ၏။” (၁ ကော ၁း ၂၃)\n“ယေရှုခရစ်တည်းဟူသော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူ သော သခင်မှတပါး အဘယ်အရာကိုမျှ သင်တို့တွင် ငါမသိမမှတ် ဟု စိတ်ပြဌါန်းခြင်းရှိ၏။” (၁ ကော ၂း ၂)\nကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းနှင့်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို စဉ် ဆက်မပြတ် ဟောပြောရပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ု္ပ်တို့၏ ယခုနှင့်နောင်အစဉ်မပြတ် အဓိ က တရားဒေသနာဖြစ်ရပါမည်။ အသင်းတော်အများစုက ထိုအကြောင်းကို မလုပ်ဆောင်ကြ သည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သေလုမျှောပါးဖြစ်နေရသည့်အကြောင်းမှာ ထိုအ ကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်ပါသည်။\nမွတ်စလင်အစွန်းရောက်များက လူတို့ကို သူတို့နှင့်အတူလာပြီးအသေခံရန် ခေါ်ဖိတ် ကြပါသည်။ အနောက်တိုင်းနှင့်အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူငယ် တို့သည် ထိုအရာကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ အိုင်အက်စ်အိုင်အက်စ် တို့သည် လာ၍ မိမိကိုယ်ကို အသေခံဗုံးဖောက်ခွဲကြသည်။ လူတို့ကို သွားပြီး သတ်ဖြတ်ကြ သည်။ ထိုအရာသည် သခင်ယေရှုခရစ်တော်လုပ်ဆောင်သောအရာမဟုတ်ပါ။ သူက သူ့ထံ သွားပြီး ထာဝရအသက်ဆုကျေးဇူးကို ရယူရန်ခေါ်ဖိတ်ခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။ ခရစ်တော်က “ငါ သည် သင်တို့အား ထာဝရအသက်ကိုပေးမည်။ ပျက်စီးခြင်းသို့မရောက်” (ယောဟန် ၁၀း ၂၈) ဟု မိန့်ဆိုထားသည်။ သခင်ယေရှုက သင့်အား တပည့်တော်ဖြစ်ရန် ခေါ်ဖိတ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သခင်ယေရှုခရစ်က “ငါ့နောက်သို့လိုက်လိုသောသူသည် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ရမည်။ ကိုယ့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့လိုက်ရမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ (မဿဲ ၁၆း ၂၄)) ခရစ်တော်က အသင်းတော်သို့ရောက်လာပြီး ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်ရှာဖွေမည့်သူအဖြစ် ခေါ်ထား ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အခြားသူများကိုခေါ်ဆောင်ပြီး ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေသည့်အမှုတွင်လည်း သူတပါးကို အကူအညီပေးရန် ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။\nကနဦးခရစ်ယာန်များကဲ့သို့ဖြစ်ရန် လူငယ်များကို ကျွန်ုပ်ဖော်ဖိတ်ထားသည်။ ဟုတ်ပါ သည်။ သင်တို့အား ကနဦးခရစ်ယာန်များကဲ့သို့ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ခရစ်တော်၏တပည့်တော် ဖြစ်ပါ။ ယေရှုခရစ်၏တပည့်တော်တစ်ဦးဖြစ်လာပါ။ ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်အတွက် ရပ် တည်ပေးပါ။ တနင်္ဂနွေနံနက် ဝတ်ပြုခြင်းသို့လာပါ။ တနင်္ဂနွေညနေပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဝတ်ပြုအစီအစဉ်သို့လာပါ။ တနင်္ဂနွေညသို့ လာပါ။ ခရစ်တော်၏စစ်မှန်သော တပည့်တော် တစ်ပါးဖြစ်လာပါ။ လုပ်ဆောင်ပါ။ လုပ်ဆောင်ပါ။ တစ်ချို့သောနှစ်ခြင်းတရားဟောဆရာများ က လူငယ်များအတွက် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်မကျသေးဟု ဆိုကြပါသလား။ သင့်ကား တိုင်ကိုထမ်းပြီး ခရစ်တော်၏နောက်တော်သို့လိုက်ပါ။ တပည့်တော်တစ်ပါးဖြစ်ပါ။ ခရစ်တော် ၏စစ်သားအဖြစ်ရပ်တည်ပါ။ ၎င်းသည် သီချင်းစာရွက်တွင် နံပါတ်---------တွင်ရှိပါသည်။ အား လုံးသီဆိုကြပါစို့။\n(“ခရစ်ယာန်စစ်သည်တို့ချီ,” Sabine Baring-Gould, ၁၈၃၄-၁၉၂၄)\n၎င်းက ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ရှိသော ဒုတိယဂရိစကားလုံးဆီသို့ ဦးဆောင်သွားပါတော့သည်။\n၂။ ဒုတိယအချက်၊ “အဂ္ဂပေ” ဟူသော ဂရိစကားလုံးရှိသည်။\nW. E. Vine က အဂ္ဂပေဟူသည်မှာ “ခရစ်ယာန်ဘာသာတရား၏ကိုယ်ကျင့်တရား ဆိုင်ရာစကားလုံး” ဖြစ်သည်ဟုဆိုသည်။ မိမိကိုယ်ကိုပေးဆပ်ချစ်ခြင်းဟူဆိုလိုသည်။ ယေရှု က တပည့်တော်တို့အား ပထမဆုံးစကားခြွေချိန်တွင် ဤစကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပါသည်။ ယေရှုက ဤသို့ဆိုသည်။\n“သင်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ချစ်ကြ လော့။ ငါသည် သင်တို့ကိုချစ်သည်နည်းတူ အချင်းချင်းချစ်ကြ လော့ဟု ပညတ်သစ်ကို ငါပေး၏။ သင်တို့သည် အချင်းချင်းချစ် ကြလျှင်၊ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုမေတ္တာကိုထောက်ရှု၍၊ သင်တို့ သည် ငါ၏တပည့်ဖြစ်သည်ကို သိရကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။” (ယောဟန် ၁၃း ၃၄၊ ၃၅ )\nဒေါက်တာ တိမောသေလင်းက တရုတ်အသင်းတော်တွင်ရှိနေစဉ် ကျွန်ုပ်၏သင်းအုပ် ဆရာအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အစေခံခဲ့သည်။ ဒေါက်တာ လင်းက ဤသို့ဆိုပါသည်။\nတမန်တော်များက သခင်ဘုရားထံက မေတ္တာပညတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ရရှိခဲ့ကြပါသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က ဆက်လက် ပြီး လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့ကြပါသည်။ ထိုအကျိုးမှာ “ခရစ်ယာန်တို့ ကတစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဘယ်သို့ချစ်ကြသည်ကို ကြည့်ရှုလော့” ဟု (ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများ) ကြားတွင် လေးစားဂုဏ်ယူဖွယ် အမှတ်အသားတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ ယနေ့တွင် “အချင်းချင်းချစ် ခြင်း” သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များ၏စက်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ တွင် အထပ်ထပ်ပြောဆိုသည့် တစ်ခုတည်းသော ကြွေးကြော် သံဖြစ်သည်။ (ထို့ကြောင့်) (သူတို့နှင့်အတူ)) ရှိနေခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် အဆင်ပြေပါ့မလား။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန် တော်တို့အပေါ် သနားညှာတာပါစေသော်။ (Timothy Lin, S.T.M.,Ph.D., အသင်းတော်ကြီးထွားခြင်းလှို့ဝှက်ချက်။ FCBC, ၁၉၉၂၊ စာ-၃၃)\nဒေါက်တာ Michael Green, က ပထမနှင့်ဒုတိယရာစိုတွင်ရှိသော ခရစ်ယာန်များအကြောင်း သူရေးသားသည့်စာအုပ်တွင် ဤအရာကို တင်ပြထားသည်။ ဒေါက်တာ Green က ခရစ်ယာန် ဘာသာသည် ဤခရစ်ယာန်များက တစ်ဦးကိုတစ်ဦးချစ်ရမည့်မေတ္တာတန်ခိုးကြောင့် ရောမရုပ် တုကိုးကွယ်မှုကို ကူညီပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ (Michael Green, Evangelism in the Early Church, Eerdmans, ၂၀၀၃၊ စာ-၁၅၈)\n၃။ တတိယအချက်၊ “ကွယ်နိုနီးယား” ဟူသော ဂရိစကားလုံးရှိသည်။\nမိဿဟာရ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ ကောင်းမွန်သောပူးပေါင်းမှု၊ မိတ်ဖွဲ့ခြင်းတို့ကို ဆို လိုသည်။ မိဿဟာရဖွဲ့ခြင်းမှာ အဂ္ဂပေမေတ္တာကို အသင်းတော်ရှိ အချင်းချင်းအပေါ် တိုးချဲ့ ခြင်းပင်ဖြစ်ပါသည်။\nတရားဟောဆရာအချို့က ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ မိဿဟာ ရဖွဲ့ခွင့်မပြုသင့်ဘူးဟုဆိုတတ်ကြသည်။ တစ်မျိုးတော့ သူတို့ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပါသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက “အကျိုးမဲ့သောမှောင်မိုက်အမှုတို့နှင့်မဆက်ဆံသည်သာမက၊ ထိုအမှုတို့၏ အပြစ်ကိုဖော်ပြလော့” (ဧဖက် ၅း ၁၁) ဟု) မိန့်တော်မူသည်။ ထိုကျမ်းပိုဒ်က အခြားအသင်း တော် တော်တော်များများရှိ လူများစွာကို ရှုပ်ထွေးစေသည်။ သူတို့သည် လူသစ်များနှင့် “အ သင်းတော်ရှိကလေးများ” မပေါင်းဖော်အောင်ထိန်းသိမ်းသင့်သည်ဟု အနက်ဖွင့်ကြပါသည်။ ဒေါက်တာ Vernon McGee က ဤသို့မှတ်ချက်ပြုထားပါသည်။ ဒေါက်တာ Thomas Hale က “ပေါလုက ကျွန်ုပ်တို့သည် (မှောင်မိုက်အလုပ်) နှင့်ပတ်သက်ပြီး လုပ်ဆောင်နိုင် သောအ ရာဘာမှ မရှိပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက (ပျောက်ဆုံးသောသူများ) နှင့်အတူပူပေါင်းဆောင်ရွက် နေမှုမပြုရဟု မဆိုလိုပါ။ ယေရှုကိုယ်တိုင်သည် အပြစ်သားများနှင့်စားသောက်နေသည်” ဟု ပြောဆိုသောအရာနှင့် အခြေခံသဘောအရကြည့်လျှင် တူညီမှုရှိပါသည်။ (Thomas Hale, M.D., လက်တွေ့အသုံးချဓမ္မသစ်အနက်ဖွင့်ကျမ်း၊ Kingsway Publications, ၁၉၉၇၊ စာ-၇၈၀၊ ဧဖက် ၅း ၁၁ မှတ်စု)\nပထမရာစုက ကနဦးအသင်းတော်များအကြောင်း ဒေါက်တာ Green ပြောဆိုချက်ကို ကျွန်ုပ်သဘောကျနှစ်သက်သည်။ သူက “သူတို့စုံစမ်းလေ့လာသောဩဝါဒကို ထိန်ဝှက်ထား ခြင်းမရှိ။ မိဿဟာရချုပ်တည်းထားခြင်းလည်းမရှိ” ဟုဆိုသည်။ (၎င်း၊ စာ-၂၁၈) “မပြောင်းလဲ သေးသောသူများကို မိဿဟာရရှိစေရန် အသင်းတော်သို့ပြန်လည်ဆောင်ယူလာသည်။ သို့သော်လဲ သုံးနှင့်ကြာကြာ သူတို့သည် ဗတ္တဇံမခံဘဲ နေကြသည်။” (၎င်း)\nယနေ့ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ခြင်းအသင်းတော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော အခြားနည်းလမ်း ဖြင့် ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်သည်။ သူတို့က လူသစ်များကို ချက်ချင်းဗတ္တိဇံပေးသည်။ သို့ သော် သူတို့၏ကလေးများကို သူတို့နှင့်မိဿဟာရမဖွဲ့စေလိုကြပါ။ ကနဦးအသင်းတော်များ က ၎င်းကို မှန်ကန်သောနည်းလမ်းတစ်ခုတွင် လုပ်ဆောင်ကြပါသည်။\nJack Hyles တွင်လည်း အဆောက်အဦးနှစ်ခုတောင်ရှိပါသည်။ အဆောက်အဦးတစ် ခုမှာ ဘက်စ်ကားတွင်ရှိသော ကလေးသူငယ်များအတွက်ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မတူညီသော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကိုပြုကြသည်။ သို့သော် “စစ်မှန်သော”အသင်းတော်သည် မူလအ ဆောက်အဦးတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ “အသင်းတော်ကလေးများ” ကို ကလေးအသစ်များနှင့် မပေါင်းဖော်စေရန် ထိန်းသိမ်းထားကြပါသည်။ ကလေးသစ်များက ၎င်းတို့၏“တန်ဖိုးရှိလှ သော” အသင်းတော်ကလေးများကို ပျက်စီးစေကြမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။\nကျွန်ုပ်သည် ဆယ်ကျော်သက်အနေဖြင့် အသင်းတော်သို့ရောက်စဉ်ခါ အသင်းတော် ကလေးများသည် ကျွန်ုပ္ကိုဖြစ်ဆီးဖို့ ဖြစ်နိုင်သမျှနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလုပ်ဆောင်ကြသည် ကို တွေ့ရှိရပါသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ပျောက်ဆုံးသည့်ကလေးများလုပ်ဆောင်ပြုမူသောအရာ များထက် ဆိုးသွင်းသောအရာများကိုလည်း လုပ်ဆောင်ကြမည်အကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆို ကြသည်ကို ကြားရသည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်တွင်မရှိသောကလေးများကို သီးခြား ထိန်း သိမ်းသည့်နည်းလမ်းသည် သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် တွေ့ရသောနည်းလမ်းမဟုတ်ပါ။သန်းပေါင်း များစွာသောလူတို့ကို ခရစ်တော်အတွက် ဝေငှသက်သေခံသောအချိန်၌ ကနဦးအသင်းတော် များ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသောအရာလည်းမဟုတ်ပါ။\nကျွန်တော်တို့၏ “တနင်္ဂနွေကျောင်း” အယူအဆအချို့ကို ခိုင်ခိုင်ထားဖို့လိုအပ်သည် ဟုပြောလိုသည်။ မပြောင်းလဲသေးသောသူများကို ယခုခေါ်လာခဲ့ပါ။ သူတို့ကို ကောင်းမွန် သော အစားအစာကျွေးမွေးပါ။ မွေးနေ့ပွဲကိုလည်း ကျင်းပပေးပါ။ ကောင်းတဲ့အချိန်ကာလကို ပြသပေးပါ။ “နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုကိုယ်တိုင်သည် အပြစ်သားများနှင့်အတူ စားသောက်ပါ သည်။” (Thomas Hale, ၎င်း) “သူတို့ကိုခေါ်ဆောင်ပါ” သံပြိုင်သီချင်းကို သီဆိုကြပါစို့။\nအပြစ်ကွင်းပြင်ထဲမှ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာပါ။\nကန္တာရသွားနေသူကို ယေရှုထံသို့ ခေါ်ဆောင်ပါ။\n(“သူတို့ကိုခေါ်ဆောင်လာပါ” Alexcenah Thomas, ၁၉ ရာစု)\nဘာသာရေးစွဲလန်းသူများက ယေရှုအပေါ် အပြစ်မြင်ကြသည်။ မဿဲသည် အခွန်ခံ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယေရှုက သူ့ကိုခေါ်သည်။ မဿဲက နောက်တော်သို့လိုက်ပါသည်။ မဿဲ သည် မိသားစုတွင် အကြီးမားဆုံးသောအရာကိုပေးသည်။ ယေရှုက တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါး တို့သည် ထိုအရပ်တွင်ရှိကြပါသည်။ အခွန်ခံနှင့်အပြစ်သားများစွာတို့သည် လာ၍ ယေရှုနှင့်အ တူစားသောက်ကြပါသည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက ယေရှုအားဖြင့် မှားယွင်းမှုကိုပြု ကြပါသည်။ သူတို့က “သူသည် အပြစ်သားများနှင့်အဘယ့်ကြောင့် စားသောက်ရသနည်း” ဟုဆိုကြသည်။ ယေရှုက “ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အဖို့ ငါလာသည်မဟုတ်၊ အပြစ်ရှိသောသူတို့ ကို နောင်တသို့ခေါ်ခြင်းငှါ ငါလာသတည်း” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့ပါသည်။ ((မဿဲ ၉း ၁၃)\nအပြစ်သားများစွာနှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုလုပ်ဆောင်နေသော တရားဟောဆရာ များသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားဆင်ခြင်သင့်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်က “အပြစ်သားများကို ခေါ် ဆောင်လာပါ၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သမျှ အတတ်န်ိုင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်လာပါ။ သာ၍များစွာ ခေါ် ဆောင်လာပါ။” ဟုဆိုပါသည်။ ယေရှုလုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ ယခုချက်ချင်း မိဿဟာရအဖွဲ့ဆီ သို့ ခေါ်ဆောင်လာပါ။ ကနဦးအသင်းတော်များလုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပါ။ “သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာပါ။” သီးချင်းကို သံပြိုင်သီဆိုကြပါစို့။\n“ထိုသူများသည် တမန်တော်တို့၏ဆုံးမဩဝါဒကိုခံခြင်း၊ အပေါင်းအ သင်းဖွဲ့ခြင်း၊ မုန့်ကိုဖဲ့ခြင်း၊ ပဌနာပြုခြင်းတို့ကို အမြဲဆောင်ရွက်၍ နေကြ၏။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်သောသူတို့ကိုလည်း နေ့စဉ်မ ပြတ် သခင်ဘုရားသည် သင်းဝင်စေတော်မူသည်။ (တမန် ၂း ၄၂၊ ၄၇)\nJack Hyles, နှင့် ၎င်း၏သူတပါးသားမယားကိုပြစ်မှား၍ရသောသားနှင့်မေထုန်မှီဝဲ၍ရ သော သမက်တို့သည် “အခြား” အဆောက်အဦးတွင် ရှိနေသင့်သောသူများဖြစ်ကြပါသည်။ သူတို့ကုိ စောင့်ရှောက်ထားပါ။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းမရသေးသောလူငယ်သစ်လေးများ ကို ထိခိုက်နာကျင်စေကြလိမ့်မည်။ ပျောက်ဆုံးသောလူငယ်တို့အပေါ် အန္တရယ်မကျရောက် အောင် “ခွေး”တို့ကို စောင့်ထိန်းထားပါ။ အဓိကအသင်းတော်ထဲသို့ ပျောက်ဆုံးသောလူငယ် များကို ခေါ်ဆောင်လာပါ။ မှန်ကန်သောအရာဖြစ်ပါသည်။ ပျောက်ဆုံးသောသူများကို ခေါ် ဆောင်လာပါ။ မေထုန်မှီဝဲနေသော နှစ်ခြင်းဖာရိရှဲတို့ကို ပိတ်ပင်ထားပါ။ တနင်္ဂနွေကျောင်းတွင် ၎င်းတို့၏ခါးစည်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါ။ ပျောက်ဆုံးသောကလေးများကို ပြန်ခေါ်လာပါ။ ကျွန် တော်တို့သည် ညစာ အတူသုံးဆောင်ကြပါလိမ့်မည်။ မွေးနေ့အတူကျင်းပကြပါမည်။ ဟောင်း နွမ်းသောပေါ့ပီယာကာတွန်းကို ကြည့်ရှုကြမည်။ အာမင်။ ကနဦးတရားဟောဆရာများကို နား ထောင်ပါ။ သီချင်းအနည်းငယ်ကို သီဆိုပါ။ “အာမင်” ဟု အော်ဟစ်ပါ။ အချိန်ကောင်းရှိပါစေ။\nထိုဂရိစကားလုံးသုံးလုံးက အသက်ရှင်ပြီး တန်ခိုးရှိသောအသင်းတော်ကို ပြသပါ သည်။ ၎င်းတို့မှာ “ကူရိရော့စ်”၊ သခင်၊ ခရစ်တော်သည် ကူရိရော့စ်ဖြစ်သည်။ သူသည် သခင် ဖြစ်ပါသည်။ ပြန်လာပြီး ခရစ်တော်အကြောင်းကို သင်ယူလေ့လာပါ။ ခရစ်တော်၏နောက် တော်သို့လိုက်ပါ။ သင့်စိတ်နှလုံးသားဖြင့် ခရစ်တော်ကိုချစ်ပါ။ “အဂ္ဂပေ”၊ ခရစ်ယာန်ချစ်မေတ္တာ ဖြစ်သည်။ ပြန်လာပါ။ သင့်ကို ကျွန်ုပ်တို့ချစ်ပါသည်။ သင့်ကိုချစ်ဖို့ အလွန်စိတ်အားထက်သန် လျက်ရှိပါသည်။ ရှေးဟောင်းပုံပြင်စကားက “မေတ္တာအကြောင်း“ ပြောဆိုပါသည်။ သူတို့က “မေတ္တာတွင်” ထင်းချောင်းဟုခေါ်ကြသည်။ စစ်မှန်သော “မေတ္တာ” သည် အသင်းတော်တွင် ရှိပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏မေတ္တာထဲသို့ ပြန်လာပါ။ တနင်္ဂနွေကျောင်းလေးတစ်ခုအလား ထင်းမီး ချောင်းလေးတစ်ခုဖြစ်စေမည်။ “ကွိုင်နိုနီးယား” ဟူသော စကားလုံးရှိသေးသည်။ မိဿဟာရ၊ မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်း၊ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ကောင်းစွာပူးပေါင်းခြင်း တို့ကို ဆိုလိုသည်။ ကွိုင်နို နီးယားသည် မိဿဟာရကို ဆိုလိုသည်။ မိဿဟာရမှာ အသင်းတော်၌ရှိသော “အဂ္ဂပေ” မေ တ္တာကို တိုးချဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်ပါသည်။\nကျွန်တော်တို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို စောင့်နေကြပါ သည်။ နောက်တစ်ပတ်တနင်္ဂနွေနေ့နံနက်သို့ လာကြပါ။ တနင်္ဂနွေညနေပိုင်းသို့လာကြပါ။ စနေညနေတွင် လာကြပါ။ အခြားသူများကိုခေါ်ဆောင်လာရာတွင် အကူအညီပေးပါ။ လူငယ် များလာပြီး မိတ်ဆွေကောင်းကိုဖွဲ့နိုင်သည့် ဤအသင်းတော်ကို လာပြီး အကူအညီပေးကြပါ။ လူတွေရယ်မောပျော်ရွှင်နေမည့်နေရာပင်ဖြစ်ပါသည်။ လူငယ်များလာပြီး ခရစ်တော်၏တပည့် ဖြစ်မည့်နေရာဖြစ်ပါသည်။ ကားတိုင်တော်၏စစ်သားများဖြစ်မည့်နေရာဖြစ်ပါသည်။ အာမင်။ သီချင်းနံပါတ်ရှစ်၊ “ခရစ်ယာန်စစ်သည်တို့ချီ”သီချင်းကို သီဆိုကြပါစို့။ သီဆိုကြပါစို့။\nဒေါက်တာ Chan, ကျေးဇူးပြုပြီး ဆုတောင်းဦးဆောင်ပေးပါ။\n“အသင်းတော်၏အုတ်မြစ်တစ်ခု"၊ (Samuel J. Stone ၁ဂ၃၉-၁၉၀၀ ရေးစပ်သည်။)\nTHREE WORDS GIVE THE SECRET OF\n၁။\tပထမအချက်၊ ဂရိစကားလုံး “ကူရိရော့စ်”ရှိသည်။ တမန် ၁၀း ၃၆၊ ၁ကော ၁း ၂၃၊ ၂း ၂၊ ယောဟန် ၁၀း ၂၈၊ မဿဲ ၁၆း ၂၄။\n၂။ ဒုတိယအချက်၊ “အဂ္ဂပေ” ဟူသော ဂရိစကားလုံးရှိသည်။ ယောဟန် ၁၃း ၃၄၊ ၃၅။\n၃။ တတိယအချက်၊ “ကွယ်နိုနီးယား” ဟူသော ဂရိစကားလုံးရှိသည်။ မဿဲ ၉း ၁၃၊ တမန် ၂း ၄၂၊ ၄၇။


Junior WIn | MoeMaKa Burmese News & Media\nဂျူနီယာဝင်း – လူတွေဖန်တီးခဲ့တဲ့ အနုပညာပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် Folk Art\nဂျူနီယာဝင်း – လူတွေဖန်တီးခဲ့တဲ့ အနုပညာပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် Folk Art (အတွေးအမြင် အမှတ် ၃၀၇ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၁၈) မိုးမခ၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၃၊ ၂၀၁၈ Folk Art ဆုိုတာဘာလဲ။...\nဂျူနီယာဝင်း – Environment နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို သင့်လက်ဖြင့်ကယ်တင်\nဂျူနီယာဝင်း – Environment နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို သင့်လက်ဖြင့်ကယ်တင် (မိုးမခ) သြဂတ်စ် ၁၃၊ ၂၀၁၅ ရန်အောင်စာပေ အထက ၁၊ ရန်ကင်းကျောင်းရှေ့ ဆိုင်အမှတ် H ။ ၁၂...\nဂျူနီယာဝင်း – မိသားစုအတွက် ပျော်တော်ဆက်မဂ္ဂဇင်း ကျဆုံးခန်း\nThe Rise and Fall of PyawTawZet Family Magazine မိသားစုအတွက် ပျော်တော်ဆက်မဂ္ဂဇင်း ကျဆုံးခန်း ဂျူနီယာဝင်း မေ ၁၂၊ ၂၀၁၄ (အင်္ဂလိပ်လုိုရေးသားသော Walking Through the...\nဂျူနီယာဝင်း – အသက်နဲ့ လူတွေ\nအသက်နဲ့ လူတွေ ဂျူနီယာဝင်း မေ ၄၊ ၂၀၁၄ ‘အသက်နဲ့လူတွေ’ ပါ။ ‘အသက်မဲ့လူတွေ’ မဟုတ်ပါ။ သူတို့မှာ ကျွန်မတို့လိုပဲ အသက်ရှိပါတယ်။ သူတို့ဆိုတာ နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီးဒဏ်ကြောင့် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသူတွေပါ။...\nဂျူနီယာဝင်း – မြန်မာနေ့ရက်များနှင့် ပန်းများ\nမြန်မာနေ့ရက်များနှင့် ပန်းများ ဂျူနီယာဝင်း ဧပြီ ၁၅၊ ၂၀၁၄ (Junior Win ရေးသားထားသောအင်္ဂလိပ်လုိုရေး Burmese Days and Flowers (Kindle Ebook), သုို့မဟုတ် Days and Flowers...\nဂျူနီယာဝင်း – အံ့ဖွယ် စတုရန်း\nအံ့ဖွယ် စတုရန်း ဂျူနီယာဝင်း မတ်လ ၂၈၊ ၂၀၁၄ (Academic Weekly Educational Journal Vol3 No8 နှင့် Vol3 No9 တို့တွင်နှစ်ပတ်ဆက်တိုက် ဖော်ပြခဲ့သော Melencolia ပန်းချီကားအကြောင်းဆောင်းပါးဖြစ်သည်။)...\nဂျူနီယာဝင်း ဇန်န၀ါရီ ၁၄၊ ၂၀၁၄ Jeffrey Sachs ရေးသားသော The End of Poverty အမည်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ထွက်ရှိလာခဲ့ပါသည်။ ‘ဆင်းရဲတွင်းအဆုံးသတ်ဖုို့ ကျွန်တော်တုို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ကြသလဲ’’ ဟု ဆိုထားပါသည်။ ထိုစာအုပ်ကို...\nဂျူနီယာဝင်း ဇန်န၀ါရီ ၅၊ ၂၀၁၃ စာအုပ်အမည် – ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းဖြင့် နေရကျိူးနပ်သောဘ၀ဖြစ်စေရေး ရေးသူ – ခင်မျိုးချစ် အင်္ဂလိပ်မူရင်း – Khin Myo Chit Title –...\nလွဲမှားခဲ့သော အနာဂတ်တွက်ကိန်းများ – Junior Win\nလွဲမှားခဲ့သော အနာဂတ်တွက်ကိန်းများ ဂျူနီယာဝင်း၊ နိုဝင်ဘာ ၈၊ ၂၀၁၃ (မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာတွေဖြစ်လာတာကတော့ယနေ့မျက်မြင်ပါပဲ။နောင်အနာဂတ်မှာ နောင်တစ်နေ့နေ့မှာ မဖြစ်နိုင် ဆိုပြီးပြောတာတွေကိုအနာဂတ်လူသားတွေက ယနေ့ခေတ်လူတွေကိုအခုလိုပဲ ထောက်ပြကြဦးမယ် ထင်ပါရဲ့) “to err is human” တဲ့။ လူဆိုတာ...\nJunior Win – Who invented Telephone?\nတယ်လီဖုန်းတီထွင်သူ ဘယ်သူလဲ ဂျူနီယာဝင်း၊ အောက်တိုဘာ ၂၉၊ ၂၀၁၃\nJunior Win – Lost in Tranlation – Burma\nဘာသာပြန်ရခြင်းဒုက္ခ ဂျူနီယာဝင်း၊ အောက်တိုဘာ ၂၅၊ ၂၀၁၃ ကျွန်မသည် အင်္ဂလိပ်မှ မြန်မာဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရသည့် အလုပ်မျိုးကို တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလုပ်သဘောအရ လုပ်ဖူးပါသည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်ဘာသာပြန်ရသည့် အကြောင်းအရာက ကိုယ်နှင့်ဘာမှမဆိုင်၊ ကိုယ်ကလည်း...\nDays and Flowers of Myanmar – Junior Win ထွက်ပြီ မိုးမခစာအုပ်စင်၊ အောက်တိုဘာ ၁၃၊ ၂၀၁၃ စာအုပ်အမည် – Days and Flowers of...\nJunior Win – Books in Museum\nပြတိုက်ထဲက စာအုပ်များ ဂျူနီယာဝင်း၊ အောက်တိုဘာ ၃၊ ၂၀၁၃ အမေဇုံမှာ ebookများထုတ်ခဲ့တာ အခုဆိုရင် အင်္ဂလိပ်လို၃အုပ်၊ ဗမာလိုတစ်အုပ်နဲ့ ကာမူးမိတ်ဆက် အခုထွက်တာပါဆိုရင် ၅အုပ်ရှိပါပြီ။ နောက်ပိုင်း အင်္ဂလိပ်လိုစာအုပ်များ ဆက်ရေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ အမေဇုံမှာပါ။...\nJunior Win – Introducing Camus\nကာမူးကို မိတ်ဆက်ခြင်း ဂျူနီယာဝင်း၊ အောက်တိုဘာ ၁၊ ၂၀၁၃ Introduction Series (မိတ်ဆက်စာစဉ်) တွေကို စာရေးဆရာ ကိုတာက ဖေဖေဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်းထံကို ပို့ပေးထားတဲ့ထဲက Introducing Camus စာအုပ်ကို ကျွန်မ...\nJunior Win – Dagon Taryar\nငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်တောင်းဆိုသူ ဒဂုန်တာရာ ဂျူနီယာဝင်း၊ သြဂုတ် ၂၁၊ ၂၀၁၃ ဆရာကြီးဒဂုန်တာရာက ငြိမ်းချမ်းရေးကိုတောင်းဆိုသူ၊ ညီညွတ်ကြဖို့ဆော်သြသူ။ ဆရာကြီးကွယ်လွန်သွားသောအခါ ဆရာကြီးအားချစ်ခင်ကြသူများ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုလိုလားသူများ၊ ညီညွတ်ဖို့ကိုအလိုရှိသူများရင်ထဲမှာ ဆရာကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပါသည်။ ဆရာကြီးကတော့ သူ့အတွက် ပူဆွေးနေသူတွေ၊ ငိုကြွေးနေသူတွေကိုကြည့်ပြီး...\nJunior Win – Farewell to Min Lu\nဆရာမင်းလူအတွက် နှူတ်ဆက်ဂါရ၀ဖြင့် ဂျူနီယာဝင်း၊ သြဂုတ် ၁၆၊ ၂၀၁၃ ဆရာမင်းလူ၏ စာပေရပ်တည်မူနှင့် ဆရာ့ယုံကြည်ချက်ရပ်တည်မူများကို လေးစားမိပါသည်။ ဆရာကွယ်လွန်သွားသောအခါ ကျွန်မ၏ရင်ထဲ ဆရာ့အကြောင်းများစဉ်းစားရင်း ဆရာ့အတွက် Henry Austin Dobson၏ “Friend And...\nJunior Win – Maung Wuntha and A Poem\nဆရာမောင်ဝံသ ကွယ်လွန်ခြင်းအတွက် သတိရမိတဲ့ကဗျာတစ်ပုဒ် ဂျူနီယာဝင်း၊ သြဂုတ် ၁၂၊ ၂၀၁၃ ဆရာကွယ်လွန်တယ် ကြားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရင်ထဲရောက်လာတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ရှိတယ်။ ဆရာ့ရင်ထဲကို ၀င်ကြည့်လို့ မရပေမယ့် ဒီကဗျာဟာဖြင့် ဆရာစိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေမယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်။ ကဗျာဆရာက...\nJunior Win – 88 off the record\nကဗျည်းမတင်တဲ့ ရှစ်ဆယ့်ရှစ်ကဗျာ ဂျူနီယာဝင်း၊ သြဂုတ် ၉ ၊ ၂၀၁၃ စည်းလုံးခြင်းအင်အားဆိုတာကို ငါတွေ့ခဲ့ရတာ ၈၈။ အနစ်နာခံခြင်းဆိုတာရဲ့သဘောတရား သဘောပေါက်ခဲ့ရတာ ၈၈။ အသက်ဆိုတဲ့အဖိုးတန်ရတနာကို စတေးဝံ့ကြတာကို ငါမြင်ခဲ့ရတာ ၈၈။ ဆုံးရှုံးမှု ဆိုတာ...\nJunior Win – Get Well Soon, Saya Min Lu\nဆရာမင်းလူ နေပြန်ကောင်းပါစေ ဂျူနီယာဝင်း၊ ဇူလိုင် ၂၃၊ ၂၀၁၃ ကျွန်မကဆရာ့ရဲ့ပရိသတ်ပါ.။ ဆရာရေးတဲ့ အချစ်ဝတ္တုတွေနဲ့ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့။ ဆရာ့ရဲ့လှပသိမ်မွေ့တဲ့ စာသားတွေနဲ့ ကျူတိုရီရယ်ဖြေ။ ဆရာ့ဝတ္တုခေါင်းစဉ်တွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ဆရာ့ပုံသဏ္ဍန်ကို ပုံဖော်ရင်း ကြီးပြင်းခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မအကို...\nJunior Win – Unforgettable (2)\nမမေ့နိုင်စရာများ (၂) ဂျူနီယာဝင်း၊ ဇူလိုင် ၂၀၊ ၂၀၁၃ ဒီကနေ့က အာဇာနည်နေ့။ ကျွန်မအဘိုးအဘွားများ ပြောတဲ့နေ့ ငါတို့အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ကျဆုံးကုန်တဲ့နေ့၊ အသတ်ခံရတဲ့နေ့။ အခုဒီကနေ့ အာဇာနည်နေ့ ရောက်လာပြန်ပြီ။ မနေ့က စဉ်းစားနေတာ …...


YEYINTNGE(CANADA): Saturday, June 09\nBY ရဲရင့်ငယ်(ကနေဒါ) ... 6/09/20120အကြံပြုခြင်း\nရခိုင်ပြည်နယ်က စိုးရိမ်စရာအခြေအနေများကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ(ထိပ်လန့်သူမကြည့်ရ)\nThe head master from Tha ree konebound village was killed by his bangali student. He had been doing asateacher for 20 years.\nသရေကုန်ဘောင်ကျေးရွာရှိ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဦးမောင်ချမ်းသာ အနှစ် ၂၀ကျော် သူစာသင်ခဲ့သော ကျောင်းသားများမှ သတ်ဖြတ်ထားပုံ\nphoto by Muuzaw\nမောင်တောဖြစ်စဉ် (ဇွန်လ ၈ ရက်)၊ ထပ်မံရရှိသောဓါတ်ပုံများ(2)\nစစ်တွေ ပဋိပက္ခ အသွင်ဆောင်မှု သေနတ်ပစ်ဖောက် ဟန့်တား\nလူမျိုးရေး အသွင်ဆောင်သော ပဋိပက္ခမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွါးနေသော ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ စစ်တွေမြို့တွင် ယနေ့ညနေ ၅နာရီခန့်က ဘုမေ ရွှာမှ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင် ၃၀၀ခန့် ရခိုင်တိုင်းရင်းသားများနေထိုင်>သော ဓည၀တီ ရပ်ကွက်များဘက်သို့ ၀င်ရောက်လာ၍ ရပ်ကွက် ဒေသခံများ တားဆီးစဉ် နှစ်ဦးနှစ်ဘက် ပဋိပက္ခ အသွင်ဆောင်လာသောကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ကားငါးစီးဖြင့် ရောက်ရှိလာကာ သေနတ်ပစ်ဖောက် ဟန့်တားခဲ့ရကြောင်း ဒေသခံများထံ ဆက်သွယ် မေးမြန်း ချက်အရ သိရှိရသည်။\nမောင်တောဖြစ်စဉ် (ဇွန်လ ၈ ရက်)၊ ထပ်မံရရှိသောဓါတ်ပုံများ\nမောင်တောမြို့ပေါ်ရှိ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းဖွင့်လှစ်ထားသော အောင်မြေဗောဓိကျောင်း မြင်ကွင်းများ\nမောင်တောမြို့နယ်၊ သားရေကုန်းဘောင်ကျေးရွာတွင် ဇွန်လ ၈ ရက်နေ့က တွေ့ရသည့် ဘင်္ဂါလီ များမောင်တောမြို့နယ်၊ သားရေကုန်းဘောင်ကျေးရွာ ဇွန်လ ၈ ရက်နေ့က မီးရှို့ခံရမှုကို တွေ့ရစဉ်\nမောင်တောအရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး NLD သဘောထားကြေညာချက် ထုတ်ပြန်\nနေ့လည် ၂ နာရီ ၂၂ မိနစ်၊\nရန်ကုန်၊ ဇွန် ၉၊ ၂၀၁၂ (YPI)\nမောင်တောအရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် (NLD) က ယနေ့အစည်းအဝေးကျင်းပကာ သဘောထားကြေညာချက် တစ်စောင်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။\nရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုများကြောင် ပြည်သူများ၏ အိုးအိမ်ပစည်းများ ဖျက်ဆီးခံရခြင်း၊ အသက်ပေါင်းများ စွာ သေကြေပျက်စီးခြင်း၊ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းတို့အတွက် ၄င်းတို့အနေနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားရပါကြောင်း NLD နှင့် မဟာမိတ်တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များ၏ သဘောထားကြေညာချက်တွင် ဖော်ပြပါရှိသည်။\nသက်ဆိုင်ရာအနေဖြင့် အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုများကို မျှတစွာဖြင့် ထိရောက်လျင်မြန်သည့် အရေးယူမှုများ ပြုလုပ်ပေးရန်နှင့် ပြည်သူများ၏ အသက်အိုးအိမ်များကို တရားဥပဒေနှင့် အညီ ကာကွယ်ပေးရန်ကိုလည်း တိုက်တွန်းထားသည်။\nအကြမ်းဖက်မှုများကို လှုံ့ဆောင်နေသူများနှင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေ သူများကိုလည်း ချက်ချင်းရပ်ပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံထားသည်ကိုလည်း အဆိုပါကြေညာချက်တွင် တွေ့ရသည်။\nသက်ဆိုင်ရာ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများ၊ လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းများမှ ရှေ့ဆောင်ရှေ့ရွက်ပြုနေသူများအနေဖြင့်လည်း တည်ငြိမ်ရေးအတွက်အတွက် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြရန် တိုက်တွန်းထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ။\nရုပ်မြင်သံကြားမှ တစ်ဆင့် နိုင်ငံတော် သမ္မတ က ပြည်သူများသို့ ပြောကြားမည့် အစီအစဉ် မရှိ\nthe Voice Weekly>\nရခိုင်ပြည်နယ် အတွင်း ယမန်နေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆူပူ အကြမ်းဖက်မှု များကို အုပ်ချုပ်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများဖြင့် ဖြေရှင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ ယနေ့ နံနက်ပိုင်းမှ စတင်၍ အခြေအနေ များ မူလ အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်အေး ချမ်းနေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းသို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်း မှုနှင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးမှု အခြေအနေကောင်းများကို ဆက် လက် ထိန်းသိမ်းဆောင်ရွက်နိုင်ရေး အတွက် ပြည်သူများအားလုံးက ပူးပေါင်း ပါဝင်ကြရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်ပါသည်။ အလားတူ ဆင်ခြင်တုံတရား လက်ကိုင်ထား၍ မလိုလားအပ်သော လက်စားချေမှုများ၊ အမုန်းတရားနှင့် အာဃာတများကို သတိပြု ရှောင်ကြဉ်ကြရန်လည်း လိုအပ်မည် ဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိအနေအထားတွင် အားလုံးကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လည်းကောင်း၊ တစ်နိုင်လုံးနှင့်သက်ဆိုင်သော အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုး ၌သာ ပြည်သူလူထုအား တိုက်ရိုက်ပန်ကြားလေ့ရှိသည့် အတွက်ကြောင့် လည်းကောင်း ယခုအခါ သတင်းများ ပြန့်နှံ့နေသည် ရုပ်မြင်သံကြားမှ တစ်ဆင့် နိုင်ငံတော် သမ္မတ က ပြည်သူများသို့ ပြောကြားမည့် အစီအစဉ် မရှိ ပါကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည်။ ( နိုင်ငံတော် သမ္မတရုံး အကြီးတန်းအရာရှိ တစ်ဦး၏ facebook စာမျက်နှာတွင်ယနေ့ ဖော်ပြထားသည်။)\nဘင်္ဂါလီ UPDATE (1)\nဇွန်လ ၉ ရက်နေ့ နံနက် မောင်တောမြို့တွင်း လက်ရှိအခြေအနေမှာ ငြိမ်သက်နေပြီး မြို့တွင်းသို့ ပေးဝေနေသည့်ရေကို စည်ပင်သာယာက ရပ်တန့်လိုက်ကြောင်း\nမောင်တောမြို့ခံတစ်ဦးက ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ရပ်တန့်လိုက်ရခြင်းမှာ\nရေပေးဝေနေသည့် ကန်တော်ကြီးကန်ကို ဘင်္ဂါလီများက အဆိပ်ခပ်လိုက်သောကြောင့်\nဖြစ်ကြောင်း မောင်တောမြို့ခံများက ဆိုပါသည်။ အဆိုပါသတင်းနှင့် ပတ်သက်၍\nအတည်ပြုနိုင်ရန် ဆက်သွယ်စုံစမ်းနေပြီဖြစ်ပါသည်။ ထို့ပြင် မောင်တောမြို့ဝန်းကျင်ရှိ ခရေကုန်းဘောင်ရွာမှ ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် အသတ်ခံရသော ကျောင်းဆရာမ နှစ်ဦး၏ အလောင်းများ မောင်တောဆေးရုံသို့ ယနေ့နံနက် ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရသည်။ စစ်တပ်အနေဖြင့် မောင်တောမြို့တွင်းသို့ ဘင်္ဂါလီများ ၀င်ရောက်လာမှု မရှိရန် မြို့ပြင်\nမှနေ၍ တားဆီးကာကွယ်နေကြောင်း သိရသည်။\nရခိုင်ပြည်နယ် အတွင်းဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်ပြီး သတင်းကြေငြာချက်တစ်ရပ်ကို နောက်နာရီပိုင်းအတွင်း အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ\nအဖွဲ့ချုပ်ပါတီက ထုတ်ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပါတီပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဦးအုန်းကြိုင်\nက7Day News သို့ပြောသည်။ မောင်တောမြို့သို့ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးရောက်ရှိနေကြောင်း မောတောမြို့နယ်\nအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက 7DayNews သို့ပြောသည်။\nby Thuriya Myo\nရိုဟင်ဂျာအရေးတောင်းဆိုသူများသည် ပြည်တွင်း၌ အုတ်အော်သောင်းနင်း\nဖြစ်အောင်ပြုလုပ်ခြင်း၊ ထိုအချိန်နှင့်တိုက်ဆိုင်စွာ ခရီးထွက်လာမည့်\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အား နိုင်ငံတကာသတင်းထောက်များမှ ထိုကိစ္စအား\nမေးမြန်းဖြစ်အောင် အကွက်ဆင်ခြင်း၊ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် လူ့အခွင်းအရေးနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် မျှတသောအမြင်ရှိသဖြင့်၊ ရိုဟင်ဂျာများလူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခံနေရမှု၊ စစ်တပ်၏သတ်ဖြတ်ညဉ်းဆဲ\nခံရမှု၊ ဘာသာရေးအရခွဲခြားဖိနှိပ်ခံရမှုတို့ကို ရုပ်လုံးဖော် ရှေ့တန်းတင်ကာ\nဖြစ်နိုင်လျှင်ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် မိန့်ခွန်းပြောမည့်ခန်းမများရှေ့တွင် လူစု\nလူဝေးဖြင့် ဆန္ဒပြခြင်းများလည်း လုပ်ထားဖွယ်ရာရှိပါသည်။ တဖက်တွင်လည်း\nဒေါ်စုသွားရောက်မည်ဆိုသည့် ဘီဘီစီအသံလွှင့်ဋ္ဌာနတွင်လည်း ထိုမေးခွန်း\nများအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိမေးမြန်းကြရန် လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆသည်။\nသို့သော် ရိုဟင်ဂျာများသည် အယ်လ်ခိုင်ဒါကဲ့သို့အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းများ\nနှင့် အဆက်အစပ်ရှိခြင်းအား အမေရိကန်အပါအ၀င် ကမ္ဘာကသိထားခြင်း\nသည် ၎င်းတို့၏၀ါဒဖြန့်ချိရေးအတွက် ကြီးစွာသောအားနည်းချက်ဖြစ်သည်။\nရန်ကုန်မြို့မှ ရခိုင်အမျိုးသားများ စုဝေးကာ တောင်းဆိုချက် ထုတ်ပြန်\nယနေ့နေ့လည် ၁နာရီကျော်မှစတင်၍ ရန်ကုန်မြို့ ရေတာရှည်လမ်းဟောင်းရှိ ဓည၀တီကျောင်းတွင် ရခိုင်အမျိုးသားများ စုဝေး၍ ရခိုင်တွင်ဖြစ်ပျက်နေသည့် အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်၍ တောင်းဆိုချက် ၆ ချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။\nယင်းတောင်းဆိုချက်များမှာ ရခိုင်ပြည်နယ် မောင်တောမြို့တွင် ဖြစ်ပွားနေသည့် မီးရှို့မှုများ လုယက်မှုများ အမြန်ဆုံးထိန်းသိမ်းပေးရန်၊ ကျောက်ဖြူတွင် ဖြစ်ပျက်သည့် မုဒိမ်း၊ လူသတ် ပစ္စည်းယူသည့် အမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ကျူးလွန်သူကို အများပြည်သူရှေ့တွင် အပြစ်ပေးရန်၊ ရန်ကုန်နှင့် အခြားမြို့များတွင်ရှိသည့် တရားမ၀င် ၀င်ရောက်လျှက်ရှိသည့် ဘင်္ဂါလီများကို ဖေါ်ထုတ် စစ်ဆေးရန်၊ စစ်တွေဆူပူမှုကို အမြန်ဆုံး ထိန်းသိမ်းပေးရန် စသည်တို့ ပါဝင်သည်ဟု ဆိုသည်။\nရခိုင်အမျိုးသား ၅၀၀ ကျော်ပါဝင်သည့် လူထုစည်းပေးပွဲတွင် ၎င်းတို့၏ အမြင်များ၊ ခံစားချက်များကို ဖေါ်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။\nလူထုစည်းဝေးပွဲအပြီး ခေါင်းစည်းအဖြူများ ပတ်ကာ ၂ ယောက်တတွဲ ဓည၀တီကျောင်းမှ အပြင်သို့ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ဟု သတင်းထောက်က သတင်းပေးပို့သည်။\nthe Voice Weekly ရခိုင်ပြည်နယ် မောင်တောမြို့နယ်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော အခြေအနေများကို\nဖြေရှင်းပေးရန် နိုင်ငံတော် ဒုတိယ သမ္မတ ဒေါက်တာ စိုင်းမောက်ခမ်း\nမောင်တောမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရခိုင်တိုင်းရင်းသား တိုးတက်ရေး\nပါတီနှင့် ရခိုင်အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်တို့မှ တာဝန်ရှိသူများက ပြောကြား\nBy: ပြည်သူ့ခေတ် “အကြမ်းဖက်ခံရခိုင်အမျိုးသားညီအစ်ကိုမောင်နှမများအား စာနာထောက်ထားပါသည်။ တိုင်းတပါးသားများကျူးကျော်မှု အပြင်းအထန်ဆန့်ကျင်ရှုံချပါသည်” စာတမ်းကိုင်ဆောင်လျက် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က ရန်ကုန်မြို့ ဆူးလေရှိမြို့တော်ခန်းမအနီးတွင် ဆန္ဒဖော်ထုတ်ရန်ရောက်ရှိလာစဉ် လုံခြုံရေးတာဝန်ရှိသူများမှ ဖြောင်းဖျ လူစုခွဲစေခဲ့သည်။(ဇွန်၉ရက်၊ နံနက် 10နာရီခွဲခန့်)\nMessenger ဓည၀တီကျောင်းတိုက်မှ ဆရာတော်ကြီးနှင့် လူကြီးများက ဓည၀တီကျောင်း\nမှ ရွှေတိဂုံဘုရားသို့ ချီတက်ဆန္ဒထုတ်ဖော်ရန် လုပ်ဆောင်နေသော ရခိုင်\nတိုင်းရင်းသား လူငယ်များကို ချီတက်ဆန္ဒထုတ်ဖော်မှုမပြုရန် ဖျောင်းဖျနေ\nကြောင်း Messenger သတင်းထောက်က သတင်းပေးပို့သည်။\nဘင်္ဂါလီ ရိုဟင်ဂျာများ၏ အကြမ်းဖက်မှု ကို တွေ့ကြုံနေရသော ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် အခြေအနေအား ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ရေးအတွက် အထူးလုံခြုံရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်အင်အား တစ်ရာ ခန့်သည် ယနေ့ နံနက် ၇ နာရီ မိနစ် ၃၀ ခန့်တွင် မြန်မာ့လေကြောင်းပိုင် ATR 72 လေယာဉ်ဖြင့် မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်မှ ထွက်ခွာသွားကြောင်း The Voice Weekly သတင်းရင်းမြစ်များ၏ ပြောကြားချက်အရ သိရသည်။\nThe Voice Weekly about an hour ago\nစစ်တွေအနီး ကျေးရွာသုံးရွာမှ တုတ် ဓါးကိုင်လူအုပ်အား လုံထိန်းများက စစ်တွေမြို့ဘက်မရောက်စေရန် ထိန်းထား by Yangon Press International on Saturday, June 9, 2012 at 6:48am · ညနေ ၅နာရီ၊ ဇွန် ၉၊ ၂၀၁၂၊ YPI ညနေ ၄နာရီ ၁၅ ၀န်းကျင်တွင် စစ်တွေလေယာဉ်ကွင်း အနီးရှိ တပိုင်၊ ဘုမယ်နှင့် သဲချောင်းကျေးရွာများမှ ဘင်္ဂါလီလူမျိုး အယောက် ၁၀၀၀ ခန့်က တုတ်၊ ဓါးများကိုင်ဆောင်၍ စစ်တွေမြို့ဘက်သို့ ဦးတည်လာရာ လုံထိန်းရဲများက သေနတ်ထောင်ဖေါက်ကာ နောက်ဆုတ်စေခဲ့သည်။ ယခုလောလောဆယ် အနေအထားတွင် ရထားလမ်း တဖက်မှ ယင်းလူအုပ်က လမ်းတဘက်တွင်ရှိသည့် လုံထိန်းရဲများအား ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်လျှက်ရှိသည်ဟု စစ်တွေမြို့ ရခိုင်အမျိုးသား စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့က ပြောသည်။ စစ်တွေမြို့ခံများအနေဖြင့် ယခုအနေအထားတွင် လုံထိန်းများက တားဆီးလိုက်နိုင်သော်လည်း ညဘက်တွင် ယင်းတုတ် ဓါးကိုင်စွဲသူ လူစုလူဝေးက စစ်တွေမြို့ရပ်ကွက်များကို အန္တရာယ်ပြုလာမည့် အရေးစိုးရိမ်လျှက်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ယင်းကျေးရွာ ၃ ရွာမှာ ပင်လယ်ထွက်ပေါက်နှင့်နီးစပ်သည့် ကျေးရွာများဖြစ်သည်။\nရခိုင်ပြည်နယ်က စိုးရိမ်စရာအခြေအနေများကတော့ ဒီအတိ...\nမောင်တောဖြစ်စဉ် (ဇွန်လ ၈ ရက်)၊ ထပ်မံရရှိသောဓါတ်ပုံ...\nမောင်တောအရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး NLD သဘောထားကြေညာချက် ...\nရုပ်မြင်သံကြားမှ တစ်ဆင့် နိုင်ငံတော် သမ္မတ က ပြည်သူ...


လူတစ်ကိုယ် ၀ါသနာ တစ်မျိုးတဲ့…..ဟုတ်ပါတယ် ကျနော်နော်ငယ်ငယ်လေးထဲက ကျနော့် ၀ါသနာဟာနဲနဲထူးနေပါတယ်….ကျနော်ဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါးဖမ်းတာ ငါးမျှားတာကိုအရမ်းဝါသနာကြီးခဲ့ပါတယ်….. အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှာတံငါသည်တွေလဲမရှိပါ….. ဒါပေမယ့် ရေမြင်ရင်ငါးဖမ်းချင်တဲ့စိတ်တွေတဖွားဖွားပေါ်လာပါတယ်….\nမိုးတွေရွာလို့ မိုးတွင်းရောက်ပြီဆိုရင် ကျနော်အကြီး အကျယ်ပျော်ပြီ….လူတွေစိတ်ညစ်နေကြသလောက်ကျနော်အရမ်းပျော်ပါတယ်…. မိုးတွင်းမှာငါးတွေမြူးကြတယ်…မြစ်ထဲကငါးတွေ ချောင်းလက်တက်ဆီကိုတက်ပြီးမျိုးဥဥ ကြတယ်…. ကျနော်တို့မြို့လေးကို ဖြတ်စီးနေတဲ့ ချောင်းလေးဟာ နွေအခါရေနဲသလောက် မိုးတွင်းဆိုရေတအားများတာ ရေများတော့ ငါးတွေလည်း များတာပေါ့….. ကျနော်လူကြီးတွေ ကွန်ပစ်တဲ့နေရာ ကိုအမြဲသွားကြည့်လေ့ရှိပါတယ်။ကျနော့်အသက်အရွယ်နဲ့ ကွန်မှာတပ်ထားတဲ့ခဲ အလေးချိန်ကလေးလွန်းနေတယ်။ ကွန်တစ်ဖုံရဲ့တန်ဘိုးဟာလည်း ကျနော့်မုန့်ဘိုးနဲ့ ၀ယ်ဘို့မတတ်နိုင်ဘူး…… ပိုဆိုးတာက ကျနော့်အိမ်က ငါးဖမ်းတာကိုလုံးဝမကြိုက်ဘူး….. အဖွားနဲ့အမေဆိုရင် ကျနော်ငါးဖမ်းတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြဲကြိမ်းမောင်း လေ့ရှိတယ်။ တစ်မိပေါက်တစ်ယောက်ထွန်းဆိုသလို စုန်းပြူး ကျနော့်ကိုပြောမရသောကြောင့်လျှစ်လျူထားကြတယ်။ ငါးဖမ်းတာနဲ့ပတ်သက်ရင် နဲနဲလေးမှမကြည်..ကွန်တစ်ဖုံလောက်ဝယ်ချင်ပေမယ့် ကျနော်မေ့ထားလိုက်တယ်။ငါးမျှားတံဆိုရင်ဖွက်ရလွယ်တယ်….ကျနော့်စိတ်ကြိုက်ငါးမျှားတံလေးငါးချောင်းရှိတယ်။ကျနော်တို့အိမ်အောက် ဘယ်သူမှမမြင်အောင်ဖွက်ထားလေ့ရှိတယ်…..\nမိုးတွင်းရောက်ရင် ကျနော်ငါးမျှားနေကျ နေရာတွေရှိတယ်၊တစ်နေရာက ကျနော့်အဖွားသွားလေ့ရှိသော ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းထဲက ချောင်းဘေးနားမှာဆောက်ထားသောတိုက်ကျောင်းအောက်မှာကျနော်တစ်ယောက်တည်း ငါးမျှားလေ့ရှိတယ်…..ကျောင်းပေါ်မှာရှိနေတဲ့ ဆရာတော် ပထမ ကျနော့်ကိုဘယ်သူမှန်းမသိဘူး….. နောက်ပိုင်းမှအဖွားရဲ့မြေးမှန်းသိသွားတယ်။အဖွားက အမြဲတမ်း ဒီကျောင်းကို လာလေ့ရှိတယ်……\nဆရာတော်ကျနော့်ကိုခေါ်ပြီး အကုသိုလ်အလုပ်တွေကို မလုပ်ဘို့ဆုံးမပါတယ်….. ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာငါးမျှားရတာလည်း မလွပ်လပ် တော့ပါ… ဆရာတော်မမြင်အောင်နေပြီး ငါးမျှားတာ၊ ဒါပေမယ့် ဘုန်းကြီးကျောင်းသားတွေက ဆရာတော်ကို သတင်းသွားပေး ကြပါတယ်….. ဆရာတော် ခေါ်ပြီး အမြဲဆုံးမလေ့ရှိသလို ကျနော်လဲငါးမျှားမပျက်ပါ…. ကြာတော့ဆရာတော်လဲ ကျနော့်လိုအကုသိုလ် ကောင်ကို စိတ်ပျက် သွားပုံရပါတယ်…..ဘာမှမပြောတော့ပါ…..\nကျနော်တို့မြို့မရောက်ခင်တစ်မိုင်လောက်မှာ တံတါးရှိတယ်…..ဟိုးအရင်ကသစ်သားတိုင်လုံးတွေစိုက်ထားတဲ့သစ်သားတံတား အောက်ခြေ ကို သစ်သားတန်းတွေနဲ့ ယှက်ပြီးချုပ်ထားတယ်……အဲဒီချုပ်တန်းတွေပေါ်မှာထိုင်ပြီးငါးမျှားနေတာ….နေဘယ်လောက်ပူပူ တံတားအရိပ် နဲ့အေးနေတာဘဲ….ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာစက်ဘီးစီးပြီးလာလေ့ရှိတယ်…..ငါးဖမ်းတာဝါသနာကြီးတဲ့ကျနော့်ကိုသူငယ်ချင်းတွေက တံငါ သည်လို့ခေါ်ကြတယ်…..၀ါသနာကြောင့် ငါးဖမ်းတဲ့ကျနော်ဟာမိလာတဲ့ငါးတွေကိုအိမ်ကိုမယူသွားရဲပါ…..အဆဲခံရမှာကြောက်လို့ဘေးမှာ ငါးမျှား နေတဲ့လူတွေကိုအားလုံးပေးပစ်လေ့ရှိတယ်…..ဒါကြောင့် ကျနော်ငါးမျှားလာရင်သူတို့ အရမ်းပျော်ကြတယ်…….\nလူကြီးတွေမရှိတဲ့တစ်ရက်မှာ အိမ်အောက်မှာဖွက်ထားတဲ့ ငါးမျှားတံတွေကိုထုတ်ပြီး ပင့်ကူတွေရှင်းလင်းပြီးငါးမျှားကြိုးတွေ ဖေါ့တွေကို ငါးမျှားချိတ် တွေကိုပြန်ပြင်ဆင်နေပါတယ်….နေ့ခင်းငါးမျှားသွားမလို့ပြင်နေတာ….ကျနော်ငါးမျှားတံလုပ်နေတာကို ကျနော့်ညီမ အငယ်ဆုံး က ထိုင်ကြည့်နေပါတယ်….\n"ကိုကို….ကိုကို ငါးမျှားတာဘယ်လိုလဲ ဒီလိုလား….."\nငါးမျှားတံတစ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး ကျနော်ငါးမျှားသလို ညီမလေးလုပ်ပြနေပါတယ်…\nညီမလေးငါးမျှားတံကိုင်ပြီးငါးမိရင်ဆွဲသလိုမျိုး ဆွဲလိုက်ပြန်ပစ်လိုက်လုပ်နေပါတယ်….ကျနော်လဲသူ့ကိုဂရုမစိုက်အားပါ… လူကြီးတွေမရှိခင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်…..\n"မဆွဲနဲ့…..မဆွဲနဲ့…." ကျနော်သတိပေးပေမယ့် ညီမလေးထိတ်လန့်သောစိတ်နဲ့ ငါးမျှားကြိုးကိုအတင်းဆွဲနေပါတယ် ငါးမျှားချိတ်က ညီမလေး နားရွက်ဖျားမှာချိတ်နေပြီ….ကလေးအတွေးနဲ့ ဆွဲရင်လွတ်မယ်ထင်ပြီးဆွဲတာ….ဆွဲလေငါးမျှားချိတ်က အသားထဲနစ်ဝင်လေ၊ ကျနော်သူ့နားကိုကြည့်မိတဲ့အချိန်အတွင်းချိတ်ကအသားထဲကိုနစ်ဝင်နေပြီ၊\nငါးမျှားချိတ်မှာငြိနေသောငါးကို သနားကြင်နာစိတ်ကင်းမဲ့စွာဆတ်ကနဲ ဖြုတ်နေကျကျနော်သည်ညီမလေးနား မှာငြိနေသောငါးမျှားချိတ်ကို မဖြုတ်ရက်ပါ….ညီမလေးနာမှာစိုးသောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။\nသွေးများစီးကျနေသောညီမလေးနားကိုကြည့်ပြီးကျနော်ညီမလေးကို သနားလာပါတော့တယ်…. ကျနော်မလုပ်ရဲတော့ပါ။ ညီမလေးကို ကျောပိုးပြီးအရပ်ထဲက ဆေးခန်းကိုပြေးပါတော့တယ်……\nအဲဒီနေ့ကို ကျနော် မမေ့နိုင်ပါ၊မိုးမီးလောင်သောနေ့ဖြစ်ပါတယ်….ညီမလေးနားမှာချိတ်နေသောငါးမျှားချိတ်ကို ခွဲခန်းမှာ ခွဲပြီးပြန်ထုတ်ခဲ့ရ ပါတယ်……ညီမလေးနားကို သုံးချက်ချုပ်လိုက်ရတယ်…..တစ်အိမ်လုံးကျနော့်ကိုဆူပူကြိမ်းမောင်းနေကြတာ ကျနော်မှာ နေစရာပင်မရှိပါ…\nကြောက်တဲ့စိတ် နာကျင်နေသောဒဏ်နဲ့ ညီမလေးအပူ ချိန်တက်ပြီးဖျားပါတော့တယ်…..ခွဲထားသောနားရွက်မှာ ဂွမ်းပလာစတာတွေ ကပ်ထားသောကြောင့်အခြားတစ်ဖက်လှည့်ပြီးအိပ်နေရှာတယ်…..ကြာတော့ညောင်းလာတယ်၊ အနာကိုမေ့ပြီး ဒီဘက်အလှည့်မှာ နားက အနာနဲ့ထိသွားပြီ အင့် ကနဲအသံထွက်ခါတစ်ဖက်သို့ပြန်လှည့်ကျသွားပြန်ပါတယ်…..\nတစ်ညလုံးညီမလေးကိုကြည့်နေမိပါတယ်၊သူ့ခမျာတစ်ဖက်စောင်းပြီးအိပ်နေရသောကြောင့် ညောင်းနေရှာပါတယ်……ညောင်းလို့တစ်ဖက် လှည့်လိုက် အနာကိုထိပြီးပြန်လှည့်သွားလိုက်တစ်ညလုံး ညီမလေးကောင်းကောင်း မအိပ်ရပါ……သူ့ကိုကြည့်နေရင်း ကျနော့်ညီမ လှချင်ပချင်တဲ့အရွယ်ရောက်ချိန်၊နားကဒဏ်ရာကသူ့အလှကိုဖျက်စီးသလိုသာဖြစ်ခဲ့ရင်…သွားပြီ..ကျနော်တသက်လုံးရင်ကျိုးရတော့မယ်…။\nသတ္တ၀ါ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကျနော်သတ်ခဲ့တယ်….ငါးမျှားချိတ်မှာ ငြိနေသော ငါးကို ဆတ်ကနဲရက်ရက်စက်စက်ဆွဲဖြုတ်ခဲ့တယ်။ သူတစ်ပါး ဘယ်လောက်နာကျင်မလဲဆိုတာ ကျနော်မစဉ်းစားခဲ့ပါ…..ခုညီမလေးငါးမျှားချိတ် စူးတော့မှ ငါးမျှားချိတ်စူးရင်၊နာတယ်ဆိုတာ သတိထားခဲ့မိတယ်….ငါးမျှားချိတ်နဲ့ငါးမျှားနေတာကြာလှပြီ…..မနက်ရောက်တော့ ကျနော်ငါးမျှားတံတွေကို ဓါးဖြင့် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ဖြတ်ပြီး မီးရှို့လိုက်ပါတော့တယ်……ကျနော်ငါးမျှားတဲ့ဝါသနာကို အပြီးပိုင်စွန့်လွတ်လိုက်ပါပြီ……\nအတ္တကြီးကြသော လူများထဲမှ ကျနော်သည် မိမိသွေးသားကိုထိမှကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်…..မထိခင်သတ္တ၀ါတွေကို သနား ကောင်းရမှန်းမသိခဲ့ပါ……\nထို့အတူ ကမ္ဘာ ပေါ်ရှိလူသားအချင်းချင်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ်အပြည့်နဲ့မေတ္တာထားနိုင်ပါရင် ကျနော်တို့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပူလောင်လာစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါ……အားလုံးငြိမ်းချမ်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်…..။


မွေးနေ့မှာ တောထဲကညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ထမင်းမြိန်အောင် အမှတ်တရအလှူလုပ်ခဲ့တဲ့ ဟန်နာယူရီ – Shwe Yaung Media\nမွေးနေ့မှာ တောထဲကညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ထမင်းမြိန်အောင် အမှတ်တရအလှူလုပ်ခဲ့တဲ့ ဟန်နာယူရီ\nBeauty Blogger တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သလို သရုပ်ဆောင်မော်ဒယ်လ်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်တဲ့ ဟန်နာယူရီကတော့ ကိုရီးယားမလေးတစ်ယောက်လို ချစ်စရာကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။\nဟန်နာယူရီကတော့ လက်ရှိမှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံကိုရောက်ရှိနေသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာပဲ မြန်မာ့နွေဦးတော်လှန်ရေးအတွက် အလှူငွေကောက်ပေးခြင်း Speak Out လုပ်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးနေတာပဲဖြစ်ပါတယ်။\nမနေ့က နိုဝင်ဘာလ (၁၇) ရက်နေ့ကတော့ ဟန်နာယူရီရဲ့မွေးနေ့လေးဖြစ်ပြီး ဟန်နာယူရီက သူမရဲ့မွေးနေ့မှာ တောထဲကညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေအတွက် အလှူလေးပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း “Happy Birthday to me!\nဒီလိုအချိန်ပျော်စရာBirthdayလို့တော့ ပြောမထွက်ရက်ပါ။ ဒီနှစ်မွေးနေ့အမှတ်တရအနေနဲ့ လေးစားရတဲ့ညီအကိုမောင်နှမတွေအတွက် ဝက်သားဟင်းနဲ့ ရယ်ငပိရည်ပဲဟင်းရယ် ထမင်းစားမှိန်အောင်လှူဒါန်းဖြစ်ပါတယ်” ဆိုပြီးပြောလာပါတယ်။\nဟန်နာယူရီကတော့ မွေးနေ့မွေးလမွေးရက်အကုန်တိုက်တဲ့ရက်မှာ မှတ်မှတ်ရရနဲ့ တကယ်လိုအပ်တဲ့ တောထဲကရဲဘော်တွေကို ထမင်းတစ်နပ်စာလှူဒါန်းပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။\nမွေးနေ့ရှင်လေး ဒီထက်မက စိတ်ချမ်းသာပျော်ရွှင်ရပါစေနော်။\nSource: Hannayuri’s fb\nေမြးေန႔မွာ ေတာထဲကညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ ထမင္းၿမိန္ေအာင္ အမွတ္တရအလႉလုပ္ခဲ့တဲ့ ဟန္နာယူရီ\nBeauty Blogger တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သလို သ႐ုပ္ေဆာင္ေမာ္ဒယ္လ္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တဲ့ ဟန္နာယူရီကေတာ့ ကိုရီးယားမေလးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္စရာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဟန္နာယူရီကေတာ့ လက္ရွိမွာ ကိုရီးယားႏိုင္ငံကိုေရာက္ရွိေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာပဲ ျမန္မာ့ေႏြဦးေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အလႉေငြေကာက္ေပးျခင္း Speak Out လုပ္ေပးျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ေပးေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။\nမေန႔က ႏိုဝင္ဘာလ (၁၇) ရက္ေန႔ကေတာ့ ဟန္နာယူရီရဲ႕ေမြးေန႔ေလးျဖစ္ၿပီး ဟန္နာယူရီက သူမရဲ႕ေမြးေန႔မွာ ေတာထဲကညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အလႉေလးျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း “Happy Birthday to me! ဒီႏွစ္ေမြးေန႔ကေမြးလေမြးရက္အကုန္တိုက္တဲ့ႏွစ္ပါ။ ဒီလိုအခ်ိန္ေပ်ာ္စရာBirthdayလို႔ေတာ့ ေျပာမထြက္ရက္ပါ။ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔အမွတ္တရအေနနဲ႔ ေလးစားရတဲ့ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ရယ္ငပိရည္ပဲဟင္းရယ္ ထမင္းစားမွိန္ေအာင္လႉဒါန္းျဖစ္ပါတယ္” ဆိုၿပီးေျပာလာပါတယ္။\nဟန္နာယူရီကေတာ့ ေမြးေန႔ေမြးလေမြးရက္အကုန္တိုက္တဲ့ရက္မွာ မွတ္မွတ္ရရနဲ႔ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ေတာထဲကရဲေဘာ္ေတြကို ထမင္းတစ္နပ္စာလႉဒါန္းေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္ေလး ဒီထက္မက စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္႐ႊင္ရပါေစေနာ္။\nလူငယ်တွေဟာ ပေကပ်ကပ်အတန်းအစားမဟုတ်တာတောင် ပြေပြေလည်လည်မပြောတဲ့ Myanmar Plaza အကြောင်းပြောလာတဲ့ ပတ်ထရစ်ရှာ


9 - BookCubicle\nထိုသူနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည့် Draenei က သူတို့ဘက် ပြန်လှည့်လာသည်။\n" သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို မင်းတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လုံလုံခြုံခြုံရှိနေတဲ့အကြောင်း သတင်းသွားပို့လိမ့်မယ်။ မင်းတို့ မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်လို့ရပါပြီ။ အခုတော့ ငါတို့ Draenei တွေရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို လက်ခံဖို့ ဖိတ်ကြားပါတယ်။ ငါ့နာမည်က Restalaan ပါ။ ငါက Telmor မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင်ပါ။ Telmor မြို့ဆိုတာ မင်းတို့ အဖွဲ့တွေနဲ့ ကုန်သွယ်နေကြဖြစ်တဲ့ မြို့လေ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မမှတ်မိတာတော့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Orc ကလေးလေးတွေက ငါတို့လာရင် ငါတို့ကို သိပ် မယုံသင်္ကာဖြစ်ပြီး ကြောက်ကြသလိုပဲ "\nOrgrim က ဆတ်ခနဲ ပြောသည်။\n" ကျွန်တော်က ဘယ့်ကိုမှ ဘာကိုမှ မကြောက်တတ်ဘူး"\nRestalaan က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။\n"မင်းတို့ ဘီလူးကိုမြင်တော့ ထွက်ပြေးတယ်လေ"\nOrgrim ၏ အညိုရောင်မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဒေါသဖြင့် တောက်ပလာသည်။ Durotan က ခေါင်းကို ဖြေးဖြေးချင်း ငုံ့လိုက်သည်။ သူစိုးရိမိနေသလိုပင်... Restalaan နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ အရှက်ရဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်သွားကြပြီ။ ယခု သူတို့ အလှောင်ခံရတော့မည်။\n" အဲ့ဒါက .." Restalaan က သူ့စကားကြောင့် ထိုနှသ်ယောက် စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိလိုက်သလိုပင် အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။\n"ပညာရှိတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့သာ မပြေးခဲ့ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန် မင်းတို့အလောင်းတွေကိုပဲ အိမ်ပြန်ပို့နေရလိမ့်မယ်။ ဒီလို ကျန်းမာ သန်စွမ်းတဲ့ Orc နှစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။ ကြောက်တတ်တာက ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူး Durotan နဲ့ Orgrim ။ အကြောက်လွန်ပြီး မှန်တဲ့အရာကို မလုပ်နိုင်တာကမှသာ ရှက်ဖို့ကောင်းတာ။ မင်းတို့ အဖြစ်မှာဆိုရင်တော့ ထွက်ပြေးတာက တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့လုပ်ရပ်ပါပဲ"\nDurotan က အထွန့်တက်လိုက်သည်။ " တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုအားရှိလာပြီး ပိုအကောင်ကြီးလာတော့မှာ။ အဲ့ဒီ့အချိန်ရောက်ရင် ဘီလူးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ကြောက်ရမှာပဲ"\nRestalaan က သူ့ဘက်ကို ညင်သာစွာ လှည့်ကြည့်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တာ မြင်ရသဖြင့် Durotan အံ့သြသွားလေသည်။\n" ငါလုံးဝ သဘောတူပါတယ် " သူကပြောသည်။\n"Orc တွေက တကယ်တော်တဲ့ မုဆိုးတွေပါ"\nOrgrim က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုသူ ရွဲ့ပြောနေတာလားဟု အကဲခတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။\n"လာကြ" Restalaan က ပြောလိုက်သည်။\n"ညဘက်ဆို Terokkar တောအုပ်ထဲမှာ Telmor အစောင့်တွေတောင် ရင်မဆိုင်ချင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိတယ်။ သွားကြရအောင်"\nအလွန်တရာ ပင်ပန်းနေသော်လည်း တစ်နေ့ထဲ နှစ်ခါ အရှက်ကွဲမခံလိုသောကြောင့် Durotan သည် ခပ်မှန်မှန်လေး ပြေးနိုင်သည့် အားများ ရှိလာလေသည်။ သူတို့ခဏမျှ ဆက်သွားကြပြီး နေလုံးကြီးမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ကြက်သွေးရောင် ရွှေရောင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခရမ်းရောင်အဖြစ် စုံးစုံးဝင်သွားလေသည်။ ထို ထူးဆန်းသည့် သက်ရှိများကို ပထမဆုံးအနီးကပ်မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းလွန်းသောကြောင့် Durotan မနေနိုင်ဘဲ ခဏခဏ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရိုင်းသလိုဖြစ်မှာလည်း စိုးရိမ်ရသေးသည်။ မြို့ထဲကို ဘယ်တော့ရောက်မလဲ ဟု သူစောင့်ကြည့်နေသည်။ မရေတွက်နိုင်သော လူအများအပြား လမ်းလျှောက်နေကြမည့် လမ်းမ၊ လမ်းပြပေးမည့် မီးတိုင်များ၊ ညဘက်ကောင်းကင်တွင် ထိုးထိုးထောင်ထောင် အရိပ်ထွက်နေမည့် အဆောက်အအုံများ စသည်ဖြင့် မြို့ပြ၏ အရိပ်အယောင်ကို သူရှာဖွေနေသော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မမြင်ရပေ။\nသူတို့ ဆက်သွားနေစဥ် သူ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။\nတကယ်လို့ Draenei တွေက သူနဲ့ Orgrim ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? တကယ်လို့ သူတို့ကို ဖမ်းထားပြီး ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ခေါ်လာတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဒါမှမဟုတ် ဒီ့ထက်ဆိုးတာတွေ လုပ်မှာ ဆိုရင်ရော?? အမှောင် နတ်ဆိုးတွေကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ခေါ်လာတာဆိုရင် ဘယ်...\n"ကဲ... ရောက်ပြီ " Restalaan ကပြောလိုက်သည်။ သူက မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်အချို့နှင့် ထင်းရှုးရွက်များကို ဖယ်နေသည်။ Durotan နှင့် Orgrim က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အကုန်လုံး တောအုပ်အလည်ထဲမှာပဲ ရှိသေးသည်မဟုတ်လော။ မြို့လည်းမရှိ၊ လမ်းလည်းမရှိ၊ ဘာဆို ဘာမှ မရှိ။ Orc လေးနှစ်ယောက်က ပူးကပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုလူက မတန်တဆ အင်အားများနေသော်လည်း သူတို့ ဒီတိုင်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ အရှုံးပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။\nထင်းရှုးရွက်များ ပြန့်ကျဲနေသောနေရာတွင် ဒူးထောက်နေရင်းပင် Restalaan က လှပသည့် အစိမ်းရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို တောအုပ်အတွင်း မြင်နေကျ အမှိုက်သရိုက်များထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ထိုကျောက်တုံး၏ လှပမှုကို သဘောကျလွန်း၍ Durotan ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်တုံးသည် သူ့လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ကိုင်ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ချောမွတ်မှုကို ထိတွေ့ကြည့်ရန် ရွစိရွစိဖြစ်နေသည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူး မတွေ့ဖူးသော အရာတစ်ခုခုကို ထုတ်ပေးတော့မည်ဆိုခြင်းကို သူသိနေသည်။ Restalaan က ဂါထာလို အရာတစ်ခုကို ရွတ်လိုက်ရာ ထိုစကားလုံးများသည် Durotan ခေါင်းထဲတွင် သံမှိုဆွဲလိုက်သလို မြဲမြံစွာ မှတ်မိနေလေတော့သည်။\n"Kehla men samir, solay amaa khal "\nတောအုပ်တစ်ခုလုံးသည် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ပစ်ထည့်လိုက်သော ရေပြင်၏ မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ တလက်လက်တောက်ပစပြုလာသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ Durotan ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိသည်။ တောက်ပခြင်းများ ပိုမိုတိုးလာပြီးနောက်တွင် ရုတ်တရက် တောအုပ်ရော သစ်ပင်များပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ Durotan တစ်ခါမှ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မမြင်ဖူးသည့် ပုံရိပ်များပါရှိသော တောင်တန်းများ၏ ဘေးရှိ နေရာတစ်နေရာသို့ ဦးတည်နေသော ကြီးမားကျယ်ပြန့်စွာ ခင်းထားသည့် လမ်းမကြီးသာလျှင် ရှိနေတော့သည်။\n"ငါတို့က ဘီလူးတိုင်းပြည်ရဲ့ အလယ်တည့်တည့်ကို ရောက်နေတာ ။ ဒီမြို့ကြီးစတည်တုန်းကတော့ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် "\nRestalaan က တက်ကြွစွာပြောသည်။\n"ဘီလူးတွေ ငါတို့ကိုမမြင်ရရင် တိုက်ခိုက်လို့လည်း မရတော့ဘူးပေါ့ "\nDurotan စကားပြောဖို့ အတော်အားယူလိုက်ရသည်။\n" ဒါပေမယ့်..... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး"\n" ရိုရိုး အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုလေးပါပဲ ဘာမှ မပါဘူး။ အလင်းရောင်ကိုသုံးထားတာ "\nသူပြောလိုက်သည့် စကားထဲတွင် Durotan ကို ကြက်သီးထစေသော အရာတစ်ခုခုပါနေလေသည်။\nသူ စိတ်ရှုပ်သွားပုံကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ Restalaan က ဆက်ပြောသည်။\n"ကိုယ့်မျက်စိက မြင်တာကို အမြဲယုံလို့မရဘူး။ ငါတို့က ငါတို့ မြင်တာကို အမြဲတမ်း အမှန်တရားလို့ ထင်ကြတယ်လေ။ အလင်းရောင်က အမြဲ အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း ပြတယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အလင်းအမှောင်ဆိုတာတွေကို နားလည်တဲ့သူတွေက လှည့်ဖျား ချုပ်ကိုင်လို့ရတယ်။ ခုနက ဂါထာကိုရွတ်ပြီး ကျောက်တုံးကို ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အလင်းရောင်က ကျောက်တုံးတွေ သစ်ပင်တွေ ရှုခင်းတွေ ပေါ်ကို ကျတဲ့ပုံစံကို ငါ ပြောင်းလဲလိုက်တာ။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းတို့ မျက်လုံးတွေက ခုနက လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေတဲ့အရာတွေကို အခုမှ မြင်ရတော့တာပဲ "\nသူ ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ဆက်ကြည့်နေမိဆဲ ဖြစ်ကြောင်း Durotan သိပါသည်။ Restalaan က အနည်းငယ် ရယ်လိုက်သည်။\n" လာကြ ငါ့ မိတ်ဆွေအသစ်လေးတွေရေ ၊ မင်းတို့ လူမျိုးတွေ တစ်ခါမှ ခြေမချဖူးတဲ့နေရာကို လာကြ။ ငါနေတဲ့မြို့ရဲ့ လမ်းတွေပေါ်လျှောက်ကြည့်ကြ "\nOkay pr dl