cho tu zal : The cho tu zaw's place.\n" လူပေါင်းမှား လို့ ဘိန်းထုတ်တယ် "\nလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ မူးယစ်ဆေးဝါးထုတ်လုပ်မှုတွေနဲ့ မကင်းနိုင်ဘူး ဆိုတာ ငြင်းစရာ မဟုတ်ဘူး။\nဒီလောက် တိုက်နေကြမှတော့ ဒီစစ်စရိတ်ကို သဲ့နေအောင်သုံးနိုင်ဖို့ ရရာနည်းလမ်းစုံနဲ့ ရှာကြမှာပဲ။\nဒါပေမဲ့ ရှမ်းပြည်ကြီးတခွင်လုံး ကမ္ဘာ့မူးယစ်ဆေးအများဆုံးထွက်ရာဒေသကြီး ဖြစ်သွားရတာ အဓိက ဘယ်သူတွေမှာ တာဝန်ရှိသလဲ ဆိုတာ နိုင်ငံရေးအမြင် ရင့်ကျက်စွာ သုံးသပ်ကြဖို့ ပြောချင်ပါတယ်။\nလွတ်လပ်ရေး ရပြီး နှစ် ၇၀ ကျော်လာသည်အထိ အစစ နိမ့်ကျဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့ ဒီဒေသသားတွေဟာ စစ်တပ်ရဲ့ နိုင့်ထက်စီးနင်း တရားဥပဒေမဲ့ ပြုကျင့်မှုတွေကို တောက်လျှောက်ခံခဲ့ရတယ်။\nရွာထဲစစ်ကြောင်းဝင်လာပြီဆိုရင် တွေ့ရာ ကြက် ဝက် ဆွဲချ စားသောက်၊ ပိုက်ဆံလည်း ပေးချင်မှပေး၊ ပေးချင်သလောက်ပေး၊ ရွာကယောက်ျားတွေ ပေါ်တာဆွဲ၊ မသင်္ကာရင်နှိပ်စက် သတ်ဖြတ်၊ မိန်းကလေးတွေ မုဒိန်းကျင့်နဲ့ ခံခဲ့ရတယ်။\nအတိုက်ခံလိုက်ရရင် နီးရာရွာ မီးတိုက်ကြပြန်သေးတယ်။ ဒါတွေဟာ ဒီနှစ်ပေါင်း ၇၀ အတွင်း တိုင်းရင်းသားဒေသတွေမှာ ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ရပ်တွေပါ။\nခု တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့အစည်းတွေက အရပ်သားတွေရဲ့ ကားတွေမီးရှို့တော့ စိတ်တွေဆိုးကြ၊ အဖျက်သမားတွေ ကင်ပွန်းတပ်ကြ နဲ့၊\nဒီနှစ် ၇၀ လုံး ရွာတွေမီးရှို့ခံ၊ ကြက် ဝက် မွေးထားတာတွေ လုယက်ခံ၊ တနှစ်လုံး နဖူးကချွေးခြေမကျအောင် တောင်ယာလုပ်ပြီး စုထားဆောင်းထားသမျှ လုယက်ဖျက်စီးခံရတဲ့ ဘဝတွေကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မီးရှို့ခံရတဲ့ ကားတွေကြောင့် ပူတဲ့အပူတွေနဲ့ ယှဉ်ထိုး စာနာကြည့်နိုင်ပါစေ။\nဒီလို ဖိနှိပ်မှုတွေကြောင့် မခံနိုင်တဲ့အဆုံး လက်နက်ကိုင်ကြ၊ လက်နက်ကိုင်တော့ အစမှာ ပြောခဲ့သလို စစ်သုံးစရိတ်အတွက် ရရာနည်းလမ်းနဲ့ မူးယစ်ထုတ်လုပ်မှုတွေ လုပ်ကုန်ကြ ဖြစ်ကုန်ပြီး ဆိုးသံသရာ လည်မဆုံးတော့ဘူး။\nဒါတွေဟာ တောရမ်းမယ်ဖွဲ့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာ သတင်းမီဒီယာတွေကကို သေချာလေ့လာ ရိုက်ကူးမှုတွေနဲ့ ထောက်ပြခဲ့တဲ့ အချက်တွေပါ။\nဒီဆိုးသံသရာကြီး က ရပ်ဖို့ တခုတည်းသော နည်းလမ်းဟာ ဒီဒေသတွေရဲ့ ပြဿနာတွေကို နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖြေရှင်းကြပြီး ဒီစစ်မီး ငြိမ်းမှ ရမှာ ဖြစ်တယ်။\nဒေသသားတွေလိုလားတဲ့အတိုင်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်တွေကို အပြည့်အဝပေးရမှာ ဖြစ်တယ်။\nဒီလို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရသွားကြမှသာ မူးယစ်ဆေးဝါးထုတ်လုပ်မှုတွေဟာ ရပ်ဆိုင်းသွားမှာဖြစ်တယ်။\nမရပ်ရင် မရပ်တဲ့ ဒေသ၊ မရပ်တဲ့အဖွဲ့အစည်းဟာ နိုင်ငံတကာမူးယစ်နှိမ်နှင်းရေးတပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ဝိုင်းဝန်းချေမှုန်းခံကြရမှာပါပဲ။\nတဘက်ကလည်း ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်တွေ ရလာရင် မိမိတို့ဒေသတွင်း ပြည်ပရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ဝင်လာအောင်၊ ကုန်ကူးသန်းရောင်းဝယ်ခွင့်တွေ ရလာအောင် အပြိုင်အဆိုင် မူးယစ်ဆေးဝါး ပပျောက်အောင် လုပ်ကုန်ကြပါလိမ့်မယ်။\nခုတော့ မှားယွင်းသော ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှု၊ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေနဲ့ ဒီဒေသကြီးဟာ စစ်မီးတွေဟုန်းဟုန်းတောက်၊ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ အလျှံပယ် ဖြစ်နေပါရော။\nစကထဲက ပင်လုံမှာ လက်မှတ်မထိုးဘဲ သီးခြားရှမ်းဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုအနေနဲ့သာ ရပ်တည်ခဲ့ရင် ခုလောက်ဆို အင်မတန် လှပ ဧချမ်းတဲ့ အာရှတိုက်က နိုင်ငံတခု ဖြစ်နေရောပေါ့။\nမောရစ်ကောလင်း က ကမ္ဘာမြေပေါ်က နိဗ္ဗာန်ဘုံ Paradise on earth လို့ကို တင်စားခဲ့ရာဒေသ။\nဒီလိုလှပတဲ့ အရပ်ဒေသတခု ဒီလိုဖြစ်သွားရတာကို ဖြစ်ဖြစ် ငတို့ဗမာပိုင်ဖြစ်ရဖို့ အရေးကြီးတယ် ဆိုတာ ချစ်ခြင်းတဲ့လား။\nငှက်ကလေးတွေကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်မွေးချင်တဲ့လူနဲ့ အဝေးကနေ ဓါတ်ပုံကလေးတွေရိုက်ပြီး အဲဒီငှက်ကလေးတွေ သူ့သဘာဝအတိုင်း နေနေတာကို လိုလားတဲ့သူ နှလုံးသားချင်း မတူပါလေ။\nကျနော်ဟာ ဗမာတယောက်ပေမဲ့ အဲဒီရှမ်းပြည် ကို ချစ်လှ၊ သာယာစေချင်လှတယ်။ ငတို့ဗမာတွေနဲ့ ပေါင်းလို့ သူတို့ဒေသကြီး ပျက်စီး စစ်သင့် ဘိန်းထွက် ဖြစ်ရတယ် လို့လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ မော်ရစ်ကော်လင်း ရဲ့ နှလုံးသားမျိုး ကျနော့်အမျိုးတွေ ရှိတတ်ကြစေချင်တယ်။\nကချင်ပြည်ဆိုလည်း လွတ်လပ်ရေးရပြီး ဦးနုအစိုးရ ရဲ့ တရုတ်ကို ဖဲ့ပေးခြင်းခံခဲ့ရတယ်။\nတော်တော်စိတ်ဆိုးဖို့ကောင်းတယ်။ တပြည်နယ်လုံး မပေးခဲ့တာ။\nပေးခံလိုက်ရတဲ့ ဒေသတွေဟာ တရုတ်အစိုးရအောက်မှာ ဧချမ်းနေ သာယာနေလိုက်ပုံများ။\nခွဲထွက်လိုက်ရင် တရုတ်အောက်ရောက်သွားမယ်၊ ကုလားအောက်ရောက်သွားမယ်၊ ထိုင်းဘက်ပါသွားမယ် နဲ့ ဂျင်းစကား၊ ခြောက်လုံးလှန့်လုံးတွေ ပြောကြပြန်သေးတယ်။\nရောက်စမ်းပါစေဗျာ၊ အပေးခံလိုက်ရတဲ့ ကချင်ဒေသတွေက သက်သေပဲ၊ ဗမာအောက်ရောက်တာထက်တော့ ဘယ်အောက်ရောက်ရောက် သာမှာ သေချာပါတယ်။\nပြည်မသားဗမာတွေဟာ ဘာနဲ့တူသလဲ ဆိုတော့၊ ဆင်းရဲတာလည်း ကုန်းကောက်စရာမရှိ၊ ကလေးတွေ တပြုံတခေါင်းမွေးထားပြီး ပစ္စလက္ခတ်ထားသလိုပဲ။\nတာဝန်မယူနိုင်ဘဲ ဒီပြည်ထောင်စု ဆိုတာကြီး ကို ဇွတ်ဖက်တွယ်နေကြတယ်။\nဖက်တွယ်ကြတာကလည်း ဂျင်းပညာရေး က ရိုက်သွင်းခံထားရလို့။\nမကြာသေးခင်က တယောက်က လာမန့်တယ်။\nဒီဧရိယာစတုရန်းမိုင်နှစ်သိန်းခြောက်သောင်းဒေသကြီးတည်တံ့ဖို့ကို ခေတ်အဆက်ဆက် ဘ်ာသူတွေ ပေးဆပ်ခဲ့သလဲ ဘယ်လူမျိုးတွေရဲ့ အဓိကအားထုတ်မှုလဲ ကြည့်ကြည့်လိုက် ဆိုပဲ။\nအံမယ်လေး ကြည့်ကြည့်တော့ ဟိုးပုဂံခေတ်ကထဲက သတ်လာလိုက်၊ တိုက်လာလိုက်တာ၊ ဓါးမိုးပြီး တည်ထောင်လာတာ။\nဒီတိုင်းပြည် ဧချမ်းတည်ငြိမ်သာယာနေတဲ့ နှစ်ကာလဟာ လောက်လောက်လားလား ပြစရာကို မတွေ့ပါဘူး။\nဒီသမိုင်းဆိုးကနေ ကိုလိုနီအောက်က ရုန်းထွက်စဉ်မှာ ဗမာလူထုခေါင်းဆောင်ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း နဲ့ တောင်တန်းဒေသခေါင်းဆောင်ကြီးများ အပြန်အလှန်ယုံကြည်လေးစားမှုတည်ဆောက်ပြီး ပင်လုံစာချုပ်ကြီးကို ချုပ်ဆို "ပြည်ထောင်စုစစ်စစ်"ကြီး တည်ဆောက်ဖို့ အားထုတ်ခဲ့တယ်။\nဒါပေမဲ့ ကြာကြာမခံပါဘူး၊ ၁၀ နှစ်ပြည့်တာနဲ့ ကလိမ်ကကျစ်တွေလုပ်ပြီး စာချုပ်ဖေါက်ဖျက် ဟိုးအရင့်အရင် ဘုရင်တွေရဲ့ ထုံးနှလုံးမူပြီး လက်နက်နဲ့ ပြန်သိမ်းပိုက် စစ်အင်ပါယာအဖြစ် ပြန်ကျဆင်း သွားခဲ့ပြန်တယ်။\nပြောကြည့်စမ်းပါ ဘယ်ခုနှစ်သက္ကရာဇ်မှာများ ဂုဏ်လုပ်စရာတွေ့သလဲ လို့။\nမရင့်ကျက်တဲ့ ဦးနှောက်ဉာဏ်ရည်နဲ့ ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီးသည် ယိုးဒယားကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည် ဆိုတာမျိုးကို ဂုဏ်ယူစရာအောင့်မေ့နေသေးရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး။\nသမိုင်းတလျှောက်ကြည့်လိုက်ရင် ဒီအမျိုးက လုယက်ဓါးပြတိုက်ခဲ့တာချည်းပဲ။ ဘယ်နယ်ပယ်မှာမှ ဘာတခုမှကြံစည် တီထွင်မှုဆိုတာ မတွေ့ပါလေ။\nလောကမှာ မပေါင်းအပ်သောသူနဲ့ ပေါင်းခြင်းဟာလည်း အမင်္ဂလာ ကိုးဗျ။\nPosted by cho tu zaw at 2:07 PM0comments\n" စစ်အာဏာရှင်တွေ ရွှေ့လိုက်တဲ့ ကျား "\nကမ္ဘာပေါ်မှာ အပက်စက်ဆုံး ထောက်လှန်းရေးမွှေချက်တွေဟာ\nမြန်မာပြည်လက်နက်ကိုင်လောက မှာ ရှိခဲ့ပေါ့။\nဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၊ နောက်ဆုံး ABSDF အကုန် ထောက်လှန်းရေးလက်ချက်နဲ့ ပြိုကွဲ ချိနဲ့ ကျဆုံးခဲ့ကြရတယ်။\nအသွင်တူစစ်ဆင်ရေး၊ တန်ပြန်စစ်ဆင်ရေး သိပ်လုပ်တတ်တယ်။\nရွှေဝါရောင်နဲ့ အရှိုက်ထိခဲ့တော့၊ မဘသ ကို ဖန်တီးတယ်။\nခုလဲ တနိုင်ငံလုံးရဲ့ အညှာကို သိပြန်လေတော့။ မြန်မာပြည်ရဲ့ ကမ္ဘာ့စာမျက်နှာပေါ် ပျော့ကွက်အရှိဆုံးနေရာကို လှလှပပ ကျားကွက်ရွှေ့လိုက်တာပါပဲ။\nဒီလိုပြောလို့ မောင်တောအကြမ်းဖက်မှုဟာ အတု လို့ ပြောချင်တာလား ဆိုတော့၊ အတု မဟုတ်ဘူး။ အစစ်ပါ။ မောင်တောသားတွေရဲ့ အနာကို ဆွပေး၊ နောက်ကနေ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တဲ့ လက်တန်ဟာ ဘယ်သူလဲ အဖြေရှာ သတိထားကြဖို့ပါ။\nတကယ့်ပြည်ပက စနစ်ကျလှတဲ့ လေ့ကျင့်မှုနဲ့ဆို ခုလိုမီးကျိုးမောင်းပျက်တွေ၊ သံချေးကိုက်ဓါးတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင့်တင်းတဲ့ စစ်တပ်စွဲထားတဲ့ အခြေအနေမှာ တိုက်စရာကို မရှိဘူး။\nခုဖြစ်စဉ်ဟာ စဉ်းစားချင့်ချိန်နိုင်စွမ်းနည်းလှတဲ့ မောင်တောသားတွေကို ကိုဖီအာနမ်ကြေညာချက်နဲ့ သွေးကြွဒေါသူပုန်ထ အောင်မြှောက်ပေး တိုက်ခိုက်စေခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nကမ္ဘာ့ဒေသတချို့ရဲ့ စစ်ပွဲတွေ၊ ပြည်တွင်းစစ်တွေမှာ ဟိုဘက်ကော သည်ဘက်ပါ စီအိုင်အေ နောက်ကွယ်က လှုပ်ရှားလိုက်သလိုပါပဲ။\nကျနော့်စာတပုဒ်အောက်မှာ တစုံတယောက်က ဒီဖြစ်စဉ်တခုလုံးဟာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကော်မရှင်ကို ကိုဖီအာနမ်တာဝန်ပေးမှုကြောင့်ဖြစ်ရတယ်၊ သူဟာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေတဲ့ ရခိုင်နဲ့ ဘင်္ဂလီကြားစေ့စပ်ဖို့တော့အားမထုတ်ဘူး၊ လက်လွှတ်စပယ်တာဝန်မဲ့ အာနမ်ကို တာဝန်ပေးတယ် လို့ အာနမ်ကြေညာချက်ကို ချိန်သားကိုက် ဦးနု ရဲ့ ရှမ်းဖဒရယ်မူ နဲ့ပါ ခိုင်းနှိုင်းပြီး လာမန့်သွားတယ်။\nသာမန်ပြည်သူပါ တွင်တွင်ပြောပြီး တခွန်းစ၊ တစွန်းတစ အမြင် လို ဆိုဒ်ဝါးတွေက သူတို့ရဲ့ အိုက်ဒီယာလော်ဂျီစစ် ကို ထိုးတတ်ပါတယ်။\nဘာမှ မဆိုင်ဘဲ ဒေါ်စု ကို တရားခံ လုပ်တာ မြန်မာပြည်သူတွေ သိနားလည်ပြီးသားပါ။ ၂၀၁၅ ရွေးကောက်ပွဲကာလကထဲက ရခိုင်ဘက်ကလဲ ကုလားပင်းတယ် စွပ်စွဲ၊ ကုလားဘက်ကလဲ ရခိုင်ပင်းတယ် စွပ်စွဲပြီး ဒေါ်စုကို နှစ်ဘက်စလုံး ရဲ့ ဒေါသပစ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။\nကွန်မန့်သမားက ဒေါ်စု ဟာ ရခိုင် ကို တချက်ကလေးတောင် မလာဘူး၊ ဘူးသီးတောင်မောင်တောကို တခေါက်တောင်ခြေမချဘူး လို့ ထည့်ရေးသွားသေးတယ်။\n၂၀၁၅ တုန်းက ဒေါ်ဒေါ်စု ရခိုင်သွားမယ် လုပ်ခဲ့သေးလို့၊ ကျနော်တို့ကန့်ကွက်ရေးသားခဲ့ပါရော။\nအသေအချာပါပဲ။ သူတို့ဒေါ်စုကို လုပ်ကြံဖို့ထိတောင် ရည်ရွယ်ထာသလားပဲ။ ဘင်္ဂလီထဲက ဖြစ်ဖြစ်၊ ရခိုင်ထဲက ဖြစ်ဖြစ် ဦးစော တယောက် ဖန်တီးပစ်နိုင်တယ်။\nဒေါ်ဒေါ်စု အနေနဲ့ ဒီလိုအခြေအနေတွေမှာ ရခိုင်ကို လုံးဝ မသွားသေးတာပိုသင့်လျော်ပါလိမ့်မယ်။\nလတ်တလော မြန်မာပြည်သူတွေ ရခိုင်ဒေသခံတိုင်းရင်းသားတွေနဲ့ မောင်တောသားတွေ နှစ်ဘက်စလုံး အသုံးချခံလိုက်ရတာ\nစစ်အုပ်စု ရ လိုက်တဲ့အမြတ်က\n၁။ ကမ္ဘာ့စာမျက်နှာပေါ်က အဖိနှိပ်ခံ ရိုဟင်ဂျာလှုပ်ရှားမှုကို အစွန်းရောက်အကြမ်းဖက်ဘင်္ဂလီ ဖြစ်သွားစေတယ်။\n၂။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ရဲ့ ကိုဖီအာနမ်တာဝန်ပေးမှုကြောင့် ခုလို နှစ်ဘက်အသက်တွေဆုံးရှုံးရတာလို့ ဒေါ်စုကို တရားခံအမြင် လော့ဂျစ်တွေ ဖြန့်နေတယ်။\n၃။ ထုံးစံအတိုင်း တပ်မတော် က ကယ်တင်ရှင်အခန်းကဏ္ဍ က ပေါ်လာ၊ အခြေအနေထိန်းသိမ်း။\n၄။ ရခိုင်ပြည်သူလူထုအကြား အားကိုးနေတဲ့ AA ကို သိက္ခာချ၊ တပ်မတော် သာလျှင် ရခိုင်ကို ကယ်တင်၊ ကာကွယ် ။\n၅။ ပြည်သူတွေထဲ၊ (မီဒီယာသမားတချို့တောင်ပါသေး) ညီညွတ်ကြဖို့တွေ အော်ကြ၊ ဘုံရန်သူပြည်ပကလူတွေ ကို တိုက်ကြနဲ့ ဖြစ်ကုန်။\nဆရာဦးဝင်းတင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတခွန်း ခုထိ အသုံးတည့်ဆဲပါ။ ကာလဒေသလိုက်လျောညီအောင် ပြန်မွန်းမံပြောရမယ်ဆိုရင်\n" ဒီစစ်တပ် ကို ကျနော်လုံးဝမယုံဘူး "။\nPosted by cho tu zaw at 2:04 PM0comments\n" ဤဖက်ဆစ်စစ်တပ်ရှိသရွေ့ ဖက်ဒရယ် သည်လည်း ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် စိတ်ချရသော အာမခံ ဟု မမြင်ပါ"\nခွဲထွက်ရေး သာ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အာမခံရှိလို့ ခွဲထွက်ရေးကို ရေးနေတာပေါ့။\nနှစ်ချီ အပစ်ရပ်ပြီးလဲ ဒီစစ်တပ်က ပြည်နယ်တွေကို ထင်သလိုတပ်စွဲ တပ်ရွှေ့တွေလုပ်၊ စစ်ဆင်ရေးတွေလုပ်နဲ့ ပြန်ပျက်ပြား ပြန်စစ်ဖြစ်ခဲ့ရတာချည်းပဲ မဟုတ်လား။\nဒီစစ်တပ်ကို ခင်ဗျားတို့ ထိန်းကျောင်းနိုင်တဲ့ အရပ်ဘက်အစိုးရ၊ ပါတီ အဖွဲ့အစည်းလည်းမရှိ၊ ဥပဒေလည်း မရှိတဲ့အတွက် ဘာကိစ္စ တိုင်းရင်းသားတွေအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ပြောတဲ့ ဖက်ဒရယ် ကို ယုံကြည်လက်ခံသင့်သလဲ။\nကျနော် ကတော့ ရှင်းရှင်းပါပဲ။\nအချုပ်အခြာအာဏာတည်တံ့ခိုင်မြဲရေး ဆိုတဲ့ အာဏာပထမဦးစားပေး အာဏာရူးနိုင်ငံရေးသမားလည်း မဟုတ်၊\nတိုင်းနယ်နမိတ်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးသာအဓိက ဆိုပြီး မဟာဗမာသြဇာဖြန့်ကျက်တဲ့ သောက်ရူးအမျိုးသားရေးသမားလည်း မဟုတ်လေတော့၊\nမငြိမ်းချမ်းခဲ့တဲ့ ဒီဒေသကြီး ငြိမ်းချမ်းဖို့၊\nမတိုးတက် မဖွံ့ဖြိုးနိုင်တဲ့ ဒီဒေသကြီး တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးဖို့၊\nအန္တရာယ်ကြားမှာ ရှင်သန် အသက်မွေးနေထိုင်နေရတဲ့ ဒီဒေသသားတွေ ဘေးကင်းလုံခြုံ ကျန်းမာပျော်ရွှင်နိုင်ဖို့ ၊\nအကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဟာ ဒီစစ်အင်ပါယာကြီးပြိုကွဲမှ ဖြစ်မယ် လို့ပဲ မြင်ပါတယ်။\nတနိုင်ငံစီဖြစ်သွားရင်ကော စစ်မက်ကင်းမှာမို့လို့လား ဆိုတော့\n၁။ ကိုယ်စီကုလသမဂ္ဂဝင်နိုင်ငံတွေ ဖြစ်သွားရင် ခုလို ကျူးကျော်ချင်တိုင်းကျူးကျော်၊ စစ်မက်ပြုချင်တိုင်းပြုလို့ မရတော့ဘူး။\nခင်ဗျားတို့ဖက်ဒရယ်ဆိုတာက "ပြည်တွင်းအကြမ်းဖက် စစ်အင်အားသုံးအနိုင်ကျင့်မှုမှန်သမျှကို အည်ြပြည်ဆိုင်ရာက ဝင်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ ပြည်တွင်းရေးအဆင့်" ပဲ ရှိလို့ ဒီဖက်ဆစ်တပ်က ထင်သလို ဝင်ထွက်တပ်စွဲ ခြယ်လှယ်နိုင်သေးတဲ့အတွက် စိတ်မချရဘူး။\nတနိုင်ငံစီဖြစ်သွားရင် သူကျူးကျော်တာနဲ့ နိုင်ငံတကာက အရေးယူလို့ရတာမို့ ဒီဖက်ဆစ်တပ် နဲ့ နိုင်ငံ 'ခြား' မှကို ငြိမ်းချမ်းရေး က စိတ်ချရမယ်။\n၂။ စီးပွားရေးမှာလည်း အပြိုင်အဆိုင်ပိုရုန်းကန်လာကြမှာဖြစ်သလို၊ နိုင်ငံတကာရဲ့ ကူညီထောက်ပံ့မှုတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ခွင့်တွေ ရယူဖို့ မူးယစ်ဆေးဝါး ထုတ်လုပ်မှုတွေကို ကိုယ့်နိုင်ငံတွင်း ကိုယ့်ဖါသာ နှိမ်နှင်းလာကြလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ကမ္ဘာချီအကျိုးများစေမယ့် ရလာဒ်တခုဖြစ်တယ်။\n၃။ နယ်စပ်ကူသန်းရောင်းဝယ်မှုတွေဟာလည်း ခုထိပိုမိုလုံခြုံချောမွေ့လာမယ်။ အဆင့်ဆင့်ဖြတ်သန်းရလို့ ပိုစရိတ်စကကြီးမသွားနိုင်ဘူးလား မအောင့်မေ့ပါနဲ့။ ခုလဲ ခင်ဗျားတို့ အဆင့်ဆင့် အစိုးရဂိတ်လည်းပေး၊ သက်ဆိုင်ရာ ဒေသအသီးသီးက လက်နက်ကိုင်တွေလည်း ပေးနေကြရတာပါပဲ။\nအဲဒီလို တနိုင်ငံစီ စနစ်တကျ ဥပဒေပြဌာန်းပြီး အုပ်ချုပ်လာရင်၊အဓိက အကျဆုံးက ဒီဒေသကြီးတခုလုံး တရားဥပဒေစိုးမိုးသွားမယ်။ ကုန်သည်တွေ၊ စီးပွားကူးသန်းကြသူတွေဟာ တရားဥပဒေရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ လုံခြုံကုန်ကြမယ်။\n၄။ နိုင်ငံငယ်လေးတွေ မွစိတက်သွားတာ ကောင်းပါ့မလား ဆိုတော့ ဥရောပ ကို လေ့လာလေ။ ဘာသာစကား စာပေ အကုန်ရောယှက်နီးစပ်တဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးတွေ ကိုယ့်စည်းသူ့စည်းနဲ့ နေကြတာ ဘယ်လောက်ငြိမ်းချမ်းသလဲ။\n၅။ ပြည်ထောင်စုကြီးတော့ အကွဲမခံနိုင်ပါဘူး၊ တိုင်းရင်းသားတွေကို မခွဲနိုင်ပါဘူး ဆိုပြီး စွဲမိစွဲရာ ကလေးအတွေးတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်နေမယ့်အစား လေးလေးနက်နက် ရင့်ရင့်ကျက်ကျက် စဉ်းစားကြပါ။\nဒီ"မြန်မာ" နိုင်ငံဆိုတာကြီး ထူထောင်ခဲ့တာ ဟိုး ပုဂံခေတ်ကထဲက ဒီကနေ့အထိ တခါဖူးမှ မငြိမ်းချမ်းခဲ့ဘူး။ ဓါးမိုးပြီး အာဏာစက်နဲ့ လူသတ်အုပ်ချုပ်ခဲ့တာ။\nဒီဒေသသားတွေဟာလည်း ဥရောပကလူတွေလိုပဲ ငြိမ်းချမ်းခွင့်၊ တိုးတက်ခွင့်တွေ ရသင့်ပါပြီ။\nခင်ဗျားတို့အတ္တစွဲတွေ၊ မာန်မာနတွေ၊ မတရားလောဘတွေနဲ့ လူသတ်စစ်တိုက်တာတွေ ရပ်ဖို့သင့်ပါပြီ။\nအကွဲတော့ မခံနိုင်ဘူး စစ်တိုက်မယ် ဆိုတဲ့ ရူးနှမ်းရမ်းကားမှုတွေ ဆင်ခြင်ပြီး၊ စားပွဲမှာ အတူထိုင် အတူပိုင်းခြား ခွဲခြမ်းဖို့ လိုပါပြီ။\nနယ်မြေတွေ ကို ပြန်လည်ခွဲခြမ်းတာ မကောင်းသော အရာ မဟုတ်ပါ။\nတဆိတ်ရှိ မရင့်ကျက်သော ယူဂိုဆလဗ်ဗီယား ဥပမာမျိုးပဲ ပြေးမြင် ပြနေကြမယ့်အစား၊ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ နိုင်ငံပေါင်း ၁၅ နိုင်ငံထိ ခွဲခြမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ဆိုဗီယက်ယူနီယမ် ကို မြင်ပါ။\nလောကမှာ ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲပါ။\nဗာရာဏသီ၊ ရာဇဂြိုဟ်၊ ကပ္ပိလဝတ်၊ ဒေဝဒဟ တိုင်းပြည် ဆိုတာတွေ မရှိတော့သလို၊ မရှိတော့လို့လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါ။\nယူဂိုဆလဗ်ဗီးယားပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲမခံနိုင်ဘူး ဆိုပြီး လူသိန်းချီအသက်ပေး တိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ခုခွဲခြမ်းပြိုကွဲပြီးတော့လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါ။ ပိုတောင် ချမ်းသာ သွားကြပါတယ်။\nပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲသွားတယ် ဆိုပြီး မဟုတ်ကဟုတ်က ခြောက်လုံးတွေနဲ့ အခြောက်အလှန့် မခံပါနဲ့တော့။\nဒါဟာ လိုအပ်၍ ပိုမိုကောင်းမွန်စီမံခန့်ခွဲမှု တခုကို ပြောင်းခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ် လို့ မြင်ပါ။\nတိုင်းပြည်ကြီးမှ အင်အားကြီးမှာလဲ မဟုတ်ပါဘူး။\nရန်ကုန်တိုင်းလောက်တောင်မရှိတဲ့ စင်္ကာပူမှာ အလုပ်လုပ်နေကြရတာ သိလောက် သိသင့်ပါပြီ။\nဒီစစ်အင်ပါယာကြီး ကနေ ခွဲထွက်မှသာ ဒီဧရာဝတီ၊ သံလွင် ဒေသကြီး အလုံးစုံ ငြိမ်းချမ်း သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဧချမ်းသော စိတ်နှလုံးများဖြင့် အတ္တစွဲ မောဟစွဲတွေ ဖယ်ရှားကာ ဆင်ခြင်ကြပါကုန်။\nPosted by cho tu zaw at 1:16 PM0comments\n" မီဒီယာများ တည်ဆောက်နေသော ဗမာလူမျိုးကြီးဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု "\nကျနော်တို့ ပြည်မသား တချို့ဗမာတွေ ဖြစ်နေပုံက သူတပါးဆီက မတရား လှည့်ဖျားရယူ ခိုးယူ လုယက်ထားတဲ့ ပစ္စည်း၊ ပိုင်ရှင်စစ်က ပြန်တောင်းတာ၊ တောင်းမှာကို မအိပ်မစားနိုင်ကြောင့်ကြနေကြတာနဲ့တူတယ်။\nဝ ဒေသနဲ့ပါတ်သက်ပြီး တိုင်းပြည်ရဲ့ နားမျက်စိတာဝန်ယူထားတဲ့ မီဒီယာတွေကိုယ်တိုင်က တလွဲတွေ ရေးသားနေကြတယ်။\n"သေနတ်တချက်မှ မဖေါက်ရဘဲ စင်္ကာပူထက် သုံးဆကျယ်သောနယ်မြေကို သိမ်းသွားခြင်း"\n" နယ်ချဲ့သစ် ဝ " တို့။\nနယ်ချဲ့ပြောရအောင် သူ့ဒေသမှာပဲ သူနေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဝ က အဲဒီမှာ မွေး၊ အဲဒီမှာ ကြီး တဲ့ အဲဒီဒေသသားစစ်စစ်တွေလေ။\nနယ်ချဲ့တယ် ပြောရကြေးဆို ဗမာတွေကိုသာ ပြောရမပေါ့။\nဝ တွေဟာ ဆင်းရဲနိမ့်ပါး အဖိအနှိပ်ခံနင်းပြားဘဝကနေ သူ့ဖါသာ ကြမ်းတမ်းလှတဲ့သမိုင်းကြောင်းတွေကို ဖြတ်သန်းပြီး ဝ ပြည်ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒီကနေ့မြင်ရတဲ့ ပန်ဆန်းဒေသ ဖြစ်လာဖို့ ဝ လူမျိုးတွေရဲ့ သွေး၊ ချွေး၊ မျက်ရည်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။\nဝ တွေရဲ့ ခါးသီးတဲ့ သမိုင်းအတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ကာကွယ်ရေးကို အားကောင်းအောင်တည်ဆောက်တယ်။\nဝ ပြည်မှာ တရုတ်စာသင် တရုတ်စကားပြောတော့ ပြည်ထောင်စု ကို သစ္စာမဲ့တယ် စွပ်စွဲခံရပြန်တယ်။ တသက်လုံး တရုတ်နယ်စပ်နားမှာ နေလာတဲ့ ဝ အဖို့ တရုတ်နဲ့ ပိုနီးစပ်တာ အမှန်ပဲ။\nတရုတ်စာမသင်ရင် မြန်မာစာသင်တော့ကော ဝ ကလေးတယောက်အတွက် မိခင်ဘာသာစကားမဟုတ်တဲ့အတွက် ဒုက္ခအကြီးအကျယ်ရောက်ရတာပဲ ဖြစ်တယ်။\nဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လိုသဘောဆန္ဒတွေနဲ့ ဘယ်သူတွေ က ဝ တွေကို သူတို့ပိုင်ဆိုင်မှုတံတိုင်းထဲ ထည့်ခတ်၊ သူတို့သြဇာခံ၊ သူတို့သဘောဆန္ဒအတိုင်းနေ လို့ ပြဌာန်းနေကြသလဲ။\nဝ တွေဟာ အသက်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လူသားတွေဖြစ်တယ်။ ဝ တွေဟာ ကျေးကျွန်တွေလည်း မဟုတ်သလို ဘယ်လူမျိုးရဲ့သြဇာခံ၊ ဘယ်လူမျိုးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း မဟုတ်။\nဒီတော့ ဝ တွေရဲ့ နေထိုင်မှု ပုံစံကို ဝ တွေသဘောကျ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။\nဒါကို ဒါ ငတို့ဗမာပြည်ပိုင်နက်၊ ငတို့စာပဲ သင်ရမယ်၊ ငတို့စကားပဲ ပြောရမယ်၊ ငတို့လက်အောက်ခံ ငတို့ သဘောတူညီမှ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ် သတ်မှတ်လာရင် ဘယ်သူက နယ်ချဲ့လဲ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာတယ်။\nဝ က မန္တလေး ကို ဝင်လာပြီး ဝ စာ၊ ဝ စကား ပြဌာန်း၊ အရာရာ ဝ သဘောနဲ့ စီမံခန့်ခွဲအုပ်ချုပ်မယ် ဆိုရင်ကော ခင်ဗျားတို့ သဘောကျမတဲ့လား။\nလ်ိုချင်လိုက်တဲ့ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု ဆိုတာလဲ တပြားမှ မလျှော့ဘူး။\nပြောနေ ဆိုနေ ရေးသားနေတာကလဲ လူမျိုးကြီး၊ အစွန်းရောက် နိုင့်ထက်စီးနင်းစိတ်တွေ ပြည့်လို့။\nPosted by cho tu zaw at 1:14 PM0comments\n" ပြည်မသား ဗမာတိုင်း ထမ်းရမယ့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းပေးခဲ့တဲ့ တာဝန် "\n" တိုင်းရင်းသားတွေမှာ အချိန်မရွေးခွဲထွက်ခွင့်ရှိတယ်။ ခွဲထွက်ချင်စိတ် မရှိအောင် လုပ်ရမှာ ဗမာတွေရဲ့ တာဝန်ပဲ "\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို ချစ်လှပါချီရဲ့ဆိုတဲ့ ဗမာတွေဟာ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ဒီစိတ်ဓါတ်မျိုးကိုကျတော့ ချောင်ထိုးထားကြတယ်။\nဦးနေဝင်း ဖျက်စီးခဲ့တဲ့ သန္ဓေဆိုး "ခွဲမထွက်ရ၊ ခွဲထွက်ရင် စစ်ခင်းမယ် " ဆိုတာကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနေကြတယ်။\nပင်လုံစာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီး ၁၉၄၇ အက်ဥပဒေရေးဆွဲတဲ့အခါမှာ လွတ်လပ်ရေးရပြီး ၁၀ နှစ်အကြာမှာ ခွဲထွက်လိုက ခွဲထွက်ခွင့်ရှိသည် ဆိုတဲ့ အချက်ကို အတိအလင်းထည့်သွင်းရေးဆွဲခဲ့တယ်။\nဒီထည့်သွင်းချက် အဲဒီကတည်းက မဟာဗမာစိတ်ရှိတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေက ကန့်ကွက်ခဲ့ပေမဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဟာ လက်မခံဘဲ ထည့်သွင်းခဲ့တယ်။\nဒါဟာ ဒီပြည်ထောင်စုဟာ "သေနတ်မိုးပြီး မခွဲထွက်ရ၊ ခွဲထွက်ပိုင်ခွင့်မရှိ" လို့ ခြိမ်းခြောက်ပေါင်းစည်းထားတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်လပ်သော ပြည်ထောင်များက ခွဲထွက်ပိုင်ခွင့်ရှိပါလျှက် အပြန်အလှန်ယုံကြည်ကိုးစား ချစ်ခင်လေးစားမှုများနဲ့ ပေါင်းစည်းကြပါသော အင်မတန်တန်ဖိုးမြင့် ပြည်ထောင်စုတရပ်" အဖြစ်ကို ရအောင် အမျှော်အမြင်ကြီးမားစွာ ထည့်သွင်းပေးခဲ့တာပါပဲ။\nလက်ရှိ မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တွေကို ဥပမာပြုကြည့်ပါ။\nဟိုးမြောက်ပိုင်းက ကချင်၊ ဝ၊ တအန်း၊ ကိုးကန့်၊ နဲ့ ဟိုးအနောက်ဘက်က ရခိုင်တို့ဟာ သူတို့ကို ဖိနှိပ်နေတဲ့ ဘုံရန်သူစစ်အုပ်စုကို တွန်းလှန်ဖို့ တူညီသော စိတ်ဝမ်းနဲ့ တွဲလက်တွေ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားကြတယ်။ ပုခုံးချင်းယှဉ်ပြီး အတူအသေခံ တိုက်ပွဲဝင်ကြတယ်။\nဒါဟာ "ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓါတ်" ပါပဲ။\nပြည်ထောင်စုစိတ်ဓါတ်ဆိုတာ ငတို့သြဇာခံရမယ်၊ ငတို့စာသင်ရမယ်၊ ငတို့စကားပြောရမယ်၊ ငတို့စီမံခန့်ခွဲအုပ်ချုပ်သလိုနေရမယ် လို့ အောင်မေ့နေတဲ့သူတွေ သေချာ အလေးအနက်ဆင်ခြင်ကြဖို့ပါ။\nကချင်က ကချင်စကားပဲပြောတယ်၊ ကချင်စာပဲ သင်တယ်၊ တအန်း၊ ဝ၊ ကိုးကန့်၊ ရခိုင်တို့လည်း ကိုယ့်စကားပဲကိုယ်ပြော၊ ကိုယ့်စာပဲ ကိုယ်သင်၊ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုယ်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အကြားမှာ အပြန်အလှန်ချစ်ကြည်လေးစားမှု၊ တဦးကိုတဦး သစ္စာစောင့်သိမှုတွေ ရှိကြတယ်။\nဗမာလူမျိုးကြီးဝါဒ ဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ ဗမာတွေဟာ တိုင်းရင်းသားတွေကို မနှိမ့်ချပါဘူး၊ တန်းတူရည်မျှသဘောထားပါတယ် တွင်တွင်ပြောနေကြပေမဲ့ ပြည်မသားတွေဟာ ဝ တွေ တရုတ်စာသင်၊ တရုတ်စကားပြောတော့ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်ကြတယ်။\nဝ တွေ လက်နက်ကိုင်အင်အားတည်ဆောက်တော့ မကျေမချမ်းဖြစ်ကြတယ်။\nဝ တွေကို ဗမာလိုပြော၊ ဗမာစာသင်ပြီး ဗမာသစ္စာခံမှ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓါတ်ရှိတယ် အောင်မေ့နေကြတယ်။\nခင်ဗျားတို့ တက်တက်စင်အောင် မှားနေတယ်။\nဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု ကို လိုချင်လှပါရဲ့ ဆိုပြီး ရေးနေ ပြောနေကြပြီး၊ " ပြည်ထောင်စု" နဲ့ "စစ်အင်ပါယာ" လေ ဝမ်းမကွဲ ဖြစ်နေကြတယ်။\nဒါဟာလည်း ပြည်မသားဗမာပြည်သူတွေ ရဲ့ အတွင်းစိတ်သဘောနိမ့်ကျလို့ မဟုတ်ဘူး လို့ ကျနော်မြင်ပါတယ်။ ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ ပညာရေးစနစ်ဟာ အင်မတန်ဆိုးရွားလှစွာ တဘက်စောင်းနင်း ပြဌာန်းသင်ကြားခဲ့တဲ့အတွက် ပြည်သူအများစုရဲ့ တွေးမြင်စဉ်းစားမှုတွေဟာ ကျဉ်းမြောင်း လွဲချော်ကုန်ကြတယ်။\nပြည်ထောင်စု ပုံစံ လေ့လာဖို့ အိမ်နီးနားချင်းအိန္ဒိယ လောက်ကို ဥပမာယူနိုင်ရင် နားလည်လာမှာ ဖြစ်တယ်။\nအိန္ဒိယဟာ မြန်မာပြည်ထက် လူမျိုးပေါင်းရာချီများတယ်။ ဘာသာစကားတွေလည်း အများကြီး။ စာပေတွေလည်းအများကြီး။ ဒီတော့ ရုံးသုံးဘာသာစကားကို အင်္ဂလိပ်စာ ကို ပြဌာန်းလိုက်ရတယ်။\nလူမျိုးစုတမျိုးချင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ ပြည်နယ်အလိုက် ပြဌာန်းထားတယ်။\nအမေရိကား မှာဆိုလည်း ပြည်နယ်တိုင်းမှာ ဖွဲ့စည်းပုံဥပဒေကိုယ်စီရှိတယ်။\nလူလူချင်းပေါင်းတာ အပြန်အလှန်လေးစားမှု လိုတယ်။ မြန်မာပြည်သားတွေဟာ ပညာရေးစနစ်မကောင်းတော့ ဒါကိုလဲ မသိကြ၊ မကျေညက်ကြဘူး။\nအပြန်အလှန်လေးစားမှုပျောက်ကွယ်ရင် ပြည်ထောင်စုရေးမပြောနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတောင် အဆင်မပြေဘူး။\nအသင်းအဖွဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ကို သင်ကြားလေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှု မရှိတဲ့အပြင်၊\nတဦးကောင်းတယောက်ကောင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓါတ်တွေ မြင့်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။\nစာမေးပွဲစနစ်တွေ၊ အမှတ်နဲ့ သတ်မှတ်တဲ့ စနစ်တွေကလည်း ကျနော်တို့ကို ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတ္တကြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။\nမူလ အင်မတန်ရက်ရောဖေါ်ရွေရိုင်းပင်းကူညီတတ်သော စေတနာထက်သန်လူမျိုးတွေ ဖြစ်ပါလျှက်နဲ့ အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားအဆက်ဆက်ရဲ့ လောဘတွေ၊ အတ္တတွေ၊ မာနတွေ အောက်မှာ မြန်မာလူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ပုံးပန်းသဏ္ဍန်ပျက်ယွင်းနေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။\nဒီလို မှားယွင်းစနစ်တွေ၊ ပညာရေးတွေကြောင့် လွတ်လပ်ရေး ရပြီး နှစ် ၇၀ ကျော်လာသည့်တိုင် တိုင်းပြည်ကြီးဟာ စစ်မီးမငြိမ်းနိုင်ဘဲ ဆင်းရဲနွံက ရုန်းမရအောင် ဖြစ်နေတယ်။\nမြန်မာပြည်သားတိုင်း ငတ်မွတ်စွာ လိုလားတောင့်တနေတဲ့အရာက တိုင်းပြည်ကို ငြိမ်းချမ်းပြီး တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးချမ်းသာချင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။\nပြည်မသားဗမာတွေဟာ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတွေအပေါ်မှာ ခွဲခြားနှိမ့်ချလိုစိတ်မရှိကြ၊ ချစ်ခင်လေးစားမှု ရှိကြသူတွေချည်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nပြဿနာက ပညာရေးစနစ်က လွဲမှားစွာရိုက်သွင်းထားတော့ သမိုင်းကိုလည်း တည့်မတ်စွာ မမြင် မသုံးသပ်တတ်ကြဘူး။\nအလောင်းမင်းတရားကြီးသည် ဟံသာဝတီကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည် ဆိုတာမျိုး၊ ဘုရင့်နောင်မင်းကြီးသည် ယိုးဒယားကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည် ဆိုတာမျိုးကို ဂုဏ်ယူစရာအောင့်မေ့ သင်ယူကျက်မှတ်နေကြတယ်။\nစစ်အင်အားနဲ့ မတရားနယ်ချဲ့ကျူးကျော်ခြင်းဟာ ဓါးပြတိုက်ခြင်းတမျိုးပဲ လို့ ရှက်ရွံ့ရမှာကို သင်ကြားမခံရဘူး။\nပဒေသရာဇ်လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ရွံရှာစရာ လုပ်ရပ်တွေကို ယဉ်ကျေးသောဒီမိုကရေစီလူ့အဖွဲ့အစည်းစံ နဲ့ တည့်မတ်စွာ ရှုမြင်သုံးသပ်တတ်အောင် မသင်ကြားခံခဲ့ရဘူး။\nဒေါက်တာမတင်ဝင်း လို ပညာရေးပါရဂူ ဘွဲ့ရ ပညာတတ်မျိုးက အစ၊ ဒီလို သုံးစားမရတဲ့ အမြင်မျိုး ရှိခဲ့တယ်။\nခုထိကို ပညာတတ် ဆိုတဲ့ လူတန်းစားတွေထဲမှာကို "ဒီတိုင်းပြည်ကြီး ကို ဗမာတွေ ဦးဆောင် ထူထောင်ထားတာ" ဆိုတဲ့ အမြင်စောင်းတွေ စွဲမှတ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။\nဒါတွေကြောင့်ပဲ ဒီတိုင်းပြည်ဟာ စစ်မီးမငြိမ်းနိုင် ဖြစ်နေရတာ ဖြစ်တယ်။\nသမိုင်းတလျှောက် ပုဂံခေတ် က စပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ထူထောင် ခဲ့တဲ့ အချိန်က စ ပြီး၊ ဒီဒေသကြီး မငြိမ်းချမ်းတော့တာ ခုထိတိုင်အောင်ပါပဲ။\nပထမမြန်မာနိုင်ငံ ပုဂံ ထူထောင်တယ်။ သထုံ ကို စစ်သွားတိုက်၊ ပိဋကပ်သုံးပုံလု။\nဒီဒေသသားတွေ စစ်မီးမငြိမ်းနိုင် စစ်အင်ပါယာဘဝနဲ့ပဲ နေခဲ့ရတော့၊\n" ပြည်ထောင်စု" ဆိုတာ ဘာမှန်းကို ခုထိ နားမလည်၊ ဝ ကို ဗမာစကားပြောခိုင်း၊ ဗမာစာသင်ခိုင်းပြီး ပြည်ထောင်စု လုပ်ချင်နေကြတယ်။\nတိုင်းရင်းသားတွေက ဗမာနိုက်ဇေးရှင်း လို့ လက်ညှိုးထိုးတာကိုလဲ သဘောကို မပေါက်နိုင်ကြဘူး။\nခင်ဗျားတို့ သားလေး သမီးလေး မွေးလာတယ်၊\nတီတီတာတာ စကားလေးတွေ ပြောတတ်လာ၊ ကလေးလေးက သွက်သွက်လက်လက် ချက်ချက်ချာချာ၊ ငါးနှစ်ပြည့်လို့ ကျောင်းလည်း သွားထားရော သူတလုံးမှ နားမလည်၊ သူ့အိမ်မှာ အဖေရော အမေရော မပြောတဲ့ ဘာသာစကားတွေနဲ့ သင်တဲ့ စာသင်ကျောင်းကြီး ကို တက်လိုက်ရတယ်။\nအင်မတန်သွက်လက်ချက်ချာတဲ့ သားလေး သမီးလေးဟာ ငထုံ ငထိုင်း ငညံ့လေး အဖြစ်ရောက်သွားရ၊ သူ့စာသင်ခန်းထဲ သနားစရာ ရယ်စရာ သတ္တဝါကလေး ဖြစ်သွားရတယ်။\nကြည်လွှင်ရွှင်ပျပြီး နေခဲ့တဲ့ မျက်နှာကလေးဟာ စာသင်ကျောင်း သွားခဲ့တဲ့ အချိန်က စ ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ် အုံ့အုံ့မှိုင်းမှိုင်း ငူငူငိုင်ငိုင် ကလေး ဖြစ်သွားတော့တယ်။\nဒါတွေဟာ ဘယ်သူ့မှာ တာဝန် ရှိသလဲ။\nဒီလို ပြည်ထောင်စုအမည်ခံ ဒီဒေသကြီးတနံတလျား မှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ နိမ့်ကျ ပညာမတတ်သော ဆင်းရဲမွဲတေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သွားအောင် ဘယ်သူတွေက လုပ်ခဲ့တာလဲ။\n" တိုင်းရင်းသားတွေ ခွဲထွက်ချင်စိတ် မရှိအောင် လုပ်ရမှာ ဗမာတွေ ရဲ့ တာဝန် "\nဒီကနေ့အထိ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတွေရဲ့ နာကျင်မှုတွေ ခံစားချက်တွေကို နားလည်အောင်အားမထုတ်၊\nဘာကြောင့် သူတို့ လက်နက်ကိုင်ကုန်ကြသလဲ၊\nဘာကြောင့် သူတို့ မုန်းတီးရန်လို ကုန်ကြသလဲ လို့ အဖြေမရှာဘဲ၊\nဘယ်ဗမာမှ တိုင်းရင်းသားတွေကို နှိမ်မနေဘူး၊\nတိုင်းရင်းသားတွေကို ညွှန်မှူးမဖြစ်ရ၊ ဝန်ကြီးမဖြစ်ရ မကန့်သတ်ထားဘူး\nခင်ဗျားတို့ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု ကို လိုချင်ရင် တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ နာကျင်မှု ကို မျှဝေခံစားနိုင်ရမယ်။\nမတရားမှုတွေ လုပ်နေတာ လူတစုထဲပါ ပြောရုံ ထိုးချလိုက်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး။\nမတရားလုပ်ခံထားရတာကို တသားတည်းရပ် ဝိုင်းဖေါ်ထုတ်၊ အတူဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲဝင်ပေးဖို့ လိုတယ။်\nပင်လုံစာချုပ်ချိုးဖေါက်ခံရတယ်။ ဒါကို မတရား ခံရတာ လို့ မမြင်၊ သူတို့ဘက်က မရပ်တည်ပေးဘဲ စစ်အုပ်စုသံယောင်လိုက် ပြည်ထောင်စု က ခွဲထွက်မှာကိုတော့ သဘောမတူပါဘူး လုပ်နေသရွေ့ ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်တိုင်းရင်းသားမှ ယုံကြည် ပေါင်းသင်းလိုမှာ မဟုတ်ဘူး။\nကိုယ့်သားသမီး ကိုယ့်တူကိုယ့်သား သူများအိမ်က ကလေးကို မတရား နိုင့်ထက်စီးနင်း လုပ်ခဲ့ရင် ယဉ်ကျေးတဲ့ တာဝန်သိတဲ့ မိသားစုဟာ တာဝန်ယူ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်။\nဒါမှ အပြန်အလှန် ဆက်ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလို့ ရမှာ ဖြစ်တယ်။\nဒီတိုင်းပြည်မှာ တိုင်းရင်းသားတွေဟာ ပြည်ထောင်သော ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို ချိုးဖေါက်ခံခဲ့ရပြီး ဖိနှိပ်ခံ၊ သူတို့ဒေသထွက် သယံဇာတတွေ အလွဲသုံးစားပြုခံထားရသူတွေ ဖြစ်တယ်။\nတက်လာသမျှ ဗမာပြည်မခေါင်းဆောင်တွေဟာ ဒီဖြစ်စဉ်တွေကို ရဲရဲတာဝန်ယူ ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး သူတို့ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ပြန်လည်ပေးဆပ်မှုတွေ ပြုရမှာ ဖြစ်တယ်။\nဒီလိုမလုပ်ဘဲ " ဒီတိုင်းပြည်က ဘာတွေ ရမလဲ ဆိုတာ ထက် ဘာတွေ ပေးနိုင်မလဲ စဉ်းစားပါ "\nရှိစုမဲ့စု ဆုံးထားတဲ့ အကြွေးကလေး ပြန်ရမလား တရားစွဲပါတယ်၊ ရုံးစရိတ်ပါ ထပ်ဆင့်ပေးခိုင်း လိုက်သလိုပဲ။\nလူဆိုတာ သူတို့အနာကို ကိုယ့်အနာလို ထပ်တူရည်မျှ စာနာစိတ်ရှိတဲ့ လူမျိုးကိုပဲ ပေါင်းသင်းခင်မင်လိုသပေါ့။\nအမျိုးမျိုးဆင်ခြေတွေပေး ဒီအနာကို မသိကျိုးကျွံပြုသူမျိုးကို ဘယ်ပေါင်းချင်ပါ့မလဲ။\nလူချင်းတောင် အဲသလိုဆို ပြည်ထောင်ချင်းလဲ အဲသလိုပဲ။\nလူချင်းတောင် မပေါင်းချင်ရင် ပြည်ထောင်ချင်း ဘယ်နှယ့်ပေါင်း၊ ဘယ်နှယ့် စု မလဲ။\n" တိုင်းရင်းသားတွေ ခွဲထွက်ချင်စိတ်မရှိအောင် လုပ်ရမှာ ဗမာတွေ ရဲ့ တာဝန် "\n- အချိန်မရွေးဖြုတ်ချခံရနိုင်တာမို့ ဖြန့်ဝေလိုရင်၊ ကော်ပီယူပြီး ဖြန့်ဝေကြစေချင်ပါတယ်။\nPosted by cho tu zaw at 12:04 PM0comments\nအချစ် နှစ် ၆၀\nအချစ် နှစ် ၆၀. . .\nလွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အေးခဲနေသည့်နေ့တနေ့တွင် ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်မှာ ယောက်ျားကိုင်ပိုက်ဆံအိတ်ပြားလေ\nး တခု ကို အမှတ်မထင် ခလုတ်တိုက်မိတော့ ကောက်ပြီး ယူကြည့်မိသည်။ အိတ်ထဲမှာ ပါတာ ဆိုလို့\nငွေကလေး သုံးဒေါ်လာ နဲ့ နှစ်ကာလပေါင်းများစွာ အိပ်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့ဟန်တူသော စာ အဟောင်းအနွမ်းလေးတစောင်။ အိတ်ပိုင်ရှင် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဆိုတာ ခြေရာကောက်နိုင်မည့် ဘာ မှတ်ပုံတင်၊ ဘာ ကားလိုင်စင်မှ မပါ။\nဟောင်းနွမ်းလွန်းလှသည့် စာအိတ်ပေါ်မှာ သည်းသည်းကွဲကွဲ ဖတ် ရတာဆိုလို့ စာပို့သူ၏လိပ်စာ ကလေးသာ ဖြစ်သည်။ ကျနော် စာအိတ် ကို ဖွင့်ကာ ဖတ်မိသည်။ စာရေးသည့် နှစ် က ၁၉၂၄၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ လောက်က။ စာထဲမှာ အိတ်ပိုင်ရှင်၏ နေရပ်လိပ်စာများ တစွန်းတစ တွေ့ရမလား မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျနော် စေ့စပ်သေချာစွာ အထပ်ထပ်အခါခါ ဖတ်သည်။\nစာက လှေကြီးထိုးထိုး ရိုးရိုးကလေး ရေးထားသော စာလေးတစောင်သာ။\nစာထဲမှာ ဦးတည်ရေးထားသော သူ က “မိုက်ကယ်လ်” တဲ့။ စာရေးသူ နာမည် မှာ “ဟန်နာ” လို့ လက်မှတ်ထိုးထားသည်။ စာထဲမှာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာ ကတော့ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲစရာ ဟန်နာ့ မိခင် က တားမြစ်\nသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ထပ်မတွေ့ကြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်စာ။ တနည်းအားဖြင့် ချစ်သူ နှစ်ဦး၏ ဖြတ်စာ။\nဆွံ့ပျံ့ကြေကွဲစရာကောင်းသည့် စာ လေး ပါ။ သို့သော်လည်း စာ ထဲမှာ ဦးတည်ထားသော မိုက်ကယ်လ် သည် ဒီအိတ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်နိုင်သည် ဟူသော သဲလွန်စ လေး တစွန်းတစမှ လွဲပြီး ဘာမှ သက်သေသက္ကာယ တွေမှ မရခဲ့။\nနောက်ဆုံး ကျနော် တယ်လီဖုန်းအော်ပရေတာ ကို ဆက်လိုက်မိသည်။\n“အော်ပရေတာ. . တဆိတ်ဗျာ ကျနော့်အကူအညီက ပုံမှန်တောင်းရိုးတောင်း\nစဉ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး . . ကျနော့်ဗျာ ပိုက်ဆံအိတ်လေး တအိတ်ကောက်ရတယ်. . .အဲဒါ. . . .”\nအော်ပရေတာ အမျိုးသမီးက သူ့အထက်အရာရှိ ကို လိုင်းလွှဲပေးလိုက်သည်။ အထက်အရာရှိက ကျနော်ပြောသော လိပ်စာ မှ ဖုန်းနံပါတ်ကို စုံစမ်းပေးသည်။ သို့သော် စည်းကမ်းအရတော့ ကျနော့်ကို ဖုန်းနံပါတ်ကို တိုက်ရိုက်မပေး။ ထို အိမ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစုံတယောက်က ပြောလို သည် ဆိုမှ ကျနော့်ကိုယ် ပြန်ကြားပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။\nသို့သော် တမိနစ်အတွင်းမှာပဲ ကျနော့်ဖုန်းကို ပြန်ခေါ်ပြီး\n“အဲဒီအိမ်က အမျိုးသမီး တဦးက ရှင်နဲ့ ဖုန်းပြောချင် စိတ် ရှိပါတယ်” လို့ ဆက်သွယ်ပေးသည်။\nထိုအမျိုးသမီး ကို ဟန်နာ့ အကြောင်းမေးတော့. . .\n“ အို အသေအချာ သိတာပေါ့ ရှင်. . . ကျမတို့က ဟန်နာတို့ မိသားစု ဆီ က ဒီအိမ်ကို ၀ယ်ခဲ့တာပါ”\n“ သူတို့ ဘယ်ပြောင်းသွားတယ် ဆိုတာများ သိသလားဗျာ”\n“ အင်း ဟန်နာက သူ့အမေ ကို ဘိုးဘွားရိပ်သာ ပို့ခဲ့တယ် ဆိုတာတော့ သိ သေးတယ် ရှင့်။ ရှင် ရိပ်သာ ကို ဆက်သွယ်ကြည့်ပါလား သူတို့အနေနဲ့ ဟန်နာ ဘယ်မှာနေတယ် ဆိုတာ သိမှာ ပါပဲ”\nအမျိုးသမီး ထံမှ ရသော ဘိုးဘွားရိပ်သာ ဖုန်းနံပါတ်အတိုင်း ဆက်တော့ ဟန်နာ၏မိခင်မှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တဆက်တည်း ဘိုးဘွားရိပ်သာမှ အမျိုးသမီးက ဟန်နာ၏လိပ်စာ ကိုပါ ပေးခဲ့သည်။\nလိပ်စာ ပါ ဖုန်းနံပါတ်ကို ထပ်ဆက်တော့ အမျိုးသမီးတဦး က ဟန်နာ ကိုယ်တိုင် ယခုအချိန်မှာ ဘိုးဘွားရိပ်သာ တခု မှာ နေထိုင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊\nဖုန်းနံပါတ်တခု ကို ထပ်ပေးပြန်သည်။ ထို ဘိုးဘွားရိပ်သာ ကို ထပ်ဆက်\nတော့မှ ကျနော်တို့ ဟန်နာ ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ဖမ်းမိတော့သည်။\n“ဟုတ်ကဲ့ ဟန်နာ ကျနော်တို့ ရိပ်သာ မှာ နေနေပါတယ်”\nရိပ်သာ ညွှန်မှူး ကို ကျနော့်အနေဖြင့် ခုချိန်မှာ ဟန်နာ့ ကို လာတွေ့လျှင် အဆင်ပြေ မပြေ မေးတော့၊ ဟန်နာ အိပ်ပျော်နေနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။\nဟုတ်တာပေါ့ အချိန်က ည ၁၀ နာရီတောင် ထိုးနေပြီ။ သို့သော် ကံကောင်းလျှင် ဟန်နာ တယောက် မအိပ်သေးဘဲ၊ တီဗီခန်းထဲမှာ သူ့အကြိုက် ဇာတ်လမ်းတွဲများ ကြည့်နေနိုင်ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။\nနက်ဖြန်ထိ အကြွေးမထားချင်တော့သောကြောင့် ညတွင်းချင်းပင် ဟန်နာတို့ ရိပ်သာ ကို ကျနော် သွားခဲ့သည်။ တံခါးဝ မှာ ၀န်ထမ်းတဦးနှင့် ညွှန်မှူး က စောင့်ကြိုနေသည်။ တတိယထပ် ကို တက်သွားတော့ ညွှန်မှူးခန့်မှန်းသည့်အတိုင်း ဟန်နာတယောက် တီဗီခန်းထဲမှာ ဇာတ်လမ်းတွဲ\nဟန်နာသည် မျက်နှာထားချိုချို နှင့် ငွေရောင်ဆံပင်တွေ လှိုင်းထနေသော အဖွားအို တဦးဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ က နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းသည်။ ငယ်စဉ် က မည်မျှချောမောလှပမည် ကို ယခုတိုင်တစွန်းတစ ပေါ်လွင်ကျန်ရစ်နေသေးသည်။ ပိုက်ဆံအိတ်လေး ကို ထုတ်ပြပြီး၊ စာ လေး ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ စ်ိတ်တွေ လှုပ်ရှား\n“လူလေးရယ်. . . ဒီစာ ဟာ မိုက်ကယ်နဲ့ အဖွားနဲ့ နောက်ဆုံး ဆက်သွယ်ခဲ့\nနူးညံ့သ်ိမ်မွေ့လွန်းသည့် သူ့မျက်လုံးတွေ က မှုန်ဝေသီ လို့ အတိတ်ကို ကူးလူး သွားပုံရသည်။\n“ တို့တွေ အရမ်းချစ်ခဲ့ကြတာ. .အဲဒီတုန်း က အဖွားက ၁၆ နှစ်လေ အမေက အရမ်းငယ်သေးတယ် ဆိုတာ တချက်ထဲနဲ့ တို့နှစ်ယောက် အချစ် ကို မယုံ စားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တာ. . မိုက်ကယ် က တကယ့် လူချောကွယ် . ။ မင်း တို့ ဂျိမ်းစ်ဘွန်း မင်းသားကြီး ရှောင်ကွန်နရီ ကို သိတယ် မလား. . .မိုက်ခ် က တကယ့်ရှောင်ကွန်နရီ ကွ. .သေချာကြည့်ရင် ရှောင်ကွန်နရီ ထက်တောင် မိုက်သေး. . .”\nငယ်မူပြန်နေသော သူ့စကားလုံးတွေ ကြောင့် သူရော၊ ကျနော်ရော အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်မိကြသည်။ ညွှန်မှူးကတော့ တပြုံးပြုံးဖြင့် ကျနော်နဲ့ဟန်နာ အဖွဲ့ကျနေသည် ကို ထားခဲ့သည်။\n“သူ့နာမည် အပြည့်အစုံက မိုက်ကယ်လ် ဂိုးလ်စတိန်း တကယ်လို့များ မင်း သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ဟန်နာ က သူ့ကို ဒီနေ့ထက်ထိ မမေ့နိုင်သေးဘူး၊ ဆိုတာနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ အချစ်သစ် မရှာခဲ့ဘူး၊ လက်မထပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ\nအပြုံးမပျက်ပြောနေသော်လည်း ဟန်နာ့မျက်လုံးတွေ ထဲမှာ မျက်ရည်တလဲ့လဲ့ ဖြစ်လို့လာသည်။\n“ငါ့စိတ်ပုပ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မိုက်ခ် နဲ့ လိုက်ဖက်\nတယ် လို့ မခံစားမိဘူး. . .ငါက လွဲ ရင်ပေါ့. . ”\nရင်ထဲမှာ ဘာမှန်း မသိသော ခံစားချက်တွေ တအုံနွေးနွေးဖြင့် ကျနော် ဟန်နာ ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆို၊ နှုတ်ဆက် ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပထမထပ် ကို ဓါတ်လှေကားဖြင့် ဆင်းလာတော့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက\n“ဆရာ အဆင်ပြေခဲ့လား ဟန်နာက ဆရာ လိုချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ပေးနိုင်လား”\n“အင်း . . .ပိုင်ရှင်နာမည်တော့ အပြည့်အစုံ သိလိုက်ရတာပေါ့ဗျာ. .”\nလက်ထဲမှာတော့ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် လိုက်ရမယ်မှန်းမသိသော ပိုင်ရှင်မဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေး ကို ကိုင်လျှက်သား။ ပိုက်ဆံအိပ်ကလေး က တကယ့်\nဖက်ရှင်ဟောင်းလေး၊ အညိုရောင်သားရေပေါ်မှာ အနီရောင်ချုပ်ကြောင်းလေးများဖြင့်၊ စကားပြောရင်း ၀န်ထမ်း၏မျက်လုံး က ပိုက်ဆံအိတ်ဆီ ရောက်သွားသည်။\n“နေဦးဗျ. .ဒီပိုက်ဆံအိတ်ကို ကျနော်ကောင်းကောင်းသိတယ် မစ္စတာ ဂိုးလ်စတိန်း ရဲ့ အိတ်ပဲ”\n“ဟုတ်ကဲ့ မစ္စတာ ဂိုးလ်စတိန်းဆိုတာ ရှစ်ထပ်မှာနေတဲ့ အဖိုးကြီးတယောက်ပဲ\nသူက ခဏ ခဏ ပိုက်ဆံအိတ်ပျောက်လွန်းလို့ မှတ်မိနေတာပါ . .လမ်းလျှောက်လည်း ထွက်တတ်တယ်”\nကျနော် ဓါတ်လှေကားဖြင့် ညွှန်မှူးဆီ ပြန်တက်ရသည်။ ညွှန်မှူးကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြတော့ ညွှန်မှူးလည်း အူလျားဖါးလျား လိုက်လာသည်။\n“မစ္စတာ ဂိုးလ်စတိန်းက ဒီအချိန်မအိပ်သေးပါဘူး သူစာကြည့်ခန်းထဲမှာ စာဖတ်နေပါတယ်” ဟု ပြောပြသည်။\n“ရှောင်ကွန်နရီ” ကြီး က စာအုပ်တအုပ်ကို ဆိပ်ငြိမ်စွာ ဖတ်နေရာမှ ကျနော်တို့ ၀င်လာသောအခါ ညွှန်မှူး ကို နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။ ကျနော့်ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်သည်။\nညွှန်မှူး က “မစ္စတာဂိုးလ်စတိန်း ပိုက်ဆံအိတ် ပျောက်နေသလား”\nသူ့ဘောင်းဘီ နောက်အိတ်ထဲ ကမန်းကတမ်းစမ်းကြည့်သည်။\nကျနော်က သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်တော့ အားရပါးရ ပြုံးပြီး “ညနေခင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ကျ ခဲ့မိတာ ဖြစ်မယ်။ မောင်ရင့်ကို ဆုချ ရမယ်. ”\n“နေပါစေ ခင်ဗျာ . ဟို ကျနော်တခု ပြောချင်တာ အဖိုးရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ် ကို ပိုင်ရှင် ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ ဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ ကျနော် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ တွေ့တဲ့ စာလေး ဖတ်ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာ. . .”\nမိုက်ကယ်လ် ဂိုးစတိန်း က ဟန်မပျက်ပြုံးနေပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်မသက်သာသော အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းလို့လာသည်။\n“ဟုတ်ကဲ့ ဟိုဒင်း ကျနော် အဖိုးစာထဲမှာ ပါတဲ့ ဟန်နာ ကိုများ သိသလားလို့”\nမိုက်ကယ်လ့် မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖျော့တော့လို့ သွားရသည်။\n“ဘာပြောတယ် မောင်ရင် က ဟန်နာ ကို သိတယ် သူဘယ်မှာနေလဲဟင် သူကျန်းကျန်းမာမာ ကော ရှိသေးရဲ့လား. . အရင်တုန်းကလိုကော လှသေးလား. .”\nသူ့မေးခွန်းတွေ တလစပ်ထွက်လာတော့ ရုတ်တရက် ကျနော်ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိအောင် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။\n“ပြောစမ်းပါ လူလေးရယ် . .မင်း ဟန်နာ ကို ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာလဲ”\n“သူ နေကောင်းပါတယ် ခင်ဗျာ. .အဲ လှသေးလား ဆိုတော့ သူ့အရွယ်နဲ့ သူတော့ လှ ပါတယ် ခင်ဗျာ. .”\nမိုက်ကယ်လ် က သူ့ကလေးကလား မေးခွန်းလေးအတွက် ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြစ်သွားသည်။ နောက် ရှက်ပြုံးကလေးဖြင့်\n“ ကျုပ်ကို သူဘယ်မှာ ဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလားဟင် . .မနက်ဖြန် . . မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်ချင်လို့ပါ. . ”\nသူ့နောက်ဆုံး စကားလေးတွေ က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တိမ်ဝင်လို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျနော့်လက်တွေ ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ\n“ သားရယ် မင်း သိလား. . ဒီစာကို ရလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ဘ၀ တခုလုံး ပြီးသွားပြီ လို့ ခံစားခဲ့ရတယ် ငါ ငါ င့ါ တသက် ဘယ်တုန်းကမှ ဘယ်မိန်းမ ကိုမှ မချစ်မိခဲ့တော့ဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး”\n“မိုက်ကယ်လ်. . . ကျနော်နဲ့ တဆိတ်လောက် လိုက်ပေးပါလား”\nစိတ်လှုပ်ရှားမှု အသီးသီးဖြင့် ကျနော်တို့ သုံးဦးသား တတိယထပ်ကို ဓါတ်လှေကား ဖြင့် ပြန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ တီဗီခန်းထဲမှာ ဟန်နာ က တီဗီကြည့်နေတုန်း။\nညွှန်မှူး က ဟန်နာအနီးသို့ သွားပြီး သူ့ကို မိုးကြည့်ကာ\n“ဟန်နာ ဒီလူ့ကို ကြည့်ပါဦး”\nဟု မိုက်ကယ်လ် ကို ပြလိုက်သည်။\nဟန်နာက သူ့မျက်မှန်လေး ကို သေချာပင့်ပြီး မိုက်ကယ့်လ် ကို ကြည့်သည်။\nမိုက်ကယ်လ် က အသိစိတ်ကင်းမဲ့သော စကားတွေ ကို တတွတ်တွတ်ပြောရင်း ဟန်နာ့ အနီးကို ချည်းကပ်သွားသည်။\n“ဟန်နာ ဟန်နာ မိုက်ကယ်လေ. . မိုက်ကယ် ဂိုးလ်စတိန်းလေ. . မှတ်မိတယ်မလား ဟန်နာ”\nနှစ်ဦးသား တုန်ရီစွာဖြင့် တယောက်လက်ကို တယောက် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခုံတန်းလျားလေးမှာ ယှဉ်လျက် ထိုင်ကြသည်။\nကျနော်ဘယ်လိုမှ မျက်ရည် မထိန်းနိုင်တော့။ အိုး. . နှစ်ပေါင်း ၆၀ ဗျာ.။\nကြည့်လိုက်တော့ ညွှန်မှူးတယောက်လည်း သူ့ကိုယ်လုံးကြီးမှ အားမနာ\n“ ဘုရားသခင်ဟာ . . စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားတွေ ကို ပစ်ပယ်မထားဘူး ဆိုတာ\nရက်သတ္တပါတ် သုံးပါတ် ခန့်ကြာသောအခါမှာ သူ ကျနော့်ကို ဖုန်းခေါ်သည်။\n“လာမယ့် တနင်္ဂနွေ ခင်ဗျားမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိရှိ ဖျက်ပြီး မင်္ဂလာပွဲ တပွဲ ကို တက်ဖို့ ဖိတ်ရမယ်။ ဟန်နာနဲ့ မိုက်ကယ်လ် တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် မှာ ခင်ဗျား မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး ဆိုတာ တော့ ခင်ဗျား နားလည်မှာပေါ့. . ”\nဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ ကျင်းပဖြစ်ခဲ့သော အလှပဆုံး မင်္ဂလာဆောင် ပွဲလေး တပွဲ။\nသတို့သမီးကော၊ သတို့သားကော ယင်ဖို၊ ယင်မ မသန်းဖူးသေးသည့်\nလူပျို အပျိုစစ်စစ် များဖြစ်ကြသည်။\nနံ့သာရောင် သတို့သမီး ၀တ်စုံဖြင့် ဟန်နာက တကယ့်အပျိုမလေး အသွင်\nဆောင်နေသည်။ နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဂျိ်မ်းစ်ဘွန်းမင်းသား သတို့သားကြီးကလည်း ခန့်ခန့်ညားညား။\nရိပ်သာ မှ သူတို့မောင်နှံအတူနေဖို့ စပါယ်ရှယ် အခန်းတခန်း ကို စီစဉ်ပေးပြီး လက်ဖွဲ့သည်။\nသတို့သမီး က ၇၆ နှစ်၊ သတို့သား က ၇၈ နှစ်။ လူ့သက်တမ်းအရ သူုတို့တွေ ဘယ်တော့လောက်မှ ကြာရှည်စွာ မနေရနိုင်တော့ပေမယ့်၊\nသူတို့အချစ်တွေ က ဤကမ္ဘာမြေ တည်ရှိသရွေ့. . .\nသူတို့ဘ၀တွေ တလျှောက်လုံး. . .\nနှစ်ပေါင်း ၆၀ တောင် ဒီအချစ်တွေနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ပဲလေ. . .။ ။\n၀၇၊ ၁၃၊ ၂၀၁၂\nနံနက် ၁၁ နာရီ\nLetter in the Wallet by Arnold Fine\nFrom Reader's Digest July/August 2012 မှ ပြန်ဆိုပါတယ်။\nPosted by cho tu zaw at 8:30 AM0comments\n၈၈၈၈ တိုက်ပွဲဝင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးလေတပ်စခန်း(မင်္ဂလာဒုံ) မှ ပြည်သူ့ရဲဘော်များနှင့်တွေ့ဆုံခြင်း အပိုင်း-(၁)\nPosted by cho tu zaw at 9:35 PM 1 comments\nLabels: cho tu zaw video ချိုတူးဇော်၏ဗီဒီယိုဇာတ်ကားများ\nPosted by cho tu zaw at 7:22 PM0comments\nhttp://www.scribd.com/doc/85237580/Lion-King-Essay-2 Lion King Essay (2)\nPosted by cho tu zaw at 12:52 PM0comments\nLabels: မဂ္ဂဇင်း ဂျာနယ် ဆောင်းပါးများ\nပိတောက်ပွင့်သစ် မှာ ရေးခဲ့ပါတယ်\nPosted by cho tu zaw at 12:45 PM0comments\nစာပေ၊ ရုပ်ရှင် မာတိကာ\ncho tu zaw video ချိုတူးဇော်၏ဗီဒီယိုဇာတ်ကားများ (6)\nIWP's works (2)\nမဂ္ဂဇင်း ဂျာနယ် ဆောင်းပါးများ (20)\nအိပ်မက်တွေ နဲ့ လျှောက်ခဲ့တယ် (3)\nအိုင်ဗလျူပီ ပတ်စ်ပို့ရုံး နှင့် ဘလက်ခ်လစ်စ် မိတ်ဆွေများ (5)\nအမေရိကန်တွေ ဆီက ရသမျှ (7)\n" လူပေါင်းမှား လို့ ဘိန်းထုတ်တယ် " လက်နက်ကိုင်အဖွဲ...\n" စစ်အာဏာရှင်တွေ ရွှေ့လိုက်တဲ့ ကျား " ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပ...\n" ဤဖက်ဆစ်စစ်တပ်ရှိသရွေ့ ဖက်ဒရယ် သည်လည်း ငြိမ်းချမ်...\n" မီဒီယာများ တည်ဆောက်နေသော ဗမာလူမျိုးကြီးဖက်ဒရယ်ပြ...\n" ပြည်မသား ဗမာတိုင်း ထမ်းရမယ့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း...


Çekmeköy Sultanbeyli Metro လမ်းကြောင်းအိမ်ရာစျေးနှုန်းမျက်နှာကျက်\n-ekmeköy Metro Sancaktepe - Sultanbeyli Metro Line ၏အိမ်နီးချင်းများရှိလူနေအိမ်ခန်းများ၏ပြန်လည်ရောင်းချမှုစျေးနှုန်းများကို Indexa.com ၏နည်းပညာဆိုင်ရာအိမ်ခြံမြေအကဲဖြတ်မှုစင်တာကကြေငြာခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးကိုပြန်လည်စတင်ရန်နှင့် 2022 ၏နောက်ဆုံးသုံးလပတ်တွင်ဖွင့်ရန်စီစဉ်ထားသည်။ Veysel Karani, [ပို ... ]\n3 ။ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာမြို့တော်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်ကျန်းမာရေးကွန်ဂရက် 2-4 ကိုAnပြီလ 2020 တွင် Ankara ၌ကျင်းပလိမ့်မည်\nအပြည်ပြည်ဆိုင်ရာမြို့တော်၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့်ကျန်းမာရေးကွန်ဂရက် 2-4 ကိုAprilပြီလ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်ရပ်ကွက်များ၊ ခရိုင်များ၊ ပြည်နယ်များ၊ တိုင်းဒေသကြီးများ၊ တိုက်ကြီးများ၊ ကျွန်းများနှင့်ထူးခြားသောအလှအပနယ်ပယ်များတွင်နေထိုင်သည်။ အတူတကွငါတို့ကမ္ဘာအကြောင်းကိုပြောနေတာ [ပို ... ]\nSamsun Sivas မီးရထားလမ်းဖွံဖြိုးတိုးတက်မှုအသစ်!\nဆမ်ဆန်မြို့ပြမြူနီစီပယ် TCDD'ye သတိပေးချက် - 'မြို့တော်အသွားအလာသော့ခတ်ထားခြင်း' ဆမ်ဆန်မြို့ပြမြူနီစီပယ်၊ ဆမ်ဆန် - ဆစ်ဗတ်မီးရထားလိုင်း Ilkadim ခရိုင် Ataturk Boulevard လမ်းဆုံKılıçdedeလမ်းဆုံမြို့အသွားအလာအတွက်ကြီးမားသောယာဉ်ကြောဖြတ်သန်းမှုကိုဖြတ်သန်းခြင်း [ပို ... ]\nUlukışlaBoğazköprüလိုင်းဆောက်လုပ်ရေးတင်ဒါရလဒ် - တူရကီနိုင်ငံမီးရထား2။ ဒေသဆိုင်ရာ ၀ ယ်ယူခြင်း ၀ န်ဆောင်မှု ဦး စီးဌာန (TCDD) သည် 2019 / 553589 GCC ၏ကန့်သတ်တန်ဖိုး 6.188.786,01 TL နှင့်ခန့်မှန်းကုန်ကျစရိတ် 9.089.938,50 TL ၏ကန့်သတ်တန်ဖိုးရှိသည်။ [ပို ... ]\nKayseri Derevenk Viaduct ပြီးစီးခဲ့နှင့်ဝန်ဆောင်မှုအတွက်ဖွင့်လှစ်\nKyseri Derevenk တံတားအားFreysaşမှမျှတသော console နည်းလမ်းဖြင့်ထုတ်လုပ်ခဲ့သောသမ္မတ Recep Tayyip Erdoğanနှင့်အတူလိုက်ပါလာသည့်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကိုစတင်ကျင်းပခဲ့သည်။ ရက်စွဲ 31 ဖွင့်လှစ် [ပို ... ]\nယာဉ်ကြောနှင့်လုံခြုံရေးဌာနခွဲ၏မြူနီစီပယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့မြို့ပြမြူနီစီပယ်ဌာနနှင့် S-plate မော်တော်ယာဉ်များနှင့်အများပြည်သူသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်များကပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးညွှန်ကြားမှု ဦး စီးဌာနကိုအဖွဲ့များကစစ်ဆေးခဲ့သည်။ 19 [ပို ... ]\nMobile Office Caravan သည် Kartepeliler ၏ ၀ န်ဆောင်မှုတွင်ရှိသည်\nKocaeli မြို့တော်စည်ပင်သာယာရေးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့်ယာဉ်အသွားအလာစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန၊ Mobile Office Caravan သည် Kartepe ခရိုင်ရှိခရီးသွားကဒ်ပြားများလိုအပ်ချက်ကိုဖြည့်ဆည်းရန်စတင်ခဲ့သည်။ Mobile Office Caravan 10 [ပို ... ]\nAnkara သတင်းဆိုး .. ! 1 Lira ပယ်ဖျက်ခြင်းနှင့်အတူယာဉ်ရပ်နားခ\nAnkara သတင်းဆိုး .. ! 1 Lira ပယ်ဖျက်ခြင်းနှင့်အတူယာဉ်ရပ်နားခ၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးတရားရုံးမှဖျက်သိမ်းခဲ့သော Ankara မြို့ပြမြူနီစီပယ်၊ 1 ပေါင်သည်ကားရပ်နားခကိုကြေငြာသည်။ Ankara အတွက်စည်ပင်သာယာယာဉ်ရပ်နားအခကြေးငွေ [ပို ... ]\nMetro Istanbul မျှော်လင့်ထားသည့် Istanbul ငလျင်အတွက်ဘေးအန္တရာယ်အစီအစဉ်ကိုပြင်ဆင်\nMetro Istanbul မျှော်လင့်ထားသည့် Istanbul ငလျင်အတွက်ဘေးအန္တရာယ်အစီအစဉ်ကိုပြင်ဆင်; 6,5-5 စက္ကန့်မတိုင်မီသဘာ ၀ ဓာတ်ငွေ့အဆို့ရှင်များအားအစောပိုင်းသတိပေးစနစ်ကြောင့်သဘာဝဓာတ်ငွေ့ဖြန့်ဖြူးရေး ၀ န်ဆောင်မှုပေးသောGDAŞသည်အစ္စတန်ဘူလ်ရှိတစ်ကမ္ဘာလုံးရှိသုံးစွဲသူများအားသဘာဝဓာတ်ငွေ့ဖြန့်ဖြူးရေးလုပ်ငန်းကိုထောက်ပံ့ပေးသည်။ [ပို ... ]\nအတားအဆီးမရှိသော Izmir သည်အခြားနိယာမတစ်ခုကိုလက်မှတ်ထိုးခဲ့သည်\nအတားအဆီးကင်းစင်သောİzmirသည်အခြားနိယာမတစ်ခုကိုလက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ မသန်စွမ်းသောကောင်စီ ၀ င် Ahmet Uğur Baran သည်ဒီဇင်ဘာလကမ္ဘာ့မသန်စွမ်းသူများနေ့ဒီဇင်ဘာတွင် mir ဇmirမြို့တော်ဝန်Tunç Soyer ၏ရှေ့ဆောင်အဖြစ်သရုပ်ဆောင်သည်။ လျဘာ, ဒီ application ကိုတူရကီ [ပို ... ]\nနိုင်ငံခြားသားများသည် Mersin Metro ကိုပြည်ပမှလာရောက်လိုကြသည်\nရထားလမ်းရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့်စပ်လျဉ်း။ အများပြည်သူဘဏ်များထံမှချေးငွေများရရှိရန် Mersin သည်နိုင်ငံခြားသို့ ဦး တည်ခဲ့သည်။ Mersin Metropolitan မြူနီစီပယ်မြို့တော်ဝန်မြို့တော်ဝန် Vahap Seçerမှပြောကြားခဲ့သည်။ ငါတို့တစ်နေရာရာကိုငွေကြေးနဲ့ဆောက်လုပ်ရေးကိုပေးချင်တယ်” [ပို ... ]


လေနုအေး: ပျော်ရာမှ တော်ရာသို့ \nPosted by တန်ခူး at 11:53 AM\nတော်ရာမှာ မပျော်ပဲနေရသူချင်းမို့ ခံစားနားလည်ပါတယ် အစ်မရေ့။ မြန်မာ့ပုံရိပ်တစ်ချို့ကိုလည်း မြင်ယောင်လာအောင်ရေးနိုင်ပြီး ထပ်တူရင်မောသွားတယ်။ သူတို့အတွက်တော့ ဒီအဖြစ်တွေက နေသားတကျပဲဖြစ်နေပြီးထင်တယ်။ သူ့တို့လေးတွေ စိတ်မလျှော့ပဲ ဘ၀ကိုရင်ဆိုင်နေတာတွေ့တော့ ခဏခဏစိတ်ညစ်တက်တဲ့ ကိုယ်တိုင်ပြန်ရှက်မိတယ်။ သားသားက မြန်မာ့သွေးကြွတော့ ပျော်နေတယ်ထင်ပါ့ သွားဖြစ်ခဲ့တဲ့နေရာတွေေ၇းပါအုံးဗျ ဓာတ်ပုံတွေလည်းကြည့်ချင်သေးတယ် ။\nအမရေ စက်ရုံဘ၀ထဲက ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ\npost အတင်ကျဲနေတာ ပြန်သွားလို.ကိုး။လာလည် ပါတယ်။\nအတွေ့အကြုံလေးတွေ မျှော်နေတယ်။ ခုတောင် အမြည်းနဲ့ တော်တော် ပြည့် ( စိတ်မကောင်း) ဖြစ်သွားပီ။\nမမ စာပြန်ရေးပြီ၊ ၀မ်းသာလိုက်တာ။\nပျော်ရာက ပြန်လာသူတိုင်း ဒီလို ခံစားကြတာ သိရတိုင်း ဆို့နင့်နင့်ကြီး.. ဒီကလူတွေရဲ့ အသည်းနှလုံးတွေကို ဟိုမှာ ထားခဲ့ကြရပြီ။\nသနားစရာကောင်းအောင် ရောင့်ရဲတတ်ခြင်းကပဲ အကြောင်းရင်းလားလို့မမနဲ့အတူ တွေးနေမိတယ်…\nတန်ခူးရေ.. ကျိုက်ထီးရိုးရော ရောက်ခဲ့သလား။ ဟုတ်တယ်.. မြန်မာပြည်မှာနေရတာ ကိုယ့်အိတ်ထဲ ပိုက်ဆံရှိနေသရွေ.တော့ မပူရပါဘူး။ အိုဘားမားကိုလည်း စိတ်မ၀င်စားနိုင်ကြဘူး။ ရာသီဥတုပြောင်းလဲ ပျက်စီးနေတာကိုလည်း ကရုမစိုက်နိုင်ဘူး။ စီးပွားရေးcrisis ကိုလည်း မသိကြဘူး။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ.ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာတွေကိုပဲ လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းဖို့က အဓိက ဖြစ်နေတာကိုး။\nတန်ခူး ပျော်တဲ့နေရာနဲ့ တော်တဲ့နေရာ တစ်နေရာထဲ ဖြစ်လာပါစေဖို့ ဆုတောင်းရင်း....\nအစ်မရေ ပြန်လာပြီလား။ နည်းနည်းတောင် စိတ်ပူနေတာ...။ ဘလောက်ကမ္ဘာက ကြိုဆို ပါတယ်။ ဒီလိုပါပဲလေ... လူဆိုတာ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် တော်ရာမှာ နေနေရတာ။ တခါတလေ စိတ်ကုန်စရာပါ။\nI THINK U DONT HAVE GOOD FRIEND IN HERE. I HATE MYANMAR PPL. EVERY TIME THEY COMPARE EVERYTHING. A PAW YAN TWE A YAN MYA TAE. MA NAR LO TAT BU. MU DI TAR MA PWA NAING BU. SINGAPOREAN IS NOT LIKE THAT. THEY DONT CARE WHO U R?\nMa Tha Ku,\nHappy for your donation and ur good trip....\npls write more post\nအမ လေနုအေးပေးထားတဲ့ ခေါင်းစဉ်လေးကိုက မလေးတို့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ထက် ရုပ်ကို ပိုပြီးဦးစားပေးတတ်မှုကို သိပ်ပေါ်လွင်စေပါတယ်။\nမလေးလဲ ပြန်လာပြီးကတည်းက စိတ်က ဒီမှာကို မရှိပါဘူး။ မလေးတစ်ခါတစ်ခါ စဉ်းစားမိတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှု၊ စာပေ၊ စကားရှိတဲ့ လူတွေသန်းငါးဆယ်ကျော်ကျော် ကိုယ်ပိုင် တိုင်းပြည်ကြီးကို ပစ်ပြီး မလေး ဒီနိုင်ငံမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ပညာရှာတယ်၊၊ ငွေရှာတယ်၊ စတေးတပ်စ် ရှာတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့နောက်လာနောက်သားတွေရဲ့ ရှေ့ရေးဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လည်လှဲ့စားမှုတွေကို ထမ်းပိုးလို့...\nမလေး လေ... အနှစ်နှစ်ဆယ်နားကို တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကပ်လာပါပေါ့\nမမရေ.. အချိန်အားတိုင်း .. laynuaye.blogspot.com ကို ဖွင့်ကြည့်ရတာလဲ အမောပါဘဲ..\nပျော်ရာအရပ်ကို တော်ရာအရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့အတွက် ၀ိုင်းဝန်း အားထုတ်ကြစို့ တန်ခူးရေ…. ကိုယ့်လက်ထက်မှာ မပြောင်းနိုင်ခဲ့တောင် ကိုယ့် သားမြေးမြစ်တွေကျရင် ကိုယ့်လိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ မကြုံကြရလေအောင် အခုကတည်းက စပြီး ကြိုးစားကြတာပေါ့။\nအမရေ.. လေနုအေးနဲ့ မတန်ခူးကို သတိရနေတာ.. စာမရေးတာကြာတော့ အမ ရန်ကုန်ပြန်နေတယ်လို့တော့ တွေးမိတယ်.. တရုတ်နှစ်ကူးပြီးမှတောင် ပြန်လာမယ်ထင်တာ.. :)\nဒီလိုပါပဲ အမရယ်.. ပျော်တဲ့နေရာမှာ အားလုံးနေချင်ကြတာပေါ့.. မတတ်သာလို့ တော်တဲ့နေရာ နေကြရတာ.. တွေးမိရင် ရင်နာတယ်.. များများတွေးမိရင် ဒေါသထွက်ရတယ်..\nအမဆီက အတွေ့အကြုံအသစ်တွေ အများကြီး စောင့်ဖတ်နေမယ်...\nဟော... တန်ခူး ပြန်လာပြီ...\nအင်း... တန်ခူးရေးထားတာဖတ်ပြီးတော့ ပျော်ရာနဲ့တော်ရာ အကြောင်းကို ဆက်စဉ်းစားနေမိတယ်... ကိုပေါပြောသလိုပဲ ပျော်ရာအရပ်ကို တော်ရာအရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားကြည့်ကြတာပေါ့နော်...\nပိုစ့်အသစ်ပေါင်း များစွာ များစွာကို စောင့်မျှော်နေပါတယ်...\nU r absolutely right. Thanks sis..\nမျှော်နေတာ လည်ပင်းရှည်လှပီ။ မအားပေမဲ့ လာချောင်းနေကျ...အမှန်က reader ကအမြဲဖတ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သတင်းစကားမှာဘာများ တွေ့ရမလဲဆိုပီး လာလာချောင်းရတာအမော။ နောက်တော့ တော်တော်နဲ့ပေါ်မလာတော့ နေများမကောင်းဘူးလားပေါ့..စိတ်ပူနေတာ။\nဒီနေ့ကျောင်းကပြန်လာမှ အသစ်တွေ့ပီး တော်ရာမှာနေတဲ့ဘဝကိုလာဖတ်သွားတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမရဲ့စာတွေကို မျှော်မိနေတယ်အမရေ..။ နေကောင်းပါစေ။\nပို့စ်အသစ်တွေ မျှော်နေပါတယ် အမရေ။ စိတ်ကြည်လင်တဲ့ အခါ အတွေ့အကြုံတွေ ရေးပါဦး။\nဘ ၀ ဆို တာ ဒီ လို ပါ ဘဲလို့ဖြေ လည်းးး.....\nဟို မှာ တစ် ကယ် ကို ဘဲ ဘ ၀ တွေ ကို ရက် ရက် စက် စက် ကိုယ် ကျိုး မ ဖက် , ဘ၀ စွန့် , အ များ အ တွက် , ကိုယ့်နိုင် ငံ အတွက် , လက် တွေ့ကျ ကျ မတွေ ဝေ ကြ ဘဲ ပေး ဆပ် နေ ကြ သူ အ တွက် ....\nအ ပြင် မှာ ဒီ လို ဘဲစု ပေါင်းငြီး တွား ကြ ပြီး..\nနောက် ဆုံး တော့သာ ယာ နေ ကြ တာ ဟာ ...\nတစ် ကယ် တမ်း က အ မြင် ရှိ ရင် ...\nကိုယ့် ကို ကိုယ် မြင် သင့်တဲ့အ ရွ ယ်ေ၇ာက် နေ ကြ ပါ ပီ....\nရှိ နေ သေး တဲ့ အချိန် တွေ ကို အ သုံး ချ ပြီး...\nလက် တွေ့ကျ ကျ ဘ ၀ ကို မြင် ကြ ပါ အုံး.....\nဘယ် လို ဘဲ ဖြစ် ဖြစ် ...\nပျော် နိုင် ကြ ပါ စေ.....\nအမတန်ခူး မနေ့ကတည်းက ရောက်ဖြစ်တယ်။ အပြင်သွားနေလို့ ကွန်းမန့်ခုမှရေးရတာ။\nအမရေ သားလေးရော ပျော်ရာအရပ်မှာ နေတတ်လား။\nမောင်မျိုးရေ… တို့ တတွေက တကယ် သူစိမ်းတွေကြားမှာပါ… ဟုတ်တယ်နော်… သားလေးကိုယ်ထဲက မြန်မာသွေးတွေ ကြွလာတာ အမှန်ပဲ… ခုထိ ရန်ကုန်ပြန်မယ်ပြောနေတုန်း… ရောက်ရောက်ချင်းဆိုတော့ နဲနဲmoodပျက်နေလို့ … ဓာတ်ပုံတွေ ခုထိမစီဖြစ်သေးဘူး… ရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေ အကြောင်းရေးမယ် စိတ်ချ… ရေးစရာတွေ ပြည့်နေလို့ဘယ်က စ ရေးရမှန်းမသိဘူး…\nရွာသားလေးရေ… chargingပြန်လုပ်ဖို့ သွားတာ မပြည့်ပဲ ပြန်လာရသလို ဖြစ်နေတယ်…\nဟုတ်ပါတယ် JuneOneရေ… ပြန်ခါနီး ၀ရုန်းသုန်းကားမို့နှုတ်ဆက်မသွားရတာ ခွင့်လွှတ်ပါ… လာလည်တာ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်…\nကေရေ… ပြန်လာပြီ… ပျော်စရာလေးတွေလဲ ဝေမျှဦးမယ်နော်…\nချိုသင်းရေ… ဟုတ်ပါရဲ့နော်… နှလုံးသားမပါတဲ့ စက်ရုပ်ဘ၀နဲ့အလုပ်လုပ်နေရသလိုပဲ… ခုလဲ ဖုန်တက်နေတဲ့ နှလုံးသားလေးကို ဖုန်သွားသုတ်တာလေ… ပြန်လာတော့လဲ ထားနေကျနေရာလေးမှာ ပြန်ထားခဲ့ရတာပေါ့ ညီမရယ်…\nမ ရေ… ကျိူက်ထီးရိုး မရောက်ဖြစ်လိုက်ဘူး မ ရယ်… သားနဲ့ ဆိုတော့ တောင်တက်ခရီးမို့မသွားဖြစ်ဘူး… မ တို့ဘ၀ကို အားကျမိတယ်… အားလဲယူကြည့်နေတယ်…\nပုံရိပ်ရေ… မှန်လိုက်တာ ညီမရယ်… အကြောင်းကြောင်းကြောင့်ပေါ့နော်… အမလဲ အတော်ကို စိတ်ကုန်မိတယ်…\nAnonymousရေ… ကျွန်မရဲ့ မြန်မာ သူငယ်ချင်း တော်တော်များများ ဒီကို ရောက်နေကြတာမို့ကျွန်မမှာ မြန်မာသူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးပါပဲ… ဒါကြောင့်မို့ လဲ ဒီနိုင်ငံမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ နေနိုင်တာပေါ့… ကျွန်မ အတွေ့ အကြုံအရ မြန်မာတော်တော်များများ တယောက်နဲ့ တယောက် ဖေးမကူညီကြပါတယ်… ကျွန်မဆိုလိုချင်တာက ဒီကလူတွေ ယေဘူယျ အားဖြင့် မနွေးထွေးကြတာကိုပါ…\nတကူးတက လာလည်တာရော အားပေးတာအတွက်ပါ ကျေးဇူးပါLife is for successရေ…\nအိမ့်ရေ… အဲဒီမေးခွန်းတွေနဲ့အ်ိပ်ပျက်ရတာ များပေါ့ညီမရယ်… ထမ်းပိုးထားတဲ့\nလှည့်စားမှုတွေကို ဟိုးအဝေးပစ်ချလိုက်ချင်ပြီညီမရယ်… အနှစ်နှစ်ဆယ်ဆိုတော့ ဒီဒုက္ခကို ခံစားရတာ တို့ ထက် ၁၀နှစ်ပိုတာပေါ့နော်…\nsin dan lar ရေ… ပြန်ခါနီးပြာနေလို့နှုတ်ဆက်မသွားမိတာ တောင်းပန်တယ်နော်…\nမရွှေမိလေးရေ… အချိန်အားတိုင်း အားပေးနေတယ်ဆိုတာ သိရလို့ကျေးဇူးပါညီမရေ…\nကိုပေါရေ… ခုလို အားပေးတာ ကျေးဇူးပါ… အားထုတ်ကြပါစို့ နော်…\nနုရေ… တတ်နိုင်ရင် နှစ်ကူးပြီးမှ ပြန်လာချင်တာ… အလုပ်ပြုတ်မှာ စိုးလို့ …\nသက်ဝေရေ… ပြန်လာပြီလေ… ကျောင်းထဲတော့ မရောက်ခဲ့ဘူး… ကျောင်းဘေးက ဖြတ်ပြီး အပြန်မှ ၀င်မယ်ဆို အပြန်မိုးချူပ်လို့မ၀င်ဖြစ်ခဲ့ဘူး… ၀င်မိရင် ငိုမိမယ်ထင်တယ် သက်ဝေရယ်… ဘာနဲ့ တူသလဲဆိုတော့ အိုမင်းရင့်ရော် နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ အဘိုးအိုတယောက်လိုပဲ….\nပေါက်ရေ… ပြန်တုန်းက ပေါက်ဆီ messageမပို့ လိုက်ရဘူး… ကလေးရော သူ့ အဖေပါ နေမကောင်း တော်တော်ဖြစ်လိုက်လို့ လေ… မေမြို့ တက်မယ့် မနက်မှာ သားက ၀မ်းတွေသွားလို့မတက်ဖြစ်လိုက်ဘူးညီမရေ… မန္တလေးမှာပဲ သောင်တင်သွားတယ်…\nမြတ်နိုးရေ… နှုတ်မဆက်ဖြစ်လိုက်တာ sorryနော်… ဟိုမှာလဲ အင်တာနက်ကို မ၀င်ဖြစ်တာ… ညီမ project တွေရော အဆင်ပြေလား… နေရောကောင်းလား…\nဟုတ်ပါ့ပန်ရေ… တခါပြန်တိုင်း ဒီလိုဖြစ်… ခက်တာက အခါခါပြန်လဲ မရိုးနိုင်ပဲ အသစ်သစ်ဖြစ်…\nကျေးဇူးပါမီယာရေ… ပို့ စ်အသစ်တွေ ရေးဖို့ အားပေးတာ အားရှိသွားတယ်…\nAnonymousရေ… တချို့ ခံစားချက်တွေကျတော့ စကားလုံးအဖြစ်ချမရေးလဲ အလိုလို နားလည်ခံစားလို့ရတယ်နော်… ပြင်းထန်လွန်းရင် စကားလုံးတွေ အဖြစ် စုစည်းလို့မရတော့ဘူးလေ… ကျွန်မကို ကျွန်မ အားမလို အားမရဖြစ်မှုတွေ ရိုးသားစွာ မျှဝေမိခြင်းပါ… အမှန်အတိုင်း ၀န်ခံရရင် မတတ်သာလို့တခြားနိုင်ငံရောက်နေပေမယ့်ကိုယ့်မြေကိုယ့်ရေ ကိုယ့်လူမျိုးတွေ မရှိတဲ့ အရပ်မှာ ရောက်တဲ့ နေကစလို့ယနေ့ ထက်ထိ တရက်ကလေးမှ သာယာမှုကို မခံစားခဲ့ရပါဘူး… ယုံကြည်တာကတော့ ဘယ်သူမှ ငြီးတွားရုံ၊ သာယာရုံနဲ့ရပ်တန့် နေလောက်အောင် စေတနာမွဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး… ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ကူညီဖြည့်ဆည်းနေသူတွေချည်းပါ… ကျေးဇူးပါ…\nနိနိရေ… သားက ပျော်တာတော့ မပြောနဲ့ … အညာဖုန်ထူထူတွေတောင် ချစ်တတ်နေတယ်… အညာစာတွေ စားခဲ့တယ်… အညာလေကို ရှုခဲ့တယ်… အညာဆောင်းကို ခံစားခဲ့တယ် ညီမရေ…\nတန်ခူးရေ သိနေတယ်လေ ပြန်သွားလို့ပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ... လာနှုတ်ဆက်တာ နောက်ကျနေတယ်... အထိုင်အထ လေးတယ်လေ...(ခုဆို ဗိုက်ပူပူကြီးကပါ လေးနေလို့...)\nပို့စ်တွေနဲ့ တွဲခေါ်ဦး..ဦးနှောက်တွေ..စိတ်တွေ..လေပြီး မလေးအောင်...


ဆုတောင်းခဲ့ဖူးပါသည်… (၃ – ဇာတ်သိမ်း) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » ဆုတောင်းခဲ့ဖူးပါသည်… (၃ – ဇာတ်သိမ်း)\nဆုတောင်းခဲ့ဖူးပါသည်… (၃ – ဇာတ်သိမ်း)\nPosted by လံုမေလးမြန္မြန္ on Apr 6, 2013 in Creative Writing, Drama, Essays.., My Dear Diary | 28 comments\nမဟုတ်ပါစေနှင့် ဟု အကြိမ်ကြိမ်ဆုတောင်းထားခဲ့သော်လည်း သေချာမှုတစ်ခုကတော့ အိမ်အပြန်တွင် စောင့်ကြိုနေခဲ့ပါသည်။\n“ငါ နေ့ခင်းက ကိုဖြိုးနဲ့ ဖုန်းပြောတယ် ခင်လေး..”\n“သူ မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားတယ်တဲ့… နောက် တကယ်ချစ်မိသွားတယ်တဲ့… ”\n“အင်း… ငါ ပြောတော့ပြောလိုက်ပါတယ်… ခင်လေး ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရမလဲ နင်မသိဘူးလားဆိုတော့… သူ မထင်ရက်ပါဘူးတဲ့… ”\n“နင်တို့တောင် သိနေတဲ့ ငါ့သံယောဇဉ်တွေကို သူမမြင်ခဲ့ဘူးပေါ့…”\n“သူက ပြောတယ်.. တစ်ခါတစ်ခါတော့ သူလည်း အဲဒီလို ခံစားရပါတယ်တဲ့.. ဒါပေမယ့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သာမန်ထက်ပိုတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခုအပေါ်မှာ ဘာမှ မသတ်မှတ်ရက်ဘူးတဲ့… ပြီးတော့ ငါ ထပ်ပြီး သတိပေးလိုက်ပါတယ်… နင် သေချာမှလုပ်နော်လု့ိ… တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရတော့မယ့်အချိန်မှာ နင့်ရဲ့မသေချာမှုကြောင့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်လို့…”\nအိပ်ခန်းထဲတွင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိုင်နေမိသည်ကို ခင်လေး မမှတ်မိတော့။ စိတ်တွေက မျောလွင့်နေသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် အငွေ့တစ်ခုလို ပျောက်ကွယ်သွားချင်သည်။ ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း ဘာကိုဘယ်လို စတင်ပေါက်ကွဲရမှန်းမသိအောင်ပင် ခံစားချက်တို့က ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ အမြင်အာရုံကလည်း ပဝါပါးတစ်ခု ကာဆီးထားသလို ဝိုးတိုးဝါးတား။ အားအင်အကုန်လုံး စုပ်ယူခံထားရသလို ခန္ဓာကိုယ်က ခွေကျနေသည်။\n“ဟင်..ခင်လေး… ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ဒီလိုထိုင်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာနေပြီလဲ… လာ..လာ.. ထွက်ခဲ့.. စကားပြောမယ်..”\nအပြင်က ပြန်လာသော နေခြည် နှင့် စနိုးတို့ ဆွဲခေါ်မှ စိတ်နှင့်လူနှင့် ပြန်ကပ်မိသွားသည်။ သူငယ်ချင်းတို့ကို မြင်ရခိုက် ဝမ်းနည်းစိတ်က လှိုက်ခနဲတက်လာသည်။\n“ငိုချင်ရင် ငိုချလိုက်လေ… သူငယ်ချင်း… တင်းမထားပါနဲ့ဟာ… နင်ဘယ်လောက်ခံစားရမလဲ..ငါသိပါတယ်… ငိုချလိုက် ခင်လေး…”\nစနိုး၏ စကားအဆုံးမှာ နေခြည်ထံက မေးခွန်းတစ်ခုထွက်လာသည်။\n“ခင်လေး.. နင်အချစ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုမြင်လဲ…”\nနေခြည်၏ မေးခွန်းက ပေါက်ကွဲချင်နေသော ခင်လေးကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။\n“အချစ်… အချစ် ဟုတ်လား… တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ချစ်တာပဲ.. ကိုယ့်ကိုကိုယ်ချစ်လို့ သူများကို ချစ်တာ… သူ့ကို မြင်ရရင် ပျော်တယ်.. သူနဲ့စကားပြောရရင် ကြည်နူးတယ်.. ကိုယ် စိတ်ချမ်းသာဖို့ သူ့များကို ချစ်တာ… အချစ်ဆိုတာ အတ္တပဲ… ငါ သူ့ကိုချစ်တာလည်း ငါပျော်ဖို့ပဲ… နင်သိလား.. နေခြည်.. အဲ့ဒါကို နင်သိရဲ့လား… ”\nပေါက်ကွဲစွာ ခင်လေးပြောမိတော့ မျက်ရည်အဝဲသားနှင့်နေခြည်က ထောက်ခံသည်။\n“မှန်တယ်… သူငယ်ချင်း.. မှန်တယ်.. အချစ်ဆိုတာ အတ္တပဲ… ”\n“ဒါပေမယ့်… ဘာလို့ သူဖြစ်နေတာလဲဟာ.. အီး..ဟီး..ဟီး.. ငါ့ကို လုပ်ရက်လိုက်ကြတာ… သူမို့လို့ ငါ့နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးရက်တယ်ဟာ… အီး… ဟီး… တစ်ခြားသူသာ ဖြစ်လိုက်ပါတော့လားဟာ…”\n“အီး..ဟီး.. နင်ပဲ သူ့ကို မလိုချင်ဘူးဆို.. အရူးမရဲ့… နင်ပဲ အဲ့ကောင်ကို လုံးဝ မလိုချင်ဘူးဆို… ချစ်ရုံပဲချစ်တာဆို…”\n“အဲ့လောက် မြန်မြန်ကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း ဘယ်ထင်မှာလဲလို့… ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အဲ့လောက်ထိ ဖြစ်သွားစရာလားလို့… ပြီးတော့.. အီး..ဟီး… ပြီးတော့ ဘာလို့ သူဖြစ်နေရတာလဲလို့… တစ်ခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင်.. တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ ရည်းစားဆိုရင် ငါ ခံနိုင်ပါသေးတယ်.. ဟီး.. အခုတော့ မမနွေးတဲ့လား.. ငါ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ မမနွေးတဲ့လား… ငါ့ကို လုပ်ရက်ကြတာ… ”\n“နင်ပဲ..သူ့ကို ပေးနိုင်တယ်ဆို..အရူးမရဲ့… နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောတာလေ…”\n“ငါလည်း တကယ်ဖြစ်သွားမယ်လို့ ဘယ်ထင်မှာလဲလို့…အဲ့ဒါ တကယ်ပြောတာမှ မဟုတ်တာ…”\nနှစ်ယောက်သား အသည်းအသန်ဖက်ငိုကြတော့ ဘေးက စနိုးနှင့် ကြည်ပြာတို့လည်း ရောငိုတော့သည်။ ခင်လေးတို့ အရမ်းချစ်ခဲ့ရသည့် သူငယ်ချင်း၊ ခင်လေးတို့ အရမ်းတိုခဲ့ရသည့် သူငယ်ချင်း၊ အရင်းနှီးဆုံးမိန်းကလေးဟူ၍ ခင်လေးတို့နှစ်ယောက်သာ ရှိသည့် သူငယ်ချင်း၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆုံးရှုံးသည့် နေခြည်ပင် သည်လောက်ခံစားနေရလျှင် ချစ်ရသူဆုံးရှုံးရသည့် ခင်လေးအတွက် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့။ ထို့ထက်.. ထို့ထက် ဆိုးသည့် ဒဏ်ရာကား.. သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ ယုံကြည်မှု ဖျက်ဆီးခံရခြင်း… အသည်းကွဲသည့် ဝေဒနာထက် ဓားဒဏ်ရာက ပိုနက်ပါသည်။ မျှော်လင့်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းထက် မမျှော့်လင့်သည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းက ပို၍ သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်း၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုညကတော့ ခင်လေးတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အတွက် အစွန်းဆုံပေါက်ကွဲဖြစ်ခဲ့သော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့လေသည်။\nနောက်နေ့မနက်တွင် မမနွေးပြန်လာသည်။ ခင်လေး ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဆံခဲ့ပါသည်။ ယောက်ျားတစ်ယာက်ကြောင့် မိန်းမနှစ်ယောက်ပြဿနာတက်ရခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးကိစ္စဖြစ်သည်ဟု ခင်လေး ခံယူထားသည်။ ထို့ပြင် ဥပေက္ခာပြုနိုင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးလက်စားချေခြင်းဖြစ်သည်ဟုလည်း ခင်လေးသတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် နာကျည်းစိတ်တို့ကို ဖုံးကွယ်၍ “မချစ်သော်လည်း အောင့်ကာနမ်း” ဟု သဘောထားကာ အရာရာအားလုံးကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားခဲ့ပါသည်။\nသို့သော် ခင်လေး သည်းမခံနိုင်သောအရာကား မျက်နှာပြောင်တိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ “အချစ်နှင့်စစ်မှာ မတရားတာမရှိ” ဟု ခံယူထားခြင်းကြောင့်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ့ဘက်ပါနေသော ကိုဖြိုးနှင့်ပတ်သက်ပြီး မဏ္ဍာပ်တိုင်တက်ပြချင်စိတ်ကြောင့်လားတော့ မသိပါ။ မမနွေး၏ လုပ်ရပ်တစ်ခုကတော့ ခင်လေး၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ပျက်စီးစေခဲ့လေသည်။\nထိုနေ့ညက အိမ်တွင် ခင်လေးတို့နှစ်ယောက်သာရှိသည်။ အခြားသူငယ်ချင်းများက နယ်ပြန်သွားကြသည်။ ကျူတိုရီယယ်အတွက် စာကျက်နေသော ခင်လေးနားထဲသို့ ဖုန်းပြောသံများက အတိုင်းသားဝင်လာခဲ့သည်။\nသာမန်ထက် ပို၍ပျော့ပျောင်းနေသောလေသံ၊ ထို့ထက်ဆိုရလျှင် နူးအိချွဲပစ်နေသောမသဲမကွဲစကားသံများက စာကျက်နေသော ခင်လေးအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။ ပို၍ ဆိုးသည်က ထိုဖုန်းသည် ကိုဖြိုးထံမှဖုန်းဟု သိနေသော စိတ်ပင်ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကိုဖြိုးဖုန်းကို ခေါ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖုန်းမအားသေးပါ” ဟူသော ဖြေကြားသံက ခင်လေး၏အထင်ကို လုံးဝသေချာသွားစေခဲ့သည်။\nခင်လေးတို့အိမ်တွင် ဖုန်းပြောနေကျ နေရာ (၃)နေရာရှိပါသည်။ ဝရံတာ၊ အိပ်ခန်း နှင့် မီးဖိုချောင်။ မမနွေးသာ အားနာတတ်မည်ဆိုလျှင်၊ (အခြားကိစ္စကို မတွေးနှင့်ဦး၊ စာကျက်သူတစ်ယောက်နှင့် ဖုန်းပြောသူတစ်ယောက်ဟူ၍ သာမန်အမြင်နှင့်ပင် ကြည့်စေဦး)၊ စာကျက်နေသူတစ်ယောက် ကြားနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ဖုန်းပြောခြင်းကို ရှောင်သင့်သည်ထင်ပါသည်။ အခုတော့ အိမ်ရှေ့တွင် စာကျက်နေသော ခင်လေးကြားအောင် ဝရံတာတွင် ဖုန်းပြောသည်၊ ထို့ထက် အိမ်ရှေ့တွင်ရှိသော ခင်လေးကြားမည်မှန်းသိသိနှင့် ဝရံတာတွင် ကိုဖြိုးနှင့်ဖုန်းပြောသည်။ တလိပ်လိပ်တက်လာသော ဒေါသကြောင့် စာလည်းဆက်မကျက်နိုင်တော့။ နောက်ဆုံး ခံစားချက်ကို ကဗျာတစ်ပုဒ်အဖြစ် ဖွင့်ထုတ်ပြီး အိပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။\nထိုနေ့မှစ၍ မမနွေးနှင့် ပတ်သက်ချင်စိတ်တွေ ကုန်ခန်းသွားခဲ့၏။ ခေါ်ချင်ပြောချင်စိတ်လည်း မရှိတော့။ တစ်အိမ်တည်းအတူနေရသည့်အတွက် မဖြစ်မနေကိစ္စကြောင့်မှလွဲ၍ မမနွေးကို စကားမပြောဖြစ်ခဲ့တော့ပေ။ သိသိသာသာပြတ်ဆဲသွားသော ခင်လေးတို့ ဆက်ဆံရေးနှင့်အပြိုင် မမနွေးနှင့် ကိုဖြိုးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကား ပိုမိုရင်းနှီးလာ၏။ မနက်မိုးလင်း အိပ်ယာနှိုးသည့်ဖုန်းမှ အစပြု၍ အိမ်တွင်အတူတူရှိနေသည့်အချိန်အတွင်း မသိချင်၊ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရခြင်းဟူသည့် ဒုက္ခကို ခင်လေး ခံစားရသည်။ ခင်လေးစာတစ်ကြောင်းရေးမိလိုက်သည်။\n“ချစ်သောသူနှင့် ကွေကွင်းရခြင်းထက် မုန်းသောသူနှင့် အတူနေရခြင်းဒုက္ခက သာ၍ ဆင်းရဲ၏။”\nတစ်ရက်တွင်တော့ ရုံးချိန်အတွင်း ခင်လေးမသိသည့် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုက ခေါ်ဆိုသောဖုန်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။\n“ဟဲလို… ခင်လေး… ငါပါ… ”\n“အော်.. ကိုဖြိုး.. အေး.. ဖုန်းအသစ်လား…”\n“အေး.. ဖုန်းနံပါတ်ပြောင်းလို့ လှမ်းပြောတာ… မှတ်ထားလိုက်ဦးနော်… ”\n“ဒါနဲ့ နင် အွန်လိုင်း ရှိနေတာလား…”\n“အမ်.. နင်လည်း ရှိနေတာလား… အော်.. ဟုတ်သားဟ.. စိမ်းနေတယ်…”\n“အဲ့ဒါဆို အွန်လိုင်းမှာ ဆက်ပြောမယ်လေ… ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်…”\nဟုတ်ပါသည်။ အွန်လိုင်းတက်ခဲသည့် ကိုဖြိုးအကောင့် စိမ်းစိမ်းလေးကို မြင်နေရသည်။ အရင်တုန်းကတော့ ထိုသို့မြင်လိုက်ရလျှင် အရမ်းပျော်ပြီး ချက်ချင်းလှမ်းခေါ်တတ်သည့် ခင်လေး.. ယခုတော့ ဝမ်းနည်းစိတ်တို့နှင့် ငိုချင်လာသည်။ စိတ်တင်းထားသည့်ကြားကပင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်မိသည်။\nKhin: ငါ နင့်ကို အရမ်းမုန်းတာပဲ…”\nChat box ထဲက စာကိုဖတ်ပြီး အံ့ဩသွားမည်ထင်ပါသည်။ ချက်ချင်းပင် စာပြန်သည်။\nခင်လေးစိတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းများက တရပ်စပ်ပြေးလွှားတော့သည်။\nKhin: နင် မသိဘူးမို့လား.. ကိုဖြိုး.. နင်မသိချင်ယောင်ဆောင်တာလား..တကယ် မသိခဲ့တာလား.. ငါ နင့်ကို မုန်းတယ်…\nPhyo: ငါ တကယ် မသိဘူး.. ဘာလို့လဲ…\nKhin: အေးပေါ့ နင်က ဘယ်သိမှာလဲ… နင် ပျော်နေတယ်လေ… နင် ချစ်တဲ့သူနဲ့ နီးစပ်ရတော့ နင်သိပ်ပျော်နေတယ်မို့လား… ကိုဖြိုး.. ငါနင့်ကို မပြောပါရစေနဲ့… နင့်ကို ဒီထပ်ပိုပြီး ဖွင့်မပြောပါရစေနဲ့… နေခြည်နဲ့ ဝဏ္ဏတောင် ငါ့ကို နားလည်ကြတာ.. နင်က ဘာလို့ နားမလည်ခဲ့တာလဲ… ငါ နင့်ကို အရမ်းမုန်းတယ်…\nချက်ချင်းပင် invisible လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ ခင်လေး မခံစားနိုင်တော့ပါ။ အကောင့်စိမ်းစိမ်းကို စိုက်ကြည့်မိရင်းနှင့် မျက်ရည်တို့က ကျလာသည်။ မငိုပါနှင့်ဟု တင်းထားသည့်ကြားက ရှိုက်သံက ထွက်လာသည်။ ခင်လေးအခန်းထဲတွင် မည်သူမျှရှိမနေသည့်အတွက် ကံတရားကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။\nထိုညက စာအရှည်ကြီးတစ်စောင်ကို ရေးဖြစ်သည်။ နှစ်ရှည်လများ ခံစားခဲ့ရသမျှ ထိုစာထဲတွင် ရင်ဖွင့်ထားသည်။ မိန်းကလေးဟူသည့် ခေါင်းစဉ်ကို ခင်လေး ဂရုမစိုက်တော့။ ခင်လေး ခံစားချက်တွေကို သူသိစေချင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ငါနင့်ကို ဘာလို့ မုန်းလဲဆိုတာ…” ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်၍ အီးမေလ်မှတစ်ဆင့် ပို့လိုက်သည်။ ထိုနေ့သည် ဖြိုးစည်သူ နှင့် ခင်လေးဇင် ဟူသော သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးပတ်သက်သည့် နေ့တစ်နေ့လည်း ဖြစ်ခဲ့လေသည်။\nကိုဖြိုးဆီက ပြန်စာကို မျှော်ခဲ့မိသော်လည်း ရောက်မလာခဲ့ပါ။ နှစ်ရက်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကိုဖြိုး၏ အကောင့်ကို ဘလော့လိုက်သည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်မထားရသေးသည့် ကိုဖြိုး၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဖုန်းထဲကနေ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဖြိုးစည်သူ ဟူသည့်ယောက်ျား ခင်လေးရှေ့တွင် ပေါ်မလာတော့လျှင် ကောင်းမည်။ စိတ်ထဲကနေ ဆုတောင်းမိပါသည်။\n“ခံစားချက်တွေ မေ့ပျောက်သွားနိုင်မည့် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူ့ကို မတွေ့ပါရစေနှင့်…”\nခင်လေး ဆုတောင်း မပြည့်ခဲ့ပါ။ တစ်အိမ်တည်းအတူနေရခြင်းကြောင့် မကြားချင်သည်များကို ကြားရခြင်းဒုက္ခကို အံတုရင်း မေ့နိုင်အောင် ကြိုးစားနေသည့်အချိန်တွင် ခင်လေးရှေ့သို့ သူရောက်လာခဲ့ပါသည်။\nတီဗီကြည့်ရင်း အာလူးနွှာနေသည့် ခင်လေး… တံခါးခေါက်သံကြောင့် သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရပ်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်ပြီး တောင့်တင်းသွား၏။ သူနှင့် မမနွေး၊ နောက် နေခြည်နှင့် ဝဏ္ဏ။ ချက်ချင်းပင် ခင်လေးခြေလှမ်းတွေက မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အံ့ဩသည်။ ခင်လေး အရမ်းကို အံ့ဩသည်။ သူ့ကိုခေါ်လာသော မမနွေး၊ ခင်လေးရှိနေမည်ဟု သေချာသောနေရာသို့ လိုက်လာသော သူ။ ငူငူကြီးရပ်နေသော ခင်လေးနောက်သို့ ဝဏ္ဏရောက်လာသည်။\n“ခင်လေး… တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…”\n“ငါ မတွေ့ချင်လို့ပါ… သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပါလာတာလဲ…”\n“ငါနဲ့ နေခြည်နဲ့တွေ့ရင်း သူတို့ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ ဒီနားမှာပဲ ဆိုတာနဲ့ တွေ့ကြတာ.. နောက် အစ်မက ဘာပေးစရာရှိလို့ဆိုလား… အဲ့ဒါနဲ့ အိမ်ကို ဝင်လာတာ…”\n“အာ.. ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပြောလို့ရမှာလဲ… နင်လည်း ရှောင်မနေနဲ့ဟာ.. သူငယ်ချင်းတွေပဲကို…”\n“သူက ငါ့ကို သူငယ်ချင်းလို သဘောမထားတော့ပါဘူးဟာ… ငါ ခံစားရမှန်းသိသိနဲ့.. ငါခံလိုက်ရမှန်းသိသိနဲ့.. အားပေးနှစ်သိမ့်မှုလေးတောင် မပေးခဲ့ပါဘူး… ငါ့ကို အဆက်အသွယ်မလုပ်တဲ့သူကို ငါက ခေါ်စရာလား..”\n“သူလည်း အားနာလို့ နေမှာပေါ့… မျက်နှာပူမှာပေါ့ဟာ.. သူအကြောင်းလည်း သိသားနဲ့…”\n“လာပြန်ပြီလား ဒီစကား.. တော်စမ်းပါ ဝဏ္ဏရယ်.. သူ မျက်နှာပူရင် ငါ့ရှေ့ရောက်လာစရာ အကြောင်းတရားကို မရှိဘူး.. အားနာလို့ ငါ့ကို မခေါ်တဲ့သူက ငါ့နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဖို့ကျ မျက်နှာမပူဘူးတဲ့လား…”\n“မသိတော့ဘူးဟာ.. ငါလည်း ဝင်မပါချင်ဘူး… ကြိုက်တာသာ လုပ်ကြတော့..”\n“အေး.. ငါလုပ်ချင်တာလုပ်မယ်… နင်လည်း သွားတော့…”\nမကြာခဏဆိုသလို ခင်လေးတို့အိမ်သို့.. တိတိကျကျပြောရရင် မမနွေးဆီသို့ အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုခုဖြင့် သူရောက်လာတတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခင်လေး ရှောင်မနေတော့။ ပုံမှန်အတိုင်းနေသည်။ သို့သော် ကိုဖြိုး၏ နှုတ်ဆက်စကားတစ်ခွန်းကိုမှ မကြားရ။ မျက်လုံးချင်းဆုံမိလျှင်တောင် ပြုံးမပြမိကြ။ ယုတ်စွအဆုံး လမ်းတွင် နှစ်ယောက်တည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့လျှင်တောင် မသိချင်ယောင်ဆောင်သွားတတ်သည်။\nခင်လေး ရင်နာမိသည်။ ခင်လေးနှင့်သူနှင့်က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းဟူသည့် အဖြစ်အပျက်သည် ပြန်တွေးမိလျှင်တောင် အိပ်မက်အလား ထင်ရသည်။ ခင်လေးနှင့်သူနှင့် သည်လောက်အထိ ဝေးကွာသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ ပင်ပန်းပါသည်။ တွေ့နေမြင်နေပါလျက်နှင့် မေ့ဖို့ကြိုးစားရတာ ခင်လေးအတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲပါသည်။ ဆုတောင်းမိသည်။ လှိုက်လှဲသောဆန္ဒဖြင့် ရင်ထဲကနေ ဆုတောင်းမိသည်။\n“ယုံကြည်မှုဖျက်ဆီးခံရခြင်း၊ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းဟူသော ဝဋ်ကြွေးသည် သည်ဘဝ သည်မျှနှင့်သာ ကျေရပါလို၏။ တစ်ဖက်သတ်ချစ်ရခြင်း၊ မိမိကို မချစ်သူကို တစ်ဖက်သတ်ချစ်ရခြင်း၊ ချစ်ရသူ၏ ဥပေက္ခာပြုခြင်းကို ခံရခြင်းများကိုလည်း သည်ဘဝတွင် ထပ်မံမကြုံရပါလို၏.. ဝဋ်ကြွေးရှိသမျှ ကျေရပါလိုကုန်၏….”\nဇာတ်လမ်း ဆုံးသွားတော့ …\nလူတိုင်း ကိုယ်ချစ်တဲ့လူရဲ့ အချစ်ကို မျှော်လင့်မိတာပါပဲရယ် …\nရတဲ့အခါ ပျော်နေမယ် …\nမရတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းနေမယ် …\nခုလို … အခြေအနေမျိုးမှာတော့\nအလွန်အင်မတန်မှ ကြေကွဲစရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့ …\nအင်းး … ဇာတ်အိမ်တည်ရာက မြန်မာပြည် ..\nဇာတ်လိုက်က မိန်းကလေး ဆိုတော့ …\nသာပြီး ဆိုးသွားတာပေါ့ရယ် …\nခင်လေးရဲ့ ဆုတောင်းတွေလည်း ပြည့်ပါစေလို့ …\nထပ်ဆင့် ဆုတောင်းပေးတယ် ….\nကျုပ်လည်း အဲ့ဒီ ဆုတောင်းထဲကနေ\nနည်းနည်းလေး ဖဲ့ပြီး ဆုတောင်းလိုက်မယ် …\nဘယ်သောအခါမှ တစ်ဖတ်သတ် အချစ်နဲ့ …\nဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ မချစ်မိရပါစေနဲ့ … လို့ ……။\nဖတ်ပြီးတော ့လည်း မောပြန်တာဘဲ\nဒီတော့….. အတိတ်ကို အတိတ်မှာဘဲထားပြီး အလွမ်းဆိုတာ\nငါးပိရည်နဲ ့တို ့စားတဲ့ တို ့စရာလို့သဘောထားပြီး……\nလှည်းတန်းဂုံးကျော်တံတားပေါ်က ခုန်ချလိုက်တော ့မောင်အံရေ\nအဲ့ဒီ တံတားကြီးကို မော့မော့ကြည့်တယ် …\nတံတားလည်း အပြီး မောင်အံ ဘွလည်း အပြီးလို့ တွက်ထားတာ ..\nကွန်မန့်အတွက်ရော… ခင်လေးအတွက် ထပ်ဆင့်ဆုတောင်းပေးတာရောအတွက် ကျေးကျေးပါနော့.. မဟာရာဇာရဲ့ဆုတောင်းလည်း ပြည့်ပါစေလို့ ထပ်ဆုတောင်းပေးပါတယ်…\nမြတ်စွာဘုရား..ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် လှည်းတန်းတံတားတောင် ဆွဲထည့်လိုက်သေးတယ်.. နှစ်ယောက်စလုံး..ဟွန်း…\nခင်လေးဆုတောင်းတွေ အမြန်ဆုံးပြည့်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်\nတိုတိုအံ တစ်ယောက်လည်း တစ်ဖတ်သတ်အချစ်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှမချစ်မိပါစေနဲ့တော်\nကျေးကျေး အများကြီးပါ..သူကလေးရယ်… ခင်လေးကလည်း မခံစားတော့ပါဘူးတဲ့.. နော်…\nအားပေးတာ ကျေးဇူးပါနော်.. လေးလေးပါ..\nအဲ့က ခင်လေးကော အသစ်တွေ့သွားပလား။\nမောင်အံ့စာတော့ မဟုတ်လောက်ရဲ့ပါဘူးနော်.. ကွိ..\nအဲဒါလေးက သတ်ပုံ မှားနေတယ် ထင်သဗျ။\nဘယ်လောက် ချစ်ပါတယ် ကြိုက်ပါတယ်ပြောနေနေ\nနောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်အတွက်သာပါပဲ နော့………………….\nသူ့အခွင့်အရေးကို သူ့ဟာသူ သုံးတယ်လို့လဲ ပြောနိုင်သပေါ့\nကျုပ် လေသံနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်\nသူသည် တာဝန်သိသူ မဟုတ်ပါဘူးလို့သာ ပြောချင်မိ။\nချစ်သောသူနှင့် ကွေကွင်းသော ဆင်းရဲ\nမချစ်မနှစ်သက်သောသူနဲ့ ပေါင်းဖက်ရသော ဆင်းရဲ\nအဲ………….အဲ(အများကြီး ကျန်သေးတယ် မေ့သွားပြီ )\nအဲဒီ ဆင်းရဲတွေကိုကျော်လွှားနိုင်သောသူသာ တန်ဖိုးရှိသူဖြစ်ကြောင်း……….. ပြောကြားလိုပါတယ်။\nမြန်မာမှာ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါး ဆိုတာရှိသကွယ်\nဒါဆိုရင် ဆုတောင်းစရာလဲ မလိုတော့ဘူးကွယ့် :hee:\nဟုတ်ကဲ့.. သတ်ပုံက စလုံးနဲ့ ပြတ်စဲပါတယ်ရှင့်.. မှားတွားဒါ ခွင့်လွှတ်ပါနော်…\nအချစ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို သဘောတူတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်.. သဂျား…\nခင်လေးကပြောတယ်.. ဥပေက္ခာတရားနဲ့ ကျင့်သုံးဆက်ဆံနေပါတယ်တဲ့…\nနိုနဲ့နော်.. အိုက်ဒါ ဇာတ်လမ်းလေ..နော်…\nခင်လေးနှင့်သူနှင့်က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းဟူသည့် အဖြစ်အပျက်သည် ပြန်တွေးမိလျှင်တောင် အိပ်မက်အလား ထင်ရသည်။ ခင်လေးနှင့်သူနှင့် သည်လောက်အထိ ဝေးကွာသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။\nတိုက်ဆိုင်သွားသလားဟင်… နိုနဲ့နော်… မမ\nအချစ် ကိစ္စတွေက ၊ သိပ် အာရုံနောက်တာပဲနော် ။\nအချစ် ကိစ္စတွေကို ၊ ခံစားနိုင်မှု မှာ အဘ အားနည်းတယ် ။\nအဘ ဘဝ ကတော့ ရှင်းတယ် ။ ကိုယ်ကနေ စပြီး မချစ်တတ်ဘူး ။\nအဖမ်း မခံဘူး ၊ မိခါနီးရင် အားကုန် ပြေးတယ် ။ လှစ် လှစ် ။ ဟီ ဟိ ။\nအို လာတော့မှ ၊ သင့်တော်တာနှင့် ၊ ငြိမ်ငြိမ်လေး အမိခံလိုက်တယ် ။\nအခု အငြိမ်းစား ယူလိုက်ပြီ ၊ နားပြီ ။ ဒါပဲ ။\nသာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါ ရှင်။\nအဘက မချစ်တတ်ခဲ့ဘူးပေါ့… လူ့ဘဝရောက်လာပြီးမှ အချစ်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး.. ဒါမယ့်.. အိမ်ထောင်ပြုတယ်… တစ်မျိုးတော့ တစ်မျိုးပဲ.. အင်းလေ.. အဘက နည်းနည်းတော့ နားလည်ရခက်ပါတယ်..\nဒါမယ့် လောကကြီးမှာ အဘလိုလူမျိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာတော့ လက်ခံပါတယ်… သာဓု..သာဓု..သာဓု..\nအဲဒီ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို ဆက်ပြီး Research လုပ်ကြည့်ချင်သွားတယ်။\nကိုယ်နဲ့အရမ်းချစ်ခင်နေတဲ့ ညီမလို သူငယ်ချင်းလေး ကြွေနေသူကိုမှ စပြီး အီစကလီ လုပ်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက် ရဲ့ စိတ်ထားဟာ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလဲ။\nသူတို့ နှစ်ယောက်ကြိုက်သွားပြီး ရင် အဲဒီအမျိုးသမီး နွေး က မိုင်ခိ နဲ့ သူ့ကောင်လေး ကို တစ်ချိန်လုံး သဝန်တို နေမလားဘဲ။\nဒါဟာစိတ်ထားသေးသိမ်သူတိုင်း ဖြစ်လေ့ရှိတာမို့ ကိုဖြိုးတစ်ယောက် ဘယ်လောက်သည်းခံနိုင်မလဲဘဲ။\nနောက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်က အချိန်တိုတိုလေးအတွင်း ဇာတ်လမ်းဖြစ်တာမို့ သံယောဇဉ်က ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာထိ ဖြစ်နိုင်မလဲ ဆိုတာကလဲ စိတ်ဝင်စားစရာဘဲ။\nအရီး ကိုယ်စား မိုင်ခိ ကို သတိပေးလိုက်ပါ။\nကိုဖြိုး နဲ့ ဘယ်တော့မှ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့ မှ ပြန်မပါတ်သက်ပါနဲ့တော့လို့။\nစိတ်ထားနုတဲ့ မိန်းမ ကို သဘောကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဟာလဲ မယုံရနိုင်လောက်ပါဘူး။\nသူတို့ နဲ့ ကင်းကင်းသာနေလိုက်ပါတော့ လို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။\nတစ်ခါတည်း သာ ဘဝထဲ က ထုတ်လိုက်ပါ။\nအရီး မိုင်ခိက ဘယ်ကပါလာတာလဲဟင်\nမွန်ရေ .. အဲဒီထဲက မနွေးနဲ့ကိုဖြိုးကိုတော့ မဝေဖန်တော့ဘူး\nသူပို့လိုက်တဲ့မေးလဲထဲ ဘာပါလဲဆိုတာမသိပေမယ့် ကိုဖြိုးကိုချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းဆိုရင်တော့ ခင်လေးအနေနဲ့ ပိုရှူံးတာပေါ့ .. ဒီအတိုင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဥပက္ခာပြုလိုက်ရင် မနွေးကို အမြင်အရရှူံးပေမယ့် အဲ့လိုစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့လူမှန်းသိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျောခိုင်းလိုက်တော့ ပိုမကောင်းဘူးလားဟင် ..\nအရီးရေ… နည်းနည်းဆက်ပြောရလျှင်ဖြင့်.. ကိုဖြိုးဆီက စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်ကြားရပါတယ်….\n“ဒီလိုမှန်းမသိလို့ ကြိုက်ခဲ့တာတဲ့” .. လူကြီးဆန်တာကို သဘောကျခဲ့တဲ့ ကိုဖြိုးနဲ့… အသက်ငယ်တဲ့သူကိုကြိုက်ထားလို့ ကလေးဆန်အောင်နေနေတဲ့ မမနွေး.. အိမ်မှာ တစ်ခုခုအဆင်မပြေတိုင်း အစအဆုံးပြောပြရင် “နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူနဲ့ ဘာဖြစ်တာမှ မကြားချင်ဘူး” လို့ ပြန်ပြောတတ်တဲ့ ကိုဖြိုး… အချို့သောပြဿနာလေးတွေရှိတယ်ထင်ပေမယ့် အခုထက်ထိတော့ အဆင်ပြေနေပါသေးတယ်…\nခင်လေးအတွက်ကတော့ အဲဒီပြဿနာအစကတည်းက ကိုဖြိုးကို သူ့ဘဝရဲ့ role model အဖြစ်ကနေ စွန့်လွှတ်လိုက်ပါကြောင်း..\nရှစ်နှစ်ကြာ မျိုသိပ်ခဲ့ရတာတွေကို စာထဲမှာ ဖွင့်ပြောခဲ့တာပါ… ရှုံးလားမရှုံးလားတော့ မသိတော့ပါဘူး.. လုပ်ချင်တာကို လုပ်လိုက်တာပေါ့နော်… မဖြစ်မနေဆိုတဲ့အခြေအနေကို ကျော်သွားရင်တော့ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်မှုတွေအားလုံးကို ဖြတ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်…\nယိုထိုးပြီးရင် ကျွေးစရာဆင်မရှိလို့ ကြောင်ကိုပဲကျွေးမယ်.. စားမား..\nအေး .. ဒါမျိုး ထပ်ခံစားလို့ကတော့ .. ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပဲ ခံစားတော့ .. ငါတို့ ဆီက ပန်းကန်ပြားလာ မတောင်းနဲ့ တော့ ဟ.. .ဒါပဲ.. လူဇိုးမ\nThis is the last story about it…\nHappy to hear that .. Bwar.. . :-*