Creative Writing » ဇာတ်လမ်းများလား ကံဇာတ်ဆရာရေ\t35\nခင်ဇော် says: ငင် ဟယ် အို တစ်ပင်တည်း ရင်ထဲက နွယ်~~~\nတောင်ပေါ်သား says: ဘာဆိုဘာမှ မထင်ရသေးဘူးကွယ်\nပျဉ်ဘိုးတွေ နားလည်ရတာလည်း အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 1078\nsorrow says: စစချင်း နွယ်ပလိုက်လို့မရသေးဘူးလေ.. သမီးလောက်ပဲခေါ် … သူပြောတာတာပဲနားထောင်..အကြံပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ တစ်ခွန်းတလေထောက်ပေး…အရက်သောက်တယ်..အိမ်ထောင်ပျက်..ကလေးသုံးယောက် သွားမပြောလိုက်နဲ့ ဦးနော်…. အနီးကပ်ရအောင်အရင်လုပ်..ပြီးမှတဆင့်ချင်းလုပ်ပါ ဆရာရဲ့ ..မပူနဲ့ .ကချင်တွေနားနေပြီး ခုထိ ခြုံခိုမတိုက်တတ်သေးဘူး …အဟိဟိ\nတောင်ပေါ်သား says: နုထွားရေ\nကိုဘလက်ကားကိုတော့ ရယ်ဒီလုပ်ခိုင်းထားနော် Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 522\nဂျက်စပဲရိုး says: ဦးနဲ့ သမီး ဆိုတော့ကာ\nတစ်ခုခု တော့ တစ်ခုခု ပဲ :P :P :P\nတောင်ပေါ်သား says: သမီးဟုတ်ဘူးကွ ၊ ၂၅ လောက် လို့ မှန်းမိတယ် ၊\nငပိကြော် ကြိုက်ဘူး Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike This solution has been deemed correct by the post author\nဂျက်စပဲရိုး says: ဦး က သာမိ ကို သတိ ထားမိနေတာ ကြာဘာဘီ။\nတောင်ပေါ်သား says: အေးပါ နီ မြှောက်ပေးတာနော်\nဂျက်စပဲရိုး says: စေတနာ တွေပါလေ။\n•*¨နန်းတော်ရာသူ •*¨ says: ရေးးး\nတောင်ပေါ်သား says: Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 14410\nkai says: အနောက်တိုင်းဆန်ဆန်.. ဇတ်လမ်းလေးလုပ်ပါဗျို့…။\nမလိမ်ကြေး.. မညာကြေး.. (ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်) Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 1078\nsorrow says: ကျော်လေ…လေယဉ်မယ်လေးကို အလွန်ကြွေဗျ… သူကလဲအင်းမလုပ်အဲမလုပ်..စိတ်မရှည်တာနဲ့.တရက်သားချစ်တယ်ကွာ ဆိုပြီး ရင်ဘတ်ထဲဆွဲထည့်ပစ်တာ လူမြင်ကွင်းမှာ..မတောင်းပဲအဖြေရရော. သူဘာဆိုဘားမှမတတ်နိုင်…. အစ်ကိုလဲ ..ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ လူရှုပ်ရှုပ်အချိန်စောင့်ပြီး အဲ့အကွက်သုံးကြည့်ပါလား… ကျော့်တုန်းကအောင်မြင်တယ်..အဟိဟိ\nရာမည says: 376 – 377 ချဲဂဏန်းပေတာပါခင်ဗျာ\nsorrow says: ဒီရဲနဲ့တော့…ခက်ပြီ..အဲ့တာနဲ့ ဟိုကကြောက်ပြီးမလုပ်ရဲတာနဲ့ ..အချုပ်ထဲမရောက်တော့ဘူး ..ဖေးဖေးမမ .အရောက်ပို့မယ် မရှိဘူး…ပုဒ်မတွေနဲ့လာခြောက်နေတယ်… အစ်ကိုမကြောက်နဲ့ …ကျော်တောင်ဘာဆိုဘားမှမဖြစ်ဘူး …ပြေလည်နေတာတွေ့တယ်ဟုတ်….အငိငိငိ\nWas this answer helpful?LikeDislike 506\nရာမည says: ဘယ်အချုပ်ခန်းကို ပဲဝင်ဝင်\nMr. MarGa says: အဲဒါ\nအဖြူ အမည်း ရာနှုန်းပြည့် ကွဲကွဲလွဲလွဲ သိရတဲ့နည်းပဲ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 3663\nnaywoon ni says: ဟေ့လူကြီး ကြည့်လုပ်နော် တော်ကြာမှ\nကံဆိုးလိုက်လေခြင်း ဆိုပြီး ကံကို အပြစ်ပုံ မချနဲ့ ။ ဒါမျိုးက သိပ်လောကြီးလို့မရသလို အေးတိ အေးစက်ကြီးလည်း နေလို့မရဘူး တစ်ဆင့်ပြီးမှ တစ်ဆင့် မှန်မှန်လေးတက်သွား ကိုယ်စိတ်၀င်စားနေတာ ဖွင့်မပြောပဲ နဲ့ သူသိအောင်လုပ် ။ အတင်းကာရော ဇွတ်ရောခိုင်းနေတာမဟုတ်ဘူးနော် ။ ကျုပ်အတွေ့ အကြုံ အရပြောရရင် သိပ်ပြီး အတင်းဇွတ်ကပ်မိတဲ့ အခါ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်နဲ့ ပြောစရာ စကားက ကုန်သွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတတ်တယ် ။ ပြီးတော့ သူ့အကြောင်းကို သိနိုင်သမျှ သိအောင်လုပ် ။ အဲ့ဒိလို သိတာတွေကို သူအကုန်မသိစေနဲ့ဗျ ။ တစ်ချို့ကောင်မလေးတွေက စတွေ့တွေ့ချင်း သူတို့အကြောင်း တော်တော်များများသိ နေတာ သဘောမကျတတ်ဘူး ။ ပါးပါးနပ်နပ် ချဉ်းကပ်ပါဗျာ ။ ကံကောင်းပါစေ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 4108\nForeign Resident says: အားရတယ် ။ အားကျတယ်ကွယ် ။\nစည်းနဲ့ ကမ်းနဲ့ လစ်ဘရယ် ယောကျာ်း says: ဘာများလဲလို့ဗျာ\nမွသဲ ( 17082011 ) says: ခီများသိဒါဒေအတော်များနေဘီ အရှင်ထားလို့မီဖစ်တော့ဘူး ငွင်းငွင်းငွင်း ရုပ်ရှင်ထဲမာ အိုက်လိုပေါဒါဘဲ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 1191\nKaung Kin Pyar says: အသက်က သိပ်မကွာပါဘူး အူးမျိုးရယ်။ ဟိုဆိုရိုးတောင် ရှိသေးတယ်၊ ဒွေးချိုး လေးတိုးဆို မဟုတ်လား။ ဒွေးသာချိုးလိုက်ပါ၊ လေးလဲတိုးမနေပါနဲ့တော့ အဟွတ်!\nရာမည says: နိုင်ငံရေးတွေ သိပ်မငြိမ်ဘူးခင်ဗျ ကမာရွတ်အချုပ်ခန်းမှာ နေရာကြပ်နေတယ်ကြားမိပါတယ် ခင်ဗျာ\nဟီဟိ သူကျေနပ်လို့ အဝှါပြုလဲ ပြုံးပြုံးပါခင်ဗျ\nဒဒိထားနော် မပြောမိဘူးမဖစ်စေနဲ့ အာဟိ အာဟိ\nAlinsett@Maung Thura says: အဲ… ဇာတ်လမ်းလေးကပဲ… ရိုးရိုးလေးနဲ့ ဆန်းနေသလား..\nတောင်ပေါ်သား says: နုထွား ၊ ကောင်းကင်ပြာ ၊ အဘဖော ၊ အဘနီ ၊ မွသဲ\nForeign Resident says:့ တောင်ပေါ်သား says:\nတောင်ပေါ်သား says: အဘဖော\nတိုးသာ ဆုတ်သာပေါ့ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 2278\nMa Ei says: ( ကျွီ ကျွီ ဒုန်း )\nတောင်ပေါ်သား says: ပွင့်ဘော်ဒီမျိုးဆို ကျနော်အရိုးကျိုးပြီပေါ့ အမအိရယ်\nအခုက နန်းခင်ဇေယျာ ဘော်ဒီမျိုးလေး အဟေး ဟေးးးး Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 2898\nဦးကျောက်ခဲ says: အဟိ … အသက် ၅၀-ကျော်မှ ကံပေါ် စန်းထ…\nတောင်ပေါ်သား says: ဝက်သက်ပျောက်ဆေးလေး ဘာလေး ရှာထားပေးဦး ကိုကျောက်ရေ\nမြစပဲရိုး says: ကျွန်မ ငယ်တုန်းက သုမောင် သီချင်း တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။\nတောင်ပေါ်သား says: ဘာတဲ့လဲ ဟင် ?\nမြစပဲရိုး says: “အန်ကယ့် ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်ဖြူ တွေ က အတော် ရီစရာ ကောင်း အောင် ထောင် နေတာ။\nCrystalline says: ကံတရားက အူမျိုးဖက်ရှိနေပုံရတယ်….. မိုးဒီလိုလူဝကြီးများပြိုကျပါလား…. Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike LeaveaComment Cancel replyYou must be logged in to postacomment.\tMy Points\tYou need to be logged in to view your points.


မိန်းကလေးများနှင့်အခမဲ့ Chatroulette နှင့်ကျပန်းဗီဒီယို chat - cam to cam chat ULIVE\nသင်သည်လှပပြီးသင်၏နေ့ကိုလုပ်နိုင်သောသူစိမ်းများနှင့်စကားပြောရန်စိတ်အားထက်သန်ပါသလား။ ကောင်းပြီ၊ UliveChat နှင့်အတူသင်အွန်လိုင်းမိန်းကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံ၍ စကားပြောနိုင်သည်။\nLive Chat နှင့်ဘယ်တော့မှမတူဘဲ Live Chat ကိုယနေ့အတွေ့အကြုံရှိပါ။\nသူစိမ်းဗီဒီယိုချက်တင်သည် FUN ဖြစ်နိုင်ပြီး Ulive ကသက်သေပြနိုင်သည်။\nOmegle ကဲ့သို့ chat service များသည်မိန်းကလေးများနှင့်ဆက်သွယ်လိုသူများအတွက်မမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့်မင်းနဲ့ဆက်သွယ်ဖို့စောင့်နေတဲ့ထောင်ပေါင်းများစွာသောလှပသောလူစိမ်းအမျိုးသမီးများထံမှကောက်ယူခြင်းကော? ဟုတ်တယ်၊ Ulive နဲ့အတူ၊ မင်းကမိန်းကလေးတွေနဲ့ videochat လုပ်ပြီးမင်းရဲ့အချိန်အများစုကိုအသုံးချနိုင်တယ်။ အခုဆိုရင်အွန်လိုင်းမှာမိန်းကလေး chat အခန်းတွေကိုရှာဖွေတာကအလုပ်တစ်ခုတော့မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့၏ chat room မှမည်သည့်ဗီဒီယိုကိုမဆိုဆက်သွယ်ပြီးမိန်းကလေးများနှင့်အခမဲ့စကားပြောပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏စကားဝိုင်းဝန်ဆောင်မှုတွင်“ Start” ကိုနှိပ်ပါကသင်နှင့်မိန်းကလေးများနှင့်စကားပြောရန်အခန်းများစွာနှင့်သင့်အားဆက်သွယ်မည်။ ဒါဆိုမင်းဘာကိုစောင့်နေတာလဲ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ပျော်စရာအတွေ့အကြုံကတစ်ချက်နှိပ်ရုံပဲ။\nအခမဲ့မိန်းကလေးများနှင့်အတူ Cam Cam\nအားလုံးအပျော်အပါးစျေးနှုန်းနှင့်အတူလာ! ငါတို့ရဲ့ Omegle အသစ်နှင့်ပူသောအခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုနှင့်ပူးပေါင်းခြင်းအားဖြင့်သင်ကိုယ်တိုင်ယင်းကိုတွေ့ကြုံခံစားနိုင်သည်။ ဒီထူးခြားတဲ့ချက်တင်ဝန်ဆောင်မှုကသင့်ကိုတူညီတဲ့အရာတွေထဲကို ၀ င်ရောက်နေတဲ့သူစိမ်းတွေနဲ့စကားပြောခွင့်ရစေတယ်။ မင်းရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ကိုက်ညီတဲ့မင်းရဲ့ထင်မြင်ချက်ကိုထင်မြင်ချက်ပေးတဲ့ကျပန်းမိန်းကလေးများနှင့်သင်စကားပြောနိုင်သည်။ ဘာကျန်သေးလဲ? စာဖတ်ခြင်းကိုသာကန့်သတ်ထားသည်မဟုတ်ပါ။ အဲဒီအစား၊ မင်းကမိန်းကလေးတွေနဲ့ video chat လုပ်နိုင်တယ်။ သူတို့ကိုလက်ဆောင်ပေးတာတောင်မှပေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့မိန်းကလေးတွေဟာလှပပြီးပါရမီရှင်တွေဖြစ်ကြတယ်။ သင်သည်မည်သည့်ဘာသာစကားကဲ့သို့သောစွမ်းရည်အသစ်များသင်ယူရန်၊ စာရွက်အသစ်တစ်ခုချက်ပြုတ်ရန်နှင့်အခြားအရာများအတွက်မိန်းကလေးများနှင့်ဗွီဒီယိုစကားပြောခန်းတွင်နေနိုင်သည်။ သင်၏အချိန်ကိုမဖြုန်းတီးပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အံ့သြဖွယ်ကောင်းသောအမျိုးသမီးများနှင့်အတူနာရီပေါင်းများစွာစကားလက်ဆုံပြောဆိုခြင်းကိုပျော်မွေ့ရန်ကျွန်ုပ်တို့နှင့်ပူးပေါင်းပါ။ ကျပန်းမိန်းကလေးများနှင့်စကားပြောပါ။ သင်၏စကားဝိုင်းကိုသင်ကြိုက်သလောက်နူးညံ့သိမ်မွေ့အောင်ပြုလုပ်ပါ။\nအကယ်၍ သင်သည်နေ့စဉ်သူငယ်ချင်းများနှင့်တူညီသောဟော့စပေါ့နေရာများသို့ထွက်သွားရန်ပျင်းနေလျှင်အပြောင်းအလဲတစ်ခုအတွက်အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ Ulive သို့ဆက်သွယ်ပါ၊ သင်လုံးဝသူစိမ်းဆန်သောမိန်းကလေးများနှင့်အွန်လိုင်းစကားပြောဆိုခြင်းကိုလုပ်ပါ။ စိတ်လှုပ်ရှား ?? အမျိုးသမီးများနှင့်ဗီဒီယိုစကားပြောပြီး adrenaline မြန်မြန်ပြေးပါစေ! သင်မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ၊ သင်ဘာလုပ်သည်၊ သင်နေထိုင်သည့်နေရာတွင်ကျွန်ုပ်တို့၏ platform ပေါ်တွင်စာရင်းသွင်းခြင်းဖြင့်သင့်အားကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှမိန်းကလေးထောင်ပေါင်းများစွာနှင့်သင်စကားပြောနိုင်သည်။ မင်းတို့မိန်းကလေးတွေနဲ့ video chat စကားပြောနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့မင်းတို့ရဲ့ပုံပြင်တွေကိုဝေမျှနိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့မိန်းကလေးတွေကမင်းလုပ်ချင်တာကိုဘာမှမလုပ်ဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့၏အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့အမျိုးသမီးများအားချစ်ခင်လေးစားမှုကိုပြသပြီးထိုအချိန်တွင်သူတို့အားလုံးသည်သင့်အတွက်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ “ start” ကိုနှိပ်ပါ။ သင်သွားရန်အဆင်သင့်ဖြစ်သည်။\nUlive ရှိမိန်းကလေးများနှင့်တိုက်ရိုက်တိုက်ရိုက်ဗွီဒီယိုစကားပြောခြင်း - အထူးဘာလဲ။\nသင့်လျော်သော live chat chat room နှင့်အချိန်ဖြုန်းရန်သင့်အတွက်ကုန်ကျစရာမရှိပါ။\nUlive သည်ထောင်ပေါင်းများစွာသောမင်းသမီးများနှင့်စကားပြောနိုင်သည့်မိန်းကလေးများအတွက်သာလျှင် video chat platform ဖြစ်သည်။\nသင့်၏ကွန်ပျူတာ၊ လက်ပ်တော့နှင့်မိုဘိုင်းထုတ်ကုန်များတွင်မည်သည့်သဟဇာတဖြစ်မှုကိုမဆို ၀ င်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။\nသင် Ulive နှင့်စတင်သည်နှင့်မကြာမီကျွန်ုပ်တို့ chat service များစွဲသွားလိမ့်မည်။ မင်းနဲ့တွေ့ဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့မိန်းကလေးတွေအများကြီးကိုတွေ့တော့မင်းဟာအံ့သြသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်သင်ဟာပျော်စရာကောင်းတဲ့ဆွေးနွေးပွဲတွေနဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့မျက်နှာတွေကိုလှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားအောင်လုပ်ဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ အချိန်မဖြုန်းပါနှင့်ယနေ့ Ulive သို့ဆက်သွယ်ပါ !!


မဒမ်ကိုး: ပုံရိပ်တို့၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ (1929-2012 )\nပုံရိပ်တို့၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ (1929-2012 )\n၂၀၁၀ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလဆန်းပိုင်း .\nရေချိူးနေတာကြာလို့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်းက သွားကြည့်လိုက်တော့ ရေစည်ဘေးမှာထိုင်ချလို့ ..အဖိုးမြန်မြန်ချိူးလေဆိုတော့ အသံမထွက်လို့ ပြေးကြည့်မိတော့ ရေစိုပုဆိုးကိုကိုင်လျှက်သား တိုင်ကီကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်လက်တစ်ဖက်ကဆုပ်ထားလို့ ..\nဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး ပြေးထူတော့ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး ။ အိမ်မှာလဲဘယ်သူမှရှိ.။ အိမ်အသစ်ကိုရောက်ခါစ ။ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့ . ကျနော်ကပြန်လာကာစ . အသားကမကျသေး. ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလှမ်းအကူ အညီတောင်;တော့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်အိမ်က အန်တီတွေ ခြံထဲကိုသော့ဖွင့်ဝင်လာပြီး လာကူတယ် ။\nအဖိုးကိုအိပ်ယာထဲမိန်းမသုံးယောက်ဆွဲတင်တာမနိုင်လို့ မနည်းတင်ပြီး ရေစိုဝတ်တွေလဲချပြစ်ရတယ် ။ ဘေးအိမ်ကအန်တီပြောတာက လေဖြတ်တာတဲ့ ။စကားတွေကဗလုံးဗထွေးနဲ့ ။ ၀ူးဝါးဝူးဝါး ။ သွားရေတွေကျပြီး မျက်ဖြူလန်နေတယ် ။ ကြောက်လိုက်တာ တုန်နေတာဘဲ ။ဘာလုပ်ရမှန်းလဲမသိ။ အဖေနဲ့အမေလဲမရှိ။ အိမ်ရှေ့အိမ်ကဦးလေးကြီးတွေက လာပြီး တတ်နိုင်သလောက်လုပ်ပေးတယ် ။လေဖြန်းတဲ့ဘက်ကိုဆေးအပူတွေလိမ်းပေး အနှိပ်သည် သွားခေါ်ပြီး လုပ်ပေးကြတယ် ။ အမေပြန်လာတော့မှ ဆေးထိုး ပုလင်းကြီးချိတ်ပြီး သုံးရက် ၃ ည ကျနော်တို့ သားအမိ မအိပ်ဘဲအဖိုးကိုစောင့်ကြရတယ် ။ ၅ ရက်မရှိတရှိလေးမှာဘဲအဖိုးထိုင်နိုင်ထနိုင်ပြီ ။ ဆေးကောင်းတွေသုံး တာရယ် မိသားစုတွေဝိုင်းဂရုစိုက်တာရယ်ကြောင့် အဖိုးချက်ခြင်းပြန်နာလံထူလာ ခဲ့တယ် ။ ဒါပေမယ့် စကားပြောတာတော့ဗလုံးဗထွေးရှိနေပြီး ညာဘက်လက်ကလေးကတော့ သိပ်မသန်ချင် သလိုဖြစ်သွားတယ် ။\nဒီလိုနဲ့လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပေး လမ်းလျှောက်ခိုင်းနဲ့ တော်တော်လေးကို ပြန်သက်သာကောင်းလာခဲ့တယ် ။ ထမင်းဆိုလဲကိုယ့်ဖာသာကိုယ်စားနိုင်လာတယ်။ ထမင်းနဲ့ဟင်းကိုသေချာနယ်ဖပ်ပြီး ဇွန်းလေးတပ်လို့ စားပွဲလေးနဲ့ ချပေးလိုက်ရင် ထိုင်စားနိုင်တဲ့အဆင့်ရောက်သွားတယ်။\n၂၀၁၁ ခုနှစ် အေပရယ်နှောင်းပိုင်း\nမလွှဲသာလို့ စကာင်္ပူကိုပြန်လာရပေမယ့် တစ်ပတ်တစ်ခါ တခါတလေ နှစ်ခါ ဆက်ဖြစ်တယ် . အေပရယ်နောက်ပိုင်းမှာ အခြေအနေအဲလောက်မဆိုး ရွားပေမယ့် နွေမှာ လေဖြတ်နေ တဲ့သူအဖို့တော်တော်ခံစားလိုက်ရတယ်ထင်ပါရဲ့ ။ အစားအသောက်ပျက်လို့ မကြာခန ဆေးသွင်းရ တာကြားလာရတယ် ။ ၀မ်းလဲမကြာခနသွားတတ်တော့ တခြားအစားအစာလဲမကျွေးရဲဘူး . သွားလဲသိပ်မကောင်းတော့လို့ အမာလဲမ၀ါးနိုင်တော့ ဆေးကိုဘဲအားပြူလာရတယ် .။\nနေသာမကောင်းတာ သမီးလုပ်တဲ့သူကို စိတ်ပူတယ် သားမက် ပြန်အလာနောက်ကျရင်စိတ်ပူတယ် . မြေးအဝေးမှာရောက်နေတာကိုလှမ်းစိတ်ပူတယ်။ အမေဈေးသွားလို့ မှောင်လာရင် စိတ်ပူပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ခြံဝကိုလှမ်းလှမ်းကြည့်နေတတ်တယ်။ အဖေပြန်တာမှောင်တဲ့နေ့တွေဆို စိတ်ပူလို့ မျက်ရည်တွေကျလို့ ။ အိမ်ရှေ့ပူရင်အိမ်နောက်မချမ်းသာဆိုသလိုဘဲ တခါတလေ အဖေနဲအမေ လင်မယားတွေထုံးစံအတိုင်း စိတ်ဆိုးရင် သူစိတ်ညစ်နေတယ်တယ် ။\nကျနော်ဖုန်းဆက်တိုင်းအဖိုးနဲ့ပြောမယ်ဆိုရင် ဖုန်းထဲမှာ အသံမပီမသ မသဲမကွဲနဲ့ ပြန်ဖြေပြီး ၀မ်းနည်းလို့ ငိုနေတတ်တယ် . ကျနော်က အဖိုးဂရုစိုက်နော် .အဖိုးနေကောင်းမှ သမီးရှေ့မှာအလုပ်လုပ်နိုင်မှာ . မိသားစုအတွက်သမီးသွားနေတာနော် .မစားချင်လဲစားရမယ် စားချင်လဲစားရမယ်နော်လို့ ပြောရင် ..အင်းအင်းဆိုတဲ့အသံက မပီမသ ။ ဖုန်းထဲမှာ အဖေရယ် ..ဘာလို့ငိုနေတာတုန်းလို့ လှမ်းပြောနေတဲ့အမေ့အသံကိုအတိုင်းသားကြားနေရတဲ့ကျနော်ကရင်ကွဲနေလေရဲ့ ။\n၂၀၁၂ ခုနှစ် ဇန်န၀ါရီလ\nတရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ဘယ်ရက်ပိတ်မယ်မှန်းသေချာမပြောလို့ လက်မှတ်ဝယ်မရလိုက်တာနဲ့ အိမ်မပြန်လိုက်ရတော့ဖုန်းခနခနဆက်ဖြစ်တယ် ။ အဖိုးကိုသိပ်အားမရဘူး ဒီနှစ်တောင်ကုန်ပါ့မလားလို့ ဖုန်းဆက်တိုင်းအမေပြောနေတော့ စိတ်ကမချမ်းသာဘူး။ မိသားစုလေးလက်ချိူးရေလို့ရတဲ့ဘ၀မှာ အတ္တကြီးသူပီပီ ဘယ်သူ့ကိုမှထွက်မသွားစေချင်နေတာ ။ သူဌေးကိုခွင့်တိုင်တော့ ၃ လလောက်ကြိုပြော ရတယ် ။ ပိတ်ရက်နဲ့ဆက်ပြီးပြန်ပါလို့ဆိုလို့ . အေပရယ်ပြန်ဖို့စီစဉ်ဖြစ်တယ် ။ခွင့်က ၅ ရက်ထဲ။\n၄ ရက်နေ့ ကျနော်ပြန်ဖြစ်တယ် .စကာင်္ပူကို ပြန်လာပြီးတနှစ်တိတိပြည့်တဲ့နေ့ပေါ့ ။ ရာသီဥတုပူမှန်းသိပေမယ့် မိသားစုကိုတွေ့ချင်လို့အဖိုးကိုတွေ့ချင်လွန်းလို့ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး ။ အဖေလာကြိုနေတယ် ။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့အဖေတော်တော်အိုသွားပါလားလို့ခံစားလိုက်ရပြီး အပေါက်ဝအထွက်မှာ အမေ့ကိုမြင်တော့ဆံပင်တွေတိုပြီး အသားတွေလဲညိူသွားတယ် .လူမမာနဲ့ပင်ပန်းတယ်ထင်ပါရဲ့ ။ ပိန်လဲပိန်သွားတယ် ။ နွေပူပူလေပူပူ မှာ ကျနော် စိတ်တွေအိမ်ကိုအပြေးအလွှား ပြန်နေတယ် ။\nအိမ်ရောက်တော့ အဘိုးရေလို့ အော်ခေါ်ပြီးတက်သွားတဲ့အချိန်မှာ . အင်အားချိနဲ့နဲ့ နဲ့အိပ်မောကျနေလေရဲ့။ ပစ္စည်းချသံ စကားပြောသံတွေကြားလို့ထင်ပါရဲ့ အိပ်နေရာကနေထထိုင်တယ် ။ မြင်းခေါင်းစွပ်ကျယ်အဖြူလေးနဲ့ ချွေးတွေကိုရွှဲလို့ ။\nအဘိုးရေ သမီးပြန်လာပြီလို့ အနားသွားထိုင်နှုတ်ဆက်တော့ ပြုံးပြုံးနဲ ခေါင်းညိမ့်တယ် ။ သမီးမုန့်တွေပါလာတယ်သိလား ။ .အဖိုးစားဖို့နော် ဆိုတော့ အင်းအင်းတဲ့ ။\n၅ ရက်မှာ အပြင်ထွက်ပြေးလွှားရတာတမျိူးနဲ့ မိသားစုကိုမနည်းအချိန်ပေးရတယ် ။ ဒါတောင်အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့ဆွေမျိုးတချို့နဲ့ သူငယ်ချင်းတချို့ကသူတို့ဆီလာမတွေ့လို့ စိတ်ကွက်ကြသေးတယ်။ ရှေ့သုံးရက်မှာအဖေရယ် အမေရယ်နဲ့ဘုရားတက် .ချိန်ပေးပြီး နှစ်ရက်လောက်က အပြေးအလွှားဈေးဝယ်ရသေးတယ် ။ ပူလွန်းတော့ ကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင် မောပြီးနုန်းနေတာ ။\nရွှေတိဂုံပို့ပေးမယ်ဆိုပြီး အရမ်းပူတာနဲ့ ကျနော်မပို့ခဲ့လိုက်ရဘူးလေ။\nအသက်ကြီးတဲ့လူကြီးဆိုရင်တော့ပြောမနေနဲ့တော့ ။ ရန်ကုန်နွေရယ်အငြိုးကြီးလွန်းတယ်။\nကျန်တဲ့နှစ်ရက်ကို အဖိုးကိုအချိန်ပေး ပြီးရေမိုးချိူးပေး ဘာလေးများစားချင်မလဲလို့ ဟိုစမ်းစမ်းဒီစမ်းစမ်းကျွေးကြည့်တော့လဲ တည့်တာကျတော့ဝါးမရ . စပျစ်သီးစားပြီးတောင်ဝမ်းသွားနေတတ်လို့ စိတ်ထင်တိုင်းလဲမကျွေးရဲ ။ . မုန့်ဟင်းခါးတော့စားရှာတယ် ။ ခေါက်ဆွဲကြော်ကျွေးချင်တာလဲကျွေးမရ။ အဲဒါဘဲ . မစားနိုင်ခါမှ ဘာမှလုပ်မရတော့ဘူးဆိုတာ ။ ဒါတောင်အဖိုးကမာတယ်ပြောရမယ် . ဇရာကိုတဖြေးဖြေးမြင်ရတာ စိတ်ထဲမကောင်းဘူး . .\n၁၀ ရက်နေ့ ကျနော်ပြန်တော့ မပြန်ခင် မိသားစုနဲ့ဓာတ်ပုံရိုက် ဖြစ်တယ် . အဖိုးနဲ့ဓာတ်ပုံရိုက်မယ်ဆိုတော့ အဖိုးအိပ်နေရာကထလာတယ် ။ မျက်နှာမှာမပျော်ရွှင်တဲ့အရိပ်တွေ ..\nဓာတ်ပုံရိုက်တော့ ကျနော်ကရီအောင်စတယ် . ပြုံးလို့ ..\nကျနော် ကန်တော့တော့ ငိုတယ် . ပြုံးရင်းခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ငိုတယ် ။\nကျနော်လဲငိုတယ် ..။ သူလဲတစုံတခုကိုခံစားမိနေလိမ့်မယ်ထင်တယ် ။ ကျနော်ဆုတောင်းမိပါတယ် ။ အဖိုးကိုဒီတစ်ခါကန်တော့တာ နောက်ဆုံးမဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ။ အသံတိတ်ရှိုက်ရင်းမျက်ရည်ကျနေပေမယ့် .ဘယ်လိုမှထိန်းမရလို့ ကျနော့်ရှိုက်သံကအသံကျယ်ထွက်လာတယ်. ။ အမေလဲကြည့်ရင်းနဲ့ငိုတယ် .ညီမ၀မ်းကွဲလေးကတော့ကလေးချီပြီး အဝေးကိုထွက်သွားတယ် ။.\nအဖေကဘဲစပြီး ကျနော်တို့ ရဲ့ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းကို ပြန်ဖို့နှိုးဆော်ရင်းအစဖြတ်လိုက်တယ် ။\nကျနော်ကျောခိုင်းလိုက်တယ် . အဖိုးငိုသံကပိုကျယ်လာတယ်လို့ခံစားရတယ် ..။ အိမ်ပေါ်ကအဆင်းမှာ အဖိုးရဲ့ငိုသံကိုကျနော်ပီပီပြင်ပြင်ကြားလိုက်ရတယ် ။ ကျနော်လှည့်မကြည့်ပါရစေနဲ့တော့ ..။\n၂၀၁၂ မေလ .\nမေလတစ်လလုံး ကျနော် ၂ ရက်ခြား သုံးရက်ခြား ဒါမှမဟုတ် ၅ ရက်လောက်နေရင်တခါ ဖုန်းခေါ်ဖြစ်တယ် ။ ဖုန်းခေါ်တိုင်း အမေရဲ့ဖြေသံကတော့ အင်းးး ဒီလိုပါပဲ .အခြေအနေကတော့ လို့ဖြေတယ် ။ မေလကုန်ပိုင်းရောက်တော့ အဖိုးကဘာကျွေးကျွေးမစားတော့ဘူး ။ သူ့ကိုယ်သူသေချင်တယ်ပဲပြောနေတယ်လို့ အမေက စိတ်မကောင်းစိတ်ဆိုးတဲ့အသံနဲ့ ပြောလာလို့ အမေ့ကို ဖြောင်းဖြရသေးတယ် ။ သူလဲအဖေတစ်ယောက်ပဲကျန်တော့တာလေ။..အဲလိုပြောတော့စိတ်မကောင်းဖြစ်မယ်ဆိုတာနားလည်ပါတယ် ။ မိဘဘယ်လောက်အသက်ကြီးကြီးအားကိုးရာလို့သဘောထားတာကိုးး။\nချော့ကျွေးနော် . သမီးဖုန်းဆက်တယ် . အဖိုးနေကောင်းအောင်နေမှအလုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်လုပ်နိုင်မှာလို့ပြောပေးနော်အမေဆိုတော့ . အမေက ပြောပေးတယ် ။ ငိုနေသတဲ့ ။ ဖုန်းထဲမှာ ကျနော်နေမကောင်းဘူးလို့ဖြေမိလို့ .ဒီကလေးမလေးကလဲ ကျန်းမာရေးကောင်းတာလဲမဟုတ်ဘူး .ဘာလုပ်ဖို့အဝေးမှာနေနေတာလဲ ပြန်လာသင့်ပြီလို့ အဖိုးက လှမ်းပြောနေတယ်လို့ အမေကပြောတယ် ။ ကျနော်လား သိပ်ပြန်လာချင်တာပေါ့အဖိုးရယ် ...........။\nဖုန်းဆက်တာတွေစိတ်လာတယ် . အမေနေကောင်းရဲ့လားအဖေနေကောင်းရဲ့လား .အဖိုးနေကောင်းရဲ့လား ဖုန်းဆက်တိုင်းအရင်ဆုံးမေးတဲ့မေးခွန်းရဲ့နောက်မှ အမေ့ရဲ့ဖြေသံက သိပ်အားမရလှဘူး ။ အဖိုးက အစားကိုမ၀င်တော့ဘူး ဆုတ်လာပြီလို့ ပြောတယ် ။ အမေတို့လဲ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်လုပ်နေတယ်တဲ့ ။\nနောက်တစ်ရက် ..အဖိုးလန်းလန်းဆန်းဆန်းဘဲတဲ့ . နေကောင်းတယ်တဲ့ . အမေ့ရဲ့ဖြေသံ\nဇွန်လ ၁၃ ရက်နေ့ည\nကျနော်ဖုန်းခေါ်တော့ အမေ့ဖြေသံကြီးကလေးလေးနဲ့ ..ကောင်းပါတယ်အေ ..လူတွေလဲအရမ်းပင်ပန်းနေလို့ နည်းနည်းနေမကောင်းဖြစ်နေတာပါလို့ဖြေတယ် အသံကသိပ်ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းမရှိဘူး ။ ကျနော်တစက်ကလေးမှမရိပ်မိဘူး။ ပင်ပန်းလို့ ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်လို့ အသံမကောင်းတယ်ပဲမှတ်နေတာ.။ အဖိုးက ဆီးဝမ်းသွားဖို့ ခံထားတဲ့ ဂွမ်းထုတ်တွေကိုဖယ်ပြစ် . အကျီတွေချွတ်ပစ်တယ် ..ပြီးတော့သူအနားမှာလာနေပါ ..လာနေပါလို့ ခေါ်နေတယ်တဲ့ ။\nအမေကတော့ဆရာဝန်ကြီးကပြောတယ် လေဖြတ်သွားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဟာ ကလေးတွေလိုဖြစ်သွားတတ်တယ်လို့ ပြောတယ်လို့ ကျနော့်ကိုပြောတော့စိတ်မသက်မသာရှိလိုက်တာ ။\nဒါနဲ့ကျနော်လဲ အမေရယ် ..စိတ်ရှည်ပါနော် . သေချာလုပ်ပေးပါနော် အနားမှနေပေးလိုက်ပါအမေရယ်ဆိုတော့ အမေက နေပါတယ်သမီးရယ် အမေတို့လဲအကောင်းဆုံးလုပ်ပေးနေတာပါတဲ့ ။\n၂၀၁၂ ဇွန်လ၁၈ ရက်\nအဖေ့မွေးနေ့ မို့လို့ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကျနော်ပြင်လိုက်တယ် ။ မနေ့က အဖေများနေ့လေ . အဖေ့မွေးနေ့ကတရက်နောက်ကျနေတာနဲ့ ကျနော်လဲ မွေးနေ့ကျမှဆက်တော့မယ် .ဆန်းဒေးဆို ဖုန်းလိုင်းမကောင်းတတ်ဖူးလို့ တွေးပြီး မဆက်ဖြစ်လိုက်ဘူး။\nမန်းဒေးညကျတော့ ဟိုဘက်ခန်းကကောင်မလေးတစ်ယောက် ကိုဖုန်းကတ်လှမ်းမှာလိုက်တာ သူပြန်လာတာ ည၁၀ နာရီကျော်ကျော်လောက်ဆိုတော့ ကျနော်လဲ ၁၀ ခွဲလောက်ဖုန်းခေါ်ဖြစ်သွားတယ် ။\nဖုန်းကတော်တော်လေးခေါ်ပြီးမှဝင်တော့ ဟလိုအမေ.လား ဆိုတော့ အင်းးးးပြောတဲ့ ..\nအမေအသံကလုံးဝမရွှင်လန်းဘူး . ကျနော့်ကိုဘာဖြစ်လို့ဖုန်းခေါ်တာလဲတဲ့ . ကျနော်လဲအံသြသွားတယ် . ဟင် .ဒီနေ့အဖေ့မွေးနေ့လေ . အဖေ့ကိုဟက်ပီးဘတ်ဒေးလုပ်မလို့ခေါ်တာဆိုတော့ အင်းးအင်းတဲ့ ..ဒါနဲ့တဆက်ထဲ အဖိုးရောနေကောင်းလားအမေရောနေကောင်းလားလို့ ကျနော်အလောတကြီးမေးလိုက်တော့ ..စိတ်အေးအေးထားသမီး..အဖိုးဆုံးသွားပြီတဲ့ ..ဒီနေ့သဂြိုလ်တယ်တဲ့ ........။\nကျနော်မယုံနိုင်ဘူး ။ အမေ သေချာပြောစမ်းပါ ..ဘာလဲအဖိုးဆုံးတာတကယ်လားအဟုတ်လားလို့ ကျနော်မေးတော့ ဟုတ်တယ်အဖိုးဆုံးပြီတဲ့ ၁၆ ရက်နေ့ စနေမနက်ကဆုံးတာတဲ့ .။ဒီနေ့အသုဘချတယ်တဲ့ ။ ဘာလို့ကျနော့်ကိုဖုန်းမဆက်တာလဲအမေရယ်လို့ ပြောရင်း ကျနော်မျက်ရည်တွေအလိုလိုစီးကျလာတ.ယ်. ဘယ်လိုမှစိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး ။ အမေကိုဘာလို့ဖုန်းမခေါ်တာလဲ အိမ်မှာတခုခုဆိုဖုန်းခေါ်ပါလို့ပြောထားတယ်မဟုတ်လားဆိုတော့ မေ့သွားလို့တဲ့ ။ ကျနော်သိပါတယ်. ကျနော်သိတာနဲ့ ချက်ခြင်းပြန်ချလာမယ်ဆိုတာ ကျနော့်စိတ်ကိုသိနေတဲ့အမေက ဒီကိစ္စကြီးကို ဖုံးထားပြီး အားလုံးအေးဆေးမှ ပြောဖို့သူတို့ကြံပါလိမ့်မယ်။ . ကျနော်ပြန်လာမယ်ဆိုတော့ အမေက မလာခဲ့နဲ့တော့ တဲ့ ။ ကျနော်မယုံနိုင်ဘူးသိလား ။မနက်ငါးနာရီလောက်မှာဘဲ အသက်ရှုကြပ်ရာကနေတဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သွားတယ်တဲ့ ..။\nကျနော့်မျက်လုံးထဲမှာ ကျနော့်ကိုစောင့်သွားတဲ့အဘွား..အဘိုးရဲ့မိန်းမ .လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တာကာလကို ပြန်မြင်နေမိတယ် ။\nအိပ်သွားတာ.. အသက်ရှုရပ်သွားတာ .. အသက်ရှုနေရင်းကိုရပ်သွားတာ .. ကျနော်ရောက်လာပြီဆိုတာကိုသိပြီးကြားပြီးမှာ အသက်ရှုတာရပ်သွားတာ။ မယုံနိုင်လို့ အဘွားခြေရင်းမှာ တနေကုန်ထိုင်နေမိတာ. ပိတ်ဖြူအုပ်ထားတဲ့အဘွားရဲ့ ခြေရင်းမှာ ပြန်များအသက်ရှုလာမလားဆိုတဲ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကျနော် ထိုင်စောင့်နေမိတာ. ကျနော်မျက်ရည်လဲမကျဘူး.တွေတွေကြီးရပ်နေတာ\nအမေကပြောတယ် . လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့တဲ့ . . တောင့်တင်းနေတဲ့အဘွားရဲ့ခြေစုံကိုကျနော်ကိုင်ပြီး တွေတွေကြီးရပ်နေမိတာ။ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေတက်လာတော့ ကျနော်သပ်ချပေးရင်း အသက်ရှုဖို့မေ့နေခဲ့တာ။\nသုံးရက်မရောက်ခင်အထိ အဖေနဲ့အမေ့ကို သွားကြည့်ပေးကြပါဦး . မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားတာမျိုးဆိုရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲအမေရယ်လို့ ခနခနပြောနေမိတာ။\nမီးသြ၈ိုလ်စက်ထဲထည့်ခါနီးရေအိုးကိုခွမ်းခနဲခွဲလိုက်တော့မှ ကျနော်မျက်ရည်တွေကျလာတာ. မြေးတွေအားလုံးငိုနေကြပေမယ့် ကျနော် ရှိုက်ဖို့မေ့နေတယ်. အသက်ရှုဖို့မေ့နေတယ် ။ ကျနော့်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို ကျနော်တို့ မီးစက်ကြီးထဲထည့်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ဝမ်းနည်းမှု့ ..........\nခြောက်လတိတိ အဘွားအိပ်ခဲ့တဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ရင်းတွေးတိုင်းဝမ်းနည်းခဲ့ရတဲ့ဘ၀..\nခုအဲဒီခံစားချက်ကြီးကို ဆယ်သုံးနှစ်အကြာမှာ ပြန်ရခဲ့တယ် ..\nမယုံနိုင်ဘူး .လက်မခံနိုင်ဘူးလို့ တတွင်တွင်ပြောနေပေမယ့် ...\nကျနော်ဖုန်းဆက်တဲ့နေ့က သဂြိုလ်တဲ့နေ့ ................\nသေချာရဲ့လားအမေရယ်လို့ထပ်ခါတလဲလဲမေးတဲ့မေးခွန်းအောက်မှာ အမေ့ရဲ့အဖြေက သေချာတာပေါ့သမီးရယ်တဲ့ အဘွားတုန်းကလိုပါပဲတဲ့ ..\nအရမ်းခံစားသွားရသလားအမေလို့ မေးတော့ ..ညင်ညင်သာသာပါပဲတဲ့..\nကျနော်လက်မခံ ချင်ပေမယ့် လက်ခံလိုက်ရပါပြီ.\nသုံးဦးထဲသော မိသားစုဝင်ထဲက တစ်ဦး ဒီခရီးရှည်ကြီးကို လျှောက်သွားပါပြီ.\n၀မ်းနည်းပူဆွေးနေပေမယ့် .ခုစာရေးနေတဲ့အချိန်ဟာ လောကကြီးထဲကချစ်ခင်သူတစ်ယောက်ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ ၅ ရက်မြောက်သွားခဲ့ပါပြီ..\nကျနော့်မျက်လုံးထဲမှာ ......လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်များစွာဆီက ပုံရိပ်တွေ.........\nကျနော့်ကို ရိုက်တာနာမှာဆိုးလို့ လက်ခံပြီး အသံထွက်ရိုက်ခဲ့တာတွေ ..\nအဖွားကပွစိပွစိပြောရင် နောက်ကွယ်ကနေ ကျနော့်ကိုလက်ညိုးကိုနားနားမှာထောက်ပြီးခါပြပြီး ရီပြတာတွေ .\nအမေပွစိပွစိ ပြောတိုင်း နောက်ကနေ မြေးကိုလုပ်ပြခဲ့တာတွေ...\nသမီးလုပ်တဲ့သူစိုက်တဲ့ အပင်လေးတွေကို ဓားမတစ်ချောင်းနဲ့ ၀ါးခြမ်းတွေခွဲလို့လိုက်ကာပေးခဲ့တဲ့အရိပ်တွေ.. .\nစိတ်ဆိုးတိုင်း ပဲခူးကိုပြန်ပြန်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ ပြန်ပြန်လာတတ်တဲ့ပုံရိပ်တွေ..\nသမက်ဗူးပင်နဲ့ သူ့ဗူးပင်နဲ့ကို အတူရေလောင်းပေးပြီး ဘယ်သူ့အပင်ပိုကြီးလဲလို့ ပြောခဲ့တဲ့ပုံရိပ်တွေ..\nပုဇွန်ထုပ်ကြီးတွေမျှားလို့ရလာတိုင်း မြေးကို စားစေချင်လွန်းလို့ ကျွေးခဲ့တာတွေ...........\nအရွယ်လွန်အိုမင်းတာတောင်မှ မိသာစုကို စိတ်မချ ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ မာန်မလျော့တဲ့ပုံရိပ်တွေ...\nမနက်မိုးလင်းတိုင် ဘုရားရှိခိုးတဲ့ အသံတွေပုံရိပ်တွေ .\nဘာလေးရရ လှုချင်တန်းချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကို၇င်လေးတွေ ကိုလှုဒါန်းခဲ့တဲ့ပုံရိပ်တွေ ..\nမုန့်လင်မယားလေးဝယ်လာပေးရင် ရေနွေးကြမ်းလေးနဲ့ စားတတ်တဲ့ပုံရိပ်တွေ .\nဒံပေါက်တို့ခေါက်ဆွဲကြော်တို့ဆို သိပ်ကြိုက်ပြီး ငါ့မြေးကြော်ကြွေးတဲ့ခေါက်ဆွဲကြော်မှကောင်းတာ ငါ့မြေးချက်တဲ့မုန့်ဟင်းခါးမှပိုကောင်းတာလို့တရှိုက်မက်မက်ပြောခဲ့တဲ့ပုံရိပ်တွေ..\nရေချိူးတာကြာရင် ညနေဖက်ခေါင်းလျှော်မိရင် ဒီကလေးမလေးကတော့လေ သွေးလေမညီဘူး အဲလိုမလုပ်နဲ့ မြန်မြန်လုပ်လို့ စိုးရိမ်တကြီးစိတ်ပူနေတတ်တဲ့ပုံရိပ်တွေ ..\nဘာမှမတတ်သာလို့ သူများလုပ်ပေးသမျှခံယူရတဲ့ဘ၀မှာ ကြိတ်မှိတ်နေခဲ့တဲ့ပုံရိပ်တွေ..\nကျနော့်မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကြားမှာ ဝေေ၀၀ါးဝါးပြန်မြင်နေရတဲ့ပုံရိပ်တွေ.................။\nကြိုတွေးထားပေမယ့် မဖြေနိုင်ဘူးအဘိုးရယ် ..ကျနော့်နားထဲမှာရေအိုးခွဲလိုက်တဲ့ အသံကြီးကိုအလိုလိုကြားနေတယ် ..အိုးစားကွဲပြီဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်နဲ့ခွဲတယ်တဲ့ ..သမီးမလိုချင်ဘူး သမီးအဲဒါကိုလက်မခံနိုင်ဘူး.\nအားလုံးဟာတနေ့ဒီလမ်းကိုသွားရမယ်ဆိုတာသိပေမယ့် သမီး မဖြေနိုင်အောင်ဝမ်းနည်းနေပါတယ်။\nတစ်သျှူးရောင်းတဲ့အဘိုးအိုအိုကြီးတွေကိုမြင်ရင်အဘိုးကိုသတိရလွန်းလို့ကျနော်ပိုက်ဆံလှုတိုင်း အဖိုးကျန်းမာပါစေဆိုပြိးဆုတောင်းခဲ့သမျှ ဆုတောင်းမပြည့်ဘူးထင်ပါရဲ့အဖိုးရယ်..\nသွားလေဦးတော့ အဖိုးရယ် .ကောင်းရာမွန်ရာဘုံဘ၀ကိုရောက်ရှိပါစေလို့ သမီးဘုရားရှိခိုးတိုင်းကောင်းမှု့လုပ်ပြီးတိုင်းဆုတောင်းအမျှဝေ နေပါ့မယ် ..\nဘယ်သံသရာတစ်ကွေ့မှာ ပြန်ဆုံနိုင်ကြမယ်မှန်းမသိတော့ပါဘူး . ဒီဘ၀မှာအဘိုးတို့အဘွားတို့ မြေးဖြစ်ခဲ့ရတာကို သမီးအမြဲကျေနပ်နေပါတယ်အဘိုးနဲ့အဘွားရယ်.\n၂၀ ရက် ၆ လ ၂၀၁၂ ခုနှစ်\nဖတ်ရင်းမျက်ရည်ကျမိတယ် ဂျာရစ်ရယ် .. ဖိုးဖိုး ကိုလည်း အရမ်းသတိရတာပဲ\nငိုမိတော့မယ်း( လူတိုင်း လူတိုင်း နောက်ဆုံး ဒီလမ်းသွားရမယ်မှန်း သိပေမယ့်လည်း .....................................\nနေကြတဲ့ သခါင်္ရတရားပါ.။ မဒိုးရဲ့ အဘိုးကောင်းရာသုဂတိလားပါစေဗျာ..။\nကောင်းရာ သုဂတိ ဘုံဘ၀သို့ ရောက်ရှိပါစေ ခင်ဗျာ...\nတရားနဲ့ ဖြေကြတာပေါ့ ဂျာရစ် ရယ်..\nတို့တွေလည်း တစ်နေ့တော့ သည်လမ်းကိုမြန်းကြရဦးမှာဘဲ...။\nအဲသည်လိုအချိန်ကို မရောက်ခင် ချစ်ချစ်ခင်ခင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဘ၀ ဆိုတာကို တန်ဖိုးရှိရှိဖြတ်သန်းကြတာပေါ့။\nထပ်တူ ခံစားမိပါတယ် မမရယ်...:(:(\nရှင်ကွဲ မကွဲ၊သေကွဲ ကွဲကြရ...\nဒိုးကန် တကယ်ခံစားနေရမယ်ဆိုတာ ဘုန်းဘုန်း သိပါတယ်။ ဘာတတ်နိုင်မှာလည်းလေ။ တရားနဲ့သာ ဖြေဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေ့ါ။\nသဘာဝ တရားပါလို့ ဘဲပြောပြော၊\nဒန်အိုးလေးရဲ့ အဖိုး ကောင်းရာသုဂတိလားပါစေလို့ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ ပေးလိုက်တယ်။\nဖတ်ရတာ ရင်ထဲမှာ တကယ့်ကို ဆို့နင့်ရတဲ့ ပို့စ်ပါပဲ..၊ ညီမ ရေးထားတာ အသေးစိတ်ပြီး အမှတ်တရတွေ အပြည့်နဲ့ဆိုတော့ တထိုင်တည်းမှာ အဖိုးနဲ့ မြေးအကြားက သံယောဇဉ်ကို ကောင်းကောင်း တွေ့လိုက်ရတယ်၊ မိသားစုဝင်တွေအပေါ် စိတ်ပူတတ်ပြီး တွယ်တာလွန်းတဲ့ အဖိုး ကောင်းရာမွန်ရာ ဘုံဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းပါစေလို့ ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ဆုတောင်းပေး ပါတယ် ညီမရယ်...။\nကြယ်ပြာ့မှာ အဘိုးတစ်ယောက်ကျန်သေးတယ်။ အမေ့ အဖေပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဘိုးကို ဒီလိုမျိုးမခင်တွယ်ဖူးဘူး။\nဒိုးကန်ရေးတဲ့စာလေးက ရင်ကို ထိရှစေတယ်။ ဖတ်ရင်း မျက်ရည်တွေဝဲတက်လာတယ်။ အလုပ်မှာဆိုတော့ ငိုလို့လဲမရဘူး။ ဒိုးကန် အဘိုး ကောင်းရာမွန်ရာရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။\nဖတ်ရင်း နဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ် ညီမ ရယ် အမ ကလည်း အဖိုး ကို သိပ်ချစ်တာ\nအချိန်တန်တော့လည်း အားလုံးက ဒီတစ်လမ်းထဲကို သွားကြရမှာဘဲ။ သူ့နေ့ရောက်လာခဲ့ရင်ပေါ့။ ခုချိန်မှာသာ\nဒီလိုနောက်ဆုံးရက်တွေကိုလည်း အေးချမ်းစွာနဲ့ဘဲ ဖြတ်သန်းသွားတာ ဂျာရစ်လေး ကျေနပ်ပေးပါ။ စိတ်မကောင်းစရာတွေကိုဖယ်ပြီး သူတို့လေးတွေ ဝေဒနာဆိုးတွေနဲ့ မခံစားရဘူးလို့ တွေးပြီး ကျေနပ်လိုက်ပါ။\nညီမအဖိုးနဲ့အမဆရာသဂြိုဟ်တဲ့နေ့ကတစ်ရက်တည်းပဲ...။ ဆရာ့ကိုလိုက်ပို့ရင်း အဖိုးကိုသတိရလိုက်သေးတယ်...။ စိတ်မကောင်းဘူး ဂျာရစ်ရယ် အဖိုးကောင်းမွန်ရာဘုံဘ၀ကိုရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်...။ အမမှာလဲလေဖြတ်ထားတဲ့အဖိုးရှိတယ် ခုဆိုငါးနှစ်ရှိပြီ အိပ်ယာထဲမယ်...။\nဖတ်ရင်း မျက်ရည်ဝဲလာလို့၊ Post ဆုံးအောင် မနည်းကြီးအားတင်းပြီး ဖတ်လိုက်ရတယ် အစ်မဒိုးရေ။ ရင်ထဲ တကယ်မကောင်းဘူးဗျာ။ ဆို့တက်လာလို့ စိတ်တင်းလိုက်တိုင်း ဗိုက်ခွဲကြောင်းကနာနာလာလို့ စိတ်မနည်းပြန်လျှော့ထားရတယ်။ အစ်မဒိုးနဲ့ တထပ်ထဲ ခံစားရတယ်ဗျာ။ အဘိုးတစ်ယောက် ကောင်းရာသုကတိ ရောက်ပါစေ.........\nရွှေဒိုးရဲ့အဖိုးက ကောင်းကင်ဘုံကနေ မိသားစုကိုကြည့်နေမှာပါ\nဖတ်ရင်းစိတ်မကောင်း တော်တော်လေး ဖြစ်မိသွားတယ်.. :'(\nသိတတ်နေပြီ အမေဖက်ကအဖိုးနဲ့အဘွားကို သိပ်ချစ်\nဒါကြောင့် ဒါမျိုးတွေမဖတ်ရဲဘူး တွေးပြီးအသက်ရူ\nကျပ်လာလို့။ အသက် ၇၅ နှစ်ဆိုတာ နီးပြီမဟုတ်လားဗျာ။ ဂျာရစ် လိူမျိုးခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား\nစိတ်မကောင်းပါဘူး။ မဒိုးကန်ရဲ့အဖိုး ကောင်းရာမွန်ရာရောက်ပါစေ။ နောင် သံသရာမှာလဲ ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ပါစေ။\nဖတ်ရင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းမိတယ်။ မဒိုးရဲ့အဖိုး ကောင်းရာမွန်ရာရောက်ပါစေ။\nနောက်ဘိတ်ဆုံး၏ တဲ့ မဒိုးရေ။\nမမမဒမ်ကိုးရေ.. အိမ်မက်ခုမှ ရောက်တယ်..နာရေးလို့မြင်လိုက်ကထဲက အရမ်းလန့်သွားတာ ဖတ်ရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေ မထိန်းနိုင်ဘူးရယ် အိမ်မက်ဖွားဖွားဆုံးတဲ့ ပုံစံ အတိုင်းပဲ ရင်ထဲမှာဆို့လိုက်တာ..ဝမ်းနည်းလို့မဆုံးဘူး ..ဘိုးဘိုးကောင်းရာသုဂတိလားပါစေ..\nအစ်မလည်း အဖိုးဆုံးတာတော့ မမီလိုက်ဘူး\nအဖွားက အစ်မတို့ မောင်နှမတွေကို အရမ်းချစ်တာ.\nညီမရဲ့ ခံစားချက်ကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။ အစားထိုးမရနိုင်တဲံ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေပါ။\nညီမအဖိုး ကောင်းရာမွန်ရာ ရောက်မှာပါ။\nအလုပ်တွေများနေလို့ အခုမှရောက်ဖြစ်တာ အရင်တောင်းပန်ရတော့မှာပဲ ဂျာရစ်ရေ...စာတွေဖတ်ရင်း ရင်ထဲမှာ ခပ်ဆို့ဆို့ဖြစ်လာတာ ၀န်ခံပါရဲ့...တရားနဲ့ဖြေပါလို့ တရားချရရင်လည်း မတရားရာကျမှာ သေချာပါတယ်လေ...ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတစ်ယောက် ခွဲခွာသွားတာကို ဆရာတို့လို သာမန်လူသားအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တရားနဲ့ဖြေနိုင်ဦးမှာလဲ...\nအကောင်းဆုံးကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အဘိုးအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ကျန်တဲ့ရှင်သန်မှုကို ပိုပြီးအဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် ကြိုးစားရုန်းကန်ပြီး မျိုးဆက်အမွေကို ထိန်းသိမ်းရုံပဲမဟုတ်လား...\nစာဖတ်ပြီး ဂျာရစ်အတော်ဝမ်းနည်းနေတာ ခံစားလို့ရပါရဲ့...ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖို့ မှာပါရစေဦး...\nအဖိုးအဖွားတွေ ဆုံးပါးရင် မြေးတွေ သည်းအူပြတ်မတတ် ခံစားရတယ်။ သားအချစ် မြေးအနှစ်လို့ ဒါကြောင့်ဆိုတာ။ ကိုယ်တွေ့မို့ စာနာနားလည်ပေးနိုင်ပါတယ် ညီမရေ..။\nညီမပို့စ်လေးဖတ်ပြီး အဘွားကို အရမ်းသတိရသွားမိတယ်။ ညီမဖိုးဖိုး ကောင်းမွန်ရာဘုံဘ၀သို့ ရောက်ရှိပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်..။\nကျွန်တော့်အဘိုးလည်း ဆုံးသွားတာမကြာသေးတော့ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်အဘိုးကျတော့ ကင်ဆာလို့သိထားတော့ သူမဆုံးခင်မှာကို ကျွန်တော်သူ့အတွက်ရည်ရွယ်ပြီးငွေလှူနိုင်ဖို့လုပ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က သိပ်မသိတတ်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ အဘိုးအဘွားတွေကကျွန်တော်တို့မြေးတွေကို သိပ်ချစ်ရှာပါတယ်။ စာကိုဖတ်နေရင်းနဲ့တကယ်ကို ၀မ်းနည်းသလိုခံစားရပါတယ်။ ဒီလိုပါပဲဗျာ။ လူ့ဘ၀ဆိုတာ။ ကိုယ်တိုင်တောင်အစိုးမရဘူးလို့ဖြေပါဗျာ။\nအဘိုးကော အဘွားကော ကောင်းရာ သုဂတိ ရောက်ကြမှာပါ။ လိုရမယ်ရ ကုသိုလ်လုပ်ပြီးတိုင်းတော့ အမျှဝေပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။\nသူ့ချစ်မြစ်မလေးကိုလဲ တမလွန်ကနေ စောင့်ရှောက်နေပါလိမ့်မယ်။\nမွန်းကြပ်မှုမှ မြန်မြန်ကင်းလွတ်ပြီး စိတ်ချမ်းသာကိုယ်ကျန်းမာပါစေ။\nရင်ဆို့တယ် ညီမလေး အမေနဲ့အဖေဘက်က အဖိုးနှစ်ယောက်ဆုံးပါးချိန်ကိုသွားသတိရကိုယ်ချင်းစာမိတယ်


ATN: August 2009\nLife is onlyapoem\nThat I am very eager to recite,\nBut it becomes justamere dream\nThat I am not willing to like.\nLife is simplyapath\nThat I always have to walk with someone I love,\nBut it becomesabare earth\nThat I hardly ever meetadove.\nThis is my first and only poem composed in English.\nIf anyone translate it into Burmese for me,\nat 5:10 AM 14 comments:\nငါ ရေးခဲ့တဲ့ ဇာတ်ပါပဲ...\nဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တိုင် ဒါရိုက်တာ လုပ်တယ်...\nငါ့ဘာသာ ငါပဲ ကိုယ်တွေခွဲလို့...\nငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ သရုပ်ဆောင်တယ်...\nဇာတ်လိုက်ဆိုတဲ့ အကောင်တိုင်းကလည်း ငါဖြစ်လို့...\nငါ ချစ်တဲ့ မင်းသမီးတွေနဲ့ ငါတွဲပစ်လိုက်ပါတယ်...\nငါ့ရုံမှာပဲ ငါ့ဇာတ်ကို ငါတင်ခဲ့တယ်...\nတခြားရုံတွေကို ငါက အထင်မကြီးဘူးလေ...\nငါ့ ကိုယ်ငါပဲ တိုက်တွန်း သွေးဆောင် ဖျားယောင်းခဲ့တယ်...\nငါ့ ဘ၀ကို ငါကိုယ်တိုင် ထိုးချေပြီး ပေးခဲ့ရတာပေါ့လေ...\n“ကြေးကြီးလိုက်တာ-”လို့ငါ့ဘာသာငါ စိတ်ထဲမှာ ထင်နေသေးရဲ့...\nငါ့ဇာတ်ရုံကလည်း ဈေးကြီးလွန်းလှချည်လားလို့ စဉ်းစားမိရင်းနဲ့ပါ...\nငါ့ဇာတ်ကို ငါကြည့်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ တိုက်တွန်းရင်း ငါ့ရုံရှေ့မှာ ငါက်ိုယ်တိုင်ရောက်ခဲ့တာပေါ့...\nငါ့ဘာသာငါ တစစီ တစစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်မိတာပေါ့...\nခုတော့ ငါ့ရုံထဲကို ငါ ၀င်လို့ မရတော့ဘူး....\nငါဟာ ရုပ်ရှင်ကားကောင်းကောင်းတခုအတွက် ရုံဝင်ခွင့် လက်မှတ်ပျောက်နေတဲ့ ကလေးတယောက်လို\nတကယ်တော့လည်း ငါဟာ ငါ့အရှေ့မှာပဲ\nငါ့ကိုယ်ငါလည်း ချော့လို့ မရဘူး...\nငါ့အတွက် ဘယ်သူမှ မငိုကြစေလိုပါ...\nငါ့ဘာသာပဲ ငါ့အတွက်ငါ ငိုပါရစေ...\nငါ့ဘာသာငါ ငိုနေရင်း ရေးလိုက်ပါတယ်ဆိုတာ\nငါ့ဘာသာ ငါ သိပါစေ...\nသစ်ကောင်းနဲ့ ဖုန်းမြင့် အတွက် တီးထားတာ ။ ကြာပါပြီ။ အချော မသပ်နိုင်သေးလို့ ဘလော့မှာ မတင်ဖြစ်တာ။ သစ်ကောင်းက စကားနာ ထိုးတယ် သုံးရာသီက သုံးသံသရာ ကြာမယ် ဆိုပဲ...။ တကယ့်တကယ်ကတော့ အားလုံးကို တယောက်ထဲတီးရတာ လွယ်တယ် မှတ်လို့လား...... အင်းလေ... မတီးရတဲ့လူတွေကတော့ လွယ်တယ် ထင်မှာပါ... ခုတော့ သုံးရာသီ အကြမ်းကို တင်လိုက်ပါတယ်... စိတ်ပြေလက်ပျောက်... နောက်မှ အချောသပ်ပေးမယ်... သစ်ကောင်းရေ့... ...း\nat 6:03 PM 15 comments:\nတူ ၃ တူ\nဘာရယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါ။ သည်လိုပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဟိုပြောသည်ပြော ပြောရင်းက အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ ညီငယ် တယောက်နဲ့ စကားပြောဖြစ်သွားတော့ သူနဲ့ ပြောဖြစ်တဲ့ အကြောင်းလေးတွေကို ကျန်တဲ့ ညီအကို မောင်နှမတွေနဲ့ ရှဲချင်လာလို့ သည်စာကို ရေးလိုက်ပါတယ်။ အဲသည် ညီငယ်ကလည်း သည်စကားတွေကို ရှဲဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်။ ခုတော့ သူ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ သည်စာကို တင်လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့ ညီအကိုမောင်နှမများအတွက် မရည်ရွယ်ပါ။ အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ ညီအကို မောင်နှမများ ဖတ်ဖို့သာ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်သည်တဦးရဲ့ စေတနာစကားလို့ ယူဆလိုက်ပါ... ။\nkaung lay: အကိုနေကောင်းလား\nme: ဟေး... ကောင်းတယ်\nkaung lay: ဘာလုပ်နေလဲ\nme: ဘာမှ မလုပ်... အလုပ်က ခုမှ ပြန်ရောက်... အီးမေးလ်တွေ စစ်နေတာ\nkaung lay: အကို့ ကလေးတွေနေကောင်းလား\nme: အော... အားလုံး ကောင်းပါတယ်\nkaung lay: အဲလို မိသားစု ဘ၀ကို အားကျတယ်\nme: တကယ်လား... ဟ...\nkaung lay: တကယ်ပါ...\nme: အင်း... တကယ့် မိသားစု ဘ၀ကတော့ မင်းတို့ ထင်နေတာထက် ပိုခက်ခဲပါတယ်...\nkaung lay: အင်း... ခန့်မှန်းမိပါတယ်...\nme: ဟေး... ခန့်မှန်းတယ်ဆိုတာ... သေချာကို မသိလို့....\nkaung lay: အကိုကလည်းဗျာ... ကျနော်က သေချာ ဘယ်လို သိပါ့မလဲ... အိမ်ထောင်သည်မှ မဟုတ်တာ...\nme: အေးလေ... နင်တို့က အိမ်ထောင်ပြုချင်ကြတာမှ မဟုတ်တာ...\nkaung lay: အဲလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး အကို...\nme: အော ... အဲဆို ... အိမ်ထောင်ပြုချင်တယ်ပေါ့... ဟုတ်လား... ငါက လိုက်ရှာပေးရဦးမှာလား...း)\nkaung lay: ဟုတ်ပါဘူး အကိုရ... ကျနော့ဘာသာရှာမှာပါ... ဒါမယ့် အကိုရှာပေးရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့... ကျနော့်အတွက် သင့်တော်ရာလေး...း)\nme: အေးလေ... ရှာပေးမယ်... ငါ့ ညီမလေးတွေ အများကြီး... အဲအထဲက တယောက်ယောက် နင်နဲ့ သဘောတူလိုက်မယ်လေ... နင်က ဘာတွေ ကြိုက်တတ်လဲ ပြောပြထားဦး...\nkaung lay: ကျနော့ စိတ်ထဲတော့... ကျနော်ယူမယ့် မိန်းခလေးက လှစေချင်တယ်...\nkaung lay: နောက် လောဘနဲရမယ်...\nme: အင်း... ပြီးတော့ရော...\nkaung lay: နောက် တိုင်းပြည်အပေါ်ကို ချစ်တတ်ရမယ်...\nme: သည် ၃ ခုပဲပေါ့... ဟုတ်လား...\nkaung lay: ဟုတ်... အကို...\nme:း) အဲကောင်မလေးကို နင့်ဘာသာပဲ ရှာတော့ကွာ...း)\nkaung lay:း)... အကိုကလည်း အားကိုးရမလား ပြောမိပါတယ်...း)\nme: သိဘူးလေကွာ... လှလည်း လှရမယ်... လောဘလည်း နည်းရမယ်... တိုင်းပြည်အပေါ်လည်း ချစ်တတ်ရမယ်ဆိုတော့ မင့်ဟာက တောင်းဆိုချက်တွေ များလှချည်လား...\nkaung lay: အဲလိုပဲ စိတ်ထဲ ရှိနေတာလေ အကိုရ...\nme: အင်း... အဲဒါကြောင့် နင် လူပျိုကြီးဖြစ်နေတာ...း)\nkaung lay:း) အဲလိုလည်း မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...\nme: အေးပါ... ငါယုံထားတာလေးတွေလည်း ငါပြောဦးမယ်... မင့်ဘာသာစဉ်းစားပေါ့... ဟုတ်လား...\nme: တူ (၃) တူ လို့ အကိုကတော့ နံမည် ပေးထားတယ်...\nme: (၁) ဘ၀ တူသင့်တယ်\n(၂) ၀ါသနာတွေ အကြိုက်တွေ တူသင့်တယ်\n(၃) ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာ တူသင့်တယ်\nkaung lay: ဟုတ်ကဲ့...\nme: ဘ၀ မတူတဲ့အခါ ရေရှည်မှာ နားလည်မှုဆိုတာ ဘယ်လိုမှကို ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး\nkaung lay: အမှန်တွေပေါ့ဗျာ\nme: ခဏတဖြုတ်ကတော့ နားလည်မှုကို ပေးနေနိုင်တယ်လေ\nဒါပေမယ့် နားလည်မှုဆိုတာက အချိန်ကာလက စားသောက်တာကို ခံနီုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး\nkaung lay: ဟုတ်ပါ့ဗျာ\nme: အချစ်ဆိုတာကလည်း တကယ်တော့ ဘ၀ဆိုတဲ့ ငရုတ်ဆုံထဲ ထည့်ထောင်းလိုက်တဲ့အခါ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက်ကြေသွားတတ်တဲ့ ပဲခြမ်းစေ့တွေလိုပါပဲ ... အခြေခံအားဖြင့် ဘ၀တူမှသာ ဖြစ်မယ်လို့ အကိုကတော့ ထင်တယ်...\nkaung lay: သေချာတယ်အကို ဒါတောင်မှလည်း အချိန်ယူပြီး ကြည့်ကြရမှာဘဲ...\nme: အေးလေ တကယ်တော့ တို့တွေက သူပုန် သူပုန်ချင်း အိမ်ထောင်ပြုကြရမှာ... သူပုန်တွေကို နားလည်မှာ သူပုန်မတွေပဲ ရှိတယ်...\nမင်းလည်း သူပုန်မ တယောက်လောက် ရှာကွာ...\nkaung lay:း( သူပုန်မတွေက အများကြီး မရှိဘူး အကို...\nme: အဲတာတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူးကွာ...\nပြောနေသောစကား သည်မှာ ပြီးပါသည်။\nတူ (၃) တူကို လိုအပ်သည်ဟု ကျနော် ကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ပါသည်။ သည့်အတွက် အိမ်ထောင် မပြုကြသေးသော ညီအကို မောင်နှမများအတွက် သည်စာကို ကျနော် ရေးပါသည်။ ညီအကို မောင်နှမအားလုံး တူရာတူရာ လက်တွဲခွင့်ရကြပါစေကုန်...\nat 1:34 PM 18 comments:\nရွာသားလေးက ကျနော့်ကို ရေးစေချင်တယ်ဆိုလို့ ရေးလိုက်တာပါ...\nပန်းလေးတပွင့်ကို... မခူးရက်လို့ ငေးမောမိသူ...\nကျနော့်အဖြစ်ဟာ... တကယ်နောက်ဆုံးတော့ ကြေကွဲစရာ...\nဝေးဝေးသို့သာ... အသည်းနင့်နင့် ကျောခိုင်းထွက်ခွာ...\nဘ၀တလျှောက်မှာ... ဘယ်လိုနည်းမှ မဖြေသိမ့်သာ...\nရောက်လေရာ... အမြဲ မျက်ရည်ဝဲဖို့ အကြောင်းဖန်လာ...\nအဖေါ်မစုံသော ခရီးဟာ... နွေပူကျဲတဲ့ နွေကန္တာ...\nကြိုးကြာသံ အယ်လ်ဘမ်ထဲမှ ခင်မောင်တိုး၏ သီချင်းတပုဒ်က သူ့ အခန်းထဲမှာ တီးတိုးလွင့်ပျံနေလေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း တဖက်နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ထားသော မှန်ဘောင်သွင်း ဓါတ်ပုံထဲက နှင်းဆီပန်း အဖြူတပွင့်ကို သူ ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသော သီချင်းသံနှင့်အတူ သူ့အတွေးများကလည်း ဆပ်ပြာပူဖေါင်းတွေ လေထဲမှာ ဝေ့၀ဲပျံ့လွင့်သွားကြသလိုမျိုး သူ မေ့လျော့ထားခဲ့သော - သို့မဟုတ် - မေ့လျော့ထားချင်ခဲ့သော အတိတ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလတခုဆီ ဝေ့၀ဲလွင့်ပျံသွားကြလေတော့သည်။\nမနက်စောစော အမေ ကျော်ပေးသော ထမင်းကျော်ကို ပဲပြုတ်တချို့နှင့်အတူ ထမင်းဘူးထဲ ဖြည့်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လွယ်အိပ်ဆွဲကာ ကားဂိတ်ဆီသို့ သူထွက်လာခဲ့သည်။ သည်နေ့တော့ နည်းနည်း သူ နောက်ကျနေသည်။ ဓါတု ပရက်တစ်ကယ်က ၇ နာရီ စမှာဆိုတော့ ကားစောင့်ရမှာနဲ့ဆို ၇ နာရီ ၁၅ လောက်မှ ကျောင်းကို သူရောက်တော့မည်မှာ သေချာနေသည်။ ရွာလယ်လမ်းလေး အတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်ရင်း ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ အကြွေတချို့ကို ကားခပေးဖို့ နှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သည်အခိုက်မှာပဲ သူ့နံဘေးအနားမှာ အနီရောင် အရိပ်တခုက ထိုးဆိုက်ကျလာသည်။ သူ အလန့်တကြားလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနီရောင် တိုယိုတာကားလေးတစီး....\n“ကျော်စွာ... ကားပေါ်တက်လေ... နင် ကျောင်းနောက်ကျနေပြီ...”\nကားထဲမှ ထွက်လာသော အသံနောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူနဲ့ တတန်းထဲ တရပ်ကွက်ထဲက သူငယ်ချင်း “နှင်းအေးဖြူ”...\nသူ ကြောင်ပြီး ရပ်နေမိသည်။ ဘာမှလည်း ပြန်မပြောဖြစ်။\n“ဟဲ့... ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ကားပေါ်တက်ပါဆို... ” ပြောရင်း နောက်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် သူငယ်ချင်းကို အယောင်ယောင် အမှားမှား ပြုံးပြရင်း ကားနောက်ခန်းထဲ ၀င်ထိုင်လိုက်မိသည်။ ကားတံခါးကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ သည်မှာ ကားမောင်းသမားထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေသော ဦးလေးကြီးက.... “ကောင်လေး... တံခါး မစေ့သေးဘူး... ပြန်ဖွင့်ပြီး သေချာအားနဲ့ ဆွဲပိတ်လိုက်....” လို့ ပြောမှ ကားတံခါးကို ပြန်တွန်းဖွင့်ပြီး “ဂျိုင်း”ကနဲ မြည်အောင် သူ ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ ဆောင့်ပိတ်ရင်းလည်း စိတ်ထဲက အားနာနေမိသေးသည်။ ကားတံခါးများ တခုခု ဖြစ်သွားမလားလို့...။ ဘာလို့ဆို သူ့ဘ၀ တလျှောက်လုံးမှာ သည်တခါပဲ ကိုယ်ပိုင်ကားတစီးရဲ့ တံခါးတခုကို ဆောင့်ဆွဲပိတ်ဖူးတာလေ။\n“နင်... ဘာလို့ သည်နေ့ နောက်ကျနေတာလဲ...” မေးလာသော “နှင်းအေးဖြူ”ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ကားနောက်ခန်းမှာ အတူတူ တွဲထိုင်နေမိတာကို သူ သတိထားမိသွားသည်။ စိတ်ထဲမတော့ ကြည်နူးမိသလိုလို အားနာမိသလိုလို...\n“အင်း... ကျနော် သည်နေ့ အိပ်ယာထတာ နောက်ကျသွားတယ်... ညက အဖေနေမကောင်းလို့ နင်းနှိပ် ပြုစုပေးနေရတာနဲ့ ညဉ့်နက်သွားတယ်လေ... အမေလည်း အိပ်ယာထ နောက်ကျသွားတော့... အမေ ကျော်ပေးတဲ့ ထမင်းကျော်ကိုလည်း စောင့်နေရသေးတာကိုး...” သူပြောတော့\n“နင်ဟာလေ... ခုထိ ငါ့ကို... ကျနော်... ကျနော်နဲ့... ပြောနေတုန်းပဲ... အဲဒါ အရမ်း သူစိမ်းဆန်တယ်ဟဲ့... သိရဲ့လား...” လို့ သူ့ကို ပြောလေသည်။\nသူကလည်း အူကြောင်ကျား အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်မိရင်း “ဟုတ်ကဲ့...” ဟု ပြောမိလေသည်။\n“အာ... လာပြန်ပြီ... ဟုတ်ကဲ့...နင်က... ငါ့ကို မခင်လို့လား...” မေးတော့\n“သြော်... မဟုတ်ပါဘူး... လေးစားသမှုနဲ့ပါ...” လို့ သူပြန်ပြောမိလေသည်။\n“ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ နှင်းကို... နင်နဲ့ ငါနဲ့ မပြောချင်ဘူး... နှင်းကို ကျနော်ခင်ပါတယ်... နှင်းနဲ့ ကျနော်လို့ပဲ ပြောပါရစေ... နင်နဲ့ ငါနဲ့တော့ မပြောပါရစေနဲ့...” တဆက်ထဲ ပြောမိရင်း “ကျနော့်ကိုတော့ နှင်း ကြိုက်သလို ခေါ်ဝေါ် ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်...” လို့ သူပြောနေဆဲ...\n“နင်ကလေ... ရီရတယ်... အရင်တုန်းကတော့ ငါ့ကို (မ...) တပ်ခေါ်တာ... ခုတော့ နှင်းတဲ့... ဟင်း...ဟင်း...”\nထိုသို့ နှင်းပြောမှ သူ့ဘာသာ အလန့်တကြား ပြန်စဉ်းစားခဲ့မိသည်။ ဟုတ်ပါသကော။ ကျောင်းစတက်ကတည်းက လက်တွေ့ခန်းမှာ အတူတူ တလျှောက်လုံးမှာ မနှင်းအေးဖြူလို့ပဲ သူ ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ခုမှ ဘယ်လိုက ဘယ်လို နှင်းဖြစ်သွားသလဲ သူလည်း မသိတော့။ သူ့လျှာတွေ သည်နေ့ စလစ်ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်မည်။\n“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ငါ့ကို အဲလို ခေါ်တာ ငါ ကြိုက်ပါတယ်...”\n“ဒါနဲ့... ငါပြောဦးမယ်... တို့တွေက တကျောင်းထဲ တက်နေတာပဲ... ရပ်ကွက်လည်း တခုထဲ... လမ်းလည်း တခုထဲ... နောက်နေ့ကစပြီး... နင် ဘတ်စ်ကား မစီးနဲ့တော့... ငါတို့ကားကိုပဲ... အတူတူ စီးကြမယ်... ဟုတ်ပြီလား... ခု ရွာလယ်လမ်းဆုံလေးမှာပဲ မနက်ကျရင်စောင့်နေတော့... ဟုတ်လား...”\n“ဟယ်... လုပ်ပြန်ပြီ... ဟုတ်ကဲ့... တဲ့... အေးပါ...လို့ နင် မပြောတတ်ဘူးလား...”\n“အေး... အေး... အေးပါ...” ထစ်ထစ် ငေါ့ငေါ့ သူပြောမိတော့ နှင်းက ချစ်စရာကောင်းအောင် ရီနေပြန်သေးသည်။\nသည်လိုနဲ့ ကျောင်းဖွင့်သော ရက်တွေအားလုံးမှာ ရွာလယ်လမ်းဆုံလေးမှာ နှင်းရဲ့ ကားကို စောင့်ရင်း သူ ကဗျာတွေ စပ်ခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ ကားနောက်ခန်းမှာ နှင်းနှင့် အတူထိုင်ရင်း စာတွေအတူ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ နှင်းအပေါ်မှာ သူ့ သံယောဇဉ်တွေ ထူထပ်ခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ မတူခြားနားသော ဘ၀နှစ်ခုအကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နှလုံးသားတခုပေါ်မှာ တင်ပစ်လိုက်ဖို့ သူစဉ်းစားရ ခက်ခဲခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ ဘ၀နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ချိန်မှာ မိသားစု နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ကြရမည်ဆိုတာကို သူတွေးခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနဲ့ မတူညီသော ဘ၀နှစ်ခု မတူညီသော မိသားစု နှစ်စု ပေါင်းစပ်ကြလျှင် ဘာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်လဲလို့ သူအတွေးတွေ ရှည်လျားခဲ့ဖူးသည်။\nတရက်မတော့ ဘာအကြောင်းကြောင့် မသိ... ဗိုလ်တထောင် ဘုရားကို သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး စုပြီး သွားဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားရောက်တော့ ရှိခိုးသူကရှိခိုး၊ ဆုတောင်းသူက ဆုတောင်း၊ ပြတိုက်ကိုကြည့်သူကကြည့်၊ သူနဲ့ နှင်းကတော့ နှစ်ယောက်အတူ လျှောက်ဖြစ်နေသည်။ လိပ်တွေ အစာကျွေးရာနေရာရောက်တော့\n“နင်ဘာဆုတောင်းသလဲ”တဲ့ နှင်းက မေးလာသည်။\n“ကျနော်က ဘာကိုဆုတောင်းရမလဲ...” သူပြန်မေးမိသည်။\n“ငါ... နင့်ကို ချစ်ပါစေလို့.. နင် ဆုမတောင်းဖူးဘူးလား...”\nတကယ်တော့ နှင်းက အလွန်ပွင့်လင်း လွတ်လပ်လေသည်။\n“ကျနော် ဆုတောင်းခဲ့ဖူးတာပေါ့.. အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ...”\n“နင့်ကို ငါချစ်တယ်.. ကျော်စွာ...” နှင်းက ပြောနေလေသည်။\nသူ သိပါသည်။ မိန်းကလေးတယောက်က ယောက်ျားလေးတယောက်ကို ချစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ နှလုံးသားတွေ မည်မျှရင်းနှီးခဲ့ရမှန်း သူသိနေသည်။\n“နှင်းကိုလည်း ကျနော့ နှလုံးသားတွေနဲ့အမျှ ချစ်ခဲ့တာပါ...” သည်လို သူပြောမိတော့ နှင်းက နှုတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။\n“ဒါမယ့် ကျနော်နဲ့ နှင်းက ဘ၀မတူပါဘူး...” သူ ဆက်ပြောမိသည်။\n“ကျနော် စိတ်ကူး မယဉ်ချင်ဘူး...”သည်လိုပဲ သူ ပြောခဲ့သည်။\nနှင်းကတော့ သူ့ကို မုန်းပါမည်...\nသူကတော့ နှင်းကို ချစ်ပါသည်...\nထိုနေ့က ပြောခဲ့သောစကားများသည် နောက်ဆုံးစကားများဖြစ်ပါသည်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော့် နှလုံးသားထဲက နှင်းသည် “နှင်းအေးဖြူ”ဖြစ်ပါသည်\nနှင်းအေးဖြူသည် ကျနော့် နှင်းဆီ အဖြူတပွင့်ဖြစ်ပါသည်...\nat 6:46 PM 18 comments:\nခုတလော နားထောင်ဖြစ်နေတဲ့ သီချင်း တပုဒ်က Blake Shelton ရဲ့ Home ပါ။\nCountry သီချင်းတွေ သိပ် နားထောင်လေ့ မရှိပေမယ့် သည် တပုဒ်ကိုတော့ ကြိုက်ပါတယ်။\nဒါဟာ ဖြောင့်တန်းခဲ့ဖူးတဲ့ မျဉ်းကွေးတချောင်းရဲ့ ငိုသံ\nခရမ်းနုရောင်လေးတွေ စွန်းထင်း ပေကျံ...\nကောင်လေးတယောက် လွမ်းဆွေးနေ ...\n“အမေ...”လို့ တကြိမ်တခါသာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းမိရုံ...\nလိပ်ပြာတွေ အလန့်တကြား ထခုန်တယ်...\nခုတော့ မွှေးထုံနေတဲ့ အပြာရောင်ပန်းတွေ ကြား\nငါ မောနေပြီ အချစ်...\nတနှစ်မှ တခါ ပွင့်တတ်တဲ့ ပိတောက်\nအနီနဲ့ အပြာ လမ်းအတူလျှောက်တော့\nသူ့အရောင်ကို ငါ မုန်းတယ်...\nအလံတွေကို ငါ မုန်းတယ်...\nငါ လိုက်ကောက်ခဲ့ ...\nငါ့ကို ပြန်ပြီး မဲ့ပြ...\nလမ်းကို ဖဲ့ဖဲ့စားသွားတဲ့ ကြမ္မာ\nမမြင်ရတဲ့ အမာရွတ် လှလှ\nပင်လယ်ဆီပဲ ငါ သွားမယ်...\nပင်လယ်မှာ လမ်း မရှိဘူး...\nပင်လယ်မှာ ကမ်းပဲ ရှိတယ်...\nပင်လယ်မှာ လမ်း မလိုဘူး...\nပင်လယ်မှာ လမ်း မပျောက်ဘူး...\nပင်လယ်ကို ငါ ချစ်ခဲ့တယ်\nတခါတုံးက တီးခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းတပုဒ်ပါ။ အဆို မပါ အတီးချည့် သက်သက်။ အခုတော့ ဆိုချင်စိတ် ပေါက်လာတုန်း ဘေးအခန်းက ဆရာသမား ၂ ယောက် မရှိတုန်း အလစ်မှာ ဆိုပြီး တင်လိုက်ပါတယ်။ စာမရေးနိုင်တုန်း ဆားချက်တာလည်း ပါသပေါ့လေ...။ အားလုံးပဲ သည်းခံခွင့်လွှတ် နားဆင်ကြပါကုန်...း)\nကောင်းကင်ကို သူ အပိုင်စားခဲ့ပြီပဲ...\nMy Love ဆိုတာ Smallville တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲထဲက သီချင်းတပုဒ်ပါ။ ကျနော် ကြိုက်လို့ YouTube မှာ ရှာကြည့်ရင်းနဲ့ တွေ့လာတဲ့ My Love Vid ထဲမှာ ထည့်ပေးထားတဲ့ စာသားလေးတွေ ကိုလည်း ကြိုက်နှစ်သက်လို့ အောက်မှာ ဝေမျှပေးလိုက်ပါတယ်။ Westlife ရဲ့ မူရင်း Vid ကတော့ သည်မှာပါ။\nLove isawonderful thing, it can be found anywhere at anytime.\nLove will make you smile and make your heart bit fast.\nThe love doesn't just fill your heart, it overflows into your whole body and soul.\nTrue love comes in quietly, without banners or flashing lights.\nLove is not finding that perfect person, but finding all of that person's imperfections and loving every single one of them.\nLove is everything that makes you smile, everything that brings you up when you are down.\nLove is looking into someone's eyes and seeing yourself perfect for the first time in your life.\nMy Love (Lyrics by Westlife)\nSo 'So I say it inabreath\n(Dedicated to my beloved 'Snow')\nဗမာပြည်တွင်းက လူထုတရပ်လုံး၊ ပြည်ပရောက် ဗမာပြည်သားတွေအားလုံးနဲ့ အတူ တကမ္ဘာလုံးက လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ ဒီမိုကရေစီ လိုလားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးစုံ၊ နိုင်ငံပေါင်းစုံ၊ အစိုးရပေါင်းစုံ၊ ပြည်သူလူထု ပေါင်းစုံက လပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့် အကဲခတ်နေခဲ့ကြရတဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို တဖက်သပ် မတော်မတရား တရားစွဲဆိုထားတဲ့ အမှုကို နအဖ စစ်အုပ်စုရဲ့ တရားရုံးက ဆုံးဖြတ်ချက် အမိန့်ချလိုက်ပါပြီ။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ကြောင်း အပြစ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားတယ်ဆိုပြီး အမှုကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချပါတယ်။ ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ် ၃ နှစ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။\nသည်ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့နောက်မှာတော့ ဗမာတပြည်လုံးမှာရော ပြည်ပမှာပါ အသံမျိုးစုံ ဆူညံ သွားတော့တာပါပဲ။ စုတ်သပ်သူ သပ်၊ ဒေါသထွက်တဲ့သူ ထွက်။ နိုင်ငံတကာက အဖွဲ့ အစည်းတွေကလည်း သဘောထားတွေ ထုတ်ပြန်။\nသို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ MRTV ကနေ နအဖ ဥက္ကဌရဲ့ အမိန့်နဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို တ၀က်အထိ လျှော့ချလိုက်ကြောင်း၊ ဒါ့အပြင် ပြစ်ဒဏ်ကိုလည်း ဆိုင်းငံ့ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြောင်း၊ ဆိုင်ငံ့ကာလ အတွင်း နေအိမ်မှာပဲ အကျယ်ချုပ် ထားမှာ ဖြစ်ကြောင်းတွေကို ကြေငြာသွားခဲ့ပါတယ်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဗမာပြည်သူတရပ်လုံးကတော့ မကျေမနပ် ဒေါသထွက်ကြပါတယ်။ ပြည်ပရောက် ဗမာပြည်သားတွေထဲမှာလည်း ခံစားချက်တွေ အမျိုးစုံ ဖြစ်နေကြတာ တွေ့နေ၊ မြင်နေ၊ ဖတ်နေ၊ ကြားနေရပါတယ်။ တချို့ဆို မျှော်လင့်ချက် မဲ့လောက်တဲ့ အထိ ခံစားနေကြတာ တွေ့ရတယ်။ တချို့ဆို ကမ္ဘာမြေရဲ့နောက်ဆုံးနေ့လောက်နီးနီး ခံစားနေကြပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်က သတင်း စာမျက်နှာတွေမှာ၊ မျက်နှာ ဘုပ်အုပ်မှာ၊ ဘလော့စပေါ့ရဲ့ ဘလော့ စာမျက်နှာတွေ ပေါ်မှာ၊ တွစ်တာတို့ မိုင်စပေ့စ်တို့လို စာမျက်နှာတွေမှာ၊ အီးမေးလ်တွေထဲမှာ၊ ချက်တင်းတွေမှာ ----- ကြေကွဲဆို့နင့်နေကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စာတွေကို ကျနော် တွေ့နေ၊ မြင်နေ၊ ဖတ်နေ၊ ကြားနေရတော့ ...... အားလုံးကို တခု ပြောပြချင်စိတ် ဖြစ်လာမိပါတယ်။\nဒါကြောင့် သည်စာကို ရေးပါတယ်။\nကျနော် ပြောချင်တာကတော့ အချက် ၂ ခုထဲပါ။\n၁။ နအဖစစ်အုပ်စုဟာ အသိဥာဏ်နုံနဲ့နေတဲ့ လူတစုသာ ဖြစ်တယ်။\nနအဖဟာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို အသက်ကိုတောင် ရန်ရှာခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒီပဲယင်း အရေးအခင်းက သည်အချက်ကို သက်သေပြခဲ့ပြီးပါပြီ။ ရဲရင့်တဲ့ ပြည်သူလူထုကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ သည်အချက်ကို ကြည့်ရင် နအဖဆိုတာ စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုအသိ ဘယ်လောက်အထိ နုံနဲ့နေတဲ့ လူတစုလည်းဆိုတာ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်နိုင်ကြမှာပါ။ အဲသည်တော့ လူတယောက်ကို သတ်ဖို့အထိ ကြိုးစားနေတဲ့ လူတစုဟာ အဲသည်လူတယောက်ကို ထောင်ချဖို့ဆိုတာကတော့ ဘယ်လိုမှ ၀န်လေးမှာ မဟုတ်တာ အသေအချာပါပဲ။ သည်တော့ အခု ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို ပြစ်မှုထင်ရှားတယ်ဆိုပြီး အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ် ၃ နှစ် အမိန့်ချတယ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သည်အတွက် ကမ္ဘာမြေရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့လို ၀မ်းနည်း ကြေကွဲနေစရာ မလိုပါ။\n၂။ အများ ထင်နေကြသလို နအဖဟာ သူတို့ လုပ်ချင်ရာကို သူတို့ မလုပ်နိုင်ပါ။\nန၀တကနေ နအဖ အမည်ပြောင်းခဲ့တဲ့ စစ်အုပ်စုဟာ တလျှောက်လုံး သူတို့လုပ်ချင်ရာ လုပ်လာခဲ့တာပါပဲ။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာလည်း အဲသည်လို ယုံကြည်နေခဲ့လို့ကို လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေခဲ့တာပါပဲ။ သည်အချက်ကလည်း သာမန်အားဖြင့်တော့ မှန်တယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ သို့သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့မှာ သူတို့မှာလည်း သူတို့ လွန်ဆန်လို့ကို မရတဲ့ အကန့်အသတ်တွေ ရှိပါတယ်။\nအာဏာဆိုတာ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ရှိတယ်- ဆိုတဲ့ စကားလို ပြည်သူလူထုကို တလျှောက်လုံး သူတို့ စိတ်တိုင်းကျ သေနတ်နဲ့ ချိန်ပြီး ဖိနှိပ်လာခဲ့သလို၊ သူတို့ စိတ်ထဲမှာလည်း ဗမာတပြည်လုံးဟာ သူတို့ သေနတ်ပြောင်းဝတွေအောက်မှာ ပြားပြား ၀ပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်နေခဲ့ကြတာပါ။ အဲသည်လို ယုံကြည်တဲ့ အတိုင်း လည်း သေနတ်ဆွဲပြီး သူတို့ လုပ်ချင်ရာကို လုပ်ခဲ့တာပါပဲ။ တကယ်တော့ လက်တွေ့မှာ သူတို့ ယုံကြည်နေသလို မဟုတ်ပါဘူး။\nသည်အချက်ကို ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ရလာဒ်၊ ၁၉၉၆ ခုနှစ် ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှု၊ ၂၀၀၇ ခုနှစ် ရွှေဝါရောင်အရေးတော်ပုံတွေက ကောင်းကောင်းကြီး သက်သေပြခဲ့ပြီးပါပြီ။ အဖိနှိပ်ခံပြည်သူလူထုဟာ သေနတ်ပြောင်းတွေကို မကြောက် ကြောင်း အခွင့်အခါကောင်းရတဲ့ အခါတိုင်းမှာ သွေးနဲ့ရင်းပြီး သည်အချက်ကို သက်သေ ပြခဲ့ပြီးပါပြီ။\nဒါကြောင့်လည်း နအဖစစ်အုပ်စုရဲ့ တကယ့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်အချိန်မှာ ပြည်သူလူထုက အုံကြွ တော်လှန်မှာလဲ ဆိုတာကို တထိတ်ထိတ် တလန့်လန့်နဲ့ ခြောက်ခြား နေရရှာတာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း သံဆူးကြိုးတွေ၊ စွမ်းအားရှင်တွေ၊ ကြံ့ဖွတ်တွေ၊ လုံထိန်းတွေ၊ စစ်သားတွေနဲ့ပဲ နေရာတကာ စစ်အင်္ဂါလေးပါး ပြပြပြီး ပြည်သူလူထုကို ကြောက်သွားမလား အထင်နဲ့ ဖြဲခြောက်ပြနေရရှာတာပါ။ သူတို့ရဲ့ တကယ့် သွေးကြောတွေထဲမှာတော့ ကြောက်သွေးတွေပဲ လှည့်ပတ် စီးဆင်းနေတာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း အားအားရှိ သေနတ်တကိုင်ကိုင် ဖြစ်နေရတာပါပဲ။\nသည်အချက်က နအဖ စစ်အုပ်စုဟာ သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်လို့ကို မရဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။ သူတို့မှာလည်း အကန့်အသတ်တွေ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ၊\nအခုတော့ နအဖက သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေပြီ၊ တို့မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူး..... အဲသည်လို ၀မ်းနည်းအားငယ်နေကြတဲ့ ညီအကို မောင်နှမတွေကို ကျနော် တခု ပြောချင်ပါတယ်။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။\n၁။ သူတို့ဘာသာ စိတ်ကြိုက် ပြဌာန်းထားတဲ့ ဥပဒေအရကိုပဲ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို ထောင်ဒဏ် ၅ နှစ် အထိ ချနိုင်တယ်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ဆိုထားတဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ၃ နှစ်ပဲ ချရဲခဲ့တာ၊\n၂။ ၃ နှစ်ပဲ ချသည့်တိုင်အောင် ပြစ်ဒဏ်ကို တ၀က် လျှော့ပေါ့တယ်ဆိုပြီး တနှစ်ခွဲပဲ သတ်မှတ်တာ၊\n၃။ အဲသည် တနှစ်ခွဲကိုတောင် ဆိုင်းငံ့ပြစ်ဒဏ်ဆိုပြီး အင်းစိန်မှာ မထားပဲ (တကယ့် ထောင်ထဲမှာ မထားပဲ) (ပြစ်ဒဏ် ဆိုင်းငံ့ကာလအတွင်း ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အား သူမ၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ဗဟန်းမြို့နယ် ရွှေတောင်ကြား ၁ ရပ်ကွက် တက္ကသိုလ် ရိပ်သာလမ်း ခြံအမှတ် (၅၄/၅၆) နေအိမ်၌ ပူးတွဲပါ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်း ချက်များနှင့်အညီ နေထိုင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။) ဆိုပြီး အကျယ်ချုပ်ကို ပြောင်းလိုက်တာ၊\n၄။ ဒါတောင် (လျှော့ပေါ့ပြောင်းလဲလိုက်သော ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမည့် အချိန်ကာလထက် မကျော်လွန်သော အချိန်ကာလအတွင်း ပူးတွဲပါ သတ်မှတ်ပေးထားသော စည်းကမ်းချက် များနှင့်အညီ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ပါက ဆိုင်းငံ့ထားသော ပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို လွတ်ငြိမ်း ချမ်းသာခွင့် ပြုမည်ဖြစ်ကြောင်း) ဆိုပြီး အချိန်ကာလတခုခု အခြေအနေ တခုခု ရောက်လာရင် ပြစ်ဒဏ်အားလုံးကနေ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်- ဆိုပြီး စကားခံထားတာ၊\n၅။ ပြီးတော့ (ပြစ်ဒဏ်ဆိုင်းငံ့ကာလအတွင်း ဒေါ်ခင်ခင်ဝင်းနှင့် ဒေါ်ဝင်းမမအား ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ဗဟန်းမြို့နယ် ရွှေတောင်ကြား ၁ ရပ်ကွက် တက္ကသိုလ် ရိပ်သာလမ်း ခြံအမှတ် ၅၄/၅၆ နေအိမ်၌ ပူးတွဲပါ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းချက်များနှင့်အညီ နေထိုင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။) ဆိုတာ၊\nသည်အချက် ၅ ချက်ဟာ -\nနအဖက အသံကောင်းဟစ်နေတဲ့ (ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ လွတ်လပ်ရေးကို အသက်ပေး၍ ရယူပေးခဲ့သည့် နိုင်ငံ့ ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ သမီး ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း) ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ (နိုင်ငံတော် အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီ အနေဖြင့် မိမိ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာအတွင်းမှ သူမကို စာနာထောက်ထား ညှာတာမှု ပြု) လိုက်ခြင်း မဟုတ်တာကတော့ အသေအချာပါပဲ။\nအဲသည်အချက် ၅ ချက်ဟာ တကယ်တော့ -\nငါတို့ လုပ်ချင်သလို လုပ်လို့ ရတယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့ နအဖစစ်အုပ်စုက အသိဥာဏ်နုံနဲ့စွာနဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတခုမှာ လက်တွေ့ သူတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတခုကို ကိုယ်စားပြုနေတဲ့ အချက်တွေပါ။\n၁။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို အသက်တောင် ရန်ရှာရဲခဲ့တဲ့ စစ်အုပ်စုက ခုတော့ ထောင်ဒဏ် ၅ နှစ်တောင် မချရဲဘူး မဟုတ်လား။\n၂။ သူတို့လုပ်ချင်သလို လုပ်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ တရားရုံးတွေမှာ ထောင်ဒဏ် ၃ နှစ် ဆိုပြီး စာရွက်ထဲမှာ အမိန့်ချခဲ့သည့်တိုင် လက်တွေ့မှာ လျှော့ပေါ့ပြစ်ဒဏ်ဆိုပြီး တနှစ်ခွဲပဲ သတ်မှတ်တာ သူတို့ ၃ နှစ် မချရဲလို့ မဟုတ်လား။\n၃။ အမိန့်မှာ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ်လို့ ပါပေမယ့် တနှစ်ခွဲကိုတောင် ဆိုင်းငံ့ပြစ်ဒဏ်ဆိုပြီး နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ပဲ ထားရဲတာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို အင်းစိန်ထောင်ထဲမှာ မထည့်ရဲလို့ မဟုတ်လား။\n၄။ ဒါတောင် ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရစဉ်ကာလအတွင်း ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ပါက လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးမည်လို့ စကားခံထားတာကိုက အကျယ်ချုပ်ကိုတောင် ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ဖြစ်အောင် မရဲတရဲ လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား။\n၅။ နောက်တချက်ဖြစ်တဲ့ (ဒေါ်ခင်ခင်ဝင်းနှင့် ဒေါ်ဝင်းမမအား ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ဗဟန်းမြို့နယ် ရွှေတောင်ကြား ၁ ရပ်ကွက် တက္ကသိုလ် ရိပ်သာလမ်း ခြံအမှတ် ၅၄/၅၆ နေအိမ်၌ ပူးတွဲပါ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းချက်များနှင့်အညီ နေထိုင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။) ဆိုတာကလည်း သည် အမျိုးသမီး ၂ ယောက်ကို ထောင်ထဲ မပို့ရဲလို့ မဟုတ်လား။\nသည် အချက် ၅ ချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။\nဒါဟာ တကယ်တော့ ကျနော်တို့ မမြင်ရတဲ့ အောင်ပွဲ ၅ ခုကို ကျနော်တို့ ရလိုက်တာပါ။\nနအဖအတွက်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် သိနေပေမယ့် ကျန်တဲ့ လူတွေ အများစုက မမြင်ရတဲ့ နအဖစစ်အုပ်စုရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှု ၅ခုပါ။\nကျနော်တို့ ကိုယ်တိုင်က အရှုံးမပေးသေးသရွေ့ ကျနော်တို့ ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး။\nနအဖ စစ်အုပ်စုဟာ အနိုင်ရနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ။\nတကယ်တော့ ကျနော်တို့ဟာ တိုက်ပွဲကို ဆက်တိုက်နေကြဆဲပါပဲ။\nat 2:15 PM 19 comments:\nခုတလော နားထောင်ဖြစ်နေတဲ့ သီချင်းပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျနော်အကြိုက်ဆုံး Hard Rock Band ဖြစ်တဲ့ Van Halen ရဲ့ ကမ္ဘာကျော် သီချင်း တပုဒ်ပါ။ အဆိုကတော့ David Lee Roth။ အတီးကတော့ ကျနော့် အကြိုက်ဆုံး Lead Guitarist တွေထဲမှာပါတဲ့ Eddie Van Halen ပါ။ Tapping တွေရဲ့ ဂီတဖခင်ကြီးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ခုခေတ်စကားနဲ့ပြောရရင် အတီးရောအဆိုရော ရေလည် လန်းတယ်ပေါ့။\nကျနော် ဖြတ်သန်း ကြုံတွေ့ ခဲ့ရတဲ့ ဒာတိတ်က ဖြစ်စဉ်တွေကိုလည်း ပုံဖေါ်ပြချင်တယ်။..... ကျနော်နဲ့ ဒာခြားသူတွေရဲ့ ဘဝဒာမောတွေ ကိုလည်း ဖွင့်ချပြချင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော် ဖတ်မှတ် ခဲ့ဖူးတဲ့ စာကောင်း ပေကောင်းတွေကိုလည်း မျှဝေ ခံစားချင်တယ်။.\nအဲသလို ဆိုလာတဲ့ မောင်နှင်းလှိုင် ဆိုတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ သူငယ်ချင်း တယောက်ရဲ့ ဘလော့ကို စာဖတ်သူတွေ အားလုံးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တာပါ။ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆက်စာကိုတော့ သည်မှာ သွားဖတ်နိုင်ပါတယ်။\nနှလုံးသားရဲ့ အပိုင်းအစလေးတွေသာ ဖြစ်တယ်။\nရှစ်လေးလုံး အမှတ်တရ စာကဗျာ\n“အရေးတော်ပုံ”ကဗျာ ကိုအောင်သာငယ်ဆီ ပို့ ပြီး စောင့်ဖတ်ပါတယ်။\nကွန်မင့်ရေးသူတွေတွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်။ ရှစ်လေးလုံး သမိုင်း ကို ကျနော် ခံစားရမိတဲ့ ထောင့်က ထုဆစ်ဖွဲ့ သီကြည့်ခြင်းပဲ ဆိုပါတော့။\nအံ့အားသင့်မိပါတယ်။ ကျနော် တောင်တောင်အီအီ ဟိုလျှောက်သည်ဖတ် လုပ်မိသော အခါ။ ရွာသားလေး ၀ိုင်တီယူရဲ့ ကဗျာလေး တပုဒ်ကို တူးဆွမိတယ်ပဲ ဆိုပါတော့။\nလွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ခန့် ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ မြန်မာ့မီဒီယာသမဂ္ဂ ကွန်ဖရင့်မှာပါ။ စာရေး ဆရာကြီး။ သတင်းစာ ဆရာကြီး ကြေးမုံဦးသောင်း (အောင်ဗလ) က အင်တာနက်မှာ ကဗျာသူရဲတွေ နှောင့်ယှက်လို့စိတ် မသက်မသာ ဖြစ်ရကြောင်း စင်မြင့်ထက်က ပြောပါတယ်။ ဒီမှာ အခမ်းအနားမှူးများ ဖြစ်တဲ့ ကိုခင်မောင်စိုး (ခု အာအက်ဖေ) “ကဲ ကဲ ဆရာကြီးက ပြောနေပါပြီ။ ကဗျာဆရာတွေ ဖြစ်တဲ့ ကိုလွမ်းဏီတို့၊ ကိုငြိမ်းဝေတို့ ဘာများ ပြောမလဲ ခင်ဗျာ” တဲ့။ “အဘ ကျနော်တို့ ကဗျာတွေ သိရောသိရဲ့ လား၊ ဖတ်ကော ဖတ်ရဲ့လား။ ဒီကနေ့ကဗျာ ရေစီးကြောင်းက ပြောင်းနေပါပြီ။ (ကျနော်တို့ ကဗျာနယ်ပယ်မှာ ကဗျာသူရဲတွေ မရှိပါဘူး၊ မီဒီယာ နယ်ပယ် မှာသာ ပါပါရာစီတွေ ရှိနေတာ။ ကန်တော့နော် အဘ” ဆိုတာ တက်ရောက်တဲ့သူတိုင်း မှတ်မိ နေအုံးမှာပါ။ ကျနော် ပြောချင်တာက ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့ စကား မဟုတ်ပါ။ ကျနော်ပြီးတော့ ကိုသန်းဝင်းထွဋ္ဋ် (ခု ဒီဗွီဘီ) က တကယ့် ခံစားချက်နဲ့ ပြောတာလေးပါ။ “အဘ ကျနော် ကဗျာ တပုဒ် မိတ်ဆက်ပြချင်တယ်။ အဘ နား မကြားလည်း ကျန်တဲ့ လူတွေ ခံစားရမိနိုင်မလားပေါ့လေ။ ကျနော်တို့ ထောင်ထဲ တိုက်ပိတ်ခံနေရစဉ်မှာ ကဗျာဆရာ မောင်အောင်ပွင့်က ရေအိုးထဲက ရေကို အပြင်ဘက် မြေကြီးပေါ်ကို သွန်ပက်လိုက် တယ်။ ပြီး ရဲဘော် ညီအစ်ကိုတို့လရောင်ကို ဟော့ဒီမှာ ရပြီတဲ့။ ဒါ ကဗျာလေ။ အမှန်ပဲအဘ ရေအိုင်လေးထဲမှာ လရောင် ၀င်းလက် စိုတောက်နေတယ်။ ဒါ ကဗျာမဟုတ်ရင် ကျန်သူများ ခံစားတွေးဆပါလေ”တဲ့။ ကျနော် ကိုသန်းဝင်းထွဋ်ကို ငေးရီကြည့်မော နေမိတယ်။ လူငယ်ကဗျာသမားတွေရဲ့ အတွေး အရေး နက်ရှိုင်း လှပပါလားလို့ဆင်ခြင်မိတာပါ။\n“လရိပ်ချစ်သူ” လို့ အမည်တပ်ထားတဲ့ ရွာသားလေး ၀ိုင်တီယူရဲ့ ကဗျာ အပိုင်းအစကို ကျနော့် သားကို ကျနော် ဖတ်ပြမိတယ်။\nရေရှိတိုင်း တွေ့ ရသတဲ့။\nခမ်းဖို့ဆုတောင်းရမလား။\n(ရွာသားလေး - ၀ိုင်တီယူ)\nဒီကဗျာ ဖတ်ပြီး ရေတော်တော်ငတ်တယ်ဆိုတာ ကဗျာလူငယ်တွေ သိပါစေ။\nဟိုးတလောက keyboard နဲ့ တီးခဲ့ဖူးတဲ့ အချစ်သီချင်း ပါ။ ပထမအကြိမ်ကတော့ အဆိုမပါ အတီး သက်သက်။\nခုတော့ ဘေးအခန်းက ငတိ ၂ ယောက်လည်း မရှိတုန်း၊ ဆိုချင်စိတ်လည်း ပေါက်နေတုန်းမို့ မကျေပွဲနွှဲပြီး ဆိုလိုက်ပါတယ်။\nတယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ် တဂ်လာတော့မှပဲ ကိုယ့်မှာ အကြွေးတွေ ဘယ်လောက် များနေမှန်း ပြန်စဉ်းစားမိတော့တယ်။ ခုတလောဆိုပြီး ညီမငယ် မနော်ဟရီက တဂ်လာတော့။ ရေးဖြစ်လိုက်ပါတယ်။ တဂ်ပို့စ် ကလည်း အမေးအဖြေတွေ ဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရေးဖြစ်လိုက်တာပါပဲ။ ရေးပြီးမှ ကိုယ်တဂ်ချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဒုက္ခပေးရတာပေါ့လေ။ အတော်များများကိုလည်း ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ဒုက္ခပေးလိုက်ပါတယ်...း)\nနောက်တော့ အဲသည် တဂ်ပို့စ်တွေပဲ လိုက်ဖတ်ရင်းနဲ့ သိလိုက်ရတာက အတော်များများက အကြွေးတွေနဲ့ မကင်းကြဘူးကိုး။ အဲသည်တော့မှ ကျနော့် အကြွေးတွေကို ကျနော် ပြန်ကြည့်မိတော့တယ်။ မနည်းပါ့လား.... ဘယ်လိုလုပ် အကြွေးတွေ အဲလောက်များများ တင်နေမိမှန်းတောင် မသိ။\nမအယ်ကို “သူငယ်ချင်းမောင်ဘဦး” အကြွေးတင်နေတယ်။ သစ်ကောင်းအ်ိမ်နဲ့ မောင်ဖုန်းမြင့်ကို “သုံးရာသီ” အကြွေး တင်နေတယ်။ သစ်ကောင်းကတော့ စကားနာ ထိုးပါတယ်။ သုံးရာသီဆိုတော့ နားထောင်ရဖို့ သုံးသံသရာလောက် စောင့်ရမယ်ထင်ရဲ့တဲ့။ (အေးပါ ညီလေးရေ့ သည်သံသရာ မဆုံးခင် နားထောင်ရမှာပါ...း) နောက် မီးငယ် တောင်းထားတဲ့ “ဘယ်သူမှ မကောင်းဘူး”။ ဒါကတော့ လောဆယ် တင်နေတဲ့ သီချင်း အကြွေးတွေပါ။\nနောက်စာကြွေးတွေက ပြန်ကြည့်မိတော့ အများကြီး။\nတိတ္ထိတဦး၏ မှတ်တမ်း - အဲဒါလည်း ဆက်ရေးရဦးမယ်။\nကိုယ့်တွေ့ (၂ မှာ ရပ်သွားတယ်)။\nလမ်းဆုံးရောက်သွားသူများ (အဲဒါကလည်း ၂ မှာ ရပ်သွားတယ်)။\nနောက် (၁၃) မှာ ရပ်သွားခဲ့တဲ့ သူပုန်တယောက်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ။\nဘော့ဘ်မာလေ (သို့မဟုတ်) ပန်းပွင့်နှလုံးသား-ဆိုပြီး ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါလည်း ဆက်မရေးဖြစ်ဘူး။\nခုတော့ ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။ အချိန်ရရင် ဆက်ရေးပါမယ် ဆိုတဲ့ စာမျက်နှာကိုပဲ ပြန်လှန်လိုက်ရ ပါတယ်။ သီချင်းတွေကိုလည်း အချိန်ရမှ တီးပေးပါ့မယ် အချိန်ရမှ နားထောင်ကြပါပေါ့...း)\nသွေးဆုံးတဲ့ မိန်းမသဘာဝ မဟုတ်ဘူး။\nသွေးနဲ့ ထုံးထားတဲ့ ပန်းတကုံး ဖြစ်တယ်။\nကျုံးရေပြင်ထက်က ကြာပန်းငွေစင် ဖြစ်တယ်။\nတောပြုန်းတဲ့ တောင် မဟုတ်ဘူး။\nလှိုင်းဖုံးလို့မကြို့တဲ့ ဗေဒါ ဖြစ်တယ်။\nသတင်းစာရှင်းလင်းပွဲက မိုက်ခရိုဖုန်း မဟုတ်ဘူး။\nအဆုံးရှိတဲ့ လမ်းဖြောင့်တခု ဖြစ်တယ်။\nအသွားတုံးနေတဲ့ ဓား မဟုတ်ဘူး။\nမဆုံးရှုံးတဲ့ သမိုင်းကြွေး ဖြစ်တယ်။\nတုံးအောက်က ဖား မဟုတ်ဘူး။\nအနာဂတ် ဂုံးကျော်တံတား ဖြစ်တယ်။\nအင်းစိန် အကျဉ်းခုံရုံး မဟုတ်ဘူး။\nမဆုံးတဲ့ ပေးဆပ်မှု ဖြစ်တယ်\nငါတို့ အားလုံးရဲ့ အရေးတော်ပုံ ဖြစ်ပြီးရင်း ဖြစ်။ ။\n(၁) ဗမာပြည်ကြီး ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်ရေးရမလဲ\n(၂) ငါလည်း ဘယ်တော့မှ ဖူးလ်တိုင်းမ်အလုပ်တခုရမလဲ\n(၃) ကားအသစ်တစီး ဘယ်တော့မှ ၀ယ်နိုင်မလဲ...း)\nအတော့ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တ၀ါ တကောင်ပါပဲ။\nဘ၀အကြောင်းကို ခုထိ ဘာမှကို မသိသေးဘူး။\nလောလောဆယ် ဖတ်နေမိတာကတော့ ရှောလမုန်သီချင်း။\nသခင်နှုတ်ဆက်သော နမ်းခြင်းဖြင့် ကျွန်မကို နမ်းပါစေ။\nကိုယ်တော်၏ မေတ္တာသည် စပျစ်ရည်ထက် သာ၍ ကောင်းပါ၏။ (ရှော - ၁း၂)\nFaceBook ထဲက Mafia\n(သုံးမရတဲ့ ပိုက်ပိုက်တွေတော့ အများကြီး ရတယ်။\n(ခေါင်းထဲမှာရော... ဘလော့စပေါ့က ပို့စ်တင်းမှာရော...\nဒါပေသည့် အဆုံးကတော့ မသပ်နိုင်သေး...)\n(နံမည်တော့ မသိဘူး... သိတဲ့လူတွေ ပြောသွားကြပါ)\n(http://thachinmyar.blogspot.com) က နံပတ် ၁၇ မြောက် သီချင်းပါ။\n(Face Book မှာ သူ့ကို add တဲ့သူတွေ များလွန်းလို့ ထွက်သွားရပါသတဲ့။\nကျနော်လည်း ဖွဘွတ်ကနေ ထွက်သွားချင်ပါတယ်။ အားလုံး ၀ိုင်း add ပေးကြပါ...း)\nဖြစ်သလိုချက်ထားသော မနက်စာ၊ နေ့လည်စာနဲ့ ညစာများပါ ခင်ဗျား။\n(ကမ္ဘာပေါ်က သန်း ၆၀၀၀ အထဲမှာ\nဖခင်တွေထဲမှာ အဆိုးဆုံးသော ဖခင်တယောက်၊\nလင်သားတွေထဲမှာ အသုံးမကျဆုံး လင်သားတယောက်၊\nသားသမီးတွေထဲမှာ မိဘမျက်နှာ အပျက်ဆုံး သား တယောက်...)\nမနှစ်က ဆုံးပါးသွားတဲ့ ချစ်သော မေမေ။\nအတိတ်မီးလျှံများ (မနော်ဟရီဆီမှ ကူးယူလိုက်ပါသည်)\nမိတ်ဆွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာများ။\nချစ်တဲ့ အကိုကြီးရယ်၊ ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရယ်နဲ့ အတူတကွ ညညတွေတိုင်းမှာ ထိုင်ပြီး ဂစ်တာတီးခဲ့ဖူးတဲ့ ပိတောက်ပင်တပင်အောက်က သစ်သားထိုင်ခုံလေး။\nပင်လယ်ထဲ ရေချိုးဆင်းပြီး ပင်လယ်ရေကလည်း ငန်လိုက်တာလို့ ပြောတဲ့သူ။\nကိုယ့်ကိုယ်ကို ငါးထင်နေတဲ့ ဖားလောင်းတွေ။\nနအဖ သို့မဟုတ် SPDC\nသက်ရှိ - ကျနော့်ရဲ့ ငှက်ကလေး သုံးကောင်။\n(မင်းဆက်အောင်၊ ညီဆက်အောင်၊ ရန်ဆက်အောင်)\nသက်မဲ့ - ကျနော့်ရဲ့ လျှပ်စစ်ဂစ်တာ ၂လုံး။\n(သူတို့က ကျနော် အသံထွက်စေချင်သလို ထွက်ပေးတယ်)\nကယ်လီဖိုးနီးယား လော်တို ပေါက်ပါစေ။\nအချစ်ပေးပါ... အချစ်သာ... ပေးပါ့...\n(မျက်ရည်ငှက်များ နားစေသတည်း အယ်လ်ဘမ်ထဲမှာပါတဲ့ ကျော်ဟိန်းရဲ့ သီချင်းတပုဒ်။\nရေးချင်လို့မဟုတ် ချစ်ခင်တဲ့ ညီမငယ် မနော်ဟရီက တဂ်လို့ ရေးလိုက်ရတာပါ။\nတာဝန်အရ ဆက်ပြီး တဂ်ရပါတော့မယ်။\nဖတ်နေသူများ မျက်ခုံး လှုပ်ကြပါ။\nညီ ကိုလူထွေး (ရေးပြီး)\nညီမ ကိကီ (ရေးပြီး)\nညီငယ် ရေတမာ (ရေးပြီး)\nမမွန် (သုနှင်းဆီ) (ရေးပြီး)\nကိုဧရာနဲ့ မသီတာ (တယောက် တပို့စ်စီ ရေးပေးပါ...း) (ရေးပြီး)\nညီငယ် ရွာသားလေး (ရေးပြီး)\nကလူသစ်ကြီး (ခင်မင်ရင်းနှီးစွာနဲ့ ကြီးတလုံး ပိုထည့်လိုက်သည်...း) (ရေးပြီး)\nညီ ကိုအောင် (ပျူနိုင်ငံ) (ရေးပြီး)\nတူမငယ် ဆုမွန် (ရေးပြီး)\nညီမငယ် သက်ဝေ (ရေးပြီး)\nညီငယ် သီဟသစ် (ရေးပြီး)\nညီမငယ် နှင်း (ရေးပြီး)\nရဲဘော် ဦးဂင်ကြီး (တခါမှ ဒုက္ခ မပေးဖူးသေးလို့... )\nat 6:02 AM 25 comments:\nဘာရယ်မဟုတ် အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်နေရင်း တီဗီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျနော် မသိတဲ့ ချယ်နယ် တခုကနေ ရုပ်ရှင် တကား လာနေတာပါ။ ဘာဇာတ်လမ်းလည်း ကျနော် မသိ။ မြင်နေရ တာကတော့ မိုးထဲ လေထဲမှာ စစ်ကြောင်း တခု လယ်ကွင်း တွေကို သတိကြီးကြီး ထားပြီး ဖြတ်နေတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဗီယက်နမ် စစ်ကား တခု ဖြစ်မယ်။\nသည်လိုနဲ့ ကျနော့် စိတ်တွေက ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ အတိတ်တွေဆီ ပြေးထွက်သွား တော့တာပါပဲ။\nလွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်။ သည်လို အချိန်ကာလပဲ။\nဟုတ်တယ်။ အဲသည်လိုပဲ။ ခု မြင်နေရတဲ့ စစ်ကြောင်းလိုပဲ။ လယ်ကွင်းတွေကို တယောက်နဲ့ တယောက် ငါးလံကွာ လျှောက်ရင်း အသင့်အနေအထားနဲ့ သတိကြီးကြီး ထားပြီး မိုးရေတွေ ထဲမှာ ဖြတ်ခဲ့ရဖူးတယ်။ လယ်ကွင်း တွေဟာ ပစ်ကွင်းတွေပဲလေ။ တကယ်ဆို killing field တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ သေနတ်တွေကို ဆေ့ဖ်ဖွင့်၊ ထရစ်ဂါပေါ် လက်ညှိုးတင်၊ မျက်လုံးတွေကို ကိုယ် တာဝန်ယူထားရတဲ့ ဖက်ခြမ်းမှာ ပြူးပြဲကြည့်ရင်း။ ရန်သူ့ စိုးမိုးနယ်ကို ဘယ်အခါမှာ သေနတ်သံ ပေါ်လာမှာပါလိမ့်လို့ ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်ရင်း ဖြတ်ကျော် ခဲ့ရဖူးတာပေါ့။\n၁၉၈၉ ခုနှစ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်တိတိ၊ အခုလို အချိန်ပါပဲ။ သြဂတ်စ်ရဲ့ မိုးရေစက်တွေ အောက်မှာ ကျနော်တို့ စခန်းက တပ်ရင်း (၂၀၄) နဲ့ (၂၀၅) ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ကြောင်း တခု၊ ဆေးတပ်ဆွယ်နဲ့ နိုင်ငံရေး အလုပ် အဖွဲ့ တခု ပေါင်းပြီး စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်း တခုကို ပြင်ဆင် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါတယ်။ သည့်နောက်မှာ ဒေသခံ မဟာမိတ် ဖြစ်တဲ့ ကရင့် အမျိုးသား အစည်းအရုံးနဲ့ ဆွေးနွေး ညှိနှိုင်းပြီး သည် စစ်ကြောင်း နှစ်ခုကို ဒူးပလာယာ ခရိုင် (ဖားအံခရိုင်) အတွင်းမှာရှိတဲ့ ကော့ကရိတ် မြို့နယ် ထဲကို စေလွှတ်ခဲ့တာပါ။\nကျနော်တို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းက ပထမဆုံး စုဖွဲ့ဖူးတဲ့ လှုပ်ရှား စစ်ကြောင်း ဖြစ်တာမို့ လက်တွေ့ တိုက်ပွဲ အတွေ့ အကြုံက ဘာမျှ မရှိသေး။ ခံစစ်သေမှာတော့ လနဲ့ချီပြီး အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့တာ မှန်ပေမယ့်လည်း ပြောက်ကျား စစ်မှာတော့ လက်တွေ့ ပွဲမတိုးဖူး ကြသေး။ သည့်အတွက် မဟာမိတ်ဖြစ်တဲ့ တပ်မဟာ (၆) တပ်မဟာမှူး ဗိုလ်မှူးချုပ် ရွှေဆိုင်းက KNLA (ကရင့် အမျိုးသား လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်) တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မပူးတွဲပေးသေးပဲ KNDO (ကရင့် အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့) တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ပဲ ဦးစွာ ပူးပေါင်းစေကာ လက်တွေ့ ပြောက်ကျားတိုက်ပွဲ ငယ်လေးတွေဆီသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့တာပါ။ စစ်ပညာကို လက်တွေ့ တိုက်ပွဲတွေမှာပဲ သင်ယူကြရတာပေါ့လေ။\nသည်လိုနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းက KNDO ရင်း (၆) က တပ်ခွဲ (၃) နဲ့ ပူးတွဲပြီး စစ်ကွက်တွေ ထဲမှာ ပြောက်ကျား တိုက်ပွဲတွေကို လိုက်ဖော်ရပါတယ်။ ပြောက်ကျား တိုက်ပွဲတွေ ဆိုတာကလည်း တကယ်တော့ ၅ ယောက်ထက် မပိုတဲ့ တပ်ဖွဲ့လေးတွေပါ။ သည်တော့ ကိုယ့်လူ နှစ်ယောက် KNDO က သုံးယောက် ၊ အဲလိုမျိုးနဲ့ ပြောက်ကျား တပ်စိတ်လေးတွေ ဖွဲ့ပြီး စစ်ကွက်တွေထဲ လွှတ်ရပါတယ်။ တပ်စိတ်လေးတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။ သည် တပ်စိတ်လေးတွေက ရန်သူ့ စစ်ကြောင်းနောက်ကို လိုက်ရတယ်။ စစ်နံကနေ အခွင့်သာရင် ပစ်ပြေးတွေ လုပ်ရတယ်။ ရန်သူလည်း ထိခိုက်မှု အတော်များများ ရှိလာတာပေါ့လေ။ သည်လိုနဲ့ ဒေသ အတွေ့အကြုံ၊ လူထု အတွေ့အကြုံ၊ စစ်ရေး အတွေ့အကြုံတွေ အတော်ရလာပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျနော်တို့ စခန်းက တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ကြောင်း နှစ်ခုလုံးဟာ KNLA တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ အတူ ပူးတွဲ တာဝန် ထမ်းဆောင် ခွင့်ရခဲ့ပါတော့တယ်။\nဆေးတပ်ဆွယ်နဲ့ နိုင်ငံရေးအလုပ်အဖွဲ့တခု ပူးပေါင်းထားတဲ့ စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်း ကိုတော့ တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ကြောင်းလို မဟာမိတ်က နေရာတကာ သွားခွင့်မပေး။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိပါတယ်။ လုံခြုံရေး အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်ကြောင်းတခုလုံးမှာ သေနတ်က ၃ လက်ပဲ ပါတာလည်း တကြောင်း။ သည် စစ်ကြောင်းမှာက သေနတ်ထက် ဆေးထိုးအပ် အရေအတွက်က ပိုများ နေတယ်။ ကလောင်တံတွေက သေနတ်ထက် ပိုများနေတယ်။ သည်တော့ လုံခြုံရေးအတွက် မဟာမိတ်က နေရာတိုင်း တာဝန် မယူပေးနိုင်ပါဘူး။ သည်တော့ နေရာတကာ သွားလို့က မရတော့ဘူး။\nကော့ကရိတ်မြိ့နယ် အတွင်းမှာက ရန်သူ့ စစ်ကြောင်း ၂ ခုက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပါ။ တကယ်တော့ ၃ ကြောင်း၊ တကြောင်းက တက်လာ၊ တကြောင်းက ပြန်ဆင်း၊ တကြောင်းက တိုက်ကင်းလှည့်နေဆဲ။ တိုက်ခိုက်ရေး အင်အား ၂၀၀ ကျော်ရှိတဲ့ ရန်သူ့ စစ်ကြောင်း ၃ ခုက အမြဲ လှုပ်ရှားနေတာပါ။ သည်တော့ သည်စစ်ကြောင်းတွေနဲ့ ကျနော်တို့ စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်း တိုးမိရင် မလွယ်။ ဒါကို မဟာမိတ်က စိုးရိမ်တယ်။ သည်တော့ နေရာတကာ သွားခွင့် မပေး။ ခွင့်ပြုတဲ့ နေရာတွေကိုပဲ ကျနော်တို့ သွားနိုင်ပါတယ်။\nနောက်တခုက ကျနော်တို့ ရည်ရွယ်တာကတော့ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်အတွင်းမှာ ကျနော်တို့ ဆေးရုံလေးတရုံ ဆောက်မယ်။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အလွန်တရာ ပါးရှားလှတဲ့ သည်နယ်မြေမှာ သည်ဆေးရုံလေးနဲ့ ပြည်သူလူထုကို ကျနော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ ကျန်းမာရေး အကူအညီတွေ ပေးမယ်။ နောက် ကျောင်းလေး တကျောင်း ဖွင့်မယ်။ ကျောင်းမတက်နိုင်တဲ့ ကလေးတွေကို စုစည်းပြီး ပညာရေးအတွက် တတ်နိုင်သမျှ အကူအညီ ပေးဖို့။ သည်စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်းမှာ ဆရာဝန် တယောက် ပါတယ်၊ သေချာ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ ဆေးမှူးတွေ ၈ ယောက်လောက် ပါတယ်။ ကျောင်းဆရာမ ၄ ယောက် ကျောင်းဆရာ ၂ ယောက် ပါတယ်။ ပြောရရျင် အဆိုတော် မွန်းအောင်ကြီးတောင် ပါပါသေးတယ်။ သူ့ကို ကျနော်က ဗဟိုရုံးကနေ စခန်းကို အတင်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ နောက်တော့ သူလည်း ကျောပိုးအိတ်တလုံး လွယ်လို့ စစ်ကြောင်းထဲ ကန့်လန့်ကန့်လန့် ပါလာတော့တာပါပဲ။\nတိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းက ဘာပြသနာမှ မရှိပေမယ့်လည်း စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်း ကတော့ ပြသနာ တချို့ ရှိလာ ပါတယ်။ ခရိုင်နဲ့ တပ်မဟာမှာ ဆွေးနွေးတင်ပြ သဘောတူညီချက်တွေ ခွင့်ပြုချက်တွေ ရရှိပြီးပေမယ့် လက်တွေ့ မှာတော့ တချို့ နေရာ ဒေသတွေမှာ နားလည်မှု တွေက လွဲနေပါတယ်။ လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ အခက်အခဲ တွေက ရှိလာနေပါတယ်။ ခရိုင်မှာ ပြီးခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက မြို့နယ်မှာ စကား အခြေ အတင် ပြောစရာ ဖြစ်လာပါတယ်။\nဥပမာ- စည်းရုံးရေးစစ်ကြောင်း - မင်းတို့က ဘာကို စည်းရုံးမလို့လဲ။ ဒါ ငါတို့လူထု ငါတို့ စည်းရုံးပြီးသား။ မင်းတို့ ထပ်ပြီး စည်းရုံးစရာကို မလိုဘူး။ အိမ်ကြီးပေါ် အိမ်ငယ် လာမဆောက်နဲ့။\nကျနော်တို့ အတော်ရင်ကွဲခဲ့ရတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွေးနွေးပွဲတွေနဲ့ အမြင် တိမ်း စောင်းမှု တွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ တည့်မတ်ခဲ့ ကြရတာပါ။ လူထုက နွေးထွေးစွာ လက်ခံ ကြိုဆို ကြတာကိုလည်း လူတချို့က မနာလိုတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစုံတရာတော့ နားလည်မှု ရလာခဲ့တာပါပဲ။\nတို့မှာလည်း ကျောင်းရှိပြီးသားပဲ။ နောက်ထပ် ကျောင်းတခု မလိုဘူး။ နောက်ပြီး အဲကျောင်းမှာ ဘာတွေသင်မှာလဲ။ မဟာဗမာလူမျိုးကြီးဝါဒက ပြဌာန်းတဲ့စာတွေကို သင်မှာလား။\nသည်လိုနဲ့ ဆွေးနွေးပွဲ အတော်များများကို ဖြတ်ကျြော်ပီးတဲ့အခါ ကျနော်တို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းတကျောင်း အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒေသခံ အထက်တန်း ကျောင်းမှာပဲ ကျနော်တို့ဆီက ဆရာဆရာမ ၄ ယောက် ၀င်ရောက် လုပ်အားပေးခဲ့ပါတယ်။\nအပေါ်မှာ ကျနော် ပြောခဲ့သမျှကတော့ အခု ကျနော် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်း တခု အတွက် နိဒါန်းပါ။\nအခုတော့ ကျနော် ပြောလိုရင်း အကြောင်းကို ပြောပါ့မယ်။\nကရင့်အမျိုးသားအစည်းအရုံးလို့ ခေါ်တဲ့ KNU ရဲ့ ဒူးပလာယာခရိုင် (ဖားအံခရိုင်)၊ တပ်မဟာ (၆) နယ်မြေမှာ ကျနော် တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်နေခဲ့ချိန်တွေ တလျှောက်လုံးမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရဲဘော် အဆင့်က စလို့ တပ်မဟာမှူးအထိ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ရဖူးပါတယ်။\nတပ်မဟာ (၆) တပ်မဟာမှူး ဗိုလ်မှူးချုပ် ရွှေဆိုင်းဆိုရင် စစ်ရေးကိစ္စပေါင်းများစွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဌာနချုပ် အုန်းခြံမှာ ကျနော် ခဏခဏ တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ (အဲသည်အချိန်က ကျနော်က မကဒတရဲ့ တပ်ရင်း ၂၀၄ တပ်ရင်းမှူးပါ) ဗိုလ်မှူးချုပ် ရွှေဆိုင်းကို ကျနော်က အဖိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ သူက ကျနော့်ကို ပအို့ဝ်လေးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ (ကျနော့် မိခင်က ပအို့ဝ်မို့ပါ)။\nအဲသည်လိုပဲ ဒူးပလာယာခရိုင်ရဲ့ ဥက္ကဌဖြစ်တဲ့ အဖိုး ဖူးတာအယ် (ဗမာလိုဆို ဦးတင်ဦးပေါ့) ဆိုရင်လည်း မကြာခဏ တွေ့နေရတာပါပဲ။ နိုင်ငံရေးကိစ္စ၊ စည်းရုံးရေး ကိစ္စတွေနဲ့။ တွေ့တိုင်းလည်း များသော အားဖြင့် ကတော့ သူ့အိမ်မှာပဲ သွားတွေ့ရတာပါ။\nအထက်မှာ ကျနော် ဖော်ပြခဲ့တဲ့ စစ်ကြောင်း နှစ်ခုအကြောင်း အားလုံး ဖတ်ကြပြီးပါပြီ။ ခု ကျနော် ပြောမှာက အဲသည် စစ်ကြောင်း နှစ်ကြောင်း ကျိုက်ဒုံ (ဖားအံခရိုင် နောက်တန်း စခန်း ဌာနချုပ်) ကို ရောက်တဲ့အခါ မဟာမိတ် က ထမင်းစားဖိတ်တဲ့ အကြောင်းပါ။\nတိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းကတော့ ရှင်းပါတယ်။ KNLA နဲ့ KNDO က တာဝန်ရှိတဲ့သူတွေက ဖိတ်တယ်။ သက်ဆိုင်ရာ တပ်ရင်း တပ်ဖွဲ့ ဌာနချုပ်တွေမှာ သွားပြီး စားကြတာပေါ့လေ။\nစည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်းကတော့ တချိန်ထဲမှာ ဒူးပလာယာခရိုင် ဥက္ကဌနဲ့ ကော့ကရိတ်မြို့နယ်ဥက္ကဌက ထမင်းစားဖိတ်တာကို ကြုံရပါတယ်။ အဲသည် အချိန်တုန်းက ကျနော်က တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းထဲမှာ မပါပါဘူး။ စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်းထဲမှာလည်း မပါပါဘူး။ တပ်မဟာမှူးနဲ့ စစ်ဆင်ရေးကိစ္စ၊ လက်နက် ခဲယမ်း မီးကျောက် ကိစ္စနဲ့ ကျိုက်ဒုံကို ရောက်နေတာပါ။ ကိုယ့်တပ်တွေရှိတော့ ကျနော်ကလည်း စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်းရဲ့ ရုံးမှာပဲ တည်းနေတာပေါ့လေ။\nသည်လိုနဲ့ ထမင်းစားဖိတ်ပွဲကို နှစ်စုခွဲပြီး သွားကြဖို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ အများစုက လူငယ်တွေ၊ ကျောင်းသားတွေ ဆိုတော့ ဘရုတ်ကလည်း ကျကြပါသေးတယ်။ ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်ဆို ထမင်းစားပွဲက ကွာမှာပဲလို့ အများစုက ယူဆပါတယ်။ သည်တော့ အဖိုးဖူးတာအယ်က ခရိုင်ဥက္ကဌ ဆိုတော့ ခရိုင်က ဖိတ်တဲ့ ထမင်းစားပွဲကိုပဲ အများစုက သွားချင်တာပါ။ ကော့ကရိတ်မြို့နယ် ဥက္ကဌက ဖိတ်တဲ့ ထမင်းစားပွဲကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသွားချင်ကြပါဘူး။ ခရိုင်ဆို အစားအသောက်တွေ ပိုကောင်းမယ်ပေါ့လေ။ အဲလိုပဲ တွေးကြတာပါ။\nဒါနဲ့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ထမင်းစားပွဲကို သွားကြပါတယ်။ ကျနော်ကတော့ ကျနော့် စခန်းက ရဲဘော်တချို့နဲ့ ကော့ကရိတ်မြို့နယ် ဥက္ကဌဖိတ်တဲ့ ထမင်းစားပွဲကို သွားခဲ့ပါတယ်။ စည်းရုံးရေးစစ်ကြောင်းကလူတွေ အများစု (ကျနော်တို့ စခန်းဥက္ကဌ အပါအ၀င်) ကတော့ အဖိုး ဖူးတာအယ် ဖိတ်တဲ့ ခရိုင် ထမင်းစားပွဲကို သွားကြတာပေါ့လေ။\nမြို့နယ်က ဖိတ်တဲ့ ထမင်းစားပွဲကတော့ အမျိုးကို စုံနေတာပါပဲ။ ဥက္ကဌကလည်း ဗမာနဲ့ ကရင် စပ်တာဆိုတော့ ကျနော်တို့ ကြိုက်တတ်တာ သိပုံပါပဲ။ ကျနော်တို့လို့ ငတ်နေတဲ့ ကောင်တွေအတွက်တော့ အူစိုအောင် လုပ်ပေးထားတာပါ။ ဘီယာနဲ့ အရက် တချို့တောင် ပါလိုက်ပါသေးတယ်။ ထမင်းစားပွဲပြီးတော့လည်း ကျနော် တို့ကို ကားနဲ့ပါ လိုက်ပို့လိုက် ပါသေးတယ်။\nနောက်တန်းရုံးပြန်ရောက်တော့ မြို့နယ် ထမင်းစားပွဲကို သွားခဲ့တဲ့ ကျနော်တို့က အူတွေစိုပြီး ကောင်းနေပါပြီ။ ရေချိန်တွေ မှန်လို့။ ခရိုင်ကို အထင်ကြီးပြီး သွားခဲ့တဲ့ စခန်းဥက္ကဌ အပါအ၀င် ကိုမွန်းအောင်ကြီးတို့ရော ဆရာဝန်တွေ ဆရာမတွေရော အားလုံးက အဖိုး ဖူးတာအယ်နဲ့ သူမိန်းမကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို ငပိရည်၊ တို့စရာနဲ့ပဲ စားခဲ့ရပြီး ပြန်လာခဲ့ရတော့ ကျနော်တို့ မြို့နယ်မှာ စားလာခဲ့ရတာတွေကို ပြောပြတော့ - မှားပါတယ် မှားပါတယ် - နဲ့။\nနောက်တနေ့မှာ အဖိုး ဗိုလ်မှူးချုပ်ရွှေဆိုင်းနဲ့ ကျနော်တွေ့ဖြစ်တော့ ထမင်းစား ဖိတ်တဲ့အကြောင်း စကားစပ်ရင်း အဖိုးဖူးတာအယ် ကျနော့်စည်းရုံးရေးစစ်ကြောင်းကို ငပိနဲ့ ထမင်းကျွေးလိုက်ကြောင်း ကျနော် ပြောတော့ အဖိုး ဗိုလ်မှူးချုပ်ရွှေဆိုင်းက ရီပါတယ်။\nဟေ့ကောင်ရ သူလည်း အဲဒါပဲ စားတာ။ မင်းတို့ကို သူ အဲဒါပဲ ကျွေးမှာပေါ့ကွ-တဲ့။\nပြောရင်း အဖိုး ဖူးတာအယ်အကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။ တပ်မဟာ (၆)နဲ့ ဒူးပလာယာခရိုင်စတင် တည်ဆောက်စဉ်က အကြောင်းပါ။ အဖိုးဖူးတာအယ်က လက်ဝဲ၀ါဒကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ပစ္စည်းမဲ့လူတန်းစားကို ယုံကြည်ပါတယ်။ တပ်မဟာအတွက် အလုပ်တွေစတော့ သူ့ အိမ်ဆောက်ဖို့ အဖိုး ရွှေဆိုင်းဆီမှာ လာပြောပါသတဲ့ အိမ်ဆောက်ဖို့ တခုခု လုပ်ပေးပါပေါ့... အဲတော့ အဖိုးရွှေဆိုင်းကလည်း မင်း ပစ္စည်းမဲ့ဝါဒကို ယုံတယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းအတွက် ဘာပစ္စည်းမှ မလိုပါဘူး။ ငါလည်း ဘာမှ မပေးနိုင်ဘူး-လို့ ပြောလွှတ်လိုက်ပါသတဲ့။ နောက်နေ့ကျတော့ အဖိုး ဖူးတာအယ်က သူ့မှာရှိတဲ့ ဓါးတချောင်းထဲနဲ့ပဲ အိမ်ရော ရုံးရောကို ရအောင် ဆောက်ခဲ့ပါသတဲ့။ အဲဒါကို အဖိုးနဲ့ ကျနော် လူချင်းတွေ့တော့လည်း မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဖိုးက ရီပြီး ပြောပါတယ်။ - ဟုတ်တယ်လေ။ ငါတို့က အဲလိုယုံတာကိုး။ ယုံတဲ့အတိုင်းလည်း ဖြစ်အောင် လုပ်ရတာပေါ့ - တဲ့။\nတကယ်တော့ ကျနော်တို့ရဲ့ စည်းရုံးရေး စစ်ကြောင်းအတွက်လည်း အဖိုးကပဲ အစစ အရာရာ တာဝန်ခံ ကူညီပေးခဲ့တာပါ။\nကျနော့်အတွက်တော့ လေးစားရတဲ့ တိုင်းရင်းသားတယောက်ဟာ အဖိုး ဖူးတာအယ် ပါပဲ။\nမောင်းနေသော ကားက ဘရိတ် အုပ်လိုက်တိုင်း တကျွီကျွီ မြည်သံဖြင့် သူ့ကို သတိပေး နေလေသည်။\n“ဘရိတ်ရှူးတွေ ပါးနေပြီ။ လဲရတော့မယ်”ဟု သူ့ဘာသာ တွေးနေမိသည်။\n“အင်း... အရေးထဲ ပိုက်ဆံ ပြတ်နေပါတယ်ဆိုမှကွာ...”\nသူနည်းနည်းတော့ ဒေါသထွက်လာသည်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သည်။ အလုပ်လိုက်ရှာရင်း မြို့တကာ နေရာအနှံ့ လိုက်လျှောက်သွားနေရတော့ မီးပွိုင့်တကာမှာ ခဏခဏ ရပ်ရတာ ခြောက်လ ကျော်ခဲ့ပြီ။ သည် ဘရိတ်ရှူးမှ မပါးရင်လည်း ဘယ်အရာကမှ ပါးလိမ့်မည် မဟုတ်။ အခုတော့ သူ့ ခံနိုင်ရည်တွေကလည်း သူ့ကား ဘရိတ်ရှူးလို ပါးလှပ်နေလေပြီ။\nမဆီမဆိုင် “ကားလေး တစင်းလောက်ဝယ်ရင် ဘရိတ် ပါပါစေ...” ဆိုသော နော်လီဇာ၏ သီချင်းအား သတိရလိုက်မိသေးသည်။\nကားလေးတစင်း ရှိတာ အတော့်ကို အလုပ်ရှုပ်လေသည်။ ၃ လတခါ ဒါမှ မဟုတ် မောင်းလာသည့် မိုင်ပေါင်း ၃၀၀၀ ပြည့်တိုင်း ဆီတွေ လဲရသည်။ ၆ လတခါ တာယာတွေကို ရိုတိတ်လုပ်ရသည်။ တပတ်တခါလောက်လည်း ရေချိုးပေးရသည်။ တနှစ်တခါ ဆေးစစ် ရသေးသည်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကိုယ်သူ ဆေး မစစ်ခဲ့တာ ဘယ်နှနှစ်ရှိနေပြီမှန်း မမှတ်မိတော့။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကတော့ ခုထိ ဘ၀ဟိုင်းဝေးကြီးမှာ ပြေးလို့ ကောင်းနေတုန်း။ ခုတော့ ကယ်လီဖိုးနီးယားဟိုင်းဝေးမှာ ကောင်းကောင်း မပြေးချင်သည့် သူ့ကားကို ဆေးစစ် ရဦးမည်။ ဘာလို့ဆို သူ့ကားက အသက်ကြီးပြီလေ။\nသည်အကြောင်းတွေးရင်း သူငယ်ချင်း တဦးဖြစ်သည့် ကားပွဲစား ပြောသည့် စကားကို သွားပြီး သတိရနေမိသေးသည်။\n“ကားဆိုတာက အပျိုလေးတွေလိုပဲကွ။ မော်ဒယ် အသစ်တွေဆို အရမ်းလှတာ။ မောင်းလို့လည်း ကောင်းမှကောင်း။ မောင်းရင်း မောင်းရင်း မိုင်းလေ့ဂ်ျတွေ တက်လာတော့ ကျန်းမာရေးက ကျလာရော။ ဆယ်နှစ်ပဲ။ အဲသည်ထက် ကျော်လာရင်တော့ အဖွားကြီး ဖြစ်တော့တာပဲ။ ချောင်းတွေဆိုး၊ ခါးတွေကုန်း၊ ဖင်နာ ခေါင်းကိုက်တွေ ဖြစ်လာရော... ”\nသူ့ကားက ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဖင်နာ၊ ခေါင်းကိုက်ရုံတင်မက အခုဆို နေရင်းထိုင်ရင်း ဘရိတ်မီးက မလင်းတော့။ ဒင်းကိုတော့ နားရင်း အုပ်ချင်နေမိသည်။ ဒက်ရ်ှဘုတ်မှာလည်း ၀မ်နင်တွေပေါ်နေသည်။ ဘရိတ်မီး ပြသနာကလည်း တကယ်တော့ မသေးလှ။ နေ့ချင်းမောင်းရင်တော့ ပြသနာ မရှိလှပေမယ့် ညဖက် မောင်းသည့်အခါ ပြသနာ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ဟိုင်းဝေးတွေမှာ ညဖက် မောင်းနေချိန်တွင် ကိုယ်က ဘရိတ် အုပ်သည့်အခါ ကိုယ့် ဘရိတ်မီးကို နောက်ကားက မမြင်ရလျှင် ကိုယ့်ကို ဆက်မောင်းနေသည် ထင်ပြီး ၀င်ဆောင့်နိုင်သည်။ သူကတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး သည်အတိုင်း မောင်းနေသည်မှာ ၃-၄ လ။ “ညဖက် မမောင်းရင်ပြီးတာပဲကွာ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ် အကြောင်းပြပြီး သည်အတိုင်း ထားခဲ့သည်။\nခုတော့ ဆီလဲကာမှ စက်ဆရာက ပြောလာသည်\n“မင့်ကားက ဘရိတ်မီး အချက်ပြ အလုပ် မလုပ်တော့ဘူး၊ အဲဒါ ၀ိုင်ယာရင်းတွေ ပြင်ရမယ်။ လုပ်မလား” မေးလာသည်။\n“အေး.. ဘယ်လာက်ကျမလဲ...” မေးမိတော့\n“မသိသေးဘူး။ ခန့်မှန်းချေတော့ ၂၀၀ ၀န်းကျင် ရှိမယ်...” ပြောလာသည့်အခါ\n“ဒါဆိုလည်း နေတော့ကွာ... နောက်မှပဲ ငါလာလုပ်တော့မယ်... ” ပြောပြီး ကားသော့ကို ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်မောင်းလာခဲ့သည်။\nဘရိတ်မီး ပြင်တာ ၂၀၀ ကျမည်လား။ သူမသိပါ။ သူကလည်း တကယ်တော့ ကဗျာအကြောင်းကလွဲလျှင် ဘာမျှ သိသူ မဟုတ်။ ကားအကြောင်းကတော့ ဝေလာဝေး။ သိသူများကပဲ ပြောပြပေးကြပါ။ သူသိတာကတော့ သူ့မှာ ဘရိတ်မီးကို ပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိ။ ဒါပဲ သူသိသည်။\nနေထိုင်ရာ အပတ်မန့် ၀င်းထဲရောက်တော့ ပတ်ကင်မှာ ကားကိုထိုးရင်း သူ့ကားကို သူ သေချာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သေးသည်။\n“အင်း... အပြင်မှာတော့ ချောနေ လှနေဆဲပါပဲ။ အထဲက ကလီစာတွေကတော့ ငါ မသိဘူးကွယ်။ မင့် ဘရိတ်မီးကလေး ငါပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်။ ငါ့ အလုပ်တွေ ကောင်းတဲ့အခါပေါ့။ အခုတော့ မင်း ချောင်းဆိုး မနေရင် တော်ပါပြီ”\nကားခေါင်းကို ကိုင်ရင်း စိတ်ထဲမှ သူပြောချင်ရာကို သူ့ကားလေးကိုပြောကာ သူ အိမ်ပြန်လာခဲ့လေသည်။\nသူ့စကားကို သူ့ကားကလေး ကြားလေမည်လား။