IDEA MAGAZINE: August 2009\nIdea September Issue Cover\nFriday, August 21, 2009 at 4:58 PM\nFiled under cover0comments\nThursday, August 20, 2009 at 5:15 PM\nမပျော်ဘူးဆိုတာကို ပျော်ပျော်ကြီးကို တေးဆိုပြီ\nFiled under idea poems - sept'094comments\nကျွန်တော်ဟာ “မမ” ရဲ့ နွားကလေးတစ်ကောင်ပေါ့၊\nအဝေးပြေး လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရင့်မှည့်နေခဲ့ပြီ\nကျွန်တော် . . . အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရမှာလဲ ?\n. . . . . . ကျွန်တော်ပေါ့။\nအခုတော့ . . .\nနွေရောက်ရင် သိမ်းဆည်းရတဲ့ အနွေးထည်လို\nကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်လိုက်ကြပါနဲ့ဗျာ . . . ၊\n“မူး” ကိုလည်း “မြစ်” လို့ ထင်ခွင့်ရှိတယ် မဟုတ်လား။\nFiled under idea poems - sept'092comments\nFiled under idea poems - sept'09 1 comments\n( Zephyr ၏ကဗျာများဖြစ်သော… ၁။နာဖျားနေသောဂီတ ၂။မီးလျှံနဲ့ ငွေ့ရည်ဖွဲ့တဲ့တိမ် ၃။ရွက်ကြွေရင်ဘတ် ၄။ချုပ်ရိုးပြေစအလွမ်းတွေ ၅။ဝိမုတ္တိအပိုင်းအစ တို့နှင့်ဖွဲ့တည်ထားသည်။)\nဒီလို ဖြေလိုက် ထင်မိ\nကျုပ် ယုံကြည်ချက်အတွက် ကျုပ်အလုပ်လုပ်နေတာပါလို့\nကျုပ်အဖို့ ပိတ်နေတဲ့ တံခါးကို လှပ်လိုက်တော့\nပွင့်သွား . . .အိုး!\nကျုပ်လိုက်မိတဲ့ လမ်းက အလွယ်လမ်း တစ်ခု\nအဲသလိုနဲ့ တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ဖွင့်ဝင်လာခဲ့\nအသိဝင်လာတော့ တံခါးတွေလည်း ပိတ်ပေါ့\nFiled under idea poems - sept'090comments\nရှုခင်းလေးဟာ ရှုခင်းလေးအတိုင်း တည်တည်တံ့တံ့ . . . .\nနာရီသေပေါ် တရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်သွားတော့တယ် . . . ။\nသဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကြီးက သီရေတာကပြ လူ့ဘ၀ကလည်း သီရေတာကပြ\n(ညက ကျွန်တော် အိပ်မက်ခုနှစ်လွှာတိတိပရိုဂရမ်ရတယ်)\nစကော့တလန်မှာ ပင်လယ်ဖျံကောင်ကို ဘယ်သူမှသတ်လို့မရ ပိတ်ပင်ထားပါ တယ်\nမက္ကဆီကိုမှာ ပင်လယ်လိပ်သတ်ဖြတ်မှုကို တားမြစ်ထားတယ်။ ပင်လယ်လိပ်တွေ ရှားပါးနေပြီ\nလမ်းလျှောက်တုန်းလေထု ညစ်ညမ်းတာ သတိမရရင် ဘ၀လည်းညစ်ညမ်းမယ်\nကာရေဘီယန်ကျွန်းစုတွေမှာ ပင်လယ်မျောကျွန်းတွေနည်းရင် ငါးတွေပေါက်ဖွား မှု နည်းလာမယ်\nဂရင်းဟောက်ဂက်(စ်) ထုတ်လွှတ်မှုကို လေ့လာနေကြတယ် နှစ်(၂၀)အတွင်း ရာသီဥတုဟာ ကမောက်ကမ ခေးအော့(စ်)ဖြစ်နေသရွေ့\nဂျပန်က သြစတြေးလျကို ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုလေ့လာဖို့ အကူအညီတောင်း တယ်\nသဘာဝပတ်ဝန်းကျင်မှု ကမ္ဘာဘုံညီညွတ်စေမလား။ အထီးကျန်မှုမရှိစေရ။\nပင်ဂွင်းငှက်တွေ ပင်လယ်ဖျံတွေ ရေကူးတဲ့ငှက်တွေ မပျံတဲ့ငှက်တွေ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုဒါဏ်ခံကြရ\nအာတိတ်သမုဒ္ဒရာက ရေခဲပြင်တွေပျော်ကြလာနေပြီ global ပူနွေးမှု\nလူဘ၀အပူတွေဟာ ဂလိုဘယ်အရေပျော်မှုကို ဘယ်လိုဆက်နေသလဲ\nဂျီ (8) ၀န်ကြီးတွေ မျိုးပွာဗီဇကွဲပြားမှုကို အထောက်အကူပြုဖို့ တောင်းပန်ခန်းမှာ အစ္စရေးက စပိုင်ဒါပင့်ကူတွေဟာ သားမွေးမှုကို ထက်မြက်စွာလုပ်နေကြ\nပါကစ္စတန်က Nazir Mirani က မျက်ကန်းဝေလငါးတွေကို စောင့်ရှောက်လာတာ မျုိးဆက်(၃) ဆက်ရှိခဲ့ပြီ\nကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဘာဝအပေါ်ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မျိုးဆက်များစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ ပြီ မဟုတ်လား\nငှက်မတွေဟာ ဘာကြောင့် ငှက်ထီးတစ်ကောင်ထက် ပိုပိုပြီး မိတ်လိုက်လဲဆိုတာ သုတေသနလုပ်နေကြပြီ\nငှက်ထီးတွေကရော . . . . . .?\nFiled under your idea - sept'090comments\nလက်ခုပ်သံသည် ကျွန်တော်ပျာပျာသလဲထထူးရမည့် ကျွန်တော့် Boss၏ ငှက်ဆိုးထိုးသံမဟုတ်။\nလက်ခုပ်သံသည် ကျွန်တော့်အားနှဖါးကြိုးရန်အမြဲတမ်းအဆင့်သင့်ဖြစ်နေတတ်သည့်ချစ်သူ၏ပျားရည်စိမ်ထားသော ပြုံးရယ်သံမဟုတ်။\nလက်ခုပ်သံသည်မကောင်းမှုတစ်ခုအားမီးညှိရန်ဓါတ်ငွေ့မီးခြစ်ကိုဖိခြစ်လိုက်သည့် လျှို့ဝှက်ထား သောအံကြိတ်သံမဟုတ်။\nလက်ခုပ်သံသည်ဘယ်အချိန်ကြားကြားလွဲမှားရန်မရှိသည့်မိုးထစ်ချုန်းသံ၊ထူးခြားသောအသံရှင်တများဖြစ်သည့် ဦးကျောက်လုံး၊ ဦးဝင်းဦး၊ ကျော်ဟိန်း၊ ဇော်ဝမ်း၊ မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင်၊ စီလိုင်းဒီယွန်၊ မောင်ကြေးမုံ၊စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင်၊ရာဇာနေ၀င်း၊ အာမီနမ်၊လေးဖြူ၊ဇော်ဝင်းထဋ်၊ ဒိုးလုံး၊ ဂရင်းဒေး၊ ဖြူ ဖြူကျော်သိန်းနှင့် ကျွန်တော့်ဘကြီးထော်လာဂျီတို့၏အသံများမဟုတ်။\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ ……..ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …….ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက်ဖျောက်၊ ……….\nကျွန်တော့်ရှေ့မှလူများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အချို့ကထိုလက်ခုပ်သံကြားရာသို့လှမ်း ကြည့်လိုက်သော်လည်း\nအဆက်အစပ်မရှိသည်၌ လှမ်းလက်စခြေလှမ်းများကိုပုံမှန်ပင်ဆက်လ်ကရွေ့လျားနေခဲ့ကြပါ သည်။\nထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်နောက်မှလမ်းလျှောက်လာနေကြသော သူတို့ကိုငဲ့စောင်းကြည့်မိလိုက် ပါသည်။\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ ….ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …….ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက်၊ ……..ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုများလား။\nမိုက်မဲသောအတွေးဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်ကလည်းအခြားသူများကို လက်ခုပ်တီးပြီးခေါ်တတ်သူ မဟုတ်။\nလက်ဖက်ရည်ဆိုင်၌စားသုံးသူအချို့က စားပွဲထိုးလူငယ်လေးများကို လက်ခုပ်သံ၊လက်ဖျောက်တီး သံ၊စုတ်ထိုးပြီးခေါ်သံတို့ဖြင့် ခေါ်ငင်ဆက်ဆံခဲ့ကြရာတွင် ကျွန်တော့်မှာကြားထဲမှ မဆီမဆိုင် မျက်နှာဝင်ပူနေတတ်သူဖြစ်သည်။\nကျွန်တော်ကလည်း သူများကိုလက်ခုပ်သံဖြင့်မခေါ်တတ်သလို ကျွန်တော့်ကိုလက်ခုပ်သံဖြင့် ခေါ် ပါကလည်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းမရှိခဲ့ပါ။\nကျွန်တော်တို့မြို့ကလေးတွင်မြို့ကြီးပြကြီးဆန်ဆန် Taxi မရှိပါ။\nကျွန်တော်ရောက်နေသောလမ်းမတော်လမ်း လမ်းမပေါ်တွင်လည်း မြင်း . .အစရှိသောသတ္တ၀ါတို့ ကိုအသုံးပြုသောယာဉ်များ ငှားရမ်းစီးနင်းခြင်းကိုလည်းခွင့်ပြုမထားပါ။\nကျွန်တော့်ရှေ့မှသွားလာနေကြသော၊ကျွန်တော့်နောက်မှ သွားလာနေကြဆဲ ပုဂိုလ်များကိုသော် လည်းကောင်း\nထိုလက်ခုပ်သံကအဆက်မပြတ်ခေါ်ငင်၊ အဆက်အသွယ်ပြုနေသည်မဟုတ်ပါက …….\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ . . ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …… ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက်၊…….။\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …….. ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ ……… ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက်ဖျောက်၊………….\nပွဲလမ်းတစ်ခုခုတွင် ပရိသတ်က နှစ်သက်၍လက်ခုပ်တီးအားပေးသံနှင့်မတူ။\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …… ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …….. ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက် ဖျောက်၊ ………\nသာမန်လူတစ်ယောက်၏ဟန်ပန်အတိုင်းပင်။ သူ့အလုပ်ကို သူကိုယ်တိုင်ယုံကြည်မှုနှင့်ဆောင် ရွက်နေသူတစ်ဦးပုံ။\nသူနှင့်ကျွန်တော်နှင့်အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန်၊အနာဂတ်ပုံရိပ်ကောက်ကြောင်းများမရှိကြောင်း ပန်းချီ ဦးကျော်သောင်းက၀င်ရောက်ပြောဆိုပေးရန်အသင့်ဖြစ်ပါသည်။\nသူသည် မည်သူ့ကိုမျှခေါ်နေသည်မဟုတ်။ (သူ့အတွေးထဲတွင်တော့ သူခေါ်သည့်သူသည် အခိုင် အမာရှိချင်ရှိနေပါမည်။)\nယခုအချိန် …၊ ယခုလမ်းပေါ်တွင် လုံးဝရှိမနေခြင်းပင်။\nတစ်ယောက်ယောက်ကိုလှည့်ဖျားရန်၊ သို့မဟုတ် စော်ကားရန်ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေပုံလည်းမရ။\nအနည်းငယ်ကြာလျှင်တော့ သူ့လက်ခုပ်သံကိုရုတ်သိမ်းရင်း၊ခေါင်းခါရမ်းရင်း ရွေ့လျားထွက်ခွာ သွားလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုကြပါသည်။\nဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ …… ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်ဖျောက်၊ ……. ဖျောက်ဖျောက် ဖျောက်ဖျောက်၊ ………။\nFiled under idea essay - sept'096comments\nနှစ်ပတ်အလို THE TWO WEEKS NOTICE\nစက်ရုံထဲတွင် အလုပ်သမားများ၏ အော်ဟစ်သံ၊ တောင်းဆိုသံတို့ဖြင့် ဆူညံနေသည်။ သီဟလတ်သည် ကားကိုအပြင်းမောင်း၍ စက်ရုံထဲက ရုံခန်းရှေ့တွင် တုန့်ကနဲရပ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သောအရှိန်ကို တုန့်ကနဲရပ်လိက်သောကြောင့်၊ ကားဘီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒရွတ်တိုက်ဆွဲလိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး၊ ကားနောက်ဘက်တွင် ဖုန်များအလုံးလိုက်ဖွင့်တက်လာ သည်။ စက်ရုံတစ်ခုလုံးမှ အလုပ်သမားများက “သီဟလတ်”ကို ၀ိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ဆူညံသံ များဖြေးဖြေးချင်းငြိမ်သက်သွားသည်။ “သီဟလတ်” သည် ကားပေါ်မှ တည်ငြိမ်စွာဆင်းလိုက်ပြီး လှေကားသုံးထစ်သာရှိသော ရုံးလှေကားထိပ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ စောစောက ဆူညံနေသော အော်ဟစ်သံ၊ မကျေမနပ်မြည်တွံတောက်တီးသံများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။\nအားလုံး၏မျက်လုံးတို့သည် “သီဟလတ်” ဘာလုပ်မလဲ၊ ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို စောင့် ကြည့်နေပုံရသည်။\nထိုစောင့်ကြည့်နေသောမျက်လုံးများကို “သီဟလတ်”၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများ ဖြင့် အေးဆေးစွာပြန်ကြည့်နေသည်။\nသို့သော် . . . .\nနှစ်ဘက်စလုံး၏မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပါယ်တွေများစွာပါဝင်သော စကားလုံးများရှိနေကြ သည်။\n“သီဟလတ်”၏မျက်လုံးတွင် ၀မ်းနည်းခြင်း၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြီးမားစွာဆုံးရှုံးသွားသောအဓိပ္ပါယ်ကိုဆောင်နေသည်။\nအလုပ်သမားများ၏ မျက်ဝန်းသည်လည်း၊ “သီဟလတ်”၏ ခံစားမှုအတိုင်းရှိနေကြပုံရ သည်။ နှစ်ဘက်စလုံး၏မျက်လုံးများမှတဆင့်၊ နှလုံးသားများကို ထိုးဖောက်၍မြင်နေရသည်။\nထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းကို စတင်ဖျက်ဆီးလိုကသူမှာ . . . စက်ရုံမန်နေဂျာ “ကိုဘကျော်” ဖြစ်သည်။\n“ကဲ . . ခင်ဗျားတို့ ဘာဖြစ်ချင်သလဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ . . ဆိုတာကို၊ မေးလေ . .ခုနတော့ အော်ဟစ်နေကြပြီးတော့၊ အခုတော့ ဘာမှမပြောကြဘူးလား . . . ပြောကြလေ။ ဘာလို့ ပါးစပ် တွေပိတ်နေကြတာလဲ” . . . .။\nကိုဘကျော်စကားကြောင့်၊ အလုပ်သမားအချို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်ကုန်ကြသည်။ “သီဟလတ်”သိလိုက်သည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ ကိုဘကျော်သည် ဒီလိုစကားမျိုးမပြောသင့်ပေ၊ ကိုဘကျော်သည်၊ သူ့လူကိုယ့်ဘက်သားလုပ်၍ ပွဲဆူအောင်ဆွနေမှန်း။ သီဟလတ်သိလိုက် သည်။\nဒါဆို . .အရက်မူးနေသော ကိုကိုကြီးကိုလည်း ပို၍သွေးဆူအောင် သူပဲ“ဆွ”တာ ဖြစ်လိမ့် မည်ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။\nထို့ကြောင့် . . . “သီဟလတ်”က အတက်နိုင်ဆုံးတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစား၍ပြောလိုက် သည်။\n“ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ . .ခင်ဗျားတို့ရင်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသ လဲ။ ဘာတွေကိုတွေးပြီး၊ ဘာတွေကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ကို မြင်ရုံနဲ့သိပါတယ်”\n“အဲဒီလိုပဲ . . . ကျွန်တော်ရင်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာကိုလည်း ခင်ဗျားတို့မြင်ကြ မှာပါ၊ကျွန်တော်တစ်ခုလောက်မေးချင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖေဖေရှိစဉ်ကတည်းက၊ အခုချိန်ထိ၊ ဖေဖေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကြောင့်၊ ခင်ဗျားတို့နစ်နာတာ၊ ဆုံးရှုံးတာတစ်ခုခုရှိဖူးပါ သလား”\nအလုပ်သမားများအချို့ ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။ အချို့က . . .သက်ပြင်းချကြသည်။ အချို့ က ခေါင်းမော့၍ ဘာမှမရှိသော ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်နေသည်။ အချို့က သူများမျက်နှာများ ကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ အတန်ကြာတော့မှ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ဦးလှမောင်ထ့မှ အသံ ထွက်လာသည်။\n“မရှိပါဘူးကွယ် . . အခုကိစ္စက . . ဘယ်လိုပြောရမလဲ . . ”\nသီဟလတ်က လက်ဖြင့်တားရင်း၊ ဆက်ပြောသည်။\n“ကျွန်တော့်ကိုပြောရမှာ အားနာနေတယ်လို့ထင်ပါတယ်။ အဲဒါဆို ကျွန်တော်ပြောပြမယ်၊ အားလုံးကိုယ်စားကျွန်တော်ပဲ ပြောပြပါမယ့်”\n“ကဲ . .အခုဆိုရင် Export ကို အားကိုးနေရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ အထည်ချုပ်လုပ်ငန်းကြီးဟာ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှုကြောင့် နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေက လက်မခံတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြ မလဲ . . . .”\nဒီစက်ရုံကြီးကို မှီခိုနေရတဲ့အလုပ်သမားတွေအားလုံးနဲ့ အဲဒီအလုပ်သမားတွေရဲ့ မိသားစု တွေအတွက် ဘယ်လိုစဉ်းစားပေးမလဲ . . . .\nတခြားလုပ်ငန်းတစ်ခုပြောင်းဖို့ဆိုတာကလည်း ချက်ချင်းကြီးမဖြစ်နိုင်တော့၊ ဒီကြားထဲမှာ မိသားစုတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေး ဘယ်လိုရပ်တည်ကြမလ . . . .ဲ\nအဲဒီအပြောင်းအလဲကာလအတွက် အရင်းအနှီးက ဘယ်မှာလဲ\nဘဏ်မှာပေါင်ထားတဲ့စက်ရုံကြီးကိုတောင် မရွေးနိုင်တဲ့အခြေအနေကိုရောက်နေတဲ့ အလုပ်ရှင်ကို ခင်ဗျားတို့ဘယ်လိုယုံကြည်ရမလဲ\nအဲဒီလိုမေးခွန်းပေါင်းများစွာ . . .တွေကို ကျွန်တော်ကိုမေးချင်နေတာမဟုတ်လား”\n“သီဟလတ်” ကပဲ ဆက်ပြောသည်။\n“အဲဒီမေးခွန်းတွေကို အခုပဲ ကျွန်တော်ဖြေပါ့မယ်။\nခင်ဗျားတို့အားလုံးဟာ . . . အခုရောက်နေတဲ့အချိန်အထိ၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ စီးပွား ရေးကိုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေဆိုတာ ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် . . ခင်ဗျား တို့မိသားစုတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကိုလည်း ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ပြန်ပြီးစောင့်ရှောက်ရမယ် ဆိုတာနားလည်ပါတယ်။\nနောက်ဆုံးဖြစ်လာနိုင်တဲ့ . . အဆိုးဆုံးအခြေအနေတစ်ခုကို သွားကြည့်လိုက်ကြရအောင် . . .အဲဒါဟာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်လာတဲ့ဒီစက်ရုံကြီးကို ပိတ်လိုက်ရပြီဆိုပါတော့၊ အဲဒီ့အခြေအနေမှာတောင် ၀န်ထမ်းအားလုံးကို တစ်ယောက်သုံးခစာ နှုန်းပေးဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့အခုစီးနေတဲ့ကား၊ နေနေတဲ့အိမ်တွေကို ရောင်းပြီးပေးမယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော့် . . . အသက်ကို အပေါင်ထားပြီး၊ အားလုံးကိုကျွန်တော်ကတိပေးပါ တယ်။\nဒါဟာ . . . . . .\nကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဖေဖေကိုချစ်တဲ့အလုပ်သမားတွေအတွက် ဖေဖေကချစ်တဲ့ သူအလုပ် သမားတွေအတွက် . . .ကျွန်တော်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုပါပဲ”\nအလုပ်သမားတွေအားလုံး သီဟလတ်ကို မမှိတ်မသုန်၊ တအံ့တသြကြည့်နေကြသည်။ ဘာသံမှမကြားအောင်ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ထိုစဉ် အဘဦးလှမောင်ထံမှ လက်ခုပ်သံချောက် ကပ်ကပ်ကို စတင်ကြားရသည်။ ထို့နောက် . .လက်ခုပ်တီးရန် သတိရသွားမိပြီး၊ အားလုံး၊ လူတိုင်း၊ တစ်ယောက်မကျန်၊ တီးလိုက်သောလက်ခုပ်သံသည် သီဟလတ်ခနာကိုယ်ထဲအထိ၊ စီး ၀င်တုန်ခါသွားပြီး၊ ကြက်သီးများတဗျန်းဗျန်းထကာ၊ သီဟလတ်ပါးပြင်ပေါ်သို့ . . .မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။\nရင်ထဲမှာ ၀မ်းသာမှုတွေရော၊ ၀မ်းနည်းမှုတွေပါ၊ ရောပြွမ်းနေသည်။ သီဟလတ်၏ ဆုပ်ထားသောလက်များ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။\nမိုးရာသီ၏ကောင်းကင်ပေါ်တွင် တိမ်ဖုံးနေသော နေမင်းကြီးသည်ပင် လက်ခုပ်သံကြောင့် တိမ်များလွင့်စင်၍ လောကကြီးအားကောင်းချီးပေးရန်၊ အလင်းပြူပြီး၊ ခပ်ကျဲကျဲလေးပင် ပူနေ သလားဟု ထင်ရလေသည်။\nအလုပ်သမားတွေထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဦးလှမောင်ကြီးသည် မျက်ရည်များ ၀ိုင်းနေသည့်မျက်လုံးကြီးဖြင့် “သီဟလတ်”ကိုကြည့်ရင်း သာဓု . . သာဓု . .သာဓု . . ပါးစပ်က ခေါ်၍ လက်အုပ်ချီနေရှာလေတော့သည်။\n“အဖေ . . . . .\nအခု ကျွန်တော်ကျတဲ့မျက်ရည်ဟာ . . . .\nအဖေချစ်တဲ့ အဖေ့အလုပ်သမားတွေရဲ့ လက်ခုပ်သံနဲ့\nကျခွင့်ပေးပါ “အဖေ” . . . . . . ”\nလိုချင်လွန်းလို့ . . .\nလက်ခုပ်နှစ်ဖက်နဲ့ဖမ်းကြည့်လိုက်တော့ . . . .\nတကယ်တမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်တဲ့အခါ . . .\nလမင်းဟာ လက်ခုပ်ထဲက . . . .\nကလေးတစ်ယောက်ဟာ . . . “သီဟလတ်” ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင်\nလမင်းသည် “မျှော်လင့်ချက်” ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\nChanceller “အဓိပတိ” ဘဏ်၏ရုံးခန်းသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်လွန်းလှသည်။\nထိုဘဏ်၏ဥက္ကဋ္ဌဧည့်ခန်းထဲတွင် “သီဟလတ်” ခံစားနေရသည်။ သူတို့မိသားစု၏ ကံကြမ္မာသည် ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌဦးကြီးမြင့်ကိုယ်စား၊ ယာယီဥက္ကဋ္ဌနေရာကို တာဝန်ယူထားသော “အဓိပတိ”၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မူတည်နေသည်။\nလွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က ဒီရုံးခန်းအတွင်းသို့ ကိုကိုကြီးရောက်လာခဲ့ဖူးသည်။ အဓိပတိ သည် “နှစ်လည်အစည်းအဝေးလုပ်နေ၍မတွေ့နိုင်” ဟူသော ငြင်းပယ်ချက်ကြောင့် ခေါင်းမာ၍ ကျွတ်ဆပ်ဆပ်နိုင်သောကိုကိုကြီးက “အဓိပတိ” နှင့် မတွေ့ရလျှင် မပြန်ဘူးဟု ဇွတ်ပေ၍ထိုင်နေ ခဲ့သည်။ “အဓိပတိ”၏ ၀န်ထမ်းများနှင့် မကျေမလည်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ ကိုကိုကြီးကို လုံခြုံရေးများက အတင်းဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်အထိ၊ ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုကိုကြီးက နှစ်ပတ်အတွင်း “မေမေ” သာ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ပြုမူခြင်းအတွက်၊ “အဓိပတိ” အားသတ်မည် ဟု ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ တစ်ခုသက်သာသွားသည်မှာ ကိုကိုကြီး၏ဒေါသအလျှောက် မိသားစု “ဇော” ဖြင့် ပြုမူပြောဆိုခဲ့သည်များကို၊ “အဓိပတိ”တို့ဘက်မှ ဥပဒေအတိုင်း အရေးမယူခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရေးယူခဲ့ပါက တစ်ပူပေါ် နှစ်ပူဆင့်ဆိုသလို၊ ကိုကိုကြီးလည်းအချုပ်ထဲရောက်၊ “သီဟလတ်” လည်းရုံး “ဂါတ်” ရောက်ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ မလုပ်ခြင်းအတွက်ပင် “အဓိပတိ” တို့အား ကျေးဇူးတင်ရမလိုဖြစ်နေသည်။\nသူသည် . .ဘွဲ့ရပညာတတ်တစ်ယောက်မဟုတ် . . .။\nဆင်ခြင်တုန်တရားနည်းပါးသည်။ ဒေါသကြီးသည် . . .။\nထိုကြောင့် . . .ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သီဟလတ်ကိုယ်တိုင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကိုကြီး လုပ်သွားသောပြဿနာများကို သီဟလတ်လိုက်ရှင်းရခြင်းအတွက် အထူးအဆန်းမဟုတ်တော့ ချေ . . . . . ။\n“သီဟလတ်” အတွေးမဆုံးခင်မှာဘဲ “အဓိပတိ” ဧည့်ခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်။\nကြည်လင်သောမျက်နှာရှိသည်။ မဖြူလွန်း၊ မညိုလွန်းသော အသားအရေရှိသည်။\n“ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့ . . .ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်ရဲ့သား နိုင်ငံခြားမှာဘွဲ့ယူလာတဲ့သူ ရွှေလင်ဗန်းနဲ့အချင်းဆေးလာတဲ့သူပဲ . . ဒီလိုပဲဖြစ်ရမှာပေါ့” ဟု သီဟလတ်တွေးနေမိသည်။\nအဓိပတိက သီဟလတ်နားသို့လျှောက်လာပြီး “ကျွန်တော်အဓိပတိ”ပါ ဟုပြောရင်း လက်ကမ်းပေးသည်။\n“သီဟလတ်”ကလည်း သွက်လက်ဖော်ရွေစွာဖြင့် လက်ပြန်ကမ်းရင်း၊ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက် လိုက်ကြသည်။\nအဓိပတိက ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဆက်တီခုံပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်ပြီး။\n“ခင်ဗျားနဲ့ဘာတော်လဲမသိဘူး၊ သြရသဆိုတဲ့လူလေ . . .”\n“ကျွန်တော်အကိုအရင်းပါ . . . အခုကျွန်တော်လာတာလည်း အဲဒီကိစ္စကတစ်ခုပါပါတယ်\nကျွန်တော့်ကိစ္စကနှစ်ခုပါ၊ ပထမကိစ္စက ကျွန်တော်အစ်ကိုသြရသရဲ့လုပ်ရပ်အတွက် လာတောင်းပန်တာပါ”\nOK . . . အဲဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်မေ့ထားလိုက်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒီကိစ္စ မဖြစ်ခဲ့ကြဘူး၊ ကိုသြရသလည်းကျွန်တော့်ဆီကို ဘယ်တုန်းကမှ မလာခဲ့ဘူးလို့ မှတ်ထားလိုက် ပါ။\n“သီဟလတ်”သည် အဓိပတိ၏အပြောအဆို ပါးနပ်ပုံကိုစိတ်ထဲက ကျိတ်၍ချီးကျူးမိရင်း သီဟလတ်စကားကိုဆက်လိုက်သည်။\n“ဘဏ်ချေးငွေအတွက် . . .ကျွန်တော်တို့စက်ရုံကိုပြန်ရွေးဖို့ . . .(Extention) အချိန်တိုး ပေးဖို့ ကိစ္စလေးပါ အဓိက ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မေမေရဲ့ကျန်းမာရေးပါ”\n“အဲဒီအတွက် . . .. ”\nသီဟလတ်စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ အဓိပတိက စကားကိုဝင်ဖြတ်လိုက်သည်။\n“အဲဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့စက်ရုံ file ကိုလည်း ကြည့်ပြီး ပါပြီ။ အချိန်ကလည်း သုံးနှစ်ကျော်သွားပြီ၊ ပြန်ရွေးဖို့နို့်တစ်စာပို့တာလဲ အကြိမ်ကြိမ်ရှိသွားပြီ အခုတကြိမ်ကတော့. . .ဒါရိုက်တာဘုတ်အဖွဲ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်အရ . . . နောက်ဆုံးအကြိမ်စာပို့ လိုက်ရတာပါ . . အဲဒီအတွက် ၀မ်းနည်းပါတယ်”\nအဓိပတိ၏လေသံသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းလှသည်၊ တရားသူကြီးတစ်ဦး၏ စီရင် ချက်ချသော လေသံမျိုးနှင့်တူလှသည်။\n“အရင်အကြိမ်တွေ နို့တစ်စာပို့တုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ဖေဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလု နေရတဲ့အခြေအနေမို့ပါ . . .ဒါပေမယ့်လည်း . . .မရခဲ့ပါဘူး\nနောက်ဆုံးတော့ . . .\n“ဖေဖေကိစ္စပြီးလို့မှမကြာပါဘူး၊ မေမေလည်းမေမေ့စိတ်နဲ့အိပ်ရာထဲလဲတော့တာပါပဲ။ အခုလဲ . . . မေမေ့ကိုဖေဖေ့လိုမဆုံးရှုံးရအောင်ကြိုးစားနေရလို့ . . . အခုလိုနောက်ကျနေရတာ ပါ . . .”\nသီဟလတ်စိတ်ထဲမှာ ပြောရင်းငိုချင်လာသည်။ သူစိမ်းယောက်ျားရှေ့မှာ ယောက်ျားတန်မဲ့ မျက်ရည်ကျမှာကို မလိုလားသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းထားရင်း . . .\n“ကျွန်တော်ပြောတာကို ဒီက . ..ဒါရိုက်တ်ာကြီးလဲ မိခင်ခြင်းကိုယ်ချင်းစာလို့ရမယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ နာလည်းပေးနိုင်မယ်လို့လဲ ထင်ပါတယ်”\nအဓိပတိသည် သီဟလတ်ပြောနေချိန်တစ်လျှောက်လုံး သေချာစူးစိုက်စွာနားထောင်နေပြီး သီဟလတ်စကားဆုံးတော့မှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချရင်း . . . .\n“အေးဗျာ . . .ကျွန်တော်စိတ်မကောင်းပါဘူး”\n“လောကမှချစ်သူမရှိဘဲ သေဆုံးသွားတဲ့လူတွေအများကြီးရှိပေမယ့် အမေမရှိဘဲမွေးလာ တဲ့သူရယ်လို့မရှိပါဘူး၊\nအမေမသိဘဲ မွေးလာတဲ့သူသာရှိပါတယ်၊ အဲဒါကြောင့် . ..ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ကိုယ်ချင်း စာပေးလို့ရပါတယ်”\n“ဒါပေမယ့်ဗျာ . . . ကျွန်တော့်တစ်ယောက်ထဲ ခင်ဗျားကိုနားလည်ပေးလို့ရပေမယ့်၊ ဆုံး ဖြတ်ချက်ကိုတော့၊ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့က ချထားတာမို့လို့၊ ကျွန်တော့်သဘောတစ်ခုထဲနဲ့တော့ ပြင်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ်အစည်းအဝေးလုပ်တဲ့အခါကျမှ ကျွန်တော်တင်ပြလို့ရမှာပါ။ လောလောဆယ်အခြေအနေကတော့ ပထမချမှတ်ထားတဲ့ အစည်းအဝေးဆုံးဖြတ်ချက်က အတည်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အကြံပေးချင်တာက ခင်ဗျားတို့တစ်နေရာရာက ငွေလှည့်ပြီး ခဏပြန်ရွေးထားလိုက်ပါ၊ နောက်တော့မှ ဘဏ်မှာပြန်ပေါင်ပြီး၊ အဲဒီငွေကိုပြန်ဆပ်လိုက်တာ အဆင်ပြေဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”\n“ဒါ . . .လောလောဆယ်ကျွန်တော်ဘက်က ကူညီနိုင်တဲ့ . . အခြေအနေပါပဲ။\nအဲဒီထက်ပိုပြီး . . .ကျွန်တော်မကူညီနိုင်တာ ၀မ်းနည်းပါတယ်ဗျာ . . . .”\n“ဟီဟလတ်” ၏မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ အခိုးအငွေ့အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ ကို သိလိုက်ရသည်။ ရင်ထဲမှာ စစ်ကနဲနာကျင်သွားမိသည်။ မေမေ့အတွက် သူ . .လုပ်ပေးသင့်သ လောက် မလုပ်ပေးနိုင်တာကိုတွေးရင် ၀မ်းနည်းမိသည်။ အဓိပတိကို ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိ သလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီထက်အောက်ကျို့ပြီး တောင်းပန်လျှင်လည်း ဘာမှထူးမည်မဟုတ်မှန်းကို သီဟလတ်တွက်ဆတတ်သည်။ သီဟလတ်သည် သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရင်း၊ အဓိပတိရင်ထဲမှာစွဲကျန်နေမည့်စကာတစ်ခွန်းကို ရွေးချယ်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်။ ထိုစကး၏ နောက်ကွယ်မှာ အဓိပ္ပါယ်များစွာကိုတော့ တဖြည်းဖြည်းစဉ်းစားရင်း သူသဘောပေါက်လိမ့်မည်ဟု ထင်ပါသည်။\n“အခုလို . .အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တာ့်ကိုမကူညီနိုင်တဲ့ အတွက်လည်း စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တစ်ခုတော့ . . .ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ တစ်ချိန် ချိန်မှာ ကိုအဓိပတိတို့ မိသားစုလည်း အလားတူဒါမှမဟုတ်၊ အခြား အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံလာနိုင် ပါတယ်\nအဲဒီလိုကြုံလာတဲ့အခါမျိုးမှာ . . . .\nကူညီခွင့်ရသူဟာ၊ ကျွန်တော်ဖြစ်ပါစေလို့ . . .ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ် . . .ကျွန်တော်ကို သွားခွင့်ပြုပါ . . .”\nသီဟလတ် . . အဓိပတိဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌအခန်းမှ ခပ်သွက်သွက်ထွက်လာခဲ့သည်။\nထိုစကားအတွက်၊ အဓိပတိမည်ကဲ့သို့ခံစားရမည်ကို မသိချင်တော့ပေ။\nသီဟလတ်၏စိတ်များသည်၊ သူစီးလာသည့်ဓာတ်လှေကားကို တစ်ဆင့်ခြင်းနိမ့်ကျသွား သလို ခံစားနေရသည်။\nလောလောဆယ်သီဟလတ်၏ရင်ဘတ်သည် ဓါတ်လှေကားတံခါးလို နှစ်ခြမ်းကွဲ၍ ထွက် နေပေသည်။\nလမ်းမပေါ်တွင် လူစည်းကားရာအရပ်ဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ လူစည်းကားချိန်ဖြစ် သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ လူများသည် ပုရွက်ဆိတ်အုံလို၊ ပျားပန်းခတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်တလေများ “သီဟလတ်” ရင်ထဲအပူကို ငြိမ်းပေးနိုင်မည့်သူ မရှိ တော့ဘူးလားဟု တွေးမိနေသည်။ သူ့ကူညီနိုင်မယ့်သူရော တစ်ယောက်တလေများမရှိတော့ ဘူးလားဟု တွေးမိနေသည်။ သူ့ကိုကူညီနိုင်မယ့်သူရော တစ်ယောက်တစ်လေများမရှိတော့ဘူး လားဟု တွေးနေမိသည်။ သီဟလတ်ကားရပ်ထားရာ တစ်ဘက်ကားလမ်းသို့ တစ်ဘက်ကား လမ်းသို့ ကူးလာနေသော်လည်း သီဟလတ်သည် စိတ်နဲ့လူမကပ်တော့ပေ။ ကားတစ်စီးသည် ကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းဖြတ်ကူးနေသည့် သီဟလတ်ကို မတိုက်မိအောင် ဘရိတ်အုပ်ရင်း၊ သီဟလတ်ကို ပွစိပွစိဖြင့် ပြောသွားသည်ကိုပင် သီဟလတ်မသိတော့ပါ။\nသူသိချင်နေတာက . . .\nဒီပြဿနာကိုဘယ်လိုရှင်းရမလဲဆိုတဲ့အဖြေကို . . .\nကန္တာရထဲမှာရေငတ်နေတဲ့လူတစ်ယောက် . . .\nအိမ်ခြံမြေတွေ အရောင်းထိုင်းနေချိန်မှာ . . .\n၀ယ်ရောင်းတွေလက်ထဲကို . . .\nအဲဒီနှစ်ခုပေါင်းရင်တောင် စက်ရုံကိုပြန်ရွေးနိုင်မည့်အခြေအနေမရှိသေး၊ ပြန်ရွေးနိုင်လျှင် လည်း၊ ထိုစက်ရုံကထွက်သည့်အထည်များကို ယူမည့်သူမရှိစက်ရုံကိုပြန်ရောင်းဖို့ဆိုတာ၊ စီးပွား ရေးကပ်သင့်နေချိန်မှာ ၀ယ်သူကိုအလှယ်တကူရှာလို့ ရနိုင်မည်မဟုတ်။\nထို့ကြောင့် . . . စက်ရုံကို အဆုံးခံလိုက်ရုံသာရှိတော့သည်။ အိမ်နှင့်ကားရောင်းရငွေနှင့် အလုပ်သမားများကို သုံးလခစာစီပေး၍ ကျန်ငွေနှင့် အမေ့ကျန်မားရေးအတွက် ဆေးကုစရိတ်ဖြစ် ဆုပ်ကိုင်ကာ နေစရာအိမသစ်တစ်လုံးကိုလည်း ပြန်ဝယ်ရမည်။ ထိုအိမ်သစ်ကို အခြားဘဏ်တစ် ခုတွင် ထပ်ပေါင်၍ စီးပွားရေးအရင်းအနှီးလုပ်ကာဘ၀ကိုအစမှ ပြန်လည်ထူထောင်ရမည်။ အားလုံးထဲမှာ အမေ့အသက်ကိုငွေနဲ့စက်၍ သေမင်းလက်က လုယူဖို့က ပိုအရေးကြီးသည်။ သူ့ တို့မောင်နှမသုံးယောက်စလုံးကောင်းကောင်းနားလည်ထားကြသည်။\nမောင်နှမသုံးယောက်စလုံးတိုင်ပင်လိုက်သောအခါ . . .\nပြဿနာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ အဲဒါကတော့ အိမ်ရောင်းသောအခါ ဂရန်သည် အမေ့ နာမည်ပေါက်ဖြစ်သောကြောင့် အမေက ကိုယ်စားလှယ်လွဲစာ(သို့မဟုတ်) အမေကိုယ်တိုင် ထို စာချုပ်ပေါ်တွင်လက်မှတ်ထိုးမှ တရားဝင်မည်ဖြစ်သည်။\nအဖေ့လက်ထပ်ကတည်က အဖေခေါင်းချခဲ့သောဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းချရန်အတွက် အမေ့ ကို မည်သူပြောမည်နည်း။\nမည်သို့ပြောရမည်နည်း . . ။\nအမေကရော ဤကိစ္စအတွက်ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်လား . .. ၊\nနှလုံးရောဂါကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိသည် . . .။\nပြီးတော့ . . . အဆိုးဆုံးက . . .\nဖေဖေရှာဖွေထားခဲ့သော စီးပွားဥစ္စာများကို သားသမီးများလက်ထက်ကျတော့မှ မတိုးတက် လာသည့်အပြင် ပို၍ ဆုတ်ယုတ်သွားပါကလားဟု အမေတစ်ယောက်၏ အထင်သေးခြင်းကိုခံရ မှာ . . . ကိုတွေး၍ ရှက်နေမိသည်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖေဖေခေါင်းချခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးမှာ ဖေဖေရဲ့အငွေ့အသက်တို့ရှိနေသေးသည် ကို မေမေနှမျောရှာလိမ့်မည်။\nစာရွက်စာတမ်း၊ မှတ်ပုံတင်ဌာနမှာအရာရှိ၊ ရှေ့နေတို့သည် သူတို့၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန်ရောက်ရှိနေကြသည်။ မောင်နှမသုံးယောက်က အမေ့အနားတွင် ရပ်နေကြသည်။ “အမေ”သည် တိုက်ပုံအနက်ရောင်ဝတ်ထားသူကို ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိပုံရ သည်။ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော စာရွက်စာတမ်း၊ မှတ်ပုံတင်အရာရှိ၏ တိုက်ပုံပေါ်မှ အမည်နှင့် ရာထူးရေးထားသော Name Plate ကို ကြည့်၍ ခန့်မှန်းနေပုံရသည်။ ကိုကိုကြီးသည် အမေ့ခေါင်း ရင်းရှိပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ငေးကြည့်ကာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။\n“သီဟလတ်” သည် အမေ့ရှေ့တွင် အပြစ်ရှိသောတရားခံတစ်ယောက်လို၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ချ၍ ဘယ်ဘက်လက်ကို ညာဘက်လက်ကဆုပ်ထားပြီး၊ အမေက သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရ အောင် ခေါင်းကိုငုံ့ထားသည်။\n“မြကြာမှုံ” ကတော့ သူ့ဆံပင်ရှည်များဖြင့် မျက်နှာကို တတ်နိုင်သမျှဖုံးအုပ်၍ ခေါင်းငုံ့ထား သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့သည် အမေ့မျက်နှာကို တစ်ယောက်မှမကြည့်ရဲကြမည် မထင်ပါ။\nအမေ့သည် ခေါင်းအုံးကိုကျောနောက်တွင် မှီ၍ထိုင်ရင်း သားသမီးများ၏မျက်နှာကို အကဲ ခတ်နေသည်။ အမေ့ကုတင်ပေါ်တွင် special power ဟုခေါ်သော အသင့်ရိုက်ပြီး ကိုယ်စားလှယ် လွဲစာနှင့် လက်မှတ်ထိုးရန်၊ ဘောပင်တစ်ချောင်းရှိသည်။ အမေသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေး သားထားသော ထိုကိုယ်စားလှယ်လွဲစာကို ကောက်ယူဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို နားလည်သွားသည်။\nအမေသည်ခေါင်းကို ညင်သာစွာငြိမ့်၍ နှုတ်ဆိတ်နေကြသူများကို အမေကပင်စ၍ ပြော သည်။\n“သြ . . . ဒီအိမ်ကြီးကိုရောင်းရတော့မယ်ဆိုပါတော့ . . .”\nအမေအသံသည် တိုးတိတ်ညင်သာသော်လည်း၊ မောင်နှမသုံးယောက်စလုံး၏ ရင်ကိုတုန် ခါသွားစေသည်။ အမေကပင် ဆက်ပြောသည်။\n“ပစ္စည်းသင်္ခါရ၊ လူသင်္ခါရ . . တဲ့၊\nဘာမှ စိတ်မကောင်းဖြစ်မနေကြနဲ့၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ သေရင် ဘယ်သူ့နောက်မှပါမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့အဖေက လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အခုလိုရောင်းနိုင်အောင်လို့ထားခဲ့တာ\nအခု . . သူ့ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်းပြည့်သွားတာ”\nကြည့်စမ်းပါဦး . . .၊ မေမေက ကျွန်မတို့ထင်ထားသလို ဒီအိမ်ကြီးကိုရောင်းဖို့ မနှောမျော တဲ့အပြင်၊ ကျွန်မတို့ကိုပါပြန်ပြီး နားချနေလိုက်တာ၊ ဒီလိုရောင်းလို့ရအောင် ဖေဖေက ထားခဲ့ တာတဲ့။\nကျွန်မကောင်းကောင်းသိပါတယ် . . ၊\nမေမေဟာ ဖေဖေကိုဘယ်လောက်ချစ်သလဲဆိုတာ အားလုံးသိပါတယ်။\nဖေဖေကိုယ်တိုင်စိုက်ခဲ့တဲ့ခြံထဲက သစ်ပင်တွေ . . .\nမေမေကနှင်းဆီပန်းကြိုက်တတ်လို့ မေမေအိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ဖွင့်လိုက်ရင် မြင်ရမယ့် နေရာ မှာ . . .နှင်းဆီပန်းတွေကို ဖေဖေကိုယ်တိုင်စိုက်ပေးခဲ့တာပါ။\nအခု . . .သားသမီးတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့၊ မေမေ မနှမျောချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြောနေတာပါ။\nမေမေ ဘယ်လောက်လျှို့ဝှက်တတ်တယ်ဆိုတာကို မောင်နှမအားလုံးသိကြပါတယ် . ..\nဖေဖေ့နဲ့ပတ်သက်ရင်၊ မင်္ဂလာဦးပစ္စည်းလေးကအစ ဖေဖေပတ်သွားတဲ့နာရီလေးအဆုံး အမြတ်တနိုးသိမ်းတတ်တဲ့မေမေဟာ . .\nဒီအိမ်ကြီးကို မနှမျောဘဲနေပါ့မလား . . .\nဒီအိမ်ကြီးမှာ . . . ဖေဖေအငွေ့အသက်တွေ . . .\nဒီအိမ်ကြီးမှာ . . . ဖေဖေပုံရိပ်တွေ\nဒီအိမ်ကြီးမှာ . . . ဖေဖေဟာမေမေ့ကိုချစ်တဲ့စိတ်တွေ . . .\nအို . . . ဒီအိမ်ကြီးမှာ . . . .\nဒီအိမ်ကြီးမှာ . . . . .\nမြကြာမှုံထံမှ ရှိုက်သံတစ်ချက်ထွက်လာသည်။ မေမေသည် မြကြာမှုံစိတ်နုပုံကို သိ၍ မြကြာမှုံကို သူ့အနားသို့ခေါ်၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ မြကြာမှုံက မေမေ့ပုခုံးပေါ်သို့ခေါင်းမှီ၍ မျက်နှာကို ဖွက်ပြီး ကြိတ်ရှိုက်နေသည်။ မေမေသည် မြကြာမှုံ၏ ဆံစကလေးများကိုသပ်၍ နှစ်သိမ့်ရင်း . . . .\n“ရောင်းစရာရှိလို့ရောင်းရတာ ငိုဖို့မလိုဘူး သမီး၊ ဒါကျေနပ်စရာပါ၊ ရောင်းချင်လျက်နဲ့ ရောင်းစရာပစ္စည်းမရှိမှ ငိုရမှာ သမီးရဲ့ ‘တိတ်’ သမီးမေမေက ငိုတာမကြိုက်ဘူး”\nမေမေသည် သြရသဘက်သို့ကြည့်၍ . . . .\n“သားကြီး ဒီဘက်လှည့်၊ မေမေ့ကိုကြည့်စမ်း”\nသြရသ တုန့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး၊ မေမေဘက်သို့ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လိုက်သည်။ အံကို တော့ ကြိတ်ထားခဲ့ဖြစ်သည်။\n“သားကြီးသြရသ မင်းတို့ကို မေမေဒီလိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ မမြင်ချင်ဘူး၊ မေမေကိုပြုံးပြစမ်း” ဟု အမေက ပြောသည်။\nသြရသည်သည် အမေ့အတွက် ပြုံးပြရတော့မည်။ သူကြိုးစား၍ အမေ့ကိုပြုံးပြပါသည်။ သို့သော် . . .သူ၏အပြုံးတွင် အံကြိတ်သံများပါနေသည်။\n“သားငယ် ‘သီဟလတ်’ မင်းလည်း အမေ့ကိုပြုံးပြစမ်း”\nအခက်အခဲပေါင်းများစွာကို သီဟလတ်ရင်ဆိုင်၊ ဖြတ်ကျော်ဖြေရှင်းလာခဲ့သည်။ ယခုတစ် ကြိမ်၊ ယခုအခြေအနေမျိုးမှာ အမေ့အားပြုံးပြရန် သီဟလတ်အတွက် အလွန်ခက်ခဲပါသည်။ ဘယ်လိုပဲခက်ခက် အမေ့အတွက် ပြုံးပြရမည်။ အချိုသာဆုံးဖြစ်အောင် မျက်နှာကိုပြင်၍ အမေ ကျေနပ်စေမည့်အပြုံးဖြင့် သူပြုံးပြပါသည်။ ထိုသို့အပြုံးကို ဂရုစိုက်၍ပြုံးနေရသောကြောင့် မျက်လုံးက မျက်ရည်ကိုထိန်းဖို့ မေ့သွားပုံရသည်။\nမျက်နှာကပြုံးနေသော်လည်း သီဟလတ်မျက်လုံးမှမျက်ရည်များက စီးကျနေသည်ကို၊ ပါးပြင်ပေါ်သို့နွေးကနဲဖြစ်သွားမှသတိပြုမိသွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်မျက်ရည်သုတ်သလို၊ ကမန်းကတန်းသုတ်လိုက်မိသည်။\nမေမေသည် သီဟလတ်ကိုပြန်ပြုံးပြရင်း၊ သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသောမြကြာမှုံ၏ မျက်နှာကလေးကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး .. . . . .\n“ဟိုမှာကြည့်စမ်း . . .ကိုကိုကြီးနဲ့ကိုကိုလေးက မေမေ့ကိုပြုံးပြနေကြပြီ၊ သမီးလေးပဲကျန် တော့တယ်၊ မျက်ရည်တွေသုတ်လိုက်ပြီးရင် မေမေ့ကိုသူတို့လိုပဲပြုံးပြ”\nမြကြာမှုံသည် အမေ့ကိုငိုမဲ့မဲ့လေးနှင့် ပြုံးပြရှာသည်။ အမေကလည်း ပြန်ပြုံးပြပြီး။\n“ကဲ . .မေမေလက်မှတ်ထိုးရမယ့်နေရာကိုပြ” ဟုပြော၍ စာရွက်စာတမ်းအားလုံး လက်မှတ်ထိုး၍ လည်းကောင်း၊ လက်ဗွေများနှိပ်၍လည်းကောင်းလုပ်ပြီးသည်နှင့် သားသမီးများ ၏ နဖူးလေးများကိုနမ်း၍ နှုတ်ဆက်သည်။ ပြီးတော့ . . . အမေသည် အလှပဆုံးပြုံးရင်း . . ..\n“သားတို့သမီးတို့လည်းနားကြတော့ . . .\nမေမေလည်းအိပ်ရာထဲမှာ ၀င်သက်၊ ထွက်သက်လေးမှတ်ရင်း နားလိုက်ဦးမယ်” ဟုပြော ရင်း အမေသည် မျက်လွှာလေးပိတ်၍ နားနေရှာသည်။ မောင်နှမသုံးယောက်၊ ဧည့်သည်များကို ခေါ်၍ ဧည့်ခန်းဆီသို့ထွက်လာကြသည်။\nအမေသည် သူတို့ထင်ထားသည်ထက် လျှို့ဝှက်နိုင်လွန်းလှသည်။\nအမေသည် သူတို့ထင်ထားသည်ထက် မြိုသိပ်နိုင်လွန်းလှသည်။\nအမေ၏နှုတ်ဆက်အနမ်းသည် သူတို့မောင်နှမကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်သွားခြင်းဖြစ်သည် ကို မကြာခင်သိလိုက်ရသည်။\nအမေ . . .\nအမေမှတ်မယ်ဆိုတဲ့ ၀င်သက်၊ ထွက်သက်မှာ . . . .\nထွက်သက်သာပါပြီး . . . . .\n၀င်သက်မပါဘူးဆိုတာ . . . .\nကျွန်တော်တို့ကိုပြောခဲ့ဖို့ကောင်းပါတယ် အမေရယ် . . .. . . .\nအမေဆုံးသည်နေ့သည် . . . .\nမြကြာမှုံအတွက် . . . . ကောင်းကင်ပြိုသောနေ့ဖြစ်သည်။\n“သီဟလတ်” အတွက် . . . . လမင်းပျောက်သည့်ညဖြစ်သည်။\nသြရသအတွက် . . . . ကမ္ဘာပျက်သည့်နေ့ဖြစ်သည်။\nသြရသ၏ ကမ္ဘာကိုဖျက်သည့်သူကို မထင်မှတ်ဘဲသိလိုက်ရသည်။\nပွဲစားက ငွေအကျေစာချုပ်နှင့်အမည်ပြောင်းစာချုပ်ပေါ်တွင် မည်သူ့အမည်ဖြင့် ရိုက်ရမည် ကို တစ်နေရာသို့ဖုန်းဆက်မေးပုံရသည်။ ဖုန်းထဲမှလူက နံပါတ်တစ်ခုကိညွှန်သည် ပွဲစားကထိုဖုန်း နံပါတ်ကိုပါးစပ်မှရွတ်၍ စာရွက်တွင်လိုက်မှတ်သည်။ သြရသက ထိုဖုန်းနံပါတ်ကို အလွတ်ကျက် ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ . . . ဆက်သွယ်ရေးအများသုံး လမ်းဘေးဖုန်းမှဆက်၍ စုံစမ်းလိုက် သောအခါ “အဓိပတိ” ၏လက်ကိုင်ဖုန်းနံပါတ်ဖြစ်နေသည်။ သြရသကောင်းကောင်း သဘော ပေါက်သွားသည်။ တဘက်က . .စက်ရုံကို ပြန်မရွေးလျှင် ဥပဒေအရ ချိတ်ပိတ်မည်ဟုဖိအားပေး ပြီး တဘက်ကပွဲစားများနှင့်ပေါင်း၍ အိမ်ကိုအောက်ဈေးနှိုက်၍ ၀ယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\nသြရသည် တောချောက်ပြီးကျုံးထဲသို့ အသွင်းခံလိုက်သောဆင်တစ်ကောင်လို ခံစားလိုက် ရသည်။ လောဘသားတို့၏ စီးပွားရေးအရ ပက်စက်မှုတွင်သြရသတို့မိသားစု၊ စက်ရုံအလုပ် သမားမိသားစု၊ တို့ မြေဇာပင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် . . . ရွေးစရာလမ်းမရှိ။\nထိုကိစ္စကို “သီဟလတ်” နှင့် “မြကြာမှုံ” ကို လုံးဝအသိမပေးဘဲ။ သြရသတစ်ယောက် တည်း သိမ်းထားခဲ့သည်။\nအဓိပတိရေ . . . .\nအမေသာ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်လို့ကတော့ . . . .\nငါပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း . . . .\nအခု . . အ . . .မေ . . .ဆုံး . . .ပြီ . . . ။\nမင်းရဲ့ နောက်ဆုံးညစာကို ၀အောင်စားထားပေတော့ . . . ..\nအဓိပတိဘဏ်ရှေ့တွင် ငွေသွင်းသူ၊ ငွေထုတ်သူ၊ ငွေလွှဲသူ၊ ဖြတ်လျှောက်သွားသူများဖြင့် စည်းကားနေသည်။ ဘဏ်၏ကားပါကင်တွင် ကားမျိုးစုံရပ်ထားသည်။ ဘဏ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ် ဦးအပေါက်ဝတွင် စောင့်နေသည်။ ဘဏ်၏လုံခြုံရေးကင်မရာများက ဘဏ်အတွင်းတွင်သာမက၊ ဘဏ်၏အပြင်သို့ပါ ရိုက်ထားသည်။\nသြရသည် အငှားကားတစ်စီးပေါ်တွင် အိနြေ္ဒရစွာထိုင်၍ စောင့်နေသည်။ အငှားကားကို နာရီနှင့်ငှားထားခြင်းဖြစ်၏။ အငှားကားဒရိုင်ဘာကိုတော့ ဘဏ်မှငွေလာထုတ်သူတစ်ဦးထံမှ အကြွေးရစရာရှိ၍ လာစောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟုပြောထားသည်။ အငှားကားကိုဘဏ်ရှေ့နှင့် အနီးဆုံးနေရာမှာရပ်၍ စောင့်နေ၏။ သြရသနာရီကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ်နာရီဆယ်မိနစ်ရှိပြီ။\nဆယ်နာရီဆယ့်ငါးမိနစ်တွင် အဓိပတိ၏ တူးသောင်ဇင်ဆဲဗင်းမာစီးတီးကိုရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် သြရသသည်၊ ခါးကြားမှအမဲလိုက်ဓားမြှောင့်ကိုထုတ်ပြီး၊ ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းဝှက် ကာ အငှားကားပေါ်မှဆင်း၍ မာစီးတီးနားသို့လျှောက်သွားသည်။ ဘဏ်လုံခြုံရေးတစ်ယောက် ကကားတံခါးကိုဆင်းဖွင့်ပေးသည်။ ကားထဲမှ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို အပြည့်ဝတ်ထားသော အဓိပတိနှင့်အတူ ဘဏ်ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော သူနှစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။ သြရသည် အဓိပတိနားသို့လျှင်မြန်စွာကပ်သွားပြီး အရိုးအသွားဆယ်လက်မခန့်ရှိသော ဓားမြှောင့်ဖြင့် အဓိပတိ၏ ၀မ်းဗိုက်ဆီသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ မည်သူမှထင်မထားသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အနီးရှိ လူများရုတ်တရက်ကြောင်သွားသည်။ သြရသည်သည် ဗိုက်ထဲသို့အသွားတစ်ဝက်ခန့်ဝင်သွား သော ဓားကိုဆွဲနှုတ်၍ အဓိပတိ၏ရင်ညွန့်ဆီသို့ နောက်တစ်ချက်ထိုးချလိုက်သည်တွင် အနီးရှိ လုံခြုံရေးတစ်ဦးက သြရသကိုဘေးတိုက်လူချင်း ၀င်တိုက်ပစ်လိုက်သည်။ သြရသ၏ ဒုတိယ မြောက်ထိုးချက်က ရည်ရွယ်ရာသို့မရောက်ဘဲ လွဲသွားခဲ့သည်။ အဓိပတိသည် မယုံနိုင်သလို ကြည့်ရင်း ဗိုက်မှဒဏ်ရာကို အုပ်ရင်းလဲကျသွားသည်။\nမကြာခင် အော်ဟစ်သံများ၊ ဆူညံ၊ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်၍ ဘဏ်မှလုံခြုံရေးများ၊ ၀န်ထမ်း အချို့ရောက်လာပြီး၊ သြရသကိုရိုက်နှက်ထိုးကြိတ်၍ လက်ထဲမှ ဓားကိုလုသူလု၊ ချုပ်သူချုပ်၊ အဓိပတိကိုကားပေါ်တင်၍ ဆေးရုံသို့မောင်းသူမောင်း၊ ရဲစခန်းသို့ အကြောင်းကြားသူကြားဖြင့် ရှုတ်ရှက်ခတ်သွားသည်။\nသြရသသည် ရုန်းရင်းကန်ရင်းဖြင့် ခေါင်းပေါ်သို့မာကျောသော အရာတစ်ခုဖြင့် အရိုက်ခံ လိုက်ရပြီး ဘာဆိုဘာမှမသိတော့ပေ။\nသြရသတစ်ယောက်ကတော့ . . . .\n“မိုက်”နေရင်း “မှောင်” သွားခဲ့သည်။\nသည်နေ့တွင် မေမေ၏ရုပ်ကလပ်ကို မီးသဂြိုဟ်ရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်။ စက်ရုံက ၀န်ထမ်း များ၏မိသားစု၊ မေမေ၏မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများ ဆွေမျိုးများ၏၀ိုင်းဝန်းကူညီမှုကြောင့် မေမေ၏ ဈာပနသည် စည်ကားလှသည်။ မြကြာမှုံကတော့ မေမေ၏နောက်ဆုံးခရီးကို အလှပဆုံး ပြင်ဆင်နေသည်။ ငိုတာကို မကြိုက်သည့်ဖေဖေနှင့်မေမေကြောင့် မငိုအောင်ထိန်းထားသည့်ကြား မှ မျက်ရည်တွေကျနေသည်။ သီဟလတ်ကတော့ မေမေ၏နောက်ဆုံးခရီးချောမွေ့စေရန်စီစဉ် နေသည်။\nထိုစဉ်ရဲကားတစ်စီးဆိုက်လာသည်။ လူအုပ်ကြားထဲမှ သြရသကို လက်ထိပ်ခပ်ထားပြီး၊ ရဲသားနှစ်ယောက်က လက်တစ်ဘက်စီကိုကိုင်၍ ဆင်းလာသည်။ မြကြာမှုံသည် လက်ထပ်ခတ် ခံထားရသော သြရသကိုမြင်သောအခါ . . .ပို၍ ၀မ်းနည်းလာပြီး သြရသရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်၍ ငို ချလိုက်သည်။\nသြရသသည် လက်ထပ်ခတ်ထားသောလက်ဖြင့် မြကြာမှုံပါးမှ မျက်ရည်များကိုသုတ်ပေး ရင်း နှစ်သိမ့်နေသည်။ သီဟလတ်ကတော့ သြရသကိုကြည့်ရင်း၊ မချိတင်ကဲဖြင့်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက် ထားသည်။\nသြရသသည် အမေမျက်နှာကိုနောက်ဆုံးအကြိမ် တ၀ကြီးကြည့်၍ အမေအလောင်းကို ကန်တော့သည်။ ပြီးတော့ . . . သီဟလတ်နှင့်မြကြာမှုံအနားသို့သွား၍ နှစ်ဦးစလုံးကိုကြည့်ကာ၊\n“အဓိပတိဆိုတဲ့ကောင် မသေဘူးတဲ့၊ ငါ့အမှုသက်သာရာ သက်သာကြောင်းအနေနဲ့ အဲဒီ အဓိပတိဆိုတဲ့ကောင်ဆီမှာ မင်းတို့ဘယ်တော့မှ သွားပြီး မတောင်းပန်နဲ့ ဒူးမထောက်နဲ့ကြား လား၊ ငါယောက်ျားလုပ်ရဲရင်ခံရဲတယ်၊ အေး . .. ငါ့စကားကိုနားမထောင်ပဲ၊ အဲဒီကောင်ဆီမှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်တယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ကိုပါသတ်မယ် . .. ကြားလား . . .”\nမြကြာမှုံနဲ့သီဟလတ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ၊ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း သြရသကို အဖြေ ပြန်ပေးလိုက်သည်။\n“စိတ်ချ . . .ကိုကိုကြီး . .. ကျွန်တော်အဲဒီကောင်ကို ဘယ်တော့မှ ဒူးမထောက်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်”\nသြရသက မြကြာမှုံကိုကြည့်လိုက်သည်။ မြကြာမှုံကပြောသည်။\n“စိတ်ချပါ . . . ကိုကိုကြီး . .. ညီမလေးလည်း ကိုကိုလည်းပြောသလိုပါပဲ။ ဒူးထောက်ခြင်း ထောက်ရင်၊ ဒီတစ်ခါ . . . အဲဒီအဓိပတိဆိုတဲ့လူက ဒူးထောက်ရတဲ့အလှည့်ပဲဖြစ်စေရမယ် . .”\n“အေး . . ကောင်းတယ်၊ ငါစိတ်ချမယ်ဟုတ်ပြီလား၊ ကဲ . . .ငါသွားမယ်”\nသြရသသည် လူအုပ်ကြားမှ ရဲများနှင့်အတူ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။ ထိုစဉ် . . . အမေ ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ . . ဘယ်တုန်းက . . . ဘယ်သူလာထားသွားမှန်းမသိသော ပန်းခြင်းတစ်ခုကိုတွေ့ရသည်။ ထိုပန်းခြင်းအောက်တွင်၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးထားသောစာ တန်းတစ်ခုကိုတွေ့ရသည်။\nစာတန်းကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ . . . .\nမြကြာမှုံသည် . . . .အသက်ရှုသံတွေမြန်လာသည်။\nသွေးများဆူပွက်လာသလိုဖြစ်လာပြီး၊ ထိုပန်းခြင်းကိုဆွဲယူ၍ တစ်စစီဆုတ်ချေ၊ ဖျက်စီး လိုက် လေသည်။\nအဓိပတိ . . . .\nရှင့်ကိုကျွန်မ မမြင်ဖူးဘူး . . . .\nရှင် . . . ဘယ်လိုလူလည်းဆိုတာ ကျွန်မမသိဘူး၊\nရှင့်ကြောင့် . . . မေမေဆုံးရပြီ\nရှင့်ကြောင့် . . . ကိုကိုကြီးထောင်ကျတော့မယ်\nရှင့်ကြောင့် . . . ကျွန်မတို့မိသားစုဘ၀ပျက်ခဲ့ရတယ်။\nရှင့်ကြောင့် . . . ကျွန်မတို့ရဲ့ စက်ရုံဝန်ထမ်းတွေဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်\nရှင့်ကြေင့် . . . ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ရတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်ဒုက္ခရောက်ပြီးပြီလဲ။\nရှင် . . . ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး . . . . .\nရှင် . . . သိထားဖို့က\nရှင် . . .နဲ့ . . .ကျွန်မတို့ မိသားစုကြားမှာ . . . .\nအ . . .ကြွေး . . .တင် . . သွား . . .ပြီ . . .\n(ရှေ့လဆက်ဖတ်ပါ . . . . .)\nFiled under idea story -sept'090comments\nမှတ်ကြီးတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ငူငူငေါင်ငေါင် ထိုင်နေသည်ကို အခန့်သင့်ပင်တွေ့ရ၏။\nညီဆူးက အခန်းထောင့်သို့ သူ့အ၀တ်အစားအိတ်ကို “ဘုန်း”ကနဲ မြည်အောင်ပစ်ချလိုက် ပြီး . . ..\n“ဒီမှာ . . မှတ်ကြီး။ မင်းဘာမှ အားမငယ်နဲ့တော့။ မင်းကို ကယ်တင်ဘို့၊ မင်းရဲ့ အမှားတွေ ကို တည့်မတ်ပြင်ပေးဘို့က ငါကိုယ်တိုင် ဒီအိမ်ကိုရောက်လာပြီ . . သူငယ်ချင်း”\nသူများအိမ်မှာကပ်နေဖို့ရောက်လာသည်ကိုပင် အပြောကတော့ အထက်စီးမှမလျော့။\nမှတ်ကြီးက ငေါင်တောင်တောင်ထိုင်နေရာမှ မျက်ခွံကလေးမ၀ံ့တ၀ံ့ပင့်လှန့်ကြည့်ကာ ပေကလပ် ပေကလပ်ဖြင့်\n“မင်းကို အိမ်ကနှင်ချလိုက်ပြီလို့ ရိုးရိုးတမ်းတမ်းပြောရင်လည်း ရပါတယ်ကွာ”\nအကြောင်းသိပြီးသားလူချင်းမို့ ညီဆူးကို မှတ်ကြီးက ကွက်ကျော်မြင်ပြီးသား။ ညီဆူးက တော့ . .အဟီး . .ဟု ရှက်ရယ်ရယ်သည်။ ပြီးမှ . . . . .\n“နေစမ်းပါဦး . . . မှတ်ကြီးရ။ မင်း အရင်နေတဲ့အိမ်လေးက ကောင်းရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီကို ပြောင်းလာရတာလဲ”\nညီဆူး၏မေးခွန်းကြောင့် မှတ်ကြီးတစ်ချက်တွေခနဲဖြစ်သွား၏။ ချက်ချင်းပြန်မဖြေနိုင်။ ပြီးတော့မှ . . . .\n“အဲ . . . ဟိုဒင်းကွာ . . ဘာခေါ်မလဲ။ တိုးတက်မှုကို ရှေးရှူတဲ့ဖြစ်စဉ်တိုင်းမှာ အပြောင်း အလဲဆိုတာရှိတယ် . . . သူငယ်ချင်း။ ဒါ . . တော်လှန်သော အဘိဓမ္မာပေါ့ကွာ။ ရုရှားနိုင်ငံရဲ့ မဟာအောက်တိုဘာတော်လှန်ရေးကြီးမှာတောင်မှ . ..ဒီလိုမျိုး အတွေးအခေါ်ကို ကိုင်စွဲပြီး . . .”\n“နေ ပါဦး . . နေပါဦး၊ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ သိပ်မပြောနဲ့ . .. မှတ်ကြီးရာ။ ဟိုဖက် ရပ်ကွက် ကနေ ဒီဖက်ရပ်ကွက်ပြောင်းလာတာ ဘာတွေများတိုးတက်သွားသလဲ။ သီရိသုဓမ္မသိင်္ဂီဒေါက်တာမှတ်ကြီးလို့ လူတွေက ၀ိုင်းခေါ်ကြရောလား”\nငေါ့ပြောနေသော ညီဆူး၏စကားကြောင့် မှတ်ကြီးတစ်ယောက် ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက် ပေးရမည်မှန်းမသိဘဲ ယောင်နနဖြစ်နေပြီးမှ . . .\nတစ်စုံတစ်ရာ ဖျတ်ကနဲ သတိရသွားဟန်ဖြင့် . . .\n“သြော် . . .ဒီလိုလေ၊ ဒီအိမ်ကြီးမှာက တယ်လီဖုန်းရှိတယ်ကွ”\n“ဟင် . . မင်းမှာ တယ်လီဖုန်းနဲ့ အရေးတကြီးပြောစရာ ဆိုစရာ ဘာအလုပ်အကိုင်မှ မယ်မယ်ရရမရှိတာ။ ဘာထူးလို့လဲ”\n“ငါ့လခွေး။ ဟုတ်တော့ ဟုတ်တာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမယ့် . .. မင်းက အဲဒီလို ဒဲ့ဒိုးကြီးပြော လိုက်တော့ ငါရှက်သွားတာပေါ့ . . ဟီး . .ဟီး”\n“ဟေ . . . မင်းက ရှက်လည်းရှက်တတ်သေးသကိုး”\nညီဆူးက အံ့သြဆန်းကျယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မယုံနိုင်စဖွယ် ဘွားဘွားကြီးတွေ့လို့ရသလိုမျိုး ရေရွတ်မိ၏။ မှတ်ကြီးက . . .\n“တစ်ခုတော့ရှိတယ်ကွ။ အရင် ဒီအိမ်မှာနေသွားတဲ့ အိမ်ရှင်က သူ့တယ်လီဖုန်းကို လမ်းသူ လမ်းသားတွေ အချိန်မရွေးလာပြောနိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး ခွင့်ပေးထားတယ်ကွ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖုန်းဆက်ခပေးပြီး လာဆက်တဲ့သူ သုံးလေးယောက်လောက်တော့ရှိတတ်တယ်။ နောက်ပြီး ဖုန်း နံပါတ်ကနေတစ်ဆင့် သူတို့ကိုခေါ်ခိုင်းရင်ရတယ်ဆိုပြီး အပြင်က သူတို့မိတ်ဆွေတွေကိုပါ ပေးထားတော့ သူတို့ဆီဆက်တဲ့ဖုန်းတွေလာရင် အိမ်အထိလိုက်ခေါ်ပေးရသေးတယ်ကွ”\n“အေးလေ . . လုပ်ပေါ့ကွ။ ဖုန်းဆက်ခက မင်းပဲရတာမဟုတ်လား။ လက်ဖက်ရည်ဖိုး အတွက် မပူရတော့ဘူးပေါ့ . . .မှတ်ကြီးရ”\nမှတ်ကြီးက ညီဆူး၏စကားကို စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာနားခါးဟန်ဖြင့် ဦးခေါင်းကိုဆတ်ကနဲ တစ်ဖက် သို့လှည့်ကာ မျက်နှာရှုံမဲ့ ပစ်လိုက်ရင်း . . .\n“ဟေ့ကောင် . . ညီဆူး။ မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံမျက်နှာတစ်ခုတည်းကြည့်တဲ့ကောင်လို့ ထင်ရသလား။ ငါ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်တာဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးအဆင်ပြေ ချောမွေ့ အောင် ကူညီနေတာ၊ ကိုယ်ကျိုးစွန့်နေတာကွ။ ငါဟာ နှယ်နှယ်ရရမှတ်ကြီး မဟုတ်တော့ဘူး . . သူငယ်ချင်း။ ပြည်သူလူထုအတွင် ရှင်သန်နေတဲ့မှတ်ကြီး . .၊ ပြည်သူလူထုရဲ့သားကောင်းရတနာ မှတ်ကြီး . . ၊ ပြည်သူလူထုကို ကိုယ်စားပြုနေတဲ့ မှတ်ကြီး . . ၊ ပြည်သူ့မှတ်ကြီးဖြစ်သွားပြီကွ . . နားလည်လား”\nညီဆူးခမျာလေးမှာကား နေစရာမရှိပြီ။ သူ့နှုတ်မှ ခပ်တိုးတိုးသာ ညည်းမိရှာသည်။\nသြော် . . .မှတ်ကြီး . . မှတ်ကြီး။\nတကယ်တော့ . . မှတ်ကြီးတစ်ယောက် ဟိုဖက်ရပ်ကွက်မှာ မျက်နှာမပြ၀ံ့လောက်အောင် ကို မဟာမရှက်တော်ဗြန်းဗြန်းကွဲရသော အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုနှင့် ကြုံပြီး အိမ်ပြောင်းပြေးလာခဲ့ခြင်း သာဖြစ်၏။\nဟိုဖက်ရပ်ကွက်မှာနေတုန်းက သူ့အိမ်နှင့်တစ်လမ်းကျော်တွင် နေထိုင်သော ကောင် မလေးနှစ်ယောက်ကို မှတ်ကြီးက အသည်းအသည်ကြိတ်ပိုးသည်။\nအဲသည်ကောင်မလေးနှစ်ယောက်စလုံးက နယ်မှလာသူတွေဖြစ်ကြပြီး ဂျာနယ်တိုက်တစ် တိုက်တွင် အလုပ်လုပ်ကြသောကြောင့် ဂျာနယ်တိုက်ပိုင်ရှင်က ဘော်ဒါဆောင်သဘောမျိုး အိမ် တစ်လုံးငှားပေးပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကိုနေထိုင်စေခြင်းဖြစ်၏။ မှတ်ကြီးကလည်း အဖော်ရအောင် မဂဇင်းတိုက်တစ်ခုတွင် တောက်တိုမယ်ရလုပ်နေသူဖြစ်ရာ ဂျာနယ်နှင့် မဂဇင်းလုပ်ငန်းချင်း အမျိုး တော်သည်ဟု အတင်းဇွတ်ဆွဲ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို အားပေးကူညီသည်။\nကောင်မလေးတွေနာမည်က သီသီနှင့်ကေသွယ်ထွန်းဆိုလား ဘာလားမသိတော့။ မှတ်ကြီးကတော့ မျက်နှာပြည့်ပြည့် ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် သီသီဆိုသောကောင်မလေးကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသည်ဟုဆိုသည်။ (အမှန်ကတော့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ရရပါ)\nကောင်မလေးတွေကတော့ (မှတ်ကြီးလိုမျိုး ဗိုက်ပူရွှဲရွှဲ၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးဗလပျစ်၊ ဗိုက်ကြယ်သီး ပြုတ်ရှပ်အင်္ကျီမှာဖားဥတွေစွဲပြီး မဲညစ်နေသော) လူ ဘုတ်ထိုင်းကြီးတစ်ယောက်က သူတို့ကို “ချစ်တတ်သောနှလုံးသားဂွတ်ရှယ်ကြီး” တပြွတ်တခဲဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ကို မထင်။\nခိုင်းကောင်းစေကောင်းသည့် ငပေတုံးကြီးတစ်ယောက်ရပဟဲ့ဟုဆိုကာ ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရှာသည်။(တကယ်တမ်း . . မှတ်ကြီးက သဘောလည်းကောင်းရှာပါသည်) ကောင်မလေး တွေခမျာ ရပ်ကွက်ထဲကို ရောက်လာကာစ လူသစ်တွေလည်း ဖြစ်တော့ အကြောင်းကိစ္စတစ်စုံ တစ်ရာရှိတိုင်း\n“ဦးမှတ်ရေ . . .ဦးမှတ်ရေ”\nနှင့် ပါးစပ်ဖျားက မချအောင်ကို မှတ်ကြီးကို ရိုးရာကိုးကွယ်သည့် နတ်လိုတ,ကြသည်။ ဒါကို ပင် ငနဲသားက\n“အင်း . . ၊ ဒင်းတို့ခမျာလေးတွေ ငါမရှိရင်တော့ ခက်ရှာချေရော့မယ်” ဟု ကရုဏာသက် ကာ တောက်တခေါက်ခေါက်၊ မျက်ရည်တဝေ့ဝေ့ဖြစ်လိုက်သေးသည်ဆို၏။\nသို့ဖြင့် . . အနေကြာလာတော့ မှတ်ကြီး၏ရင်ထဲမှာ ဝေဒနာက နုရာမှရင့်၊ ရင့်ရာမှ အခေါက်ထူပြီး အပွေးပါတက်လာသည်။\nတစ်ည . . .\nမှတ်ကြီးက သူ့နှလုံးသားမိုလေ၀သအခြေအနေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြေငြာချက်ထုတ် တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ အရက်ဆိုင်ဝင်ပြီး ရဲဆေးတင်၏။\nရဲဆေးကို အတော်ပင်လက်လွန်ခြေလွန်တင်ပစ်လိုက်မိပြီး လူမှန်းသူမှန်းမသိ၊ မူးလေတော့ သည်။ (ခါတိုင်းညတွေလည်း လူမှန်းသူမှန်း မသိအောင်မူးနေကျပါပဲ။ အဲသည်ညကတော့ အချစ် ၏ တန်ခိုးများကြောင့် သောက်နေကျထက် နှစ်ဆခွဲကျော်ကျော်လောက်ဆော်ထည့်လိုက်သည်ဟု ဆို၏)\nကောင်မလေးတွေနေသည့် အိမ်ကို တံခါးသွားခေါက်တော့ ညဆယ်တစ်နာရီခွဲနေပြီ။\n“ဒေါက် . .ဒေါက်၊ ဒေါက် . .ဒေါက်”\n“အေ့ . . တီတီ”\nအာလေးလျှာလေးကြီးဖြင့် သီသီ့နာမည်ကိုပင် ပီပီသသမခေါ်နိုင်တော့။ ကောင်မလေးတွေ က အိပ်နေရာမှ ကမန်းကတန်းထလာကြပြီး။\n“ဟင် . .ဦးမှတ်၊ အချိန်မတော်ကြီး . ..ဘာဖြစ်လာတာလဲ”\n“ဦးမှတ် . . . အရက်တွေ တအားမူးလာတယ် ထင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သောက်ရတာလဲ . .ဦးမှတ်ရယ်”\nမှတ်ကြီးကတော့ ဘာစကားမှပြန်မပြောနိုင်တော့။ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေချိုးခန်းဆီသို့သာ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုး ပြေးတော့သည်။\nလက်ဆေးကြွေဇလုံမှာ ဦးခေါင်းကို ထိုးချလိုက်ပြီးနောက်။\n“ဝေါ့ . .အော့ အော့၊ အေ့ . . ဝေါ . . ဝေါ”\n“ဟယ် . . ဒုက္ခပဲ၊ ဦးမှတ် အန်နေပြီနဲ့တူတယ်”\n“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ငါတို့အိမ်ပေါ်မှာ သေသွားရင်ပြဿနာပဲ”\nကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ဘာမှမလုတ်တတ် မကိုင်တတ်ဖြင့် ပြာယာခတ်ကုန်ကြသည်။\nမှတ်ကြီးကတော့ ဘတ်စ်ကားအိုကြီး ၀မ်းဒလဟောလျောသလို တဗြီးဗြီး . . တဂွီးဂွီး . . တဝေါဝေါ . . သံစုံမြည်နေ၏။\nတခြားအရက်သမားများ စိတ်ရှိလက်ရှိအန်ပြီးလျှင် အမူးရှိန်ပေါ့ကာ အနည်းငယ်သက်သာ သွားတတ်ကြသည်။ မှတ်ကြီးကတော့ အားပါးတရ ဘွင်းဘွင်းကြီးအန်ချလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲမှ အပြင်သို့ လှးမ်ထွက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခွေခနဲလဲကျသွားလေတော့ သည်။\n“ဟဲ့ . .အောင်မလေး၊ လုပ်ကြပါဦး။ ဦးမှတ် . . .သေသွားပြီလားမသိဘူး”\n“ဦးမှတ် . . ဦးမှတ် . . .”\n“ခေါ . . ခူလူး . . ခွီး . .ဖူး”\nအချစ်နှင့်အတူ ပျံသန်းလာခဲ့သော မှတ်ကြီးကား ရေချိုးခန်းရှေ့ သံမံတလင်းပေါ်တွင် ကိုယ်စိတ်နှလုံးချမ်းမြေ့စွာ မှေးစက်ပျော်လေပြီ။\nကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမည်မှန်းမသိဖြစ်ကြပြီး လမ်းထဲက ဆယ်အိမ်ခေါင်းကို သွားခေါ်ကြသည်။\nဆယ်အိမ်ခေါင်းရောက်လာတော့လည်း မှတ်ကြီးကို ဘယ်လိုမှနှိုး၍မရ။ အိပ်နေလိုက်သည် မှာလည်း ပိုးလိုးပက်လက်၊ ပုဆိုးတွေ ဘာတွေပင် ပြေလို့။ သွားရည်တွေကလည်း စီးကျလို့ . . ။\nပွေ့ချီထမ်းခေါ်ပြီး နေရာရွှေ့ဘို့ဆိုသည်ကလည်း ဗိုက်ရွှဲရွှဲမှတ်ကြီး၏ စဉ့်အိုးအငယ်စားခန့် ရှိသော ခနာကိုယ်ကို ဆယ်အိမ်ခေါင်းက မ,မနိုင်။ နောက်ဆုံးတွင်ကား . .အိပ်လို့ကောင်းနေ တုန်း အတင်းလာနှိုးသဖြင့် ထလိုက်လာခဲ့ရသော ဆယ်အိမ်ခေါင်းက စိတ်မရှည်တော့ပဲ . . .\n“ကဲ . .ဒီကောင်ကြီးကို ဟောဒီမှာဘဲ ပစ်သားထားလိုက်ကြပါ . .ငါ့တူမတို့ရယ်။ ဒီ . . မှတ်ကြီးဆိုတဲ့ကောင်က ရူးတူးတူးပေါတောတော လုပ်တတ်တာကလွဲလို့ ညည်းတို့ကို အန္တာရာယ်ဖြစ်လောက်အောင်တော့ ဒုက္ခမပေးပါဘူး\nညည်းတို့အိပ်ခန်းကလည်း သော့နဲ့ဘာနဲ့ လုံလုံခြုံခြုံပဲဥစ္စာ။ အခန်းကို အတွင်းကနေသာ သော့ချပြီး အိပ်ကြ။ မနက်အိပ်ယာနိုးရင် ဒီကောင်ကြီးသူ့ဖာသာသူ ထပြန်သွားလိမ့်မယ်”\nသည်လိုနှင့် မှတ်ကြီးတစ်ယောက် ရေချိုးခန်းရှေ့သံမံတလင်းပြင်တွင် အမေ့ရင်ခွင်မှာလို့ အပူပင်အကြောင့်ကြကင်းမဲ့စွာဖြင့် “တခူးခူး . .တခေါခေါ” အသံဆိုးကြီးများဟောက်ရင်း ကုလား သေကုလားမော အိပ်ခွင့်ရတော့သည်။\nအပြစ်ကဆိုးချင်တော့ . . ..\nရေချိုးခန်းအထွက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခြေသုတ်ဘို့ထမီအဟောင်းလေးတစ်ထည်ခေါက်ပြီး ချထားသည်။ ကိုယ်တော်မြတ်မှတ်ကြီးက မူးမူးဖြင့် အိပ်ရင်း ထိုထမီဟောင်းအခေါက်ပုံကို ဦးခေါင်းတင်ကာ အုံးစက်တော်မူ အုံးစက်တော်မူ၏။\nကြာလာတော့ အိပ်ပျော်နေရာက လူးရင်းလှိမ့်ရင်းနှင့် ထိုထမီက မှတ်ကြီး၏လည်ပင်းမှာ စွပ်နေလေတော့သည်။\n(ထားတော့ . . .၊ ဒီ အထိလည်း ပြဿနာမရှိသေးဟု ပြောလို့ရသည်)\nတကယ် ပြဿနာက . . မနက်မိုးလင်းမှ ပေါ်ခြင်းဖြစ်၏။\nမနက်အိပ်ရာကနိုးတော့ . . မှတ်ကြီးက သူ့လည်ပင်းမှာ ထမီကွင်းသိုင်းလျက်သား ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။\nဟင် . .ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။\nသူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ (အအိပ်ကြမ်းသောကြောင့်) ပုဆိုးက ဟို့လို့ ဟောင်း လောင်း . . . .။\nဒါ . . . .ဒါဆို . . .။\nမနေ့ညက ဒီအိမ်ကို ရောက်လာပြီး သီသီ့ကိုအတင်းနှိုးကာ တံခါးဖွင့်ခိုင်းခဲ့သည်ကို သူမှတ် မိသည်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူဘာမှ မမှတ်မိတော့။\nအခု နိုးလာတော့ သီသီ့ထမီက သူ့လည်ပင်းမှာ . . .။\nသူ . . .ကိုယ်တိုင်ကလည်း အ၀တ်အစားတွေဖရိုဖရဲ . . .။\nမှတ်ကြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အလန့်တကြားအတွေးတစ်ခုက ဗြုန်းဆို ဦးနှောက်ထဲရောက်လာသည်။\nငါ . .ငါဟာ လူမဆန်အောင် ယုတ်မာမိပြီ။\nဖြူစင်တဲ့ အပျိုစင်ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ညစ်နွမ်းအောင် နင်းချေခဲ့တဲ့ တရားခံဟာ ငါပါလား။\nငါ . .မှားပြီ။ ငါ . . .မှားပြီ။\nသူ့အတွေးနှင့်သူချောက်ချားပြီး မှတ်ကြီးတစ်ယောက် ဆောက်တည်ရာမရ ကြေကွဲနေ သည်။ ထိုစဉ် . . . .\nခနဲ မြည်သံကြားလိုက်ရပြီး အိပ်ခန်းတံခါးပွင့်လာ၏။ ပြီးတော့ ဖြူဝင်းနုနယ်သည့် ခြေထောက်လေးတစ်ဖက် . . .။\nသူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ . . .သီသီ။\nမှတ်ကြီး၏နှုတ်မှ စကားသံတစ်စွန်းတစ်စ အက်အက်ကွဲကွဲထွက်ကျလာ၏။\n“သီသီ . .။ငါ့ကို . . ငါ့ကို . . .”\nငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ . . ဟု သူ့နှုတ်မှ ပြောမထွက်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အပျိုရည် ပျက်အောင် စော်ကားမိပြီဖြစ်သော သူ့ကိုယ်သူပင် ခွင့်မလွှတ်ချင်။\nဗြုန်းဆို . . .၊\nမှတ်ကြီးက ၀ုန်းကနဲထပြီး အနီးဆုံးတိုင်ကို သူ့ခေါင်းဖြင့် ပြေးတိုက်လိုက်သည်။\n“အီး . . ဟီး . .ဟီး၊ သီသီရာ . . ငါ့ကို နင်ပေးချင်တဲ့အပြစ်ပေးပါ၊ ငါ မှားသွားတယ် . . ငါဟာ . . ခွေး . .ခွေးဇာတ်ခင်းတဲ့ကောင်ပါ . . အီး . .ဟီး . .ရွှတ်”\nပြောလည်းပြော၊ ငိုလည်းငိုရင်း တိုင်ကို ဦးခေါင်းဖြင့် တဒိန်းဒိန်းဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာ တိုက်၏။\nသီသီကတော့ မှတ်ကြီး ဘာအဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ပြောနေသည်ကို သဘောမပေါက်သောကြောင့် ကြောင်ငေးကြည့်နေ၏။\nမှတ်ကြီးက တရှုံရှုံငိုရင်း . . .\n“ငါကြောင့် . . . အဟင့် . .ရွှတ် . .နင် မနစ်နာစေရဘူး . .သီသီ ရွှတ် . .အဟင့် . .ငါ့ အမှားကို ငါတာဝန်ယူမယ် . .ရွှတ် . .ရှလူး . .ငါ နင့်ကို လက်ထပ်မယ် . .သီသီ”\n“ရှင်၊ ဘုရား . .ဘုရား၊ မြတ်စွာဘုရား ကယ်တော်မူပါ”\nကောင်မလေး မျက်လုံးပြူးသွားပြီ . . .\n“ဦးမှတ် . . .ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ရူးများရူးသွားပြီလား မသိဘူး။ ဟင် . .လည်ပင်း မှာလည်း ခြေသုတ်တဲ့ထမီစုတ်ကြီး ကွင်းသိုင်းလို့ပါလား။ ဟုတ်ပါတယ် . . ရူးနေပါပြီ”\n“ဘာ . .၊ ဒါ . .ခြေသုတ်တဲ့ထမီစုတ် . .ဟုတ်လား။ ဟင် . .ဒါဆို သီသီ့ထမီမဟုတ် . . မဟုတ်ဘူးပေါ့”\n“ကြံ ကြီးစည်ရာရှင် . .ဘယ်က ဟုတ်ရမှာလဲ”\nငါဟာ . သောက်ပေါ၊ ငါဟာ . .သောက်ပေါ ပါလား ဟူသည့် အတွေးကို ဗြန်းခနဲတရားထူး ရသလို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သွားပြီး တစ်ခဏတွင် . . .\nမှတ်ကြီးတစ်ယောက် . .နောက်ကြောင်းကိုပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထိုအိမ်ပေါ်မှ လွှားခနဲ ဆင်းကာ သုတ်ခြေတင်လေတော့သည်။\nမှတ်ကြီးက ထူပြီး ထိုင်းပြီး ရှုပ်သည်။ ညီဆူးက ပြဿနာမွှေပြီး ရှုပ်သည်။ အခုတော့ . . အရှုပ်ထုပ်နှစ်ထုပ်သည် လူစုံ၊ စရိုက်စုံ စုဖွဲ့နေထိုင်ကြသော ရပ်ကွက်ကလေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက် လာခဲ့ကြပြီ။\nလူသည် . . . .\nသူ့ပတ်ဝန်းကျင် (၁၈)လက်မ အတွင်းရှိ “လေ”ကိုသာ ရှူရှိုက်ကြောင်း သင်တို့ကြားဖူးပါ သလား။\nFiled under idea short story - sept'090comments\nကဗျာရေးဖို့ ပြင်ဆင်နေရာကနေ ဘောလ်ပင်လိုက်ရှာရင်း အံဆွဲတွေမွှေနှောက် တိုလီမုတ်စတွေ ရှင်းလင်း စာအုပ်တွေစီရင်းညီရင်းနဲ့ အခန်းသန့်ရှင်းရေး အစီအစဉ်ရောက်သွားတော့လည်း မွေ့ယာတွေ ဖုတ်ဖက်ခါ၊ နေလှန်း၊ ကြမ်းတိုက်နဲ့ နဖူးကချွေး ခြေမမကျတဲ့အထိ ငါဟာ ငပျင်း တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါဟာ ညကြီးမင်းကြီးလည်း စာ ထရေးတတ်တာပဲ၊ ငါဟာ ငပျင်းငဖျင်းတော့ ဟုတ်ပုံမပေါ်ဘူး။ ဒါနဲ့များ ငါနဲ့ ပိုက်ဆံ ဘာလို့အတူမနေရပါလိမ့်၊ ငါ့အကြောင်းမသိဘဲ ဆက်ဆံ ရေးကျဲကြတာတွေ ဒီလူတွေ ငါဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲ သူမနဲ့ကွဲသွားတဲ့တစ်နေ့ သူမကို ငါထားခဲ့ တစ်နေ့ကို စောင့်ကြည့်မယ်ဆိုတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကြီးကို ငါဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲ၊ အဲဒါ ငါ့မှာခက် နေတာပဲ၊ ဟိုကောင် နေ၀ိုင်ဝိုင်ကတော့ အေးဆေးပဲ၊ သင်္ကြန်တွင်းမှာ ဘယ်မှမသွားဘူး၊ အိမ်ရှေ့ သံတံခါးပဲ ဆေးထိုင်သုပ်နေတယ်။ အေးဆေးပဲ၊ ငါနဲ့ပတ်သက်သမျှ အင်း ငါကလည်း ပတ်သက်ခဲ့ တာကိုး တစ်ရာမှာ ကိုးဆယ်ကိုး အဲဒီလိုမြင်နေကြတာ မဟုတ်မှန်ကြောင်း၊ ငါဟာ လေးနက်သူ ဖြစ်ကြောင်း ငါဟာ အနုပညာအထုံပါရမီနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ငါဟာ အိမ်က ကြောင်စုတ် လေးကိုတောင် ညစာမှန်မှန်ကျွေးလေ့ရှိကြောင်း ပြဖို့ မဟာရန်ကုန်သို့ ပြောင်းရွေ့ခဲ့၊ အလုပ်ရှင် ကို မယုတ်မလွန်ပြောခဲ့၊ ရန်ကုန်မှာ နေ့ရွေ့ညရွေ့နဲ့ တစ်လကြာပြီး တစ်ညမှာ ဘတ်စ်ကားစီးပြီး တည်းခိုနေတဲ့နေရာ နွမ်းလျအိမ်ပြန်တော့ ဒီကားဟာ ငါ့မြို့ငါ့အိမ်ကိုရောက်သွားရင် သိပ်ကောင်း မှာပဲလို့ တွေးမိ၊ ဟုတ်တယ် ငါ့အိမ်ကို ရောက်မှာဘဲ၊ ငါ့အိမ်ကို ငါပြန်ရောက်လာတော့ တစ်ဖက် မှာ ကဗျာ မျက်နှာဖုံးရှင်၊ တစ်ဖက်မှာ ရပ်ကွက်ထဲ ရင်လို ယောင်ခြောက်ဆယ်၊ မနက်စာကို အလုပ်တစ်ခုနှယ် အချိန်ယူပြင်ဆင်စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ ဟုတ်တယ် အိပ်သာဝင်ဖို့ကျန်သေး တယ်။ အားအားယားယား မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်သာဝင်နေတာ ကျန်းမာရေးအရ၊ ပြီးတော့လည်း သွေး သားကိစ္စ၊ ရုပ်ပုံတွေနဲ့မဟုတ်ဘဲ အကောင်လိုက်ကြီး မဆက်ဆံရသရွေ့ မြင်မြင်သမျှနှာဘူးကျ လျက် ငါ့အားနည်းချက်ကို ၀န်ခံနေရတဲ့အပေါ် အထင်အမြင်သေးမယ်ဆိုလည်း သေးကြ၊ ကမ္ဘာ မှာတော့ ဒါဟာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ အလိုမတူတဲ့ ကိစ္စကလွဲရင် ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာဖောက်ဖျက်ရာ လည်းမကျတော့ဘူး၊ အဲသလို ကိုယ့်ဘက်က ဆင်ခြေဆင်လက် အသင့်အနေအထားနဲ့ ဆေးဝါး ကိစ္စလည်း အပါအ၀င်ပေါ့၊ ဘာဖြစ်လည်း ကိုဝင်းမြင့်တို့ ကိုလူဆန်းတို့လည်း တားမြစ်ထားတာ သိကြမှာဘဲ၊ စိတ်ကိုပြောင်းလဲစေတတ်တာ သိကြမှာဘဲ၊ ကျန်းမာရေးကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေနိုင် တာလည်း သိကြမှာဘဲ၊ အသိခေါက်ခက် အ၀င်နက်ဆိုတာ အသိအပေါ် ယုံမှားသံသယဖြစ်နေ သေးလို့ ကိုဇေယျာလင်းလည်း ဒီလိုပဲနေမှာ၊ ကိုမိုးဝေရော၊ ညဆယ်နာရီခွဲမှ ပွဲကစတာ၊ ကိုငုအိမ် ဆိုင်ကနေ ခေါက်ခက်နဲ့ကောင်းပြည့်ရောက်၊ ကောင်းပြည့်ကနေခေါက်ခက်အရှိန် မသေသေးဘဲ သီရိမင်္ဂလာညဈေးမှာ လူမလဲဘဲ ပုလင်းလဲ၊ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေ လွမ်းခြုံနဲ့ အိမ်အပြန်ဇနီးမယား တွေထလာအောင် ခေါင်းလောင်းဆွဲရတာ ဒီတစ်နေ့တည်းလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ဒီလိုည တွေက များပါပြီတဲ့ အလုံလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ပြန်ကြနဲ့ ကားကြီးတွေက ဘေးကနေ တ၀ူး ၀ူးဖြတ်သွားနဲ့ ကိုဇေယျာလင်းရေ၊ အခုတောင် ဘိတ်ကနေ လှမ်းပူရသေးတော့၊ ခက်တော့လည်း ခက်ပါတယ် ညအိပ်ယာမ၀င်မှီ တစ်ခုခုထိခိုက်ခံစား ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားပြောင်းလဲဖို့ ယောက်ျား သားတွေဟာ အချို့ပုံအောပြီး လောင်းကစားလုပ်ကြသလို အချို့အပေါင်းအသင်းတွေစုပြီး ညနေ ညနေစည်တယ်လေနဲ့ စိတ်ဖြေ၊စိတ်ပြေကြသလို သူတို့ အဲဒီလို ညကို ကုန်ဆုံးလွန်မြောက်စေ တာ၊ ငါ အဲဒီလိုသုံးစွဲရင်း ယောက်ျားပီသကြောင်း ပြချင်နေတာလား မသိတာ၊ လူမှာ ပြောမနာ ဆို မနာနဲ့ အပြောင်အပြက်ရော အတည်အတံ့ရော အတိုင်အဖောက်ညီမယ့်တစ်ယောက်ယောက် တော့ လိုတာအမှန်ပဲ၊ ခင်ဗျားကတော့ စင်ကာပူကိုသွားဖို့ကိစ္စပြောမှာပေါ့။ ပြောနိုင်တာပေါ့၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ့်အနေအထား တကယ်ဖြစ်ရှိနေတဲ့ကြားက ခင်ဗျားမြင်တဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်ရှိနေပုံ ဖြစ်နေပုံဟာ အံမခန်းစွန့်စားခန်းတစ်ရပ်အနေနဲ့ ဒါခင်ဗျားကို ဂုဏ်ယူတက်ဝကြွ ဖွယ်အန်ဝန်ခံမိတော့လည်း ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အပေါ်သုံးစွဲတဲ့နိမိတ်ပုံက သစ်ခြောက်ပင်တဲ့၊ အသီးသီးဖို့လက်တစ်ကမ်းအလိုက ကြည့်ရင်တော့ အခုမှ အညှောင့်ပေါက်တဲ့ကောင်ကို ဘယ် အားရစရာရှိမလဲ၊ အခုမှပြန်တွေ့ကြတဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်းကို တစ်ယောက်က သိဖို့စကား လုံးတွေနဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုပေမယ့်လည်း ကျွန်တော့်အပေါ်ခင်ဗျားထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးပုံ တစ်ချို့်ကတော့ ကွက်တိပဲ၊ ဒါဟာ ငါ့ဘ၀တက်လှမ်းဖို့ နောက်တစ်ဆင့်များလား၊ တက်လှမ်းစရာ ရှိလို့ပဲ ခင်ဗျားနဲ့တွေ့ရတာလား၊ Black to the Future ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်အပြီးမှာ နားလည်ထား တာတစ်ခုက တစ်ချိန်မှာ မောင်ဘဟာ ကာလယန္တရားကိုတီထွင်နိုင်အောင် အနာဂတ်ကတီထွင် အောင်မြင်ပြီးတဲ့ မောင်ဘက ပစ္စုပ္ပာန်က မောင်ဘဆီလာပြီး ယန္တရားပြုလုပ်ပုံပြုလုပ်နည်းကို ပြသခဲ့တယ်ဆိုတာ။ အဲဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုထဲမှာ ကျွန်တော်ဖြစ်နေတယ် ခင်ဗျားဖြစ်နေတယ်၊ အခု မုန် တိုင်းသတင်းနဲ့ နောက်ဆက်တွဲဂယက်တွေ မြင်နေကြားနေရတော့ ကိုယ်ဘာမှအဖြစ်မရှိတာ နည်းနည်းစိတ်သက်သာရသလိုပဲ၊ ကမ္ဘာကြီးက ပျက်နေပြီ။ ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်ချင်သေးလို့တုန်း အဲသလို့ပေါ့။ ။\nFiled under essay type story - sept'090comments


On Journalism – အတ္တကျော်ရဲ့ စာပေါင်းစုံ\nဘယ်လိုစိတ်ကူးနဲ့များ ကျွန်တော့်ကိုမှ ရွေးပြီး မေးခွန်းတွေ မေးလာတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်မှပဲ သိပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား မေးခွန်းတွေက အချွန်တွေ အတက်တွေ ပါနေမှန်းလည်း သိပါတယ်။ စာရေးရင် အချွန်တွေ အတက်တွေ များလွန်းလို့ ဟိုငြိ၊ သည်ငြိနဲ့ ငြိတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကိုမှ အချွန်အတက် ဗရပွနဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးလာတာဟာ သွေးရိုးသားရိုးတော့ ဟုတ်ဟန် မတူဘူး။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မေးလာရင် မဖြေဘဲ မနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့် ဉာဉ်ခပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ပဲ ကြိုးစားပြီး ဖြေလိုက်စမ်းမဗျာ… တစ်ခုတော့ ကြိုတင် ပြောလိုက်ပါရစေ။ ကျွန်တော့်အဖြေဟာ ကျွန်တော့် အာဘော်သာ ဖြစ်တာမို့ မည်သူမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သဘော ကွဲလွဲနိုင်ကြောင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ထက် ပိုကောင်းတဲ့အဖြေများကို တွေ့လာရမယ်ဆိုရင်လည်း ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုနေမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။ ကိုင်း… ဖြေတော့မယ်ဗျာ… အစက ပြန်မေး..\nမေး – စာနယ်ဇင်းဆရာ တစ်ယောက်အတွက် သတင်းဦး၊ သတင်းထူး ရရှိဖို့ တစ်ခါတလေ မသမာတဲ့ အောက်လမ်းနည်း သုံးရတယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဆရာ ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ?\nဟား… ကြောက်စရာကြီးပါလား။ မေးခွန်းကြားလိုက်တာနဲ့ ဘယ်လိုမှ မမြင်ရဲပါဘူးခင်ဗျလို့ အသံတိမ်လေးနဲ့ ဖြေရမလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်၊ ဟား… ဟား… အတည်ဖြေပြီနော်။ စာနယ်ဇင်းဆရာဆိုတဲ့အခါမှာ ဘယ်လို စာနယ်ဇင်းဆရာလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ တည်ပြီး သည်အမြင်ကလည်း အမျိုးစုံ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်တယ်ဗျ။\nစာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းကတော့ စာဖတ်သူအတွက်လို့ ကြွေးကြော် ကောင်းကြွေးကြော်ကြပေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ ဘယ် စာနယ်ဇင်း ဆရာဖြစ်ဖြစ်၊ နိုင်ငံတကာကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်တွင်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ စာနယ်ဇင်းသမားတိုင်းဟာ မိမိရဲ့ပုဂ္ဂလိက ရပ်တည်မှုနဲ့မိမိ ကိုယ်စားပြုရာ သတင်း ဌာန၊ ဒါမှမဟုတ် စာနယ်ဇင်းရဲ့ရပ်တည်မှုကို အဓိကထားကြတာ များပါတယ်။ ဆိုလိုတာက စာနယ်ဇင်း ဆရာ အများစုဟာ စာဖတ်ပရိသတ် အပေါ်မှာထက် မိမိရဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ မိမိကိုယ်စားပြုရာ စာနယ်ဇင်းတို့ အပေါ်မှာ ပိုပြီး သစ္စာရှိနေတတ်ကြတယ်။\nအဲဒီ့ မိမိရဲ့ ပုဂ္ဂလိက ကျော်စောလိုမှု၊ နေရာရလိုမှု၊ မိမိ ရေးသား တင်ဆက်နေတဲ့ စာနယ်ဇင်းရဲ့ရောင်းကောင်းမှုကို အဓိကထားပြီး မသမာတဲ့နည်း၊ အောက်လမ်းနည်းကို သုံးလို့ သတင်းဦး သတင်းထူး ယူတာဟာ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိတတ်မြဲ လောဘစိတ်နဲ့မို့ အပြစ် မပြောသာသည့်တိုင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေတာတော့အမှန်ပါပဲ။\nမကြာသေးခင်က မင်းသမီး ဒိုင်ယာနာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဟာ အဲဒီ့ အောက်လမ်းနည်း၊ မသမာတဲ့နည်းကို သုံးစွဲကြတဲ့အတွက် ဖြစ်လာတဲ့ အထဲက အဆိုးဆုံး ဖြစ်ရပ်လို့ ဆိုနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။ မနေ့တစ်နေ့ဆီကပဲ ရုရှက တင်းနစ်ချံပီယံ အမျိုးသမီးလေး ခူနီခိုဗှာရဲ့ ဝတ်လစ်စလစ် ပုံတွေ ပါတယ်ဆိုပြီး ထုတ်ဝေရောင်းချလိုက်တဲ့ ပယ့်န်သှ် ဟောက်စ်မဂ္ဂဇင်းဟာလည်း အောက်လမ်းနည်း အသုံးကောင်းလို့ အမှုနှစ်မှုနဲ့ တရားစွဲခံနေရတယ်။\nအဲ… စာဖတ်သူအပေါ်မှာပဲ သစ္စာရှိမယ်၊ ဆိုလိုတာက အများပရိသတ်အတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင်တော့ မသမာတဲ့ အောက်လမ်း နည်းကို သုံးသင့်လို့ သုံးတာဟာ မွန်မြတ်တယ်လို့တောင် ကျွန်တော်က မြင်ပါတယ်။\nဆိုကြပါစို့ဗျာ… ဆေးကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက သူ့စက်ရုံကနေ ဆေးအတုတွေ ထုတ်နေတယ်။ ဒါကို သတင်းလိုက်တဲ့သူက အနံ့ ရထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကုမ္ပဏီကြီးက သိပ်သိုသိပ်လွန်း၊ သိပ်ပေါက်ရောက်လွန်းတော့ ဘယ်လိုမှ ကပ်လို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ ရထားတဲ့သတင်း မှန်ကန်ကြောင်း၊ တိကျကြောင်း၊ ခိုင်လုံကြောင်းတွေကို ထူထောင်ယူဖို့အတွက် သည်နေရာမှာ မသမာတဲ့အောက်လမ်းနည်းကို သုံးတော့မယ်။ ဆိုကြပါစို့၊ အဲဒီ့စက်ရုံရဲ့ အဓိက တာဝန်ရှိသူ တစ်ယောက်မှာကျတော့ လူသိမခံချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီ့ကိစ္စကို ခြောက်လုံးအဖြစ် သုံးပြီး ဆေးတုတွေ ထုတ်လုပ်နေ တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရအောင်မေးယူမယ်။ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ခမျာလည်း သူ့ကို အကြပ်ကိုင်ခံလိုက်ရမှန်း သိပေမယ့် ဘာမှ မတတ်နိုင်လို့ အားလုံး ဖွင့်ထုတ်လိုက်ရတယ်။\nသာမန်အားဖြင့်ကြည့်ရင် ဒါဟာ အနုကြမ်းစီးနည်းတစ်မျိုးပဲ။ မတရားဘူး၊ မလုပ်ထိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သည်ကိစ္စကို ဖွင့်ချဖော်ထုတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အများပရိသတ်အတွက် အလွန်အကျိုးရှိမယ့်ကိစ္စ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် တခြားလမ်း ရွေးစရာ မရှိတော့တဲ့အတူတူ သည်နည်းကို သုံးပြီး မရအရ သတင်းယူတာကို လက်ခုပ်တီးပေးသင့်ပါတယ်။\nစာနယ်ဇင်းသမိုင်းမှာတော့ အမေရိကန်သမ္မတနစ်ခ်ဆင်န် လက်ထက်က ဝါးတားဂိတ်အရှုပ်တော်ပုံဟာ မသမာတဲ့အောက်လမ်းနည်း ကိုသုံးပြီး သတင်းဦး သတင်းထူး ရအောင် ယူလိုက်တဲ့အတွက် အကျိုးရှိသွားတဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ လိုရင်းတိုရှင်း ပြန်ချုပ်ရမယ် ဆိုရင်တော့ အများ ပရိသတ်အတွက် သိသင့်သိထိုက်တဲ့အကြောင်းအရာ၊ အများအတွက် အကျိုးဖြစ်စေမယ့် သတင်းအတွက် တစ်ခါတလေ လိုအပ်လို့ မသမာတဲ့ အောက်လမ်းနည်း သုံးတာဟာ လှိုက်စားနေတဲ့ ရောဂါ ဆက် မပြန့်အောင် ကိုယ် အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို ဖြတ်တောက် ထုတ်ပယ်ပေးရတဲ့ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ရဲ့ ဆောင်ရွက်ချက်လို တော်တည့် မှန်ကန်နေနိုင်ပါတယ်။\nအဲ… စာဖတ်သူအတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိတဲ့သတင်း၊ ဥပမာ မင်းသမီး ရည်းစား ပြောင်းတာလိုမျိုး သတင်းကို မသမာတဲ့ အောက်လမ်းနည်း သုံးရင်တော့… ကိုကျော်သီဟရေ… ကျွန်တော်သာဆိုရင်တော့ အဲဒီ့က ရတဲ့ အခကြေးငွေနဲ့ ထမင်းစား ဖြောင့်နိုင်မယ်မထင်ဘူးဗျ။\nမေး – သည်နေ့ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ မျိုးဆက်သစ် စာနယ်ဇင်းနဲ့ မျိုးဆက်ဟောင်း စာနယ်ဇင်း ဘာ ကွာခြားပါသလဲ။\nအဲဒီ့ မေးခွန်းကို ကြားရတော့ ငိုချင်းတောင် ချလိုက်ချင်လှပါသဗျ၊ အံမယ်မင်း… ကိုကျော်သီဟလေးရယ်… လေး.. အနီးစပ်ဆုံး ဥပမာပြရရင်တော့ အောင်ဆန်းကွင်းမှာ ကန်တဲ့ ဘောလုံးသမားစစ်စစ်ကြီးတွေနဲ့ အရပ်ထဲက ချိုင့်ကျင်းထူပြော၊ ခလုတ် ကန်သင်းပေါလှတဲ့ လမ်းကျဉ်း လမ်းမြှောင် လေးထဲမှာ ကန်နေရတဲ့ ကလေးမဟုတ်၊ လူကြီးမဟုတ် ဘောလုံး ဝါသနာအိုးတွေနဲ့ ကွာသလို ကွာခြားလှပါသဗျာ။\nဘောကွင်းထဲမှာ ကန်ရတဲ့သူက ဘေးအိမ်က မှန်ကွဲလို့ အဆဲခံရမှာ ကြောက်စရာမလိုဘူး။ စိတ်ရှိ လက်ရှိ ကန်လို့ရတယ်။ လမ်းမြှောင်ထဲမှာ ကန်ရတဲ့သူက ပဲပြုတ်သည် အဒေါ်ကြီးကို ဘောလုံး သွားမှန်ရင် ပါးစပ်နဲ့ တစ်လုံး ကော်အတုတ်ခံရမှာ စိုးတာနဲ့ပဲ ခြေစွမ်းကို မပြရဲအောင် ဖြစ်ဖြစ်နေတယ်။ သည်အထဲ ဒိုင်လူကြီးကလည်း ကိုယ့်ချင်း ကိုယ့်ချင်းထဲက ဖြစ်နေ၊ စိတ်ရှိလက်ရှိ ကန်မရလို့ စိတ်ကလည်း ပိန်နေနဲ့၊ ဘာလုပ် ရမှန်းကို မသိတော့ဘူး၊ ဒါနဲ့၊ အချင်းချင်းပဲ လှည့်မဲပြီး၊ မင်းက ဘယ်လို ကန်တာတုန်းကွ၊ လုပ်လိုက်ရင် သောက်ရမ်းချည်းပဲ၊ ဟေ့ကောင်၊ မင်း လွန်နေပြီနော်၊ သတ္တိရှိရင် တစ်ယောက်ချင်းချမလား၊ ဘာညာနဲ့ တွေ့ကရာ ရှစ်သောင်း လျှောက်အော်၊ အချင်းချင်း တုတ်ဆွဲ၊ ဓားဆွဲလုပ်ပြီး မခေါ်နိုင် မပြောနိုင်တွေ ဖြစ်။\nနည်းနည်းပါးပါး နားလည်တဲ့သူက ဝင်ဖျင်ပြန်ရင်လည်း မင်းက ဘာကောင်မို့ ဆရာလုပ်ရတာလဲ။ မိုက်လား၊ သတ္တိရှိရင် ချမလား ဆိုပြီး ကိုယ့်ဒေါသကို သူ့အပေါ်ပုံမိတာလည်း ရှိချင်ရှိတယ်။\nဒါ ကျွန်တော် မြင်တဲ့ ကွာခြားပုံပဲ ကိုကျော်သီဟရဲ့။ ခြေစလက်စ တကယ်ရှိတဲ့သူတွေကို လမ်းမြှောင်ထဲကနေ ကွင်းထဲပို့ပြီး သေချာ ကျင့်လိုက်ရင် လက်ရွေးစင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ အဲသလိုပဲ၊ ကွင်းထဲမှာ ကန်နေတဲ့လူတွေလည်း လမ်းမြှောင်ထဲကလူတွေလို ဖိနပ်မပါခြေဗလာနဲ့ ပုဆိုး ခါးတောင်းကျိုက်ပြီး ကစားကြစတမ်းဆို ဘယ်အဖြစ်ရှိအောင် ကစားနိုင်တော့မလဲဗျာ။\nအဲတော့ကာ ကွာခြားနေတာက လူမဟုတ်ဘဲ ကွင်းသာ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ကွင်းချင်း မတူတဲ့အတွက် ကစားကွက်တွေလည်း ကွဲလွဲ ကုန်ရတာပါပဲ။\nဒါ ခင်ဗျားမေးတဲ့ မေးခွန်းအတွက် အသင့်တင့်ဆုံး အဖြေပါပဲ ကိုကျော်သီဟရေ။\nမေး – သတင်းတစ်ပုဒ် ရပြီဆိုပါတော့ဆရာ။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ စူပါအနုပညာရှင်လည်းဖြစ်၊ ယောက်ျားကို ဟောတစ်ယောက်၊ ဟောတစ်ယောက်ယူ၊ ပြီးတော့ သူ့ပါးစပ်ကနေ “ကျွန်မအတွက် ချစ်ရမယ့်သူ မရှိသေးပါဘူး”ဆိုတဲ့ ခေါင်းကြီး စာလုံးမည်းကြီး တပ်ပြီး ဖော်ပြတဲ့ သတင်းဟာ ဘယ်သတင်း အမျိုးအစားထဲ ပါဝင်ပါသလဲ။\nအနုပညာရှင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းဆိုတာက ပရိသတ်အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိသည့်တိုင် ပရိသတ် စိတ်ဝင်စားလောက်တဲ့ ပေါ်ပင် အကြောင်းအရာမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ သည်လိုသတင်းတွေကို ဦးစားပေးဖော်ပြခြင်းဟာ ကိုယ့်စာစောင် ရောင်းရရေးကို ပိုပြီး ဦးစားပေးရာရောက်တယ်၊ စာဖတ်သူအပေါ်မှာ စေတနာနည်းလွန်းလှတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော်တော့ မြင်တယ်။\nသည်သတင်းကိုပဲ၊ လူအများနဲ့ သက်ဆိုင်လာအောင်၊ လူအများအနေနဲ့၊ သံဝေဂအနေနဲ့ ဖြစ်စေ၊ နမူနာတစ်ရပ်အနေနဲ့ဖြစ်စေ ပေါ်လွင်အောင် ရေးပြနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ စေတနာ ပါသွားနိုင်ပါတယ်။\nခင်ဗျားမေးခွန်းထဲက ခေါင်းစီးလေးကိုပဲ “သူက ပြောတော့ ကျွန်မအတွက် ချစ်ရမယ့်သူ မရှိသေးပါဘူးဆိုပဲ”လို့ ပြောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ပရိသတ်လည်း ပိုစိတ်ဝင်စားသွားမယ်၊ အကြောင်းအရာအရလည်း အနည်းနဲ့အများ လိုက်ဖက်သွားနိုင်တယ်။ သတင်းရေးတဲ့ အခါမှာလည်း ရေးတဲ့သူရဲ့ စေတနာနဲ့ ဉာဏ်ရည်အပေါ်မှာ တည်ပြီး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလေး ရေးသွားနိုင်သေးတယ်။\nဆိုကြပါစို့ဗျာ၊ ခိုင်သင်းကြည် မင်္ဂလာပွဲသတင်းကို အားလုံးက ဝိုင်းရေးကြတယ်။ သည်အထဲမှာမှ အနုပညာနယ်ပယ်၊ အထူးသဖြင့် လူမှုရေး အရှုပ်အထွေးတွေ ဖြစ်လွယ်လှ၊ များပြားလှတဲ့ ရုပ်ရှင်နယ်ပယ်မှာ ထဲထဲဝင်ဝင် ကျင်လည် ကျက်စားနေသူ ဖြစ်လင့်ကစား သူ့ရဲ့စာရိတ္တမဏ္ဍိုင်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း၊ ဘာ နာမည်ပျက်မှ မရှိအောင် နေတတ်တဲ့ အရည်အချင်း၊ စာနယ်ဇင်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံရာမှာလည်း မောက်မာ ရိုင်းစိုင်းမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ နှိမ့်နှိမ့်ချချ၊ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံတတ်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပေါ်လွင် ထင်ရှားအောင် စောင်းပေး ဖော်ပြထားတယ်ဆိုရင် မင်္ဂလာဆောင်သတင်းရေးတာချင်း အတူတူ စေတနာလေးတစ်ခုကိုတော့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ထူထောင်ပြရာ ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။\nအဲတော့ဗျာ… ဘာသတင်းပဲရေးရေး၊ “စေတနာ” မှန်ဖို့ပဲ လိုတယ် ကိုကျော်သီဟရေ။\nမေး – စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ယောက်ကို တန်ပြန်ဝေဖန်လာမယ်ဆိုရင် အဲသလို ဝေဖန်မှုအတွက် ဘာတွေများ ပြင်ဆင်ထားသင့်သလဲ ဆရာ။\nဒါတော့ ကျွန်တော် ခဏခဏ ရေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ စာနယ်ဇင်းဆရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အနုပညာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူရှေ့ထွက်ရပ်၊ လူလုံးပြပြီးကာမှ အဝေဖန် မခံရဲ၊ အပြောမခံရဲဘူးဆိုရင် စိတ်သဘောထား သေးသိမ်ညံ့ဖျင်းရာကျလှပါတယ်ဗျာ။ မြတ်စွာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးတောင်မှ အမနာပအပြော ခံရဖူးသေး၊ အဝေဖန်ခံရဖူးသေးတာပဲ။ သာမြင်ညောင်ည ပုထုဇဉ်တွေ အနေနဲ့ကတော့ အဆပေါင်း သန်းထောင်ချီပြီးတောင် ပိုအပြောခံရကိန်း ရှိပါတယ်။\nဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားသင့်လဲဆိုရင်… လူတွေမှာ ပါးစပ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ပြောတာက သူတို့အလုပ်၊ ကိုယ့်မှာက နားရွက်ပါတယ်၊ အဲတော့ နားထောင်တာက ကိုယ့်အလုပ်။ ဒါကိုမှ တစ်ဆင့်တက်မယ် ဆိုရင် ဦးနှောက်နဲ့ ဆင်ခြင်စဉ်းစားပြီး ပြောလာတာကို ပေယျာလကံ ထားမလား၊ မှတ်သားမလား၊ တောင်းပန်မလား၊ ပြုပြင်မလားစသဖြင့် လိုသလို ပိုင်းခြားသွားဖို့ တစ်သက်စာ ပြင်ထားသင့်တယ် ကိုကျော်သီဟရေ။\nမေး – စာနယ်ဇင်းဆရာ တစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လို နေရာတွေမှာ စာနယ်ဇင်း ဩဇာ ထူထောင်နိုင်ပါသလဲ။\nသည်မေးခွန်းကတော့ ဖြေရခက်တယ်။ ရှေ့မှာ ကျွန်တော်ဖြေခဲ့တဲ့ “ကွင်း”အပေါ်မှာ တည်နေလို့ပဲဗျ။ အရပ်ထဲက လမ်းမြှောင်ထဲမှာ ကန်နေတဲ့ သူတွေထဲမှာတော့ အရပ်က မေတ္တာရှိ၊ စေတနာရှိအောင် ကန်တတ်ရင် အရပ်ထဲမှာ အလိုလို ဩဇာ ထူထောင်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ ပုထုဇဉ်တွေ အားလုံး လွဲနေကြတာက ဩဇာတစ်ရပ် ထူထောင်ဖို့အတွက် အောင်မြင်ထင်ရှားမှ၊ နာမည်ကြီးမှလို့ အမှတ်မှား နေကြတာပဲ။ နောက်တစ်ခုက ဩဇာထူထောင်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားသမျှ ဘယ်လိုမှကို ထူထောင်လို့ မရနိုင်ဘူးဗျ။\nအိုင်းစတိုင်းဟာ သူ့သီဝရီနဲ့ သိပ္ပံနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးလိုက်မယ်၊ ငါ့ဩဇာ ထူထောင်လိုက်မယ်ဆိုပြီး အားထုတ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင်လည်း ဩဇာထူထောင်မယ်ဆိုပြီး လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာဆိုရင် တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်တို့၊ သော်တာဆွေတို့၊ ဝင်းဦးတို့၊ ငြိမ်းကျော်တို့ရဲ့ ဩဇာတွေ တော်တော် လွှမ်းမိုးခဲ့တာကလား။ သည်ဆရာတွေကလည်း ငါတို့တော့ ဩဇာ ထူထောင်လိုက်ဦးမဟဲ့လို့ တစ်ခါမှ တွေးဖူးခဲ့ကြမယ် မထင်ဘူး။ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အလုပ်အပေါ်မှ စေတနာမှန်မှန်၊ ဇွဲသန်သန်နဲ့ပဲ လုပ်သွားကြတာပါ။\nအဲတော့ စာနယ်ဇင်းဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုနေရာတွေမှာ ဩဇာ ထူထောင်နိုင်သလဲဆိုရင် နေရာတိုင်းမှာ ထူထောင်နိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ အနုပညာရှင်တွေအပေါ်မှာ အပြည့်အဝ စေတနာထားမယ်ဆိုရင် အနုပညာရှင်တွေအပေါ်မှာ အလိုလို ဩဇာ ရှိလာမှာပဲ။ ခေါင်းရွက် ဗျတ်ထိုးတွေ အပေါ်မှာ စေတနာ မှန်မယ်ဆိုရင် ခေါင်းရွက် ဗျတ်ထိုးတွေအပေါ်မှာ ဩဇာ ရှိလာမယ်။\nတစ်ခုပဲ၊ စေတနာဆိုတာ ရှိချင်ယောင်ဆောင်လို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ။ နှုတ်က ထုတ်ပြီး အသံကုန် ဟစ်နေပေမယ့်လည်း တကယ် စေတနာမပါရင် မပါမှန်း လူတိုင်းသိတယ်။ ရသမျှ ဝင်ငွေထဲက အနည်းစုကိုပဲ မိသားစုအတွက် သုံး၊ အများစုကို အပေါင်းအသင်းနဲ့ သောက် စား သုံးဖြုန်းနေတဲ့ အိမ်ထောင် ဦးစီးတစ်ယောက်ကို ဇနီးမယား၊ သမီး သားတွေက ပြန်မပြောရဲလို့သာ အောင့်ခံရင် ခံနေကြမယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို တစ်စက်ကလေးမှ လေးစား ရိုသေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အတွက် စေတနာထားပြီး ရုန်းကန်ရှာဖွေနေတာပါလို့ သူက အသံပြာအောင် အော်နေလည်း မိသားစုကတော့ သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာသေ၊ သူ့ကွယ်ရာမှာ မဲ့နေကြမှာပဲ။ သူ့စကားကိုလည်း ဘယ်သူကမှ အလေးအနက် ထားတော့မှာကို မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆိုရင် သူ့မှာ ဘာဩဇာမှ မရှိဘူးလို့ကို ပြောနိုင်တယ်။\nတိုတိုပြောရင်ဗျာ၊ ဩဇာနဲ့စေတနာဟာ တိုက်ရိုက် အချိုးကျနေတယ် ကိုကျော်သီဟ။ ခင်ဗျား မိသားစုအပေါ်မှာ ဩဇာရှိချင်လား၊ မိသားစုအပေါ်မှာ စေတနာ အပြည့်ထားလိုက်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဩဇာ ရှိချင်လား၊ ရပ်ကွက်အပေါ်မှာ စေတနာ မှန်မှန်ထားလိုက်။ စာပေနယ်မှာ ဩဇာရှိချင်လား၊ ကိုယ် ရေးနေတဲ့စာ၊ ကိုယ့်စာ ဖတ်မယ့် ပရိသတ်အပေါ်မှာ သစ္စာရှိရှိ၊ စေတနာမှန်မှန်နဲ့သာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဇွဲနဘဲနဲ့ လုပ်သွားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ကျန်တာတွေက သူ့အလိုလိုဖြစ်လာမှာတွေချည်းပါပဲ။\nမေး – ဘင်လာဒင်၊ ပြီးတော့ ခိုင်သင်းကြည်ရယ်ဆိုမှ ဂျာနယ်တွေ ခေါင်းထောင်နိုင်တာဆိုတဲ့ ပဲ့တင် ရိုက်ခတ်လာတဲ့ အသံကို ဆရာ ဘယ်လို မြင်ပါသလဲ။\nဘုရား… ဘုရား… သည်မေးခွန်းကို မဖြေဘဲနေလို့ မရဘူးလား ကိုကျော်သီဟ။ ဒါ ကျွန်တော့်ကို ချောက်ချတဲ့မေးခွန်းကြီးပဲ။ ကျွန်တော် မရဲတရဲလေးပဲ ဖြေကြည့်ပါရစေ။\nတံခွန်ဂျာနယ်ဆိုရင် ခေါင်းထောင်နေတာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ကျော်ပြီ။ ဘင်လာဒင်လည်း မပါဘူး၊ ခိုင်သင်းကြည်လည်း မပါဘူး။ အဲဒါကျတော့ ဘယ်လိုပြောမလဲ။\nကျွန်တော် မြင်တာကတော့ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ စာနယ်ဇင်းတွေမှာ Target Audience ဆိုတဲ့ “ပစ်မှတ်ပရိသတ်” သတ်သတ်မှတ်မှတ် မထားနိုင်လို့ အခုလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်တယ်။\nဆိုကြပါစို့ဗျာ၊ သရဖူမဂ္ဂဇင်းဆိုရင် အမျိုးသမီး ပရိသတ်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ အမျိုးသမီး ရေးရာတွေကိုပဲ ပင်တိုင် ဖော်ပြတယ်။ ကြော်ငြာနဲ့ ဈေးဝယ်လမ်းညွှန်ကလည်း ရောင်းရေး ဝယ်တာနဲ့ စီးပွားရေးကို စိတ်ဝင်စားသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ တံခွန်က အားကစား ဝါသနာရှင်တွေကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ ဝယ်သူ့စိတ်ကြိုက်က ကားစိတ်ဝင်စားသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ အလင်္ကာဂီတဂျာနယ်က ခေတ်ပေါ်ဂီတ ဝါသနာပါသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ ဒါ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲပေါ်လာသလောက် ပြောတာ။\nခင်ဗျားတို့ သတင်းစုံနဲ့ မော်ဒန်ဂျာနယ်က ဘယ်ပရိသတ်ကို ပစ်မှတ်ထားတာလဲလို့ ခင်ဗျားကို ပြန်မေးရင် ခင်ဗျားဘယ်လိုဖြေမလဲ။ ဆရာ မောင်တည်ငြိမ်ကို ပြန်မေးရဦးမှာလား။ ဆရာ မောင်တည်ငြိမ်ကရော ဘယ်လိုဖြေမတဲ့လဲ၊ ပရိသတ်ကြီး တစ်ရပ်လုံးအတွက်ပါလို့ ဖြေမှာလား။\nပစ်မှတ်ပရိသတ် သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါးပွက်ရာ ငါးစာချနေရဦးမှာပဲ။ အဲဒီ့အခါကျတော့လည်း နှဲသမားပါးလို ပိန်လိုက် ဖောင်းလိုက်နဲ့၊ ဖောင်းတာက နည်းနည်း၊ ပိန်တာက များများ ဖြစ်နေမှာပါ။\nကမ္ဘာကျော် ဖတ်သူ့အနှစ်၊Reader’s Digest မဂ္ဂဇင်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ပေါ်ပင်အကြောင်းအရာတွေလည်း ပါတဲ့အခါ ပါပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လတ်တလော ပေါ်ပင်တွေမဟုတ်ဘဲ၊ အနည်းနဲ့အများ သိုးနေတဲ့ ပေါ်ပင်တွေသာ ပါတာချည်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ပရိသတ်က တရှိုက်မက်မက် ဝယ်ယူ ဖတ်ရှုကြတယ်။ အဲဒီ့မဂ္ဂဇင်းမှာ ပေါ်ပင်တွေ ပါလာတာက ငါးပွက်ရာ ငါးစာချတဲ့အနေနဲ့မဟုတ်ဘဲ သူ့ပရိသတ် ဖတ်သင့်တယ်လို့ ယူဆတဲ့ စာကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးတာ။ တစ်နည်းအားဖြင့် စေတနာလေးနဲ့ ထည့်တဲ့စာ။ အဲတော့ သူ့ပရိသတ်က မဂ္ဂဇင်းကို စွဲစွဲလန်းလန်း ဖတ်ကြတာပေါ့။\nစာနယ်ဇင်းတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ပရိသတ် သတ်သတ်မှတ်မှတ် ရှိလာမယ်ဆိုရင် ဘင်လာဒင် ဖတ်ချင်တဲ့ ပရိသတ်အတွက်ကလည်း ဘင်လာဒင်လို အကြောင်းမျိုးတွေကိုပဲ သန့်သန့်ခန့်ခန့် ဖော်ပြနေကျ စာနယ်ဇင်းကို ဝယ်၊ ခိုင်သင်းကြည်အကြောင်း ဖတ်ချင်လည်း ရုပ်ရှင်၊ ဂီတ၊ သဘင် အကြောင်းကိုပဲ သန့်သန့်ခန့်ခန့် တင်ပြနေကျ စာနယ်ဇင်းကို ရှာဖတ်ရုံ ဖြစ်သွားမှာပါ။ အခုတော့လည်း မကောင်းသူထိပ်၊ ကောင်းသူထိပ်ဆိုပြီး ရမ်းသမ်း မှန်းဆ ထားရတဲ့ ယေဘုယျ ပရိသတ်ကို ရည်ရွယ် ပစ်ခတ်နေကြတဲ့အခါ အခုလို ငါးပွက်ရာ ငါးစာချတာတွေနဲ့ပဲ ရေလိုက် လွဲနေကြပါ လိမ့်ဦးမယ်။\nဒါလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတင် မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာမှာလည်း အတူတူပါပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းသစ်ထွင်ပြီး ပေါက်သွားရင် အဲဒီ့နောက်ကို တန်းစီပြီးလိုက်ကြတဲ့ ဒုတိယ ဖိုးစိန်တွေဟာ လူတွေ ရှိသမျှ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ခက်တာက ဒုတိယ ဖိုးစိန်ဟာ သူ့ပင်ကို စိတ်ကူးစိတ်သန်းကို သုံးတာ မဟုတ်တော့ကာ အဖြစ်လောက်ပဲ ကနိုင်မှာပေါ့။ သည်အခါမှာ ပရိသတ် သည်းခြေကြိုက်မယ်လို့ ထင်တာလေးတွေနဲ့ ကျားကန်တာဟာ လည်း တကယ်တော့ သဘာဝကျပါတယ် ကိုကျော်သီဟရယ်…\nမေး – ရေးသင့် ရေးထိုက်တာကို ရေးလိုက်လို့ အထူးသဖြင့် သရုပ်ဆောင် မင်းသား၊ မင်းသမီးက စိတ်ဆိုးပြီး အဲဒီ စာနယ်ဇင်း ဝေဖန်ရေးကို မကြိုဆိုဘူး ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုရော ဆရာ ဘယ်လို မြင်ပါသလဲ။\nလူဆိုတာကတော့ဗျာ၊ သူသူကိုယ်ကိုယ်၊ အကောင်းပြောပဲခံချင် ကြမှာပေါ့။ အမှန်တရားပေမယ့် ခါးသီးနေရင် မျက်ကွယ်ပြုချင် တတ်ကြတာလည်း လူ့သဘာဝပဲမဟုတ်လား ကိုကျော်သီဟရဲ့…။\nဒါပေမယ့် ဝေဖန်ရေးကို မကြိုဆိုဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆကတော့ ရှင်းရှင်း ပြောရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချောက်တွန်းရာ ရောက်တဲ့ အယူအဆပါပဲ။ အဝေဖန် မခံရရင် ငါတကော ကောပြီး အမှား အမှန် မခွဲခြားတတ်တော့ဘူးပေါ့။ အကောင်းတွေချည်း အမွှမ်းတင်ခံရရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွေးနားထင် ရောက်ပြီး ကမောက်ကမတွေ၊ မထော်မနန်းတွေ လျှောက်လုပ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်။\nသရုပ်ဆောင် မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကိုချည်း ကွက်မပြောကြကြေးဗျာ။ လူမှန်ရင် အဝေဖန်ခံနိုင်ရမယ်၊ အဝေဖန်ခံရဲရမယ်၊ ဒါမှ အစဉ်တစိုက် တိုးတက်နေတဲ့၊ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ရင့်ကျက် ပြည့်ဝလာတဲ့ လူတော်လူကောင်း ဖြစ်လာမှာပေါ့။ သူများက ကိုယ့်ကို မဝေဖန်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ကွက်မှ မချန်ဘဲ ဝေဖန်ရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးဟာ တိုးတက်ချင်သူ လူသားတိုင်းမှာ ရှိသင့် ရှိထိုက်တဲ့၊ မွေးသင့် မွေးထိုက်တဲ့ စိတ်နှလုံးလို့ ကျွန်တော်ကတော့ အခိုင်အမာ ပြောလိုက်ချင်တယ်ဗျာ။\nမေး – ပွဲဆူအောင် ဇာတ်တူသားစားမယ်ဆိုတဲ့ စာနယ်ဇင်းသမားကို ဆရာ ဘယ်လို မြင်သလဲ။\nပွဲဆူအောင်ဆိုကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်က မှားနေပြီ။ ဘာသားပဲ စားစား၊ အရေးမကြီးတော့ဘူး။\nကျွန်တော်က သည်လိုပြောတော့ မဲ့တဲ့သူက မဲ့ကောင်းမဲ့လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် ပွဲဆူကုန်တာ ခဏခဏ ရှိခဲ့ဖူးတာကိုး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ ပွဲဆူပါစေဆိုတဲ့ စေတနာ တစ်စက်ကမှ မရှိခဲ့ဖူးတာ ကျွန်တော့်လိပ်ပြာ ကျွန်တော် အစင်ဆုံးပါ။ ကျွန်တော် ရေးချင်တာကို ရေးချလိုက်တယ်၊ ပြောသင့်တယ်ထင်တာကို ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပဲ။\nသည့်နောက်မှာမှ ပွဲတွေ ဆူကုန်တဲ့အခါ ဆရာ ဗန်းမော် တင်အောင် ပြောသလိုပဲ ကျွန်တော်ကရော ဘာများ တတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်းပေါ့။ အနီးဆုံး နမူနာပြရရင် ခင်ဗျားတို့ သတင်းစုံထဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ နီတျာတျာ ငှက်ပြာဆောင်းပါးကိစ္စပဲ ကြည့်။ ကျွန်တော်က ခရီးသွား အတွေ့အကြုံ ဆောင်းပါးရှည်ကို ရေးတာ။ ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံနဲ့ အတွေးတွေကို ရေးတာသက်သက်ပဲ။\nတစ်နေရာမှာ စကားစပ်တော့ ရေနွေးရမယ်လို့ သေချာ ပြောထားခဲ့ တဲ့ဟိုတယ်မှာ ရေနွေး မရတာကြောင့် ကျွန်တော် ပေါက်ကွဲသွားတဲ့အကြောင်း အရင်းအတိုင်း ရေးပြလိုက်တယ်။ ပွဲဆူအောင် ဘာကိုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။\nဒါပေမယ့် အဲဒါကို အကြောင်းပြုပြီး ရေးလာကြတော့ ကျွန်တော် ရယ်မိတယ်။ မုဒိတာလည်း ပွားမိတယ်။ အော်… ခမျာများ တခြား ရေးစရာ အကြောင်းအရာ ရှာမရလို့ ကိုယ့်ကို အကြောင်ြးုပပြီး တစ်ပုဒ် တစ်လေ၊ နှစ်ပုဒ်နှစ်လေ ပေါ်သွားရှာပေတယ်ဆိုပြီး သာဓုခေါ်မိတယ်။ ကျွန်တော့် အတွက်တော့ ဒါ ဒါန ကုသိုလ်တစ်ခုပဲ။ မရည်ရွယ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကြောင့် တစ်ဖက်သားမှာ အထိုက်အလျောက် အကျိုးရှိသွားတာလေးလေ။ ဘယ့်ကလောက် ကြည်နူးစရာကောင်းသလဲ။\nပွဲက အခုမှ တကယ်ဆူတော့မယ် ထင်တယ်နော်၊ ကိုကျော်သီဟ။ ဒါပေမယ့် ဒါ ကျွန်တော့် စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောတာပါဗျာ။\nတစ်ခါက မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်ကို လူငယ်လေးတွေက လုပ်နေကြ တယ်။ ကျွန်တော့်ဆီကို စာမူလာတောင်းတဲ့အခါ ဘာပြောတယ် မှတ်သလဲ။ ဆရာရယ်တဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ မဂ္ဂဇင်းကလေး စွံအောင် “ပွဲဆူစာ“ ရေးပေးစမ်းပါတဲ့။\nကျွန်တော် သူတို့က သနားသွားတယ်။ ကျွန်တော် ရေးပေးတာတွေလည်း သူတို့အကြိုက် “ပွဲဆူစာ“တွေ တစ်ပုဒ်မှ မပါခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို “ပွဲဆူစာ” လာ ရေးခိုင်းလည်း ဘယ်လိုမှ မရေးတတ်ဘူး။\nအဲတော့ ပွဲဆူအောင်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရေရှည်မှာ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့၊ မဂ္ဂဇင်းထုတ်တဲ့ လူငယ်တွေလေးတွေလည်း ပွဲဆူအောင်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလေးနဲ့ လုပ်လိုက်တာ ဆယ်အုပ်တောင် မပြည့်ဘူး၊ မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်လုံး စုံးစုံးကို မြုပ်သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။\nပွဲဆူအောင်လုပ်တဲ့ စာနယ်ဇင်းသမားကို ဘယ်လို မြင်သလဲဆိုတဲ့ အမေးကို အတည့် ဖြေရရင်တော့ ခမျာ နုရှာသေးတယ်လို့ပဲ မြင်ပေးရမှာပါ။ ရင့်ကျက်လာတဲ့အခါ ပွဲဆူစာတွေ အဟုတ်မဟုတ်မှန်း သူ့ ဘာသာ အလိုလိုသိလာပါလိမ့်မယ်ဗျာ၊ ခင်ဗျား ကြားချောင်က ဝင်ပူ မနေစမ်းပါနဲ့။\nမေး – ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်း ရေစီးကြောင်းမှာ အယ်ဒီတာကောင်းဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ရှင်းပြပေးပါဦးလား ဆရာ။\nကျွန်တော့်စာရေးသက်က ၁၄ နှစ်တင်းတင်း ပြည့်ခဲ့ပြီဆိုတော့ အယ်ဒီတာ ရှင်ကြီးတွေရော၊ ရှင်ငယ်တွေရော အမျိုးစုံအောင် တွေ့ခဲ့ဖူးလှပြီလို့ ပြောရမယ်ထင်တယ်။\nအဲဒီ့အထဲကမှ အယ်ဒီတာကောင်းဆိုတာကို အနက်ဖွင့်ရမယ် ဆိုရင်တော့…\n(၁) စာဖတ်ပရိသတ်ရဲ့မျက်နှာမှတပါး အခြားမည်သည့်မျက်နှာကိုမှ မထောက်ထားသူ။\n(၂) မိမိကိုယ်စားပြုတဲ့ စာစောင်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းသူ။\n(၃) မိမိကိုယ်စားပြုရာ စာစောင်မှာပါတဲ့ ဝါကျတစ်ကြောင်း၊ ပုံတစ်ပုံ၊ စာလုံးအကျအပေါက် တစ်ခုအတွက်ပင်ဖြစ်လင့်ကစား မိမိမှာသာ တာဝန်ရှိ ကြောင်း၊ တခြားမည်သူ့မှာမှ တာဝန် မရှိကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တာဝန်ခံရဲသူ။\n(၄) မည်သူ့စာမူကိုမဆို ရဲရဲတင်းတင်း တာဝန်ယူ ဖြတ်တောက်၊ ပြင်ဆင်ရဲသူ။\n(၅) မိမိနဲ့ မိမိကိုယ်စားပြုရာ စာစောင်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်(ဝါ) ရပ်တည်ချက်ကို နည်းနည်းကမှ အပွန်းအပဲ့ မခံသူ၊ တစ်နည်းပြောရရင် ခြံစည်းရိုးပေါ် ခွထိုင်ပြီး သာယာတိမ်းလိုစိတ်မျိုး မရှိသူလို့ ကျွန်တော်ကတော့ ပြောလိုက်ချင်ပါတယ်။\nသည်မေးခွန်းအတွက် နောက်ထပ် ထပ်ဆင့် မေးခွန်းတွေ မမေးနဲ့ တော့ဗျာ။ ခင်ဗျား ဘာပဲ ဆက်မေးဆက်မေး၊ ခင်ဗျားခေါင်းထဲမှာ မမေ့ဖို့တစ်ခုက တော့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဟာ ချိုင့်ကျင်းထူပြော၊ ခလုတ်ကန်သင်း ပေါလှတဲ့ လမ်းကျဉ်း လမ်းမြှောင်ထဲမှာ ခါးတောင်းမြောင်အောင် ကျိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဘောလုံးကန်နေတဲ့ ကလေးမဟုတ်၊ လူကြီးမမည် ဘောလုံးဝါသနာအိုးတွေချည်းပဲ ဆိုတာကို အခါမလပ် နှလုံးသွင်းပြီးမှ မေးစေချင်တယ်ဗျာ။\nမေး – စာနယ်ဇင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ မိမိရဲ့ကိုယ်ကျိုးစီးပွား အတွက် မိမိလောက၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိလောကသားများအား ချနင်း သင့်ပါသလား ဆရာ။\nကိုကျော်သီဟကလည်းဗျာ၊ ဖြေပြီးသားမေးခွန်းကိုပဲ ကြောင်းတူ သံကွဲ ထပ် ဆွဲတင်လာပြန်ပြီ။\nဇာတ်တူသားချင်းစားလို့ ဟင်္သာကိုးသောင်းပျက်တဲ့ ပုံပြင်ဆိုတာ ဖန်တရာ တေနေတဲ့ ကလီရှေးပဲလေ။ အင်း… စာနယ်ဇင်းသမား ဆိုတာလည်း လူတွေ၊ မတစ်ရာသားတွေပဲမို့ ကောင်းတဲ့သူ၊ ဆိုးတဲ့သူ၊ တော်တဲ့သူ၊ ရှော်တဲ့သူရှိနေမှာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မူအရ ပြောကြစတမ်း ဆိုရင်တော့ ရှေ့နေ၊ တရားသူကြီး၊ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်၊ ဆရာဝန်စတဲ့ အသက်မွေးမှုများလိုပဲ၊ စာနယ်ဇင်းသမားဟာလည်း ကောင်းမြတ်တဲ့စိတ်နှလုံးကို မွေးမြူ ထူထောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဇာတ်တူသားစားချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ကောင်းမြတ်တဲ့ မနဿီ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်ဗျ။\nတရားခွင်မှာဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားမေးတဲ့မေးခွန်းဟာ နိမိတ်ပြ မေးခွန်းဖြစ်နေတယ်။ ဒါကိုပဲ၊ ကျွန်တော်က လျှာရှည်ပြီး နည်းနည်းလေး ချဲ့ဖြေရမယ် ဆိုရင်တော့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် ဇာတ်တူသားချင်း စားတယ်ဆိုတာ စာနယ်ဇင်းသမားမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်နယ်ပယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မလုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်၊ အိုဗျာ… အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူသတ္တဝါတွေ မလုပ်အပ်တဲ့ အလုပ်မျိုးပါ။ အဟိတ်တိရစ္ဆာန်များသာ ဇာတ်တူသားစားဖို့ ဝန်မလေးတာလို့ ကျွန်တော့် ထုံးစံအတိုင်း ပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ် ပြောလိုက်ချင်တယ်။\nမေး – မိမိ ရေးသားထုတ်ဝေနေသည့် စာနယ်ဇင်းမှ အချက်အလက်များကို အခြား စာရေးသူတစ်ဦးက ရည်ညွှန်းကိုးကားမှုကို ပိတ်ပင် သင့်ပါသလား၊ ပိတ်ပင်ခွင့်ရှိပါသလား။\nခင်ဗျား ဘာကို ရည်ရွယ်ပြီး မေးလိုက်မှန်း ကျွန်တော် သိနေတယ်နော်။ ကျွန်တော့်ကို ဓားစာခံ မလုပ်ပါနဲ့လား ကိုကျော်သီဟရယ်။\nကိုင်း… သည်မေးခွန်းကိုတော့ လူလည်လုပ်ပြီး ဆင်ဝှေ့ရန်ရှောင် ဖြေကြည့်လိုက်မဗျာ။\nကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဗီဒီယိုဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ အဆိုအမိန့်တွေ အတော်များများကို ကိုးကားသုံးစွဲတဲ့အပြင် ဆရာတော်ရဲ့ ဘွဲ့တော်ကိုပါ ရည်ညွှန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါကို သက်ဆိုင်ရာ ဆရာတော်က သိသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို စာနဲ့ပေနဲ့ အတိအလင်း တားမြစ်တော်မူတယ်။\nဆရာတော် တားတာက သူ့အဆိုအမိန့်တွေကို မကိုးကားဖို့ တားမြစ်တော်မူတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာတော့် ဘွဲ့တော်ကို အသုံးပြုခွင့် လုံးဝမပေးနိုင်ဘူး လို့သာ ယတိပြတ် တားမြစ်တော်မူတာ။ ဆရာတော် ဟောကြားတဲ့တရား၊ ဆရာတော် ရေးသားတဲ့ စာအုပ်တွေထဲက အဆိုအမိန့်တွေကို နှစ်သက်သလို ယူသုံးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘွဲ့တော်ကိုတော့ လုံးဝ မသုံးရဘူးတဲ့။\nဆရာတော့် အကြောင်းပြချက်က ရှင်းတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆည်းကပ် ကိုးကွယ်မှုကို လုံးဝ မလိုလားဘူးတဲ့။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောကြားခဲ့တဲ့ တရားတွေ ပျံ့ပွားတာကိုတော့ အားပေးပါတယ်တဲ့။\nကျွန်တော် ဆရာတော့်ရဲ့အတ္တမဲ့တဲ့ နှလုံးတော်ကို ကြည်ညိုလိုက်တာလေ၊ မပြောပါနဲ့တော့…။\nအတွေးသစ်ဂျာနယ်ထဲမှာ ပါတဲ့ ကျွန်တော့်ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ကိုချစ်ဝင်းမောင်က ကျွန်တော့်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ သက်ဆိုင်ရာ အတွေးသစ် ဂျာနယ်ကိုသော်လည်းကောင်း လုံးဝအသိမပေးဘဲ သူ ကိုင်နေတဲ့ စာဖတ်သူဂျာနယ်ထဲမှာ အစအဆုံး ပြန်ဖော်ပြခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါ ခင်ဗျားရှေ့က မေးတဲ့ ဇာတ်တူသားစားနည်း တစ်မျိုးပါပဲ။\nကျွန်တော်လည်း တော်တော့်ကို စိတ်ချဉ်ပေါက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ သတင်းစုံကနေတောင် အဲဒီ့ကိစ္စ ရေးခဲ့ဖူးသေးတယ်။ အဆိုးဆုံးက အတွေးသစ် ဂျာနယ်ထဲက စာမူကို ထပ်ဆင့် ဖော်ပြထားတာပါလို့ စာ ဖတ်သူကို လုံးဝ အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူ့ဂျာနယ်အတွက် ကျွန်တော်ကပဲ သပ်သပ် ပေးထား သလိုလို နှစ်ပေါက်တစ်ပေါက် ရိုက်လိုက်တာပဲ။ ဒါဟာ စောစောကပြောသလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူသားတွေ မလုပ်အပ်၊ မကျူးလွန်အပ်တဲ့ အလုပ်မျိုးပေါ့ဗျာ။\nဒါပေမယ့် ဆရာတော့် စာလေးကို ပြန်ဖတ်မိတဲ့အခါမှာတော့ ကိုချစ်ဝင်းမောင်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်နိုင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ပေးချင်တဲ့ မက်ဆေ့ဂ်ျဟာ အတွေးသစ်ဂျာနယ် ပရိသတ်ဆီတင်မကဘဲ သူ့ စာဖတ်သူဂျာနယ် ပရိသတ်ဆီအထိပါ ပျံ့နှံ့သွားတာမို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတောင် တင်ရဦးမယ်လို့ တွေးလိုက်တဲ့အခါ စိတ်သက်သာသွားတယ်။\nသည်လို ပြောလိုက်တဲ့အတွက် နောင်ကို ကိုချစ်ဝင်းမောင်က ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်စာမူတွေ သူ့ဆီပဲ အသစ်ပေးထားလေသယောင်နဲ့ ပုံမှားရိုက်ပြီး ဖော်ပြချင်တိုင်း ဖော်ပြခွင့် ပေးလိုက်သလိုများ ဖြစ်သွားမလား မသိဘူး။ မတတ်နိုင်ဘူး ကိုကျော်သီဟရေ…၊ ကျွန်တော်တို့မှာကလည်း “စည်း”ဆိုတာကို ပြောရင် ပြောတဲ့သူကပဲ ရူးလို့ ပြောသလို ဖြစ်နေတော့ ခက်သားလား။\nအလားတူပဲ၊ ကျွန်တော့် ပထမဆုံး လုံးချင်းစာအုပ် “သားငယ် သမီးငယ်များ ပဲ့ပြင် ထိန်းကျောင်းခြင်း အနုပညာ” ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ဝက်ဝက်ကွဲ ရောင်းရတဲ့အခါ လူတကာ ဝင်ရေးပြီး အလားတူ စာအုပ်တွေ ပလူပျံအောင် ထွက်လာတယ်။ အစတုန်းကတော့ ကျွန်တော် စခင်းတဲ့ လမ်းကြောင်း ပေါ်မှာ အမြိုင့်သားတက်လျှောက်ကြသူတွေရဲ့ ဟီရိ ဩတပ္ပကို ပြက်ရယ်ပြုမိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ကျပြန်တော့ သည်ဘာသာရပ်ကို လူအများ စိတ်ဝင်စားသည်ထက် ဝင်စားလာအောင် ဝိုင်းဝန်းဆောင်ရွက်ကြတဲ့ တစ်လှေတည်းစီး၊ တစ်ခရီးတည်းသွားတွေ အနေနဲ့ မြင်မိပြီး သူတို့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိရပြန်တယ်။\nကြော်ငြာနှင့် ဈေးဝယ် လမ်းညွှန် မဂ္ဂဇင်းကတော့ သူတို့စာစောင်ထဲ မှာပါတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပြည်တွင်းမှာ မည်သူမဆို ရည်ညွှန်း ကိုးကားခွင့် ရှိကြောင်း အတိအလင်း ဖော်ပြထားတာ တွေ့ရပါတယ်။\nကျွန်တော့်စာတွေကိုလည်း ကိုချစ်ဝင်းမောင်လို ပုံမှားရိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရိုးရိုးတန်းတန်း ကိုးကားဖော်ပြတာလေးတွေ မကြာခဏ ကြုံဖူးတယ်။ အဲလိုများဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ ကြည်နူးတာပေါ့ဗျာ၊ ဝမ်းသာတာပေါ့ဗျာ။\nဆရာဖေမြင့်ရဲ့စာတစ်အုပ် ခေါင်းစဉ်ကို ခဏငှားပြီး ပြောရရင်တော့ မူမှန်စိတ်၊ မူမှန်အတွေးနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါမျိုးဟာ ကြည်နူးစရာလို့ သာ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ် ကိုကျော်သီဟ။\nမေး – စာနယ်ဇင်းသမား တစ်ယောက်ဟာ စီးပွားရေးသမား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျော်ကြားတဲ့ အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်၊ ဒါမှမဟုတ် ချို့ယွင်းချက်အပေါ် အမြတ်ထုတ်တဲ့ အရေးအသားမျိုးကို ရေးသားသင့်သလားဆရာ။ အဲ… ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အဲဒီ့အားနည်းချက်ကို ထိန်ချန်ပြီး အမြတ်ထုတ်သင့်သလား။\nအမြတ်ထုတ်တယ်ဆိုကတည်းက ကိုယ်ကျိုးပါနေပြီ။ စာနယ်ဇင်းအလုပ်ဟာ အတ္တ၊ ပရ နှစ်ဖြာ မျှသင့်တဲ့ အလုပ်လို့ ကျွန်တော် နားလည် ခံယူထားပါတယ်။ အတ္တကို များများ ပယ်ခွာနိုင်လေ၊ လူဟာလည်း ပိုမို စင်ကြယ်လာလေပါ။ စင်ကြယ်တဲ့ စာနယ်ဇင်းသမားအဖြစ် ခံယူချင်တယ် ဆိုရင်တော့ အတ္တနဲ့ ပရယှဉ်ရင် ပရကိုသာ ပိုဇောင်းပေးသင့်ပါတယ်ဗျာ။\nရှုတတ်ရင် ဘာဝနာဆိုသလိုပါပဲ။ စာနယ်ဇင်းအလုပ်ကို မွန်မွန်မြတ်မြတ် လေးလေးစားစားနဲ့ လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း လုပ်လို့ရတယ်။ စုတ်စုတ်ပဲ့ပဲ့ အောက်တန်းကျကျ လုပ်ချင်လည်း လုပ်လို့ရပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာကတော့ တစ်ဦးစီရဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ ကိုကျော်သီဟရေ။\nကျွန်တော့် တစ်ဦးတည်း သဘော ပြောရရင်တော့ စာနယ်ဇင်း အလုပ်ကို လုပ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးမရှာချင်ဘူးဗျာ။ သူများပစ္စည်းအလစ် သုတ်တာ၊ ခါးပိုက်နှိုက်တာကမှ နစ်နာချင်းနစ်နာ တစ်ယောက်တည်း နစ်နာမှာလေ၊ စာနယ်ဇင်းနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာလို့ နစ်နာရင် နစ်နာမယ့်သူက တစ်သီတစ်တန်းကြီးဗျ။\nဆလွန်းကား မောင်းတဲ့သူ ရမ်းကားလို့ အလွန်ဆုံး ဒဏ်ရာရမှ ၄-၅-၆ယောက်၊ ခရီးသည်တင်ကား မောင်းတဲ့သူ ရမ်းကားရင် ထိခိုက်မယ့် အရေအတွက်က နည်းမှတ်လို့။ အဲလိုပေါ့ဗျာ၊ စာနယ်ဇင်းသမားကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင်တော့ စာဖတ်သူ လူအများစုရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဘာကိုမှ၊ ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ အမြတ် မထုတ်သင့်၊ ကိုယ်ကျိုးမရှာသင့်ပါဘူးဗျာ။\nမေး – ဆောင်းပါးရှင်နဲ့ အယ်ဒီတာတို့ကြားမှာ အပြန်အလှန် အရေးထား လေးစားရမယ့် အချက်များကို ဆရာ ဘယ်လို ခံယူနားလည် ထားပါသလဲ။\nမနှိုင်းကောင်း နှိုင်းကောင်း နှိုင်းရရင် အယ်ဒီတာဆိုတာဟာ ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကားရဲ့ဒါရိုက်တာလို လူမျိုးပါ။ စာရေးသူတွေ ဆိုတာကတော့ အဲဒီ့ဇာတ်ကားရဲ့ ဇာတ်ဆောင်တွေနဲ့ အလားသဏ္ဌာန် တူပါတယ်။\nအယ်ဒီတာဆိုတာ ရှေ့မှာ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ အစစအရာရာကို တာဝန်ခံရဲ၊ တာဝန်ယူရဲရပါမယ်။ သည်စာကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် ဖြုတ်လိုက်ချင်တယ်၊ သည်စာလုံးကိုတော့ သည်လိုလေး ပြောင်းသုံးချင်တယ်၊ ဒါလေးကိုတော့ ပြင်ရေးပေးပါ ဆိုတာမျိုးလေးတွေ လုပ်သင့်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သည်ဆောင်းပါးပါ အယူအဆကတော့ ကျွန်တော်ကိုင်နေတဲ့ စာစောင်ရဲ့ရပ်တည်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီလို့ မသုံးပါရစေနဲ့ ဆိုတာမျိုး အထိတောင် လိုအပ်ရင် ပြောနိုင်ရမယ်၊ ပြောတတ်ရမယ်၊ ပြောရဲရမယ်။\nစာရေးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ စာရေးတာက ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ။ ထည့်တာ မထည့်တာက အယ်ဒီတာ့ အလုပ်ဖြစ်သလို၊ ပုံနှိပ် ဖော်ပြပြီးမှ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာအဝ၀ကိုလည်း အယ်ဒီတာ ကောင်းမှန်ရင် ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိဖို့ လိုတယ်ဗျ။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ သူ ကျေနပ်လို့၊ သူ သဘောတူလို့သာ အယ်ဒီတာဆိုတဲ့နေရာမှာ သူ့နာမယ် အတိအလင်းထိုးထားတဲ့ စာစောင်ထဲမယ် ပုံနှိပ် ဖော်ပြထားတာကိုး။ အဲတော့ စာစောင်တစ်ခုမှာ ပုံနှိပ် ဖော်ပြပြီး ဖြစ်တဲ့ စာမူတိုင်း၊ စာလုံးတိုင်း၊ အကြောင်းအရာတိုင်း၊ ပုံတိုင်းကို အယ်ဒီတာက တာဝန်ယူဖို့ လိုတယ်။\nစာရေးသူကတော့ အယ်ဒီတာတစ်ယောက်ရဲ့ ပြင်ပိုင်ခွင့်၊ ဖြတ် ပိုင်ခွင့်၊ ပယ်ပိုင်ခွင့်ကို လေးစားရမှာပါ။ ကျွန်တော် စာမူပေးရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပြောတယ်။ ခေါင်းစဉ်ကလွဲရင် စိတ်ကြိုက် ပြင်လို့ ရတယ်၊ ဖြတ်လို့ ရတယ်၊ တည်းလို့ ရတယ်။ ခေါင်းစဉ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ ညှိပြီးပြင်ပေါ့။ အဲ… ပြီးရင်လည်း ဖြစ်လာသမျှ ပြဿနာကို အယ်ဒီတာကသာ တာဝန်ယူကြေးလို့…။\nဒါပေမယ့် ကိုကျော်သီဟရေ… ကျွန်တော့်ခမျာ ကံဆိုးရှာတယ်ဗျာ။ ကနေ့အထိ ကျွန်တော့်စာကို တာဝန်ယူပေးတဲ့ အယ်ဒီတာဆိုတာ သရဖူ မဂ္ဂဇင်းကို ခဏဝင်ကိုင်သွားတဲ့ ကိုငြိမ်းအေးတစ်ယောက်က လွဲလို့ မကြုံဖူးသေးဘူးဗျို့။\nမေး – မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်၊ ဂျာနယ်တစ်စောင်ကို စာမူပေးတဲ့အခါ ဆရာ ဘာကို အဓိကထားပြီး ကြည့်ပါသလဲ။\nအမှန်အတိုင်း ပြောရင် ဘာမှ မကြည့်ဘဲ ရေးပေးမိတာချည်းပဲဗျ။ လာယူတဲ့သူဆိုရင်တော့ စိမ်းစိမ်းကျက်ကျက် ပေးလိုက်တာချည်းပဲ။ အဲ… ရေရှည်မှာတော့ လေးစားမှုကို ကြည့်ပါတယ်။ စည်း ရှိမရှိ ကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စာမူကို လေးလေးစားစား လာယူတဲ့ သူကို ကျွန်တော်ကလည်း လေးလေးစားစားပဲ ပေးလိုက်တာပါပဲ။ ဖော်ပြတဲ့အခါကျတော့မှ စာမူတစ်ပုဒ်လုံး စာလုံးအကျအပေါက်တွေ ဗရပွနဲ့ ဖြစ်နေပြီဆိုရင်တော့ သည်စာစောင်ကို ကိုင်တွယ်နေသူများဟာ စာအုပ်ကို လေးလေးစားစားနဲ့ လုပ်ရာမရောက်တော့ဘူး။\nမကြာသေးခင်ကပဲ၊ ကျွန်တော်ပင်တိုင်ရေးနေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းလေး တစ်စောင်မှာ ဆက်မရေးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်။ သည်လိုဗျာ၊ အဲဒီ့မဂ္ဂဇင်းက ကျွန်တော့်ဆီက တစ်လကို စာမူ နှစ်ပုဒ် ပုံမှန်ယူတယ်၊ ကလောင်နာမည် နှစ်မျိုးနဲ့ပေါ့။\nအဲ… မဂ္ဂဇင်းထွက်လာတဲ့အခါကျတော့ သရုပ်ဖော်ပုံနဲ့ ခေါင်းစီးမှာ ကလောင်နာမည်က တစ်မျိုး၊ ဆောင်းပါးအဆုံးမှာ ဖော်ပြတဲ့ ကလောင်နာမည်က တစ်မျိုး၊ နှစ်မျိုးခွလျက်ကြီးဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါ ကို ကျွန်တော် ပြောပြတော့မှ စာမူလာတောင်းတဲ့ အယ်ဒီတာမင်းက “ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော် ပြန်ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”လို့ ပြောလေရဲ့။\nဟား… ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်အပေါ်မှာ အဲသလောက် လေးစားကြမှန်း အဲတော့မှ သိတော့တယ်။ သည်လို လူမျိုးတွေနဲ့တော့ ကျွန်တော် အလုပ် မလုပ်ချင်တာ အမှန်ပဲ။ စာဖတ်သူကိုလည်း မလေးစား၊ စာရေးသူကိုလည်း မလေးစား၊ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အလုပ်အပေါ်မှာလည်း တစ်စက်ကလေးမှ မလေးစားရာရောက်နေလို့ပါ။\nနောက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ဘာရေးပေးပါဆိုပြီး ခေါင်းစဉ် တပ်ပြီး ခိုင်းလာရင် ရေးလို့ မရတော့ဘူး။ ကိုမင်းထက်မောင်ရဲ့ သက်တံရောင်စဉ်မှာ ဆက်မရေးဖြစ်တာလည်း အဲဒါမျိုးပဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို လေသိပ်မရှည်နဲ့ဗျာ၊ တိုတိုပဲ ရေးပေးလို့ ပြောတယ်။ သူ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ခုခုဆို မီးခိုးမဆုံး၊ မိုးမဆုံး လျှာရှည်တဲ့သူ။ လျှာရှည်တဲ့သူကို တိုတို ရေးခိုင်းတော့ မရေးတတ်တော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့ သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ရေးလိုက်၊ လျှာက ရှည်သွားလိုက်၊ သူ့ဆီ မပေးဖြစ်တော့ဘဲ တခြားရောက်သွားလိုက်နဲ့၊ သက်တံရောင်စဉ်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ လုံးလုံးကို အဆက်ပြတ် သွားရော။\nကျန်တာကတော့ ဘာဆို ဘာမှ မကြည့်ပါဘူး။ ကြည့်ခြင်းကြည့် စောင်ရေနဲ့ စာဖတ်ပရိသတ်အမျိုးအစားကိုသာ ကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်ပရိသတ်မျိုး ဖတ်ရှုအားပေးတဲ့ စာစောင်မျိုးလည်းဆိုတာကို ဆ ကြည့်ပြီး ရေးမယ့်အကြောင်းအရာကို ရွေးဖို့ပါပဲ။\nမေး – မဂ္ဂဇင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဂျာနယ်တစ်စောင်က ဆရာ့စာမူကို မရွေးဘဲ ပယ်တဲ့အခါမျိုးတွေမှာ ဘာ့ကြောင့်ပယ်သလဲဆိုတာကို ဆရာ ပြန်လှန် လေ့လာ သုံးသပ်တတ်ပါသလား။\nပယ်ပယ်၊ ပါပါ၊ ကျွန်တော့်စာမူတွေကို အလျဉ်းသင့်ရင်သင့်သလို ပြန်လှန် လေ့လာသုံးသပ်တဲ့အကျင့်က ကျွန်တော့်မှာ အရိုးစွဲနေပြီ။ ပုံနှိပ် ဖော်ပြပြီးသား စာမူပေမယ့် တစ်ခါတလေ၊ ၄-၅-၁၀ခေါက်ပြန်ဖတ်ပြီး ပြန်သုံးသပ်တယ်။ ဘယ်နေရာလေးမှာ ဘယ်လိုလေး ရေးလိုက်မိရင် ကောင်းမှာ၊ ဘယ်နေရာလေးမှာတော့ အထားအသိုလေး လွဲနေပါလား။ ဘယ်နေရာလေးမှာတော့ ကျွန်တော့် အတ္တနောမတိတွေ အကွင်းလိုက် ပေါ်သွားပါပေါ့လားစသဖြင့် နောက်ပိုင်းရေးတဲ့အခါ ဆောင်ရန်၊ ရှောင်ရန်တွေကို ကျွန်တော့် စာတွေထဲကပဲ ပြန်ရှာယူတတ် ပါတယ်။\nခင်ဗျားမေးတဲ့မေးခွန်းတွေက စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေနဲ့ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေဖြစ်နေတော့ကာ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နိုင်ငံတကာမှာ ဘယ်လို သတ်မှတ် ခံယူထားကြသလဲဆိုတာလေးကို နည်းနည်း ဆက်ပြောရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်။\nနိုင်ငံရပ်ခြားတက္ကသိုလ်တွေမှာ စာနယ်ဇင်းပညာ ဘာသာရပ်ကို သတ်သတ်မှတ်မှတ် ပို့ချသင်ကြားပေးနေပါတယ်။ အဲဒီ့ တက္ကသိုလ်ကြီးတွေမှာဆိုရင် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၊ နိုင်ငံအသီးသီးမှာ ကျင့်သုံးနေတဲ့ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေကို မှတ်တမ်းမှတ်ရာနဲ့ ကျကျနန ပြုစုထားတာတွေ ရှိတယ်။\nအဲဒါတွေထဲကနေပြီး ပစိဖိတ်-အာရှဒေသက နိုင်ငံတွေကိုပဲ ကွက်ပြီး ရှာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဟောင်ကောင်၊ အိန္ဒိယ၊ မလေးရှား၊ ဖိလစ်ပိုင်၊ စင်္ကာပူ၊ သီရိလင်္ကာ၊ ဩစတြေးလျတို့မှာ သွားတွေ့တယ်။\nအနောက်တိုင်း စာနယ်ဇင်းလောကကို ကျွန်တော်က သိပ်သဘောမတွေ့လှဘူး။ လွတ်လပ်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ အနောက်တိုင်းစာနယ်ဇင်း ဟာ လက်တွေ့မှာတော့ ဘက်လိုက်မှုတွေ များလွန်းတယ်လို့ ကျွန်တော် သတိထားမိနေတာကြာပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီ့လောကမှာ ကျင်လည် ကျက်စားနေသူ စာနယ်ဇင်း ဆရာတွေကိုယ်တိုင်က သူတို့ စာနယ်ဇင်းလောကရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းပုံ၊ သတင်းထိန်ချန်ပုံ၊ စစ်အေး တိုက်ပွဲကာလမှာ ဘက်လိုက်ခဲ့ကြပုံတွေကို ဖော်ထုတ်ရေးသားထားတာတွေ ဖတ်ရတဲ့အခါ ပိုပြီးတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။\nသည်အထဲမှာ “အာရှသားတွေ စဉ်းစားတတ်ကဲ့လား”ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ စင်္ကာပူနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံခြားမူဝါဒရေးရာ အမြဲတမ်းအတွင်းဝန် ခီရှိုး မာဘူဘာနီ ကလည်း အနောက်တိုင်းစာနယ်ဇင်းတွေ တရားမျှတမှု တကယ်ရှိရင် သည်မေးခွန်းတွေကိုဖြေပါဆိုပြီး မေးခွန်းတွေ တန်းစီပြီး ချပေးထားတာ ဖတ်လိုက်ရသေးတယ်။\nအတိုချုပ်ပြောရင်ဗျာ၊ အနောက်တိုင်းစာနယ်ဇင်းမှာ ကျင်လည်နေတဲ့ အထင်ကရ သတင်းဌာနကြီးတွေမှာ ပယောဂတွေက အနည်းနဲ့ အများ ကပ်နေတဲ့သဘောရှိတယ်။ နောက်တစ်ချက်က အနောက်တိုင်း စာနယ်ဇင်းတွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကို ပြောရင် အရှေ့နဲ့အနောက် ကွာဟတာတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ ထုံးစံချင်းမတူတာတွေကို လက်ညိုးထိုးပြီး ငြင်းပယ်ချင်စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေမယ်။\nဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီနောင်သားချင်းတွေ ဖြစ်တဲ့ အာရှနိုင်ငံတွေနဲ့ ပစိဖိတ်ဒေသတွင်းက နိုင်ငံတွေမှာ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်ကို ဘယ်လို သတ်မှတ်ထားကြတယ်ဆိုတာကို အမြွက်လောက် မှန်းဆ သိမြင်နိုင်လာအောင် ကျွန်တော် ဘာသာပြန် ပေးလိုက်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်လို မူရင်းအတိုင်း ဖတ်ချင်တဲ့သူများရှိရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ ဂျာနယ်တိုက်က တစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ဆီ လှမ်းတောင်းလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့ဘက်က မျှဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲဗျာ။\nထူးခြားတာတစ်ခုက ၁၉၇၀ပြည့်နှစ်က ဒါဗှိုမြို့တော်မှာ အာရှ သတင်းစာဖှောင်ဒေးရှင်းက ကြီးမှူးကျင်းပခဲ့တဲ့ ကိုးနိုင်ငံ စာနယ်ဇင်း ညီလာခံက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် စာနယ်ဇင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူများ ဆိုတာကိုပါ တွေ့လိုက်ရတာပဲဗျ။ ဒါပေမယ့် ဖတ်ကြည့်တဲ့အခါအိန္ဒိယ၊ သီရိလင်္ကာတို့လို လူမျိုးပေါင်းစုံ စုဝေးနေထိုင်ကြပြီး ဘာသာစကား မျိုးစုံကို သုံးစွဲနေတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ လူမျိုးရေး အဓိကရုဏ်းတွေ မဖြစ်ပွားအောင် အဓိက ထားပြီး ရေးဆွဲထားတဲ့ မူတွေ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။\nခင်ဗျား မေးသွားတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ တစ်နည်းတစ်ဖုံ သက်ဆိုင်နေတဲ့ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေကိုတော့ စင်္ကာပူ၊ မလေးရှားနဲ့ ဩစတြေးလျနိုင်ငံတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေထဲမှာအတိအလင်း တွေ့ရတယ်။ ခြုံပြောရရင် ဩစတြေးလျနိုင်ငံက ရေးဆွဲထားတာက ခင်ဗျာ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ ဆက်စပ်ကြည့်မယ် ဆိုရင် အပြည့်စုံဆုံးလို့ ဆိုနိုင်မယ်ထင်တယ်။\nအိန္ဒိယ၊ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကတော့ အာရှဖှောင်ဒေရှင်း စာနယ်ဇင်းညီလာခံရဲ့ အခြေခံမူတွေလိုပဲ နိုင်ငံတွင်းမှာ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး ပဋိပက္ခတွေမဖြစ်ပွားအောင် ကာကွယ် တားဆီးဖို့ကို အဓိက ရည်ရွယ်ပြီး ရေးဆွဲထားတာတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘာသာပြန် မပြတော့ဘူး။ အလားတူပဲ၊ ဖိလစ်ပိုင်နဲ့ ဟောင်ကောင် ကျင့်ဝတ်တွေကလည်း အနောက်ဘက်ကို နည်းနည်းယိမ်းတဲ့အတွက် တမင် လက်ရှောင်ထားခဲ့ပါတယ်။ သီးသန့်လေ့လာချင်တဲ့သူ ရှိရင်တော့ ကျွန်တော့်ဆီက အချိန်မရွေးလာယူနိုင်ပါတယ်။\nကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ သုံးနိုင်ငံ ကျင့်ဝတ်တွေကိုပဲ တန်းစီပြီး ကြည့်ရအောင်ဗျာ။ အက္ခရာစဉ်အတိုင်း စင်္ကာပူ၊ မလေးရှား၊ ဩစတြေးလျဆိုပြီး တစ်ခုစီ တင်ပြပေးပါမယ်။\nစင်္ကာပူနိုင်ငံမှ စာနယ်ဇင်းဆရာများ လိုက်နာရမည့် ကျင့်ဝတ်များ\n၁။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် ရေးသားဖော်ပြသည့် အရည်အသွေးနှင့် အထူးမြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရားကို အစဉ်တစိုက် ထိန်းသိမ်းကြရမည်။\n၂။ မိမိကိုယ်ကိုဖြစ်စေ၊ မိမိ၏အသင်းအဖွဲ့ကိုဖြစ်စေ၊ မိမိ၏စာနယ်ဇင်းကိုဖြစ်စေ၊ အခြားစာနယ်ဇင်းများကိုဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို ဖြစ်စေ ညှိုးနွမ်းသေးသိမ်စေသော မည်သည့် ဆောင်ရွက်ချက်ကိုသော်မျှ မကျူးလွန်ရ။\n၃။ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်စွာ သတင်းစုဆောင်းသည့်အခါတွင်ဖြစ်စေ၊ သတင်းပေးသည့်အခါတွင်ဖြစ်စေ စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ဦးတွင် ရှိအပ်သော လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆောင်ရွက်လုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အခြေခံမူများကို စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းက ကာကွယ်ကြရမည်။ ထို့အပြင် တရားမျှတသော မှတ်ချက်များ ပေးပိုင်ခွင့်နှင့် ဝေဖန်ပိုင်ခွင့်များကိုလည်း စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းက ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ကြရမည်။\n၄။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် မိမိ၏စာနယ်ဇင်းအတွက်ဖြစ်စေ၊ အခြားစာနယ်ဇင်းအတွက်ဖြစ်စေ ပြင်ဆင်ထားသမျှ (ရေးသား၊ ရိုက် ကူး၊ တင်ဆက် ထားသမျှ)အတွက် လုံးဝဥဿုံတာဝန်ရှိကြောင်း သိရှိထားရမည်။\n၅။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် သတင်းပေးသည့်အခါနှင့် အနက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည့်အခါများတွင် အထူးတလည် ဖြောင့်မတ် တည် ကြည် ကရမည်။\n၆။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် သတင်း၊ သတင်းဓာတ်ပုံများနှင့် စာရွက်စာတန်းများကို ရယူရာ၌ ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်သော နည်းလမ်းများဖြင့်သာ ရယူရမည်။\n၇။ မည်သည့်စာနယ်ဇင်းဆရာမဆို ထုတ်ဝေရန်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ဆိုင်းငံ့ရန်အတွက်ဖြစ်စေ မည်သည့် လာဘ်သပ်ပကာမျိုးကိုမှ လက်ခံခြင်း မြုပရ။ အလားတူပင်၊ မိမိ၏ အမှားအမှန် ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အပေါ်တွင် ဩဇာ သက်ရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည့် မည်သည့် ကိုယ်ကျိုး စီးပွားကိုမှ လက်မခံ၊ မဆောင်ရွက်ရ။\n၈။ သတင်းဇစ်မြစ်များ၊ ပုဂ္ဂလိကစာရွက်စာတမ်းများနှင့် ပတ်သက်သော ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းက စောင့်ထိန်း ရိုသေကြရမည်။\n၉။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် အသရေဖျက်မှု၊ တရားရုံးတော်အား မထေမဲ့မြင်ပြုမှု၊ မူပိုင်ခွင့်စသည်တို့နှင့် စပ်လျဉ်းသော ဥပဒေရေးရာ အန္တရာယ်များကို အချိန်မရွေး ကြုံရနိုင်ကြောင်း အမြဲသတိချပ်ကြရမည်။\n၁၀။ စာနယ်ဇင်းဆရာတိုင်းသည် ဘဝတူ စာနယ်ဇင်း ဆရာ အချင်းချင်း ညီရင်းအစ်ကိုပမာ အချိန်ပြည့် ရိုင်းပင်းကြရမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝတူ စာနယ်ဇင်း ဆရာ တစ်ဦးဦးအပေါ်တွင် မည်သည့်အခါမျှ မတရား အခွင့်အရေးမယူရ။\nဘယ့်နှယ့်လဲ ကိုကျော်သီဟ။ စင်္ကာပူနိုင်ငံရဲ့ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေက အများကြီးမဟုတ်ဘူး။ ဆယ်ချက်တည်း ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အတော်လေး ပြည့်စုံတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ နံပါတ်တစ်မှာ အလေးထား ဖော်ပြထားတာက ကိုယ်ကျင့်တရားကိစ္စပဲ။ စာနယ်ဇင်းဆရာဆိုတာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းဖို့ လိုတယ်၊ ဖြောင့်မတ် တည်ကြည်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာ ဒါနဲ့တင် သေချာနေပြီဗျ။\nမလေးရှားနိုင်ငံရဲ့ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေကိုလည်း ဆက်ဖတ် ကြည့်ပါဦး။\nမလေးရှား စာနယ်ဇင်း မူများ\nမလေးရှားစာနယ်ဇင်းသည် ရူခူနီဂါရာနှင့် အမျိုးသားရေးဆန္ဒသဘောထားများတို့တွင် သက်ဝင်ယုံကြည်စွာဖြင့် အောက်ပါအတိုင်း ပြဋ္ဌာန်းအပ်သည်။\n– နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးတွင် တစ်တပ်တစ်အားပါဝင်နေသည် ဟု နားလည်ခံယူသည်။\n– လူမျိုးရေးသဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် နိုင်ငံတော် စည်းလုံး ညီညွတ်ရေးကို တိုးမြှင့်ရာတွင် အပြည့်အဝ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရန် တာဝန်ရှိသည်ဟုလည်း ခံယူသည်။\n– ကွန်မြူနစ်ဝါဒ၊ လူမျိုးစွဲဝါဒနှင့် ဘာသာရေး အစွန်းရောက်မှုများသည် နိုင်ငံတော်၏ အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် လြုံခံရေးအတွက် အလွန် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များ ဖြစ်သည်ဟု ခံယူသည်။\n– မလေးရှားစာနယ်ဇင်းသည် လွတ်လပ်ပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိကာ ပွင့်လင်းမှုလည်း ရှိသော လူ့ဘောင်တွင် ယုံကြည်မှု ရှိသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှု သော်လည်းကောင်း၊ ဘက်လိုက်မှု သော်လည်းကောင်း အလျဉ်း မပါရှိဘဲ သတင်း အချက်အလက်များကို သစ္စာရှိစွာ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် လူထုအား အလုပ်အကျွေးပြုနေသော လွတ်လည်းလွတ်လပ်ကာ တာဝန်လည်း ယူတတ်သော စာနယ်ဇင်း၏ အစဉ်အလာအခန်းကဏ္ဌကိုလည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။\n– ယုံကြည်ထိုက်သော စာနယ်ဇင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ ကျက်သရေ ကိုဆောင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။\n– လူမှုရေးဆိုင်ရာ အကျင့်စာဂများ (ဝါ) လူတို့၏ကိုယ်ကျင့်တရား များကို စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု ယုံကြည်သည်။\n– စာနယ်ဇင်းလောကသို့ မလေးရှားနိုင်ငံသားများဝင်ရောက်ရာတွင် မည်သည့်တားဆီးကန့်သတ်မှုမျိုးမှ မရှိအပ်ဟု ယုံကြည်သည်။\n– လူအများ၏သဘောထားကို ရယူတည်ဆောက်ယူရေးအတွက် ဆောင်ရွက်ပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်သည်။\nမလေးရှားစာနယ်ဇင်းသည် အောက်ဖော်ပြပါ စာနယ်ဇင်းအခြေခံမူ များကို လိုက်နာကြမည်ဖြစ်ပါသည်။\n၁။ စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ဦး၏ အခြေခံအကျဆုံးတာဝန်မှာ အကြောင်း ချင်းရာများကို ခိုင်လုံတိကျစွာ၊ သစ္စာရှိစွာ တင်ပြရန်နှင့် လူအများ အနေဖြင့် အမှန်အတိုင်း သိရှိပိုင်ခွင့်ကို ရိုသေလေးစားရန် ဖြစ်သည်။\n၂။ အဆိုပါ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သည့်အခါ ရိုးဖြောင့် တည်ကြည်စွာဖြင့် သတင်းများရယူရာတွင် စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ဦး၏ အခြေခံ လွတ်လပ်ခွင့်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ တရားမျှတသော မှတ်ချက်များ ချပိုင်ခွင့်နှင့် ဝေဖန်ပိုင်ခွင့်များကိုလည်း ကျင့်သုံးကြမည်။\n၃။ သတင်းများ၊ ဓာတ်ပုံများ၊ ရုပ်ရှင်များနှင့် စာရွက်စာတန်းများကို ရယူရာတွင် နည်းမှန်လမ်းမှန်ကိုသာ အသုံးပြုမည်။\n၄။ မမှန်ကန်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ဖယ်ရှား သုတ်သင် ပြီး တင်ပြရန်မှာ စာနယ်ဇင်းဆရာ၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်။\n၅။ သတင်းအချက်အလက်များ ဇစ်မြစ်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို လေးစားရိုသေရမည်။\n၆။ စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ဦး၏တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် အကျင့်စာဂအားဖြင့် မြင့်မားကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းရမည်။ ထို့ အပြင် ပုံတူကူးချခြင်း၊ ပုံမှားရိုက်ခြင်း၊ သွားပုပ်လေလွင့်ြုပခြင်း၊ အသရေဖျက်ခြင်း၊ ဖျားယောင်းသိမ်းသွင်းခြင်း၊ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ စွပ်စွဲခြင်းနှင့် လာဘ်သပ်ပကာများကို မည်သည့်ပုံစံမျိုးဖြင့်မဆို လက်ခံခြင်းများအား ရှောင်ကြဉ်ရမည်။\n၇။ သတင်းသဘာဝအရ လူမျိုးရေးဆန်သော၊ သို့မဟုတ် အစွန်းရောက်သော၊ သို့မဟုတ် လူမျိုးပေါင်းစုံနေထိုင်သည့် မလေးရှားနိုင်ငံ၏ အကျင့်စာဂ တန်ဖိုးများနှင့် ဆန့်ကျင်သော သတင်းများ၊ အရေးအသားများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။\n၈။ စာနယ်ဇင်းလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် လူအများ၏မူဝါဒများ၊ နိုင်ငံတော် မူဝါဒများကို နားလည် သိရှိရန်မှာ စာနယ်ဇင်းဆရာ၏ တာဝန် သာဖြစ်သည်။\nတွေ့တယ်နော်…။ သည်မှာလည်း ကိုယ်ကျင့်တရားကို အလေး ပေးထားတာတွေ့ရလိမ့်မယ်။\nပစိဖိတ်ဒေသမှာ တည်ရှိတာမို့ အနောက်တိုင်းမှာလည်း မဝင်ဆန့်၊ အသားအရောင်ကွဲပြားတာမို့ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့တိုင်းကလည်း တစ်သွေးတည်း တစ်သားတည်းလို့ ဘယ်တုန်းကမှ အသတ်မှတ်မခံရဘဲ ဟိုမရောက်၊ သည်မရောက်နဲ့ အမြဲခွကျနေတဲ့ ဩစတြေးလျနိုင်ငံရဲ့ စာနယ်ဇင်း ကျင့်ဝတ်တွေကိုလည်း ကြည့်လိုက်ကြဦးစို့ရဲ့။\nသူကတော့ တော်တော်လေး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရေးထားတယ်ဗျ။\nဩစတြေးလျနိုင်ငံ မီဒီယာဖျော်ဖြေရေးနှင့် အနုပညာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ [Media Entertainment & Arts Alliance (MEAA) of Australia] က ပြန်လှန်သုံးသပ်ပြီး ချမှတ်ပေးသည့် စာနယ်ဇင်းဆရာများ လိုက်နာစောင့်ထိန်းရမည့် ကျင့်ဝတ်များ\n– စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် လူ့ဘောင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေသည်။\n– စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် သတင်းအချက်အလက်များ၊ အယူအဆများနှင့် သဘောထားများကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးသည့် ထူးခြားသော ကဏ္ဌတွင် ပါဝင် ဆောင်ရွက် နေကြသည်။\n– စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် ရှာဖွေသည်၊ ဖော်ထုတ်သည်၊ မှတ်တမ်းတင်သည်၊ မေးခွန်းထုတ်သည်၊ ဖျော်ဖြေသည်၊ အကြံပေးသည်၊ မှတ်သားထားကြသည်။\n– စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် နိုင်ငံသားများကို သတင်းပေးကြပြီး ပွင့်လင်းမှုကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ကြသည်။\n– လွတ်လပ်စွာ ရေးသား ပြောဆိုခြင်းကို လက်တွေ့ကျကျ ကျင့်သုံး ဆောင်ရွက်ကြသည်။\n– စာနယ်ဇင်းဆရာ အများအပြားသည် ပုဂ္ဂလိက စာနယ်ဇင်းများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြသည်ဖြစ်လင့်ကစား အထက်ပါ ပရဟိတ တာဝန်များကို ထမ်းရွက်နေသူများသာဖြစ်သည်။\n– စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် ဩဇာကို စိစစ်ရုံမျှမကဘဲ ကျင့်သုံးသူများလည်းဖြစ်ကာ ခိုင်လုံသူများလည်း ဖြစ်သင့်သည်။ ခိုင်လုံမှုသည် ယုံကြည်မှုကို ထွန်းကားစေသည်။ ယုံကြည်မှု မထွန်းကားလျှင် စာနယ်ဇင်းဆရာများသည် ပရဟိတတာဝန်များကို ကျေပွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။\nစာနယ်ဇင်းလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသော မီဒီယာ ဖျော်ဖြေရေးနှင့် အနုပညာမဟာမိတ်အဖွဲ့အဖွဲ့ဝင်များသည် –\n– အမီအတွယ် ကင်းရှင်း လွတ်လပ်မှုနှင့်\n– သူတပါး၏ အခွင့်အရေးများအပေါ် လေးစားမှုများကို အစဉ်တစိုက် လိုက်နာ ကျင့်သုံးသွားကြပါမည်။\nစာနယ်ဇင်းဆရာများသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ပြီး အောက်ဖော်ပြပါ ကျင့်ဝတ်များကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်သွားကြပါ မည်။\n၁။ တိကျခိုင်လုံမှုရှိရန်နှင့် မျှတရန် အစဉ်တစိုက်ဆောင်ရွက်လျက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အချက်အလက်များအားလုံးကို ဖော်ပြကာ ဖြောင့်မတ် တည်ကြည်စွာ သတင်းပေးပြီး အနက်ဖွင့်ဆိုမည်။ အကြုံးဝင်လျက်ရှိပြီး ပေးအပ်နိုင်သော အချက်အလက်များအား ထိန်ချန်ခြင်းကို သော်လည်းကောင်း၊ အမှန်ကို ဝေ၀ါးစေနိုင်သော အချက်အလက်များ ဖော်ပြခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း ရှောင်ကြဉ်မည်။\n၂။ ပျက်စီးနိုင်ဘွယ်ရှိသည့် သတင်းတစ်ရပ်အတွက် သက်ဆိုင်သူထံ သွားရောက်ကာ မှတ်ချက်ချနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းကို မဖြစ်မနေ ပေးအပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် တင်ပြသည့် သတင်းနှင့်အတူ ပူးတွဲဖော်ပြပေးမည်။\n၃။ အမှားများကို မျှမျှတတ ပြင်ဆင်ရန် တိုက်တွန်းမည်။\n၄။ အကြောင်းအရာ ရရှိရန် မျှတပြီး ဖြောင့်မတ်သော နည်းလမ်းကိုသာ သုံးစွဲမည်။ အယောင်ဆောင်ခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်သော ကိရိယာများ၊ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းထောက်လှမ်းသည့် ပစ္စည်းကိရိယာများ သုံးစွဲခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်မည်။\n၅။ ရုပ်ပုံများနှင့်အသံများသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ခိုင်လုံနေသင့်သည်။ အယူအကောက် လွဲအောင် ပြုပြင်စီရင်ထားသမျှကို အမှန်အတိုင်း မြွက်ဟ ဖော်ထုတ်သင့်သည်။\n၆။ ပုံတူကူးချခြင်းနှင့် ပုံမှားရိုက်ခြင်းတို့သည် ခိုးယူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တရားမျှတအောင်သာ အစဉ်တစိုက် ဆောင်ရွက်မည်။\n၇။ အမှန်တကယ် ပြောထား၊ ရေးထားသော စကားများကိုသာ ကိုးကားမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် မိမိ၏စကားဖြင့်သာ ပြန်လည် ရေးသား တင်ဆက်မည်။ ထိုသို့ တင်ဆက်ရာတွင်လည်း ဆိုလိုရင်းနှင့် အနက် အဓိပ္ပာယ်တို့မှာ မူရင်းကို ခိုင်လုံစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေစေရမည်။\n၈။ တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းများ၊ ရုပ်ပုံများ၊ သတင်းအချက်အလက်များတို့အတွက် တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ပေးကမ်းထားရသမျှကို အမှန်အတိုင်း မြွက်ဟမည်။\n၉။ ခိုင်လုံတိကျမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် အမီအတွယ် ကင်းရှင်း လွတ်လပ်မှုကို ထိပါးစေနိုင်သော မိမိ၏ တစ်သီးပုဂ္ဂလ ယုံကြည်ချက်များနှင့် ပါဝင် ပတ်သက်မှုများကို ရှောင်ရှားမည်။ အကယ်၍ တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပါဝင် ပတ်သက်မိခဲ့ပါကလည်း အမှန်အတိုင်း မြွက်ဟမည်။\n၁၀။ ခိုင်လုံတိကျမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် အမှီအတွယ်ကင်းရှင်း လွတ်လပ်မှုကို ထိပါးစေနိုင်သော တံစိုးလက်ဆောင်ကိုဖြစ်စေ၊ အခြား ကိုယ်ကျိုး တစ်စုံတစ်ရာကိုဖြစ်စေ လက်မခံပါ။ အကယ်၍ လက်ခံမိခဲ့ပါကလည်း အမှန်အတိုင်း မြွက်ဟမည်။\n၁၁။ မိမိ၏ကိုယ်ကျိုးအတွက် စာနယ်ဇင်းဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နေခြင်း အပေါ်တွင် အခွင့်အရေးမယူရ။\n၁၂။ စာနယ်ဇင်းလုပ်ငန်းကို နည်းလမ်းမကျစွာ ဩဇာသက်ရောက် လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည့် ကြော်ငြာခြင်းများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ထိုးဖောက် လာခြင်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်။ အကယ်၍ ယင်းသို့ ဖြစ်လာခဲ့ပါကလည်း အမှန်အတိုင်း မြွက်ဟမည်။\n၁၃။ လူတစ်ဦးစီ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လက်ခံမည်။ လူသိများ ထင်ရှားသူများ၏ လွတ်လပ်ခွင့်မှာမူ လူသိများလျှင် များသလောက် နည်းပါး သွားမည်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လူသိများသူများ၏ ဆွေမျိုး သားချင်းများနှင့် မိတ်ဆွေများမှာမူ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဆက်လက် ထိမ်းသိမ်းနိုင်ဆဲသာဖြစ်သည်။\n၁၄။ ပူဆွေးနေချိန်၊ ထိတ်လန့်ကြေကွဲနေချိန်မျိုးများတွင် စာနာစိတ်နှင့်အတူ သိုသိုသိပ်သိပ်ဆောင်ရွက်မည်။ တစ်ဖက်သားအား မည်သည့် အခါတွင်မျှ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရ။ စာနယ်ဇင်းလုပ်ငန်းကို မသိ နားမလည်မှုအပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုအပေါ်တွင်ဖြစ်စေ မည်သည့်အခါတွင်မျှ အခွင့်ကောင်းမယူရ။ သက်ဆိုင်သူ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူပြီးမှသာ တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းများကို ပြုလုပ်မည်။\n၁၅။ လူမျိုးရေး၊ နိုင်ငံသားဖြစ်မှု၊ ကျား၊ မ၊ အသက်အရွယ်၊ လိင်တူ၊ လိင်ကွဲစုံမက်မှု၊ တော်စပ်မှု၊ ဘာသာရေးယုံကြည်မှု၊ ကိုယ်ကာယအရ ဖြစ်စေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်ဖြစ်စေ ချို့ယွင်းအားနည်းမှု အစရှိသည့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်များအပေါ်တွင် မလိုအပ်ဘဲ နင်းပြီး မေးမြန်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ရ။\n၁၆။ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အသက်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ လြုံခံမှုကိုသော်လည်းကောင်း သက်ဆိုင်သူ၏ သဘောတူညီချက်ကို မရဘဲနှင့် မည်သည့်အခါမျှ သိလျက်နှင့် မထိခိုက်စေရ။\n၁၇။ ကလေးသူငယ်များပါ ပါဝင်နေသည့် သတင်းများတွင် ကလေးသူငယ်များ၏ ဘဝသာယာမှုကို အထူးဂရုစိုက်ရမည်။\n၁၈။ တရားဥပဒေ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူတိုင်းအညီအမျှ ခံစားခွင့်ရှိသည် ဟူသောအချက်ကို လေးစားလိုက်နာမည်။\n၁၉။ သတင်းအချက်အလက်များ အားလုံးကို သတင်းဇစ်မြစ်များဖြင့် ရည်ညွှန်း ကိုးကားနိုင်ရန် အစဉ်တစိုက်ကြိုးပမ်းမည်။ ဇစ်မြစ်တစ်ခုခုက အမည် မဖော်ရန် ပြောဆိုလာလျှင် ထိုဇစ်မြစ်အနေနှင့် အမည်မဖော်ဘဲ ပြောကြားလိုရခြင်း အကြောင်းရင်းကို စေ့ငုခြင်းမရှိဘဲသော်လည်းကောင်း၊ အခြား ဖော်ထုတ်နိုင်သည့် ဇစ်မြစ်များကို တွက်ဆခြင်းမရှိဘဲ သော်လည်းကောင်းအလွယ်တကူ သဘောမတူရ။ အလားတူပင်၊ မိမိအား ယုံကြည်သဖြင့် ဖွင့်ပြောသူများ၏ ကိုးစားမှုကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးရမည်။\n၂၀။ ကျင့်ဝတ်များကို ကောင်းစွာ နားလည် တတ်ကျွမ်းရန် အားထုတ်ပြီး ဤကျင့်ဝတ်များကို လေးစားလိုက်နာမည်။\nအခြေခံသဘောထားများသည် တစ်ခါတရံတွင် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်နေတတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သည့်အခါများတွင် ကျင့်ဝတ်အတိုင်း စောင့်ထိန်းလိုက်နာရန် ခက်ခဲနေတတ် ပါသည်။ ထိုအခါများတွင် လူအများ၏အကျိုးကိုသာ ဦးထိပ်ထားခြင်းကသာ ဤစံသတ်မှတ်ချက် ကျင့်ဝတ်များကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။\nအားလုံး အချက်ပေါင်း၂၀ကို ချမှတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာမှာ မှတ်ချက်နဲ့ အကုန်ချုပ်လိုက်တာ တွေ့လား။\nကျင့်ဝတ်ကို လိုက်နာဖို့ဆိုတာ ခက်ကောင်းခက်နိုင်သတဲ့။ အဲလိုကျရင် လူအများရဲ့အကျိုးကို ဦးထိပ်ထားလိုက်စမ်းပါတဲ့။ ဒါဆိုရင် ကျင့်ဝတ်နဲ့မညီဘူး ဆိုရင်တောင် ကျင့်ဝတ်ကို အလိုလိုစောင့်ထိန်းပြီး သားဖြစ်သွားမယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ။\nအဲတော့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမေးအဖြေကို အနှစ်ပြန် ချုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်…\n– ကိုယ်ကျင့်တရား အထူးကောင်းမွန်ရမည်။\n– အများပရိသတ်အပေါ်တွင် သစ္စာရှိရမည်။\nဆိုတဲ့ ၅ချက်နဲ့တင် ပြည့်စုံလုံလောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲသည့် ၅ချက်ကို စောင့်ထိန်းနိုင်၊ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် စာနယ်ဇင်းသမားကောင်း ဖြစ်လာမှာပေါ့။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချက်ဖြစ်တဲ့ စာဖတ်သူ ပရိသတ်အပေါ်မှာသာ အမှန်တကယ် သစ္စာရှိကြမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား မေးခဲ့တဲ့ နိမိတ်ပြမေးခွန်းတွေဟာ ပေါ်လာစရာတောင် အကြောင်းမရှိပါ ဘူးဗျာ။\nကိုင်း… တော်လောက်ပြီ ထင်တယ် ကိုကျော်သီဟ။ နီတျာတျာ ငှက်ပြာလေးကို မိုင်ပေါင်းများစွာချီနေတာနဲ့တောင် ပရိသတ်က တယ် စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ အမေးအဖြေခန်းကလည်း မိုင်ပေါင်းများစွာလုပ်နေဖို့ မတော်ဘူး ထင်တယ်။\nကျွန်တော့်ကိုမှ တခုတ်တရလာမေးတဲ့ ခင်ဗျားကိုရော၊ ဖော်ပြပေးတဲ့ သတင်းစုံကိုပါ ကျေးဇူးအထူးတင်ပါသဗျာ။\nကျွန်တော်တို့အမေးအဖြေဟာ စာဖတ်ပရိသတ်အတွက်ရော၊ စာနယ်ဇင်းဆရာတွေအတွက်ပါ အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့်စာလောက် အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော် မေးရဖြေရကျိုးနပ်တယ်လို့ အောက်မေ့ရမှာပဲဗျို့။\n7 thoughts on “On Journalism”\n9 August 2009 at 4:11 am\n9 August 2009 at 10:33 pm\nတော်တော် သိသင့်တဲ့အချက်တွေမို့သေချာ ဖတ်သွားတယ်။\nနံပါတ် ၁ မမကွမ် တို့ထက်ဦးသွားပါပကော။\n10 August 2009 at 4:18 pm\nဟဲ.. ဟဲ… လာဖတ်သွားလေပြီ… ကိုယ့်ဆရာ… သိမ်းထား… ရှဲထားပါရစလား….\nမနေ့က အတည်ပေါက်ကတော့ တကယ်ကိုရင်ထိတ်စရာပေပဲ…\n12 August 2009 at 8:07 pm\nသေချာကို ဖတ်သွားတယ် ဆရာရေ …\nအမေးနွားကျောင်း အဖြေဘုရားလောင်းဆိုသလိုပဲ။ ဟဲဟဲ ဦးကျော်သီဟကြီးတော့ နွားကျောင်းသား ဖြစ်ကရော။\nမျိုးဆက်ဟောင်း မျိုးဆက်သစ်ကို ဘောလုံးကွင်းနဲ့ ဥပမာပေးထားတာလဲ အတော်လေး မြင်သာတယ်။ ကွာခြားချက်က ကွင်း ဆိုတာလဲ မှန်လိုက်ပါဘိတော့။\nပွဲဆူသွားတဲ့ ဆရာ့ရေနွေးကိစ္စလဲ ဖတ်လိုက်ရပါတယ်။ မုဒိတာ မထားနိုင်တဲ့သူတွေကိုတော့ သနားမိပါရဲ့။\nတခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်တွေကလဲ မှတ်သားစရာ ကောင်းပါတယ်။\nဖတ်ရတာ တော်တော်အားရမိတယ်။ အထောက်အကူလဲ အများကြီးဖြစ်ပါတယ်ဆရာ။\n6 October 2011 at 1:17 am\nကျေးဇူးပါ ဆရာ။ စာနယ်ဇင်းကျင့်ဝတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေဆိုပေမယ့် ဖတ်ရတာ အတော်သဘောကျမိပါတယ်။ ဘာကို သဘောကျတာလည်း ဆိုတာကျ ကျွန်တော် တိတိပပ မပြောတတ်ဘူးခင်ဗျ။ ကျွန်တော် မရေးပြတတ်တာပါ။ မေးတာကို ဆရာဖြေတဲ့အခါ တခါတခါ လူ့ကျင့်ဝတ်သဘောနဲ့ ဖြေသွားတာကို သဘောကျတယ် ထင်တာပါပဲ ဆရာ။ သေချာတာကတော့ ကျွန်တော် ဗဟုသုတ အများကြီးရလိုက်တယ် ဆိုတာရယ်၊ အခုတလော ဖတ်မိတဲ့စာတွေထဲမှာ ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးဆိုတာရယ်ပါ။ ကျွန်တော် ကူးယူထားလိုက်ပါတယ် ဆရာ။\nNan Cherry Htoo says:\nI used to fall for the claims which say media is the voice for the voiceless and the Fourth Estate. But I come to know the true color of the international media after Rakine crisis. I come to realize how money-centered the well-established media companies are and how unscrupulous they are at the expense of our country. I’ve lost my respect for them. Ironically, I work foralocal media.\nLeaveaReply to စိုးနေလင်းအောင် Cancel reply


သင်မဟားတရားစားချင်နေတဲ့ အစားအစာက ပြောပြနိုင်တဲ့ သင့်ကျန်းမာရေးအကြောင်း - Lifestyle Myanmar\nHome Food သင်မဟားတရားစားချင်နေတဲ့ အစားအစာက ပြောပြနိုင်တဲ့ သင့်ကျန်းမာရေးအကြောင်း\nအစာစားလိုစိတ်ပြင်းပြခြင်းက အဓိကအားဖြင့် selective နဲ့ non-selective ဆိုပြီး အမျိုးအစား (၂)မျိုးရှိပါတယ်။ Non-selective ကတော့ ဘာပဲစားရစားရ စားချင်တာ( ဆာလောင်မွတ်သိပ်တာ)ကို ဆိုလိုတာပါ။ selective ဆိုတာကတော့ အစားချင်ဆုံးအစားအစာ၊ မဖြစ်မနေ စားချင်နေတဲ့ စားချင်စိတ်မျိုးကို ပြောတာပါ။\nဒီနေ့မှာတော့ စားချင်လိုတဲ့ ဆန္ဒများနှင့် ဒီပြင်းပြမှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေက ဘာတွေလဲ?၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျန်းမာတဲ့ အစားအစာကို တောင့်တဖို့ ဘာ့ကြောင့်ခက်ခဲနေရတာလဲ? ဆိုတာကို မျှဝေပေးချင်ပါတယ်။\n၁။ ချောကလက်ကို အရမ်းစားချင်နေရင်\nချောကလက်ကို စားလိုစိတ်ပြင်းထန်ခြင်းက များသောအားဖြင့် မဂ္ဂနီစီယမ် မလုံလောက်ခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်နေပါတယ်။ နောက်ထပ်လေ့လာမှုတစ်ခုအရ ချောကလက်အမည်း ၁၀၀ မှ ၄၀၀ ဂရမ်ကို နေ့တိုင်းစားပေးခြင်းက စိတ်ကျခြင်းကို ပျောက်ကင်းစေတဲ့ သဘာဝနည်းလမ်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ စူပါမားကတ်တွေနဲ့ စတိုးဆိုင်တွေမှာ ရရှိနိုင်တဲ့ သာမန်ချောကလက်တွေက ချောကလက်အမည်းလို အဖိုးမတန်ဘဲ သကြားဓါတ်အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်။\nအဲဒီအစား ဗာဒံစေ့ကို စားပါ (သို့) အရမ်းစားချင်နေရင် ကိုကိုး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပါဝင်တဲ့ နို့မပါသော ချောကလက်တောင့်ကို စားသုံးနိုင်ပါတယ်။ စိတ်ကျရောဂါ ခံစားနေရတယ်လို့ သင်ထင်ရင် ဆရာဝန်နှင့် ပြသပါ။\n၂။ ဒိုးနပ်နှင့် အချိုတွေကို အရမ်းစားချင်နေရင်\nအဝလွန်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းအကြား သိသာထင်ရှားတဲ့ ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုက ကိုယ်အလေးချိန်ကျဆင်းမှုကို ခက်ခဲစေယုံသာမက ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ သင့်ခန္ဓာကိုယ်က သကြားစားချင်လာတာလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ရရှိနိုင်တဲ့ သကြားထုတ်ကုန်အများစုက သန့်စင်ထားတဲ့ သကြားတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီသကြားတွေကို စားသုံးမယ်ဆိုရင် ကျန်းမာရေးအတွက် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်နိုင်ပါတယ်။\nအဲဒီအစား- ဒိုးနက်၊ သကြားလုံးများနှင့် တခြားမုန့်တွေကို ချယ်ရီသီး၊ မက်မွန်သီး၊ ဖရဲသီး ကဲ့သို့သော အသီးတွေနဲ့ အစားထိုးပါ။ စပျစ်သီးခြောက်ကဲ့သို့သော အခြောက်လှန်းထားတဲ့ အသီးတွေက သင့်ကို စိတ်ကျေနပ်စေပါတယ်။\n၃။ ချိစ့်ကို အရမ်းစားချင်နေရင်\nချိစ်ဟာ dopamine ဗုံးတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် စားချင်စိတ်ပြင်းပြခြင်းနှင့် ရိုးရိုးစွဲလမ်းမှုအကြား ခြားနားချက်ကို သိဖို့ခက်ခဲပါတယ်။ သင်ဟာ အဆီနည်းတဲ့ အစားအစာနှင့် ချိစ်ကို အရမ်းစားချင်နေရင် ဒါက ဗီတာမင် အေ (သို့) ဒီ ချို့တဲ့တဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုဖြစ်နိုင်ပါတယ်။\nအဲဒီအစား -အဆီလုံးဝမပါဘဲ ဗီတာမင်တွေ ပါရှိတဲ့ nutritional yeast ကိုစားသုံးပေးပါ။\n၄။ အာလူးကြော်တွေကို အရမ်းစားချင်နေရင်\nအာလူးကြော်လိုမျိုး အငန်ကဲထားတဲ့ အစားအစာတွေ စားသုံးချင်နေတယ်ဆိုရင် ဒါက အိုမီဂါ ၃၊ ကျန်းမာတဲ့အဆီနှင့် ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ် ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ ဆိုလိုနိုင်ပါတယ်။ အာလူးကြော်တွေက ဆားအရမ်းများတာကြောင့် ဆိုဒီယမ်အရမ်းမြင့်မားပါတယ်။ ဆိုဒီယမ်လိုအပ်တာထက် လျော့နည်းခြင်းက ချွေးအလွန်အကျွံထွက်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။\nအဲ့ဒီအစား- အာလူးကြော်အရမ်း စားချင်နေရင် ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်တဲ့ ဆီတွေသုံးထားသော စီးပွားဖြစ်အာလူးကြော်တွေ စားမယ့်အစား သံလွင်ဆီသုံးပြီး ကြော်စားပါ။ ဆော်လမွန်၊ အခွံမာသီးနှင့် ထောပတ်သီးကို ပိုစားသုံးပေးပါ။ သင့်မှာ ဆိုဒီယမ်ချို့တဲ့တယ်လို့ ယူဆပါက ဆရာဝန်နှင့် ပြသပါ။\n၅။ ဆိုဒါ အရမ်းသောက်ချင်နေရင်\nလူကြိုက်များတဲ့ ဆိုဒါများမှာ သင့်ရဲ့ အာသာပြင်းပြစိတ်ကို ဖော်ပြနိုင်တဲ့ ကဖိန်းဓါတ်ပမာဏ များစွာပါဝင်ပါတယ်။ သူတို့မှာ ကဖိန်းဓါတ်များစွာပါဝင််တာကြောင့် သင့်ကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြစ်လာစေပါတယ်။ ကိုလာ စွဲလမ်းခြင်းက သင့်အရိုးတွေမှာ ကယ်လစီယမ်နှင့် မဂ္ဂနီဆီယမ် ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ ဆိုလိုနိုင်ပါတယ်။ ကိုလာဟာ ကယ်လစီယမ်နှင့် မဂ္ဂနီဆီယမ်ကို ပျက်စီးစေပါတယ်။\nအဲဒီအစား – ကဖိန်းဓါတ်မြင့်မားတဲ့ သောက်စရာတွေကို ရှောင်ကြဉ်ပါ။ ဆိုဒါတွေမှာ သကြားဓါတ်များစွာ ပါဝင်ပြီး ရေရှည်မှာ ဆီးချိုရောဂါဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ သင်ပန်းနေတယ်ဆိုရင် ချောကလက်အမည်းကို စားနိုင်သလို ကဖိန်းဓါတ်သိပ်မပါတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နိုင်ပါတယ်။\nဒီလေ့လာမှုအရ ရေခဲအရမ်းစားချင်နေတာက သံဓါတ်ချို့တဲ့နေတယ်လို့ ဆိုလိုနိုင်ပါတယ်။ ရေခဲကို တကျွတ်ကျွတ်ဝါးစားခြင်းက သံဓါတ်ချို့တဲ့မှုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကုသပေးပါတယ်။ ကော်ဖီသောက်သလိုပဲ စိတ်ဓါတ် နည်းနည်းတတ်ကြွစေနိုင်ပါတယ်။ ရံဖန်ရံခါမှာ ဆိုဒါထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေခဲတုံးကို တကျွတ်ကျွတ်ဝါးစားနေလျှင်တော့ မစိုးရိမ်သင့်ပါဘူး။\nအဲဒီအစား ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်ပါ။ သံဓါတ်ချို့တဲ့တယ်လို့ ထင်ရင် ပဲနင့် ဟင်းနုနွယ်ရွက် များများစားဖို့ ကြိုးစားပါ။\nကျွန်တော်တို့ဟာ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ဘာ့ကြောင့် မတပ်မက်ကြတာလဲ?\nပုံမှန်ဆာလောင်တာနှင့်မတူဘဲ အစားအသောက် တပ်မက်ခြင်းက စိတ်ပညာနှင့် ဆက်စပ်နေပါတယ်။ ဥပမာ- ချောကလက်နှင့် သကြားစားခြင်းက သင့်ဦးနှောက်ထဲမှာ သာယာပျော်ရွင်မှုကို ချက်ချင်းဖြစ်စေတဲ့ dopamine ထုတ်လွှတ်မှုကို ဖြစ်စေပါတယ်။ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက သင့်အာရုံကို အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်ပေးလေ့မရှိပါဘူး။\nPrevious articleအလုပ်သေချာပေါက်ရစေဖို့အတွက် အင်တာဗျူးသွားမဖြေခင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ့် အချက်လေးတွေ\nNext articleဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ Influencer တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အချက် (၅) ချက်


.ချစ်သူက စနေ သားသမီးလေးဆိုရင် သိထားသင့်တဲ့ အချက်များ ! – Askstyle\n.ချစ်သူက စနေ သားသမီးလေးဆိုရင် သိထားသင့်တဲ့ အချက်များ !\nစနေသားသမီးတွေက လူ့ဘဝကို စရောက်ပြီ ဆိုကတည်းက စိတ်ကြီးတတ်ကြပါတယ်။ ဒေါသဖြစ်ပြီ ဆိုရင်လည်း အရာဝတ္ထု တစ်ခုခုနဲ့ ကိုယ့်အသားကို နာကျင်အောင် လုပ်တတ်တယ်။\nစနေ သားသမီးကို ချစ်သူတော်မယ် ဆိုရင်….\nစနေသားသမီးတွေက လူ့ဘဝကို စရောက်ပြီ ဆိုကတည်းက စိတ်ကြီးတတ်ကြပါတယ်။ ဒေါသဖြစ်ပြီ ဆိုရင်လည်း အရာဝတ္ထု တစ်ခုခုနဲ့ ကိုယ့်အသားကို နာကျင်အောင် လုပ်တတ်တယ်။ ပြောချင်တဲ့စကားကို သွယ်ဝိုက် မပြောတတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တယ်။ အစွဲအလန်း ကြီးတယ်။ အမှတ်တရတွေကို သတိရနေတတ်တယ်။ ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းတဲ့လူဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ မမေ့တတ်ကြဘူး။\nဒေါသကြီးရင်လည်း သူများနဲ့ မတူအောင်ပါပဲ။ စိတ်ကြီးတယ် မဟုတ်မခံတတ်ဘူး။ အချိန် ခဏလေးနဲ့ ဒေါသအရမ်း ထွက်တတ်ပေမယ့် ဟုန်းခနဲ ထတောက်တဲ့မီးလို ဒေါသတွေက ခဏပဲ။ ကြာကြာတော့ စိတ်ထဲမထားတတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရှေ့မှာ သတ္တဝါတွေမြင်ရင် ချစ်တတ်တယ်။ သနားတတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိကြတယ်။ မျက်နှာတည်ပြီး ရင်ထဲမှာတော့ တကယ်ခင်တတ်တဲ့ စိတ်ထား အပြည့်အဝ ရှိတယ်။\nအနေအေးပေမယ့် ကိုယ့်ကို လာခင်တဲ့ လူတွေနဲ့ဆို ဖော်ရွေစွာ နေတတ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အချစ် ခင်မင်မှုတွေကိုလည်း လိုချင်ကြတယ်။ မိသားစုတွေရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကိုလည်း ခံချင်ကြတာလည်း စနေ ပါ။ စိတ်ဆိုးနေရင် မျိုသိပ်မထားတတ်ဘူး ဖွင့်ပြောမိတတ်တယ်။ ပြောပီးရင်လည်း အကြောင်းတစ်ခုကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စဉ်းစားတတ်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတတ်တာလည်း စနေပါပဲ။\nချစ်သူနဲ့ဖြစ်ဖြစ် သူငယ်ချင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်ဖြစ်ပြီး မခေါ်ကြရင် ကိုယ်က ဘယ်တော့မှ အရင်စ မခေါ်ချင်ကြဘူး။ မာနအိုးတွေပါ။ သူ့ဘက်က စခေါ်ပြီဆိုရင်လည်း သူ့ထက် နှစ်ဆ ခင်မင်ပြတတ်တယ်။ ခင်ရတဲ့သူတွေကို ကိစ္စတွေတိုင်း မပြောပြတတ်ဘူး။ အချို့သော အရာတွေကို လျှို့ဝှက်ထားတတ်တယ်။ ကိုယ်လုပ်တဲ့ ကိစ္စတွေတိုင်းကို လက်ကြောတင်းအောင် အကောင်းဆုံး လုပ်ကြပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့ အရာတွေကို အကောင်းပြောလည်း ခံချင်ကြပါတယ်။\nသီချင်းတွေ ဒဏ္ဍာရီစိတ်ကူးယဉ် ဆန်ဆန်တွေကို နှစ်သက်ကြတယ်။ တခါတလေ တယောက်ထဲရှိရင် သီချင်းတွေ ညည်းနေတတ်တယ်။ အိမ်မက်တွေကိုလည်း အမျိုးမျိုးအထအန ကောက်တတ်ကြတယ်။ အမျှော်အမြင်ကြီးတယ်။ တိုးတက်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ အင်မတန် ရှိတယ်။ စိတ်သဘောထား ကောင်းတတ်ကြတာ စနေပါ။\nစနသေားသမီးတှကေ လူ့ဘဝကို စရောကျပွီ ဆိုကတညျးက စိတျကွီးတတျကွပါတယျ။ ဒေါသဖွဈပွီ ဆိုရငျလညျး အရာဝတ်ထု တဈခုခုနဲ့ ကိုယျ့အသားကို နာကငျြအောငျ လုပျတတျတယျ။\nစနေ သားသမီးကို ခဈြသူတျောမယျ ဆိုရငျ….\nစနသေားသမီးတှကေ လူ့ဘဝကို စရောကျပွီ ဆိုကတညျးက စိတျကွီးတတျကွပါတယျ။ ဒေါသဖွဈပွီ ဆိုရငျလညျး အရာဝတ်ထု တဈခုခုနဲ့ ကိုယျ့အသားကို နာကငျြအောငျ လုပျတတျတယျ။ ပွောခငျြတဲ့စကားကို သှယျဝိုကျ မပွောတတျဘဲ တိုကျရိုကျ ပှငျ့ပှငျ့လငျးလငျး ပွောတတျတယျ။ အစှဲအလနျး ကွီးတယျ။ အမှတျတရတှကေို သတိရနတေတျတယျ။ ကိုယျ့အပျေါ ကောငျးတဲ့လူဆိုရငျ လှယျလှယျနဲ့ မမတေ့တျကွဘူး။\nဒေါသကွီးရငျလညျး သူမြားနဲ့ မတူအောငျပါပဲ။ စိတျကွီးတယျ မဟုတျမခံတတျဘူး။ အခြိနျ ခဏလေးနဲ့ ဒေါသအရမျး ထှကျတတျပမေယျ့ ဟုနျးခနဲ ထတောကျတဲ့မီးလို ဒေါသတှကေ ခဏပဲ။ ကွာကွာတော့ စိတျထဲမထားတတျဘူး။ ကိုယျ့ရှမှေ့ာ သတ်တဝါတှမွေငျရငျ ခဈြတတျတယျ။ သနားတတျတဲ့ စိတျထားရှိကွတယျ။ မကျြနှာတညျပွီး ရငျထဲမှာတော့ တကယျခငျတတျတဲ့ စိတျထား အပွညျ့အဝ ရှိတယျ။\nအနအေေးပမေယျ့ ကိုယျ့ကို လာခငျတဲ့ လူတှနေဲ့ဆို ဖျောရှစှော နတေတျပါတယျ။ သူငယျခငျြးတှရေဲ့ အခဈြ ခငျမငျမှုတှကေိုလညျး လိုခငျြကွတယျ။ မိသားစုတှရေဲ့ ဂရုစိုကျမှုကိုလညျး ခံခငျြကွတာလညျး စနေ ပါ။ စိတျဆိုးနရေငျ မြိုသိပျမထားတတျဘူး ဖှငျ့ပွောမိတတျတယျ။ ပွောပီးရငျလညျး အကွောငျးတဈခုကို အပွနျပွနျအလှနျလှနျ စဉျးစားတတျပွီး စိတျမကောငျး ဖွဈနတေတျတာလညျး စနပေါပဲ။\nခဈြသူနဲ့ဖွဈဖွဈ သူငယျခငျြးနဲ့ပဲဖွဈဖွဈ ရနျဖွဈပွီး မချေါကွရငျ ကိုယျက ဘယျတော့မှ အရငျစ မချေါခငျြကွဘူး။ မာနအိုးတှပေါ။ သူ့ဘကျက စချေါပွီဆိုရငျလညျး သူ့ထကျ နှဈဆ ခငျမငျပွတတျတယျ။ ခငျရတဲ့သူတှကေို ကိစ်စတှတေိုငျး မပွောပွတတျဘူး။ အခြို့သော အရာတှကေို လြှို့ဝှကျထားတတျတယျ။ ကိုယျလုပျတဲ့ ကိစ်စတှတေိုငျးကို လကျကွောတငျးအောငျ အကောငျးဆုံး လုပျကွပါတယျ။ ကိုယျလုပျထားတဲ့ အရာတှကေို အကောငျးပွောလညျး ခံခငျြကွပါတယျ။\nသီခငျြးတှေ ဒဏ်ဍာရီစိတျကူးယဉျ ဆနျဆနျတှကေို နှဈသကျကွတယျ။ တခါတလေ တယောကျထဲရှိရငျ သီခငျြးတှေ ညညျးနတေတျတယျ။ အိမျမကျတှကေိုလညျး အမြိုးမြိုးအထအန ကောကျတတျကွတယျ။ အမြှျောအမွငျကွီးတယျ။ တိုးတကျခငျြတဲ့ စိတျတှေ အငျမတနျ ရှိတယျ။ စိတျသဘောထား ကောငျးတတျကွတာ စနပေါ။