ညီအဈမနှဈယောကျ – My Blog\nဩ…….ဟိုမှာ နံပါတျ ၈ လာနပွေီ…. လာသှားမယျ ဟုတျတယျလေ… ခတျေကွီးကိုက သုတျသုတျစား သုတျသုတျသှားမှ စကားကောငျးနလေို့ ကြှနျတျောတို့စီးရမယျ့ကားလာနပွေီ။ မပွတျသေးတ့စဲ ကားကိုအတငျးဖွတျပွီး. … မှတျတိုငျကြျောရပျတဲ့ကားနောကျကိုခှေးတဈကောငျလိုပွေးလိုကျရတယျ မပွောခငျြပါဘူးဗြာ…မနကျနဲ့ ညနဆေို ကားစီးရတာလူနဲ့ကိုမတူဘူး…ခတျေကွပျကွီးထဲမှာကိုရှေ စပါယျရာတှကေလညျးယဉျကြေးပါပတေယျ။ သငျတနျးဆငျးလာသလိုပါဘဲ။\n““ကဲ…လကျမှတျဝယျကွပါ….တဈကပျြလေးနဲ့လကျမတို့ရစနေဲ့….ဟိုဘကျကဘကွီးရှတေို့းပါ။ မကနြေပျရငျရှမှေ့တျတိုငျဆငျးနခေဲ့။ရှကေ့ညီလေးပိုကျဆံထုတျထားကှာ….တဈကပျြလေးကို သူတောငျးစားလိုလိုကျတောငျးနရေတယျ”” ““ကားခပေးကွပါဗြ။”” အဲ့ဒါပဲကွညျ့တော့….ကြှနျတျောလညျး အအျောခံရမှာကွောကျတာနဲ့…တဈကပျြကို နှမွောတသစှာနဲ့ထုတျပေးလိုကျရပါတယျ။ ““စံပွလား…စံပွ…ရှထေ့ကျှထားကွပါခငျဗြားတို့မေးနတော နဲ့မိုးလငျးတော့မှာပ။ဲ ရှတေို့းပါ…မှတျတိုငျပါတယျဆရာရေ””\nအိုး .. စိတျညဈစရာကောငျးလိုကျတာ…တကျကွဆငျးကွနဲ့ ဒီလိုပဲနတေို့ငျးကွုံနရေတော့…ဒီအခြိနျရောကျရငျရူးခငျြတယျ… အဲဒီအခြိနျမှာ ကြှနျတော့ကိုယိုငျဆငျးသှားအောငျ ကွိမျခွငျးကွီးနဲ့တိုကျခံလိုကျရပါတယျ။ စိတျတိုတိုနဲ့ရနျတှမေ့ယျလုပျတော့…လားလား…တျောတျောခြောတဲ့ကောငျမ လေးတဈယောကျပဲ။ ““ပေး…ညီမ…ဒီခွငျးကွီးနဲ့ဆို ကားအလယျကောငျမှာ လူတှဒေုက်ျခရောကျနမေယျ။”” ကောငျမလေးက ကြေးဇူးတငျတဲ့အပွုံးနဲ့ ခွငျးတောငျးကိုကမျးပေးလိုကျပါတယျ။\nကားကလညျး ကွပျသထကျကွပျလာတာမို့…ခွငျးတောငျးမရှိတော့တာနဲ့သူနဲ့ကြှနျတျောဟာကျောနဲ့ကပျထားသလို ကပျနပေါတယျ။ ကောငျမလေးကတော့အနခေကျပုံပဲ။ ကြှနျတျောကတော့ဘယျလိုနမေယျထငျလဲ။ ကောငျမလေးက တောငျ့တောငျ့တငျးတငျးလေးဗြ။ ကွညျ့ရတာပနျးရောငျးပုံပဲ။ ခမျနှမျးနှမျးကလေးဆိုပါတော့…..ရုပျကလေးကတော့ သနားကမားလေးလေးပဲ…..ဆံပငျကိုရှကေ့ ဆာမူရိုငျးကညှေပျပွီး နောကျမှာ ကဈြဆံမွီးလေးခညျြထားတယျ။ မကျြလုံးလေးတှကေ ဇငျယျောတောငျလို ကော့နပွေီး မကျြတောငျကတြော့ ကော့ပွီးနကျနတောဲ့။\nမကျြနှာတဈခုလုံးမှာ အလှဆုံးကမကျြလုံးပဲဗြာ…..ကွညျ့လိုကျတာနဲ့ ခဈြခငျြလာတယျ…..ဝိုငျးပွီးညိုတိုတိုနဲ့ ရှနျးလဲ့နလေရေဲ့။ နှာခေါငျးလေးဟာ နဖူးကနေ ပွဆေငျးလာပွီး နှာဖြားနဲနဲကော့တယျ။ လနျလနျလေးပေါ့။ နှာခေါငျးလေးလဲ တဈမြိုးခဈြစရာလေးပဲ။ သူ့မကျြနှာမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ပါးစပျပါပဲ။ တျောတျောပွဲတယျခငျဗြ။ နှုတျခမျးကလညျးထူနတေော့ ကနျြတောတှမေလှရငျတော့ သူဟာ သိပျရုပျဆိုးသှားလိမျ့မယျထငျတာပဲ…..အခုတော့ သိပျခဈြစရာလေးပေါ့ဗြာ။ မကျြနှာလေးထောငျ့ကကြလြေးမို့ စိတျဓါတျခိုငျမာမဲ့ပုံပဲ။\nသဘောက ဘဝကိုရဲရဲရငျဆိုငျမယျပေါ့ဗြာ။ အခုတော့…..ကြှနျတျောနဲ့ ပူးကပျနလေို့ ရဲရဲရငျမဆိုငျရဲပဲ…..ရှိုးတိုးရှနျ့တနျ့ဖွဈနတေယျ။ သူ့ရဲ့လုံးကဈြတဲ့ ရငျသားတှဟော ကြှနျတေျာ့လကျမောငျးကို တငျးတငျးကွီး ဖိကပျထားလရေဲ့…..အကငြ်္ီပါးလေးဝတျလာခဲ့တာကိုပဲ ကြေးဇူးတငျရအုံးမယျ။ သူလဲအကငြ်္ီအနှမျးရှနျသားလေးပဲ။ ဘျောလီခံနလေို့ နနဲေဲ ထာငျနတေယျ…..ကားတဈခကျြဆောငျ့တိုငျး သူ့ရငျသားအိအိလေးတှဟောကြှနျတေျာ့ရဲ့ကွှကျသားနဲ့တငျးမာနတေဲ့ လကျမောငျးတှနေဲ့ဖိပွီး ခပြေေးသလိုဖွဈနပေါတယျ။\nနောကျဆုတျလို့လဲမရ။ဘေးရှောငျလို့လဲမရနဲ့ အခကျအခဲတှနေ့ရှောတယျ။ အိုး…..ကြှနျတျောလညျး နောကျဆုတျခှငျ့ဘယျပေးမလဲ…..ကားပျေါမှာ ထုတျဆီးတိုးပဈမယျပေါ့….. ကောငျမလေးရဲ့ပေါငျတှနေဲ့ ကြှနျတေျာ့ရဲ့ပေါငျတှပေူးကပျနတေယျ။ ကဈြကဈြတငျးတငျးလေးတှမေို့အရသာထူးလှပါတယျ…..မသိမသာလေး သူ့ခွထေောကျနှဈခြောငျးကွားထဲကြှနျတေျာ့ခွထေောကျကိုရအောငျထိုးသှငျးလိုကျမိတယျ။ ကောငျမလေးကလဲသိတယျဗြ…..အထညျ့မခံဘူး။ပေါငျနှဈခြောငျးစိထားပွီး…..ကြှနျတေျာ့ခွထေောကျတှေ ကို ဒူးနဲ့ဖိတှနျးထားတယျ…..ရှငျရှမေ့တိုးနဲ့နျော….. ဆိုတဲ့သဘောမြိုးနဲ့ကြှနျတေျာ့ကိုစိုကျကွညျ့လာပါတယျ။\nရပါတယျလေ။ စောငျ့ကွညျ့ရတာပေါ့။ စိတျထဲက…..ဘုရားပှဲလှညျ့နတေယျ…..ခြှေးစီတှကေနြပွေီ. ….ရငျထဲမှာမောနတေယျ။ ရမကျဇောတှပေေါ့။ ““ဝုနျး…..”” ““အမလေး…..ဟဲ့…..ဘယျလိုမောငျးတာလဲ။”” ကားက တဈခကျြဘရိတျအုပျလိုကျတော့ လူတှအေကုနျလုံး အခွပေတျြကုနျပါတယျ….. အခှငျ့အရေးစောငျ့နတေဲ့ ကြှနျတောလညျး ယိုငျသှားတဲ့ကောငျမလေးကို ဖမျးထိနျးလိုကျသလို….. ဟသှားတဲ့ကွားမှာလညျး ကြှနျတေျာ့ခွထေောကျကိုထိုးသှငျးလိုကျပါတယျ။\nသူ့လကျမောငျးကို ကိုငျထားတဲ့လကျတှဟော တျောတျောနဲ့မဖွုတျမိဘူး….. သူကလဲ ဘာမှမပွောဘူး….. ဒါပမေယျ့နောကျမှသတိဝငျလာပွီး အတငျးရုနျးထှကျလိုကျပါတယျ။ …..သူ့ပေါငျကွားထဲဝငျနတေဲ့ ပေါငျကိုတော့ ပွနျထုတျလို့မရတော့ဘူး….. ခရီးလှနျနပွေီလေ….. ဟဲ….. ဟဲ….. ။ ပေါငျကိုတောငျ့ထားပမေယျ့ ကားအမောငျးကွမျးတော့….. တရှရှေ့နေဲ့….. ပူနှေးတဲ့…. ပေါငျခှကွားကို….. ကြှနျတေျာ့ရဲ့ပေါငျရငျး ဝငျသှားပါတော့တယျ။ အတှငျးခံဘောငျးဘီ ဝတျထားပုံမရဘူး….. ကြှနျတေျာ့ရဲ့ ပလကေပျပုဆိုးနဲ့ သူ့ရဲ့တရုတျပါတိတျကိုကြျောပွီး သူ့ဆီးခုံမှေးတှနေဲ့….. ခပျကွမျးကွမျးအတှကေို့….. ခံစားနရေတယျ။\nရှကျလို့ထငျပါရဲ့…..ခေါငျးကလေးငုံ့ထားတယျ….. ကြှနျတေျာ့ရငျဘတျပျေါ….. ခေါငျးမှီထားသလိုပါပဲ….. ဘေးအမွငျကတော့…. ရညျးစားတှပေေါ့…..။ ကားတဈခကျြခုနျတိုငျး တဈခကျြကှတေို့ငျး ဘရိတျအုပျတိုငျး သူ့စောကျဖုတျ နှေးနှးလေးကို ပေါငျနဲ့ ပှတျနသေလိုပါပဲ။ နောကျကလူတှကေလညျး ဖိတှနျးနတေော့…..သူ့ကို ထပျပွီးနှိုးဆှနသေလိုပါပဲလား။ သူလဲ မောဟနျရှိနပေါတယျ…..အသကျရှုသံပွငျးပွငျးလေးတှကေို ကွားနရေတယျလေ။ အခွအေနကေောငျးလာတယျတော့ထငျတာပဲ။\nအဆငျ့တကျလို့ ထအျောရငျ….. သောကျရှကျပဲ….. ရဲရငျမငျးဖွဈလို့ဆိုထားတယျမဟုတျလား…..အခဈြ ဧကရာဇျဘှဲ့ခံဖို့ ဘိသိတျပလ်ျလငျကိုစလှမျးလိုကျတယျ….. ဘယျလိုလှမျးလဲသိလား….. ဘယျလကျကို အသာလေး အောကျခလြိုကျတယျ….. ညောငျးသလိုလိုပေါ့…..။ နူးညံ့တဲ့ရငျသားတှကေို လကျခလယျနဲ့ ပှတျမိတယျ….. ဖမျးတိငျလိုကျမလို့ပဲ….. ဒါပမေယျ့….. စောငျ့ဦးလေ။ ဗိုကျကိုအသာလေးမှေးရငျး ရှပျလိုကျပွီး သူ့ဆီးခုံမှာ ဂိတျဆုံးသှားတယျ….. တဈခကျြနောကျတှနျ့သှားပမေယျ့…..နောကျတှနျ့သှားတာကိုက လကျကို နရောပေးလိုကျသလို ဖွဈသှားတယျ။\nလူကကပျြတယျမဟုတျလား….. စောကျဖုတျ တညျ့တညျ့ကို….. လကျခုံကရောကျသှားပွီလေ။ အသာလေးပီတျပေးနမေိတယျ…..သူရဲ့ လကျတဈဖကျဟာ ကြှနျတေျာ့လကျကို အသာဆုတျကိုငျလာပါတယျ။ အိုး…..ဒါဆိုရငျ အဆငျပွပွေီပေါ့…..ကွောကျစရာမလိုတော့ဘူး ရဲရဲသာ…..လှမျးတော့။ ““ပဲခူးကလပျပါလား…..ပဲခူးကလပျ”” နားနားကပျပွီးနှားသိုးလိုအျောတဲ့ စပယျရာအသံကွောငျ့ မိုးကွိုးပဈခံရသလို တုနျသှားတယျ ““ခှေးမသား”” လို့စိတျထဲက မတျေ်တာပို့မိတယျ။ သူ့ရဲ့အေးစကျစကျ လကျကို ရုနျးပွီး စောကျဖုတျလေးကို လကျခုံနဲ့ ပွနျပှတျပေးမိတယျ\nသူဟာ နှုတျခမျးကိုကိုကျပွီး ကြှနျတျောလကျဖြံကို အတငျးကပျပွီးတှနျးထုတျနလေရေဲ့….. ဘယျရမလဲ….. ယောကျြားဆိုတာ….. ဒီဘကျမှာ ဇှဲက နှားသိုးတဈကောငျနီးပါးရှိတာမဟုတျလား။ စာအုပျကိုကိုငျထားရကျနဲ့ဘဲ….. လကျခလယျကို အသာထုတျရငျး စောကျဖုတျတလြှောကျ ထိုးပေးနမေိတယျ။ အတှဲကွောငျးလေးထဲ ရောကျသှားပါရဲ့….. ကောငျမလေးခမြာ ကြှနျတေျာ့ခွထေောကျက သူ့ပေါငျကွားထဲ ရောကျနတေော့ ပေါငျလဲစိမရ….. လကျကိုလဲ တှနျးထုတျဖို့အားက ကြှနျတျောတို့လောကျမရှိ ထဘီကိုတှဲပွီး စောကျဖုတျထဲ လကျတဈဆဈလောကျ ဝငျနမေိတော့ အသာလေးကလိနမေိတယျ။\nလကျအနောကျပွနျဖွဈနလေို့ စိတျရှိသလောကျ မလှုပျရှားနိုငျဘူး….. ဒါနဲ့…..။ ““ညီမ….. ဒီစာအုပျလေး ခဏလေးရယျ”” ဟုတျတယျလေ….. ဘယျလိုမှ အကွံမထုတျနိုငျတော့ဘူး။ ကောငျမလေးလဲ ဖီးလျဝငျနရောက အလနျ့တကွားယောငျယမျးပွီး ကိုငျလိုကျပါတယျ။လှပျလပျသှားပါပွီ။ ကြှနျတော့လကျထဲ ပွနျသှငျးမလိုလုပျလို့ ကမနျးကတမျးနဲ့ စောကျဖုတျလေးကို လကျဝါးနဲ့ အုပျကိုငျလိုကျတယျ….. ကောငျမလေးခမြာ ဘာလုပျလို့ ဘာကိုငျရမှနျးမသိဘူး….. အတျောရှကျသှားဟနျ တူပါတယျ….. မကျြနှာလဲ ရဲလို့….. နားရှကျတှလေဲ တှတျတှတျနီလို့လေ…..။\nသူ့ရဲ့….. အထူးနယျမွကေိုပိုငျစိုးပိုငျနငျးနဲ့ အုပျထားကြှနျတျောကို ဘာလုပျရမှနျးလဲ မသိပါဘူး….. စာအုပျကိုလဲမခနြိုငျ လကျတဈဖကျကလဲ….. မယိုငျအောငျ ထိနျးထားရတာနဲ့….. အတျောကို ဒုက်ျခရောကျနပေါတယျ။ စောကျဖုတျကို အသာပှတျပေးရငျး စောကျမှေးလေးတှကေို ဆှဲဖှပေးနမေိတယျ….. စောကျဖုတျ အကှဲကွောငျး လေးထဲကိုလကျသှငျးပွီး မဉျြးဆှဲပေးနမေိတယျ…..။ ကောငျမလေးခမြာ….. အသကျရှုပွငျးလာပွီး နှုတျခမျးတှေ တုနျလာတယျ…..။ ကြှနျတျောနှဈယောကျရဲ့ အောကျပိုငျးကအဖွဈအပကျြတှကေို ဘယျသူမှ သတိမပွုမိကွဘူး…..။\nထဘီရဲ့ ခပျကွမျးကွမျး အရသာ စောကျဖုတျထဲမှာ ခံလိုကျရလို့ထငျပါရဲ့ တှနျ့ကနဲ ဖွဈသှါားတယျ။ နှုတျခမျးလေးကို ကိုကျရငျး ကွိတျခံနပေုံဘဲ….. အပြိုစငျလေးထငျပါရဲ့….. ဒီထကျ ထကျပွောရရငျတော့ ကျောတာပဲ….. ပါကငျကို စပါယျရှယျ ဖောကျတံနဲ့ ဖောကျရအုံးမယျ။ ဘူတာရုံ မှတျတိုငျကြျောတော့ လကျထဲမှာ စိုတိုတိုဖွဈလာတယျ….. လာပွီထငျပါရဲ့….. ဘကျဈကားပျေါမှာ လုပျရတာဆိုတော့ စောကျစိကိုရှာမတှဘေူ့း…..။ စှတျလုပျရငျး ထဘီခပျကွမျးကွမျးက စောကျစကေို့ ခဏခဏပှတျပေးမိလို့ ဆငျးလာတယျထငျပါရဲ့….. တဖွေးဖွေးနဲ့….. ရဲလာပါတယျ။\nသူလဲ….. သိပုံပဲ….. သိပျရှကျနတေယျထငျပါရဲ့ ခေါငျးကိုသာ အတှငျ ငုံ့ထားတယျ။ ခေါငျးကိုလနေဲ့ အသာလေးမှုတျပေးလိုကျမိတယျ။ စိတျအိုကျနမှောပဲလို့ တှေးမိလို့ပါ….. ။ ဟုတျလဲဟုတျတယျ….. ခေါငျးလေးမော့ပွီး လကေိုခံယူနတေယျလေ….. နဖူးဝငျးဝငျးလေးကို အနမျးတဈပှငျ့ခွှလေိုကျတယျ။ ကောငျမလေးလဲကွံရာမရပဲ လူကို ကိုယျနဲ့ ဖိတှနျးပါလရေော….. အရှကျပွပေေါ့…. လကျကတော့ စောကျဖုတျမွုပျနတေုနျးပဲ….. အရညျတှရှေဲအိလို့ပေါ့…..။ ““ခြာတိတျ….. မော့ကွညျ့စမျး””\nကွှနတြော့ရဲ့ မောဒြနအြသုံးအနှုံးကှောငြ့ ဖတွခြနဲ မော့ကှညြ့လိုကတြော့….. အို….. မကွဝြနြးမှာ မကွရြညတြှပှညြေ့လို့….. အိုငပြှီးေ စောကဖြုတကြှားထဲက လကနြှုတပြှီး အပေါကြအသာလေးပှတပြေးနမေိတယြ။ ခဏနမှေ သူ့ခါးကို ရဲရဲတငြးတငြးဖကပြှီး သူ့ကို ရငခြှငထြဲသှငြးထားလိုကတြယြ….. ခါးကလဲဗွာ သေးလိုကတြာ….. ထှာဆိုငလြောကပြဲရှိတယြ။ သူကတော့ ကွှနတြော့ရြငဘြကမြှာ ခေါငြးမှီရငြး ငှိမနြလရေေဲ့။ နှငြးဆီနံ့လေး သငြးနတယြေ။ တငပြါးတှဟော ဂှမြးဆိုငလြိုနူးညံ့ပှီး လကကြအသားထဲမှုပဝြငသြှားတယြ….. ဖငကြှားထဲတော့လကမြထဲ့ရဲသေးဘူး….. သိပရြှကသြှားအုံးမယြ…..။\n““ နံမယျ ဘယျလိုချေါလဲ….. ”” မဖွပေါဘူး…..။ ““ ခြာတိတျကလညျးကှာ….. ဘာလဲကို့ကို စိတျဆိုးနလေား….. မဆိုးပါနဲ့ကှာ….. မွငျမွငျခွငျး ခဈြမိသှားလို့ပါ….. ပွောလေ….. နံမယျလေး ပွောပါ ”” မပှငျ့တပှငျ့နဲ့ ““ ဘာလို့ပွောရမှာလဲ ”” ““ ဟဲဟဲ သိခငျြတာပေါ့….. မငျးလေးရဲ့ အခဈြဆုံးကိုကို ဖွဈလာတော့မှာပဲကှာ….. ဒါဆို ဒို့နံမယျပွောမယျ….. ကြျောဝငျးမောငျတဲ့….. ဒုတိယနှဈ သခငြ်္ာအဓိက ကြောငျးသားတဈယောကျပါ….. နတေဲ့နရောကတော့ မငျးပွောမှ ကိုကိုပွောမယျ….. ကဲ….. မငျးနံမယျပွော….. မရှီးနဲ့နျော….. အိမျအထိလိုကျမှာ….. တျောကွာ မင်ျဂလာဆောငျဖိတျစာမှာ နံမယျလိမျကွီးပါနအေုံးမယျ။\n”” မကျြလုံးလေးပွူးကွောငျသှားတယျ….. သူ့ပါးလေးကိုငုံ့မှေးလိုကျတော့….. ဘေးက ကုလားတဈယောကျက ကားရိုကျတယျထငျပွီးပွုံးကွညျ့နပေါတယျ။ ““ ပွောလေ နံမယျ….. ပွောပါနျော ”” ““ လိုကျမနှောကျရှကျရဘူးနျော….. ခြိုခြိုတဲ့ ”” ““ အိုး ယဉျလိုကျတဲ့နံမယျလေး….. ခိုကျသှားပွီကှာ….. လူကွောငျ့နံမယျပါလှသှားပွီ ”” အသာကပျညုရငျးနဲ့ -ီးတောငျတောငျကွီးနဲ့ ဗိုကျကို ပှတျပေးနမေိတယျ….. မသိဘဲနဲ့တော့နမှော မဟုတျဘူး။ မသိခငျြယောငျဆောငျနတေယျ….. -ီးဟာဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့။\n““ ကဲ…. ဂိတျဆုံးပွီ ”” ဟိုကျ….. သောကျခှေး….. ဘယျလိုဂိတျဆုံးသှားတယျမသိဘူး….. လူလဲခြောငျနပွေီ….. ။ ဒါပမေယျ့ခေါငျးပိုငျးမှာ ရပျနမေိလို့ပေါ့….. နို့မို့ဆိုရငျ စောကျရှကျပဲ။ ကြှနျတျောဆငျးရမဲ့မှတျတိုငျက အမြားကွီးလှနျနပွေီ….. မတတျနိုငျဘူး….. သူ့တောငျးကို လှမျးယူပွီး သူ့လကျတဈဖကျကို ဆုပျကိုငျလို့ ကားပျေါကဆငျးခဲ့ပါတယျ။ ““ ဘယျမှာနတောလဲ ”” ““ မလိုကျခဲ့နဲ့….. အိမျကမွငျသှားရငျ အဆူခံနရေမယျ….. ”” ““ မလိုကျပါဘူး….. နရောသိရငျတော့….. တျောပါပွီ။ ”” ““ ဟိုဘကျက စိုကျခငျးထဲမှာ….. အိမျကတော့ ကရငျခွံမှာ….. အခုပနျးရာသီမို့ စိုကျခငျးထဲလာနတော ”” ““ စိုကျခငျးအထိ လိုကျပို့ပေးမယျလေ….. ””\n““ ဟငျးအငျး….. နပေါစေ….. ”” ““ အိုကှာ….. ပို့ပေးရမှ ပွနျမယျ ”” ““ ဒီထကျတော့ကြျောပွီးတော့ မလိုကျရဘူးနျော ”” ““ အငျးပါ….. အခဈြကလေးရယျ ”” သူ့လကျကို ဖွထေုတျပမေယျ့ ကြှနျတျောကမလှတျပါဘူး….. အတငျးဆှဲထားတော့ မရုနျးသာပဲ လကျတှဲလမျးလြှောကျခဲ့ပါတယျ။ သူ့လကျထဲမှာ ကြှနျတော့မှတျစုစာအုပျလေး ရှိသလို ကြှနျတော့လကျထဲမှာလညျး သူ့ခွငျးတောငျးရှိနပေါတယျ။ အဆငျကိုပွလေို့….. ည ၈နာရီကြျောမို့ လူရှငျးနပေါပွီ….. သူ့ခါးလေးကို ဖကျခငျြပမေယျ့ သူ့အပိုငျမို့ အတငျးမလုပျခငျြဘူး။\nအရိပျကောငျးလှတဲ့ ကုက်ျကိုပငျကွီးအောကျရောကျတော့ နှငျပါလရေော သူကတော့ သှားနကြေ လမျးမို့ထငျပါရဲ့ ကြှနျတျောတောငျ ခပျလနျ့လနျ့ပဲ။ ““ ပွနျရတော့မှာလား နှုတျဆကျအနမျးလေးပေးခဲ့ပါအုံး ”” ““ အိုး ”” ဆကျခနဲ ရုနျးပွီး ထှကျပွေးမလို လုပျတဲ့ ခြိုခြိုရဲ့ ခါးသိမျကလေးကို လှမျးဖကျပွီး ရငျခှငျထဲ ဆှဲသှငျးလိုကျပါတယျ။ ရှငျမတောငျ သနပျခါးနံ့သငျးနတေဲ့ ပါးနှဈဘကျကို ဘယျပွနျညာပွနျမှေးပဈလိုကျတယျ ထိတျလနျ့ပွီး ခပျဟဟဖွဈနတေဲ့ နှုတျခပျးလေးကို ငုံပွီးစုပျယူလိုကျပါတယျ။\nတဈခါတညျး ကော့တကျပွီး လကျထဲက စာအုပျပါလှတျခလြိုကျပါတယျ တဈခါမှ အတှအေ့ကွုံမရှိသေးတဲ့ အပြိုစငျလေးပဲ။ ကြှနျတျောလှတျခလြိုကျတဲ့ ခွငျးတောငျးဟာ တဈလိမျ့လိမျ့နဲ့ အတျောဝေးဝေးကို ရောကျသှားပါတယျ မွပွေငျကို မကျြစိကစားကွညျ့တော့ မွကျခွောကျတှနေဲ့ သနျ့သနျ့ရှငျးရှငျးဖွဈနတောတှရေ့ပါတယျ အားမှ သူငယျခငျြးတှနေဲ့ ပြျောပှဲစား လာအုံးမှ အခုတော့။ ကော့ကော့လေးဖွဈနတေဲ့ ခြိုခြိုကိုမကျြခငျးပျေါ အသာပကျလကျလှဲခပြေးလိုကျပါတယျ လရောငျအောကျမှာ မကျြစိမှိတျအိပျနတော နတျသမီးလေးကနြတောပဲ မကျြနှာပျေါ စာအုပျမိုးပွီး နမျးရငျးလကျတဈဖကျက ရငျစိအကငြ်္ီလေးရဲ့ နှိပျကွယျသီးတှကေိုတဈလုံးခငျြးဖွုတျနတေယျ။\nအကငြ်္ီကြှတျသှားတယျဆိုရငျပဲ လရောငျကွောငျ့လား မသိဘူး။ ကြောကျဆဈရုပျလေးလို ဖှေးနတေဲ့ သူ့ရငျဘတျနဲ့ ဗိုကျသားပွငျဟာထငျးကနဲပျေါလာပါတော့တယျ။ ““ ကိုကြျောဝငျးမောငျ ခြိုကွောကျတယျ သှားပါရစေ ရှငျ့ကိုလဲ ကမြသိတာမဟုတျဘူး ရှငျအနိုငျမကငျြ့ပါနဲ့ ”” ““ အကိုက အနိုငျကငျြ့တယျဆိုပါလား ကိစ်ျစမရှိဘူး မငျးအမွငျမှနျရလာအောငျ ဘယျသူကအနိုငျကငျြ့တယျ ဘယျသူကအလိုတူအလိုပါဖွဈတယျဆိုတာ သိအောငျနို့စို့ပေးအုံးမှပဲ။ ”” ကြောနောကျကို လကျထညျ့ပွီး ဘျောလီခြိတျတှဖွေုတျခလြိုကျတယျ အမယျမယျ သူက လကျကိုကြောနဲ့ဖိထားသေးတယျ\nဘယျရမလဲ သူ့တဈကိုယျလုံးကိုတောငျ ဒီကကောငျက လကျတဈဖကျနဲ့ မ ပွလိုကျမယျ။ ဘျောလီပွုတျသှားတာနဲ့ အရှရေ့ငျကို လှမျးထားတဲ့အကာကို လှပျပဈလိုကျတယျ။ အိုး ခငျမြားတို့မွငျစစေမျးခငျြတယျဗြာ။ တကယျတကယျ လိမေ်ျမျာသီးထိပျမှာ အသီးတံအတှကျ စူစူလေးဖွဈနသေလိုပါပဲ။ သူ့နို့သီးလေးရဲ့ ထိပျမှာလဲ ခပျစူစူလေး ကပျပွီးမို့နတေယျ နို့သီးမဟုတျဘူးနျော နို့သီးကို ကြှနျတျောထပျပွီးလုပျပွမယျ ကွညျ့နေ။ အခုတော့ကောငျမလေးဟာငွိမျနလေရေဲ့ နို့အုံတဈခုကို အသာငုံပွီး စုပျယူလိုကျပါတယျ\nတဟငျးဟငျးနဲ့ရှကျလဲရှကျ အရသာလဲတှနေဲ့ အတော့ကို အကွပျရိုတျနပေုံပဲ။ နို့အုံရဲ့ နို့သီးထှကျလာမယျ့ထိပျကို လြှာနဲ့ မနားတမျး ကျောပတျတိုကျပေးလိုကျတယျ။ ခွမှောကှကေ့ောကျနပွေီး ကနျြနို့အုံတဈခုကိုလကျနဲ့အုပျပွီးပှတျနလေရေဲ့။ အရမျးဖီးတကျနပွေီကိုး။ ဒီတဈဖကျနို့အုံကိုစို့ရတာအားရတော့ ဟိုဘကျကိုသှားစို့ရပါတယျ ကောငျးတယျဗြာ။ သူလဲကောငျး ကြှနျတျောလဲကောငျး။ ဖွဈနိုငျရငျ အခမဲ့ နို့စို့ကုမ်ျပဏီတဈခုတောငျ ထောငျလိုကျခငျြတယျ။ ခငျဗြားတို့က ရှယျယာဝငျတှပေေါ့ ကြှနျတျောက ဒိုငျခံစို့မယျ….။\nနို့သီးနှဈလုံးဟာ ဖောငျးလာပွီး နို့အုံတှဟောလဲ တငျးမာလာပါတယျ။ နှားမတဈကောငျနို့ပွညျ့လာသလိုပေါ့။ သူကတော့ တဏှာသှေးတှနေဲ့ ပွညျ့ပွီး နို့အုံဖောငျးလာတာပေါ့။ နို့စို့ ခဏရပျပွီး သူ့ကို အခွအေနကွေညျ့လိုကျတယျ။ ကြှနျတျာလညျး အတနျကွာ မလှုပျရှားတော့ အသာမကျြစိဖှငျ့ကွညျ့လိုကျတယျလေ။ ကြှနျတျောလညျးကွညျ့နမှေနျးသိရော နို့တှကေို လကျနဲ့ပိုကျပွီး ရှကျစနိုးနဲ့ အုပျသှားတယျ။ သွျော….. မိနျးမ….. ။ သူ့မကျြနှာလေးကို ပွနျပွီးဆှဲလှညျ့လိုကျပါတယျ။ ““ ကောငျးလား….. ကောငျးလား….. နို့စို့တာကောငျးလားဟငျ….. ”” ဘာသံမှထှကျမလာဘာဘူး။\n““ အေးနရေငျတော့ စကားပွောအောငျလုပျရမှာပဲ ပထမအျောရမယျ နောကျတော့ စကားပွောလာရမယျ နို့စို့တာကောငျးလား မကောငျးလားမေးနတောကို မဖွဘေူး မကောငျးဘူးဆို နောကျမစို့တော့ဘူး။ ”” အဲ့ဒီလို ခပျထနျထနျပွောတော့လညျး မကျြနှာငယျလေးနဲ့ သနားစရာပါပဲ။ ““ ဘာတှလောမေးနမှေနျးမသိဘူး ”” ဟုတျသားပဲ ကြှနျတျော လောသှားတယျ သူ့ခါးက ထဘီကို အသာဖွခေလြိုကျတယျ ပွီးတော့ မခြှတျေးပဲ ထဘီပျေါက စောကျဖုတျကို လကျဝါးနဲ့အုပျပွီးပှတျပေးနရေတယျ ဗွုံးခနဲ ခြှတျခရြငျ ရှကျသှားရော တျောတျောလေးကွာအောငျလဲ ပှတျပေးပွီးရော ခေါငျးလေးဟာ တဖွညျးဖွညျးနဲ့ ထလာပါတော့တယျ။\nစပျစပိုငျဒါဝတျလရှေိ့ဟနျမတူဘူး ထဘီကို အသာရှောခလြိုကျပါတယျ။ အိုး လှလိုကျတာဗြာ။ တကယျပါပဲ ခငျဗြားတို့လဲ ဒီလိုမြိုးတှဘေူ့းဖွဈမှာပါ။ ဖာသညျတဈယောကျရဲ့ အဖုတျဟာ ရမကျဇောတှထေနျလာအောငျ နှိုးဆှခငျြ နှိုးဆှနိုငျမယျ .. ဒီလို ပစ်ျစညျးသနျ့သနျ့လေးတှလေိုတော့ စိတျကိုဆှဲဆောငျနိုငျမှာ မဟုတျဖူး။ .. အခုလဲကွညျ့လေ အပြိုစငျတဈယောကျရဲ့အဖုတျကို အနီးကပျမွငျခှငျ့ရတဲ့ ကြှနျတျောတဈယောကျ အသကျရှုမှားသှားတာအပွဈလား။ စောကျဖုတျလေးကို တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ယုယုယယနမျးတော့ ထိတျလနျ့ခွငျး ရှကျကွောကျခွငျးတို့ဟာ သူ့မကျြနှာပျေါမှာ ထငျဟပျလာပါတယျ။\nအရိုငျးပကေိုး။ စောကျဖုတျရဲ့ စေးကပျနတေဲ့ နှုတျခမျးသားလေးနှဈလှာကို လူမိနျးမ တဈယောကျရဲ့ စိုရှနျးတဲ့ နှုတျခမျးရဲရဲလေးလို သဘောထားပွီး စုပျနမျးလိုကျပါတယျ။ နဲနဲတော့ညှီတာပေါ့ဗြာ။ ဘယျတတျနိုငျမလဲ။ အပြိုစငျကို လိုးခငျြရငျတော့ ဒီလောကျတော့ ခံနိုငျရမှာပေါ့။ ရခြေိုးခနျးနဲ့ အကအြနမခြိုးနိုငျတဲ့ လူတှဆေိုတော့လညျး ဒီလောကျ အနံ့ရှိတာ အဆိုးမဆိုသာပါဘူး။ တဈခြို့ဆို နာမညျကွီးဆပျပွာတှသေုံးရဲ့နဲ့တောငျ စောကျဖုတျက ပုတျနတေယျ။ အလိုဗြာ ရေးရငျးနဲ့ ဘယျတှလြှေောကျရောကျသှားမှနျးမသိပါဘူး။\nအကှဲကွောငျးလေး တဈလြှောကျ လြှာကလေးနဲ့ မဉျြးဆှဲပေးလိုကျမိတယျ။ အခုနက ရှကျနတေဲ့ ကောငျမလေးဟာ ပေါငျကို အတငျးဖွဲပွီး ဖငျကွီးကော့တကျလာပါလရေော ဗြာ။ အခုနက ခွောကျလို့ ကပျစီးစီးဖွဈနတေဲ့ စောကျဖုတျလေးနှဈလှာဟာ အခုတော့ ကြှနျတော့ရဲ့ လမျးပနျးဆကျသှယျရျေါ စီမံကိနျးအရ ကြှနျတော့တံတှျေါတှနေဲ့ ခြှဲပွီး အလှယျတကူ လြှာဟာ အထဲဝငျနိုငျပါတော့တယျ။ အိုးကောငျးလိုကျတာဗြာ လြှာလကာရညျအိုးထဲ လြှာထဲ့လကျြရသလိုပါဘဲ အနံ့ကလညျး တဈမြိုး အရသာကလညျးတဈမြိုး မဆိုးပါဘူး။\nလြှာကလေးဟာ ဟိုထိုး ဒီထိုးနဲ့ နောကျဆုံး သူ့ရဲ့ပဈမှတျဖွဈတဲ့ စောကျစကေို့ သှားပှတျတိုကျလိုကျမိပါတယျ။ စောကျစလေ့ေးဟာ ပြော့အိနူးညံနပွေီး အဆီခဲလေးလို အဈနသေဗြာ လြှာဖြားလေးနဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုးလုပျလိုကျ ဖိပွီးပှတိဆှဲလိုကျနဲ့ နညျးမြိုစုံသုံးပွီး ဆှပေးလိုကျတာ တဈခါတညျး စောကျစဟေ့ာတောငျလာပါလရေော။ သူရဲ့ စောကျဖုတျဟာပွောငျးလဲမှုတှကေို ခံစားရပွီး အံ့သွနပေုံရတဲ့ ကောငျမလေးဟာ သူ့စောကျဖုတျကို သခြောစှာ ငုံ့ကွညျ့နပေါတယျ။ ဟုတျတယျလေ။\nအပြိုစငျမို့ နဲနဲဆှပေးလိုကျတယျဆိုရငျပဲ သှေးကွောထဲက သှေးတှဟော အကျဆဈတှဖွေဈသှားရောပေါ့။ အခုစောကျခေါငျးထဲမှာ ဆိုးသှမျးတဲ့ မွှတေဈကောငျလို အငွိမျမနတေတျတဲ့လြှာနဲ့တှတေ့ော့ ရမကျမီးဟုနျးကနဲ တောကျပွီးသှေးကွောထဲက အကျဆဈတှကေို ပှတျပှတျဆူစပွေီပေါ့။ ခြိုခြိုရဲ့ ပါးစပျကနေ တရှီးရှီးနဲ့ ငရုပျသီးစပျသလို အသံတှထှေကျနပေါတယျ။ ပေါငျတံကွီးဖွဲဟပွီး ပွဲသထကျပွဲပွီး ပနျးနုရောငျ စောကျဖုတျလေးကို အခုဏက စိတျသိပျမပါပမေယျ့ အခုတော့ နှာခေါငျးရော မေးစပေ့ါ စောကျဖုတျထဲမွုပျပွီး လြှာကို အတှငျးခေါငျးထဲရောကျအောငျ အတငျးထိုးသှငျးပွီး လြှာရဲ့ အရသာစုလေးတှနေဲ့ စောကျခေါငျးခြောခြောလေးကို လှညျ့ပွီး ယကျပေးနမေိတယျ ။\nကောငျမလေးဟာ ကြှနျတေျာ့ကိုလကျနဲ့ကိုငျပွီး စောကျဖုတျထဲကို ဖိပေးပွနျပါတယျ။ စောကျခေါငျးလေးဟာလဲ တရှရှနဲ့ လြှာကိုပွနျပွီး ဆုပျနယျပေးနပွေီး စောကျစလေ့ေးဟာ နှုတျခမျး ငုတျတိုလေးတှကွေောငျ့ ဖရုံစတေ့ဈစလေို့ တောငျမတျနပေါတော့တယျ။ ““ အား….. အား….. အမေး….. အငျ့….. အငျ့ ”” ဟုတျပါရဲ့ တတျဆိတျနတေဲ့ညကို ဖောကျထှငျးပွီးတော့ ကောငျမလေးရဲ့ အသံတုနျတုနျလေးဟာ လှိုကျမောစရာပျေါ ထှကျလာပါတယျ။ ပွီးသှားပွီလေ…..။ စောကျခေါငျးထဲက အရညျတှဟော လခေိုနတေဲ့ မီးသတျပိုကျကကလြာသလို….. ပှကျကနဲ ပှကျကနဲ အံကလြာပါတော့တယျ။\nဖငျဟာမွပွေငျကနေ တဈထှာလောကျကော့တကျပွီး ဘေးကမွကျပငျတှကေို ပွတျထှကျသှားအောငျဆုပျကိုငျထားပါတယျ။ ကြှနျတေျာ့ရဲ့ နှုတျခမျးနဲ့ မေးစမှေ့ာလဲ သူ့ရဲ့သုတျရညျတှပေပှေလို့ပေါ့ ပါးစပျထဲဝငျလာတာတှကေိုတော့ မထှေးထုတျပါဘူး။ မြိုခလြိုကျတယျ။ စောကျဖုတျထဲက အရညျတှဟော လရောငျကွညျရောငျတှကွေောငျ့ ငှရေောငျအဆငျးတောကျပွီး ငှရေညျတှလေို စောကျဖုတျမှာ တှဲလောငျးခိုနတေယျဗြာ။ သိပျကွညျ့ကောငျးတာပဲ။ ကငျမရာသာရှိရငျ ဓါတျပုံရိုတျထားတယျ။\nအခုတော့ ပကျလကျကလေးငွိမျနတော အသကျကငျးမဲ့နသေလိုပါပဲလား။ ကောငျမလေးကို အသာခွနှေဈခြောငျးက ကိုငျပွီး အခုနက သူဝတျထားတဲ့အဝတျအစားတှေ တငျထားတဲ့သဈမွဈခုံးခုံးကွီးပျေါမှာ ခါးကို တငျလိုကျပါတယျ။ နောကျခွထေောကျတဈခြောငျးကို သဈပငျခွရေငျးမှာ လှမျးတငျပေးလိုကျပါတယျ။ နောကျခွထေောကျတဈခြောငျးကိုတော့မွကျခငျးပျေါမှာပဲ ဖွဲထားလိုကျရတယျ။ ကြှနျတေျာ့လီးကွီးဟာလဲ ကိုကျခဲနလေောကျအောငျ မာတောငျနပေါတယျ။ လီးထဲက အကွောတှဟော အရညျပွားကို ဖောကျထှကျပွီး ခုနျနရေဲ့။\nခရမျးရောငျ လကျနတေဲ့ ဒဈထိပျကို ခြှဲကြိနတေဲ့ စောကျခေါငျးထဲမှာ နှဈပွီး အသာမှပေေးနတေယျ။ ကောငျမလေးက သိရောပေါ့။ လိုးတော့မယျလို့။ အရညျကွညျလေးတှစေို့လာပွနျရော။ တှနျ့လိမျနတေဲ့ စောကျခေါငျးကို အသာလကျနဲ့ဟပွီး လီးဒဈကိုတပွေီ့းတော့ အသာသှငျးလိုကျ ထုတျလိုကျနဲ့ ဆှပေးနပေါတယျ ။ ကောငျးလဲကောငျးတဲ့ အရသာပါပဲ။ ကြှနျတေျာ့ရဲ့ အကွောပေါငျးတဈထောငျဆိမျ့သှားအောငျလို့ သူ့ရဲ့ စောကျဖုတျလေးဟာနူးညံ့လှပါတယျ။ သူလဲကြှနျတေျာ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ဒဈဖြားကွောငျ့ အရသာတှနေ့ပေုံပါပဲ။\nစောကျစကေ့လေးဟာ တဆတျဆတျနဲ့ စောကျပတျကလေးဟာ တရှရှနဲ့ ပါးစပျထဲက တဟငျးဟငျးနဲ့ ကောငျမလေးဟာ အငျမတနျ အလိုးခံခငျြနပေါတယျ။ ကြှနျတျောရဲ့ လီးကွီးကို စောကျခေါငျးထဲမှာ သှတျသှငျးထားခငျြနပေုံပဲ။ လီးကိုနဲနဲဖိသှငျးလိုကျပါတယျ အငျ့ကနဲ အသံထှကျလာပါတယျ။ အဲ့ဒီနားမှာ ထုတျလိုကျသှငျးလိုကျလုပျပွီး တရှရှေ့နေဲ့ဝငျလာလိုကျတာ အပြိုစငျမှေးကိုသှားထောကျမိပါလရေော ကောငျမလေးလဲ လီးဝငျတဲ့ တလြှောကျလုံး တကြှတျကြှတျနဲ့ စုပျတသပျသပျနဲ့ပေါ့။\nအပြိုစငျမှေးကို အသာဖိလိုကျ ပွနျနှုတျလိုကျ လုပျနတေော့ ကငျြ့သားရသှားပုံပဲ ငွိမျသှားလရေဲ့ ။ ကော့တကျနတေဲ့ ခါးနှဈဖကျကို လကျနဲ့စုံကိုငျပွီး အပြိုစငျမှေးကို မာတောငျနတေဲ့ လီးကွီးနဲ့ ဖိထောကျခလြိုကျတော့ပါတယျ။ ““ ပွှတျ….. ဗွဈ….. ဖောကျ…… ဒုတျ….. အငျ့….. အငျး….. အမေ့….. အား….. သပေါပွီ….. အမရေဲ့…… ”” ဟုတျကဲ့ ဒီလောကျတော့ရှိမှာပေါ့ ခငျဗြားတို့လဲလနျ့မသှားနဲ့အုံး လူသတျနတောမဟုတျဘူး။ ပနျးဆှတျနတော။ ကောငျမလေးရဲ့အသံဟာ တိတျဆိတျခွငျးကိုဓားနဲ့ထိုးလိုကျသလိုပဲ။ စူးရှပွီး ငှကျဆိုးတောငျ လိပျပွာလနျ့သှားနိုငျတယျ။\nကြှနျတျောကတော့ ထနျနပွေီမို့ သိပျမမှုပါဘူး။ ““ ဗွဈ… ဗွှတျ… ပွှတျ… ဒုတျ… အငျ့… အီးဟီး… ဟီးဟီး… ဒုတျ… အား… ဒုတျ… အိုး… အိုး… ဟီး… အငျ့… အငျ့… ဒုတျ… အား ဟငျး… ဟငျး… ဟငျ့… ”” ကောငျမလေးဟာ ကွောကျသှားပုံပဲ… ငိုရှိုတျရငျး အလိုးခံနရေရှာတယျ။ စောကျခေါငျးကဉျြးကဉျြးနုနုလေးဆီမှာ လီးကွီးဟာ ကိုယျ့အိမျကိုယျ့ယာလို သဘောထားပွီး ဝငျခငျြသလိုဝငျ ထှကျခငျြသလိုထှကျ နပေါတယျ။ သှေးတှကေတော့ရဲနတောပဲ ငရုတျသီးထုပျပေါကျသှားသလား အောကျ့မရေ့တယျ။\nအတျောကွာကွာလဲလိုးပွီးရော သူ့ရဲ့အပြိုစငျမှေးလေးဟာ လီးရဲ့ပှတျတိုကျမှုဒဏျကွောငျ့ လိပျပွီး ပွတျထှကျသှားတယျ လီးအထုတျမှာ အပွငျကိုပါလာပွီး သှေးတှနေဲ့ရောလို့ ရျောဘာပွားတဈပွားလိုပါပဲ လိပျပွီး စောကျဖုတျမှာ ကပျနတေယျ။ ကောငျမလေးကတော့ ငွိမျသှားပွီး ကောငျးလာတယျထငျပါရဲ့ ကောငျးရမယျလေ။ ဒီအရသာဟာ ဘယျသူမြားတောငျ့ခံနိုငျလို့လဲ။ လီးကသာ မှနျမှနျကွီးဝငျလိုကျထှကျလိုကျနဲ့ အလုပျမြားနတော။ ““ ဟော… ”” ဘာမှကွာလိုကျတယျ မထငျရဘူး။ ကောငျမလေး စောကျဖုတျ အခေါငျးဟာကြှနျတျောလီးကို အတငျးဆှဲဆုတျပွီး မလှတျတမျး ညှဈထားလိုကျပါတယျ။\nလီးထိပျမှာတော့ ရနှေေးလို ပူနှေးတဲ့ အရာတှေ လာထိလို့ကောငျမလေးပွီးသှားမှနျး သိရတယျ။ စုပျထားရကျနဲ့ပဲ ရအောငျဆောငျ့ပေးလိုကျတော့ ကြှနျတျောလညျး ကွာကွာမခံနိုငျတော့ဘူး လီးတငျမက တဈကိုယျလုံး တငျးခနဲဖွဈသှားပွီး သုတျရညျတှကေို စောကျခေါငျးထဲကလြှံကအြောငျ သားအိမျကို ပနျးခလြိုကျပါတယျ။ သိပျကောငျးတာပဲဗြာ။ သိပျကောငျးတာပဲ။ အပြိုကိုလိုးရတာ ဘာနဲ့မှ မတူဘူး။ ကောငျမလေးငွိမျကသြှားသလို ကြှနျတျောလညျးသူ့ကို အသာပကျလကျအနအေထားဖွဈအောငျထားပွီး သူ့ဘေးမှာ ဝငျထိုငျလှဲရငျး နို့သီးတှကေိုဆုပျခရြေငျး အမောဖွနေရေပါတယျ။\n““ ကမြပွနျရတော့မယျ ဖယျပေးအုံး ”” အရှကျ အကွောကျတို့နဲ့ ရောပွီး တုနျယငျနတေဲ့ အသံနဲ့ ကောငျမလေးက ကြှနျတေျာ့ကို ရှိုကျပွီးပွောပါတယျ။ ““ အိုး ကိုယျပို့ပေးမှာပေါ့ ခြိုလေးရယျ အဝတျအစားလဲ ဖွေးဖွေးထ ကိုယျ့ကိုကိုငျထား။ ”” မတျတပျထအရပျမှာ စောကျဖုတျထဲမှာ အိုငျနတေဲ့ သှေးနဲ့သုတျရညျတှဟော ဝေါကနဲ ကလြာပါရောဗြာ။ ကောငျမလေးပိုလနျ့သှားတယျ။ ““ စိတျခြ ဘာမှမဖွဈစရေဘူး ဒါအပြိုမှေးပေါကျလို့ထှကျတာ ”” သူ့ကိုဘျောလီခြိပျတပျပေး အကငြ်္ီဝတျပေး ထဘီဝတျပေးပွီးတာနဲ့ ပွနျ့ကြဲနတေဲ့ ပစ်ျစညျးတှေ ကောကျပွီး သူ့ချေါရာနောကျကို အသာလိုကျလာပါတယျ။\nသူ့ခါးကလေးကိုတော့ လကျတဈဖကျနဲ့ သိုငျးဖကျလို့ပေါ့။ တဖွေးဖွေးနဲ့ မီးရောငျ မှိတျတုပျမှိတျတုပျ လမျးလေးတဈခုထိ ရောကျလာပါတယျ။ အိုဗြာ ကောငျးကငျကွီးဟာ အစအဆုံးမရှိပဲဖွဈနသေလို ဒီတဲလေးဟာလညျး ကှငျးပွငျကယျြ ပနျးစိုကျခငျးကယျြကွီးထဲမှာပါ့ဗြာ။ အဲ့ဒီစိုကျခငျးကယျြကွီးထဲမှာ တဲကလေးက ထီးထီးတညျးဖွဈနတော အိပျမကျကမ်ျဘာထဲ ရောကျနသေလိုပါပဲလား။ ““ မမရေ မမ အောငျဇေ အောငျဇေ အိပျပွီလား ဒျေါလေးကို တံခါးဖှငျ့ပေးပါအုံး ””\n““ ဟဲ့ ညီမလေး နောကျကလြှခညျြလား သူကကော ဘယျကလဲ လာလာ မိုးခြုပျလှပွီ မမဖွငျ့ စိတျပူလိုကျရတာ ”” ““ လမျးမှာ လမျးသူရဲ ကလကေခတြှေလေိုကျ နှောကျယှကျလို့ ဒီက အကိုကလိုကျပို့ပေးတာပါ မမရယျ။သူသာမကယျရငျ ကမြဘဝတော့ဒုက်ျခပဲ ”” ကောငျးပါ့ဗြာ တျောတျောလိုကျတဲ့ ခြိုခြို ။ ““ အျော ကြေးဇူးတငျပါတယျရှငျ ကမြညီမလေးက ညပိုငျးအထိ ဇှဲနဲ့ဈေးရောငျးတော့ တနဒေ့ါမြိုးဖွဈမယျထငျသားပဲ ကြေးဇူးပဲရှငျ ဘယျလိုပွောရမှနျးတောငျမသိတော့ဘူး ”” စကားလညျးပွော မကျြလုံးကလဲ ကြှနျတေျာ့ တကိုယျလုံးကို နရောအနှံ့လိုကျကွညျ့နတေယျ သူကလဲသူ့ညီမလို မိနျးမခြောပဲ။\nသူ့ညီမထကျတောငျ ဘျောဒီကောငျးသေး နို့ကွီးတှကေ ဘရာဇီယာမပါပဲ အကငြ်္ီအောကျမှာ ကွှားကွှားရှားရှား တငျပါးကွီးတှကေ ကားထှကျနလေရေဲ့ သူ့အရပျကလဲ သူ့ညီမထကျပိုမွငျ့ပါတယျ။ တဈခုတော့ရှိတယျ ခလေးအမထေငျတယျ သူ့ဘေးမှာ ၅နှဈအရှယျ သူ့ရုပျမြိုးနဲ့ ခြာတိတျတဈကောငျ ရပျနတေယျ။ ““ မမ အဈကို့ကို ထမငျးပါအုံး ဆာရော့မယျ ကမြရခြေိုးလိုကျအုံးမယျ ”” ““ ဟုတျသားပဲ မနေ့လေိုကျတာ လာ လာ ဒီမှာထိုငျ ”” ““ နပေါစေ ကြှနျတျောမစားဘူး အခုပွနျမှာ ””\n““ မစားရငျ မချေါဘူးနျော အဈကို လမျးမှာတော့ ခြိုခြို ခြိုခြိုနဲ့ အခုသူမြားကြှေးတာကြ မစားရငျ နောကျလမျးမှာတှတေ့ောငျ ရှောငျသှားမှာ ”” ““ ကဲ ကဲ စားပါမယျဗြာ…. အျော…. ဒါနဲ့ အဈမကွီး… ”” ““ ရှငျ… ပွောပါ ”” ““ ထမငျးမြားမြား ထညျ့ခဲ့ပါ… ”” ကြှနျတျောတို့ စားရငျးသောကျရငျး စကားပွောရငျးနဲ့ အခြိနျဘယျလောကျကွာသှားတယျ မသိဘူး။ ဟိုးအဝေးဆီက လှငျ့လာတဲ့ (၁၁)နာရီသံခြောငျးခေါကျသံကွောငျ့ သုံးယောကျသား မကျြလုံးပွူးသှားပါတယျ။ ““ ဟဲ့တော့… (၁၁)နာရီထိုးပွီ ဒုက်ျခပဲ မမရေ ဘယျလိုလုပျမလဲ ””\n““ ဒီမှာပဲအိပျပေါ့ ဒီအခြိနျ အပွငျထှကျရငျတော့ အဖမျးခံရမှာပဲ ”” တိုတိုပွောရရငျ ကြှနျတျောကို သူတို့ညီမနှဈယောကျဘေးက အခနျးမှာ နရောခပြေးတယျ။ ကွမျးကမာတော့ တျောတျောနဲ့ အိပျမပြျောနိုငျဘူး။ ဟိုလိမျ့ဒီလိမျ့နဲ့ ည(၁)နာရီထိုးပါရော မှေးကနဲ အိပျပြျောသှားတဲ့ အခိုကျနူးညံ့ပြော့အိတဲ့ အထိအတှကွေ့ောငျ့ ကြှနျတျောလညျးလနျ့နိုးသှားပွီး…။ ““ ဟငျ မမ ပါလား ”” ““ ဟုတျတယျ မောငျလေးရယျ မမ မနနေိုငျတော့လို့ မောငျလေးဆီလာခဲ့တာပါ။ မမကိုတော့ အထငျမသေးလိုကျပါနဲ့နျော ””\nမသေးပါဘူးခငျဗြာ အဖွပေေးတဲ့ အနနေဲ့ ပွညျ့ဖွိုးတဲ့ နှုတျခမျးလှာလေးကို ငုံ့ပွီး စုပျယူလိုကျတယျ အားပါး ဒီမိနျးမက သဘာပဲ ကြှနျတျောအာခေါငျထဲကို လြှာထညျ့ပွီးကလိပါလရေော လကျတဈဖကျကလဲ အကငြ်္ီကွညျသီးတှေ တဈလုံးခငျြးဖွုတျပွီး ရငျဘတျကို ပှတျလိုကျ ရငျဘတျမှေးတှနေဲ့ ကစားလိုကျနဲ့ ဖီးလျတှပေေး နတေယျ။ကြှနျတျောလဲ သူ့အကငြ်္ီကိုဟပွီး ထှားအိနတေဲ့ နို့အုံတှကေို အသာဆုပျနယျပေးလိုကျပါတယျ။နို့သီးတှဟော လကျသနျး တဈဆဈလောကျရှိမလား မသိ ကောငျးလိုကျတာ တရှရှေ့နေဲ့သူ့လကျတှဟော ကြှနျတေျာ့လီးဆီကို ရှဆေ့ငျးလာပါရော။\nခေါငျးထောငျခငျြခငျြဖွဈနတေဲ့လခြောငျးကို လကျနဲ့ ဆုပျနယျပွီး အသာဂှငျးတိုကျပေးနပေါတယျ။ အားကမြခံ စောကျဖုတျမို့မို့ကွီးကို အသာဆုပျကိုငျပွီး ပှတျပေးသလို လကျခြောငျးတှကေလဲ စောကျခေါငျးထဲဝငျပါလရေော ကလေးတဈယောကျ အမသောဆိုတယျ။သိပျမကယျြပါဘူး။ အနတေျောပဲ အရညျတှကေလဲ ရှဲလို့ ရမကျပွငျးတဲ့မိနျးမပဲ။နှုတျခမျးခငျြးခှာထိုငျလိုကျပွီးတော့ ကြှနျတေျာ့ပုဆိုးကို ခြှတျခလြိုကျပါတယျ။ လီးကွီးဟာ မွှတေဈကောငျလို ခေါငျးတလှုပျလှုပျနဲ့။ သူ့ခေါငျးလေးငုံ့ပွီးလီးဒဈကို ငုံလိုကျပါတယျ။\n““ အိုး မမ မမ ကောငျးလိုကျတာဗြာ ကောငျးလိုကျတာ မမ ဟုတျတယျလြှာနဲ့ ထိုးပေး အား မမရယျ ”” ကြှနျတျောရဲ့ အသံတိုးတိုးလေးဟာ မမကိုပိုမို လှုပျရှားစပေါတယျ။ ”” ပွောရအုံးမယျ သူ့နာမညျက ခြိုရီတဲ့ဗြာ။ ညီမနှဈယောကျလုံး ကြှနျတေျာ့အပျေါ ခြိုကွပါပတေယျ။ သာဓု သာဓု သာဓု…. ။ လီးကို ကြှမျးကြှမျးကငျြကငျြနဲ့ စုပျယူလိုကျတာ တဈခါထဲ လီးထိပျက လရညျတှဟော ပိုကျနဲ့ကသြလို တဝေါဝေါ ဆငျးကလြာပါရော သူလဲ ရငေတျတဲ့လူလို တကြိုကျကြိုကျနဲ့ မွိုခလြိုကျတယျလေ။\nလီးကွီးဟာ သမေသှားပဲ ဆကျတောငျနတေုနျးပဲ။ လီးကွီးဟာသမေသှားပဲဆကျတောငျနတေုနျးပဲ မမဟာ သူ့ထဘီကိုကှငျးလုံးခြှတျခလြိုကျပွီး တောငျနဆေဲဖွဈတဲ့လီးပျေါ ခှထိုငျရငျး စောကျခေါငျးထဲကိုစိုကျသှငျးလိုကျပါတယျ။ ““ ဗွဈ ဗွဈ ဗွဈ ဒုတျ အငျ့ ”” လီးဟာ သိပျမကပျြပမေယျ့ သိပျလဲမခြောငျလှတဲ့ စောကျခေါငျးထဲ အခကျအခဲမရှိဝငျသှားပမေဲ့ ရှညျတဲ့လီးမို့ သားအါမျကို သှးထောကျမိပါတယျ။ ခြိုရီတဈယောကျ အငျ့ကနဲခါဆငျးသှားပါလရေော။ ဒါပမေယျ့ အရငျက အကငျြ့ရှိပုံရတယျ မနားပဲ အသာကိုယျကိုကွှလိုကျ နှိမျ့လိုကျနဲ့ ဆောငျ့နပေါရော ။\n““ မမ မမ ကောငျးလိုကျတာ မမရယျ သိပျကောငျးတယျ မမကို ခဈြမိသှားပွီ နာနာဆောငျ့လေ မမ ဘာလဲ သားအိမျနာမှာ စိုးလို့လား ကြှနျတျောရဲ့ သှေးထိုးပငျ့ကျော စကားတှကွေောငျ့ ခြိုရီဟာ ကြှနျတေျာ့ရငျဘတျကိုလကျထောကျအားယူရငျး နို့ကွီးတှလှေုပျပွီး ပွုတျကတြော့မတတျ အားရပါးရ ဆောငျ့ပေးပါတယျ။ ပါးစပျကလဲ တအငျးအငျးနဲ့ ခဏခငျြးအတှငျးမှာပဲ နှဈယောကျလုံး ခြှေးတှရှေဲသှားပါတယျ။ သူကလဲဗြာ အရညျတှကေပြဲကနြိုငျတယျ။ ကြှနျတေျာ့လမှေးတှေ စိုရှဲပွီး ကွမျးပွငျပျေါမှာလညျး အိုငျနပွေီ။\nစောကျခေါငျးက မခြျောလို့သာပေါ့။ တဖွေးဖွေးနဲ့ နှုတျခမျးခငျြးစုပျယူသလို နို့တှနေဲ့ ရငျဘတျကို ဖိကပျထားပါတယျ။ လီးဟာသားအိမျကိုဒုတျကနဲဒုတျကနဲ ဆောငျ့မိသလို သူ့နှုတျကလဲ တအငျးအငျးနဲ့ မောသံကွီးထှကျနပေါတယျ။ စောကျခေါငျးဟာ လီးကိုရဈထားပွီး လီးဒဈကအသားနုလေးတှဟော သားအိမျမှာ သှားဆာငျ့တာကို တိုကျခငျြးပဈ ဒုံးပြံတီထှငျတဲ့ သိပ်ျပံပညာရှငျတဈယောကျက သူ့ဒုံးပြံပဈမှတျကိုထိရငျဖွဈမတဲ့ပီတိထကျ ကြှနျတျောဖွဈတဲ့ ပီတိကပိုမှာပါ။ မကွာပါဘူး (၁၅မိနဈကြျောပါတယျ) ခြိုရီဟာ တအငျးအငျးနဲ့ စောကျဖုတျထဲက အရညျတှပေနျးခလြိုကျပွီး ကြှနျတျောကို ခှဖကျပွီး တဈဖကျကိုလှိမျ့ခလြိုကျပါတယျ။\nကြှနျတျောအပျေါကိုရောကျသှားတော့တာပေါ့။ အခုတော့ကြှနျတျောဆောငျ့ရမညျ့ အလှညျ့ပဲ။ မိနျးမတို့ရဲ့ စိတျက အတျောဆနျးကယျြသားဗြ။ အရုပျလိုပဲ ကိုယျကလိုကျရငျသူပွေး ကိုယျပွေးရငျသူလိုကျသကိုး။အခုပဲကွညျ့လေ မမြှျောလငျ့ပဲ မုတျဆိတျပြားမှာ ပြားရောပိတုနျးရော စှဲတာ။ ဒူးကှေးပေါငျကားပွီး ဖွဲပေးထားတဲ့ ခြိုရီစောကျဖုတျထဲကို ကြှနျတေျာ့လီးအဆုံးအထိနှဈသှငျးလိုကျပါတယျ။ ““ အငျး ကောငျးလိုကျတာ မောငျလေးရယျ သိပျကောငျးတာပဲ ”” ပွီးတော့လီးကို ဒဈမွုပျရုံလေးခနျြပွီး ပွနျထုတျလိုကျပါတယျ။\nအံတဈခကွကြှိတလြိုကပြှီး စကဒဒြုံးကညွတြဈလုံးလို အားနဲ့ဆောငြံလိုကတြယြ။ ခွိုရီရဲ့ သားအိမကြို ဒုတကြနဲ ဆောငြ့ပှီး ခွိုရီတဈယောကြ ကုနြးတတသြှားပါတယြ။ စောကခြေါငြးထဲကလဲ ပှဈနတေဲ့ အရညတြှပှကေကြနဲ အံကလွာပါတယြ။ ဒီလို အခကွနြှဈဆယလြောကလြဲ ဆောငြ့ပှီးရော ခွိုရီစောကခြေါငြးထဲကရော ကွှနတြော့လြီးပါ ပူလာပါတော့တယြ။ ဒီတော့ ခပမြှနမြှနလြေးပှီးအောငြ မှနမြှနပြဲဆောငြ့ပေးလိုကတြာ ခွိုရီစောကဖြုတအြတှငြးသားတှဟော ကွှနတြော့လြီးကို သတျြတဝါတဈကောငလြိုစုပခြလွိုကတြော့။\nအမလေးဗြာ တဈကိုယျလုံးမှာရှိတဲ့ သှေးတှဟော လီးထဲက ပနျးထှကျလာသလား အောကျ့မရေ့တယျ။ သုတျရညျတှတေလဟော ခြိုရီရဲ့ သားအိမျကို အားရပါးရ ပနျးခလြိုကျပါတယျခြိုရီလဲအငျမတနျအားရတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖငျကွီးတှကေော့တကျပွီး ကြှနျတေျာ့လီးကို သားအိမျနဲ့ ညှပျနိုငျသမြှ ညှပျထားပါတော့တယျ။ မောမောနဲ့ ခြိုရီပျေါ ထပျကညြပီး မှိနျးနတေဲ့ ကြှနျတေျာ့ကို ခြိုရီက ပှတျသပျပေးရငျး မကျြနှာ တဈပွငျလုံးနရောလပျမကနျြရအောငျ လြှောကျနမျးနပေါတယျ။ ““ မောငျလေး အိမျထောငျနဲ့လား ””\n““ ဟငျ့အငျး လူပွို လူပြိုမဟုတျဘူးနျော ရရဈနဲ့ ပွိုတဲ့ လူပွို ”” ““ မငျးလီးကွီးက သိပျကောငျးတာပဲကှယျ မမဖွငျ့ အခုထကျထိတောငျ စောကျခေါငျးထဲမှာ အရသာတှနေ့တေုံးပဲ ”” ““ မမယောကျြား ရော ”” ““ သူကဆုံးသှားပွီလေ မမလဲသူဆုံးကတဲက ဘယျယောကျြားနဲ့မှ မအိပျရ အခှငျ့အရေးကလဲမရ ယောကျြားလဲမတှတေ့ော့ မမရဲ့စိတျတှကေို အတငျးခြုပျထားရတယျ အခေါငျးထဲမှာလညျးမခံနိုငျအောငျယားလှနျးလို့ ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတှလေညျး မနညျးဘူး ကှယျ အခုမောငျလေးနဲ့ အားရပါးရ လုပျကိုငျရတော့မှ မမစိတျတှငွေိမျရတော့တယျ မငျးနောကျဆိုနတေို့ငျးလာပေးနျော မောငျလေး ””\n““ ရှငျတျောတျော ယုတျမာပါလား ဟငျ ညီမကိုရအောငျခြိုငျပွီးတော့ မမကိုပါယူတယျ ရှငျလူယုတျမာ ဟငျး ဟငျး ဟငျး ”” ဟိုကျ … ဘယျတုနျးက ခြိုခြို နိုးပွီး အနားရောကျလာတယျမသိဘူး … ကှိုငျပဲ။ .. ““ ဟဲ့ ညီမလေးနအေုံး ဒီကစ်ျစဟာ သူဘာမှလုပျတာမဟုတျဘူး မမစလို့ဖွဈရတာ မမလဲမနနေိုငျလှနျးလို့ သူကိုကပျရတာပါကှယျ။ နငျသူနဲ့ ဖွဈခဲ့တယျတာလဲ သိပွီးသား နငျ့ထဘီမှာသှေးတှပေပွေီး နငျတို့နှဈယောကျအတူ လမျးလြှောကျလာကတဲက နငျတို့ ကိစ်ျစပွီးခဲ့မှနျးသိတယျ။\nဒါကွောငျ့လဲ ငါသူ့ကိုစညျးရုံးရဲတာပေါ့ ”” ““ ဟငျ မမသိရကျနဲ့လုပျတယျ ဟုတျလား ရကျစကျလိုကျတာ မမရယျ မမလငျယူပွီးတာတောငျ သူမြားရဲ့ ”” ““ ဟဲ့ မိနျးမတှရေဲ့ သဘောနဲ့ ခံစားခကျြကို နငျကွီးမှသိလာမယျ ညီမလေးရယျ ငါမနနေိုငျလှနျးလို့ သူ့ကိုလုပျခိုငျးရတာပါ ”” ““ မနနေိုငျရငျ ခွံအလုပျသမား ထှနျးတငျနဲ့ အိပျပါလား အခုတော့ ခြောခြောနုနုလှလှလေးကိုမှ အရယူရသလား ”” ““ ပွောပါ ညီမရယျ ပွောပါ မမရဲ့အပွဈပါပဲ ”” ““ လကျခုပျဆိုတာ နှဈဖကျတီးမှမွညျတာပါ ””\n““ သူနဲ့ မဆိုငျပါဘူး ကှယျ ”” ““ ဆိုငျတယျ ဆိုငျတယျ ကမြကို အပြိုရညျပကျြအောငျလုပျပွီးတော့ ရကျတောငျမပွောငျးမခွားပဲ အဈမရငျးနဲ့ စိတျရှိလကျရှိလုပျနိုငျတဲ့လူကို ကမြဘယျလိုလုပျခှငျ့လှတျနိုငျရမလဲ ”” ““ ကဲ ညီမရယျ မမတို့နှဈယောကျလုံး သူနဲ့အညီအမြှခဈြကွတာပေါ့ကှယျ ”” ““ ဟငျ့အငျး မရဘူး မမကလငျယူဘူးတော့ သူ့ကိုပိုဆှဲဆောငျနိုငျမှာပေါ့ သူ မမကိုခဈြမှာပဲပေါ့ ”” ““ မဟုတျပါဘူး ခြိုခြိုရယျ မငျးလေး သဝနျမတိုစပျးပါနဲ့ ကိုယျမငျးကိုပိုခဈြပါတယျကှာ။\nမမကိုလဲ သနားမိတာပေါ့ သူလဲလူသားပဲ ဆန်ျဒလေးတှတေော့ရှိမှာပေါ့ နဲနဲကိုယျခငျြးစာပါအုံး အခဈြကလေးရယျ ”” ကြှနျတျောတို့ အခွအေတငျပွောနတေုံး စိုရှဲပွီးပွောငျလကျနတေဲ့ ကြှနျတေျာ့လီးကွီးကို တလှညျ့ ဖွူပွဈပွဈ အရညျတှေ ယီးလေးခိုနတေဲ့ ခြိုရီစောကျဖုတျကို တလှညျ့ ခြိုခြိုတဈယောကျ မကျြစိကစားနပေါတယျ။ ဒါကိုသတိထားမိတဲ့ ကြှနျတျောဟာ လီးကို အတငျးတောငျလာအောငျအားစိုကျပွီး မသိမသာ ထောငျပေးနမေိတယျ။ ““ သူကလဲ အမြိုးမြိုး အခုနကပဲ ခြိုခြိုကို ခဈြပါတယျလေး ဘာလေးနဲ့ အခုနံရံတဈဖကျခွားရုံနဲ့ တခွားတဈယောကျကိုခဈြတဲ့ သူကို ဘယျလို ယုံရမှာလဲ ””\n““ အိုး ယုံရမှာပေါ့ကှာ။ မငျးတို့ညီအဈမနှဈယောကျလုံးကို ပိုငျရမှတော့ ဘယျသူနဲ့သှားပွီး ရှုပျနနေိုငျတော့မလဲ မငျးကလဲခဈြဖို့ကောငျး မမကလဲကွိတျစရာကွီးဆိုတော့ ကိုယျမငျးတို့နားပဲကပျနမှောပါကှာ ”” ““ ကဲ ညီမလေးလာ မမဘေးမှာလာထိုငျ ”” ကွမျးပွငျပျေါမှာ အိကနဲ ထိုငျခလြိုကျတဲ့ ခြိုခြိုကို ကြှနျတျောက ထဘီခြှတျလိုကျသလိုသူ့အဈမကလဲ အကငြ်္ီကို ခြော့မော့ပွီး ခြှတျခနြပေါတယျ။ ပထမတော့ ရှကျသလိုလုပျနပေမေဲ့ သူ့အဈမက အမြိုးမြိုးနားခပြွီး ကိုယျတုံးလုံးလုပျလိုကျပါတယျ။\nမီးရောငျအောကျမှာ စံခြိနျမှီ ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျနဲ့ဒီမိနျးကလေးနှဈယောကျဟာ ရှေးခတျေရောမ ကြောကျရုပျလေးတှလေို အငျမတနျလှပနပေါတယျ။ ကြှနျတျောကို ကြှနျတျောတောငျ နတျသားတဈပါးလို အထငျရောကျမိပါရဲ့။ ဟုတျတယျလေ အခုလဲ နတျစညျးစိမျကို ခံစားနရေတယျမဟုတျလား။ အမယျမယျ အကွီးမက ရဲတငျးသလောကျ အငယျမက ရှကျနသေဗြာ။ ပေါငျလေးကိုလိမျပွီး စောကျဖုတျလေးကို ဖှကျထားတယျ။ ဒါကိုက ခဈြစရာတဈမြိုးပဲ။\n““ ညီမလေး ပေါငျကိုစိမထားနဲ့ကှယျ ဘာလဲရှကျလို့လား မရှကျပါနဲ့ ညီမလေးရယျ ညီမလေးက ကံကောငျးတယျလို့မှတျထား။ အဈမကိုယျတိုငျက ညီမလေးကိုလကျတှေ့ လူ့ဘဝရဲ့အရသာကို သငျပေးတယျဆိုတာ အငျမတနျဖွဈနိုငျခဲတဲ့ကိစ်ျစပဲ။ အခု မမက ညီမကို ငယျငယျရှယျရှယျနဲ့ ယောကျြားကိုကွိုးကိုငျနိုငျတဲ့နညျးတှေ သငျပေးမယျနျော ရှကျမနနေဲ့ ”” ပွောပွောဆိုဆိုနဲ့ သူ့ညီမရဲ့ နားရှကျလေးတှကေို လြှာဖြားလေးနဲ့ တို့ပွီးနှုတျခမျးထဲ ငုံပွီး စုပျယူနပေါတယျ။\nကောငမြလေးခမွာ ကှကသြီးတဖှနြးဖှနြးထပှီး သူ့အဈမရဲ့ နို့တှကေို ကိုငမြိကိုငရြှ ဆုပထြားပါတယြ။ နားရှကတြှကနေေ တရှရှေ့နေဲ့ ခွိုခွိုရဲ့နှုတခြမြးစုံကို ငှငငြှငသြာသာငုံပှီး စုပယြူနပှနေပြါတယြ။ ကွှနတြောလြညြး အငှိမမြနတေော့ပါဘူး။ လုံးဝိုငြးကှီးမားလှတဲ့ ခွိုရီရဲ့ နို့တဈလုံးကို လကနြဲ့စုံကိုငပြှီး နို့သီးတှကေို ငုံပှီးစုပယြူပေးနတယြေ။ အခုနက အရှိနမြသသေေးတဲ့ နို့အုံဟာ ပှနပြှီးတငြးမာလာပှနရြော။ နို့အုံတဈခုလုံး ဖနတြုံးကှီးလို တလကလြကဖြှဈအောငြ လွှာနဲ့ လွှောကယြကပြေးနတယြေ။\nသူလဲအရသာတှပေုံ့ပဲ။ ဒါပမေယျ့ သူ့အရသာတှကေို သူ့ညီမကိုလှဲပေးလိုကျဟနျတူတယျ။ ဘာဖွဈလို့လဲဆိုတော့ သူ့နှုတျခမျးဟာ ခြိုခြို လညျပငျးတဈလြှောကျတရှရှနဲ့ ပငျ့ကူတဈကောငျ လမျးလြှောကျသလို လြှောကျသှားနပေါတယျ။ လြှာကလဲ တို့လိုကျထိလိုကျနဲ့မို့ ခြိုခြိုတဈယောကျ တဟငျးဟငျးနဲ့ တှနျ့လိမျနပေါတယျ။ သူ့ညီမနို့တှကေို ခြိုရီဟာ ငွငျငွငျသာသာနဲ့ နယျပေးနပေါတယျ။ တကယျ့ကို ယုယုယယနဲ့ ခငျဗြာ။ ကွှကေမြယျမြားထငျနသေလားမသိ။တရှရှေ့နေဲ့ သူ့ညီမရငျဘတျကို လြှာနဲ့လြှောကျယကျပေးနတေယျ။\nရငျဘတျတဈခုလုံးမှာလဲ အနီရောငျကှကျတှေ ထငျနအေောငျပါပဲ။ ပါးစပျနဲ့စုပျပွီး ယကျပေးနတေယျ။ ပတ်ျတမွားတှရေငျဘတျပျေါမှာ တငျထားသလားပဲ။ ခြိုရီဟာဒီပညာတှေ အတျောလိုကျစားဟနျတူပါရဲ့ ခြိုခြိုကို ပညာကုနျသုံးပွီး ထလာအောငျ ရှလာအောငျ ကွှလာအောငျ လုပျပေးနပေါတယျ။ ဖှဖှလေးနမျးရငျးနဲ့ ခြိုခြိုစောကျဖုတျဆီကို ခရီးဆနျ့နပေါတယျ။ စောကျမှေးနုနုလေးတှကေို လနေဲ့မှုတျပေးရငျး ယုယကွငျနာဟနျနဲ့ ကွညျ့နပေါတယျ။ ပွီးတော့ ဆီးခုံပျေါက အပွငျ နှုတျခမျးကွီးနှဈခုဆုံတဲ့ စောကျဖုတျခြိုငျ့လေးကို ငုံပွီး စုပျယူနမေိတယျ။\nကြှနျတျောကရော ကြှနျတျောလဲအငွိမျမနပေါဘူး။ ခြိုရီနို့တှကေို အားရအောငျစုပျပွီး လေးဘကျထောငျပေါငျကားထားတဲ့ခြိုရီရဲ့ ဗိုကျအောကျခေါငျးသှငျးပွီး စောကျဖုတျနဲ့ တညျ့တညျ့နရောယူလိုကျပါတယျ။လုံးကဈြတငျးမာနတေဲ့ တငျပါးကွီးကို အသာဆှဲနှိမျ့ရငျး စောကျဖုတျကို မကျြနှာပျေါရောကျအောငျ ဖိခလြိုကျပါတယျ။ ပေါငျကားထားလို့ စောကျဖုတျဟာ ပွဲနပွေီး အတှငျး နှုတျခမျးဟာ နှငျးဆီတဈပှငျ့လို နီညိုရောငျ သနျးပွီးပှငျ့ဖတျတှလေို ခှလေိပျနလေရေဲ့။\nခြိုရီလဲ ခြိုခြိုစောကျဖုတျထဲက တရှရှေ့နေဲ့ လြှာကလေး သှငျးရငျး စောကျစကေ့လေးကို လြှာဖြားလေးနဲ့ မထိတထိ ကလိပေးနပေါတယျ။ ခြိုခြိုဟာ ပွငျးပွတဲ့ ဝဒေနာကွောငျ့ တှနျ့လိမျပွီး ခြှေးဆီးတှကေလြာပါတယျ။ ဒါပမေယျ့သူ့အဈမကလဲ ညီမလေးကို စတေနာအပွညျ့နဲ့ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားတှကေို လကျမနဲ့အသာဖွဲရငျး စောကျဖုတျထဲ နဈသထကျနဈအောငျ မကျြနှာကို ထိုးသှငျးနပေါတယျ။ ““ မမ မမ အငျးဟငျး ဟငျး ဟငျး ခြိုခြို မနတေတျတော့ဘူး မမရဲ့ ”” ဟုတျပါတယျ ခြိုခြိုမနနေိုငျပါဘူး\nခြိုခြိုမနနေိုငျသလို ခြိုရီလဲမနနေိုငျပါဘူး သူရဲ့ အဆီတှပွေညျ့ပွီးဖောငျးတငျးနတေဲ့ စောကျဖုတျမှာ ကြှနျတျောရဲ့ လြှာကွီးထဲ့ပွီး တပွတျပွတျမွညျအောငျ ယကျပေးနမေိတယ။ စောကျစကေ့လေးဟာ သူတကာထကျကွီးတာမို့ ထငျထငျရှားရှား သိနိုငျပွီး နှုတျခမျးနှဈလှာကွားမှာညှပျပွီး လြှာနဲ့ အသာပှတျပေးတော့ ခြိုရီခမြာ ဖငျကွီးတှကေို နှိမျ့လိုကျ မွငျ့လိုကျနဲ့ အတျောကွီး အရသာတှနေ့တေယျခငျဗြာ။ စောကျခေါငျးထဲမှာ လြှာကွီးကို အသာထညျ့ပွီး မှယေကျပေးနမေိတယျ။\nစောကျခေါငျးရဲ့ အသားလေးတှေ နူးညံ့လိုကျလခွေငျး တကယျ့ကို ဝါဂှမျးကလေးလိုပြော့အိပွီး နှေးနတေယျ။ သူ့ရဲ့ နှုတျခမျးသားခှလေိပျကလေးတှကေို ငုံပွီး ယုယုယယ စုပျထားတော့ အားရလှနျးလို့လား မသိဘူး။ ““ ဘူ ”” ကနဲ လတှေပေနျးထှကျလာပါတယျ။ စောကျခေါငျးထဲ ကနဲနဲကလြာတဲ့ အရညျတှကေို လကျနဲ့တို့ပွီး ဖငျပေါကျဝကို အသာထိုးတဲ့လိုကျပါတယျ။ ပွီးတော့ လကျညှိုးကို သှငျးလိုကျထုတျလုပျပေးနတေော့ ခြိုရီခမြာ အရသာအတှကွေီ့းတှပွေီ့း ကြှနျတေျာ့ပါးစပျပျေါ စောကျဖုတျကွီးကိုဖိကပျထားပါတယျ။\nအဲ့ဒီအခြိနျမှာပဲ ခြိုခြိုတဈယောကျ အသကျနှုတျခံရသလို ဝူးဝူးဝါးဝါး အျောရငျး စောကျဖုတျထဲက အရညျတှေ စီးကလြာပါတော့တယျ။ ခြိုရီလဲ လကျလှတျမခံပဲထှကျသမြှဟာတှကေို ကနျထရိုကျယူသလို လောဘတကွီးနဲ့ ယကျမွိုခလြိုကျပါတော့တယျ။ ခြိုခြိုကတော့ ကောငျးလှနျးတဲ့အရသာကိုပကျလကျကလေးငွိမျခံပွီး မှိနျးနလေရေဲ့။ ရှေးမနှောငျးမှာပဲ ခြိုရီလဲ ကြှဲမတဈကောငျသေးပေါကျသလို စောကျခေါငျးထဲက အရညျတှေ ပါးစပျနဲ့အပွညျ့ ဝေါခနဲသှနျခရြငျး အိပျယာပျေါ လဲကသြှားပါတော့တယျ။\nခဏနားပွီး ခြိုရီဟာ ကြှနျတေျာ့လီးကို လကျဖွငျ့ကိုငျပွီး ပါးစပျမှာတရေ့ငျး စုပျလိုကျယကျလိုကျ လြှာနဲ့ကလိလိုကျ ခေါငျးကို ရှတေို့း နောကျငငျနဲ့ ဂှငျးတိုကျပေးနတေဲ့ ပုံစံမြိုးစုံ ကလိပေးနလေိုကျတော့ ဘသားခြောလဲ ရဟန်ျတာမှ မဟုတျတာ ငေါကျခနဲ ထလာပါရော။ ညီအဈမနှဈယောကျကို ရှေးသလိုလိုနဲ့ တယမျးယမျးရယျ။ သံခြောငျးကွီးလို တငျးမာနတေဲ့ လီးကို ပါးစပျထဲမှာ နှဈနှဈခွိုကျခွိုကျငုံရငျး မွှငျးပွီး ညှဈနလေရေဲ့။ ““ အိုး မမရယျ ကောငျးလိုကျတာ အငျး ကြှတျ ကြှတျ ကြှတျ ကြှတျ ကြှတျ အိုး အား အား အား ယား ”” ကြှနျတေျာ့ရဲ့ ဝဒေနာကို ခငျဗြားတို့တှရေ့ငျ သနားသှားမယျ။\nလူးလိမျ့ပွီး အံကွိတျလိုကျ၊ လကျသီးဆုပျလိုကျနဲ့ အပွငျးအထနျ ဝဒေနာခံစားနရေတာကိုး။ သူမရဲ့ ခေါငျးကို ဆံပငျအရငျးကကိုငျပွီး လီးနဲ့ အတငျးဆောငျ့နမေိတယျ။ ““ မမ….. မမ….. အိုး….. အား….. ပွီးတော့မယျ။ ပွီးတော့မယျ….. ပွီးပွီ….. ပွီးပွီ….. အား….. ”” ရစေုပျစကျနဲ့ စုပျတငျလိုကျသလို လီးထဲက တရှိနျထိုး ထှကျလာတဲ့ သုတျရညျတှဟော ခြိုရီရဲ့ အာခေါငျထဲကို ဝုနျးဆိုပနျးထှကျပွီး မြိုခစြရာမလိုပဲ လညျခြောငျးကနတေဆငျ့ ဝမျးထဲထိ ရောကျသှားပါတယျ။\n(၁၅)မိနဈလောကျ မှိနျးပွီး သူ့ညီမခြိုခြိုခွထေောကျ နှဈခြောငျးကို ဆှဲမလိုကျပွီး မတျတပျအနအေထားနဲ့ ဖွဲပွီးကိုငျထားပါတယျ။ ခြိုခြိုရဲ့ ဖငျဟာ ကွမျးနဲ့လှတျပွီး လထေဲမွောကျနတောပေါ့။ ခြိုခြိုရဲ့ ပေါငျကွားထဲ အသာဝငျပွီးပွနျပွီးတောငျမတျစပွုနတေဲ့ ငပဲနဲ့ စောကျဖုတျအကှဲကွောငျးလေးတဈလြှောကျ လိုကျပှတျပေးနတေော့ ခြိုခြိုဟာ တဟငျးဟငျးနဲ့ အခကျြပေးလာပါတယျ။ ခါးကဉျြးကဉျြးလေးကို စုံကိုငျပွီး ဟနတေဲ့ စောကျခေါငျးဝ ဒဈတလေို့ကျပါတယျ။\nအသကျအောငျ့ပွီး ဆောငျ့ခလြိုကျပါတယျ လီးဟာ တဗွဈဗွဈနဲ့ထဈထဈဝငျသှားပွီး ဒုတျကနဲ အသံထှကျလာပွီး ခြိုခြိုလဲ တအားအားနဲ့ ငွီးနပေါတော့တယျ။ အခြိနျဆှဲမနတေော့ဘူး။ တရမျးရမျးဖွဈနတေဲ့ ခါးကိုလကျနဲ့ငွိမျအောငျ စုံကိုငျရငျး မညှာတမျးဆောငျ့လိုးပေးနမေိတယျ။ ခြိုခြိုလဲကွညျ့ရတာ အားရပုံပဲ ကိုငျထားတဲ့ခွကေငျြးဝတျတှကေို ပိုပွဲအောငျဆုပျကိုငျပွီးပေါငျကို ထပျဖွဲလိုကျသလို ပိုပွီးလညျး မွငျ့ပေးလိုကျပါတယျ။ ကြှနျတျောဟာ စိတျရှိသလို မွနျမွနျတဈမြိုး နှေးနှေး တဈဖုံ အားရပါး ဆောငျ့နမေိတယျ။\nစောကျခေါငျးထဲမှာ လီးကို အဆုံးထိထညျ့ပွီး လျောရီကားတှေ ဂေါကျကွီးနဲ့ စကျနှိုးသလို မှပေေးလိုကျတော့ ငယျသံပါအောငျ အျောပါလရေော။ အခုနက ရခဲ့တဲ့ ဒဏျရာတှလေဲ ပွနျပေါကျပွဲပွီး သှေးတှကေလြာပွနျပါတယျ။ စောကျဖုတျတပွငျလုံးနဲ့ ကြှနျတေျာ့လီးတဈခုလုံး နီရဲပွီးဆေးဆိုးထားသလိုပါပဲလား။ ကြှနျတေျာ့စိတျထငျ အခကျြ (၁၀၀- ၁၂၅)လောကျလဲ ဆောငျ့ပွီးရော ခြိုခြိုစောကျခေါငျးက သှေးတှနေဲ့ ရောနတေဲ့ အရညျတှတေစိမျ့စိမျ့ ဆငျးလာပါတော့တယျ။ ကြှနျတျောလဲမခံနိုငျတော့ပါဘူး။\nသားအိမျနံရံကို ပဈမှတျထားပွီး သုတျရညျတှေ မနားတမျး ပနျးခလြိုကျပါတော့တယျ။ မောမောနဲ့ ပကျလကျလှနျ အိပျနတေဲ့ ကြှနျတေျာ့ပျေါ ခြိုရီဟာ အုပျမိုးရငျး သူ့ညီမသှေးတှေ အရညျတှေ ကြှနျတျောရဲ့ သုတျရညျတှပေကြေံနတေဲ့ လီးကို ပါးစပျထဲ ငုံရငျး ပကြေံသမြှကို စုပျယူနပေါတယျ။ ကြှနျတေျာ့ငပဲကလညျး ပှဲတိုငျးနိုငျစဈသူကွီး တဈယောကျလို ခမောကျကွီး တကားကားနဲ့ ခေါငျးပွနျထောငျလာရော။ တောငျတာမှ တကယျ့ သံမဏိခြောငျးကနြတောပဲ။ သိပျအခြိနျမဆှဲတော့ဘူး။\nလေးဘကျထောကျပွနျပွီးကုနျးပေးနတေဲ့ ခြိုရီ စောကျဖုတျအိအိထဲလီးကို ရှောခနဲ သှငျးခလြိုကျတယျ။ ခြိုရီကတော့ ကွိုကျတဲ့ပုံပဲ .. ပိုထိတဲ့နညျးကိုး။ တအငျးအငျးနဲ့ ဝငျလာသမြှအခကျြတိုငျးကိုတောငျ့ခံနတေယျ။ ခြိုငျးအောကျကနေ လကျလြှိုပွီး နို့သီးတှကေို ဆုပျခပြေေးနရေငျး လီးကို ဒုတျတဈခြောငျးလို သတျမှတျပွီး သားအိမျကှဲမတတျ ဆောငျ့ပေးနမေိတယျ။ ခြိုရီခမြာ အရှ့ကို စိုကျကသြှားပွီး ပေါငျလဲ ကားသထကျကားလာပါတယျ။ ကြှနျတျောဟာ ရမကျမီးကွောငျ့ မိနျးကလေး တဈယောကျကို ညှာတာရမှနျးမသိတော့ပါဘူး။\nညှာလဲ ဒီမိနျးကလေးက ကွိုကျမှာ မဟုတျဘူးလေ။ ဒီတော့ မနားတမျး တအုနျးအုနျးမွညျအောငျ ဆောငျ့တော့ ခိုငျလှပါတယျဆိုတဲ့ တဲလေးဟာ သိမျ့သိမျ့တုနျနတေယျ။ ““ အား….. အား….. ”” နှဈယောကျစလုံး ပွိုငျတူပွီးလို့ အသကျထှကျသလိုအျောရငျး ထပျကသြှားပါတော့တယျ။ ဩ…….ဟိုမှာ နံပါတျ ၈ လာနပွေီ…. လာသှားမယျ ဟုတျတယျလေ… ခတျေကွီးကိုက သုတျသုတျစား သုတျသုတျသှားမှ စကားကောငျးနလေို့ ကြှနျတျောတို့စီးရမယျ့ကားလာနပွေီ။ မပွတျသေးတ့စဲ ကားကိုအတငျးဖွတျပွီး. … မှတျတိုငျကြျောရပျတဲ့ကားနောကျကိုခှေးတဈကောငျလိုပွေးလိုကျရတယျ မပွောခငျြပါဘူးဗြာ…\nမနကျနဲ့ ညနဆေို ကားစီးရတာလူနဲ့ကိုမတူဘူး…ခတျေကွပျကွီးထဲမှာကိုရှေ စပါယျရာတှကေလညျးယဉျကြေးပါပတေယျ။ သငျတနျးဆငျးလာသလိုပါဘဲ။ ““ကဲ…လကျမှတျဝယျကွပါ….တဈကပျြလေးနဲ့လကျမတို့ရစနေဲ့….ဟိုဘကျကဘကွီးရှတေို့းပါ။ မကနြေပျရငျရှမှေ့တျတိုငျဆငျးနခေဲ့။ရှကေ့ညီလေးပိုကျဆံထုတျထားကှာ….တဈကပျြလေးကို သူတောငျးစားလိုလိုကျတောငျးနရေတယျ”” ““ကားခပေးကွပါဗြ။”” အဲ့ဒါပဲကွညျ့တော့….ကြှနျတျောလညျး အအျောခံရမှာကွောကျတာနဲ့…တဈကပျြကို နှမွောတသစှာနဲ့ထုတျပေးလိုကျရပါတယျ။\n““စံပွလား…စံပွ…ရှထေ့ကျှထားကွပါခငျဗြားတို့မေးနတော နဲ့မိုးလငျးတော့မှာပ။ဲ ရှတေို့းပါ…မှတျတိုငျပါတယျဆရာရေ”” အိုး .. စိတျညဈစရာကောငျးလိုကျတာ…တကျကွဆငျးကွနဲ့ ဒီလိုပဲနတေို့ငျးကွုံနရေတော့…ဒီအခြိနျရောကျရငျရူးခငျြတယျ… အဲဒီအခြိနျမှာ ကြှနျတော့ကိုယိုငျဆငျးသှားအောငျ ကွိမျခွငျးကွီးနဲ့တိုကျခံလိုကျရပါတယျ။ စိတျတိုတိုနဲ့ရနျတှမေ့ယျလုပျတော့…လားလား…တျောတျောခြောတဲ့ကောငျမ လေးတဈယောကျပဲ။ ““ပေး…ညီမ…ဒီခွငျးကွီးနဲ့ဆို ကားအလယျကောငျမှာ လူတှဒေုက်ျခရောကျနမေယျ။\n”” ကောငျမလေးက ကြေးဇူးတငျတဲ့အပွုံးနဲ့ ခွငျးတောငျးကိုကမျးပေးလိုကျပါတယျ။ ကားကလညျး ကွပျသထကျကွပျလာတာမို့…ခွငျးတောငျးမရှိတော့တာနဲ့သူနဲ့ကြှနျတျောဟာကျောနဲ့ကပျထားသလို ကပျနပေါတယျ။ ကောငျမလေးကတော့အနခေကျပုံပဲ။ ကြှနျတျောကတော့ဘယျလိုနမေယျထငျလဲ။ ကောငျမလေးက တောငျ့တောငျ့တငျးတငျးလေးဗြ။ ကွညျ့ရတာပနျးရောငျးပုံပဲ။ ခမျနှမျးနှမျးကလေးဆိုပါတော့…..ရုပျကလေးကတော့ သနားကမားလေးလေးပဲ…..ဆံပငျကိုရှကေ့ ဆာမူရိုငျးကညှေပျပွီး နောကျမှာ ကဈြဆံမွီးလေးခညျြထားတယျ။\nမကျြလုံးလေးတှကေ ဇငျယျောတောငျလို ကော့နပွေီး မကျြတောငျကတြော့ ကော့ပွီးနကျနတောဲ့။ မကျြနှာတဈခုလုံးမှာ အလှဆုံးကမကျြလုံးပဲဗြာ…..ကွညျ့လိုကျတာနဲ့ ခဈြခငျြလာတယျ…..ဝိုငျးပွီးညိုတိုတိုနဲ့ ရှနျးလဲ့နလေရေဲ့။ နှာခေါငျးလေးဟာ နဖူးကနေ ပွဆေငျးလာပွီး နှာဖြားနဲနဲကော့တယျ။ လနျလနျလေးပေါ့။\nဩ…….ဟိုမှာ နံပါတ် ၈ လာနေပြီ…. လာသွားမယ် ဟုတ်တယ်လေ… ခေတ်ကြီးကိုက သုတ်သုတ်စား သုတ်သုတ်သွားမှ စကားကောင်းနေလို့ ကျွန်တော်တို့စီးရမယ့်ကားလာနေပြီ။ မပြတ်သေးတ့စဲ ကားကိုအတင်းဖြတ်ပြီး. … မှတ်တိုင်ကျော်ရပ်တဲ့ကားနောက်ကိုခွေးတစ်ကောင်လိုပြေးလိုက်ရတယ် မပြောချင်ပါဘူးဗျာ…မနက်နဲ့ ညနေဆို ကားစီးရတာလူနဲ့ကိုမတူဘူး…ခေတ်ကြပ်ကြီးထဲမှာကိုရွှေ စပါယ်ရာတွေကလည်းယဉ်ကျေးပါပေတယ်။ သင်တန်းဆင်းလာသလိုပါဘဲ။\n““ကဲ…လက်မှတ်ဝယ်ကြပါ….တစ်ကျပ်လေးနဲ့လက်မတို့ရစေနဲ့….ဟိုဘက်ကဘကြီးရှေ့တိုးပါ။ မကျေနပ်ရင်ရှေ့မှတ်တိုင်ဆင်းနေခဲ့။ရှေ့ကညီလေးပိုက်ဆံထုတ်ထားကွာ….တစ်ကျပ်လေးကို သူတောင်းစားလိုလိုက်တောင်းနေရတယ်”” ““ကားခပေးကြပါဗျ။”” အဲ့ဒါပဲကြည့်တော့….ကျွန်တော်လည်း အအော်ခံရမှာကြောက်တာနဲ့…တစ်ကျပ်ကို နှမြောတသစွာနဲ့ထုတ်ပေးလိုက်ရပါတယ်။ ““စံပြလား…စံပြ…ရှေ့ထက်ွထားကြပါခင်ဗျားတို့မေးနေတာ နဲ့မိုးလင်းတော့မှာပ။ဲ ရှေ့တိုးပါ…မှတ်တိုင်ပါတယ်ဆရာရေ””\nအိုး .. စိတ်ညစ်စရာကောင်းလိုက်တာ…တက်ကြဆင်းကြနဲ့ ဒီလိုပဲနေ့တိုင်းကြုံနေရတော့…ဒီအချိန်ရောက်ရင်ရူးချင်တယ်… အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့ကိုယိုင်ဆင်းသွားအောင် ကြိမ်ခြင်းကြီးနဲ့တိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ စိတ်တိုတိုနဲ့ရန်တွေ့မယ်လုပ်တော့…လားလား…တော်တော်ချောတဲ့ကောင်မ လေးတစ်ယောက်ပဲ။ ““ပေး…ညီမ…ဒီခြင်းကြီးနဲ့ဆို ကားအလယ်ကောင်မှာ လူတွေဒုက်္ခရောက်နေမယ်။”” ကောင်မလေးက ကျေးဇူးတင်တဲ့အပြုံးနဲ့ ခြင်းတောင်းကိုကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။\nကားကလည်း ကြပ်သထက်ကြပ်လာတာမို့…ခြင်းတောင်းမရှိတော့တာနဲ့သူနဲ့ကျွန်တော်ဟာကော်နဲ့ကပ်ထားသလို ကပ်နေပါတယ်။ ကောင်မလေးကတော့အနေခက်ပုံပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ဘယ်လိုနေမယ်ထင်လဲ။ ကောင်မလေးက တောင့်တောင့်တင်းတင်းလေးဗျ။ ကြည့်ရတာပန်းရောင်းပုံပဲ။ ခမ်နွမ်းနွမ်းကလေးဆိုပါတော့…..ရုပ်ကလေးကတော့ သနားကမားလေးလေးပဲ…..ဆံပင်ကိုရှေ့က ဆာမူရိုင်းကေညှပ်ပြီး နောက်မှာ ကျစ်ဆံမြီးလေးချည်ထားတယ်။ မျက်လုံးလေးတွေက ဇင်ယော်တောင်လို ကော့နေပြီး မျက်တောင်ကျတော့ ကော့ပြီးနက်နေတာဲ့။\nမျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အလှဆုံးကမျက်လုံးပဲဗျာ…..ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချစ်ချင်လာတယ်…..ဝိုင်းပြီးညိုတိုတိုနဲ့ ရွှန်းလဲ့နေလေရဲ့။ နှာခေါင်းလေးဟာ နဖူးကနေ ပြေဆင်းလာပြီး နှာဖျားနဲနဲကော့တယ်။ လန်လန်လေးပေါ့။ နှာခေါင်းလေးလဲ တစ်မျိုးချစ်စရာလေးပဲ။ သူ့မျက်နှာမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ပါးစပ်ပါပဲ။ တော်တော်ပြဲတယ်ခင်ဗျ။ နှုတ်ခမ်းကလည်းထူနေတော့ ကျန်တောတွေမလှရင်တော့ သူဟာ သိပ်ရုပ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်ထင်တာပဲ…..အခုတော့ သိပ်ချစ်စရာလေးပေါ့ဗျာ။ မျက်နှာလေးထောင့်ကျကျလေးမို့ စိတ်ဓါတ်ခိုင်မာမဲ့ပုံပဲ။\nသဘောက ဘဝကိုရဲရဲရင်ဆိုင်မယ်ပေါ့ဗျာ။ အခုတော့…..ကျွန်တော်နဲ့ ပူးကပ်နေလို့ ရဲရဲရင်မဆိုင်ရဲပဲ…..ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့လုံးကျစ်တဲ့ ရင်သားတွေဟာ ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြီး ဖိကပ်ထားလေရဲ့…..အင်္ကျီပါးလေးဝတ်လာခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရအုံးမယ်။ သူလဲအင်္ကျီအနွမ်းရှန်သားလေးပဲ။ ဘော်လီခံနေလို့ နနဲေဲ ထာင်နေတယ်…..ကားတစ်ချက်ဆောင့်တိုင်း သူ့ရင်သားအိအိလေးတွေဟာကျွန်တော့်ရဲ့ကြွက်သားနဲ့တင်းမာနေတဲ့ လက်မောင်းတွေနဲ့ဖိပြီး ချေပေးသလိုဖြစ်နေပါတယ်။\nနောက်ဆုတ်လို့လဲမရ။ဘေးရှောင်လို့လဲမရနဲ့ အခက်အခဲတွေ့နေရှာတယ်။ အိုး…..ကျွန်တော်လည်း နောက်ဆုတ်ခွင့်ဘယ်ပေးမလဲ…..ကားပေါ်မှာ ထုတ်ဆီးတိုးပစ်မယ်ပေါ့….. ကောင်မလေးရဲ့ပေါင်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ပေါင်တွေပူးကပ်နေတယ်။ ကျစ်ကျစ်တင်းတင်းလေးတွေမို့အရသာထူးလှပါတယ်…..မသိမသာလေး သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲကျွန်တော့်ခြေထောက်ကိုရအောင်ထိုးသွင်းလိုက်မိတယ်။ ကောင်မလေးကလဲသိတယ်ဗျ…..အထည့်မခံဘူး။ပေါင်နှစ်ချောင်းစိထားပြီး…..ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ ကို ဒူးနဲ့ဖိတွန်းထားတယ်…..ရှင်ရှေ့မတိုးနဲ့နော်….. ဆိုတဲ့သဘောမျိုးနဲ့ကျွန်တော့်ကိုစိုက်ကြည့်လာပါတယ်။\nရပါတယ်လေ။ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့။ စိတ်ထဲက…..ဘုရားပွဲလှည့်နေတယ်…..ချွေးစီတွေကျနေပြီ. ….ရင်ထဲမှာမောနေတယ်။ ရမက်ဇောတွေပေါ့။ ““ဝုန်း…..”” ““အမလေး…..ဟဲ့…..ဘယ်လိုမောင်းတာလဲ။”” ကားက တစ်ချက်ဘရိတ်အုပ်လိုက်တော့ လူတွေအကုန်လုံး အခြေပျတ်ကုန်ပါတယ်….. အခွင့်အရေးစောင့်နေတဲ့ ကျွန်တောလည်း ယိုင်သွားတဲ့ကောင်မလေးကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သလို….. ဟသွားတဲ့ကြားမှာလည်း ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကိုထိုးသွင်းလိုက်ပါတယ်။\nသူ့လက်မောင်းကို ကိုင်ထားတဲ့လက်တွေဟာ တော်တော်နဲ့မဖြုတ်မိဘူး….. သူကလဲ ဘာမှမပြောဘူး….. ဒါပေမယ့်နောက်မှသတိဝင်လာပြီး အတင်းရုန်းထွက်လိုက်ပါတယ်။ …..သူ့ပေါင်ကြားထဲဝင်နေတဲ့ ပေါင်ကိုတော့ ပြန်ထုတ်လို့မရတော့ဘူး….. ခရီးလွန်နေပြီလေ….. ဟဲ….. ဟဲ….. ။ ပေါင်ကိုတောင့်ထားပေမယ့် ကားအမောင်းကြမ်းတော့….. တရွေ့ရွေ့နဲ့….. ပူနွေးတဲ့…. ပေါင်ခွကြားကို….. ကျွန်တော့်ရဲ့ပေါင်ရင်း ဝင်သွားပါတော့တယ်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်ထားပုံမရဘူး….. ကျွန်တော့်ရဲ့ ပလေကပ်ပုဆိုးနဲ့ သူ့ရဲ့တရုတ်ပါတိတ်ကိုကျော်ပြီး သူ့ဆီးခုံမွှေးတွေနဲ့….. ခပ်ကြမ်းကြမ်းအတွေ့ကို….. ခံစားနေရတယ်။\nရှက်လို့ထင်ပါရဲ့…..ခေါင်းကလေးငုံ့ထားတယ်….. ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်….. ခေါင်းမှီထားသလိုပါပဲ….. ဘေးအမြင်ကတော့…. ရည်းစားတွေပေါ့…..။ ကားတစ်ချက်ခုန်တိုင်း တစ်ချက်ကွေ့တိုင်း ဘရိတ်အုပ်တိုင်း သူ့စောက်ဖုတ် နွေးနွးလေးကို ပေါင်နဲ့ ပွတ်နေသလိုပါပဲ။ နောက်ကလူတွေကလည်း ဖိတွန်းနေတော့…..သူ့ကို ထပ်ပြီးနှိုးဆွနေသလိုပါပဲလား။ သူလဲ မောဟန်ရှိနေပါတယ်…..အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းလေးတွေကို ကြားနေရတယ်လေ။ အခြေအနေကောင်းလာတယ်တော့ထင်တာပဲ။\nအဆင့်တက်လို့ ထအော်ရင်….. သောက်ရှက်ပဲ….. ရဲရင်မင်းဖြစ်လို့ဆိုထားတယ်မဟုတ်လား…..အချစ် ဧကရာဇ်ဘွဲ့ခံဖို့ ဘိသိတ်ပလ်္လင်ကိုစလှမ်းလိုက်တယ်….. ဘယ်လိုလှမ်းလဲသိလား….. ဘယ်လက်ကို အသာလေး အောက်ချလိုက်တယ်….. ညောင်းသလိုလိုပေါ့…..။ နူးညံ့တဲ့ရင်သားတွေကို လက်ခလယ်နဲ့ ပွတ်မိတယ်….. ဖမ်းတိင်လိုက်မလို့ပဲ….. ဒါပေမယ့်….. စောင့်ဦးလေ။ ဗိုက်ကိုအသာလေးမှေးရင်း ရှပ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီးခုံမှာ ဂိတ်ဆုံးသွားတယ်….. တစ်ချက်နောက်တွန့်သွားပေမယ့်…..နောက်တွန့်သွားတာကိုက လက်ကို နေရာပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။\nလူကကျပ်တယ်မဟုတ်လား….. စောက်ဖုတ် တည့်တည့်ကို….. လက်ခုံကရောက်သွားပြီလေ။ အသာလေးပီတ်ပေးနေမိတယ်…..သူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ဟာ ကျွန်တော့်လက်ကို အသာဆုတ်ကိုင်လာပါတယ်။ အိုး…..ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေပြီပေါ့…..ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး ရဲရဲသာ…..လှမ်းတော့။ ““ပဲခူးကလပ်ပါလား…..ပဲခူးကလပ်”” နားနားကပ်ပြီးနွားသိုးလိုအော်တဲ့ စပယ်ရာအသံကြောင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို တုန်သွားတယ် ““ခွေးမသား”” လို့စိတ်ထဲက မေတ်္တာပို့မိတယ်။ သူ့ရဲ့အေးစက်စက် လက်ကို ရုန်းပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ခုံနဲ့ ပြန်ပွတ်ပေးမိတယ်\nသူဟာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ကျွန်တော်လက်ဖျံကို အတင်းကပ်ပြီးတွန်းထုတ်နေလေရဲ့….. ဘယ်ရမလဲ….. ယောက်ျားဆိုတာ….. ဒီဘက်မှာ ဇွဲက နွားသိုးတစ်ကောင်နီးပါးရှိတာမဟုတ်လား။ စာအုပ်ကိုကိုင်ထားရက်နဲ့ဘဲ….. လက်ခလယ်ကို အသာထုတ်ရင်း စောက်ဖုတ်တလျှောက် ထိုးပေးနေမိတယ်။ အတွဲကြောင်းလေးထဲ ရောက်သွားပါရဲ့….. ကောင်မလေးခမျာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်က သူ့ပေါင်ကြားထဲ ရောက်နေတော့ ပေါင်လဲစိမရ….. လက်ကိုလဲ တွန်းထုတ်ဖို့အားက ကျွန်တော်တို့လောက်မရှိ ထဘီကိုတွဲပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ လက်တစ်ဆစ်လောက် ဝင်နေမိတော့ အသာလေးကလိနေမိတယ်။\nလက်အနောက်ပြန်ဖြစ်နေလို့ စိတ်ရှိသလောက် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး….. ဒါနဲ့…..။ ““ညီမ….. ဒီစာအုပ်လေး ခဏလေးရယ်”” ဟုတ်တယ်လေ….. ဘယ်လိုမှ အကြံမထုတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကောင်မလေးလဲ ဖီးလ်ဝင်နေရာက အလန့်တကြားယောင်ယမ်းပြီး ကိုင်လိုက်ပါတယ်။လွပ်လပ်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော့လက်ထဲ ပြန်သွင်းမလိုလုပ်လို့ ကမန်းကတမ်းနဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်….. ကောင်မလေးခမျာ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိဘူး….. အတော်ရှက်သွားဟန် တူပါတယ်….. မျက်နှာလဲ ရဲလို့….. နားရွက်တွေလဲ တွတ်တွတ်နီလို့လေ…..။\nသူ့ရဲ့….. အထူးနယ်မြေကိုပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ အုပ်ထားကျွန်တော်ကို ဘာလုပ်ရမှန်းလဲ မသိပါဘူး….. စာအုပ်ကိုလဲမချနိုင် လက်တစ်ဖက်ကလဲ….. မယိုင်အောင် ထိန်းထားရတာနဲ့….. အတော်ကို ဒုက်္ခရောက်နေပါတယ်။ စောက်ဖုတ်ကို အသာပွတ်ပေးရင်း စောက်မွေးလေးတွေကို ဆွဲဖွပေးနေမိတယ်….. စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်း လေးထဲကိုလက်သွင်းပြီး မျဉ်းဆွဲပေးနေမိတယ်…..။ ကောင်မလေးခမျာ….. အသက်ရှုပြင်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်လာတယ်…..။ ကျွန်တော်နှစ်ယောက်ရဲ့ အောက်ပိုင်းကအဖြစ်အပျက်တွေကို ဘယ်သူမှ သတိမပြုမိကြဘူး…..။\nထဘီရဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အရသာ စောက်ဖုတ်ထဲမှာ ခံလိုက်ရလို့ထင်ပါရဲ့ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွါားတယ်။ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ရင်း ကြိတ်ခံနေပုံဘဲ….. အပျိုစင်လေးထင်ပါရဲ့….. ဒီထက် ထက်ပြောရရင်တော့ ကော်တာပဲ….. ပါကင်ကို စပါယ်ရှယ် ဖောက်တံနဲ့ ဖောက်ရအုံးမယ်။ ဘူတာရုံ မှတ်တိုင်ကျော်တော့ လက်ထဲမှာ စိုတိုတိုဖြစ်လာတယ်….. လာပြီထင်ပါရဲ့….. ဘက်စ်ကားပေါ်မှာ လုပ်ရတာဆိုတော့ စောက်စိကိုရှာမတွေ့ဘူး…..။ စွတ်လုပ်ရင်း ထဘီခပ်ကြမ်းကြမ်းက စောက်စေ့ကို ခဏခဏပွတ်ပေးမိလို့ ဆင်းလာတယ်ထင်ပါရဲ့….. တဖြေးဖြေးနဲ့….. ရဲလာပါတယ်။\nသူလဲ….. သိပုံပဲ….. သိပ်ရှက်နေတယ်ထင်ပါရဲ့ ခေါင်းကိုသာ အတွင် ငုံ့ထားတယ်။ ခေါင်းကိုလေနဲ့ အသာလေးမှုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ စိတ်အိုက်နေမှာပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ….. ။ ဟုတ်လဲဟုတ်တယ်….. ခေါင်းလေးမော့ပြီး လေကိုခံယူနေတယ်လေ….. နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို အနမ်းတစ်ပွင့်ခြွေလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးလဲကြံရာမရပဲ လူကို ကိုယ်နဲ့ ဖိတွန်းပါလေရော….. အရှက်ပြေပေါ့…. လက်ကတော့ စောက်ဖုတ်မြုပ်နေတုန်းပဲ….. အရည်တွေရွှဲအိလို့ပေါ့…..။ ““ချာတိတ်….. မော့ကြည့်စမ်း””\nကြှနျတော့ရဲ့ မျောဒနျအသုံးအနှုံးကွောငျ့ ဖတျြခနဲ မော့ကွညျ့လိုကျတော့….. အို….. မကျြဝနျးမှာ မကျြရညျတှပွေညျ့လို့….. အိုငျပွီးေ စောကျဖုတျကွားထဲက လကျနှုတျပွီး အပျေါကအသာလေးပှတျပေးနမေိတယျ။ ခဏနမှေ သူ့ခါးကို ရဲရဲတငျးတငျးဖကျပွီး သူ့ကို ရငျခှငျထဲသှငျးထားလိုကျတယျ….. ခါးကလဲဗြာ သေးလိုကျတာ….. ထှာဆိုငျလောကျပဲရှိတယျ။ သူကတော့ ကြှနျတေျာ့ရငျဘကျမှာ ခေါငျးမှီရငျး ငွိမျနလေရေဲ့။ နှငျးဆီနံ့လေး သငျးနတေယျ။ တငျပါးတှဟော ဂှမျးဆိုငျလိုနူးညံ့ပွီး လကျကအသားထဲမွုပျဝငျသှားတယျ….. ဖငျကွားထဲတော့လကျမထဲ့ရဲသေးဘူး….. သိပျရှကျသှားအုံးမယျ…..။\n““ နံမယ် ဘယ်လိုခေါ်လဲ….. ”” မဖြေပါဘူး…..။ ““ ချာတိတ်ကလည်းကွာ….. ဘာလဲကို့ကို စိတ်ဆိုးနေလား….. မဆိုးပါနဲ့ကွာ….. မြင်မြင်ခြင်း ချစ်မိသွားလို့ပါ….. ပြောလေ….. နံမယ်လေး ပြောပါ ”” မပွင့်တပွင့်နဲ့ ““ ဘာလို့ပြောရမှာလဲ ”” ““ ဟဲဟဲ သိချင်တာပေါ့….. မင်းလေးရဲ့ အချစ်ဆုံးကိုကို ဖြစ်လာတော့မှာပဲကွာ….. ဒါဆို ဒို့နံမယ်ပြောမယ်….. ကျော်ဝင်းမောင်တဲ့….. ဒုတိယနှစ် သင်္ချာအဓိက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ….. နေတဲ့နေရာကတော့ မင်းပြောမှ ကိုကိုပြောမယ်….. ကဲ….. မင်းနံမယ်ပြော….. မရွှီးနဲ့နော်….. အိမ်အထိလိုက်မှာ….. တော်ကြာ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာမှာ နံမယ်လိမ်ကြီးပါနေအုံးမယ်။\n”” မျက်လုံးလေးပြူးကြောင်သွားတယ်….. သူ့ပါးလေးကိုငုံ့မွှေးလိုက်တော့….. ဘေးက ကုလားတစ်ယောက်က ကားရိုက်တယ်ထင်ပြီးပြုံးကြည့်နေပါတယ်။ ““ ပြောလေ နံမယ်….. ပြောပါနော် ”” ““ လိုက်မနှောက်ရှက်ရဘူးနော်….. ချိုချိုတဲ့ ”” ““ အိုး ယဉ်လိုက်တဲ့နံမယ်လေး….. ခိုက်သွားပြီကွာ….. လူကြောင့်နံမယ်ပါလှသွားပြီ ”” အသာကပ်ညုရင်းနဲ့ -ီးတောင်တောင်ကြီးနဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်ပေးနေမိတယ်….. မသိဘဲနဲ့တော့နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်….. -ီးဟာဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့။\n““ ကဲ…. ဂိတ်ဆုံးပြီ ”” ဟိုက်….. သောက်ခွေး….. ဘယ်လိုဂိတ်ဆုံးသွားတယ်မသိဘူး….. လူလဲချောင်နေပြီ….. ။ ဒါပေမယ့်ခေါင်းပိုင်းမှာ ရပ်နေမိလို့ပေါ့….. နို့မို့ဆိုရင် စောက်ရှက်ပဲ။ ကျွန်တော်ဆင်းရမဲ့မှတ်တိုင်က အများကြီးလွန်နေပြီ….. မတတ်နိုင်ဘူး….. သူ့တောင်းကို လှမ်းယူပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လို့ ကားပေါ်ကဆင်းခဲ့ပါတယ်။ ““ ဘယ်မှာနေတာလဲ ”” ““ မလိုက်ခဲ့နဲ့….. အိမ်ကမြင်သွားရင် အဆူခံနေရမယ်….. ”” ““ မလိုက်ပါဘူး….. နေရာသိရင်တော့….. တော်ပါပြီ။ ”” ““ ဟိုဘက်က စိုက်ခင်းထဲမှာ….. အိမ်ကတော့ ကရင်ခြံမှာ….. အခုပန်းရာသီမို့ စိုက်ခင်းထဲလာနေတာ ”” ““ စိုက်ခင်းအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ….. ””\n““ ဟင်းအင်း….. နေပါစေ….. ”” ““ အိုကွာ….. ပို့ပေးရမှ ပြန်မယ် ”” ““ ဒီထက်တော့ကျော်ပြီးတော့ မလိုက်ရဘူးနော် ”” ““ အင်းပါ….. အချစ်ကလေးရယ် ”” သူ့လက်ကို ဖြေထုတ်ပေမယ့် ကျွန်တော်ကမလွတ်ပါဘူး….. အတင်းဆွဲထားတော့ မရုန်းသာပဲ လက်တွဲလမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်တော့မှတ်စုစာအုပ်လေး ရှိသလို ကျွန်တော့လက်ထဲမှာလည်း သူ့ခြင်းတောင်းရှိနေပါတယ်။ အဆင်ကိုပြေလို့….. ည ၈နာရီကျော်မို့ လူရှင်းနေပါပြီ….. သူ့ခါးလေးကို ဖက်ချင်ပေမယ့် သူ့အပိုင်မို့ အတင်းမလုပ်ချင်ဘူး။\nအရိပ်ကောင်းလှတဲ့ ကုက်္ကိုပင်ကြီးအောက်ရောက်တော့ နှင်ပါလေရော သူကတော့ သွားနေကျ လမ်းမို့ထင်ပါရဲ့ ကျွန်တော်တောင် ခပ်လန့်လန့်ပဲ။ ““ ပြန်ရတော့မှာလား နှုတ်ဆက်အနမ်းလေးပေးခဲ့ပါအုံး ”” ““ အိုး ”” ဆက်ခနဲ ရုန်းပြီး ထွက်ပြေးမလို လုပ်တဲ့ ချိုချိုရဲ့ ခါးသိမ်ကလေးကို လှမ်းဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ရှင်မတောင် သနပ်ခါးနံ့သင်းနေတဲ့ ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်မွှေးပစ်လိုက်တယ် ထိတ်လန့်ပြီး ခပ်ဟဟဖြစ်နေတဲ့ နှုတ်ခပ်းလေးကို ငုံပြီးစုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။\nတစ်ခါတည်း ကော့တက်ပြီး လက်ထဲက စာအုပ်ပါလွှတ်ချလိုက်ပါတယ် တစ်ခါမှ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ အပျိုစင်လေးပဲ။ ကျွန်တော်လွှတ်ချလိုက်တဲ့ ခြင်းတောင်းဟာ တစ်လိမ့်လိမ့်နဲ့ အတော်ဝေးဝေးကို ရောက်သွားပါတယ် မြေပြင်ကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းဖြစ်နေတာတွေ့ရပါတယ် အားမှ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပွဲစား လာအုံးမှ အခုတော့။ ကော့ကော့လေးဖြစ်နေတဲ့ ချိုချိုကိုမျက်ခင်းပေါ် အသာပက်လက်လှဲချပေးလိုက်ပါတယ် လရောင်အောက်မှာ မျက်စိမှိတ်အိပ်နေတာ နတ်သမီးလေးကျနေတာပဲ မျက်နှာပေါ် စာအုပ်မိုးပြီး နမ်းရင်းလက်တစ်ဖက်က ရင်စိအင်္ကျီလေးရဲ့ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကိုတစ်လုံးချင်းဖြုတ်နေတယ်။\nအင်္ကျီကျွတ်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ လရောင်ကြောင့်လား မသိဘူး။ ကျောက်ဆစ်ရုပ်လေးလို ဖွေးနေတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ဗိုက်သားပြင်ဟာထင်းကနဲပေါ်လာပါတော့တယ်။ ““ ကိုကျော်ဝင်းမောင် ချိုကြောက်တယ် သွားပါရစေ ရှင့်ကိုလဲ ကျမသိတာမဟုတ်ဘူး ရှင်အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့ ”” ““ အကိုက အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုပါလား ကိစ်္စမရှိဘူး မင်းအမြင်မှန်ရလာအောင် ဘယ်သူကအနိုင်ကျင့်တယ် ဘယ်သူကအလိုတူအလိုပါဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိအောင်နို့စို့ပေးအုံးမှပဲ။ ”” ကျောနောက်ကို လက်ထည့်ပြီး ဘော်လီချိတ်တွေဖြုတ်ချလိုက်တယ် အမယ်မယ် သူက လက်ကိုကျောနဲ့ဖိထားသေးတယ်\nဘယ်ရမလဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုတောင် ဒီကကောင်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ မ ပြလိုက်မယ်။ ဘော်လီပြုတ်သွားတာနဲ့ အရှေ့ရင်ကို လွမ်းထားတဲ့အကာကို လှပ်ပစ်လိုက်တယ်။ အိုး ခင်များတို့မြင်စေစမ်းချင်တယ်ဗျာ။ တကယ်တကယ် လိမေ်္မ်ာသီးထိပ်မှာ အသီးတံအတွက် စူစူလေးဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ သူ့နို့သီးလေးရဲ့ ထိပ်မှာလဲ ခပ်စူစူလေး ကပ်ပြီးမို့နေတယ် နို့သီးမဟုတ်ဘူးနော် နို့သီးကို ကျွန်တော်ထပ်ပြီးလုပ်ပြမယ် ကြည့်နေ။ အခုတော့ကောင်မလေးဟာငြိမ်နေလေရဲ့ နို့အုံတစ်ခုကို အသာငုံပြီး စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်\nတဟင်းဟင်းနဲ့ရှက်လဲရှက် အရသာလဲတွေ့နဲ့ အတော့ကို အကြပ်ရိုတ်နေပုံပဲ။ နို့အုံရဲ့ နို့သီးထွက်လာမယ့်ထိပ်ကို လျှာနဲ့ မနားတမ်း ကော်ပတ်တိုက်ပေးလိုက်တယ်။ ခြေမှာကွေ့ကောက်နေပြီး ကျန်နို့အုံတစ်ခုကိုလက်နဲ့အုပ်ပြီးပွတ်နေလေရဲ့။ အရမ်းဖီးတက်နေပြီကိုး။ ဒီတစ်ဖက်နို့အုံကိုစို့ရတာအားရတော့ ဟိုဘက်ကိုသွားစို့ရပါတယ် ကောင်းတယ်ဗျာ။ သူလဲကောင်း ကျွန်တော်လဲကောင်း။ ဖြစ်နိုင်ရင် အခမဲ့ နို့စို့ကုမ်္ပဏီတစ်ခုတောင် ထောင်လိုက်ချင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့က ရှယ်ယာဝင်တွေပေါ့ ကျွန်တော်က ဒိုင်ခံစို့မယ်….။\nနို့သီးနှစ်လုံးဟာ ဖောင်းလာပြီး နို့အုံတွေဟာလဲ တင်းမာလာပါတယ်။ နွားမတစ်ကောင်နို့ပြည့်လာသလိုပေါ့။ သူကတော့ တဏှာသွေးတွေနဲ့ ပြည့်ပြီး နို့အုံဖောင်းလာတာပေါ့။ နို့စို့ ခဏရပ်ပြီး သူ့ကို အခြေအနေကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တ်ာလည်း အတန်ကြာ မလှုပ်ရှားတော့ အသာမျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်လေ။ ကျွန်တော်လည်းကြည့်နေမှန်းသိရော နို့တွေကို လက်နဲ့ပိုက်ပြီး ရှက်စနိုးနဲ့ အုပ်သွားတယ်။ သြော်….. မိန်းမ….. ။ သူ့မျက်နှာလေးကို ပြန်ပြီးဆွဲလှည့်လိုက်ပါတယ်။ ““ ကောင်းလား….. ကောင်းလား….. နို့စို့တာကောင်းလားဟင်….. ”” ဘာသံမှထွက်မလာဘာဘူး။\n““ အေးနေရင်တော့ စကားပြောအောင်လုပ်ရမှာပဲ ပထမအော်ရမယ် နောက်တော့ စကားပြောလာရမယ် နို့စို့တာကောင်းလား မကောင်းလားမေးနေတာကို မဖြေဘူး မကောင်းဘူးဆို နောက်မစို့တော့ဘူး။ ”” အဲ့ဒီလို ခပ်ထန်ထန်ပြောတော့လည်း မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ သနားစရာပါပဲ။ ““ ဘာတွေလာမေးနေမှန်းမသိဘူး ”” ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော် လောသွားတယ် သူ့ခါးက ထဘီကို အသာဖြေချလိုက်တယ် ပြီးတော့ မချွတ်ေးပဲ ထဘီပေါ်က စောက်ဖုတ်ကို လက်ဝါးနဲ့အုပ်ပြီးပွတ်ပေးနေရတယ် ဗြုံးခနဲ ချွတ်ချရင် ရှက်သွားရော တော်တော်လေးကြာအောင်လဲ ပွတ်ပေးပြီးရော ခေါင်းလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထလာပါတော့တယ်။\nစပ်စပိုင်ဒါဝတ်လေ့ရှိဟန်မတူဘူး ထဘီကို အသာရှောချလိုက်ပါတယ်။ အိုး လှလိုက်တာဗျာ။ တကယ်ပါပဲ ခင်ဗျားတို့လဲ ဒီလိုမျိုးတွေ့ဘူးဖြစ်မှာပါ။ ဖာသည်တစ်ယောက်ရဲ့ အဖုတ်ဟာ ရမက်ဇောတွေထန်လာအောင် နှိုးဆွချင် နှိုးဆွနိုင်မယ် .. ဒီလို ပစ်္စည်းသန့်သန့်လေးတွေလိုတော့ စိတ်ကိုဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဖူး။ .. အခုလဲကြည့်လေ အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့အဖုတ်ကို အနီးကပ်မြင်ခွင့်ရတဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက် အသက်ရှုမှားသွားတာအပြစ်လား။ စောက်ဖုတ်လေးကို တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ယုယုယယနမ်းတော့ ထိတ်လန့်ခြင်း ရှက်ကြောက်ခြင်းတို့ဟာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ထင်ဟပ်လာပါတယ်။\nအရိုင်းပေကိုး။ စောက်ဖုတ်ရဲ့ စေးကပ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်လွှာကို လူမိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ စိုရွှန်းတဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးလို သဘောထားပြီး စုပ်နမ်းလိုက်ပါတယ်။ နဲနဲတော့ညှီတာပေါ့ဗျာ။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ အပျိုစင်ကို လိုးချင်ရင်တော့ ဒီလောက်တော့ ခံနိုင်ရမှာပေါ့။ ရေချိုးခန်းနဲ့ အကျအနမချိုးနိုင်တဲ့ လူတွေဆိုတော့လည်း ဒီလောက် အနံ့ရှိတာ အဆိုးမဆိုသာပါဘူး။ တစ်ချို့ဆို နာမည်ကြီးဆပ်ပြာတွေသုံးရဲ့နဲ့တောင် စောက်ဖုတ်က ပုတ်နေတယ်။ အလိုဗျာ ရေးရင်းနဲ့ ဘယ်တွေလျှောက်ရောက်သွားမှန်းမသိပါဘူး။\nအကွဲကြောင်းလေး တစ်လျှောက် လျှာကလေးနဲ့ မျဉ်းဆွဲပေးလိုက်မိတယ်။ အခုနက ရှက်နေတဲ့ ကောင်မလေးဟာ ပေါင်ကို အတင်းဖြဲပြီး ဖင်ကြီးကော့တက်လာပါလေရော ဗျာ။ အခုနက ခြောက်လို့ ကပ်စီးစီးဖြစ်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်လေးနှစ်လွှာဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့ရဲ့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေါ် စီမံကိန်းအရ ကျွန်တော့တံတွေါ်တွေနဲ့ ချွဲပြီး အလွယ်တကူ လျှာဟာ အထဲဝင်နိုင်ပါတော့တယ်။ အိုးကောင်းလိုက်တာဗျာ လျှာလကာရည်အိုးထဲ လျှာထဲ့လျက်ရသလိုပါဘဲ အနံ့ကလည်း တစ်မျိုး အရသာကလည်းတစ်မျိုး မဆိုးပါဘူး။\nလျှာကလေးဟာ ဟိုထိုး ဒီထိုးနဲ့ နောက်ဆုံး သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်ဖြစ်တဲ့ စောက်စေ့ကို သွားပွတ်တိုက်လိုက်မိပါတယ်။ စောက်စေ့လေးဟာ ပျော့အိနူးညံနေပြီး အဆီခဲလေးလို အစ်နေသဗျာ လျှာဖျားလေးနဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုးလုပ်လိုက် ဖိပြီးပွတိဆွဲလိုက်နဲ့ နည်းမျိုစုံသုံးပြီး ဆွပေးလိုက်တာ တစ်ခါတည်း စောက်စေ့ဟာတောင်လာပါလေရော။ သူရဲ့ စောက်ဖုတ်ဟာပြောင်းလဲမှုတွေကို ခံစားရပြီး အံ့သြနေပုံရတဲ့ ကောင်မလေးဟာ သူ့စောက်ဖုတ်ကို သေချာစွာ ငုံ့ကြည့်နေပါတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ။\nအပျိုစင်မို့ နဲနဲဆွပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သွေးကြောထဲက သွေးတွေဟာ အက်ဆစ်တွေဖြစ်သွားရောပေါ့။ အခုစောက်ခေါင်းထဲမှာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို အငြိမ်မနေတတ်တဲ့လျှာနဲ့တွေ့တော့ ရမက်မီးဟုန်းကနဲ တောက်ပြီးသွေးကြောထဲက အက်ဆစ်တွေကို ပွတ်ပွတ်ဆူစေပြီပေါ့။ ချိုချိုရဲ့ ပါးစပ်ကနေ တရှီးရှီးနဲ့ ငရုပ်သီးစပ်သလို အသံတွေထွက်နေပါတယ်။ ပေါင်တံကြီးဖြဲဟပြီး ပြဲသထက်ပြဲပြီး ပန်းနုရောင် စောက်ဖုတ်လေးကို အခုဏက စိတ်သိပ်မပါပေမယ့် အခုတော့ နှာခေါင်းရော မေးစေ့ပါ စောက်ဖုတ်ထဲမြုပ်ပြီး လျှာကို အတွင်းခေါင်းထဲရောက်အောင် အတင်းထိုးသွင်းပြီး လျှာရဲ့ အရသာစုလေးတွေနဲ့ စောက်ခေါင်းချောချောလေးကို လှည့်ပြီး ယက်ပေးနေမိတယ် ။\nကောင်မလေးဟာ ကျွန်တော့်ကိုလက်နဲ့ကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ထဲကို ဖိပေးပြန်ပါတယ်။ စောက်ခေါင်းလေးဟာလဲ တရွရွနဲ့ လျှာကိုပြန်ပြီး ဆုပ်နယ်ပေးနေပြီး စောက်စေ့လေးဟာ နှုတ်ခမ်း ငုတ်တိုလေးတွေကြောင့် ဖရုံစေ့တစ်စေ့လို တောင်မတ်နေပါတော့တယ်။ ““ အား….. အား….. အမေး….. အင့်….. အင့် ”” ဟုတ်ပါရဲ့ တတ်ဆိတ်နေတဲ့ညကို ဖောက်ထွင်းပြီးတော့ ကောင်မလေးရဲ့ အသံတုန်တုန်လေးဟာ လှိုက်မောစရာပေါ် ထွက်လာပါတယ်။ ပြီးသွားပြီလေ…..။ စောက်ခေါင်းထဲက အရည်တွေဟာ လေခိုနေတဲ့ မီးသတ်ပိုက်ကကျလာသလို….. ပွက်ကနဲ ပွက်ကနဲ အံကျလာပါတော့တယ်။\nဖင်ဟာမြေပြင်ကနေ တစ်ထွာလောက်ကော့တက်ပြီး ဘေးကမြက်ပင်တွေကို ပြတ်ထွက်သွားအောင်ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းနဲ့ မေးစေ့မှာလဲ သူ့ရဲ့သုတ်ရည်တွေပေပွလို့ပေါ့ ပါးစပ်ထဲဝင်လာတာတွေကိုတော့ မထွေးထုတ်ပါဘူး။ မျိုချလိုက်တယ်။ စောက်ဖုတ်ထဲက အရည်တွေဟာ လရောင်ကြည်ရောင်တွေကြောင့် ငွေရောင်အဆင်းတောက်ပြီး ငွေရည်တွေလို စောက်ဖုတ်မှာ တွဲလောင်းခိုနေတယ်ဗျာ။ သိပ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ။ ကင်မရာသာရှိရင် ဓါတ်ပုံရိုတ်ထားတယ်။\nအခုတော့ ပက်လက်ကလေးငြိမ်နေတာ အသက်ကင်းမဲ့နေသလိုပါပဲလား။ ကောင်မလေးကို အသာခြေနှစ်ချောင်းက ကိုင်ပြီး အခုနက သူဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစားတွေ တင်ထားတဲ့သစ်မြစ်ခုံးခုံးကြီးပေါ်မှာ ခါးကို တင်လိုက်ပါတယ်။ နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို သစ်ပင်ခြေရင်းမှာ လှမ်းတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကိုတော့မြက်ခင်းပေါ်မှာပဲ ဖြဲထားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်လီးကြီးဟာလဲ ကိုက်ခဲနေလောက်အောင် မာတောင်နေပါတယ်။ လီးထဲက အကြောတွေဟာ အရည်ပြားကို ဖောက်ထွက်ပြီး ခုန်နေရဲ့။\nခရမ်းရောင် လက်နေတဲ့ ဒစ်ထိပ်ကို ချွဲကျိနေတဲ့ စောက်ခေါင်းထဲမှာ နှစ်ပြီး အသာမွှေပေးနေတယ်။ ကောင်မလေးက သိရောပေါ့။ လိုးတော့မယ်လို့။ အရည်ကြည်လေးတွေစို့လာပြန်ရော။ တွန့်လိမ်နေတဲ့ စောက်ခေါင်းကို အသာလက်နဲ့ဟပြီး လီးဒစ်ကိုတေ့ပြီးတော့ အသာသွင်းလိုက် ထုတ်လိုက်နဲ့ ဆွပေးနေပါတယ် ။ ကောင်းလဲကောင်းတဲ့ အရသာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြောပေါင်းတစ်ထောင်ဆိမ့်သွားအောင်လို့ သူ့ရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးဟာနူးညံ့လှပါတယ်။ သူလဲကျွန်တော့်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ဒစ်ဖျားကြောင့် အရသာတွေ့နေပုံပါပဲ။\nစောက်စေ့ကလေးဟာ တဆတ်ဆတ်နဲ့ စောက်ပတ်ကလေးဟာ တရွရွနဲ့ ပါးစပ်ထဲက တဟင်းဟင်းနဲ့ ကောင်မလေးဟာ အင်မတန် အလိုးခံချင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းထဲမှာ သွတ်သွင်းထားချင်နေပုံပဲ။ လီးကိုနဲနဲဖိသွင်းလိုက်ပါတယ် အင့်ကနဲ အသံထွက်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီနားမှာ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်လုပ်ပြီး တရွေ့ရွေ့နဲ့ဝင်လာလိုက်တာ အပျိုစင်မှေးကိုသွားထောက်မိပါလေရော ကောင်မလေးလဲ လီးဝင်တဲ့ တလျှောက်လုံး တကျွတ်ကျွတ်နဲ့ စုပ်တသပ်သပ်နဲ့ပေါ့။\nအပျိုစင်မှေးကို အသာဖိလိုက် ပြန်နှုတ်လိုက် လုပ်နေတော့ ကျင့်သားရသွားပုံပဲ ငြိမ်သွားလေရဲ့ ။ ကော့တက်နေတဲ့ ခါးနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့စုံကိုင်ပြီး အပျိုစင်မှေးကို မာတောင်နေတဲ့ လီးကြီးနဲ့ ဖိထောက်ချလိုက်တော့ပါတယ်။ ““ ပြွတ်….. ဗြစ်….. ဖောက်…… ဒုတ်….. အင့်….. အင်း….. အမေ့….. အား….. သေပါပြီ….. အမေ့ရဲ့…… ”” ဟုတ်ကဲ့ ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့ ခင်ဗျားတို့လဲလန့်မသွားနဲ့အုံး လူသတ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ပန်းဆွတ်နေတာ။ ကောင်မလေးရဲ့အသံဟာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ စူးရှပြီး ငှက်ဆိုးတောင် လိပ်ပြာလန့်သွားနိုင်တယ်။\nကျွန်တော်ကတော့ ထန်နေပြီမို့ သိပ်မမှုပါဘူး။ ““ ဗြစ်… ဗြွတ်… ပြွတ်… ဒုတ်… အင့်… အီးဟီး… ဟီးဟီး… ဒုတ်… အား… ဒုတ်… အိုး… အိုး… ဟီး… အင့်… အင့်… ဒုတ်… အား ဟင်း… ဟင်း… ဟင့်… ”” ကောင်မလေးဟာ ကြောက်သွားပုံပဲ… ငိုရှိုတ်ရင်း အလိုးခံနေရရှာတယ်။ စောက်ခေါင်းကျဉ်းကျဉ်းနုနုလေးဆီမှာ လီးကြီးဟာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားပြီး ဝင်ချင်သလိုဝင် ထွက်ချင်သလိုထွက် နေပါတယ်။ သွေးတွေကတော့ရဲနေတာပဲ ငရုတ်သီးထုပ်ပေါက်သွားသလား အောက့်မေ့ရတယ်။\nအတော်ကြာကြာလဲလိုးပြီးရော သူ့ရဲ့အပျိုစင်မှေးလေးဟာ လီးရဲ့ပွတ်တိုက်မှုဒဏ်ကြောင့် လိပ်ပြီး ပြတ်ထွက်သွားတယ် လီးအထုတ်မှာ အပြင်ကိုပါလာပြီး သွေးတွေနဲ့ရောလို့ ရော်ဘာပြားတစ်ပြားလိုပါပဲ လိပ်ပြီး စောက်ဖုတ်မှာ ကပ်နေတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ ငြိမ်သွားပြီး ကောင်းလာတယ်ထင်ပါရဲ့ ကောင်းရမယ်လေ။ ဒီအရသာဟာ ဘယ်သူများတောင့်ခံနိုင်လို့လဲ။ လီးကသာ မှန်မှန်ကြီးဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ အလုပ်များနေတာ။ ““ ဟော… ”” ဘာမှကြာလိုက်တယ် မထင်ရဘူး။ ကောင်မလေး စောက်ဖုတ် အခေါင်းဟာကျွန်တော်လီးကို အတင်းဆွဲဆုတ်ပြီး မလွတ်တမ်း ညှစ်ထားလိုက်ပါတယ်။\nလီးထိပ်မှာတော့ ရေနွေးလို ပူနွေးတဲ့ အရာတွေ လာထိလို့ကောင်မလေးပြီးသွားမှန်း သိရတယ်။ စုပ်ထားရက်နဲ့ပဲ ရအောင်ဆောင့်ပေးလိုက်တော့ ကျွန်တော်လည်း ကြာကြာမခံနိုင်တော့ဘူး လီးတင်မက တစ်ကိုယ်လုံး တင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး သုတ်ရည်တွေကို စောက်ခေါင်းထဲကလျှံကျအောင် သားအိမ်ကို ပန်းချလိုက်ပါတယ်။ သိပ်ကောင်းတာပဲဗျာ။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ အပျိုကိုလိုးရတာ ဘာနဲ့မှ မတူဘူး။ ကောင်မလေးငြိမ်ကျသွားသလို ကျွန်တော်လည်းသူ့ကို အသာပက်လက်အနေအထားဖြစ်အောင်ထားပြီး သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လှဲရင်း နို့သီးတွေကိုဆုပ်ချေရင်း အမောဖြေနေရပါတယ်။\n““ ကျမပြန်ရတော့မယ် ဖယ်ပေးအုံး ”” အရှက် အကြောက်တို့နဲ့ ရောပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို ရှိုက်ပြီးပြောပါတယ်။ ““ အိုး ကိုယ်ပို့ပေးမှာပေါ့ ချိုလေးရယ် အဝတ်အစားလဲ ဖြေးဖြေးထ ကိုယ့်ကိုကိုင်ထား။ ”” မတ်တပ်ထအရပ်မှာ စောက်ဖုတ်ထဲမှာ အိုင်နေတဲ့ သွေးနဲ့သုတ်ရည်တွေဟာ ဝေါကနဲ ကျလာပါရောဗျာ။ ကောင်မလေးပိုလန့်သွားတယ်။ ““ စိတ်ချ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး ဒါအပျိုမှေးပေါက်လို့ထွက်တာ ”” သူ့ကိုဘော်လီချိပ်တပ်ပေး အင်္ကျီဝတ်ပေး ထဘီဝတ်ပေးပြီးတာနဲ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပစ်္စည်းတွေ ကောက်ပြီး သူ့ခေါ်ရာနောက်ကို အသာလိုက်လာပါတယ်။\nသူ့ခါးကလေးကိုတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်လို့ပေါ့။ တဖြေးဖြေးနဲ့ မီးရောင် မှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ် လမ်းလေးတစ်ခုထိ ရောက်လာပါတယ်။ အိုဗျာ ကောင်းကင်ကြီးဟာ အစအဆုံးမရှိပဲဖြစ်နေသလို ဒီတဲလေးဟာလည်း ကွင်းပြင်ကျယ် ပန်းစိုက်ခင်းကျယ်ကြီးထဲမှာပါ့ဗျာ။ အဲ့ဒီစိုက်ခင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ တဲကလေးက ထီးထီးတည်းဖြစ်နေတာ အိပ်မက်ကမ်္ဘာထဲ ရောက်နေသလိုပါပဲလား။ ““ မမရေ မမ အောင်ဇေ အောင်ဇေ အိပ်ပြီလား ဒေါ်လေးကို တံခါးဖွင့်ပေးပါအုံး ””\n““ ဟဲ့ ညီမလေး နောက်ကျလှချည်လား သူကကော ဘယ်ကလဲ လာလာ မိုးချုပ်လှပြီ မမဖြင့် စိတ်ပူလိုက်ရတာ ”” ““ လမ်းမှာ လမ်းသူရဲ ကလေကချေတွေလိုက် နှောက်ယှက်လို့ ဒီက အကိုကလိုက်ပို့ပေးတာပါ မမရယ်။သူသာမကယ်ရင် ကျမဘဝတော့ဒုက်္ခပဲ ”” ကောင်းပါ့ဗျာ တော်တော်လိုက်တဲ့ ချိုချို ။ ““ အော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် ကျမညီမလေးက ညပိုင်းအထိ ဇွဲနဲ့ဈေးရောင်းတော့ တနေ့ဒါမျိုးဖြစ်မယ်ထင်သားပဲ ကျေးဇူးပဲရှင် ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ဘူး ”” စကားလည်းပြော မျက်လုံးကလဲ ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံးကို နေရာအနှံ့လိုက်ကြည့်နေတယ် သူကလဲသူ့ညီမလို မိန်းမချောပဲ။\nသူ့ညီမထက်တောင် ဘော်ဒီကောင်းသေး နို့ကြီးတွေက ဘရာဇီယာမပါပဲ အင်္ကျီအောက်မှာ ကြွားကြွားရွားရွား တင်ပါးကြီးတွေက ကားထွက်နေလေရဲ့ သူ့အရပ်ကလဲ သူ့ညီမထက်ပိုမြင့်ပါတယ်။ တစ်ခုတော့ရှိတယ် ခလေးအမေထင်တယ် သူ့ဘေးမှာ ၅နှစ်အရွယ် သူ့ရုပ်မျိုးနဲ့ ချာတိတ်တစ်ကောင် ရပ်နေတယ်။ ““ မမ အစ်ကို့ကို ထမင်းပါအုံး ဆာရော့မယ် ကျမရေချိုးလိုက်အုံးမယ် ”” ““ ဟုတ်သားပဲ မေ့နေလိုက်တာ လာ လာ ဒီမှာထိုင် ”” ““ နေပါစေ ကျွန်တော်မစားဘူး အခုပြန်မှာ ””\n““ မစားရင် မခေါ်ဘူးနော် အစ်ကို လမ်းမှာတော့ ချိုချို ချိုချိုနဲ့ အခုသူများကျွေးတာကျ မစားရင် နောက်လမ်းမှာတွေ့တောင် ရှောင်သွားမှာ ”” ““ ကဲ ကဲ စားပါမယ်ဗျာ…. အော်…. ဒါနဲ့ အစ်မကြီး… ”” ““ ရှင်… ပြောပါ ”” ““ ထမင်းများများ ထည့်ခဲ့ပါ… ”” ကျွန်တော်တို့ စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောရင်းနဲ့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားတယ် မသိဘူး။ ဟိုးအဝေးဆီက လွင့်လာတဲ့ (၁၁)နာရီသံချောင်းခေါက်သံကြောင့် သုံးယောက်သား မျက်လုံးပြူးသွားပါတယ်။ ““ ဟဲ့တော့… (၁၁)နာရီထိုးပြီ ဒုက်္ခပဲ မမရေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ””\n““ ဒီမှာပဲအိပ်ပေါ့ ဒီအချိန် အပြင်ထွက်ရင်တော့ အဖမ်းခံရမှာပဲ ”” တိုတိုပြောရရင် ကျွန်တော်ကို သူတို့ညီမနှစ်ယောက်ဘေးက အခန်းမှာ နေရာချပေးတယ်။ ကြမ်းကမာတော့ တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။ ဟိုလိမ့်ဒီလိမ့်နဲ့ ည(၁)နာရီထိုးပါရော မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အခိုက်နူးညံ့ပျော့အိတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်းလန့်နိုးသွားပြီး…။ ““ ဟင် မမ ပါလား ”” ““ ဟုတ်တယ် မောင်လေးရယ် မမ မနေနိုင်တော့လို့ မောင်လေးဆီလာခဲ့တာပါ။ မမကိုတော့ အထင်မသေးလိုက်ပါနဲ့နော် ””\nမသေးပါဘူးခင်ဗျာ အဖြေပေးတဲ့ အနေနဲ့ ပြည့်ဖြိုးတဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ငုံ့ပြီး စုပ်ယူလိုက်တယ် အားပါး ဒီမိန်းမက သဘာပဲ ကျွန်တော်အာခေါင်ထဲကို လျှာထည့်ပြီးကလိပါလေရော လက်တစ်ဖက်ကလဲ အင်္ကျီကြည်သီးတွေ တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပွတ်လိုက် ရင်ဘတ်မွှေးတွေနဲ့ ကစားလိုက်နဲ့ ဖီးလ်တွေပေး နေတယ်။ကျွန်တော်လဲ သူ့အင်္ကျီကိုဟပြီး ထွားအိနေတဲ့ နို့အုံတွေကို အသာဆုပ်နယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။နို့သီးတွေဟာ လက်သန်း တစ်ဆစ်လောက်ရှိမလား မသိ ကောင်းလိုက်တာ တရွေ့ရွေ့နဲ့သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်လီးဆီကို ရွှေ့ဆင်းလာပါရော။\nခေါင်းထောင်ချင်ချင်ဖြစ်နေတဲ့လချောင်းကို လက်နဲ့ ဆုပ်နယ်ပြီး အသာဂွင်းတိုက်ပေးနေပါတယ်။ အားကျမခံ စောက်ဖုတ်မို့မို့ကြီးကို အသာဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးသလို လက်ချောင်းတွေကလဲ စောက်ခေါင်းထဲဝင်ပါလေရော ကလေးတစ်ယောက် အမေသာဆိုတယ်။သိပ်မကျယ်ပါဘူး။ အနေတော်ပဲ အရည်တွေကလဲ ရွှဲလို့ ရမက်ပြင်းတဲ့မိန်းမပဲ။နှုတ်ခမ်းချင်းခွာထိုင်လိုက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။ လီးကြီးဟာ မြွေတစ်ကောင်လို ခေါင်းတလှုပ်လှုပ်နဲ့။ သူ့ခေါင်းလေးငုံ့ပြီးလီးဒစ်ကို ငုံလိုက်ပါတယ်။\n““ အိုး မမ မမ ကောင်းလိုက်တာဗျာ ကောင်းလိုက်တာ မမ ဟုတ်တယ်လျှာနဲ့ ထိုးပေး အား မမရယ် ”” ကျွန်တော်ရဲ့ အသံတိုးတိုးလေးဟာ မမကိုပိုမို လှုပ်ရှားစေပါတယ်။ ”” ပြောရအုံးမယ် သူ့နာမည်က ချိုရီတဲ့ဗျာ။ ညီမနှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်အပေါ် ချိုကြပါပေတယ်။ သာဓု သာဓု သာဓု…. ။ လီးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ စုပ်ယူလိုက်တာ တစ်ခါထဲ လီးထိပ်က လရည်တွေဟာ ပိုက်နဲ့ကျသလို တဝေါဝေါ ဆင်းကျလာပါရော သူလဲ ရေငတ်တဲ့လူလို တကျိုက်ကျိုက်နဲ့ မြိုချလိုက်တယ်လေ။\nလီးကြီးဟာ သေမသွားပဲ ဆက်တောင်နေတုန်းပဲ။ လီးကြီးဟာသေမသွားပဲဆက်တောင်နေတုန်းပဲ မမဟာ သူ့ထဘီကိုကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်ပြီး တောင်နေဆဲဖြစ်တဲ့လီးပေါ် ခွထိုင်ရင်း စောက်ခေါင်းထဲကိုစိုက်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ ““ ဗြစ် ဗြစ် ဗြစ် ဒုတ် အင့် ”” လီးဟာ သိပ်မကျပ်ပေမယ့် သိပ်လဲမချောင်လှတဲ့ စောက်ခေါင်းထဲ အခက်အခဲမရှိဝင်သွားပေမဲ့ ရှည်တဲ့လီးမို့ သားအါမ်ကို သွးထောက်မိပါတယ်။ ချိုရီတစ်ယောက် အင့်ကနဲခါဆင်းသွားပါလေရော။ ဒါပေမယ့် အရင်က အကျင့်ရှိပုံရတယ် မနားပဲ အသာကိုယ်ကိုကြွလိုက် နှိမ့်လိုက်နဲ့ ဆောင့်နေပါရော ။\n““ မမ မမ ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် သိပ်ကောင်းတယ် မမကို ချစ်မိသွားပြီ နာနာဆောင့်လေ မမ ဘာလဲ သားအိမ်နာမှာ စိုးလို့လား ကျွန်တော်ရဲ့ သွေးထိုးပင့်ကော် စကားတွေကြောင့် ချိုရီဟာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကိုလက်ထောက်အားယူရင်း နို့ကြီးတွေလှုပ်ပြီး ပြုတ်ကျတော့မတတ် အားရပါးရ ဆောင့်ပေးပါတယ်။ ပါးစပ်ကလဲ တအင်းအင်းနဲ့ ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ နှစ်ယောက်လုံး ချွေးတွေရွှဲသွားပါတယ်။ သူကလဲဗျာ အရည်တွေကျပဲကျနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်လမွှေးတွေ စိုရွှဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း အိုင်နေပြီ။\nစောက်ခေါင်းက မချော်လို့သာပေါ့။ တဖြေးဖြေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်ယူသလို နို့တွေနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်ထားပါတယ်။ လီးဟာသားအိမ်ကိုဒုတ်ကနဲဒုတ်ကနဲ ဆောင့်မိသလို သူ့နှုတ်ကလဲ တအင်းအင်းနဲ့ မောသံကြီးထွက်နေပါတယ်။ စောက်ခေါင်းဟာ လီးကိုရစ်ထားပြီး လီးဒစ်ကအသားနုလေးတွေဟာ သားအိမ်မှာ သွားဆာင့်တာကို တိုက်ချင်းပစ် ဒုံးပျံတီထွင်တဲ့ သိပ်္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်က သူ့ဒုံးပျံပစ်မှတ်ကိုထိရင်ဖြစ်မတဲ့ပီတိထက် ကျွန်တော်ဖြစ်တဲ့ ပီတိကပိုမှာပါ။ မကြာပါဘူး (၁၅မိနစ်ကျော်ပါတယ်) ချိုရီဟာ တအင်းအင်းနဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲက အရည်တွေပန်းချလိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကို ခွဖက်ပြီး တစ်ဖက်ကိုလှိမ့်ချလိုက်ပါတယ်။\nကျွန်တော်အပေါ်ကိုရောက်သွားတော့တာပေါ့။ အခုတော့ကျွန်တော်ဆောင့်ရမည့် အလှည့်ပဲ။ မိန်းမတို့ရဲ့ စိတ်က အတော်ဆန်းကျယ်သားဗျ။ အရုပ်လိုပဲ ကိုယ်ကလိုက်ရင်သူပြေး ကိုယ်ပြေးရင်သူလိုက်သကိုး။အခုပဲကြည့်လေ မမျှော်လင့်ပဲ မုတ်ဆိတ်ပျားမှာ ပျားရောပိတုန်းရော စွဲတာ။ ဒူးကွေးပေါင်ကားပြီး ဖြဲပေးထားတဲ့ ချိုရီစောက်ဖုတ်ထဲကို ကျွန်တော့်လီးအဆုံးအထိနှစ်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ ““ အင်း ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ် သိပ်ကောင်းတာပဲ ”” ပြီးတော့လီးကို ဒစ်မြုပ်ရုံလေးချန်ပြီး ပြန်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။\nအံတဈခကျြကွိတျလိုကျပွီး စကဒျဒုံးကညျြတဈလုံးလို အားနဲ့ဆောငျံလိုကျတယျ။ ခြိုရီရဲ့ သားအိမျကို ဒုတျကနဲ ဆောငျ့ပွီး ခြိုရီတဈယောကျ ကုနျးတတျသှားပါတယျ။ စောကျခေါငျးထဲကလဲ ပွဈနတေဲ့ အရညျတှပှေကျကနဲ အံကလြာပါတယျ။ ဒီလို အခကျြနှဈဆယျလောကျလဲ ဆောငျ့ပွီးရော ခြိုရီစောကျခေါငျးထဲကရော ကြှနျတေျာ့လီးပါ ပူလာပါတော့တယျ။ ဒီတော့ ခပျမွနျမွနျလေးပွီးအောငျ မွနျမွနျပဲဆောငျ့ပေးလိုကျတာ ခြိုရီစောကျဖုတျအတှငျးသားတှဟော ကြှနျတေျာ့လီးကို သတ်ျတဝါတဈကောငျလိုစုပျခလြိုကျတော့။\nအမလေးဗျာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာရှိတဲ့ သွေးတွေဟာ လီးထဲက ပန်းထွက်လာသလား အောက့်မေ့ရတယ်။ သုတ်ရည်တွေတလဟော ချိုရီရဲ့ သားအိမ်ကို အားရပါးရ ပန်းချလိုက်ပါတယ်ချိုရီလဲအင်မတန်အားရတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖင်ကြီးတွေကော့တက်ပြီး ကျွန်တော့်လီးကို သားအိမ်နဲ့ ညှပ်နိုင်သမျှ ညှပ်ထားပါတော့တယ်။ မောမောနဲ့ ချိုရီပေါ် ထပ်ကျညပီး မှိန်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချိုရီက ပွတ်သပ်ပေးရင်း မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံးနေရာလပ်မကျန်ရအောင် လျှောက်နမ်းနေပါတယ်။ ““ မောင်လေး အိမ်ထောင်နဲ့လား ””\n““ ဟင့်အင်း လူပြို လူပျိုမဟုတ်ဘူးနော် ရရစ်နဲ့ ပြိုတဲ့ လူပြို ”” ““ မင်းလီးကြီးက သိပ်ကောင်းတာပဲကွယ် မမဖြင့် အခုထက်ထိတောင် စောက်ခေါင်းထဲမှာ အရသာတွေ့နေတုံးပဲ ”” ““ မမယောက်ျား ရော ”” ““ သူကဆုံးသွားပြီလေ မမလဲသူဆုံးကတဲက ဘယ်ယောက်ျားနဲ့မှ မအိပ်ရ အခွင့်အရေးကလဲမရ ယောက်ျားလဲမတွေ့တော့ မမရဲ့စိတ်တွေကို အတင်းချုပ်ထားရတယ် အခေါင်းထဲမှာလည်းမခံနိုင်အောင်ယားလွန်းလို့ ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေလည်း မနည်းဘူး ကွယ် အခုမောင်လေးနဲ့ အားရပါးရ လုပ်ကိုင်ရတော့မှ မမစိတ်တွေငြိမ်ရတော့တယ် မင်းနောက်ဆိုနေ့တိုင်းလာပေးနော် မောင်လေး ””\n““ ရှင်တော်တော် ယုတ်မာပါလား ဟင် ညီမကိုရအောင်ချိုင်ပြီးတော့ မမကိုပါယူတယ် ရှင်လူယုတ်မာ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”” ဟိုက် … ဘယ်တုန်းက ချိုချို နိုးပြီး အနားရောက်လာတယ်မသိဘူး … ကွိုင်ပဲ။ .. ““ ဟဲ့ ညီမလေးနေအုံး ဒီကစ်္စဟာ သူဘာမှလုပ်တာမဟုတ်ဘူး မမစလို့ဖြစ်ရတာ မမလဲမနေနိုင်လွန်းလို့ သူကိုကပ်ရတာပါကွယ်။ နင်သူနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်တာလဲ သိပြီးသား နင့်ထဘီမှာသွေးတွေပေပြီး နင်တို့နှစ်ယောက်အတူ လမ်းလျှောက်လာကတဲက နင်တို့ ကိစ်္စပြီးခဲ့မှန်းသိတယ်။\nဒါကြောင့်လဲ ငါသူ့ကိုစည်းရုံးရဲတာပေါ့ ”” ““ ဟင် မမသိရက်နဲ့လုပ်တယ် ဟုတ်လား ရက်စက်လိုက်တာ မမရယ် မမလင်ယူပြီးတာတောင် သူများရဲ့ ”” ““ ဟဲ့ မိန်းမတွေရဲ့ သဘောနဲ့ ခံစားချက်ကို နင်ကြီးမှသိလာမယ် ညီမလေးရယ် ငါမနေနိုင်လွန်းလို့ သူ့ကိုလုပ်ခိုင်းရတာပါ ”” ““ မနေနိုင်ရင် ခြံအလုပ်သမား ထွန်းတင်နဲ့ အိပ်ပါလား အခုတော့ ချောချောနုနုလှလှလေးကိုမှ အရယူရသလား ”” ““ ပြောပါ ညီမရယ် ပြောပါ မမရဲ့အပြစ်ပါပဲ ”” ““ လက်ခုပ်ဆိုတာ နှစ်ဖက်တီးမှမြည်တာပါ ””\n““ သူနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး ကွယ် ”” ““ ဆိုင်တယ် ဆိုင်တယ် ကျမကို အပျိုရည်ပျက်အောင်လုပ်ပြီးတော့ ရက်တောင်မပြောင်းမခြားပဲ အစ်မရင်းနဲ့ စိတ်ရှိလက်ရှိလုပ်နိုင်တဲ့လူကို ကျမဘယ်လိုလုပ်ခွင့်လွှတ်နိုင်ရမလဲ ”” ““ ကဲ ညီမရယ် မမတို့နှစ်ယောက်လုံး သူနဲ့အညီအမျှချစ်ကြတာပေါ့ကွယ် ”” ““ ဟင့်အင်း မရဘူး မမကလင်ယူဘူးတော့ သူ့ကိုပိုဆွဲဆောင်နိုင်မှာပေါ့ သူ မမကိုချစ်မှာပဲပေါ့ ”” ““ မဟုတ်ပါဘူး ချိုချိုရယ် မင်းလေး သဝန်မတိုစပ်းပါနဲ့ ကိုယ်မင်းကိုပိုချစ်ပါတယ်ကွာ။\nမမကိုလဲ သနားမိတာပေါ့ သူလဲလူသားပဲ ဆန်္ဒလေးတွေတော့ရှိမှာပေါ့ နဲနဲကိုယ်ချင်းစာပါအုံး အချစ်ကလေးရယ် ”” ကျွန်တော်တို့ အခြေအတင်ပြောနေတုံး စိုရွှဲပြီးပြောင်လက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လီးကြီးကို တလှည့် ဖြူပြစ်ပြစ် အရည်တွေ ယီးလေးခိုနေတဲ့ ချိုရီစောက်ဖုတ်ကို တလှည့် ချိုချိုတစ်ယောက် မျက်စိကစားနေပါတယ်။ ဒါကိုသတိထားမိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ လီးကို အတင်းတောင်လာအောင်အားစိုက်ပြီး မသိမသာ ထောင်ပေးနေမိတယ်။ ““ သူကလဲ အမျိုးမျိုး အခုနကပဲ ချိုချိုကို ချစ်ပါတယ်လေး ဘာလေးနဲ့ အခုနံရံတစ်ဖက်ခြားရုံနဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကိုချစ်တဲ့ သူကို ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ ””\n““ အိုး ယုံရမှာပေါ့ကွာ။ မင်းတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံးကို ပိုင်ရမှတော့ ဘယ်သူနဲ့သွားပြီး ရှုပ်နေနိုင်တော့မလဲ မင်းကလဲချစ်ဖို့ကောင်း မမကလဲကြိတ်စရာကြီးဆိုတော့ ကိုယ်မင်းတို့နားပဲကပ်နေမှာပါကွာ ”” ““ ကဲ ညီမလေးလာ မမဘေးမှာလာထိုင် ”” ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိကနဲ ထိုင်ချလိုက်တဲ့ ချိုချိုကို ကျွန်တော်က ထဘီချွတ်လိုက်သလိုသူ့အစ်မကလဲ အင်္ကျီကို ချော့မော့ပြီး ချွတ်ချနေပါတယ်။ ပထမတော့ ရှက်သလိုလုပ်နေပေမဲ့ သူ့အစ်မက အမျိုးမျိုးနားချပြီး ကိုယ်တုံးလုံးလုပ်လိုက်ပါတယ်။\nမီးရောင်အောက်မှာ စံချိန်မှီ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဟာ ရှေးခေတ်ရောမ ကျောက်ရုပ်လေးတွေလို အင်မတန်လှပနေပါတယ်။ ကျွန်တော်ကို ကျွန်တော်တောင် နတ်သားတစ်ပါးလို အထင်ရောက်မိပါရဲ့။ ဟုတ်တယ်လေ အခုလဲ နတ်စည်းစိမ်ကို ခံစားနေရတယ်မဟုတ်လား။ အမယ်မယ် အကြီးမက ရဲတင်းသလောက် အငယ်မက ရှက်နေသဗျာ။ ပေါင်လေးကိုလိမ်ပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို ဖွက်ထားတယ်။ ဒါကိုက ချစ်စရာတစ်မျိုးပဲ။\n““ ညီမလေး ပေါင်ကိုစိမထားနဲ့ကွယ် ဘာလဲရှက်လို့လား မရှက်ပါနဲ့ ညီမလေးရယ် ညီမလေးက ကံကောင်းတယ်လို့မှတ်ထား။ အစ်မကိုယ်တိုင်က ညီမလေးကိုလက်တွေ့ လူ့ဘဝရဲ့အရသာကို သင်ပေးတယ်ဆိုတာ အင်မတန်ဖြစ်နိုင်ခဲတဲ့ကိစ်္စပဲ။ အခု မမက ညီမကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ယောက်ျားကိုကြိုးကိုင်နိုင်တဲ့နည်းတွေ သင်ပေးမယ်နော် ရှက်မနေနဲ့ ”” ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူ့ညီမရဲ့ နားရွက်လေးတွေကို လျှာဖျားလေးနဲ့ တို့ပြီးနှုတ်ခမ်းထဲ ငုံပြီး စုပ်ယူနေပါတယ်။\nကောငျမလေးခမြာ ကွကျသီးတဖွနျးဖွနျးထပွီး သူ့အဈမရဲ့ နို့တှကေို ကိုငျမိကိုငျရွ ဆုပျထားပါတယျ။ နားရှကျတှကေနေ တရှေ့ရှေ့နဲ့ ခြိုခြိုရဲ့နှုတျခမျးစုံကို ငွငျငွငျသာသာငုံပွီး စုပျယူနပွေနျပါတယျ။ ကြှနျတျောလညျး အငွိမျမနတေော့ပါဘူး။ လုံးဝိုငျးကွီးမားလှတဲ့ ခြိုရီရဲ့ နို့တဈလုံးကို လကျနဲ့စုံကိုငျပွီး နို့သီးတှကေို ငုံပွီးစုပျယူပေးနတေယျ။ အခုနက အရှိနျမသသေေးတဲ့ နို့အုံဟာ ပွနျပွီးတငျးမာလာပွနျရော။ နို့အုံတဈခုလုံး ဖနျတုံးကွီးလို တလကျလကျဖွဈအောငျ လြှာနဲ့ လြှောကျယကျပေးနတေယျ။\nသူလဲအရသာတွေ့ပုံပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့အရသာတွေကို သူ့ညီမကိုလွှဲပေးလိုက်ဟန်တူတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းဟာ ချိုချို လည်ပင်းတစ်လျှောက်တရွရွနဲ့ ပင့်ကူတစ်ကောင် လမ်းလျှောက်သလို လျှောက်သွားနေပါတယ်။ လျှာကလဲ တို့လိုက်ထိလိုက်နဲ့မို့ ချိုချိုတစ်ယောက် တဟင်းဟင်းနဲ့ တွန့်လိမ်နေပါတယ်။ သူ့ညီမနို့တွေကို ချိုရီဟာ ငြင်ငြင်သာသာနဲ့ နယ်ပေးနေပါတယ်။ တကယ့်ကို ယုယုယယနဲ့ ခင်ဗျာ။ ကြွေကျမယ်များထင်နေသလားမသိ။တရွေ့ရွေ့နဲ့ သူ့ညီမရင်ဘတ်ကို လျှာနဲ့လျှောက်ယက်ပေးနေတယ်။\nရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာလဲ အနီရောင်ကွက်တွေ ထင်နေအောင်ပါပဲ။ ပါးစပ်နဲ့စုပ်ပြီး ယက်ပေးနေတယ်။ ပတ်္တမြားတွေရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တင်ထားသလားပဲ။ ချိုရီဟာဒီပညာတွေ အတော်လိုက်စားဟန်တူပါရဲ့ ချိုချိုကို ပညာကုန်သုံးပြီး ထလာအောင် ရွလာအောင် ကြွလာအောင် လုပ်ပေးနေပါတယ်။ ဖွဖွလေးနမ်းရင်းနဲ့ ချိုချိုစောက်ဖုတ်ဆီကို ခရီးဆန့်နေပါတယ်။ စောက်မွှေးနုနုလေးတွေကို လေနဲ့မှုတ်ပေးရင်း ယုယကြင်နာဟန်နဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဆီးခုံပေါ်က အပြင် နှုတ်ခမ်းကြီးနှစ်ခုဆုံတဲ့ စောက်ဖုတ်ချိုင့်လေးကို ငုံပြီး စုပ်ယူနေမိတယ်။\nကျွန်တော်ကရော ကျွန်တော်လဲအငြိမ်မနေပါဘူး။ ချိုရီနို့တွေကို အားရအောင်စုပ်ပြီး လေးဘက်ထောင်ပေါင်ကားထားတဲ့ချိုရီရဲ့ ဗိုက်အောက်ခေါင်းသွင်းပြီး စောက်ဖုတ်နဲ့ တည့်တည့်နေရာယူလိုက်ပါတယ်။လုံးကျစ်တင်းမာနေတဲ့ တင်ပါးကြီးကို အသာဆွဲနှိမ့်ရင်း စောက်ဖုတ်ကို မျက်နှာပေါ်ရောက်အောင် ဖိချလိုက်ပါတယ်။ ပေါင်ကားထားလို့ စောက်ဖုတ်ဟာ ပြဲနေပြီး အတွင်း နှုတ်ခမ်းဟာ နှင်းဆီတစ်ပွင့်လို နီညိုရောင် သန်းပြီးပွင့်ဖတ်တွေလို ခွေလိပ်နေလေရဲ့။\nချိုရီလဲ ချိုချိုစောက်ဖုတ်ထဲက တရွေ့ရွေ့နဲ့ လျှာကလေး သွင်းရင်း စောက်စေ့ကလေးကို လျှာဖျားလေးနဲ့ မထိတထိ ကလိပေးနေပါတယ်။ ချိုချိုဟာ ပြင်းပြတဲ့ ဝေဒနာကြောင့် တွန့်လိမ်ပြီး ချွေးဆီးတွေကျလာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်သူ့အစ်မကလဲ ညီမလေးကို စေတနာအပြည့်နဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လက်မနဲ့အသာဖြဲရင်း စောက်ဖုတ်ထဲ နစ်သထက်နစ်အောင် မျက်နှာကို ထိုးသွင်းနေပါတယ်။ ““ မမ မမ အင်းဟင်း ဟင်း ဟင်း ချိုချို မနေတတ်တော့ဘူး မမရဲ့ ”” ဟုတ်ပါတယ် ချိုချိုမနေနိုင်ပါဘူး\nချိုချိုမနေနိုင်သလို ချိုရီလဲမနေနိုင်ပါဘူး သူရဲ့ အဆီတွေပြည့်ပြီးဖောင်းတင်းနေတဲ့ စောက်ဖုတ်မှာ ကျွန်တော်ရဲ့ လျှာကြီးထဲ့ပြီး တပြတ်ပြတ်မြည်အောင် ယက်ပေးနေမိတယ။ စောက်စေ့ကလေးဟာ သူတကာထက်ကြီးတာမို့ ထင်ထင်ရှားရှား သိနိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှာညှပ်ပြီး လျှာနဲ့ အသာပွတ်ပေးတော့ ချိုရီခမျာ ဖင်ကြီးတွေကို နှိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်နဲ့ အတော်ကြီး အရသာတွေ့နေတယ်ခင်ဗျာ။ စောက်ခေါင်းထဲမှာ လျှာကြီးကို အသာထည့်ပြီး မွှေယက်ပေးနေမိတယ်။\nစောက်ခေါင်းရဲ့ အသားလေးတွေ နူးညံ့လိုက်လေခြင်း တကယ့်ကို ဝါဂွမ်းကလေးလိုပျော့အိပြီး နွေးနေတယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားခွေလိပ်ကလေးတွေကို ငုံပြီး ယုယုယယ စုပ်ထားတော့ အားရလွန်းလို့လား မသိဘူး။ ““ ဘူ ”” ကနဲ လေတွေပန်းထွက်လာပါတယ်။ စောက်ခေါင်းထဲ ကနဲနဲကျလာတဲ့ အရည်တွေကို လက်နဲ့တို့ပြီး ဖင်ပေါက်ဝကို အသာထိုးတဲ့လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ လက်ညှိုးကို သွင်းလိုက်ထုတ်လုပ်ပေးနေတော့ ချိုရီခမျာ အရသာအတွေ့ကြီးတွေ့ပြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ပေါ် စောက်ဖုတ်ကြီးကိုဖိကပ်ထားပါတယ်။\nအဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ချိုချိုတစ်ယောက် အသက်နှုတ်ခံရသလို ဝူးဝူးဝါးဝါး အော်ရင်း စောက်ဖုတ်ထဲက အရည်တွေ စီးကျလာပါတော့တယ်။ ချိုရီလဲ လက်လွှတ်မခံပဲထွက်သမျှဟာတွေကို ကန်ထရိုက်ယူသလို လောဘတကြီးနဲ့ ယက်မြိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ ချိုချိုကတော့ ကောင်းလွန်းတဲ့အရသာကိုပက်လက်ကလေးငြိမ်ခံပြီး မှိန်းနေလေရဲ့။ ရှေးမနှောင်းမှာပဲ ချိုရီလဲ ကျွဲမတစ်ကောင်သေးပေါက်သလို စောက်ခေါင်းထဲက အရည်တွေ ပါးစပ်နဲ့အပြည့် ဝေါခနဲသွန်ချရင်း အိပ်ယာပေါ် လဲကျသွားပါတော့တယ်။\nခဏနားပြီး ချိုရီဟာ ကျွန်တော့်လီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်မှာတေ့ရင်း စုပ်လိုက်ယက်လိုက် လျှာနဲ့ကလိလိုက် ခေါင်းကို ရှေ့တိုး နောက်ငင်နဲ့ ဂွင်းတိုက်ပေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးစုံ ကလိပေးနေလိုက်တော့ ဘသားချောလဲ ရဟန်္တာမှ မဟုတ်တာ ငေါက်ခနဲ ထလာပါရော။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ရွေးသလိုလိုနဲ့ တယမ်းယမ်းရယ်။ သံချောင်းကြီးလို တင်းမာနေတဲ့ လီးကို ပါးစပ်ထဲမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ငုံရင်း မြှင်းပြီး ညှစ်နေလေရဲ့။ ““ အိုး မမရယ် ကောင်းလိုက်တာ အင်း ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် အိုး အား အား အား ယား ”” ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေဒနာကို ခင်ဗျားတို့တွေ့ရင် သနားသွားမယ်။\nလူးလိမ့်ပြီး အံကြိတ်လိုက်၊ လက်သီးဆုပ်လိုက်နဲ့ အပြင်းအထန် ဝေဒနာခံစားနေရတာကိုး။ သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဆံပင်အရင်းကကိုင်ပြီး လီးနဲ့ အတင်းဆောင့်နေမိတယ်။ ““ မမ….. မမ….. အိုး….. အား….. ပြီးတော့မယ်။ ပြီးတော့မယ်….. ပြီးပြီ….. ပြီးပြီ….. အား….. ”” ရေစုပ်စက်နဲ့ စုပ်တင်လိုက်သလို လီးထဲက တရှိန်ထိုး ထွက်လာတဲ့ သုတ်ရည်တွေဟာ ချိုရီရဲ့ အာခေါင်ထဲကို ဝုန်းဆိုပန်းထွက်ပြီး မျိုချစရာမလိုပဲ လည်ချောင်းကနေတဆင့် ဝမ်းထဲထိ ရောက်သွားပါတယ်။\n(၁၅)မိနစ်လောက် မှိန်းပြီး သူ့ညီမချိုချိုခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ဆွဲမလိုက်ပြီး မတ်တပ်အနေအထားနဲ့ ဖြဲပြီးကိုင်ထားပါတယ်။ ချိုချိုရဲ့ ဖင်ဟာ ကြမ်းနဲ့လွတ်ပြီး လေထဲမြောက်နေတာပေါ့။ ချိုချိုရဲ့ ပေါင်ကြားထဲ အသာဝင်ပြီးပြန်ပြီးတောင်မတ်စပြုနေတဲ့ ငပဲနဲ့ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးတစ်လျှောက် လိုက်ပွတ်ပေးနေတော့ ချိုချိုဟာ တဟင်းဟင်းနဲ့ အချက်ပေးလာပါတယ်။ ခါးကျဉ်းကျဉ်းလေးကို စုံကိုင်ပြီး ဟနေတဲ့ စောက်ခေါင်းဝ ဒစ်တေ့လိုက်ပါတယ်။\nအသက်အောင့်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်ပါတယ် လီးဟာ တဗြစ်ဗြစ်နဲ့ထစ်ထစ်ဝင်သွားပြီး ဒုတ်ကနဲ အသံထွက်လာပြီး ချိုချိုလဲ တအားအားနဲ့ ငြီးနေပါတော့တယ်။ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး။ တရမ်းရမ်းဖြစ်နေတဲ့ ခါးကိုလက်နဲ့ငြိမ်အောင် စုံကိုင်ရင်း မညှာတမ်းဆောင့်လိုးပေးနေမိတယ်။ ချိုချိုလဲကြည့်ရတာ အားရပုံပဲ ကိုင်ထားတဲ့ခြေကျင်းဝတ်တွေကို ပိုပြဲအောင်ဆုပ်ကိုင်ပြီးပေါင်ကို ထပ်ဖြဲလိုက်သလို ပိုပြီးလည်း မြင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ စိတ်ရှိသလို မြန်မြန်တစ်မျိုး နှေးနှေး တစ်ဖုံ အားရပါး ဆောင့်နေမိတယ်။\nစောက်ခေါင်းထဲမှာ လီးကို အဆုံးထိထည့်ပြီး လော်ရီကားတွေ ဂေါက်ကြီးနဲ့ စက်နှိုးသလို မွှေပေးလိုက်တော့ ငယ်သံပါအောင် အော်ပါလေရော။ အခုနက ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေလဲ ပြန်ပေါက်ပြဲပြီး သွေးတွေကျလာပြန်ပါတယ်။ စောက်ဖုတ်တပြင်လုံးနဲ့ ကျွန်တော့်လီးတစ်ခုလုံး နီရဲပြီးဆေးဆိုးထားသလိုပါပဲလား။ ကျွန်တော့်စိတ်ထင် အချက် (၁၀၀- ၁၂၅)လောက်လဲ ဆောင့်ပြီးရော ချိုချိုစောက်ခေါင်းက သွေးတွေနဲ့ ရောနေတဲ့ အရည်တွေတစိမ့်စိမ့် ဆင်းလာပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်လဲမခံနိုင်တော့ပါဘူး။\nသားအိမ်နံရံကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သုတ်ရည်တွေ မနားတမ်း ပန်းချလိုက်ပါတော့တယ်။ မောမောနဲ့ ပက်လက်လှန် အိပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ပေါ် ချိုရီဟာ အုပ်မိုးရင်း သူ့ညီမသွေးတွေ အရည်တွေ ကျွန်တော်ရဲ့ သုတ်ရည်တွေပေကျံနေတဲ့ လီးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံရင်း ပေကျံသမျှကို စုပ်ယူနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲကလည်း ပွဲတိုင်းနိုင်စစ်သူကြီး တစ်ယောက်လို ခမောက်ကြီး တကားကားနဲ့ ခေါင်းပြန်ထောင်လာရော။ တောင်တာမှ တကယ့် သံမဏိချောင်းကျနေတာပဲ။ သိပ်အချိန်မဆွဲတော့ဘူး။\nလေးဘက်ထောက်ပြန်ပြီးကုန်းပေးနေတဲ့ ချိုရီ စောက်ဖုတ်အိအိထဲလီးကို ရှောခနဲ သွင်းချလိုက်တယ်။ ချိုရီကတော့ ကြိုက်တဲ့ပုံပဲ .. ပိုထိတဲ့နည်းကိုး။ တအင်းအင်းနဲ့ ဝင်လာသမျှအချက်တိုင်းကိုတောင့်ခံနေတယ်။ ချိုင်းအောက်ကနေ လက်လျှိုပြီး နို့သီးတွေကို ဆုပ်ချေပေးနေရင်း လီးကို ဒုတ်တစ်ချောင်းလို သတ်မှတ်ပြီး သားအိမ်ကွဲမတတ် ဆောင့်ပေးနေမိတယ်။ ချိုရီခမျာ အရှ့ကို စိုက်ကျသွားပြီး ပေါင်လဲ ကားသထက်ကားလာပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ရမက်မီးကြောင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ညှာတာရမှန်းမသိတော့ပါဘူး။\nညှာလဲ ဒီမိန်းကလေးက ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီတော့ မနားတမ်း တအုန်းအုန်းမြည်အောင် ဆောင့်တော့ ခိုင်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ တဲလေးဟာ သိမ့်သိမ့်တုန်နေတယ်။ ““ အား….. အား….. ”” နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပြီးလို့ အသက်ထွက်သလိုအော်ရင်း ထပ်ကျသွားပါတော့တယ်။ ဩ…….ဟိုမှာ နံပါတ် ၈ လာနေပြီ…. လာသွားမယ် ဟုတ်တယ်လေ… ခေတ်ကြီးကိုက သုတ်သုတ်စား သုတ်သုတ်သွားမှ စကားကောင်းနေလို့ ကျွန်တော်တို့စီးရမယ့်ကားလာနေပြီ။ မပြတ်သေးတ့စဲ ကားကိုအတင်းဖြတ်ပြီး. … မှတ်တိုင်ကျော်ရပ်တဲ့ကားနောက်ကိုခွေးတစ်ကောင်လိုပြေးလိုက်ရတယ် မပြောချင်ပါဘူးဗျာ…\nမနက်နဲ့ ညနေဆို ကားစီးရတာလူနဲ့ကိုမတူဘူး…ခေတ်ကြပ်ကြီးထဲမှာကိုရွှေ စပါယ်ရာတွေကလည်းယဉ်ကျေးပါပေတယ်။ သင်တန်းဆင်းလာသလိုပါဘဲ။ ““ကဲ…လက်မှတ်ဝယ်ကြပါ….တစ်ကျပ်လေးနဲ့လက်မတို့ရစေနဲ့….ဟိုဘက်ကဘကြီးရှေ့တိုးပါ။ မကျေနပ်ရင်ရှေ့မှတ်တိုင်ဆင်းနေခဲ့။ရှေ့ကညီလေးပိုက်ဆံထုတ်ထားကွာ….တစ်ကျပ်လေးကို သူတောင်းစားလိုလိုက်တောင်းနေရတယ်”” ““ကားခပေးကြပါဗျ။”” အဲ့ဒါပဲကြည့်တော့….ကျွန်တော်လည်း အအော်ခံရမှာကြောက်တာနဲ့…တစ်ကျပ်ကို နှမြောတသစွာနဲ့ထုတ်ပေးလိုက်ရပါတယ်။\n““စံပြလား…စံပြ…ရှေ့ထက်ွထားကြပါခင်ဗျားတို့မေးနေတာ နဲ့မိုးလင်းတော့မှာပ။ဲ ရှေ့တိုးပါ…မှတ်တိုင်ပါတယ်ဆရာရေ”” အိုး .. စိတ်ညစ်စရာကောင်းလိုက်တာ…တက်ကြဆင်းကြနဲ့ ဒီလိုပဲနေ့တိုင်းကြုံနေရတော့…ဒီအချိန်ရောက်ရင်ရူးချင်တယ်… အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့ကိုယိုင်ဆင်းသွားအောင် ကြိမ်ခြင်းကြီးနဲ့တိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ စိတ်တိုတိုနဲ့ရန်တွေ့မယ်လုပ်တော့…လားလား…တော်တော်ချောတဲ့ကောင်မ လေးတစ်ယောက်ပဲ။ ““ပေး…ညီမ…ဒီခြင်းကြီးနဲ့ဆို ကားအလယ်ကောင်မှာ လူတွေဒုက်္ခရောက်နေမယ်။\n”” ကောင်မလေးက ကျေးဇူးတင်တဲ့အပြုံးနဲ့ ခြင်းတောင်းကိုကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ကားကလည်း ကြပ်သထက်ကြပ်လာတာမို့…ခြင်းတောင်းမရှိတော့တာနဲ့သူနဲ့ကျွန်တော်ဟာကော်နဲ့ကပ်ထားသလို ကပ်နေပါတယ်။ ကောင်မလေးကတော့အနေခက်ပုံပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ဘယ်လိုနေမယ်ထင်လဲ။ ကောင်မလေးက တောင့်တောင့်တင်းတင်းလေးဗျ။ ကြည့်ရတာပန်းရောင်းပုံပဲ။ ခမ်နွမ်းနွမ်းကလေးဆိုပါတော့…..ရုပ်ကလေးကတော့ သနားကမားလေးလေးပဲ…..ဆံပင်ကိုရှေ့က ဆာမူရိုင်းကေညှပ်ပြီး နောက်မှာ ကျစ်ဆံမြီးလေးချည်ထားတယ်။\nမျက်လုံးလေးတွေက ဇင်ယော်တောင်လို ကော့နေပြီး မျက်တောင်ကျတော့ ကော့ပြီးနက်နေတာဲ့။ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အလှဆုံးကမျက်လုံးပဲဗျာ…..ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချစ်ချင်လာတယ်…..ဝိုင်းပြီးညိုတိုတိုနဲ့ ရွှန်းလဲ့နေလေရဲ့။ နှာခေါင်းလေးဟာ နဖူးကနေ ပြေဆင်းလာပြီး နှာဖျားနဲနဲကော့တယ်။ လန်လန်လေးပေါ့။\nCategorized as အငျးဆကျ Tagged ညီအဈမနှဈယောကျ


အရှင်ဘုရားသို့ အိတ်ဖွင့်ပေးစာ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Poetry » အရှင်ဘုရားသို့ အိတ်ဖွင့်ပေးစာ\nPosted by ခရီးသည်ကြီး on Jun 21, 2013 in Poetry | 24 comments\nမမြဲ ၊ ဆင်းရဲ ၊ အစိုးမရ\nအရှင်ဘုရားးးး ….. သတိထားတော်မူပါ\nရုပ်နာမ် ဓမ္မ သခါင်္ရတွေကို\nမြဲ ချင်နေသလား ဘုရာ့\nစိုးမိုးထား ချင်တာလား ဘုရာ့ \nသူဌေး ၊အနူ ၊ သမတ\nရုပ်၊ နာမ် တွေဘဲမဟုတ်လားဘုရာ့\nအတ္တာဟိ အတ္တရော နာထော\nမမေ့ မလျော့ မပေါ့မဆ\nမဖြစ်ပါရစေနဲ့ ဘုရား ……\nဆင်ခြင် တော်မူပါ ဘရာ့ ….ဘုရားးးးးး …။\nခရီးသည်ကြီးရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲက မှတ်တမ်းများကို ကူးယူပြီး\nကျုပ်ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါသဗျားးးးးးးးးးးးးးးးး\nကျွန်တော်က တော့ ခရီးသည်ကြီးရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲက မှတ်တမ်းများကို\nစာအုပ် ထဲ ထည့် သိမ်းလိုက်ပါတယ် ။\nခရီသည်ကြီးရဲ့ မှတ်တမ်းကို သိနိုင် ဖတ်နိုင် မှတ်နိုင် ဆင်ခြင်နိုင်ကြအောင်လို့ စာမျက်ခွက်မှာ ရှဲလိုက်ပြီ။\nမီးမီးလဲ မမလိုပဲ စာမျက်ခွက်ကြီးတွင်ရှဲလိုက်ပါကြောင်း။\nသခင်မိုဘိုင်း ၊ ကိုအလင်းဆက်၊ အစ်မကြီး ဒေါ်မမ နဲ့ TNA ခင်ဗျ\nလာရောက်ဖတ်ပေးတာရော သိမ်းပေးတာရော ရှယ်ပေးတာတွေအတွက်ပါ ကျေးဇူးအနန္ဒပါဗျ ။\nစိတ်တူ သဘောတူ သူများလို့ထင်မိပါတယ်။\nသတိတရ နဲ့ ဝင်လာတဲ့ ခရီးသည်ကြီးရေ။\nအဖိုးတန်မှန်ကန်တဲ့ စာသားလေးတွေ ရဲ့ အနှစ် ကို ဖတ်ရင်း သာဓု၊ သာဓု၊သာဓု ခေါ်ပါတယ်ရှင်။\nသူ့ထိုက်သူ့ကံ – “သဗ္ဗေသတ္တာ ကာမသကာ” မဟုတ်ဘူးလား ဖျာ့၊\n“အတ္တာဟိ အတ္တရော နာထော” – မိမိ ကိုယ်သာကိုးကွယ်ရာ လို့ ကိုအံ့ကြီး သီချင်းမှာ ပါတယ်။\nလို့ ဆိုပြီး စာကြောင်းသပ်သပ် ခွဲခဲ့ရမှာဗျ\nအားပေးထောက်ပြတာလည်း ဝမ်းသာတယ်ဗျ ။\nဘူဘာပြောပြော တို့အူးဇင်းကတော့ တိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ မှတ်တမ်းဝင်ဖစ်သွားဘီ…\nဖတ်ယူ မှတ်သား သွားပါတယ် ရှင့့်\nမင်္ဂလာပါ WOW နဲ့ ညလေး ခင်ဗျ\nအော်…ခုတလောကြားနေ မြင်နေရ တွေ့နေဖတ်နေရ သူတို့အကြောင်း တွေကြီးပါပဲ..ကမ္ဘာမှာရော.မြန်မာမှာရော..အလှည့်ကျလာလို့လားမှ မသိ\nခရီးသည်ကြီးရေ.အရာအားလုံးဟာ ဆုတ်နေတာပါ အနှေးနဲ့ အမြန်ပါပဲ….လူတွေလုပ်ရမဲ့ အလုပ်ကို ဘုန်းကြီးတွေ က၀င်ကူနေတာ\nလူတွေနဲ့ တင် မပြီး လို့ ဘုန်းကြီးတွေ ၀င်ပါနေရတာ….ကျွန်တော် တို့သာသနာ အဆင်းမှာအရှိန်လျော့အောင်ဆွဲပေးနေတာလားလို့…။\nဆုပ်ကပ်လို့ ဆိုသော်လည်း စောနေသေးလားလို့ဗျာ\nဘာည ဘာညာ လွှဲမချချင်ဘူး\nပရိယတ် ပတိပတ္တိ နှစ်မျိုးသာ ဆောင်ရွက်သင့်ပါတယ်\nဗုဓ္ဒ ဘာသာဟာ မြန်မာလူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုတာမှမဟုတ်ပဲ\nမည်သည့်လူမျိုးမဆိုကိုးကွယ်နိုင်သလို ဘယ်သို့သော လူမျိုးရေးနဲ့မှ မရောထွေးသင့်ဘူးလေ\nလူတွေမလုပ်နိုင်လို့ ဘုန်းကြီးဝင်လုပ်တယ်ဆိုတာ နားထောင်လို့ကောင်းပေမယ့် ဘုရားအလိုနဲ့တော့ညီမယ်မထင်ဘူး\nမြန်မာပြည်မှာမကွယ်ချင်ရင် ဒီက သံဃာတော်တွေမှာ တာဝန်ရှိတယ်\nနိုင်ငံသားစိတ်ကို မလုံ့ဆော်ပဲ ၊ လူမျိုးရေးစိတ်ကို လှုံ့ဆော်နေသ၍\nကျုပ်တို့နိုင်ငံ နောက်ကရေရင် ၁ ဘဲဖြစ်နေမှာ\nလူမျိုးရေးခွဲခြားမှုကို နိုင်ငံအသီးသီးကလည်း အမြင်ကျဉ်းတယ်လို့သဘောထားကြပြီလေ\n“ရုပ်နာမ် ဓမ္မ သခါင်္ရတွေကို\nစိုးမိုးထား ချင်တာလား ဘုရာ့ ” ကြိုက်တယ်ဗျာ\n“အတ္တာဟိ အတ္တနော နာထော” ကွိကွိ\n‘ဒီနှစ်တန်ခူးအတာကူးပြီးလို့ နှစ်သစ်ရောက်ရင် ဒို့တိုင်းပြည်ကြီး တိုးတက်တော့ မယ်’ လို့ ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး မိန့်ကြားထားတာကြောင့် နှစ်သစ်ကို မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေနဲ့ ယုံကြည်စွာ စောင့်မျှော်နေမိပါတယ်။ နှစ်ဟောင်းကုန်ခါနီး မှာတော့ မိတ္ထီလာအရေးအခင်းက စခဲ့တဲ့ မြန်မာပြည် အလယ်ပိုင်းနဲ့ ပဲခူးတစ်ဝိုက်က အရေးအခင်းတွေကြောင့် ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ကဲ့ရဲ့စရာ အဖြစ်မျိုးတွေတော့ ကြုံခဲ့ရတာပေါ့ဗျာ။ ဥပဒေဘောင်အတွင်းကပဲ ဖြေရှင်းကြဖို့ ၀ိုင်းဝန်းတိုက်တွန်းကြတာကြောင့် ”တကယ်ပဲ လက်ရှိဥပဒေတွေ အတိုင်းဖြေရှင်းရင် လက်ရှိကြုံတွေ့နေရတဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးပြေလည် သွားမလား၊ လက်ရှိဥပဒေတွေက ကိုယ့်တိုင်းရင်းသူတွေကို တကယ်ပဲ ထိထိရောက်ရောက်ကာကွယ် နိုင်သလား၊ မွတ်တွေရဲ့ လူမျိုတိုက်စစ်ကြီးကို ကာကွယ်နိုင်ရဲ့လား” လို့ စဉ်းစားမိပါတယ်။ တကယ်လို့ လူမျိုတိုက်စစ်ကြီးကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ လိုအပ်တဲ့ ဥပဒေအသစ်တွေကို အခြေခံ ဥပဒေတွေပြင်ဆင်ရေးဆွဲခြင်း နှင့် အတူ ပြင်သင့်တာပြင်၊ အသစ်ရေး သင့်တာကိုရေးပြီး ပြဋ္ဌာန်းကြဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ယုံကြည်မိပါတယ်။ ကျွန်တော် တို့လို ပဲ မွတ်စလင်တွေနဲ့ အတူနေရပါလျက်နဲ့ မွတ်တွေဝါးမျိုတာကို မခံရတဲ့ စင်ကာပူဟာ ဘယ်လိုအစီအမံတွေကြောင့်လဲ ဆိုတာကို ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။\nပထမ ROM လက်ထပ်မော်ကွန်းရုံးက မွတ်စလင်မှ လွဲလို့ အခြားသော ဘာသာဝင်တွေအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ လက်ထပ်ပေးတဲ့ တရားရုံးပဲဖြစ် ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အချင်းချင်းသော်လည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ နဲ့ ခရစ်ယာန်သော်လည်းကောင်း၊ ခရစ်ယာန်နဲ့ ဟိန္ဒူကိုသော်လည်းကောင်း … ကျန်ဘာသာတွေအားလုံး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လက်ထပ်ခွင့် ရှိပါတယ်။\nအဖြေက ‘လက်ထပ်ခွင့် မရှိ’တဲ့.. ။ ဒါကိုမှ လက်ထပ်ချင်ရင် နည်း ၂ နည်းတော့ ရှိပါတယ်။\n.. ဟာ … ဒါဆိုဘာထူးမှာလဲကွာ .. မွတ်က ဗုဒ္ဓုဘာသာအမျိုးသမီးကို မွတ် ဘာသာထဲ ၀င်ခိုင်းပြီး လက်ထပ်မှာပေါ့ကွာ လို့ စောဒကတက်နိုင်ပါတယ်။ .. ဒီလိုရှိပါတယ် ..။ ကျွန်တော်တို့ ဆီမှာ ကျတော့ မွတ်က မြန်မာမ တစ်ယောက် ကို ”လူကိုပဲယူပါ။ ယူပြီး မင်းလည်းမင်းဘာသာကို ကိုးကွယ်၊ ငါလည်း ငါ့ဘာသာကို ဆက်ကိုးကွယ်မယ်” ဆိုပြီး လက်ထပ်ပါတယ်။ ယူပြီးနည်းနည်း ကြာမှ နည်းမျိုးစုံးသုံးပြီး မွတ်ဘာသာထဲ ၀င်ခိုင်းတယ်ပေါ့ဗျာ။ ဒီအချိန်မှာ နှိပ်စက်ရင် တရားရုံးမှာ တိုင်နိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် … ဒီအခြေအနေရောက် မှတော့ တိုင်ပါတော့မလား …။\nတိုင်လိုက်လို့ ဖမ်းပြီဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ပကတိအပျိုစင်ဘ၀ကို ပြန်ရပါဦး မလား? ဒီတော့ ဒီအခြေအနေရောက်မှတော့ မတိုင်တော့ဘူးပေါ့ဗျာ… သူတို့ဘာသာထဲပဲ ၀င်လိုက်တော့တာပေါ့။ တကယ်တော့ မွတ်စလင်အမျိုးသား တစ်ယောက်က သူ့အမျိုးသမီးက အခြားဘာသာ ဖြစ်နေရင် မွတ်ဘာသာထဲကို ရအောင်သွတ်သွင်းရပါတယ် .. မသွင်းနိုင်ရင် သူဟာတာဝန်မကျေဘူးပေါ့ဗျာ။\nဒါဆို .. ဟုတ်ပါပြီ .. မွတ်အချင်းချင်း ၄ယောက်ယူပြီး လူနဲ့ မျိုမယ်ဆိုရင်ကော ?? … ဆိုတော့လည်း .. အလွယ်တကူ နောက်တစ်ယောက်ထပ်ယူလို့ မရအောင် ဥပဒေကို ပညာသားပါပါ ပြဋ္ဌာန်းတားမြစ်ထားပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ROMM မွတ်စလင်လက်ထပ်မော်ကွန်းရုံးကို MUSLIM LAW ACT နဲ့ အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ မွတ်တွေကို ၄ ယောက်ယူခွင့်ပေးတယ်ပေါ့ဗျာ … ဒါပေမယ့် တကယ်ယူဖို့ မလွယ်ဘူး။ နောက်တစ်ယောက်ယူချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ နောက် တစ်ယောက်ကို ကျွေးနိုင်လောက်အောင်ချမ်းသာကြောင်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ပြရပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာကို တားလိုက်တာလည်း ဆိုတော့ သာမာန် လူတန်းစားနဲ့ ဆင်းရဲသားမွတ်တွေ နောက်မိန်းမယူခွင့် မရှိဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းနဲ့ တားလိုက်တာပါ။ ယူခွင့်ရှိတဲ့ မွတ်အရေအတွက် အလိုအလျောက်နည်းသွားတာပေါ့ဗျာ။\nဒါဆိုသူဋ္ဌေးမွတ်တွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ယူမှာပေါ့ ဆိုပြန်တော့လည်း … ဒီလို ‘ထစ်’ထားပြန်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ယူမယ်ဆိုတာနဲ့ တရားရုံးမှာ လျှောက်ရပါတယ်။ ဒီအခါမှာ တရားရုံးက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့.. Kadi လို့ ခေါ်တဲ့ အရာရှိက .. ပထမ မိန်းမရော၊ နောက်ယူမယ့် မိန်းမကော နှစ်ယောက်စလုံးကို သီးခြားစီခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီး အသေးစိတ် အင်တာဗျုးပါတယ်။\nဆိုတာတွေကို ခရေစေ့တွင်းကျ မေးတယ်ပေါ့ဗျာ။ သူက ‘NO’ ဆိုရင်ယူခွင့် မရှိပါဘူး … ဘယ်လိုလဲ? မွတ်မတွေ သိပ်သဘောထားကြီးမယ်ထင်သလား? ကျွန်မယောက်ျား နောက်မိန်းမတစ်ယောက်ထပ်ယူမှာကို သိပ်ပျော်တာပဲလို့ ဖြေမယ်ထင်သလား? …\nအိုစမာဘင်လာဒင်ကို ခြေရာခံမိသွားတာဟာ သူ့ရဲ့ ပထမ မယားကြီးရဲ့ သတင်းပေးချက်ကြောင့်ပါလို့ စီအိုင်အေအရာရှိတစ်ဦးက ၀န်ခံ ပြောဆိုသွား ခဲ့ပါတယ်။ အငယ်ဆုံးမိန်းမကို ဂရုစိုက်လွန်းတာကို သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ကိုယ့်ယောက်ျားကို သတ်မယ့်သူကိုတောင် မိတ်ဖွဲ့နိုင်တာကို ကြည့်လိုက်ရင် မွတ်စလင် အမျိုးသမီးတွေ မယားကြီး၊ မယားငယ်လုပ်ရတာကို မပျော်ပိုက်ကြဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ဒါကို အသေအချာနားလည်တဲ့ စင်ကာပူသားတွေက မင်းတို့ရဲ့ ‘မယားကြီးရဲ့ သဘောတူလက်ခံမှု’ ရရင် နောက်မိန်းမတစ်ယောက်ထပ်ယူပါ ဆိုတာဟာ ‘မယူနဲ့’ လို့ ပညာသားပါပါ တားထားတဲ့ ဥပဒေတစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီအတိုင်းဆက်သွားကြရင် တစ်ချိန်မှာ မြန်မာတွေနည်းပြီး မွတ်တွေများတဲ့ အနာဂတ်မြန်မာနိုင်ငံ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ တစ်မိသားစု ကလေး ၄ ယောက်ဆို ၄ ယောက် …. စသဖြင့် တိတိကျကျ သတ်မှတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဆရာဝန်၊ ဆရာမတွေရဲ့ အပြစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အုပ်ချုပ်သူတွေနဲ့ နိုင်ငံရေး သမားများအားလုံး သေသေချာချာ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားချင့် ချိန်ပြီး တိကျတဲ့ မူဝါဒတွေချမှတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ရှေးယခင်ကာလတွေတုန်းက ‘အိမ်ထောင်၊ သားမွေး’ဆိုတာ လူမှုရေးကိစ္စသက်သက် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယခု အခါမှာတော့ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေးမက တိုင်းပြည်ရဲ့ အချုပ်အခြာ အာဏာနဲ့ပါ သက်ဆိုင်နေပြီဆိုတာကို သတိထားမိဖို့ လိုပါတယ်။\n……. ”Islamic Republic of Singapore” ဆိုတဲ့ နိုင်ငံသစ်တစ်နိုင်ငံဟာ ဒီကမ္ဘာမြေမှာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့တာ အတော်လေးတောင်ကြာနေလောက်ပါပြီ။ စင်ကာပူမှာ လက်ရှိမွတ်စလင် ၁၅ % ရှိပါတယ်။ ၁၉၆၅ မှာ လွတ်လပ်ရေး ရခဲ့တဲ့ စင်ကာပူဟာ လွတ်လပ်ရေးရခါစတုန်းကလည်း မွတ်စလင် ၁၅% ၊ အခုလည်း ၁၅% ပါ။ မွတ်ရာခိုင်နှုန်းတွေလုံးဝ တိုးမလာပါဘူး။\nဇာတ်ပွဲတစ်ခုသွားကြည့်တာ ဇာတ်ကလည်းကောင်းမှကောင်း မင်းသားမင်းသမီးအရံ အို အစုံအလင်ကလည်း အချိတ်အဆက်မိမိနဲ့ ဇာတ်ရှိန်ကတဖြေးဖြေးမြင့်သည်ထက်မြင့်လာလို့ ဇာတ်ရုံထဲကကြည့်တဲ့သူတွေ ပတ်ဝန်းကျင်တောင်မေ့လောက်အောင် ဖြစ်လောက်တဲ့ထိ ဇာတ်ကကောင်းခဲ့တာလေ။ အဲလိုနဲ့ ဇာတ်သိမ်းခန်းပြီး ဇာတ်ပွဲပြီးတော့ မနက် ၅ နာရီပေါ့။\nဒါနဲ့ဘဲ အိမ်ပြန်ကြဖို့ ဇာတ်ရုံထဲက အပြင်ထွက်မယ်လဲဆိုရော ထွက်ခွင့်မပေးသေးဘူး ဆိုပြီး စစ်သားတွေက သေနတ်တွေနဲ့တားသဗျ၊ ဒါနဲ့မေးကြည့်လိုက်တယ် “ဘာလို့လဲ´´ဆိုတော့ “စစ်အာဏာသိမ်းပြီး ည ၆ နာရီ မှ မနက် ၆ နာရီ ညမထွက်ရ အမိန့်ထုတ်ထားလို့´´တဲ့ “ခင်ဗျားတို့တော့ ဘယ်သိလိမ့်မလဲ ဇာတ်ရှိန်ကောင်းနေတာကိုး´´တဲ့။\nကဲ ကောင်းရော ခရီးသည်ကြီးရေ။ ( ဟိုး တုန်းကအဖြစ်လေးပါ သတိရလို့ပြန်ရေးတာနော်)\nဦးကြီးမိုက် ၊ ဦးခင်ခ မင်္ဂလာပါဗျ\nဝင်ရခက်တဲ့ရွာထဲ လာဖတ်ပေးတာ ကျေးဇူးပါဗျ\nဦးခင်ခပြောတဲ့ ဇတ်လမ်းလေးကို ပုံဖော်ပြီး တခုခု နားလည်လိုက်ပါတယ်\nကျုပ်တို့ကတော့ က လို့ကောင်းတုန်း ….\nသွားလေဦးတော့ တစ်သက်စာ ……\nအိတ်ဖွင့်ပေးစာ ဆိုဒေါ့ …\nအိတ်ပိတ် ပေးစာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ….\nခုလို ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရတာ မင်္ဂလာပါ ….\nခရီးသည်ကြီး စီးသွားတဲ့ ရထားက မြို့ပတ်ရထားပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ အစတည်းက ထင်ခဲ့တာ …\nကဗျာဒေါ့ ဖတ်တွားဘာဒယ် .. ဘာမွှဒေါ့ မပေါဒေါ့ဘာဘူးရယ် …\nရထား ဘီးပေါက်သွား လို့ပါကိုရင်အံစာဒုံးရယ်\nWhen Buddhist Gone Bad\nဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဆိုးသွမ်းသော အခါ\nမြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဘင်လာဒင်လို့ သမုတ်ခံရတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ မျက်နှာဟာ ရုပ်ပွားတော်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ကြည် ငြိမ်သက်လျက်စွာနဲ့ တရားကို စတင်ဟောကြားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ကိုးကွယ်သူ ရာပေါင်းများစွာဟာ လက်အုပ်ချီပြီး ထိုင်နေကြပါတယ်။ သူတို့တွေရဲ့ကျောပြင်မှာတော့ ချွေးတွေစီးကျနေပါတယ်။ တရားနာ ပရိတ်သတ်ကြီးက သင်္ဃန်းဝတ်ရဟန်းနဲ့အတူ ရွတ်ဖတ်သံတွေဟာ မန္တလေးမြို့ရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်းကနေ လွင့်ပျံ့နေပါတယ်။ မန္တလေးဟာ ရန်ကုန်မြို့ပြီးရင် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဒုတိယအကြီးဆုံးမြို့တော် ဖြစ်ပါတယ်။ အဆိုပါ မြင်ကွင်းကတော့ စိတ်ကြည်နူးချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာကောင်းပေမယ့် ဦးဝီရသူရဲ့တရားတွေကတော့ မုန်းတီးမှုတွေ ရောယှက်နေပါတယ်။ ”ခုချိန်ဟာ ငြိမ်သက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။”ဟု သက်တော် ၄၆နှစ် အရွယ်ရှိ အဆိုပါဘုန်းတော်ကြီးက မြွက်ကြားပါတယ်။ မိနစ် ၉၀ လုံးလုံး တရားဟောကြားတဲ့အထဲမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာလူများစုရှိတဲ့နိုင်ငံမှာ လူနည်းစုမွတ်စလင်တွေကို မုန်းတီးဖို့ ထည့်သွင်းဟောကြားနေပါတယ်။ ”အခုအချိန်မှာ အားလုံး နိုးကြားနေဖို့၊ သတိရှိဖို့ လိုပါတယ်။”\nမြန်မာနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေဟာ သွေးပူနေကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် များစွာသော မွတ်စလင်သွေးတွေလည်း မြေခခဲ့ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတွင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လူရမ်းကား အုပ်စုတွေဟာ လူနည်းစုဘာသာဝင်တွေကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အာဏာပိုင်တွေကတော့ မူဆလင်တွေ ဆယ်ဂဏန်းလောက် သေဆုံးခဲ့ရတယ်လို့ ပြောသော်လည်း နိုင်ငံတကာလူ့အခွင့်အရေး လုပ်ဆောင်သူတွေကတော့ သေဆုံးခဲ့တဲ့ အရေအတွက် ရာဂဏန်းအထိရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ ကြပါတယ်။ အဆိုပါ အကြမ်းဖက်မှုအများစုဟာ ရိုဟင်ဂျာတွေကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။ ရိုဟင်ဂျာဆိုတာကတော့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အနောက်ပိုင်း အစွန်အဖျားမှာ နေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံမဲ့မွတ်စလင်လူမျိုးစု ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂကနေ ယုံကြည်မှုအရ နှိပ်စက်ခံရဆုံး လူမျိုးစုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူတွေပါ။ ထိုကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယို အကြမ်းဖက်မှုတွေဟာ ဦးဝီရသူ နေထိုင်ပြီး သွေးထိုးလှုံ့ဆော်တဲ့ တရားတွေဟောကြားနေခဲ့တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်းအထိ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပါတယ်။ အစွန်းရောက် ဘုန်းကြီးတွေဟာ သန်း ၆၀ သော မြန်မာပြည်သူရဲ့ ၅ ရာခိုင်နှုန်းရှိတဲ့ မွတ်စလင်တွေကို နိုင်ငံနဲ့ယဉ်ကျေးမှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသူအဖြစ် ရှုမြင်ကြပါတယ်။ ”မွတ်စလင်တွေရဲ့ မွေးဖွားနှုန်းဟာ အရမ်းကိုလျင်မြန်ပြီး ကျွနု်ပ်တို့ရဲ့ သမီးပျိုတွေကို ခိုးယူနေကြပါတယ်။ အဓမ္မကျင့်ကြံနေကြပါတယ်။” ဟု ဦးဝီရသူက စာရေးသူကို ပြောပြပါတယ်။ ”သူတို့တွေက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံရွယ်နေကြပါတယ်။ ဒါကို လက်သင့်မခံနိုင်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံကို ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံအဖြစ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရမှာပါ။”\nအာရှဟာ နယ်ချဲ့တွေနဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သြဇာနဲ့ များပြားတဲ့ အရေအတွက်ကို အသုံးပြုပြီး နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အချို့သော ဘုန်းကြီးတွေဟာ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးအတွက် အသားအရေ ချုံးချုံးကျတဲ့အထိ အစာငတ်ခံကာ အသက်စတေးခဲ့ကြ ဖူးပါတယ်။ အထင်ရှားဆုံးလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ လုပ်ဆောင်မှု တစ်ခုကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀ က တောင်ဗီယက်နမ် အစိုးရရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အနေနဲ့ ဆေးဂုံမြို့မှာ ဘုန်းတော်ကြီ Thich Quang Duc ရဲ့ တပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ဓာတ်ဆီလောင်းပြီး မီးရှို့ကာ အသေခံ ဆန္ဒပြမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၀၇ ခုမှာလည်း မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဒီမိုကရေစီရေး လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီးတွေက ဦးဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဆိုပါ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ စစ်သားတွေကလွဲလို့ အဲဒီ့ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သပိတ်မှောက် ဆန္ဒပြမှုကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးရဲ့ စာနာမှုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူမှုလှုပ်ရှားမှုတွေ အဆုံးသတ်ချိန်မှာ နိုင်ငံရေး စစ်သွေးကြွမှုတွေ ပေါ်ထွက်လာပါသလား။ ဘယ်ဘာသာရေးမဆို ၄င်းရဲ့အခြေခံ မူဝါဒတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ခံသွားရရင် အဖျက်အင်အားတစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ အခုအချိန်ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့အလှည့် ရောက်လာပါပြီ။\nမန္တလေးမြို့ရှိ မစိုးရိမ်တိုက်သစ်တွင် တပလ္လင်ခွေချိတ်ထိုင်လျက် လူအရွယ် ၄င်း၏ဓာတ်ပုံများ ချိတ်ထားသော နံရံရှေ့ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဦးဝီရသူက သူ၏ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ အမေရိကန်သမ္မတ ဘားရက်အိုဘားမားဟာ အနက်ရောင် မွတ်စလင်သွေး စွန်းနေတဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ကုလသမဂ္ဂကို အာရပ်တွေက လွှမ်းမိုးထားတယ်လို့ သူယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အာရပ် အကြမ်းဖက် သမားတွေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ နှိုင်းယှဉ်ပြတာကိုတော့ အပြစ်မမြင်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ မွတ်စလင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ဟာ အစွန်းရောက် လူဆိုးတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ဦးဝီရသူက ပြောပါတယ်။ ၄င်းဟာ မွတ်စလင်ဆန့်ကျင်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့လို့ ၂၀၀၃ ခုနှစ်က ထောင်ဒဏ် ချခံရဖူးသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ အခုအချိန်မှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ ဂုဏ်ရည်တွေကို ဖော်ညွှန်းတဲ့ သင်္ကေတဖြစ်တဲ့ ၉၆၉ ဆိုတဲ့ နံပါတ်ကို အသုံးပြုပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ခုချိန်မှာ ဦးဆောင်လုပ်ကိုင် နေပါတယ်။ အဲဒီ့လှုပ်ရှားမှုဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အားလုံး သွေးစည်းညီညွတ်ဖို့ လှုံ့ဆော်နေပါတယ်။ ”အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို စောင့်ရှောက်ရေးဟာ ဒီမိုကရေစီရေးထက် ပိုပြီးအရေးကြီးတယ်လို့” သူက ပြောပါတယ်။\nမတ်လကုန်လောက်မှာ မိထ္ထီလာမြို့ရဲ့ အဝေးပြေး ကားဝင်းအနီးမှာ နေ့ပေါင်းများစွာကြာအောင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးမှုတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး အသတ်ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ မွတ်စလင် ရပ်ကွက်တွေကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လူအုပ်တွေက ၀င်ရောက်ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်။ (တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်များအရ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် နှစ်ဦးနဲ့ မွတ်စလင် အယောက် ၄၀ အသတ်ခံရတယ်လို့ သိရပါတယ်။) မွတ်စလင် ထောင်ပေါင်းများစွာကိုတော့ ဒုက္ခသည် စခန်းတွေအတွင်း ထားရှိခဲ့ပြီး သတင်းထောက်တွေ ၀င်ခွင့်မရရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မက ၁၅ နှစ်အရွယ် Abdul Razak Shahban ရဲ့ မိသားစုနဲ့ တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ အဆိုပါ ၁၅ နှစ်သားဟာ အသတ်ခံရတဲ့ ဒေသခံကျောင်းသား အယောက် ၂၀ ထဲက တစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ ရာဇတ်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ရဲ့ခေါင်းကို သံချွန်နဲ့ အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ”ကျွန်မသားဟာ မွတ်စလင်ဖြစ်လို့ အသတ်ခံရတာပါ။ တခြားဘာအကြောင်းကြောင့်မှ မဟုတ်ပါဘူး။” ဟု ရာဇတ်ရဲ့ မိခင်က ဗလီတစ်ခုရဲ့ ပြာပုံဘေးမှာ ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။\nအစ္စလာမ်ကို လက်စားချေလိုစိတ်နဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ လွှမ်းမိုလိုမှုတို့ကြောင့် Bodu Bala Sena (BBS) ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို သီရိလင်္ကာမှာ ထူထောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအင်အားစု တပ်မတော်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ အဆိုပါ အဖွဲ့ဟာ သီရိလင်္ကာမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ဖေဖော်ဝါရီလမှာ ကျင်းပတဲ့ အဆိုပါ အဖွဲ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် ညီလာခံကို မြို့တော် ကိုလမ်ဘိုအနီးမှာ ကျင်းပခဲ့ပြီး ဘုန်းကြီးအပါး ၁၀၀ ကျော်ကနေ ဦးဆောင်ပြီး မြို့ကိုလှည့်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။ အခြားကိုးကွယ်သူတွေကလည်း သာသနာ့အလံတွေ ကိုင်ဆောင်ပြီး ညာလက်တွေကို ရင်ဖက်မှာကပ်ပြီး သာနာကို ကာကွယ်ဖို့ သစ္စာဆိုကြပါတယ်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကျော်ကမှ တည်ထောင်ခဲ့သည့် ယင်းအဖွဲ့က ကမ္ဘာ့သက်တမ်းအရှည်ဆုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ နိုင်ငံဖြစ်တဲ့ သီရိလင်္ကာမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ အမြစ်တွယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံယူထားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အစိုးရကျောင်းတွေမှာ ဘုန်းကြီးတွေကို သမိုင်းဘာသာရပ် သင်ကြားစေပြီး ဆာရီဝတ်ဆင်မှုကို ဥပဒေအရ ပိတ်ပင်ဖို့ တောင်းဆိုကြပါတယ်။ တကယ်တော့ သီရိလင်္ကာ လူဦးရေရဲ့ ၉ ရာခိုင်နှုန်းဟာ မွတ်စလင်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ BBS ရဲ့ အထွေအထွေ အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ဘုန်းကြီးဖြစ်သူ Galaboda Aththe Gnanasara Thero က နှစ်ပတ်လည် ညီလာခံတွင် ”ဒါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ အစိုးရ၊ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ နိုင်ငံတော်။” ဟု ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။\nBBS အဖွဲ့ဝင်တွေလို သဘောထား တင်းမာတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေက ၂၆ နှစ်ကြာ တမီးလ် အီလန် ဟိန္ဒူ ကျားသူပုန်တွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်အကြာက ရှင်းလင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ လူနည်းစု မွတ်စလင်နဲ့ ခရစ်ယာန်တွေဘက်ကို များဦးလှည့်လာပါတယ်။ ရှေးရိုးစွဲ သမ္မတ Mahinda Rajapaksa ကို ၂၀၀၅ ခုနှစ်က ရွေးကောက်ခံရပြီးတဲ့အချိန်မှာ အစွန်းရောက် ဗုဒ္ဓ၀ါဒီ အုပ်စုတွေဟာ ပိုမိုအင်အား ကြီးမားလာခဲ့ပါတယ်။ မကြာသေးမီ လများအတွင်းက သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုတွေမှာ မွတ်စလင်ပိုင် အထည်ဆိုင်၊ ခရစ်ယာန် သင်းအုပ်ဆရာပိုင်အိမ်နဲ့ မွတ်စလင် သားသတ်ရုံတစ်ခုကို ၀င်ရောက်စီးနင်းမှုများ ပါဝင်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတွေကိုယ်တိုင် ဒီဖြစ်စဉ်တွေမှာ ပါဝင်ကြောင်း ရုပ်သံမှတ်တမ်းတွေ တွေ့ရှိသည့်တိုင်အောင် မည်သူ့ကိုမျှ အရေးယူခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ တကယ်တော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေနဲ့ နိုင်ငံတော် အစိုးရဟာ သီရိလင်္ကာမှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပိုပြီးနီးကပ် လာနေပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတွေ ကြီးစိုးတဲ့ ပါတီကိုယ်တိုင်က ညွန့်ပေါင်းအစိုးရတွင်းမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။ မတ်လတွင်းက BBS က တည်ထောင်ထားတဲ့ Buddhist Leadership Academy ရဲ့ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာ အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဖိတ်ကြားခံရသူဟာ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Gotabhaya Rajapaksa ဖြစ်နေပါတယ်။ သူက လက်ရှိသမ္မတနဲ့ ညီအစ်ကိုတော်စပ်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဖွင့်ပွဲမှာ ”ဘုန်းကြီးတွေက အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက် နေတာပါ” လို့ ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။\nထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ တောင်ဘက်အစွန်းပိုင်းက ဘုန်းကြီးတွေဟာ အကူအညီ လိုအပ်နေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကြောင့် အချို့ဟာ ဗုဒ္ဓရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးတရားနဲ့ ဆန့်ကျင်လုပ်ဆောင် လာကြပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ် အစောပိုင်းက ထိုင်းနိုင်ငံကနေ မသိမ်းပိုက်ခင် အချိန်အထိ Pattani, Yala နဲ့ Narathiwat ဒေသတွေဟာ ယခင်က မလေးရှားနိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံ ဆူလတန်အဖြစ် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ့ ဒေသတွေရဲ့ လူဦးရေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ မွတ်စလင်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ၂၀၀၄ ခုနှစ်မှာ ခွဲထွက်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွေ အင်အားကြီးမား လာချိန်မှာတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှိလာပါတယ်။ သူတို့တွေဟာလည်း အစိုးရနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျောင်းဆရာတွေ၊ စစ်သားတွေနဲ့ အခြားပြည်သူ့ ၀န်ထမ်းတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ဘုန်းကြီးတွေကိုလည်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုချိန်မှာ ထိုင်းစစ်တပ်နဲ့ အခြားလုံခြုံရေး အင်အားစုတွေဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေထဲကို ၀င်ရောက်နေရာ ယူထားကြပါတယ်။ ထို့အပြင် မနက်ပိုင်း ဆွမ်းခံထွက်ချိန်မှာ စစ်သားတွေက ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ဘေးကနေ ခြံရံလိုက်ပါ ပေးကြပါတယ်။ ”ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးစရာ မရှိပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို လက်နက်နဲ့ ခွဲခြားလို့ မရတော့ပါဘူး” လို့ စစ်ဗိုလ်ဖြစ်သူ Sawai Kongsit က ပြောပါတယ်။\nPattani မြို့ရှိ Lak Muang ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ဘုန်းကြီး ၁၁ ပါးရှိပြီး စခန်းချ နေထိုင်တဲ့စစ်သား အယောက် ၁၀၀ လောက် ရှိပါတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်းရှိ ဘုရားစေတီမှာ ထိုင်းခြေလျင်တပ်ခွဲ အမှတ် ၂၃ အတွက် ယာယီစစ်စခန်းတစ်ခု ချထားပြီး စေတီရဲ့ ပတ်လည်မှာ ရွက်ဖျင်တဲတွေ ထိုးထားကြပါတယ်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာဟာ အဆိုပါ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ပြည်သူ့စစ်သင်တန်း တက်ရောက်ကြပါတယ်။ အဆိုပါ ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ဖြစ်တဲ့ ၀ါတော် ၁၆ ၀ါရ Prapaladsuthipong Purassaro က သင်္ဃန်းစစည်းတဲ့ အချိန်ကစလို့ ပစ္စတိုသုံးလက် ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြောပါတယ်။ ”ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တစ်ဦးအနေနဲ့တော့ အပြစ်မကင်းဘူးလို့ ခံစားမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ လိုပါတယ်။” လို့ ပြောပါတယ်။\nဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ အနေနဲ့ စစ်သားတွေ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်းမှာရှိမှ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရမယ်ဆိုရင် မွတ်စလင် လူထုအတွက်တော့ တခြားအဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်နေပါတယ်။ ”စစ်သားတွေ ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဟာ ဘာသာရေးနဲ့ စစ်တပ်ကို ရောထွေးလိုက်တာပါပဲ။” လို့ အိုင်ဟိုင်းရိုး တက္ကသိုလ်မှ လက်ထောက်ကထိကနဲ့ ထိုင်းတောင်ပိုင်း ဘာသာရေး ပဋိပက္ခအကြောင်း စာအုပ်ရေးသားသူ Michael Jerryson က ပြောပါတယ်။ ”ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက ကျွန်မတို့ ထိုင်းလူမျိုး ဖြစ်တယ်လို့ ဘယ်တော့မှ သတ်မှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကျွန်မတို့ရဲ့ နိုင်ငံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ကို လူစိမ်းတွေကို ဆက်ဆံနေကြပါတယ်။” လို့ အခြားအကြမ်းဖက်မှုဖြင့် သံသယရှိသူ ၁၅ ဦးနှင့်အတူ ထိုင်းနိုင်ငံ ရေတပ်စခန်းတစ်ခုကို ၀င်ရောက်စီးနင်းစဉ်က အသတ်ခံရသူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ Sumoh Maken က ပြောပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မွတ်စလင်တွေလည်း တောင်ပိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့နေကြပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ အကြမ်းဖက် ခံရမှုတွေမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေထက် ပိုပြီးသေဆုံးကြပါတယ်။ ဗုံးခွဲမှုတွေနဲ့ အစိုးရနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလဟာလတွေကြောင့် အသတ်ခံနေကြရပါတယ်။ (လူဦးရေ အချိုးအရ ပြန်ကြည့်ရင်တော့ သေဆုံးတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အရေအတွက်က ပိုများပါတယ်။) ဒါပေမယ့် ဘုန်းကြီးတိုင်း ဘုန်းကြီးတိုင်းက ဗလီတွေမှာ လက်နက်တွေ ဖွက်ထားတယ် ဒါမှမဟုတ် ဗလီဆရာတိုင်း သေနတ်ကိုင်ဆောင်ကြတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ”အစ္စလာမ်ဟာ အကြမ်းဖက်မှုကို အားပေးတဲ့ ဘာသာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒါကို လူတိုင်းသိပါတယ်။” လို့ စစ်သားလူထွက် ဘုန်းကြီးဖြစ်သူ Phratong Jiratamo က ပြောပါတယ်။\nဒီလိုသဘောထားဟာ မြန်မာဘင်လာဒင် ထောက်ခံမယ့် ရပ်တည်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ ဦးဝီရသူဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မွတ်စလင် ဆန့်ကျင်ရေး အကြမ်းဖက်မှုကို သူ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘာသာရေး နည်းလမ်းအရ ဘယ်လို လက်ခံနိုင်သလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိပါတယ်။ ”ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဦးဇင်းတို့ကနေ အကြမ်းဖက်လို့တော့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အသိုင်းအ၀ိုင်းကို ကာကွယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။” လို့ ဦးဇင်းက ပြောပါတယ်။ ညနေပိုင်းတွင် ဦးဝီရသူက တရားနာ ပရိသတ်တွေကို ဟောကြားရာတွင် ပြုံးရွှင်နေတဲ့ အိမ်ရှင်မတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ၊ ဆရာ ဆရာမတွေ၊ အဖွားအိုတွေနဲ့ အခြားတရားနာ ပရိသတ်တွေကို သူ့နောက်ကနေ ရွတ်ဆိုခိုင်းတာကတော့ ”ဗမာလူမျိုးစုအတွက် အသက်ပေး စွန့်လွှတ်ပါမည်။” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှု စိတ်ဓာတ်ဟာ လူနည်းစုမှာသာ ကျန်ရှိနေပါတော့တယ်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ်တုန်းက Lak Muang ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဘုန်းတော်ကြီး Watcharapong Suttha ဟာ စစ်သားတွေ ခြံရံပြီး မနက်ဆွမ်းခံ ကြွချိန်မှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲခဲ့ပါတယ်။ ဘုန်းကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းဟာ ဗုံးဆံတွေကြောင့် အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ အခု အသက် ၂၉ နှစ်ရှိပြီး လူထွက်လိုက်တဲ့ အချိန်ထိတိုင်အောင် ကျီးကန်းတောင်းမှောက် မျက်လုံးတွေ၊ ချုပ်ရာအပြည့်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကြောင့် စိတ်ဖိစီးမှု ခံစားနေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဒီလို တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့အတွက် အစ္စလာမ်ဘာသာ တစ်ခုလုံးကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ”အစ္စလာမ်ဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘာသာတစ်ခုပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ တခြားဘာသာတွေ လိုပါပဲ။ မွတ်စလင်တွေကို အပြစ်တင်နေရင် သူတို့ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်ပြန်တင်မှာပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် အကြမ်းဖက်မှု သံသရာ ဘယ်တော့မှ ဆုံးမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။\nပြောဖို့မေ့သွားလို့ Eleven Media က ပိုစ်ဖြစ်ပါတယ်။\nရှာဖွေ ထုတ်ဖော်ပေးတာ ကျေးဇူးပါဗျ\nအားလုံး ကောင်းပါသည်ခင်ဗျား ပေါ့ဗျာ\nဂလိုနဲ့ပဲ ကျုပ်နဲ့ ထွီဇာလေး ဝေးဂျရဒေါ့မှာလားဗျာ..\nဒီ အိတ်ဖွင့်ပေးစာကို အရှင်ဘုရားမပြောနဲ့။\nသူ့ ဒကာ ဒကာမတွေ ကိုသွားပေးရင်တောင် ဆဲ လွှတ်ကိန်းမြင်ပါတယ်၊ ခရီးသည်ကြီးရယ်။\nကဗျာကတော့ အတော့ကို ကောင်းပါသည်။