ကိုယ်တွေ့လျှောက်လှမ်း ဓမ္မလမ်း | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » News » ကိုယ်တွေ့လျှောက်လှမ်း ဓမ္မလမ်း\nPosted by sofiadimple on Aug 4, 2010 in News | 1 comment\nဓမ္မနှင့် ပတ်သက်သော အတွေ့အကြုံမှတ်တမ်းများ\nကျွန်ုပ်သည် သိတတ်စအရွယ် ငယ်စဉ်ဘဝက အတွေးတစ်ခု ဝင်ခဲ့မိသည်။ အဲဒါဘာလဲဆိုတော့ နေ့စဉ် အနန္တော အနန္တ(၅)ပါးကို ရှိခိုးသည့်အခါတိုင်း ပေါ်ခဲ့သောအတွေးတစ်ခုဖြစ်သည်။\n(၁) ဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။\nဒါကို စိတ်ထဲမှာ ရှင်းသည်။ မြတ်စွာဘုရားအား ရည်မှန်း၍ ဘုရား၏ဂုဏ်တော်ကို အောက်မေ့ကာ ကြည်ညိုလျက် ရှိခိုးခြင်းဖြစ်သည်။\n(၂) တရားအား ရှိခိုးပါ၏။\nဒီမှာတော့ မရှင်းခဲ့ပါ။ တရားကို ရှိခိုးတယ်ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပြီ။ တရားက ဘယ်မှာလဲ ? ။ ဘာကို တရားလို့ အောက်မေ့ရမှာလဲ ? ။ တရားစာအုပ်ထဲက တရားစာတွေကို ရည်မှန်းပြီး ရှိခိုးရမှာလား ? ။ စသဖြင့် အမြဲ ရှိခိုးတိုင်း သံသယနှင့်သာ ရှိခိုးခဲ့ရသည်။ ဘာကို စိတ်ကမှန်းပြီး ရှိခိုးရမှန်းမသိ။ ဒီအတွေးက ငယ်စဉ်ကစလို့ တရားဆိုတဲ့အပေါ် ဘာကြီးလဲ ? လို့ တွေးတွေးနေမိခဲ့သည်။\n(၃) သံဃာအား ရှိခိုးပါ၏။\nဒါလည်း ရှင်းသည်။ အိမ်မှာ ဆွမ်းခံကြွတဲ့ သံဃာတွေကစလို့ သင်္ကန်းရုံထားသော သံဃာတွေကို ရည်မျှော်ပြီး ရှိခိုးခဲ့သည်။\n(၄) မိဘအား ရှိခိုးပါ၏။\nမိဘကတော့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ သက်ရှိထင်ရှားဆိုတော့ ဘုရားစဉ်ရှေ့မှာ ရှိခိုးမနေဘဲ အမေ၊ အဖေကို ကိုယ်ထိ လက်ရောက် နေ့စဉ်ရှိခိုးခဲ့သည်။\n(၅) ဆရာသမားများအား ရှိခိုးပါ၏။\nဒါလည်း ငယ်စဉ်ကစလို့ ယခုထိ သင်ကြားခဲ့သော သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာများအားလုံးကို ရည်မျှော်မှန်းပြီး ရှိခိုးခဲ့သည်။\nဒီ(၅)ပါးထဲမှာ ဘာမှန်းမသိတာ တရားတစ်ခုပါပဲ။ ဒါကြောင့် တရားဆိုတာ ဘာကို ခေါ်တာလဲလို့ သိချင်တဲ့ ဆန္ဒလေး ကိန်းအောင်းခဲ့ပါတယ်။ အင်း.. (၁၀)တန်းဖြေပြီးရင်တော့ တရားစခန်းတစ်ခုခုမှာ ဝင်ဖြစ်အောင် ဝင်ပြီး တရားကို သိအောင်လုပ်မယ်လို့ ရည်မှန်းထားခဲ့သည်။ (၁၀)တန်းလည်း ဖြေပြီးရော သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စခန်းဝင်ဖို့ တိုင်ပင်ပြီး ဝင်ခါနီးမှ ပျက်ဖို့အကြောင်းပေါ်လာပြန်တော့ အိမ်က အမကြီးကို ကိုယ့်ကိုယ်စားထည့်လိုက်ရတယ်။ အကြောင်းအကျိုးမညီညွှတ်သေးသမျှတော့ လွဲနေဦးမှာပါပဲ။ တခုခုဆို တဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်က မွေးကတည်းက ပါလာလို့လားမသိ၊ ဒီတခါ တရားစခန်းမဝင်ဖြစ်ရင်လည်း ဇွတ်ဝင်ရအောင် လုပ်မှာပဲလို့ ကြွေးကြော်ခဲ့ဖူးပါသည်။ အဲဒီမှာ အမေက ပြောခဲ့သည်။ တရားမှာ ဇွတ်လုပ်လို့ မရဘူးတဲ့။ တချို့ဆို ဇွတ်ဝင်ချင်လို့ ဝင်ပြီး ရိပ်သာရောက်မှ ဘာဖြစ်၊ ညာဖြစ်ဆိုပြီး ပြန်ရာပြန်ကြောင်း ဖြစ်တတ်တယ်။ သူ့အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် အားလုံးလျှောလျှောရှုရှုလေးနဲ့ စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် ဝင်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲလို့ နားချမှ ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်ရမလဲ။ အိမ်က တရားစာအုပ်စင်က တရားထိုင်နည်းစာအုပ်တွေ ရှာဖွေပြီး ဖတ်ကြည့်ခဲ့တော့ နှာသီးဖျား ဝင်လေထိသိ၊ ထွက်လေထိသိဆိုတာလေးကို နားလည်ခဲ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် ဒီထွက်လေဝင်လေကို စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ မှတ်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာ မပြ နည်းမကျခဲ့ပါဘူး။\n၁၉၉၃ ကစလို့ တရားစခန်းဝင်ချင်ခဲ့တဲ့ ဆန္ဒသည် ၁၉၉၇ သင်္ကြန်တွင်းကာလကျမှပဲ ပြည့်ခဲ့ရပါသည်။ ရတဲ့အချိန်က (၁၀) ရက်၊ ကာလက သင်္ကြန်တွင်း၊ စောင့်ခဲ့ရတာလည်း ကြာပြီ။ ဒီအခွင့်အရေးလေးရတုန်းတော့\nငါ ဆရာခိုင်းတဲ့အတိုင်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမယ်လို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ရိပ်သာက “ ဗောဓိရိပ်သာ ” မှာပါ။ ပထမဆုံးဆရာကြီး ဦးမြင့်စိန်မှ နှာသီးဖျားထိသိ မှတ်နည်းလေး သင်ပေးသည်။ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ အိမ်မှာ\nစမ်းတဝါးဝါးနဲ့ လျှောက်မှတ်ကြည့်ခဲ့ရာက အခုတော့ ဆရာကောင်းနဲ့ သင်ခွင့်ရခဲ့ပြီပေါ့။ နှာသီးဖျားထိသိကို ပထမ(၃)ရက် သမာဓိထူထောင်တဲ့အနေနဲ့ သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံး တရားဆိုတာကို ထိတွေ့ဖို့ ခြေလှမ်းပဲလို့ စိတ်မှာ သဘောထားပြီး ဒီ(၃)ရက်အတွင်း ငါ အသက်ရှုနေသမျှ သိနိုင် အောင်ကြိုးစားမယ်လို့ သံဓိဋ္ဌာန်ချပြီး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ စားတဲ့အချိန်၊ ရေအိမ်သွားတဲ့အချိန်ကစလို့ တစ်ရက်ဆိုတစ်ရက် ငါ့အတွက်က ဒီတစ်ရက်ရဖို့လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အထူးကြိုးစားရမယ်လို့ စိတ်ကို အားပေးပြီး တရစပ်ကို ရအောင် မှတ်ခဲ့ပါတယ်။\nဒီလို နှာသီးဖျားထိသိကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိအထူးထားပြီး မှတ်နေတော့ ဘာတွေထူးလည်းဆိုတော့ စိတ်ကလေးက ယောက်ယက်ခတ်မနေတော့ဘဲ ငြိမ်လာတယ်။ နောက် လေရှုလိုက်ရင် အေးကနဲခံစားရတယ်၊ နောက် ရှုလိုက်တဲ့လေသည် မီးခိုးတန်းသဖွယ်၊ အလင်းတန်းသဖွယ်၊ အမျိုးမျိုးအာရုံတွေ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အာခေါင်ထဲက ဘုရားတွေ အဆူဆူကြွလာတာ၊ ရောင်ခြည်တွေ၊ အလင်းတန်းတွေ ထိန်လင်းနေတာတွေကို ထူးခြားစွာဖူးခဲ့ရတယ်။ စိတ်တွေလည်း ပေါ့ပါးတည်ငြိမ်လာတာ တွေ့ရတယ်။ ဒါက ပထမ(၃)ရက်အတွင်း ထူးခြား ချက်လေးတွေပါ။\nဒီနောက် ဝိပဿနာသို့ ကူးခဲ့ပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်က အပူဓာတ်တွေ လွန်ကဲစွာပြလာပြီ။ အို.. ပင်ပန်း လိုက်တာနော်။ သမာဓိ မှ ဝိပဿနာသို့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းအကူးမှာ စိတ်က အထူးစူးစိုက်လို့ ငယ်ထိပ်က ခြေဖဝါးအထိ တရစပ် ရှေ့က ဆရာကြီးတိုင်ပေးတဲ့အတိုင်း အထူးကိုပဲ ထပ်ကြပ်မကွာ ရှု့မှတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတချိန်တည်းမှာပဲ ခန္ဓာကပြလာတဲ့ တဖြိုးဖြိုးတဖြန်းဖြန်း၊ တဖျောင်းဖျောင်းနဲ့ အကုန်ကို တလှုပ်လှုပ်၊ တဖြုတ်ဖြုတ်လေးတွေ အို.. စုံလို့ပါလား။ တကိုယ်လုံးလည်း အပူရှိန်တွေက တရှိန်ရှိန်နဲ့ ဟိုနားက ပြလိုက်၊ ဒီနားကပြလိုက်နဲ့ ဒါမျိုးကြီး တခါမှလည်း မကြုံဖူးသလို၊ ကြားတောင် မကြားဖူးပါဘူး။ ခက်လိုက်တာနော်လို့ တောင် တွေးမိခဲ့ပါတယ်။ ပထမဆုံးဝိပဿနာကူးပေးတဲ့ နေ့မှာပဲ လူက ပျော့ခွေသွားချင်နေပြီ။ ပင်ပန်းလိုက်တာ။ ခန္ဓာထဲက တဝုန်းဝုန်းတွေကိုလည်း ခံစားနေရတော့ လူက တခါမှထင်မထားတာတွေ တွေ့နေရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ရက်ပါပဲ။ နောက်ရက်တွေမှာတော့ ဆရာကြီးရဲ့ရှေ့က အသံတော်ကြားတာနဲ့ပဲ ခန္ဓာထဲက ရုပ်၊ နာမ် ဖြစ်ပျက် တွေက တဝုန်းဝုန်းနိုးထလာလိုက်ကြတာ။ အထူးကြီးတော့ မပင်ပန်းတော့ပါဘူး။\nဝိပဿနာရှု့ကွက်တက်ပြီး နောက်(၂)ရက်လောက်မှာတော့ ရပ်ကမ္မဋ္ဌာန်းရှု့မှတ်ရင်းနဲ့ အထက်အောက်\nစုန်ချည်၊ ဆန်ချည် ရှု့မှတ်နေစဉ်မှာပဲ ထူးခြားမှု့လေးတွေ တွေ့ရပါတယ်။ ငယ်ထိပ်မှ အောက်ကိုအဆင်း ဖြစ်ပျက်၊ ဖြစ်ပျက် မှတ်နေစဉ်မှာပဲ ခန္ဓာရဲ့ အပေါ်ယံအခွံကြီးက ဟက်တက်ကွဲထွက်ပြီး တခုပြီးတခု ကွာကျကုန် တယ်။ အထဲက ပရမတ်သားတွေက တဖွားဖွားပွင့်အန်ထွက်လာလို့ ရှု့လို့မနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ခန္ဓာပေါ်စိတ်ညွတ်ရာ နေရာတိုင်းက ပညတ်အလွှာ ကွာကျ၊ အက်ကွဲကျတာကြီးကို အတိုင်းသား တွေ့ရပါတယ်။ ခန္ဓာကြီးဟာ ကြက်ဥခွံလေး အက်ကွဲကွာကျသလိုကို အချပ်လိုက်ကွာကျကုန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အထူးအားစိုက် ရှု့နေတဲ့ စိတ်ကလေးကိုတော့ သတိနဲ့ထိန်းပြီး ဆက်ရှု့နိုင်လို့ ဒီကွာကျတဲ့ အချပ်လိုက်တွေကလည်း တဖြုတ်ဖြုတ်၊ တလှုပ်လှုပ်ကလေးတွေဖြစ်လို့ အတွင်းပရမတ်ပမာအားလုံး ပရမတ်သားသက်သက်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါတွေကို တပေါင်းတည်း ဆက်ရှု့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကစလို့ လူဟာ ဘယ်လိုကြီးဖြစ်မှန်း မသိပါဘူး၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကိုယ်နဲ့တခြားစီပါပဲ။ စကားလည်း မပြောတော့ဘူး၊ ဘာမှလည်း စိတ်မဝင်စား တော့ဘူး။ တောထဲမှာ တကိုယ်တည်း ရောက်နေသလို ခံစားရတယ်။ စိတ်ကြီးက တခုခုမှာပဲ စိုက်ဝင်နေသလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။\nအဲဒီနောက်တော့ ကိုယ့်အဆောင်ရောက်တာနဲ့ ခြင်ထောင်တန်းချပြီး အိပ်ရင်းရှု့မှတ်ခဲ့တယ်။ ရှု့ရင်းနဲ့လည်း အိပ်ပျော်သလိုလိုဖြစ်ပြီး ဘာဖြစ်တယ်မသိဘူး။ တခုခုကနေ ဇွတ်ရုန်းထွက်ရသလို ခံစားရပြီး တခုခုအော်ခဲ့မိတယ်။ ဘာအော်လိုက်သလဲတော့ မသိလိုက်ပါ။ နောက်နေ့မနက်ကစလို့ လူဟာ ခံစားချက်မဲ့သလို နဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေတယ်။ တမျိုးကြီးဖြစ်နေတာတော့ သေချာတယ်။ ဘာဖြစ်တယ်မသိဘူး။ ကိုယ်လုပ်စရာအလုပ်ကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လုပ်ကိုင်နေတယ်။ ယောင်လို့တောင် ရယ်မပြချင်တော့ဘူး။ အားတဲ့ အချိန်တိုင်း ဖြစ်ပျက်တွေနဲ့ လုံးလည်လိုက်နေခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ (၈)ရက်မြောက်နေ့ ညပိုင်းမှာတော့ တရားမှတ် ရင်းနဲ့ မခံနိုင်အောင် အန်ချင်လာတယ်။ ခေါင်းတွေက မူးတာမှ မပြောပါနဲ့တော့။ ဘယ်လိုကြီးမူးမှန်း မသိဘူး။ နောက် ရင်ထဲကလည်း အော်ဂလီတွေဆန်ပြီး အန်ချင်နေမိပြီ။ ဒါနဲ့ တစ်ဆောင်လုံးက အဘွားတွေက သွေးဆေး တွေတိုက်၊ ရှုဆေးတွေပေးနဲ့ ဒီဖြစ်ပျက်တွေကလည်း ခွာမရ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဆေးတွေသောက်ပြီး အိပ်ရ ပါတယ်။\nနောက်တနေ့ (၉)ရက်မြောက်နေ့မှာ ဒီအကြောင်းကို မယ်တော်ကြီး ဒေါ်စိတြာထံ လျှောက်ထားခဲ့ ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးကတော့ နောက်ထပ်တစ်ပတ်လောက် ဆက်နေဖို့ တားပါတယ်။ ကိုယ်ကလည်း နေချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးက အပြန်သူလိုက်ပြောမယ်၊ လမ်းကြုံတယ်လို့ ပြောပြီး ဒါဟာ ဆေးမသောက်ရဘူး၊ တရားသဘောကြောင့်ဖြစ်တာ၊ မိဘခွင့်ပြုရင်တော့ ဆက်အားထုတ်ပါ လို့ပြောပါတယ်။ ဒီနောက်(၁)ရက်အတွင်းမှာ အားထုတ်လို့ သိပ်မကောင်းတော့၊ အိမ်ကခွင့်မပြုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ၊ ဘာလဲနဲ့ အတွေးတွေမျိုးစုံရောပြီး (၁၀)ရက် ပြည့်သွားပါတယ်။\n(၁၀)ရက်ပြည့်လို့ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်ဆိုတော့ မပြန်ချင်သေးပါ။ ဆက်နေချင်သေးသည်။ သို့သော် ခွင့်တောင်းရဦးမည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မယ်တော်ကြီးကားနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါပြီ။ မယ်တော်ကြီးက ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်လို့ ကျွန်ုပ်ကတော့ နောက်ခန်းမှာထိုင်ပြီး အပြန်၊ ရိပ်သာထဲကလည်း ထွက်ရော ရင်ထဲမှာ တလှိုက်လှိုက်နဲ့ ဝမ်းနည်းမှု့တွေ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်လာတယ် မသိပါ။ အားရပါးရကြီးကို ငိုပြီး ကားနောက်ခန်းကနေ လိုက်ခဲ့ သည်။ ဒီတောထဲကို မဝင်ပါရစေနဲ့။ တပည့်တော်ကို ဒီတောကြီးထဲ ခေါ်မသွားပါနဲ့၊ မပြန်ခိုင်းပါနဲ့လို့လည်း ပြောပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်ကို ငိုခဲ့ရတာပါ။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆေးဆိုးပန်းရိုက်မျက်နှာတွေနဲ့ လူတွေ ပျော်ပါး နေတာတွေကိုလည်း မြင်ရော၊ ကြောက်လှပါပြီ။ မကြည့်ပါရစေနဲ့၊ မပြန်ပါရစေနဲ့၊ စိတ်ထဲက အမျိုးမျိုး တောင်းပန်ပါသော်လည်း မတတ်နိုင်ပါ။ အိမ်ကလည်း ခွင့်မပေးတော့၊ အိမ်မှာ တခါထပ်ငိုရပြန်ပြီ။ မိဘခွင့်မပြုလို့ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုရတာ မဟုတ်ပါ။ ဒီ လူတောထဲကို ထပ်မလာချင်တော့ပါ။ ဒီအတွက်ဝမ်းနည်းပြီးရင်း ဝမ်းနည်းရင်းမို့ ငိုလို့ မဆုံးတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးဆုံးမတဲ့အတိုင်း မိဘခွင့်မပြုသေးရင် အချိန်မကျသေးလို့ပဲလို့ သဘောထားပြီး အိမ်မှာ ဆက်အားထုတ်ဖို့ တတွတ်တွတ်မှာခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးရှင် မယ်တော်ကြီးရဲ့စကားကို နားထောင်ရင်းနဲ့ပဲ မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင်စီးခဲ့ရပါပြီ။\nအိမ်ပြန်ရောက်သော်လည်း သနပ်ခါးလိမ်း၍မရ၊ ဥပုသ်လုံးဝ မချခဲ့ပါ။ စာသင်ချိန်မှာလည်း မျက်နှာ ပြောင်ဖြင့် သင်ခဲ့သည်။ ဘာမှ စိတ်မပါ ပါ။ တစ်အိမ်လုံးနဲ့ စကားမပြောခဲ့ပါ။ စိတ်ဆိုးလို့ မဟုတ်ပါ။ စိတ်မပါလို့ပါ။ အားရင် အားသလို အိပ်ယာပေါ်ဆန့်ပြီး တရားမှတ်ခဲ့သည်။ အစားအသောက်က နည်းလာသည်။ ခန္ဓာက ပေါ့သထက် ပေါ့ပါးလာသည်။ နေရတာ ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်း ထင်ရသည်။ ဘယ်သူ ဘာအကြောင်း ပြောပြော ဘာသိဘာသာ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။ ဧည့်သည်လည်း စကားမပြောချင်ပါ။ သက်သက်မဲ့ ဒီပုံစံလုပ်ယူတာ မဟုတ်ပါ။ သူ့အလိုလိုကိုက ဒီပုံစံ ပြောင်းသွားတာပါ။ စိတ်ဓာတ်တော့ အတော်ကို ကျသွားပြီ။ မနေချင်တဲ့ ဝန်းကျင်ကြီးမှာ နေနေရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်အားတာနဲ့ မျက်လုံးမှိတ်လို့ တရားတန်းမှတ်နဲ့ နေခဲ့ပါသည်။\nအိမ်မှာ တရစပ် တရားမှတ်လာတော့ တနေ့ ညပိုင်းအိပ်နေစဉ်မှာ စွန်းလွန်းဆရာတော်ဘုရားရဲ့ ရုပ်ကလပ်ကို အာရုံမှာ ဖူးခဲ့ရသည်။ ဒီနောက် ဆရာတော်ရဲ့ အရိုးတော်ကနေ ကိုယ့်ရဲ့ရင်ဝတည့်တည့်ကို ဦးတည်ပြီး ချိန်ရွယ်လျက် ထိန်းကနဲ၊ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်လာပြီ ပေါက်ကွဲသလို လင်းထိန်သွားတာ ခံစားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ဘုန်းဒိုင်းနဲ့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဝင်းထိန်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲတော့ မသိပါ။ စွန်းလွန်းဆရာတော်ကိုလည်း မဖူးဘူးပါ။ စာလည်း မဖတ်ဖူးခဲ့သေးပါ။\nဒီထိကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တရားစခန်း စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ (၁၀)ရက်တာ ကာလမှ အစပြုလို့ အိမ်ရောက်ပြီး တစ်လလောက်အထိသာ လုပ်နိုင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ တရားနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အမြည်းကာလလေးပါပဲ။ ဒီနောက်မှာတော့ ကိလေသာ ရေမှော်တွေ အထပ်ထပ်ဖုံးလို့ စုန်းစုန်းမြှုပ်ခဲ့ရပြီပေါ့။ ကိုယ်နဲ့ မထိုက်သေးလို့ပဲ လို့ သဘောပေါက်မိပါတယ်။\nအရာရာဟာ အကြောင်းရှိလို့ အကျိုးဖြစ်ရတာဆိုတာကို လက်တွေ့ တွေ့ကြုံရမှပဲ ပိုပြီး သဘောပေါက် လာပါတယ်။ အင်း.. ဘာလိုလိုနဲ့ တရားနဲ့ ဝေးခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ၁၉၉၇ ကနေ အခု ၂၀၀၈ တောင် ရောက်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီကြားထဲမှာ နှစ်စဉ်သင်္ကြန်တွင်းအခါတွေမှာ အမြဲမဟုတ်တောင် နှစ်ခြားလို့ တရားစခန်းတွေ အဆင်ပြေသလို ဝင်ခဲ့ပေမယ့် သမာဓိတောင် ကောင်းကောင်း မရနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ စိတ်ကစဉ့်ကလျားတန်းလန်းနဲ့သာ အိမ်ပြန်လာ ရတာပါပဲ။ အခုတော့ အကြောင်းဖန်လာပါပြီ။\nမှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၈ ဖေဖော်ဝါရီ (၉) ရက် ကပေါ့။ သူတပါးအပေါ် စေတနာလွန်ခဲ့လို့ ဝေဒနာ ဖြစ်စရာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ လောကဓံ အထုအထောင်း၊ အနှိပ်အစက်ခံခဲ့ ရတာပါပဲ။ သူတပါး အထင်လွဲ ခံရတာလောက် ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ပြဿနာ မရှိတော့ပါဘူး။ ပူဆွေးသောက၊ ဗျာပါဒတွေက တကိုယ်လုံး ကို ဟုန်းဟုန်းတောက်အောင် လောင်မြိုက်ခံခဲ့ရပါတယ်။ နေ့ရော ညရော ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ စိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ ဖြတ်သန်း ရတဲ့အခါ ပင်ပန်းဆင်းရဲလိုက်ပုံများတော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ လူဆိုတာ ခလုတ်ထိမှ အမိတတယ် ဆိုသလို ပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့ဆောက်တည်ရာမရတဲ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေဖို့နဲ့ ဒီစိတ်ဒုက္ခတွေ မတွေးမိအောင် ရှောင်နေဖို့အတွက် ဘုရားမှာ ဓိဋ္ဌာန်တွေ တင်ခဲ့ပါတယ်။ ကြီးကိုးကြီး ဓိဋ္ဌာန်ပေါ့။ ဒီဓိဋ္ဌာန်က မနက် (၉) ကစလို့ ပုတီးတွေ စိပ်,စိပ် သွားလိုက်တာ ညနေ(၃)နာရီလောက်မှ တစ်ရက် ဓိဋ္ဌာန်ပြီးပါတယ်။ ဒါဆို တနေကုန် နီးပါးဖြစ်သွားပြီမို့ ဘုရားရှေ့မှာ တနေကုန် စိတ်ထိန်းနိုင်သွားမှာပဲလို့ ယူဆပြီး တစ်ရက်စီနဲ့ (၉)ရက်တိတိ ဓိဋ္ဌာန်နဲ့ စိပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီတော့ ဘာထူးလဲဆိုတော့ အပိုတွေးချိန်မရှိဘူး၊ မတွေးတော့ အပိုမပြောရတော့ဘူး။ ဒီတော့ မနက်(၉)နာရီ ကနေ ညနေ(၃)နာရီထိ ဝစီနဲ့ ကာယကံတွေ ထိန်းထားပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် Guide လုပ်ပြီး မအားအောင် လုပ်ထားတော့ ဘာထူးလဲဆိုတော့ (၃)ရက်လောက်ကစလို့ စိတ်လေးငြိမ်လာပါပြီ။ (၉)ရက် လည်းပြီးရော ဆူပွက်နေတဲ့စိတ်တွေ အရှိန်သေလို့ ငြိမ်တဲ့စိတ်ကလေးဖြစ်လာပါပြီ။ ဒါသည်ပင် အဆိုးထဲက အကောင်းထွက်လို့ သမာဓိ ထူထောင်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။\nအဲဒီ(၉)ရက်လည်းပြီးရော ရွှေကျီးမြင်မှာ ဦးသုနန္ဒမှ (၇)ရက် တရားပွဲလေး ကျင်းပပါတယ်။ မနက်က စလို့ ည(၁၀)နာရီထိတိုင်အောင် နာတရား၊ ဟောတရား၊ မှတ်တရား၊ အလုပ်သင်၊ အလုပ်ပေးကို အချိန်တွေပိုင်း လို့ ဟောပြောပြသသွားပါတယ်။ အဲဒီ တရားပွဲကိုလည်း ကိုယ်အားတဲ့အချိန်လေး ပြေးပြီးနာလို့၊ ထိုင်လို့ဆိုတော့ အရှိန်လေးတစ်ခု ဆက်မိသွားပါတယ်။ အဲဒီတရားပွဲကနေပဲ သစ္စာတရားတွေ နာကြားခွင့်ရခဲ့တယ်။ ခန္ဓာ(၅)ပါး ၊ ရုပ်နာမ်(၂)ပါးနဲ့ အကြောင်းကျိုးဆက်စပ်မှု့တွေ သိခွင့်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီ(၇)ရက်အတွင်း ကိုယ်သွားနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ ရသလောက်လေး ထိုင်ခဲ့တော့ ဖြစ်ပျက်လေးတွေ မနေသာဘဲ တဖွားဖွားထွက်ကြိုရပြီပေါ့။ ဪ.. ဒါသည်ပင် ဆင်းရဲလွန်းလို့ ချမ်းသာရှာခဲ့ရာက ရခဲ့တဲ့ အမြတ်ပါပဲလား။\nအခွင့်မသာလို့ ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ပျက်လေးတွေနဲ့ ပြန်ဆုံရတဲ့အခါ တရားအားထုတ်လိုတဲ့စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ခဲ့ရပြီပေါ့။ ဒီမှာပဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဝင်တဲ့ သစ္စဝေဒဂူရိပ်သာကို သင်္ကြန်တွင်း(၁၀)ရက်မှာ ဝင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရိပ်သာရဲ့ နည်းစနစ်က ထိရောက်လှပါတယ်။ စင်္ကြန်ကမ္မဋ္ဌာန်းလည်း မှတ်တတ်သွားပြီ။ တရား နာချိန်၊ ထိုင်ချိန်၊ စင်္ကြန်လျှောက်ချိန်မှစလို့ လုပ်သမျှ အချိန်တိုင်း နှလုံးသွင်းတတ်သွားပါပြီ။ ရိပ်သာရောက်ပြီး ဒုတိယရက်မှာပဲ ထူးခြားမှု့တစ်ခုဖြစ်ပါပြီ။ နေ့လည် ရပ်ကမ္မဋ္ဌာန်းချိန်မှာ တရားမှတ်ယူရင်းကနေ တကိုယ်လုံး ရပ်နေတဲ့ပုံစံကနေ တဖြုတ်ဖြုတ်ပြိုပျက်ကျလို့ အောက်ဆုံးခြေဖျားထိ ရှု့ချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပျောက်ပြီး ဖြစ်ပျက်အပုံ လေးသာ ရှု့ဉာဏ်အောက်မှာ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ပြီးကတည်းက လူဟာ အားအင်ကုန်ခမ်းလို့ ပုံလဲချင် လာပါတယ်။ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို အားတင်းပြီ ထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ညပိုင်း အဆောင်ပြန်တဲ့အချိန် ပစ်လှဲပစ်လိုက်ပြီး တန်းနားပစ်လိုက်ပါတယ်။ ခေါင်းတွေလည်း မူးနောက်လို့၊ နေရတာလည်း ခက်လို့ပေါ့။ အန်ချင်သလိုလိုလည်း ဖြစ်နေပြီ။ ဟင်းကနဲ.. သက်ပြင်းချလို့ ပစ်လှဲပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ပေါ်နေပါပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နားချင်လှပါပြီဆိုမှ၊ မျက်လုံးမှိတ်ကာရှိသေး ဒီဖြစ်ပျက်တွေက အရှိန်နဲ့ကို အားရပါးရ ဝင်လာတာဆိုတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ လူကလည်း အားကုန်နေပြီ။ ခံနိုင်ရည်မရှိသလို ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ကနေ ဘေးကလူတွေကို အကူအညီတောင်းပါတယ်။ လုပ်ပါဦး နားချင်လှပါပြီ။ ဒီဖြစ်ပျက်တွေကို သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ခေါင်းတွေလည်း မူးနေပါပြီလို့ အော်တော့ ဘေးကလူတွေကလည်း စိတ်လျော့ထားလိုက် ကောင်းသွားမှာပါလို့ ပြောတာနဲ့ နေပစေဟာ ဆိုပြီး စိတ်လျော့ပြီး အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။\nတန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော စကားတစ်ခွန်း – ဆရာတော် ဦးခေမာစာရ\nနောက်တစ်နေ့မှာ ဆရာတော်တရားစစ်တော့ ညက ဖြစ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို လျှောက်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဘုန်းဘုန်းက ပြန်ပြောပါတယ်။ “ ဒါကို ပေရှု့ရမှာ ” တဲ့။ ဘယ်မှာအားထုတ်ခဲ့ဖူးလဲ ? ။ လမ်းကြောင်းမှန်နေပြီ။ ဆက်ကြိုးစားပါ၊ “ အိမ်ရောက်ရင် မပျက်ပါစေနဲ့။ နီးစပ်ရာရိပ်သာ တစ်ခုခုမှာ ဆက်အားထုတ်ဖြစ်အောင် အားထုတ်ပါ ” လို့ မှတ်ချက်ပေးခဲ့ပါတယ်။\nဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ တနေ့တမျိုး မကြုံဖူးတာတွေ ကြုံရပါတယ်။ ဒါလေးတွေကို မှတ်တိုင်အနေနဲ့ သတ်မှတ်လို့ တင်ပြပါမယ် –\nမှတ်တိုင်(၁) – ရှု့နေရင်းက ဖြစ်ပျက်တွေ တဖြည်းဖြည်းလျော့သွားပြီ အကုန်ရှင်းလို့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ဖြစ်သွားပါ\nတယ်။ နှာသီးဖျား ပြန်မှတ်တော့လည်း ဝင်လာတဲ့လေက ကြည်ပြီးအေးလို့ အတိုင်းသား၊ အထင်း\nသား၊ အရှင်းသား၊ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ရှု့တော့လည်း ဖြစ်ပျက်မတွေ့ရ၊ ပေ့ါပါးပြီး အေးနေတာ ခံစားရ\nတယ်။ ဟာ.. နေရင်းထိုင်ရင်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားပြီ။ ဖြစ်ပျက်မှ မရှိတော့ ဘာသွားရှု့မှာလဲနော်\nမှတ်တိုင်(၂) – ပုံရိပ်များ တရစပ်ဝင်လာတယ် ။ တောတောင်တွေ အထပ်ထပ် တွေ့ရတယ်။ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ\nတဝုန်းဝုန်းနဲ့ မြင်ရတယ်။ ဘုရားပုံတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဖူးရတယ်။ ဖောင်တော်ဦးဘုရားပေါင်း များစွာ\nကို မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အဆုံးထိ အတန်းလိုက် အပြည့်ကို ဖူးရတယ် ။ တခါများ ဘုရားရှင်ကိုယ်\nတိုင် တောတောင်ထိပ်ကနေ ထိုင်လျက် ကြွလာပြီး ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရင်ဝကို လှမ်းချိန်လျက် ဝရဇိန်\nလက်နက်နဲ့ ပစ်ချလိုက်သလို ထိန်းကနဲ၊ ဝင်းကနဲ၊ အို.. အမျိုးကို စုံလို့ပါပဲ။ ဘာလာလာ ဒါတွေ\nအားလုံး ဖြစ်ပျက်ရှု့လိုက်တော့ ရှိသမျှ ပုံရိပ်တွေ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက်ကျေလို့ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်း\nဒီလိုနဲ့ (၁၀)ရက်တရားစခန်း ပြီးခဲ့ပါပြီ။ ဘုန်းဘုန်းရဲ့မိန့်ခဲ့တဲ့ မှတ်ချက်ကလေးက ခေါင်းထဲစွဲပြီး နေပါတယ်။ စိတ်ကို လျော့ထားပါတယ်။ ရှေ့တုန်းကလိုပဲ အိမ်ရောက်ရင်တော့ ဒုံရင်းပဲပြန်ဖြစ်သွားမှာပါပဲလို့ တွေးနေခဲ့ပါသေးတယ်။ နီးစပ်ရာစခန်းလည်း မမြင်၊ လုပ်ဖြစ်မယ်လည်း မထင်၊ ဒါပေမယ့် ဘုန်းဘုန်းပြောသလို လုပ်နိုင်ရင်တော့ ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိခဲ့ပါတယ်။\nအိမ်ကို ပြန်ရောက်လို့ တစ်ရက်ပဲရှိသေးတယ်။ အချိတ်အဆက်က ရောက်လာပါပြီ။ ရွှေကျီးမြင်မှာ တပ်ဦးကျောင်းဆရာတော် ဦးနနတရားပြနေတယ်။ (၁၀)ရက်ပြမှာ ဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့မှ တစ်နာရီထဲရယ်။ သွားနိုင်လို့ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲလို့ သတင်းပေးမယ့်လူ အိမ်ကိုရောက်လာပြီ။ အမလေး.. အဆင်သင့် လိုက်တာနော်။ မနေ့ကမှ ရိပ်သာက ပြန်ရောက်တယ်။ ဒီနေ့ တရားပွဲဆက်ရဦးမယ်။ ဒါဆို ဘုန်းဘုန်းမိန့်မှာတဲ့ အတိုင်း လိုက်နာနိုင်ပြီပေါ့။ ဪ.. အပါယ်က ဆွဲထုတ်ပေးမယ့် ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦး ထပ်တိုးလာပါပြီ။ ညပိုင်းတရားပွဲသွားလို့ ရှု့နည်းလေးနာကြားပြီး မှတ်လိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာနော်၊ ဓာတ်ဆွတာကို သိခွင့်ရခဲ့ပြီ။ ခြုံပြီး ရှု့မှတ်တတ်ခဲ့ပြီ။ ဒီနောက်တော့ တရားကဆောင်သွား လို့လားမသိ (၅) မိနစ် ရရင် (၅) မိနစ် လုပြီး တရားထိုင်ဖြစ်တယ်။\nထူးခြားမှု့ (၆) (2, MAY, 2008)\nမနေ့ည အိပ်ရာဝင်တော့ တရားမှတ်ပြီး အိပ်ခဲ့တယ်။ မနက်လည်းရောက်ရော တမျိုးကြီးပါလား။ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ သေချာပြူးကြည့်လိုက်တော့။ ကြည့်သမျှ အကုန်ပျက် ပျက်ကုန်ပြီ၊ ဟင်.. ဘယ်လိုလဲပေါ့။ ဒါနဲ့ မုန့်စားလည်း ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်တော့ ပျက်တာပဲ တွေ့ရ၊ စာသင်တော့ ကလေးတွေကြည့်တော့ ခန္ဓာထဲက ဖြစ်ပျက်ကို မြင်ရသလို ကြည့်ကြည့်သမျှ အကုန် အပျက်တွေချည်း ဖြစ်ကုန်တယ်။ ဒုက္ခပဲ။ ကလေးတစ်ယောက် ကို စိုက်ကြည့်တော့ သူ့မမြင် အပျက်ပဲမြင်၊ သူဘာပြောမှန်းမသိ၊ ကိုယ့်ဖြစ်ပျက်နဲ့ကိုယ် လုံးလည်တွေ လိုက်နေတယ်။ မြင်သမျှအားလုံး အပျက်မို့ မျက်လုံးမှိတ်တော့လည်း ဒီအပျက်ပဲ။ ဟူး.. ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။ မနေတတ်တော့ဘူး။ ကြောက်လာပြီ။ လုပ်လို့ ကိုင်လို့ မရတော့ဘူး။ ဘာကြည့်ကြည့် ဒါပဲ မြင်နေပြီ။ ဒါနဲ့ တပ်ဦးဘုန်းဘုန်းဆီ ပို့ပေးပါဆိုတော့ ဆိုင်ကယ်စီးဖို့ကမလွယ်။ လမ်းမှာ မြင်သမျှ အကုန်ပျက်နေပြီ လေ။ ဒါနဲ့ နောက်က ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ ဘုန်းဘုန်းက မိန့်လိုက်ပါတယ်။ ဒါ သမာဓိ အားကောင်းလို့ မြင်နိုင်တာ၊ ဒါပေမယ့် ခန္ဓာတွင်းသာ ဉာဏ်စိုက်ရမှာပါ။ ခန္ဓာပြင်ပက အရာတွေအပေါ် ဉာဏ်မစိုက်ပါနဲ့၊ ရှု့စရာမလိုဘူး၊ အားလုံးဖြစ်ပျက်တွေကို စကြာဝဠာကို ဖြန့်ပစ်လိုက်ပါလို့ ပြောမှ ရှု့တတ်သွားပြီး သက်သာရာရသွားပါတယ်။ ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် (၂၀) မိနစ် တရားကြပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဪ.. ဆရာကောင်း ရှိပေလို့သာပေါ့။\nလူကနေလို့မကောင်း၊ လူမမာနှင့်တူလာသည်။ စကားသံတွေလည်း မကြားချင်။ အပျက်တွေချည်းသာ မြင်နေရသည်။ ပိုဆိုးတာက တရားထိုင်လိုက်တာနဲ့ အန်ချင်လာပြီ။ ရင်ထဲက အလုံးကြီးဆို့တက်လာသလို ခံစားရ တယ်။ ဆိုးလိုက်တာနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရားအားမထုတ်ပဲ မနေနိုင်တာမို့ အားထုတ်၊ အားထုတ်တော့ အန်ချင်၊ အန်ချင်တာက အရှိန်တွေတက်, တက်လာပြီ။ ဒါပေမယ့် မအန်၊ ပြေးရပြန်ပြီ။ တပ်ဦးကျောင်းဆီ….. ဆရာတော် က အောက်သို့ရှု့ချပစ်ဖို့၊ ဆို့နေသော အလုံးကို ဖောက်ခွဲပြီး တစစီလွင့်ထွက်သွားအောင် မွှေရှု့ပေးဖို့ သင်ပေး၊ ပြပေးသည်။ ဘေးကနေ တရစပ်ကြပ်ပေးနေတော့ ဒီအလုံးကြီးကျေအောင်၊ မွအောင်၊ ပျောက်သွားအောင်ထိ၊ ရှု့ရတာ အားတွေကုန်လိုက်တာ၊ ချွေးတွေ တပေါက်ပေါက်ကျလို့ပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာခံနိုင်လိမ့်မလဲ။ တစစီကနေ ပျောက်ပျက်သွားတဲ့အထိ ရှု့နိုင်သွားပါပြီ။ (၁)နာရီနီးပါးလောက် ကြာပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း နိုင်သွားရော အို.. ပေါ့ပါးလန်းဆန်းပြီး နေလို့ ကောင်းသွားတာပေါ့။\nတခုပြီးလို့မှ အမောပြေမယ် မကြံသေးဘူး။ နောက်တခုလာပြီလေ။ တရားကလည်း မမှတ်ရ မနေနိုင် အောင်ကို အချိန်ပြည့်ခေါ်နေပါပြီ။ မှတ်လည်း မှတ်နေပြီ။ ခက်တာက အန်ချင်တာပျောက်ပြီးကတည်းက ဝမ်းသွားချင်တာ ဖြစ်လာတော့တာ။ တကယ်လားဆိုတော့ မသွား။ ဘုရားခန်းမှာ တရားထိုင်လိုက်၊ ဝမ်းသွားချင်လို့ ပြေးလိုက်၊ ပြီးတော့ မသွားဆိုတော့ တရားကောင်းကောင်းကို မထိုင်နိုင်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်သာထဲမှာပဲ တရားမှတ်တဲ့အထိ အဖြစ်က တော်တော်ဆိုးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မသွားပါဘူး။ တရားမှတ်တာကလည်း မလွတ်ချင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဆရာတော်ဦးရေဝတ အိမ်ကြွလာတုန်း လျှောက်ထားတော့ ရေသန့်ဝင်မယ့်ပုလင်းသည် အတွင်းသန့်ရှင်းဖို့ လိုတယ်တဲ့။ အတွင်းမှာ မသန့်ရှင်းခဲ့ရင် သန့်ရှင်းသွားအောင် မွှေနှောက်ပြီး သံသရာက ပါလာတဲ့ အညစ်အကြေးတွေ ထွက်ကို ထွက်ပေးရတယ် တဲ့။ အခုတော့ ထွက်ဖို့ အားယူနေတာဆိုတော့ နိုင်အောင်တော့ ရှု့ရမှာပေါ့။\nမနက် အိပ်ရာထတော့ ဝမ်းတွေသွားပါပြီ။ လူမမာကဲ့သို့ စိတ်တွေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်တွေ တရစပ် အချိန်ပြည့် တိုးဝင်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တရားလေး တရစပ်မှတ်နေရင်း ကိုယ်နဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာ ကြောင်မကြီးက ကြောင်လေးလာမွေးပါတယ်။ မွေးမှန်းမသိဘဲ ကြည့်လိုက်မိတာ၊ အသေလေးမွေးတာမြင်လိုက်ရတော့ အမလေး ကြောက်စရာ၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာနော်။ သူ့ကိုကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်တချက်က မျက်လုံးထဲမှာစွဲပြီး သံဝေဂဉာဏ်တွေ ပွားလို့ပေ့ါ။ ဪ.. ဒို့ ခန္ဓာက ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းသဘောလေးတွေကလည်း ဘာထူးလဲ၊ မွေးသေလေးတွေပါပဲလား။ အမလေး ရွံမုန်းစရာကောင်းလိုက်တာနော်။ အော်ဂလီဆန်တက်လို့၊ ရှု့မှတ်သမျှ ဖြစ်ပျက်တွေအပေါ်မှာ စက်ဆုပ်စရာလို မြင်လာခဲ့တယ်။ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက်တွေဟာ မွေးလိုက် သေလိုက်နဲ့ မခြားပါလား။\nဒီလို ရှု့မှတ်နေရင်းက မခံမရပ်နိုင်အောင် အော်ဂလီတွေဆန်လို့။ ဒီဖြစ်ပျက်တွေကို မလိုချင်တော့ပါဘူး။ ရပ်ကြပါတော့၊ တော်ကြပါတော့လို့ အံကြိတ်ပြီး ရှု့မှတ်နေသော်လည်း ဒီဖြစ်ပျက်တွေက ပိုလို့တောင် နှိပ်စက်နေ ပါသေးတယ်။ အုံနဲ့ ကျင်းနဲ့ အားရပါးရ ဝိုင်းပြုံပြီး နှိပ်စက်ခံနေရတော့ ဒီဖြစ်ပျက်တွေနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်ပြေးရ ကောင်းမလားပေါ့။ သူတို့ကို လွတ်ချပြီး ပြေးချင်လာတယ်။ ဝမ်းတွေကလည်း သွားကောင်းပေါ့။ အိပ်ယာထက်မှာ ရှု့မှတ်ရင်း ရုန်းကန်ပြီး ခံရတွေခက်လို့ ဪ.. ထွက်ပြေးလို့လည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဆို ဘယ်ကျမှ လွတ်မှာလဲ ? ။ အဓိက က သူနဲ့လွတ်ရင်ပြီးတာပဲ ? ။ မခံနိုင်တော့လို့ပါ။ ဒီဖြစ်ပျက်တွေ မလိုချင်ပါလို့ တော်တော် ကြီးကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနေလိုက်တာ။ သေမှ လွတ်မယ်ဆိုရင် အခုပဲ သေပါရစေတော့။ မြန်မြန်သေပါရစေ။ ဒီဖြစ်ပျက် နှိပ်စက်မှု့က လွတ်ရင်ပြီးတာပါပဲလို့ စိတ်မှာ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရနဲ့ တခါမှ အဲဒီလောက်ထိ မုန်းစရာ မတွေ့ဖူးပါဘူး၊ အခုဟာကတော့ အသက်တောင်စွန့်ချင်နေပါပြီ။ တော်ပါတော့။ ဒီမှာပဲ ဒုက္ခအစစ်ကြီးကို လှလှ ကြီးကို ခံရပါပြီ။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်း ဒုက္ခကြီးကတော့ ဘာနဲ့မှကို မတူတဲ့ ပြောပြလို့ မမှီနိုင်တဲ့ ဒုက္ခကြီးမို့ ဒုက္ခသစ္စာ ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားပါပြီ။ ဘာနဲ့တူသလဲဆိုတော့ လူနာတစ်ယောက် သေခါနီးမှာ ဝေဒနာပြင်းထန်လွန်းလို့ ငါးရံ့ပြာလူးအော်ဟစ်ပြီး သေဆေးမြန်မြန်ထိုးပေးပါတော့ မခံနိုင်လို့ပါလို့ အော်နေတာနဲ့ တူနေပါပြီ။ အင်း.. ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။\nဒီလိုနဲ့ တရားထိုင်ဖို့ ကြောက်နေပြီ။ ဒီဒုက္ခကြီး ထပ်မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ အားမထုတ်လို့လည်း မဖြစ်ဘူး ဆိုတာသိတယ်။ ဪ.. ဘုန်းဘုန်းပြောတဲ့ “ ပေရှု့ ” ဆိုတာ ဒီနေရာမှာပဲနေမှာလို့ တွေးမိသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်ရမှာပဲဆိုပြီး ဘုရားရှေ့ လက်အုပ်ချီ ဦးချ မျက်လုံးမှိတ်ကတည်းက ဝင်လာပါပြီ။ ဘယ်ကတည်းက ချောင်းနေမှန်းမသိ။ မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားလို့တောင် မရတော့ပါလား။ အင်း.. ရှု့လိုက်ရင်ပဲ နှိပ်စက်ခံရပါပြီ။ မခံနိုင်အောင်ကို ဒုက္ခသစ္စာကြီးပါလားဆိုတာ ငြင်းဖွယ်မရှိပါဘူး။ အမေရေ.. ကယ်ပါဦးလို့ အော်ချင်လည်း ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တာသိတယ်။ ထွက်ပြေးဖို့ ထပ်စဉ်းစားပြန်ပြီ။ အို.. ရှုပ်တယ် ဒီခန္ဓာကြီး မရှိမှ ငြိမ်းမှာပါ။ ဒါကြောင့် သေလိုက်စမ်းပါ။ ခုပဲ ဘာမှ မမှု့တော့ဘူး။ ဒီဖြစ်ပျက်က လွတ်ရင်ပြီးတာပဲ။ လွတ်ချင်လှပါပြီ။ သက်ပြင်းတွေ တဟင်း.. ဟင်း… ချလို့ မဲ့ရှုံ့နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ စိတ်ကို ဇွတ်ဆွဲဆန့်ပြီ အံကို ကြိတ်လို့ ရှု့နေခဲ့တယ်။ ရင်ဝကို လှံအချက်ပေါင်းများစွာနဲ့ ဆက်တိုက် အထိုးခံရသလိုကို မခံနိုင်တော့ပါဘူး။ တော်ပါတော့၊ မလိုချင်တော့ပါဘူး၊ လွတ်ချင်ပါပြီလို့ ဒီခန္ဓာကိုလည်း စွန့်ပါပြီ။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းတွေ ရပ်ပါတော့လို့ ဘယ်လိုပဲ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေနေ ဖြစ်ပျက်တွေက အရှိန်ကောင်းစွာနဲ့ ဆက်နှိပ်စက်လို့ ကောင်းနေတုန်း။ နောက်ဆုံးတော့ မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး စိတ်လျှော့ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူးလေ ဆိုတဲ့ အတွေးလေးနဲ့ ဟင်းကနဲဆို သက်ပြင်းလေးလည်းချ လွတ်ချင်တဲ့စိတ်ကလေးကိုလည်း စွန့်လိုက်ရော ဖျပ်ဆို ဖြစ်ပျက်တွေ တိကနဲပျောက်ထွက်သွားတယ်။ ဖြစ်ပျက်တွေတိကနဲ ချုပ်သွားတာမြင်လိုက်ရတယ်။ တအောင့်ကြာတော့မှ အတွေးဝင်လာတယ်။ သတိဝင်လာသလို ဖြစ်လာတယ်။ ဟင်.. ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ ခုပဲ မုန်းလှပါပြီ မလိုချင်ပါဘူးဆိုပြီးတော့ ခုကျတော့ ဘယ်ရောက်ကုန်လဲ လိုက်ရှာနေရပြီ။ ဘယ်လိုပါလိမ့်။ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့် တော့လည်း အစောကလို မခံနိုင်တဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာလည်း မခံစားရ၊ ဝမ်းသာမှု့သုခလည်း မခံစားရ၊ ခံစားချက်မဲ့နေတယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပြီး အေးကနဲ့ ခံစားရတယ်။ ဝန်ထုပ်ကြီး ပြုတ်ကျသွားသလို ပေါ့သွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါနဲ့ ငါ သေချာပြန်ရှု့ဦးမှပဲဆိုပြီး ရှု့တော့ ဖြစ်ပျက်က အရမ်းသိမ်မွေ့ပြီး ဖျပ်.. ဖျပ်.. ဖျပ်..ဖျပ်နဲ့ ခဏလေး နေတော့ငြိမ်ပြီးရှင်းတဲ့ ဆီရောက်သွားတယ်။ဒါမျိုး(၂)ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ထပ်မှတ်ကြည့်ဦးမယ် ဆိုပြီးဖြစ်ပျက်လေး တွေတစ်ဖျောက်ဖျောက် ပေါ် လာ တာကို စိတ်ထဲ ကနေ”ခုရပ်”လို့အမိန့်ပေးကြည့်လိုက်တယ်။ထူး ဆန်းစွာပဲ ဒီတဖျောက်ဖျောက် လေးတွေဟာ ရပ်ရက်ကလေး တန့်သွားတာတွေ့ရတယ်။ ဒါကိုဆက်မှတ်လိုက် တော့ငြိမ်ရှင်းသွားပြန်တယ်။ ဒါမျိုးလည်း နှစ်ကြိမ် ရပ်ခိုင်းကြည့် ခဲ့ တယ်။ ထူးဆန်းတာကိုတော့ သိတယ်။ ဘာမှန်းတော့ မသိပါ။ နေရတာကလည်း ပေါ့ပါးပြီး ကြည်ရွှင်လို့ ခံစားချက်မဲ့နေတယ်။ အာရုံပြုလိုက်ရင် ဖြစ်ပျက်လေး ၂ ချက်၊ ၃ ချက်ပေါ်ပြီး ငြိမ်ရှင်းတဲ့ဆီပဲ အာရုံပြုသွားတယ်။ အာရုံက နိုးထလာရင် လန်းဆန်းပြီး ပေါ့ပါးကြည်ရွှင်နေတာကို ခံစားရတယ်။ ညကျတော့ အိပ်လည်း မအိပ်ချင်၊ လန်းလွန်း၊ ပေါ့လွန်းလို့ ရှု့မှတ်စရာကလည်း မရှိဆိုတော့ ဒီ ငြိမ်ရှင်းတာကိုသာ အာရုံပြုနေလိုက်ပါတယ်။ အဲ.. ဝမ်းသွားတာကတော့ (၁၁) ကြိမ်ထိ သွားပြီးပါပြီ ။ အဲဒီနေ့ကတော့ အထူးခြားဆုံးမို့ ရက်စွဲလေးမှတ်ထားလိုက်သည်။ (၈ – ၅ – ၀၈)ည (၇)နာရီမှ(၈)နာရီအတွင်း။ စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသော ခံစားချက်(၂)ခုကို ထူးဆန်းစွာ နှိုင်းယှဉ်နေမိပါတော့သည်။\nကျွန်ုပ်သည် ဓမ္မလမ်းတလျှောက် ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ထူးခြားဖြစ်စဉ်လေးကို တစိမ့်စိမ့် ပြန်တွေးနေမိတယ်။ နောက် စာအုပ်တွေဖတ် ၍ ဆန်းစစ်ကြည့်တယ်။ ထူးခြားတာက အရင်က ဖတ်ကြည့်လို့ နားမလည်နိုင်သော စာအုပ်များ၊ ဉာဏ်စဉ်စာအုပ် များအားလုံး ဖတ်သမျှတိုင်းသည် အရသာအပြည့်ရှိနေသည်။ ဟုတ်လိုက်တာ၊ မှန်လိုက်တာနော်၊ ဒီစာအုပ်နဲ့ လည်းကိုက်နေ၊ နောက်တစ်အုပ်ဖတ်တော့ ဟုတ်နေပြန်ပြီ။ အမလေး.. ဖတ်လိုက်သမျှ တရားအနှစ်စာပေများ အားလုံး လက်က မချချင်တော့။ ကိုယ်ကြုံခဲ့ရတာတွေနဲ့က အထင်းသား၊ အရှင်းသား ကိုက်ညီနေတော့ တနေ့တနေ့ ဓမ္မစာပေများကိုသာ ရှာဖွေဖတ်ရှု့ဖြစ်နေတော့သည်။ နောက် ဉာဏ်စဉ်တရားများ နာကြည့်သည်။ အသေးစိတ်ဉာဏ်စဉ်အလိုက် ဟောပြထားတော့ ပို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလာသည်။ နောက် ကိုယ့်စိတ်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ ခံစားချက်မဲ့နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးပြီး ကြည်ရွှင်နေသည်။ တခုခုကို စဉ်းစားကြည့်သည်။ မရ။ တွေးကြည့်သည်။ တန်းပျက်သွားသည်။ စိတ်ကလေးက ကြည်ပြီ ရှင်းနေသည်။ စိတ်ပေါ်မှာ ကိလေသာ အကပ်မခံနိုင်အောင် သတိတွေ ကောင်းနေသည်။ အရင်ဆုံး အစစ်ခံရပြီ။ အိမ်ကို လာသော ဧည့်သည်မှ စိတ်ဒေါသထွက်စေမယ့် စကားလုံးတွေနဲ့ အမျိုးစုံတွေ ရစ်နေပြီ။ သူ့ကိုကြည့်ပြီးသာ သနားမိသည်။ ကိုယ့်စိတ်မှာ effect မဖြစ်တာ တွေ့ရသည်။ သူပြန်သွားတော့ အိမ်ကလူတွေ ဒေါသတွေ တလိပ်လိပ်ထွက်နေကြသည်။ ကိုယ့်စိတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အေးဆေးပါလား။ ဘယ်လိုမှလည်း မနေ။ တည်ငြိမ်နေသည်။ တကယ်တော့ ဒါ ငါ့ကို လာစစ်ဆေးတာပဲလို့ သဘောထားမိပါတယ်။ ဪ.. နေလို့ ထိုင်လို့ ကောင်းလိုက်တာနော်။ ဒီလောက်ထိ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းကြီး နဲ့ ငြိမ်သက်နေတာ မခံစားဖူးပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ အလုပ်ချင်ဆုံးကတော့ တရားစာတွေသာ တစ်အုပ်ပြီး တစ်အုပ်ဖတ်လို့၊ ကိုယ်ဖြစ်တာတွေကိုသာ ချိန်ကိုက်နေချင်တော့တယ်။ ဒါ အရသာ အရှိဆုံးဖြစ်နေတယ်။ နောက်တခုက မြင်သမျှအပေါ် ဒုက္ခလို့သာ သဘောထားမိနေသည်။ ယုတ်စွအဆုံး အလှဆုံးပြင်ဆင်ခြယ်သထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့တာတောင် ချစ်စရာလို့ မမြင်တော့။ ဪ.. ဒုက္ခများလိုက်တာနော်လို့ တွေးမိသည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလုပ်အကိုင်အတွက် ပြောဆိုရောင်းဝယ်နေတာတွေ့လည်း ခန္ဓာရဲ့ဝန်ကို ထမ်းရတဲ့ဒုက္ခက ကြီးလိုက်တာနော်လို့သာ တွေးမိပါတော့ တယ်။ အခုမှပဲ ပိတ်ကားထောင်ပြထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ထိုင်ကြည့်ရသလို လုပ်ကိုင်လှုပ်ရှားသွားလာ စားသောက်သမျှ မြင်မြင်သမျှတွေအပေါ် ဒုက္ခကြီးသာ အတိုင်းသားမြင်နေပါတယ်။ တော်ပြီ.. နောက်ထပ်တော့ ဒီဒုက္ခမျိုး မကြုံတွေ့ချင်တော့ပါဘူး။ နောက်ထပ်ခန္ဓာမရအောင်ပဲ ကြိုးစားပါတော့မယ်လို့သာ တွေးပြီးရင်း တွေးနေတော့တာပါပဲ။ အိမ်မှာလည်း ကိုယ်က ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ TV ဆိုတာကတော့ ကြည့်လို့ကို မရတော့တာကြာပါပြီ။ တခါတလေကြည့်ကြည့်ဦးမယ်လို့ ခဏရပ်ကြည့်လိုက်ရင်ကို ခေါင်းတွေ နောက်ကျိလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခဏလေးလှဲပြီး မျက်လုံးလေးမှိတ်လို့ ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်လေး တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်မှတ်ပြီး စိတ်ကို ပြန်ဆေးပေးရပါတယ်။ တခါတခါ အလုပ်များလို့ ခေါင်းတွေနောက်လာရင်လည်း ဒီလိုပဲ (၅)မိနစ် ရရ ကိုယ့်စိတ်လေးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးလိုက်ရင် လန်းဆန်းလာပါတယ်။ ယခင်နှင့် ယခု အစစ ကွာခြား သွားပါပြီ။ ယခင်က အဟုတ်ထင်ပြီး လုပ်တဲ့အလုပ်တွေအားလုံး ယခုအနေနဲ့ ဘာမှ မဟုတ်တာပဲ တွေ့ရတယ်။ အဲ… အရေးကြီးဆုံးပြောဖို့ မေ့နေတယ်။ အခုလို စိတ်ကလေးစင်ကြယ်စွာနဲ့ ပေါ့ပါးရွှင်လန်းပြီး နေနိုင်လာခြင်းသည် တရား၏ အကျိုးကျေးဇူးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဆို တရားအား ရှိခိုးပါ၏လို့ ယခင်က ဇဝေဇဝါ ရှိခိုး ခဲ့တဲ့အပေါ်မှာ အခုတော့ နှစ်ထောင်းအားရစွာနဲ့ကို တရားရဲ့ကျေးဇူးကို ထင်ရှားသိမြင်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ရှိခိုးနိုင်ပြီပေါ့။ ဒါဆို ဒီတရားတွေ ကျင့်တတ်ဖို့ ဘယ်သူ့အကူအညီလိုသလဲ၊ ဆရာ ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ နည်းပြမှု့ကောင်းလို့ ဒီအကျိုးတွေ ခံစားနိုင်တာပေါ့။ ဪ.. ကျေးဇူးကြီးလှတဲ့ သံဃာ့ဂုဏ်တွေကိုလည်း အနှစ် သာရရှိစွာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သိခွင့်ရလိုက်လို့ သံဃာတိုင်းအပေါ်ကြည်ညိုစိတ်တွေ ယိုဖိတ်ရပါပြီ။ ကိုရင်လေးပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ သံဃာ့ဂုဏ်ရည်ကို မြင်တတ်သွားတာကြောင့် အထူးကြည်ညိုသဒ္ဒါပွားမိပါတော့တယ်။ “ တရားဆောင် တတ် သံဃာမြတ် ဆည်းကပ်ပါ၏ ” ဘုရားလို့ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာပီတိတွေနဲ့ လှူချင်၊ တန်းချင်စိတ်တွေက အချိန် ပြည့်ဆိုသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဝင်ငွေလေးမရလိုက်နဲ့ လှူချင်တာ အရင်ခွဲလိုက်ပြီ။ ကျန်တာမှ စားဖို့ထားပါတယ်။ အိမ်မှာလည်း တတ်အားသရွေ့ ဆွမ်းတွေကပ်လို့၊ နံနက်အာရုဏ်မုန့်ဟင်းခါးကပ်တာဆို ကြိုက်သလောက် ဘုန်းပေးကြပါ။ ကိုရင်မှစလို့ ဆွမ်းခံတဲ့ သံဃာအပေါင်းကို ကပ်ခွင့်ရလို့ ဝမ်းတွေသာလို့ပေါ့။ ဒီအချိန်လေးဟာ ကိုယ့်အတွက် အဖိုးတန်လိုက်တာနော်။ ဪ.. ဝိသာခါကျောင်းအမကြီးကိုတောင် သတိရမိပါသေးတယ်။ သူ့လိုများ နေ့စဉ် အလှူရေစက် လက်နဲ့မကွာ လှူနေရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲပေါ့။ ကဲ.. သံဃာ့အပေါ်တောင် ဒီလောက်ကြည်ညိုရင် “ တရားပေးတတ် ဘုရားမြတ် ” အပေါ်ဆိုရင် တွက်ဆလို့တောင် မရတော့ပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရား အထူးကျင့်ကြံပြီးမှ ရလာတဲ့ ဒီတရားလမ်းစဉ်အပေါ် နောက်လိုက်တွေ လျှောက်လှမ်းနိုင်လို့ ဒီတရားရဲ့ ထူးကဲစွာသော အကျိုးကျေးဇူးတွေနဲ့ ထိတွေ့ခွင့်ရတာပေါ့။ ဒါကြောင့် အမှန်တရားကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်သော မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးတော်တွေကတော့ အနန္တပါပဲ။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ အပေါ်မှာ ကြည်ညိုပုံချင်းကိုက စလို့ ကွာခြားသွားပါပြီ။ ဒီတော့ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါး မှလွဲလို့ တခြားကိုးကွယ်စရာ မရှိပါလားဆိုတာ တထစ်ချ ယုံကြည်မိပါပြီ။\nဘုန်းဘုန်းတွေပြောတဲ့စကားကို ကြားယောင်မိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို တရားစစ်မှာ ကျုပ်တို့က စစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လောကဓံတွေက စစ်ပေးသွားမှာ၊ မပူနဲ့။ မရိုးနိုင်အောင် မျိုးစုံနေတဲ့ လောကဓံတွေအပေါ် ကိုယ်ဘယ်လောက်ခံနိုင်မလဲသာ စောင့်ကြည့်ပေတော့ဆိုတာလေးပါ။ သိပ်ကောင်းတဲ့စကားနော်။ မှန်လိုက်တာ။ အရင်ဆုံးကတော့ အောင်မြင်မှု့တွေပေါ့။ ဒါလည်း လောကဓံပါပဲ။ ဘာလုပ်လုပ် အောင်မြင်မှာပေါ့။ ဉာဏ်ရည်တွေလည်း ထက်လာမှာပေါ့။ သမာဓိအားတွေ ကောင်းနေတာကိုး။ ဒါကိုက တရားကပေးတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေလေ။ ချီးမွမ်းတွေကခံလိုက်ရပြန်ပြီ။ ဒါလည်း ခံနိုင်နေတယ်။ ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုပဲပြော ပြော ကိုယ့်မှာတော့ ဒါတွေဟာ ဘာမှမဟုတ်တာတွေပဲလို့ တွေးနေတော့ ထူးပြီးမခံစားရပါဘူး။ ခက်တာက တခုခုတွေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တိုင်း ပျက်ပျက်ကုန်တာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းတွေးလိုက်ရင် အဲဒီခန္ဓာကြီး က တပျက်ပျက်နဲ့ ပျက်လိုက်ပြီး ပျောက်သွားပြီ။ တယ်ဟုတ်ပါလားဆိုပြီး နောက်တခုပြီးတခုကို စမ်းကြည့်တယ်။ ဒီလိုပဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီစိတ်မှာ လာကပ်တဲ့ ဒေါသတွေအပေါ် စမ်းကြည့်တယ်။ မဆိုးဘူး သိတာနဲ့ ပျက်သွားပြီ။ ဒါပေမယ့် အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခါတရံ ဒေါသနဲ့ ပြောမိပြီးမှ ထိန်းလိုက်နိုင်တာမျိုးပေါ့။ ငယ်ငယ်က အရမ်းစိတ်ကောက်တတ်တာလည်း ဒီတရားနဲ့မှ ကျွတ်တော့တာပဲ။ အရင်က စိတ်ကောက်ရင် ဘယ်တော့မှ ကိုယ်က စ မခေါ်ဘူး။ အသေသာခံမယ်ဆိုတဲ့ တလွဲမာနတွေလေ။ အခုလည်း ကောက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောက်မလို့လုပ်တုန်း မကောက်ချင်တော့ဘူး။ ပျက်သွားပြီ။ ကိစ္စတခုခုအပေါ်မှာ အကြောင်းအကျိုးနဲ့ အရာရာမှာ တွေးတတ်နေတော့ လောဘလည်း တော်တော်ထိန်းနိုင်သွားတယ်။ နောက် ထူးခြားတာက အရင်ကဆို အဝတ်အစားကအစ အကြိုက်ဆုံးအရောင် အနီရောင်၊ မွေးကတည်းကနော်၊ အခုတော့ ပူလောင် လွန်းလို့ အရောင်ဆို မပေါ်လွင်တဲ့ အရောင်၊ အေးမြတဲ့ အရောင်မှ ရွေးချယ်မိတယ်၊ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစား ကိုလည်း အရိုးရှင်းဆုံးကိုသာ ကြိုက်တော့တယ်။ simple အနေနဲ့ ဟန်ဆောင်မှု့ကင်းစွာပဲ နေတတ် လာတယ်။ အရာရာကို အရှိအတိုင်း ရိုးသားစွာပဲ မြင်ပြီး ရိုးသားစွာ နေထိုင်ရတာကို သဘောကျလာတယ်။ အများ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဂုဏ်တွေ၊ ပကာသနတွေအပေါ် အကာတွေလိုမြင်လာတော့ ဘယ်လိုမှ မနေတော့ပါဘူး။ ထူးလည်း အထင်မကြီးသလို အထင်လည်း မသေးပါဘူး။ သူများကို အာရုံစိုက်မှု့နည်းလာတယ်။ ကိုယ် မလုပ်ချင်ပဲ လုပ်နေရသ၍ သည်ဝဋ်ကြွေးကုန်အောင် ဆပ်ရပေဦးတော့မည်။ ဒါပေမယ့်လေ ငါ့မှာ brake ပါသွား ပြီမို့ နေပျော်၊ သေပျော်ပါပြီ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှား ပြောဆို ဆက်ဆံရတာတွေအပေါ် မပြောချင်၊ မလုပ်ချင်တော့ပါ။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ နေ့တိုင်း တရားပွဲတွေသာ ခြိမ့်ခြိမ့်သဲ ကျင်းပနေမိသည်။ သူတော်ကောင်းစကားတွေ နာကြားလို့ သူတော်ကောင်းဝန်းကျင်မှာ နေချင်ပါသော်လည်း ဝဋ်ကြွေး မကုန်သေး သ၍တော့ ပေးဆပ်နေရဦးမှာပါပဲ။ ဪ.. လူတိုင်း ပူလောင်နေတာကို ကြည့်ပြီး သံဝေဂတွေလည်း နေ့စဉ် ရနေပါပြီ။ နောက်ထပ် ခန္ဓာရရင်လည်း ဒီလိုတွေ ဒုက္ခများဦးမှာမို့ တခါတည်းကိုပဲ ကြောက်လှပြီမို့ အပြီးတိုင်ရုန်း ထွက်ချင်လှပါပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း အချိန်အားသမျှကို တရားနှလုံးသွင်းနဲ့သာ နေခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပူကို ပူမှန်းသိသွားပြီမို့ ရှောင်လည်း ရှောင်နည်းသိသွားပြီမို့ အပူမကူးအောင် နေတတ်သွားပါပြီ။ ကိုယ့်မှာသာ ပါရမီထူး တွေပါခဲ့ရင်ဖြင့် ဒီဘဝနောက်ဆုံး သာဖြစ်လိုက် ချင်ပါတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှလုံးသွင်းမှန်စွာနဲ့ အမှန်တရားကို နားလည်မှု့တွေ ပွားများနေဖို့ကတော့ ကိုယ့်တာဝန်ပဲလေ။ ဪ.. အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ လက္ခဏာရေး (၃)ပါးဆိုတာ ကိုယ်တွေ့ခံရမှ အသည်းစွဲသွားတော့တာပါပဲ။ ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းသဘောတွေကို မြင်နေသမျှ အနိစ္စ(အမြဲ မရှိခြင်း) ဆိုတဲ့ သဘောအောက်က ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး။ ဒုက္ခကတော့ ရှယ်ကို ခံခဲ့ရပြီးပြီမို့ ဒုက္ခသစ္စာဆိုတာကြီးကို ခါးလွန်းလို့ နောက်ထပ်တောင် ပြန်မပြောချင်လောက်အောင်ပါပဲ။ ဒီလို ဒုက္ခတွေ ဖိစီးနှိပ်စက်ခံနေရလို့ ဘယ်လိုပဲ လွတ်မြောက်ပါရစေ၊ အားလုံးကို စွန့်ပါပြီ၊ ကြောက်လှပါပြီလို့ တောင်းပန်ပါသော် လည်း ကိုယ် ဖြစ်ချင်တာမဖြစ်၊ သူ့သဘောသူဆောင် ပြသွားတာကိုက အနတ္တလက္ခဏာကို ကွက်ကွက် ကွင်းကွင်းကြီး သိလိုက်ရပါပြီ။ ဘာအနှစ်မှမရှိ၊ ဘာစွမ်းရည်မှ မရှိတာတွေ တွေ့ရတော့ အရာရာတိုင်း အပေါ် အနတ္တပဲလို့ သဘောထားသွားနိုင်လို့ အတ္တတွေ ပါးသွားတာပေါ့။ ဪ.. သစ္စာ(၄) ပါးဆိုတဲ့ အမှန်တရား တွေကို ကိုယ်တွေ့ခံစားသိမြင်လိုက်မှပဲ မြတ်စွာဘုရားဟောခဲ့တာ အပိုအလိုမရှိ ကွက်တိကို သွေးထွက်အောင် မှန်နေပါတော့တယ်။ ဒုက္ခသစ္စာကြီးကို ဒုက္ခမှန်းမသိတုန်းက အဟုတ်ထင်ပြီး ပျော်ပါးခဲ့လေသမျှ အခုတော့ ဒီဒုက္ခ ကြီးကို ကြောက်လှပြီမို့ ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သမုဒယကို ငြိမ်းစေဖို့အတွက် မဂ္ဂပွားနေရပါပြီ။ မဂ္ဂင်ဖောင်ကြီးကသာ ဒုက္ခတို့ချုပ်ရာ နိရောဓဆီသို့ ပို့ပေးနိုင်မှာမို့ နိရောဓသစ္စာရဲ့ အရသာကြီးးကို ထပ်ခါတလဲလဲသာ ခံစားချင်ပါတော့ တယ်။ ဪ.. ကံမကုန်သေးသ၍တော့ ဒီခန္ဓာ့ဒုက္ခကြီးလေးမှန်းသိသော်လည်း မလွှဲမရှောင်သာ ထမ်းနေရဦးမှာ မို့ ကိုယ့်တတ်စွမ်းသလောက်တော့ ကိုယ်နဲ့နီးစပ်သမျှ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘဝတူ ဒုက္ခသည်တွေအားလုံးကိုတော့ ဒီတရားရဲ့ အကျိုးလေးတွေ ခံစားစေချင်တာမို့ တိုက်တွန်းရဦးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ကံထိုက်မှာကိုတော့ အလိုလိုကို ကြောက်နေမိတယ်။ မနောကံ၊ ဝစီကံ၊ ကာယကံတွေ တခုခုကျူးလွန်မိမှာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်သလို သူများတွေ ကျူးလွန်မိမှာလည်း ကြောက်မိပါတယ်။ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အလွယ်တကူ အပြစ်တွေမြင်လို့ ဒေါသ၊ လောဘ တွေနဲ့ ဆူပွက်နေတာတွေကို ကြည့်ပြီး ကြောက်နေမိတယ်။ ဪ.. အရာရာ သံဝေဂရစရာတွေနဲ့ ဒုက္ခ တွေချည်းပါပဲလား။ ဪ.. ဒါကြောင့်လည်း သူတော်ကောင်းများ တောရိပ်ခိုကြတာနေမှာပဲလို့ တွေးမိပါတယ်။\nကျွန်ုပ်အတွက် တရားကြောင်း ပြောနေရတဲ့ အချိန်ဟာ အရသာအရှိဆုံးပါပဲ။ ခက်တာက ဘယ်သူ လာလာ ဒီတရားကလွဲ၍ ကျန်တာဆို စိတ်ကို မဝင်စားတော့။ အလ္လာဘ သလ္လာဘတောင် မပြောချင်ပါ။ အဓိက တရားကြောင်းတွေသာ အားရပါးရ အရသာရှိစွာ ပြောချင်နေပါသည်။ တကယ်လည်း ထမင်းမစားရရင် နေပါစေ၊ တရားကြောင်းများပြောရလို့ကတော့ ဘာမှကို မသိ၊ အကုန်မေ့ထားလိုက်သည်။ အိမ်လာလည်သမျှ တစ်ယောက်မျှ အလွတ်မပေး။ ကြာတော့ အကုန်ပြေးကုန်ကြတဲ့အထိကို မနားတမ်း ပြောနေပါတော့သည်။ နားထောင်လို့များ စိတ်ဝင်တစားရှိနေသေးရင် ဝမ်းတွေသာ ကျေးဇူးတွေတင်လို့ အိမ်ကလူတွေက မနိုင်လို့ လွတ်ထားရတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီခံစားချက်တွေကတော့ အခုစာရေးနေတဲ့ အချိန်ထိပါပဲ။ တနေ့နေ့မှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်ထားကြတဲ့လူတွေက ပိုတောင် ဆိုးလာသေးတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဘာပြောပြော ဘယ်လိုမှ မနေပါဘူး။ ပြောနေရရင် ပျော်နေတာပါပဲ။\nဒီလို တရားတွေ ပြောနေရတာနဲ့ အားမရတော့။ တရားပွဲလေးများ လုပ်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိသည်နှင့် အိမ်မှာ ဝါတွင်း (၃) လ လုံး အပတ်စဉ် တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း ဆရာတော် ပင့်၍ နှာသီးဖျား ထိသိ မှ စလို့ အခြေခံ မှတ်နည်းများကို ကျူရှင်ကလေးများနှင့် မိသားစုအားလုံး အပါအဝင် နီးစပ်ရာ တရားလိုလားသူများ အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ဪ.. ခဏ,ခဏ အိပ်မက်ခဲ့ရတာတွေ လက်တွေ့ဖြစ်လာပြီပေါ့။ အမှန်မှာတော့ ဒီလောက်နှင့် အားမရသေးပါ။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် တရားပွဲများ နေ့စဉ်ကျင်းပလို့ အများပြည်သူတွေ တရားအားထုတ်နိုင်ဖို့ လုပ်ချင်ပါသေးသည်။ အဝိဇ္ဇာ အဖုံးခံရလို့ အိပ်ပျော်နေသော အရိယာလောင်းလျာများကို တရားသံလေးဖြင့် တံခါးခေါက်လို့သာ နှိုးလိုက်ချင်ပါတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကိုပဲ ကိုယ်မလုပ်နိုင်ပေမယ့် တရားပွဲတွေ ရက်ဆက်လို့ ကျင်းပနိုင်နေကြပါပြီ။ ဪ.. ဆရာတော်များ ရှိပေလို့သာပေါ့။ ကျေးဇူးကြီးလှသော ဆရာတော် အရှင်သူမြတ်တို့ကို အထူးကို ကျေးဇူးတင် အားကျမိပါတယ်။\nဒီလို တနေ့တနေ့ တရားစကားတွေ ပြောတဲ့အခါ ပြောနေစဉ်မှာပဲ ခန္ဓာထဲက ဖြစ်ပျက်တို့က သူတို့ အကြောင်း ပြောမှန်းသိကြောင်းပြတဲ့အနေနဲ့ အချက်တွေပြနေကြပါပြီ။ တရားစာဖတ်ရင်လည်း ဒီတိုင်းပဲ မျက်လုံး ဖွင့်ပြီး ဖတ်နေရင်းက ခန္ဓာထဲက ခုန်ထွက်နေသလား အောက်မေ့ရပါသည်။ တကိုယ်လုံး ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းတွေ ဖြစ်လို့ နေပါသည်။ အခု တရားစာ ရေးနေရင်လည်း တကိုယ်လုံးထဲက တခါတခါ မီးရထားတွေ အတွဲလိုက် ခုတ်နေသလား အောက်မေ့ရတယ်။ တခါတလေကျ ကိုယ့်ခန္ဓာကြီးက စက်ရုံကြီးလို တဂျိမ်းဂျိမ်းနဲ့ အလိုလို ဖြစ်ပေါ်နေပါတော့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒါလေးတွေကို အချက်ပေးခေါင်းလောင်းလေး လို့သာ တင်စားစေချင် ပါတော့တယ်။ တခါတခါများ အိပ်ယာက အထတို့ ဘာတို့မှာ ခန္ဓာထဲက ဖြစ်ပျက်တွေ တဖြောင်းဖြောင်းခုန်ထွက် နေသလို ခံစားရပြန်ပါတယ်။ အခုများတော့ဖြင့် အချိန်ပြည့်နီးပါးကို ဖြစ်နေပါပြီ။ ဪ.. အမြဲပွင့်နေတဲ့ မီးခလုတ် လိုပါပဲလား။ ခလုတ်ပိတ်ထားလည်း စီးဝင်နေတဲ့ တားလို့မရတဲ့ Auto ခန္ဓာဖြစ်ပျက်ကြီးပါလား လို့သာ တွေးမိ ပါတော့သည်။\nဒီလိုနဲ့ တနေ့မှာ ခန္ဓာရဲ့ပြင်းထန်တဲ့ ဖောက်ပြန်ချက်တွေကို ခံရပါပြီ။ အစာအိမ်ရောဂါ ရပါပြီ။ အရင့် အရင် မဆင်ခြင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် အခုတော့ အကျိုးအနေနဲ့ ရခဲ့ပါပြီ။ ညနေ ၅ နာရီလောက်မှ စ၍ အောင့်အောင့်နေခဲ့တဲ့ အစာအိမ်နာကျင်မှု့က မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ မသက်သာ၊ ပိုပို ဆိုးလို့ လာခဲ့ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ရှုလို့ လှုပ်ရှားသွားတာလေးတောင် မခံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ တရားလက်ကိုင်သာ မရှိလို့ကတော့ အော်ဟစ်နေရမှာ သေချာသည်။ ဒါဆို ဘယ်လို နှလုံးသွင်းနေခဲ့ပါသလဲ ? ။ ဒီနာကျင်တဲ့ ဝေဒနာလေးတွေ အပေါ်မှာ တချက်ပြီးတချက်နာတယ်၊ ပျက်တယ်၊ အစားထိုးတယ် ဆိုတာလေးကို မလွတ်အောင် မှတ်နေခဲ့တော့ ဝေဒနာနဲ့ ငါနဲ့ မရောတော့ဘူးပေါ့။ ဪ.. ဒီနာကျင်တာလေးတွေ ပျက်ချိန်နဲ့ အစားထိုးချိန် အရမ်းမြန်လို့ တဆက်တည်း နာတယ်လို့ ထင်ရတာပါလား။ တကယ်တော့ သူလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်လို့ အစားထိုးလိုက်၊ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် အစားထိုးလိုက်နဲ့ စည်းချက်ကျကျ ဖြစ်နေတာမို့ ဒီအချက်ကလေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သက်သာသွားသလို ဖြစ်ရသည်။ ဒီလိုလေး နှလုံးသွင်းပြီး ဖြစ်ပျက်လေးတွေမြင်လို့ ငြိမ်းရာကို ပြေးဝင်သွားချိန်မှာတော့ ခံစားချက်တွေ ပျောက်နေခဲ့ပါပြီ။ ဪ.. ဒါကြောင့် ဒီလို ကြာကြာနေနိုင်အောင် လေ့ကျင့်ခိုင်းတာပါလားလို့ သဘောပေါက်ခဲ့ရပါပြီ။ တဖန် ငြိမ်းရာမှထလာတော့ ဒီနာကျင်မှုဝေဒနာ ခံစားရလို့ တချက်နဲ့တချက်မိအောင်မှတ်လိုက် ငြိမ်းရာရောက်လိုက်၊ ထလာလိုက် မှတ်လိုက် ရောက်သွားလိုက်နဲ့ ဪ.. တော်တော်တော့ ဟုတ်နေပါလား။ ဒါကြောင့် ဆရာတော်များ ခိုင်းသရွေ့ဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ထိရောက်လှပါလား။ အခုမှပဲ ဘာကြောင့် ဒါကို ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်ပါတော့တယ်။ ခန္ဓာမှာလည်း ကောင်းတာ တခုမှ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဟိုက ပျက်စီးလို့ ပြုပြင်ရ၊ ဒီက ချို့ယွင်းလိုက်နဲ့ ဪ.. အို\nပြီးရင် နာလို့ သေခြင်းတရားနဲ့ နီးလာပါပြီလားဆိုတာ မြင်သည်ထက်မြင်၊ သိသည်ထက်သိ နေရပါတော့သည်။ ဒါက အစာအိမ် ဝေဒနာ ပြင်းထန်ချိန်မှာ သောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ တရားဆေးလေးပါပဲ။\nနောက်တစ်ခုကတော့ တိုက်ဖွိုက်ဖြစ်ပြီလေ။ ရေကစ ပြန်အန်နေပြီ။ အဖတ်ဆို ဝေးရော၊ ရေသောက် တာတောင် လက်မခံချင်။ ဒီအချိန်မှာ အိပ်ယာနဲ့လူနဲ့က မခွာရ ဖြစ်ချိန်ပေါ့။ ခန္ဓာကတော့ သူ့တာဝန်သူ ကျေအောင် ဖောက်ပြန်ပြနေပါပြီ။ တစ်ခုစားလိုက် အန်လိုက် ပြန်လှဲလိုက်နဲ့ ဆေးတောင် သူက သိပ်လက်မခံ ချင်ပါ။ အဲဒီ အချိန် မှာ ကိုယ့်အတွက်က သူ့ကို သတိတောင် ရချိန်မရှိအောင် အဖော်တွေ့နေပါပြီ။ တရားအဖော် ပေါ့။ ဪ.. သူနဲ့ က ခါတိုင်း ကျန်းမာနေချိန်မှာ ဒီလို အေးအေးဆေးဆေးမှ မတွေ့ရတယ်နော်။ အလုပ်တွေ တခုပြီးတခု ရှုပ်နေတော့ ဒီဖြစ်ပျက်လေးတွေက ခန္ဓာထဲက လှမ်းပြီးမျက်ရိပ်ပြနေလည်း ကိုယ်က တခါတလေ သူ့အတွက် အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့။ အလုပ်တွေ မထပ်အောင် လုပ်လို့ သူ့ကို ပစ်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ အခုတော့မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ရတော့တာဆိုတော့ ဒီဖြစ်ပျက်တွေနဲ့ အလွမ်းသယ်လို့ အားမရနိုင်အောင်ပါပဲ။ ခန္ဓာကြီး က တနေ့တနေ့ တခုစားလိုက် အန်လိုက်ဖြစ်နေတာ ပစ်ထားပြီး ဒီ ဖြစ်ပျက်လေးတွေနဲ့သာ ပျော်ပါးနေခဲ့တယ်။ ဒါကမှ ပိုတောင် ကောင်းနေသေးတယ်။ နေမကောင်းဖြစ်တာတောင် ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါမှ ဒီဖြစ်ပျက် တွေနဲ့ နေရဖို့ အခွင့်အရေးတွေများမှာပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့ကြောင့် ကိုယ်က လန်းရွှင်နေတာနော်။ အပြင်က ကြည့်ရင်တော့ ဒီလူမမာ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်နိုင်ရှာဘူးထင်မှာ။ တကယ်က ငယ်ချစ်နဲ့ တွေ့နေတာလေ။ ဖြစ်ပျက်တွေက မျက်လုံးဖွင့်ခွင့်မပေးဘူးလေ။ ဒီတော့ အပြင်က ကြည့်ရင်တော့ ဪ.. မျှောများနေပြီလား လို့ စိတ်ပူစရာပေါ့။ ကိုယ်ကတော့ ရှု့ကောင်းနေလို့ တခါပြီးတခါ ခန္ဓာက ရွှင်သည်ထက် ရွှင်၊ ပေါ့သည်ထက် ပေါ့ပါး လန်းရွှင်လို့ နေပါပြီ။ ခန္ဓာရဲ့ဖောက်ပြန်နှိပ်စက်နေတဲ့ ဝေဒနာက တိုးမပေါက်တော့လို့ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်းတောင် မသိခဲ့ရပါဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး အပူအပင်မဲ့စွာနဲ့ပဲ ဖြစ်ပျက်တွေ တဝကြီး ရှု့ပြီး နေလို့တွေသာကောင်းနေပါတော့တယ်။ ဪ.. ဒါသည်ပင် အကြောင်းပြုလို့ အကျိုးခံစားရတာပါလားလို့သာ တွေးမိပါတော့သည်။ ဒီအချိန်မှာ ဝေဒနာပြင်းထန်လို့ ခန္ဓာကြီးစွန့်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီဖြစ်ပျက်လေးတွေ ရှု့ရင်းသေရမှာမို့ အေးဆေးစွာနဲ့ပဲ ပြုံးပြုံးကြီး တာ့တာ ပြသွားရုံပါပဲ။ ဪ.. ဒါကြောင့်မို့ သူ့ကို အဆောင် ဆေးကောင်းတလက်လို့သာ ပြောလိုက်ပါရစေ။ ဒါသည်ပင် သေတတ်ဖို့ အဆောင်ကောင်းလေးတခုပါလား ဆိုတာ သဘောပေါက်မိပါတော့သည်။ ဪ.. အနေပျော်လို့ အသေပျော်စေမှာမို့ လူတိုင်းကို ဒီဆေးလေးတွေ လိုက်ဝေရရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးရင်း ပြုံးပျော်ခဲ့ရပါသည်။ ခန္ဓာရထားတဲ့ လူတိုင်း တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ ကြုံတွေ့ရမယ့် ရောဂါဝေဒနာ စစ်မြေပြင်မှာ ဒီ အဆောင်ကောင်းလေးသာ ရှိခဲ့ရင်ဖြင့် မိန့်မိန့်ကြီးကို အနိုင်ရမှာမို့ ဒီဆေးလေးကိုတော့ ဆောင်ထားကြဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ချင်ပါတော့သည်။\nကျွန်ုပ်အတွက် ထူးခြားမှု့တစ်ခု ခံစားမိတာလေးရှိသည်။ အိမ်မှာ ရိပ်သာက ပြန်ရောက်ကတည်းက ညပိုင်း တရားထိုင်သွားဖို့ ခေါ်တိုင်း လိုက်မယ့်လူ မရှိပါ။ ဒါနဲ့ပဲ တစ်ဦးတည်းသာ တရားတွေ ပြေးထိုင်ခဲ့ပါသည်။ နောက် တခုခုဖြစ်လို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းပြေးရပြီဆိုလည်း အမကြီးသာ ပါလာတတ်သည်။ ကျန်တဲ့လူများက ဘာသိဘာသာ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ်မို့ တစ်ယောက်မှ တရားထိုင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားကြပါ။ ကျွန်ုပ်ကလည်း အစပိုင်းသာ အဖော်စပ်ကြည့်သည်။ နောက်တော့ မလိုက်မယ့် အတူတူ ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်းသာ ပြေးခဲ့လွှားခဲ့ပါသည်။ ဒီလို ထူးခြားဖြစ်စဉ်တွေ ဖြစ်တော့လည်း ဘုန်းဘုန်းများကသာ အကုန်သိပါသည်။ အိမ်မှာ အထူး မပြောဖြစ်ပါ။ သို့သော် ထူးခြားတာက ဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မဆွဲဆောင်ရပါပဲနှင့် တအိမ်လုံး တရားတွေ အားရင် အားသလို ပြေးထိုင်ကြသည်။ ညအိပ်ခါနီးဆိုလည်း ခေါင်းရင်းမှာ တရားခွေတွေ အပြည့်၊ တရားနာပြီးမှသာ အိပ်ကြသည်။ တော်တော်တော့ ထူးနေပြီ။ ခေါင်းရင်းမှာ ကက်ဆက်ကိုယ်စီနဲ့ နေ့စဉ် တရားတွေကို မရိုးအောင် နာနေတော့ အသိတွေ တိုးတက်ရတာပေါ့။ နောက်ပြီး နီးစပ်ရာ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေ များနှင့် တရားအားထုတ်ဖို့ ချိန်းပြီး အဖွဲ့လိုက်လည်း အချိန်ရသလောက် ပြေးပြီး အားထုတ်ကြသည်။ ပြောကြရင်လည်း တရားစကားတွေသာ အပြောများလာသည်။ ဒီလိုဖြစ်လာတာနဲ့ပတ်သတ်လို့ ဆွေးနွေးကြတဲ့ အခါ တစ်ယောက်ကပြောသည်။ သူ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်တဲ့။ တရားထိုင်တဲ့အခါတောင် အိမ်မှာ ထိုင်တာနဲ့ ရိပ်သာမှာ အများနဲ့ထိုင်တာ မတူကြောင်း၊ တရားစခန်းတွေမှာ အများနဲ့ ထိုင်တဲ့အခါ ဘေးက တရားကောင်းတဲ့ လူတွေရဲ့ အအေးစက်ကွင်းက အဲဒီအခန်းထဲမှာ ထုတ်လွှတ်ပေးနေတာမို့ သံလိုက်အား ပိုကောင်းနေသလို တရားအားထုတ်လို့လည်း ပိုကောင်းတာဖြစ်ကြောင်း။ ဒါကြောင့် အအေးဓာတ်စက်ကွင်းနား နေတဲ့လူတွေဟာ တရားအားထုတ်ဖို့ စိတ်တွေ ပိုတက်ကြွလာတတ်ကြောင်း သူကပြောပြသည်။ ဪ.. အဲဒီလိုလား ? ဟုတ်မှာပါ ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရိပ်သာတို့၊ သူတော်ကောင်းများရှိရာ နေရာတို့ သွားတဲ့အခါတိုင်း ဝင်းထဲဝင်တာနဲ့ အအေးဓာတ်က အရင်ခံစားရသွားပါပြီ။ ဝင်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကို စိတ်တွေ ငြိမ်းချမ်းလာသည်။ သူတော်ကောင်း ဆရာတော်ကြီးတွေနဲ့များ လျှောက်ထားမိန့်ကြားတာတွေ နာကြားရတဲ့အခါတိုင်း အေးချမ်းမှု့ တွေ ရနေခဲ့သည်။ တော်တော်တော့ ထူးဆန်းပါလားလို့ တသံသရာလုံးက မစဉ်းစားဖူးတာတွေ စဉ်းစား နိုင်ခဲ့သည်။\nချမ်းသာပေးတတ် တရားမြတ် ဆည်းကပ်ပါ၏။\nကျွန်ုပ်သည် အချိန်ပြည့် ဆိုသလို တရားတော်၏ ကျေးဇူးများပုံကိုသာ အောက်မေ့မိ နေပါသည်။\nတရားတော်ကား ကြားနာရလျှင်လည်း ချမ်းသာမှု့ကို ပေးနိုင်သည်။ ကျင့်လျှင်လည်း ချမ်းသာပေးနိုင်သည်။ နိဗ္ဗာန်တည်းဟူသော ကိလေသာငြိမ်းရာသို့ ပို့ဆောင်နိုင်လို့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ အစစ်ကြီးကိုပါ ပေးနိုင်သည့်အတွက် သုံးတန်ကောင်းခြင်းနှင့်ပြည့်စုံအောင် ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူအပ်သော တရားမြတ်ပါတကား။ မဂ်(၄)တန်၊ ဖိုလ်(၄)တန်၊ နိဗ္ဗာန် တည်းဟူသော လောကုတ္တရာတရား(၉)ပါးအား လျော်သော ဝိပဿနာ အကျင့်မြတ် သည်ကား သူတပါးပြောသော စကားနှင့်မျှ မယုံရပဲ ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံအားထုတ်လျှင် မျက်မှောက်ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်နိုင်သော တရားတော်ကြီး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ခုကျင့်လျှင် ခုပင် ချက်ချင်း မချိန်မလင့် မဖင့်မနှေး အကျိုးပေးတတ်သော တရားတော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ (၅)မိနစ် ကျင့်လျှင် (၅)မိနစ် ချမ်းသာ ချက်ချင်း ရနိုင် ပေသည့်အတွက် တရားရဲ့ကျေးဇူးကား ကြီးမားလှပါလားနော်။ မရှု့ရ မနေနိုင်အောင် “ လာလှည့်ပါ ရှု့လှည့်ပါ ” လို့ အချိန်ပြည့် ဖိတ်ခေါ်နိုင်သော တရားတော်ကြီးပါလား။ နေစဉ်အတွင်း လုပ်နေစဉ်၊ ကိုင်နေစဉ်၊ စားနေစဉ်၊ သွားနေစဉ်၊ ပြောနေစဉ်၊ ဆိုနေစဉ်၊ နားနေစဉ်မှာပင် အချိန်မလပ်အောင် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားပြီး ဖိတ်ခေါ်နေပါလားနော်။ အချိန်ပြည့် မိမိသန္တာန်မှာ တည်နေနိုင်ပြီး အဝတ်ဥသျှောင်မီးလောင်သော်လည်း မသတ်ပဲနှင့် စိတ်ထဲရောက်အောင် ကပ်ဆောင်ထိုက်သော တရားမြတ်ပါတကား။ ဖြုတ်ချလို့လည်း မရ၊ လွှတ်ချလို့လည်း မရအောင် အချိန်ပြည့်ကပ်တွယ်နေနိုင်သော တရားပါလားနော်။ အတော်လည်း စွမ်းပါပေတယ်။ သစ္စာ(၄)ပါးကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်ခွင့်ရစေခဲ့တာလည်း ဒီတရားပါပဲ။ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို ခံစားသိရှိနိုင်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တာလည်း ဒီတရားပါပဲ။ တရားသိမြင် ပညာရှိ ရှစ်ပါး အရိယာများသာလျှင် ကိုယ့်တရားနှင့်ကိုယ် အသီးသီး သိမြင်ခံစားရစေသော တရားတော်မြတ်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကား ကြီးမားလှပါတကား။ ဒီလို ထူးကဲလှစွာသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေနဲ့ ပြည့်စုံသော တရားတော်မို့ပဲ “ချမ်းသာပေးတတ် တရားမြတ် ဆည်းကပ်ပါ၏ ” ဘုရားလို့ ဘုရားရှိခိုးတိုင်း ဒီတရားဂုဏ်ရည်တွေနဲ့ မြတ်စွာဘုရား ကို ပူဇော်ခွင့်ရခဲ့ပါပြီ။\nဪ.. သံသယတွေကင်းလို့ အမြင်မှန်တွေပါရခဲ့ပြီမို့ ကျေးဇူးကြီးလှတဲ့ တရားတော်မြတ်ရဲ့ ဂုဏ်အင်ခြောက်သွယ်နဲ့ ထူးခြားကုံလုံ ပြည့်စုံတော်မူသော တရားတော်မြတ်ကို လက်အုပ်ချီမိုး ရှိခိုးကန်တော့ရင်း နဲ့ပဲ တရားကျေးဇူးမြင်းမိုရ်ဦး အထူးကျေအောင် ဆပ်ရပေဦးတော့မည်။\nAngel Min says:\nI like this article which expressed her experience & practice that is very useful to me.


သူမ၏အလိုကျ – မြန်မာသတင်းစုံ\nPosted on December 14, 2020 Author admin\tComments Off on သူမ၏အလိုကျ\nငါ့တူရေလာဦး… ကျော်ခိုင်တစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲမှာ အပြာစာအုပ်ဖတ်ပြီး ဂွမ်းထုနေရာမှ ရေချိုးခန်းမှ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ သီသီစိုးရဲ့ခေါ်သံကြောင့် စာအုပ်ကိုချကာ ကပျာကယာထရပ်လိုက်ပြီး ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို အရှိန်ကောင်းပြီးခါနီးအချိန်မှ ခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် နဲနဲပင် ကျွဲမြီးတိုသွားသလို ရင်တုန်ပန်းတုန်လည်း ဖြစ်သွားသေးသည်။ ရေချိုးခန်းပြင်ဘက်ကနေမေးလိုက်သည်.. ဒေါ်လေးဘာယူပေးရမှာလည်း ဒေါ်လေးသဘက်မေ့ခဲ့လို့အခန်းထဲမှာယူပေးစမ်းပါ။ ကျော်ခိုင်လည်း ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့အခန်းထဲက စင်မှာတင်ထားသော သဘက်ကိုယူပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ ရေချိုးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်လာပြီး… ရော့.ဒေါ်လေး..သဘက်…။ အေး..အေး.. ဒေါ်လေးကား ရေချိုးရက်တန်းလန်းကြီးပင် ပါးလျသော ထမိန်အနွမ်းလေးကို ရင်လျားဝတ်ထားပြီး၊ ရေလောင်းချိုးထားသဖြင့် ကိုယ်မှာ ကပ်နေသည်။\nမျက်နှာလွဲမလို့ကျန်သော်လည်း လှည့်ထွက်သွားသည့် ဒေါ်လေးရဲ့တင်ပါးကြီး များကိုကြည့်ကာ ကျော်ခိုင် တံတွေးများပင် နင်သွားသည်။ အောက်က သူ့မွေးရာပါညီလေးကလည်း ထောင်ထလာသဖြင့်ရေချိုးခန်းတံခါးကို အမြန်ပိတ်ပေးလိုက်ရသည်။ မဖြစ်ဖူး အခန်းထဲကို မြန်မြန်ပြန်မှလို့ တွေးလိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်လဲလျောင်းကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ ငှားလာသော အပြာစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်ပြီး ဂွမ်းဆက်ထုနေလေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူမြင်တွေ့နေကျမိန်းမများကို မှန်းပြီးဂွမ်းဆက်ထုနေသော်လည်း နောက်ဆုံးသူ့မျက်လုံးထဲမှာ ခုနကသူမြင်ခဲ့ရသည့် ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့ နောက်ပိုင်းအလှကြီးကို မြင်ယောက်လာမိသည်။ စိတ်ထဲမှာမလုံမလဲဖြစ်မိသော်လည်း ထုရင်းနဲ့ ဒါကြီးကိုဘဲမြင်ယောင်လာမိသည်။ မထူးဘူးလို့ ဆက်တွေးမိပြီး ဆက်မှန်းကာ ထုလိုက်သည်။ အင်း..အင်း…အင်း.. ဒေါ်လေး..ဒေါ်လေး….အအ.. ကျော်ခိုင်ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့လရေတွေပန်းထွက်သွားပြီး။\nသူ့လက်မှာပေပွသွားသဖြင့် ပုဆိုးနဲ့သုတ်လိုက်ရသည်။ ယခုမှဘဲကျော်ခိုင်ရဲ့ ကြွတက်နေသော သုတ်သွေးများကား ယာယီငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။ ညနေကျရင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှာ နောက်အပြာ စာအုပ်တစ်အုပ် သွားလဲဖို့ကို သူတွေးနေမိသည်။ ဒေါ်သီသီစိုးကား မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ခေါင်းဖြီးရင်းစဉ်းစားနေမိသည်။ သြော်..ကျော်ခိုင်တောင်တော်တော်ကြီးလာပြီဘဲ။ သူမလက်ပေါ်တွင် ကြီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျော်ခိုင်အဖေနှင့်သူမကား မောင်နှမ၀မ်းကွဲတော်စပ်သည်။ သူမ တက္ကသိုလ်တက်ရင်း သူမယောင်္ကျားဖြစ်သူ ကိုကျင်လွန်နဲ့ ညားခဲ့သည်။ ကိုကျင်လွန်ကားတရုတ်။ သူမနှင့်ကိုကျင်လွန်မှာ သင်းသင်းမင်းဆိုသော သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ ကျော်ခိုင်ထက် တစ်နှစ်ငယ်တော့ ဒီနှစ်ဆို ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်တော့မည်။ ကျော်ခိုင်ကား ဒီနှစ်ဆယ်တန်းနှစ်။ ရွာမှာ မူလတန်းကျောင်းဘဲရှိသဖြင့် သူ့ဖခင်က မြို့မှဝမ်းကွဲ ညီမဖြစ်သူ သီသီစိုးထံသို့ ငါးတန်းကတည်းက ပို့ထားပြီး ကျောင်းတက်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nကျော်ခိုင်ကားဆယ်တန်း တစ်နှစ်ကျခဲ့ သဖြင့် ဒီနှစ်အပြင်ဖြေ။သူမသမီးသင်းသင်းမင်းကား ဒီနှစ်ဆယ်တန်းနှစ်။ သြော်..ကျော်ခိုင်တောင်လူပျိုဖြစ်နေပြီကိုး။ အင်းလေ… သူမ အသက်တောင် လေးဆယ့်တစ် နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်သီသီစိုးတို့ကားသူဌေးကတော်ပီပီ အငြိမ်းစားနေရလို့လားမသိ။ နုဖတ်နေသည်။ သုံးဆယ်ကျော်ခန့်သာထင်ရသည်။ အစားကောင်းအသောက်ကောင်းတွေစား အားကစားလည်းလိုက်စားသဖြင့် ကိုယ်လုံးကလည်း ရွေဘိုမင်းကြိုက် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပင်။ တခြားသူအတွက်တော့ သွားရည်ယိုစရာဖြစ်ပေမဲ့ လင်ဖြစ်သူ ကိုကျင်လွန် အတွက်တော့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပေါင်းလာရသော မိန်းမဖြစ်သဖြင့် အီနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှသာ လုပ်ဖြစ်တော့သည်။ အပြင်မှာ စမောဆွဲနေပြီး အလုပ်ကိစ္စအကြောင်းပြကာ မကြာခဏလဲ ခရီးထွက်တတ်သေးသည်။ ဒီတော့ ဒေါ်သီသီစိုးလည်း သူဌေးကတော်များစုကာ ဖဲရိုက်ခြင်း။\nဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း၊ အပျော်ခရီးထွက်ခြင်းများဖြင့်သာ စိတ်အပန်းဖြေနေရသည်။ ဒီနေ့လည်း သင်္ဘောကပ္ပတိန်ကတော် ဒေါ်မြတ်မြတ်အိမ်မှာ ဖဲဝိုင်းရှိသည်။ဒီတော့ဒေါ်သီသီစိုးလည်းအပြင်ထွက်ရန်ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမဘော်လီကို လဲရင်း နောက်ဘက်က ချိတ်ကိုချိတ်မရ ဖြစ်နေသည်။ ငါ့တူရေလာဦး… ကျော်ခိုင်ကား အခန်းထဲဝင်လာသည်။ ဒေါ်လေး ဘော်လီချိတ်တွယ်ပေးစမ်းပါ…. ကျော် ခိုင်ကား ဒေါ်လေးရဲ့အပေါ်ပိုင်းအလှကြောင့် ဘော်လီချိတ်တွယ်ပေးရာမှာ တုန်ယင်နေသဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲတွယ်ပေးလိုက်ရသည်။ ဒေါ်သီသီစိုး ထိုင်ရာမှထပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထမိန်လှဲနေသည့်အချိန်မှာ သလုံးသား တုတ်တုတ်ဝင်းဝင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်ကား သူ့ရင်ကို ဖိုသွားစေသဖြင့် မျက်နှာလွဲပြီး အခန်းထဲမှထွက်ခဲ့တော့သည်။ ဖဲကလဲဟယ်… သစ်တောအရာရှိကတော် ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိက ဖဲကိုပွတ်လိုက်ပြီးအသာချကာ ဘေးမှလက်ဖက်သုပ်ပန်းကန်ကိုယူကာ တစ်ဇွန်းစားလိုက်ပြီး…။\n၀ိုင်းကို ကြည့်ကာ… အခုမှ သတိထားမိတယ်..ဒီနေ့ နုနုငယ် မလာပါလား။ ဒေါ်နုနုငယ်ဆိုသည်မှာလည်း အရာရှိကတော်တစ်ယောက်ပင်။ ဒေါ်မြတ်မြတ်က ဖဲကိုအသာချလိုက်ပြီး ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိပြန်ချထားလိုက်သော လက်ဖက်သုပ်ပန်းကန်ကို ဆွဲယူပြီး စားလိုက်ရင်း… ညဉ်းမသိသေးဘူးထင်တယ်… သူ့ယောင်္ကျားမရှိဘူးလေ…ဒီနေ့။ ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိ၊ ဒေါ်သီသီစိုးအပါအ၀င် အခြားမိန်းမများက ဒေါ်မြတ်မြတ်စကားကြောင့်ထူးဆန်းသွားသည်။ ပြောပါဦး သူ့ယောင်္ကျားမရှိရင် ပိုတောင်လာဦးမယ်။ ခစ်ခစ်…အဲ့ဒါကြောင့် ညဉ်းတို့တွေညံ့တယ်လို့ပြောတာ… ဒေါ်မြတ်မြတ်ကတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်… ဟာ..မိန်းမတွေအုပ်စု မှ အသံတွေထွက်လာပြီး ဖဲပင်မရိုက်နိုင်တော့။ စိတ်ဝင်စားသွားပြီလေ…ဒေါ်မြတ်မြတ်ပြောသောအကြောင်းကို။ ထင်ရဘူးနော်…နုနုငယ်တို့ ဒါကြောင့်မို့ သူ့ဒရိုင်ဘာလေးကို မောင်လေးမောင်လေးနဲ့ တသသဖြစ်နေတာကိုး။ ကောင်လေးကလည်း အချောလေးဟ။\nခစ်ခစ်…နင်ကအားကျနေတယ်ပေါ့….ဒေါ်မြတ်မြတ်ကို ဒေါ်သီသီစိုးကစလိုက်သည်။ အဟင်းဟင်း…ညဉ်းရောဘာထူးလို့လဲ…ညဉ်းတူကိုကြံစည်နေတာမဟုတ်လား…။ အမလေးလေး..မိုးကြိုးတွေပစ်ချကုန်ပါမယ်….အဒေါ်နဲ့တူကို.. ဟင်းဟင်း..ညဉ်းနော်ညဉ်း..သီသီစိုး ညဉ်းအကြောင်းမသိတာကျနေ ငါ့တူငါ့တူနဲ့ ၀မ်းကွဲဘဲတော်တာကို ညဉ်းစားဖို့သောက်ဖို့ ကြံနေတာမသိဘူး မှတ်နေလား။ အို..ညဉ်းတို့နော်စွပ်စွပ်စွဲစွဲ….. ဟင်း.ဟင်း ငြင်းထားဦးပေါ့…၀မ်းကွဲဘဲတော်တာ…တူအရင်းလိုချစ်ဟန်ဆောင်ပြနေတာမသိဘူးမမှတ်နဲ့။ နောက်မှ ညဉ်းတစ်ယောက်ထဲ ခိုးစားလို့ကတော့ နာပြီသာမှတ်။ ငါတို့ပါစားမှာ ညဉ်းတူကို။ ဒေါ်မြတ်မြတ်က ခပ်တည်တည်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ သူမတို့ အရွချင်းဆိုတော့ အချင်းချင်းအကြောင်းသိနေကြသည်။ မြွေမြွေချင်းခြေမြင်ကြတယ်လေ။ ဟုတ်…တယ်..ဟဲ့..ဟုတ်တယ်..ကျေနပ်ပလား။ သီသီစိုးလည်း ရှက်ရှက်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်တော့သည်။\nသူမတို့ မိန်းမတစ်သိုက်ရီသံကား အခန်းထဲမှ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ရော့ သင်းသင်း နင့်ဆီကငှားထားတဲ့ စာအုပ်။ ကျော်ခိုင်ပေးလာသောစာအုပ်ကို သင်းသင်းမင်းက ယူလိုက်သည်။ မနေ့ညက စာကျက်ရင်းသူမဆီကငှားထားသောအင်္ဂလိပ်စာအုပ်။ ကိုကိုက ဘယ်သွားမလို့လဲ။ဟိုဖက်ရပ်ကွက်ထဲက အောင်မော်တို့ဆီခဏ။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် သင်းသင်းမင်းက အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးစာကျက်နေသည်။ ကျော်ခိုင်လည်း ခါးကြားမှာထိုးထားသော စာအုပ် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မသိလိုက်။ မနေ့ကအောင်မော်ဆီမှငှားထားသော အပြာစာအုပ်နှစ်အုပ်။ ဒီနေ့ အသစ်လဲဖတ်ရအောင်လို့ အောင်မော်ဆီ သွားမလို့ဖြစ်သည်။ သင်းသင်းမင်းက စာကျက်ရင်းပျင်းလာသဖြင့် အိမ်ထဲဝင်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ ဟင်…ဘာစာအုပ်လေးပါလိမ့်။ ကိုကို ကျထားခဲ့တာဖြစ်မည်…နမော်နမဲ့နဲ့။ စာအုပ်ကသေးသေးပါးပါးလေးပင်။ ဘာစာအုပ်လဲမသိ။\nပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ ဖတ်ကြည့်ဦးမှ ဆိုပြီး အခန်းထဲဝင် ကုတင်ပေါ်လှဲကာ စာအုပ်ကိုဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖတ်ကြည့်ရင်း ဖတ်ကြည့်ရင်း… ဟင်..ဒါ..ဒါလို့ သူမရေရွက်လိုက်သည်။ ဟွန်း…ကိုကုိုအကျင့်မကောင်းဘူးလို့ သူမရေရွက်လိုက်သည်။ သူမသူငယ်ချင်းမတွေ တစ်ခါတစ်လေ ဖတ်ဖတ်နေသော အပြာစာအုပ်တွေ။ အရွမတွေပီပီ ဘယ်ကနေဘယ်လိုရလာမှန်းမသိ။ ဆက်မဖတ်ဘူးလို့ သူမစဉ်းစားလိုက်ပေမဲ့ ဆက်ဖတ်ချင်စိတ်ကို တားမရသောကြောင့် သူမဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာ ဖတ်ရင်းဖတ်ရင်းမရိုးမရွဖြစ်လာပြီး သူမပေါင်ခြံကြားမှာ ယားကျကျိဖြစ်လာသည်။ အရည်ကြည်လေးတွေစိမ့်ထွက်လာတာဖြစ်မည်။ အပျိုဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူမအဖို့ စိတ်လွုပ်ရှားလာသည်မှာမဆန်း။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကို သူမမြင်လာသည်။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကား သူမနှင့်နှစ်ဝမ်းကွဲမောင်နှမဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ယူလို့ရတယ်လို့ သူမတွေးနေမိသည်။\nယောင်္ကျားပီသသော ကိုကို့ကို သူငယ်ချင်းမတွေက ကြိုက်လိုက်တာ အသည်းအသန်။ သူမအနေဖြင့်မနာလိုဖြစ်မိသည်။ ယောင်းမလို့ ခေါ်လျှင်ပင်သူမ သ၀န်တိုမိသည်။ ကိုကိုရယ်…ညီမလေးကို ရှိတယ်လို့တောင်မထင်ဘူးလို့လဲသူမတွေးနေမိတယ်။ ဒီစာအုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…. မထူးပါဘူး ကိုကိုမသိအောင် သူမဘဲ ဖွတ်ထားလိုက်တာကောင်းတယ်။ နို့မို့ဆိုကိုကိုရှက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူမတွေးမိပါတယ်။ ဒါကြောင့်စာအုပ်ကို အိပ်ယာအောက်ထဲ ထိုးထည့်ပြီး ဖွတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ဟိုက်… ကျော်ခိုင်ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားသည်။ သူ့ခါးကြားမှာထိုးခဲ့သော အပြာစာအုပ်နှစ်အုပ်အနက်တစ်အုပ်က ဘယ်မှာကျခဲ့မှန်းမသိ။ သူငယ်ချင်းအိမ်ရောက်ခါနီးမှ ပြန်လှည့်လာရသည်။ သောက်ခွတော့ကျပြီ။ တစ်လမ်းလုံးကလည်းလူရှင်းနေသည်။ သူငယ်ချင်းအိမ်က သူ့အိမ်နှင့်သိပ်မေ၀းသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လာသော်လည်း ထိုစာအုပ်ကိုမတွေ့။\nအိမ်ထဲက နေခြံထဲဆင်းလာသည် အထိ ပါလာသေးသည်။ ဟိုက်..ဒါဆိုဒုက္ခဘဲ ခြံထဲကျခဲ့သည်မှာသေချာသည်။ သူခေါင်းနပန်းပင်ကြီးသွားသည်။ သင်းသင်းမင်းတွေ့သွားလို့ ကတော့ သူဒုက္ခရောက်ပြီ။ ခြံထဲဝင်တော့ သင်းသင်းမင်းက သူမထိုင်နေသည့်နေရာမှာမရှိတော့။ သင်းသင်းမင်းအိမ်ပေါ်တက်သွားတာဖြစ်မည်။ သူလည်းအပြေးအလွားပင်အိမ်ထဲဝင်ခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးကလည်း အိမ်မှာမရှိ. ။ သူမမိတ်ဆွေတွေအိမ်ဖဲရိုက်သွားသည်။ သူလည်း အပေါ်ထပ်သို့တက်ပြီး .. သင်းသင်းမင်းအခန်းရှိရာကို သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သင်းသင်းမင်းကား တစ်အိမ်လုံးလူမရှိသဖြင့် အိပ်ယာအောက်ထိုးထည့်ထားသော စာအုပ်ကိုနောက်တစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်ချင်လာသဖြင့် တစ်ကျော့ပြန်စိမ်ပြေနပြေဖတ်နေချိန်တွင် သူ့ကိုကိုကျော်ခိုင် မမေးမမြန်းဝင်လာချိန်နှင့်တန်းတိုးသည်။ မဖတ်နဲ့..ညီမလေးအဲ့စာအုပ်..အကို့ဆီပေးစမ်း..။ သင်းသင်းမင်းကားရုတ်တရက်မို့ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း…။\nစာအုပ်ကို သူမခါးအောက်သို့အလျှင်အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ကျော်ခိုင်က ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး သင်းသင်းမင်းခါးအောက်က စာအုပ်ကိုဆွဲလု၊ သင်းသင်းမင်းက မပေးဘဲရုန်းကန်နေရင်း၊ ကျော်ခိုင်ကား အမှတ်မထင် သင်းသင်းမင်းအပေါ်သို့ ထပ်ရက်ကြီးဖြစ်သွားကာ သင်းသင်းမင်းကို ဆွဲဖက်မိလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ နူးညံ့အိစက်လှသော ညီမ၀မ်းကွဲ သင်းသင်းမင်း၏ ရင်အစုံကားသူ့ရင်အစုံနှင့်ဖိကပ်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာဘာဖြစ်လို့ဖြစ်သွားမှန်းမသိ။ ကိုကို မကောင်းဘူးကွာ..လို့သင်းသင်းမင်းပြောလိုက်ချိန်မှာဖြစ်သွားတာပါ။ သူမအကြည့်ကတစ်မျိုးပါဘဲ. .နွုတ်ခမ်းလေးတွေကလည်း တစ်ဆတ်ဆန်တုန် နေတာပါ။ ကျော်ခိုင်က သင်းသင်းမင်းမျက်နှာလေးကို ကြောင်တောင်တောင်ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေဖောက်ပြန်သွားပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းရဲ့နွုတ်ခမ်းလေးကိုသူစုပ်နမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သင်းသင်းမင်းရဲ့ လက်တွေကလည်း သူ့ကျောကိုဖက်တွယ်လာပါတယ်။\nသူ့လီးကြီးကလည်း အလိုလိုမာတောင်နေပြီး သင်းသင်းမင်းရဲ့ ထမိန်အပေါ်ကနေ သင်းသင်းမင်းရဲ့စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးမှာ ထိကပ်နေပြီး ရှိန်းတိန်းတိန်းကြီးဖြစ်နေပါပြီ။ နှစ်ဦးသားစကားတစ်လုံးမှ မပြောဖြစ်ဘဲ အပြန်အလှန် နမ်းရွုပ်နေကြရင်း ကျော်ခိုင်လက်ကလည်း သင်းသင်းမင်းရဲ့ထမိန်ကို ချွတ်ချလိုက်သလိုသင်းသင်းမင်းကလည်း ကျော်ခိုင်ပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပါတော့တယ်။နှစ်ဦးသားရာဂစိတ်မွန်နေကြတဲ့အတွက် အခုအချိန်မှာအဲ့ဒါကလွဲပြီးဘာမှမရှိပါဘူး။ ကျော်ခိုင်ကလည်း မိန်းမမလိုးဖူးတာကြောင့် အတွေ့အကြုံကမရှိပါဘူး။ သူ့လီးကြီးကို သင်းသင်းမင်းအဖုတ်ထဲကို တေ့ပြီးထိုးထည့်ကြည့်နေပါတယ်။ အ..အ..ကိုကို..ညီမလေးဟာကွဲပြီထင်တယ်.. အပျိုစစ်စစ်လေးဖြစ်တာကြောင့် သင်းသင်းမင်းရဲ့အဖုတ်လေးဟာအရွယ်နဲ့မလိုက်အောင်ကြီးနေတဲ့ ကျော်ခိုင်လီးကြီးကို ရုတ်တရက်လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေတာကြောင့် ကျော်ခိုင်လည်း ချော့သွင်းနေရပါတယ်။\nသူလည်းစားတော့မစားသာပါဘူး သင်းသင်းမင်းရဲ့စောက်ခေါင်းကျပ်ကျပ်ရဲ့ ညှစ်အားကြောင့် သူ့လီးကိုပြုတ်တူနဲ့ညှစ်ထားသလိုပါဘဲ။ ဒါကြောင့်အားစိုက်ပြီး ဆောင့်ထည့်လိုက်ရာ ဖော့တုံးလိုနူးညံ့တဲ့အရာလိုနဲ့ သူ့လီးထိပ်ဖျားနဲ့ထိကပ်သွားချိန်မှာ သင်းသင်းမင်းမျက်ရည်လေးဝိုင်းသွားပါတယ်။ စောက်ပတ်မှာရှိတဲ့အပျိုစင်အမြေးပါးလေးကို ကိုကိုကျော်ခိုင်ရဲ့လီးကြီးကထိုးခွဲသွားတာကိုး။ အရမ်းနာသွားလားညီမလေး…ကျော်ခိုင်အမေးကို သင်းသင်းမင်းကမျက်ရည်လေးကလယ်ကလယ်နဲ့… အရမ်းတော့မနာပါဘူးကိုကိုလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမလက်တွေကလည်းကျော်ခိုင်ရဲ့ ကျောကိုမမီမကမ်းဖက်ထားပါတယ်။ လုပ်..လုပ်ပါတော့ကိုကို..ညီမလေးခံနိုင်ပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းစကားဆုံးတာနဲ့ ကျော်ခိုင်ကလည်းသင်းသင်းမင်းအဖုတ်လေးကို သူ့လီးကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ဆောင့်လိုက်လုပ်ပါတော့တယ်။ အစကတော့ သင်းသင်းမင်းအနေနဲ့ နာကျင်သယောင်ခံစားရပေမဲ့။\nအချိန်အနည်းငယ်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုကောင်းလာပြီး ကျော်ခိုင်ဆောင့်ချ လိုက်တိုင်း သူမကလည်းအောက်ကနေကော့ကော့ပေးလာပါတယ်။ အအ..ဆောင့်ပါ..ကိုကို..မရပ်ပါနဲ့ .. စွပ်ဒုတ်…အအ…သင်းသင်းကားကျော်ခိုင်ကိုဖက်ထားသောလက်တွေပြုတ်ကျသွားပြီး မွေ့ယာစတွေကိုသူမလက်နဲ့ကုတ်ခြစ်နေပါတယ်။ သူမခေါင်းကလည်း ဘယ်ညာယမ်းခါနေပါတယ်။ ကျော်ခိုင်ကလည်း သူဇာတ်ကားထဲတွေမှာမြင်နေကျအတိုင်း သင်းသင်းမင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို သူ့ပုခုံးပေါ်ထမ်းတက်ပြီး သူ့လီးကို သင်းသင်းမင်းရဲ့အဖုတ်ကျပ်ကျပ်စီးစီးလေးထဲ လိုးကောင်းကောင်းနဲ့လိုးနေပါတယ်။ ငယ်ရွယ်သူတွေ ဖြစ်တာရယ်.. အတွေ့အကြုံမရှိတာရယ်ကြောင့် ကျော်ခိုင်အချက်ငါးဆယ်လောက် အရောက်မှာ ကျော်ခိုင်လီးထိပ်ဖျားက ကျင်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လရေတွေပန်းထွက်ကုန်ပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းက ကျော်ခိုင်ဆောင့်ချက်လေးဆယ်လောက်ကတည်းက တစ်ချီပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။\nကျော်ခိုင်က သင်းသင်းမင်းစောက်ဖုတ်ထဲကလီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သင်းသင်းမင်းစောက်ဖုတ်ထဲက သူ့လရေတွေနဲ့စောက်ရည်တွေ အန်ကျလာပါတော့တယ်။ သူလည်း ခဏအမောဖြေလိုက်ပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းနဲ့သူနဲ့ဟာအမှတ်မထင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပါပြီ။ နောက်ထပ်လုပ်ဦးမှာလားကိုကို… လုပ်ချင်လုပ်လေ…သင်းသင်းကတော့ရတယ်လို့..သင်းသင်းမင်းပါးစပ်ကစကားထွက်လာတော့ သူ့လီးကြီးက အလိုလိုပြန်မာလာပါတယ်။ ယခုမှ ညီမ၀မ်းကွဲသင်းသင်းမင်းကလည်း အမေတူသမီးပီပီတဏှာကြီးမှန်း သူသိလိုက်ရပါတယ်။ ဟင်း..ဟင်း..ညီမလေးကတကယ်ခံနိုင်လို့လား..။ ဟွန်း..ကိုကိုသာတစ်ညလုံးလိုး…ညီမလေးကတစ်ညလုံးခံမှာသိလား။ သင်းသင်းမင်းပါးစပ်ကနေ သူ့စကားထက်သာတဲ့စကားလုံးတွေပါ ထွက်ကျလာပါတယ်။ ညီမလေးရဲ့စကားကိုကြားတာနဲ့ကျော်ခိုင်ကလည်းမနေပါဘူး။ စိတ်ပိုမိုတက်ကြွလာပါတယ်။\nလီးကိုအဖုတ်ထဲကနေ အဖျားထိဆွဲထုတ်လိုက် တရှိန်ထိုးဆောင့်လိုက်နဲ့ ဇိမ်တွေ့နေပါတော့တယ်။ ပလွတ်။ ပလွတ်..ဘတ်ဘတ်.ဘောက်ဘောက်…အ.အ အချက်တစ်ရာလောက်ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ ညဉ်းညူသံထွက်ပေါ်လာပြီး အရည်တွေထွက်ကျကုန်ပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းဆီကတော့မဟုတ်ပါဘူး။ ကျော်ခိုင်ဆီကပါ။ သင်းသင်းမင်းရဲ့ တင်းကျပ်လှတဲ့စောက်ပတ်ရဲ့ညှစ်အားဒဏ်ကို သူ့လီးကကောင်းလွန်းနေလို့မခံနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ချီပြီးသွားတာပါ။ သင်းသင်းမင်းကတော့ မပြီးသေးပါဘူး။ သူမကတန်းလန်းကြီး ဟပ်ကော့ကြီးဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျော်ခိုင်လီးကြီးကအနည်းငယ်ပျော့သွားပါတယ်။ ကျော်ခိုင်ကသင်းသင်းမင်း ဘေးမှာလဲလိုက်ပြီး အမောဖြေနေပါတယ်။ ဟွန်း…ကိုကိုကလည်း…နည်းနည်းလေးတောင်မစောင့်ဘူးနော်။.ညီမလေးကို…. ညီမလေးအဖုတ်ကလိုးလို့အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ပါညီမလေးရယ်…။ မရဘူးနော်ကိုကို…နောက်ထပ်လုပ်ပေးရမယ်…။\nသင်းသင်းမင်းကကျော်ခိုင်လီးကြီးကိုကိုင်ရင်းစိတ်ကူးတစ်ခုပေါက်သွားသည်။ ကိုကိုမျက်လုံးခဏမှိတ်လိုက်ပါလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ..ညီမလေး…. သင်းသင်းမင်းက ကျော်ခိုင်ကို နွုတ်ခမ်းစူကာကြည့်ရင်း ပြီးရင်သိမှာပေါ့ကိုကိုရယ် မှိတ်မှာသာမှိတ်ထားမျက်လုံးကို…. ကျော်ခိုင်လည်း သင်းသင်းမင်း ဘာလုပ်မည်ကိုမသိဘဲမျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ သင်းသင်းမင်းရဲ့လွုပ်ရှားမွုကညင်သာသည်။ သူ့လီးကို သူမလက်ဖြင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာ ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ့လီးထိပ်ဖျားတွင်ပူနွေးစိုစွတ်သော နူးညံ့ကာ ကျဉ်တက်သွားသည့် ခံစားမွုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးကိုဖျက်ခနဲဖွင့်လိုက်တော့.. သူ့လီးချောင်းကြီးကိုသင်းသင်းမင်းက ပါးစပ်ထဲထည့်ငုံကာ ပတ်ပတ်လည် စုပ်ပစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အိုး…အိုး. .ကျော်ခိုင်ခါးများပင်ကော့တက်သွားသည်။ လီးစုပ်ပေးတာကို ဇာတ်ကားများထဲသာမြင်ဖူးပြီး လက်တွေ့မခံဘူးသောသူ့အဖို့ ညီမလေးသင်းသင်းမင်းရဲ့ လီးစုပ်ချက်များကြောင့် မျက်ဖြူပင်လှန်ချင်သွားသည်။\nလီးကြီးကလည်း တစ်ဆတ်ဆတ် ထောင်လာသည်။ ကောင်းလွန်းသဖြင့်သင်းသင်းမင်းခေါင်းမှဆံပင်များကြားထဲသို့လက်များကို ထိုးထည့်ကာ ပွတ်ပေးပြီး အလိုက်သင့် ရှေ့တိုးနောက်ငင်ပြုပေးနေမိသည်။ သင်းသင်းမင်းက ကိုကိုကျော်ခိုင်လီးကြီးကို ပါးများချိုင့်သွားအောင်ပင် စိတ်ပါလက်ပါပင် စုပ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆက်တိုက်စုပ်လိုက်တော့ ကိုကို့လီးကြီးက ရော်ဘာတုတ်သဖွယ်ဖြစ်လာချေပြီ။ ပြွတ် ညီမလေးသင်းသင်းက သူမပါးစပ်ထဲမှ သူ့လီးကြီးကိုပြန်ထုတ်လိုက်မှသာ ကျော်ခိုင်သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဒီကောင်မလေး မလွယ်ဘူး ပလွေမွုတ်တာတော်တော်ကျွမ်းပါလား အတွေ့အကြုံလည်းမရှိဘဲနဲ့။ ဟူး…ကောင်းလိုက်တာညီမလေးရယ်… ဘယ်လိုတတ်နေတာလဲ ဒီပညာတွေ ခစ်ခစ်ကိုကိုကလည်း.. မေမေကဖေဖေကြီးကိုဒီလိုလုပ်ပေးနေကျ။ ဖေဖေကြီးပြန်လာတဲ့နေ့တွေဆို အိပ်ခန်းထဲမှာလေ…။ မေမေက ဖေဖေကြီးကိုအဲ့လိုအမြဲလုပ်ပေးတာ ညီမလေးကချောင်းနေကျ။\nဟင်…သူမစကားကြောင့် ကျော်ခိုင်တစ်ခုတော့သိလိုက်သည်။ ဒေါ်လေးကလီးစုပ်တာပိုမိုကျွမ်းကျင်သည်ဆိုတာကိုပင်။ တကယ်ပြောနေတာလားညီမလေး….။ ခစ်ခစ်..ကိုကိုကမယုံလို့လား…ပြီးတော့ရှိသေးတယ်။ မေမေ့ဟာကိုလေ ဖေဖေကြီးကယက်ပေးတာသိလား။ ဟု…ကျော်ခိုင်လည်တနင်နင်ပင်ဖြစ်သွားသည်။ံမေမေဆို တွန့်လိန်နေတာဘဲကိုကိုရဲ့ ကောင်းလို့။ အော်လည်းအော်သေးတယ် တအီးအီးတအားအားနဲ့..ခိခိခိ။ သင်းသင်းမင်းသည် ပြောရင်းအနည်းငယ် ရှက်သွားသဖြင့်စကားစရပ်လိုက်သေးသည်။ ကိုကို့ဟာကြီးက မာနေပြီလေ..ကိုကိုလို့ ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ သင်းသင်းမင်းလိုချင်နေပြီဆိုတာကျော်ခိုင်သိလိုက်တဲ့အတွက်…။ ညီမလေးလေးဖက်ထောက်လိုက်ပါလား။ ကိုကိုနောက်ကနေလိုးမယ် လို့ပြောလိုက်တဲ့အခါ။ သင်းသင်းမင်းကလည်း ခေသူမဟုတ်တဲ့အတွက် ကိုကိုသူမကို လေးဖက်ထောက်လိုးတော့မယ် ဆိုတာ သဘောပေါက်ပါတယ်။\nလေးဖက်ထောက်လိုးတဲ့ ပုံစံကိုသူမအရမ်းသဘောကျတာနဲ့လည်းအတော်ဘဲပေါ့။ ဒါကြောင့် လေးဖက်ထောက်ပြီး ဖင်လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးကို ထောင်ပေးထားပါတယ်။ တင်းရင်းပြီးကျစ်လျစ်နေတဲ့ သင်းသင်းမင်းရဲ့ဖင်လုံးလုံးလေးကိုထောင်ပေးထားတာ ကြည့်ပြီး ကျော်ခိုင်ကလည်း တယမ်းယမ်းဖြစ်နေတဲ့သူ့လီးကြီးကို ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားမှာပြူထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို တေ့ပြီးဒစ်မြုတ်ရုံမြုပ်ထားကာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပါတယ်။ အအ…ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲကိုကိုရယ်…။ လိုး..လိုးပေးပါတော့… အရည်တွေရွဲကျနေပြိး ဖင်လေးတွန့်လိန်နေတာကိုကြည့်ပြီး ကျော်ခိုင်က မလိုးသေးပဲ..သင်းသင်းရဲ့စောက်စိလေးကို သူ့လီးထိပ်ဖျားနဲ့ ပွတ်ဆွဲပေးတဲ့အခါမှာ… အအ….ခံချင်လှပြီကိုကိုရယ်…လိုး..လိုးပေးပါတော့။ ညီမလေးတောင်းပန်ပါတယ်။ စွပ် ဒုတ်…အအ… သင်းသင်းမင်းဖင်လေးပင် ဆောင့်ချလိုက်သည့်အရှိန်ကြောင့်တုန်သွားသည်။\nကိုကိုကျော်ခိုင်လက်က သူမခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ငယ်ဖြင့် အပီကိုလိုးတော့သည်။ ဒုတ်..ဒုတ်..အအ.. သားအိမ်ကိုပင်ထောက်မိသလားပင်အောက်မေ့ရသည်။ ကိုကိုလီးကြီးက သူမစောက်ဖုတ်ထဲတစ်ဆုံးမြုပ်ဝင်သွားတိုင်း သူမဖင်အဖုတ်နှင့် ကိုကို့လဥနှစ်လုံးက တစ်ဘတ်ဘတ် ရိုက်နေသလို သူမတင်ပါးနှင့်ကိုကို့ပေါင်တံများကလည်းရိုက်ခတ်ပြီး သူမဖင်သားလေးတွေတုန်ုတုန်သွားသလို လေးဖက်ကုန်းထား သဖြင့် အောက်သို့ကျနေသော နို့များကလည်းယမ်းခါသွားသည်။ ယိမ်းယိုင်သွားသောကြောင့် သူမဆံနွယ်များကလည်းမျက်နှာပေါ်ကျနေသည်။ ကျော်ခိုင်အဖို့လည်း သင်းသင်းမင်းဖင်လေးတုန်တုန်သွားတာကိုက လိုးရတာကောင်းနေသည်။ သင်းသင်းမင်းကလည်း အစွမ်းကုန်ကို ထောင်ပေးထားသဖြင့် သူ့လီးကိုအောက်သို့စိုက်စိုက်ချပြီးလိုးရတာကိုက အရသာရှိလှသည်။ စွပ်စွပ် ပြွတ်ပြွတ်..ပလွတ်ပလွတ် စောက်ပတ်နှင့် လီးထိတွေ့သံတွေ ကလည်း အဆက်မပြတ်ဆူညံနေသည်။\nအိုးအိုး..အအ…လိုးလိုးကိုကို…အအ.ညီမလေးကောင်းနေပြီ…ကိုကိုအားရပါးရသာဆောင့်ပါကိုကို…အအ..စွပ်စွပ်..ပြွတ်ပြွတ်…အား..အင်း သင်းသင်းမင်းကယောင်ကတမ်းတွေညဉ်းညူနေသည်။ စွပ်စွပ်…ကျော်ခိုင်လည်းပြီးခါနီးသဖြင့် အစွမ်းကုန်ဆောင့်တော့သည်။ ကုတင်ကြီးမှတကျီကျီအသံများပင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အအ..ကျော်ခိုင်လီး မှ လရေများက သင်းသင်းမင်းရဲ့ အရည်တွေရွဲနေပြီးနူးညံ့စိုစွတ်လှသောစောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ဖြန်းပက်လိုက်ချိန်တွင် သင်းသင်းမင်းရဲ့ လည်ပင်းကြောများပင်ထောင်ထလာက အသားကုန်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျော်ခိုင်လီးကို စောက်ပတ်ဖြင့်ညှစ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြေလျော့သွားကာ သူမလည်း စောက်ရေတွေထွက်ကျသွားချေပြီ။ ကျော်ခိုင်ကလီးကိုဆွဲနွုတ်လိုက်ပြီး သူမဖင်ကြားတွင် လီးချောင်းကြီးကိုတင်ကာ အမောဖြေနေချိန်တွင် သင်းသင်းမင်း စောက်ပတ်ထဲမှ သူ့လရေများနှင့်သင်းသင်းမင်းစောက်ရေများက မွေ့ယာပေါ်သို့ စီးကျကုန်လေသည်။\nသူလည်း မှောက်ခုံကြီး ညီမလေးသင်းသင်းမင်းအပေါ်သို့ထပ်ရက်ကြီးကျသွားကာ သင်းသင်းမင်း၏ လည်တိုင်များကို တရွုးရွုးနှင့်နမ်းကာ နူးနပ်ပေးနေပါတော့တယ်။ သင်းသင်းမင်းကို လိုးကောင်းတာကြောင့် ဒေါ်လေးပြန်မရောက်မချင်း လိုးပစ်ဖို့ကိုဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။ ဒီနေ့ဒေါ်သီသီစိုးတစ်ယောက် ဖဲရိုက်ရန်အတွက် ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိ အိမ်သို့မနက်ကတည်းကထွက်သွားချေပြီ။ ဒီအချိန်ကို စောင့်နေသော ကျော်ခိုင်နှင့် သင်းသင်းမင်းကလည်း အိမ်တံခါးများပိတ်ပြီး လိုးပွဲဆင်နွဲကြတော့သည်။ ကျော်ခိုင်ကား အပြာစာအုပ်များ အပြာကားများမကြည့်ဖြစ်တော့။ ဒေါ်လေးမရှိသည့် အချိန်တွင် ညီမ၀မ်းကွဲဖြစ်သူ သင်းသင်းမင်းနှင့် လင်မယားလုပ်တမ်းသာကစားတော့သည်။ နှစ်ဦးသားကား အပြာကားများ အကြည့်များခဲ့ကြသဖြင့် အပြာကားထဲက နည်းများအတိုင်း တစ်နေ့တစ်မျိုးမရိုးရအောင်လိုးကြသည်။ ကျော်ခိုင်ကလည်း သင်းသင်းမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘယ်နေရာမှာ မှဲ့ဘယ်နှစ်လုံးရှိသည်ကအစ။\nအလွတ်ရနေပြီဖြစ်သလို သင်းသင်းမင်းကလည်း သူ့အကိုကျော်ခိုင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးအလွတ်ရနေသည်။ နှစ်ဦးသားနည်းပေါင်းစုံကိုစမ်းသပ်ပြီး လိုးကြသည်။ ဘာဂျာမွုတ်နည်း ပလွေမွုတ်နည်းများကိုလည်း စမ်းနေကြဆိုတော့။ သူ့အကိုကျော်ခိုင်ရဲ့ လီးဘယ်လောက်အရှည်ရှိသည် ဘယ်လောက်ကြီးသည် ဆိုတာကို သင်းသင်းမင်း အလွတ်ရသလို သင်းသင်းမင်းရဲ့စောက်ပတ် သဏ္ဌာန်ကို သူ့အကိုကျော်ခိုင်လျှာကအလွတ်ရနေပြီ။ ဒီနေ့လည်းလိုးပွဲမစခင် ထုံးစံအတိုင်း သင်းသင်းမင်းက အပေါ်ဘက်မှာ သူ့အကိုကျော်ခိုင်မျက်နှာပေါ်မှာ သူမပေါင်ခွထားပြီး သူမမျက်နှာက ကိုကိုကျော်ခိုင်ပေါင်ခွကြားမှာ။ သူမတို့နှစ်ဦးအပြိုင်အဆိုင် ဘယ်သူပြီးပြီး အမွုတ်ပြိုင်နေကြသည်။ သင်းသင်းမင်းရဲ့ စောက်ပတ်ကိုကျော်ခိုင်ကလက်ဖြင့်ဖြဲပြီးစောက်စိလေးကို လျှာဖြင့်ချွန်ကာတေ့ပြီး ဖိဖိဝိုက်ဝိုက်ယက်ပေးသဖြင့် သင်းသင်းမင်း လူးခါနေသလို…သင်းသင်းမင်းရဲ့ လီးစုပ်ပေးမွုကလည်း။\nကျော်ခိုင်ရဲ့ဒစ်ကြီးကိုနွုတ်ခမ်းဖြင့်ဖိကာ လီးထိပ်အပေါက်လေးကို လျှာဖြင့်ကစားနေသဖြင့် ကျော်ခိုင်လည်းဇောချွေများပြန်နေသည်။ ကာမပန်းတိုင်ကို နှစ်ဦးသား သူနိုင်ကုိုနိုင် အပြိုင်ကြဲနေချိန် ဖဲရိုက်ရန် ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိတို့ အိမ်သို့ထွက်သွားသော ဒေါ်သီသီစိုးကလည်း လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူမအိမ်မှာ အရေးကြီးပစ္စည်း တစ်ခုကျန်သဖြင့် ကားကိုပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်တော့ အိမ်တံခါးတွေစေ့ထားသဖြင့် ကျော်ခိုင်တို့သီသီစိုးတို့ လမ်းထဲက သူတို့သူငယ်ချင်းတွေ ထွက်သွားသည်အထင်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ စေ့ထားသောတံခါးများကိုဖွင့်ကာ ၀င်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်။ အပေါ်ထပ်သို့ ဒေါ်သီသီစိုးဖြတ်သွားပြီ။ ကျော်ခိုင်အခန်းရှေ့အရောက်တွင် ကြားလိုက်ရသော အသံများကခေါင်းနားပန်းကြီးသွားစေသည်။ ပြတ်.ပြတ်..အအ..ကိုကို..အစိကိုသွက်သွက်လေးစုပ်ပေးပါ.. ညီမလေး..ထွက်ထွက်တော့မယ်.အအ။ သမီးဖြစ်သူ သင်းသင်းမင်းရဲ့ညဉ်းညူသံ။ ထိုအသံကိုကြားလိုက်ကတည်းက သူမသိသွားသည်။\nဒါဘာလုပ်နေတဲ့အသံလဲဆိုတာ။ မြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းက ဒေါ်သီသီစိုးရင်ကိုလွုပ်ခါစေသည်။ သူမစားရန်အတွက် မွေးထားခဲ့သော သူမတူဝမ်းကွဲဖြစ်သူကျော်ခိုင်ကို သူ့ညီမ၀မ်းကွဲ သူမသမီးသင်းသင်းမင်းက လက်ဦးသွားချေပြီ။ သင်းသင်းမင်းပေါင်ခွကြားအောက်မှာ ကျော်ခိုင်မျက်နှာက။ သင်းသင်းမင်း မျက်နှာကလည်း ကျော်ခိုင်ပါင်ကြားမှာ။ သင်းသင်းမင်းစောက်ပတ်ကို ကျော်ခိုင်က လက်ဖြင့်ဖြဲပြီး လျှာဖြင့်ယက်နေသလို။ ကျော်ခိုင်လီးကိုလည်း သမီးဖြစ်သူသင်းသင်းမင်းက စုပ်နေတာကိုမြင်ရတော့ သူမတော်တော်ဒေါကန်သွားသည်။ ဒီလိုလုပ်နေတာကိုခံပြင်းနေတာမဟုတ်။ သူမစားရန်ပြင်ထားသော အစာကို လူလုသွားသဖြင့်ခံစားရသောခံစားချက်မျိုး။ အခန်းတံခါးကို ၀ုန်းဆိုရုတ်တရက်ပွင့်သွားသဖြင့် ရမ္မက်ရေယာဉ်ကြောမှာ စီးမျှောနေသော ကျော်ခိုင်နှင့်သင်းသင်းမင်းကား ကပျာကယာကောက်ထလိုက်တော့လည်းအချိန်မမီတော့။အမေ…. ဒေါ်လေး..ဒေါ်လေး…။\nဒါဘာလုပ်နေတာလဲပြောစမ်း… ဟို…ဟို..ကျော်ခိုင်ကား မျက်နှာမထားတတ်အောင်ဖြစ်သွားသည်။ အ၀တ်အစားကင်းမဲ့နေသောသူ့အဖို့ လီးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ထားရသလို သင်းသင်းမင်းကလည်း အဖုတ်ကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ထားသည်။ ဟို..ကောင်မ…အရှက်ကင်းမဲ့လှချည်လား။ ဖြန်း…ဖြန်း…ကြောက်ပါပြီ မေမေရဲ့…အီးဟီးဟီး သင်းသင်းမင်းဆံပင်များကို ဒေါ်သီသီစိုးက ဆောင့်ဆွဲပြီးပါးတွေကိုလက်ဖြင့်ရိုက်တော့သည်။ ဟိုကောင်…မင်းအဲ့မှာဘဲရပ်နေ..ပြီးမှမင်းကိုဒဏ်ပေးမယ်.။ အမိုက်မ..လာခဲ့စမ်း.. ဒေါ်သီသီစိုးက သင်းသင်းမင်းဆံပင်များကို လက်ဖြင့်လိမ်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားသည်။ သင်းသင်းမင်းကတော့တရွက်တိုက်ပါသွားသည်။ အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည်။ နောက်တော့အိမ်နောက်ဖက်စတိုခန်းသို့ခေါ်သွားပြီး သင်းသင်းမင်းကို ထိုအခန်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အပြင်မှသော့ခတ်လိုက်သည်။ မေမေ..သမီးတောင်းပန်ပါတယ်…ဟင့်ဟင့် တံခါးကိုတဘုန်းဘုန်းထုကာ အော်ဟစ်ငိုယိုတောင်းပန်မွုကို ဒေါ်သီသီစိုးဂရုမစိုက်ဘဲ။\nသော့တံကိုယူကာ အပေါ်ထပ်သို့ပြန်တက်ခဲ့သည်။ အပေါ်ထပ်မှာ တစ်ယောက်ကိုဆုံးမရဦးမယ်လေ။ တံခါးကိုဖွင့်ပြီးဒေါ်လေးသီသီစိုးပြန်ဝင်လာသည့်အချိန်ထိကျော်ခိုင်ကား ရှက်တာရောကြောက်တာရောပေါင်းပြီး အ၀တ်အစားပင်မ၀တ်ဖြစ်သေး။ သူလီးကိုလက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကာခေါင်းကြီးငုံ့နေသည်။ ဒေါ်သီသီစိုးက ဒေါသအရှိန်မပြေသေးပါ။ ခေါင်းမော့စမ်း..ကျော်ခိုင်…. ကျော်ခိုင်က မ၀ံ့မရဲဖြင့် ခေါင်းကိုဖြည်းငြင်းစွာမော့လိုက်သည်။ ဖြန်း…သူ့ပါးကိုဒေါ်လေးသီသီစိုးကရိုက်လိုက်သည်။ဒေါ်လေး…ကျွန်တော်ရှင်းပြ…. မရှင်းပြနဲ့…ငါမကြားချင်ဘူး….နင်မိုက်လှချည်လား။ ကိုယ့်ညီမလေးဆိုပြီးစောင့်ရှောက်ရမဲ့..ဟာကို..နင်ကလေ..နင်က.. တကယ်တော့ သီသီစိုးဒေါကန်နေခြင်းမှာ တခြားကြောင့်မဟုတ်.။ သူမတူဖြစ်သူကျော်ခိုင်က သူမကိုမလိုးဘဲ သူမသမီးသင်းသင်းမင်းကို လိုးနေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်လိုက်ရသောကြောင့်.. သမီးဖြစ်သူအပေါ်ဝန်တိုစိတ်ရော ကျော်ခိုင်အပေါ် ဒေါကန်စိတ်ရော ပေါင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။\nပြောရရင်တော့ မွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဖယ်စမ်းနင့်လက်.. ကျော်ခိုင်အုပ်ထားသောလက်ကိုသူမကဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ ကျော်ခိုင်လီးကား ခုနက သင်းသင်းမင်းစုပ်ထားသဖြင့်အရည်တွေရွဲနေသည်။ တယမ်းယမ်းဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်သီသီစိုးက ကျော်ခိုင်လီးကိုကြည့်ကာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျော်ခိုင်လီးကိုသူမလက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ညှစ်လိုက်သည်။ အိုးအိုး…ဒေါ်လေးမလုပ်ပါနဲ့။. ဟင်း..ဘာအခုမှကြောက်ပါပြီလဲ…လာခဲ့စမ်း။ ကျော်ခိုင်လီးတံကို သူမကမလွတ်တမ်း ညှစ်ထားပြီး သူမအခန်းဘက်သို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ကျော်ခိုင်ကား သူ့လီးကို ဒေါ်လေးသီသီစိုး အခန်းထဲသို့ ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ပါသွားသည်။ အခန်းထဲရောက်တော့ ဒေါ်သီသီစိုးက အခန်းတံခါးကို အတွင်းမှ လော့ချလိုက်သည်။ ဒေါ်သီသီစိုးက သူ့လီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်မှစားပွဲပေါ်ယူထားသော မောင်းချဓါးလေးကိုယူလိုက်ပြီး။ သူ့လီးပေါ်ကို တင်လိုက်သည်။\nကျော်ခိုင်ကား တုန်ယင်သွားသည်… ဒီလောက်သရမ်းတဲ့ လီးကို ဖြတ်ပစ်တာဘဲအေးတယ်။ မ.မလုပ်ပါနဲ့ ဒေါ်လေး…မလုပ်ပါနဲ့… မရဘူး..ဖြတ်ပစ်တာဘဲအေးတယ်… မလုပ်ပါနဲ့ဒေါ်လေး….မလုပ်ပါနဲ့…တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုကျတော့ကြောက်တတ်လိုက်တာ…ခုနက မင်း သင်းသင်းကိုလိုးတုန်းက ဒီသောက်ခွက်မဟုတ်ပါဘူး.. .ဒေါ်သီသီစိုးရဲ့မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့်ပြောဆိုမွုက ကျော်ခိုင်ကိုပိုလန့်သွားစေသည်။ လီး..လီးတော့ မဖြတ်ပစ်ပါနဲ့..ဒေါ်လေး… ဒေါ်လေးဖြစ်ချင်တာပြောပါ…ကျွန်တော်အားလုံးလုပ်ပေးပါမယ်ဗျာ။ ဒေါ်သီသီစိုးက မျက်နှာကိုတည်ထားလိုက်ပြီး.။ မင်းသေချာလား…ကျော်ခိုင်…ခိုင်းတာအကုန်လုပ်မှာလား။ ဟုတ်လုပ်ပါ့မယ်…ဒေါ်လေး။ ဒါဆို မင်းကို ငါဒီနေ့ကစပြီးပုံသွင်းတော့မယ်ကျော်ခိုင်။ မင်းကျောင်းမသွားရတော့ဘူး မနက်ဖြန်ကစပြီးမင်းကိုငါကျောင်းထုတ် လိုက်တော့မယ်။ ကျွန်တော်ဘာလုပ်ရမှာလဲ ဒေါ်လေး။ မင်းကငါ့သမီးကို လိုးခဲ့တဲ့အတွက် အပြစ်ရှိတယ်။\nဒီတော့ မင်းကို ယောင်္ကျားလိင်လုပ်သားအဖြစ်ပုံသွင်းမယ်။ ခင်ဗျာ… ဗျာ..မနေနဲ့..မင်းကိုငါ့အသိ အရာရှိကတော်တွေ၊သူဌေးကတော်တွေဆီမှာ သူတို့စိတ်တိုင်းကျဖျော်ဖြေရတဲ့ ကောင်အဖြစ်ငှားရမယ်.။ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကိုလည်းနေ့တိုင်းဖျော်ဖြေရမယ်ကြားလား။ ဒေါ်သီသီစိုးစကားကြောင့် ကျော်ခိုင်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ငြင်းမယ်တော့မကြံနဲ့..လီးဖြတ်ပစ်မယ်..လို့ဆိုတာကြောင့် သူဘာမှပင်မပြောနိုင်ပါ။ တကယ်တော့ ဒေါ်သီသီစိုးကား သူမတူဝမ်းကွဲကျော်ခိုင်က သူမကို မပစ်မှားဘဲ သူမသမီးကိုမှ ချခဲ့တာကြောင့် စိတ်နာတာရောပေါင်းပြီး။ ကျော်ခိုင်ကို သူမမိတ်ဆွေ ဘွားတော်များထံတွင်ပါ လိင်လုပ်သားအဖြစ် ငှားပြီး စေခိုင်းတော့မှာဖြစ်ပါတယ်။ ကျော်ခိုင်ဆိုသော ထိုကောင်လေးကို သူမတို့အလိုကျ ဆက်ဆံခိုင်းရမည့် အငှားလင်သဖွယ်အသုံးချပြီး သူမခြေဖ၀ါးအောက်ပြားပြားမှောက်စေရမည်လေ။ အောက်ထပ်စတိုခန်းထဲမှ သင်းသင်းမင်းရဲ့အော်ဟစ်တောင်းပန်သံကလည်း ဆူညံနေပြီ။\nဟင်း..ကောင်မ…အော်နေလိုက်တာမှတ်လောက်အောင်ဆုံးမလိုက်ဦးမယ်..။ ဒေါ်သီသီစိုးက အခန်းပြင်ထွက်သွားသည်.. ကျော်ခိုင်ကိုတော့ သူမအခန်းထဲထည့်ကာ အပြင်မှသော့ပိတ်သွားလေသည်။ကျော်ခိုင်က အခန်းက ကုတင်ပေါ်မှာငူငူငိုင်ငိုင်ဖြင့်ထိုင်နေသည်။ ခနအကြာမှာတော့ အောက်ထပ်မှကြိမ်လုံးသံတရွမ်းရွမ်းကိုကြားရချေပြီ။ ရွမ်း..အမေရဲ့..ကြောက်ပါပြီ..အမေရဲ့ နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး..မေမေရဲ့.. တိတ်စမ်း..တိတ်စမ်း..ရွမ်းရွမ်း… ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့ လက်စွမ်းပြကြိမ်ချက်များကို ညီမလေးသင်းသင်းမင်း အလူးအလဲခံနေရမည်ကိုတွေးမိပြီး ကျောပင်ချမ်းသွားမိသည်။ အတန်ကြာတော့ ရိုက်နှက်သံများမကြားရတော့ဘဲငိုသံများလဲတိတ်သွားသည်။ အခန်းသော့ ပြန်ဖွင့်သံကြားရပြီး ဒေါ်သီသီစိုးပြန်ဝင်လာသည်။ ဟင်း..အောက်ထပ်မှာ တစ်ယောက်တော့ကြိမ်စွမ်းပြခဲ့ပြီ။ နင်လည်း အသားမနာချင်ရင်ငါခိုင်းသလိုလုပ်..ကြားလားကျော်ခိုင်။ ကျော်ခိုင်ခေါင်းကိုသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။\nဒေါ်သီသီစိုးက ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး….သူမထမိန်ကိုလျှော့လိုက်ကာ လက်နွိုက်လိုက်သည်။ အောက်မှပင်တီကို ဆွဲချွတ်နေဟန်တူသည်။ ကျော်ခိုင်ရင်တွေပင်ခုန်လာသည်။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးလှမှန်းတော့သူသိသည်။ ဒေါ်လေးရဲ့ သလုံးသားဖြူဝင်းဝင်းနှစ်ချောင်းကြားမှ ပင်တီအနက်ရောင်လေးကျွတ်ထွက်လာတော့ သူ့လီးထိပ်က အရည်ကြည်များပင်ထွက်ကျလာသည်။ သီသီစိုးကလည်း ဒါကိုသိသည်။ ပင်တီကိုကျော်ခိုင်မျက်နှာသို့ပစ်လိုက်ပြီး .ရော့အခန်းထောင့်က ခြင်းထဲသွားထည့်..လို့ဆိုလိုက်တာကြောင့် ကျော်ခိုင်လဲ ပင်တီကိုယူပြီး အခန်းထောင့်မှာထားတဲ့ အ၀တ်ဟောင်းခြင်းထဲကို သွားထည့်လိုက်ပါတယ်။ ပင်တီကရတဲ့ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့စောက်ပတ်နံ့ကြောင့် သူ့စိတ်တွေပိုပြီးလွုပ်ရှားပါတယ်။ ပြီးရင် ဒီကိုလာခဲ့ကျော်ခိုင်မင်းကိုခိုင်းစရာရှိတယ်။ ကျော်ခိုင်က ဒေါ်လေးသီသီစိုးထိုင်နေတဲ့ကုတင်ဘေးနားသွားရပ်လိုက်တော့။ဒူးထောက်လိုက်စမ်းကျော်ခိုင်။\nကျော်ခိုင်စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပင် သူမစေစားရာအတိုင်းသူမရှေ့တွင်ဒူးထောက် ရက်သားဖြစ်သွားသည်။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးက ထမိန်ကို အောက်နားစက လှန်ပြီးတဖြည်းဖြည်းချင်းလှန်လိုက်ပါတယ်။ ဖြူပြီးဝင်းမွတ်နေတဲ့ဒေါ်လေးရဲ့ပေါင်တံအလှနဲ့… အမွေးတွေပြောင်နေအောင် ရိပ်သင်ထားတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ လှပလွန်းတဲ့ အဖုတ်ညိုတိုတိုလေးကိုမြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူအာစေးမိသလို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးက သူ့ခေါင်းကဆံပင်တွေကို သူမလက်တွေကိုထိုးထည့်ပြီး ဖွပေးနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲအရမ်းကိုလွုပ်ရှားနေပါတယ်။ ဒေါ်လေးဆီက စောက်ပတ်နံ့ကိုသူ့နှာခေါင်းကရွုရွိုက်မိနေပါပြီ။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးက သူ့ခေါင်းကိုဆတ်ခနဲသူမအဖုတ်ဆီဆွဲယူပြီး သူ့နွုတ်ခမ်းတွေနဲ့ စောက်ပတ်ကိုထိတွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အငမ်းမရကို သူ့လျာနဲ့ အဆက်မပြတ်ယက်တော့တာပါဘဲ။ ပြတ်ပြတ် ပလပ်ပလပ်..အအ.. သီသီစိုးလည်ပင်းမှအကြောများပင်ထောင်ထပြီးချွေးစေးလေးများပင်ပြန်လာပါတယ်။\nကျော်ခိုင်ရဲ့လျာအရသာကို တစိမ့်စိမ့်အရသာယူနေတာပါ. စောက်ပတ်အတွင်းသားနုနုလေးတွေနဲ့ စောက်စိကို တူဖြစ်သူကျော်ခိုင်ရဲ့လျာကြမ်းကြီးနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တိုင်း စောက်ခေါင်းထဲက သေးဖြန်းဖြန်းထွက်ချင်ချင်ဖြစ်အောင်ကိုကျင်တက်ပြီး အရသာတွေ့နေတာကြောင့် သူမရင်အစုံဟာလဲ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြစ်နေပါတယ်။ ဗိုက်သားတွေကတွန့်တွန့်သွားပါတယ်။ ကျော်ခိုင်ကလည်း ခုနကသူ့အပြစ်ကြောင့် ဒေါ်လေးစိတ် ကျေနပ်သွားအောင် ဒေါ်လေးရဲ့စောက်ပတ်အတွင်းသားတွေကိုယက် စောက်စိကိုပါစုပ်ပေးတဲ့အပြင် ဖင်ကိုပါယက်ပေးတော့ ဒေါ်သီသီစိုးတို့ အရမ်းကိုခိုက်သွားပါတယ်။ ပြတ်ပြတ်ပြွတ်ပြွတ်… ကျော်ခိုင်ရဲ့စောက်ပတ်ယက်ဖင်ယက်ပေးမွုတွေကောင်းလှတာကြောင့် ဒေါ်သီသီစိုးတို့ ဖင်ကြီးပါတုန်လာပြီး ကျော်ခိုင်လျှာနဲ့ သူမစောက်ပတ်တွေ ဖင်တွေလွတ်ထွက်သွားမှာကိုစိုးရိမ်သည့်အလား ကျော်ခိုင်ခေါင်းကိုပေါင်ကြားထဲ အတင်းဆွဲဆုပ်ပြီးကပ်ထားပါတယ်။\nအအ…ကျော်ခိုင် စုပ်စမ်း…ကောင်လေး..ပြတ်ပြတ်.. ကျော်ခိုင်ကလည်းမနားတမ်းကိုယက်တာပါ.။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးမခိုင်းခင်ကတည်းကပစ်မှားနေတာဆိုတော့ ဒေါ်လေးအခုလိုဒဏ်ပေးတာကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးပေးဆပ်နေပါတယ်။ စောက်ပတ်ထဲကထွက်လာတဲ့ စောက်ရည်တွေကိုပါ မလွတ်တမ်းယက်ပြီး မြိုချနေပါတယ်။ ဒေါ်သီသီစိုးဟာ ကျော်ခိုင်ကို သူမစိတ်တိုင်းကျစောက်ပတ်ယက် ခိုင်းပြီးလို့ သုံးချီပြီးသွားတဲ့အခါကျော်ခိုင်မျက်နှာကို သူမပေါင်ကြားမှ ဆွဲခွာလိုက်ပါတယ်။ သူမစောက်ရည်တွေနဲ့ကျော်ခိုင်ပါးစပ်ကတော့ပေပွနေတာပါ။ ၀ှီး…သူမကလေတစ်ချက်မွုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး… မင်းတော်တော် စောက်ပတ်ယက်ကောင်းတာဘဲကျော်ခိုင်။ တော်တော်ကြိုက်တယ်..ဟုတ်လား။ ဟုတ်..ကြိုက်ပါတယ်ဒေါ်လေး…. အင်း..ထင်တော့ထင်သားဘဲ။ မင်းလိုးတာရောတော်မယ်ထင်တယ်။ ဒေါ်လေးသီသီစိုး သူ့ကိုလိုးခိုင်းတော့မယ်ဆိုတာကျော်ခိုင်သိလိုက်ပြီ။\nဒေါ်လေးသီသီစိုးက အ၀တ်အစားများကိုချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။ ပက်လက်လှန်လိုက်စမ်းကျော်ခိုင်။ သူမအမိန့်အတိုင်းကျော်ခိုင်က ပက်လက်လှန်လိုက်ပါတယ်။ ဒေါ်လေးသီသီစိုးက အ၀တ်တွေကိုချွတ်ချလိုက်ပြိဖြစ်လို့… မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်း ဒေါ်လေးသီသီးစိုးရဲ့အလှကိုမြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျော်ခိုင်လီးကြီးကလည်းပေါက်ကွဲထွက်မတတ်မာတောင်နေပါတယ်။ သီသီစိုးကလည်း ကျော်ခိုင်သူမအမိန့်ကို မပြောလဲနာခံချင်နေပြီဆိုတာသိပါတယ်။ ပက်လက်လှန်အနေအထားကျော်ခိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကိုခွလိုက်ပြီး ကျော်ခိုင်ရဲ့လက်ကို သူမနို့နှစ်လုံးပေါ်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျော်ခိုင်လည်း ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့ ဖွံ့ထွားလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပ်နယ်နေပါတယ်။သူ့လီးကိုဒေါ်လေးသီသီစိုးကကိုင်လိုက်ပြီး သူမစောက်ပတ်နဲ့ပွတ်ဆွဲနေပါတယ်။ အိုးအိုး လီးထိပ်ဖျားက လိုးချင်လွန်းလို့ ယမ်းခါနေပါတယ်။ ကျော်ခိုင်..မင်းဒေါ်လေးကိုလိုးချင်နေတယ်မဟုတ်လား။\nဟုတ်ဒေါ်လေး…ကြာပြီ.လိုးချင်နေတာ။ ဟင်း..ဟင်း ဒေါ်လေးသိတာပေါ့ ကိုယ့်တူဘဲ မသိဘဲနေမလား။ ဒါနဲ့ မင်းညီမလေးအဖုတ်နဲ့ ဒေါ်လေးအဖုတ်ဘယ်ဟာလိုးလို့ကောင်းမလဲ။ ကျော်ခိုင်တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး…။ ဒေါ်လေးဟာကပိုလိုးလို့ကောင်းမယ်ထင်တယ်…ဒေါ်လေး။ ခစ်ခစ်..ထင်သားဘဲ… မင်းကို ယောင်္ကျားဖာလုပ်ခိုင်းမယ်ဆိုတာ လုပ်မှာလား။ လုပ်မယ်..ဒေါ်လေး။ မင်း…သေချာတယ်နော်ကျော်ခိုင်….မင်းကိုဒီအိမ်ထဲကအပြင်မထွက်ခိုင်းဘူး။ တစ်နေကုန် လိုးခိုင်းကြမှာနော်….ဟင်းဟင်း။ သူတို့ စောက်ပတ်တွေ ဖင်တွေပါ ခုနကလိုယက်ပေးပြီးသူတို့အားရမှ လိုးခိုင်းကြမှာနော်ကျော်ခိုင်။ ကျော်ခိုင်ကလည်း ဒေါ်သီသီစိုးရဲ့ ရမ္မက်ကြွဖွယ်စကားတွေအောက်မှာနစ်နေတာကြောင့်.. ဒေါ်လေးလိုပုံစံမျိုးသာဆိုလို့ကတော့ တစ်သက်လုံးဘဲ ယက်ပေးရယက်ပေးရ သိပြီလားဒေါ်လေး။ ကြိုက်ပြီကျော်ခိုင်…မင်းစကားနဲ့မင်းနော်….ကဲ စွပ်..ဒုတ်..ဒေါ်သီသီစိုးကသူမစကားအဆုံးတွင်။\nကျော်ခိုင်လီးတစ်ဆုံး သူမအဖုတ်ထဲ ဖိသွင်းကာထိုင်ချလိုက်တော့သည်။ စွပ်.ဖွတ်..ရှီးရှီး..အိုး..အိုး..အား..အား နူးညံ့လှသော ဒေါ်လေးသီသီစိုးရဲ့ စောက်ပတ်ကြီးရဲ့နူးညံ့မွုနဲ့ လီးချောင်းကို ညှစ်စုပ်ဆွဲယူနေမွုများကို ကျော်ခိုင်အားရပါးရခံစားနေရပြီ။ ဒေါ်လေးရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုလည်းမလွတ်တမ်းဆုပ်ညှစ်ပေးနေတော့သည်။ ဒေါ်သီသီစိုးကလည်း မြင်းရိုင်းမလေးပမာ ကျော်ခိုင်လီးကို အဆက်မပြတ် ဖိသွင်းဆွဲထုတ်ဆောင့်ချရင်း သူ့တူရဲ့လီးအရသာကိုခံစားနေသည်မှာ ကုတင်ကြီးပင် ယိမ်းခါကာ တကျီကျီမည်နေတော့သည်။ ထိုနေ့ကတော့ ကျော်ခိုင်ကို တစ်ချီပြီးတစ်ချီလိုးခိုင်းနေသည်။ မတ်တပ်ရပ်လိုး ဆောင့်ကြောင့်လိုး လေးဖက်ကုန်းလိုး ပက်လက်လိုး လိုးနည်းပေါင်းစုံဖြင့် တစ်ဝကြိးလိုးခိုင်းလိုက် စောက်ပတ်ယက်ခိုင်းလိုက် ဖင်ပေါက်ယက်ခိုင်းလိုက်ဖြင့် ဒေါ်သီသီစိုးကား ကျော်ခိုင်ကို နည်းပေါင်းစုံဖြင့် ခိုင်းစေပြီး ကာမအရသာကိုခံစားနေတော့သည်။\nသမီးဖြစ်သူကိုကား သူမလင်တော်ရန်မွေးထားသော ကျော်ခိုင်နှင့်ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် ဒဏ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူမစိတ်တိုင်းကျရိုက်နှက်ပြီး ပါးစပ်ကိုအ၀တ်ဆို့ကာ လက်ကိုကြိုးပူးတုပ်ကာ ထုတ်တန်းမှာတွဲလောင်းဆွဲထားခဲ့ပြီး သော့ခတ်ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။ နောက်တစ်လခန့်အကြာ။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် သင်းသင်းမင်း သူမတို့အိမ်ဘက်သို့အလည်ဝင်လာပါတယ်။ သူမကို ကိုကိုကျော်ခိုင်နှင့်မိသည့်နေ့ကမေမေသူမကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပြီး နောက်နေ့မှာ သူမကို ဘော်ဒါဆောင်သို့ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကိုတော့ သူ့ရွာကိုဘဲပြန်ခိုင်းသည်လား ဘာတွေ ဆက်လုပ်လဲသူမမသိရ။ ထိုနေ့မှစပြီးကိုကိုကျော်ခိုင်ကိုမတွေ့ရတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ အဆောင်မှလစ်ထွက်လာပြီး ကိုကိုကျော်ခိုင်နှင့် တွေ့လိုတွေ့ညားအိမ်သို့ခိုးပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကားသုံးစီးရပ်ထားတာကိုတွေ့ရသည်။ မေမေ့မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ကားတွေ။\nမေမေမိတ်ဆွေ အရာရှိကတော်သူဌေးကတော်တွေဖြစ်ကြတဲ့ ဒေါ်နုနုငယ်၊ေ ဒေါ်မြတ်မြတ်၊ ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိတို့ရဲ့ကားတွေပါ။ မေမေ့ဆီ အလည်လာကြတာထင်ပါရဲ့ ဧည့်သည်တွေရောက်နေတာကြောင့် အသာလေးဝင်လာတဲ့ သင်းသင်းမင်းဟာ အောက်ထပ်မှာ မေမေတို့ကိုမတွေ့ရဘဲ လူရှင်းနေတာကြောင့် အပေါ်ထပ်ကိုတိတ်တဆိတ်တက်ခဲ့ပါတယ်။ အပေါ်ထပ်က ဧည့်ခန်းဘက်မှာ တံခါးစေ့ထားတာကြောင့် အဲ့အခန်းထဲမှာ မေမေသီသီစိုးတို့ဖဲရိုက်နေတယ်ထင်ရပါတယ်။ ဧည့်ခန်းက သီးသန့်ခန်း ဖြစ်တာကြောင့် တံခါးနဲ့ပါ။ တံခါးဟ နေတာကြောင့်အထဲကိုချောင်းလိုက်ပါတယ်။ အမှတ်မထင် ချောင်းကြည့်မိတဲ့သင်းသင်းမင်းတစ်ယောက် မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ခေါင်းကိုမိုးကြိုးပစ်ချလိုက်တဲ့အတိုင်းပါဘဲ.။ ကိုယ်လုံးတီးအနေအထားနဲ့ ကိုကိုကျော်ခိုင်က မေမေနဲ့ သူမမိတ်ဆွေ အမျိုးသမီးသုံးယောက် ရှေ့မှာဒူးထောက်နေရတာပါ.။\nပထမဆုံးဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိက ကိုကျော်ခိုင်ခေါင်းကိုဆွဲဆုပ်ပြီး သူမပေါင်ကြားထဲသွင်းကာ စောက်ပတ်တွေ ဖင်ပေါက်တွေကို လျှာနဲ့ယက်ခိုင်းပါတယ်။ အိုး…အား..ပြတ်..ပြတ်…ရှီးရှီး..အား..လားလားကောင်းလိုက်တာ။ စုပ်စမ်း..စောက်စိကိုပါ…အအ.။ ဒေါ်ဖြိုးဖြိုးအိရဲ့ အရသာတွေ့နေသံကလည်း အခန်းထဲမှာထွက်ပေါ်နေပါတယ်။ သူမအားရတော့ မေမေသီသီစိုးအပါအ၀င် ဒေါ်နုနုငယ်၊ ဒေါ်မြတ်မြတ်တို့ရဲ့ ဖင်ပေါက်တွေ စောက်ပတ်တွေကိုပါယက်စုပ်ပေးနေရပါတယ်။ သူမတို့အားရအောင် ကိုကိုကျော်ခိုင်လျှာနဲ့ သူမတို့ဖင်တွေ စောက်ပတ်တွေကို ယက်ခိုင်းကြပြိး တအင်းအင်းတအားအားနဲ့ အားရပါးရ ဇိမ်ခံကြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့…။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကို အခန်းအလယ်မှာ ချထားတဲ့ ကျွန်းကုတင်ကြီးဆီဆွဲခေါ်သွားကြပါတယ်။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကို ပက်လက်လှန်စေပြီး ခြေတွေလက်တွေကို ကုတင်တိုင်တွေမှာ ကြိုးတွေနဲ့ပူးချည်လိုက်တာကိုမြင်ရပါတယ်။\nပြီးတာနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကိုကျော်ခိုင်ရဲ့လီးကို သူမတို့အဖုတ်နဲ့ တပ်ပြီး ဆောင့်ဆောင့်ချနေကြပါတယ်။မေမေသီသီစိုးကပြောလိုက်ပါသေးတယ်… ကျော်ခိုင်ပြီးရင်..မင်း ငါတို့လေးယောက်ဖင်ကို တစ်နေကုန်ယက်ပေးရဦးမှာနော်..တဲ့။ ကိုကိုကျော်ခိုင်ကတော့ မေမေနဲ့သူမမိတ်ဆွေ သူဌေးမတွေရဲ့ ကာမပန်းတိုင်ပြီးဆုံးအောင် ခက်ခက်ခဲခဲအမွုတော်ထမ်းနေရပါတော့တယ်။ ရက်စက်လိုက်တာမေမေရယ်..လို့ သင်းသင်းမင်းရင်ထဲကရေရွက်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်ကိုအသာပြန်ဆင်းလို့ ငိုကြွေးရင်း သူမအဆောင်ကို ပြန်သွားပါတော့တယ်။ သူမချစ်ရသော ကိုကိုကျော်ခိုင်ကား မေမေနှင့် သူမသူငယ်ချင်းများ၏ အလိုကျ ဖျော်ဖြေရသည့်သူဖြစ်အောင် မေမေသီသီစိုးက ဖန်တီးပုံဖော်ခြင်းခံလိုက်ရချေပြီ ………ပြီးပါပြီ။


အသစ်ဖွင့်လှစ်လိုက်သော “ဆေးဝါးမြို့” အား အီဂျစ်နိုင်ငံက ဒေသတွင်း ဆေးဝါးဆိုင်ရာအချက်အချာအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ် - Xinhua News Agency\nအီဂျစ်နိုင်ငံ Qalyubia ပြည်နယ်ရှိ ဆေးဝါးမြို့ဟု လူသိများသော Gypto Pharma တွင် အလုပ်လုပ်နေသူတစ်ဦးအား အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဆင်ဟွာ)\nQALYUBIA ၊ အီဂျစ်၊ အောက်တိုဘာ ၂၅ ရက် (ဆင်ဟွာ)\nကိုင်ရိုမြို့တွင် မကြာသေးမီက ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော ဆေးဝါးမြို့သည် အရည်အသွေးမြင့်ထုတ်ကုန်များဖြင့် ပြည်တွင်းနှင့် ဒေသတွင်း ဈေးကွက်များ အာမခံချက်ရှိသော ဒေသတွင်း ဆေးဝါးဆိုင်ရာအချက်အချာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် အီဂျစ်နိုင်ငံက ရည်မှန်းထားကြောင်း သိရသည်။\nအီဂျစ်နိုင်ငံ Qalyubia ပြည်နယ်ရှိ ဆေးဝါးမြို့ဟု လူသိများသော Gypto Pharma တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများအား အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဆင်ဟွာ)\nအီဂျစ်နိုင်ငံ Qalyubia ပြည်နယ်ရှိ ဆေးဝါးမြို့ဟု လူသိများသော Gypto Pharma တွင် လမ်းလျှောက်နေသူတစ်ဦးအား အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဆင်ဟွာ)\nအီဂျစ်နိုင်ငံ Qalyubia ပြည်နယ်ရှိ ဆေးဝါးမြို့ဟု လူသိများသော Gypto Pharma အား အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဆင်ဟွာ)\n“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးမှာ အဓိကသမိုင်းမှတ်တိုင်အဖြစ် နိုင်ငံများစွာမှ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပို့ကုန်ရည်မှန်းထားခြင်း အတွက် ဒေသတွင်း ဆေးဝါးဆိုင်ရာအချက်အချာတစ်ခု ထူထောင်ဖို့ မဟာဗျူဟာမြောက် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခု တည်ဆောက်နေပါတယ်” ဟု ဆေးဝါးမြို့အဖြစ် လူသိများသော Gypto Pharma ၏ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် စီအီးအို Amre Mamdouh က ဆင်ဟွာသို့ ပြောကြားခဲ့သည်။\nဆေးဝါးအာမခံချက်ရရှိခြင်း၊ နိုင်ငံတကာကုမ္ပဏီများအား ဆွဲဆောင်ခြင်းနှင့် ဆေးဝါးထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်း ကန့်သတ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အဓိကပန်းတိုင်များအကြား အပါအဝင်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။\nကိုင်ရိုင်မြို့မြောက်ပိုင်း Qalyubia ပြည်နယ်တွင် တည်ရှိပြီး ဧပြီလက ဖွင့်ပွဲပြုလုပ်ခဲ့သော ဆေးဝါးမြို့သည် ဧရိယာ ၁၈၀,၀၀၀ စတုရန်းမီတာ ရှိသည်။ ဆေးဝါးမြို့တွင် ယင်းနယ်ပယ်ရှိ အဓိက နိုင်ငံတကာကုမ္ပဏီများအား ဆွဲဆောင်ရန် ဆေးဝါးထုတ်လုပ်ရေး၌ အဆင့်မြင့်နည်းပညာများနှင့် စနစ်များ တပ်ဆင်ထားကြောင်း သိရသည်။\nလက်ရှိအဆင့်တွင် ဧရိယာ ၁၂၀,၀၀၀ စတုရန်းမီတာ လွှမ်းခြုံထားပြီး တိုင်းရင်းဆေးဝါးထုတ်လုပ်ခြင်း၊ စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ စက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် ကွန်ရက်များအတွက် အဆောက်အအုံများ ပါဝင်ကြောင်း ဥက္ကဋ္ဌက ပြောခဲ့သည်။\nအနာဂတ်အဆင့်တွင်မူ ဧရိယာ ၆၀,၀၀၀ စတုရန်းမီတာရှိပြီး ဇီဝဗေဒထုတ်ကုန်များ၊ ကင်ဆာရောဂါဆေးဝါးများ၊ Beta-Lactam ပဋိဇီဝဆေးဝါးများ၊ ဟော်မုန်းဆေးများနှင့် ကာကွယ်ဆေးများ ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံများ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။\nတိုင်းရင်းဆေးဝါးများနှင့် ဆက်စပ်သော အဆောက်အအုံများတွင် ဆေးပြားများ၊ ဆေးတောင့်များ၊ ဆေးအထုပ်များနှင့် ရေဆူဆေးပြား၊ ဆေးမှုန့်ထုတ်လုပ်ခြင်းများအတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းများ အခိုင်အမာ ပြင်ဆင်ခြင်းမတွက် စက်ရုံတစ်ရုံ ပါဝင်ကြောင်း သိရသည်။\nထို့ပြင် လိမ်းဆေးများ၊ ခရင်မ်များ၊ စအိုအတွင်းထည့်သည့်ဆေးတောင့်များနှင့် ဆေးတောင့်အပျော့များအတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းများ ပါဝင်သည်။\nအဆောက်အအုံများတွင် သောက်ဆေးအရည်များနှင့် အစက်ချဆေးများအတွက် ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းများ ပါဝင်သော အရည်ပြင်ဆင်မှုများအတွက် စက်ရုံတစ်ရုံလည်း ပါဝင်ကြောင်း၊ မျက်စဉ်းများ၊ သွားဘက်ဆိုင်ရာ ထုံဆေး၊ မေ့ဆေးများ၊ ထိုးပေးလေလုံပုလင်းများနှင့် အကြောဆေးအရည်များအတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းများပါဝင်သော ပိုးသတ်ရန်ပြင်ဆင်မှုအတွက် စက်ရုံတစ်ရုံပါဝင်ကြောင်း သိရသည်။\nကုမ္ပဏီ၏ မဟာဗျူဟာသည် ပြည်တွင်းနှင့် ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်အား ကျင့်ဝတ်ရှိစွာထိုးဖောက်ရန်နှင့် စံချိန်မီ အရည်အသွေမြင့်ဆေးဝါးများ ထုတ်လုပ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း Mamdouh က ဆိုသည်။\n“ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်မှုလုံးဝမရှိစေတဲ့ အစွမ်းထက်ဆေးဝါးတွေရရှိရေး အရင်းအမြစ်များကို ထိထိရောက်ရောက်အသုံးပြုဖို့ ကတိပြုထားပါတယ်” ဟု Mamdouh က ပြောခဲ့သည်။\nအနာဂတ်အဆင့်အစီအစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် မျှော်လင့်ကြောင်းလည်း Mamdouh က ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်။\nတရုတ်နိုင်ငံသည် အီဂျစ်နိုင်ငံ အစိုးရအား ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါ (COVID-19) ကာကွယ်ဆေးများ ထုတ်လုပ်ရာတွင် ကူညီခဲ့သည့် ရင်းနှီးသောနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။\n“ကျွန်တော်တို့က တရုတ်နိုင်ငံနဲ့ ဇီဝနည်းပညာ၊ ကင်ဆာကုသရေးပညာနှင့် ကိုယ်ခံအားမြှင့်တင်သော ဆေးဝါးများ စတဲ့နယ်ပယ်တွေမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု စီအီးအိုက အလေးထားပြောခဲ့သည်။ (Xinhua)\nQALYUBIA, Egypt, Oct. 24 (Xinhua) — A medicine city recently opened in Cairo is seeking to transform Egypt intoaregional pharmaceutical hub, by securing local and regional markets with high quality products.\n“We are buildingastrategic road map on establishingaregional pharmaceutical hub of excellence for multi-national companies as well as targeting export asakey milestone in our journey,” Amre Mamdouh, chairman and CEO of Gypto Pharma, also known as medicine city, told Xinhua.\nMamdouh said the company’s strategy is to penetrate the local and global market ethically and to produce high standard quality medicines.\n“We are also committed to making efficient use of resources to secure efficient medicine with zero impact on the environment,” Mamdouh said.\n“We hope to cooperate with China in the fields of biotechnology, oncology and immunology drugs,” the CEO stressed. Enditem\n1,2, 3,4— A man works at Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt, on Oct. 24, 2021. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)\n5-People work at Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt, on Oct. 24, 2021. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)\n6,7- A man works at Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt, on Oct. 24, 2021. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)\n8-A man walks at Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt, on Oct. 24, 2021. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)\n9-Photo taken on Oct. 24, 2021 showsaview of Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)\n10-A man works at Gypto Pharma, also known as medicine city, in Qalyubia province, Egypt, on Oct. 24, 2021. Inaugurated in April and located in Qalyubia province, north of Cairo, the medicine city covers an area of 180,000 square meters. It is equipped with advanced technologies and systems in pharmaceutical production to attract major international companies in the field. (Xinhua/Ahmed Gomaa)


၂၀၁၇ အတွင်းမှာ Vehicle ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်ရောင်းချနိုင်ခဲ့တဲ့ Honda Malaysia! – AutoMyanmar\n၂၀၁၇ အတွင်းမှာ Vehicle ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်ရောင်းချနိုင်ခဲ့တဲ့ Honda Malaysia!\nDate: January 9, 2018 0\nHonda Malaysia အနေနဲ့ ၂၀၁၇ အတွင်းမှာ Vehicle ပေါင်း ၁,၀၈၉၅၁၁ ကိုရောင်းချနိုင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ တစ်သိန်းကျော်ရောင်းချနိုင်မှုဟာ Honda Malaysia အနေနဲ့တော့ စတင်တည်ထောင်တဲ့ခုနှစ်၂၀၀၃ ကစပြီးကြည့်ရင် ပထမဉီးဆုံးအကြိမ်ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၁၆ မှာတုန်းက ၉,၁၈၃၀ ရောင်းချနိုင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၁၆ နဲ့ ၂၀၁၇ ရဲ့ရောင်းချနိုင်မှုမှတ်တမ်းကိုနှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ၁၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိမြင့်တက်လာတာကိုတွေ့ရမှာပါ။\nHonda Malaysia Managing Director and Chief Executive Officer, Mr. Toichi Ishiyama said, “The year 2017 truly was remarkable for Honda Malaysia. At the beginning of 2017, we challenged ourselves withasales target of 100,000 units and in March 2017, we achievedahistorical milestone with the 600,000th unit (CKD) production within the span of 14 years since Honda Malaysia started in 2003. At the end of 2017, based on internal data our market share was at 19%, an increase of 3.2 points from 2016. For the first time ever, we surpassed the 100,000 units sales achievement withinacalendar year. We continue to maintain our No. 1 position for Non-National segment and No.2position in overall TIV of the automotive industry.”\nအပေါ်မှာဖော်ပြထားတာကတော့၂၀၁၇ မှာရောင်းချနိုင်ခဲ့တဲ့ရလဒ်အပေါ် ပြောကြားခဲ့တဲ့ Mr. Toichi Ishiyama ရဲ့စကားတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။\nသူတို့အနေနဲ့ ၂၀၁၇ နှစ်စမှာတည်းက Vehicle ပေါင်းတစ်သိန်းရောင်းချနိုင်ရမယ်လို့ စိန်ခေါ်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၁၇ မတ်လ မှာပဲသူတို့အနေနဲ့ ခြောက်သောင်းလောက်ရောင်းချပြီးနေပါပြီ။ စိန်ခေါ်မှုရဲ့ တစ်ဝက်ကျော် ပြီးမြှောက်နေတဲ့အနေအထားဖြစ်နေပါပြီ။ ၂၀၁၇ အပြီးမှာတော့ သူတို့ရဲ့စိန်ခေါ်မှုထက်ပိုမိုများပြားတဲ့ Vehicle ကိုရောင်းချနိုင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ စိန်ခေါ်မှုကိုအပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့တာကြောင့် Honda Malaysia Managing Director နဲ့ Chief Executive Officer ဖြစ်သူ Mr. Toichi Ishiyama အနေနဲ့လည်း တော်တော်ကျေနပ်အားရမိမှာတော့အမှန်ပါပဲ။ ၂၀၁၆ နဲ့ယှဉ်ရင် ၂၀၁၇ မှာရောင်းအား ၁၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိမြင့်တက်လာခဲ့သလို ရှယ်ယာပိုင်းကလည်း ၃.၂ အထိမြင့်တက်လာခဲ့ပါတယ်။\nHonda Malaysia အနေနဲ့ ၂၀၁၇ မှာရရှိခဲ့တဲ့အောင်မြင်မှုကိုဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့လိုအပ်မှာဖြစ်ပါတယ်။ Mr. Toichi Ishiyama ကိုယ်တိုင်ကလည်း အောင်မြင်မှုကိုဆက်လက်သွားမယ့်အကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။ Honda Malaysia အတွက်တော့ ၂၀၁၇ အောင်မြင်မှုဟာ ၂၀၁၈ မှာအောင်မြင်မှုထပ်မံရရှိဖို့ အရှိန်အဟုန်တစ်ခုဖြစ်နေတော့မှာပါ။\n#Honda #Malaysia in 2017 – 109,511 units sold, 19% increase from 2016, highest ever in company’s history https://t.co/iZ3cXvBtvB pic.twitter.com/9fAw2kP4b8\n— Malaysia News (@malaysia_about) January 9, 2018\nHonda, Year of sales