အမည်မသိစာအုပ်: ညစောင့် 2\n“ရှီး .. အခုမှပဲ နေရာထိုင်ရ အဆင်ပြေတော့တယ်” (ကိုမြင့်မောင်ကတော့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ရသူလို ထုတ်ဖော်ညည်းရင်း လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်)\n“ရှင် ဘာမှ မတွေးနိုင်ဘူးဆိုတာ ဟုတ်လောက်တယ်” (အစောပိုင်းတုန်းက ကိုမြင့်မောင် အောက်ပိုင်းကို မကြည့်ဖြစ်အောင် မျက်နှာလွှဲထားသလောက် အခုတော့ ဒေါက်တာဝင့်သူ မျက်ဝန်းတွေက လီးတန်ကြီးဆီမှ မခွာနိုင်ပါ)\n“ဒီအခြေအနေက လွတ်အောင် ကျုပ် ကြိုးစားပါ့မယ် .. ဒါပေမယ့် အခုလောလောဆယ်မှာ ကျုပ်ဟာကြီး ငြိမ်သွားအောင် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်”\n“ရှင် ဘာပြောချင်တာလဲ” (ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားကို ခပ်ရေးရေးဖြင့် ထောက်ခံမိသည့်တိုင် ဒေါက်တာဝင့်သူ သေချာတော့ နားမလည်ချေ)\n“ကျုပ် လီးအထောင်သားနဲ့ လျှောက်ပြေးနေလို့မှ မဖြစ်တာ ဒေါက်တာရဲ့ ”\n“ဒါဆိုလည်း ရေအေးနဲ့ လောင်းလိုက်လေ” (တတ်သမျှ မှတ်သမျှ အကြံပေးကြည့်ပေမယ့် ကိုမြင့်မောင် ဆိုလိုချင်တာ ဒီလိုမဟုတ်မှန်း ဒေါက်တာဝင့်သူ ထင်မြင်မိသည်)\n“ရေအေး လိုက်ရှာဖို့ အချိန်မှ မရှိတာ .. သူတို့တွေ အချိန်မရွေး ပြန်ရောက်လာနိုင်တယ်”\n“ဒါဆို ရှင်ပြောချင်တာ မာစတာဘိတ်လုပ်ဖို့လား”\n“မှန်တယ် ဒေါက်တာ .. ဒါပေမယ့် ကျုပ်ဟာကျုပ်ဆို ကြာနေလိမ့်မယ်”\n“အလိုတော် .. ရှင်က .. ကျ .. မ .. ကို .. မာစတာဘိတ်လုပ်ခိုင်းချင်နေတာလား”\nကိုမြင့်မောင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသလို ဖြစ်နေသူ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ မျက်နှာ လှလှလေးကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါပြသည်။\n“ဒေါက်တာ စုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီးတော့ မြန်လိမ့်မယ်”\n“စုပ်ပေးရမယ် !! ကိုမြင့်မောင် .. ရှင်ခေါင်းမှ ကောင်းသေးရဲ့ လား .. ကျမ ရှင့်လီးကို ဘယ်လိုမှ မစုပ်ပေးနိုင်ဘူး”\nပထမဦးဆုံး အနေဖြင့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ လေသံက မြင့်တက်သွားပြီး ကိုမြင့်မောင်အား ကက်ကက်လန် ရန်တွေ့သည်။ ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူအား ပြောရခက်လိုက်တာဟူသော သဘောဖြင့် ခေါင်းကို ယမ်းခါရင်း သက်ပြင်းမောတစ်ခု မှုတ်ထုတ်သည်။ ပြီးမှ\n“ဒီမှာ ဒေါက်တာဝင့်သူ .. ခင်ဗျား ခေါင်းကရော ကောင်းသေးလား .. ကျုပ်တို့မှာ အချိန်မရှိဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား အသိသားပဲ .. ဟိုဟာမတွေက ကျုပ်ဆီက ပတ်စ်ဝေါ့မရမခြင်း လိုက်ရှာနေမှာ .. အချိန်မရွေး ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ် .. ကျုပ်လီးကိစ္စကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဖြေရှင်းနိုင်ရင် သောက်ပြသနာက အကြီးအကျယ် တက်မှာပဲ .. ဟုတ်တယ် .. ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း ကျုပ်ဖာသာကျုပ် ဂွင်းတိုက်လို့ရတယ် .. ဒါပေမယ့် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဂွင်းတိုက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ပါ့မလား .. ကျုပ်က ဘာကို အာရုံသွားပြုရမှာလဲ .. အဲဒါကြောင့် ကျုပ်က အဆင်ပြေအောင် ခင်ဗျားကို စုပ်ပေးဖို့ ပြောတာ .. ကျုပ်မှာ ကျုပ်အကြောင်းနဲ့ကျုပ် ရှိတယ် .. ခင်ဗျား ကျုပ်အကြံထက်ကောင်းတာ စဉ်းစားမိရင်ပြော .. မဟုတ်ရင်တော့ လီးစစုပ်တော့ဗျာ .. အချိန်ကြာတယ်”\nတစ်ခုခု ပြောချင်ဟန်ဖြင့် ဒေါက်တာဝင့်သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် သူမ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကိုမြင့်မောင်အား တုံ့ပြန်ဖို့ ဘာစကားမှ ရှာလို့မရ။ ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် လီးထောင်နေပေမယ့် ဒီလောက် အကျိုးအကြောင်းကျလှသည့် စကားရှည်ကြီးကို ပြောသွားဖိုတော့ မခက်ခဲလှသည်ကို ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ PhD ဦးနှောက်က မတွေးမိလိုက်ပါ။ သူမတို့ ကြုံနေရသည့် အခက်အခဲကြောင့် Over stressed ဖြစ်ပြီး ကျောချမ်းအောင် သွေးပျက်နေရာ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားက ဆီလျော်သည်ဟု မြင်မိသည်။ သို့သော် ဘာမှလဲ မပတ်သက်ဖူးသည့် သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လီးကို စုပ်ရမှာတော့ ဒေါက်တာဝင့်သူ သဘောမကျ။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေမင်းနှင့်လက်တစ်လုံးခြား ဖြစ်နေသည့် အခုအခြေအနေတွင်တော့ ဒေါက်တာဝင့်သူအတွက် တခြားဘာမှ အရေးမကြီးပါချေ။ သူမလို ငယ်ငယ်လှလှ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ဒီအသက်အရွယ်နှင့်တော့ မသေချင်သေးပါ။\n“ကောင်းပြီ .. ကိုမြင့်မောင် .. ကျမ ရှင့်လီးကို စုပ်ပေးမယ် .. ဒါပေမယ့် ကျမ တစ်ခုမှာထားမယ် .. ဒီကိစ္စကို ကျမရည်းစား ပြန်မကြားစေနဲ့ .. ရှင် အဲဒါတော့ လိုက်နာပါ”\n“အာ .. စိတ်ချ .. မ၀င့်သူ”\n၀မ်းသာလုံးဆို့သွားရှာသည့် ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူအား ကတိအမြန်ပေးလိုက်ရင်း သူတို့ရောက်နေသည့် အခန်းကို ပတ်ချာလည်ကြည့်သည်။ စတိုခန်းဆိုသည့် ထုံးစံအတိုင်း ပစ္စည်းပစ္စယတွေနှင့် ရှုပ်ပွနေသည်။\n“ဒီနေရာပဲ အဆင်ပြေမယ် မ၀င့်သူ ... စိတ်မရှိနဲ့ .. ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်နော်”\nမတတ်တာသည့် အဆုံး ဒေါက်တာဝင့်သူ ကိုမြင့်မောင် ပြောသည့်အတိုင်း သူ့ရှေ့က သမံတလင်းပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရသည်။ တချိန်လုံး ထောင်မတ်နေဆဲ ဖြစ်သော လီးတန်ကြီးက သူမမျက်နှာနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူ စိတ်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိ။ အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေသည့် လီးတန်ကြီးရဲ့ ပုံကိုကြည့်ကာ သူမစိတ်တွေ ထွေပြားစပြုသည်။\n“ကဲ .. မ၀င့်သူ ရေ.. ကျုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကောင်းအောင် စုပ်ပေးတော့ .. Clock is ticking နော် ဒေါက်တာ”\nအနည်းငယ် ရွှင်မြူးနေဟန်ရှိသော ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားအဆုံးတွင် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက အလိုလို ဟသွားရှာတော့သည်။\nပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းဆီလေး ဆိုးထားသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေး အကျယ်ဆုံးအခြေအနေနှင့် ဟသွားပြီး လီးထိပ်ကို ငုံလိုက်သည်နှင့် ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် မအောင့်နိုင်ပဲ အီးခနဲ အော်ကာ ညည်းမိသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ခေါင်းက ပြန်ဆုတ်သွားပြီး သူ့အား ဒူးထောက်ထားရာမှ မော်ကြည့်သည်။ စတိုခန်းတံခါးဝကို မျက်စပစ်ကာ ပြရင်း လေသံတိုးတိုးနှင့် ကျိတ်ဆူသည်။\n“တိုးတိုး လုပ် ကိုမြင့်မောင် … အပြင်ဘက်ကနေ အသံတွေ ကြားမှဟုတ်ပယ့် ဖြစ်နေမယ်”\n“ဆောရီး .. မ၀င့်သူ .. ရတယ် .. ပြန်စုပ် .. ကျုပ်သတိထားပါ့မယ်”\nဒေါက်တာဝင့်သူ ဘာရယ်ကြောင့်မှန်း မသိ။ ကိုမြင့်မောင်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်တောင် ဒိုင်းခနဲ ထိုးမိသည်။ ပြီးမှ မျက်နှာရှေ့ ခြမ်းကို ဖုံးသလို ဖြစ်သွားသည့် ဆံနွယ်တစ်ချို့ ကို နားရွက်နောက်ဘက်သို့ လက်ကလေးတစ်ဖက်ဖြင့် သပ်တင်လိုက်ပြီး လီးထိပ်ဖူးကို ပြန်ငုံသည်။ ကိုမြင့်မောင် လီးက သံချောင်းတစ်ချောင်းလိုပင် တင်းမာနေသည်မို့ လက်ဖြင့်ထိန်းပြီး ပင့်ထားစရာတောင် မလို။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ မျက်နှာ ရှေ့ကို တိုးသွားတိုင်း လီးထိပ်ဖူးက ပါးစပ်ထဲကို မဆန့်မပြဲ ၀င်လာသည်။ သူမရဲ့ လျှာနှင့်လည်း လီးထိပ်အောက်ခြေလုံးပတ်ကို အလိုလို ပွတ်ကာ ဆွဲဖြစ်သည်။\n“ကောင်းတယ် .. ၀င့်သူ .. စုပ် .. စုပ် … တအာား ကောင်းတယ်ကွာ .. ရှီး”\nကိုမြင့်မောင် တစ်ယောက် အသက်ရှူမြန်လာသည့် ကြားမှ ဒေါက်တာဝင့်သူအား လေသံတိုးတိုးဖြင့် လှမ်းအားပေးသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူက နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း သူမခေါင်းကို နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် စတင်၍ လုပ်သည်။ လီးတန်ကြီးက နူးညံ့လှသည့် နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်ကို ပွတ်တိုက်၍ အ၀င်အထွက်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်တိုင်းလည်း ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ လျှာကလေးက လီးဒစ်ရဲ့ အောက်ခြေ မေးသိုင်းကြိုးနေရာကို မပြတ်တမ်း လျက်ပေးသည်။\nဘေးတိုက်သာကြည့်မည်ဆိုလျှင် လှပသည့် ဒေါက်တာမလေးရဲ့ ပါးနှစ်ဖက်သည် တရံမပြတ်စုပ်ပေးနေမှုကြောင့် ချိုင့်ခွက်၍ ၀င်နေသည်ကို တွေ့ရမှာဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင် အနေနှင့်ကတော့ မကြုံဖူးအောင် ကာမအရသာ အကောင်းစားကို ခံစားနေရသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူတစ်ယောက် ဒီလောက်တောင် လီးစုပ်တတ်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်လိုမှ ထင်မထားပါ။ အစောတုန်းက ဒေါက်တာဝင့်သူ လီးစုပ်ပေးမှုကို ဇိမ်နှင့်ခံဖို့ စဉ်းစားထားပေမယ့် ခံစားမှုအရှိန်က မြင့်တက်လာသောအခါ ကိုမြင့်မောင် ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ မရတော့ပါ။\nပါးဖောင်းဖောင်းလေး နှစ်ဖက် လီးကိုအားနှင့် စုပ်လိုက်တိုင်း ခွက်ဝင်သွားခြင်း၊ လီးတန်လုံးပတ်အား လျှာလေးဖြင့် ပွတ်ကာလျက်ပေးခြင်း။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် အာခေါင်သားနုနုလေးများနှင့် လီးထိပ်ဖြင့် ထိုးမိခြင်း .. စသည့် အချက်များအပြင် ဒေါက်တာဝင့်သူလို နုနယ်သော မိန်းမချောတစ်ယောက် လီးအရင်းကိုတောင် ထိန်းမကိုင်ဘဲ လက်အလွတ်ဖြင့် လီးစုပ်ပေးနေသည်ဆိုသော အချက်ပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်တော့ ကိုမြင့်မောင်လို ရိုးရိုးသာမန် ညစောင့်တစ်ယောက်အဖို့ အရှင်လတ်လတ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်နေသည်နှင့် မခြားပေ။\n“တောက် .. အား .. ရှီး .. ၀င့်သူ .. မင်းပါးစပ်က စုပ်အားကောင်းလှချည်လား”\nလီးကိုဝင်နိုင်သမျှ ၀င်အောင် ဆထက်တပိုး စုပ်ပေးနေရာ တစ်ချိန်တွင် သူ့ဆီးစပ်နှင့် ဒေါက်တာဝင့်သူ နှာတံချွန်လေး ထိမိမလို ဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင် သူ့လီးတန်မည်းမည်းနက်နက်ကြီး တိုးဝင်နေသည့် ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း အံကိုကြိတ်ကာ ညည်းမိသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူကတော့ တပြွတ်ပြွတ် အသံလေးတွေ အစီအရီထွက်လာအောင်ကို ဆက်၍ စုပ်ပေးနေသည်။ တဖြေးဖြေးနှင့် သူမပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးရည်များ စီးကျလာသည်။ မေးစေ့ချွန်ချွန်လေးကို ဖြတ်၍ တစ်ချို့ က ရင်ဘတ်နေရာသို့တောင် ရောက်သည်။\nလီးစုပ်တာ အရှိန်ရပြီး တော်တော်လေး ခရီးရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါက်တာဝင့်သူက ရုတ်ချည်း သူမပါးစပ်ကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ လီးတန်ကြီးက ပြွတ်ခနဲ မြည်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ကျသည်။ လုံးပတ်တလျှောက် တံတွေးရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေလို့ ဆီလိမ်းထားသလို ဖြစ်ရာ မဲပြောင်ပြီး တက်နေသည်။ မြင်ရတာနှင့် အသည်းရော အဖုတ်ရော ယားစရာကောင်းနေသည်။\n“ဒီအတိုင်းဆို ကြာလိမ့်မယ် ကိုမြင့်မောင် .. ရှင် မြန်မြန်ပြီးချင်ရင် ကျမပါးစပ်ကို လိုးပါလား”\nဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ စကားကို ကိုမြင့်မောင် ကျေညက်စွာ မစဉ်းစားမိခင်မှာ လီးက အလိုလို တုံ့ပြန်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ နှစ်ချက်ဆက်တိုက် ထခုန်သည်။ ထို့အတူ နှုတ်မှလည်း (ရှီး)ဆိုပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းသံထွက်သည်။ တကယ်လည်း ကိုမြင့်မောင်သာ နှလုံးရောဂါအခံရှိပါက အခုအချိန်တွင် အပျော်လုံးဆို့ပြီး ဂန့်သွားမလားတောင် မသိ။ ဒီလိုမျိုး ဒေါက်တာဝင့်သူထံမှ ကမ်းလှမ်းမှုကို ရရှိဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားသည့် ဆုလာဒ် မဟုတ်ပါလား ..။\nကိုမြင့်မောင်လက်နှစ်ဖက်က ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ခေါင်းကို ညှပ်ကာကိုင်လိုက်သည်။ အားယူကာ ရှေ့ သို့ဆွဲလိုက်သည်နှင့် ဒေါက်တာဝင့်သူက ပါးစပ်ကို အကျယ်ဆုံးဟကာ လီးတန်ကို ဖမ်းငုံသည်။ လီးထိပ်ဖူးက နှုတ်ခမ်းသားနုနုလေးကို ပွတ်တိုက်ကာ ကျော်ဖြတ်ပြီး အာခေါင်ထဲထိ တောက်လျှောက်ဝင်သည်။ လေလုံအောင် တင်းတင်းစေ့ပြီး ငုံထားသည့်ကြားမှ (အု .. အိ) ဆိုသည့် အသံလေးများ ဒေါက်တာဝင့်သူ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ကျလာသည်။\n“ရှစ် .. ကောင်းလိုက်တာ .. ၀င့်သူ .. မင်း ပါးစပ်က တအားကောင်းတာပဲ”\nကျေနပ်အားရစွာ ညည်းရင်း ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့  ခေါင်းကို ညှပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကို အားရပါးရ လိုးဆောင့်သည်။ ကြည့်ရတာ ဒေါက်တာဝင့်သူသည် လီးတစ်ချောင်းလုံး ကုန်အောင် စုပ်ပေးခြင်း (ဒိသရုတ်)နှင့် မစိမ်းသည့် သဘောရှိသည်။ လည်ချောင်းသားလေးတွေကို ဖြေလျှော့ပေးထားရာ ကိုမြင့်မောင် လီးက အရင်းအထိရောက်အောင် သူမပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်နေသည့်တိုင် အသက်ရှူမှားတာမျိုး မဖြစ်။ လီးအ၀င်တွင် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး၊ လီးအထွက်တွင် အသက်ကို ရှူသည်။ လျှာဖျားလေးနှင့် သူ့လီးတန်အောက်ပိုင်းအား ပွတ်ဆွဲနေမှုအားလည်း မပျက်စေရ။\nဒီတော့ ကိုမြင့်မောင်လို ဆက်စ်ကိစ္စ ပြတ်လတ်နေသူအတွက် ဘာခံနိုင်တော့မည်နည်း။ ကွန်ကရစ်တွေကို ထိုးသည့် jackhammer တစ်ချောင်းနှယ် သူ့လီးအား သဘောထားကာ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ခေါင်းကို ညှပ်ဆွဲရင်း အားကုန်လိုးသည်။ လေးငါးချက်လောက် အပြင်းထန်ဆုံး ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်တွင် လီးတန်တလျှောက် သွေးကြောကြီးတွေ ဖောင်းတက်ကာ လှုပ်ရှားပြီး အကြမ်းပတမ်းကို ပြီးသည်။ လီးထိပ်မှ အရင်ဆုံး ထွက်လာသည့် သုတ်ရည်တွေက ပူနွေးပြီး ပြစ်ချွဲနေသည်။ အရှိန်ကလည်း တအားကို ပြင်းထန်သည်။\nဒေါက်တာဝင့်သူတစ်ယောက် ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် ပြီးခါနီးနေမှန်း သိလိုက်ပေမယ့်၊ ခုလိုမျိုး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားပါ။ ထို့ထက်ဆိုးသည်က လီးချောင်းအကြီးကြီးနှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ ရှိနေသည့် ဂွေးစေ့လုံးကြီးများထဲတွင် လရည်တွေ ဒီလောက်များများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်း တွက်ဆမထားမိ။ ဒီတော့ သူမခမျာ အငိုက်မိသလို ဖြစ်သည်။ လည်ချောင်းထဲ ရောက်နေသလို ဖြစ်သည့် ထိပ်ဖူးထဲမှ လရည်တွေ တဖျောဖျောနှင့် ထွက်လာသည်တွင် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘဲ မြိုသာချလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် choke ဖြစ်ပြီး သူမ မျက်ဖြူလန်ဖို့သာ ရှိသည်။\n“ကောင်းတာ .. ၀င့်သူရယ် .. အဆင်ပြေသွားပြီ .. ကျေးဇူးပဲ”\nတစ်စက်မကျန် လရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်ပြီးတော့မှ ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ခေါင်းအား ဖမ်းကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ တချိန်လုံး တောက်လျှောက်မာနေသည့် လီးက အခုတော့ သူ မဟုတ်သလိုပင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ခပ်ပျော့ပျော့ ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူက သူမပါးစပ်နှင့် မေးစေ့တလျှောက် ပေကပ်နေသည့် အရည်များအား လက်ခုံဖြင့် သုတ်ရင်း ထိုင်နေရာမှ ထရပ်သည်။\n“ကျမ အကြွေး ရှင့်ပေါ်မှာ ရှိသွားပြီနော် ကိုမြင့်မောင်”\nဒေါက်တာဝင့်သူက ဟန်အမူအရာပိုပိုနှင့် မျက်စလေးဝင့်ကာ ပြောလိုက်ရင်းမှ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို လျှာဖြင့် အပေါ်အောက်တစ်ချက်စီ သပ်သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် အခုထက်ထိ မပျောက်နိုင်သေးသည့် ငံကျိကျိအရသာကို ပျောက်အောင်လည်း ကြိုးစားပြီး တံတွေးမျိုချသည်။ သူမရဲ့ ထိုအပြုအမူက ကိုမြင့်မောင်အတွက်တော့ အရမ်းကို ဆက်ဆီကျလွန်းသည်။ လီးတောင်မှ ပြန်ထောင်ချင်လာသလို ဖြစ်ရာ အမြန်ပင် ဘောင်းဘီထဲထည့်ပြီး ဇစ်ပြန်ဆွဲကာ ၀ှက်လိုက်ရသည်။\n“ရှင် သေချာမှတ်ထားနော် .. ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ သိလို့ မဖြစ်ဘူး” (ဒေါက်တာဝင့်သူက လီးမစုပ်ပေးခင်က ပြောခဲ့သောစကားကို ထပ်မံ၍ emphasize လုပ်ပြီး သတိပေးပြန်သည်)\n“အာ .. စိတ်ချ .. ၀င့်သူ” (မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်လိုက်ယုံမက ကိုမြင့်မောင်က ခပ်ပြုံးပြုံးမျက်နှာဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲပြီး ပိတ်သည့်ဟန် လုပ်ပြသည်)\n“အိုကေ .. ဒါဆို အခု ကျမတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ??” (ဒေါက်တာဝင့်သူက ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စပ်ဖြီးဖြီးပုံစံကို ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ လက်ရှိရင်ဆိုင်ရမည့်ကိစ္စကိုသာ ဦးတည်လိုက်သည်)\n“လွယ်တော့ မလွယ်ဘူး .. ၀င့်သူ .. လူအင်အားချင်းပဲ စဉ်းစားကြည့် .. သူတို့ကသာနေတယ် .. နောက်ပြီး သူတို့မှာက သေနတ်တွေနဲ့ .. ကျုပ်တို့မှာ ဘာမှ မရှိဘူး”\n“ဒါဆို ရင် .. ဘယ် .. ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ” (ဒေါက်တာဝင့်သူက အခြေအနေကို ပြန်သုံးသပ်မိသွားပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သည့် လေသံဖြင့် မေးမိသည်)\nကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူအား မတုံ့ပြန်နိုင်အားသေးဘဲ အခန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်မိသည်။ ထိုရောအခါ အခန်းထောင့်တွင် တစ်ပေကျော်ကျော်ခန့် ရှည်မည့် သံပိုက်လုံးတစ်ချောင်းကို သွားတွေ့သည်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားကောက်ယူလိုက်သည်။ ပြီးမှ ဒေါက်တာဝင့်သူ ဘက်လှည့်ကာ သံပိုက်လုံးကို ထောင်ပြသည်။\n“ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး လူခွဲကြရအောင် .. ကျုပ် တိတ်တိတ်လေး လုံခြုံရေးအခန်းကို ပြန်သွားမယ် .. ဟိုမှာ ကျုပ်ဘော်ဒါ ကျန်ခဲ့သေးတယ် .. အခြေအနေကြည့်ပြီး လှုပ်ရှားရမှာပဲ .. စက်ရုံထဲ အကြမ်းဖက်သမားတွေ ၀င်နေတယ်လို့ Emergency Team ကိုလည်း ရအောင် အကြောင်းကြားရမယ် .. မ၀င့်သူ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပေါ့”\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့  reasonable ဖြစ်လှသော အကြံကို ဒေါက်တာဝင့်သူ ခပ်သွက်သွက်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမစိတ်ထဲ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ကိုမြင့်မောင်အား အထင်ကြီးသလိုလို၊ အားကိုးသလိုလို ဖြစ်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လီးစုပ်ပေးလိုက်ရတာ အကျိုးမယုတ်ဟု ခံစားမိသည်။\n“သွားပြီး မ၀င့်သူ .. သေချာ ပုန်းနေဦး”\n“ဟုတ် .. ဂွတ်လပ်ခ် ကိုမြင့်မောင်”\nလက်ထဲတွင်ရှိသော သံပိုက်လုံးအား တင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ရင်း ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ချောမောလှသည့် မျက်နှာလေးနှင့် တပ်မက်ဖွယ်ကိုယ်လုံးလေးအား နောက်ဆုံးတစ်ချက် သေချာကြည့်သည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲက နတ်သမီးလေးဖြစ်ရှာသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် သူ့လရည်တွေ တပြုံလိုက် ရှိနေသည်ဆိုသောအချက်ကို ကိုမြင့်မောင် အခုထက်ထိ မယုံရဲသေးပါ။ သွားသုံးဆယ့်နှစ်ချောင်း နီးပါး ပေါ်လာသည်အထိ ဟီးခနဲ တစ်ချက် ရယ်မိပြီးနောက် ဒေါက်တာဝင့်သူအား ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ စတိုခန်းတံခါးကို ဖြေညင်းစွာ တွန်းဖွင့်၍ အပြင်ထွက်သည်။ ကော်ရစ်တာသို့ ရောက်သောအခါ လုံခြုံရေးအခန်းရှိရာဘက်သို့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနှင့် ခြေလှမ်းတွေကို ဦးတည်လိုက်လေတော့သည်။///\nလုံခြုံရေးအခန်းရှိရာသို့ အသွားလမ်းတွင် လင်းလင်းထက်တို့ အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်နှင့်များ ရင်ဆိုင်ရမလားလို့ ကိုမြင့်မောင် ထင်ထားပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းအောင်ပင် မည်သူနှင့်မှ မတွေ့။ သူတို့ရောက်နေရာ ဓါတ်ခွဲခန်း အတွင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဖုန်းတစ်လုံးကိုအတွေ့ အပြင်ဘက်သို့ အကြောင်းကြားရန် ကြိုးစားသေးသည်။ သို့သော် လင်းလင်းထက်တို့ အဖွဲ့က လျှင်လှသည်မှန်း သွားတွေ့ရသည်။ ဖုန်းလိုင်းတွေကို ဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ လုံခြုံရေးအခန်းဆီသို့သာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။\nမလွယ်ပေါက်တံခါးနား အရောက်တွင် ကိုမြင့်မောင် အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး အသက်ကို ၀အောင်ရှူသည်။ လက်ထဲကိုင်ထားသည့် သံပိုက်လုံးကိုလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထပ်ဆုပ်သည်။ ပြီးနောက် အနည်းငယ်ဟနေသလို ဖြစ်သည့် တံခါးဝမှ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။\nအရင်ဆုံး သတိထားမိသည်က သစ်ထွန်းပေါ်လာရာ လုံခြုံရေးခန်း၏ အဓိက တံခါးပေါက်နားတွင် သွေးကွက်များ အိုင်နေသည်ကို။ ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ကိုမြင့်မောင် တကိုယ်လုံးရှိ သွေးတွေ ဆူပွက်ထွက်ပြီး မေးကြောကြီးများ ထောင်လာသည်အထိ အံကို တင်းတင်းကြိတ်သည်။ သစ်ထွန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တော့ မတွေ့။ သို့သော် ဒီသွေးတွေက သူ့ချာတိတ်ဆီက ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ၁၀၀ရာခိုင်နှုန်း သေချာသလောက်ရှိသည်။ ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးက အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ရန်သူဆီသို့ စွန်ရဲတစ်ကောင်နှယ် ရောက်သွားသည်။\nလုံခြုံရေးခန်းထဲတွင် ရှိနေသူက သုံးယောက်ပေါင်းလာသည့် အဖွဲ့ထဲမှ ကိုမြင့်မောင် သေချာ မသိသေးသည် ဆံပင်ရွှေအိုရောင်နှင့် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လင်းလင်းထက်က ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူဖို့ဆိုပြီး လွှတ်လိုက်သော ၀ါဝါဆိုသည့် တစ်ယောက်။ စစ်တပ်တွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အစိမ်းပုတ်ရောင် သံသေတ္တာတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ လှမ်းတင်နေသည်။ သူမ မတ်တပ်ရပ်နေရာ နားတွင်လည်း နောက်ထပ် သံသေတ္တာနှစ်လုံးလောက် ရှိနေသေးသည်။\nကိုမြင့်မောင် နီနီထိုင်ခဲ့သည့် နေရာရှိ မိန်းကွန်ပျူတာကို လှမ်းကြည့်သည်။ စကရင်ဆေ့ဗာက ရှိနေသေးရာ လင်းလင်းထက်တို့ရဲ့ အကြံအစဉ် အထမမြောက်သေးမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၀ါဝါမှလွဲ၍ ကျန်သည့် နှစ်ယောက် ဘယ်ရောက်နေမှန်း ကိုမြင့်မောင် မှန်းဆလို့ မရပါ။ ကိုမြင့်မောင် အခန်းထဲကို လေ့လာအကဲခတ်နေစဉ် ၀ါဝါက အောက်တွင်ချထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကုန်း၍ လှမ်းကောက်သည်။ ဆိုခဲ့သလို ၀ါဝါရော နီနီပါ ပြောက်ကျားစစ်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားကြတာတော့ မှန်ပါသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဖွံ့ဖြိုးပြီး အချိုးကျလှသည်ဖြစ်ရာ ကုန်းကာထားသည့် ပိုစရှင်တွင် အသက်ရှူမှားလောက်သည့် ၀ါဝါရဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို စစ်ဘောင်းဘီက မဖုံးကွယ်နိုင်ပါ။ ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံး နှစ်လုံးက ထိုနေရာတွင် အလိုလို သွားစုသည်။\nသေတ္တာကို ကောက်ယူပြီးနောက် ၀ါဝါက စားပွဲပေါ်တွင် တင်သည်။ သေတ္တာအား ခတ်ထားသည့် သော့ခလုတ်နှစ်ခုကို ထောက်ခနဲ ဖွင့်ပြီး အဖုံးကို လှန်တင်လိုက်သည်။ အထဲတွင်တော့ ကွန်ပျူတာလိုလို စကရင်တစ်ခုက ရှိနေပြီး ထိုအပေါ်တွင် လျှပ်စစ်လှိုင်းများ ပြေးနေလေသည်။ ဒါကို မြင်လိုက်သည့် ကိုမြင့်မောင် ဘာမှန်း သေချာမသိပေမယ့် နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်ဆိုတာ တွေးမိသည်။ သစ်ထွန်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လက်စားချေဖို့ စိတ်ဓါတ်က ပြင်းပြနေရာ၊ ၀ါဝါနှင့် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရိုင်ဖယ်သေနတ် ရှိနေသည့်တိုင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။\n၀ုန်းခနဲ မလွယ်ပေါက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်သံ ကြားလိုက်သည်နှင့် ၀ါဝါက ဘေးနားရှိ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို အမြန်လှမ်းကောက်သည်။ ကိုမြင့်မောင်က သူမထက်မြန်ပါသည်။ လက်ထဲရှိ သံပိုက်လုံးက အရှိန်ဖြင့် မြောက်တက်သွားသည်။ ဒုတ်ခနဲ အသံကို ခပ်အုတ်အုတ် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ၀ါဝါ့ကိုယ်ရှေ့ပိုင်းက စားပွဲပေါ်တွင် ဟက်ထိုးမှောက်ကာ ပြုတ်ကျသည်။\n(မင်း .. ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ)\nကိုမြင့်မောင် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးပြီး ဆန့်ဆန့်ကြီး ဖြစ်နေသည့် ၀ါဝါရဲ့ နှာတံဝကို လက်ညိုးဖြင့် ထိကြည့်သည်။ သူ့လက်ချက်ကြောင့် တစ်ချက်ထဲမေ့သွားပေမယ့် အသက်ရှူနေသေးတာ တွေ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်သွားသည်။ ဒါဆိုလျှင် ဒီကောင်မကို ဖမ်းထားပြီး စစ်မေးလို့ရနိုင်သည်ဆိုပြီး သူတွက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ပိုင်း၊ အောက်တွင် တစ်ပိုင်းဖြစ်နေသည့် ၀ါဝါ့ကိုယ်အား စားပွဲပေါ် လုံးလုံးရောက်အောင် ဂျိုင်းတစ်ဖက်စီမှ ဆွဲမသည်။ ထိုရောအခါ နို့ကြီးဂိုဏ်းလို့ ကိုမြင့်မောင် သတ်မှတ်ထားသည့်အလျောက် ထွားမွတ်သည့် ရင်ဆိုင်များနှင့် သူ့လက်ထိတွေ့သည်။ ကိုမြင့်မောင် စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာမိသည်။\n၀ါဝါ့ကိုယ်က စားပွဲပေါ်တွင် ဆန့်ဆန့်ကြီး ဖြစ်ကာ ရှိနေသည်။ အခုလို ပက်လက်အနေအထားတွင် သူမရဲ့ ရင်သားဆိုင်တွေက သိသိသာသာကို ကိုယ်ပေါ်မှ ဖွံ့ထားစွာ ထောင်တက်နေသည်။ နည်းတာကြီးတွေ မဟုတ်။ ကိုမြင့်မောင် ဂလုခနဲ တံတွေးကို မျိုချပြီး အကြည့်ကို လွှဲရသည်။ ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်းဟု ခေါင်းကို အလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ၀ါဝါ ကုန်းကောက်နေသည့် သေတ္တာကို သွားကြည့်သည်။\nသံသေတ္တာများထဲတွင် ရှိသော ပစ္စည်းပစ္စယများကို နားမလည်ပေမယ့် ယမ်းတောင့်များကို ၀ါယာကြိုးတွေနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်ကိုတော့ တွေ့သည်။ သေချာပါပြီ။ ဒီဟာမတွေ အကြမ်းဖက်သမတွေ။ ရုပ်ကလေးတွေ ချောသလောက် အကြံပက်စက်လှသည့် အမျိုး။ သူတို့ စက်ရုံကို ဗုံးခွဲဖို့ပဲလား၊ အကြမ်းဖက်သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲလား .. တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ရမည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းသည့် အကြံမဟုတ်မှန်းတော့ သေချာပါသည်။\nစိတ်ချဉ်ပေါက်လာသည်နှင့် ကိုမြင့်မောင် ၀ါဝါ့အနား ပြန်ရောက်လာသည်။ သတိမေ့နေတာ မှန်ပေမယ့် ဒီဟာမကို အလစ်ပေးလို့ မရမှန်း သူသဘောပေါက်သည်။ လင်းလင်းထက်နှင့် စတွေ့စဉ်အခါတုန်းက ငမ်းမိလို့ တစ်ချီခံလိုက်ရပြီမို့ ဒီတစ်ခါတော့ အငိုက်မိလို့ မဖြစ်ဆိုပြီး တွေးသည်။ သူနှင့် နီးစပ်ရာ စားပွဲစွန်းတွင် ရှိနေသော ၀ါဝါရဲ့ ခြေတန်တွေကို လက်ဖြင့်စမ်းပြီး လက်နက်တစ်ခုခု ရှိနေမလားဆိုပြီး စရှာသည်။\nခြေဖျားပိုင်းမှ စစမ်းသွားသော သူ့လက်တွေသည် ခါးစပ်အရောက်တွင်တော့ လက်နက်အစား တင်ပါးအိအိဖြိုးဖြိုးကြီးတွေကို စမ်းမိသည်။ ထိုသို့ စမ်းမိမှ ကိုမြင့်မောင် ပို၍ အံ့အားသင့်မိသည်။ ၀ါဝါဆိုသော အကြမ်းဖက်သမသည် ပင်တီအစား ဂျီစထရင်းသာ ၀တ်ထားသည်ကို သတိထားမိလို့ဖြစ်သည်။ ဘာလက်နက်မှ မတွေ့သည်တိုင် ကိုမြင့်မောင် လက်တွေက အရသာရှိလှသည့် တင်ပါးဖြိုးဖြိုးကြီးတွေပေါ်က ချက်ချင်း မခွာနိုင်ပေ။\n(အင်း ... အောက်ဘက်မှာ ဘာမှ မရှိတာတော့ သေချာသွားပြီ.. အပေါ်ဘက်ကို ဆက်စမ်းရမှာပဲ)\nကိုမြင့်မောင် သူ့ဖာသာသူ အဆိုတင်သွင်း၊ သူ့ဖာသာသူ ထောက်ခံပြီး သူ့ဖာသာသူပင် အကြံကို စတင်အကောင်အထည် ဖော်သည်။ စားပွဲအလယ်ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာမကသည့် နို့လုံးကြီးနှစ်ဖက်ကို အားရပါးရပင် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။\n(ဟ .. ဒီဟာမ ဘရာ ၀တ်မထားပါလား)\nကိုမြင့်မောင် မတရားကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ထင်ထားသည်က ၀ါဝါသည် အနည်းဆုံးတော့ လင့်လင်းထက်လို ဘရာသား ခပ်ပျော့ပျော့တော့ ၀တ်ထားလိမ့်မည်ဆိုတာကို။ အခုတော့ ဘာဆိုဘာမှ ၀တ်ထားတာ မဟုတ်မှန်း၊ တင်းရင်းအိစက်သည့် အသားဆိုင်များကို အခုအခံမရှိ စမ်းမိနေလို့ သိလိုက်ရသည်။ ကိုမြင့်မောင် သူ့မူလ ဦးတည်ချက်ကိုတောင် မေ့သွားသည်။ ဘရာရယ်လို့ မရှိသည့် ၀ါဝါ့နို့ကြီးတွေထဲတွင် ဘာလက်နက်မှ ၀ှက်ထားစရာ မရှိဆိုတာ မသိသည့်အလား ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်ကို နှိုက်ကာ စမ်းသည်။ တော်တော် အရွယ်ကြီးမည့် ထင်ရသည့် နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုကိုတောင် လက်ဖြင့် စမ်းမိသေးသည်။\n(တောက် !!! ... အားရစရာကြီးတွေ)\nကိုမြင့်မောင်လက်ထဲရှိ နို့ကြီးတွေက တကယ်ကိုကြီးလှသည်။ မသိလျှင် ဆီလီကွန်ထည့်ထားသည်လို့တောင် ထင်စရာရှိသည်။ ထို့အပြင် ကြီးပေမယ့် သားသည်အမေတွေလို ပျော့အိတွဲနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်။ လေထိုးထားသည် ဘောလုံးတစ်လုံးလိုပင် တင်းတင်းရင်းရင်းရှိနေရာ ကိုင်ရတာ မတရားကို ကောင်းပြီး ဇိမ်ရှိလှသည်။ တင်းရင်းအိစက်မှုက ဘာနှင့်မှ မလဲနိုင်ပါ။\nစစချင်းတုန်းကတော့ ကိုမြင့်မောင် ၀ါဝါတို့ အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် လုံခြုံရေးအခန်းကို ပြန်ရောက်လာနိုင်သည်ကို တွေးမိပါသည်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင် ထိုအတွေးက ဦးနှောက်၏ နောက်ဆုံးအကန့်သို့ အလိုလို ရောက်သွားပြီးသားဖြစ်သည်။ တစ်သက်တာတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတွင် အလိုအလျောက် သာယာသွားမိပြီး လောလောဆယ် ဘယ်လိုအခြေအနေနှင့် ကြုံနေရသည်ရော၊ သူ့စက်ရုံ ဘယ်လိုဖြစ်နေသည်ကိုပါ မေ့လျော့သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင်လက်က ၀ါဝါ ၀တ်ထားသည့် ပြောက်ကျားစစ်ဝတ်စုံရဲ့  အရှေ့ ဘက်ဇစ်ဆီ ရောက်သွားသည်။\n(၀ိုး ... ရှစ်)\nတဇွိဇွိနှင့် ဇစ်ကို ခါးစပ်ရောက်အောင် ဆွဲချလိုက်သည်တွင် ၀ါဝါရဲ့  စစ်အင်္ကျီရှေ့ခြမ်းက အလိုလိုဟသွားသည်။ ထို့အတူ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့  ပါးစပ်လည်း အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ ဟသွားရှာသည်။ ဟုတ်ပါသည် ... မှန်ပါသည်။ ၀ါဝါ တစ်ယောက် တကယ်ကို ဘာဆိုဘာမှ အထဲတွင် ခံဝတ်ထားခြင်း မရှိပါ။ ဖြူဖွေးဝင်းဝါပြီး ကြီးမားဖွံ့ ထားသည့် နို့ကြီးနှစ်လုံးက symmetrical ကျစွာနှင့် အပြိုင်အဆိုင် လဲလျောင်းနေကြသည်။\nဘာပြောကောင်း မနည်း။ ကိုမြင့်မောင် လက်က ဖြူဖွေးတင်းရင်းသည့် နို့ကြီးတွေကို ချက်ချင်းပင် ထပ်ကိုင်သည်။ ဘာဆိုဘာမှ အကာအကွယ် မရှိဘဲ ပကတိ ထိမိနေသည့် နို့လုံးတွေသည် သူ့လက်ထဲတွင် နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသည်။ ကြီးမားသည်ဆိုတာကတော့ အထူးတလည် ထပ်ပြောနေစရာကို မလိုပါ။ ကိုမြင့်မောင်လို လက်ဝါးဆိုက် ကြီးသည့်သူတောင် အပြည့်အ၀အုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိ။ နို့တစ်လုံးလုံးကို ဧရိယာကုန် cover ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ခါလောက် လက်ကို နေရာရွှေ့ မှဖြစ်သည်။\nတစ်ခုအံ့သြဖို့ ကောင်းတာက လင်းလင်းထက်မှစ၍ ၀ါဝါအဆုံး Terrorists သုံးယောက်စလုံးသည် ဖြူဖွေးကာ သန့်ပြန်ချောမောသည့် မိန်းမချောလေးများဖြစ်သည်။ အခုလည်း ၀ါဝါရဲ့  နို့တွေက တခြားနေရာက အသားတွေထက်ပင် ပိုပြီးဖြူဖွေးသယောင်ရှိသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်ချောင်း ညိုညိုမည်းမည်းများက နို့လုံးဖြူဖြူတွေပေါ် လျှောက်သွားလေရာ ပင့်ကူတစ်ကောင် မျက်နှာကျက်အဖြူကို တွယ်ကပ်နေသည်နှင့်တောင် တူနေသည်။\n(စောက်ကျိုးနဲ .. နို့သီးတွေ စူထွက်နေပါလား)\nကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးက သူ့လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်မှုကြောင့် တင်းမာတက်လာသည့် နို့သီးညိုညိုတွေဆီသို့ ရောက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရမ္မက်အရောင် တောက်လာပြီးနောက် ခေါင်းက အလိုလိုနိမ့်ကျသည်။ ပါးစပ်ကို အကျယ်ဆုံးဟပြီး ဟတ်လိုက်သဖြင့် ၀ါဝါရဲ့ နို့အုံသား တော်တော်များ သူ့ပါးစပ်ထဲ ပါလာသည်။ ကိုမြင့်မောင် ပါးစပ်ထဲ ရောက်လာသည့် နို့အုံသားတွေကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် စုပ်သည်။ နို့သီးခေါင်းကိုလည်း လျှာဖြင့် ထိုးကာ အဆက်မပြတ်လျက်သည်။\nသူ့ကိုယ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ဘယ်ဘက်ခြမ်းက နို့ကို ကျေနပ်အားရသည်အထိ စို့ပြီးသောအခါ ညာဘက်ခြမ်းက နို့ကို စို့ပြန်သည်။ အရသာက ရှိလိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။ နို့အုံကြီးတွေက အိထွေးကာ နူးညံ့နေသည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်စီ စို့ရတာ အားမရသည့်နှယ် နို့အုံနှစ်ဖက်ကို ဘေးမှ လက်ဖြင့်တွန်းလိုက်သည်။ ၀ါဝါရဲ့ နို့တွေက ဟဲဗီးလ်ဆိုက်တွေမို့ ဒီလိုတွန်းလိုက်သောအခါ နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုက အလယ်မှာ သွားစုသည်။ ကိုမြင့်မောင် ပါးစပ်ကို ကျယ်နိုင်သမျှ ကျယ်အောင် ဟရင်း တစ်ချိန်ထဲ နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုကို ရအောင်စို့သည်။\n(တောက် ... စောက်ရမ်း ကောင်းတယ်ကွာ)\nတော်တော်လေးကြာလို့ နို့စို့တာ ၀သွားသည်တွင် ကိုမြင့်မောင် သူ့ပါးစပ်ကို ၀ါဝါရဲ့ နို့တွေပေါ်က ခွာလိုက်ရင်း ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ထုတ်ညည်းသည်။ အားရပါးရ စို့ခဲ့သည့် နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးတွေကား သူ့တံတွေးရည်များဖြင့် ပြောင်လက်နေသည်။ ၀ါဝါ့နို့တွေကို နယ်ဖတ်နေစဉ်ကတည်းက ပြန်လည်ထောင်မတ်လာသည့် လီးသည် အခုတော့ ဒေါက်တာဝင့်သူနှင့် သံဗီဒိုထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ရစဉ်ကလိုပင် ယူနီဖောင်းဘောင်းဘီသားကို အတင်းအကျပ် နင်းကန် ထောက်လျှက်ရှိသည်။\n(မထူးတော့ပါဘူး ... ဒီဟာမ အဖုတ်ကို လိုးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်)\nရမ္မက်လှိုင်းတွေသာ ကြီးစိုးထားသည့် ကိုမြင့်မောင် ဦးနှောက်က ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးမနေတော့ဘဲ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် ရေဆေးငါးကြီးလို ဆူဖြိုးသည့် ၀ါဝါ့ရဲ့ ကိုယ်ကို သုံးဆောင်ဖို့သာ တိုက်တွန်းသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအနေနှင့် ဘောင်းဘီထဲမှ လီးကို ဇစ်ဖြုတ်၍ ဒီနေ့ညအဖို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်တော့သည်။///\nလီးက ဖြောင်းခနဲပင် လှံတစ်ချောင်းလို တန်းမတ်၍ ထွက်လာသည်။ ထုံးစံအတိုင်း တင်းမာထောင်တက်နေပြီး Adrenaline များ စုဝေးနေမှုကြောင့် မသိမသာတောင် တုန်ခါနေ၏။ ကိုမြင့်မောင် လီးအား ဘယ်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ ညာလက်က ၀ါဝါရဲ့ ပြောင်းကျားဘောင်းဘီရှိ် ကြယ်သီးကို လှမ်းဖြုတ်သည်။ ကြယ်သီးပြုတ်၍ ဘောင်းဘီစနှစ်ခု ဟသွားသည်တွင် ကိုမြင့်မောင် လက်နှင့်စမ်းတုန်းက သတိထားမိသည့် ကြိုးတစ်ချောင်း ဂျီစထရင်း အနက်ရောင်လေး ပေါ်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းနှင့်ပင် ခုန်သည်။\n"ဟ .. စောက်မွှေးတောင် မရှိပါလား"\nဘောင်းဘီကို ပေါင်လည်လောက်အထိ ဆွဲချလိုက်သောအခါ အဖုတ်ကို မလုံ့တလုံ ဖုံးထားသည့် တြိဂံပုံ ဂျီစထရင်းသာ ကျန်တော့သည်။ ပြောင်လက်နေသည့် အစက ခပ်သေးသေးဖြစ်သည့်အပြင် ကိုမြင့်မောင် လက်နှင့်စမ်းကတည်းက နေရာတကျ ရှိမနေတော့ရာ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူများကို မြင်နေရသည်။ လက်ညိုးတစ်လုံးစာလောက်တောင် ရှိမလား မသိသည့် အသားဖတ်များသည် ပကတိပြောင်ရှင်းပြီး တင်းတင်းစေ့ကာ ရှိနေရာ အဖုတ်ဝကိုတောင် သေချာမမြင်ရ။\n"ကဲ .. အချိန်ကြာတယ်ကွာ .. လာလေရော့"\nပုံမှန်အချိန်သာ ဒါမျိုးနှင့် ကြုံလျှင် ကိုမြင့်မောင် ဖောင်းဥနေသည့် အဖုတ်ကို ကုန်း၍ လျက်မိမှာ သေချာပါသည်။ အခုတော့ မတရားတင်းမာနေသည့် လီးကို ဖြေရှော့ဖို့ကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လိုက်သည်။ ၀ါဝါရဲ့ ခြေတန်နှစ်ချောင်းကို ခြေကျင်းဝတ်မှ စုကိုင်ပြီး အပေါ်သို့ မြှောက်တင်သည်။ ပေါင်တန်နှစ်ချောင်း ပူးကပ်သွားပြီး ၀ါဝါတစ်ယောက် တစ်တီတူး ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။ ခြေတန်တွေကို ထိန်းကိုင်ထားရင်း ကျန်သည့် လက်တစ်ဖက်နှင့် ၀ါဝါရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ပွေ့ဆွဲလိုက်ရာ ၀ိုင်းစက်သည့် တင်ပါးကြီးတွေက စားပွဲစွန်းသို့ ရောက်လာသည်။\n"ထွီ … ထွီ"\nကိုမြင့်မောင် သူ့လက်ဝါးထဲသို့ တံတွေးကို နှစ်ခါလောက် ထွေးထည့်သည်။ လီးဒစ်ထိပ်ပိုင်းကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ပြီး တံတွေးများဖြင့် စိုရွှဲအောင် ပွတ်သည်။ ပူနွေးနေသည့် လိင်တန်သည် တံတွေးအစွမ်းနှင့် အနည်းငယ် အေးစိမ့်သွားရာ နေသာထိုင်သာ ရှိသည်။ ဒီထက်ကောင်းတာ မင်း အခုပဲ ခံစားရတော့မှာပါကွာ ဟု ကိုယ့်လီးကိုယ် လှမ်းပြောရင်း အဖုတ်ပေါ်က အနက်ရောင်ပိုးသားစကို လုံးလုံးဘေးရောက်သွားအောင် ဆွဲဖယ်သည်။\n၀ါဝါရဲ့  အဖုတ်က တောင့်တင်းဆူဖြိုးသော လူကောင်နှင့်လိုက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ အဖုတ်အောက်ခြေတွင် ရှိသည့် စအိုပေါက် နီနီလေးနှင့်တောင် ထိစပ်မိအလား ရှည်လျားသည်။ ကိုမြင့်မောင် တံတွေးတစ်ချက်ကို ဂလုခနဲ မြည်အောင် မျိုချမိပြီး အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားသို့ သူ့လီးနှင့် ထောက်သည်။ ဖြူဖွေးနုအိနေသည့် အဖုတ်၏ နောက်ခံဘက်ဂရောင်းတွင် သူ့လီးတန် မည်းမည်းကြီးက ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေရာ ဆေးသားကောင်းသည့် လက်ရာမြောက် ဘလက်ခ်အန်ဝှိုက် ဓါတ်ပုံတစ်ခုနှယ် ရင်ခုန်လှိုက်မောဖွယ် ကောင်းနေသည်…။\n"အီး … အားပါး .. ကျပ်လှချည်လား"\nလီးထိပ်ကို အဖုတ်အောက်ခြေအ၀နှင့် တေ့ပြီး သွင်းလိုက်သည်တွင် ထင်မှတ်မထားသည့် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကိုမြင့်မောင် အံ့အားသင့်မိသည်။ အားအရှိန်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း သုံးလိုက်သည်မို့ ဒစ်ဖူးက အထဲတော့ ၀င်သွားပါသည်။ သို့သော် တင်းကျပ်စီးပိုင်နေမှုကြောင့် ရှေ့ဆက်တိုးလို့မရ။ မာကျောပြီး သံချောင်းလို ဖြစ်နေသော ကိုမြင့်မောင် လီးတန်တောင် ကွေးသွားမည့်သယောင် ဖြစ်သည်။\n"ဒီဟာမှ အဖုတ်က အပျိုနဲ့ မခြားပါလား .. ကောင်းကွာ .. တွေ့ကြသေးတာပေါ့"\nကိုမြင့်မောင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ကြုံးဝါးရင်း ဆောင့်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ စောက်ဖုတ်နှင့် လီးထိစပ်ထားရာမှ တဗျစ်ဗျစ်ဆိုသော အသံ အကျယ်ကြီး မြည်ပြီး လီးက တစ်ဝက်ကျော်ကျော် အဖုတ်လမ်းကြောင်းတလျှောက် ပြေးဝင်သည်။\n"အိုး … ရှစ် … အား ပါးပါး"\nလီးတစ်ချောင်းလုံး ပြုတ်တူနှင့် ညှပ်ထားသည့်အလား တင်းကျပ်စီးပိုင်လှသည့် အရသာကြောင့် ကိုမြင့်မောင် ခေါင်းမော့၍ပင် ညည်းညူယူရသည်။ လီးတန်လုံးပတ်တလျှောက်လုံးလည်း ပူခနဲ နေအောင် ခံစားရသည်။ သေချာပါသည်။ ဒီ ၀ါဝါဆိုသည့် ဟာမသည် ယောက်ျားအတွေ့အကြုံ ရှိဖူးပုံမရ။ အပျိုအမြှေးပါးတော့ ရှိမနေသည့်တိုင် အဖုတ်သည် လီးဝင်ဖူးတာ ခံဖူးထားပုံမပေါ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုမြင့်မောင်လို လီးကြီးကြီးနှင့် အလိုးခံထားဖူးပုံ မရ။ တင်းကျပ်တာမှ စပယ်ရှယ်ကို ကျပ်နေသည်။ အဖုတ်အတွင်းသား နုနုလေးတွေက သူ့လီးတန်အား တအားကို ဖျစ်ညှစ်ထားသည်။\n"ဗြစ် … ဇွိ … ဇွိ … ဗြစ် … ဇွိ … ဇွိ … ဖတ်"\nကိုမြင့်မောင် ၀ါဝါရဲ့  ခြေတန်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာကိုင်ထားရာမှ လက်နှင့်ပွေ့ထိန်းရင်း ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ် ထမ်းတင်သည်။ ထို့နောက် ခါးကျဉ်ကျဉ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ပြောင်းကိုင်ပြီး အားရပါးရကို လိုးဆောင့်တော့သည်။ သူ့ဆောင့်ချက်နှင့် အညီ ပက်လက်ကလေး ဖြစ်နေသာ ၀ါဝါရဲ့ ကိုယ်ကလေး စားပွဲပေါ်တွင် အပေါ်အောက် ရွေ့လျားနေသည်။ သတိမေ့နေလို့သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ကိုမြင့်မောင် ဆောင့်ပုံမျိုးနှင့် ၀ါဝါတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ အခုလို အသံတိတ်အနေအထားနှင့် အောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။\n"ဖုံး … ဇွိ .... ဖတ် …. ဖုံး … ဇွိ …. ဖတ် …. အီး … ရှီး … ရှီး"\nကိုမြင့်မောင်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ကြိုက်ဆွဲနေသည်။ ခါးအားရော၊ ခြေတန်တွေရဲ့ အားပါ သုံးပြီး အကြမ်းပတမ်းကို ဆောင့်နေသည်။ ၀ါဝါရဲ့ ကိုယ်လေး တင်ထားသည့် စားပွဲခုံသည် အားအရှိန်ကြောင့် တကျိကျိနှင့်တောင် မြည်စပြုသည်။ စားပွဲခုံထောက်တွေကို ၀က်အူနှင့်သာ မစုတ်ထားလျှင် ၀ုန်းဆိုပြီး ရွေ့ သွားမှာ သေချာလှသည်။ ဖြူဖွေးနေသည့် နို့လုံးကြီးတွေသည်မူ ပရမ်းပတာကို ရမ်းခါနေသည်။ ကိုမြင့်မောင်လက်က တုန်ခါနေသည့် နို့တွေကို အပေါ်ကနေ ထပ်ကိုင်ရင်း လက်ဖြင့် ဖိညှစ်သည်။ နို့သီးခေါင်းတွေကို လက်ဖြင့် ဖျစ်ဆွဲရင်း ဆက်တိုက်လိုးသည်။ ဆောင့်ချက်တွေကတော့ ဒီရေလှိုင်းများ အလား .. တစတစ အရှိန်ပြင်းပြင်း လာသည် … ။\n"အား … ထွက် … ထွက်ပြီ ဟ"\nကိုမြင့်မောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ထားရင်း မျက်စိစုံမှိတ်ကာ အော်ညည်းသည်။ မှောင်မည်းနေသည့် အမြင်အာရုံတွင် ကြယ်တွေပြိုးပြက်ထွက်သလို အလင်းတန်းတွေ ဖြတ်ပြေးသည်။ လူတကိုယ်လုံး ထူပူတက်ပြီး အဖုတ်ထဲ ၀င်နေသည့် လီးကမူ အတင်းမာဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။ နို့လုံးကြီးနှစ်ဖက်တွင် လက်ရာ အနီကြောင်းတွေ ထင်လာသည်အထိ အားကုန်ဆွဲထားရင်း ဆီးစပ်ချင်း တအားကို ပူးကပ်ထားသည်။ သားအိမ်သို့ ရောက်မိမတတ် တိုးဝင်နေသည့် ဒစ်ထိပ်မှ လရည်တွေ တထုတ်ထုတ်နှင့် ပန်းထွက်သည်။ ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် အဖုတ်လမ်းကြောင်း တလျှောက် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လရည်များနှင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။\n"ငါ .. ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာပါလိမ့်"\nတကိုယ်လုံးရှိ အားအင်တွေ ၀ါဝါရဲ့ အဖုတ်ထဲ စီးဝင်သွားသလို ခံစားရသည့်အတွက် ကိုမြင့်မောင် ဒူးတောင်မှ ချောင်ချင်သလို ဖြစ်သည်။ လရည်တွေနှင့် စိုရွှဲနေသည့် အဖုတ်ထဲမှ သူ့လီး ကျွတ်ထွက်လာသောအခါ စားပွဲစွန်းကိုတောင် လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ထားရသည်။\nတအောင့်နေမှ လက်ရှိကမ္ဘာထဲ ကိုမြင့်မောင် အတွေးအာရုံက ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ ခပ်ပျော့ပျော့ ဖြစ်သွားသော လီးကို ချိတဲ့တဲ့လက်ဖြင့်ကိုင်၊ ဘောင်းဘီထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ဇစ်ဆွဲပိတ်သည်။ အိုကေပြီဆိုပြီး ၀ါဝါ့ကို လှမ်းကြည့်တော့ ရင်ဘတ်က ဟောင်းလောင်း၊ အဖုတ်က ဟောင်းလောင်း အနေအထားနှင့် ဖြစ်နေသည်။ ဆောင့်ချက်ဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည့် အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများ တလျှောက် လရည်ဖြူပြစ်ပြစ်တွေကလည်း စိမ့်ပြီး စီးထွက်နေသည်။\nမဖြစ်သေးပါဘူးဟု ကိုမြင့်မောင် တွေးပြီး ဘေးကိုဆွဲဖယ်ထားသည့် ဂျီစထရင်းအစနှင့် ပြန်အုပ်ပေးလိုက်ယုံမက၊ ဘောင်းဘီကိုပါ ခါးထိရောက်အောက် ပြန်ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လူကို တစောင်းဖြစ်သွားအောင် ဘေးကို တွန်းထုတ်သည်။ ဒါမှ ၀ါဝါရဲ့ တပ်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် ကိုယ်လုံးလေးကို သူ အာရုံထဲက ဖျောက်လို့ရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဒီဟာမကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လီးပြန်ထောင်လာမှာလား ဆိုတာ ကိုမြင့်မောင်အတွက် မသေချာ။ လီးထောင်လာလျှင် ဘာမှ စဉ်းစားလို့မရဆိုတာ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စရိုက်ပင် မဟုတ်ပါလား …။\n"မလှုပ်နဲ့ .. အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေစမ်း !!"\nကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် ရှုပ်နေလို့ ကိုမြင့်မောင် ၀ါဝါရဲ့ ရိုင်ဖယ်ကို ကောက်ယူဖို့ မေ့နေသည်။ သတိရလို့ ကွန်ပျူတာခုံတွင် တင်ထားသည့် ရိုင်ဖယ်ကို သွားယူမည်လုပ်တော့ သူ့ခြေလှမ်းတွေက နောက်ကျနေချေပြီ။ လုံခြုံရေးအခန်းပေါက်ဝတွင် ပေါ်လာသည့် နီနီက သူ့ကို တင်းမာသည် လေသံနှင့် အမိန့်ပေးရင်း ပစ္စတိုတစ်လက်နှင့် တည့်မတ်စွာ ချိန်ထားသည်။\nကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲရင်း မတတ်တာသည့် အဆုံး ကိုမြင့်မောင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်တင်လိုက်ရသည်။\nအခန်းထဲသို့ ခပ်မြန်မြန် ၀င်လာသည့် နီနီရဲ့ အကြည့်က စားပွဲခုံပေါ်တွင် အသက်မဲ့သည့်နှယ် လဲလျောင်းနေသည့် ၀ါဝါရဲ့ ကိုယ်ကို တွေ့သည်။\n"ဟေ့ကောင် … မင်း .. ငါ့ ဘော်ဒါကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ??" (နီနီက ကိုမြင့်မောင်အား အော်ငေါက်ကာ မေးရင်း အနားတိုးလာသည်)\n"ကျုပ် မသိဘူး … ဒီအတိုင်း သူ့ကို တွေ့တာပဲ" (ကိုမြင့်မောင် ထုံးစံအတိုင်း ဘူးခံ၍ ငြင်းသည်)\nကိုမြင့်မောင် စကားကို နီနီက ယုံကြည့်သည့် အသွင်မပေါ်ပါ။ သူ့အား ဒေါသအရောင်လက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက် စူးခနဲ ကြည့်သည်။ ပြီးနောက် တခြားဘာမှ ထပ်မမေးသေးဘဲ သူမခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဝေါ့ကီတော့ကီကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။\n"မလင်း .. နီနီ ပြောနေတယ်"\n"ပြော .. နီနီ" (လင်းလင်းထက်ရဲ့ တုံ့ပြန်သံက ဝေါ့ကီတော့ကီထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာသည်)\n"နီနီ တစ်ယောက် မိထားတယ် .. ဟိုလဒူကောင် .. ဒေါက်တာမတော့ မတွေ့ဘူး"\n"ဘာ!!" (လဒူကောင်ဆိုသည့် အသုံးကြောင့် အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားသည့် ကိုမြင့်မောင်နှုတ်မှ မကျေနပ်သံ ထွက်လာသည်)\n"အေး .. ကောင်းတယ် .. မင်း အဲဒီကောင်ဆီက ပတ်စ်ဝေါ့ရအောင်တောင်း .. ငါ ဒေါက်တာမကို လိုက်ရှာလိုက်ဦးမယ်"\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ လေသံက လှိုဏ်သံပါနေသည်။ ကြည့်ရတာ စက်ရုံရဲ့ အတွင်းပိုင်းကိုများ ရောက်နေတာလား မသိ။ ကိုမြင့်မောင်အား နီနီရဲ့ လက် ၀ကွပ်အပ်သလို မှာကြားသွားပြီးနောက် သူမအသံက ပျောက်သွားသည်။ နီနီက သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ကာထားရင်း ဝေါ့ကီတော်ကီကို ခါးမှာ ပြန်ချိတ်သည်။///\n“ဒီမှာ မနီနီ .. ခင်ဗျားတို့ ကိစ္စထဲ ကျုပ်ဝင်မပါဘူးဗျာ .. ကျုပ်ကို လွှတ်လိုက်ပါလား”\nကိုမြင့်မောင် အနေနှင့် နီနီတို့ အဖွဲ့ထဲမှ လင်းလင်းထက်ကိုသာ ဂရုစိုက်တာဖြစ်သည်။ အခုလည်း လင်းလင်းထက်က စက်ရုံတစ်နေရာတွင် ရှိနေပြီဆိုတော့ နီနီဆိုသည့်တစ်ယောက်နှင့် အပေးအယူလုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်သည်။ နီနီက ကိုမြင့်မောင်၏ မျက်ဝန်းတည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ထဲချိန်ထားသည့် သေနတ်ဖြင့် ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ညွှန်ပြသည်။\n“ကျုပ်ပြောတာ ဘယ်လိုသဘောရလဲ .. နဲနဲ စကားပြောကြည့်ရအောင်လား မနီနီ” (ကျိုးနွံသည့် အမူအရာနှင့် ထိုင်ခုံတွင် ဖင်ချထိုင်ရင်း ကိုမြင့်မောင် ထပ်မံ၍ ဖြောင်းဖြကြည့်သည်)\n“ကောင်းပြီ .. ဒီလိုလုပ်မယ် ... နင် .. ငါ့ကို ပတ်စ်ဝေါ့ပေးလိုက် .. အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် နင့်ဘောလ် တည့်တည့်ကို ငါ ပစ်ထည့်လိုက်မယ် .. ဘယ်လိုလဲ”\nကိုမြင့်မောင် အတွက်အချက်မှားသွားသည်။ နီနီက သူတို့ခေါင်းဆောင် လင်းလင်းထက်ထက်ပိုဆိုးနေ၏။ မျက်နှာထားတင်းတင်း လေသံမာမာနှင့် ဖိကြိမ်းရင်း ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ဂွကြားသို့ သေနတ်ပြောင်းကို ရွှေ့ ကာချိန်သည်။ ကိုမြင့်မောင် တကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး လူက အသားတွေတောင် တုန်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် နှုတ်ခမ်းကိုမူ တင်းတင်းစေ့ကာ ထားသည်။\n“ဟာ .. ဒီကောင် !!”\nနီနီ၏ လက်က လျှပ်ပြက်သလိုကို မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။ ပစ္စတိုသေနတ်ကို အပြားလိုက်ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြောက်တက်သည်။ အောက်ပြန်ကျလာသည့် သေနတ်ရဲ့ သံကိုယ်နှင့် ကိုမြင့်မောင်ခေါင်းက ခွပ်ခနဲနေအောင် မိတ်ဆက်၏။ ဘာမှန်း မသိခင်မှာပင် နားထင်ရင်းတွင် ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် ကိုမြင့်မောင် အားခနဲ အော်မိသည်။\n“ပတ်စ်ဝေါ့??” (ပစ္စတိုကို သူ့ပေါင်ဂွကြားအား ပြန်ချိန်ထားပြီး လေသံပြတ်နှင့် ထပ်မေးပြန်သည်)\n“နေ .. နေဦး!!” (ကိုမြင့်မောင် အလန့်တကြားနှင့် တားရသည်)\n“ပေးမယ် … ဒါ .. ပေမယ့်”\n“ဘာ ဒါပေမယ့်လဲ” (ကိုမြင့်မောင် စကားကို အလိုမကျဟန်ဖြင့် သေနတ်ကိုင်ထားသည့် သူမလက်က ထပ်မံ၍ မြောက်တက်မည့်ဟန် ပြသည်)\n“ပတ်စ်ဝေါ့ပေးမယ် .. ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို တစ်ခုလိုက်လျောရမယ်” (လက်နှစ်ဖက်ကို မျက်နှာရှေ့ ကာလိုက်ရင်း ကိုမြင့်မောင် စကားကို အလုအယက်ပြောသည်)\n“ဘာလိုက်လျောရမှာလဲ .. နင့်ကို ပြန်လွှတ်ဖို့လား ဝေးသေး”\n“အိုကေ .. မလွှတ်ဘူးဆိုလည်း ဖြစ်တယ် .. ဒါပေမယ့် နဲနဲတော့ သက်သက်ညှာညှာ စဉ်းစားဦးဗျာ”\n“အို .. ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်ဘူး .. ပတ်စ်ဝေါ့ပေး .. မပေးရင် ပစ်ထည့်လိုက်မယ်”\nစိတ်ရှုပ်သည့် အသံနှင့် နီနီ အော်ထည့်လိုက်ရင်း သေနတ်ကို ဂွကြားသို့ တဆဆလုပ်သည်။ ကိုမြင့်မောင် စိတ်ထဲ ကျောချမ်းသလို ဖြစ်နေသည့်တိုင် တစ်စုံတစ်ခုကိုလည်း တွက်ဆနေသည်။ သူ့အကျင့်အတိုင်း မျက်ခုံးမွှေးပေါ် စင်္ကြန်လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်သည် …။ နီနီ အသံတောင် မပျောက်သေး သူကလည်း လေသံမာမာနှင့် တုံ့ပြန်ပြီးသာဖြစ်သည်။\n“ဒီမှာ နီနီ .. ခင်ဗျားဖာသာ ပစ်ချင်တဲ့နေရာပစ် .. ရိုက်ချင်တဲ့နေရာရိုက် .. ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ရတယ် .. ကျုပ်ပြောတဲ့ အပေးအယူကို သဘောမတူရင် ပတ်စ်ဝေါ့ မပေးနိုင်ဘူး”\n“ဘာအပေးအယူလဲ??” (နီနီရဲ့ သေးသွယ်သော မျက်ခုံးမွှေးတန်းလေး နှစ်ခု အလယ်ခေါင်သို့ ကျုံ့ သွားပြီး ကိုမြင့်မောင်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ်မေးသည်)\n“လွယ်လွယ်လေးပါ … ကျုပ်ကို ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းသာ ဆက်ဆံ .. အောက်တာငေါက်တာတွေ မလုပ်နဲ့ဗျာ .. နဲနဲလေး pleasure ရရင် ကျေနပ်ပြီ”\nမချိုမချဉ်ရုပ်နှင့် ပြောနေသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားတွေက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နီနီ သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သူမမျက်နှာ ခပ်ပျက်ပျက်ဖြစ်သည်။ ဒီညစောင့် ဘိုးတော်သည် ဒီလောက်တောင် ဟော်နီဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်လိုမှ ထင်မထားပါ။\n“ခင်ဗျား ဘာမှ မနစ်နာပါဘူး ဗျာ .. ပတ်စ်ဝေါ့ကို ကျုပ် တကယ်ပေးမှာပါ .. ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းဆောင်တောင်မှ ကျုပ်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံလည်း မြင်ခဲ့တာပဲ .. သူနှင့်ယှဉ်ရင် ခင်ဗျားက အပုံကြီးပိုသာပါတယ် .. ရုပ်ရည်ရော .. ဘော်ဒီရော အပျံစားပဲ”\n“တော် .. တော် .. ရှင် အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့”\nပထမဦးဆုံး အနေနှင့် နီနီထံမှ မိန်းမသံ ဆန်ဆန် အပြောကို ကြားလိုက်ရ၏။ ကိုမြင့်မောင် နီနီ ဘာလုပ်မလဲဟု သူမအမူအရာအား အကဲခတ်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ဘောင်းဘီနောက်သို့ ထိုးလိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြီးနောက် ကိုမြင့်မောင်အား အလွတ်မပေးဘဲ ကြည့်ရင်းက သူတို့တွေ၏ ပစ္စည်းတွေထဲမှ အိတ်တစ်အိတ်ရှိရာသို့ သွားသည်။ အိတ်ရဲ့ ရှုံ့ကြိုးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး အထဲသို့ နှိုက်သည်။ သူမလက်ပြန်ထွက်လာသောအခါ လက်ထဲပါလာသည်က စတီးလက်ထိပ်တစ်ခု ...။\n“ကျုပ်ကို သနားပါဦး နီနီရာ ... အကြမ်းပတမ်းတော့ မလုပ်ပါနဲ့ .. ဟင်း ဟင်း”\nလက်ထိပ်ဖြင့် သူ့လက်နှစ်ဖက်အား နောက်ပြန်ခတ်လိုက်သည်တွင် ကိုမြင့်မောင်က နီနီအား ပြောင်စပ်စပ်မျက်နှာနှင့် လှမ်းစသည်။ နီနီက သူ့အား ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ လက်ထိပ်ခတ်ပြီးသည်နှင့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်သို့ ခြေတန်တွေကို ခွဲ၍ ထိုင်ချသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မျက်နှာနှင့် နီနီရဲ့  ဖွံ့ဖြိုးလှသည့် စနေနှစ်ခိုင်သည် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ထိုရောအခါ ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးသူငယ်အိမ် အနည်းငယ်ကျယ်လာသည်။ နီနီရဲ့ ညာလက်က ပေါင်ဂွကြားသို့ ဆင်းသက်လာပြီး လီးကို အုပ်ကိုင်လာသည်တွင်တော့ မျက်လုံးအိမ်က ပို၍ ပြူးထွက်သည်။ နှစ်ချီ ဆက်တိုက် ပြီးထားတာ ဖြစ်သည့်တိုင် လီးတန်က ခေါင်းထောင်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။\n“ဒီမှာ ကိုညစောင့် .. ရှင် လိုချင်တဲ့ သာယာမှုကို ကျမပေးမယ် ... ကျမ လိုချင်တဲ့ ပတ်စ်ဝေါ့ကို ပေးဖို့သာ မမေ့ပါနဲ့”\n“အာ .. မမေ့ဘူး .. စိတ်ချ”\nနီနီရဲ့ လက်က ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး လီအား ဆွဲထုတ်လိုက်သည်တွင် ကိုမြင့်မောင် အားတက်သရောပင် ကတိပေးလိုက်သည်။ ၀ါဝါ့အား လိုးပြီးသည့်အချိန်တွင် လီးကို ဘောင်းဘီထဲ ဒီအတိုင်း ပြန်ထည့်ထားသဖြင့် လီးတန်တလျှောက် အရည်အချို့ က ပေကျံကာ ရှိဆဲဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် နီနီက လီးဒစ်အောက်ပိုင်းမှနေ၍ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပေါ်အောက်ဆွဲကာ ဂွင်းတိုက်ပေးသည်တွင် အရည်တွေနှင့် လီးအားပွတ်လိမ်းသလို ဖြစ်သည်။ ချောချောမွေ့မွေ့ ရှိပြီး အရသာလည်း ကောင်းလှသည်။ တဖြေးဖြေးနှင့် နီနီရဲ့ လက်ဖ၀ါး နုနုလေးထဲတွင် ကိုမြင့်မောင်လီးက အလမ္မာဆရာရဲ့ ပုလွေသံကြောင့် ပါးပျဉ်းထောင်လာသည့် မြွေဟောက်တစ်ကောင်နှယ် အလိုလိုခေါင်းထောင် တက်လာသည်။\n“မနီနီ .. ဒီလိုမျိုး ဂွင်းတိုက်ပေးတာကတော့ ကျုပ်ဖာသာ လုပ်လဲ ရပါတယ်”\nချောကျွိကျွိ အရည်များကြောင့် ချောဆီသုတ်လိမ်းသလို ဖြစ်ပြီး မဲနက်တင်းပြောင်းလာသည့် လီးအား ငုံ့ကြည့်ရင်း ကိုမြင့်မောင် စောဒက တက်ပြန်သည်။\n“လဲသေလိုက် .. လီးစုပ်ပေးဖို့ ဆိုရင်တော့ နိုးပဲ”\nနီနီက သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း လှမ်းငေါက်သည်။ မတတ်တာလို့ ဒီလို လုပ်ပေးနေရပေမယ့် ကိုမြင့်မောင်နှင့် သူမ အခုလို နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်နေတာကို လုံးဝ သဘောမကျ။ ဘာဖြစ်လို့ နှာဘူးကောင်ကို ဒီလောက်တောင် လိုက်လျောမိသည်ဆိုတာ သူမကိုယ်သူမ စဉ်းစားလို့မရ။ နောက်ဆုံးတွင် အဖြေရှာမရသည့် သူမ ဦးနှောက်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လင်းလင်းထက်ကိုသာ လွှဲချလိုက်သည်။ ပတ်စ်ဝေါ့ကို ရအောင်တောင်းဆိုလို့ သူမ လိုက်လုပ်ရသည်လို့သာ ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။\nနီနီတစ်ယောက် အတွေးတွေနှင့် ရှုပ်ထွေးနေရာ လက်ဖြင့် ဂွင်းတိုက်ပေးနေတာ အနည်းငယ် အရှိ်န်နှေးသွား၏။\n“အာ .. ညှိနှိုင်းနေတုန်း ရှိသေးတာ .. မရပ်နဲ့လေ”\n“ကျွတ်!!” (စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် စုတ်သပ်လိုက်ပေမယ့် ခုနကအတိုင်း ပြန်လည်၍ ဂွင်းတိုက်ပေးသည်။ ဖောင်းအိနေသည့် လက်ချောင်းလေးများရဲ့ ကြားတွင် ကိုမြင့်မောင် လီးက ကြီးသထက်ကြီးလာသည်)\nနီနီက လီးစုပ်ပေးသည့်အကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောပေမယ့် တကယ်တမ်း ကိုမြင့်မောင် ခေါင်းထဲတွင် ရှိသည်က အဲဒါမဟုတ်။ သူ့အနေနှင့် လီးစုပ်ပေးတာ မပြောနှင့် ၀ါဝါ့စောက်ဖုတ်ကိုတောင် အပီအပြင်လိုးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူသာ နီနီကို ပတ်စ်ဝေါ့ ပေးလိုက်ပြီးလျှင် ဒီဟာမက သူ့ကို ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မည်ဆိုတာ ကိုမြင့်မောင် သေချာတွေးလို့မရ။ အသက်ကို ဖက်နှင့်ထုတ်ထားရသည့် ပမာ ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ တန်အောင်တော့ လုပ်မှဖြစ်မည်။\n“လီးမစုပ်ပေးချင်လဲ ရတယ် မနီနီ .. ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပတ်စ်ဝေါ့ကို အဖုတ်နဲ့ လဲမယ်ဆိုရင်ရော”\n“သေဦးမယ် ..” (နီနီ မျက်နှာတစ်ခုလုံးက နီရဲသွားပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးနေသည့် လက်က အလိုလိုရပ်သွားပြန်သည်)\n“ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး .. ကျမ ဘာဆေးမှ သောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး … ရှင့်လို ညစောင့်လီးကြောင့်တော့ ဗိုက်မကြီးချင်ဘူး”\nကိုမြင့်မောင် စိတ်ထဲမှ သောက်ကောင်မလို့ ကျိန်ဆဲမိသည်။ သို့သော် နှုတ်ကတော့ (လီးကို ဂွင်းတိုက်ပေးဦးလေ) ဟုသာ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ နီနီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး လီးကို အပေါ်အောက်ဆွဲရင်း ဂွင်းပြန်တိုက်ပေးသည်။ ဒီငနာကောင်ရဲ့ လီးကလည်း ဘာတွေလုပ်ထားမှန်း မသိ။ ဂွင်းတိုက်ပေးနေတာ တော်တော်လေး ကြာလာပြီ ဖြစ်ပေမယ့် လရည်ထွက်ဖို့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြ။\n“ဗိုက်မကြီးချင်ဘူး ဆိုရင် နောက်ပေါက်ကို လုပ်လို့ရတာပဲ ..”\n“ရော… ကိုညစောင့် .. ရှင်ဟာလေ မလွယ်ပါလား” (နီနီ ကိုမြင့်မောင်ကို တကယ်ကို မယုံနိုင်သည့်အသွင်နှင့် ကြည့်၏)\n“ခနပဲ ကြာမှာပါ .. ခင်ဗျားရဲ့ ဖင်ကြီးတွေက လုံးဝန်ပြီးကားနေတာဆိုတော့ဗျာ … ဟင်း .. ဟင်း”\n“ဖက်ခ် ယူ .. လုံးဝ နိုးပဲ … လုပ်ချင်ရင် ကျမ နို့တွေကို လုပ် .. အဲဒါထက် ပိုမလိုက်လျောနိုင်ဘူး .. ဒါပဲ”\nကိုမြင့်မောင် သူ့မျက်နှာကို နီနီသာ စိုက်ကြည့်မနေဘူးဆိုရင် ပါးစပ်ကို နားရွက်တက်ချိတ်အောင်ပင် ပြုံးမိမလား မသိ။ သူ့ကံကြမ္မာအပြောင်းအလွဲကိုလည်း မယုံရေးချမယုံ ဖြစ်မိသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းက နီနီရဲ့ သေနတ်ပြောင်းအောက်တွင် အသက်ပျောက်မလို ဖြစ်နေသည့် သူက၊ အခုတော့ ဖွံ့ထွားမို့မောက်နေသည့် သူမရဲ့ နို့ကြီးတွေကိုတောင် လိုးရဦးမယ်တဲ့။ သေချာတွေးကြည့်မှာဆိုရင် ဒီခရစ်စမတ်နေ့သည် သူ့တစ်သက်တာတွင် အကောင်းဆုံးနေ့ဟုလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်ပါသည်။ အင်း .. သစ်ထွန်းတစ်ယောက် သေသလား ရှင်သလား မသိတာကလွဲလို့ပေါ့ ..u\n“အိုခေ .. ပတ်စ်ဝေါ့နဲ့ မင်းရဲ့  နို့နဲ့ လဲမယ် .. ရော့ပတ္တမြား ရော့နဂါးပဲ .. ငါ့ နဂါးက မင်းလက်ထဲ ရောက်နေပြီ .. မင်းရဲ့ ပတ္တမြားခဲတွေသာ ပြတော့”\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ခပ်ရွှင်ရွှင်စကားကြောင့် နီနီတောင် ရောယောင်ပြီး ပြုံးမိမလို ဖြစ်၏။ ထိုအချက်ကို သူမဟာသူမ သတိပြုမိသွားသောအခါ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် လန့်သွားသည်။ မျက်နှာကို မနည်းပင် တင်းအောင်ပြန်ထားလိုက်ပြီး အလုပ်သဘောနော် အလုပ်သဘောဟု ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ပြန်ပြောရင်း ပြောက်ကျားအင်္ကျီရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ ဇစ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။\nကိုမြင့်မောင် တွက်ဆထားသည့် အတိုင်းပင်။ နီနီသည်လည်းပဲ ဘာအတွင်းခံ ဘရာစီယာမှ ၀တ်ထားခြင်း မရှိပါ။ ၀င်းခနဲ ပေါ်လာသည့် နို့ကြီးတွေက ၀ါဝါနှင့် မခြား ကြီးထွားဆူဖြိုးသည်။ ထို့အပြင် ကိုမြင့်မောင် တင်စားလိုက်သည့် ပတ္တမြားခဲဟူသော အခေါ်အတိုင်း နီနီရဲ့ နို့သီးတွေက ၀ါဝါလို့ မဟုတ်ဘဲ နီတီတီလေးတွေ ဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင်တို့အတွက်တော့ အကြိုက်တွေပင် ...။\n“သောက်ရမ်း မိုက်တယ် !!” (မနေနိုင်သည့်အဆုံး နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်၍ ချီးကျူးသည်။ နီနီကသာ သူ့ကို လက်ထိပ်ခတ်မထားလျှင် ကိုမြင့်မောင် ဒီနို့ကြီးတွေကို ဖမ်းဆုပ်ညှစ်မိမှာ သေချာပါသည်)\nနီနီဆီမှ ဘာမှ တုံ့ပြန်သံ မကြားပါ။ တုံ့ပြန်သံအစား သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နှင့် နို့ကြီးတွေကို အောက်ကနေ ပင့်ကိုင်ပြီး ညှစ်ပြရှာသည်။ နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးတွေကြား ရင်ကြားမြောင်းက နက်ရှိုင်းစွာ ပေါ်လာပြီး နို့သီးနီနီလေး နှစ်ခုက တစ်ခုခုနှင့် ထိမကပ် နီးစပ်သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင် လည်ဇလုတ်ကြီး လှုပ်ရှားပြီး တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချသည်။ မျက်လုံးတွေထဲတွင်တော့ ရမ္မက်ခိုးတွေက အလိုလို ဝေတက်လာသည်။\nထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရှိနေသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားသို့ တွန်းခွဲကာဝင်ပြီး နီနီက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နို့ကြီးတွေကို ပူးကာတွန်းထားမှုကို အားပြန်လျှော့လိုက်ရာ အလယ်ခေါင် ရင်ကြားမြောင်းနေရာက အနည်းငယ်ဟသည်။ ထိုဟသွားသည့် နေရာတွင် ညှပ်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရသူကား ကိုမြင့်မောင်ရဲ့  မာတောင်နေသည့် လီးတန်မည်းမည်းကြီး။ နွေးထွေး နူးညံ့သည့် ရင်သားဆိုင် ဖြူဖြူများကြားထဲတွင် သူ့လီးက ပျောက်ပြီး ထိပ်ဖူးလေးသာ ပြူတစ်ပြူတစ် ထွက်နေသည်။\n“အား ... ရှီး” (ဆန်းပြားသည့် အတွေ့အကြုံသစ်ကြောင့် ကိုမြင့်မောင် နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်၍ ညည်းသည်)\nနီနီက သူမနို့ကြီးတွေကို လက်ဖြင့်ထိန်းကာ တွန်းထားရင်း လီးတန်ကြီးပေါ်တွင် အပင့်အချ စတင်ပြုလုပ်သည်။ နူးညံ့လှသည့် ရင်သားဆိုင်တွေမှ ရသည့် အတွေ့က incredible feeling ဖြစ်ရာ ကိုမြင့်မောင် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်ပါ။ လက်ထိပ်ခတ်ထားလို့ လှုပ်ရှားဖို့ အဆင်မပြေသည့်တိုင် ဖင်ကြီးကို ထိုင်ခုံပေါ်မှ ကြွပြီး နို့အုံကြားကို လိုးဖို့ ကြိုးစားသည်။\n“ကြိုက်တယ်ပေါ့ ဟတ်လား” (နီနီက ကိုမြင့်မောင် အဖြစ်ကိုတွေ့ပြီး မထိတထိ လှမ်းစသည်။ နို့ကြီးတွေ အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခပ်မြန်မြန် လုပ်ပေးသည်)\n“အား ... ကောင်းတယ် ... လိုး .. လိုး ... နို့တွေနဲ့ လိုးးးး” (ကိုမြင့်မောင်အဖို့တော့ စက္ကန့်တိုင်း၊ မိနစ်တိုင်းက အားရကျေနပ်စရာကြီးသာ)\nတစ်ချက်တွင် .. နီနီက နို့ကြီးတွေနှင့် လီးကို ညှပ်ကာ လိုးပေးနေရင်းမှ အောက်သို့ ဆောင့်အချ၊ ကိုမြင့်မောင်က ခုံပေါ်မှ ဖင်ကြီးကြွပြီး လီးကိုကော့တင်လိုက်ရာ သူမ မျက်နှာကို လီးဖြင့် တက်ထိုးမိသည်။ နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို ထောက်ခနဲ ထိပြီး ကျော်ထွက်ကာ ပါးတစ်ဖက်ကို လီးထိပ်ဖြင့် သွားရိုက်သည်။\n“ဟေ့လူ .. ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ??”\nစိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကိုမြင့်မောင်အား အော်ငေါက်ရင်း နို့ကြီးတွေအား တွန်းထားသည့် လက်ကိုလွှတ်လိုက်သည်။ သူမပါးပြင်တွင် ပေရေသွားသည် လီးရည်ကြည် ချွဲချွဲကို လက်ခုံဖြင့် သုတ်သည်။ အချုပ်အနှောင် ကင်းမဲ့သွားသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လီးတန်ကြီးကတော့ တင်းမာထောင်တက်နေသည်များ မြင်တာနှင့်တောင် အသည်းယားစရာ ကောင်းနေသည်။ လီးတန်လုံးပတ်တလျှောက် အကြောကြီးတွေက ဖောင်းလို့၊ လီးထိပ်ဖူးကလည်း အရည်တွေစို့ပြီး နီရဲလို့ ..။\n“ဟင့်အင်း .. လိုသေးတယ် ... ပြန်လုပ်လေဗျာ .. ရပ်မထားနဲ့”\n“ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ” (နီနီက ထပ်မံ၍ ငေါက်လိုက်ပြန်ပေမယ့် ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်လက်ဖြင့်ပင် လီးကို ပြန်လည်၍ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးသည်)\n“လက်ထိတ်ခတ်ထားတာကို ဖြုတ်ပေးပြီး မင်းနို့တွေ့ကို ကိုင်လို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ ပြီးတာ ပိုမြန်လိမ့်မယ်”\n“ဟား .. ဟား ... ဒါမျိုး ရမနေဘူး” (နီနီက သရော်တော်တော် လေသံနှင့် တုံ့ပြန်သည်)\n“မင်းနို့တွေပေါ်မှာ ကျုပ်လက်ရှိနေမှာလေ .. မင်းလက်နဲ့ သေနတ်ကို ကိုင်ထား … ရတာပဲ”\nနီနီရဲ့ ကော့ညွှတ်နေသည့် မျက်ခုံးမွှေးတန်းလေးနှစ်ခု စုသွားအောင်ပင် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားကို စဉ်းစားမိသည်။ မတတ်တာလို့သာ လိုက်လျောရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သူမ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လီးကို နို့တွေနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် လိုးမပေးချင်။ ကိုမြင့်မောင်က သူ့ဟာသူ လုပ်မယ်ဆိုလျှင် ဒါက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်။ (အိုခေ)လို့ သဘောတူပြီး ထိုင်နေရာမှထကာ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်ထိပ်ကို ဖြေပေးလိုက်သည်။\nလက်ထိပ်ကွင်းကြောင့် နီရဲသလို ဖြစ်နေသော လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ကိုမြင့်မောင် ပွတ်ကြည့်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နီနီက သူမခါးနောက်တွင် ထိုးထားသော ပစ္စတိုသေနတ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့အား ချိန်သည်။ ပစ္စတို မကိုင်ထားသည့် လက်တစ်ဖက်နှင့် နို့နှစ်လုံးကို အလယ်ခေါင်နေရာမှ မ၍ ရှေ့သို့ တိုးပေးသည်။\nအင်္ကျီရင်ဘတ်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်ကာ နို့ကြီးတွေ အဖွေးသားဖြစ်နေသည့် အကြမ်းဖက်သမ မိန်းမချောက သေနတ်နှင့် ချိန်ထားသည့် မြင်ကွင်း .. အဖမ်းဆီးခံထားရသော လုံခြုံရေး ညစောင့်က ထိုမိန်းမရဲ့ နို့ကြီးတွေကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်၍ လိုးရမည့် ကိစ္စ .. တော်တော်တော့ ရယ်ဖို့ကောင်းနေသည်။\n“တော်တော်တော့ ကဗျာဆန်တာပဲ နော် .. အဟဲ”\nကိုမြင့်မောင် ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နီနီရဲ့ နို့ကြီးတွေကို လက်ဖြင့်လှမ်းကိုင်သည်။ တင်းရင်းအိနွေးသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် နှုတ်က ညည်းသံ ခပ်စိတ်စိတ်ထွက်သည်။ ကိုမြင့်မောင် လက်နှင့် သူမနို့တွေ အထိတွင် နီနီက လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်ရုတ်သည်။ သို့သော် ရင်ဘတ်ကို ရှေ့သို့ ကော့ပေးထားသည်ကိုတော့ မပျက်။ ကိုမြင့်မောင့်လက်က နို့တွေပေါ် ပြေးလွှားပြီး နို့သီးနီနီလေး နှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကြည့်သည်။ သူမကိုယ်သူမ သတိထားနေသည့် ကြားမှ နီနီကိုယ်ကလေး ဆတ်ခနဲနှင့် တုန်သည်။\n“မင်းနို့တွေက တကယ်ထွားတာကွာ .. မြောင်းလေးဆို နက်နေတာပဲ”\n“ပြောမနေနဲ့တော့ ... ရှင်လိုးမယ်ဆိုလဲ မြန်မြန်သာလိုး” (ကိစ္စပြီးပြတ်ချင်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ နီနီက အလောတကြီး တိုက်တွန်းရှာသည်)\n“ဟုတ်ကဲ့ပါ .. ဗိုလ်ကြီးမမ”\nကိုမြင့်မောင် နောက်တောက်တောက်နှင့် ဖြေလိုက်ပြီး နို့နှစ်ဖက်ကို နီနီလုပ်သလို ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ တွန်းသည်။ အလယ်ခေါင်မြောင်းနေရာတွင်တော့ သူ့လီး မြုပ်ကာ ညပ်နေသည်။ တစ်ချက်ချင်း နို့တွေကို အပေါ်အောက်ဆွဲဖိကာ လိုးသည်။ သို့သော် ကိုမြင့်မောင်က ထိုင်ခုံပေါ်မှ ထိုင်လျက်၊ နီနီက အောက်ကနေ ဒူးထောက်ထားလျက်ဆိုတော့ angle က သိပ်မမှန်ချင်။ အဆင်မချော ..\n“ကျုပ် မတ်တပ်ထပြီး လုပ်ရင် ပိုအဆင်ပြေမယ်နဲ့ တူတယ်”\n“အိုခေ .. လုပ်ချင်တာလုပ်တော့ မေးမနေနဲ့တော့”\nစိတ်မရှည်တော့သည့် နီနီက မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမရှေ့တွင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ဒူးထောက်ထားရာမှ သေနတ်နှင့် မော့ကာချိန်ထားသည်။\nကိုမြင့်မောင် အရင်ဆုံး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ရအောင် ယူနီဖောင်းဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြစ်သည်။ ပြီးမှ ဒူးထောက်ထိုင်နေသည့် နီနီရှိရာ ရှေ့သို့ တိုးကပ်ပြီး လီးကို ညာလက်ဖြင့် အရင်းမှကိုင်သည်။ ဖွေးအိလုံးဝန်းနေသည့် နို့ကြီးတွေကြားထဲကို ထည့်လိုက်မည်ပြုပြီးမှ စိတ်ကူးတစ်ခုရသဖြင့် လီးတန်နှင့် နို့အုံတစ်ဖက်ကို ဖတ်ခနဲ ရိုက်သည်။ ကိုမြင့်မောင် လီးကကြီးလဲကြီး၊ ရှည်လဲရှည်၊ မာလဲမာနေသဖြင့် ရာဘာတုတ်တစ်ချောင်းနှင့် အရိုက်ခံရသလိုမျိုးဖြစ်သည်။ နီနီကိုယ်ကလေး တွန့်သွားပြီး အရိုက်ခံရသည့် နေရာက အသားက နီရဲ၍ပင် တက်သည်။\n“ဒါ .. ဘာလုပ်တာလဲ”\n“ဆောရီး ... စိတ်ထသွားလို့”\n“ပေါက်တတ်ကရတွေ လုပ်မနေနဲ့ .. ကျမ စိတ်မရှည်တော့ဘူး”\nနီနီက လေသံတင်းတင်းဖြင့် ပြောယုံမက သေနတ်ကိုပါ ဆပြလို့ ကိုမြင့်မောင် လီးမကိုင်ထားသည့် လက်ကို တောင်းပန်သလို လက်ဝါးလေးမြှောက်ဖြန့်ပြသည်။ ထို့နောက် သူမ သဘောအတိုင်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ နို့အုံကြားကို လိုးရအောင် လီးကို ရင်သားမြောင်းနေရာရောက်အောင် ဖိတွန်းသည်။ အခုလို အနေအထားတွင် ကိုမြင့်မောင်က မတ်တပ်မို့၊ နီနီက လီးဝင်လာအောင် နောက်သို့ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှန်ပေးရသည်။\nဒီတော့ သူမလက်က ကြမ်းပြင်ကို နောက်ပြန်ထောက်မှ အဆင်ပြေမည့်ဟန် ရှိသည်။ ကိုမြင့်မောင်က လီးကို နို့ကြီးတွေ ယိမ်းခါအောင်ပင် အားအင်အပြည့်ဖြင့် လျှောတိုက်လိုးသည်တွင် နီနီ ဘယ်လိုမှ သူမကိုယ်ဟန်ကို မထိန်းနိုင်တော့။ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဘေးကြမ်းပြင်ပေါ်ချပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ထောက်ကာ ကြံ့ကြံ့ ခံထားရသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လီးက လွှတစ်ချောင်းလိုပင် နို့အုံသားတွေကို ဖြတ်တော့မတတ် အတင်းအကြမ်းပင် လျှောတိုက်ကာ ပွတ်နေသည်။\n“အား ... ရှစ် ... မနီနီ .. မင်း .. တစ်ခါမှ မ၀တ်ဖူးသေးမယ့် ပုလဲလည်ဆွဲကြီး လက်ဆောင် ပေးလိုက်မယ် ... အားးး ... လာ … လာတော့မယ် .. ပြီး”\n“ရှင် ... ဒါ .. ဘာ!!!”\nနောက်ထပ် သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးသောအခါ ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် ရင်ခေါင်းသံပါအောင် ကြိမ်းဝါးရင်း နီရဲနေသည့် နို့သားတွေကြားထဲက လီးကို ပြန်ထုတ်ပြီး လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ဂွင်းတိုက်သည်။ မှိုပွင့်ကြီးလို အရည်တွေလဲ့ပြီး ရဲအာနေသည့် လီးဒစ်ကြီးသည် နီနီမျက်နှာနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အကြံက ဘာဆိုတာ နီနီ သိမိလိုက်သည့် အချိန်တွင် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးနှင့် အလန့်တကြား တားသည်။ သို့သော် ...\nကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် နှာတဖြားသာသည်ဟု ပြောရမလား၊ လီးတဖြားသာသည်ဟုပဲ ပြောရမလား မသိ။ အီးခနဲ နှုတ်မှ အသံကျယ်ကြီးနှင့် အော်ညည်းမိသည့်အဆုံး လီးဒစ်ထိပ်အကွဲကြောင်းမှ လရည်တွေ ဗျစ်ခနဲ ပန်းထွက်သည်။ ဆက်တိုက်နှစ်ချီတောင် ပြီးထားသည် ဖြစ်သည့်တိုင် လရည်ထွက်မှုက ပြင်းထန်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြွတ်နှင့်ထိုးသလို တန်းခနဲ ထွက်လာသည့် သုတ်ရည်တန်းက နီနီရဲ့ ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်သွားသည့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ချိန်သားကိုက်ထိသည်။ အားခနဲ အော်ပြီး နီနီတစ်ယောက် လက်နှစ်ဖက်နှင့် မျက်စိကို စင်သွားသည့် လရည်တွေကို သုတ်သည်။\nကိုမြင့်မောင်အတွက်တော့ ဒီဟာက အကွက်ပင်။ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ရှိသမျှ အားကိုသုံး၍ နီနီရဲ့ မေးရိုးကို ထိုးချသည်။ ခွက်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကိုမြင့်မောင် လက်တောင် အနည်းငယ်နာသည်။ နီနီဆိုတာကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ အသံတောင် မထွက်နိုင်ဘဲ တခါထဲ မျက်ဖြူလန်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆန့်ဆန့်ကြီး လဲကျသွားတော့သည်။\nစိတ်သက်သာရာရသွားသည့်အလျောက် ကိုမြင့်မောင် ဟူးခနဲ လေပူတစ်ချက်ကို အကျယ်ကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နီနီရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လိုးနေစဉ်ကာလအတွင်း နဖူးပြင်တွင် ရစ်သိုင်းလာသည့် ချွေးစေးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သုတ်ရင်း သူ့လက်ချက်နှင့် မေ့မျောနေသည့် Terrorist နှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ တစ်ယောက်က အဖုတ်ထဲတွင် သူ့လရည်တွေနှင့် အပြည့်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်က မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး လရည်တွေနှင့် ပေကျံနေသည်။\n“မြင့်မောင် .. မင်းတော်တယ် .. သုံးယောက်ထဲက နှစ်ယောက်တော့ ဒေါင်းသွားပြီး .. မဆိုးဘူး .. မဆိုးဘူး .. ကဲ .. ဟိုနို့ကြီးဂိုဏ်းခေါင်ဆောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ် ..”\nဒီတစ်ခါတော့ ကိုမြင့်မောင် တခြားကိစ္စတွေ အရင်မလုပ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေသော နီနီရဲ့ ပစ္စတိုကို အရင်ကောက်ယူသည်။ ပြီးမှ သူ့လီးတွင် ပေကျံနေသည့် လရည်အကြွင်းအကျန်တွေကို နီနီရဲ့ ပြောက်ကျား အင်္ကျီအစနှင့် သုတ်သည်။ သွေ့ခြောက်ခြောက် ဖြစ်သွားသည်နှင့် ဘောင်းဘီထဲ ပြန်ထည့်သည်။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် စက်ရုံမှုးထံ အကြမ်းဖက်သမားတွေအကြောင်း ပြောမှဖြစ်မည်ဆိုပြီး အံဆွဲထဲ ထည့်ထားသော သူ့ဖုန်းကို သွားရှာသည်။\nသို့သော် ဖုန်းကို ထားနေကြ နေရာတွင် မတွေ့။ အံဆွဲတစ်ခုလုံးရှိ ပစ္စည်းတွေလည်း ရှုပ်ပွကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ နီနီတို့က ပတ်စ်ဝေါ့နှင့်ပတ်သက်ပြီး သံလွန်စရအောင် အကုန်လိုက်ရှာထားသည် ထင်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ့နားထဲတွင် တဒေါက်ဒေါက်ဆိုသော အသံတွေကို ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။\nဒီအသံက ဘာကြောင့်ထွက်လာသည်ဆိုတာ ကိုမြင့်မောင် နားလည်လိုက်သည်မို့ အသံထွက်လာရာ ကော်ရစ်တာဘက်က မိန်းတံခါးပေါက်ဝနားတွင် ကိုယ်ကိုကွယ်ကာ ပုန်းသည်။ ခါးကြားထိုးထားသည့် သေနတ်ကို အသင့်ထုတ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းကို တံခါးဘက်သို့ စောင်း၍ ကြည့်နေလိုက်၏။\nထင်သည့်အတိုင်းပင်။ အခန်းတံခါးပွင့်ပြီး အရင်ဆုံးပေါ်လာသည်က အနီရောင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်လေး စီးထားသော ဖြူလွလွ ခြေတန်တစ်စုံ၊ ထိုခြေတန်များရဲ့ နောက်မှ ကိုယ်လုံးပေါ်လာသူက လင်းလင်းထက် ..\n“What the fuck !!”\nအခန်းထဲမှာ ရှိနေသည့် နီနီနဲ့ ၀ါဝါရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်သည်နှင် လင်းလင်းထက် အလန့်တကြား ရေရွတ်ရင်း ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲရပ်သည်။ နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် သူမရဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီသို့ အေးစက်သည့် သေနတ်ပြောင်းနှင့် ထောက်ထားခြင်း ခံရသည်။\n“သေနတ်ချလိုက် လင်းလင်းထက် ..”\nနမော်နမဲ့ နိုင်လွန်းလှသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲရင်း လင်လင်းထက် လက်ထဲကိုင်ထားသည့် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ရသည်။ ဒေါက်ခနဲ မြည်ပြီး ကျသွားသည့် သေနတ်ကို ကိုမြင့်မောင်က ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ခတ်ထုတ်သည်။\nထို့နောက် လင်းလင်းထက်အား သေနတ်နှင့် ထောက်ထားရင်း ကိုမြင့်မောင် သူမကိုယ်ကို နောက်ကျောမှ တွန်းကာ security မော်နီတာများ ရှိရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။\n“မင်း လက်တွေကို ခုံပေါ်မှာ တင်ထား .. နဲနဲလေးမှ လှုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”\nလင်းလင်းထက်က သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်တာတွေ့ရသည်။ ကိုမြင့်မောင် သူမကို သေနတ်နှင့် ချိန်ထားရင်းမှ နီနီ အသုံးပြုခဲ့သည့် လက်ထိပ်ကို ကောက်ယူသည်။ စားပွဲခုံ၏ သံထောက်တစ်ခုတွင် လက်ထိပ်ကို အရင်လျှိုလိုက်ပြီးမှ နီနီရဲ့ လက်တစ်ဖက်ဆီကို အသေအချာ ခတ်သည်။ စိတ်ချရပြီ ဆိုမှ သူ့လက်ထဲက သေနတ်ကို ပြန်ရုတ်ကာ ခါးကြားထိုးလိုက်သည်။ နီနီတစ်ယောက် စားပွဲပေါ် လက်ထောက်ကာ ရှိနေပြီး သူမကိုယ်က ကိုမြင့်မောင် ရှိရာဘက်သို့ ကျောပေးထားသည်။\n“ငါးပျံတစ်လှည့် ဗုံလုံတစ်လှည့်ဆိုတဲ့ စကား သိပ်မှန်တာပဲ မဟုတ်လား လင်းလင်းထက်”\nခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးကာပြောရင်း နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ လင်းလင်းထက်ဆိုသော အကြမ်းဖက်သမရဲ့ နောက်ပိုင်းကို ကိုမြင့်မောင် စိတ်ကြိုက် ရှုစားနေမိသည်။ ပေါင်လည်လောက်အထိပဲ ရှည်သည့် သားရေစကပ်အနက်က တင်းပြောင်ပြီး တင်သားဖြိုးဖြိုးတွေပေါ် ပြေးကပ်နေသည်။ ပျော့ပြောင်းသည့် စကပ်သားကြောင့် ကော့စွင့်ကာထွက်နေသော တင်သားများ၊ တောင်တင်းရှည်လျားပြီး သွယ်လှသည့် ခြေတန်များ .. အားလုံးလိုလိုသည် incredible လို့ ဆိုရမည် .. very sexy !!!\n“သိန်းငါးဆယ် !!” (ကျောပေးထားသည့် လင်းလင်းထက်ထံမှ စကားသံထွက်လာသည်)\n“ဘာပြောတယ်” (တင်သားတွေကို ငမ်းနေမိသည့် ကိုမြင့်မောင် မျက်မှောင်ကျုံ့ ပြီး ပြန်မေးသည်)\n“ရှင် အခုချက်ချင်း ဒီနေရာက ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျမ ရှင့်ကို သိန်းငါးဆယ်ပေးမယ်”\n“အော် .. ဒီလိုလား .. နေစမ်းပါဦး .. ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ .. နောက်ပြီး ဒီဖောက်ခွဲပစ္စည်းတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ??” (ကိုမြင့်မောင် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ ရင်း မေးခွန်းပြန်ထုတ်သည်)\nသူ့အမေးကို လင်းလင်းထက်က မတုံ့ပြန်ပါ။\nကိုမြင့်မောင်က လင်းလင်းထက်နားသို့ လူချင်းနီးကပ်သည်အထိ တိုးကပ်ပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ပါးဖြိုးဖြိုးကြီးတွေပေါ် အသာအယာ တင်လိုက်သည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ကိုယ်ကလေး မသိမသာ တုန်သွားသည်။ အကြောက်အကန် ရုန်းခြင်းတော့ မရှိပါ။\n“မင်း .. ဘာဖြစ်လို့ ကျုပ်တို့ စက်ရုံကို ဖောက်ခွဲချင်ရတာလဲ”\nလင်းလင်းထက်က သူ့ကို စကားမပြန် …။\n“အိုကေလေ .. မဖြေချင်လဲ ရတယ် .. ငါလည်း ဒီကိစ္စတွေ သိပ်စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ဘူး”\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ အကြံကို ဆက်လက်မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ ကိုယ့်အကြံကိုသာ အကောင်အထည်ဖို့ တွေးလိုက်ပြီး ကိုမြင့်မောင် သူ့ဆီးစပ်နှင့် အရသာကောင်းကောင်း ပေးမည်ဆိုတာ သိနေသည့် တင်ပါးကြီးတွေကို ပြေးကပ်သည်။\n“အစောပိုင်းတုန်းက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ရပ်လိုက်ရတဲ့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပဲ ဆက်လိုက်ရအောင်”\nထိုသို့ပြောရင်း ကိုမြင့်မောင်က ဆီးစပ်နှင့် တင်အိုးနှစ်လုံးနှင့် စတင်ပြီး ပွတ်သည်။ အောက်ခံ သားရေစကပ်ရှိနေသည့်တိုင် တင်သားတွေရဲ့ အတွေ့က ကောင်းလွန်းလှရာ သူ့လီးက တဖြေးဖြေးခြင်း ပြန်၍ မာလာသည်။\n“ဘာလုပ်တာလဲ … နောက်ထပ်တစ်ခါ ကျမကိုယ်မှာ ဗုံးရှာဖို့ ကြံနေတာလား” (မကျေမချမ်း ဖြစ်နေရှာသူ လင်းလင်းထက်က အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားသည့် အသံဖြင့် မေးသည်)\n“ဟဲ ဟဲ ဆိုပါတော့ .. မင်း ငြိမ်ငြိမ်လေးသာနေ .. ကျုပ် စိတ်ပါရင် မင်းတို့ အသည်းအသန်လိုချင်နေတဲ့ ပတ်စ်ဝေါ့တောင် ပြောပြဦးမယ် ..”\nကိုမြင့်မောင်လက်တွေက သားရေစကပ်ရဲ့ အောက်ခြေဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ရောက်သွားပြီး အပေါ်ဘက်သို့ အသာဆွဲမတင်သည်။ တဖြေးဖြေးခြင်းနှင့် သားရေစကပ်က လိပ်ကာ ခါးသွယ်သွယ်လေးပေါ်တွင် စုပုံသည်။\n“ရှင်ဟာ တကယ့်နှာဘူးကောင်ပဲ” (လင်းလင်းထက်က မခံချိမခံသာ အသံနှင့် ထပ်ပြောသည်)\n“တောက် .. လှတယ်ကွာ”\nစကပ်အခံ ကင်းလွတ်သွားလို့ ပေါ်လာသည့် တင်သားဖွေးဖွေးကြီး နှစ်လုံးက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အစက်အပျောက်ဆို၍ အမည်းစက်ရော၊ အနီစက်ရော တစ်ခုတစ်လေမှ မရှိဘဲ ကြွေသားရောင်တောက်သလို ဖြူဖွေးတင်းပြောင်နေသည်။ ထို့အပြင် လင်းလင်းထက် အတွင်းခံဟူ၍ ၀တ်ထားသည်က ကြိုးတစ်ချောင်းထဲ ရှိသော ဂျီစထရင်းသာ။ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသည့် လုံးဝန်းဖြိုးမောက်သည့် တင်သားကြီးနှစ်ခုကို သေးငယ်လှသည့် ငွေရောင် lace ကြိုးလေးကသာ ပိုင်းခြားထားသည်။ တောက် !!!\nတအားဖျစ်ညှစ်ဖို့ ကောင်းနေသည့် တင်သားလုံးလုံးတွေပေါ် ကိုမြင့်မောင်လက်က ချက်ချင်း နေရာယူသည်။ လက်ဖ၀ါးဖြင့် အသာအယာပွတ်ကြည့်ပြီးနောက် တင်သားနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ညှစ်ကာ ဆွဲရင်း ဟသွားသည့် ဖင်ကြားထဲသို့ သူ့လီးကိုကပ်ကာ တယောထိုးသလို စတိလိုးသည်။\n“ဒီညအဖို့ ကျုပ် လေးကြိမ်မြောက် လိုးနိုင်မလားဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”\nကိုယ့်စိတ်ကူးနှင့် ကိုယ်ပြောလိုက်ရင်း ကိုမြင့်မောင် လက်က တင်အိုးထွားထွားတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ အပေါ်ဘက်သို့ ကင်းခြေများတစ်ကောင်လို တရွေ့ ရွေ့ နှင့် တက်လာ၏။\n“ကျုပ်ဟာကျုပ်တောင် အံ့သြမိတယ် .. ဒီလောက်တောင် စွမ်းလိမ့်မယ် ထင်မထားတာ အမှန်ပဲ .. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်အတွက်တော့ ဒီနေ့ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အကောင်းဆုံးနေ့ပဲ”\nကိုမြင့်မောင်လက်တွေက ဘလောက်စ်အပေါ်ကနေ လင်းလင်းထက်ရဲ့ နို့ကြီးတွေကို လှမ်းဆွဲလိုက်သောအခါ သူမကိုယ်လေး တောင့်တင်းကာသွားရှာသည်။ အင်းခနဲ ကိုမြင့်မောင် နှုတ်က ကျေနပ်စွာ ထုတ်ဖော်ညည်းပြီး လက်တွေက နို့အုံသားတွေကို တင်းတင်းဆွဲဖျစ်သလို၊ ဆီးစပ်နှင့်လည်း သူမဖင်ကြားကို လျှောတိုက်ပွတ်နေသည်။ (ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် မင်းနို့ကြီးတွေက ဆွဲလို့ကောင်းနေတာပဲ ဟ) .. ။ လင်းလင်းထက်ဆီက ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ ငြိမ်ခံနေရာ ကိုမြင့်မောင် ပို၍ အတင့်ရဲလာသည်။ ဘလောက်စ်ပေါ်မှ နို့တွေကို နယ်ဖတ်နေရာမှ လက်ကို ဘလောက်စ်အောက်မှ လျှိုကာ အထဲသို့ ထည့်မည့်ဟန် ပြင်သည်။\n“တော်ပြီ .. ကျမ အရှုံးပေးတယ် .. ရှင် ကျမကို ရဲလက်ထဲ အပ်ချင်အပ်တော့”\n“နေပါဦးလေ .. ဆန္ဒတွေ မစောစမ်းပါနဲ့ “\nစိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြောလိုက်သည့် လင်းလင်းထက်စကားကို လျစ်လျူရှုရင်း ကိုမြင့်မောင်လက်က ဘလောက်စ်အင်္ကျီရဲ့ အောက်နားစကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်သည်။ လက်ဖြင့် တအားဆွဲလိုက်ရာ ဗြိခနဲ ဆိုသည့် အသံက အကျယ်ကြီး မြည်ပြီး ဘလောက်စ်အင်္ကျီက လည်ပင်းနေရာထိ နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သည်။\n“စောက်ရူးးးး .. အဲ့ဒါ ဈေးကြီးပေးဝယ်ထားရတာဟဲ့”\nငြိမ်ခံနေသည့် လင်းလင်းထက် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲပြီး ကုန်းအော်သည်။ ဘလောက်စ်ဖြူဖြူလေး ရှိခဲ့သည့် နေရာကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်မိတော့ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က အနီရဲရဲ lacy ဘရာလေးကို အုပ်ကိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေတာ တွေ့သည်။ လင်းလင်းထက် ဒေါသထွက်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ သူမကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒေါသမီးကြောင့် လောင်မြိုက်နေရာ လူတောင်မှ ချက်ချင်းပင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ကာ ပျောက်သွားမလား ထင်ရသည်။ သူမ ဒီလိုဖြစ်နေပေမယ့် ကိုမြင့်မောင်ကတော့ မမှု။ ဘရာသားတစ်ဝက်လောက်သာ ဖုံးထားနိုင်သည့် နို့ကြီးတွေကို ကောင်းကောင်းနယ်ဖတ်နေယုံမက၊ ဖင်ကြားထဲ လီးကိုထောက်ပြီး လိုးနေသည်ကိုလည်း တစ်ချက်လေးမှ မရပ်။ ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီသာ ခံမထားလျှင် သူမဖင်ပေါက်ဖြစ်ဖြစ်၊ အဖုတ်ပေါက်ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုထဲ လီးက တိုးဝင်နေမှာ သေချာပါသည်။\nနောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုမြင့်မောင်သည် အနေအထား မမှန်တော့ပြီဖြစ်သော ဘရာနီနီလေးရဲ့ နောက်ကျောက ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘရာကြိုးသေးသေးလေး နှစ်ဖက်က လင်းလင်းထက်ရဲ့ ပခုံသားများပေါ်က ပြေကျပြီး စားပွဲစွန်းကို ကိုင်ထားရသည့် လက်တန်တွေတလျှောက် လျှောဆင်းကာ အဖျားမှာ သွားစုသည်။ ဘာမှအဖုံးအကွယ် မရှိတော့ပြီ ဖြစ်သည့် လင်းလင်းထက်ရဲ့ နို့ကြီးတွေခမျာ ၀င့်ဝင့်ကြွားကြွားနှင့် သူမရဲ့ ရင်ဘတ်နေရာမှ ကြွတက်ကာ ရှိနေသည်။ နို့သီးမာမာလေးတွေကမူ ငှားငှားစွင့်စွင့်ရှိနေသည့် နို့အုံကြီးတွေ၍ ထိပ်ပိ်ုင်းအား လှပစွာ အဖျားသတ်ပေးထားသည်။\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှ ကျော်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကိုမြင့်မောင် နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်ချီးကျူးမိသည်။ (မင်း နို့တွေက အရမ်းကြီးပြီး တအားလှတာပဲ) .. အလေးချိန် မနည်းလှမည့် နို့အုံလုံးကြီးတွေကို အောက်ကနေ ပင့်ကာ ကိုင်ထားရင်း ကိုမြင့်မောင် ထပ်ပြောပြန်သည်။ လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်ပြီး ညှစ်ကြည့်သောအခါ တင်းရင်းနေသည့် အသားဆိုင်တွေက သူ့လက်ကိုပင် တောင့်ခံထားရှာသည်။ ကိုမြင့်မောင်တော့ သဘောကျလိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ နို့ကြီးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဘုရင်မ ပီသပါဘိ ..။\n“တောက် … နည်းတာကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး .. ဒါကြီးတွေ ခေါင်အုံးအိပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းလိုက်မယ့် ဖြစ်ခြင်း”\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကာကိုး ဟွန့်ခနဲ နှာခေါင်းရှုံ့ ၍ လင်းလင်းထက် တုံ့ပြန်သည်။ သူမ ပခုံးပေါ်မှ ကျော်၍ ကိုမြင့်မောင်က သူ့လက်တွေ နို့အုံကြီးတွေပေါ် ပြေးလွှားနေပုံကို ငုံ့ကြည့်နေရာ လင်းလင်းထက် မျက်နှာက တခြားကို စောင်းငဲ့ထားသည်။\n“ကဲ .. ကျုပ်တို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ ပြောရအောင် .. မင်းကို ကျုပ်ကောင်းကောင်းလိုးပြီး ယောက်ျားလီး ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ လက်တွေ့ပြမယ် .. ပြီးမှ ရဲတွေ အကြောင်းကြားတာပေါ့ .. မကောင်းဘူးလား”\nလုံးဝကို ကျေနပ်မှာ မဟုတ်မှန်း သိနေပေမယ့် လင်းလင်းထက်ဆီမှ တုံ့ပြန်စကားကိုတော့ မရရှိပါ။ မျက်နှာကို လွှဲမြဲအတိုင်း လွှဲထားသည်။\nနို့လုံးလုံးကြီးတွေအား စိတ်ကြိုက်နယ်ဖတ်နေမှုကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုမြင့်မောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချ၍ ပင်တီဆီသို့ လက်လှမ်းသည်။ သေးသွယ်သည့် ခဲရောင်ဂျီစထရင်းလေး သွယ်လှသည့် ပေါင်တန်တွေ တလျှောက် လျှောကာ ကဗျာဆန်ဆန် ကျလာသောအခါ ကိုမြင့်မောင် သူ့စိတ်ကိုသူ မထိန်းနိုင်။ သူ့ကိုယ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ညာဘက်ခြမ်းက ဖင်သားဖွေးဖွေးလုံးလုံးကြီးအား ဖိကာနမ်းသည်။ လျှာပြားလိုက်ကြီး ထုတ်၍လည်း ရွှတ်ခနဲ လျက်သည်။\nတံတွေးရည် စိုကာ ပြောင်လက်သွားသည့် တင်ပါးကြီးတစ်ခြမ်းကို ဖြန်းခနဲမြည်အောင်ပင် ခပ်ဆတ်ဆတ်ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုမြင့်မောင် မတ်တပ်ပြန်ရပ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ဘောင်းဘီကို ကြယ်သီးဖြုတ်ကာ ချွတ်လိုက်ယုံမက ခြေကျင်းဝတ်ထိရောက်အောင်လည်း တွန်းချသည်။ အသင့်အနေအထားနှင့် မတ်ထောင်နေသည့် လီးကတော့ သူ့အတွက် ခိုနားစရာ ချိုမြမည့် အဖုတ်အသစ် ဘယ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနေဟန်ဖြင့် တင်ပါးဖွေးဖွေးကြီး နှစ်ခုကြားသို့ တန်းကာချိန်ထားသည်။\nအမဲနံ့ရသော ကျားလို ဆန္ဒဇောဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ချင်နေသည့် လီးကို သေချာ ထိန်းကိုင်ပြီး ကိုမြင့်မောင် လင်းလင်းထက်ရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ နောက်သို့ တိုးကပ်သည်။ အနည်းငယ် စွတ်စိုနေသည့် အဖုတ်ဝနှင့် လီးထိပ် အရင်ထိသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ သက်ပြင်းချသံ သဲ့သဲ့နှင့်အတူ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံနှစ်ခုရဲ့ နောက်တွင်တော့ အဖုတ်ထဲ လီးဝင်သွားသည့် ပြစ်ခနဲမြည်သံက ထပ်ကျပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။\n“အိုး .. ဖက်ခ်”\nလီးဒစ် အဖုတ်ခေါင်းထဲ ၀င်သွားသည်နှင့် ကိုမြင့်မောင်လက်နှစ်ဖက်က လင်းလင်းထက်ရဲ့ ပခုံးသားများကို အားပြုသလို ဆုပ်ကိုင်သည်။ ထို့နောက် ဆီးစပ်ကို ဆတ်ခနဲ ကော့ထိုးလိုက်ရာ လီးတန်က အဖုတ်လမ်းကြောင်း တလျှောက် အားအရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်သည်။\n“မှတ်ပြီလား .. ပါဝါပလန့်ကို ဗုံးခွဲချင်ဦး”\nကိုမြင့်မောင်ကတော့ အပီအပြင်ကို ကြုံးဝါး၍ လိုးဆောင့်သည်။ လင်းလင်းထက် အဖုတ်က နီနီလိုမျိုး တအားကျပ်နေသည် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့လီးအား အဆင်ပြေစွာ လက်ခံနိုင်သည့်အတွက်လည်း လုပ်ရတာ ပိုမိုက်သည်။ စိတ်ပါတာလား၊ မပါတာလား မသိသည့်တိုင် သဘာဝအလျောက် ထွက်လာသည့် စောက်ရည်ကြည်များကြောင့် လီးတန်အသွင်းအထုတ်က အခက်အခဲမရှိ။ ရှောခနဲဝင် .. ရှောခနဲ ပြန်ထွက်နှင့် စက္ကန့်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းတွင် လီးတစ်ချောင်းလုံးက အဖုတ်ထဲ လိုးဝင်သည်။\nလင်းလင်းထက်ရဲ့  ပခုံးအား အားပြုထားသည့် လက်တွေကိုလွှတ်၍ ဖါးလျားကျနေသည့် ဆံနွယ်နီညိုရောင်တွေကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ဆွဲသည်။ အားခနဲ အော်ပြီး လင်းလင်းထက် ခေါင်းက မော့ပြီး ကျောပြင်လေးက အလိုလို ကော့တက်သည်။ ဒီအနေအထားတွင် ခါးက ခွက်ဝင်သလို ဖြစ်ရာ၊ အဖုတ်ထဲတိုးဝင်နေသည့် လီးက အနေအထား တစ်မျိုးပြောင်း၍ တိုးဝင်ပြန်သည်။\n“အိုး ... ရေး”\nသူ့လီးက အိထွေးနေသည့် အဖုတ်ထဲသို့ အဆုံးအထိ ၀င်သွားတိုင်း၊ ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးတွေ လှိုင်းလုံးပမာတုန်ခါတက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကိုမြင့်မောင် အကောင်းကြီးကောင်းနေသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ဆံပင်ကို လက်ပြန်လိမ်ကာ ဆွဲထားရင်းမှ အချက်နှစ်ဆယ် နီးပါးမျှ တဟုန်ထိုးဆောင့်သည်။ ထို့နောက် ဆံပင်တွေကို လိမ်ဆွဲထားမှုကို ဖြေလွှတ်သည်။ သို့သော် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်တွေကမူ ဆံနွယ်တွေအစား လင်းလင်းထက်ရဲ့ နို့ကြီးတွေကို နောက်ကနေ ဖမ်းဆုပ်အားပြုသည်။ တအားကို ဖျစ်ညှစ်ထားရင်းမှ တဖန်းဖန်းနှင့် မြည်အောင်ကို ဆောင့်သည်။\n“အား ... ပြီး .. ပြီးပြီ !!!!!!!!”\nစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ကြုံးအော်လိုက်ပြီးနောက် ကိုမြင့်မောင် သူ့လီးကို ပြန်မနှုတ်တမ်း အဖုတ်အဆုံးထိရောက်အောင် ထိုးထည့်ထားသည်။ အတွင်းပိုင်း အကျဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည့် လီးထိပ်မှနေ၍ ချွဲပြစ်နေသည့် လရည်တွေကို အားရပါးရ ပန်းထုတ်သည်။ သုံးလေးခါထက်မနည်း လီးတန်တလျှောက် ပူဆင်းသွားအောင် လရည်တွေကို သွန်ထုတ်ပြီးမှ ကိုမြင့်မောင် သူ့လီးကို အဖုတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်သည်။ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင် အနေနဲ့ သွေးရောင်သမ်းကာ နီးမြန်းနေသည့် ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီး တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်သည်။\n“ကောင်းကွာ .. ဟူး ... ရေလည်မိုက်တယ်”\nနောက်ကို ခြေလှမ်း အနည်းငယ်ဆုတ်ရင်း အသက်ကိုမှန်မှန် ပြန်ရှူနေရသည့် ကိုမြင့်မောင် သူ့အတွက်သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်မိသည်။ ဟုတ်လည်း ဟုတ်တာပဲလေ။ ပြည့်စွမ်းအား နူးကလီးယားပါဝါပလန့်ကို ဖောက်ခွဲဖို့ လာတာ ဖြစ်ရမည့် အကြမ်းဖက်သမ သုံးယောက်တွင် .. နို့ကြီးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ လင်းလင်းထက်ဆိုသည့် လုံးကြီးပေါက်လှ ကောင်မက မော်နီတာများ တင်ထားသည့် စားပွဲစွန်းကို လက်ထောက်၍ ခပ်ကုန်းကုန်းအနေအထားနှင့် မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။ ဖင်သားဖွေးဖွေးတွေကြားမှ အနောက်သို့ ပြူးထွက်နေသည့် အဖုတ်ဝသည်မူ ကိုမြင့်မောင် လီးဒဏ်ကြောင့် ဟစိဟစိတောင် ဖြစ်နေသည်။ နီနီရဲရဲ အသားနုလေးတွေ အပေါ်တွင်တော့ တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေသည့် သုတ်ရည်ဖြူပြစ်ပြစ်များက နေရာယူထားသည်။\nနို့ကြီးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ နောက်လိုက်ဖြစ်သည့် နှစ်ယောက်အနက် နီနီက မျက်နှာပေါ်တွင် သုတ်ရည်တွေ အဖွေးသားနှင့် ကြမ်းပြင်ထက်တွင် မေ့လဲနေပြီး၊ ၀ါဝါကမူ အဖုတ်အတွင်းတွင် သုတ်ရည်တွေ အပြည့်နှင့် စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက်ရှိသည်။\nကိုမြင့်မောင် မခိုးမခန့်လေသံဖြင့် ဟက်ခနဲ တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်သည်။ ညဘက်စောစော အိမ်က ထွက်မလာခင်က ချွန်ခဲ့သည့် Jingle Bells တီးလုံးကိုပင် လေကလေး ချွန်ရင်း လင်းလင်းထက်ရှိနေရာ မော်နီတာများ တင်ထားသည့် စားပွဲနားသို့ လျှောက်လာသည်။ ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲကာထိုင်ရင်း စကရင်ဆော့ဗာပေါ်နေသေးသည့် မိန်းကွန်ပျူတာတွင် ပတ်စ်ဝေါ့ကို စိမ်ပြေနပြေ ရိုက်ထည့်သည်။ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသည့် စကရင်တွင်ရှိသော Security System ကိုဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မော်နီတာရှေ့က နံရံတွင်ရှိသော အနီရောင်ခလုတ်ကို နှိပ်သည်။ Emergency Team မကြာခင် ရောက်လာတော့မည်မှန်း ကိုမြင့်မောင်ရော၊ လင်းလင်းထက်ပါ သိလိုက်သည်။\n“ပတ်စ်ဝေါ့က ဘာလဲ” (နာကျည်းစက်ဆုပ်သည့် လေသံဖြင့် လင်းလင်းထက် ဘေးတိုက်ရှိနေသည့် ကိုမြင့်မောင်ကို လှမ်းမေးသည်)\nကိုမြင့်မောင်ဆီက ပြန်ဖြေသံကို ကြားလိုက်ပေမယ့် ဘာဆိုလိုမှန်း မသိသဖြင့် လင်းလင်းထက် ထပ်မေးပြန်သည်။ ထိုရောအခါ လေသံအေးအေးလေးနှင့် ရှင်းပြရှာသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းလင်းထက် စိတ်ဓါတ်က ကုန်းကောက်စရာမရှိအောင်ကို ကျသွားသည်။ ဒီလိုမျိုး စက်ရုံရဲ့ ညစောင့် အလိုးခံလိုက်ရတာတောင် သူမ ဒီလောက် မခံစားရ။ ဘာမဟုတ်တာလေးကို မတွေးမိရကောင်းလားဆိုသည့် သူမရဲ့ အဖြစ်ကို သူမ ၀မ်းနည်းနာကျည်းကာ လက်ထိပ်သာ ခတ်မထားဘူးဆိုရင် နံရံနဲ့ ခေါင်းပြေးဆောင့်ကာ သူမကိုယ်သူမ သတ်သေမိမလား မသိ … ။\nTerrorist အရင့်အမာကြီး ဖြစ်လျက်နှင့် မျက်လုံးအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလာသည့်အထိ ခံစားသွားရရှာသည့် လင်းလင်းထက်အား ကိုမြင့်မောင် လှမ်းပြောလိုက်သည့် စကားကား ..\n“ပတ်စ်ဝေါ့က ပတ်စ်ဝေါ့ပဲလေ .. pas s w o rd.. ဒီကောင်က system default အနေနဲ့ လာတာ ... ကျုပ်က ဒါကြီးကို ကြည့်ပြီး ဟာသပဲဆိုပြီး မချိန်းဘဲထားတာ .. ချိန်းရမှာ ပျင်းတာလဲ ပါတာပေါ့”\nပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဟန်ပါပါ တွန့်ပြလိုက်ယုံမက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်၍ပါ သူဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် ကိုမြင့်မောင် ရှင်းပြလိုက်သော စကားပင် ...။\nမိန်းကွန်ပျူတာရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေရင်းမှ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အတွေးက ဓါတ်ခွဲခန်းရဲ့ စတိုခန်းထဲတွင် ကျန်ခဲ့သည့် ဒေါက်တာဝင့်သူဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ စက်ရုံကို ၀င်စီးသည့် အကြမ်းဖက်သမားတွေကို သူချေမှုန်းလိုက်ပြီလို့ ၀မ်းသာအားရ သွားပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူးဟု ဖောရှောလုပ်ကာ နောက်ထပ်တစ်ချီလောက် လီးစုပ်ခိုင်းလို့ ရမလား တွေးလိုက်သေးသည်။ သို့သော် ဒီနေ့အဖို့ ငါးကြိမ်မြောက်အဖြစ် လီးထောင်လာနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ ကိုမြင့်မောင်အတွက်တော့ မသေချာပါချေ .. ။\nခင်ဗျားတို့လည်း ကိုမြင့်မောင် နေရာမှာဆိုလျှင်ရော ဘယ်လိုနေကြမလဲဗျာ ….\nPosted by အမည်မသိစာအုပ် at 11:39


Anarchist news from 300+ collectives 🏴 AnarchistFederation.net Auckland May Day Rally – Solidarity with Myanmar, – 🏴 Anarchist Federation\nOnline-Meeting: Introducing Global Garment Workers’ Solidarity Network -181 minutes ago from Global May Day\nOrganise! magazine issue 94 – Spring 2021 -142 minutes ago from Anarchist Federation (UK)\nE. Armand, “En-dehorism” (1936) 59 minutes ago from Libertarian Labyrinth\nSaturday 1 May,\nMay Day ကိုကမ္ဘာအနှံ့ရှိအလုပ်သမားများနှင့်အလုပ်သမားသမဂ္ဂများကကျင်းပကြသည်။ မေဒေးတွင်သမဂ္ဂများသည်ဒီမိုကရေစီအသွင်ကူးပြောင်းရေးကိုအထောက်အကူပြုရန်အတွက်မြန်မာ – လူထုကွန်ယက်ဖြစ်သော Democracy for Myanmar နှင့်ပူးပေါင်းကြပါမည်။\nမြန်မာနိုင်ငံ၏အလုပ်သမားသမဂ္ဂများသည်လူထုအခြေပြုမနာခံမှုလှုပ်ရှားမှုကို ဦး ဆောင်သူများထဲတွင်ပါဝင်သည်။\nUnionAID သည်ပြည်ထောင်စုမိတ်ဖက်များ၊ မြန်မာလူငယ်ခေါင်းဆောင်များအစီအစဉ်ကိုပြီးစီးခဲ့သောခေါင်းဆောင် ၁၀၀ ကျော်တို့မှတဆင့်မြန်မာနိုင်ငံနှင့်ခိုင်မာသည့်ဆက်ဆံရေးရှိပါသည်။\nAuckland May Day Rally – Solidarity with Myanmar (facebook.com)\n‘Lively’ Palestine solidarity celebration in Auckland May Day Food Drive Friday May 1st 4-6pm in Marshal Auckland Vegan Actions “Glam Up” and Protest at Auckland’s Boxing Day Races Auckland Lockdown Protest Auckland Pride March Drop the prosecutions of Bernard Collaery and Witness K – Protest March 29, Auckland Auckland is AWSM! Myanmar: solidarity with the railway workers of Rangoon PEGIDA Racists Rally Again in Toronto, Confronted by Antifascsists, May 4, 2019 May Day Cleveland 2019 March And Rally May Day Collective, Solidarity & Defense – 12 Things to do Instead of Calling the Cops


Facebook Page မှ စီးပွားရေး အမြတ်အစွန်းထွက်အောင် ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ...\nမြန်မာပြည်သူ ဆယ်သန်းကျော် Facebook ပွတ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဒီနေ့ ခေတ်အခါမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတိုင်းလိုလို Facebook Page တွေရှိနေကြပါပြီ။ အားလုံးအကြားမှာ ထိုးဖောက်နိုင်ဖို့ဆိုရင် သာမန်ရွက်ကြမ်းရေကျို နည်းဗျူဟာမျိုးနဲ့ မရလောက်တော့ပါဘူး။ Facebook ကို နည်းလမ်းမှန်မှန်နဲ့ စနစ်တကျသာ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် သင့်လုပ်ငန်းအတွက် အမှန်တကယ် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် Facebook Page ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တိုင်း သိထားသင့်တဲ့အချက်ဆယ်ချက်ကို ဖော်ပြပေးထားပါတယ်။\nZappos ၏ အောင်မြင်ရေး နည်းဗျူဟာ\nZappos ဟာ Digital ရဲ့ စွမ်းပကားကို ကောင်းကောင်းနားလည်ပြီး အသုံးချနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ Digital Marketing က လူသားတွေအကြား ဆက်နွယ်မှုကို ချဲ့ထွင်နိုင်ကြောင်း နားလည်ပြီး Brand ကို ကမ္ဘာအနှံ့ လူတန်းစားမရွေး ထိတွေ့နိုင်တဲ့ Digital နည်းလမ်းနဲ့ ထိုးဖောက်ခဲ့ပါတယ်။\nမိတ်ဆွေတို့ရေ...တစ်ပတ်လုံး အလုပ်တွေ ရှုပ်၊ စိတ်တွေ ဖိစီးပြီး ကိုယ်ထောင်း စိတ်ပိန် ဖြစ်နေပြီလား။ လာမယ့် စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက်ရော ဘယ်လို planမျိုး ချထားပြီးပြီလဲ...။\nWhat is Social Media Marketing ???\nဒီနေ့ မြန်မာလူဦးရေ ဆယ်သန်းကျော်ဟာ Social Media အသုံးပြုနေကြပါပြီ။ မိတ်ဆွေရဲ့ လုပ်ငန်းကို Social Media မှာ ချဲ့ထွင်ဖို့ အသင့်ပဲဆိုရင် Click နှိပ်ကြည့်လို့ ရပါပြီ။\n29 November 2015 - 1\nHey!!! Here are the best ways to promote your Travel Website, Just click and pay attention only for about 10 minutes. We describe the most effective ways for your business...


EX - ABSDF: အောင်ကြီး စကားဝိုင်း\n"အခြေခံဥပဒေကို ပြင်မယ် ဖျက်မယ် ပြောခဲ့တာ ဦးလေးတို့ အမေစုပဲ မဟုတ်ဘူးလား?" "ဟုတ်တယ်လေ" "အခုရွေးကောက်ပွဲ နိုင်သွားတော့လည်း အဲ့ဒီအခြေခံဥပဒေနဲ့ပဲမဟုတ်ဘူးလား?" "တခြားအခြေခံဥပဒေနဲ့ပြိုင်ရင်ရော မင်းတို့က လက်ခံမှာ မို့လို့လား?" "အဲ"\n"စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတဲ့အခြေခံဥပဒေကြီးကိုင်ထားတာတောင် မနိုင်တဲ့လူတွေအတွက် စကားလေးတစ်ခွန်းလောက်ပြောပေးပါဦး" "အဲ" "ကိုယ့်လူကိုယ် ဒိုင်လုပ်ခိုင်းပြီး ပြိုင်တာတောင် မနိုင်ရှာတဲ့ လူတွေကို မင်းအနေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ နှစ်သိမ့်ပေးသင့်ပါတယ်ကွာ" "ဟင်" "လုပ်စမ်းပါကွ တစ်ခွန်းလောက်ပြောစမ်းပါ" "အပိုတွေလာပြောမနေနဲ့ဗျာ .... အခု အခြေခံဥပဒေကို ပြင်ဖို့ဆန္ဒမရှိကြတော့ဘူးမဟုတ်လား" "ပြင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလို့ မင်းကိုဘယ်သူပြောလဲ?" "ရှိရင် ၅၉(စ) ကို ပြင်ကြည့်ပါလားဗျ" "အဲ့ဒီအကွက်တွေနဲ့ မီးမွှေးလို့မရတော့ဘူး ငါ့ကောင်" "အမ်" "တခြားဟာ တစ်ခုခုပြောကြည့်" "တော်တော်ဆိုးတဲ့အချက်ကြီးက အကြီးကြီးပါဗျာ" "ပြောစမ်းပါဦး" "ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်ကို ဒုသမ္မတ အဖြစ်တင်တဲ့အချက်လေ" "တင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ?" "တင်တော့ စော်ကားသလိုဖြစ်တာပေါ့"\n"နေစမ်းပါဦး အဲ့ဒီ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင် ဒုသမ္မတက ရွှေတိဂုံဘုရားကို ခဏခဏတက်ပြီး\nဆုတွေတောင်းတတ်တဲ့ ဦးမြင့်ဆွေလိုမျိုး ၂၀၀၇ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေးမှာ ဘုန်းကြီးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးလို့လား?" "အဲ" "ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်ဘာသာကို စော်ကားဖူးလို့လဲ?" "အဲ့လိုတော့ မရှိပါဘူး" "ဒါဆို ဘာလို့စော်ကားတယ်ပြောရတာလဲ?" "ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစုရှိတဲ့ နိုင်ငံမှာ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်ကို ဒုသမ္မတ တင်တာက စော်ကားတာမဟုတ်လို့ဘာလဲဗျ"\n"လက်ပတောင်းတောင်မှာ ဘုန်းကြီးတွေကို မီးလောင်ဗုံးကပ်တော့ မင်းမမွေးသေးဘူးထင်တယ် ... အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ သမိုင်းဝင် လယ်တီသိမ်တောင်အဖျက်ခံရတယ်တဲ့" "အာ ... မွေးပါပြီဗျာ" "အဲ့ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီတုန်းက မင်းဘယ်နားသွားသေနေလို့လဲ?" "အဲ" "အဲ့ဒီအကွက်တွေနဲ့လည်း မီးမွှေးဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့ မရတော့ဘူးငါ့ကောင်" "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ... အစိုးရသစ်အနေနဲ့ မြစ်ဆုံစီမံကိန်းကိုတော့ လုံးဝရပ်တန့်အောင်လုပ်ပေးသင့်ပါတယ်" "အခုမီပါသေးတယ်" "ဘာမီတာလဲဗျ" "နိုင်ငံတော်သမ္မတကြီး ဦးသိန်းစိန်ကို ပြောဖို့လေ" "အစိုးရသစ်ကို ပြောနေတာဗျ" "ဒါတော့ မပူနဲ့" "ဘာဖြစ်လို့လဲ" "ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်လည်း ပြောပြီးသားဆိုတော့ စီမံကိန်းသဘောတူညီမှုတွေအားလုံး လူထုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းချပြလိမ့်မယ်ထင်တယ်" "စီမံကိန်းကို ရပ်ခိုင်းနေတာလေဗျာ"\n"သဘောတူညီမှုတွေကို စစ်ဆေးဝေဖန်သုံးသပ်ပြီးမှ ရပ်မယ်မရပ်ဘူး ဆိုတဲ့အချက်ကို တပြည်လုံးခေါင်းချင်းဆိုင် တိုင်ပင်ကြရင်ပိုမကောင်းဘူးလား" "အဲ" "အဲ့ဒီအကွက်နဲ့လည်း မီးမွှေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့ ငါ့ကောင်" "ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ ... တပြည်လုံးရဲ့အသက် ဧရာဝတီကို ကာကွယ်ရမယ်လေဗျာ"\n"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချပြမယ်လို့ပြောထားပါလျှက် ကာကွယ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မီးမွှေးဖို့ကြိုးစားနေကြတာကိုလည်း တပြည်လုံးက မြင်ကြတယ် ... ငါတို့အမသားလေးရဲ့" "အာဗျာ ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကာကွယ်ရမှာပဲ" "ကာကွယ်မယ်ဆိုရင် အခုလက်ရှိ ဦးသိန်းစိန် အစိုးရဆီမှာ မြစ်ဆုံစီမံကိန်း သဘောတူညီမှုတွေအားလုံး လူထုကို ချပြဖို့ တောင်းဆိုကြည့်ပါလား" "အဲ" "ပြောသာပြောရတာပါကွာ .... တကယ်တော့ လူထုက ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အသံကို နားစွင့်နေကြတာများတယ်ကွ" "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" "ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က တည်ငြိမ်ဖို့ တိုက်တွန်းထားတာရှိတော့ လူထုက ချက်ခြင်းနားလည်တယ်" "ဘာနားလည်တာလဲဗျ" "မတည်ငြိမ်အောင်လုပ်မယ့်လူတွေရှိနေတဲ့အကြောင်းပေါ့" "အဲ"\n"အခုဆိုရင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်မယ့်ကိစ္စတွေပေါ်လာတိုင်း လူထုက သံသယ နဲ့စောင့်ကြည့်နေကြတာဆိုတော့ မင်းတို့အရင်လို လူပြိန်းကြိုက်တွေနဲ့ ဆွချင်တိုင်းဆွလို့မရတော့ဘူး" "အမ်" "တပ်မတော်နဲ့လည်း မဆွနဲ့ ၊ ကျောင်းသားနဲ့လည်း မဆွနဲ့၊ အခြေခံဥပဒေနဲ့လည်း မဆွနဲ့၊ တိုင်းရင်းသားနဲ့စစ်တိုက်ပြီးလည်း မဆွနဲ့၊ ဘာသာရေးနဲ့လည်းမဆွနဲ့ ... နောက်ဆုံး ကုန်ကုန်ပြောရရင် မြစ်ဆုံနဲ့လည်း မဆွနဲ့ .... မရတော့ဘူး" "ဆွတာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ" "ဆွတာမဟုတ်ရင်တော့ ယွ နေတာပဲဖြစ်မယ်" "အမ်" "ယွ နေတာအတွက်ကတော့ ငါရှိနေသ၍ မင်းစိတ်သာချ" "ဘာကို စိတ်ချရမှာလဲဗျ" "မင်းတို့အတွက် ဘာစကေဘီရယ် နှီးရယ် ငါ့မှာရှိတယ်လေကွာ" "(*&^%$#@!" _________ အောင်ကြီး\nCartoon credit : မောင်မောင်ဖောင်တိန်


For MIET post graduate students ...: အဆင့် (၃) Совет အဖွဲ့သို့ Заявление နှင့် Заключение တင်ခြင်း\nအဆင့် (၃) Совет အဖွဲ့သို့ Заявление နှင့် Заключение တင်ခြင်း\n၁) Заявление တင်ခြင်း\nအဆင့် (၂) တွင် Нина Григорьевна Максименко အား စာရွတ်စာတမ်းများတင်ပြီးပါက Нина Г.М. မှ Заявление အား ပြန်ပေးပြီး မိမိ Совет ၏ Председатель ထံသိုသွားပြခိုင်းပါမည်။ မိမိ၏ Специальность ဘယ် Совет (Д212.134.01, Д212.134.02 စသဖြင့်)တွင်ပါဝင်ပြီး မိမိ Совет ၏ Председатель ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို ဒီမှာ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။\nСовет ၏ Председатель မှ စာတမ်းအား စစ်ရန် Председатель နှင့် Член နှစ်ဦးပါဝင်သော Комиссия အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကိုဖွဲ့ပြီး မိမိ၏ Заявление ပေါ်တွင် ထိုသုံးဦးအမည်အားရေးပေးပါမည် (နမူနာအား ဒီမှာကြည့် နိုင်ပါသည်)။ ဌင်းနောက် ထိုသုံးဦးအမည်ရေးပေးထားသော Заявление ကို 1-ой корпус မှ ရုံးခန်းနံပါတ် 1223 (ရုံးခန်းဖွင့်ချိန် 09:00-17:00, နားချိန် - 12:00-13:30) မှာရှိတဲ့ Нина Григорьевна Максименко အား ပြန်ပေးရပါမည်။ Нина Г.М. မှ ထို Заявление အားကော်ပီဆွဲပြီး မူရင်းကို သူယူထားပြီး ကော်ပီကို မိမိအားပြန်ပေးပါမည်။\n၂) Заключение တင်ခြင်း\nЗаключение နမူနာပုံစံအား ဒီမှာကြည့်နိုင်ပါတယ်။ သတိပြုရမှာကတော့ Заключение ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ့် သုံးဦးမှာ Заявление ပေါ်မှာ ရေးပေးလိုက်တဲ့ သူတွေ ဖြစ်ရမှာပါ။ ထို Заключение နဲ့အတူ Заявление ကော်ပီအားယူ၍ ထိုကော်ပီပေါ်ရှိ သုံးဦးထံသို့သွားပြရမှာပါ (ဒီနေရာမှာ principle အရဆိုပါက Заключение နဲ့ Заключение အပြင် ပရင့်ထုတ်ထားတဲ့ Диссертация နဲ့ ပရင့်ထုတ်ထားတဲ့ автореферат ပါပြရမှာပါ။ Supervisor ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုယူပါ)။ ထိုသုံးဦးမှ Заключение ပေါ်တွင်လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးပါက 1-ой корпус မှ 1223 (ရုံးခန်းဖွင့်ချိန် 09:00-17:00, နားချိန် - 12:00-13:30) မှာရှိတဲ့ Нина Григорьевна Максименко အား ထို Заключение ကိုတင်လို့ရပါပြီ။\nစာရွတ်စာတမ်းများစုံပြီဖြစ်၍ Нина Г.М. မှ Заседание တွင် ဆက်လက်တင်ပေးပါလိမ့်မည်။ Заседание မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ်လုပ်လေ့ရှိသဖြင့် မိမိအားစောင့်ခိုင်းပါမည်။ Заседание ပြီးပါကဆက်လုပ် စရာ ရှိသည်များကိုဆက်လက်ဖို့ မိမိဌာန (သို့) မိမိအား လှမ်းအကြောင်းမှာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအပိုင်း ကိုတော့ အဆင့် (၄) မှာလေ့လာနိုင်ပါတယ်။\nသူငယ်ချင်း ПРЕСЕДАТЕЛЮ ဖြစ်နေတယ် ... ПРЕДСЕДАТЕЛЮ ဖြစ်ရမှာ ...\nဟုတ်တယ် သူငယ်ချင်း ... ကျေးဇူး .. ညီငယ်များ ПРЕДСЕДАТЕЛЮ ဟုပြောင်းရေးပါ။ Заявление နမူနာပုံစံမှ ပထမဆုံးစာကြောင်း၏ အမှားပြင်ဆင်ချက်ပါ။\nСписок рассылки နမူနာပုံစံများ\nОпонент များနှင့် Организация များအတွက် Letter နမူ...\nအဆင့် (၃) Совет အဖွဲ့သို့ Заявление နှင့် Заключен...


မြရွက်ဝေ: "တာနဘတ ပွဲတော်"\nPosted by မြရွက်ဝေ at 11:00 PM\nဒီနေ့ ကျောင်းလစ်တယ်။ ပွဲတော် မသွားဖြစ်လိုက်ဘူး။ ဓါတ်ပုံလေးတွေရိုက်လာတာ ကျေးဇူးနော်။ ဆုတောင်းစာတွေက အမျိုးမျိုး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပ။\nဲ "ယန်းသန်းသုံးရာထီ ပေါက်ပါစေ" ကျနော်လည်း အဲ့လိုဆုပဲတောင်းချင်တယ် :)\nအမလည်းဆုတောင်းစာချိတ်ချင်တာ။ အမတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဲဒီလို ပွဲမျိုးမရှိတော့ မလုပ်ရဘူးပေါ့နော်.. အမကတော့ ရန်ကုန်က မိသားစုတွေ ကျန်းမာပါစေလို့ ဆုတောင်းချင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အဖေနဲ့အမေပေါ့.. :) ဓာတ်ပုံလေးတွေနဲ့အတူ ပွဲတော်အကြောင်းလေး မျှဝေပေးတာ ကျေးဇူးပါ ညီမလေးရေ...\nဒါနဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ရိုက်ထားတာ အမမြလားဗျး)\nကီမိုနိုဝတ်စုံအကြောင်းလေးလည်း အလျဉ်းသင့်ရင် ရေးပါဦး သိချင်လို့ပါ\nမဇနိ---> မဇနိရော ဘာများဆုတောင်းမှာပါလိမ့်! အင်းမ်... ကိုဇနိနဲ့ :P\nမောင်မျိုး--->ယန်းသန်းသုံးရာထီပေါက်ရင် မောင်မျိုးတော့ ဘလော့မရေးတော့ဘဲ ဟန်းနီးမွန်းခရီးထွက်ပြီး ကမ္ဘာပတ်နေမယ်ထင်တယ်။ :)\nမnu-san---> ဟုတ်တယ်အမရေ၊ မိဘကျန်းမာဖို့ဘဲ ဆုတောင်းတယ်။ ကျန်းကျန်းမာမာ အသက်တစ်ရာပေါ့။\nတောင်ငူ---> နောင်နှစ်ကြုံရင် ချိတ်ပေးမယ်လေ။ ဘာဆုတောင်းချင်တာလဲ? ပုံထဲက အမပါ။ ဝတ်ထားတာ "ယူကတ"လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကီမိုနိုမဟုတ်ပါဘူး။ နွေရာသီမှာ ဝတ်ကြတဲ့ ချည်အပါးသား ဝတ်စုံပါ။ ကီမိုနိုတော့ မဝတ်ဖူးသေးဘူး။\nlike the kimono design!!!\nits summer wear hoat?\nthx for sharing so much about japan..cant wait to go there :P


TTSweet: ဟင်းကျန်စားသူများ အကြောင်း\nမဆွိတီတို့ ငယ်ငယ်က အဘွားနဲ့နေရတာဗျ။ အဘွားဆိုတာ အမေ့ရဲ့ အမေ။ ဟိုး အညာ မိထ္ထီလာဖက်က ခုချိန်ထိ မီးမရသေးတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာနေခဲ့တာ။ အဘွားက စာမတတ် ပေမတတ်၊ ၀လုံးတောင် ပုပ်လောက်ရေးပြလို့ ဘာမှန်းမသိပေမဲ့ ယူထားတဲ့ယောက်ျားကျ ခေတ်ပညာတတ် ရုံးစာရေးကြီး။ ကွန်မြူနစ်တွေ ခေတ်စားလာတော့ အဘိုးလဲ နိူင်ငံရေးလုပ်တယ်ဆိုပြီး ကွန်မြူနစ်ထဲ ၀င်သွားတာမှာ တစ်နေ့တော့ အစိုးရတပ်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ ကျသွားတယ်။ အဘွားက အဲ့သဟာတွေ မလုပ်ပါနဲ့ဆို တစာစာပြောတဲ့ကြားက တားမရတဲ့ အဘိုးကို စိတ်နာလွန်းလို့ အလောင်းတောင် သွားမကောက်ဘူးဆိုပဲ။\nအဘိုးသေတော့ အဘွားက အသက်အစိတ်။ အရွယ်ကောင်းတုံး။ အဘွားများ သနပ်ခါးလေး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းပြီး အိမ်လည်ထွက်ပြီဆို ရွာက ကာလသားတွေ ငေးကြည့်ရဆိုပဲ။ အဘွားက တရုတ်သွေးပါတော့ အသားဖြူဖြူ၊ ဒေါင်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်ကောင်းသကိုး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မုဆိုးမ ပူပူနွေးနွေး အဘွားလဲ ခလေး ၃ယောက် လက်ဆွဲပြီး စီးပွားရေးအတွက် ရုန်းရတော့တာပဲ။ ရွာမှာ သူတို့အခေါ် စောင်ချတယ်။ ပဲစင်းငုံစိုက်တယ်၊ ၀ါစိုက်တယ်၊ ထန်းလျှက်ဖိုလုပ်တယ် အစရှိသဖြင့်ပေါ့။ မုဆိုးမဘ၀နဲ့ ဘ၀ကို အပင်ပမ်းခံ ရုန်းခဲ့ရလို့လား မသိ။ အဘွားဟာ အစစအရာရာမှာ အင်မတန် ကပ်စေးနဲ၊ နှမြောတတ်တယ်။\nဒီလိုနဲ့ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ မဆွိတီတို့အမေလဲ အရွယ်ရောက်၊ အစိုးရအလုပ်ဝင်၊ အိမ်ထောင်ကျတော့ ယောက်ျားလုပ်သူ တာဝန်ကျရာ ရန်ကုန်ဖက်ပြောင်းလာရတယ်။ မဆွိတီတို့ အကိုကြီးဆုံးကိုမွေးတော့ အဘွားက သူ့မြေးဦးလေး လာကြည့်မယ်ဆို လာလည်တာမှာ မြေးမျက်နှာလဲ မြင်ရော၊ မြေးသံယောဇဉ်နဲ့ အဘွားမပြန်နိူင်ဖြစ်ရတယ်။ ဒီလို့နဲ့ အဘွားဟာ သမီးဖြစ်သူနဲ့ အတူနေလာလိုက်တာ မြေးတွေတင်မ၊ မြစ်တွေပါ ထိမ်းရတဲ့ အရွယ်ထိပဲ။ နောက်နှစ်ဆိုရင်ပဲ အဘွား အသက်၉၀ ပြည့်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကတော့ အဘွားဟာ သူ့ဟိုမှာ လုပ်နေတဲ့ စီးပွားတွေ အကုန်ပစ်ပြီး သမီးနဲ့ အတူလာနေခဲ့တာ။ မဆွိတီတို့အမေကလဲ ရုံးဝန်ထမ်းဆိုတော့ သူမှမနေရင် ဒီမြေးလေးတွေ ဘယ်သူထိမ်းမှာလဲဆို သူ့သမီး ကသီလင်တဖြစ်မှာလဲ ကြောက်ဟန်တူပါရဲ့။\nမုဆိုးမသာဆိုတယ်၊ အဘွားလာတော့ ပါလာတာ၊ အမေ့အတွက် လက်ဝတ်ရတနာ နီလာလို အပြာရောင် တစ်ဆင်စာ၊ ရွှေမှ အခေါက်ရွှေ၊ ၀ါဝင်း အိနေတာ။ (နောက်ပိုင်း မဆွိတီအပျိုဖြစ်တော့ လက်ကျန် ဘယက်ကလေး ယူယူဆွဲနေလို့။ မြင်ဘူးနေတာ။) နောက်လူကြီးခြေမလောက်တုတ်တဲ့ ရွှေခြေကျင်းကြီး တစ်စုံလဲ ပါလာသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ အဘွားပိုင်တာတွေလဲ မဆွိတီတို့ မောင်နှမတွေကျောင်းစံရိတ် ဘာညာ သုံးတာနဲ့ ကုန်ရတာပါပဲ။ အဘွားဟာ မီးမလာ၊ ရေရှားတဲ့ ခပ်ခေါင်ခေါင် တောရွာလေးမှာ မုဆိုးမဘ၀နဲ့ ဒီလိုအခြေအနေရောက်အာင် ဘယ်လောက်တောင် ခြစ်ခြုတ်စုဆောင်းခဲ့ရလဲဆိုတာ မဆွိတီတို့ ငယ်သေးတော့ မတွေးမိခဲ့ဘူး။\nမဆွိတီတို့ အမေရုံးသွားပြီဆို အဘွားက ဈေးကားကြီးနဲ့ ဈေးလိုက်၊ ချက်ပြုတ်၊ ပြင်ဆင်၊ မြေးတွေကို ကျောင်းပို့၊ အကုန်လုပ်ရသကိုး။ ခလေးတွေ နေမကောင်းရင်လဲ ဆေးရုံလိုက်ပို့ရသေးတယ်။ စာမတတ်၊ ပေမတတ်ဆိုတော့ ဆရာဝန်တွေက ငေါက်လိုက် နပ်စ်မတွေက ငေါက်လိုက်နဲ့ အဘွားဟာ အလွန်အင်မတန် သနားစရာကောင်းလှတယ်။ ဒီကြားထဲ မြေးတွေကလဲ ပြောစကားနားမထောင်၊ မလိမ္မာဆိုတော့ အဘွားမယ် သမီးချစ်လို့ ဒုက္ခတောထဲ ခုန်ဆင်း သလိုဖြစ်နေတယ်။\nဒါတင်မက အဘွားဟာ အိမ်မှာ ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြီဆိုရင် သူဟာ အိမ်မှာအကြီးဆုံးဆိုပြီး စားဦး၊ စားဖျား စားတယ်မရှိ။ မြေးတွေ၊ သမက်တွေ၊ သမီးတွေ မစားချင်လို့ ကျန်မှ နှမြောလို့ဆို အိုးလူးခွက်လူးလေးနဲ့ စားလေ့ရှိတယ်။ သမီးလုပ်သူက "အမေရယ် အဲလောက်လဲ နှမြောမနေပါနဲ့၊ စားပါအမေ။ ကျွန်မတို့ ဒီလောက်မဆင်းရဲပါဘူး"ဆို ကောင်းတာတွေ ၀ယ်ကျွေးလဲ အနားမှာဝိုင်းနေတဲ့ မြေးလေးတွေကိုကျွေး၊ ပိုမှ၊ ကျန်မှ၊ မကောင်းမှ သူက စားတယ်။ အကျန်တွေ မစားပါနဲ့ပြောလဲ "အို ... လွှင့်မပစ်နိူင်ပါဘူးအေ။ ပိုက်ဆံရှာရ ဘယ်လောက်ခက်လဲ။ ငါးပြားလဲ ငါးပြားဖိုး ဆယ်ပြားလဲ ဆယ်ပြားဖိုး တန်ဖိုးရှိတာပဲအေ့"ဆို ပြောလေ့ရှိတယ်။\nအဘွားအပြင်သွားရင်လဲ တောရွာဓလေ့ ချည်ကြမ်း တဘက်ကလေး ခေါင်းပေါ်တင်လို့ "ငါ အိမ်လည်ထွက်ဦးမယ်အေ ... " ဆိုပြီး နေပူကြီးထဲ ထွက်သွားတော့တာပဲ။ အဲ ပြန်လာရင် လမ်းက သစ်ပင်အောက်က ကျနေတဲ့ ဒုတ်ချောင်း၊ သစ်ကိ်ုင်းခြောက်တွေ အကုန်ကောက်လာတော့တာပဲ၊ (သူကတော့ ဒုတ်ခနောင်းခေါ်သဗျ။) အိမ်မှာ မီးမွှေးဖို့ ထင်းရတယ်တဲ့။ အိမ်မှာရှိတဲ့ အ၀တ်အစားတွေဆိုလဲ လွှင့်မပစ်ဘူး။ အဟောင်းတွေကို အပ်ချည်တွေနဲ့ သူ့ဟာသူချုပ်ပြီး ၀တ်နေတာပဲ။ မဆွိတီတို့ ကြီးလာတော့ အဲဒါတွေ လွှင့်ပစ်မယ်ဆို အဘွားနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာ ခဏခဏပဲ။ မဆွိတီတို့ ခုဒီအိမ်ပြောင်းတော့ စလုံးမှာ လွှင့်ပစ်ခဲ့ရတာတွေများ မြင်ရင် တက်များသေသွားမလား မသိဘူး။\nအဘွားဘယ်လောက် ကပ်စေးနဲလဲဆို အမှတ်ရတာလေးတစ်ခု ပြောဦးမယ်။ (ဒီနားကစပြီး ထမင်းစားနေတုံး မဖတ်ပါနဲ့။ ;)ALERT !!!)မဆွိတီတို့ အကိုကြီး ငယ်ငယ် တစ်တန်းလောက်ကပေါ့။ အကိုကြီးဟာ ငယ်ငယ်က အင်မတန် ဆပ်ဆော့တယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပိုက်ဆံငါးပြားစေ့လေး ပါးစောင်ထဲထည့်၊ ရေသောက်ပြ၊ ပိုက်ဆံပြန်ထုတ်ပြ လုပ်နေတာကို၊ သူကလဲအားကျမခံ ပိုက်ဆံ ၁၀ပြားစေ့ထည့်ပြီး ရေသောက်ပြသတဲ့။ နောက်တော့ ပိုက်ဆံက ဗိုက်ထဲဝင်သွားရော။ အမေတို့မှာ စိတ်ပူပြီး ဆရာဝန်ပြ။ ဆရာဝန်က အင်အင်းပါတဲ့အချိန် စောင့်ကြည့်ပါဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ဆို အိမ်နောက်ဖေးမယ် သတင်းစားလေးခင်းပြီး အကိုကြီး အင်အင်းပါတာကို မဆွိတီတို့ တစ်မိသားစုလုံး ငုတ်တုတ်ထိုင် စောင့်ကြည့်ကြတယ်။ မဆွိတီတို့ ခလေးတွေကလဲ တယ်စပ်စုသကိုး။ အဲဒါ အင်အင်း ပါပြီးရင်လဲ ဆယ်ပြားစေ့ ထွက်ပြီလားဆို တုတ်ကလေးနဲ့ မွှေနှောက် ရှာကြည့်ရသေးတယ်။ ပထမတစ်ရက်လဲမပါ၊ ဒုတိယတစ်ရက်လဲ မပါပေါ့။ အမေတို့လဲ စိတ်ပူနေပြီ။ နောက်ဆုံးတစ်ရက်တော့ အဲဒီဆယ်ပြားစေ့ ပါလာတယ်။ အဲသမှာဗျာ အဘွားလုပ်သူက မြန်ချက်။ ဖြတ်ဆို အဲ့ဆယ်ပြားစေ့လေး တုတ်ကလေးနဲ့ကော် သတင်းစာစက္ကူလေးနဲ့ အသာပတ်၊ ရေဘုံဘိုင်ဖက်ယူသွားပြီး ရေဆေးနေတယ်။ မဆွိတီတို့အမေက "အမေ့ ဘာလုပ်တာလဲ လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ " ဆိုတော့ " အမလေး ပိုက်ဆံ ဆယ်ပြားလဲ ဆယ်ပြားပဲ လွှင့်မပစ်နိူင်ပါဘူးအေ ... သုံးလို့ရတယ် " ဆိုပြီး ရေသေချာပြောင်အောင်ဆေးပြီင်္း သိမ်းသွားလေရဲ့။ ဘယ်မှာများ သွားသုံးလဲတော့ မသိဘူးဂျာ။ ဒါကတော့ အထက်က ခေါင်းစဉ်နဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့၊ အဘွားကပ်စေးနဲပုံလေး ကြုံတုံးလေးပါ။ (ကြုံတာတွေ သိပ်များနေပြီး)\nရှေ့ဆက်ရရင် နောက်ပိုင်း အဘွားလဲ အသက်ကြီးလာ၊ ဟင်းတွေဘာတွေလဲ မချက်နိူင်တော့ အမေပဲ ရုံးတစ်ဖက်နဲ့ ချက်ရတယ်။ မဆွိတီတို့လဲ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို ကူ ညီ ညာလုပ်ပေးပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျ အဲဒီဟင်းအကျန်တွေ စားသူဟာ ဟင်းချက်သူ မဆွိတီတို့ အမေပဲဖြစ်မယ်နဲ့တူတယ်။ မနက်မနက်ဆို ရုံးသွားခါနီး ကမန်းကတမ်း ဟင်းအကျန်လေးတွေနဲ့ စားစားနေတာ တွေ့ရတာပဲ။\nမဆွိတီလေးလဲ အချိန်တန် အရွယ်ရောက် ခြင်္သေ့ကျွန်းမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး အခြေကျနေထိုင်ကြ၊ သမီးလေးရလာတော့ သမီးလေး ထိန်းရအောင်ဆို သမီးကြီးတော်ကိုအ်ိမ်မှာ ခေါ်ထားတယ်။ ထမင်း၊ဟင်းချက် အိမ်ရဲ့ အိမ်မှုကိစ္စအ၀၀ကို သမီးရဲ့ ကြီးတော်ကပဲ တာဝန်ယူ လုပ်ပေးတယ်ပေါ့။ အဲ့သမှာလဲ ဟင်းတွေဘာတွေ ချက်ရင် ထမင်းကျန်၊ ဟင်းကျန်တွေ ပိုတာတွေ ရှိမှာပဲ။ မဆွိတီတို့ကတော့ ရုံးကနေ အိမ်ပြန်လာ၊ စားသောက် ဆေးကြောပြီး ပြီးသွားတာပဲ။ အဲဒီအကျန်တွေလဲ စိတ်ထဲ လဲမရှိခဲ့ဘူး။ ခုမှစဉ်းစားမိတာက အဲ့လို အကျန်တွေကို ကြီးတော်ကြီး စားပဲ စားပစ်လား။ လွှင့်ပဲ လွှင့်ပစ်လား။ ကြီးတော်က သိပ်တော့နှမြောတဲ့သူ မဟုတ်တော့ ကိုယ်လဲ သေချာမသိဘူးရယ်လေ။\nမဆွိတီ ဒီဖက် ကျွန်းကြီးဖက်ရောက်တော့ ကြီးတော်ကြီး ပါမလာတော့ဘူး။ ခေါ်ချင်တိုင်းလဲ ခေါ်လို့မရတဲ့ သွေးကြီးလှတဲ့ ကျွန်းကြီးကိုး။ ဒီတော့ မဆွိတီမယ် အိမ်မှုကိစ္စအ၀၀ လုပ်ရကိုင်ရတော့တယ်။ စလုံးမှာတုံးက အလုပ်ကထွက်တော့မယ်၊ full time house wife လုပ်တော့မယ်ဆိုတော့ stress အင်မတန် များလှတဲ့ ရုံးကလူတွေက မဆွိတီကို အားကျတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ good life, good place ဆိုပြီး ကွန်ဂရပ်ကြတယ်။ Sweet ကတော့ Tai Tai ဖြစ်ပြီဆိုပြီး စကြတယ်။ မဆွိတီကတော့ Tai Tai တော့မဟုတ် full time maid ဖြစ်သွားတာပါဆို ပြောရတယ်။ တကယ်လည်း မှန်ပါသဗျာ။ ချက်တာ၊ ပြုတ်တာတင်မက အိမ်သာဆေးတာ၊ ကြမ်းတိုက်တာကအစ လုပ်ရတယ်။ အိမ်အလုပ်ဆိုတာမယ် ပြီးတယ်ရယ်လို့မရှိ၊ ရှာလုပ် အလုပ်ကတော့ ရှိနေတာပါပဲ။ အိမ်ထောင်ရှင်မရဲ့ တာဝန်တွေ ခံစားချက်တွေကိုလဲ သိလာရတယ်။\nနောက်တစ်ခုက မဆွိတီ ခုတစ်လော အသက်ကြီးလာလို့လားမသိ၊ ကပ်စေးနဲလာတယ် ပြောမလား၊ နှမြောတတ်လာတယ်။ ဘာကိုမှ အလဟသ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဟင်းတွေ ထမင်းတွေ ချက်ပြုတ် စားသောက်ပြီး ပိုလာပြီဆို၊ အကောင်းကြီးတွေပဲဆို လွှင့်မပစ်ရက်ဘူး။ ဦးခြိ်မ့်ကလဲ ဟင်းကျန် မရွံတတ်ပါဘူး။ ကူစားပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်မဖြစ်တဲ့ မဆွိတီကပဲ အဲဒါတွေကို အများဆုံး စားရတဲ့သူဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီနေ့မနက်ပဲကြည့် ။ ဦးခြိ်မ့်အတွက် မနက်စာ။ ပလာတာနဲ့ ပဲပြုတ်။ ဂျူဂျူလေးများ စားမလားလို့ ပဲပြုတ်လေး ပိုကြော်ပြီး ချန်ထားတယ်။ မယ်မင်းကြီးမလေးက နိူးလာတော့ အဲဒါမစားချင်ဘူးတဲ့။ egg scramble လုပ်ပေးပါတဲ့ဆို လုပ်ပေးရတယ်။ ဒါတင်မပြီးသေးဘူး egg pamphlet နဲ့ လိပ်ပေးပါဦးဆို လုပ်ပေးရပြန်တယ်။ ကြက်ဥက ၂လုံးတောင်ဆိုတော့ ကျောင်းသွားခါနီး ကမန်းကတန်းနဲ့ စားလို့ဘယ်ကုန်မလဲဗျာ။ သမီးကျန်တဲ့ ဟာတွေက စားပွဲပေါ်မှာ ပိုးလို့ ပက်လက်။\nသမီးကို ကျောင်းပို့ပြန်လာတော့ ချက်ဖို့၊ ပြုတ်ဖို့မလုပ်ခင် မနက်က သားအဖ၂ယောက် စားသွားတဲ့ ပန်းကန်တွေ ဆေးဖို့လုပ်ရင်း အဖေကျန်တဲ့ ပဲပြုတ်ကြော်ရယ်၊ သမီးကျန်တဲ့ ကြက်ဥလိပ်အကျန်တွေကို ပါးစပ်ထဲ ပစ် ပစ်ထည့်ရင်း အော် ငါတော့ တကယ့်ကို ဟင်းကျန်စားသူဘ၀ ရောက်ပါပေါ့လား ဆို အဘွားလုပ်သူကိုပင် သတိရမိသွားပါကြောင်း။ ။\nမဆွိတီတို့အဘွား၊ အသက် ၈၉နှစ်ရှိပါပြီ။\nအဖွင့်ပုံကို ဒီ နေရာမှ ယူပါသည်။ Credit to original uploader.\nPosted by T T Sweet at 12:22 PM\nko9August 4, 2011 at 2:15 PM\nဆုမြတ်မိုး August 4, 2011 at 2:33 PM\nဖတ်လို့ကောင်းလိုက်တာ တီဆွိရယ်.... အိမ်ကအမေလည်းဟင်းကျန်ခဏခဏစားရတယ်..ဆုမြတ်သာမနှမြောတာ..း((( သတိရသွားပြီ.။\nအဖွားအကြောင်းလေး ဖတ်သွားတယ် ထမင်းကျန်ဟင်းကျန် တော့ စားရပါတယ်ဗျာ\nSonata Cantata August 4, 2011 at 3:58 PM\nမသီတာ တပြားကို နှစ်ပြား ခွာနေတဲ့ အကြောင်းတွေတောင် ရေးချင်သွားပြီး)\nseesein August 4, 2011 at 4:31 PM\nတီဆွိ (ကိုထူးဆန်းကတော် မဟုတ်သလို ပြာဂလောင် ပြာလချောင် တို့အမေလဲ မဟုတ်) နှမြောလို့စားတဲ့အစာရယ် အားနာလို့စားတဲ့အစာရယ် ကောင်းဘူးနော လျော့စားလျော့စား (လုံချည်)ပြောတာပါ။ အိမ်ကြီးရှင်မမ အပီအပြင် ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် စာများများရေးပေးစေသတည်းးးးး\nစန္ဒကူး August 4, 2011 at 4:50 PM\nအရမ်းဖတ်လို့ကောင်းတာဘဲ.. အဖွားအကြောင်းရေးထားတာလေး မြင်ယောင်ပီးပြုံးမိတယ်.. ကူးကူးက တော့ အဖွားနဲ့မနေဖူးဘူး။\nအဖေဘက်လဲ ကိုယ်မွေးပြီး ၂ လ နေတော့ဆုံးတယ်.. အမေဖက်ကလဲ ခေါ် လို့မရ..သူ့ရွာမှာ သူ့သားသမီးရဲ့မြေးတွေနဲ့ နေတယ်.\nဒါပေမယ့်ဟင်းကျန်စားတာဖတ်ရတော့ အိမ်က အဖေကိုသတိရတယ်..\nကျန်သမျှသူအကုန်စားတယ်.. နှမြောလို့တဲ့.... စေတနာ မေတ္တာတွေ သားသမီးတွေ အပေါ်ကြီးမားလွန်းတယ်.. ငွေနဲ့ယှဉ်ဝယ်ရနိုင်ပါမလားလေ..\nစော(အဝါရောင်မြေ) August 4, 2011 at 7:29 PM\nအင်း အမရေ ကျမတို့ အိမ်ကတော့ လူများလွန်းလို့မေမေခများ တခါတလေ ဖွတ်စားရရှာတာပါပဲ။\nmae August 4, 2011 at 8:18 PM\nခေါင်းစဉ်လေးက အစ မိုက်တယ် အမ.. မိသားစုကို သတိရတယ်..\nအဖွားလဲ အဲ့လိုပဲ.. ကပ်စေးသိပ်နည်းတယ်.. ဖေဖေကလဲ အကျန်တွေ စားတယ်.. ရေခဲမုန့်တွေ ရောင်းတဲ့ကလေးတွေ သနားလို့ဆိုပီး ဝယ်လာ.. ပီး သူပဲ အကုန်စားရတယ်\nခုတော့ တယောက်ထဲနေတာ့ အကျန်စားတာ ကိုယ်ပါပဲ.. ထမင်းတောင် ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားတယ်.. ဟတ်\nဖိုးတုတ် August 4, 2011 at 9:32 PM\nကျွန်တော်တို.လင်မယား (၂) ယောက်လဲ သားစားပြီး ကျန်တဲ့ အစားအစာတွေကို နမျောလို.စားရတာပဲ၊ မိဘတွေကတော့ ဒီလိုပါပဲ၊ (ကြုံတုန်းမှာ သားရှင်ဖြစ်ကြောင်း သမီးရှင်ကို ကြေငြာဝင်သွားပါကြောင်း)၊\nမဆွိရဲ့ အဘွားက သမီး၊ မြေးတွေကို ထားတဲ့ မေတ္တာတရားကို သတိထားမိလိုက်တယ်၊\nမဆွိရဲ့ အဘွားတစ်ယောက် အသက်ရှည် ကျန်းမာပါစေ ...\nmstint August 4, 2011 at 11:16 PM\nရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အိမ်ထောင်သည်တိုင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံလေးပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ လူသားတို့ဘဝ ဖြစ်စဉ်လေးဖတ်သွားတယ် စွိတီလေးရေ။\nEvy August 5, 2011 at 12:26 AM\nဖတ်လို့ကောင်းတယ် တီဆွိရေ။ အရင်တုန်းက ဟင်းကျန်စားတဲ့သူကအမေ။ ခုတော့ ကိုယ့်အလှည့် တဖြည်းဖြည်းရောက်လာတော့မယ်\nAnonymous August 5, 2011 at 12:54 AM\nမနေ.က တင်တဲ.ပို.စ်အောက်မှာ ကွန်မန်.တော.ရေးခဲ.တာဘဲ။ဒါပေမယ်.မတွေ.တော.ပြန်ဘူး။\nတနေ.ကိုတပို.စ်ရေးပါဆိုတာလေ။ မကျေနပ်လို. ၂ပို.စ်တင်ရင်လဲရတယ်၊ လာဖတ်ဖို.အမြဲအဆင်သင်.ပါဘဲလို.ရေးခဲ.တာ။\nမနေ.က ပဲသီးကြော် ပို.စ်လေးပြီးတော.ဒီနေ. ဟင်းကျန်စားသူများအကြောင်းရေးထားတာ ထပ်တွေ.လို.ပျော်သွားတယ်။\n(အနောနိမတ်စ် တစ်ယောက်မှ မန့်ထားတာ မပေါ်လို့ဆိုလို့ ဂျီမေးမှာ ပေါ်သော ကွန့်မန့်ကို ကူးရေးတင်ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည် ပုံ အန်တီဆွိး)\nblueskyforest August 5, 2011 at 6:09 AM\nအဖွါးချစ်သူချင်း တူနေလုို့ ပိုပြီးခံစားရပါတယ်။ ကျန်းမာပါစေ။\nSupport the Anonymous (August 5,2011 12:54 AM). :))\nကုိုယ်တို့ မြန်မာပြည်မှာ ဟင်းကျန်ပြသနာမရှိဘူး။ စားမဲ့သူနဲ့ ပေးရမဲ့သူပေါတယ်။ ဒီမှာဟင်းတွေပိုရင်သိမ်းရတာဒုက္ခလို့ မြင်လာတယ်။ အိမ်ရှင်မဆိုတော့ သိမ်းရင်းနဲ့ သိမ်းထားတာတွေကိုပြန်ရှင်းရတာ အလုပ်ပိုပြန်ဖြစ်လာတယ်။ ကုိုယ်လည်းအမြဲအကျန်မစားနုိုင်၊သူ့ ကိုလည်းမကျွေးချင်နဲ့ ။\nခုတော့စိတ်ဖြတ်ပြီး သွန်ပစ်လိုက်နုိုင်ရင် တတောရှင်းသွားတယ်ဆုိုပြီးပျော်တတ်နေပြီ။\nမအိမ်သူ August 6, 2011 at 5:11 PM\nအိမ်ရှင်မတိုင်းကဒီလိုပါပဲရှင်။ နှမြောတာ ကပ်စေးနဲတာထက်ကို အလဟဿ မဖြစ်ချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်ပါ။ အိမ်ရှင်မလုပ်နေပြီး အကျန်တွေအကုန်လုံးကို အနှမြောမရှိ ဘတ်ကနဲပက်ကနဲ လွှင့်ပစ် သွန်ပစ် လုပ်တတ်တဲ့သူတွေကိုလည်း တွေ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အများစုအိမ်ရှင်မများကတော့ အဲဒီအကျန်ရှင်းရတဲ့ သံသရာထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့ကြတာပါ။ အမေကတော့ပြောဖူးပါတယ်။ အိမ်ရှင်မတွေက တအိမ်လုံးက စားလို့ကျန်တဲ့ ထမင်းကျန် ဟင်းကျန် အကုန်ရှင်းရလွန်းလို့ အမှိုက်ပုံးတွေတဲ့..း))\nတန်ခူး August 7, 2011 at 3:36 AM\nဆွိရေ... အပေါ်ကပုံက အဖွားပုံလား... တို့ ၂ဖက် အဖွားလုံး အညာသူကြီးတွေမို့ဆွိအဖွားကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်မိတယ်...\nမိခင်အိမ်ရှင်မတွေရဲ့ ဘ၀နဲ့ စေတနာကို ထင်ဟပ်တဲ့ ဒီပို့ စ်လေးအတွက် ကျေးဇူးပါ...\nစကားမစပ်... တို့ လဲ ဟိုတလောက သားဗိုက်ထဲရောက်သွားတဲ့ ဆယ်ပြားစေ့လေး သိမ်းထားတယ်သိလား... သုံးဖို့ တော့ မဟုတ်ပါဘူး... သားကြီးလာရင် ပြချင်လို့ ....\nမယ့်ကိုး August 7, 2011 at 10:15 AM\nစာလေးကို သိပ်သဘောကျတာပဲ...မယ်က တစ်ယောက်ထဲ နေလည်း အကျန်စားပါတယ် မမရယ် :P ...\nဒါနဲ့ မမ မယ့်စာအုပ်ကို ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင် scan ဖတ်ပြီး ပို့ပေးမယ်လေနော် မမ ...ဦးခြိမ့်တော့ ဘုရား,တနေတော့မလားပဲ :D\nT T Sweet August 7, 2011 at 6:09 PM\nမယ်ကိုးရေ ... ဆင်ဆာမဖြတ်ရသေးတဲ့ စာလေးလား။ sweetee2008@gmail.com ကိ်ုပို့ပေးပါနော်။\nအဘွားပုံမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မဆွိတီတို့ သိတတ်စမှာ မြင်ဘူးတဲ့ အဘွားပုံနဲ့တော့ တော်တော်တူတယ်။ တန်ခူးပြောမှ အဘွားပုံလေး အောက်မှာ တင်ပေးလိုက်တယ်။\nဟုတ်တယ် မအိမ်သူရေ။ အရင်ကတော့ အဲလောက်မသိဘူး။ ခုမှသိတာ ... ဟုတ်တယ်နော် ... အမှိုက်ပုံးတွေး)\nအိုင်အိုရာပြောသလို တစ်ခါတစ်လေလဲ ရေခဲသေတ္တာထဲ သိပ်ရှုပ်နေရင် မဖြစ်မနေရှင်းထုတ်ရတဲ့ အခါရှိတယ်။ ဟုတ်တယ်။ စိတ်ထဲကို ရှင်းသွားတာပဲ။\nအားပေးလွန်းလို့ အန်တီဆွိတို့ နဲနဲအားတက်သွားပြီး ခုတစ်လော ၃ပုဒ်ဆက်တိုက်တွေ ဘာတွေ တင်နေသဗျို့။ အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။\nEvy, အန်တီတင့်၊ Blueskyforest\nကိုဇက် ကြော်ငြာကို သေချာဖတ်ထား၊ မှတ်သားထားပါကြောင်း။\nမဆွိတီတို့အဘွားက မဆွိတီတို့ မြေးတွေအတွက် တကယ်အနင့်နာခံခဲ့တာပါ။ အဘွားအတွက် မဆွိတီလဲ အမြဲဆုတောင်းပေးပါတယ်။\nMae၊ စော၊ ကူးကူး\nကွန့်မန့်များအတွက် ကျေးဇူး။ အဘွားရှိသူတွေ အဘွားကို ကျေးဇူးဆပ်နိူင်ပါစေ။\nလျှော့စားပါတယ်။ လျှော့စားပါတယ်။ ၀ိတ်ကတော့ နေ့တိုင်းချိန်နေရတယ်။ အိမ်ရှင်မဖြစ်တော့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှား လုပ်ကိုင်နေရတော့ စားသလောက်တော့ မတက်ဘူးဗျ။\nတစ်ပြားနှစ်ပြားခွါသော မသီတာ ဆိုပြီး ပို့စ်ရေးပေးပါ။ ဖတ်ချင်ပါတယ်ဗျို့။ ဒီမှာလည်း ခွါပါတယ်း))\nဆုမြတ်၊ မရွှေစင်ဦး၊ ကိုနိူင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊\nမယ့်ကိုး August 7, 2011 at 10:44 PM\nမယ့်စာအုပ်ဆိုတာ ဆံပင်ညှပ်တဲ့စာအုပ်(dummies for hair cutting )ကို ပြောတာပါမမ :D\nမေဓာဝီ August 8, 2011 at 4:08 PM\nကျမက အဘွားတွေနဲ့ တူတူ မနေခဲ့ရလို့ သူတို့အကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့ အမေကတော့ ဟင်းကျန်စားတယ်။ အိမ်ရှင်မတွေက ဒီလိုတွေချည်းပဲ ထင်ပါရဲ့။\nT T Sweet August 8, 2011 at 5:50 PM\nဆံပင်ကတော့ ညှပ်ဖို့လက်လျှော့ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဖတ်ကြည့်မယ်လေ။ sweetee2008@gmail.com ကို ပို့ပေးနော်။ မယ်ကိုးရေ ကျေးဇူး ကြိုတင်ထားပါတယ်။\nမယ့်ကိုး August 9, 2011 at 10:37 PM\nဟုတ် မမး)\nNatthamee October 4, 2012 at 3:53 PM


မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများ – Welcome to Eden Centre\nဧဒင်မသန်စွမ်းရိပ်မြုံသည် မသန်စွမ်းကလေးများအတွက်ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသော အထူးကျောင်းဖြစ်သည်သာ မက အစိုးရဌာနများ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပ အရပ်ဖက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းများ၊ အလှူရှင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် အခြား မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများစွာနှင့်လက်တွဲပြီး မသန်စွမ်းမှုနှင့်ပတ်သက်သောစီမံကိန်းများကိုရေးဆွဲပြီး နိုင်ငံအနှံ့ တွင် ၂၀၀၇ ခုနှစ်ကစပြီး ယနေ့အထိ မသန်စွမ်းမှုဆိုင်ရာစီမံကိန်းများရေးဆွဲပြီး မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ အကောင်အ ထည်ဖေါ်နေသော အသင်းအဖွဲ့တစ်ခုလည်းဖြစ်ပါတယ်။\nဧဒင်ရိပ်မြုံသည် ပရဟိတလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အလှူရှင်များ၊ လုပ်အားပေးသူများ၊ အခြားစေ တနာရှင်များ၊ မိတ်ဆွေများနှင့် မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများ၏ ပါဝင်ပူးပေါင်းမှု၊ အားပေးကူညီမှုမရှိဘဲ ဘာမှလုပ် ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများ၏ ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေနိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဧဒင်အနေဖြင့်လည်း လက်ခံရရှိသောလှူဒါန်းမှုအဝဝကို ဖြုန်တီးမှုမရှိစေရန် နှင့် ထိထိရောက်ရောက်အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုအပြည့်ဖြင့် စေတနာထားလုပ်ဆောင် နေပါသည်။\n(က) ဧဒင်ရိပ်မြုံစတင်ဖွဲ့စည်းသည့် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်မှစပြီး ယနေ့အထိ ဧဒင်မှတင်ပြအဆိုပြုထားသော စီမံချက်အ ဆိုပြုလွှာများကိုလက်ခံပေးပြီး ငွေကြေးပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြသော မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများမှာ –\n၆။ အစ္စရေး သံရုံး\n၇။ ပြင်သစ် သံရုံး\n၈။ ဖင်လန် သံရုံး\n၉။ ကနေဒါ သံရုံး\n၁။ European Union (EU) ဥရောပသမ္မဂ\n၂။ Department for International Development (DFID)\n၃။ Livelihoods and Food Security Trust Fund (LIFT)\n၄။ Open Society (Myanmar)\na. Association of Aid and Relief (Japan)\nb. The Leprosy Mission International (TLMI)\nc. Triangle Generate Humanitarian (TGH)\nd. Welthungerhilfe (WHH) previously called “German Agro Action (GAA)”\n Association for Aid and Relief (AAR), Japan\n Kindermissionwerks, Germany (from 2014 to today)\n Eden Social Welfare Foundation, Taiwan (from 2014 to today)\n Research Centre for Inclusion (RCI), Vietnam (from 2014 to today)\n Livelihoods and Food Security Trust Fund (LIFT) (from 2018 to today)\n Open Society Myanmar (OSM) (from 2018 to today)\n French Embassy project – self advocacy\n Silver Lining Foundation (SLF), China\n(ဃ) ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် ကွန်ယက်ချိတ်ဆက်ခြင်း။\n National Committee for the rights of persons with disabilities (NCRPWD)\n Myanmar Community Based Rehabilitation Network (Myanmar CBR Network)\n Myanmar Special Education Association (MSEA)\n National Network for Education Reform (NNER)\n Myanmar Federation for Persons with Disabilities (MFPD)\n(Education and Disability Working Group – EDWG)\n Silver Lining Foundation (SLF),\n ချုံဟွာခရစ်ယာန်ဆေးရုံ၊ ထိုင်ဝမ်\nချုံဟွာခရစ်ယာန်ဆေးရုံ၊ ထိုင်ဝမ်မှ အထူးကုဆရာဝန်များ၊ ကျွမ်းကျင်သူများပါဝင်သည့်အဖွဲ့စည် ဧဒင်ရိပ်မြုံသို့ နှစ်စဉ်လာရောက်ပြီး ကျန်းမာရေးဝန်ဆေင်မှုများကို လုပ်အားပေးကူညီလာလုပ်ပေးလေ့ရှိပါသည်။ ထိုသို့လာ ရောက်သည့်အခါ မသန်စွမ်းကလေးများသာမကဘဲ မိဘများ၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် ရပ်ကွက်မှရပ်မိရပ်ဖများကို လည်း လိုအပ်သောအခြေခံကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှု ပေးလေ့ရှိပါသည်။ ဤအဖွဲ့အနေဖြင့် ဧဒင်ရိပ်မြုံသို့လာ ရောက်ပြီး ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနေသည်မှာ (၃) နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပါသည်။\nကမ္ဘောဇ၊ အလင်းတန်းမြန်မာဖောင်ဒေးရှင်းသည် ဧဒင်ရိပ်မြုံမှစီစဉ်ပေးထားသော မသန်စွမ်းကလေးများ၏ အခန်းအနားအချို့နှင့် ဧဒင်ရိပ်မြုံ၏ပွဲအချို့ကို ငွေကြေးကူညီပံ့ပိုးပေးလေ့ရှိပါသည်။ နှစ်စဉ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းသူများနေ့ကျင်းပခြင်း၊ ဧဒင်ရိပ်မြုံကျောင်းဆင်းပွဲနှင့် မသန်စွမ်းကလေးများ၏ပညာသင်ယူခွင့်ရရှိရေး အတွက် အရေးဆိုပေးခြင်းစသည့်အခန်းအနားများအတွက် လိုအပ်သလို ပံ့ပိုးကူညီနေပါသည်။\nငွေကြေးပံ့ပိုးသည့်အဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သော ပေါင်းကူးအဖွဲ့သည်လည်း ဧဒင်ရိပ်မြုံ၏အခန်းအနားအချို့ကို ဆောင် ရွက်နိုင်ရန် ငွေကြေးပံ့ပိုလေ့ရှိပါသည်။ ဤသို့မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများ၏ ပူးပေါင်းကူညီပေးခြင်းဖြင့် ဧဒင်ရိပ်မြုံ အနေဖြင့် မသန်စွမ်းကလေးများအတွက် လိုအပ်သည်များကို လိုအပ်သလို စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးနေနိုင်ခြင်းဖြစ် ပါသည်။\n နိုင်ငံတကာမိတ်ဆွေများအုပ်စု (အိုင်အဲဖ်ဂျီ)\nဤ မြန်မာနိုင်ငံတွင်နေထိုင်နေကြသော စေတနာရှင်နိုင်ငံခြားသူများစုပေါင်းဖွဲ့သည့်အဖွဲ့ကလည်း ၂၀၁၀ ပြည့် လွန်နှစ်များတွင် ဧဒင်ရိပ်မြုံအတွက်လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းများကိုပေးလှူခြင်း၊ အခြားလိုအပ်ချက်များအတွက် ငွေကြေးပံ့ပိုးပေးခြင်းတို့ကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပါသည်။\nကိုးရီယားနိုင်ငံရှိ စီလုံမျက်မမြင်အသင်းတစ်ခုမှလည်း ဧဒင်ရိပ်မြုံ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးဌာနအတွက် လိုအပ် သောပစ္စည်းကရိယာများကို အပြည့်အစုံပေးလှူပေးခဲ့ဘူးပါသည်။\n အခြေခံပညာဦးစီးဌာန၊ ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန၊


ဝါးတားတားများ | м м ť ђ ĩ ŋ ķ є я ကိုသင်ကာ\n၀ါးတားတားများ\tPosted by mm thinker on April 19, 2008\nPosted in: Experience, Politics.\tTagged: Politics.\tLeaveacomment\nVote No တဲ့။ No Vote တဲ့။ ကျနော်လည်း တတ်သိနားလည်သူများက ရေးနေကြတာကို အလျဉ်မပြတ်ဖတ်နေပါတယ်။ တချို့က ပရမ်းပတာ ဆဲစာရေးကြသည်။ တချို့ကလည်း ဆရာကြီးလေသံနှင့် တောင်ပို့မှန်းသိအောင် ဖွတ်ထွက်ပြနေကြသည်။ အကျိုးသင့် အကြောင်းဆွေးနွေးကြပါလို့ ပြောသူတွေလည်း ဒီအချိန် ဆွေးနွေးရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ ဟု ပြန်ပက်ခံရသည်။ တချို့ကတော့ ဆော်ကြမည်တဲ့။ ဘယ်လို ဆော်မလဲဆိုတော့ မသိသေးဘူးတဲ့။ ကျနော်တို့ ဇဝေဇ၀ါ၊ နဝေတိန်တောင် ခေတ်ကြီးထဲမှာ ကြီးပြင်းလာကြသလိုဖြစ်နေသည်။ အပေါ်ယံတွေနဲ့ ဟုတ်မလိုလို ခေတ်ကြီးမှာ နတ်ကရာ ကျီးမော့ရင်း နိုင်ငံလည်း ငမွဲစာရင်း ၀င်သွားခဲ့ရပြီ။ အပေါင်းအသင်းတချို့ဆီ မဲလာပေးဖို့ စာရောက်နေ၍ ဂွကျနေကြသည်။ ဂွကျပုံကတော့ အမြန်ဆုံးကားနဲ့တောင် တစ်ညအိမ်ခရီးနဲ့ သွားရမယ့် သံရုံးရှိတဲ့နေရာကို ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ကိုယ် (အနည်းဆုံး မြန်မာငွေတစ်သိန်းလောက်) အကုန်ခံပြီး မဲသွားပေးရမှာ မို့လို့ပါပဲ။ ကျနော့်ဆီတော့ ဘာစာမှရောက်မလာပါဘူး။ သံရုံးကတော့ မသိစရာအကြောင်းမရှိပါ။ တက္ကသိုလ်ကိုလည်း အကြောင်မကြားပါ။\nကျနော်ဥာဏ်မီသလောက်၊ အခုအထိ မြင်သလောက် ပြောရရင် နအဖက ချည်ပြီးတုပ်ပြီး အပိုင်ရိုက်မယ့် သဘောရှိနေပါပြီ။ သင်္ချာကို အမှတ်လေးဆယ်ထက် ပိုမရဖူးသော ကျနော့် အစွမ်းဖြင့် တွက်လျှင်ပင် Vote No ဖြစ်ဖြစ်၊ No Vote ဖြစ်ဖြစ် မိအေးကတော့ နှစ်ခါနာဖို့ရာ သေချာလျက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ကျနော့်ဘ၀မှာ ပထမဆုံးပေးရမယ့် နိုင်ငံရေးမဲ ဖြစ်ပေမယ့် ကျနော်ကတော့ မဲသွားပေးမှာမဟုတ်ပါဘူး။ နအဖရဲ့ စီမံမှုအပေါ်မှာ ကျနော် Trust မရှိလို့ပါ။ တခြား အချက်အလက်တွေ၊ မူဝါဒတွေ၊ ၀ိဝါဒတွေ ထားလိုက်ဦး၊ လောလောဆယ်မှာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ အချက်တွေထဲက နိုင်ငံတကာရဲ့ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုဆိုတာကြီးကို ပယ်ချလိုက်ကတည်းက အကြီးအကျယ် စိတ်လည်းပျက်၊ စိတ်လည်း ကုန်ခဲ့ပါပြီ။ နိုင်ငံလည်း ချွတ်ခြုံကျနေတာ ငြင်းမရပါဘူး။ ပညာရေးမှာလည်း ယိုယွင်းခဲ့ပါပြီ။ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးကလည်း လက်တစ်ဆုပ်စာ လူစုလောက်ပဲ ကောင်းစားနေတာပါ။ မကြာသေးခင်က ထိုင်းကို ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးပမ်းရင်း မြန်မာနိုင်ငံသား ၅၄ ယောက် ရေခဲခန်းကားထဲ သေခဲ့ရတာ နမူနာကြည့်ပါ။ အသေခံ ဗုံးခွဲတာတောင် လူဒီလောက် မသေနိုင်ပါ။ လူနေမှုအဆင့်အတန်းဆိုတာလည်း ကမ္ဘောဒီးယား၊ ဗီယက်နမ်တို့လို ဖွတ်ချက် နောက်တက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နောက်ကောက်ကျနေပါပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ကို မမြင်ချင်ပါ။ သူတို့ ဘယ်သူတက်တက် ကျနော် ဂရုမစိုက်ပါ။ နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူ မကောင်းစားဘူး၊ ကိုယ့်လူမျိုး မျက်နှာငယ်ရမယ်ဆိုရင် သိကြားမင်း ဆင်းအုပ်ချုပ်လည်း ကန်တော့ဆွမ်းပါ ပြောရမှာပဲ။\nသိပ်မပြောချင်ဘူးဆိုပေမယ့် တော်တော်တောင် ရှည်သွားပြီ။ ကိုမွှေးရဲ့ ဆန္ဒခံယူပွဲက ထိချက် မှန်လှတာမို့ ပြန်ကူးဖော်ပြဖို့ နိဒါန်းပျိုးနေခြင်းပါ။ ကျနော်ကတော့ ဒီကဗျာကို Heart ထိ သွားပါကြောင်း…။\n← ကယန်း (ပဒေါင်)\t၄+၁=ရင်ခြစ်ကဗျာ →\t0 comments on “၀ါးတားတားများ”\nhoney on April 20, 2008 at 4:49 am said:\nသက်ပြင်းချလို့တောင် မနိုင်တော့ပါဘူး ကိုသင်ကာရေ\nReply\tသဇင် on April 20, 2008 at 5:59 am said:\n၁) ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံတွင် မျက်လှည့်ဆရာများ ရှိပါသည်။\n၂) သူတို့ လိမ်သည်၊ ညာသည်၊ လှည့်စားသည်၊ ကြီးပွားနေသည်။\n၃) ထိုသို့လေ့လာရန် မျက်လှည့်သင်တန်းကျောင်း မရှိပါ။\n၄) မျက်လှည့်ပညာ မသင်ပေးရပါ။\n၅) မျက်လှည့်ပညာ လေ့လာသူများ သက်ဆိုးမရှည်ပါ။\n၇) မျက်လှည့်စာအုပ် ဖတ်သူများ အေးဆေးစွာ မနေရပါ။\nသူတို့နှင့် ကျွန်တော်တို့ မျက်လှည့်ပညာပြိုင်ဖို့ အချိန်ရောက်နေပြီလား။\nReply\tApprenticeship on April 20, 2008 at 7:17 am said:\nI would vote because it’s important to put people voices. It doesn’t matter weather I trust them or not but simply carry one of my duties of being Myanmar citizen. If fact, leaders prefer no voices in democratic countries. If you have time read the book called “on the shores of the politics”. http://www.amazon.com/Shores-Politics-Radical-Thinkers/dp/1844675777/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1208693514&sr=1-1 It It’s just my humble thought. Good to see your point of views though.\nTake it easy🙂\nReply\tခင်မင်းဇော် on April 20, 2008 at 10:05 am said:\nအန်တီကတော့ မဲသွားပေးသင့်တယ်လို့ မြင်ပါတယ်။ သူညစ်တာ မညစ်တာ က သူ့အပိုင်းပါ။ နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ဖို့ တမဲလောက်လေး လိုနေရင် ကိုယ့်မဲဟာ အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်စေရပါမယ်။ နှမ်းတလုံးနဲ့ ဆီမဖြစ်ဖူး ထင်ပေမယ့် နှမ်းစေ့တွေ များလာရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်တာပါပဲ။\n၁၉၉၀ တုန်းကလဲ ဒီလိုပဲ ထည့်သင့်မထည့်သင့်၊ ရွေးကောက်ပွဲ ၀င်ခွင့်မ၀င်ခွင့် တွေနဲ့အတူ မဲလိမ်မှာပဲ ၊ နိုင်လဲ ရှုံးမှာပဲ လို့ ပြောသူတွေ ရှိခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက မဲ ထည့်သူ ပြည်သူတွေတွေကြောင့် နအဖ ဘယ်လိုမှမပယ်ဖျက်နိုင်တဲ့ ၉၀ ရွေးကောက်ပွဲ ရလဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာပေါ့။ လွှဲပေးမပေးက သူ့အကြောင်းလေ။\nမဲသွားပေးစေချင်တဲ့ နောက်တခုကတော့ ခုလိုဆန္ဒခံယူပွဲ လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ ရလဒ်ကလေးကလဲ ၂၀၀၇ စက်တင်ဘာရဲ့ တွန်းအားတွေ ကြောင့်မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ပေးရတာပါ။ ရွှေဝါရောင်မှာ အသက်ပေးခဲ့ရတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ အတွက် မဲသွားပေးစေချင်ပါတယ်။ မြန်မာငွေတသိန်းလောက်ဆိုတာ သူတို့ သူတို့တွေရဲ့ အသက်နဲ့စာရင် ခြေမှုန်လေးလောက်ပါ။ သူတို့တွေအတွက် လေးစားသောအားဖြင့် သတိရသောအားဖြင့် ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် ကန့်ကွက်မဲကို သွားထည့်ဖြစ်အောင် ထည့်စေချင်ပါတယ်။\nReply\thta2 on April 20, 2008 at 9:08 pm said:\ni’m also agree ma khin min zaw’s comment.we must vote no for our country.\nReply\tTea on April 22, 2008 at 1:02 am said:\nIf i want to vote, I need to go to D.C from San francsico.. hmm.. plane ticket is $300! ..😀\nso, NO VOTE!!🙂\nReply\tPinkgold on April 22, 2008 at 2:16 am said:\nနိုင်ငံသား မှန်ရင် မဲပေးရမယ် ကောင်လေး.. ဒီတော့ မင်းမှာ ရွေးစရာ နှစ်လမ်း ပဲရှိတယ်.. နိုးလား ရက်စ်လား ဒါပဲ ပြောပါ သွပ် သွပ် သွပ်\nReply\tဘားမားယူနိုက်တတ် on April 22, 2008 at 4:08 am said:\nမလေးမှာ မဲပုံးလဲမရှိဘူး၊ မဲလက်မှတ်လဲမရှိဘူးလို့ ဖုန်းမက်ဆေ့ရပါတယ်။ အမည်စာရင်းပဲ ကောက်သွားတယ်တဲ့။ ဒါမျိုးဆို၇င် အလုပ်ကခွင့်ယူပီး လမ်းစား၇ိတ်အကုန်ခံပြီးသွားလဲ အလကားပဲမဟုတ်လား။ နိုင်ငံတွင်းမှာလဲ မဲပုံးတွေကိုေ၇ခွင့်မပေးပဲံ အထက်အထိတိုက်ရိုက်ပို့ရမယ်တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုလူရာမသွင်းတဲ့နအဖကို ခုထိစာ၇င်းလုပ်နေကြတာကို စိတ်ပျက်သွားပြီဗျာ။\nReply\tဟန်သစ်ငြိမ် on April 22, 2008 at 7:12 am said:\nကြားရတာ တကယ့်ကို ၀ိုးတိုးဝါးတားတွေပါပဲဗျာ။😦😦😦\nReply\tyuyamyatnoe on April 23, 2008 at 12:32 pm said:\nReply\tyuyamyatnoe on May 2, 2008 at 5:26 pm said:\nထပ်လောင်းပြောချင်ပါတယ်..။ ပိုက်ဆံတွေအကုန်ခံပီး ပြည်သူတယောက်အနေနဲ့ မဲ သွားပေးခဲ့တာပါပဲ..။ အခုတော့ နှစ်ဖက်လုံး ဘယ်သူ့မှ မယုံတော့ဘူး။\nမြန်မာနိုင်ငံ… ဘယ်တော့များမှ ဆိုတာလဲ မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး..။\nသေချာတဲ့ အဖြေက ရှိတယ်..။ တကယ်လုပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးသမား အနည်းငယ်ကို ရေပေါ်ဆီနိုင်ငံရေးသမား အများကြီးက ဖုံးလွှမ်းနေသ၍ မြန်မာပြည်ဟာ ဘယ်တော့မှ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ စစ်အစိုးရကလဲ ဒီလို လူတွေ ရှိနေတာကို သဘောကျနေမှာပဲ။\nရလာဒ်ကောင်းကို လိုချင်ရင် ပန်းတိုင်နဲ့အတူ ရည်မှန်းထားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိဖို့လိုပါတယ်။ အခုတော့…\nReply\tbigf on September 8, 2008 at 10:39 pm said:\nနာမည်တော့မပြောရဲဘူး။ ညီငယ်အသစ်လေး အခုမှဖတ်ဖြစ်တယ်။\nဒီနိုင်ငံမှာပဲရှိသေးလို့ ကြောက်နေရသေးတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ အတွေးခြင်းတူ\nပါတယ်ဗျာ။ ဘယ်သူအုပ်ချုပ်မလဲဆိုတာထက် ဘယ်သူက ဘာလုပ်ပေးနိုင်\nလဲဆိုတာပဲ စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဒီလူတွေကတော့ ဒီလောက်ငတ်ကြီးကျ


လူပု သရုပ်ဆောင် ဗာနေထရွိုင်းယား ကွယ်လွန် - Yangon Media Group\nလူပု သရုပ်ဆောင် ဗာနေထရွိုင်းယား ကွယ်လွန်\nလော့စ်အိန်ဂျလိစ်၊ ဧပြီ ၂၃\nအရပ် နှစ်ပေရှစ်လက်မသာရှိသော လူပုသရုပ်ဆောင် ဗာ နေထရွိုင်းယား အသက်(၄၉)နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဧပြီ ၂၃ ရက် Contactmusic သတင်းကဆိုသည်။ Austin Powers ရုပ်ရှင်ဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သော မင်းသား ဗာနေထရွိုင်းယား ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ၎င်း၏လူမှုမီဒီ ယာ စာမျက်နှာမှတစ်ဆင့် သက်ဆိုင်သူများက ကြေညာချက်ထုတ် ပြန်သည်။\n”ဗာနေသည် တစ်ဖက်သားကို ကြင်နာဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။ လူသားအားလုံးကို ပြုံးပျော်စေလိုသူ ဖြစ်သည်။ အားလုံးကို တတ်အားသရွေ့ ကူညီလိုသူဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစား ချို့တဲ့သေးသိမ်သော်လည်း လောကတွင် နေရာတစ်နေရာရရှိနိုင်ကြောင်း၊ အောင်မြင်သူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လမ်းပြခဲ့သူဖြစ်သည်”ဟု ကြေညာချက တွင် ဖော်ပြထားသည်။\n”သူ၏ ပြင်းပြသောစိတ်ဓာတ်၊ ကြိုးစားမှုနှင့် သန္နိဋ္ဌာန်တို့သည် ကမ္ဘာ့တစ်ဝန်းမှ လူများကို စိတ်အားတက်ကြွစေခဲ့သည်။ ဘဝတွင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ နေထိုင်ခဲ့သူလည်းဖြစ်သည်”ဟု ကြေညာချက်တွင် ဖော်ပြ ထားသည်။ ”ဗာနေသည်တိုက်ပွဲများကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရင်ဆိုင်ကာ အနိုင်ရခဲ့သည်။ သို့သော်ယခုအခါတွင် သေမင်းကို လက် လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ရသည်”ဟု ကြေညာချက်၏အဆုံးတွင် ဖော်ပြထားသည်။ သေဆုံးချိန်တွင် မိသားစုဝင်များအနားတွင်ရှိခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။\nကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ကြရန် ပရိသတ်များကို အေမီရှူးမား အကြံပေး\nရန်ကုန်တွင် အငှားအိမ်ရာ ထပ်မံဆောက်လုပ်ရန် ကျပ် ၅ ဘီလီယံ ပြည်ထောင်စု အစိုးရ ထပ်မံခွင့်ပြုပေ?\nဒဂုံဆိပ်ကမ်း အလုပ်သမား သပိတ် ကိုးရက်ကျော်သည်အထိ ပြေလည်မှု မရရှိသေး\nသက်ငယ်မုဒိမ်း သေဒဏ်ပေးရေး ရန်ကုန် တိုင်းဒေသကြီးတွင် ပြည်သူ့လက်မှတ် ငါးသောင်းကျော် ရရှိပြ?\n၁၄ ရာသီဆက် လာလီဂါတွင် ဂိုးသွင်းနိုင်သော ပထမဆုံးနောက်ခံလူ ရာမို့စ်ဖြစ်လာ