Mon Mon's Diary: သား ၂ယောက်လုံးရဲ့ အမှုအကျင့်လေးများ\nသားကြီးက ၅နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ ရန်ကုန်မှာဆို သူငယ်တန်း .. ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ရန်ကုန် ပြန်တုန်းက သူငယ်တန်းဖတ်စာ ဝယ်လာတယ် ... ၅နှစ်ပြည့်ပြီး မကြာဘူး ... တရုတ်စာ အိမ်ခေါ်သင်တယ် ... မိဘက တရုတ်စာ မရေးတတ် မပြောတတ်တော့ သားကြီး အခြေအနေ သိရအောင် ထားတာ .. အိမ်မှာသာ မပြောတာ ... အကုန်နားလည်တယ် .. ပြောနိုင်တယ် ... ရေးနိုင်တယ် ... အရေးက အရမ်းပျင်းတယ် ... တစ်မျက်နှာ ဘယ်တော့မှ မရေးဘူး ... တဝက်ပဲ ရေးတယ် ... သားကြီးက ဉာဏ်အရမ်းကောင်းတယ် ... တစ်ခါပြရင် မှတ်မိတယ် ... အလွတ်ပြန်ရေးနိုင်တယ် ... ဒါပေမယ့် ဉာဏ်ကောင်းလွန်း အားကြီးလို့လား မသိဘူး ... တအားပျင်းတယ် ... အိမ်မှာ မွန်မွန်က English, Chinese, မြန်မာစာ သင်တယ် ... အဖေက Maths သင်တယ် ... အပေါင်း အနှုတ်ကတော့ ရနေပြီ …\nEnglish ကတော့ Library က စာအုပ်ငှားပြီး ဘယ်လောက်နားလည်သလဲ ဘယ်လောက်ဖတ်တတ်သလဲဆိုတာ သင်တယ် ... မွန်မွန်လဲ တချို့ စာလုံးတွေဆို အသံထွက်မသိတော့ dictionary ဘေးထားပြီး သင်ရတယ် ... Popular က K1 K2 စာအုပ်ဝယ်ပြီး သင်တယ် ... ၁လစာ ဝယ်တယ် ... အများကြီးလဲ မဝယ်ပေးနိုင်ဘူး .. ၃၀ ဖိုးလောက်တော့ ဝယ်တယ် ... သင်ရင်နဲ့ လွယ်တဲ့ စာလုံးဆို စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲ မှတ်ထားပြီး သားကြီးကို တစ်နေ့ ၃လုံး သို့မဟုတ် ၅လုံးသင်တယ် ... ကျက်ခိုင်းတယ် ... အလွတ်ရေးခိုင်း ဆိုခိုင်းတယ် ... English က words ကိုတော့ သိနေရမယ်လေ ... သားကြီးအတွက် လက်ရေးလှစာအုပ်နဲ့ ကျင့်ခိုင်းထားတယ် .. ဘယ်လောက်ရေးလဲဆိုတော့ တဝက်တောင် မကျိုးသေးဘူး ... ရေးရမှာ တော်တော် ပျင်းတယ် ... စာလုံး ၁လုံး ၃ကြိမ်ထက် ပိုမရေးဘူး ... မွန်မွန်နဲ့ဆို နာရီဝက်ထက် ကျော်ပြီး သင်လို့မရဘူး ...\nတရုတ်စာကတော့ ဆရာမက မြန်မာလို အသံထွက် အဓိပ္ပါယ်ရယ် ရေးပေးတော့ တခါတလေမှ မေးကြည့် အလွတ်ချရေးခိုင်းကြည့်တာ ... တစ်ပတ်မှာ အနည်းဆုံး ၁ရက်တော့ လုပ်ရတယ် ... တရုတ်စာ ဘာလို့သင်လဲဆိုတော့ ဒီမှာက မိဘတွေက ကလေးတွေအတွက် အရမ်း stress များတယ် ... သားသမီးတွေကို ဖြစ်စေချင်ကြတာ .. အပြိုင်ပေါ့ ... ကြားရဖန်များတော့ မွန်မွန်လဲ stress ရလာတယ် ... အဲဒါနဲ့ အိမ်ခေါ်သင်ဖြစ်သွားတယ် …\nမြန်မာစာကတော့ နေ့တိုင်း ၅ရက် သင်ဖြစ်တယ် ... သင်ခန်းစာ ၁ခုကို ကျေညက်အောင် ၁ပတ်သင်တယ် .. ဒီလိုအရွယ်တွေက စာကို သင်ချင်စိတ်ရှိအောင် လုပ်ရတယ် ... သားကြီးက ကားကြိုက်တယ် ... Figures လေးတွေ ကြိုက်တယ် .. စသင်သင်ချင် အဲဒီလိုလေး လုပ်ရတယ် .. အမေနဲ့ဆို မသင်ချင်ဘူး ... အမေ သင်ပေးရတဲ့ ဘာသာရပ်တွေက မှတ်ရတာတွေ များတာကိုး ... စာသင်မယ်ဆို အမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာ ခဏခဏ ... နောက်ဆို သားကြီးကို မဆူအောင် စိတ်ထိန်းရမယ် ... အခုလောလောဆယ် ငြိထားလို့ အဆင်ပြေနေတယ် ...\n၅နှစ် မပြည့်ခင်က သားကို တရုတ်စာ စထားမယ်ဆိုတော့ မလိုက်နိုင်မှာစိုးတယ် .. ဒါကြောင့် ၅နှစ်ပြည့်မှ စထားဖြစ်တယ် ... Section က အပ်လို့မရတော့ဘူး ... အဲဒီတော့ နောက်ဆုံး အိမ်ခေါ်သင်ရတယ် .. အိမ်ခေါ်သင်တော့ စာဘယ်လောက်လိုက်နိုင်လဲ သိရတယ် ... Section ပို့ရင် လူများတော့ တစ်ယောက်ခြင်း အခြေအနေ အသေးစိပ် မသိနိုင်ဘူး ... ယေဘုယျလောက်ပဲ သိမှာလေ ... တရုတ်စာကို သားကြီး မလိုက်နိုင်ဘူး မရဘူး ထင်ထားတာ တကယ်တမ်း သင်တာ နားထောင်ကြည့်တော့ ရတယ် ... သားကြီးက ပြောသေးတယ် ... ဖေနဲ့မေက တရုတ်လို မတတ်ဘူး ဒါကြောင့် တရုတ်လို မပြောဘူး ... English and Myanmar လိုပဲ ပြောမယ်တဲ့ ... အဲဒါကို မြန်မာလို ပြောသွားတာ မဟုတ်ဘူး ... English လို ပြောသွားတာ …\nသားကြီးကို ဘုန်းကြီးကျောင်းတော့ ပို့ချင်တယ် ... မြန်မာ စကားထက် လိမ္မာ ယဉ်ကျေးဖို့လိုတာပါ ... Burmese Culture ကိုသိဖို့ အရေးကြီးတယ် ... သားကြီးကို အိမ်မှာ English ပြောရင် ဗမာလိုပါ ပြန်ပြောပေးတာ .. အခု သားကြီးကို ညာလို့ မရတော့ဘူး ... ဗမာလို တော်တော် နားလည်နေပြီ ဗမာလိုကနေ ဒါက English လို ဒီလို ခေါ်တာ မဟုတ်လား ဆိုတာ ပြောသေးတာ ... မွန်မွန်ယူဆတာတော့ ဘယ်လူမျိုးမဆို ကိုယ့်ရဲ့ မိခင်ဘာသာစကားကို မမေ့သင့်ဘူးထင်တာပဲ ...\nကလေးတစ်ယောက်ကို သင်ရတာ မလွယ်ပါဘူး ... ကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အထာသိမှ ရမှာလေ .., ကလေး အထာမသိပဲ သင်လို့မရဘူး ... ကလေးကို စာသင်ရင် ဘယ်ကစပြီး သင်ရင် ပိုစိတ်ဝင်စားမလဲဆိုတာ အတော်လေးလိုပါတယ် ... မွန်မွန်တောင် အခုချိန်ထိ ကျင့်ယူနေရတုန်း ... သားကြီးကတော့ သူကြိုက်တာလေးတွေနဲ့ မျှားလို့ရတယ် ... နာရီဝက်ထက် ပိုသင်လို့ မရဘူး ... ဒါပေမယ့် ဆရာမနဲ့ စာသင်ရင်တော့ ၂နာရီထိရတယ် ... Chinese Tution မထားခင်ကတည်းက အဲဒီ ၂နာရီလုံးလုံး ထိုင်နိုင်ပါ့မလား စိုးရိမ်ခဲ့ရတာ ...\nသားကြီး အကြောင်းရေးပြီးသွားတော့ သားငယ်လေး အကြောင်း ရေးရဦးမယ် ... သားငယ်လေးက ၁နှစ်ပြည့်သွားပြီ ... လမ်းမလျှောက်တတ်သေးဘူး ... လမ်းလျှောက်ရဖို့ ကြောက်နေသေးတယ် ... ကိုယ့်ဟာကိုယ် မတ်တပ်ရပ်တပ်နေပြီ ... အပေါ်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် တက်တက်နေပြီ ... အပေါ်ကနေ အောက်ကိုလဲ ဆင်းတတ်နေပြီ ... အဖေလုပ်သူက ကစားကွင်းခေါ်သွားပြီး လျောစီးတာ သင်ပေးထားတော့ အိမ်ရောက်ရင် ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ပြီး ကိုယ်ကို လျောချပစ်တာ ... လျောစီးသလိုမျိုးလေ ... အစက ဘာလုပ်မှန်း မသိဘူး ... နောက်မှ အဖေက ကစားကွင်းခေါ်ပြီး ပြထား ဆော့ထားတော့ လျောစီးချင်နေတာ ... သား၂ယောက်ရှိတော့ ဝယ်ပေးရင် ၂ခု ဝယ်ပေးတယ် .., အရောင်တော့ခွဲထားတယ် ... သားငယ်က အရုပ်ဆင်တူရှိနေလဲ အကိုဟာပဲ လာလာလုတယ် ... အကိုနဲ့လဲ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်တယ် ..\nတခါတလေ အကိုလုပ်သူကို စိတ်တိုလာရင် ဆွဲကုတ်ပစ်တာ ... အကို လုပ်သူက ပြန်တော့ မလုပ်ဘူး ... အဖေနဲ့ အမေကို ငိုပြီး လှမ်းတိုင်တယ် ... သားငယ်က အခု ၁နှစ်ပြည့်ပြီးကတည်းက ဆန်ပြုတ် မစားတော့ဘူး ... ထမင်း စစားနေပြီ ... သားငယ်က အစားအသောက်ဆို ဘာကျွေးကျွေး အကုန်စားတယ် ... သားကြီးက အပြင်စာ မစားဘူး .. အိမ်က ချက်တဲ့ ထမင်း ဟင်းပဲစားတယ် ... သားငယ်က ထွားတယ် အရပ်မြင့်တယ် ... သားငယ်က စားသလောက် ၀၀ လာတယ် ... သားကြီးက ဘယ်လောက်စားစား ပိန်တယ် ... လက်ခုပ်တီးတတ်တယ် ... မေ့မေ့ သားငယ်လေး ဘယ်မှာလဲဆိုရင် ရင်ဘတ် ပုတ်ပြတယ် ... မချိုမချဉ် မျက်နှာပေး အားကြီး လုပ်တတ်တယ် ... သားငယ် အရှေ့ 1 to9ဆိုပြရင်9ပြီးရင် 10 ဆိုပြီး ပြောတတ်တယ် ... တစ်ခုခု လိုချင်ရင် လက်ညိုးနဲ့ ခိုင်းတတ်လာပြီ ... သားငယ် နေမကောင်းရင် တအားဂျီကြတယ် ... ဆေးတိုက်ရခက်တယ် ... အဲဒီတော့ ရေပတ်တိုက်ပေးတယ် ... ပြီးရင် အမေကို အနားအကပ်မခံတော့ဘူး ... အုပ်ဆေး အုပ်ပေးတယ် ... အုပ်ဆေးက ချွေးထုတ်တဲ့ အုပ်ဆေးပါ ... မန္တလေးကနေ မှာရတာ ... နန်းတွင်းသုံး ဗမာဆေးတွေ ... မွန်မွန် ငယ်ငယ် ကတည်းက အဲဒီ့ဆေးတွေနဲ့ပဲ ကြီးလာခဲ့တာ ... ဆေးက တကယ်ကောင်းတယ် ... ချွေးထုတ်ဆေး အုပ်ပြီးသွားရင် ချွေးက တကယ်ထွက်လာတာ ... ငယ်ငယ်က အတော်ငြိမ်သလောက် အခု ဆော့တတ်လာပြီ ... ကုလားထိုင်ခုံပေါ်ကို တက်တပ်နေပြီ ဆင်းတတ်နေပြီ ... ကိုယ်လုံး သိပ်မထိန်းနိုင်သေးဘူး ... အစားကတော့ တကယ်စားတယ် ... သားငယ်က သတ္တိခဲလေး ... ကာကွယ်ဆေးထိုးတာ တချက်မှ မငိုဘူး ...\nသား၂ယောက်လုံးက အစာကျွေးတာတော့ မခက်ဘူး ... အဲဒီအတွက် မိဘက စိတ်မညစ်ရဘူး ... ပူတော့ မပူဆာတတ်သေးဘူး ... ဈေးသွားရင်တော့ ပစ္စည်းတွေ ဆွဲချတတ်နေပြီ ... အရုပ်လဲ ဆွဲချတယ် ... အကို ကျောင်းက ပြန်လာရင် အကိုရှိတဲ့နေရာ တောက်လျောက် လိုက်တယ် နေတယ် ... ဘယ်သူမှ အခန်းထဲ မရှိရင် မနေဘူး ... လက်ညိုးထိုးပြီး သွားမယ် ဆိုတာချည်းပဲ ...\nဒီစာရေးနေချိန် Mickey's K1 Parents- Teachers Meeting မှာ\nStrong Point - Mickey က English မှာ Listening & Reading အရမ်းကောင်းတယ် ... အထူးသဖြင့် Reading ... ၁ပတ် ၁ကြိမ် Library သွားပြီး စာအုပ် ၄အုပ် ငှားပြီး အိမ်မှာ ညတိုင်းဖတ်ရတယ် .. တရုတ်စာမှာ Reading & Writing ကောင်းတယ် ... Group နဲ့ စာသင်လို့မေးလိုက်ရင် အရင်ဆုံး ဖြေတာ Mickey တဲ့ ...\nWeak Point - English စာ ရေးတဲ့ Writing နေရာမှာ ရေးပုံရေးနည်း တချို့စာလုံး နည်းနည်းလွှဲနေတယ် ... English Writing အားနည်းတာ ဉာဏ်အရမ်းကောင်းတော့ သင်လိုက်ရင် ၂လုံးလောက်ရေးပြီးရင် ရေးတတ်တော့ ဆက်မရေးတတ်တော့ အဲဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာ .. တရုတ်စာမှာ Speaking က ပြောပေးရမယ် ... မပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူး ပိုပြီးသွက်လာအောင် ... ဘာမဆို I want to be the Winner & I want to be the first ဖြစ်ချင်တာ ... မဖြစ်ရင် အရမ်း စိတ်ဆိုးတာ .. အဲဒါလေးကို ပြင်ယူရမယ် ...\nParents & Teachers Meeting က ၁နှစ် ၂ကြိမ်လုပ်တယ် ... နှစ်စဉ် June & December မှာ ... ကလေးတိုးတက်လား ဆိုးလား လိမ္မာလား စာတော်လား အကုန်သိရတယ် ...\nကျောင်းမှာ ဘာ Activity လုပ်ထားလဲဆိုတာ သိရတယ် … ကျောင်းတိုင်းတော့ မိဘ မခေါ်ပါဘူး ... ကျောင်းပေါ်မူတည်တယ် ထင်တာပဲ … ကျွန်မကတော့ သားတွေ အပေါ် Stress အရမ်းများတယ် … ဖြစ်ချင်လွန်း အားကြီးတာကိုး … တခါတလေ စိတ်တော်တော်လျော့ထားရတယ် … သားကြီးကျောင်း ဆီက တော်တယ် ဆိုတာ ကြားရတယ့်နေ့ဟာ ကျွန်မအတွက် အပျော်ဆုံးပါပဲ … ရှိသမျှ အကုန်မေ့တယ် …\nနောက်မှ ထပ်ပြီးဆက်ရေးဦးမယ်နော် …\nBlog လာလည်သူအားလုံး ကျန်းမာရွှင်လန်းပါစေ …\nat 8:59 PM Posted by Myo Mon Yee Oo\nမြန်မာ သံရုံးမှာ သူငယ်တန်းသွားအပ်ဖြစ် သေးလား။ လာမယ့်စနေနေ့ မှာလည်း လက်ခံမယ်ကြားတယ်။ သမီးကြီးကို တော့ တိုပါးရိုးမှာ တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်း မြန်မာကျောင်းသွားပို့ဖြစ်တယ်။ သမီးနှစ်ယောက်လည်း ဘာဝယ်ဝယ် အကုန် ဆင်တူဝယ်နေရတယ်။\nသားငယ်က အရုပ်ဆင်တူရှိနေလဲ အကိုဟာပဲ လာလာလုတယ်\nအဲဒါ အတူတူပဲ .. သားငယ်က အစ်မဟာကိုပဲ လုတယ် ...\nသားကြီးက စာတွေ တော်တော်လုပ်နေပြီပဲ ..မှုံတော့ဘာမှ သိပ်မတတ်သေးဘူး\nအပေးအယူနဲ့ပါပဲ ... စာရေးနေရင် Mickey ကျားယုံ ကျားယုံ ... Clever Mickey .., အာပေါက်မတတ်ပြောရတယ် ... နာရီဝက်ထက် ပိုသင်လို့မရဘူး... စိတ်လိုလက်ရဆိုရင်တော့ အသားကုန်လုပ်တယ်\nMind stretcher at 313 clementi not bad for k1 eng n math combine..2hrs..


အောလောက၏ စိန်ခေါ်သံ (ဇာတ်လမ်းရှည် စ/ဆုံး) – Grab Love Story\nအချိန်ကား ၁၉ ရာစု အစပိုင်း၊ တရုတ်ပြည်တွင် မန်ချုးမင်းဆက် အုပ်စိုးနေချိန်၊ မြို့တော် ပီကင်းတွင်လည်း အင်္ဂလိပ်များ ခြေချင်းလိမ်နေ၏။ သူတို့၏ ဘိန်းရောင်းဝယ်ရေးမှာလည်း များစွာတိုးတက်နေချိန်ဖြစ်ပြီး၊ တရုတ်ဘိန်းစားများမှာ လက်ညှိုးထိုးမလွဲပေ။\nသိုင်းလောကကြီးအတွင်း၌လည်း ဘိန်းစားသိုင်းသမားများ ခေတ်စားလာသည့်အပြင်၊ ဘိန်းစားမှ ခေတ်မီသည်ဟု ထင်နေကြချိန်လည်း ဖြစ်လေသည်။ လူပျင်းများ များပြားလာသဖြင့် သိုင်းသမားများမှာ အရင်ခေတ်ကကဲ့သို့ အလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိ ပိုက်ဆံဘယ်ကရမှန်းမသိ လျှောက်သွားမနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အလုပ်များစွာ လုပ်နေကြရသည်။\nသူတို့အထဲတွင် ဟန်ကျသောသူများကား … ငါးမျှားတံသိုင်းသမား၊ ပိုက်ကွန်သိုင်းသမား၊ တူသိုင်းသမားတို့ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဖြင့် သူများကို အောက်ကျို့စရာ မလိုသူများဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လုပ်ငန်းများကား ငါးမျှားတံသိုင်းသမားက ငါးမျှား၊ ပိုက်ကွန်သိုင်းသမားကား လှေတစီးငှား၍ ငါးဖမ်း၊ တူသိုင်းသမားကား ပန်းပဲဖိုလုပ်စားသည့်အပြင် အားလျှင်အားသလို ကျောက်ထုလိုက်လေသည်။\nထိုသို့ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော သိုင်းလောကကြီးထဲတွင် ဓားသိုင်းသမား၊ လက်သိုင်းသမားများကာ မျက်နှာငယ်လွန်းလှသည်။ ထင်းခွဲ၊ ၀ါးခုတ်၊ ရေထမ်း၊ အဝတ်လျှော်စသည်ဖြင့် သူတပါးကို အားကိုးရသော အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်စားကြရင်း အချို့သိုင်းသမားများမှာ ဖာလုပ်ငန်းကို ပိုက်ဆံရှိသူတို့က တည်ထောင်၊ ဆင်းရဲသူများက တန်းခေါင်း၊ တန်းထိမ်းများဖြစ်လာကြလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အလုပ်မရှိသော သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာလည်း ဂိုဏ်းသားဦးရေ တိုးပွားကာ အင်အားကြီးမားလာလေသည်။\nရှောင်လင်၊ ဝူတန်၊ အော်မေ၊ ဝါဆန်း စသော ဘုန်းကြီး၊ ရသေ့၊ သီလရှင်များလည်း အေးအေးမနေနိုင်ပဲ ဆွမ်းခံ၍ စားရတော့သည်။ အတော်များများ ဂိုဏ်းကို စွန့်ခွာ လူထွက်ကုန်ကြပြီး သင့်တော်ရာသိုင်းပညာဖြင့် လုပ်ကိုင် စားသောက်ကြ လေသည်။\nနယ်စပ်ရှိ ဖာဘိန်းမြို့ကလေး …..\nထိုမြို့တွင် အထင်ကရဖြစ်သော သူဌေးကြီးတယောက်ရှိလေသည်။ သူ၏အမည်ကား စောင်ခြုံထု၊ ထူးဆန်းသော အမည်ဖြစ်ရာ၊ အတောင်ဆိတ် အတိတ်ဆောင်၍ ဇာတ်ကြောင်းပြန်ရလေသော် စောင်ခြုံထု၏ အဘိုးသည် မိမဲ့ဘမဲ့ ကလေကချေတယောက်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ပီကင်းတွင် သူခိုးလုပ်ရင်း စောင်ဆိုင်ကို ဖောက်ကာ ဤမြို့ကလေးသို့ ထွက်ပြေးလာပြီး စောင်ကုန်သည်လုပ်ရင်း ကြီးပွားလာကာ မျိုးရိုးအမည်ကိုလည်း စောင်မျိုးအဖြစ်ခံယူလိုက်တော့သည်။ ထိုသူကား စောင်ထဲနှိုက် ဖြစ်လေသည်။\nသူ့သားဖြစ်သူ စောင်ရည်ရွှဲလက်ထက်၌လည်း မိဘလက်ငုတ်လုပ်ငန်းကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ယခု စောင်ခြုံထုလက်ထက်တွင်မှ စီးပွားရေး အင်ပါယာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဘိန်းလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူ သူဌေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော ဖန်မျိုးနွယ်သူဌေးကြီး၏သမီး ဖန်ရှောက်ခင်နှင့် လက်ထပ်ကာ စောင်လုပ်ငန်း၊ ဘိန်းလုပ်ငန်းနှင့် ဖာလုပ်ငန်းကို နိုင်ငံအနှံ့ လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။ နိုင်ငံတဝန်း ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာရှိသော်လည်း ဤမြို့ကလေးတွင် စီးပွားရေးကောင်း၍ အခြေချ နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။\nဤသို့ဖြင့် ဖာဘိန်းမြို့ကလေးမှာ သူဌေးကြီး၏ စွမ်းဆောင်မှုဖြင့် တိုးတက်ကြီးပွားနေတော့ရာ စောင်ခြုံထု၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ နိုင်ငံအဝန်းသို့ ပျံ့နှံ့ နေလေတော့သည်။\nထိုအချိန်၌ သိုင်းလောကထဲတွင် အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများသည် လူထွက်လာသော သီလရှင်များ၊ ရသေ့မမျာနှင့် ပူးပေါင်းကာ လင်ကျိရှောင် ဆိုသူ ထက်မြက်သော မိန်းမရွယ်တဦးအား ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်ကြပြီး တရုတ်ပြည်၏အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်များဂိုဏ်းကို တည်ထောင် လိုက်ကြသည်။ ဂိုဏ်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာကား ယောကျာ်းများနည်းတူ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကာမဂုဏ်ခံစားရန်နှင့် ဓားပြလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ စိတ်တူ ကိုယ်တူမိန်းမများ စုပေါင်းထားသဖြင့် စည်းလုံးညီညွတ်သောဂိုဏ်းကြီးသည် သူတောင်းစားဂိုဏ်းနည်းတူ ကြီးထွားဆပွားလာလေသည်။ ထို့နောက် နိုင်ငံအနှံ့ အပြားတွင် ဂိုဏ်းခွဲများထူထောင်ကာ အမျိုးသမီးများအား ဂိုဏ်းထဲဝင်လျှင် ဖုန်းပေးမည်၊ ကားပေးမည် … အဲ ဟုတ်ပေါင်၊ လယ်ယာများ၊ မြင်းများပေးမည်ဟု စည်းရုံးနေလေတော့သည်။\nဖန်ရှောက်ခင်၊ ဖန်ရှောက်ခင်သည် ဖန်မျိုးနွယ် သူဌေးကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလတ်ဖြစ်လေသည်။ အကိုဖြစ်သူ ဖန်လောင်တီး၊ မောင်ဖြစ်သူ ဖန်ဂုထွင်းတို့နှင့် နေထိုင်ကြီးပြင်းခဲ့ရသူဖြစ်၍ အနေအထိုင် ပွင့်လင်းကာ အရှက်အကြောက်နည်းသူလည်းဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကပင် သိုင်းပညာကို အထူးတလည် လေ့လာခဲ့ရာ အတွင်းအားစုပ်သိုင်းကို ကောင်းစွာကျွမ်းကျင်သည်။\nဖန်လောင်တီးနှင့် ဖန်ဂုထွင်းတို့မှာလည်း ဖန်ရှောက်ခင်အား အလွန်ဂရုစိုက်ကြသဖြင့် သူတို့ပါ သိုင်းပညာများကို အပတ်တကုတ်ကြိုးစားကာ ရာဘာတုတ်သိုင်းကို အထူးတတ်မြောက်ကြသည်။ မောင်နှမသုံးယောက်စလုံး နှာကြီးသူများဖြစ်ကြပြီး ဖန်မောင်နှမများအဖြစ် သိုင်းလောကထဲတွင် စောင်ခြုံထု မသိအောင် လှုပ်ရှားနေလေသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံပိုင် နယ်စပ်ရှိ ပြာတဇေ့မြို့ (ပြည့်တန်ဆာ) …..\nမင်းညီမင်းသားဟန်ဖြင့် အတန်ငယ် ဝဖိုင့်သော်လည်း သန်စွမ်းရာတွင် မြင်းကပင်အရှုံးပေးရမည့်သူတဦးဖြစ်သည့် သူတဦးသည် အရက်အိုးများကို ပုံနေအောင်သောက်ပြီး မမူးသေးဟန်ဖြင့်လည်း ထပ်မှာနေလေသည်။\nထိုသူကား ဘုရင့်ယောက်ဖတဝမ်းကွဲ၏ မယားပါသား၏အိမ်တွင် ကြမ်းတိုက်ရသူ၏မြေးဖြစ်သော ထိပ်တင်မျိုးလင်းဖြစ်လေသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ဆွေမျိုးအရင်းကြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့ နန်းဆန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင့်အနားတွင် ကပ်၍နေရသော ဘုရင့်ကို ချီးကုန်းပေးရသည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။\nထိုအလုပ်ရရှိခဲ့ပုံမှာ ဘုရင် တောကစားထွက်ချိန်၊ ဗိုက်နာလာ၍ တကိုယ်တည်း ခြုံထဲ၌ ကိစ္စရှင်းနေစဉ် အနား၌ ထင်းခွေနေသော မျိုးလင်းခေါ် ဤသူငယ်အားခေါ်၍ ချီးကုန်းခိုင်းရာမှ ဘုရင်သဘောကျ၍ ခန့်ထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရာထူးအမည်ကား ချီးတော်ကုန်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုချီးတော်ကုန်း ထိပ်တင်မျိုးလင်းသည် တရုတ်ပြည်ထဲသို့ကူး၍ လောင်းကစားရန်၊ ဖာချရန် ကြံစည်နေလေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုရင့်ထံမှ ပြည်တန်ပတ္တမြားကို ခိုးယူ လာခဲ့သောကြောင့်တည်း။\nထိုဆိုင်ထဲ၌ပင်လျှင် ဆောင်ဓားကိုလွယ်ထားသော သိုင်းသမားတဦးသည် လောင်းကစားဝိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။ သူ၏ ဆောင်ဓားကား ဝက်ခုတ် ဓားမဖြစ်ကာ တရုတ်လူမျိုးစစ်စစ်တဦးဖြစ်သည်။ တရုတ်ပြည်ဖက်တွင် စီးပွားရေးမကောင်းသဖြင့် ဝက်သားရောင်းစားရင်းသိုင်းသင်ကာ၊ သိုင်းတတ်လျှင် မြန်မာပြည် ဘက်သို့ စီးပွားရှာရန်ထွက်လာသူ ဖြစ်လေသည်။ ထိုစဉ်က သိုင်းသင်ခကား ဝက်ဆီတစ်တုံးဖြစ်လေသဖြင့် သိုင်းအတော်များများကို သင်ယူနိုင်ခဲ့လေသည်။\nသူ့အမည်မှာ ရှောက်ဖုန်းကင်၊ ဝါသနာကြီးသူဖြစ်ပြီး နာမည်နှင့်လိုက်အောင် လုပ်စားတတ်လေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် နှစ်ဖက်ချွန်တဦးဖြစ်သည်။ ပြာတဇေ့မြို့တွင် စုမိဆောင်းမိရှိနေရာမှ မိဘများရှိရာ တရုတ်ပြည် လိုးရန်မြို့သို့ပြန်ရန် အားခဲထားလေသည်။\nအမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်များဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လင်ကျိရှောင်သည် သိုင်းလောကထဲမှ နာမည်ကြီး တုတ်သိုင်းသမားဖြစ်သော တိုင်ထောင်ထုနှင့် လက်ထပ်ထားသူဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးတွင် တိုင်ကွယ်ပွတ်ဆိုသော သမီးလေးတဦးကိုလည်း မွေးဖွားထားလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ၁၄နှစ် တင်းတင်းပြည့်ပြီဖြစ်၍ သူ့အဖေကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက် မြင်းဖိုမသန်းရအောင် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားသည်။\nသူတောင်းစားဂိုဏ်း၌ကား ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရုတ်တရက်ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ဝါးစိမ်းတောင်ဝှေးကို ဆက်ခံရန် ဂိုဏ်းရှိ ရာထူးကြီးပုဂ္ဂိုလ်အတော်များများ ကြိုးစားနေကြသည်။ အလားအလာအကောင်းဆုံးကား ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ သန်မြန်လေရှီးဖြစ်လေသည်။ လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်များ ဖြစ်ကြသော လှန်ဘာဂျာနှင့် ဖိုးရှောက်လင်တို့မှာလည်း ဂိုဏ်းချုပ် နေရာအတွက် ကြိုးစားနေကြလေသည်။\nထိပ်တင်မျိုးလင်းသည် တရုတ်ပြည်သို့သွားရောက်ရန် နည်းလမ်းရှာနေရာမှ လောင်းကစားဝိုင်းတွင် တရုတ်ရုပ်ပေါက်သောသူတဦးကို တွေ့သဖြင့် အားကိုးတကြီးလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူမြင်လျှင် မိုက်ကြေးခွဲချင်နေသော ရှောက်ဖုန်းကင်သည် ထိပ်တင်မျိုးလင်းကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူ၏စားပွဲသို့ လျှောက်လာကာ လက်တဖက်ထောက်လိုက်လေသည်။\nထိပ်တင်မျိုးလင်းသည် လူပါးတဦးဖြစ်သဖြင့် သူ့အား နေရာပေးကာ အရက်တိုက်ရင်း မိတ်ဆွေဖြစ်သွားကြလေ၏။ သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်း ပြောကြရင်း တရုတ်ပြည်သို့သွားရန် ထိပ်တင်မျိုးလင်းက စိတ်ဝင်စားနေမှန်းကို သိသွားပြီး ရှောက်ဖုန်းကင် ကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်ချင်နေပြီဖြစ်၍ တရုတ်ပြည်သို့ ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။\nနောက်တနေ့ နံနက်စောစောတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နယ်စပ်ကိုဖြတ်၍ တရုတ်မြန်မာနယ်စပ်မြို့လေးဖြစ်သော ဖာဘိန်းမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။ ဖာဘိန်းမြို့တွင်ကား သူဌေးကြီး စောင်ခြုံထု၏ စွမ်းဆောင်ချက်ဖြင့် ကြီးပွားလျက် ရှိလေသည်။ ရှောက်ဖုန်းကင်နှင့် ထိပ်တင်မျိုးလင်းတို့သည် အေကေကျကျဖြင့် ခြေလျင်ခရီးဖြင့်ထွက်လာကြသဖြင့် မိုးချုပ်မှ ဖာဘိန်းမြို့သို့ရောက်ရှိကြလေသည်။ ( အေကေ = အောက်ကြေး )\nမြို့သို့ရောက်လျင်ရောက်ချင်း အနှိပ်ခန်းရှာကာ အနားယူကြလေသည်။ နားမလည် ပါးမလည် ထိပ်တင်မျိုးလင်းသည် အနှိပ်ခံရင်း အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် အနှိပ်ခန်းမှ ဆော်က သူ၏ပိုက်ဆံဟူသမျှကို နှိုက်ယူကာ စီးပွားဖြစ်၍ ထွက်ပြေးသွားလေ၏။ ထိုသို့ အိပ်ပျော်သွားရာ မနက်မိုးလင်းမှပင် ရှောက်ဖုန်းကင်က လာနှိုးမှ နိုးတော့၏။ မိုးလင်းပြီဖြစ်၍ လျှောက်သွားရန် ပြင်ဆင်ကြလေ၏။ ထိုအခါမှ ပိုက်ဆံရှင်းရန် ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုက်ဆံဟူ၍ ကြေးပြားတပြားမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့ရလေသည်။ အနှိပ်ခန်းပိုင်ရှင်နှင့် ပြဿနာဖြစ်ပွားကာ တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အနှိပ်ခန်းလူမိုက်များကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် နှစ်ယောက်သား အလဲအကွဲ ဒဏ်ရာရကြလေ၏။ ထိုအခါမှ …\n‘‘ ကြောက်ပါပြီ လော်ပန်၊ ကျွန်တော် မရှိရှိတာ ပေါင်နှံရောင်းချပြီး ပေးပါ့မယ် ”ဟု ထိပ်တင်မျိုးလင်းက ပြောလိုက်၏။\n‘‘ ဟေ့ကောင်တွေ … ဒီကောင်တွေကို ရှာကြစမ်း ”\n‘‘ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟာ … တွေ့ပြီ ဒီဘက်ကကောင်ဆီမှာ …”\n‘‘ ဟင်၊ ဒီကောင်က လဥသုံးလုံးနဲ့ပါလား …”\n‘‘ ဟုတ်တယ် … မွေးကတည်းကပဲ “ ထိပ်တင်မျိုးလင်းကပြောလိုက်သည်။ အမှန်ကား ပတ္တမြားကို အောက်ခံ ဘောင်းဘီထဲ ထည့်လာသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ရှောက်ဖုန်းကင်ကလည်း ထောက်ခံသဖြင့် လူမိုက်များလည်း ဆက်မရှာတော့ပဲ ရှောက်ဖုန်းကင်၏ ငွေအားလုံးကို သိမ်းယူကာ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်လေ၏။\nသူတို့လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်လာကြရင်း … ရှောက်ဖုန်းကင်က …\n‘‘ သွားပြီ … ရွာပြန်ချင် ဖာခံမှရတော့မယ်၊ အဲလေ … ပိုက်ဆံတပြားမှ မရှိတော့ဘူး ”\n‘‘ ငါကြံပါ့မယ်ကွာ … ငါ့မှာ ရောင်းစရာရှိပါသေးတယ် ”\n‘‘ ဘာလဲ ပိုနေတဲ့ ဥတလုံးလား …”\n‘‘ ဟုတ်တယ် …အာ ဘယ်က ဥကမှာလဲ …” နားနားကပ်၍ …\n‘‘ ပတ္တမြားကွ … ပတ္တမြား ”\n‘‘ ဟင် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ”\n‘‘ ဟုတ်တယ် … စိတ်မချတာနဲ့ အောက်ခံဘောင်းဘီထဲ ထည့်ထားတာ၊ တော်သေးလို့ …”\n‘‘ ဟုတ်လား … ဒါဆိုလဲ မြန်မြန်ထုကွာ …”\n‘‘ အေး ရှေ့မှာ အများသုံးအိမ်သာရှိတာပဲ … ခရီးထွက်လာတာနဲ့ မထုရသေးဘူး ”\n‘‘ ဟာ … ဒီကောင်၊ ပတ္တမြားကို ရောင်းဖို့ ပြောနေတာကွ ”\n‘‘ အင်းလေ … မင်းက နည်းနည်းပါးပါး အသိအကျွမ်းရှိတော့ စုံစမ်းကြည့်ပေါ့ …”\n‘‘ အေးလေ … စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့ ”\nသူတို့လည်း လိုက်လံစုံစမ်းကြရာ တနေ့လုံးလုံး စုံစမ်းပြီးမှ ထိုမြို့၌ သူဌေးကြီး စောင်ခြုံထုသည် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်ကြောင်း မဟုတ်တာ မှန်သမျှ အကုန်လုပ်ကြောင်း သိရှိရလေသည်။ သူတို့သည် စုံစမ်းသိရှိသည်နှင့်တပြိုင်နက် စောင်ခြုံထု၏ အိမ်တော်ကြီးသို့ သွားရောက်လေသည်။ ပေါင်များကွမတတ် အသည်းအသန် ပြေးသွားကြပြီး ခြံဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် အမောဆို့၍ ပစ်လဲသွားကြလေသည်။\nထိုစဉ် အပြင်မှ ပြန်လာသော စောင်ခြုံထုသည် သူ၏ဝေါ ရုတ်တရက်ရပ်သွားသဖြင့် ဆင်းကြည့်ရာ ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်ဖြစ်နေသော သတ္တဝါ နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရသဖြင့် ငယ်သားများအား လမ်းရှင်းခိုင်းလိုက်လေသည်။\nငယ်သားများက သူတို့အား ဆွဲဖယ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ထိပ်တင်မျိုးလင်းက ‘‘သူဌေးကြီးအတွက် တန်ဖိုးရှိမယ့်ပစ္စည်းတစ်ခုပါတယ်”ဟု ပြောလိုက်လေသည်။\nစောင်ခြုံထုလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အား အိမ်ထဲသို့ခေါ်လာရန် ပြောင်းလဲ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ သူတို့အား ရေမိုးချိုးခိုင်းပြီး ညစာဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။\n‘‘ ကဲ မောင်ရင်တို့က တန်ဖိုးရှိတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု ပါလာတယ်ဆို၊ ဘာများလဲ …”\n‘‘ နေပါဦးဗျာ … ဗိုက်ဆာနေတော့ စားပြီးမှပြောပါရစေ …”\n‘‘ ကောင်းပြီလေ … မဟုတ်ရင်တော့ သေဖို့သာပြင်ထား …မင်းတို့အတွက် နောက်ဆုံးညစာဖြစ်သွားမယ် ”\n‘‘ ကျွန်တော်တို့မလိမ်ပါဘူး ခင်ဗျ … ကဲ စားပြီနော် …”\nထိပ်တင်မျိုးလင်းတို့လည်း အငတ်ဘေးဒုက္ခသည်များပမာ သွားဖြဲနားဖြဲစားသောက်ကြလေသည်။ စားစရာများကား ကမာ၊ ရုံးပတီသီး၊ ကြက်ဥ၊ ပန်းမုန်လာ၊ ကညွတ်နှင့် တရုတ်နံနံတို့ဖြစ်လေသည်။ အားလုံးသော စားစရာများသည် ကာမဆန္ဒကို အားပေးသောအစာများဖြစ်လေသည်။\nသူတို့လည်း ငတ်ငတ်ဖြင့်စားလိုက်ပြီးမှ စောင်ခြုံထု၏ စာကြည့်ခန်းတွင် ဆွေးနွေးကြလေသည်။ စာကြည့်ခန်းတွင်လည်း အချိုပွဲဖြင့် ဧည့်ခံသဖြင့် ငှက်ပျောသီးများ၊ ပူတင်းနှင့် အင်္ဂလိပ်ကုန်သည်များထံမှရရှိသော ချောကလက်တို့ကို စားရသေးသည်။ ထိပ်တင်မျိုးလင်းလည်း အားရအောင်စားပြီးမှ သူဌေးကြီးနား ကပ်၍ …\n‘‘ ဒီမှာ သူဌေးကြီး … ကိုင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ ”\nစောင်ခြုံထုလည်းကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ … မာတောင်နေသော အချောင်းတချောင်းနှင့် အလုံးသုံးလုံးကို ကိုင်မိသဖြင့်၊ သူက …\n‘‘ များကို ဘာလုပ်ကြမလို့လဲဟင် … အဲလေ ခွေးမသား စော်ကားလှချည်လား …”\n‘‘ သေချာကြည့်ပြီးမှပြောပါဗျာ၊ ဒီမှာ …”\n‘‘ မင်းပစ္စည်းကို ငါက … ဘာလဲ ရုံသွင်းပြရမှာလား … လဥသုံးလုံးဆိုပြီး …”\n‘‘ အမေမွေးကတည်းက နှစ်လုံးပါဗျ … ကျန်တဲ့တစ်လုံးက …” ဆိုပြီး ဘောင်းဘီကိုချွတ်ချလိုက်ရာ ရဲကနဲ အရာနှစ်ခုထွက်လာကြလေသည်။\nတစ်ခုကား ပတ္တမြား၊ ကျန်တစ်ခုကား ထောင်ထနေသော လီးကြီးထိပ်မှ ကွမ်းသီး ဖြစ်လေသည်။ စောင်ခြုံထုလည်း သန်လှချည်လားဟု ချီးမွမ်းကာ ပတ္တမြားကြီးအား ယူကြည့်လိုက်လေသည်။\n‘‘ အင်း တသက်နဲ့တကိုယ် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပတ္တမြားမျိုး မတွေ့ဖူးသေးဘူး ၊ မင်းဘယ်ကရတာလဲ … ခိုးလာတာလား၊ မှန်မှန်ပြောစမ်း ”\n‘‘ ခိုးမလာလို့ မွေးကတည်းက သုံးလုံးမှမဟုတ်တာ … အမှန်ပဲ မြန်မာနိုင်ငံဘုရင်မင်းမြတ်ဆီက ခိုးလာပြီး၊ ထွက်ပြေးလာတာ … အခု ဘိုင်ပြတ်တာနဲ့ ရောင်းစားတာ ”\n‘‘ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ့မှာ ဒီပတ္တမြားရဲ့တန်ဖိုးကို ပေးဖို့ ငွေမလောက်ဘူး၊ မင်းဟာက ပြည်တန်ပတ္တမြားပဲ၊ အင်း … မင်းလက်ခံမယ်ဆို တခုပြောချင်တယ် …”\n‘‘ ဟုတ်ကဲ့ ပြောကြည့်လေ …”\n‘‘ မင်းကို ငါ သားအဖြစ်မွေးစားလိုက်မယ် … ငါ့ရှိတဲ့ စည်းစိမ်အကုန်လုံး မင်းဟာပဲ … ဘယ်နှယ့်လဲ ”\nထိပ်တင်မျိုးလင်းလည်း ရှောက်ဖုန်းကင်နှင့် အတန်ကြာ တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်နေလေသည်။ ငါးမိနစ်လောက် ကြာသောအခါမှ စောင်ခြုံထုဖက် လှည့်၍ ‘‘အဖေ” ဟုခေါ်လိုက်လေသည်။ စောင်ခြုံထုလည်း ဝမ်းသာသွားပြီး ‘‘သားလေး” ဟု လှိုက်လှဲစွာခေါ်လိုက်သည်။ ပတ္တမြားကိုရမည့်အပြင် သူ့တွင် သားသမီးလည်းမထွန်းကားသဖြင့် ထိပ်တင်မျိုးလင်းအား အလွန်ချစ်ခင်သွားသောကြောင့်တည်း …။\nညတွင်းချင်းပင် အစေခံများကိုခေါ်ကာ ရပ်ကွက်လူကြီးများအား ဖိတ်ခိုင်းပြီး ထိပ်တင်မျိုးလင်းကို အမွေစားအမွေခံ သားအဖြစ် မွေးစားလိုက်လေသည်။ နာမည်ကိုလည်း စောင်မျိုးလင်းဟု ပြောင်းလိုက်ပြီး လူကြီးများနှင့်မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ လူကြီးများပြန်သွားသောအခါ စောင်ခြုံထုသည် စောင်မျိုးလင်းအား အိမ်ပေါ် အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် နေရာချထားပေးလေသည်။ ရှောက်ဖုန်းကင်ကိုကား စားလောက်သောက်လောက်ပေးကာ ပြန်လွှတ်လိုက်သဖြင့် လိုးရန်မြို့သို့ ပြန်သွားလေ၏။\nစောင်မျိုးလင်းတဖြစ်လဲ ထိပ်တင်မျိုးလင်းသည် အခန်းကျယ်ကြီးထဲရှိ ခုတင်ကြီးပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း သူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော ကံကြမ္မာကို အံဩကာ တွေးတောနေမိလေသည်။ ကြာကြာတော့ မတွေးလိုက်ရ … ဘောင်းဘီထဲတွင် ခိုးလိုးခုလုဖြစ်လာတော့သည်။ အကြောင်းကား စောင်ခြုံထု စေတနာဗလပွဖြင့် ကျွေးမွေးလိုက်သော ကာမအားပေးသည့် အစားအစာများက သောင်းကျန်းလာသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။\nထို့ကြောင့် သူသည် ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်ကာ ခုတင်ပေါ်၌ တကိုယ်တည်း ထုနေမိလေသည်။ အချက်ငါးဆယ်ခန့်ထုလိုက်ရာ လရည်များသည် အခန်းပြင်သို့တိုင် အားကောင်းကောင်းဖြင့် ပန်းထွက်သွားလေသည်။ ထိုစဉ် အခန်းပြင်မှ ဆဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။\n‘‘ ဟဲ့ ညကြီးမင်းကြီး ဘယ်ကောင်က ရေနဲ့ပက်တာလဲ … ဖာသည်မသားရဲ့၊ ယားနေလားဟဲ့ ” ဟူ၍ ကြားလိုက်ရကာ တဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် ဝင်လာသော ခြေသံကိုကြားလိုက်ရသည်။\nသူလည်း ရုတ်တရက် ကြောင်နေသဖြင့် ထိုအတိုင်း မကျသေးသော လီးကြီးတထောင်ထောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိလေသည်။ ထိုစဉ် တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် တရုတ်မတယောက် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဝင်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ တရုတ်မက ‘‘ ဟယ် …အားရစရာကြီး “ ဟုပြောလိုက်လေသည်။\n(မှတ်ချက် ။ ။ တရုတ်လိုပြောသည်များကို မြန်မာလိုသာ ရေးသားသွားပါမည်။)\nသူကား တနေ့လုံး လျှောက်လည်ကာ နာမည်အတိုင်း ဖင်ရှောက်ခံပြီး ပြန်လာသော စောင်ခြုံထု၏ဇနီး ဖန်ရှောက်ခင် ဖြစ်လေသည်။ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေရာမှ ထိပ်တင်မျိုးလင်း(စောင်မျိုးလင်း)၏ လီးကြီးကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။\nစောင်မျိုးလင်း၏လီးကြီးကား မြင်သူတိုင်းအောချလောက်အောင်ပင် ကြီးထွားလေသည်။ အရှည် ကိုးလက်မ၊ လုံးပတ်မှာ လက်မောင်းလောက်ရှိပြီး ထိပ်တွင်လည်း မီးသီးလောက်ရှိသော ကွမ်းသီးခေါင်းကြီးက ဟီးနေလေ၏။\nမြန်မာပြည်၌နေစဉ် မြင်းများဆီမှ နည်းနာယူကာ အာဖရိကတိုက်မှရသော ယိုဟင်းဘီးဆိုသည့်ဆေးတမျိုးကိုသောက်ပြီး ပျားရည်သုတ် ခါချဉ်ကိုက်ခံကာ ကြီးထွားအောင်လုပ်ပြီး မြင်းမများထံ ထရိန်နင်ဆင်းနေသူဖြစ်သည်။ သို့သော် မြန်မာပြည်တွင် မိန်းကလေးများကလည်း မပွင့်လင်း၊ သူကလည်း သိပ်ပြီး အဖြစ်မရှိသဖြင့် မိန်းမမလိုးဖူးလိုက်ချေ။ အခုမှ တွေ့ရကြုံရခြင်း ဖြစ်လေသည်။\nရှေ့လျှောက်၍ ထိပ်တင်မျိုးလင်း(စောင်မျိုးလင်း)ကို စာလုံးချုံ့သည့်အနေဖြင့် မျိုးလင်း ဟုသာ ရေးသားသွားပါမည်။\nဖန်ရှောက်ခင်သည် ထိုလီးကြီးကိုမြင်သဖြင့် အကြီးအကျယ်ဝမ်းသာသွားပြီး ပြေးဖက်ကာ ကုန်းမှုတ်လိုက်လေ၏။ စင်စစ် ဖန်ရှောက်ခင်မှာ အလွန် နှာကြီးသူဖြစ်ပြီး စောင်ခြုံထုနှင့် အားမရသဖြင့် တမြို့လုံးလှည့်ကာ ဖင်ခံနေသူဖြစ်လေသည်။\nစောင်ခြုံထုမှာ သူ့ထက် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြီးသော လူကြီးပိုင်းသို့ ဝင်ကာစ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကျနေသူဖြစ်လေသည်။ ပထမ တလ နှစ်လသာ စံချိန်မီလိုးပေးနိုင်ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လိုးအားကျလာလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ရှောက်ခင်သည် သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်လေသည်။\nသူ၏ အတွင်းအားစုပ်သိုင်းဖြင့် သိုင်းသမားများအား လူညွန့်တုန်းအောင် လုပ်နိုင်သဖြင့် အားကောင်းမောင်းသန်သိုင်းသမားများ တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာပြီး လင်ကျိရှောင်ဦးဆောင်သော အမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်များဂိုဏ်းနှင့် ရန်ညှိုးရန်စတခု ထူထောင်မိလေသည်။\nယခုလည်း မျိုးလင်းအား တအားသဘောကျသွားကာ ခံရန်အားထုတ်လေတော့သည်။ မျိုးလင်း၏လီးကြီးအား ကုန်းမှုတ်နေရာမှ အတွင်းအား စုပ်သိုင်းဖြင့် စုပ်ယူလိုက်ရာ မျိုးလင်းလည်း တောင့်မခံနိုင်တော့ပဲ ဖန်ရှောက်ခင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တအားကုန်ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။\nဖန်ရှောက်ခင်သည် ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာသောလရည်များကြောင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးရင်း လူးလှိမ့်နေလေသည်။ ခဏကြာမှ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မျိုးလင်း အားရပါးရ လိုးနိုင်စေရန် အတွင်းအားအနည်းငယ်ကို မျိုးလင်း၏ကျောပြင်မှတဆင့်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။\nထိုအခါမှ မျိုးလင်းလည်း နေသာထိုင်သာရှိသွားကာ လီးကြီးမှာလည်း နောက်တကြိမ်ပြန်လည် အသက်ဝင်လာလေတော့သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်လည်း ဝမ်းသာသွာကာ သူ့ကိုယ်သူမိတ်ဆက်လေသည်။\n‘‘ မမနာမည်က ဖန်ရှောက်ခင်ပါ၊ သူဌေးကြီးဖန်ရဲ့သမီးပေါ့ “ (စောင်ခြုံထု၏ဇနီးဟု မပြောပေ)\n‘‘ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်က မျိုးလင်းပါ၊ မြန်မာပြည်က လာတာ …”\n‘‘ ဪသြော် … ဒီနေ့မှရောက်လာတာလား …”\n‘‘ ဟုတ်တယ်လေ၊ စားပြီးသောက်ပြီး ထုပြီးနေတုန်း မမနဲ့တွေ့တာပဲ၊ မမက သိပ်လှတာပဲနော် “\n‘‘ ဟင်း ဟင်း … လှရင်လဲ မမကို လိုးပေးလေ …”\n‘‘ အား … ပွင့်လင်းလှချည်လား …”\n‘‘ ဟုတ်တယ် မမကအဲလိုပဲ … ငယ်ငယ်တည်းက အကိုနဲ့မောင်နဲ့ကြားမှာ ကြီးလာတော့ ဒီလိုပဲလေ …”\n‘‘ ကဲ ဒါဆိုလဲ မမပေးထားတဲ့ အတွင်းအားနဲ့ ကောင်းကောင်းကျုံးရတော့မှာပေါ့ … လာ မမ ” ဟုဆိုကာ ဖန်ရှောက်ခင်ကို ခုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲ လိုက်လေသည်။\nထိုအချိန်အထိ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း ဂဃနဏ မသိကြသေးပေ။ မျိုးလင်းကလည်း အလည်လာသည်ဟုထင်သလို၊ ဖန်ရှောက်ခင် ကလည်း မျိုးလင်းကို စောင်ခြုံထု၏ လောလောလတ်လတ်မွေးစားလိုက်သော သားမှန်းမသိပဲ ဧည့်သည်တယောက်ဟုသာထင်နေလေသည်။ မသိရခြင်းကား လူကြီးစုံရာနှင့်မွေးစားသည့် အခမ်းအနားလုပ်ချိန်တွင် အိမ်တွင် မရှိသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။\nမျိုးလင်းသည် ဖန်ရှောက်ခင်ကို ခုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲလိုက်ပြီး လက်ခလယ်ဖြင့် ဖန်ရှောက်ခင်၏ စိကပ်နေသော အဖုတ်တွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်သည် အတွင်းအားစုပ်သိုင်းကို တတ်မြောက်ချိန်မှစ၍ သူ၏အဖုတ်ကို ကြိုက်သလို ချဲ့နိုင်ချုံ့နိုင်သဖြင့် ဤသို့ပုံမပျက်တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ချုံ့နိုင်သည့်အစွမ်းရှိသော်လည်း တတ်နိုင်သလောက် လီးကြီးကြီးနှင့်သာ ခံလေ့ရှိလေသည်။\nမျိုးလင်းလည်း လက်ခလယ်ဖြင့်သွင်းနေရာမှ စိတ်မထိန်းနိုင်သဖြင့် ကုန်းလျက်လိုက်လေသည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် အပေါ်မှသာ အပြားလိုက်လျက်နေသဖြင့် ဖန်ရှောက်ခင်က နည်းပေးလမ်းပြလုပ်လိုက်ရလေသည်။\nထိုအခါမှ သူသည် ဖန်ရှောက်ခင်ပေးထားသော အတွင်းအားကို လျှာတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အစိကို ထိုးထည့်လိုက်လေရာ ဖန်ရှောက်ခင်ထံမှ အားကနဲအသံထွက်လာလေသည်။ ထို့နောက် အဝတွင်တချက်တေ့လိုက်ပြီး လျှာကို အတွင်းအားသုံး၍ဆွဲဆန့်ကာ ဖန်ရှောက်ခင်၏အဖုတ်တွင်းသို့ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး အားရပါးရလျက်တော့သည်။\nအမွှေးတိုင်တတိုင်ခန့်ကြာသော် ဖန်ရှောက်ခင်သည် မနေနိုင်တော့ပဲ …\n‘‘ မောင်လေးရယ် မမကိုလိုးပေးပါတော့ …”\n‘‘ လိုးပေးရင် ဘာပေးမှာလဲ “ မျိုးလင်းက ဈေးကိုင်လိုက်ရာ … ဖန်ရှောက်ခင်က …\n‘‘ မောင်လေးကြိုက်တာပေးမှာပေါ့ …”\n‘‘ ကောင်းပြီလေ၊ ကတိတည်ပစေနော် …” ဟုပြောလိုက်ပြီး အတွင်းအားကို လီးတွင်စုကာ ဖန်ရှောက်ခင်၏ အဖုတ်ဝသို့တေ့လိုက်သည်။\nမသွင်းသေးပဲ အတွင်းအားကို ပုံမှန်လည်ပတ်နှုန်းရအောင်လုပ်နေစဉ်ပင် ဖန်ရှောက်ခင်က အတွင်းအားစုပ်သိုင်းကိုသုံး၍ အလိုက်သင့် ဆွဲသွင်း လိုက်လေသည်။ (မှတ်ချက်။ ။ လက်မသုံးပါ)\nမျိုးလင်းလည်း ထိုအခါမှ သတိဝင်လာပြီး အတွင်းအားကို ခါးနှင့်လီးပေါ်သို့ မျှကာပို့ထားပြီး အားပါပါဖြင့် ဆောင့်လိုးတော့သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်က အတွင်းအားစုပ်သိုင်းဖြင့် စုပ်ယူသော်လည်း မျိုးလင်းသည် သူ၏အတွင်းအားကို လီးပေါ်သို့ ပို့ပြီး ခံလိုက်၍ အတွင်းအားစုပ်သိုင်းမှာ မထိရောက်တော့ပေ။\nဆက်လက်၍ မျိုးလင်းလည်း ရှိသမျှအတွင်းအားကိုထုတ်၍ အားရပါးရ ဆောင့်လိုက်သောအခါ ဖန်ရှောက်ခင်၏နှုတ်မှ တအင်းအင်းမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဖန်ရှောက်ခင်လည်း အားကျမခံ အတွင်းအားကို အဖုတ်သို့ပို့ကာ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဖြင့် ပြန်ကော့လိုက်၊ နှုတ်ခမ်းသားများဖြင့် စုပ်ယူလိုက်ဖြင့် ကြိုးစားနေလေသည်။ ဖန်ရှောက်ခင်သည် အတွင်းအားသုံးကာစုပ်ယူပါသော်လည်း မျိုးလင်းက ပါးနပ်စွာဖြင့် ချေဖျက်ကာ တွင်တွင်သာ လိုးနေတော့သည်။\nထို့ကြောင့် ဖန်ရှောက်ခင်လည်း လရည်များကိုစုပ်ယူရန် မကြိုးစားတော့ပဲ အလိုက်သင့်ခံဆောင်နေလေတော့သည်။ တချက်တချက်တွင် အတွင်းအား ပြည့်ဝသော လိုးချက်ခံချက်များကြောင့်၊ သံသံချင်းထိသံလို ‘‘ထန် ဒလန်” စသောအသံများလည်း ထွက်လာတတ်လေသည်။\nထမင်းအိုးတလုံးချက်ခန့်ကြာသော် မျိုးလင်လည်း မဆောင့်နိုင်တော့ပဲ ခါးညောင်းသဖြင့် ဖန်ရှောက်ခင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှဆင်းကာ ခုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ချလိုက်လေသည်။ လီးကြီးကား အလံတိုင်ကဲ့သို့ ထောင်မတ်လျက်ပင် …။\nဖန်ရှောက်ခင်လည်း ‘‘ မောင်လေး၊ မောသွားရင် မမလုပ်ပေးမယ်လေ …” ဟုပြောကာ အလံတိုင်ပေါ်မှနေ၍ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အတွင်းအားကို အဖုတ်ထဲသို့စုစည်းလိုက်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်၊ လှုပ်ရှားနေလေသည်။\nမျိုးလင်းလည်း လီးကြီးကို သံချောင်းကဲ့သို့ မာတောင်နေအောင် အတွင်းအားကိုသုံးပြီး အောက်မှနေ၍ ကော့ကော့ပေးလေသည်။ ဖန်ရှောက်ခင်က ဆောင့်လိုက်၊ မျိုးလင်းကကော့ပေးလိုက်ဖြင့် အခန်းထဲတွင် ‘‘ထန် ဒလန်” စသောအသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေလေသည်။\nမျိုးလင်းသည် အတွင်းအားကို လီးအရင်းတွင်ထားပြီး အဖုတ်တွင်း၌ စကောဝိုင်းလှည့်ပေးလိုက်သောအခါတိုင်း ဖန်ရှောက်ခင်ထံမှ ‘‘ဟိုင်းယား ဟိုင်းယား” ဖြင့် မာန်သွင်းသံများထွက်ပေါ်လာလေသည်။\nအတွင်းအားပြိုင်ရင်းဖြင့် မျိုးလင်းသည် အံကြိတ်၍ အောက်မှ ဆောင့်တင်ပေးနေရာမှ အမွှေးတိုင်တတိုင်ခန့်အကြာတွင်ကား သူ့ထက်အတွင်းအားသာသူ ဖန်ရှောက်ခင်ကို အရှုံးပေးကာ လရည်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။\nပန်းမထုတ်ခင်၌ မျိုးလင်းလည်း တကိုယ်လုံးရှိ အတွင်းအားများကို လီးတွင် စုစည်းလိုက်ကာ လက်သီးကိုဆုပ်၍ ခါးကော့ထားပြီး လရည်များကို ထုတ်ပေး လိုက်တော့သည်။ အားရပါးရပန်းလိုက်သော လရည်များကြောင့် ဖန်ရှောက်ခင်လည်း ဆောင့်နေရာမှ လရည်များပေါ်တွင် မြောက်တက်သွားပြီး လေထဲ၌ပင် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်သွားကာ တချီပြီးသွားလေတော့သည်။ ရေပန်းသဖွယ် ထွက်လာသော လရည်များကုန်သွားမှ ခုတင်ပေါ်ပြန်ကျလာကာ လဲလျောင်းရင်း အနားယူနေလေသည်။\nနောက်တနေ့ မနက်မိုးလင်းသောအခါတွင်ကား ဖန်ရှောက်ခင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ သူတယောက်ထဲ ခုတင်ပေါ်တွင် အရည်များပတ်လည်ဝိုင်း၍ ကျန်ရစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။ မျိုးလင်းလည်း ပေပွနေသည်များကို ဆေးကြော၊ မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ရေချိုးလုပ်ပြီး အစေခံများကိုခေါ်၍ ရှင်းခိုင်းရလေသည်။ ပြီးမှ အောက်သို့ဆင်းလာကာ ထမင်းစားပွဲ၌ စောင်ခြုံထုနှင့်တွေ့ရလေသည်။\n‘‘ အဖေ နေကောင်းတယ်နော် …”\n‘‘ အေး ကောင်းတယ်၊ ဒါနဲ့ညက မင်းအိပ်ရရဲ့လား “\n‘‘ ရပါတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ “\n‘‘ မသိဘူးလေ … ညဦးပိုင်းက မင်း သိုင်းကျင့်နေတဲ့အသံများကြားလားလို့ “\n‘‘ မဟုတ်ပါဘူး အဖေရယ် … ဪသြော် ဒါနဲ့ အခုမှသတိရတယ် “\n‘‘ ဘာကိုလဲကွ “\n‘‘ တရုတ်ပြည်ကိုလာတာ သိုင်းသင်ဖို့အဖေရဲ့ … အဲဒါ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး “\n‘‘ အေး အေး ဒီနေ့လား …”\n‘‘ မြန်လေ ကောင်းလေပဲ အဖေ “\n‘‘ ကဲ ကဲ မနက်စာစားလိုက်ဦး …ဪသြော် ဆော်ခေါ်ချချင်လဲပြောနော် … ဒီမြို့ကိုငါပိုင်တယ် “\n‘‘ ဟုတ့်ကဲ အဖေ “\nထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး နံနက်စာကို တဝတပြဲစားသောက်ကာ အခန်းထဲပြန်၍ အနားယူရင်း ဖန်ရှောက်ခင်အကြောင်း တွေးနေမိလေသည်။ တွေးရင်း တွေးရင်းဖြင့် လီးတောင်လာကာ ငါးချီဆက်တိုက် ထုပစ်လိုက်လေသည်။ ဒီတခါတွင်ကား အခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားသဖြင့် ပြဿနာမရှိတော့ …။\nဤသို့ဖြင့် နေ့လည်ရောက်သောအခါတွင် စောင်ခြုံထုက သူ့ကို အခေါ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ ပြင်ဆင်နေလေသည်။\nစောင်ခြုံထုမှာကား အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသော ဖန်ရှောက်ခင်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေလေသည်။ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သော်လည်း ဖန်ရှောက်ခင် တယောက် ခွင်မတည့်သဖြင့် ပြန်လာခြင်းဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ စောင်ခြုံထုက …\n‘‘ ဘယ်လိုလဲ မိန်းမ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား … ပြန်လာတာ စောသားပဲ “\n‘‘ အင်းလေ … အဲဒါဆာလာတာနဲ့ အိမ်မှာပဲနေတော့မယ်ဆိုပြီး ပြန်လာတာ …”\n‘‘ ဪ … မင်းကိုကိုယ်တခုပြောရဦးမယ် …မနေ့ညကပဲ သားတယောက် အမွေစားအမွေခံ မွေးစားလိုက်တယ်”\n‘‘ ဟုတ်လား … ဘယ်လိုနေလဲ “\n‘‘ မဆိုးပါဘူး ကောင်လေးက ရည်ရည်မွန်မွန်လေးပါ …”\n‘‘ ဒါဆို အခု ထမင်းပွဲမှာ တွေ့ပေးလေ “\n‘‘ အေး အေး ဟော ဟိုမှာ ပြောရင်းဆိုရင်း ရောက်လာပြီ “\n‘‘ ဟင် …”\n‘‘ မိန်းမ ဘာဖြစ်လို့လဲ “\n‘‘ ဟင့်အင်း … ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး “\nဖန်ရှောက်ခင်မှာ ညက သူနှင့်လိုးခဲ့ကြသော မျိုးလင်းကိုမှတ်မိသွားသဖြင့် အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မျိုးလင်းက မမှတ်မိ၊ ညဖြစ်သည့်အပြင် လိုးချင်စိတ်များကသာ နေရာယူထားသဖြင့် သေချာမမှတ်မိခြင်းဖြစ်၏။ ထို့နောက် စောင်ခြုံထုက …\n‘‘ သား ဒီမှာ …ဒါ အဖေ့မိန်းမ “\n‘‘ ဟုတ်ကဲ့ အဖေ … မင်္ဂလာပါ အမေ “\n‘‘ အေးအေး သား “\n‘‘ မနေ့က သူအပြင်သွားနေလို့ မင်းနဲ့မတွေ့လိုက်ဘူး … နာမည်က ဖန်ရှောက်ခင်တဲ့ “\n‘‘ ဟေ့ကောင် ဘာဖြစ်တာလဲ “\n‘‘ ဪသာ် အမေ့နာမည်က လှပပြီး အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံလို့ပါ “\n‘‘ အေး မြှောက်ပြော သိလား …” ဖန်ရှောက်ခင်က မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။\nစောင်ခြုံထုကား ဘာမှမသိဘဲ … “ ဟောင်လား ဟောင်လား …. ထိုက်ဟောင်လား ” ဟုပြောလိုက်လေသည်။\nပြီးလျှင် ထမင်းစားခန်းထဲသို့သွားပြီး အသီးသီးနေရာယူလိုက်ကြလေသည်။ စားသောက်ဖွယ်ရာများကား ယမန်နေ့ ညကကဲ့သို့ပင် သဘောတရားရှိသော အစားအသောက်များဖြစ်ကြသည်။\nစောင်ခြုံထုမှာ လီးသေးသူဖြစ်သဖြင့် ဆေးမျိုးစုံ သုံးစွဲကာ ဖန်ရှောက်ခင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ မျိုးလင်းနှင့်တွေ့မှ ဖန်ရှောက်ခင်တယောက် လျှောက်မလည်နိုင်တော့ပဲ ဖြစ်သွားခြင်းပေတည်း။\n‘‘ မိန်းမ ငါ့သားက သိုင်းသင်ချင်တယ်ပြောတယ် အဲဒါ မင်းက အဆက်အသွယ်တွေရှိတော့ လုပ်ပေးလိုက်ပါဦး “\n‘‘ အင်း ကိုကြီးနဲ့ မောင်လေးဆီမှာအပ်ပေးမယ်လေ … အခုတော့ အတွင်းအားဆေးလုံးပေးလိုက်မယ် … ရော့ ထမင်းစားပြီး သောက်လိုက် …”\n‘‘ ကျေးဇူးပဲ အမေ “\nနေ့လည်စာစားအပြီးတွင် ဖန်ရှောက်ခင်က မျိုးလင်းအနားကပ်၍ ‘‘ညကျလာခဲ့မယ်နော်” ဟုပြောပြီး စောင်ခြုံထုနှင့် လိုက်သွားလေသည်။\nစောင်ခြုံထုကား မည်သူကိုမျှ မသင်္ကာမဖြစ်ပဲ ဆယ့်သုံးနှစ်သမီးလေးကို ခေါ်ဖြုတ်ရန်စဉ်းစားနေ လေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလောက်မှ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သောကြောင့်တည်း။\nထိုအချိန်တွင်ကား သူတောင်းစားဂိုဏ်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သန်မြန်တုတ်ကြီး ဖာကျိုးပြီး ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ဈာပနနှင့် အခြားပြုဖွယ်ကိစ္စများကြောင့် ပျားပန်းခတ်မျှ လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။ နိုင်ငံအဝန်း သိုင်းဂိုဏ်းကြီးများကို ဖိတ်စာများပို့ပြီး အသုဘနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ရွေးချယ်ပွဲကို တပြိုင်တည်းကျင်းပရန် ရည်ရွယ်နေကြသည်။ သားဖြစ်သူ သန်မြန်လေရှီးမှာကား အဖေအတွက် ပူဆွေးပြီး စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် တမြို့လုံးလှည့်လည်ကာ ဖာချနေလေသည်။ ဧည့်သည်များရောက်လာမှ ဧည့်ခံရန်လိုက်ရှာရာ မူးပြဲပြီး ဖာတန်း၌ လဲနေသည့် သန်မြန်လေရှီးကို တွေ့ရလေသည်။ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်မှ အမူးပြေဆေးတိုက်ပြီး ဧည့်ခံခိုင်းရလေသည်။\nဧည့်သည်များမှာ ရှောင်လင်၊ ဝူတန်၊ အော်မေ၊ ဝါဆန်း၊ ခွန်လွန်စသော ဂိုဏ်းကြီးများမှဖြစ်ပြီး သိုင်းလောက၏ အင်အားအကြီးဆုံးဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းရပါသည်ဟု တတွတ်တွတ်ပြောနေကြလေသည်။ သူတို့၏ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာ တနိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာအားဖြင့် ဂိုဏ်းသားဦးရေ ဆယ်သန်းကျော်ရှိသဖြင့် ဤသို့ခန့်ညားလေးစား ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ အခြားဂိုဏ်းများမှာ အင်အားမတောင့်တင်းသည်ကို လာရောက်သူများကို ကြည့်၍ သိနိုင်လေသည်။\nရှောင်လင်ကျောင်းမှ ရှိစုမဲ့စု ဆရာတော် ရှောင်ကုန်း ဦးဆောင်သော ဘုန်းကြီးရှစ်ပါး … ကျောင်းတွင် တစ်ပါးသာ အစောင့်ကျန်ခဲ့သည်။ အခြား အော်မေ ၃၊ ဝူတန် ၂၀၊ ကျန်ဂိုဏ်းများမှာလည်း အားလုံးပေါင်းမှ အစိတ်ခန့်ရှိသည်။ ဝူတန်မှာ အတော်အသင့်အင်အား ရှိသေးပြီး ရသေ့များဖြစ်၍ ဗေဒင်၊ ဓါတ်ရိုက် ဓါတ်ဆင်လုပ်ကာ အသက်ဆက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။\nနေ့ခင်း နေပူကြီးထဲတွင် သူတောင်းစားဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ် ဂါရဝပြုရာ လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်များဖြစ်ကြသော လှန်ဘာဂျာနှင့် ဖိုးရှောက်လင်တို့မှ မီးရှို့ပေးပြီးအားလုံးဝိုင်းဝန်း အရိုအသေပေးကြလေသည်။\nညနေစောင်းသော် မြို့ပြင်ဇရပ်ကြီးတွင် အစည်းအဝေးလုပ်ကြပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လုပ်ငန်းတာဝန်များအတွက် အားလုံး စုစည်း၍တိုင်ပင်ကြကာ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ရွေးချယ်ပွဲအတွက် စည်းကမ်းချက်များသတ်မှတ်ပြီး နောက်တနေ့ရောက်လျှင် ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။\nဒိုင်လူကြီးများကား သက်ကြီးဝါကြီးဂိုဏ်နာယကများ၊ ဂိုဏ်းခွဲမှူးများဖြစ်ပြီး သူတို့က ပြိုင်ပွဲဝင်များဖြစ်ကြသော သန်မြန်လေရှီး၊ လှန်ဘာဂျာနှင့် ဖိုးရှောက်လင်တို့အား အမှတ်ပေးကြမည်ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ပွဲများမှာ ၁။အရှည်ပြိုင်ပွဲ ၂။အတုတ်ပြိုင်ပွဲ ၃။အပန်းပြိုင်ပွဲ ၄။အကြာပြိုင်ပွဲ ၅။ခံနိုင်ရည်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည် ပြိုင်ပွဲ ၆။အမှုတ်ပြိုင်ပွဲနှင့် ၇။ထိရောက်မှုပြိုင်ပွဲ တို့ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် ဂိုဏ်းချုပ်နေရာရရှိရေးအတွက် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။\nနောက်တနေ့ ရောင်နီလာချိန် …. နာယကကြီးတစ်ဦးက ပြိုင်ပွဲကို ဖွင့်လှစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ ထို့နောက် သန်မြန်လေရှီး၊ လှန်ဘာဂျာနှင့် ဖိုးရှောက်လင်တို့ တန်းစီ၍ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဒိုင်လူကြီးများအား ဂါရဝပြုလိုက်ကြပြီး ပရိတ်သတ်များဆီမှ လက်ခုပ်သံများကို နားထောင်လိုက်ကြသည်။\nပြိုင်ပွဲအမှတ်စဉ် ၁။အရှည်ပြိုင်ပွဲ … သန်မြန်လေရှီး ၉လက်မ၊ လှန်ဘာဂျာ ၈လက်မခွဲ၊ ဖိုးရှောက်လင် ၈လက်မ။ ဤသို့ ပထမပွဲတွင် သန်မြန်လေရှီးက နိုင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ပရိတ်သတ်များက ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူသည် မိန်းကလေးများဘက်သို့လှည့်ပြီး ကော့ပြလိုက်ရာ ဟေးကနဲ အသံကြီး ထွက်လာလေသည်။ လှန်ဘာဂျာကား လက်မဝက်နှင့် ကပ်ရှုံးရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေလေသည်။\nဒုတိယပွဲစဉ် အတုတ်ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာ သန်မြန်လေရှီး ၈လက်မ၊ လှန်ဘာဂျာ ၁ဝလက်မ၊ ဖိုးရှောက်လင် ၈လက်မ။ လှန်ဘာဂျာ အနိုင်ရသွားသည်။ သူ့ပရိတ်သတ်များက ထအော်ရာ သန်မြန်လေရှီး၏ပရိတ်သတ်များနှင့် ညိကြလေသည်။ သို့သော် ဝိုင်းဝန်းဖြန်ဖြေလိုက်ကြသဖြင့် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။\nသုံးပွဲမြောက် အပန်းပြိုင်ပွဲ … ပထမဆင့်အနေဖြင့် ကွာလီဖိုင်ယာ ခေါ် လရည်စစ်ပွဲကိုဆင်နွှဲရသည်။ ဒိုင်လူကြီးများက ပေနှစ်ဆယ်ရောက်အောင် ပန်းထုတ်နိုင်မှ လရည်စစ်ပွဲအောင်မြင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပြောကြားလေသည်။ ဒိုင်လူကြီးများက အသင့်ပြင်ဟုပြောပြီး စည်သံကြားလျှင် ပန်းထုတ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်းပြောကာ ပစ်ကွင်းဖက်သို့ မျက်နှာမူခိုင်းထားလေသည်။ ထို့နောက် စည်သံကြီး ဒုန်းကနဲထွက်လာသဖြင့် အားလုံး ဆတ်ကနဲဖြစ်သွားကြသည်။ ဒိုင်လူကြီးများက စစ်ဆေးရာ တယောက်မှ ထွက်မလာကြသဖြင့် နောက်တကြိမ် ပြန်လည်ယှဉ်ပြိုင်ရန် ပြောကြားလေသည်။ အကြောင်းမှာကား စည်သံကြီး ဒုန်းကနဲကို လန့်သွားပြီး မထွက်ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။\nနောက်တကြိမ်တွင်မူ တယောက်ချင်းယှဉ်ပြိုင်ရန် ဖိုးရှောက်လင်က အကြံပြုလေသည်။ ထို့ကြောင့် ပထမဆုံးအဖြစ် အကြံပြုသူ ဖိုးရှောက်လင်က စတင်ပန်းထုတ်လိုက်ရာ နှစ်ဆယ့်ငါးပေရောက်လေသည်။ လှန်ဘာဂျာက ပေနှစ်ဆယ်သာ ရောက်ပြီး သန်မြန်လေရှီးမှာ ပေငါးဆယ်အထိရောက်လေသည်။ လရည်စစ်ပွဲဖြစ်၍ သန်မြန်လေရှီး အနိုင်မရသေးပေ။\nထို့နောက် ပြိုင်ပွဲစတင်ရာ … သန်မြန်လေရှီးက စတင်ယှဉ်ပြိုင်လေသည်။ အတွင်းအားကို လီးပေါ်သို့ ပို့ပြီး ပန်းထုတ်ရာတွင် ပေ ၁ဝဝမျှ ရှည်လျှားသော ကွင်းကြီးတွင် ၆၀ ရောက်လေသည်။ ပရိတ်သတ်အား လက်မထောင်ပြပြီး ကွင်းဘေးထိုင်ချလိုက်သည်။ ဒုတိယ ယှဉ်ပြိုင်သူကား ဖိုးရှောက်လင် သူက ပေ ၇၀ ရောက်သဖြင့် ပရိတ်သတ်များ အံ့ဩသွားကြသည်။ သန်မြန်လေရှီး ရှုံးနိမ့်ရခြင်းအကြောင်းက လရည်စစ်ပွဲတွင် အင်အားကို မလိုအပ်ဘဲ ဖြုန်းတီးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆုံးထား ယှဉ်ပြိုင်သူကား လှန်ဘာဂျာဖြစ်သည်။ ဖင်များပါကျုံ့သွားအောင် အတွင်းအားပါပါဖြင့်ပန်းထုတ်လိုက်ရာ ကွင်းထိပ်ရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အမှတ်ပေးနေကြသော ဒိုင်လူကြီးများအား သွားစဉ်လေသည်။ အချိုလွန်သွားသောကြောင့် ဤမျှခရီးရောက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ဒိုင်လူကြီးများက လှန်ဘာဂျာအား စော်ကားမှုဖြင့် အနီကတ်ပြလိုက်သောကြောင့် ပေ ၇၀ ရောက်သူ ဖိုးရှောက်လင်က အနိုင်ရသွားလေတော့သည်။ လှန်ဘာဂျာမှာ မခံချိမခံသာဖြစ်နေသလို သန်မြန်လေရှီးမှာလည်း မပါးနပ်၍ ခံလိုက်ရခြင်းကို ဒေါသထွက်နေလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သုံးယောက်စလုံး တစ်ပွဲစီအနိုင်ဖြင့် တူညီသွားကြလေသည်။\nဤသို့ဖြင့် အနားပေးချိန် နာရီဝက်ရရှိကြလေသည်။ သူတို့လည်း ငှက်ပျောသီးစား၊ ကြက်ဥသောက်ဖြင့် အားမွေးကြပြီး လီးကြီး တန်းလန်းတန်းလန်းနှင့် ဟန်ရေးတပြပြဖြစ်နေလေသည်။ အနားပေးချိန်ပြည့်သဖြင့် အားလုံး ကွင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။ သန်မြန်လေရှီးကား ဖခင်၏အရိုက်အရာကို ထိန်းသိမ်းရန် အရိုးကျေကျေလရည်ခန်းခန်း ယှဉ်ပြိုင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသောပုံမျိုးနှင့် တက်ကြွနေလေသည်။\nမကြာမီပင် ဒိုင်လူကြီးများရောက်လာပြီး စတုတ္ထပွဲစဉ်အဖြစ် အကြာပြိုင်ပွဲကို ယှဉ်ပြိုင်ကြရလေသည်။ ယှဉ်ပြိုင်ပုံကား ပြိုင်ပွဲဝင်သုံးယောက်စလုံး သက်ဆိုင်ရာအမျိုးသမီးဆီတွင် အမှုတ်ခံ ကြရမည်ဖြစ်သည်။ မှုတ်ပေးမည့်အမျိုးသမီးများကား လင်ကျိရှောင်၏ အမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်များဂိုဏ်းမှ အကူအညီကို တောင်းခံထားခြင်းဖြစ်သည်။\nအမျိုးသမီးဂိုဏ်းချုပ် လင်ကျိရှောင်လည်း စေတနာဗလပွဖြင့် မှုတ်ပေးရန် ၃ဦး၊ အလိုးခံရန် ၃ဦး၊ အရန် ၃ဦးတို့ကို ပေးပို့လိုက်ရာ … သူလိုက်မည် ငါလိုက်မည်ဖြင့် အငြင်းပွားခဲ့ကြသေးသည်။ လင်ကျိရှောင်ကိုယ်တိုင် လိုက်ချင်သော်လည်း ယောကျာ်းဖြစ်သူ တိုင်ထောင်ထုကတားသဖြင့် နေခဲ့ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင် ၃ဦးသည် ကွင်းထဲတွင် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အမျိုးသမီးများဆီသို့ ရင်ဘောင်တန်း၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြလေသည်။\nထိုမိန်းမများရှေ့သို့ရောက်သော် အားလုံး လီးများကို ပါးစပ်များထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်ကြလေသည်။ ပထမ စစချင်း မမှုတ်သေး … ဒိုင်များက အမိန့်ပေး လိုက်မှ စတင်မှုတ်ကြတော့သည်။ စသည်နှင့်တပြိုင်နက် တပြွတ်ပြွတ်တစွတ်စွတ် အသံများက တကွင်းလုံးညံအောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အမျိုးသမီးဂိုဏ်းမှ ပေးပို့လိုက်သော မိန်းမများကလည်း အားရပါးရမှုတ်နေကြပုံမှာ ဘယ်တုန်းကများ ငတ်နေသည်မဆိုနိုင်။ သုံးတွဲလုံးဆီမှ အသံဗလံများထွက်နေကြသည်။ ပြိုင်ပွဲဝင်တို့ တဟင်းဟင်းညည်းသလို မိန်းမများကလည်း အင့်ကနဲ့အင့်ကနဲ အော်နေကြသည်။\nတနာရီလောက်ကြာလာသည်အထိ မည်သူ့မည်သူမျှ ဂိုးမသွင်းနိုင် အဲအဲ … မပြီးကြသေး။ ထို့ကြောင့် ဒိုင်လူကြီးများ စုဝေးတိုင်ပင်ကြပြီး အရှိန်တိုးမြှင့်ကာ မှုတ်ခိုင်းတော့သည်။ သူတို့လည်း အတွင်းအားကို လီးဆီသို့ပို့ကာ အစွမ်းကုန်ထိန်းထားရင်း တယောက်နှင့်တယောက် နောက်ပြောင်ရှုတ်ချနေကြလေသည်။\nဤသို့ဖြင့် ဒိုင်လူကြီးများက စိတ်မရှည်ကြတော့ပဲ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတခုကို ထပ်မံအသုံးပြုလေသည်။ နည်းလမ်းမှာ ဒိုင်လူကြီးများက ၁ မှ ၁ဝဝ အထိရေတွက်မည် … ၁ ဟုရေတွက် ပါက မိန်းမများက အားရပါးရတချက်စုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၁ဝဝ ထိအောင် အားလုံးတောင့်ခံနိုင်ကြလျှင် ထိုပွဲရလဒ်ကို ပယ်ဖျက်မည် ဖြစ်လေသည်။\nရေတွက်ရင်းဖြင့် ၅၀ ကျော်လာသောအခါ အားလုံးပြီးချင်လာကြပြီ … ၅၅ အရောက် သန်မြန်လေရှီးခမျာ အကြောတွေဆွဲလာပြီး ၅၈ တွင် ပြီးသွားလေတော့သည်။ အားလုံးထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်၍ ထိုသို့ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်သော သဘာနှစ်ယောက်လည်း မနေနိုင်တော့ပဲ ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ပြီးသွားလေတော့သည်။\nရလဒ်များကို ကြေညာရာ ဖိုးရှောက်လင်က ၈၇ ဖြင့်အနိုင်ရသွားလေသည်။ လှန်ဘာဂျာ ၈၄ ဖြစ်ပြီး သန်မြန်လေရှီးတစ်ယောက်မှာ ပြတ်သားစွာ ရှုံးနိမ့်သွားလေသည်။ ဒိုင်လူကြီးအဖွဲ့က ထုတ်ပြန်ကြေညာအပြီးတွင် ပြိုင်ပွဲကို ရပ်နားကြောင်းနှင့် ညနေ ၄နာရီတွင် ပြန်လည်စတင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထား လေသည်။ ပရိတ်သတ်များလည်း ထိုအခါမှ ဆူညံဆူညံနှင့် ထပြန်သွားကြလေသည်။ ပြိုင်ပွဲဝင်အသီးသီးတို့လည်း အိမ်ပြန်ကာအနားယူကြလေသည်။\nဖိုးရှောက်လင်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကြီးဆေးများ ထန်ဆေးများကို ကြိုတင်သုံးစွဲထားသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် တရား ထိုင်ကာ ကွမ်းတယာညက်လောက်ကြာမှ ပြန်လည်ထလာပြီး ငှက်သိုက်များကိုမှီဝဲသည်။ လှန်ဘာဂျာကား အတွင်းအားထောင်သိုင်းကို လေ့လာနေပြီး သန်မြန် လေရှီးကား ကြက်ဥသောက်ကာ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်နေလေတော့သည်။\nညနေလေးနာရီ … သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ကွင်းပြင် … ရာသီဥတုကား ခါးကစားသမားများအကြိုက်ဖြစ်သည်။ တိမ်အနည်းငယ်ဖုံးနေသော်လည်း အလင်းရောင်အသင့်အတင့်ရှိနေသည်။ ဒိုင်လူကြီးများက သူတို့သုံးယောက်ကို အကြောစမ်းကာ တားမြစ်ဆေးသုံးမသုံး စစ်ဆေးသည်။ ထိုခဏ ဖိုးရှောက်လင် ဆေးကျတော့သည်။ အကြောင်းကား ကြီးဆေးသုံးလာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။ ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းကား သဘာဝလီးဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဖြစ်လေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်မှာ ဤပွဲစဉ် အတွက်သာမက ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့်ကိုပါ ပိတ်ပင်ခံရလေသည်။ တရုတ်မင်းများလည်း အားကစားကိစ္စတွင် တားမြစ်ဆေး သုံးစွဲမှု တိုက်ဖျက်ရေးစီမံချက်ကြောင့် ဖိုးရှောက်လင်မှာ စံပြအနေဖြင့် အပြစ်ပေးခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ယခုတော့ နှစ်ဦးတည်းသာ ပြိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်များဂိုဏ်းမှ မိန်းမများကတော့ လိုးမည့်သူ တယောက်လျော့သွားသဖြင့် လုရင်းဆွဲရင်း အချင်းချင်းထချကုန်ကြလေသည်။ ပြိုင်ပွဲ အမှတ် ၅ ဖြစ်သော ခံနိုင်ရည်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ပြိုင်ပွဲကို စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာဖြင့် ဆက်လက်ကျင်းပ လေ၏။ ဒိုင်လူကြီးများက စည်းကမ်း ချက်များကို ကြေညာလိုက်သောအခါ ပရိတ်သတ်များအားလုံး ဟင်ကနဲ ဟာကနဲ ဖြစ်ကုန်ကြလေသည်။ အကြောင်းမူကား ပြိုင်ပွဲဝင်တို့၏လီးများကို ပေပေါ်တင်၍ တူနှင့်ထုမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ဒိုင်လူကြီးများမှ အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အားကောင်းမောင်းသန် သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးသည် ဆယ်ပေါင်တူကြီးများကိုထမ်း၍ ပေါ်ထွက်လာကြလေသည်။ သန်မြန်လေရှီးသည် မျက်လုံးတချက်ပြူးသွားသော်လည်း ဘေးမှ လှန်ဘာဂျာက ဘာမှမဖြစ်သလိုကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဟန်ကိုယ့်ဖို့ဆိုကာ မာန်တင်းလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်လေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးပင် လီးများကို ပေပေါ်တင်လိုက်ကြပြီး ‘‘အသင့်”ဟု အော်လိုက်ကြ လေသည်။ဒိုင်များကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးသည် တူများကို မြှောက်တင်လိုက်ကြပြီး ပေပေါ်တွင် တင်ထားသောလီးများကို အဆက်မပြတ် ထုနှက်ကြလေသည်။ တချက်ထုချလိုက်တိုင်း သံနှင့်သံထိ၍ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထန်ကနဲ ထန်ကနဲ အသံများကို ကြားနေရလေသည်။ သန်မြန်လေရှီးသည် ပထမဆုံးတချက်အထုတွင် လန့်ဖြတ်ပြီး စအိုကို ကြုံ့ထားမိသော်လည်း ဒိုင်လူကြီးများက စအိုကြုံ့ခွင့်မပြုကြောင်း အော်ပြောလိုက်သဖြင့် ပြန်ဖွင့်အပေးတွင် တောင့်ထားသမျှ ပြန်လျော့သွားသဖြင့် အားကနဲအော်လိုက်မိလေသည်။ သို့သော် ထိုတချက်မှလွဲ၍ ဂိုက်ပေးမပျက်တောင့်ခံနေလေသည်။အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လီးတင်ထုနေသောပေမှာ တဖြည်းဖြည်းချိုင့်ဝင်လာပြီး ချိုင့်သွားသောနေရာထဲသို့ လီးက ဝင်သွားတဖြင့် ထုနေသူများမှ ထုမရတော့ကြောင်း ဒိုင်များအား အစီရင်ခံသဖြင့် ပေများကို အသစ်လဲပေးရသေး၏။ များမကြာမီ တူများပါ နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်လိုထွက် ကြုံ့ဝင်လိုဝင်ဖြစ်ကုန်ကြရာ ဒိုင်လူကြီးများလည်း ပြိုင်ပွဲကို ရပ်နားကာ အားလုံး၏အကြံဉာဏ်များကို တောင်းခံပြီး သရေပွဲအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။ပြိုင်ပွဲကို နားကြောင်းကြေညာပြီး နောက်နေ့တွင် နေ့လည်ဘက်ပါ မရပ်မနားယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရှုရန်အတွက် ကွင်းကြီးကို တိုင်ထူကာ အမိုးမိုးရန် ဒိုင်အဖွဲ့မှခိုင်းလေသည်။ဂိုဏ်းသားများမတူးမီပင် သန်မြန်လေရှီးက အလိုက်တသိဖြင့် သူ၏လီးကို အသုံးပြုကာ တွင်းတူးပေးလိုက်လေသည်။ လှန်ဘာဂျာကား ပြန်သွားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မတူးလိုက်ရပေ။ သန်မြန်လေရှီးတဦးတည်း တွင်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့်တူးပေးလိုက်သည်။ လိုအပ်သောတွင်းများ ပြည့်စုံသွားမှ သူလည်း အိမ်ပြန် နားလေသည်။\nနောက်တနေ့ မနက် … ဒိုင်လူကြီးများက ကြေညာလိုက်သည်။ ယမန်နေ့က ပြီးဆုံးသွားသော ခံနိုင်ရည်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ပြိုင်ပွဲအတွက် ရလဒ်များကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကြောင်း ကြေညာပြီး၊ သန်မြန်လေရှီးကို အနိုင်ပေးကြောင်းကို ကြေညာလိုက်လေသည်။ လှန်ဘာဂျာလည်း မကျေမနပ်ဖြင့် ဒိုင်ကော်မတီအား စောဒကတက်လေသည်။‘‘ အဘိုးကြီးတွေ ခင်ဗျားတို့က ဘာလဲဗျ … ဂိုဏ်းချုပ်သားဆိုပြီး မျက်နှာလိုက်တာလား “‘‘ ဟေ့ကောင် စကားကို ပြေပြေလည်လည်ပြော “‘‘ ကဲ … ဒါဆို သန်မြန်လေရှီးကို ဘာဖြစ်လို့ အနိုင်ပေးရတာလဲ “‘‘ အင်း ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ နာမည်ကိုရော မင်း သေချာသိရဲ့လား “‘‘ သိသားပဲ … ခံနိုင်ရည်ပြိုင်ပွဲမဟုတ်လား …”‘‘ အင်း … အဲဒီမှာ စတွေ့တာပဲ “‘‘ ဘာလဲ အဘိုးကြီး ရှင်းအောင်ပြောဗျာ “‘‘ ပြိုင်ပွဲရဲ့နာမည်က ခံနိုင်ရည်နဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပြိုင်ပွဲကွ … မင်း တယ်ညံ့တာပဲ “‘‘ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်တုန်း “‘‘ စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်ကွ။ မနေ့ညနေက ပြိုင်ပွဲပြီးတဲ့အထိ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ရလဒ်တွေက တူတူပဲ။ သန်မြန် လေရှီးကို အနိုင်ပေးရတဲ့အကြောင်းကတော့ မနေ့က ကွင်းကို အမိုးမိုးဖို့ကိစ္စမှာ တွင်းတူးဖို့ကို သန်မြန်လေရှီးက တာဝန်ယူသွားလို့ပဲ … မှတ်ထားလိုက် ”‘‘ တွင်းတူးတာများဗျာ … အတွင်းအားနဲ့ ရိုက်လိုက်ဖြစ်တာပဲ ”‘‘ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးကွ … ဟိုကောင်က လီးနဲ့တူးသွားတာ …”‘‘ အင်းလေ မသိလို့ခံလိုက်ရတာပဲဗျာ … နောက်ပွဲကိုတော့ နိုင်အောင်ကြိုးစားမယ် …သြော် အဘ ညကျရင် အိမ်လာခဲ့မယ်နော် …”လှန်ဘာဂျာလည်း သန်မြန်လေရှီးကို မသမာသောနည်းလမ်းဖြင့် အနိုင်ယူရန် ပြင်ဆင်နေလေတော့သည်။\n*အောလောကတွင် အောလောကသားတိုင်း မက်မောတောင့်တသော အောလောက ရတနာသုံးပါးရှိလေသည်။ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်မှာ အဆိုပါ ရတနာသုံးပါးမှ တပါးအပါအဝင်ဖြစ်လေသည်။ ကျန်ရတနာ နှစ်ပါးမှာ မာကြီးကြာ သိုင်းကျမ်းနှင့် ကျောက်ချဉ်ဝိညာဉ်ဓါး တို့ဖြစ်ပေသည်။မာကြီးကြာသိုင်းကျမ်းမှာ အောလောကလုလင်ပျိုတို့ အငမ်းမရ အလိုရှိသော ကျမ်းစာအုပ်ဖြစ်၍ ကျောက်ချဉ်ဝိညာဉ်ဓါးမှာမူ အောလောကသမီးပျိုတို့ မက်မောသောဓါးတစ်လက်ဖြစ်ပေတော့သည်။၄င်းအပြင် အဆိုပါရတနာသုံးပါးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုဆက်စပ်တည်ရှိ လျက်ရှိသည်ဟု အောလောက ဒဏ္ဍာရီများက ဆိုလေသည်..။ထင်ရှားသောဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမှာ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်အတွင်းရှိ ကြိုက်ကုန်းဒေဝီထံတွင် မာကြီးကြာသိုင်းကျမ်းရှိ၍ ကျောက်ချဉ်ဝိညာဉ်ဓါးမှာမူ ကြိုက်ကုန်း ဒေဝီ၏ ကြင်ယာတော် အဖုတ်ကျွန်းသခင်ကြီး ထံတွင်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်..။ ၄င်းတို့မှာ အောလောက၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဇနီးမောင်နှံများဖြစ်သော်လည်း အတူမနေကြပေ။ ကြိုက်ကုန်းဒေဝီမှာ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်တွင် ကြိုက်တာတွေ့လျှင် ကုန်းနေသလို အဖုတ်ကျွန်းသခင်ကြီးမှာလည်း အဖုတ်ကျွန်းတွင် ပျော်မွေ့နေလေသည်။ သို့သော် နှစ်စဉ်အောလောကချစ်သူများနေ့ ရောက်တိုင်း ၄င်းတို့ဇနီးမောင်နှံ တွေ့ဆုံလိုးကြလေ့ရှိသည်ဟု သိုင်းလောကတွင် သတင်းကြီးသည်..။ ထိုသို့ တွေ့ဆုံလိုးကြလေတိုင်း ကြိုက်ကုန်းဒေဝီသည် သူမ၏လင်တော်မောင်အတွက် မာကြီးကြာသိုင်းကျမ်းပါ နည်းလမ်းများဖြင့် ပြုစုသလို အဖုတ်ကျွန်းသခင်ကြီးမှာလည်း ကျောက်ချဉ်ဝိညာဉ်ဓားအစွမ်းဖြင့် ကြိုက်ကုန်းဒေဝီ၏ ကြိုက်တိုင်းကုန်းစောက်ဖုတ်ကြီးအား အကျဉ်းအကျယ် လိုသလိုစီမံလေ့ရှိသည်ဟု အောလောကဒဏ္ဍာရီများက ဆိုလေသည်။ ထို့ကြောင့် အပယ်ခံဖိုးရှောက်လင်မှာ ကြီးဆေးသုံးရန်မလိုသော မာကြီးကြာသိုင်းကျမ်းပါ သိုင်းကွက်များကို လေ့လာသင်ယူနိုင်ရန်အလို့ငှာ ကြိုက်ကုန်း တောအုပ်သို့ စွန့်စားရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေတော့သည်..။မိမိအား အရှက်တကွဲ အပြစ်ပေးဒဏ်ခတ်ခဲ့သော အောလောကဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများအား လက်စားချေချင်စိတ် ပြင်းပြနေသောကြောင့်သာ ကြိုက်ကုန်း တောအုပ်သို့ ထွက်လာခဲ့ရသော်လည်း ဖိုးရှောက်လင်စိတ်ထဲတွင်မူ အတော်ပင် လေးလံလျက်ရှိပေသည်..။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြိုက်ကုန်းဒေဝီ၏ စည်းကမ်းချက်သုံးချက်ကြောင့်ပင်ဖြစ်လေတော့သည်..။ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်လာသော မည်သည့်အောလောကသား မဆို အဆိုပါစည်းကမ်းသုံးချက်ကို တသွေမတိမ်းလိုက်နာရလေသည်..။ အရှည်ရှစ်လက်မ လုံးပတ်ရှစ်လက်မခွဲရှိရမည်ဆိုသော ပထမစည်းကမ်းချက်ကို ဖိုးရှောက်လင် မမှုသော်လည်း ဒုတိယစည်းကမ်းချက်နှင့် တတိယ စည်းကမ်းချက်များကိုတော့ ဖိုးရှောက်လင်တွေးပူနေလေသည်..။ ဒုတိယစည်းကမ်းချက်မှာ ကြိုက်ကုန်းဒေဝီ၏ သမီးများနှင့် ပညာပြိုင်ခန်းဖြစ်လေသည်..။ ကြိုက်ကုန်းဒေဝီတွင် အမွှာသမီးနှစ်ယောက်ရှိပေသည်..။ အကြီးမမှာ လီးမြင်ပြုံးဟုနာမည်တွင်၍ အငယ်မအား လီးမြင်ပျော်ဟု အောလောကသားတို့က ခေါ်ဆိုကြလေသည်..။ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်သို့ လာရောက်ကြသော အောလောကသားတို့မှာ ပထမစည်းကမ်းချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြသော်လည်း လီးမြင်ပြုံး လီးမြင်ပျော် ညီအမနှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့တိုင်း အရှုံးပေးကြရလေသည်..။ ထို့ကြောင့် တတိယစည်းကမ်းချက်ဖြစ်သော ကြိုက်ကုန်းဒေဝီနှင့် ပညာပြိုင်ခန်းကို မည်သည့်အောလောကသားမျှ မကြုံဖူးသေးပေ..။ဖိုးရှောက်လင်စိတ်ပူမည်ဆိုလျှင်လဲ စိတ်ပူစရာပေ..။ လီးမြင်ပြုံး လီးမြင်ပျော် ညီအမနှစ်ယောက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက လီးမျိုးစုံနှင့် လေ့ကျင့်ယဉ်ပါးခဲ့ကြ လေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ကြိုက်ကုန်းဒေဝီနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အဖုတ်ကျွန်းသခင်ကြီးတို့ကလည်း ၄င်းတို့မွေးနေ့ရောက်တိုင်း လီးမျိုးစုံကို မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလေ့ရှိသည်ဟု အောလောကတွင် သတင်းမွှေးလှသည်..။သို့သော် လက်စားချေလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော ဖိုးရှောက်လင်မှာ တောင်တောင်အီအီမတွေးတော့ဘဲ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်သဘောပိုက်ကာ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ် အဝင်ဝသို့ သူ၏စီးတော်လားကြီးအား အပြင်းနှင်ခဲ့လေတော့သည်..။ အရေးထဲ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်အဝင်နှင့် လီနှစ်ဆယ်ပျော့ပျော့အကွာအဝေးတွင် စီးတော်လား ပေကပ်ကပ်လုပ်နေသောကြောင့် ခရီးစဉ်နှောင့်နှေးခဲ့ရ သေးသည်။ ဖိုးရှောက်လင်၏ စီးတော်လားမှာ အတော်စီး၍ကောင်းသော လားဖြစ်သော်ငြား ဉာဉ်ဆိုးတစ်ခုရှိလေသည်။ ၄င်းမှာ ခရီး လီနှစ်ဆယ်ပေါက်တိုင်း ဂွင်းထု ပေးရခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။ ဂွင်းမထုပေးပါက မည်သို့ခြိမ်းခြောက်ရိုက်နှက်သည်ဖြစ်စေ ရှေ့ဆက်မသွားဘဲ အတင်းပေကပ်နေတတ်လေသည်..။ ယခုလဲ ဖိုးရှောက်လင်မှာ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်သို့ နေမဝင်ခင်ရောက်ချင်သောကြောင့် လားပေါ်မှ ကပျာကယာဆင်းခါ အောင့်သက်သက်နှင့် သူ၏ စီးတော်လားအား ဂွင်းထုပေးနေရတော့သည်..။ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဂွင်းထုပေးပြီးနောက် လက်တောင်မဆေးတော့ဘဲ ဖိုးရှောက်လင်မှာ စီးတော်လားအား ခွာသံပြင်းပြင်းနှင့် ဒုန်းစိုင်းခဲ့တော့သည်။\nခွပ်ခွပ် .. ခွပ်.. ခွပ်.. ခွပ်… ဂွင်းတခါတိုက်ခန့် အကြာတွင်မူ အောလောက၏နာမည်ကျော် ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်အဝင်ဝသို့ ဖိုးရှောက်လင်တစ်ယောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ဖိုးရှောက်လင်မှာ လားပေါ်က မဆင်းဘဲ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်အဝင်ဂိတ်ပေါက်ကြီးအား မှင်သက်မိစွာ ငေးကြည့်နေမိလေသည်..။ ဂိတ်ပေါက်ကြီးမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။ လက်ရာမြောက်စွာထုလုပ်ထားသော လီးပန်းပုရုပ်ကြီး အကြောပြိုင်းပြိုင်းထလျက် လေအဝေ့မှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြစ်နေသည်မှာ အတော်ပင်ကဗျာဆန် ရသမြောက်လှတော့သည်။“ ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်မှ သင့်အား ကြိုဆိုပါ၏ ”ဆိုသည့် စာတမ်းကြီးမှာလည်း လီးပန်းခက်လီးပန်းနွယ် အဖုတ်ပန်းခက်အဖုတ်ပန်းနွယ်များဖြင့် မျက်စိ ပသာဒ ဖြစ်လှပေသည်..။ “ သြော် … ဒါကြောင့်လည်း ကြိုက်ကုန်းတောအုပ်လို့ နာမည်ကျော်ပေတာပဲ ”ဟု ဖိုးရှောက်လင်မှ တီးတိုးရွတ်ရင်း သူ၏လားကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်း လိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် စီးတော်လားအား ဆွဲပြီး တောအုပ်အတွင်းသို့ သတိကြီးစွာထားလျက် ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ စောက်ဖုတ်ပုံသဏ္ဍာန်ရေအိုင်တစ်ခုအနီးတွင် အောက်ပါ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့ရလေတော့သည်။\nထို့နောက် ဆဋ္ဌမမြောက်ပြိုင်ပွဲအဖြစ် အမှုတ်ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပသည်။ ပြိုင်ပွဲ၏ Official Partner ဖြစ်သော အမျိုးသမီးဂိုဏ်းမှ ဗော်လံတီယာနှစ်ဦး စေလွှတ်ကူညီသည်။ ဗော်လံတီယာများကား ကွင်းထဲရောက်လျှင် ဆံပင်ကျွတ်သူကျွတ်၊ ကုတ်ရာခြစ်ရာ လက်သည်းရာထင်သူထင်ဖြစ်နေသဖြင့် တာဝန်ရှိသူ သူတောင်းစားလူကြီးမင်းများမှ စုံစမ်းရာ အားလုံးထင်ထားတော်မူကြ သည့်အတိုင်း အလုအယက်ထွက်လာကြရသောကြောင့်ဟု သိရလေသည်။ ကွင်းအတွင်း နိုင်ငံတော်သီချင်းကို သီဆိုပြီးနောက် ကစားသမားများ ဝင်ရောက်နေရာယူကြလေသည်။ ပရိသတ်များ၏ အားပေးသံကား ဆူညံတက်ကြွ နှစ်ဖက်မျှပါပေသည်။ သန်မြန်လေရှီး နိုင်ရမည် … အင် လှန်ဘာဂျာ ဝီထရပ်စ် … စသည်ဖြင့် …။ ဝင်ရောက်လာသော ပြိုင်ပွဲဝင်နှစ်ဦးတို့သည် သူတို့အသုံးချရမည့် မိန်းမနှစ်ဦးအား ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပန်းသေမတတ်ဖြစ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ထိုမိန်းမများကား ပုံမလာပန်းမလာ စုတ်ပြတ်နေသည့်အဖြင့် အသက်အရွယ်အားဖြင့်လည်း လေးငါးဆယ်ခန့်ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ ပြောရလျှင် သန်မြန်လေရှီးထက် လှန်ဘာဂျာကမူ အနည်းငယ်သာလေသည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ ဒီ့ထက် စုတ်ပြတ်သည်များနှင့်လည်း ဇာတ်လမ်း ရှိခဲ့ပြီး သန်မြန်လေရှီးမှာမူ ဗိုလ်ချုပ်သား အဲလေ … ဂိုဏ်းချုပ်သားဖြစ်လေသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ အငယ်အလန်းများဖြင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ဒိုင်လူကြီးများမှ အချက်ပေးလိုက်ရာ သန်မြန်လေရှီးလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အတွင်းအားကိုပါးစပ်တွင်စုကာ အဝေးမှလှမ်းပြီးမှုတ်လေသည်။ ခံနေသောမိန်းမကား မျက်လုံးများအရောင်တောက်လာသော်လည်း ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဟောက်သံများထွက်လာကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူလည်း ပါးစပ်ညောင်းညောင်းဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်ချလိုက် လေတော့သည်။ ဒိုင်များက ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူလည်း လက်မြှောက်ကာနေလိုက်လေသည်။ထိုခဏတွင် အမှုတ်ဆရာ လှန်ဘာဂျာသည် သူ၏ကျော်ကြားလှသော မုန်တိုင်းတထောင်လေသိုင်းကိုသုံးကာ သူ၏ သိုင်းကျမ်းထဲမှ ၃၀၁၂ဝဝရ ခုမြောက် အကွက်ဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်နှုတ်လျှာ အမှုတ်ဆရာ အမည်ရှိသော သိုင်းကွက်ကိုသုံး၊ ပါးစပ်ထဲသို့ အတွင်းအားကိုပို့ထားလိုက်ပြီး ပေငါးဆယ်အကွာအဝေးသို့ပင် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အစွမ်းပြလေသည်။အမှုတ်ခံနေရသော အမျိုးသမီးသည် ဓာတ်လိုက်သည့်နှယ် တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်နေပြီး သူ့ကိုတင်ထားသည့် စားပွဲပေါ်တွင် လှုပ်ခါနေလေသည်။ ထိုမိန်းမ၏စောက်စိကို အဝေးမှနေကာ လျှာပေါ်မှ အတွင်းအားလှိုင်းကို ပို့လွှတ်ပြီး လှမ်းကလိလိုက်သည့်အခါမျိုးတွင် အော်သံကြီးက နားကွဲမတတ် ထွက်လာ လေသည်။ လှန်ဘာဂျာသည် သူ၏ သိုင်းကွက်များထဲမှ အကောင်းဆုံးသိုင်းကွက်များကို ရွေးချယ်ထုတ်နှုတ်၍ ပရိတ်သတ်များအားဖျော်ဖြေနေသည်။သန်မြန်လေရှီးသည် ဖြစ်ပေါ်နေသည့်အခြေအနေများကို သုံးသပ်ပြီး သူရှုံးတော့မည်ကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ဒိုင်များအား ခွင့်တောင်းကာ ကျေကျေနပ်နပ် အရှုံးပေးလိုက်လေတော့သည်။ ဒိုင်များက သန်မြန်လေရှီးအရှုံးပေးကြောင်း ကြေညာသော်လည်း လှန်ဘာဂျာကမူ မှုတ်ကောင်းတုန်းရှိနေသေးသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ထိုမိန်းမအား အချီချီပြီးအောင်မှုတ်ပေးပြီးမှ ပရိတ်သတ်များဖက်သို့လှည့်ကာ ‘‘အမှုတ်ပညာ ငါဆရာ” ဟုကြွေးကြော်လိုက်လေတော့သည်။\nထိုနေ့ညတွင် ချိန်းထားသည့်အတိုင်း ဒိုင်ကော်မတီအကြီးအကဲထံသို့သွားရောက်ပြီး မနက်ဖြန်ပြိုင်ပွဲတွင် သူ့အား မျက်နှာသာပေးရန်အတွက် ဖင်ကုန်း တောင်းပန်ကာ ရွှေငါးမူးသားပေး၍ လာဘ်ထိုးလေသည်။ ဒိုင်လူကြီးက လှန်ဘာဂျာအား နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲ၏ လျှို့ဝှက်အမှတ်ပေးစည်းမျဉ်းများကို မခြွင်းမချန် ပြောပြလိုက်ရာ လှန်ဘာဂျာလည်း ချက်ချင်းအိမ်ပြန်ပြီး နောက်နေ့ပြိုင်ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်တော့သည်။ စည်းကမ်းကား ပိုအော်အောင်ချနိုင်သူအား အနိုင်ပေးမည်ဟု ဖြစ်လေသည်။သန်မြန်လေရှီးမှာမူ ရိုးသားသဖြင့် ကြက်ဥနှင့် ရုံးပတီသီးကိုသာ အဝစားပြီး အိပ်စက်ရန်ပြင်ဆင်သည်။ မအိပ်ခင်တွင် သူ့အား ခင်မင်ကြည်ညို လေးစားသော ဂိုဏ်းဝင်တဦးမှ ကိုးကွယ်ရန်ပေးထားသော လီးဘိုးတော်ရုပ်ထုအား ကန်တော့ပြီးမှ အိပ်ရာပေါ်လှဲချလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းအိပ်မပျော်သေးဘဲ မျက်စိကြောင်နေသဖြင့် ဖိုက်ဝမ်းဆွဲလိုက်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။အိပ်မက်ထဲတွင် သူကိုးကွယ်သော လီးဘိုးတော်နှင့်တွေ့လေသည်။ အိပ်မက်ထဲဆိုသော်လည်း စကားအခြေအတင် ဆွေးနွေးကြလေသည်။ လီးဘိုးတော်က …‘‘ အိုမီတိုဖာ … ယောကျာ်းလေးအားလုံး လီးကြီးပြီး ကျန်းမာကြပါစေ “ ဟု မေတ္တာပို့လေရာ သန်မြန်လေရှီးက…‘‘ ဘိုးတော်ကြီးခင်ဗျာ … ဘိုးတော်ကြီးက ဘယ်သူပါလဲ … ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ “‘‘ အိမ်း … ငါက လီးဘိုးတော်ပဲ … မင်းမအိပ်ခင်က ငါ့ကိုရှိခိုးပြီး ဆုတောင်းလို့ ငါပေါ်လာရတာ “‘‘ အား … တွေ့ရတာ သိပ်ဝမ်းသာတယ် ဘိုးတော် “‘‘ ကောင်းပြီ လူငယ်လီးကြီးကလေး …”‘‘ ဘိုးတော် မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ပြိုင်ပွဲဝင်ရမှာ သိသလားခင်ဗျာ …”‘‘ အေး အဲဒါကြောင့် မင်းကို ဒီပစ္စည်းလေးပေးမလို့ကွ … ရော့ ယူထားလိုက် “ ဟုဆိုကာ ပျောက်ကွယ်သွား လေသည်။ သန်မြန်လေရှီးလည်း လန့်နိုးလာပြီး လက်ထဲတွင် အရာဝတ္တုတခုကိုစမ်းမိသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ကတ္တီပါအိတ်တခု၊ အထဲတွင်တော့ မည်းတူးနေသော အပ်တုံးကြီးတချောင်း။ စိတ်ရှုပ်ရှုပ်ဖြင့် ပြန်အိပ်လိုက်ပြီး မနက်လင်းကြက်တွန်မှ မနည်း အိပ်ရာထရလေသည်။သူလည်း ဝတ်စုံများကို သေသေသပ်သပ်ဝတ်ကာ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်၊ ဂွင်းတိုက်ပြီး မနက်စာစားကာ ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာ ကွင်းပြင်ဆီသို့ ထွက်လာ ခဲ့တော့သည်။ ကွင်းထဲတွင်မတော့ ပရိတ်သတ်များအားလုံး နေရာယူပြီးနေကြပြီ။ နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲနေ့ဖြစ်သဖြင့် လက်မှတ်မှောင်ခိုဈေးကလည်း ကြီးမြင့်လှသည်။ သို့သော် အားလုံး အိုးပစ်အိမ်ပစ်လာကြရာ သူခိုးများအကြိုက်ပင်ဖြစ်နေလေသည်။များမကြာမီ လှန်ဘာဂျာရောက်လာပြီး လိုက်လံနှုတ်ဆက်နေလေသည်။ သူကား သူသာ အနိုင်ရရမည်ဟု ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင်းထိန်ပြောင်လက် နေသော မျက်နှာကြီးကို ဖြီးနေလေသည်။ ထို့နောက် ပြိုင်ပွဲကို သန်မြန်လေရှီး တွင်းတူးပေးထားသော မိုးလုံလေလုံ အားကစားရုံကြီးတွင် ကျင်းပလေတော့သည်။ ဒိုင်များက ပြိုင်ပွဲဝင်များ စိတ်ကြိုက်စွမ်းရည်ကို ပြရန် ကြေညာကာ စိတ်ကြိုက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။ ပြိုင်ပွဲမှာ မနက်ပိုင်းတချိန်သာ ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ပွဲစသည်နှင့်တပြိုင်နက် လှန်ဘာဂျာသည် မိန်းမများဘက်သို့ လက်ဝှေ့ရမ်းပြကာ သူ့အတွက်ပေးထားသော မိန်းမကို အသာအယာချော့ထည့်လိုက် လေသည်။ မိန်းမပရိတ်သတ်များ ကျေနပ်သွားကြပြီး အားရင် သူ့ဆီလာကုန်းဦးမှ ဆိုသော အတွေးများ ပေါ်ထွက်လာကြလေသည်။ ပွဲစပြီး ငါးမိနစ်လောက်အထိ အသာအယာသာ ကြိတ်လိုးနေလိုက်သည်။ အင်အားကို ချိုထားပြီး သန်မြန်လေရှီးကဲ့သို့ မနူးမနပ်ကောင်ကို အနိုင်ရရေးအတွက် ပြင်ဆင်နေလေသည်။သန်မြန်လေရှီးမှာ အဖေ၏အရိုက်အရာကိုထိန်းသိမ်းရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း လှန်ဘာဂျာကဲသို့ ဘဝအတွေ့အကြုံ မကြွယ်ဝသဖြင့် စိတ်အားငယ်နေမိလေသည်။ အားရပါးရဆောင့်လိုးရင်း အားငယ်မှုများကို ဖြေဖျောက်နေရလေတော့သည်။ သို့သော် သူ၏လီးကား အားမငယ်၊ အမုန်းထောင်မတ် နေလေတော့သည်။ အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် လှန်ဘာဂျာသည် အင်အားကို အစွမ်းကုန်အသုံးပြုကာ ဆောင့်ချလေရာ မိန်းမဆီမှ အော်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်လာတော့သည်။ သူလည်း လိုးနေရင်းဖြင့် ဒိုင်လူကြီးများဘက်သို့ မျက်စိကစားလိုက်လေရာ မနေ့ညက လာဘ်ပေးထားသော ခေါင်းဆောင်ဒိုင်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံရာ ဒိုင်လူကြီးက မသိမသာ လက်မထောင်ပြလေသည်။ လှန်ဘာဂျာသည် နွားသိုးအတွင်းအားကို သူတီထွင်ထားသော ‘‘လုံးပတ်တုတ်ကြီး ငါ့ကွမ်းသီး” သိုင်းဖြင့် ပေါင်းစပ်သုံးစွဲကာ ခံနေသောမိန်းမ ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ခုန်ခုန်ပြီးလိုးတော့သည်။ မိန်းမက အော်လေလေ နိုင်ရမည်ဆိုသောစိတ်က တွန်းအားပေးလေလေဖြင့် အမုန်းလိုးလေရာ အော်သံများမှာ နားမခံသာအောင်ထွက်နေလေသည်။ တဘွတ်ဘွတ် တဖတ်တဖတ်ဖြင့် စည်းချက်ညီညီထွက်ပေါ်နေသော အသံများအောက်တွင် သန်မြန်လေရှီးက ငိုက်စိုက် ငိုက်စိုက်ဖြင့် အားရှိသလောက်ထုတ်ပြီး ကျုံးလျက်ပင် …။သန်မြန်လေရှီးသည် တက်ကြွသော လှန်ဘာဂျာ၏အမူအရာကို ပြိုင်ပွဲမစခင်ကတည်းက မသင်္ကာဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော် စိတ်ထင်တာပဲဖြစ်မည်ဟု ခဏမေ့ထားလိုက်သည်။ ပြိုင်ပွဲထဲသို့ရောက်မှ သေသေချာချာ အကဲခတ်သော် ဒိုင်နှင့် လှန်ဘာဂျာတို့ မျက်စပစ်ပြနေကြသည်ကို အမှတ်မထင်တွေ့လိုက်ရလေမှ သူ၏ သံသယစိတ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး လှန်ဘာဂျာ အသံထွက်အောင်လိုးနေသည်မှာ အမှတ်ပေးစည်းမျဉ်းပင်ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိလေတော့သည်။ သန်မြန်လေရှီး အမုန်းလိုက်ကျုံးသော်လည်း လှန်ဘာဂျာလောက်မတတ်နိုင်ပဲဖြစ်နေလေသည်။အားကုန်ထုတ်ကာလိုးပါသော်လည်း လှန်ဘာဂျာလောက် အသံမထွက်ဖြင့် နည်းလမ်းစဉ်းစားနေလေသည်။ ထိုအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ‘‘စောက်သုံး မကျတဲ့လီး”ဟုဆဲကာ စဉ်းစားရင်းမှ လီးဟူသော စာလုံးနှင့်အတူ လီးဘိုးတော်ကိုသတိရမိလေသည်။ သူလည်း ညစ်မှရတော့မည်ကို သိသွားပြီး လီးဘိုးတော် ပေးထားသောအပ်ကို သူ၏ကွမ်းသီးဘေးတွင် သားရေကွင်းနှင့်တွဲ၍ ချည်နှောင်ထားလိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် ခပ်သာသာလေးစမ်းလိုက်ရာ သူလိုးနေသော မိန်းမမှာ မျက်ဖြူလန်မတတ် စူးစူးဝါးဝါးအော်ကာ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။ လှန်ဘာဂျာပင် မနေနိုင်တော့ပဲ လှည့်ကြည့်ရလေသည်။သန်မြန်လေရှီးလည်း ‘‘ခြေသလုံးပလွေရိုးနဲ့ တနေ့လုံးအသေလိုးမယ်”ဟု ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး ခပ်မှန်မှန်ပင်လိုးလေရာ အော်သံများက ဘဝဂ်လျှံအောင် ထွက်လာတော့သည်။ အပ်စူးသဖြင့် စောက်ဖုတ်ထဲမှ ဝေဒနာကို မခံစားနိုင်တော့၍ သူလိုးနေသော မိန်းမသည် သတိလစ်သွားလေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် အရန်ထားသောအထဲမှ တယောက်ကို ထပ်ခေါ်ပြီး သူလည်း စိတ်ရှိလက်ရှိလိုးပြန်လေသည်။ အပ်၏ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ထိုမိန်းမသည်လည်း လောကကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်သွားပြန်သည်။ နောက်ထပ် ထပ်ခေါ်မည်ပြုသောအခါမှ ဒိုင်လူကြီးများလည်း သူတောင်းစားဂိုဏ်း နာမည်ပျက်စိုးသဖြင့် ပြိုင်ပွဲကိုရပ်နားကာ သန်မြန် လေရှီးကို အနိုင်ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။သန်မြန်လေရှီးလည်း လီးဘိုးတော်ပေးထားသောအပ်ကို သေချာသိမ်းဆည်းကာ ဘဝတလျှောက်လုံး လီးဘိုးတော်ကို ကိုးကွယ်တော့မည်ဟု စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။ ဒိုင်များက သန်မြန်လေရှီးအား ဂုဏ်ပြုစကားပြောကြားကြပြီး သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်အဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်ကြ တော့သည်။ ထို့နောက် နေ့လည်စာဖြင့် ဖိတ်ကြားထားသူများအား တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။ နေ့လည်စာစားပွဲတွင် လှန်ဘာဂျာက မိမိသည် သိုင်းလောကထဲမှ နှုတ်ထွက်ကြောင်း၊ ရှေ့လျှောက်ပြီး အမှုတ်သင်တန်းကျောင်းနှင့် အလိုးလုပ်ငန်းကို ထူထောင်ကာ စီးပွားရှာပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်ရာ အားလုံးအံ့ဩသွားကြပြီး မိန်းမများကမူ ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။အားလုံး စားသောက်အပြီးတွင် ဂိုဏ်းချုပ်သစ် သန်မြန်လေရှီးက ကျေးဇူးတင်စကားပြောကြားလေသည်။ သူက ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက် မိကြောင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကောင်းကြီးဖြစ်သော လှန်ဘာဂျာကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြောင်း၊ အနားယူတော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်မကောင်းကြောင်း၊ ရှေ့ဆက်ပြီး သူတောင်းစား ဂိုဏ်းကြီးကို တိုးတက်ကြီးပွားအောင် ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့်ပြောကြားပြီး နိဂုံးချုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် သူ့ဘောင်းဘီအောက်မှ လီးကြီးက ထောင်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကြိုးစားဖုံးကွယ်သော်လည်း မရသဖြင့် …‘‘ အဟဲ အခုကျွန်တော် ထမင်းစားပြီးပြီလေ …အဲဒီတော့ သူတောင်းစားထမင်းဝရင် လီးတောင်တယ်လို့ မှတ်ထားလိုက်ကြပေါ့ဗျာ ”ဟု ပြောရင်း နိဂုံးချုပ်ကာ သူတောင်းစားဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် စတင်ဆောင်ရွက်လေတော့သည်။\nဖိုးရှောက်လင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ဆိုင်းဘုတ်မှာ …“ ဤနေရာမှ ကျော်လွန်၍ လီးမတောင်လျှင် ဖြတ်သန်းသွားလာခွင့်မပြု ”အထက်ပါဆိုင်းဘုတ်အား ဖတ်ရင်း ဖိုးရှောက်လင်ပြုံးလိုက်လေသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဖိုးရှောက်လင်များ ဘာမှတ်နေလဲ၊ မွေးကတည်းက လီးတောင်ပြီး မွေးလာတဲ့ကောင်ကွဟု ကြိမ်းဝါးလျက် ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်လိုက်လေတော့သည်။ ၄င်းနောက် ခါးကော့ရင်မော့လျက် လီးကြီးတရမ်းရမ်းဖြင့် ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ဂွင်းနှစ်ခါထုခန့်ကြာသောအချိန်၌ ဇရပ်တစ်ဆောင်နားသို့ ရောက်ရှိ လာလေသည်..။ ဇရပ်၏အတွင်းတွင်ကား အင်မတန်ချောမွေ့လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ရှိနေပေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်လည်း သတိကြီးစွာထားလျက် ဇရပ်ပေါ်သို့ တလှမ်းချင်းတက်ကာ အဆိုပါမိန်းမပျိုနှင့် လီးနှစ်ပြန်အကွာအဝေးတွင် အသင့်အနေထားဖြင့် ခြင်္သေ့ထိုင် ထိုင်ချလိုက်သည်။သားကောင်နံ့ရသော မြွေဟောက်ပါးပျဉ်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဖိုးရှောက်လင်၏လီးကြီးအား မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးရင်း မိန်းမပျိုမှ …“ အကို့ဟာတော့ ကြိုက်သွားပြီ”ဟု ပြောလေသည်။ ထိုအခါ ဖိုးရှောက်လင်မှ … “ ကဲ … ကြိုက်ရင် ကုန်းတော့”ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် လိုရင်းပြောချလိုက်လျှင် … မိန်းမပျိုလေးမှ … “ လွယ်မယ်ထင်ထားလား … လွယ်မယ်ထင်လို့လား …”ဟု စည်သူလွင်စတိုင်နှင့် မခိုးမခန့် သီချင်းဆိုရင်း သူမ၏စောက်ဖုတ်အား ဖြဲပြလေသည်။ (မှတ်ချက်။ ။ စည်သူလွင်မှာ နာမည်ကြီး တရုတ်နန်းတွင်းအဆိုတော်ဖြစ်လေသည်။) ထိုမိန်းမပျို၏ မထေမဲ့မြင် အမူအရာကြောင့် ဖိုးရှောက်လင်မှာ လူရောလီးရော ဒေါသထွက်လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် … “ ဟ … နင်တို့ ကြိုက်ကုန်းဂိုဏ်းက ကြိုက်ရင် ကုန်းတာပဲ မဟုတ်လား … အခု ငါ့ဟာကို နင်ပဲ ကြိုက်တယ်ပြောတာ … ဒါကြောင့် ကုံးခိုင်းနေတာဟဲ့”ဟု ပြောချလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ မိန်းမပျို၏ မချိုမချဉ်မခိုးမခန့်မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားပြီးလျှင် … “ အံမယ် ကျွန်မကိုများ ကြိုက်ရင် ကုန်းတာပဲတဲ့ … ဘယ်လိုအစားများ ထင်နေလဲ … ကျွန်မက မကြိုက်လဲ ကုန်းတယ်။ ဟွန့် … လူကိုများ မှိုချိုးမျှစ်ချိုး သူမို့ ပြောရက်တယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအခါမှ ဖိုးရှောက်လင်လည်း မိန်းမပျို၏ စကားပရိယာယ်ကြွယ်ဝပုံကို သဘောပေါက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ဒရွတ်ဆွဲသိုင်းကွက်ဖြင့် ဖင်ဒရွတ် ဆွဲလျက် မိန်းမပျိုရှိရာသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။ မိန်းမပျိုကလဲ ခေသူမဟုတ်။ ဖိုးရှောက်လင်ကဲ့သို့ ဖင်ဒရွတ်ဆွဲသိုင်းကွက်ဖြင့်ပင် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်လည်း သိုင်းအား ဆယ်ပုံပုံ ရှစ်ပုံခန့်အထိ မြှင့်တင်ကာ ဒရွတ်ဆွဲလျက် အတင်းလိုက်လေတော့သည်။\nဖိုးရှောက်လင်နှင့် မိန်းမပျိုလေးတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖင်ဒရွတ်ဆွဲလျက် ဇရပ်ပတ်လည်လိုက်လိုးနေပုံမှာ အတော်ပင် ကြည့်ကောင်းနေ တော့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမပျိုမှာ ဖိုးရှောက်လင်အား မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ ဖိုးရှောက်လင်၏ ခရမ်းညိုသီးသဏ္ဍာန် လီးကြီးနှင့် သူမ၏ ပဲကြီးစေ့သဏ္ဍာန် စောက်စေ့မှာ ထိလုထိခင်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။ အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ပြုံးပြီးနောက် အသက်အောင့်ကာ ကဲ … လာလေရော့ဟု ဖိုးရှောက်လင်က နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ထုတ်လိုက်ရာ … “ အား ” ဟူသော အသံနက်ကြီး မချိမဆန့်ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။ မိန်းမပျိုလေး၏ အော်သံတော့ မဟုတ်ပေ။ ဖိုးရှောက်လင်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။ ဖြစ်ပုံက ဒီလို။ ဖင်ဒရွတ်ဆွဲသိုင်းကွက်တွင် အားနည်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ ၄င်းမှာ အောက်ခံကြမ်းပြင်မချောလျှင် လပြွတ်အား ညှောင့်စူးခြင်းပင်တည်း။ ယခုလည်း ဖိုးရှောက်လင်မှာ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်အနေဖြင့် အားကုန်သုံးပြီး ဆောင့်လိုက်သောအခါ ဇရပ်ကြမ်းပြင်မှ ဝါးမျက်က လပြွတ်အား ထိုးခွဲလိုက်သလိုဖြစ်သွားသောကြောင့်တည်း။ ဝါးမျက်ဖြင့် ထိုးခွဲခံလိုက်ရသော လပြွတ်နှစ်လုံးအား နတ်ကွတ်အကျောပိတ်သိုင်းကွက်ဖြင့် ကပျာကယာပြန်ထည့်ကာ ဖိုးရှောက်လင်တစ်ယောက် ဇရပ်ထောင့်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။ ၄င်းနောက် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ ခွေးမစောက်ဖုတ် ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေးကို ထုတ်၍ လိမ်းလိုက်ရာ အံ့ဩဖွယ်ရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဒဏ်ရာမှာ ပျောက်ကင်းသွားလေတော့သည်။ ဖိုးရှောက်လင် လပြွတ်ကွဲသွားစဉ်က အရပ်ပျက်ရယ်နည်းဖြင့် မခိုးမခန့်ရယ်နေသော မိန်းမပျိုလေးမှာ လပြွတ်ကွဲဒဏ်ရာ မျက်စိရှေ့၌ပင် ပျောက်ကင်း သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အရယ်ရပ်သွားကာ … “ သြော် … ရှင့်ဆီမှာ ခွေးမစောက်ဖုတ် ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေး ရှိတာပဲကိုး ”ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ ဘာမဟုတ်သည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ အရှက်ကွဲခံလိုက်ရသော ဖိုးရှောက်လင်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် …“ ဟဲ့ … ဗိုင်းတာမ … နင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ငါ့နာမည်က ဖိုးရှောက်လင် … သူများဖင်မပြောနဲ့ ကိုယ့်ဖင်ကို ပြန်ချတာတောင် သုံးခါရှိနေပြီ။ နင့်စအိုကို ဖွင့်သေးတာပေါ့ ”ဟု ကြိမ်းမောင်းရင်း ဇရပ်ထောင့်သို့ လျှောက်လာလေတော့သည်။ ဖိုးရှောက်လင်တစ်ယောက် ဖွားဖက်တော်ကြီးတယမ်းယမ်းဖြင့် သူ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ မိန်းမပျိုလေးက … “ ခွိခွိခွိ … ဒီလောက်လည်း ဒေါသမကြီးပါနဲ့ … ကျွန်မနာမည်ကလည်း ဖန်ရှောက်ခင်ပါတဲ့ရှင် … ပြီးတော့ ကြိုက်ကုန်းတောင်ကြားရဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးပဲ။ ကဲ … ရှင့်ပစ္စည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ အတိုင်းအထွာရှိမရှိ စစ်ဆေးမယ် …” ဟု ဆိုကာ ဇရပ်လက်ရမ်းကို လက်ထောက်ပြီး ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ပေးလိုက်လေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်လည်း အတွင်းအားကို လဖျားတွင် စုစည်းပြီးသကာလ ဖင်နှစ်လုံးကြားမှ ပြူထွက်နေသော ဖန်ရှောက်ခင်၏ ပြည်ကြီးငါးသဏ္ဍာန် စောက်ဖုတ်ကြီးအား သူ၏ငပဲကြီးနှင့် တေ့လိုက်လေသည်။ ၄င်းနောက် တော်သလင်းခွေးဘီလူးသိုင်း တစ်ရာ့ခြောက်ကွက်သုံးကာ တစွပ်စွပ် တဖွတ်ဖွတ်ဖြင့် တစ်ရာ့ခြောက်ခါ ခွေးလိုး လိုးလေတော့သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်မှာ ဖိုးရှောက်လင်၏ တော်သလင်းသိုင်း တစ်ရာ့ခြောက်ကွက်ကို အသေအလဲ ကြိတ်မှိတ်အောင့်အည်းခံလိုက်ရလေသည်။ သို့သော် ဖန်ရှောက်ခင်သည်လည်း အောလောကတွင် ကျင်လည်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်နီးပါးရှိပြီမို့ ခေသူမဟုတ်။ ဖိုးရှောက်လင်အား အောက်ပါ အတိုင်း စိန်ခေါ်လေတော့သည်။ “ ကဲ … ရှင်ကလည်း ဖိုးရှောက်လင် … ကျွန်မကလည်း ဖန်ရှောက်ခင်၊ ရှင်ကပဲ လိုးနိုင်မလား ကျွန်မကပဲ ခံနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ကဲ … စတော့…”ဟု ဆိုကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဖင်အား စုံကိုင်၍ ဖြဲထားပေးလေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်မှာ ချက်ချင်းပင် စမန်ထလာပြီး ဖန်ရှောက်ခင်၏ နီရဲရဲစအိုလေးအား မညှာမတာ ရက်ရက်စက်စက် လိုးလေတော့သည်။ ပွဲမှာ အတော်ပင် မြိုင်ဆိုင်ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် ဖန်ရှောက်ခင်မှာ ဖင်ထိုင်ကျသွားသည်အထိအောင် အဆောင့်ခံလိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖင်ဘူးတောင်း ပြန်ထောင်လာပေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြိုင်ပွဲ၏ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်လာလေသည်။ ဖန်ရှောက်ခင်၏ စအိုမှာ ရေငတ်သော ငါးပါးစပ်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပွရှုံ့ပွရှုံ့ ဖြစ်လာတော့သည်။ ထို့အတူ ဖိုးရှောက်လင်၏ လီးကြီးမှာလည်း ပုရစ်တွင်းထဲ ခေါင်းစိုက် နှိုက်နေသော စပါးကြီးမြွေကြီးကဲ့သို့ ဝင်သွားလိုက် ပြန်ထွက်လာလိုက် ဖြစ်နေလေတော့၏။ မှားတဲ့သူ ခံရတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နှစ်ဦးစလုံးနားလည်လိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖိုးရှောက်လင်မှာ သိုင်းကွက်အား အရှိန်လျော့ကာ တကွက်ကောင်းစောင့်ရင်း မှန်မှန်ဆောင့်နေလေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရှောင်ခင်၏ စအိုမှာ ရှုံ့ရာမှ ပွင့်အာထွက်လာသည်ကို ဖိုးရှောက်လင် သတိထားလိုက်မိလေသည်။ ဒါဟာ အခွင့်ကောင်းပဲဟု တွေးလျက် ဖိုးရှောက်လင် ဖင်ရှုံ့ကာ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အသားကုန်ဆောင့်လိုးလိုက်လေတော့သည်။ “ ဘူ ” အသံကြားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖိုးရှောက်လင် သဘောပေါက်လိုက်တော့သည်။ တဆက်တည်းမှာပင် ဖန်ရှောက်ခင်၏ စအိုအတွင်းပိုင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဝင်သွားသော မိမိလီးမှာ စစ်ကနဲစစ်ကနဲ နာကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရရင်း … “ ဟင် … အီးပေါက်လီးကျိုးသိုင်းကွက် ”ဟု အလန့်တကြားရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။ “ ခိခိခိခိ … ဟုတ်တယ် … ရှင် ကျွန်မရဲ့ အီးပေါက်လီးကျိုးသိုင်းကွက် မိသွားပြီ။ ရှင့်လီးကျိုးသွားပြီ … ခိခိခိခိ …”ဟု ဖာသည်မသံဖြင့် ဖန်ရှောက်ခင်မှာ ရယ်မောနေလေတော့သည်။ဖိုးရှောက်လင်မှာ သူ၏လီးကြီးအား ဖန်ရှောက်ခင်၏ ဖင်ဝမှ ကပျာကယာဆွဲထုတ်ရင်း … “ မင်း … မင်း … ယုတ်မာလှချည်လား … အောလောကစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ပြီး ငါ့လီးကို ကျိုးအောင်လုပ်တယ် …”ဟု အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောလေတော့သည်။ အောလောကတွင် ဖင်ခံနေတုံး အီးမပေါက်ရဟူသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းရှိလေသည်။ ၄င်းစည်းကမ်းအား အထက်လမ်း အောလောကသားများသာမက အောက်လမ်းအောလောကသားများကပါ လိုက်နာရပေသည်။\nအဆိုပါစည်းကမ်းအား ဖောက်ဖျက်၍ အီးပေါက်လီးကျိုးသိုင်းကွက်အား ဖန်ရှောက်ခင်အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားသောကြောင့် ဖိုးရှောက်လင် ခမျာ အထိနာသွားရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ဖိုးရှောက်လင်မှာ သူ၏ လီးကျိုးကြီးကို နှမြောတသစွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း ဇရပ်ထောင့်တွင် ငူငူကြီးထိုင်နေလေသည်။ ၄င်းလီးကြီးဖြင့် အောလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ကျက်စားရင်း ပြိုင်ဘက်များ၏ စအိုများကို ပက်ပက်စက်စက် လိုးခွဲခဲ့သည်များကိုလည်း ပြန်မြင်ယောင်လာရင်း လီးရောလူရော ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်လာတော့သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်မှာမူ ဖိုးရှောက်လင်၏ဖြစ်အင်ကို တစိမ့်စိမ့်အရသာခံကြည့်ရင်း တခစ်ခစ် ရယ်မောနေတော့သည်။ ၄င်းနောက် … “ ခစ် … ခစ် … ခစ်ခစ် … ဒီလောက်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ ရှင်ရယ် … ရှင့်လီးကျိုးကို နဂိုအတိုင်း ပြန်ဆက်စေချင်ရင် မမလေး လီးမြင်ပြုံးနဲ့ လီးမြင်ပျော်တို့ အမွှာနှစ်ယောက်ဆီမှာရှိတဲ့ ‘စောက်ချီးတကော်၊ ငါးပိကြော်’လိမ်းဆေးကိုသာ ရအောင်ကြိုးစားပေတော့ …”ဟု ပြောရင်း ဇရပ်ပေါ်မှနေ၍ လေးဘက်ထောက် ဆင်းသွားလေတော့သည်။ ဖန်ရှောက်ခင်ပြောသွားသောစကားများကြောင့် ဖိုးရှောက်လင်၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာပေတော့သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း “ဟုတ်သားပဲ စောက်ချီးတကော်၊ ငါးပိကြော်လိမ်းဆေးဆိုတာ အလောင်းကောင်ရဲ့လီးကို လိမ်းပေးရင်တောင် ငေါက်ကနဲ ထတောင်တယ်လို့ အောလောကမှာ သတင်းမွှေးတဲ့ ဆေးပဲ။ ငါ့လီးကျိုးလောက်တော့ အေးဆေးပျောက်မှာပဲ”ဟု တွေးမိလေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် လီးမြင်ပြုံးနှင့် လီးမြင်ပျော် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ရှိရာသို့ အချိန်မီရောက်နိုင်ရန် စီးတော်လားကြီးရှိရာသို့ ကွတကွတဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပေသည်။ ၄င်းနောက် ထုံးစံအတိုင်း စီးတော်လားကြီးအား ခရီးပြင်းနှင်နိုင်ရန်အလို့ငှာ တစ်ချီဂွင်းထုပေးလိုက်တော့သည်။\n(အဲဒါ ဒီနေ့အထိ ပြောင်းထားပြီးသလောက်ပဲဗျာ … ပီဒီအက်ဖ်လုပ်မယ့် ဆရာတွေလည်း စုဆောင်းထားမယ်ဆိုရင်တော့ ရပါပြီ။)


အဲဒိုခေတ် မီးသတ်သမားတွေရဲ့ အပျံစားဝတ်စုံ ဒီဇိုင်းများ ！ - JAPO Japanese News\nလာ 16 Mar 2020, 16:51 ညနေ\nလက်ရှိမှာလည်းပဲ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ သစ်တွေနဲ့ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်တွေ၊ အဆောက်အဦးတွေရှိနေသေးပေမဲ့၊ ရှေးအရင်အချိန်တုန်းကတော့ သစ်တွေကလွဲပြီး တစ်ခြားဆောက်လုပ်မှုတွေမရှိသေးပါဘူး။\nနောက်ပြီး လက်ရှိမှာတော့ တိုကျို၊ အရင်ကတော့ အဲဒိုလို့ခေါ်တဲ့ မြို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ မြို့ကြီးတွေထဲက တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သစ်သားနဲ့ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေ သိပ်သည်းစွာတည်ရှိခဲ့ပါတယ်။\nအဲဒိုဟာ ဆောင်းရာသီမှာဆိုရင် တိုက်လာတဲ့လေတွေကလည်း အတော်လေးကိုခြောက်သွေ့ပါတယ်။\nဒါကြောင့်ပဲ မီးလောင်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘေးနားမှာရှိနေတဲ့နေရာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ တစ်မြို့လုံး ပြာကျလုနီးပါးကိုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nအဲ့ဒီလိုမျိုး အဲဒိုမြို့ကို ကယ်ဆယ်ကာကွယ်နေတာကတော့ မီးသတ်သမား သူတို့ပါပဲ…..\nFire and fighting are the flowers of Edo\nမီးလောက်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရန်ဖြစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီလိုအချိန်မှာ လူတွေကစုလာကြပြီး အုပ်အုပ်ကြပ်ကြပ် ဆူဆူညံညံတွေ ဖြစ်ပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအထဲကမှာ သူရဲကောင်းကြီးတွေကို အားကျသဘောကျ ကြတဲ့အလေ့အဓက အဲ့ဒိုမြို့မှာ ရှိခဲ့ပါတယ်။\nမီးသတ်သမားတွေရဲ့ အလုပ်က အရမ်းကိုရဲရင့်ပြီး လေးစားအားကျရတဲ့ အလုပ်လိုကို ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nသူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင်လှပတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေရှိကြပါတယ်တဲ့..\nမီးလောင်မှုဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားမှာ ရောက်လာပြီး၊ မိမိကိုယ်ပေါ် ရေလောင်းချလိုက်ပြီး ပိတ်မိနေတဲ့လူတွေကို ကယ်ထုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ အဝတ်အစားက လူတွေသူတို့ကို ကရုပြုလာဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ အမိုက်စားဒီဇိုင်းတွေပဲဖြစ်ပါတယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။\nအခြေခံကတော့၊ အဲ့ဒီအင်္ကျီက ၂ ဖက်လှဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပမာ မီးလောက်မှုတို့လို အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကိုရောက်ရင်တော့ အပြောင်အလဲ့တွေရှိတဲ့ဘက်ကို အပေါ်မှာထားဝတ်ကြပါတယ်။\nဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ပုံစံကတော့ ဒီလိုပဲပေါ့……..\nဓါးမြနဲ့ ဖားပြုပ် ဆိုတဲ့ပုံပြင်ကိုဆွဲထားတဲ့ ပုံလေးပေါ့။\nဒါကတော့源頼光（みなもとの　よりみつ）Minamoto Yorimitsu လို့ခေါ်တဲ့ မျက်မှောက်ခေတ် လူသားတွေရဲ့ အကြောင်းကို ပုံဖော်ထားတာပါ။ ကြီးမားတဲ့ပင့်ကူကို ဖယ်ရှားတဲ့ ပုံပြင်ထဲကပါ။\nကြည့်ရတာ အရမ်းမိုက်တယ်နော် !!!\nမီးလောင်မှုကြောင့် အားလုံးကကြောက်လန့်နေကြချိန်မှာ ဒီလိုအမိုက်စားပုံစံနဲ့ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်ပြီး ဖြေရှင်းပေးတယ်ပေါ့။\nတကယ်လည်း သူတို့ကိုမြင်လိုက်ရတဲ့ ပြည်သူတွေက (ရဲရင့်လား မရဲရင့်လား အပထား) သူတို့ရဲ့ ထည်ဝါတဲ့ ဝတ်စုံကြီးကြောင့် စိတ်ကတော့ တစ်ဝက်လောက်အထိ သက်သာသွားပါတယ်တဲ့….. (ရယ်လျက်)\nစကားမစပ် အဲ့ဒီခေတ်ရဲ့ မီးငြိမ်းပုံ ငြိမ်းနည်းကို စာဖတ်သူတို့ကို ဗဟုသုတအနေနဲ့ ပြောပြပေးပါမယ်..\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အရင်အဲဒိုအချိန်မှာတုန်းက ရေပြတ်လက်မှုတွေမကြာခဏတွေ့ကြုံရပြီး၊ အခုလို မီးသတ်ကားဆိုတာကလည်း မပေါ်သေးပါဘူး။ ရေနဲ့ပတ်တော့ပတ်ပါရဲ့ ,, သို့ပေမဲ့ ရေနည်းနည်းလေးနဲ့က ဘယ်လိုမှ ထိရောက်မှုရှိလိမ့်မှာမဟုတ်ပါဘူး။\nဒါကြောင့် အဲ့ဒီအချိန် မီးငြိမ်းတဲ့နည်းလမ်းလေးကတော့ “ ဖျတ်ဆီးခြင်း ” ဆိုတာပဲဖြစ်ပါတယ်။\nမီးက ဘေးကိုမကူးစက်သွားခင် ဘေးမှာရှိနေတဲ့ အိမ်တွေကိုဖျတ်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ ပျံ့နှံ့မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပါတယ်။\nအဲ့ဒီလို မီးတွေဘေးကိုကူးလာပြီးဆိုတာနဲ့ အိမ်ကိုဖြိုချဖျတ်ဆီးလိုက်ရပါတော့တယ်တဲ့….. မတတ်နိုင်ဘူးနော်….\nဒီလိုနည်းနဲ့တောင် မတားဆီးလိုက်နိုင်တဲ့အခါတွေလည်း ရှိတဲ့အတွက်၊ ကူးလာပြီဆိုရင်တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ငြိမ်းသွားဖို့၊\nအဲဒိုခေတ်မှာဆိုရင် မြို့ကို အကွက်ကြီးကြီး တစ်ကွက်စီတစ်ကွက်စီ သတ်မှတ်ပြီး ပိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီပိုင်းလိုက်တဲ့နေရာမှာတော့ ရေနုတ်မြောင်းတွေလုပ်ပစ်လိုက်တာပါပဲ….။\nအကြောင်းကတော့ မြို့တစ်ကွက်ကိုမီးလောင်ပြီးဆိုရင် နောက်တစ်ကွက်ကူးဖို့ အလယ်မှာ ရေနုတ်မြောင်းကခံနေတဲ့အတွက် ဆက်ပြီးမကူးနိုင်တော့ဘူးပေါ့… ဥာဏ်ကောင်းတယ်နော် !!!!\nအခုအထိလည်း အိမ်ရှေ့မှာတို့၊ အိမ်ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ မြောင်းတွေလုပ်ထားတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ တစ်ချို့ဆိုရင် ငါးလေးတွေတောင် မွေးထားပါသေးတယ်…\nဒီလိုမီးလောင်မှုကြီးကို တမင်တကာဖြစ်ပွားစေမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကျူးလွန်သူကို အမြင့်ဆုံးပစ်ဒဏ်အနေနဲ့ သေဒဏ်အထိတောင် ပေးပါတယ်တဲ့….\nအသက်တွေကိုကယ်ရတဲ့အလုပ်ကိုအရမ်းလေးစား ဂုဏ်ယူကြပြီး၊ ဘယ်လိုအန္တရာယ်နဲ့ပဲကြုံကြုံ အရမ်းကိုအားကျဖွယ် လေးစားထိုက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ အခုခေတ်စကားနဲ့သာဆိုရင် ယောကျ်ားဆန်တယ်၊ ခပ်မိုက်မိုက်အစ်ကိုကြီး ဆိုတာမျိုးပေါ့……\nအသေအချာပါပဲ….. ယောက်ျားပီသပြီး အရမ်းကိုရဲရင့်တဲ့ အမျိုးသားတွေက အဲဒိုခေတ်မှာရှိနေခဲ့ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ…!!!


ညီလင်းသစ်: April 2009\nဘာသာစကား၊ အကြားအာရုံနှင့် စုံသောအသံများ\nဘာသာစကားများအကြောင်း ကျနော်စဉ်းစားမိသည့်အခါ အမြဲလိုလိုပင် အံ့သြခြင်း ဖြစ်ရသည်၊ လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးကြားမှာ ဆက်သွယ်ရေးအတွက်သုံးသည့် ဘာသာစကားတစ်ခု၏ ကြွယ်ဝမှုက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ၊ အကြောင်းအရာပေါ်လိုက်လို့ သံတူကြောင်းကွဲ၊ ကြောင်းတူသံကွဲတွေ များစွာရှိတတ်သည်၊ စကားလုံးမထပ် အောင် အမျိုးမျိုး ပြောင်းသုံးနိုင်သည်၊ စကားကို တန်ဆာဆင် ပြောနိုင်သည်၊ တဲ့တိုးပြောနိုင်သည်၊ စကားကြီး ဆယ်မျိုး ပြောနည်းဖြင့် ပြောနိုင်သည်၊ ပြောရလျှင် ဘာသာစကား၏ သိမ်မွေ့နက်ရှိုင်းမှုကို ဘာသာစကားဖြင့် ပြန်ရှင်းပြဖို့ပင် ခပ်ခက်ခက်...၊\nတိရိစ္ဆာန်လောကမှာတော့ ရှင်းသည်၊ မကြိုက်ပါက ခွေးဆိုလျှင် မာန်ဖီပြမည်၊ ဆင်ဆိုလျှင် နားရွက်တွေ ကားပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်မည်၊ ခလောက်မြွေဆိုလျှင် အမြီးကို တဆတ်ဆတ် လှုပ်၍ သတိပေးမည်၊ ဆိုလိုသည် မှာ သင်္ကေတနှင့် ဖော်ပြပုံသည် တသမတ်တည်း ဖြစ်သည်၊ လူတွေအတွက် ဘာသာစကားမှာတော့ ဒီစကား တစ်ခုတည်းကိုပင် အဖိ၊ အဖေါ့၊ အပျော့၊ အမာ၊ မျက်နှာထိ မျက်နှာထားကိုလိုက်လို့ အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်ဆိုချက်တွေ ကွဲပြားသွားတတ်လေသည်၊ ဒီကြားထဲ စကားလုံး ရွေးချယ်ပုံကလည်း အရေးကြီး လိုက်သေးသည်၊ ကျနော်ပြော ချင်တာက စကားကို အသေးစိတ် တွက်ချက်ရွေးချယ်၍ ပြောမည်ဆိုလျှင် ကျွမ်းကျင်မှု၊ နှံ့စပ်မှုပေါ် မူတည်၍ လှပသိမ်မွေ့ နိုင်သလို ရှုပ်ထွေးခက်ခဲမှုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်၊ သို့သော် ထိုမျှလောက်လည်း မလိုပါ၊ ကျနော်တို့ အားလုံး နေ့စဉ်သုံး စကားများကို စာတမ်းရေးသလို မဟုတ်ဘဲ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ပြောတတ်ကြပါသည်၊\nကျနော် နေထိုင်ရာ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံမှာတော့ ဘာသာစကား၏ ရိုက်ခတ် အရေးပါမှုကို နေ့စဉ်လိုလို ထိတွေ့ ဆက်ဆံရလေသည်၊ ဒီနိုင်ငံမှာ တရားဝင် ရုံးသုံးဘာသာစကားက ၄ မျိုးရှိပါသည်၊ ဂျာမန်၊ ပြင်သစ်၊ အီတာလျံ နှင့် ရိုမော့န်ခ်ျ (Romanche) ဘာသာတို့ ဖြစ်ပါသည်၊ လူဦးရေ၏ ၆၅% ခန့်က ဂျာမန်စကားပြောပြီး ၂၁% ခန့် က ပြင်သစ်စကား ပြောကြသည်၊ ၇% နီးပါးခန့်က အီတာလျံစကား ပြောပြီး ရိုမော့န်ခ်ျကတော့ ပြောသူ ၁% ပင် မပြည့်ပါ၊ ဒါပေမယ့် သူကလည်း တရားဝင် ရုံးသုံးဘာသာအဖြစ်က တပြားမှမလျှော့...၊ ဒီစကားက ဂျာမန်၊ ပြင် သစ်၊ အီတာလျံတို့ကို နည်းနည်းစီ ရောသမမွှေပြီး ဒေသသုံး ဒိုင်ယာလက်ခ်တချို့ ပေါင်းထည့်ထားတာမျိုး ဖြစ် သည်၊ ကျနော့်မိတ်ဆွေ ဆွစ်လူမျိုးများထဲမှာတော့ ရိုမော့န်ခ်ျ ပြောတတ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးပါ၊\nဒီမှာပြောသည့် ဂျာမန်စကားကလည်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်၊ ဆွစ်ဂျာမန်ဟု ခေါ်သည့်ထိုစကားသည် ဂျာမနီမှာပြော သည့် ဂျာမန်စကားနှင့် လုံးဝနီးပါး ခြားနားသည်၊ ထိုထက်ပိုသည်က ဆွစ်ဂျာမန်စကားသည် ဒိုင်ယာလက်ခ် အပြောသက်သက် ပုံစံသာရှိ၍ အရေးပုံစံ (written form) မရှိခြင်းဖြစ်သည်၊ ဒီတော့ ကျောင်းတွေမှာ standard ဂျာမန်စကားကို သင်ပြီး အပြင်မှာတော့ ဆွစ်ဂျာမန်စကား ပြောကြသည်၊ ဂျာမနီမှ ဂျာမန်တစ်ယောက် ဒီကိုလာ သောအခါ သူ့ဂျာမန်စကားကို ဆွစ်ဂျာမန်တို့ နားလည်ပြီး ၄င်းတို့ပြောသည့် ဆွစ်ဂျာမန်စကားကိုမူ ထိုဂျာမန်နား မလည်နိုင်ပါ၊ ပြင်သစ်ဘာသာကတော့ အချို့နေရာတွင် လေယူလေသိမ်း အနည်းငယ်ကွဲသည်မှအပ ဆွစ်ဇာ လန်မှာ ပြောသည့်စကားနှင့် ပြင်သစ်ပြည်မှာ ပြောသည့်စကား အတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ အီတာလျံစကားလည်း ဆွစ်အီတာလျံနှင့် အီတလီမှအီတာလျံ အတူတူနီးပါးပင် ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့သော ဘာသာစကား ခြားနားမှုများ ကြောင့် အရွယ်အားဖြင့် မြန်မာပြည်ထက် ၁၅ ဆခန့် ငယ်ပြီး လူဦးရေလည်း ၇ သန်းကျော်ကျော်သာ ရှိသော အနှီ ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံသည် တစ်ပုဒ်တည်းသော အမျိုးသားသီချင်းကို အဆိုပါ ဘာသာ ၄ မျိုးဖြင့် ထားပေးရလေ သည်၊\nဆွစ်ဂျာမန်ကလေးတွေက မူလတန်းအဆင့် ၃ တန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ပြင်သစ် သို့မဟုတ် အီတာလျံ တစ်ခုခု ကို ဒုတိယဘာသာအဖြစ် သင်ကြရပြီး၊ ကျန်ဆွစ်ပြင်သစ်နှင့် ဆွစ်အီတာလျံ ကလေးတွေကလည်း ထိုဘာသာ ၃ ခုတွင် မိခင်ဘာသာစကား မဟုတ်သည့် နှစ်ခုအနက် တစ်ခုကို မသင်မနေရ ရွေးချယ်ရလေသည်၊ ထို့ကြောင့် ဆွစ်လူမျိုးအများစုသည် အနည်းဆုံး ဘာသာစကား ၂ မျိုး သို့မဟုတ် ၃ မျိုးကို ပြောတတ်ကြသည်၊ သို့သော် ကျနော်မြင်ရသလောက် ဆွစ်ပြင်သစ်တွေဂျာမန်စကား ပြောနိုင်တာထက် ဆွစ်ဂျာမန်တွေက ပိုပြီးပြင်သစ်စကား ပြောနိုင်ကြသည်၊ ပထမအချက်မှာ ဆွစ်ဂျာမန်တွေက စည်းစနစ်၊ ဇွဲနဘဲအရာမှာ တယူသန်၊ တလမ်းသွား ပိုကျ ပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြောကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ဒုတိယအချက်မှာ ဂျာမန်စကားက ထောင့်တောင့် တောင့် ကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်၍ ဆွစ်ပြင်သစ်အများစုမှာ ပြောရန်စိတ်မပါသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊\nဤနိုင်ငံလေးမှာ ၃ နာရီခန့် ရထားစီးမည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံ၏တဖက်နယ်စပ်မှ အခြားတဖက်နယ်စပ်သို့ ရောက်ပါ လိမ့်မည်၊ ပြင်သစ်စကားပြော အပိုင်းဖြစ်ပါက ရထားပေါ်တွင် ပြင်သစ်စကားဖြင့် ပထမကြေညာပြီးမှ ဂျာမန် စကားဖြင့် ထပ်ဆင့်ကြေညာသည်၊ ခရီးသွားတစ်ယောက်သည် ပြင်သစ်စကား အရင်ကြားရမည့်အစား ဂျာမန်စကားကို ပထမကြားရပါက ဂျာမန်စကားပြောသည့် အပိုင်းသို့ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆွစ်ဂျာမန်ပိုင်းကို ရောက်ဖြစ်သည့်အခါ ကြားနေကျ ပြင်သစ်စကား နေရာမှာ ဂျာမန်စကား ကြားရသောကြောင့် အခြားနိုင်ငံတစ်ခုကို ရောက်သလို ကျနော် မကြာခဏ ခံစားရသည်၊ ဈေးဝယ်သည့်အခါ ကုန်ပစ္စည်းများ ပေါ်မှာရှိသည့် စကား ၃ မျိုးအနက်မှ ကိုယ်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် စကားကို ရှာဖွေဖတ်ရှုရခြင်းအား အစပိုင်းတွင် ကျနော်အထူးအဆန်း ဖြစ်နေခဲ့ဖူးသည်၊ မကြာခဏ ကြုံရသည့် နောက်ထပ်တစ်ခုမှာ ဆွစ်လူမျိုး အချင်းချင်း အင်္ဂလိပ်လို ပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်၊ ဆွစ်ဂျာမန်တွေက ပြင်သစ်လို ကြိုးစားပြောချင်သော်လည်း ဆွစ်ပြင်သစ်တွေက ဂျာမန်လိုပြန်မပြောချင်၊ ပြန်မပြောနိုင်သည့်အခါ ၄င်းတို့အချင်းချင်း နောက်ဆုံး၌ အင်္ဂလိပ် လိုသာ ပြောကြတော့သည်၊ သို့သော် ဘာသာစကား ကွဲပြားသော်လည်း သူတို့ငြိမ်းချမ်းစွာ ပေါင်းစည်းနေထိုင် ကြပါသည်၊\nလူတစ်ယောက် ဘာသာစကား တစ်ခုကို ပြောဖို့အတွက် အရင်ဦးဆုံး လိုအပ်သည်မှာ မည်သည့်အရာနည်းဟု တစုံတယောက်က မေးလာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုစကားကို ကြားနိုင်သော အကြားစွမ်းရည် ဖြစ်သည်ဟု ကျနော်ဖြေ မိမည် ထင်ပါသည်၊ မှန်ပါသည်၊ စကားတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ မကြားနိုင်ဘူးဆိုလျှင် ထိုစကားကို မှန်ကန်စွာပြော နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်၊ ကျနော် မြန်မာပြည်မှာ ဧည့်သည်များနှင့်မကြာခဏ ခရီးသွားစဉ် အခါက မြန်မာစကားအကြောင်း သူတို့ကို ပြောဖြစ်တိုင်း ထိုအချက်ကို ကျနော်သတိပြုမိသည်၊ ဥပမာ- ကျနော် က ‘ငပိ’ ဟုပြောသည့်အခါ သူတို့က ‘နပိ’ ဟုကြားကြသည်၊ ကျနော်က ထိုစကားနှစ်ခုကို သေသေချာချာ အသံ ထွက်ပြသော်လည်း သူတို့ကမူ အတူတူပဲ ကြားရသည်ဟု ဆိုသည်၊ ကျနော်တို့၏ မိခင်ဘာသာနှင့် ဘာဆိုဘာမျှ နီးစပ်ခြင်း မရှိသော စကားတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ ကြားနိုင်ဖို့ ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်းတော့ မလွယ်ကူနိုင်ပါ၊ ကွဲပြား သော စကားတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ မကြားနိုင်သည်မှာ အသာထားဦး၊ အမြဲတသမတ်တည်း ရှိနေသော အသံတစ် ခုကိုပင် ကျနော်တို့အားလုံး ကြားပုံကြားနည်းချင်း မတူကြပါ၊\nထို့ကြောင့်ပင် တစ်ကောင်တည်းသောကြက်၏ တစ်သံတည်းသော တွန်သံကိုပင် မြန်မာက ‘အောက်အီးအီး အွတ်’ ဟုကြားစဉ် အင်္ဂလိပ်က ‘ကော့က ဒူးဒယ်လ်ဒူး’ (cock-a-doodle-do)ဟု ကြား၏ ပြင်သစ်တို့ကမူ ‘ကော်ကော်ရီကို’ (cocorico) ဟုကြားကြသည်၊ တစ်ကောင်တည်းသောကြောင်က ကျနော်တို့ရှေ့တွင် ‘ညောင်’ ဟုအော်၍ ဆွစ်တို့ရှေ့တွင်မူ ‘မြဦး’ (Miaou) ဟုအော်လေသည်၊ အကယ်၍သာ တိရစ္ဆာန်များ စကားပြောတတ် ပါက ကျနော်တို့အားလုံး မှားကြသည်ဟု ပြောကောင်းပြောနိုင်ပါသည်၊ စင်စစ် အသံတစ်သံတည်းကိုထိုသို့အမျိုး မျိုးကြားကြခြင်းမှာ ကျနော်တို့ မိခင်ဘာသာစကား၏ အသံဖွဲ့စည်းပုံစနစ်များကြောင့် ဖြစ်ပါသည်၊\nဘာသာစကား အသီးသီးတွင် အသံထွက်အလိုက် သတ်မှတ်နိုင်သော Frequency range များရှိကြသည်၊ အကျသံ၊ အလေးသံများသော ဘာသာစကားများက frequency အနိမ့်ပိုင်းမှာ ရှိကြပြီး အတက်သံ၊ နှာခေါင်းသံ၊ စူးရှသံများသော စကားများက အမြင့်ပိုင်းမှာ ရှိကြသည်၊ Frequency ကွဲပြားသော စကားကို ပြောသောလူနှစ် ယောက်သည် အသံတစ်သံကို ကြားပုံချင်းလည်း မတူညီနိုင်ပါ၊ ၄င်းတို့၏ အကြားအာရုံက သက်ဆိုင်ရာ မိခင် ဘာသာစကား၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုသာ အသားကျနေသောကြောင့် ထိုဖွဲ့စည်းပုံ frequency range အတွင်းမှမဟုတ် သောအသံများကို ကြားသောအခါ နားစည်မှ ပေးပို့သော သတင်းအချက်အလက်ကို ဦးနှောက်မှ ကွဲလွဲစွာ ဘာသာပြန်တတ်ပါသည်၊ ဥပမာ- ပြင်သစ်စကားသည် frequency range ၁၂၅ Hz မှ ၂၀၀၀ Hz အတွင်းသာ ရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အလေးဆုံး၊ အကျဆုံးအသံသည် ၁၂၅ ဟာ့ဇ်မှာရှိပြီး အတက်ဆုံးအသံသည် ၂၀၀၀ ဟာ့ဇ်ဝန်းကျင်ခန့်မှာ ရှိသည်၊ အင်္ဂလိပ်စကားမှာမူ ၁၂၅ မှ ၁၂၀၀၀ ဟာ့ဇ်အတွင်း ရှိသောကြောင့် frequency range ပိုမို ကျယ်ဝန်းပါသည်၊ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် အင်္ဂလိပ်တွေ ပြင်သစ်စကား ပြောသောအခါ လေသံသိပ် မဝဲဘဲ သွက်သွက်လက်လက် ပြောနိုင်ပြီး ပြင်သစ်တွေ အင်္ဂလိပ်စကား ပြောသောအခါ အလွန်ဝဲသောလေသံ ဖြင့် အာလေးလျှာလေး ပြောကြလေသည်၊ ထို့ကြောင့် ဘာသာစကားတစ်ခုသည် အလွန်နိမ့်သော အကျသံများ ဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသလို မြင့်သောအတက်သံများလည်း ပါဝင်သည် ဆိုပါစို့၊ ထိုစကားကို ပြောသောလူမျိုးများသည် အခြားစကားများကို မှန်ကန်စွာ ကြားတတ်ကြပြီး အသံထွက်လည်း မှန်ကန်စွာ ထွက်နိုင်ကာ အတတ်မြန်ကြ လေသည်၊ စကင်ဒီနေးဗီးယား နိုင်ငံများ၊ ရုရှား၊ ပိုလန် စသောနိုင်ငံများမှ လူများသည် အခြားလူမျိုးများထက် language ပိုင်းတွင် ပိုပြီး တတ်လွယ်ကြသည်၊\nတကယ်တော့ ကျနော်တို့အားလုံးတွင် အင်မတန် အာရုံခံစားမှု ကောင်းသောအကြားစနစ်များ မွေးကတည်းက ပါလာခဲ့ပါသည်၊ စကားပြောတတ်ကာစ ကလေးတစ်ယောက်သည် ၂၀ ဟာ့ဇ်မှ ၂၀ ၀၀၀ ဟာ့ဇ်အတွင်း အသံ များအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ကြားနိုင်ပါသည်၊ အင်မတန်မှ ကျယ်ပြန့်သော frequency range ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ထို range မှာကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ကြားနေကျ သက်ဆိုင်ရာ မိခင်ဘာသာစကားအလိုက် ကျဉ်းမြောင်းပြောင်း လဲသွားကာ ကျနော်တို့၏ အကြားအာရုံမှာလည်း စူးရှမှု နည်းပါးသွားတော့သည်၊\nစင်စစ် စကားတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ ကြားပြီဟု ဆိုသည့်တိုင်အောင် ထိုစကားအတိုင်း မှန်ကန်စွာ အသံပြန်ထွက် နိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း မလွယ်ကူပြန်ပါ၊ ကျနော်ပြင်သစ်ဘာသာကို ပထမဆုံး စသင်ခဲ့သည်မှာ မြောက်ဥက္ကလာပရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ဖြစ်ပါသည်၊ ထိုကျောင်းတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာ အင်မတန်စာသင်ကောင်းသော ဆရာမနှစ်ယောက်နှင့် သင်ကြားခဲ့ရသည်၊ သို့တိုင် ကျောင်းစ,တက်သည်မှ ခြောက်လကြာသည်အထိ ကျနော် တို့မှာ စကားပြောနိုင်ဖို့ဝေးလို့၊ အသံထွက်ကိုပင် မှန်အောင်မထွက်နိုင်သေးပါ၊ အင်္ဂလိပ် အသံထွက် များနှင့်ယဉ်ပါး ခဲ့သော ကျနော်၏လျှာကြွက်သားများက ခပ်လေးလေး ပြင်သစ်အသံတို့ကြားမှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေခဲ့ရ သည်၊ ခက်ခဲသော သဒ္ဒါစနစ်၊ များမြောင်လှသော ချွင်းချက်များ၊ ခန့်မှန်းရခက်သော အသံထွက်များ၊ အရာရာ တိုင်းကို အထီးအမ ခွဲခြားထားသော Gender စနစ်တို့ကြောင့် လှော်တိုင်းမရောက်သော ပြင်သစ် ပင်လယ်မှာ ကျနော်အတော်စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ရွက်စုံလွှင့်ခဲ့ရသည်၊\nတခါတုန်းက ဖတ်ခဲ့ရသော အင်တာဗျူးတစ်ခုကို သတိရမိပါသည်၊ ပြင်သစ်နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီးဌာနမှာ အလုပ် လုပ်သော အစိုးရအဖွဲ့၏ စကားပြန်တစ်ယောက်ကို မေးမြန်းထားခြင်းဖြစ်သည်၊ ထိုသူမှာ ဘာသာစကား ၅၃ မျိုး ပြောတတ်သည်ဟု ဆိုသည်၊ သူ၏အဆိုအရ ဘာသာစကား သင်ယူတာများလာလေလေ စကားအသစ်အတွက် ပေးရသောအချိန် နည်းလာလေလေဖြစ်သည်၊ ပထမစကားကို ၃ နှစ်သင်ရသည် ဆိုလျှင် နောက်ထပ်စကားကို ၁ နှစ်ခွဲလောက်သင်လျှင် တတ်နိုင်သည်၊ နောက်ထပ်စကားကို ၁ နှစ်၊ နောက်တစ်ခုကို ခြောက်လ စသဖြင့်...၊ သူစကားသင်ယူ နည်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါသည်၊ သူက ဘာသာစကားတစ်ခုကို ဖတ်နိုင်ဖို့ အရင်ဆုံး ကြိုးစားသည်၊ ထိုအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် ၃ လခန့်ကြာသည်၊ “ ခင်ဗျား စကားတစ်ခုကို ဖတ်နိုင်ပြီဆိုရင် အဲဒီစကားကို ခင်ဗျားတတ်ပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်ဗျ၊ ဒီလို ဖတ်တတ်ဖို့က အကြမ်းဖျဉ်း ပြောရရင် ၃ လလောက်တော့ ကြာမယ်ဗျာ၊ အဲဒါနောက်ပိုင်းမှာတော့ ခင်ဗျားလုပ်ရမှာက အဘိဓါန်ကောင်းကောင်း တစ်အုပ်ရှာပြီး အဲဒီစကားနဲ့ ရေးထားတာတွေကို ရနိုင်သလောက်သာ ရှာပြီးဖတ်ပေတော့...” တဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ပါသည်၊ သို့သော် ထိုစကားကို သွက်သွက်လက်လက် ပြောနိုင်ဖို့ဆိုလျှင် စာဖတ်သောအခါ ခပ်ကျယ်ကျယ် အသံထွက်ဖတ်ဖို့တော့ လိုအပ်ပါ လိမ့်မည်၊ ထိုလူကတော့ စကားအသစ် ထပ်သင်ဖို့ ပြဿနာမရှိဘဲ သင်ထားပြီးသမျှကို မေ့မသွားအောင် ပိုပြီး အားထုတ် ဂရုစိုက်နေရပါသည်-တဲ့၊\nယနေ့ကမ္ဘာဟာ ရွာကြီးတစ်ရွာဖြစ်လာပြီး ထိုရွာကြီးဟာလည်း ပြားသထက်ပြားလာသောအခါ ကျနော်တို့ရှေ့မှာ ဘာသာစကားတို့ တိုးဝှေ့တွန်းတိုက် မိကြတာကို တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ်ဆိုသလို မြင်နေရပါသည်၊ အရောင်စုံ အသွေးစုံ၊ အသံစုံသော စကားတို့က မြန်ဆန်သော ဓါတ်ရထားများသဖွယ် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လွန်းထိုး သွားလာနေကြသည်၊ သက်ဆိုင်ရာ ရထားတစ်စင်း,စင်းကိုသာ စီးနိုင်မည်ဆိုလျှင် လိုရာခရီးကို ကျနော်တို့ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ရောက်နိုင်ပါသည်၊ လောလောဆယ် ကျနော်ကတော့ ပီဇာရနံ့သင်းသော၊ စပါဂက်တီ ရနံ့သင်းသော ရထားတစ်စင်းကို စီးဖို့ စိတ်စောနေမိသည်။ ။\n၂၃ ဧပြီ၊ ၂၀၀၉\nPosted by ညီလင်းသစ် au 23.4.09 13 comments\nပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က Camera Flash Test တစ်ခုလုပ်ဖြစ်ပါတယ်၊ အဲဒီနေ့က အလုပ်မှာ ကျနော်က chemicals တွေအတွက် ဒေတာဘေ့စ် တစ်ခုလုပ်နေတုန်း ဒီ flash စမ်းသပ်မှုလုပ်ဖို့ ရုတ်တရက် အကြံပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ကျနော်တို့ Lab မှာရှိတဲ့ chemicals တွေအားလုံးကို တစုတစည်းထဲ ဒေတာဘေ့စ် တစ်ခုတည်းအောက်မှာထား ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်တော့ အဲဒီဓါတုပစ္စည်းတွေကို သက်ဆိုင်ရာ ဓါတ်ပုံတွေနဲ့ထားရင် ရှာရတဲ့လူအဖို့ ပိုပြီးလွယ် နိုင်တယ်လို့ ကျနော်ယူဆတယ်၊ တကယ်က chemical တွေအားလုံးမှာ တိကျတဲ့ သက်ဆိုင်ရာ C.A.S number, ဖော်မြူလာ, အရပ်အခေါ်, ဓါတုအခေါ် စတာတွေ ရှိပြီးသားမို့ မှားစရာ အကြောင်းက သိပ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျနော်ကိုယ်တိုင်က အဲဒါတွေကို ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်နေတော့ နည်းနည်းအကြောင်းပြချက် လိုက်ရှာတဲ့ သဘောလည်း ပါ,ပါတယ်၊ ကျန်တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေသည့်တိုင် ပုံလေးပါ ကြည့်လိုက်ရတော့ ပိုပြီး သေချာသွားတာပေါ့လေ ဆိုပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် အဆိုပြု၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထောက်ခံပြီး ကိုယ့်ဟာကို အတည် ပြုလိုက်တယ်၊\nအဲဒီလို ပုံတွေရိုက်ရင်း တချို့နေရာတွေမှာ flash test လေးတွေ ကြိုကြားကြိုကြား လုပ်ဖြစ်ပါတယ်၊ သိတဲ့အတိုင်း ဓါတ်ပုံကို တကယ်တမ်း အနုပညာမြောက်အောင် ရိုက်မယ်ဆိုရင် flash ကိုကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သုံးတတ်ဖို့လည်း အရေးကြီးတာကိုး...၊ ဒီလိုပြောလို့ ကျနော်က ဓါတ်ပုံတွေကို တန်းဝင်အောင် ရိုက်တော့မယ် လို့ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်၊ အခုဟာက ကိုယ်သုံးမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို နဲနဲလောက် ထဲထဲဝင်ဝင် သိရအောင်ပါပဲ၊ စမ်းဖြစ်တဲ့ flash gun ကတော့ Canon Speedlite 430 Ex II ဖြစ်ပါတယ်၊ Speedlite 580 နဲ့ယှဉ်မယ်ဆိုရင်တော့ သိပ်မကြီးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျနော်သုံးတဲ့ EOS 450d အတွက်ကတော့ အတော်ပါပဲ၊ တချို့နေရာတွေမှာ 450d ရဲ့ built-in flash နဲ့တင် အသုံးတည့်ချင် တည့်တတ်သေးတော့ အခု ဒီ external flash နဲ့ဆိုရင် အလင်းအတွက်ကတော့ ပူစရာ သိပ်မလိုတော့ပါဘူး၊ So, let there be light.....!\nFlash test (1) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 78mm, f/5.6, 1/60, ISO200]\nဘယ်ဖက်ပုံက flash မပါဘဲနဲ့ ညာဖက်ကပုံကတော့ flash ကို သုညဒီဂရီ horizontal အပြည့်ယူထားပါတယ်၊ ဘယ်ဖက်ပုံက နဲနဲမှောင်ပြီး ပုလင်းရဲ့ အနားသတ်တွေ မပြတ်သားပါဘူး၊ ညာဖက်ပုံကတော့ အလင်းများလွန်းပြီး ပုလင်းက ရောင်ပြန်ဟပ်တဲ့အပြင် အနောက်ဖက်မှာ ကျနေတဲ့ အရိပ်ကလည်း အရုပ်ဆိုးစေပါတယ်၊\nဒီတတိယပုံကတော့ flash ကို ၆၀ ဒီဂရီ လှန်တင်ပြီး ရိုက်တာပါ၊ အရင် ၂ ပုံနဲ့စာရင်တော့ ပုလင်းအနားသတ်တွေ ပိုပြတ်သားပြီး အရိပ် လည်းနည်းသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် လုံးဝတော့ မပျောက်သေးဘူး၊ တကယ်တော့ ဖန်ပစ္စည်းတို့၊ ပုလင်းတို့ကို ရိုက်ရတာ ခက်ပါတယ်၊ ကျနော် subject ရွေးတာလည်း မှားချင်မှားနိုင်ပါတယ်၊ စတူဒီယိုထဲမှာလို မီးအပြည့်နဲ့ဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုနေမယ် မသိဘူး၊\nFlash test (2) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 63mm, f/5, 1/60, ISO200]\nဘယ်ဖက်က flash ကို သုညဒီဂရီ ယူထားပြီး ညာဖက်ကတော့ ၄၅ ဒီဂရီ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဖန်ပုလင်းနဲ့စာရင် အရိပ်နည်းပေမယ့် ရှိတုန်းပါပဲ၊\nဘယ်ဖက်က ၆၀ ဒီဂရီ flash ဖြစ်ပြီး ညာဖက်ကတော့ ၇၅ ဒီဂရီ ဖြစ်ပါတယ်၊ ၇၅ ဒီဂရီမှာ နောက်ဖက်အရိပ်က ပျောက်သလောက်ဖြစ် သွားပေမယ့် subject ပေါ်မှာကျတော့ အလင်းက မလောက်တော့ပြန်ဘူး၊ subject ရဲ့အနောက်ကို အလင်းဖြန့်ပို့ပေးတဲ့ ပစ္စည်းသုံးရမယ် ထင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ ရောင်ပြန်ထိုးပေးပေါ့၊\nFlash test (3) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 42mm, f/4.5, 1/60, ISO200]\nဘယ်ဖက်ပုံက ၆၀ ဒီဂရီ flash တစ်ခုတည်းနဲ့ ရိုက်ထားတာ ဖြစ်ပြီးတော့ ညာဖက်ကတော့ အဲဒီ ၆၀ ဒီဂရီကိုပဲ Lab ထဲမှာ ရှိသမျှမီး အားလုံးဖွင့်ပြီး ရိုက်ပါတယ်၊ ပုံရဲ့ background/foreground စပ်ဟပ်မှု မတူတာကို သတိထားမိမှာပါ၊\nFlash test (4) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 96mm, f/5.6, 1/60, ISO200]\nဒါကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရှိတဲ့ fume hood ထဲကို လှမ်းရိုက်ကြည့်လိုက်တာပါ၊ ဘယ်လောက်အသေးစိတ်အထိ မြင်နိုင်မလဲ ဆိုတာ သိရအောင် ဖြစ်ပါတယ်၊\nအခုစမ်းသပ်ခဲ့တဲ့ test တချို့ဟာ ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိတာ သေချာပါတယ်၊ Flash တစ်ခု ဘယ်လောက်အလုပ်လုပ်တယ် ဆိုတာသိရဖို့ စမ်းသပ်ရမယ့် parameter တွေအများကြီး ရှိမှာပါ၊ အခုစမ်းသပ်မှုတွေကလည်း ရှေ့ဆက်လုပ်ရမယ့် test တွေအတွက် ရှေ့ပြေးသက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျနော်စိတ်ကူးရသလို စမ်းခဲ့တာဖြစ်လို့ ကောက်ချက်လွဲခဲ့ရင်၊ တင်ပြပုံလွဲခဲ့ရင် ကျနော့်ရဲ့အားနည်း ချက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးချက်များ ရှိခဲ့ရင်လည်း ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုပါတယ်။\n၁၄ ဧပြီ၊ ၂၀၀၉\nPosted by ညီလင်းသစ် au 13.4.094comments\nLabels: Analysis, Photo\nသားကလေးရဲ့ One Man Show\nCanon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 28mm, f/5, 1/40, ISO200\nCanon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 28mm, f/4, 1/60, ISO200, Built-in Flash\nCanon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 63mm, f/5, 1/60, ISO200, Built-in Flash\nဒီပစ္စည်းတွေ မကိုင်ပါနဲ့ဆိုတာကို သားလေးက တခါတခါနားမထောင်ဘူး၊ ကလေးတို့ထုံးစံ မိဘလုပ်သမျှ အကုန်လိုက်အတုခိုးပြီး လိုက်လုပ်ချင်တယ်၊ တဖက်က ပြန်ကြည့်တော့လည်း ကလေးရဲ့ လေ့လာသင်ယူမှုမှာ သူတို့ကို အခွင့်အရေးပေးနိုင်သလောက် ပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်၊ ဒီတော့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး မေးကြည့်တယ်၊\nမကိုင်ရဘူးဆိုရင် သူ, ပိုပြီးကိုင်ချင်မှာပါပဲ၊ အတင်းတားမြစ်ထားရင် ကျနော့်ကွယ်ရာမှာ သူကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့် မယ်၊ ဂစ်တာနဲ့ ဟာမိုနီကာ ကို သူတကယ်ပဲ မကိုင်သင့်ဘူးလား၊ ဒါဟာ လျှပ်စစ်မီးဖို၊ မီးပူ၊ ဓါး စတဲ့ အန္တရာယ် ရှိတာတွေနဲ့စာရင် သူ့အတွက် မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး၊ သားလေးအတွက်က သူလုပ်လို့ ဂစ်တာကွဲသွားနိုင်တယ် ဆိုတာထက် လူကြီးတစ်ယောက်လို သူဘယ်လောက်လိုက်လုပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာက ပိုပြီးစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါလိမ့်မယ်၊ ဒီလိုတွေးပြီးတော့ ဂစ်တာနဲ့ ဟာမိုနီကာကို ဘယ်နေရာကနေ ဘယ်လိုကိုင်ရတယ်၊ ဒါကို တော့မထိရဘူး၊ ဒါလေးကိုတော့ဖြင့် သတိထား၊ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ထဲဆိုရင်တော့ မကိုင်ရဘူး စသဖြင့် ကြိုးစားပြောပြပြီး တခါတရံ one man show (one child show လို့ဆိုချင်လည်း ဆိုပေါ့လေ) လုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။\nPosted by ညီလင်းသစ် au 7.4.09 15 comments\nတကယ်တော့ ဒီအဖွဲ့အကြောင်းကို ကျနော်ကြားဖူးထားတာတော့ အတော်ကြာနေပါပြီ။ ပထမဆုံးစ,ကြားဖူး တုန်းက အထူးအဆန်းမို့ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားမိခဲ့တယ်၊ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ ခံယူချက်၊ လုပ်ငန်းစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက် ရင် လူတွေက အမြဲတမ်း ငြင်းခုံ၊ သဘောထား ကွဲရလေ့ ရှိပါတယ်၊ သူတို့ကို နားလည်ထောက်ခံတဲ့ လူတွေရှိ သလို ဆန့်ကျင်ရှုတ်ချတဲ့ လူတွေလည်း အများကြီးပါပဲ၊ ကျနော်လည်း ကြား,ကြားချင်းတုန်းက စိတ်ထဲမှာတမျိုး ကြီးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီအဖွဲ့က တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ Association of Dying in Dignity လို့ခေါ်တဲ့ ဂုဏ် သိက္ခာရှိစွာဖြင့် သေဆုံးရေး ကူညီမှုအဖွဲ့ဖြစ်ပါတယ်။\nExit လို့လည်းခေါ်တဲ့ ဒီအဖွဲ့က လူ့လောကမှာ ဆက်မနေချင်တော့တဲ့ လူတွေကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်ရာမှာ ကူညီတဲ့အဖွဲ့ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီလို အဖွဲ့မျိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ များများစားစား မရှိပါဘူး၊ ဥရောပတိုက်မှာတော့ ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံက အဖွဲ့ကအထိုက်အလျောက် နာမည်ကြီးပါတယ်၊ ပြင်သစ်၊ ဂျာမနီစတဲ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေ ကပါ လာဆက်သွယ်လေ့ ရှိတယ်၊ သူတို့က ကုမရတဲ့ ရောဂါတမျိုးမျိုးကြောင့် သေမယ့်နေ့ကို လက်ချိုးစောင့်နေ ရတဲ့ လူမမာတွေကို ကူညီဖို့ ဖွဲ့ထားတာဖြစ်တယ်၊ ကျနော်သိသလောက် စည်းကမ်းချက်တွေကတော့ လူနာဟာ သက်ကြီးပိုင်းထဲက ဖြစ်ရမယ်၊ ကုမရတော့ဘူးလို့ ဆရာဝန်အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သတ်မှတ်ပြီး လက်လျှော့ထားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်ရမယ်၊ ဝေဒနာခံစားနေရသူ ဖြစ်ရမယ်၊ လူနာကိုယ်တိုင်က တောင်းဆိုတာဖြစ် ရမယ်၊ မိသားစုဝင်တွေ ရှိခဲ့ရင် သူတို့ကလည်း သဘောတူညီ ရမယ်၊ စတာတွေ ဖြစ်ပါတယ်၊\nဟိုတလောဆီက ဥရောပကသတင်းစာ တော်တော်များများမှာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသလို စိတ်မကောင်းဖြစ် စရာလည်းကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြပါတယ်၊ Chantal Sébire ဆိုတဲ့ ပြင်သစ်အမျိုးသမီး တစ် ယောက်အကြောင်းပါ၊ အသက် ၅၂ နှစ်အရွယ် ဒီအမျိုးသမီးကြီးဟာ Esthesioneuroblastoma ဆိုတဲ့ရောဂါ ဆန်းတမျိုးကို ခံစားနေခဲ့ရတယ်၊ ဒီရောဂါက နှာခေါင်းအတွင်းမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ကျူမာ (tumor) တမျိုးပါ၊ ဒီကျူ မာက ရင့်ပြီးကြီးထွားလာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့တွန်းအားကြောင့် မျက်လုံးကပါ ယောင်ကိုင်းပြူးထွက် လာခဲ့တယ်၊ အဆ မတန် ယောင်ကိုင်းနေတဲ့ အဲဒီမျက်လုံးနဲ့ ပြန့်ကားဖောင်းထွက်လာတဲ့ နှာခေါင်းက ကျောင်းဆရာမဟောင်းဖြစ် တဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့တယ်၊ သိပ်မကြာမီမှာပဲ မျက်စိအလင်းပါ ကွယ် သွားခဲ့ရတယ်၊ ဘဝဟာ အဓိပ္ပါယ် မဲ့သထက် မဲ့ခဲ့ရပြီပေါ့...၊\nဘယ်လိုမှ ကုစားလို့မရတဲ့ ရောဂါကို လွယ်ထားရတဲ့ Chantal (ရှော်န်တားလ်) ဟာလူ့လောကကြီးမှာ ဆက်ပြီး အသက် မရှင်ချင်တော့ဘူး၊ သူဟာ ပြင်သစ်သမ္မတအထိ စာရေးပြီးတော့ သူ့ဘဝကို ဆေးပညာအကူအညီနဲ့ အဆုံးသတ် ဖို့တောင်းဆိုပါတယ်၊ အဲဒီမှာ အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းအကြား၊ သတင်းမီဒီယာအကြား အတော် လေးဂယက်ရိုက် သွားတယ်၊ သူ့တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောဖို့ သင့်, မသင့်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ပေါ့၊ ကံကြမ္မာရဲ့ မျက်နှာသာ ပေးခြင်းမခံရတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးက ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံက Exit အဖွဲ့ကိုပါ ဆက်သွယ် ဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကိုကြပ်မတ်တဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ ဆေးစာကိုသုံးပြီး အားသိပ်မပြင်းတဲ့ အိပ်ဆေးတချို့ကို သူဝယ် လို့ရခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့အတွက်လွယ်သွားပြီ၊ အဲဒီအိပ်ဆေးတွေ ကိုပဲ များနိုင်သလောက်အများ ဆုံးသောက်ပြီး သူအပြီးအပိုင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့တယ်၊\nဒီဖြစ်ရပ်မတိုင်ခင် နှစ်အနည်းငယ်က အလားတူဖြစ်ရပ်မျိုး ကျနော်တွေ့ဖူးခဲ့တယ်၊ တစ်ရက်မှာ ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားမှာ ချန်နယ်လ်တွေ ကျနော်ပြောင်းကြည့်နေဖြစ်တယ်၊ အဲဒီမှာ သတင်းမှတ်တမ်းဆန်ဆန် ပြနေ တာတစ်ခုကို သွားကြုံတယ်၊ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိမယ့် လူတစ်ယောက်နောက်ကို ကင်မရာက တချိန်လုံး လိုက်ရိုက်နေတာ၊ အိမ်မှာ သူစာတွေရေးနေတာ ပြတယ်၊ ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြော နှုတ်ဆက်တာတွေ ပြတယ်၊ သူ့အိမ်နားက လယ်ကွင်းတွေဖက်ကို သွားကြည့်တယ်၊ ညှို့မှိုင်းနေတဲ့ အဝေးက တောင်တန်းတွေကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးရီဝေဝေတွေကို အနီးကပ် ရိုက်ပြတယ်၊ အစကနေ ကြည့်ရတာလည်း မဟုတ်တော့ မင်းသားမဟုတ် ဘာမဟုတ်နဲ့ ဒီလူဟာ ဘယ်သူ ပါလိမ့်လို့ ကျနော်တွေးနေမိတယ်၊\nနောက်ခံစကားပြောနဲ့ နောက်ထပ်ပြကွက်အနည်းငယ် အပြီးမှာတော့ ကျနော်နဲနဲ ဇတ်ရည်လည်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ့နာမည်က Jean Aebischer ဖြစ်ပြီးတော့ ကင်ဆာရောဂါကို ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးဖြစ်တယ်၊ ကင် ဆာဆဲလ်တွေက ဦးနှောက်ထဲအထိပါ ပြန့်နှံ့နေပြီးတော့ ဆရာဝန်တွေကပါ လက်လျှော့ထားရတဲ့ လူတစ် ယောက်ပါ၊ အဆိုးဆုံးကတော့ သူဟာ အနှေးနဲ့အမြန် ကိုမာ(coma)ရမယ်လို့ သိထားရတာပါပဲ၊ ဘယ်တော့လဲ ဆိုတာသာ အတိအကျ မသိရတာ... ကိုမာရပြီး သတိလစ်မှာကတော့ သေချာနေပြီ၊ ပြီးရင်တော့ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားဖို့ပဲပေါ့၊\nJean (ရောန် လို့အသံထွက်ပါတယ်) က သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့တွေမှာ ကိုမာနဲ့ မျောနေပြီး အောက်စီဂျင် တန်းလန်း၊ ဒရစ်ပ်ပိုက်တန်းလန်းနဲ့ အသက်မရှင်ချင်ဘူး၊ အသက်အားဖြင့် ၅၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့သူဟာ လော လောဆယ်မှာတော့ ဘယ်လိုရောဂါ လက္ခဏာမှ မခံစားရသေးဘူး၊ ကျနော်နေတဲ့ နေရာကနေ တစ်နာရီ လောက် ကားမောင်းသွားရတဲ့ နေရာမှာ သူနေပါတယ်၊ ခက်တာကသူ ကိုမာရပြီး သတိလစ်သွားတဲ့နောက် အဲဒီလိုဘဝနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ပြီးနေ,နေရမယ် ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကျိန်းသေမပြောနိုင်ဘူး၊ ပြန် ကောင်းလာဖို့ ဆိုတာတော့ ဒီဘဝမှာ သူမမျှော်လင့်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒီတော့ Jean ကသူ့ဘဝမှာ အရေးအကြီးဆုံး လို့ ဆိုရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက် တယ်၊ အဲဒီကတော့ Exit အဖွဲ့ကိုဆက်သွယ်ဖို့ပဲ၊\nအဖွဲ့ရဲ့ ဆရာဝန်တွေနဲ့ သူသေချာ တိုင်ပင်တယ်၊ ဆရာဝန်တွေက သူ့ကို စဉ်းစားချိန်တွေ အများကြီးပေးတယ်၊ အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ဆုံကြပြီး ဆွေးနွေးကြတယ်၊ Jean ကတော့ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြင်တော့ဘူး၊ ဒီလိုနဲ့ ဒီလော ကကြီးထဲက သူထွက်သွားမယ့် နေ့ရက်နဲ့အချိန်ကို သူကိုယ်တိုင်ပဲရွေးချယ်လိုက်တယ်၊ ၂၀၀၄ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ၊ ၆ ရက်နေ့...၊ အဲဒီနေ့ မတိုင်ခင်မှာတော့ သူလုပ်စရာ ရှိတာတွေကို အပြီးလုပ်တယ်၊ မှာစရာရှိတာမှာ၊ တွေ့ရမယ့် လူတွေနဲ့တွေ့ စသဖြင့်ပေါ့၊ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်တယ်၊ ဆောင်းတွင်းကာလရဲ့ အေးစက်စက် ညှို့မှိုင်းမှိုင်း ကောင်းကင်အောက်မှာ Jean ရဲ့နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေဟာ အုံ့မှိုင်းခြောက်သွေ့ပြီး လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ကောင်း လှတယ်၊\nနောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ထားတဲ့ နေ့ဟာ သူ့ဆီကို ရောက်လာတော့တယ်၊ Exit အဖွဲ့က သူနာပြု ဆရာမတစ်ယောက် သူ့အိမ်ကို ရောက်လာတယ်၊ Jean နဲ့သူ့ရဲ့ လက်တွဲဖော်က ဆရာမကို စောင့်နေကြတယ်၊ ဆရာမရဲ့ လာခြင်းဟာ ကောင်းသောလာခြင်းလို့ ပြောလို့မရသလို မကောင်းသောလာခြင်းလို့လည်း ပြောလို့မရ ပြန်ဘူး၊ မှတ်တမ်းကားဖြစ်လို့ ဘယ်လိုတီးလုံးမှ နောက်ခံမပါဘူး၊ အရာရာဟာ ခြောက်သွေ့တိတ်ဆိတ်ပြီးတော့ ကြည့်နေတဲ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင် မှိုင်းဝေလေးလံလာပြီး အသက်ရှူရတာ မဝဘဲဖြစ်လာတယ်၊ လောကထဲ ကမကြာမီ အချိန်ပိုင်းအတွင်း ထွက်သွားတော့မယ့် လူတစ်ယောက်၊ သူ့ကို ထွက်သွားစေမယ့် သူနာပြုဆရာမ၊ ဘေးမှာက အဲဒီလူကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ အမျိုးသမီး...၊ သုံးယောက်လုံးက ဘယ်လိုခံစားချက်မှ မပါတဲ့ မျက်နှာသေ တွေနဲ့ မိနစ်တွေကို ဖြတ်သန်းနေကြတယ်၊\nဆရာမက Jean ကို သေချာပြီလားလို့ မေးတယ်၊ Jean ကသေချာပြီလို့ ပြန်ဖြေတယ်၊ ဒီတော့ ဆရာမက ရှင်းပြ တယ်၊ သူ့ကို သောက်ဆေးရည် နှစ်ခုပေးမှာဖြစ်ကြောင်း၊ ပထမတစ်ခုက ဆေးရည်ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ပျံ့နှံ့ရာမှာ ထိရောက်လျင်မြန်စေဖို့ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကတော့ အိပ်ဆေးရည်ပဲ ဖြစ်ကြောင်း၊ ပထမဆေးရည်ပြီးလို့ ၁၅ မိနစ်ကြာရင် ဒုတိယဆေးရည်ကို သောက်ရမှာဖြစ်ကြောင်း၊ အဲဒါသောက်ပြီးတာနဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူအိပ်ပျော်သွားမှာ ဖြစ်တယ်လို့ ရှင်းပြတယ်၊ Jean ကသူ့ကို ကူညီမယ့် ဆေးပုလင်းလေး နှစ်ခုကို အနီးကပ် သေချာကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ သောက်တော့မယ်လို့ ဆရာမကို ပြောလိုက်တယ်၊\nပထမဆေးကို သောက်တယ်၊ `အင်း..အဝင်မဆိုးပါဘူး’ လို့ သူပြောတယ်၊ အဲဒီအချိန် သူ့ညီရောက်လာတယ်၊ Jean ကငါသွားတော့မယ်လို့ ပြောပြီးသူတို့နှစ်ယောက် ဖက်ပြီးနှုတ်ဆက်ကြတယ်၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဆိုဖာပေါ်ပြန်ထိုင်တယ်၊ ဆရာမက ဒုတိယဆေးကိုပေးတယ်၊ Exit အဖွဲ့ရဲ့ စည်းကမ်းအရ လူနာကိုယ် တိုင် သူ့လက်နဲ့သူ သောက်ရမှာ ဖြစ်လို့ Jean ကယူသောက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ထိုင်တယ်၊ တစ်ယောက် မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်နေကြတယ်၊ တစ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ ဆရာမက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချင်လားလို့ မေးတော့ Jean ကကောင်းသားပဲဆိုပြီး အခန်းထဲသွားကြတယ်၊ ဘယ်သူမှ ဘာစကားအပိုမှ မပြောကြဘူး၊ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသက်သက်အောက်မှာ လူတိုင်းဟာ ကိုယ်လုပ်ရမယ့်တာဝန်ကို ကိုယ်လုပ်နေကြသလိုပဲ၊ ကုတင် ပေါ်လှဲပြီး မကြာခင်မှာဘဲ Jean ရဲ့မျက်လုံးတွေ စဉ်းလာတယ်၊ သူ့အမျိုးသမီးက ခါးတဝက်လောက်အထိ စောင် ခြုံပေးလိုက်တယ်၊ အဲဒီမှာ သူအားရပါးရ တစ်ခါသန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ပြောတယ်၊ ` ငါ့ဘဝကို ဒီလိုနည်းနဲ့ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ဘူးကွာ ’ ...တဲ့၊ အဲဒီစကားကို လေးလေးပင်ပင်ပြောပြီး သူ အပြီးအပိုင် အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်၊ သူ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ကင်မရာက သူနောက်ဆုံးမျက်စိမှိတ်ချိန်အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တယ်၊ တချိန်လုံး ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီးသူ့ကို ထွေးပွေ့ထားခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ပိုက်ပြီး အိကနဲ ကျိတ်ငိုချလိုက်တယ်၊ သူနာပြုဆရာမက လက်ကောက်ဝတ်မှာ သွေး ခုန်နှုန်းစမ်းပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ခွာမှုကို အတည်ပြုပေးလိုက်တော့တယ်၊\nတကယ်တော့ Jean က သေရမှာ မကြောက်ပါဘူး၊ သူက ဝေဒနာခံစားရမှာကိုပဲ ကြောက်တာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ယိုယွင်းပျက်စီးလာတာ၊ ဘာမှလည်း မလုပ်နိုင်ဘဲ သူတပါးအပေါ်ပဲ မှီခိုနေရတာ၊ ပြန်လည်း ကောင်းမလာနိုင် သေလည်းမသေနိုင်ဘဲ ဒီလိုပဲ တတိတိနဲ့ လုံးပါးပါးရမယ့်အဖြစ်၊ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ချစ်ခင်သူတွေ ကဝမ်းနည်းကြေကွဲ နေရမယ့်အဖြစ်... ဒါတွေကို သူက မလိုလားတာပါ၊\nဒီ documentary ကိုကြည့်ပြီး လူတွေကြားထဲမှာတော့ အငြင်းပွားစရာတွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒီမှတ် တမ်းဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေ အထိပါ ပျံ့နှံ့သွားပြီးတော့ ဆွေးနွေးကြ၊ ငြင်းကြခုံကြနဲ့ပေါ့၊ မှန်တယ်လို့ပြောတဲ့ သူနဲ့ မှားတယ်လို့ ပြောတဲ့သူနဲ့၊ လုပ်သင့်တယ်ဆိုတဲ့ သူနဲ့၊ မလုပ်သင့်ဘူး ဆိုတဲ့သူနဲ့... ဂယက်ကတော့အတော် လေးရိုက်ခတ် ကျန်ခဲ့တယ်၊ Exit အဖွဲ့ပေါ်မှာ ဝေဖန်ရှုတ်ချ မှုတွေကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပေါ့၊ ဒီအဖွဲ့စတင် တည်ထောင်ကတည်းက ပြစ်တင်ဝေဖန် ခံခဲ့ရတာ ဒီနေ့ထက်ထိပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့်ကို အတော်လေးအရေးပေးတဲ့ ဆွစ်ဇာလန်လို နိုင်ငံမှာတော့ ဒီအဖွဲ့ဟာ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဒီလိုကိစ္စ မျိုးတွေကို တရားဝင် ကူညီပေးလျက်ပါ၊ ဒါဟာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝဖြစ်ပြီးတော့ ကိုယ့်အတွက်အသက် သာဆုံး ထွက်ပေါက်ကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်တာဖြစ်လို့ ဥပဒေကြောင်းအရ တားမြစ်စရာ မရှိပါဘူး-တဲ့၊\nစိတ်ဓါတ်ပြင်းထန်သူတချို့ကပြောပါတယ်၊ “ ဝင်လာခွင့်ကို ငါတို့မရွေးချယ်ခဲ့ရဘူး၊ ထွက်ခွာခွင့်ကိုတော့ အနည်း ဆုံး ငါတို့ရွေးချယ်ခွင့် ရသင့်တာပေါ့၊ ညှိုးရော်ခံစားပြီး အလိုမတူဘဲ လူးလှိမ့်ထွက်သွားရတာနဲ့စာရင် ကိုယ့်သ ဘောနဲ့ကိုယ်ရွေးချယ်တဲ့ ထွက်ပေါက်ကနေပဲ အေးအေးသက်သာထွက်သွားချင်တယ် ” တဲ့၊ စဉ်းစားစရာပါပဲ၊ ထွက်ခွာခွင့်ဟာ ဒီလောကမှာ ကျနော်တို့ရရှိတဲ့ များစွာသော ရွေးချယ်ခွင့်တွေထဲက တစ်ခုဟုတ်ရဲ့လား? ဝင်လာဖို့ကို ရွေးခွင့် မရခဲ့တဲ့ ကျနော်တို့ဟာ ထွက်သွားဖို့ကိုကော တကယ်ပဲ ရွေးခွင့် ရသင့်ပါရဲ့လား? ဒါက တော့ ထွက်ပေါက်ရှိရာဆီ သွားကြတဲ့ လမ်းတလျှောက်မှာ ဖြတ်သန်းကြုံတွေ့ခဲ့တာတွေရယ်၊ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ရုပ်ခံစားမှု၊ စိတ်ခံစားမှု တွေနဲ့အတူ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းမှု ရှုထောင့်တွေပေါ်မူတည်လို့ မြင်ထောင့်တွေဟာလည်း ကွဲပြားသွားမှာ သေချာပါတယ်။ ။\n၁ ဧပြီ၊ ၂၀၀၉\nPosted by ညီလင်းသစ် au 1.4.09 13 comments\nLabels: Memorials, Thoughts


တောင်ကုတ်အကြမ်းဖက်မှုကြိုးကိုင်သူဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းဦးခင်ညွန့်လော? | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Politics, Issues » တောင်ကုတ်အကြမ်းဖက်မှုကြိုးကိုင်သူဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းဦးခင်ညွန့်လော?\nPosted by than shwe on Jun 7, 2012 in Politics, Issues | 13 comments\nthan shwe has written2post in this Website..\nView all posts by than shwe →\nအတွင်းရေးမှုး(၁) ဟောင်း ဥိံးခင်ညွန့် က ဘယ် တုန်း က ဝန်ကြိံး ချုပ် ဖြစ်သွားပါ လိမ့် တွတ် ပိံ ခောတ်နောက်ကျနေ ပါလား\nမှားသွားတဲ့ ကွန် မင့် ကို မဖျက်တတ်ဘူး လုပ် ကြ ပါ ဥိံး တခါ မှမရေး ဘူး ဘဲ ဝင်ရေး မိလို့ ပါ\nသူကြီးသာ ဖျက်လို့ရပါသည် ။\nမမှီတမှီ ဥာဏ်နဲ့ … ရိုးရိုးလေးပဲ တွေးကြည့်ပါမယ် … ။\nအရင်ခေတ် အခြေနေနဲ့ ရာထူး ၊ အာဏာကြီးစိုးချိန်မှာ ဒီလို သတင်းမျိုးထွက်လျှင် သာ သို့လော သို့လော တွေးကောင်းတွေးနိုင်ပေမယ့် … ယခုလို အကျဥ်းကျပြီး ပြန်လွတ်လာချိန်မျိုးမှာ … လုံးဝ ပတ်သတ်မှုရှိမယ် မထင်တော့ဘူး ။\nထောက်လှမ်းရေးပညာကို ဘယ်မှာပဲ သင်ခဲ့သင်ခဲ့ အခု အဲ့ပညာနဲ့ သူတရားဝင်ပတ်သတ်တာမှ မဟုတ်တော့ပဲ …. အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်တွေနဲ့ ပတ်သတ်လို့ …. သူ့မှာ ဘာအကြံစည်မှ ရှိဟန်မတူဘူး ။ သူ့သားက ဘယ်သူနဲ့ပဲ ယူယူ ၊ ဒီလောက်ထိ လူမျိုးစွဲ ပြသနာကြီးထွားအောင် လုပ်စရာအကြောင်းတော့မရှိဘူး …. ။ ရခိုင်ပြည်နယ်လို ဒေသမျိုးက အပမ်းဖြေစရာငပလီလည်း ရှိတာကြောင့် … သူအပမ်းဖြေသွားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ် ။ ဒါမှ မဟုတ်သူ့ ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေရှိလို့၊ သာသနာပြုဖို့ စသဖြင့် အကြောင်းကြောင်းကြောင့် သွားတာလည်းဖြစ်မယ် … မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ယောက် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာတာကို … သိပ်ပြီး ဆန်းဆန်းပြားပြားမတွေးစေချင်ပါဘူး ။\nစာရေးသူကို ကျွန်မ တစ်ခု တောင်းဆိုလိုတာက …. ရခိုင်ပြည်မှာ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်လို့ သတင်း၊ ဓါတ်ပုံဖော်ပြချက်ကလွဲလျှင် ၊ စာရေးသူရဲ့ ထင်မြင်ချက် ဝေဖန်ချက်တွေမရေးသားဖို့ သဂျီးအတိလင်းကြော်ငြာထားပါတယ် ။ အခု ဒီပို့စ်က …. စာရေးသူရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကိုသာ ရေးသားထားခြင်းမျိုးမို့ …. မလိုလားအပ်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကောလဟာလတွေဖြစ်ပွားပြီး ဂေဇက်နာမည်ထိခိုက်မယ့် ကိစ္စမျိုးမဖြစ်စေဖို့ ၊ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းရေးပါလို့ပဲ ……. တောင်းဆိုချင်ပါတယ် ။\n(လွတ်လပ်စွာ ကွဲလွဲနိုင်ပါတယ် ။ )\nထင်တာလျှောက်ပြော ပြသနာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဟိုလူ.သံသယဖြစ် ဒီလူ ထင် နဲ. ကျုပ်တို.မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ အလုပ်မရှိအားနေ ကြတယ်ထင်တယ်နော်… ကိုယ်အလုပ်ကိုလုပ်ကြရင် ဒါမျိုးတွေ ဒီလို အထင်မျိုးတွေ ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး…\nအခုတော့ ဟိုလူက သွေးထို… သွေးကြွ၊ ဒီလူက မြှောက်ပေး ကွေးနေအောင်က… အဲဒါ အားနေကြလို.ဗျ…\n@etone ရဲ့ Comment ကိုအပြည့်အ၀ထောက်ခံပါတယ်။\nသူတပါးကို စွတ်ဆွဲဖို့ဆိုတာ ထင်တာလေးနဲ့မလုပ်ပါနဲ့ သေချာအောင်အထောက်အထားတွေလိုပါတယ်။ တော်ကြာကောလဟလဖြစ်ပြီးရှုပ်ကုန်မယ်နော်။\nအခုဖြစ်တဲ့ကိစ္စမှာ တကယ်တမ်းဆိုင်သူတွေကိုဘဲ ထိရောက်တဲ့အပြစ်ရစေချင်တာပါ။\nသေသေချာချာတော့ မသိပါဘူး ။ ကိုယ်ဘဲ အမှတ်မှားလို့လား ။ သိသူတွေ ပြောပြပေးနိုင်ရင်ကောင်းပါ့မယ်။\nဦးခင်ညွန့်သား ကိုရဲနိုင်ဝင်းယူလိုက်တာက silk air က လေယာဉ်မယ် (လေယာဉ်မယ်ဆိုလို့ချောချောလှလှလို့ မထင်နဲ့နော်။) စကာင်္ပူ သူလို့ မှတ်သားဘူး ပါသည် ။ သဘောမတူရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီ့ အခိ်ျန် မြန်မာမတွေ နိုင်ငံခြားသား မယူရ ။ တရားရုံးတွေမှာ လက်ထပ်ပေးခြင်းမပြုရ အမိန့်ထုတ်ချိန်မှာ သူ့ သားက ကောက်ယူလိုက်လို့ သဘောမတူတာပါ ။ နောက်တော့လည်း ပြန်ခေါ်ထားတာပါဘဲ ။ အရင် AROMA ကော်ဖီဆိုင်တွေက သူ့ချွေးမဖွင့်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်တွေပါ။\nလွတ်လပ်ခွင့်လေးတွေက ဦးခင်ညွန့်ထွက်လာပြီး ခုနောက်ပိုင်းမှ ပိုရလာတာ ဆိုတာလေးလဲ မမေ့သင့်ပါဘူး ။\nဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းခင်ညွန့် ငပလီကိုလာတုန်းက ဘုန်းကြီးဝတ်ထွက်စပါ။\nဟိုတယ်မှာ တည်းသွားတာပါ။အဲ့ဒီလူ ဟုတ်မဟုတ်ထားပါ ဒီမှာ နောက်\nတော်တော်လေး ဆင်ခြင်တုံ တရားမဲ့ စွာနဲ့ ရေးထားတာပါလား တွတ်ပီရေ။ etone နဲ့MTY တို့ပြောတာက အရှင်းဆုံးပါ။\nအခုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ အတွက်ဘာအကျိုးအမြတ်ရမှာလဲ ??? သူ့ ခေတ်မှ မဟုတ်တော့တာ။\nတစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးသွားရင် ဟိုလူ့လက်ညှိုးထိုး ဒီလူ့လက်ညှိုးထိုးချင်တဲ့အကျင့်တွေကမကောင်းပါ ဘူး။သေချာ နေရင်တော့တစ်မျိုးပေါ့။ ပြသနာတွေကို ဘယ်လိုပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းကြမလဲပဲ စဉ်းစားကြပါဗျာ။ မိမိထင်ရာရေးကြစတမ်းဆိုရင်တော့ မဆုံးတော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ ဦးခင်ညွန့် သားယူလိုက်တာ စင်ကာပူ နိုင်ငံသူလို့စိတ်ထဲမှာထင်မိပါကြောင်း။\nပစ္စည်းပျောက် အပါယ်ရောက် ဆိုတဲ့ စကားပုံလေးလို …\nပြဿနာတက်တော့ ဟိုလူ့ကိုထင် ဒီလူကိုထင် ဖြစ်တတ်တာမျိုးပါ..\nဒါပေမဲ့ သက်သေပြနိုင်တာ ဘာမှ မရှိပဲ ထင်ရာ အမည်တပ် မစွပ်စွဲသင့်ကြောင်းပါ…


ပြင်ပ hard drive မှ Windows key နံပါတ်စဉ်ကိုဖတ်ပါ\nနေအိမ်/ညွှန်ကြားချက်/ပြင်ပ hard drive မှ Windows key ကိုဖတ်ပါ\nVangelis4 ။ ဧပြီလ 2016\nမကြာသေးမီက ကျွန်ုပ်သည် ပြင်ပ hard drive တစ်ခုမှ Windows Original Key ကို လိုအပ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ဟာ့ဒ်ဒရိုက်က ချို့ယွင်းချက်ရှိလို့ အဲဒါကို ဖွင့်လို့မရပါဘူး။ ဟာ့ဒ်ဒရိုက်အသစ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် Windows ကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းခဲ့ရသည်။ ပြဿနာက နံပါတ်စဉ်ကို ဘယ်မှာမှ မရေးထားဘူး။ ယခုလည်း? ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လို ရုန်းထွက်ရမလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ရှာခဲ့တယ်။ ပြင်ပ hard drive Windows key ကိုဖတ်နိုင်ပါတယ်။ ဤနေရာတွင် ဖြေရှင်းချက်ကို ကျွန်ုပ်တင်ပြလိုပါသည်။\nWindows key နံပါတ်စဉ်ကိုဖတ်ပါ\nအလုပ်တစ်ခုလုံးအတွက်၊ ပြင်ပ hard disk Windows မှအသိအမှတ်ပြုသည်။\nပြင်ပ hard drive ကိုအလုပ်လုပ်နေသောကွန်ပျူတာနှင့်ချိတ်ဆက်ပါ။\nထို့နောက်အောက်ပါ tool လိုအပ်သည်။\nမှော်ဂျယ်လီ Bean Keyfinder\nWindows တွင် product key ကိုဖတ်နိုင်စေရန် key finder ကို admin အခွင့်အရေးဖြင့်စတင်ပါ။ (KeyFinder ပေါ်တွင်ညာဘက် mouse ခလုတ်ကိုနှိပ်ပြီးရွေးပါ။စီမံခန့်ခွဲသူအဖြစ်ဆောင်ရွက်ပါ")\nထိပ်ဆုံးတွင်ကလစ်နှိပ်ပါ Tools များ ပြီးတော့ဆက်လုပ်ပါ အုံတင်ရန် ...\nယခုလမ်းကြောင်းမှ external hard drive သို့သွားပါ ဇ: ပြတင်းပေါက်\nSanDisk Ultra Android microSDXC 64GB မှ 80 MB / sec အထိ Class 10 memory card + SD adapter FFP\nစွမ်းရည် 128GB အထိ\nKeyFinder သည်အခြားအရာများကိုလုပ်ဆောင်သည်။ ယခုအခါ Windows key ကိုဖတ်ပြီးပြသသည်။\nနံပါတ်စဉ်ကိုဖတ်ရန်နည်းလမ်းများစွာရှိသည်၊ ဥပမာ B. မှတ်ပုံတင်မှတဆင့် ငါဒီနည်းကိုအလွယ်ဆုံးရှာတယ်။\nFirefox sidebar အမှောင်နောက်ခံ\nWindows 10 Recycle Bin ကိုလည်း File Explorer တွင်ပြသနိုင်သည်\nပုံများကို iPad သို့ကူးပါ\nဝဘ်ဆိုက်သတိပေးချက်များ Chrome, Firefox, Opera, Vivaldi, Edge တို့ကိုပိတ်ထားပါ\nFirefox - extension များအတွက် keyboard shortcuts များကိုပိတ်ထားပါ\nInternet Explorer စတင်စာမျက်နှာကို tab အသစ်တစ်ခုအဖြစ်သတ်မှတ်ပါ\nကို select hard disk သော့ Windows ကို