ဟန်ဆောင်မူပို – Grab Love Story\nအထက်တန်းကျောင်းကြီးရဲ့ တစ်စင်းထဲသော လမင်းလေး သော်တာ ဟုသတ်မှတ်ခြင်းခံထားရသည့် ကောင်မလေးရဲ့ ဘ၀မှာ ပန်းကလေးများကဲ့သို့ မလှပရှာပေ။ အမေမုဆိုးမကြီးနဲ့ ညီမငယ်တစ်ယောက် တို့နဲ့ အတူ ချို့တဲ့ဆင်းရဲစွာ နေရရှာ၏။ အမေမုဆိုးမကြီးက အကြော်ရောင်း ၊ရပ်ကွက်ထဲအ၀တ်တွေလိုက်လျော်နဲ့သမီးနှစ်ယောက် အကူအညီယူကာဘ၀ကိုရုန်းကန်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်နေသည့် သော်တာမှာငါးတန်း ၊ ခြောက်တန်းကျောင်းသူအရွယ် ကတည်းက မိခင်မုဆိုးမကြီး နဲ့ အတူ အ၀တ်တွေ လိုက်လျှော် ၊ ရပ်ကွက်တွေပတ်ပြီးအကြော်လိုက်ရောင်းခဲ့ရသည်။ ဆင်းရဲသည့် ဒဏ်ကိုကောင်းစွာခံစားရသည့်အတွက် သော်တာမှာ အလွန်ပင် ချမ်းသာချင်သည်။ ကျောင်းခန်းထဲက ရွယ်တူကောင်မလေး တွေဝတ်သည သော်တာဝတ်ဖူးချင်သည်။့် ဂါဝန်လှလှလေးတွေမျိုး ဒီလိုဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့်ကြားကပင် သော်တာ တစ်နှစ်တစ်တန်းမှန်မှန်အောင်ခဲ့သည်။ ချို့တဲ့ မှုကြောင့် ကျောင်းကိုနောက်ကျမှတက်ခဲ့ရ သဖြင့် သူမအသက် ၁၆နှစ်တွင် ရှစ်တန်းသို့သာရောက်ခဲ့ရသည်။ သက်တူရွယ်တူတွေက ၁၀တန်း ၊ ၁၀တန်းအောင်အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း သော်တာမှာ ၈တန်းကျောင်းသူသာဖြစ်ခဲ့သည်။\nဒါပေမဲ့ သူမက ၈တန်းအကျောင်းသူအရွယ်မှာ အပျိုဖြစ်နေပြီမို့ ဖွံ့ထွား နုပျိုလှပတဲ့ အလှအပတွေပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သည်။ ရှစ်တန်းကျောင်းသူ ပေမဲ့ သူမကအပျိုအရွယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် အလုပ်များလုပ်ခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် မနက်စောစောကျောင်းမသွားခင် အကြော်ဗန်းကိုခေါင်းမှာရွက်ပြီး တစ်မြို့လုံးလှည့်ကာအကြော်ရောင်းရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သော်တာတစ်ယောက် မြို့အနှံ့လှည့်လည်ကာအကြော်ရောင်းရခြင်းကို ရှက်ရွံ့စပြုလာသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မိခင်ကြီးနှင့်အတိုက်ခံပြုပြီး အကြော်ရောင်းသည့် တာဝန်ကို ညီမငယ်ဖြစ်သူထံ လွှဲအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သော်တာအတော်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူမအတွက်လိုအပ်မှုတွေကလည်းများပြားလာသည်။ သူများနည်းတူဝတ်စားလိုခြင်းနှင့် ပိုမိုလှပလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုရှစ်တန်းနှစ်မှာပင် သော်တာရည်းစားထားတတ်လာသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်းလှပအောင် ခြယ်မှုန်းပြင်ဆင်တတ်လာသည်။ ယောက်ျားလေးတွေရှေ့မှာ ဘယ်လိုပုံစံလေးနဲ့နေပြီးသူတို့တွေကို ဘယ်လိုဆွဲဆောင်ရမလဲဆိုတာကို ချယ်ရီတတ်ကျွမ်းလာသည်။ ချယ်ရီ့အလှကိုပိုမိုတောက်ပအောင် ပံ့ပိုးပေးသည့်အရာတစ်ခုလည်းရှိသေးသည်။ ထိုအရာက ချယ်ရီ့ရဲ့ ခွေခွေလိပ်လိပ်ပုံစံလေး လို လှိုင်းတွန့်ဆံပင်ရှည်များပင်ြ့ဖစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ဆံပင်ညှပ်လျှင်ပိုက်ဆံကုန်သောကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူက ဆံပင်မညှပ်ခိုင်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆံပင်ရှည်ထားဖြစ်ခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးက သော်တာ အပျိုဖြစ်လာသောအခါ သူမအတွက်အထောက်အကူ ပြုစေခြင်းဖြစ်သည်။ သော်တာ့ဆံပင်ရှည်တွေကြောင့်လည်း ယောကျာ်းလေးတွေက သော်တာ့က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီးမြန်မာဆန်ဆန်လှသည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် သူမက ယောက်ျားလေးတွေရှေ့တွင် မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်လေးလို စကားပြောတာကအစ တိုးတိုးညင်ညင်သာသာ ၊ ရယ်လိုက်လျှင်လည်း သွားမပေါ်အောင်လက်ကလေးအုပ်ကာ ရယ်တတ်သည်။ သနပ်ခါးပါးပါးလေးကိုလည်း မျက်နှာပေါ်မှာအမြဲတင်ထားခဲ့သည်။\nခေတ်ပေါ်မိတ်ကပ်အလှပြင်ပစ္စည်းတွေ မသုံးနိုင်သဖြင့် သနပ်ခါးကိုသာ အလှပြင်မိတ်ကပ်ပစ္စည်းလို အသုံးပြုနေခြင်း ကလည်းသော်တာ့အတွက် မြန်မာဆန်ဆန် သနပ်ခါးလေးနဲ့ ကောင်မလေးဟူ၍ အလှကျက်သရေ တိုးစေပါသည်။ သော်တာက မိန်းကလေး သိပ်ပီသတာပဲနော်ဟု ချီးကျူးစကားဆိုလာလျှင် ကျိတ်ကာကျေနပ်နေရသည်။ ကောင်လေးတွေပေးသော ပိုးကြေးပန်းကြေးပစ္စည်းတွေက သော်တာမှာ တစ်စထက်တစ်စများပြားလို့လာခဲ့၏။ ရည်းစားကိုလည်းနှစ်ယောက်တစ်ပြိုင်တည်းထားတတ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့သော်တာ ကအနေအထိုင်အသွားအလာပိရိသည်။ ထို့ကြောင့်ကောင်လေးတွေက မရိပ်မိပေ။ အကယ်၍ သံသယ၀င်ကာမေးမြန်းလာလျှင်လည်းဟန်ဆောင်ကောင်းသော သော်တာက မျက်ရည်လေးဝဲကာတို့ကိုဒီလိုထင်ရက်တယ်နော်။တို့မှာချစ်သူတစ်ယောက်ကိုတောင် မနည်းသတ္တိမွေးပြီး ချစ်ရတာပါ.. လိုစကားလေးတွေသုံးပြီး အသံကို ငိုသံပါလေးနဲ့ပြောရင် မေးမိတဲ့သူက သော်တာ့ ကို ပင်ပြန်တောင်းပန်သွားကြသည်ပဲဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော မာယာ၊ ပညာတွေနဲ့ သော်တာ မှာ ၁၀တန်းရောက်လာတော့ ပညာပိုစုံလာသည်။ မာယာတွေပိုများလာတဲ့သော်တာက ကြိုက်သမျှအားလုံးလိုလို သူဌေးသားတွေချည်းပင်ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိသူဌေးသားတွေကို သော်တာကအပိုင်ချုပ်ထားသည်။ နောက်ပြီးသော်တာကအပေးအကျွေးလဲရက်ရောသည်။ ဒါကတော့ သူမဆယ်တန်းနှစ်ရောက်မှ ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ”အဟင့် … ရှင့်ကို ချစ်လွန်းလို့ လိုက်လျောတာနော်။ ” ”အေးပါကွာ… သော်တာကလည်းကိုယ့်ဘ၀ပါ။” ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်သည့်လူက သော်တာမှာ သုံးလေးယောက်လောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အကြိုက်လိုက်လျောပြီးသူမလိုချင်တာတွေကိုတောင်းဆိုတတ်သည့်အကျင့်လေးကလည်း သော်တာ့မှာဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမလိုချင်သည့်အရာကိုလည်းရအောင် တောင်းဆိုပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်အထိ သော်တာတစ်ယောက်ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိသူဌေးသားတွေကလည်း သော်တာ ရဲ့ အလှ၊ အညု ၊ အချွဲတွေကို စွဲလန်းမက်မောပြီး သော်တာလိုသမျှဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြသည်။ သော်တာရဲ့ မို့မောက်သည့် ရွှေရင်အစုံကိုနယ်ရစို့ရရုံနဲ့သူတို့မှာလူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပြီဟုအတွေးတွေဝင်ခဲ့ကြသည်။ သော်တာကများသူတို့ရဲ့ ဒစ်ပြုတ်စလီးကိုကိုင်ပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်ရင်နတ်ပြည်နတ်နန်းရောက်နေရသည် ဟုထင်ကြသည်အထိသော်တာ့မာယာတွေအလှတွေမှာနစ်မျောခဲ့ကြ၏။\nဒီ့အတွက် သော်တာ့မှာအ၀တ်အစား၊ ရေမွှေး၊အလှပြင်ပစ္စည်းတွေသုံးလို့မကုန်နိုင်အောင် ပေါများလာခဲ့၏။ ဒါပေမဲ့ သော်တာက ဒီလိုပိုင်ဆိုင်မှုလေးမျိုး ၊ ဒီလိုဘ၀အခြေအနေလေးနဲ့ နည်းနည်းလေးမှပင် မတင်းတိမ်နိုင်ခဲ့။ ဒီ့ထက် ပိုပြီးပြည့်စုံ ကြွယ်ဝမှုကို မျှော်လင့်တောင့်တနေဆဲပင်။ သူမကအရမ်းကိုချမ်းသာချင်သည်လေ……………။ သော်တာ တို့ဆယ်တန်းစာမေးပွဲတွေဖြေခါနီး အချိန်လောက်၌ သော်တာ့ ရဲ့ အိပ်မက်တွေအကောင်အထည်ဖော်ဖို့လမ်းစတစ်ခုကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကားအကောင်းစားကြီးနဲ့ သူမတို့ကျောင်းရှေ့လမ်းမှ ဖြတ်သွားတတ်သည့် သူဌေးကြီးတစ်ဦးကို သော်တာအမြဲငေးမိနေကျ။ မသိမသာစုံစမ်းကြည့်တော့ မိုးကုတ်မှသူဌေးဟုသိရပြန်သည့်အခါ သော်တာတစ်ယောက်အရဲစွန့်ပြီး ထိုကားအကောင်းစားကြီးအလာတွင် ရှေ့ကဖြတ်ပြီး လမ်းကူးပစ်လိုက်တော့၏။ ”ကျွီ …….” ”အ… အမေ” ကားဘရိတ်အုပ်သံနှင့်အတူ သော်တာကလည်းလဲအကျ အံကိုက်ပင်။ ကားပေါ်မှ လူကြီးတစ်ဦးအပြေးအလွှားဆင်းလာသည်။ ”ကလေးမ…. ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ…” ”ဟို… သမီး….” ”မင်း… ကျုပ်ကားနဲ့တိုက်မိသွားတာမဟုတ်ပါဘူးနော်။” ”မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးဘာသာလန့်ပြီးလဲသွားတာပါဦး။” အသားညိုညို ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်လူကြီးကို သော်တာက ”ဦး” ဟုခေါ်ပစ်လိုက်သည်။ သော်တာက သူမခြေထောက်လေးကို ပွတ်ကာ မျက်ရည်လေးဝဲပြလိုက်ပြန်သည်။ သူမရဲ့လက်နက်တစ်မျိုးဖြစ်သည့် ဆံပင်ရှည်ကြီးများကလည်း ပခုံးပေါ်၌ကပိုကယိုဝဲကာကျနေ၏။ ကားပေါ်မှ လူကြီးက သော်တာ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးက နုနုဖြူဖြူလုံးလုံးတစ်တစ်လေးနဲ့ သနားကမားရုပ်ကလေး။ ဆံပင်ရှည်တွန့်တွန့်လေးတွေနဲ့ ချစ်စရာရုပ်သွင်လေးမို့ ကားရှေ့ချော်လဲဟန်ပြပြီး အလျော်တောင်းတတ်သည့် လူမျိုးမဟုတ်ဟုကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ”ပြစမ်းပါအုံးကွယ်…။ မင်းခြေထောက်ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။” ”အို….” သော်တာ့ထဘီလေးက ဒူးအထက်နားသို့လန်တက်နေခြင်းကြောင့် ခြေသလုံးသားဖြူဖြူလေးကို တွေ့လိုက်ရသောလူကြီးက သော်တာ့ဒဏ်ရာကိုကြည့်ဖို့ မေ့ကာမှင်သက်နေ၏။ သော်တာမှထိုလူကြီး၏အကြည့်ကြောင့် မျက်နှာလေးနီကာရှက်သွားရပြီး ခေါင်းလေးကိုငုံ့ပစ်လိုက်လေသည်။ ခြေထောက်အကြောတင်သွားတာထင်တယ်… ကဲလာ… မင်းကိုဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးမယ်။ ထိုလူကြီးက ပြောပြောဆိုဆို သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ကာကောက်ချီပြီး ကားပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သည်။ သူမကလည်း ကိုယ်လုံးလေးကို ထိုလူကြီး၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အစွမ်းကုန်အပ်ထားလိုက်သည်။ သည်တော့သော်တာ့ရဲ့နူးညံ့အိစက်သော ရင်သားစိုင်လေးတွေက ထိုလူကြီး၏ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးနှင့် ပွတ်ထိမိနေခြင်းက ထိုလူကြီးရင်ကိုလှိုက်မောစေသည်ပေါ့။ ဦးလှမြိုင်ဟုခေါ်သည့် ထိုလူကြီးနှင့် သော်တာတို့ရင်းနှီးသွားကြသည်။ ဦးလှမြိုင်က နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင်သော်တာ့ကိုလာခေါ်ပြီးဆေးခန်းလိုက်ပြပေးပြန်၏။\nဆေးခန်းကပြန်ထွက်တော့လည်း စားစရာတွေတစ်ပုံတစ်ပင် ၀ယ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ သော်တာ့ ဘ၀မှာမစီးဖူးသောကားကိုစီးရခြင်း၊ မစားဖူးသောအစားအစာတွေကိုစားသောက်ရနဲ့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကျေနပ်နေလေ၏။ ဒါပေမဲ့ သော်တာတို့က ဣနြေ္ဒ မပျက်အောင်နေသည်။ သူမရဲ့စွန့်စားမှုတွေက အရာထင်စပြုလာပြီမဟုတ်လား။ ဦးလှမြိုင်ကားရှေ့ချော်လဲလိုက်ခြင်းက သော်တာ့ရဲ့ စွန့်စားမှုအစပင်ဖြစ်သည်။ သူမက ထိုအခြေအနေမှနေ၍ သူမဘ၀အတွက် အများကြီးမျှော်မှန်းထားသည်ပင်ဖြစ်၏။ တတိယမြောက်တွေ့ဆုံမှုညနေခင်း၌ ထုံးစံအတိုင်းဦးလှမြိုင်ပေါက်ချလာပြန်၏။ သော်တာကို ဆေးခန်းလိုက်ပြပေးရန်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာသော်တာ့ခြေထောက်ကကောင်းနေပေပြီ။ ဘာဆိုဘာမှမဖြစ်တော့ ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းသောသော်တာက ဒီနေ့မှပိုနာလာသည်ဟုအကြောင်းပြပြီး လမ်းမလျှောက်နိုင်ဟုဆိုသည်။ အဲဒီမှာ သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးကို သိပ်ပြီး ချီချင်၊ ပွေ့ချင် ၊ ထွေးပိုက်ချင်နေတဲ့ ဦးလှမြိုင်ကလည်း အဆင်သင့်ပင်ဖြစ်ကာ အကြိုက်တွေ့ပေပြီပေါ့။ ”အို… ဦး” စွေ့ကနဲပွေ့ချီလိုက်သောကြောင့် ဦးလှမြိုင်ရင်ခွင်ထဲသို့ သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးက အလိုက်သင့်။ အိမ်မှာအကြော်ထွက်ရောင်းနေသည့် အမေနှင့် ညီမတို့မရှိ၍ သော်တာ့မာယာတွေက ပွင့်လင်းလှသည်။ ဦးလှမြိုင်၏ ရင်ဘတ်ကြီးကို သော်တာ့ နို့အုံလုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးနဲ့ အတင်းဖိကပ်ပြီး ဦးလှမြိုင်ခါးကို ကြောက်လန့်တကြားပုံစံလေးနဲ့ ခပ်တင်းတင်းလေးဖက်ပစ်လိုက်လေသည်။ သက်ကြားအိုကြီး ဦးလှမြိုင်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် အပျိုပေါက်မလေးရဲ့ အတွေ့မှာ မိန်းမူးသွားရတော့သည်။ ထို့နောက်………..။ ထိုနေ့က သော်တာဆေးခန်းသို့မရောက်ဖြစ်ခဲ့။ ဦးလှမြိုင်တည်းခိုသော အိမ်လေးသို့ ဦးလှမြိုင်နဲ့အတူ သော်တာရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဦးလှမြိုင်ရဲ့ စူးစူးရဲရဲအကြည့်တွေနဲ့ သော်တာရဲ့ မျက်လုံးတောက်တောက်လေးတွေက အကြည့်ချင်းဆုံကာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ်ကို ဖွင့်ဆိုဖြစ်ခဲ့ကြလေတော့၏။ ဦးလှမြိုင်က မုဆိုးဖို၊ ကာမမှုမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ခဲ့သူ။ သော်တာကလည်း ခြေစမ်းပွဲတွေအများကြီးကန်ဖူးတဲ့ အသင်းတစ်သင်းလို တက်ကြွနိုးကြာနေတဲ့ ရမ္မက်စိတ်တွေနဲ့ အားကျမခံပေ။ ငါးကြော်ကြွပ်ကြွပ်ရွရွလေး နဲ့ အစာပြတ်ငတ်နေသည့်ကြောင်ကြီး။ အတွဲအဖက်ညီစွာဖြင့် ကာမတောသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ မိကြလေတော့သည်။ ”အင်း… ဟင်း… ဦးရယ်” ”ကလေးရယ် .. အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲကွယ်။” ဦးလှမြိုင်က သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် နုံးခွေဟန်လေးဖြင့် တိုးဝှေ့ဝင်နေတဲ့ သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်ပြီး သော်တာ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ဖျစ်ညှစ်ကစားလို့နေသည်။\nတစ်ချက်တစ်ချက် နို့သီးခေါင်းလေးကို မချင့်မရဲဖြင့် ညှစ်လိုက်မှုကြောင့် သော်တာမှာ တွန့်ခနဲဖြစ်ဖြစ်သွားပြီး ဦးလှမြိုင်ကို ညုချွဲလေး ချွဲပြလိုက်သည်။ ဦးလှမြိုင်ကလည်း သော်တာ့ကိုယ်လုံးလေးကို မလွတ်တမ်းဖက်ထားရင်း နက်မှောင်ရှည်လျားသည့် သော်တာ့ဆံပင်လေးတွေကိုနမ်းရင်း ချစ်မ၀နိုင်ပတ်ပျိုးကို ဖွဲ့ပြနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ”ကလေး… အရမ်းမောနေပြီလားဟင်” ”ရပါတယ်ဦးရယ်… ဦးရဲ့ ကြင်နာယုယမှုတွေက သော်တာ့ရဲ့ ဘ၀အမောတွေလောက်တော့မမောပါဘူး။” သော်တာက ဦးလှမြိုင် သူမရဲ့ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို ပိုပြီးဂရုပြုမိစေရန်သနားအောင်ပြောလိုက်သည်။ ဦးလှမြိုင်မှာတော့ နုဖတ်ဖွေးဥချောမောလှပနေသည့် ရုပ်ရည်လေးနဲ့ မလိုက်ဖက်သည့် သော်တာ့ဘ၀ခရီးကြမ်းကို သိမြင်ပြီးဖြစ်ရာ သနားစိတ်ဖြင့် အကြင်နာတွေပိုတိုးလာပြီဖြစ်၏။ သော်တာ၏ မာယာတောမှာ မျောနေရခြင်းပင်ဖြစ်ပေတော့၏။ ”ဦး ကလေးကို ချစ်ချင်သေးတယ်ကွယ်..” ”ဦး သဘောပါပဲ ဦးရယ်” အပေးအကျွေးရက်ရောသော သော်တာက နောက်တစ်ကြိမ်လိုးဖို့တောင်းဆိုလာသည့် ဦးလှမြိုင်ကို မငြင်း။ ပြီးတော့ သော်တာက အလိုးမခံဖူးသည့် အပျိုစင်လေးလည်းမဟုတ်၊ (၁၀)တန်းကျောင်းသူ ဘဝရောက်သည်မှစ၍အပျိုရည်ပျက်ခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမထားခဲ့သည့် ရည်းစားတွေရဲ့လီးနဲ့ ဦးလှမြိုင်လီးတန်ကြီးကို နှိုင်းယှဉ်ခံစားအလိုးခံကြည့်မှပင် ကာမအရသာဆိုတာကိုသေချာခံစားမိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလှမြိုင်ကို ကာမဆက်ဆံသည့် တဒင်္ဂစွဲလမ်းမိစိတ်ဖြင့် ဦးလှမြိုင်လိုကျ လိုက်လျောနေမိခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ”ဦးကို ကလေးက ဖင်ကုန်းပေးပါလား… ဦးနောက်ကနေ လိုးပေးချင်လို့” ”အို.. ဦးကလည်း” ဒီတစ်ခါတော့ သော်တာရှက်သွားရသည်။ ယခင်သူမ ရည်းစားများနဲ့ ဆုံတွေ့ဆက်ဆံခဲ့စဉ်က သမရိုးကျဆက်ဆံခြင်းဖြင့်သာ အလိုးခံခဲ့ဖူးသည်။ ဒါ့အပြင် သူမစောက်ဖုတ်ထဲ လီးဝင်အလိုးခံပြီး ဆန္ဒတွေပြည့်ဝသွားကြပြီဆိုလျှင် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာကို သော်တာခွင့်မပြုတော့။ တစ်ခါဆုံတွေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာအလိုးခံခဲ့သူ။ အတင်းဂျစ်တိုက်နေလျှင် ဂွင်းထုပေးခြင်းဖြင့်သာဖြေသိမ့်ပေးခဲ့သူ။ ခုတော့ ဦးလှမြိုင်နဲ့ ကျမှ သော်တာပေးဆပ်ရတာများနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးလှမြိုင်က ဂိုင်းကြီးကြီးနဲ့ ဆိုတော့ သော်တာ့ဘက်ကလည်း အရင်းအနှီးကြီးနေရခြင်းဖြစ်ပေသည်။\n”လုပ်ပါ ကလေးရယ်… ဦးက ကလေးက ဖင်ကုန်းပေးထားရင် ကလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်က နောက်ကိုပြူးထွက်နေမှာ…. ဦးက ဒီလီးကြီးနဲ့ ကလေးစောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်းဖွေးဖွေးကြီးကို နောက်ကနေလိုးဆောင့်ပေးမှာ…. ကလေးရယ်…. ဖင်လေးကုန်းလိုက်နော်…” ဦးလှမြိုင်က သော်တာ့ကို သင်ပြသွေးဆောင်ခြင်းများဖြင့် ရမ္မက်ဆန္ဒတွေတက်ကြွလာအောင် စကားလုံးတွေ ခပ်ကြမ်းကြမ်းသုံးကာ ရမ္မက်စိတ်ကို ဆွပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါမှသော်တာ စိတ်တွေပြန်ထလာပြီး သူ့အလိုကို လိုက်လျောစေဖို့ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ပြန်လည်ထောင်မတ်နေပြီဖြစ်သော သူ၏လီးတန်ညိုညိုတုတ်တုတ်ကြီးကိုလည်း သော်တာ့ လက်ကလေးဖြင့် ကိုင်စေလိုက်သည်။ ဦးလှမြိုင်ရဲ့ စကားတွေက သော်တာ့ကို အမှန်ပင်ရမက်သွေးတွေကြွစေရသည်။ ဒါ့အပြင် သူမလက်ထဲမှလီးတန်ကြီးကြောင့်လည်း သူမစိတ်ထဲ ဖင်ကုန်းအလိုးခံချင်သောစိတ်များ အလိုအလျောက်ဖြစ်ပေါ်နေရပြီဖြစ်သည်။ ဦးလှမြိုင်လီးတန်ကြီးက သူမလက်ကလေးနှင့် တစ်ကိုင်ပင်မပြည့်ပေ။ ထိုလီးတန်ကြီးဆီမှ တဒုတ်ဒုတ်ဖြင့် သွေးခုန်နေသလို အထိအတွေ့က သူမလက်ကလေးမှတစ်ဆင့် အသွေးအသားတွေ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရမက်သွေးအရှိန်လွှမ်းခြုံနေသလိုခံစားလာရသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲမှလည်း စစ်ကနဲ စစ်ကနဲဖြစ်ကာ အရည်တွေ ထပ်မံစိမ့်ထွက်လာရပြန်သည်။ ”ကဲ…. ထ… ကလေးလေး။ အင်း… ဟုတ်ပြီ။ ခါးကိုခွက်ထား။ ဖင်ကိုနောက်ကို ကော့ပစ်ထားလိုက်….။ ဟုတ်ပြီ…။ လက်တွေကို တောင့်ခံမထားနဲ့…။ တံတောင်နဲ့ပဲထောက်ထား..။ နဲနဲထပ်ပြီးကုန်းလိုက်ဦး…။ ဟုတ်ပြီ…။ အဲဒီအတိုင်းကလေးကို ဦးလိုးပေးမယ်နော်..။” သော်တာတစ်ယောက်ဦးလှမြိုင်ခိုင်းစေနေရာချထားပေးသည့်အတိုင်း ဖင်ကုန်းပေးလိုက်ရတော့သည်။ ဦးလှမြိုင်က သော်တာ့ဖင်ကြီးတွေနောက်မှာ နေရာဝင်ယူလိုက်ပြီး သူ့လီးတန်ညိုတုတ်တုတ်ကြီးကို လက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်ကာ သော်တာ့ အဖုတ်လေးရဲ့ အ၀မှာတေ့ပြီးထောက်လိုက်သည်။ အဖုတ်ဝကို ထိပ်နဲ့တေ့ထောက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်နှင့် သော်တာ့ ဖင်ဆုံကြီးက တွန့်ကနဲတုန်သွားသည်။ နောက်မှအသက်ကို၀၀ရှုကာ ဖင်ကိုတောင့်ခံပြီး လီးအ၀င်ကို ငဲ့လင့်နေလိုက်တော့သည်။ ဒစ်ထိပ်ဖြင့် တေ့ထောက်ခြင်းခံထားသော သော်တာ့အဖုတ်နီနီလေးက နုအိပြီးဝင်းလက်နေသည်။ အမွှေးလေးတွေက နုနုလေးပင်ရှိသေးပြီး အစိလေးအထက်ဆီးစပ်နားမှာ အခွေလေးတွေဖြစ်လို့နေသည်။ ဦးလှမြိုင်က သော်တာ့အဖုတ်လေးကို သူရဲ့ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆီးစပ်အထက်နားမှ လက်လျှိုနှိုက်စမ်းပြီး အစေ့လေးကို အသာပင်ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်။ ”အင့်… ဟင့်.. ဦးရယ်… လုပ်မှာဖြင့်လုပ်ပါတော့။ သော်တာမနေတတ်တော့ဘူး။” အဖုတ်ထဲ လီးဝင်လာဖို့ စောင့်မျှော်ငဲ့လင့်နေတဲ့ သော်တာခမျာ အစိကိုပွတ်ချေခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ဖင်ကြီးခါယမ်းသွားပြီး သူမဖင်ကြီးကို အနောက်ဖက်သို့ ကော့ကော့ဆောင့်ကာ အနေအထိုင်ခက်လို့နေရတော့သည်။\nဦးလှမြိုင်ကလည်း အစိကိုပွတ်ချေနေလျက်မှပင် သူရဲ့ အတန်ကြီးကို သော်တာ့အဖုတ်လေးထဲသို့ ဖိနှစ်ဆောင့်သွင်းလိုက်လေတော့၏။ ”ဘွတ်.. ဖွတ်…. ဖွတ်… ပြစ်…. ဒုတ် ….” ပထမတစ်ချီလုပ်ပြီးသား အဖုတ်ထဲသို့ ဦးလှမြိုင်အတန်ကြီးက လေအန်သံနဲ့အတူ ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားပြန်သည်။ သော်တာကတော့ မသက်မသာပင် ခံစားလိုက်ရရှာသည်။ ” အ … အီး… အမေ့… နာလိုက်တာ… ဦးရယ်” ခါးလေးခွက် ဖင်ကုန်းပေးထားသော သော်တာတစ်ယောက် အဖုတ်ထဲသို့ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ကြီး ၀င်လာတဲ့ အတန်ကြီးကြောင့် ခါးလေးခုံးထသွားရသည်။ ဒါပေမဲ့ လီးအ၀င်က ထိထိမိမိရှိလှတာကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရသာတွေ့သွားရတော့၏။ လီးကြီးက အဖုတ်သေးသေးလေးထဲ နင့်နင့်နဲနဲပြည့်ပြည့်ကြပ်ကာ ၀င်နေခြင်းကြောင့် အ၀င်အထွက်ချောမွေ့စေရန် လက်ကိုနောက်သို့ပြန်ပြီး သူမဖင်သားကြီးကို သူမဘာသာလှမ်းဆွဲပြီးဖြဲပေးမိကာ အလိုးခံနေတော့၏။ သော်တာ့ပုံစံလေးမှာ အလိုးခံမှုကို မက်မက်မောမောခံစားရင်း ကာမအရသာထူးကို ခံစားလို့နေပေ၏။ ဦးလှမြိုင်မှာ အသားဖြူဖြူ ၊ ဖင်အိုးကောင်းကောင်းနဲ့ ငယ်ငယ်ချောချောကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး လိုးဆော်နေရခြင်းကြောင့် သူ၏အသွေးအသားတို့က ပူနွေးတက်ကြွလို့နေသည်။ ဒါ့အပြင် ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း ရှေ့တိုးနောက်ငင် ခါခါဆင်းသွားသော ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူေ၀၀ိုက်ာကျနေသော သော်တာ့ဆံပင်ရှည်များကြောင့် သော်တာအလိုးခံနေသည့် ပုံစံလေးက ဦးလှမြိုင်အတွက် ကာမအမြင်ဖီလင်ကိုခံစားလို့ နေရပြန်သေး၏။ အား…. ကောင်းလိုက်တာ ဦးရယ်..။ အစပထမ၌ အလိုးခံနေရသော သော်တာ့ရဲ့ပုံစံလေးက ရမက်သွေးကြွစရာဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ သော်တာကိုယ်တိုင်ကပင် အလိုးခံရင်း ဦးလှမြိုင် စိတ်တွေပိုထန်အောင် အောက်မှ အညု ၊ အခရာလေးများပြောပေးခြင်း၊ ဦးလှမြိုင်ရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေကို တိုးပွားအောင် အားပေးအားမြှောက်ပြုပေးသည့် စကားသံလေးများကို ပြောတတ်ဆိုတတ်လာလေတော့၏။ ”အား… ကောင်းတယ် ဦးရယ်… ဆောင့်.. နာနာလေးဆောင့်ပါ..။” သော်တာ့ရဲ့ အညုအချွဲတွေကြောင့် ရမက်ထန်လာပြီဖြစ်သော ဦးလှမြိုင်မှာ သော်တာ့ကို နင်းကန်ပြီး ဆောင့်လိုးနေလေတော့သည်။ ဦးလှမြိုင်တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသလို သော်တာ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အသားလေးတွေမှာလည်း ချွေးစက်ကလေးများသီးနေသည်။ ဖြူဖွေးသော ကိုယ်လုံးကလေးမှာ တောက်ပြောင်ပြီးကြွေရုပ်ကလေးလိုဖြစ်နေသည်။ သော်တာမှာ သူမဖင်သားကြီးကို နောက်သို့ပစ်ပစ်ဆောင့်ကာ အလိုးခံပေးနေရ၏။\nသူမရဲ့ ပစ်ဆောင့်ကော့တင်အလိုးခံမှုနဲ့ ဦးလှမြိုင်ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် သော်တာ့ဆံပင်ရှည်လေးတွေမှာလည်းေ၀၀ဲခါယမ်းလို့နေသည်။ သော်တာတစ်ယောက် ဖင်ကုန်းပြီးအလိုးခံနေရတာအရမ်းကို အရသာတွေ့နေပြီး အဖုတ်ထဲမှာ ပူထူကျင်ဆိမ့်ကာ ပြီးချင်လာတော့၏။ ထို့ကြောင့် ဦးလှမြိုင်လီးကြီးကို သူမအဖုတ်အတွင်းသားနုနုလေးများဖြင့် ရှိသမျှအင်အားလေးသုံးကာ ဆွဲဆွဲညှစ်ပေးနေမိသည်။ ဦးလှမြိုင်မှာတော့ သော်တာ့ရဲ့ အပေးကောင်းမှု၊ အဖုတ်လေးထဲမှ တရစ်ရစ်ဆွဲညှစ်မှုများကြောင့် လိင်တန်ကြီးတစ်ခုလုံး ပူထူကျင်ဆိမ့်ကာ သုက်ရည်တို့က သုက်ကြောတစ်လျှောက် တင်းရင်းကာနေတော့သည်။ ဦးလှမြိုင်လိုးအားကို မြှင့်တင်ပြီး ဆောင့်ရင်း သော်တာ့ကို ပက်ပင်စက်စက်မညှာမတာပင် ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်လိုးပစ်လိုက်တော့သည်။ ”အား…. ထွက်ကုန်ပြီ ဦးရေ….။” ဦးလှမြိုင် သော်တာ့ကို နင်းကန်ဆောင့်လိုး၍ သုက်ရည်တွေထွက်သွားချိန်နှင့် အံကိုက်ပင် သော်တာ့အဖုတ်ထဲမှ အရည်များလည်းထွက်ကာ အပြီးချင်းဆုံစည်းသွားတော့သည်။ ဦးလှမြိုင်တစ်ယောက် သော်တာ့ကို အစွဲကြီးစွဲမက်လို့သွားရပြီဖြစ်သည်။ ”ဦးတော့ သော်တာ့ကို အရမ်းချစ်မိသွားပြီကွာ..။” ”တကယ်ပဲလားဦးရယ်။ သော်တာကသာ ဦးကို အားကိုးချစ်စိတ်တွေနဲ့ ချစ်မိလို့ အခုလိုတွေဖြစ်ခဲ့ရတာ၊ ဦးမှာသာ အိမ်ထောင်တွေဘာတွေရှိ…..။” သော်တာက မျက်ရည်လေးဝဲကာ ငဲ့ကာဖြင့် ဦးလှမြိုင်ကို မာယာထောင်ချောက်နဲ့ အပိုင်ချုပ်သည်။ ဦးလှမြိုင်မှာ သော်တာ၏သနားစဖွယ် ဟန်ပန်လေးကြောင့် ပျာပျာသလဲဖြစ်ကာ သော်တာ့ရဲ့ နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်ရင်း … ”ဦးမှာ အိမ်ထောင်မရှိတော့ပါဘူး သော်တာလေးရယ်။ ဦးက မုဆိုးဖိုပါ။ ဦး သော်တာလေးကို လက်ထပ်ယူမှာပါကွာ….။” ဦးလှမြိုင်ထက် အသက်ထက်ဝက်ကျော်ငယ်ပေမဲ့ သော်တာက ယောက်ျားတွေကို ကစားလှည့်စား မာယာများတဲ့ အတတ်ပညာတွင် အတွေ့အကြုံမနည်းတော့။ ထို့ကြောင့် ဦးလှမြိုင်လို သူဌေးတစ်ယောက်ကို အပီချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဦးလှမြိုင်က သော်တာ့မိဘတွေဆီမှာ လိုက်တောင်းပါ့မယ်ဆိုတာတောင် မိခင်ဖြစ်သူကန့်ကွက်မှာစိုးရိမ်တဲ့ သော်တာကသူမသဘောဆန္ဒနဲ့ သူမ ဦးလှမြိုင်နောက်လိုက်ခဲ့မည်ဟုဆိုခဲ့သည်။ အိမ်ကိုတော့ ချစ်သူနောက်ခိုးရာလိုက်ပြေးသွားပြီဟု စာရေးထားခဲ့ကာ ဦးလှမြိုင်ဆီမှ ပိုက်ဆံငါးသိန်းယူပြီး ပေးထားခဲ့သည်။ သော်တာက ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရပြီဟု ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် မိသာစုကို လျစ်လျူရှုကာ ခွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။ မိသားစုရှေ့ရေးတွေဘာတွေ သူမ မသိတော့။ ဦးလှမြိုင်နောက်သို့ လိုက်သွားလျှင် သူမဘ၀ လုံခြုံမှုအပြည့်ရှိမည်ဆိုသည့် အတွေးသာ သူမတွေးနေခဲ့သည်။ ဦးလှမြိုင်နှင့်အတူ မိုးကုတ်သို့ သော်တာလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဦးလှမြိုင်၏အဆောင်အယောင်တွေက သူမတစ်သက် အိပ်မက်တောင်မမက်ခဲ့ဖူးသည့် အရာတွေဖြစ်နေ၏။\nတိုက် ၊ ကား၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးက သော်တာ့ကို မက်မောတပ်မက်စိတ်ဖြစ်စေရသည်။ မိုးကုတ်ကို ရောက်ကတည်းက သော်တာတစ်ယောက် တိုက်ပေါ်က မြေပေါ်မဆင်းတော့။ ဦးလှမြိုင်ဆင်သည့် အ၀တ်အစား၊ လက်ဝတ်ရတနာမျိုးစုံတို့ဖြင့် အိပ်မက်ကမ္ဘာလေးထဲရောက်ရှိနေရသလို ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေတော့လေသည်။ ဦးလှမြိုင်ကလည်း သော်တာ့လို မယားငယ်ငယ်ချောချောလှလှ ဆယ်ကျော်သက်လေးကို ရထားသည်မို့ သော်တာဘာပဲလုပ်လုပ် တပြုံးပြုံးနဲ့ပင်။ အချိန်မှန်မှန် ကာမဆက်ဆံနေရလျှင်ကျေနပ်နေသည်။ သော်တာကလည်း အိစက်ညက်ညောသော ဖဲမွေ့ယာကြီးပေါ်မှာ ဦးလှမြိုင်ကို ရမက်ဆေးတွေတိုက်ကျွေးပြီး လောကကြီးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့မေ့လို့နေတော့သည်။ တစ်လလောက်ကြာတော့ ဦးလှမြိုင်က သော်တာ့ကို အရေးဆိုလာသည်။ ”သော်တာလေး.. ဦးတို့ လက်ထပ်ကြမယ်လေ” ”ဟင်..” ထိုအခါမှ သော်တာမှ လက်ရှိဘ၀ကို သတိရမိသည်။ တကယ်တော့ ဦးလှမြိုင်ကိုသော်တာမချစ်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဘ၀လုံးစာအတွက် လက်မထပ်ချင်။ သူမချစ်တာ ဦးလှမြိုင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ အဆောင်အယောင်တွေပင်။ သူမ ဦးလှမြိုင်နောက်လိုက်ခဲ့ခြင်းကလည်း ချမ်းသာချင်၍သာဖြစ်သည်။ ဦးလှမြိုင်ကိုချစ်၍ လက်ထပ်ပေါင်းသင်းရန်လိုက်ပါခဲ့ခြင်း မဟုတ်ခဲ့။ ”ဘယ်လိုလဲ သော်တာ.. ၀မ်းမသာဘူးလား။” ”ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့ … ၀မ်းသာပါတယ် ဦးရယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စကို အလျင်မလိုပါနဲ့အုံးလား။” ”ဘာဖြစ်လို့လဲ သော်တာလေးရဲ့။” ”ဟိုလေ.. သော်တာ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲဖြေချင်သေးတယ်။” ”ဟင်.. ဘယ်လို..။” သူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ လိုက်လာခဲ့ပြီးမှ စာမေးပွဲဖြေမည်ဆိုတာကို ဦးလှမြိုင်သဘောမပေါက်။ ဘ၀င်မကျ။ ဒါပေမဲ့ သော်တာက ဦးလှမြိုင်ကိုယ်လုံးကြီးကိုဆွဲဖက်ပြီး ဆယ်တန်းအောင်ချင်တဲ့အကြောင်း၊ တက္ကသိုလ်တက်ချင်တဲ့အကြောင်းတွေ ချွဲ့နွဲ့ပြီး ပြောပြလိုက်တော့ ဦးလှမြိုင်တစ်ယောက်ခေါင်းညိမ့်လိုက်ရတော့သည်။ ”ဒါဆို ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဘယ်လိုပြောထားမလဲ သော်တာလေးရဲ့။” ”ဦးကလဲ ဦးတူမလို့ ပြောပြထားလိုက်ပေါ့လို့။” သော်တာက ဦးလှမြိုင်ရဲ့ပါးကိုရွှတ်ခနဲ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။\nဒီလိုအပြုအမူတွေနဲ့အတူ ဦးလှမြိုင်လီးတန်ကြီးပျော့ကျခဲ့ရပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သော်တာ့အလိုကျ ဦးလှမြိုင် လိုက်လျောခဲ့ရတော့သည်။ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်ပြန်တော့ ဦးလှမြိုင်က တစ်စခန်းထကာ လက်ထပ်ဖို့ပြောတာပြန်၏။ ”အို… ဦးကလဲ သော်တာဖြင့် စာမေးပွဲအောင်လို့ ပျော်ပြီး ဦးရင်ခွင်ထဲမှာနေနလို့မဝသေးပါဘူး။ လက်ထပ်ဖို့နေပါအုံးနော် ဦး…၊ နော်လို့…။” သေ်ာတာအစွမ်းကုန် ကပ်ချွဲပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဦးလှမြိုင်ဘက်က တင်းခံထားခဲ့သည်။ သူနဲ့လိုက်ပါပြီး တစ်နှစ်အတွင်း အစားအသောက်ကောင်းကောင်း ၊ အနေအထိုင်ကောင်းကောင်းတွေနဲ့ တစ်သွေးတစ်မွေးလှလာသော သော်တာ့ကို လက်လွှတ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိသည်။ သော်တာတစ်ယောက်အရမ်းကိုလှလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားတွေကလည်း မက်မောစရာအတိဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဦးလှမြိုင်ဘက်က သော်တာ့ကို လက်လွတ်သွားမှာ စိုးရိမ်နေမိသည်မှာ အလွန်တော့မဟုတ်ပါ။ ဒီတော့ ဦးလှမြိုင်ရသလောက်တော့ တင်းခံထားမိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ တက္ကသိုလ်အရမ်းတက်ချင်နေသည့် သော်တာမှာ ဦးလှမြိုင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရတော့သည်။ ဒါပေမဲ့ သော်တာက မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတွေဘာတွေမလုပ်ဖို့နဲ့ တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်တွင် သူမကို ဦးလှမြိုင်၏ တူမအဖြစ်သာ လူသိခံဖို့တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက်က အိမ်ထောင်သည်ဘ၀နဲ့ တက္ကသိုလ်တက်ရမှာ ရှက်လို့ဟူ၍ဖြစ်သည်။ တူမအရွယ်မယားချောလေးကို အပိုင်ရနေပြီမို့ ဦးလှမြိုင်ကသော်တာ့ ဆန္ဒကို အလျော့ပေးခွင့်ပြုခဲ့သည်။\nထိုခွင့်ပြုချက်ရတော့ သော်တာက သူမအသွေးအသားတွေနဲ့ ဦးလှမြိုင်ကို အချစ်ကြီးချစ်ပြလိုက်ပြန်သည်။ မာယာတွေနဲ့ အထပ်ထပ်ရစ်ပတ်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တက်ရမည့်ရက်နီးလာတော့ သော်တာအပျော်ကြီးပျော်နေသည်။ မိုးကုတ်ကနေ မန္တ္တလေးထိသွားပြီးကျောင်းတက်ရမှာမို့ သော်တာကလွတ်လပ်ပြီဟု စိတ်တွင်တွေးကာပျော်ရွှင်နေသည်။ ”သော်တာနေဖို့ မြို့ထဲမှာ ဦးတိုက်ခန်းရှိတယ်။ အဲဒီတိုက်ခန်းမှာပဲနေပြီးကျောင်းတက်လေ။ ဦးလဲမကြာမကြာလာပြီး သော်တာလေးနဲ့ ချစ်လို့ရတာပေါ့။” ”ဟင့်အင်း .. ဟင့်အင်း.. ဦးကလဲ … သော်တာက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘ၀ကို ပီပီပြင်ပြင်ခံစားချင်သေးတာ… အဆောင်ကပဲတက်မယ်ဦး…။” ”ဟင်… ဒါဆို ဦးလာရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” ”သြော်.. ဦးကလည်း အဲဒီတော့ ဦးတိုက်ခန်းမှာ သော်တာလိုက်နေမှာပေါ့လို့။” ”ကဲ သော်တာ့ သဘောပါပဲကွာ။” ”ဟေး.. အဲဒါကြောင့်……” ”ဘာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ဦးကိုချစ်တာလို့ ပြောဦးမယ်မဟုတ်လား။” ”ဟွန်း.. ဦးနော်..။ သော်တာ့ကို ရှက်အောင်လုပ်တယ်။ ကဲ… ကဲ….” သော်တာ ဦးလှမြိုင်ရင်ဘတ်ကြီးကို လက်သီးဆုတ်ကလေးဖြင့် မနာအောင်ထုလိုက်သည်။ ဦးလှမြိုင်ကလည်း သော်တာ့လက်ကလေးကိုဖမ်းဆွဲကာ သော်တာနဲ့အတူ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချပစ်လိုက်တော့၏။ ”အင်း… ဟင်း… ဦးရယ်…” အပြုအစု အချွဲ့အနွဲ့ကောင်းသော သော်တာ့ကို ဦးလှမြိုင်တစ်ယောက် အသည်းစွဲချစ်နေခြင်းက လွန်သည်ဟုမပြောနိုင်ပေ။ သော်တာက မာယာဆိုတဲ့အဆိပ်တွေပြင်းလှသည်ကိုး………..။ ”ဟေ့ကောင်… ငါပြောတာ အဲဒီ့ကောင်မလေးပေါ့။ မိုးကုတ်ကသူဌေးတူမတဲ့ ၊ ၀တ်တာစားတာ၊ သုံးတာစွဲတာတော့ အလျှံပဲ….။” တက္ကသိုလ်က ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ သော်တာတစ်ယောက်နာမည်အတော်လေးကြီးလာခဲ့သည်။ သော်တာ့ကို မိန်းကလေးတိုင်းကအထင်ကြီးအားကျကြသည်။ သော်တာ့ဘ၀က အစစအရာရာပြည့်စုံကာ မိုးပေါ်ကလမင်းလိုစံမြန်းနေရသည်ပဲ။ အဲဒါပဲတင်လားဆိုတော့ မဟုတ်သေးပါ။ သော်တာရဲ့ နက်မှောင်သန်စွမ်းသောဆံပင်ရှည်ကြီးတွေက တင်ပါးထွားထွားအိအိနားထိရောက်သည်။ လုံးကျစ်မို့မောက်သော ရွှေရင်အစုံကို ပေါ်လွင်အောင် ခါးတိုအင်္ကျီလေးတွေဝတ်ပြီး ထဘီကိုတင်းနေအောင် ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ၀တ်တတ်သည့်သော်တာ့အလှကို မြန်မာဆန်ဆန်လှသည်ဟုဆိုကာ ကွင်းဘွဲ့ပင်အပ်နှင်းခဲ့ကြသည်။ မေဂျာကွင်းတွေထက်ပိုလှသည်ဟု ပင်သတ်မှတ်ကြပြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အလှဘုရင်မဘွဲ့ကို အပ်နှင်းကြပြန်၏။\nသော်တာမှာ ဦးလှမြိုင်၏ကောင်းမှုကြောင့် ရေမြင့်လို့ကြာတင့်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကို ညာနေခဲ့ပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မက်မောနေခဲ့သော သော်တာ့ဘ၀ထဲသို့ လူတစ်ယောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆေးကျောင်းသား၊ သူဌေးသား၊ လူချောလို့ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ မိုးမြင့်။ နယ်ပယ်အသီးသီးက အလှဘုရင်မတွေ၊ အပျိုချောလေးတွေ တိတ်တခိုးစွဲလမ်းနှစ်သက်ကြရသည့် မိုးမြင့်က သော်တာ့ကို မျက်စိကျကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သော်တာမှာ အဖေအရွယ်၊ ဦးလေးအရွယ် သက်ကြားအိုကြီးကိုလင်လုပ်နေရသည့် အခြေအနေတွင် ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်လေးက ခူးခွင့်ပေးနေတော့ ရင်ခုန်သံတွေမြန်ဆန်ခဲ့ရသည်။ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ မိုးမြင့်လိုသက်တူရွယ်တူ နုပျိုချောမောပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝကာဆရာဝန်ဖြစ်မည့်သူကို ရင်ခုန်လှုပ်ရှားချစ်စိတ်ဖြင့်တစ်ဖက် ၊ ဘ၀အတွက် အာမခံချက်တွေအပြည့်အဝပေးနိုင်သည့် အခြေအနေရှိနေသည်ကတစ်ဖက်၊ နှစ်ဖက်စလုံးက သူမအတွက် အဆင်ပြေနေခြင်းကြောင့် မိုးမြင့်ကို ချစ်သူအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါတော့သည်။ မိုးမြင့်ကလည်း သော်တာ့ကို အလှဘုရင်မလေး မြန်မာဆန်ဆန်လှသူလေးမို့ အသဲစွဲအောင်ချစ်မိခဲ့သည်။ သော်တာ့ကို တစ်ဘ၀လုံးစာအတွက် ချစ်သည်ဟူ၍ပင်ကြွေးကြော်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမြင့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးရဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။ ”မိုးမြင့် …. မင်း သော်တာဆိုတဲ့ မိုးကုတ်ကကောင်မလေးကို တွဲနေတာ အတည်ဆို…” ”အေး..။ ဟုတ်တယ် ဇော်ကြီးရ …. မင်းဘယ်ကကြားလာရတာတုန်း” မိုးမြင့် သူငယ်ချင်း ဇော်ကြီးက မိုးကုတ်သား။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေမို့ မိုးမြင့်ကိစ္စကြားတာနဲ့ ဇော်ကြီးပေါက်ချလာခြင်းဖြစ်သည်။ ”ငါမင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောမယ် မိုးမြင့်… အဲဒီ စော်ကို မင်းဖြုတ်ရုံဖြုတ်ပြီးခေါက်ထားမယ်ဆိုရင် ငါဒီအထိလိုက်မလာဘူး။ အခုမင်းက အတည်ကြံနေတယ်ဆိုလို့ ငါ လိုက်လာရတာ။” ”ဟာ… ငါ သော်တာ့ကိုတကယ်ချစ်တာ ဇော်ကြီးရ ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ”အေး… အဲဒီသော်တာဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက တို့မြို့က ကျောက်တွင်းသူဌေး ဦးလှမြိုင်ရဲ့နောက်မိန်းမတဲ့။” ”ဘာ…” မိုးမြင့် ဆွံ့အသွားသည်။\nဒီစကားကို လာပြောတဲ့သူက သာမာန်ရင်းနှီးတဲ့လူဆို မိုးမြင့်လှောင်ပစ်လိုက်မှာ အသေအချာ။ သော်တာ့ကိုလိုက်မရလို့ မလိုမုန်းထားပြီး အပုပ်ချပြောနေသည်ဟုသတ်မှတ်လိုက်မိမှာပဲဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုက ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည့်အပြင်၊ မိုးကုတ်သားစစ်စစ်။ သော်တာနေထိုင်သည့်နေရာက ငယ်သူငယ်ချင်းက အတိအကျပြောနေခြင်းကြောင့် မိုးမြင့်မယုံလို့မရတော့။ မိုးမြင့်စိတ်တွေပေါက်ကွဲလာရပြီဖြစ်သည်။ သော်တာ့ကို သူချစ်သလောက် သော်တာကလည်းပြန်ချစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မိခဲ့တဲ့စိတ်တွေက သော်တာ့အပေါ် အမြင်စောင်းခဲ့ရလေပြီ။ အသက်ကြီးကြီးလင်ကိုယူထားပြီး လင်ငယ်နေချင်သည့်ကောင်မဟု သတ်မှတ်လိုက်မိတော့သည်။ သော်တာ့ကို သူ့ဘက်မှ အချစ်စစ်အချစ်မှန်နဲ့ ချစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခင်ကြိုက်ခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးများလို အသွေးအသားကိုဝါးမျိုလိုသည့်စိတ်ကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သော်တာနဲ့ အတူနေခွင့်ရတာတောင် သူ့ဘက်ကစည်းစောင့်ပေးခဲ့သည်။ အခုတော့….။ ”တောက် … တွေ့ကြသေးတာပေါ့ သော်တာရယ်…။” မိုးမြင့်အကြီးအကျယ်ကြုံးဝါးပြီး သော်တာနေထိုင်ရာ အဆောင်သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သော်တာကရှိမနေခဲ့ပေ။ အဆောင်နေမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်မိမှပင် မိုးမြင့်စိတ်ကို ပိုမိုထိခိုက်စေသော သတင်းစကားတစ်ခုကို ကြားခဲ့ရပြန်သည်။ ထိုစကားကမိုးမြင့်စိတ်ကို အရမ်းပေါက်ကွဲစေပြန်သည်။ ”မိုးကုတ်က သူ့ဦးလေးလာလို့ မြို့ထဲကတိုက်ခန်းမှာ လိုက်အိပ်တယ်။ ကျွန်မတို့သိသလောက်တော့ သော်တာနဲ့ အဲ့ဒီလူကြီးက ဦးလေးနဲ့ တူမ မဟုတ်ဘူး။” နောက် နှစ်ရက်သုံးရက်လောက်ကြာတော့ သော်တာ အဆောင်ပြန်ရောက်လာပြီဟု သတင်းကြားတာနဲ့ သော်တာ့ဆီကို မိုးမြင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ”ဟယ်… ကို… ဒီအချိန်ကြီး မလာစဖူးပါလား..။” ”သော်တာအားရင် ကို နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ပါလား။” ”ဟုတ်ကဲ့ ကို” သော်တာ့မှာတော့ မိုးမြင့်ဘာဖြစ်နေသည်ကိုမသိ။ သူမ ချစ်ရသူကလာခေါ်တော့ ကောက်ခါငင်ခါပင်လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောရက်က ဦးလှမြိုင်ရောက်လာခဲ့သဖြင့် မြို့ထဲတိုက်ခန်းတွင် အတူလိုက်ပါအိပ်စက်ခဲ့ရသည့် အချိန်များ၌ သော်တာမှာ မိုးမြင့်ကိုပင် သတိရနေခဲ့သည်။ ယခင်က ဦးလှမြိုင်၏ အနမ်း၊ အယုအယများအပေါ် သာယာမိန်းမူးခဲ့သော်လည်း မိုးမြင့်နှင့် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့သည့် အချိန်နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလှမြိုင်နှင့်အတူနေရသည်ကို ငရဲကျနေသလိုခံစားနေခဲ့ရသည်။\nမိုးမြင့်နှင့် စည်းမကျော်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မိုးမြင့်ကိုချစ်သည့် စိတ်ကြောင့် အခုလိုဖြစ်နေခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မိုးမြင့်က ယခင်ကောင်မလေးတွေကို ခေါ်လာနေကျတိုက်ခန်းသို့ သော်တာ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ မိုးမြင့်ပုံစံက အေးတိအေးစက်နိုင်လွန်းလှသည်။ သော်တာ့ကို ယခင်ကလိုဧည့်ခန်း၌ပင်စကားမပြောတော့ဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းခေါ်လာခဲ့သည်။ ”ကို … ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီနေ့ သော်တာ့ကို ဆက်ဆံတာတစ်မျိုးကြီးပဲ။” ”ကို … မင်းနဲ့ အတူနေချင်တယ် သော်တာ… ကိုယ့်ကို ခွင့်ပြုမလား။” ”အို… ကိုကလည်း။” သော်တာရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။ သူမဘက်မှ လိုက်လျောခဲ့တာတောင်မှ စည်းစောင့်ခဲ့သည့် ချစ်သူက ယခုကောက်ကာငင်ကာ တောင်းဆိုလာတော့ မငြင်းရက်ပဲ ခေါင်းလေးအသာငုံ့ကာ ငြိမ်ပြီးရပ်နေလိုက်မိသည်။ သူမဘ၀မှာ ဘယ်ယောက်ျားလေးအပေါ်မှ မခံစားဖူးခဲ့သည့် ရင်ခုန်မှုဖြင့် မိုးမြင့်ကိုချစ်ရသည်မို့ မိုးမြင့်တောင်းဆိုလာလျှင် သူမဘက်မှ အရာရာပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မိုးမြင့်က သော်တာ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်ရပ်ကာ သူ၏ဘောင်းဘီကိုချွတ်ချပစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ကာရပ်နေသော သော်တာမှာ ရှေ့မှလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခေါင်းကိုအသာအယာမော့အကြည့်တွင် မျက်လုံးလေးဝိုင်းသွားရသည်။ ထိုမျှမကသေး သော်တာတစ်ယောက်အာခေါင်တွေပင်ခြောက်လို့သွားရတော့သည်။ သူမမျက်စိရှေ့၌ မိုးမြင့်က အတန်ကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ အသင့်ဖြစ်နေပြီကိုး။ အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းနှင့်ရပ်နေသော မိုးမြင့် ပေါင်ကြားထဲမှ အတန်ကြီးက သော်တာ့ကို တန်းမတ်စွာချိန်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ တောင်မတ်စွာရှိနေ၏။ ”မင်း အ၀တ်တွေကို ချွတ်လိုက်လေ သော်တာ” မိုးမြင့်က သော်တာ့ကို အမိန့်သံဆန်ဆန် လေသံဖြင့်စေခိုင်းလိုက်သည်။ သော်တာက မိုးမြင့်စကားကို တသွေမတိမ်းလိုက်နာရှာသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်မှ အ၀တ်အစားများကို တစ်လွှာချင်းချွတ်ချပစ်လိုက်သည်။ သော်တာ့ရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး တွဲမကျသေးတဲ့ရင်သားထွားထွားကပေါ်ထွက်လာသည်။ ရင်သားထွားထွားအောက်က အဆီပိုမရှိပဲ ချပ်ရပ်နေသော ဗိုက်သားလေး၊ အဲဒီအောက်မှာတော့ အမွှေးအမြင်ပြောင်စင်အောင်ရိတ်ထားတဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက မြင်ရသူ မိုးမြင့်အဖို့ ရမက်သွေးတို့ ဆူဝေဖွယ်ရာအတိပင်။ သူမရင်ထဲတွင် စွဲလန်းချစ်ခင်ရသည့် မိုးမြင့်ကို ချစ်သည့်စိတ်ကြောင့် အနွမ်းပန်းဖြစ်နေရသည့် သူမမှ မိုးမြင့်အလိုကျ အစွမ်းကုန် လိုက်လျောဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။\nထို့ကြောင့် သော်တာဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးခမျာ မိုးမြင့်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း မကန့်ကွက်ပဲ မိုးမြင့်တောင်းဆိုသမျှ လိုက်လုပ်ပေးနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မိုးမြင့်တစ်ယောက် လီးအတောင်သားနှင့် ကုတင်စောင်းမှာ ခြေချထိုင်လိုက်ပြီး ၀တ်လစ်စလစ်ကလေးဖြင့် ထိရက်ကိုင်ရက်စရာမရှိပဲ လှလွန်းနေသော သော်တာ့အလှကို ၀မ်းနည်း ကြေကွဲရိပ်သန်းသောမျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ခပ်ဆွေးဆွေးလေးတစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပင် မိုးမြင့်ရဲ့ မျက်လုံးများက ဒေါသစွက်သော အကြည့်များအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းလို့သွားတော့သည်။ မိုးမြင့်ရင်ထဲမှာ သော်တာရဲ့ သစ္စာဖောက်ဖျက်လိမ်ညာလှည့်စားထားမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး စိတ်တွေခက်ထန်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။ ”ကိုယ့်ကို ချစ်သေးလား သော်တာ” မိုးမြင့်က သူ့ရှေ့မှာ ရှက်ရွံ့ဟန်လေးဖြင့် ရပ်နေသော သော်တာ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံမှန်မှန်ဖြင့်ပင်မေးလိုက်သည်။ ”ကို့ကိုသော့်တာအရမ်းချစ်ပါတယ် ကိုရယ်။ ကို့ကိုချစ်လွန်းလို့ ကို့ဆန္ဒတွေဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ သော်တာအခုလိုလိုက်လာခဲ့ရတာပါ။ ကို သော်တာ့ကို အထင်မသေးပါနဲ့နော်….။” ယောက်ျားတွေကို အမြဲလှည့်ပတ်လိမ်ညာမာယာများလေ့ရှိသည့် သော်တာက သူမ၀သီအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိက္ခာဆည်သည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သေး၏။ ထိုစကားသံတွေက မိုးမြင့်၏ရင်ဘတ်ကို ပိုမိုထိခိုက်နာကျင်စေမှန်း သော်တာမသိခဲ့ပေ။ ဒါကို ကိုယ့်လီးကို လာစုပ်ပေးကွာ။ သော်တာ လီးစုပ်ပေးတာကို ကိုယ်အရမ်းခံစားကြည့်ချင်တယ်။ မိုးမြင့်က သော်တာ့အကျင့်စရိုက်ကို အထင်သေးစွာဖြင့် အပျော်မယ်တစ်ယောက်ကိုဆက်ဆံသလို ခပ်ရင့်ရင့်ပင်စေခိုင်းလိုက်၏။ မိုးမြင့်စကားကြောင့် သော်တာ့ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲပင်ဖြစ်သွားသည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်ဖူးခဲ့သည့် ဘယ်ယောက်ျားကိုမှ သော်တာ ပုလွေမပေးဖူးခဲ့ပါ။ ယုတ်စွအဆုံးသူမရဲ့ကျေးဇူးရှင်လို့တောင် ပြောလို့ရသည့် ဦးလှမြိုင်ကိုတောင် သော်တာစုပ်ပေးခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ မိုးမြင့်က သူမလက်ထပ်မည့် ယောက်ျား၊ သူမချစ်ရသည့် ချစ်သူဟူသောအတွေးဖြင့် သော်တာ့စိတ်ထဲမာန်တင်းကာ ချစ်သူအလိုကျ လိင်တန်ကိုငုံစုပ်ပေးဖို့ ကုတင်စောင်းတွင်ထိုင်နေသော မိုးမြင့်ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ ဒူးလေးထောက်ကာ ထိုင်လိုက်တော့သည်။ မိုးမြင့်၏ တောင်မတ်နေသော လိင်တန်ကြီးကို သော်တာ လက်ဖဝါးနုနုလေးဖြင့် ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တင်းပြောင်ဖူးထွက်နေသည့် ထိပ်ဖူးကို သူမနှုတ်ခမ်းပါးလေးများဖြင့် စတင်တို့ထိကာ စုပ်ငုံလိုက်တော့သည်။\nသော်တာ့ ပါးစပ်မှ အားကြိုးမာန်တက် စုပ်သံတပြွတ်ပြွတ်က အခန်းထဲမှာ ခပ်မှန်မှန်ပင်ထွက်လို့နေသည်။ သော်တာ့ခမျာ မစုပ်တတ်စုပ်တတ်နှင့် မိုးမြင့်ရဲ့ လိင်တန်ထွားထွားကို ခေါင်းကလေး နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နှင့် အားကြိုးမာန်တက်စုပ်ပေးနေရှာသည်။ မိုးမြင့်က ကုတင်ကို လက်ထောက်ကာ ဖင်ကိုကြွပြီး သော်တာ့ပါးစပ်လေးထဲ သူ့လိင်တန်ကို အားမလိုအားမရဖြင့် ကော့ကော့ထိုးနေလိုက်သေးသည်။ ပုလွေပေးတာမကျွမ်းကျင်သည့် သော်တာမှာ မိုးမြင့်ရဲ့ ကော့တင်ဆောင့်ထိုးလိုက်သော လိင်တန်ထိပ်ဖူးက အာခေါင်သို့ လာလာထိုးခြင်းကို ခံစားရသည်။ သော်တာ့ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးပြည့်နေသော လိင်တန်ကြီးကြောင့် လည်ချောင်းထဲ၌ပျို့အင့်သွားပြီး မျက်ရည်လေးများပင်စို့ထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမြင့်ကာ သော်တာ့အပေါ် သနားညှာတာစိတ်မရှိတော့ပေ။ သော်တာရဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲစုကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သော်တာ့ ဂုတ်သားဝင်းဝင်းလေးကို ထိန်းကိုင်ရင်း သော်တာ့ပါးစပ်ထဲကို အဖုတ်ထဲလိုးသလို ဆောင့်ဆောင့်ထိုးနေမိတော့သည်။ မိုးမြင့်စိတ်ထဲမှာ နာကျည်းခက်ထန်နေသော စိတ်အစဉ်နှင့်အတူ ရမက်စိတ်က ပြင်းထန်လာသည်။ ချစ်ခဲ့ဖူးသူ၏ သနားစရာမျက်နှာလှလှလေးနှင့် နွေးထွေးနူးညံ့လွန်းသော သော်တာ့ အာခံတွင်း၏အထိအတွေ့တွေကြောင့် မိုးမြင့်တစ်ယောက်ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ပဲ သုက်ရည်များ ပြွတ်ခနဲထွက်ကာ သော်တာ့အာခေါင်ထဲထိရောက်အောင် ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ မိုးမြင့် လိင်တန်ကိုသော်တာ့ပါးစပ်လေးထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး သော်တာ့ခေါင်းလေးကိုဆွဲမော့လိုက်သည်။ သော်တာ့မျက်လုံးလေးများမှာ မျက်ရည်ဥလေးများက တွဲလဲခိုနေသည်။ ချစ်ရသူ၏ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံမှုကြောင့် ၀မ်းနည်းပြီးထွက်လာသော မျက်ရည်များလား၊ အာခေါင်ကိုထိုးမိသောကြောင့် ထွက်လာသောမျက်ရည်များလားဆိုတာကတော့ သော်တာမှလွဲ၍မည်သူမှသိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ…………ပြီးပါပြီ။


BUDDHIST TERMS' Dictionary: EVERLASTING CHARITY - ထာဝရပုည\nEVERLASTING CHARITY - ထာဝရပုည\nEVERLASTING CHARITY Thᾱvarapuñña\nထာဝရပုည - ထာဝရကုသိုလ်။\nအမြဲတမ်း ကုသိုလ်ဖြစ်နေသော ဒါနခြောက်မျိုးကို ထာဝရပုည - ဟုခေါ်သည်။\n(၁) အာရာမရောပဒါန - ပန်းဥယျာဉ် သစ်သီးဥယျာဉ် စိုက်ပျိုးလှူဒါန်းခြင်း၊\n(၂) ၀နရောပဒါန - အရိပ်ရပင် စားသုံးပင်များ စိုက်ပျိုးလှူဒါန်းခြင်း၊\n(၃) သေတုကာရကဒါန - တံတားခင်း လမ်းဖောက်၍ လှူဒါန်းခြင်း၊\n(၄) ပပါဒါန - ရေချမ်းစင်တည်၍ လှူဒါန်းခြင်း၊\n(၅) ဥဒါပါနဒါန - ရေတွင်း, ရေကန်, ရေမြောင်း တူး၍ လှူဒါန်းခြင်း၊\n(၆) ဥပဿယဒါန - ကျောင်းကန် အဆောက်အအုံ လှူဒါန်းခြင်း။\nCharity whose merit lasts forever\nThe six kinds of charitable act that have everlasting benefits are called everlasting charity.\n(1) Setting up gardens and orchards for public use, ᾱrᾱmaropadᾱna.\n(2) Planting shady trees and fruit trees for public use, vanaropadᾱna.\n(3) Building roads and bridges for public use, setukᾱrakadᾱna.\n(4) Providing drinking water at the wayside, papᾱdᾱna.\n(5) Constructing wells, tanks and ditches as means of public water supply, udapᾱnadᾱna.\n(6) Donation of monastic dwellings, etc., upassaya dᾱna


မီဆို (みそ or 味噌?) သည် ရိုးရာဂျပန် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပဲပိစပ်ကို ဆားနှင့် ခိုးဂျီ (麹?)ဟု ဂျပန်လိုခေါ်သော မှိုတစ်မျိုးကို(တစ်ခါတရံ ဆန်သို့မဟုတ် ဘာလီကို) အချဉ်ဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရလဒ်မှာ အနှစ်ထူလပျစ်တစ်မျိုးဖြစ်လာ၍ စားမြိန်ရည်(ဆော့)အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အသားနှင့် အသီးအရွက်များကို သနပ်ပြုလုပ်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ သုတ်လိမ်းစားသောက်ရန်လည်းကောင်း၊ ဒါရှီဟင်းရည်နှင့်ရော၍ ဂျပန်ဟင်းအတွဲအစပ်တစ်မျိုးအဖြစ် မီဆိုရှီရူ (味噌汁?)ဟုခေါ်သော မီဆို စွပ်ပြုတ်ပြုလုပ်ရာတွင်လည်းကောင်း အသုံးပြုသည်။ ပရိုတိန်းဓာတ်ကြွယ်ဝ၍ ဗီတာမင်၊ သတ္တုဓာတ်များနှင့် ပြည့်စုံသည်။ ဂျပန် ပဒေသရာဇ်ခေတ်တွင် မီဆိုသည် အရေးပါသော အာဟာရတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံတဝန်းတွင် မီဆိုကို ရိုးရာဟင်းချက်ရာတွင်၎င်း၊ ခေတ်ပေါ်ဟင်းချက်ရာတွင်၎င်း ယနေ့တိုင် ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုနေကြဆဲဖြစ်၍ ကမ္ဘာအနှံ့မှ နှစ်ချိုက်မှုကိုလည်း ရရှိလာပြီဖြစ်သည်။\nယခုအခါ မီဆိုကို စက်ဖြင့် အမြောက်အများထုတ်လုပ်နေကြပြီး အိမ်လုပ်မီဆိုမှာ ရှားပါးလာသည်။ ပြီးခဲ့သောနှစ်များအတွင်း မီဆိုအမျိုးအစားသစ်များ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကယ်လစီယမ်ပိုပါသော်လည်း ကျန်းမာရေးအတွက် ဆားလျော့ထားသည့် မီဆိုမျိုးဖြစ်သည်။\n↑ (2009) History of Miso, Soybean Jiang (China), Jang (Korea) and Tauco (Indonesia) (200 BC-2009). Soyinfo Center, 627. ISBN 978-1-928914-22-8။\n↑ Albala, Ken (2007). Beans:ahistory. Berg Publishers, 216. ISBN 1-84520-430-1။\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=မီဆို&oldid=416174" မှ ရယူရန်\n၈ ဩဂုတ် ၂၀၁၈၊ ၁၇:၂၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။\nဤစာမျက်နှာကို ၈ ဩဂုတ် ၂၀၁၈၊ ၁၇:၂၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


July Dream: May 2009\nနိုင်ငံခြားပြန်... ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ တော်တော့်ကို အထင်ကြီးမိတဲ့ စာလုံးတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာက နိုင်ငံခြားဆိုတာ တော်ရုံ သွားနိုင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပတ်စ်ပို့ဆိုတာကလည်း အခုခေတ်လို လွယ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဘိလပ်ပြန်တို့၊ ဂျာမဏီပြန်တို့၊ ဆိုဗီယက်ပြန်တို့ ဆိုပြီး အမည်နဲ့ တွဲရေးထားတွေလည်း ဖတ်ရတော့ ဘွဲ့ထူးတစ်ခုလို ထင်မှတ်နေမိတယ်။\nနိုင်ငံခြားပြန်ဆိုတဲ့ စာလုံးကို အင်္ဂလိပ်လို လိုက်ရှာမိသေးတယ်။ ရှာကြည့်သလောက် မတွေ့မိဘူး။ ကျွန်တော့် အင်္ဂလိပ်စာကလည်း အတော်ညံ့ပါတယ်။ ကြည့်ရတာ တတိယနိုင်ငံတွေမှာပဲ အဲဒါကို အရေးလုပ်ပုံပဲ။ ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံတွေမှာ နိုင်ငံရပ်ခြား သွားတယ် လာတယ်ဆိုတာ ထမင်းစား ရေသောက်သလို ဖြစ်နေတာကိုး။ အဲဒီတော့ အိမ်ဦးနဲ့ကြမ်းပြင်လို ဖြစ်နေတဲ့အရာဆိုတော့ တကူးတက အလေးထားနေပုံ မရှိတော့တာ မဆန်းလှပါဘူး။ ကလေးဘ၀တုန်းက ကျွန်တော်မှာ နိုင်ငံခြားသွားဖို့ စိတ်ကူး မရှိခဲ့ပါဘူး။ အိပ်မက်လည်း မမက်ဖူးဘူး။ ကျောင်းစာမှာ တော်အောင်လုပ်၊ ဆယ်တန်းမှာ ဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်၊ စက်မှုတက္ကသိုလ် တက်၊ အင်ဂျင်နီယာကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တယ်။ ပြီးရင် မြန်မာပြည်မှာပဲ အိုးမကွာ အိမ်မကွာ အသက်မွေးမယ်ပေါ့။ နိုင်ငံခြား သွားပြီး ကျောင်းတက်မယ် အလုပ်လုပ်မယ် ဆိုတာ တွေးတောင် မတွေးမိဘူး။\nဒါပေမယ့်လည်း... ကံဇာတ်ဆရာအလိုကျ ကပြရတဲ့ ကျွန်တော့်ဘ၀ဆိုတော့လည်း မထင်မှတ်ထားတာတွေ ဖြစ်လာရတာပဲလေ။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ မြင်သာမြင် မကြင်ရတဲ့ဘ၀လိုပဲ တက်စရာ ကျောင်းက မရှိသေး။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ စေတနာတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကျောင်းပိတ်ရက်ရှည်တွေ ပေးထားတာပေါ့။ အချိန်တွေ အားနေရင် ဝေလေလေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ အမျှော်အမြင်ကြီးရှာတဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက သင်တန်းတွေ တက်ခိုင်းပါလေရော။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်ဇူလိုင် အိုင်တီနယ်ထဲ မယောင်မလည် ရောက်လာတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ မြန်မာပြည်မှာ ပထမဆုံးစစ်တဲ့ အိုင်တီစာမေးပွဲတစ်ခုကို လက်တည့်စမ်း ၀င်ဖြေလိုက်တာ ပထမဆုံး အောင်တဲ့ ၁၂ ယောက်ထဲမှာ ပါသွားမိတယ်။ အဲဒီစာမေးပွဲ အောင်ရင် ဂျပန်ကို ပညာတော်သင် လွှတ်မယ်ဆိုပဲ။ ဒါပေမယ့် အသက်ငယ်သေးလို့ မလွှတ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ချန်ခဲ့လို့ မသွားခဲ့လိုက်ရဘူး။ အသက်ငယ်တာ ကြီးတာ ဘာမှ မသတ်မှတ်ပဲ စာမေးပွဲအောင်ရင် ပညာတော်သင် လွှတ်ပေးမယ်ပြောပြီး တကယ်တမ်းကျတော့ ဘကြီးအောင် ညာတယ်။ ဘကြီးအောင်ဆိုတာ စာမေးပွဲကို ကမကထပြု စစ်ဆေးနေတဲ့ အသင်းအမှူဆောင် လူကြီးတွေပေါ့။\nဂတိမတည် စကားမတည်ရင် သောက်မြင်ကပ်မိတော့ လူကြီးတွေကို ပြဿနာတွေ လိမ့်ရှာနေလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ၂၀၀၂ စက်တင်ဘာမှာ ကုလားပြည်ကို သွားမလားဆိုပြီး မျက်နှာချို လာသွေးပါတယ်။ ကုလားပြည် သွားရင် ၃ လ၊ ဂျပန်သွားရင် ၁၅ ရက်ဆိုတော့ ကုလားစာကြိုက်တဲ့ ကျွန်တော် ကုလားပြည်ပဲ သွားမယ်ကွာဆိုပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။ ဂျပန်ဆိုတာက မသေချာ မရေရာလှဘူး။ အသက်ကိုလည်း ငယ်သေးတယ် လုပ်နေအုံးမှာလေ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ၂၀၀၂ စက်တင်ဘာလမှာ မသွားရပဲ ၂၀၀၃ ဇန်န၀ါရီလမှ ကုလားပြည် ထွက်ဖြစ်လိုက်တယ်။ ကုလားပြည်ဘက်က သင်တန်း အချိန်ရွှေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောတာပါပဲ။\nဒီလိုနဲ့ ကုလားပြည် နယူးဒေလီမှာ ၃ လနီးပါး ကြာခဲ့ပါတယ်။ ပညာတော်သင်ဆိုပြီး လွှတ်လိုက်ပေမယ့် သူတို့ သင်တဲ့စာတွေက ကိုယ်တွေ သိပြီးတတ်ပြီးသားတွေ။ သချာင်္ဆိုတာကလည်း စိတ်တွက်နဲ့တင်၊ ဂရပ်အကြမ်း ခြစ်တာနဲ့တင် အဖြေထွက်နေပြီ။ တခြားနိုင်ငံက သူတွေအတွက်တော့ ဒါတွေဟာ အသစ်အဆန်းပေမယ့် ကိုယ်တွေမှာတော့ ထူးမခြားနား ပတ်ပျိုးဖြစ်နေတယ်။ ထူးခြားစရာဆိုလို့ အင်တာနက်ကို နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ပထမဆုံး စသုံးဖူးတာပါပဲ။ အီးမေးလ်ဆိုတာကို အဲဒီရောက်မှ ပို့ဖူးတယ်။\nအဲဒီမှာတော့ စာသင်တာ နည်းနည်း လျှောက်လည်တာ များများပါ။ သင်တန်းတက်ရတဲ့ နယူးဒေလီမြို့အနှံ့ ခြေဆန့်သလို ကမ္ဘာ့အံချီးဖွယ် တခ်ျမဟာလ်ဆီကိုလည်း ခရီးထွက်လိုက်သေးတယ်။ မြောက်ဘက်ခြမ်းက နှင်းတွေဖုံးနေတဲ့ ဟိမ၀န္တာတောင်တန်းတွေဘက်ကိုလည်း သွားခဲ့သလို ဆရာမြသန်းတင့် ဘာသာပြန်စာအုပ် သုခမြို့တော်ဖြစ်တဲ့ ကာလာကတ္တားမြို့ကိုလည်း ရောက်ခဲ့သေးတယ်။ နွေခေါင်ခေါင် အပူရှိန် ပြင်းတဲ့ကာလမှာ ဗုဒ္ဓဂယာကိုလည်း မရောက် ရောက်အောင်လည်း သွားခဲ့သေးတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ပြန်ချိန်မတန်ပေမယ့် ၀ိုင်တီယူ စတုတ္ထနှစ် စာမေးပွဲကြီး ရှိနေလို့ ၂ ပတ် စောပြီး ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ လေဆိပ်မှာ အိမ်ကပဲ လာကြိုပါတယ်။ အသွားအပြန် လေဆိပ်မှာ ဘာမှ ပြဿနာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ စစ်တာ မေးတာ ရစ်တာလည်း မရှိပါဘူး။ ဘယ်ရှိမလဲ သတင်းတပ်ဖွဲ့မှူး လက်မှတ်ကြီးနဲ့ ရုံးစာကြီး ထိုးပေးလိုက်တာကိုး။ ဒုဝန်ကြီး လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်လည်း ပါသေးတယ်။\nနိုင်ငံခြားပြန်ကြီး ဘာတွေများ ပါလာသလဲဆိုပြီး စပ်စုချင်တဲ့သူတွေကို အားတောင် နာမိတယ်။ အများဆုံး ပါလာတာက တံဆိပ်ခေါင်းတွေပါ။ နယူးဒေလီမှာ အားရင် အားသလို တံဆိပ်ခေါင်းအဟောင်းတွေ ရောင်းတဲ့ လမ်းတွေဘက်ကို ဘတ်စ်ကားစီးသွားပြီး တံဆိပ်ခေါင်းတွေ လိုက်ဝယ်ပါတယ်။ ကာလာကတ္တားမှာလည်း မာသာထရီဇာ တံဆိပ်ခေါင်းကို ဈေးကြီးကြီး ပေးပြီး ၀ယ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒုတိယ အများဆုံးက စာအုပ်တွေပါပဲ။ စာအုပ်တွေ ဈေးပေါသလို ရွေးချယ်စရာ အများကြီး တွေ့ရတော့ မြန်မာပြည်မှာ မရှိတဲ့ ကွန်ပျူတာစာအုပ်တွေ ၀ယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအုပ်တွေကို ဆင့်လိုက်ရင် လူ့တစ်ရပ်နီးပါး ရှိတယ်။ တတိယ အများဆုံးက ဓါတ်ပုံတွေပါ။ ကုလားပြည်မှာတင် ဓါတ်ပုံ ကူးခဲ့ပါတယ်။ စုစုပေါင်း ဖလင် ၇ လိပ်ကုန်ခဲ့ပါတယ်။ ဓါတ်ပုံရိုက်တာ ၀ါသနာ မပါရှာဘူးလေ။\nဗုဒ္ဓဂယာက ဗောဓိညောင်ရွက်တွေ ပါလာသလို ဘုရားပုံတော်တွေလည်း ၀ယ်လာခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ဟိမ၀န္တာတောင်တန်းတွေဘက် အလည်ခရီးထွက်တုန်း ရောက်ခဲ့တဲ့ တိဘက်ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေကနေ ရွှေခြည်ထိုး ဘုရားပုံတော်ကားချပ်တွေနဲ့ တိဘက်ဘုန်းကြီးတွေ ဘုရားစာရွတ်တဲ့အခါ လှည့်တဲ့ခေါင်းလောင်း ၀ယ်လာခဲ့တယ်။ ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းတွေ ရောက်ခဲ့တော့ မဟာပိန္နဲနဲ့ ဟာနုမာန်ကြေးရုပ်လေး ၀ယ်လာခဲ့တယ်။ နယူးဒေလီမှာ ဈေးဝယ်ထွက်တော့ ကက်ရ်ှမီးယားက လာတဲ့ ပိုးထည်ပုဝါတွေ အရမ်းလှပြီး အရည်အသွေး ရှယ်ကောင်းတာနဲ့ အားပေးခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီလိုပဲ အိပ်ယာခင်းကြီးတွေလည်း လှလွန်းလို့ ၂ စုံတောင် ၀ယ်လာခဲ့တယ်။ သားရေထည်တွေလည်း ကောင်းလို့ သားရေပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ခါးပတ်တွေ ၀ယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီပိုက်ဆံအိတ်က အခုချိန်ထိ သုံးနေတုန်းပဲ။ ဒါတောင် ပိုက်ဆံ အချိန်မှီ မရလိုက်လို့ ကုလားတွေ ၀တ်တဲ့ ပွဲတက်ဝတ်စုံ မ၀ယ်ဖြစ်လိုက်တာ။\nဘ၀မှာ အမှတ်တရ ဖြစ်စေတဲ့ အိမ်အပြန် လက်ဆောင်ကတော့ Microsoft Certified Professional ဆိုတဲ့ လက်မှတ်ကို ပါအောင် ယူလာခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက မြန်မာပြည်မှာ အဲဒီ စာမေးပွဲတွေ ဖြေလို့ မရသေးပါဘူး။ အများစုက ထိုင်းမှာ သွားဖြေကြပါတယ်။ အဲဒီစာမေးပွဲ ကုလားပြည်မှာ ဖြေဖို့ ညဘက်ပိုင်း အချိန်ရရင် ရသလို စာဖတ်ခဲ့ရပါတယ်။ လုပ်သက်ရှိပေမယ့် စာမေးပွဲအတွက် စာအုပ်အထူကြီး ၃ အုပ်ကို ၂ လခွဲအတွင်းမှာ အသေအကြေ ဖတ်မှတ်ခဲ့ရပါတယ်။ အိမ်အပြန် မျက်နှာပန်းလှအောင် သေချာဖြေနိုင်ခဲ့လို့ တော်ပါသေးရဲ့ဗျာ။\nအိမ်က ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံလည်း မပိုသလို အိန္ဒိယအစိုးရက ပေးတဲ့ စရိတ်လည်း အကုန် သုံးခဲ့ပါတယ်။ ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မာမားလက်ထဲ အကုန်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လက်ဆောင်ပေးတဲ့ ကိစ္စကို ခေါင်းထဲ မထည့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တနလာင်္နေ့ စာမေးပွဲကို သောကြာနေ့မှ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ဆရာဆရာမတွေ သူငယ်ချင်းတွေဆီ အပူကပ်ပြီး နေ့ရောညပါ စာရှင်းခိုင်းနေရတယ်။ အဲဒီတော့ ပါလာတဲ့ လက်ဆောင်ကိစ္စကို မာမားတစ်ယောက် အဆင်ပြေသလို ဝေခြမ်းပေးလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူဘယ်ဝှါအတွက် တမင်ရည်စူးပြီး ၀ယ်ခဲ့တာမျိုး မရှိခဲ့လို့ အဝေမတည့်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်အကြောင်း တစ်မျိုးလုံး သိကြပါတယ်။ အခုချိန်ထိ လက်ဆောင်တွေ ဘယ်လိုပေးလိုက်မှန်း ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ သိအောင်လည်း မလုပ်ထားခဲ့ပါဘူး။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံခြားပြန်တော့ ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကုလားပြည်ပြန် ကိုဇူလိုင်လို့ ရေးမထားပါဘူး။ အခုခေတ်မှာ နိုင်ငံခြားသွားတယ်ဆိုတာ အထူးအဆန်းမှ မဟုတ်တော့တာလေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်စရာ တိုင်းပြည်ထဲမှာ နေနိုင်တဲ့သူ အတော်ကို ရှားကုန်ပြီ။ ကျားရောမပါ အဆင်ပြေရင် ပြေသလို အပြင်ထွက် ရုန်းကန်နေကြတာ မြင်နေရပြီပဲလေ။ ဦးနှောက်ယိုစီးနေတာလို့ ပြောလို့ရသလို... နိုင်ငံတကာ အတွေ့အကြုံ ယူနေတယ်လို့ အကောင်းဘက်က မြင်လည်း ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဦးနှောက်တွေ ဘယ်အချိန် ဘယ်ကာလမှာ မြန်မာပြည်ထဲ ပြန်စီးဝင်ခွင့် ရမလဲဆိုတာကို ရင်ခုန်မျှော်လင့် အိပ်မက်ရှည်ကြီးမက်ရင်း... ကျွန်တော်တို့ အသက်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးလှပါပြီလေ။\nနိုင်ငံခြားပြန်ဆိုပြီး ကြွားချင်ဝါချင်တာ မရှိပေမယ့် နှစ်ကျောင်းတူသူငယ်ချင်း ပုလုကွေးက ရေးပေးပါဆိုလို့ ခင်မင်မှုကို အကြောင်းပြုပြီး ရေးလိုက်ပါတယ်။\nထုံးစံအရ... ဟောင်ကောင်ပြန် စိုင်းခမ်းထွန်းကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ပါမယ်။\nPosted by JulyDream at 11:11 PM 20 comments:\nမြန်မာပြည်က လူတွေ လောဘမကြီးပါဘူး\nဒါမျိုးလေးတွေ ရှိရင်ပဲ ကျေနပ်နေကြမှာပါ\nအခုတော့ ချစ်စရာ့ မြန်မာပြည်ကြီး\nဘယ်မှာလဲ ဘာလဲ... ???\nPosted by JulyDream at 10:27 PM 16 comments:\nဇူလိုင်အိပ်မက်ဆိုတာ ဘာလဲ... မသိလို့ မေးတာလား။ သိရဲ့နဲ့ မေးတာလား။\nမိုးခါးက အမှတ်တရနစ်ခ်အကြောင်း သိချင်လို့ ရေးပေးပါဆိုတော့ ဒီမေးခွန်းတွေ ဖြစ်လာရပြီပေါ့။\nတကယ်တော့ အဲဒါနစ်ခ်တစ်ခုပါ။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရရင်တော့ ကလောင်တစ်ခု။ နစ်ခ်ဆိုတဲ့အတိုင်း အမည်အရင်းကို မသိစေချင်လို့ ပေးထားတဲ့ အွန်လိုင်းကမ္ဘာက အမည်တစ်ခုပေါ့။\n၂၀၀၇ ဇူလိုင် ၇ ရက်နေ့မှာ ၀၇-၀၇-၀၇ ခုနစ်သုံးလုံး ဆုံခဲ့တယ်။ ဆဲဗင်းဇူလိုင်မှာ မွေးတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ကြုံနိုင်တဲ့ နေ့ရက်တစ်ခုပေါ့။ အဲဒီလို နေ့ရက်မှာ အမှတ်တရ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုပြီး ရည်စူးထားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်က ဖိုရမ်တွေမှာပဲ စာရေးနေမိတယ်။ ဖိုရမ်ဆိုတဲ့အတိုင်း အကြောင်းအရာ တစ်ခုအပေါ်မှာ အဓိကထား ဆွေးနွေးပြောဆိုကြတာ များပါတယ်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခံစားချက်တွေကို ချရေးဖို့ကျတော့ အဆင်မပြေတာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ စင်္ကာပူကို ရောက်နေတာဆိုတော့ အင်တာနက်ဆိုတာကလည်း မြန်မာပြည်မှာလို ခက်ခဲတဲ့အရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ ဘလော့ဘက်ကို မြားဦးလှည့်လာမိတယ်။\nဘလော့အတွက် အမည်ရွေးတော့ ဖိုရမ်မှာ ရေးနေတဲ့ အမည်ကို သယ်မလာချင်ဘူး။ သီးခြားကမ္ဘာလေး ဖြစ်စေချင်မိတယ်။ တခြားလောင်းရိပ်တွေ မထိုးစေချင်ဘူး။ တခြားလွှမ်းမိုးမှုတွေ မရှိစေချင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ ကလောင်တွေ စဉ်းစားရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း အကြံဥာဏ်တောင်းကြည့်ခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက လူသိများမှာ သေချာလွန်းပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှတဲ့အမည်တွေ ၀ိုင်းပြီး စဉ်းစားပေးကြပါတယ်။ အောင်နက်၊ ပေါက်ကျိုင်း၊ အနက်လူ၊ ဒွန်းစဏ္ဍား ဆိုပြီး စပါယ်ရှယ်အမည်တွေ ၀ိုင်းရွေးပေးကြတယ်။\nနောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး ရပါတယ်။ မိုးရွာရင် ပျော်ပြီး မိုးကို ချစ်လွန်းတဲ့ ကျွန်တော်... မိုးဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်လေး အမည်ထဲမှာ ပါချင်မိတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ၇ ဂဏန်းတွေလည်း ပါစေချင်တယ်။ တစ်ချက်ခုတ် သုံးချက်ပြတ် ဖြစ်သွားရအောင် ဇူလိုင်ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို ယူလိုက်တယ်။ ဇူလိုင်ဆိုတာ ၇ လပိုင်းပဲလေ။ ဇွန်ဇူလိုင်မှာ ရွာတဲ့ မိုးဖွဲလေးများ မစဲသလို... ဆိုတဲ့ သီချင်းစာသားလေးအတိုင်း ဇူလိုင်လမှာ မိုးတွေရွာသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် မွေးလလည်း ဟုတ်ပြန်ရော။\nကရကဋ်ဖွားပီပီ စိတ်ကူးယဉ်လည်း ဆန်သေးတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ အတွေးသံစဉ် စည်းချက်အတိုင်း ၀ါသနာတွေနဲ့ ကခုန်နေလေ့ရှိတယ်။ အိပ်မက်ဆိုတာ အတွေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပွါးတစ်ခုပဲလေ။ ဘ၀မှာ ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေဟာ အိပ်မက်တွေကနေတဆင့် ပေါက်ဖွါးလာကြတာပေါ့။ အိပ်မက်ဆိုတာ လူ့ဘ၀မှာ အရေးပါတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ခုပဲ။ အိပ်မက်တွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဘ၀ကြီးက ပျင်းစရာကောင်းလွန်းနေမှာ သေချာတယ်။ အဲဒါနဲ့ အိပ်မက်ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို သဘောကျမိသွားတယ်။ ကျွန်တော့် အတွေးတွေ၊ ခံစားချက်တွေ၊ အိပ်မက်တွေ ဖော်ကျူးခွင့်ရချင်မိခဲ့တယ်။\nတကယ်တော့ ဆဲဗင်းဇူလိုင်..... အဲဒီရက် အဲဒီအချိန်မှာ မာမားတစ်ယောက်လည်း ဇူလိုင်အိပ်မက်တွေ မက်နေခဲ့အုံးမှာပါ။ သားဦးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် မျှော်မှန်းချက်တွေ တပွေ့တပိုက်ကြီးနဲ့ စိတ်ကူး တိမ်တိုက်တွေကြား လေဟုန်စီးပြီး အာကာပြင်ကို အပြုံးပန်းချီ ခြယ်သနေလောက်တယ်။ ဇူလိုင်မှာ စမက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေနဲ့ မိသားစုဘ၀တွေ စိုပြေလှပအောင် မာမားတစ်ယောက် ကြိုးစားခဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဇူလိုင်အိပ်မက်တွေက မွေးသမိခင်ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုခဲ့တယ်။\nကြုံတုန်းတစ်ခါတည်း ပြောရရင်... လူတွေက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ချီးကျူးကြတယ်။ ဒီလိုသားမျိုး မွေးရတာ မွေးရကျိုးနပ်တယ်။ လိမ္မာတယ်။ ဘာညာကွိကွပေါ့။ အမှန်တော့ လိမ္မာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောကမှာ မာမားမျက်နှာ မပျက်ရလေအောင် ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်တယ်။ မာမားအိပ်မက်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားတယ်။ မာမားမျှော်လင့်ချက်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ အားထုတ်တယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ။\nအပြင်ပန်းကြည့်လိုက်ရင် ယုန်သူငယ်လို ဖြူဖြူစင်စင် နူးနူးညံ့ညံ့ အနေအထိုင် အပြောအဆို သိမ့်မွေ့ပေမယ့် မာမားကို ထိပါးလာတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုးပါတယ်။ ရိုင်းပါတယ်။ အရွဲ့တိုက်ပါတယ်။ အပြောအဆို ကြမ်းပါတယ်။ လက်ရဲပါတယ်။ အမျိုးတွေ အဆွေတွေ အသက်ကြီးတာတွေ အသက်ငယ်တာတွေ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ ချမ်းသာတာတွေ ဘာတစ်ခုမှ ဂရုမစိုက်ပဲ ဆော်ပလော် တီးလေ့ရှိပါတယ်။\nကျွန်တော် ဆယ်တန်းကျောင်းသားဘ၀မှာ အဒေါ်တစ်ယောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်း တရုတ်မ(ဘောပြား)ကို ဓါးနဲ့ လိုက်ခုတ်ဖူးပါတယ်။ ဘောပြားဆိုတာ ဘောလုံး မဟုတ်လို့ပါ။ ယောကျာ်းလျာပေါ့။ အိမ်ကိုလာလည်ပြီး ဧည့်သည်က ဧည့်သည်လို မနေပဲ စကားရင့်ရင့်တွေ ပြောပြီး မာမားကို ထိပါးစော်ကားလို့ ၀က်သားခုတ်တဲ့ ဓါးပြားကြီးနဲ့ စိမ်ပြေနပြေ လိုက်ခုတ်ခဲ့တာပါ။ အိမ်မှာလည်း ဓါးရာတွေ ဗလပွ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီကတည်းက အဲဒီတရုတ်မ အိမ်ကို မလာရဲသလို လမ်းထဲကိုလည်း မ၀င်ရဲတော့ဘူး။\nခုနစ်တန်းကျောင်းသားဘ၀ကလည်း အမေ့ကို ထိပါးတဲ့ စကားလုံးကြမ်းတွေနဲ့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လာဆဲတဲ့ ကျောင်းသားကို ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းဘေးမှာတင် လိပ်ကျောက်မြီးနဲ့ ကျွဲရိုက်နွားရိုက် ဆော်ခဲ့ဖူးသေးတယ်။ အဲဒီနှစ်တုန်းက ကျောင်းစားပွဲခုံရဲ့ အံဆွဲထဲမှာ လိပ်ကျောက်မြီးကျာပွတ်က ဘာရယ်ညာရယ် မဟုတ်ဘူး အသင့်ရှိထားတယ်။ ဟိုကောင့်ကို ဘယ်ညာဘေးနှစ်ဘက်ညှပ်ပြီး ဖမ်းချုပ်ပေးထားတဲ့ သူငယ်ချင်း ၂ ယောက်လည်း အရှိုးရာတွေ ထပ်လို့။ ရိုက်လို့ အားရတော့မှ ဖမ်းချုပ်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်း ၂ ယောက်ကို အမြဲဆောင်ထားတဲ့ ဆရာခိုဆေး ထုတ်ပြီး လိမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဒီကောင်တွေလည်း ဆေးလိမ်းခံတဲ့အချိန် ရှုံ့မဲ့နေတာပဲ။ လက်စပြင်းသွားပုံပဲနော်။ ဘာရယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဆိုးတယ်ဆိုတာကို ကြုံလို့ ပြောပြတာပါ။\nဒါကြောင့်... ဇူလိုင်အိပ်မက်တွေထဲမှာ ဆွတ်ပျံ့ကြည်နူးဖွယ် လွမ်းဆွေးဖွယ်တွေပဲ ရှိမယ်လို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ရှည်လျားထွေပြားတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေလည်း ပါတတ်ပါတယ်။ လောကမှာ အကောင်းအဆိုး ဒွန်တွဲနေတာကို သတိချပ်မိအောင် ဒီနေရာကနေ သတိတရား နိုးဆွပေးလိုက်ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်က ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးတဲ့ တူမကြီးအလွမ်းပြေ\nPosted by JulyDream at 11:22 PM 24 comments:\nLabels: Emotions, Tag Game\nခပ်တည်တည်နေပြီး လူကြီးစတိုင်လ် ဖမ်းလိုက်မယ်... အဟမ်း...\nခပ်မိုက်မိုက်ပဲ ကြည့်ပစ်လိုက်မယ်... ဖိုက်တာလားကွ...\nချစ်တော့ချစ်တယ် အလိုမလိုက်ဘူးကွာ... ဒါပဲ။\nPosted by JulyDream at 10:38 PM 10 comments:\nစိတ်မကောက်နဲ့တော့ကွာ... မျက်နှာကြီး အဲဒီလို မစူထားနဲ့ မလှဘူး သိလား...\nတန်းအောက်ကနေ ခိုးဝင်လာကာမှ လက်ပူးလက်ကျပ် မိတာပဲနော်...\nပြုံးပြုံးလေးနေပြီး ပဲ ပေးလိုက်အုံးမယ်... ဟိဟိ...\nဟေး... ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း... ဆူညံနေတာပဲ... နားငြီးလာပြီကွ။\nPosted by JulyDream at 11:25 PM 16 comments:\nLife is likearole of toilet paper, hopefully long and useful,\nbut it always ends at the wrong moment.\nအခုရက်တွေမှာ အိမ်သာစက္ကူကုန်တဲ့ အချိန်လိုမျိုး ထိုင်ရခက် ထရခက်... ဒီအတိုင်းကြီး ထွက်လာရခက် ဖြစ်နေတယ်။ ရှေ့လကုန်ခါနီးတုန်းက အိပ်တဲ့ကုတင် ကျိုးသွားလို့ ကြမ်းပေါ်ဆင်း အိပ်ရတယ်။ ကုတင်က လူကြီးဝိတ်ကို မခံနိုင်တဲ့ ယိုင်တိုင်တိုင် နဲ့တဲ့တဲ့ နှစ်ထပ်ကုတင်လေးပါ။ လူကလည်း ကြာလေကြာလေ ၀က်ရုပ်ပေါက်လာလေဆိုတော့ ကလေးဝိတ်ပဲ ခံနိုင်ရှာတဲ့ ကုတင်လည်း ကျိုးရှာပါလေရော။ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ အဲဒီကုတင်က သွေးရိုးသားရိုး ကျိုးတာပါ။ တခြား ပယောဂ မပါပါဘူး။\nအဲဒီနောက်ပိုင်း ရုံးမှာ တက်လိုက်ရတဲ့ အစည်းအဝေးတွေ... ဖင်တောင် ထိုင်ခုံနဲ့ အမြစ်တွယ်နေလို့ မနည်း ရှင်းယူရတယ်။ ဒီအစည်းအဝေးခန်းလေးထဲမှာပဲ အဲကွန်းနှစ်လုံးက ထပ်ဖွင့်ထားလိုက်တော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ မီးယပ်ချမ်း ထမှာတောင် ကြောက်နေရတယ်။ ရေမသောက် သေးမပေါက် ပြောသမျှ နားထောင် ရှင်းပြသမျှ ထိုင်ကြည့်နဲ့ အစည်းအဝေးက ထွက်လာရင် ဖရီးကစ်ပေးခံထားရတဲ့ ရုပ်လိုမျိုး လိန်ပိန်နေတာပဲ။ အဲဒီကြားထဲ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် နှာချေ ချောင်းဆိုးလိုက်တာ... တစ်ခန်းလုံး ဓါတ်တွေကူးပါလေရော။ အဲဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော်လည်း ရေကန်အသင့် ကြာအသင့် အအေးမိပြီး ဖျားပါလေရောဗျာ။\nသောက်လိုက်ရတဲ့ ဆေးတွေ... လူတောင် ပျော့ဖတ်ကို ဖြစ်လို့။ ဆရာဝန်လည်း ဆေးပြင်းပြင်းတွေ ပေးပြီး ၀က်တုပ်ကွေးကို တွန်းလှန်နေပုံရတယ်။ လူနာရုပ်ကလည်း ၀က်ရုပ်ထွက်နေတော့ စင်္ကာပူရဲ့ ပထမဦးဆုံး ၀က်တုပ်ကွေး လူနာဆိုပြီး မှတ်တမ်းအတင်မခံနိုင်ပုံပဲ။ မလေးရှားမှာတော့ ၀က်တုပ်ကွေး စဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီဆေးတန်ခိုးနဲ့ ၃ ရက်အကြာမှာ နာလန်ထူလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးဒဏ်တွေနဲ့ ရင်ဘက်တွေများ အောင့်လို့။ မှောက်အိပ်တာ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ရင်နာစရာတွေ ရှိလို့နေမှာပါလေ။\nနေမကောင်းဖြစ်ပြီး နာလန်ထူလာတော့ မှန်ကြည့်မိသေးတယ်။ ထူးထူးခြားခြား မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာဝက်ခြံမှ မရှိတော့ဘူး။ ကြည့်ရတာ အပူအပုပ်တွေ ကင်းစင်သွားပုံပဲ။ နေမကောင်းတဲ့ကာလမှာ အစားအသောက် နည်းပြီး ဖျားတဲ့ဒဏ်တွေကြောင့် လူလည်း မျက်နှာလေးကို သွယ်လို့။ ၀က်ရုပ်မထွက်ပဲ ကြည့်လို့ ကောင်းတဲ့ ပုံလေးဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ရထားပေါ်မှာ ကောင်မလေးတွေ ခိုးခိုးကြည့်တာ ဖြစ်မယ်။ မျက်နှာလေးက ကြည်လင်လန်းရွှင်နေပေမယ့် အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အုံ့မှိုင်းညို့ဆိုင်းနေတာ ဘယ်သူသိမှာ မှတ်လို့နော်။\nလူကသာရုံး တက်နေရတယ် စိတ်က အလုပ်ထဲမှာ ရှိလှတာ မဟုတ်ဘူး။ ၁၁ နာရီကျော်ရင် ဟိုဟာပြေးဖတ် ဒီဟာပြေးဖတ်နဲ့ ဆပ်ပြာသည် လင်ပျောက်သလို ဖြစ်နေတယ်။ အထွေအထူး ဖြစ်စရာ မရှိတာ သိပေမယ့် ဘာများတွေ့လေမလဲ စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ လူတွေကလည်း လူပဲ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ဖတ်ကြပါ။ ထူးရင် ထင်ထင်ရှားရှား ပြမယ်ဆိုတာကို တဖွဖွပြောနေလည်း ဘာထူးလဲဟင်... ဘာတွေ ကြားသေးလဲဟင်... ထထမေးနေတာ အမြင်တောင် ကတ်မိတယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ သေးပေါက်ဖို့အတွက် ခဏခဏ မတ်တပ်ရပ် အပြင်ထွက်နေသလိုပဲ။ အလိုက်မသိတော့ ခက်သားပဲဗျ။\nဒီရက်ထဲ ချစ်သူလေးကပါ စကားမတည်ဘူး။ မတည့်တာတွေ မစားပါဘူးလို့ ကတိပေးထားပြီးမှ ငပိကြော် နှိုက်စားသေးတယ်။ ငပိနဲ့မျောက် မတည့်သလို ဖြစ်နေလို့ မစားပါနဲ့ ရှောင်ပါလို့ ကတိတောင်းထားတာကို ကတိဖျက်ပြီး ခိုးစားတော့ အခုတော့ လက်ကြီး ယောင်လို့။ အိမ်ရှေ့ပူ အိမ်နောက်လည်း မချမ်းသာဘူးပေါ့။ ကျွန်တော်က စကားမတည်တဲ့သူဆို အလွန်မုန်း။ ချစ်ရတဲ့သူမို့လို့ ဒေါသကို ကျိတ်မှိတ်မျိုသိပ် ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ မေတ္တာရှေ့ထား ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရပေမယ့် မချစ်တဲ့သူတွေ ကြည့်လို့မရတဲ့သူတွေ စကားမတည်တာ မြင်တွေ့ကြားသိနေရတော့ သောက်မြင်အကပ်သားဗျ။ တစ်နှစ်ပြီး နောက်တစ်နှစ်... မပြီးနိုင် မဆီးနိုင် သပွတ်အူ ဇာတ်ရိုက်နေတယ်။ နဂိုကတည်းက မြို့မေတ္တာ ခံယူနေရတဲ့အထဲ ကတိမတည် စကားမတည်တာ များလွန်းနေတော့ ဒီပွဲပြီးရင် အိမ်ပြန်မယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့လည်းလို့ မေးချင်နေမိတယ်။\nဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ အီးကုန်းဖို့ စက္ကူကုန်သွားနိုင်ပါတယ်။ မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။\nအင်း... နောက်နေ့တွေမှာ အိမ်သာအတွက် စက္ကူလိပ်တွေ သွားဝယ်ထားအုံးမှ။\nPosted by JulyDream at 10:54 PM 23 comments:\nတကယ်တမ်း ပြောရရင် ဥပဒေဆိုတာ...\nအဲဒီဥပဒေကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်သူတွေလောက်\nချင်းတွင်းမဂ္ဂဇင်း အမှတ် ၃၅\nPosted by JulyDream at 6:39 PM 10 comments:\nPosted by JulyDream at 5:21 PM 14 comments:\nတိုင်းပြည်မှာ အောက်တန်းစားတွေ တနေ့တခြား များများလာတယ်။ ပညာတတ် အောက်တန်းစား။ ပညာမဲ့ အောက်တန်းစား။ ကလေကချေတွေ များသထက် များများလာတယ်။ ပညာတတ် အောက်တန်းစားတွေထဲမှာ တချို့က တန်ခိုးပါဝါရှိကြတယ်။ ပညာမဲ့ အောက်တန်းစားတွေထဲမှာ တချို့က စည်းစိမ်ချမ်းသာရှိကြတယ်။ တချို့အောက်တန်းစားတွေက ဘာတစ်ခုမှ မရှိကြဘူး။ ပညာလည်း မရှိ။ ပါဝါလည်း မရှိ။ စည်းစိမ်လည်း မရှိ။ ကိုယ်ကျင့်တရားလည်း မရှိ။ ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးကို ခြုံကြည့်လိုက်ရင် သူတို့တွေမှာ တူတာတစ်ချက်က အောက်တန်းကျတာပါပဲ။\nအောက်တန်းစားတွေ များလွန်းနေတဲ့ တိုင်းပြည်ထဲမှာ အောက်တန်းစားတွေ ထပ်ပေါ်လာတာ မဆန်းပါဘူး။ အောက်တန်းစားတွေ ဖြစ်အောင်ပဲ တမင်တကာ လုပ်ထားလို့ပဲ အောက်တန်းစားတွေ များလာတာပဲ ဖြစ်မယ်။ အခြေအနေမဲ့ ပညာမဲ့ အောက်တန်းစားတွေက အောက်တန်းစားဘ၀ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ မကြိုးစားကြသလို စည်းစိမ်ပါဝါရှိတဲ့ အောက်တန်းစားတွေကလည်း အောက်တန်းစား ဖြစ်နေမှန်းကို မသိကြဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အောက်တန်းစား ဖြစ်နေတာကို သိရဲ့သားနဲ့ ရူးချင်ယောင်ဆောင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။\nပါဝါရှိတဲ့ အောက်တန်းစားတွေကလည်း ပါဝါကို အသုံးချတယ်။ စည်းစိမ်ရှိတဲ့ အောက်တန်းစားက စည်းစိမ်ကို အသုံးချတယ်။ ပညာရှိတဲ့ အောက်တန်းစားကို ပညာကို အသုံးချတယ်။ ဘာမှကို မရှိတဲ့ အောက်တန်းစားက အရှက်သိက္ခာမရှိတာကြီးကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် အသုံးချတယ်။ ကိုယ်ကျိုးအတ္တကို ရှေ့တန်းတင်လွန်းတော့ စိတ်ဓါတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း အောက်တန်းကျလာတာ သတိမထားမိကြဘူး။ ကမ္ဘာမီးလောင် သားကောင်ချနင်း ဖြစ်သွားကြပုံပဲ။ တချို့က စည်းစိမ်ဥစ္စာအတွက် အောက်တန်းကျတယ်။ တချို့က ရာထူးအာဏာအတွက် အောက်တန်းကျတယ်။ တချို့က နေရာဌာနအတွက် အောက်တန်းကျတယ်။ တချို့က စိတ်ဆန္ဒတွေအတွက် အောက်တန်းကျတယ်။\nတချို့ပညာတတ်တွေကျတော့ ကိုယ်မှန်တာ ထင်တာကို မျက်စိမှိတ် ဖင်ပိတ် ငြင်းတတ်တယ်။ တကယ်တော့ သူတို့ တွေးတော ယူဆထားတာ အမှန်တရားအစစ် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ သူတို့ဘက်က ကြည့်ရင် လက်ဖမိုး တခြားသူဘက်က ကြည့်ရင် လက်ဖ၀ါးဆိုသလိုမျိုး။ အဲဒါကို သူတို့လို လက်ဖမိုးလို့ မြင်တာမျိုးမှ အမှန်ပါ။ တခြားသူ မြင်တဲ့ လက်ဖ၀ါးဆိုတာ အမှားကြီးပါဆိုတာ လိမ့်အော်တတ်တဲ့သူမျိုးပေါ့။ သူတို့နဲ့ အမြင်မတူရင် ရန်သူဆိုပြီး နှုတ်သီးကောင်း လျှာပါး နှိပ်ကွပ်တတ်တဲ့ ပညာတတ် အောက်တန်းစားထဲမှာ ဆရာဝန်တွေလည်း အင်ဂျင်နီယာတွေ ပါသလို ပီအိတ်ခ်ျဒီ ဒေါက်တာဘွဲ့ရကြီးတွေလည်း ပါတယ်။\nဒီနေ့မနက်စောစောမှာ အောက်တန်းကျတဲ့ အကြောင်းတွေကို ကြားသိလိုက်ရတော့ အဲဒီသတင်းအတွက် မအံ့သြပေမယ့် သမိုင်းတွင်မယ့် လုပ်ရပ်တွေကို ရွံသထက် ရွံသွားပါတယ်။ အဲဒါကြီးက တခါလာလည်း မွဲပြာပုဆိုးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် လက်နှီးစုတ်ကတောင် သူ့ထက် ပိုသန့်နေသလားပဲ။ ခေါင်မိုးက မလုံတော့ မိုးဒဏ်ကို ခံနေရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ မိုးစိုတဲ့အတူတူ မိုးရေချိုးကြတယ်။ အများ မိုးခါးရေ သောက်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း မိုးခါးရေ သောက်ကြရတာပေါ့။ မိုးခါးရေ မသောက်ပဲနေရင် အရူး မဖြစ်ပဲ ကျန်နေခဲ့မှာ။ အဲဒီလိုနဲ့ တိုင်းပြည်ထဲမှာ အောက်တန်းစားတွေ များသထက် များလာတယ်။ စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခံနေရတဲ့ လူငယ်တွေလည်း အောက်တန်းကျလာပြီ။ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိကြတော့ဘူး။ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့နေရတဲ့ လူငယ်အများစုလည်း ဖွန်ကြောင်ဖို့ပဲ အားသန်နေကြတယ်။ အချိန်တွေ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဖြုန်းတီးနေကြတယ်။\nဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ မင်္ဂလာ မရှိသလို ညနေရုံးဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ကျက်သရေ မရှိပြန်ဘူး။ ဘာတွေ ကျက်သရေ မရှိဖြစ်ရပြန်တာလဲလို့ သိချင်ရင်... နားနဲ့ ဖ၀ါးနဲ့နာလို့ အရင်ပြောရမယ့်ကိန်းပဲ။ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ ဂျီတော့ခ်ကနေ ခင်ချင်လို့ပါဆိုပြီး ဖွန်ကြောင်ရုံတင်မကဘူး အွန်လိုင်းကနေ ဖင်ပါချ သွားလို့ပါပဲဗျာ။ ဟင်.. ဘယ်လို... ဘာ ဘာ... ဆိုပြီး အာမေဋိတ်တွေ မထွက်လာပါနဲ့။ သေချာ ရှင်းပြရရင် နှမသားချင်း မစာမနာ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်နဲ့ အွန်လိုင်းကနေ ပါးစပ်အရသာခံ လက်သရမ်းသွားတာပါ။\nအဲဒီ ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ကောင်မလေးလို့ ထင်ပြီး...\nဂျီတော့ခ်မှာ ဖွန်ကြောင်နေတဲ့အဆင့်ကနေ တဆင့်တိုးပြီး...\nဖီးလ်ရှိတယ်ကွာ ဆိုပြီး ???\nကျန်တာတွေ ဖြည့်တွေးကြပါကုန်။ ဖြည့်မတွေးတတ်လည်း ဒီထက် ရေးပြလို့ မရတော့ဘူးကွယ်။ ကိုဇူလိုင်က ဘာတွေ သွားပြောနေလို့ အဲဒီကောင်က အဲဒီလို ပြန်ပြောရတာလည်း မေးရင် ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သူ မေးသမျှကို ဖြေနိုင်သမျှ ဖြေပြီး မဖြေနိုင်တာ မှန်သမျှ မဖြေပါဘူး။ ဒီလောက်ပါပဲ။\nအောက်တန်းကျတယ်ဆိုတာ အောက်တန်းကျတဲ့သူတွေကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ၀ါးလုံးရှည်ကို ချီးသုတ်ရမ်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူချစ်လူခင်များအောင် မနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော် အခုတခါ အမုန်းဆေးတွေ ထပ်ဖော်ပါတယ်။ ကြိုက်သော်ရှိ မကြိုက်သော်ရှိ.... အောက်တန်းစားတွေကို အောက်တန်းစားလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါမယ်။\nPosted by JulyDream at 7:39 PM 25 comments:\nအာဒံနဲ့ဧဝကပဲ စတယ်လို့ပဲ ပြောပြော\nဗြဟ္မာကြီးလေးပါးက စတယ်ပဲ ပြောပြော...\nသူတို့အထဲမှာ အမေဆိုတဲ့ က္ကုထ္တိလိင် သင်းဝင်ပါလာလို့သာ\nကမ္ဘာကြီးက အဆက်မပြတ်ဘဲနဲ့ ဒီနေ့အထိ ကျနော်တို့အထိ\nသားစဉ်မြေးဆက်တွေဖြစ်လာတာ မဟုတ်လား အမေ...\nအမေမှန်သမျှ ဘာသာ၊ လူမျိုးခြား၊ လူမျိုးမခြားရယ်လို့ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ မရှိဘူးအမေ\nသားသည် အမေတစ်ယောက်ဟာ အမေပါပဲ အမေ...\nသူက ယုတ်ညံ့လို့၊ သူက လူမျိုးခြားမို့လို့၊ သူက ဘာမလို့၊ ဘယ်ဘာသာမို့လို့\nကျနော်မြင်တာဖြင့် ကျနော်ပြောအုံးမယ်… ကျနော်လွန်သွားမလား...\nမလွန်ပါဘူးအမေ ကျနော်စဉ်းစားထားပြီးမှ ပြောတာပါ...\nအမေမှန်ရင်လေ အမေ... နားနဲ့မနာ ဖဝါးနဲ့နာ ပြောလိုက်ပါရစေတော့…\nအမေဟာ ကျနော့်လက်ထက်ထဲမှာ ကျနော့်မျက်စိအောက်မှာပဲ…\nအမေဟာ အမေပါပဲ ~~\nရင်ထဲအထိ ထိုးဖောက်လွှမ်းမိုးနိုင်အား ကောင်းလွန်းလို့ မမေ့သွားရလေအောင်\nPosted by JulyDream at 8:54 PM 12 comments:\nPosted by JulyDream at 10:30 PM 15 comments:\nချန်ပီယံလိခ် ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲဖြစ်တဲ့ မန်ယူနဲ့ အာဆင်နယ်ပွဲအပြီးမှာ အာဆင်နယ်အသင်း အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့သလို အာကြီးအသင်းရဲ့ ရလဒ်ဆိုးတွေကို မခံစားနိုင်တဲ့ အာဆင်နယ်ပရိသတ် ကင်ညာလူမျိုးတစ်ယောက်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးဆွဲချ သတ်သေသွားခဲ့ပါတယ်။ သတ်သေသွားတဲ့သူက Suleiman Omondi လို့ခေါ်တဲ့ အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးပါ။\nကမ္ဘာတလွှားက တခြားနေရာတွေမှာလို အာဖရိကတိုက် ကင်ညာနိုင်ငံဟာလည်း ဘောလုံးပွဲ အားပေးသူ ပရိသတ် များပြားလှပါတယ်။ ပရီးမီးယားလိခ်၊ ချန်ပီယံလိခ် ဘောလုံးပွဲတွေကို နှစ်ခြိုက်စွာ အားပေးကြပါတယ်။ မန်ယူ၊ အာဆင်နယ်၊ ချဲလ်ဆီးပွဲတွေ ရှိတဲ့နေမှာဆို ဘောလုံးပွဲပြတဲ့ ဘားဆိုင်တွေမှာ လူတွေ ပြည့်သိပ်နေလေ့ ရှိပါတယ်။\nသူဟာ နိုင်ရိုဘီမြို့က ဘားတစ်ခုမှာ ချန်ပီယံလိခ် ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲကို ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ မန်ယူအသင်းကို ပထမဂိုး ပေးလိုက်ရတုန်းက သူ စိတ်မပျက်သေးပါဘူး။ အေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ပွဲစပြီး ၁၁ မိနစ်အကြာ ဒုတိယဂိုး ထပ်ပေးလိုက်ရတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မန်ယူကို အနိုင်ရပြီး ဗိုလ်လုပွဲ တက်နိုင်ဖို့အတွက် အာဆင်နယ်က ၄ ဂိုး ပြန်သွင်းရမယ်ဆိုတာကို သူသိသွားတဲ့နောက်ပိုင်း စိတ်ဓါတ် အတော်ကျသွားပါတယ်။ အာဆင်နယ်က ပထမပွဲမှာလည်း မန်ယူကို ၁ ဂိုး- ဂိုးမရှိနဲ့ ရှုံးထားပါသေးတယ်။\nပထမပိုင်းအပြီးမှာ မျက်ရည်တွေ တတောက်တောက်ကျ ငိုနေတဲ့ သူ့ကို... အားတင်းထားဖို့ ပွဲသိမ်းခရာ မမှုတ်သေးသရွေ့ ပွဲရဲ့အနိုင်အရှုံးအဖြေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်လို့... သူ့နဲ့ရင်းနှီးတဲ့ အာဆင်နယ်အသင်း ပရိသတ်တစ်ဦးက နှစ်သိမ့်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ပွဲပြီးခါနီး နောက်ဆုံးမိနစ်တွေမှာ သူဟာ အရက်တွေ မှာသောက်ပြီး မျက်ရည်တွေ တဖြိုင်ဖြိုင်ကျ ငိုကြီးချက်မဖြစ်နေသေးတယ်လို့ ဘားကောင်တာ ၀န်ထမ်းက ပြန်ပြောပြပါတယ်။ နောက်တနေ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မနက်မှာ လူလတ်တန်းစားတွေ နေထိုင်တဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက သူ့ရဲ့အိမ်မှာ ကြိုးဆွဲချ သေနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။\nကြိုးတန်းလန်းနဲ့ အသက်မဲ့နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ခန္ဓာမှာ ၀တ်ထားခဲ့တာက Fly Emirates ဆိုတဲ့တံဆိပ်နဲ့ အာဆင်နယ် ဘောလုံးအသင်းရဲ့ ပွဲထွက်ဝတ်စုံ ပါပဲ။ နောက်ဆုံး ထွက်သက်တဲ့အထိ အာဆင်နယ် အသင်းကို အားပေးသွားတဲ့ ပရိသတ်တစ်ဦးပေါ့။ သတ်သေသွားတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရဲတွေက စုံစမ်းဖော်ထုတ်နေဆဲပါ။\nကျွန်တော်လည်း အာဆင်နယ် ပရိသတ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့လိုတော့ မလုပ်ပေါင်...\nPosted by JulyDream at 11:42 PM 10 comments:\nPosted by JulyDream at 11:20 PM6comments:\nဟိုးအမြင့်ကို မော့ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းလွန်းလှပြီ\nPosted by JulyDream at 11:50 PM 17 comments:\nနာဂစ်ဖြစ်ပြီး မီးတွေပျက်... လမ်းတွေပိတ်... ဒီလိုနဲ့ပဲ အင်တာနက် မသုံးနိုင်တဲ့ဘ၀ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့ပါလေရော။ နိုင်သလောက်လေး ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုမင်းအိုက လှမ်းခေါ်လို့ သူ့ရုံးခန်းမှာ အင်တာနက် သုံးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အင်တာနက် သုံးဖြစ်တော့ အဆက်အသွယ်တွေ ပြန်ရပြီး ဆန်အိတ်တွေလှူဖို့ ကျွန်တော့်ဆီကို စင်္ကာပူကနေ ငွေလွှဲပေးကြတယ်။\nအဲဒါနဲ့ ထမင်းအတွက် ဆန်အိတ်တွေ သွားဝယ်၊ ဟင်းအတွက် ပဲအိတ်တွေဝယ်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေ ဖွင့်ထားတဲ့နေရာမှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားလှူဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတယ်။ သက်ဆိုင်ရာကို လက်လွှဲပေးလိုက်ရင် ရပေမယ့် အဝေးရောက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို စိတ်မပျက်စေချင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ကားတွေ စီစဉ်၊ လုပ်အားပေး လူငယ်တွေ စုပြီး ချီတက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဆန်ဝယ်ဖို့အတွက် ကိုမင်းအိုက ချိတ်ဆက်စီစဉ်ပေးလို့ ဆန်ဂိုဒေါင်မှာ ကားရပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ ဆန်တွေလည်း ရေမစိုတာတွေ အရည်အသွေးကောင်းတာတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ အဝေးမြေရောက် ရွှေမြန်မာတွေရဲ့ စေတနာနဲ့ ပြည်တွင်းက ချိတ်ဆက်စီစဉ်ပေးတဲ့ ခြေတံလက်တံရှည် မိတ်ဆွေတွေကြောင့် တကယ့်ကို အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့နေရာမှာ လိုအပ်နေသူတွေရဲ့ ကမ်းလင့်လက်တွေ လက်လှမ်းပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nမိုးသည်းသည်းနဲ့ လမ်းကြမ်းကြမ်းမှာ ဆန်အိတ်တင်တဲ့ကားပေါ်မှာ လိုက်လာခဲ့တဲ့ လုပ်အားပေးလူငယ်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ဆီးဖြူသီး စကောထဲထည့်လိမ့်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပေမယ့် တက်တက်ကြွကြွပါပဲ။ ရှေ့ပြေးကားလည်း နောက်က ဆန်ကားကြီးကို စောင့်ပြီး ဖြေးဖြေးမောင်းခဲ့ရသေးတယ်။ လမ်းတလျှောက်မှာ အလှူရှင်ကားတွေ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျားပန်းခပ်နေတာကို မြင်ရတော့လည်း ပီတိဖြစ်မိပါတယ်။ ဆန်လှူမယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ပြေးထွက်လာတဲ့ ကလေးတွေများ... မြင်မိရင် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရတယ်ဆိုတာ ဖော်ပြဖို့ မလွယ်လှပါဘူးဆိုတာ အသေအချာပါပဲ။ ရေခွက်လေးတွေ၊ ပန်းကန်ပြားတွေ၊ ဒန်အိုးတွေ၊ ကျွပ်ကျွပ်အိတ်တွေ ကိုယ်စီနဲ့ ပြေးထွက်လာတဲ့ ကလေးအုပ်ကြီးက မနည်းမနောပါပဲ။ သူတို့တွေအတွက် လတ်တလောကာလ အစာရေစာ ဖူလုံအောင် ပံ့ပိုးပေးနိုင်မှာကို မြင်ယောင်ကြည့်ရင် ပီတိဖြစ်စရာပါပဲ။\nမလိုလားအပ်တဲ့ကိစ္စတွေ မဖြစ်ရအောင် ဆန်အိတ်တွေကို ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေဆီ အရောက်ပို့ဖို့အတွက် သစ်ပင်အကျိုးအပဲ့ ဓါတ်တိုင်အရွဲ့အစောင်း ဗလပွနဲ့ ရွှံတွေနွံတွေ ဒင်းကြမ်းဖြစ်နေတဲ့ လမ်းကြိုလမ်းကြားမှာ ဒီဆန်ကားကြီး အိပဲ့အိပဲ့ မောင်းဖို့ကို မနည်း ကြိုးစားယူခဲ့ရတယ်။ ကားအမိုးပေါ်တက်ပြီး ၀ါးလုံးတွေနဲ့ ဓါတ်ကြိုးတွေကို ဖယ်ရသေးတယ်။ လမ်းဘေးမြောင်းထဲ ကားဘီး မရောက်ရလေအောင် လည်တဆန့်ဆန့် ဖြစ်ကြရသေးတယ်။ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေရှေ့ ဆန်ကားကြီးရောက်မှပဲ အသက်၀၀ရှုရဲကြတယ်။ ဘယ်လိုပဲ ပင်ပန်းဆင်းရဲပါစေ... ဆန်အိတ်တွေကို ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းထဲအရောက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ထမ်းပို့ကြတဲ့ လုပ်အားပေးလူငယ်တွေရဲ့ အားမာန်ကို လေးစားဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းက ထွက်ခဲ့တဲ့ ခရီးဟာ ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ မပြီးဆုံးနိုင်သေးပါဘူး။ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ညမိုးချုပ်နေပေမယ့် မနက်ဖြန်တွေ များစွာအတွက် သူတို့အဆင်သင့် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ကြတယ် မဟုတ်လား။\nကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေကို ဆန်အိတ်တွေ လှူပေးပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ အစာအစား လှူဒါန်းပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုယ်စား မုန်တိုင်းဒဏ်ခံရတဲ့ ရွာတွေထဲအထိ ၀င်ပြီး လှူဒါန်းတာမျိုး လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်းကို ဆန်အိတ်တွေ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်တွေ၊ ငပိထောင်းဗူးတွေ၊ အိုင်အိုဒင်းဆားထုပ်တွေ လှူပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို လှူနိုင်ဖို့ ချိတ်ဆက် စီစဉ်ခဲ့တာလည်း မလွယ်လှပါဘူး။ ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ အဆင့်ဆင့် သွားရလာရပါသေးတယ်။ ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်ပြီး အိမ်ပေါက်စေ့ သွားရတာ မလွယ်လှပေမယ့် ကိုယ်တွေ ပေးလှူတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လက်ခံနေတဲ့ သူတွေရဲ့ အပြုံးက အမောပြေစေသလားပဲ။\nတချို့ရက်တွေမှာ ထမင်းအိုးလိုက်ကြီး ချက်ပြီး ကုလားပဲသီးစုံဟင်းနဲ့ ထမင်းထုပ်တွေ ဝေပေးခဲ့ကြသေးတယ်။ ပဲဟင်းနဲ့ တွဲဖက်စားဖို့ ငပိထောင်းဗူးတွေလည်း ပါခဲ့သေးတယ်။ မနက်စောစောထ ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ချက်ပြီး ကားပေါ်တင်... ရန်ကုန်အနီးအနားက ရွာတွေထဲကို မောင်း.. ရွာခံတစ်ယောက်အိမ်မှာ ခွင့်တောင်းပြီး ထမင်းထုပ်ဝေပွဲကြီး ၀ှဲချီးကျင်းပတာများ မြင်လိုက်ရရင် အဲဒီနေရာမှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ၀င်ကူလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ထမင်းဟင်းတွေ အများကြီး ချက်သွားပေမယ့် မကုန်ဘူးဆိုတာ တစ်ရက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အလှူရှင်တွေ ပီတိဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။\nကြုံတုန်းလေး တစ်ခါတည်း ဆက်ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ ခေတ္တတည်းခိုခဲ့တဲ့ ယောက်လမ်းက အိမ်ဆိုတာ နာဂစ်ကယ်ဆယ်ရေး အလှူအတန်းလုပ်ငန်းတွေမှာ တောက်လျှောက် ဓါတ်ပုံလိုက်ရိုက်ပေးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့အိမ်ပါ။ သူ့ရုံးရှိတဲ့ ထိုင်းကို မပြန်သေးတဲ့အချိန်အထိ ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ပြန်လာတဲ့ ကိစ္စက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ပွဲတက်ဖို့ပါ။ သူ့ပွဲ့က မန္တလေးမှာ လုပ်မှာပါ။ နာဂစ်ဖြစ်ပြီး သူ့မင်္ဂလာဆောင် မသွားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီဇိုင်နာဖြစ်တဲ့ သူကတော့ အဖွဲ့တီရှပ်ဒီဇိုင်းကို အချိန်မှီ ဒီဇိုင်းထုတ် လက်စသပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကြောင့် လုပ်အားပေးလူငယ်တွေ အားလုံး တီရှပ်ကိုယ်စီနဲ့ တက်တက်ကြွကြွ ဖြစ်နေခဲ့ကြတာပါ။\nPhoto Credit: RAVEN Blood Donor Club\nPosted by JulyDream at 9:08 PM 14 comments:\nမြန်မာပြည်ရဲ့သမိုင်းမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့တဲ့ နာဂစ်မုန်တိုင်း ၀င်မွှေသွားတာ အခုဆို ၁ နှစ်တိတိ ပြည့်ခဲ့ပါပြီလေ။ အဲဒီအချိန် ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာပါ။ ယောက်လမ်းက သူငယ်ချင်းရဲ့ အိမ်မှာ တည်းခိုပြီး နာဂစ်မုန်တိုင်းကို နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ကြုံခဲ့လိုက်ရတယ်။ သေကံမရောက် သက်မပျောက်ဆိုသလို အိမ်ထဲကို ပြိုဆင်းဝင်လာတဲ့ ကုက္ကိုပင်ကြီးက မဟော်ဂနီစားပွဲရှည်ကြီး ခံနေလို့သာ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ဖိမချသွားတာပါ။ မဟုတ်ရင် ခေါင်းပြားနေလောက်ပါပြီ။\nမုန်တိုင်းအပြီးမှာ အပျက်အစီးတွေ များလွန်းတာကို သိပေမယ့် ယောင်ချာချာနဲ့ ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေကို တဖြည်းဖြည်း လုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ရင်ဘတ်ချင်းနီးပြီး ခံစားချက်တွေတူကြတဲ့ သူငယ်ချင်းများစွာရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့တတွေ နာဂစ်မုန်တိုင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးမွေတွေကို မျှဝေခံစားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီကာလမှာ စိတ်ရော ကိုယ်ရော ပင်ပန်းခဲ့တယ်။ အနှောင့်အယှက်မျိုးစုံကြောင့် စိတ်တွေ ညစ်ခဲ့ရတယ်။ အခက်အခဲတွေ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ကျော်လွှားဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။\nအခုချိန်မှာတော့ နာဂစ်အလွန် ပီတိများလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါမယ်။ ပြန်လည် မျှဝေခံစားတာပါ။ တချို့ဟာတွေမှာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခဲ့တယ်။ တချို့ဟာတွေမှာ ကျွန်တော် အဝေးရောက် ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။\nနာဂစ်မုန်တိုင်းဝင်ပြီး မနက်ပိုင်းမှာ လှိုင်မြစ်တဖက်ကမ်းကို ပြန်ဖို့စက်လှေမရှိတော့လို့ သောင်တင်နေကြတဲ့ လူတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ သဘောင်္တစ်စင်း စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဟိုဘက်ကမ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိဘဆွေမျိုး သားသမီးတွေအတွက် ရတတ်မအေးရှာ စိတ်ပူနေရရှာတဲ့ လူတွေရဲ့ သောကအပူမီးကို အထိုက်အလျောက် ကူညီဖြေရှင်း ငြိမ်းသတ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ ပီတိဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။\nစစ်ပြီးကာလ မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုလို နေ့ချင်းညချင်း ဘ၀ပြောင်းသွားတဲ့ မြို့တော်ရန်ကုန်မှာ သောက်ရေသုံးရေ အခက်အခဲတွေ ရင်ဆိုင်လာခဲ့ရတဲ့အချိန်... ပံ့ပိုးနိုင်တဲ့ အလှူရှင်တွေကို ရှာဖွေပြီး မီးစက်ရေစက်တွေ မောင်းပြီး မြို့နယ် ၆ မြို့နယ်က ရပ်ကွက်တွေမှာ ရေပေးဝေမှုကို လနဲ့ချီပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်လကို လုပ်ခလစာ ကျပ် ၂ သောင်းတောင် မရကြတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ တစ်နေ့ကို သိန်းချီကုန်တဲ့ ရေအလှူကြီးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့မှုဟာ ချီးကျူးစရာပါပဲ။\nဒီဇယ်၊ ဓါတ်ဆီ အပါအ၀င် မီးစက်ရေစက် အပြည့်အစုံနဲ့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရေလှူပေးနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာကို ရပ်ကွက်နေ ပြည်သူတွေရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရရုံနဲ့ နားလည် ခံစားမိမှာပါ။ လတ်တလောမှာ ကြုံနေရတဲ့ ဘ၀ဒုက္ခတွေကို မေ့ပျောက်ထားစေနိုင်တဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ အပြုံးတွေ အရွှန်းဖောက် ဟာသတွေဟာ အစွမ်းထက်လှပါတယ်။\nသောက်သုံးရေအတွက် မြစ်ရေတွေ၊ ကန်ရေတွေကို အားထားနေရတဲ့ ဘိုကလေးဘက်က ရွာတွေအတွက် ရေသန့်ဆေးပြားတွေ လှူပေးဖို့ အလှူရှင်တွေက အကူအညီ တောင်းခံတဲ့အခါ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ လှိုင်းမကြောက် လေမကြောက် ရေလမ်းခရီးနဲ့ ခရီးဝေးဝေးနှင်ခဲ့ကြပါတယ်။ သွေးမတော် သားမစပ်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် တစ်မြေတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက်ကြတဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအတွက် သူငယ်ချင်းတွေ စည်းလုံးခဲ့ကြတာ အားကျစရာပါပဲ။\nရွာထဲက အိမ်တွေအတွက် ရေသန့်ဆေးပြားတွေ လှူခဲ့ပေးတော့ ကျေးရွာလူထုရဲ့ တုန့်ပြန့် အပြုံးတွေဟာ ပိုက်ဆံရှိပြီး ၀ယ်စားစရာမရှိလို့ ခရီးလမ်းကြမ်းကြမ်းမှာ အစာငတ်ခဲ့တာတွေတောင် မေ့ပျောက်စေခဲ့ပါတယ်။ ရေအသက် တစ်မနက်အတွက် နေပူပူအောက် လှေငယ်လေးနဲ့ ချောင်းကြိုချောင်းကြားတလျှောက် တနေကုန် ခရီးဝေးနှင်ပြီး အပင်ပန်းခံ အဆင်းရဲခံ ကူညီခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ လူမှုရေးစိတ်ဓါတ်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။\nနူရာဝဲစွဲ ဆိုသလိုမျိုး နာဂစ်မုန်တိုင်းကြောင့် ဒုက္ခတွေ တနင့်တပိုး ခါးစည်းခံနေရချိန်... အနာရောဂါဒဏ်ကို ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာသည်တွေအတွက် အခမဲ့ ဆေးကုသစခန်းတွေကို ကျေးရွာတွေအထိ ဖွင့်လှစ်နိုင်အောင် စွမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ဆေးလောကသား သူငယ်ချင်းတွေ ကူညီရိုင်းပင်း စည်းလုံးခဲ့မှုဟာ အမှတ်တရပါပဲ။\nအနာသိရင် ဆေးရှိရမယ်။ ဆေးရှိပေမယ့်လည်း ဆေးဖိုး မတတ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများသားဆိုတော့ ငုပ်မိသဲတိုင် တက်နိုင်ဖျားရောက် ဆိုသလိုမျိုး... လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတွေပါ အစအဆုံး ကူညီပေးခဲ့ကြပါတယ်။ နေ့စဉ် ကုန်ကျနေတဲ့ ဆေးဖိုးကို လှူတဲ့အလှူရှင်တွေကြောင့် ဆေးဝါးအလုံအလောက် ရှိတာရယ်... ဆေးပေးဖို့ ကူညီကြတဲ့ လုပ်အားပေး ဆေးဝါးကျွမ်းကျင် သူငယ်ချင်းတွေရယ်... ထောင့်ပေါင်းစုံက ဟာကွက်မရှိခဲ့လို့ ကုသိုလ်ဖြစ် ဆေးခန်းလေး မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ရှိခဲ့တာတွေဟာ ရောဂါသည်တွေအတွက် အားရှိလှစေပါတယ်။\nPosted by JulyDream at 11:51 PM 16 comments:


သူမရဲ့ နာမညျနဲ့ Liveတှကေို သုံးပွီး လိမျစားနတေဲ့ သူတှကေို သတိပေးစကားပွောလာခဲ့တဲ့ မကေဗြာ – Askstyle\nသူမရဲ့ နာမညျနဲ့ Liveတှကေို သုံးပွီး လိမျစားနတေဲ့ သူတှကေို သတိပေးစကားပွောလာခဲ့တဲ့ မကေဗြာ\nCele Active World ပရိသတ်ကြီးရေ မင်းသမီးချော မေကဗျာကိုတော့ အထူးအထွေ မိတ်ဆက်ပေးစရာမလိုအောင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်. ။ မေကဗျာကတော့ ” ဗိုက်ပူမ” ဗီဒီယိုကားကနေ စတင်ကာ အနုပညာလောကမှာ ပရိသတ်တွေရဲ့ အားပေးမှု အပြည့် အဝရရှိခဲ့သူ မင်းသမီးတစ်လက်ပဲဖြစ်ပါတယ်.။\nဇာတ်ရုပ်တိုင်းကို သရုပ်ဆောင်နိုင်သူ မင်းသမီး ပီပီ မေကဗျာကတော့ အရွယ်တင်ကာ လှပသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် သမီးတစ်ယောက်အမေဖြစ်ပေမယ့် လှပလွန်းသူလေးလို့ ဆိုရမှာပါ.။ လတ်တလောအနုပညာအလုပ်တွေ နားချိန်လေးမှာ Live Saleတွေကို မနားမနေ လုပ်ဆောင်နေပါသေးတယ်.။\nဒီနေ့ မှာတော့ မေကဗျာက သူမရဲ့ နာမည်နဲ့ လိမ်စားကာ အကောင့်တွေ ပေ့ခ်ျတွေ ရှိတဲ့အကြောင်းလေးကို “အချစ်တွေအလိမ်မိမှာစိုးလ်ု့ပါ ဒါကဗျာ့Page မဟုတ်ပါ ကဗျာမသုံးပါလုပ်စားနေကြတာပါ ကဗျာ့ Page အစစ်က အပြာအမှန်ခြစ်လေးပါပါတယ် မျိုးစုံကိုလိမ်စားနေကြတာပါလား ကိုဘာကိုပဲ ရိုးရိုးသားသားလုပ်စားကြပါလား သူများဖောက်ထားတဲ့ ဖြတ်လမ်းကမလိုက်ကြပါနဲ့ရှင်သတိလမ်းပေးကြတဲ့ အချစ်များကျေးဇူးပါ ။\nကဗျာခုသုံးနေတဲ့ Page အစစ်လေးပါ Like လုပ်ပေးထားပေးကြပါအုံးနော်” ဆိုပြီး သူမရဲ့ လူမှု့ကွန်ရက်စာမျက်နှာပေါ်မှာ တင်လာခဲ့ပါတယ်.။ ဖတ်ရှု့ပေးခဲ့ကြတဲ့ Cele Active world ပရိသတ်ကြီးလည်း ပျော်ရွှင်သာယာတဲ့ နေ့လေးတစ်နေ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိ်ုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်.။\n“သူမရဲ့ နာမညျနဲ့ Liveတှကေို သုံးပွီး လိမျစားနတေဲ့ သူတှကေို သတိပေးစကားပွောလာခဲ့တဲ့ မကေဗြာ”\nCele Active World ပရိသတျကွီးရေ မငျးသမီးခြော မကေဗြာကိုတော့ အထူးအထှေ မိတျဆကျပေးစရာမလိုအောငျ ခဈြခငျရငျးနှီးပွီးသားဖွဈမယျ ထငျပါတယျ. ။ မကေဗြာကတော့ ” ဗိုကျပူမ” ဗီဒီယိုကားကနေ စတငျကာ အနုပညာလောကမှာ ပရိသတျတှရေဲ့ အားပေးမှု အပွညျ့ အဝရရှိခဲ့သူ မငျးသမီးတဈလကျပဲဖွဈပါတယျ.။\nဇာတျရုပျတိုငျးကို သရုပျဆောငျနိုငျသူ မငျးသမီး ပီပီ မကေဗြာကတော့ အရှယျတငျကာ လှပသူ တဈယောကျဖွဈပွီး ဆယျကြျောသကျ အရှယျ သမီးတဈယောကျအမဖွေဈပမေယျ့ လှပလှနျးသူလေးလို့ ဆိုရမှာပါ.။ လတျတလောအနုပညာအလုပျတှေ နားခြိနျလေးမှာ Live Saleတှကေို မနားမနေ လုပျဆောငျနပေါသေးတယျ.။\nဒီနေ့ မှာတော့ မကေဗြာက သူမရဲ့ နာမညျနဲ့ လိမျစားကာ အကောငျ့တှေ ပခြေျ့တှေ ရှိတဲ့အကွောငျးလေးကို “အခဈြတှအေလိမျမိမှာစိုးလျု့ပါ ဒါကဗြာ့Page မဟုတျပါ ကဗြာမသုံးပါလုပျစားနကွေတာပါ ကဗြာ့ Page အစဈက အပွာအမှနျခွဈလေးပါပါတယျ မြိုးစုံကိုလိမျစားနကွေတာပါလား ကိုဘာကိုပဲ ရိုးရိုးသားသားလုပျစားကွပါလား သူမြားဖောကျထားတဲ့ ဖွတျလမျးကမလိုကျကွပါနဲ့ရှငျသတိလမျးပေးကွတဲ့ အခဈြမြားကြေးဇူးပါ ။\nကဗြာခုသုံးနတေဲ့ Page အစဈလေးပါ Like လုပျပေးထားပေးကွပါအုံးနျော” ဆိုပွီး သူမရဲ့ လူမှု့ကှနျရကျစာမကျြနှာပျေါမှာ တငျလာခဲ့ပါတယျ.။ ဖတျရှု့ပေးခဲ့ကွတဲ့ Cele Active world ပရိသတျကွီးလညျး ပြျောရှငျသာယာတဲ့ နလေ့ေးတဈနကေို့ ပိုငျဆိုငျနိုငျကွပါစလေို့ ဆုတောငျးပေးလိုကျပါတယျနျော.။


မြန်မာနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ - ဝီကီပီးဒီးယား\nမြန်မာနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ သည် အဓိကအားဖြင့် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏ လူဦးရေ ၈၉% ခန့် ကိုးကွယ်ကြသည်။ လူဦးရေနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအချိုး၊ ဘာသာတရားအတွက် အသုံးပြုသည့် ဝင်ငွေအချိုးတို့နှင့် ကြည့်လျှင် မြန်မာနိုင်ငံသည် ယုံကြည်သက်ဝင်မှုအရှိဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ဗမာလူမျိုး၊ ရှမ်း၊ ရခိုင်၊ မွန်၊ ကရင်၊ ဇို၊ နှင့် တရုတ်လူမျိုး များ အများဆုံးကိုးကွယ်ကြသည့် ဘာသာ ဖြစ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးများကို သံဃာ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး မြန်မာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အမွန်အမြတ်ထားကာ ကြည်ညိုကိုင်းရှိုင်းကြသည်။ ဗမာနှင့် ရှမ်းလူမျိုးများအပါအဝင် တိုင်းရင်းသားမျိုးနွယ်စုများအကြားတွင် နတ်ကိုးကွယ်မှုကိုလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့်အတူ တွဲဖက်တွေ့ရှိရသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ၏ နေ့စဉ်ပြုလုပ်သည့်အရာများတွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခြင်းနှင့် ဝိပဿနာတရား အားထုတ်ခြင်းသည် အများဆုံးဖြစ်သည်။ ဂန္ဓာရီလမ်းစဉ်နှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိသော ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်သည်လည်း အနည်းငယ်ပါဝင်သည်။ မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခြင်းကို အများဆုံးပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ငါးပါးသီလ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် ပရဟိတနှင့် ဒါနကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သည့် ဘုံဘဝသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် မျှော်မှန်းသည်။\n၁.၁ ပုဂံခေတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ\n၂.၃ ဗုဒ္ဓဘာသာ အားလပ်ရက်များ\n၂.၅ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပညာရေး\n၃.၁ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းကြီးများ\nဗုဒ္ဓသာသနာသည် မြန်မာနိုင်ငံ တွင် ဘီစီ ၅၈၈ ကပင် စတင် ပွင့်ထွန်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြောင်း သမိုင်းအထောက်အထားများအရ အတည်ပြု မှတ်သားနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓဝင်သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်လျှင် ဂေါတမဘုရားရှင် လက်ထက်၌ မြန်မာနိုင်ငံ တဖုဿနှင့် ဘလ္လိက ကုန်သည်ညီနောင်တို့သည် ထူးခြားစွာ ဘုရားရှင်အား ကမ္ဘာပေါ်တွင်ပထမဆုံး ဆွမ်းကပ်ရသူ ကမ္ဘာပေါ်တွင်ပထမဆုံး သရဏဂုံ တည်သူများ နှင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံးဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ခဲ့၏။ မြန်မာ့ဗုဒ္ဓသာသနာအစ- ရွှေတိဂုံ က ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေတိဂုံစေတီတော် သည် ဂေါတမဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်မှာ ကမ္ဘာမြေပြင်တွင် ပထမဦးဆုံးစေတီဖြစ်၏။ \nမြန်မာနိုင်ငံနှင့်ကမ္ဘာပေါ်တွင်ဗုဒ္ဓဘာသာ သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း၂၆၀ဝ ကျော်(ဘီစီ ၅၈၈)တွင် စတင် ပွင့်ထွန်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါသည်။မြန်မာနိုင်ငံဗုဒ္ဓဘာသာသာသနာ သက်တမ်း သည် ရွှေတိဂုံစေတီတော် ၏ သက်တမ်းနှင့် အတူတူဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းအထောက်အထားများအရ အတည်ပြု မှတ်သားနိုင်ပါသည်။  ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော် ကို ထူထောင်ခဲ့သူ အနော်ရထာမင်း (ခရစ်၁၀၄၄ - ၁၀၇၈) လက်ထက်တွင် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ စတင် ပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။ အနော်ရထာမင်း နန်းတက်စတွင် ပုဂံပြည်၌ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါးကို လည်းကောင်း၊ လောကနာထကို လည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုး၊ ပရေမေသွာတို့ကိုလည်းကောင်း၊ နတ်နဂါးနှင့် အရည်းကြီးတို့ကိုလည်းကောင်း အားလုံးစုံကို ရောနှော ယောင်မှား၍ လည်းကောင်း ကိုးကွယ်နေကြလေသည်။ ထိုအခါ ယဉ်ကျေးမှုသည် မသန့်မရှင်း ဖြစ်နေလေသည်။\nအနော်ရထာဘုရင်လက်ထက်တွင် တောလည်သော မုဆိုးတစ်ယောက်သည် တောထဲ၌ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌန်ရှိသည့် လူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်သဖြင့်စူးစမ်းရာ ရဟန်းဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် ဘုရင်ကို အကြောင်းကြားသည်။ ထိုရဟန်းမှာ ရှင်အရဟံ ဖြစ်သည်။ အနော်ရထာမင်းသည် ရဟန်း၏ အဆုံးအမကို ခံယူပြီးလျှင် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အနော်ရထာမင်းသည် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ရှိသည့် အရည်းကြီး တို့ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ပုဂံတွင် အရည်းကြီးတို့ ကြီးစိုးနေသည့်အတွက် အတုအယောင် ဘာသာရေးကို စစ်မှန်သည့် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ ဖြင့်ပုဂံပြည်သူတို့ကို လမ်းမှန်ရောက်စေခဲ့သူလည်းဖြစ်သည်။ အရည်းကြီးတို့၏ မှားယွင်းယုတ်ညံ့သည့် လုပ်နည်းကိုင်နည်းများကို အဆုံးသတ်စေလိုသော အနော်ရထာနှင့် အောက်မြန်မာနိုင်ငံ မွန်ဒေသတွင် ကာလကြာရှည်ကတည်းက ပွင့်လင်းနေခဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အထက် ပုဂံသို့ ပြန့်ပွားစေရန် သာသနာပြုလာသည့် ရှင်အရဟံ တို့ဆုံစည်းပြီးနောက် မြန်မာ့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု သမိုင်းတွင် ကြီးမားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ရပ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မည်သည့် ကာလနေ့ရက်က မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု မသိရသော်လည်း မွန်လူမျိုး ရှင်အရဟံသည် သာသနာပြုရန် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် မိမိမွေးရပ်ဒေသမှ ဝေးကွာလှသည့် ပုဂံသို့ ကြွရောက်လာပြီးနောက်ဆုံး ပုဂံပြည်၌ပင် နေထိုင် ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့သည်။\nဗုဒ္ဓအယူဝါဒ တည်တံ့ပြန့်ပွား ထွန်းကားရေးအတွက် အနော်ရထာမင်းသည် အားထုတ်တော်မူသည်။ အနော်ရထာမင်းသည် ပုဂံပြည်ရှိ ရဟန်းများအား ဘုရားရှင်၏ ပိဋကတ်တော်အစစ်ကို သင်ကြားစေလေသည်။ သင်ကြားစေနိုင်စိမ့်သောငှာ ပိဋကတ်တော်တို့ကို မွန်အက္ခရာမှ မြန်မာအက္ခရာသို့ ပြန်စေပြီးလျှင် ပုဂံမြို့တွင် ထိုပိဋကတ်တိုက်တာကို ဆောက်၍ လှူဒါန်းလေသည်။ ထိုပိဋကတ်တိုက်သည် ယခုတိုင် ပုဂံမြို့ဟောင်း၌ ရှိလေသည်။\nနံနက်ခင်းတွင် ဆွမ်းခံကြွလာသော ရဟန်းတော်များ\nမြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှုသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ယှဉ်တွဲလျက်ရှိသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ပတ်သက်သည့် ပွဲတော်များ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အမြောက်အများ ရှိနေသည်။ မြန်မာ့နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ဖြစ်သည့် သင်္ကြန် ကို ရေသဘင်ပွဲဟုလည်း သိကြပြီး ဟိန္ဒူဘာသာမှ အစပြုသည့် ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် မြန်မာလူငယ်များအား ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ရှင်သာမဏေအဖြစ် သွတ်သွင်းကာ ရှင်ပြုမင်္ဂလာဆင်နွဲသည့် အချိန်လည်းဖြစ်သည်။\nနေအိမ်များတွင် ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်အား ကိုးကွယ်ထားရှိရာ ဘုရားစင်\nမြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတွင် အနည်းဆုံး ဂေါတမဘုရား၏ ရုပ်ပုံတော် တစ်ပုံရှိကြပြီး ဘုရားစင်ပြုလုပ်ကာ ပလ္လင်ဖြင့် ကိုးကွယ်တတ်ကြသည်။\nအိမ်တွင် ဗုဒ္ဓဆင်းတုအား ကိုးကွယ်ခြင်း မပြုမီ အနေကဇာတင်ခြင်းကို ပြုလုပ်သည်။ အနေကဇာတင်ခြင်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်များက ဓမ္မပဒ အခန်း ၁၁၊ ၁၅၃ ပုဒ်မြောက်ကို ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ကြသည်။\nရုပ်တုတော် ဆင်းတုတော်ကို အနေကဇာ တင်ပြီးသောအခါ သက်တော်ထင်ရှား ဘုရားကဲ့သို့ အလွန် တန်ခိုးအာနုဘော် ကြီးမားလာပြီး နေအိမ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းသော ကံကြမ္မာနှင့် နိမိတ်များကို ပယ်ဖျက်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။\nအကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားသောဆောင်းပါး - ရှင်ပြုခြင်း\nရှမ်းပြည်နယ်ရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွင် တွေ့ရသော ဘုရားစင်တစ်ခု\nရှင်ပြုခြင်းသည် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လူမျိုးတိုင်း ရင်ဝယ်ဖြစ်သော သားယောက်ျားလေးကို ခုနစ်နှစ်နှင့်အထက် အရွယ်ရောက်လာလျှင် သင်္ကန်း ဝတ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။\nသင်္ကြန်ကို ဧပြီလလယ်ပိုင်းလောက်တွင် ပြုလုပ်ကြပြီး မြန်မာနိုင်ငံ ရုံးပိတ်ရက်များတွင် ရက်ရှည်အားလပ်ရက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မေလတွင် ကျရောက်သည့် လပြည့်နေ့သည် ကဆုန်လပြည့် ဗုဒ္ဓနေ့ ဖြစ်ကာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ဗျာဒိတ်တော်ကိုခံယူတော်မူရာ၊ ဖွားမြင်တော်မူရာ၊ ဘုရားအဖြစ် ရောက်ရှိတော်မူရာ၊ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူရာ နေ့ထူးဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် ညောင်ရေသွန်းပွဲကို ပြုလုပ်ကြသည်။\nဘုရားပွဲများကိုလည်း နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စေတီပုထိုးများတွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ဘုရားပွဲကျင်းပရာသို့ အနီးအနားဝန်းကျင်မှ နွားလှည်းများဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ကြသလို စားသောက်ဆိုင်၊ အရောင်းဆိုင်များကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ရောင်းချကြသည်။\nမုတ်သုန်ရာသီဖြစ်သော ဇူလိုင်လလယ်ပိုင်းမှ အောက်တိုဘာလလယ်ပိုင်းအထိသည် ဝါတွင်းကာလဖြစ်သည်။ ထိုကာလသည် လူတို့အတွက် ဆန်စပါးစိုက်ပျိုးကြသော ကာလဖြစ်ပြီး သံဃာများအတွက် ဘုန်းကြီးကျောင်းများတွင်သာ သီတင်းသုံးကြရသော ကာလဖြစ်သည်။ ဝါတွင်းအစလဖြစ်သည့် ဝါဆိုလတွင် သံဃာများအား ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်လှူကြပြီး ဝါတွင်းကာလပြီးဆုံးသည့် သီတင်းကျွတ်လတွင် သီတင်းကျွတ်ပွဲတော်ကို ကျင်းပသည်။\nဆန်စပါးရိတ်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ကထိန်သင်္ကန်းကပ်လှူခြင်းကို အောက်တိုဘာလ သို့မဟုတ် နိုဝင်ဘာလ တွင် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဥပုသ်ဆောက်တည်ခြင်းကိုလည်း သင်္ကြန်ကာလနှင့် ဝါတွင်းကာလတွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။\nလက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲများကို ဝါတွင်းကာလတွင် ပြုလုပ်လေ့မရှိဘဲ ဝါကျွတ်ပြီး သီတင်းကျွတ်လသို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် ကျင်းပပြုလုပ်ကြသည်။\nပဲခူးမြို့ရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတစ်ခုတွင် စာဖြေဆိုနေသော သံဃာများ\nထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မိဘများသည် သူတို့၏ သားသမီးများကို ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသို့ ပို့ကာ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများ သင်ယူစေခြင်း၊ တိပိဋကများ လေ့လာစေခြင်း၊ ဂေါတမဗုဒ္ဓ၏ ဘုရားလောင်းဘဝ အဖြစ်တော်စဉ်များကို ဖော်ပြဟောကြားထားရာ ဇာတကများ စသည်တို့ကို သင်ယူလေ့လာစေသည်။\n၁၉၉၀ ခုနှစ်များမှစ၍ စီးပွားရေးအခြေအနေများကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီးသင် ပညာရေးကျောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကလေးသူငယ်များအား ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများတွင် အတန်းပညာကို အခမဲ့ သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။\nအမရပူရမြို့ မဟာဂန္ဓာရုံကျောင်းတိုက်ရှိ သံဃာတော်များ\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီး ၅၀၀,၀၀၀ ခန့်နှင့် သီလရှင် ၇၅,၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းကြီးများအနက် သုဓမ္မာဂိုဏ်း တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော် ၈၈% နှင့် ရွှေကျင်ဂိုဏ်းတွင် ၇% ခန့် ဖြစ်သည်။\nထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းကြီးများပြင်ဆင်\nဓမ္မာနုဓမ္မ (မဟာဒွါရ) နိကာယဂိုဏ်း\nဓမ္မဝိနယာနုလောမ (မူလဒွါရ) ဂိုဏ်း\nဓမ္မယုတ္တိနိကာယ (မဟာရင်) ဂိုဏ်း တို့ဖြစ်ကြသည်။\n↑ Pranke, Patrick A (2013), Myanmar, Encyclopedia of Buddhism, Macmillan Reference USA. ISBN 0-02-865718-7\n↑ ၇.၀ ၇.၁ ၇.၂ ၇.၃ Introducing Myanmar Festivals။ Yangon City Development Committee။ 14 June 2012 တွင် မူရင်းအား မော်ကွန်းတင်ပြီး။9June 2007 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n↑ Paw၊ Maung H.။ Preparation for A Place of Worship At Home။ 28 February 2012 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n↑ Thanissaro Bhikkhu (1997)။ Jaravagga: Aging။ Access to Insight။ 28 February 2012 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n↑ Schober, Juliane (2002). Sacred biography in the Buddhist traditions of South and Southeast Asia. Motilal Banarsidass, 275–276. ISBN 978-81-208-1812-5။\n↑ MSN International Edition - World news, Africa news, Asia News, Europe News\nWikimedia Commons ရှိ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ နှင့်ပတ်သက်သော မီဒီယာများ\nMonks are heroes in Burma Tad Trueblood, The Spectrum & Daily News, South Utah, 10 July 2008\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=မြန်မာနိုင်ငံရှိ_ဗုဒ္ဓဘာသာ&oldid=509391" မှ ရယူရန်\n၆ ဧပြီ ၂၀၂၀၊ ၁၇:၀၈ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။\nဤစာမျက်နှာကို ၆ ဧပြီ ၂၀၂၀၊ ၁၇:၀၈ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


တစ်ရွက် နဲ့ တစ်အုပ် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » တစ်ရွက် နဲ့ တစ်အုပ်\nတစ်ရွက် နဲ့ တစ်အုပ်\nPosted by ကောင်းမြတ်သူ on Jan 11, 2012 in Copy/Paste |5comments\n၅၀၀၀ တန်ဖုန်းတွေ ထွက်မယ်ဆိုတော့ ရပ်ထဲရွာထဲမှာ ၀မ်းသာတဲ့သူတွေအများကြီး၊ ဘာကြောင့်ဝမ်းသာကြလဲ၊ အကျိုးမရှိပဲ၊ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာမရှိဘဲ ဘယ်သူဝမ်းသာမလဲဗျ……. အခုလက်ရှိမှာ ဖုန်းပြောချင်ရင်ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းမရှိဘူး။ အပြင်ဖုန်းဆက်လို့ ရတဲ့နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ပြောရင် အထွက်ကို တစ်မိနစ်(၁၀၀)၊ အ၀င်(၅၀)နှုန်း။ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်နစ်နာလဲ။ ဒါတွေကဥပဒေနဲ့ညီလားမညီလား ကျွန်တော်မတွေးတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ဆက်သွယ်လို့ရတော့နည်းနည်းအဆင်ပြေတယ်။ ခွင့်ပြုထားတာကို ကျေးဇူးတင်ရတာပေါ့။ အခု(၅၀၀၀)တန်ဖုန်းပေါ်ရင် လူတိုင်းဖုန်းကိုင်နိုင်မယ်လို့ပြောလို့မရသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် အတော်ကို သက်သာနိုင်မယ်။ ဆင်းရဲမှုလျော့ပါးရေးလုပ်မယ်ဆိုတဲ့ သမ္မတရဲ့လုပ်ငန်းစဉ်များကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးမဲ့နည်းပညာဖြစ်ပါတယ်။ ဆက်သွယ်ရေးဌာနက အင်ဂျင်နီယာချုပ်တွေက နည်းပညာက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့မြန်မာပြည်က ၀န်ထမ်းတွေကို စိစစ်သင့်နေပြီထင်တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ဒီလိုနေရာတွေမှာ ပညာဆက်လက်မလေ့လာဘဲနဲ့ ပြည်သူ့ပေးတဲ့လစာကိုယူနေလည်းဆိုတာ စဉ်းစားရမလိုဖြစ်နေပြီ။\nဥပဒေဆိုတာ ခေတ်နဲ့အညီပြင်ဆင်လို့မရတဲ့အရာလား။ ပြည်သူအားလုံး ကောင်းမယ်ဆိုရင်\nပြင်သင့်တဲ့ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ပေးရမယ်လို့ထင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်ဆယ်သုံးနေတဲ့ဖုန်းတွေမှာရော နည်းပညာအားနည်းချက်တွေရှိနေတာပဲ။ အမြဲလိုင်းကြပ်နေတာပဲ။ (၅၀၀၀ိ/)တန်ဖုန်းတွေမှာ ဒီလိုပြသနာတွေတွေ့မယ်ဆိုရင် လူတိုင်းလက်ခံမှာပဲ။ ပိုကောင်းအောင်ဆက်သွယ်ရေးကူညီပေးနိုင်ရင် ပိုကောင်းသွားတာပေါ့။\nလာဘ်စားမှုတွေရှိမရှိဆိုတာ ဒီကိစ္စနဲ့သက်သေပြဖို့ နိုင်ငံတော်ဝန်ထမ်းများမှာ တာဝန်ရှိနေတယ်။ (၅၀၀၀)တန်တစ်ရွက်နဲ့ တစ်အုပ်ဘယ်သူရင်းမလဲ………..\nပြည်သူ့ ပိုက်ဆံ အလကား ထိုင်ဖြုန်းနေတာ..\nဘာပညာမှလဲ မတတ်..မလေ့လာကြဘူး..ပါးပါးချင်းလှီးဖို့ ပဲ သိတဲ့လူတွေ..\n၀န်ထမ်းတွေရော ခေါင်းဆောင်တွေရော စက်တွေရော အကုန် upgrade လုပ်ချင်လုပ် အသစ်ဝယ်ချင်ဝယ်\nပြီးတော့ ၀၉၁၀ ဖုန်းတွေဆို အားတိုင်း ဆာဗာဒိုင်းရတာနဲ့ပြောကိုပြောချင်ဘူး\nအရေးနဲ့အကြောင်းဆို သေပြီတာမှတ် ၀ယ်မိတာကိုမှားတာ\nကဲ ရွာထဲကရော အရေးအကြောင်းဆို ဖုန်းခေါ်မရတာ ကြုံဘူးလား\nကျွန်တော်နားလည်ထားတဲ့ ဒီမို ဆိုတာ ပြည်သူကအမှန်တကယ်လိုအပ်ရင်လိုအပ်သလို ပြုလုပ်ပေးရမှာပါ အခုတော့ ဘယ်လိုကြီးလည်းမသိ အကြံပေးချင်တာတော့ ပြည်သူတွေအတွက် ဆိုရင် ပြည်သူအသံကို အရင်နားထောင်စေချင်တယ် အများကတောင်းဆိုရင် လုပ်ပေါ့ …….\nps; သူတို့နားမလည်တာတော့မဖြစ်နိုင်ဘူး သူတို့ ပါတနာတွေ စီးပွားရေးထိခိုက်မှာစိုးလို့လား မသိ……\nခင်ဗျားတို့ ထင်သလိုလုပ်ချင်တိုင်းလုပ်လို့ရမယ်ထင်နေသလား၊မြန်မာပြည်ဗျ..မြည်မာပြည် …ဆောက်ထားတဲ့အိမ်ကိုကြည့် …အောက်ကအုပ်၊အလည်က၀ါး၊အပ်ါကသွပ် (ဇာဂနာပျက်လုံး)…အဲဒီတော့ ဒီလောက်အချိန်တိုအတွင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…သိလား…မ၀သေးဘူးဟေ့…မ၀သေးဘူး(မြိုလို့)…