ການບໍລິຫານວິຊາການໂຮງຮຽນ - Mr. Sayasone KEOMONTY - GotoKnow\nບົດທີ 1 ບົດນໍາ1\n1. ຄວາມເປັນມາ ແລະ ຄວາມສໍາຄັນຂອງບັນຫາ1\n5.2 ຂອບເຂດດ້ານປະຊາກອນ ແລະ ກຸ່ມຕົວຢ່າງ5\nບົດທີ2 ທິດສະດີ, ເອກະສານ ແລະ ບົດຄົ້ນຄ້ວາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ10\n1.2 . ຄວາມໝາຍຂອງການສຶກສາ12\n2.2 . ຄວາສໍາຄັນຂອງການບໍລິຫານວິຊາການ14\n4. ການບໍລິຫານການວັດ ແລະປະເມີນຜົນ31\n1. ປະຊາກອນ ແລະ ກຸ່ມຕົວຢ່າງ53\n1. ຄວາມເປັນມາ ແລະ ຄວາມສໍາຄັນຂອງບັນຫາ\nໃນປະຈຸບັນ, ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວຂອງພວກເຮົາພວມເລັ່ງໃສ່ການພັດທະນາ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນທາງດ້ານການສຶກສາ. ໃນໄລຍະ 20 ກ່ວາປີ ແຫ່ງການປຽ່ນແປງໃໝ່\nມານີ້, ລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດໄດ້ຮັບການພັດທະນາທາງດ້ານປະລິມານ ແລະ ຄຸນນະພາບ ດີຂື້ນເປັນກ້າວໆ.ແຕ່ການພັດທະນາການສຶກສາ ຢູ່ປະເທດຂອງພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນຕອບສະໜອງໄດ້ທາງດ້ານຄຸນນະພາບການສຶກສາ, ແຕ່ບໍ່ທັນດໍາເນີນໄປຕາມແຜນຍຸດທະສາດການສຶກສາແຫ່ງຊາດແທ້, ບໍ່ທັນຕອບສະໜອງໄປຕາມເປົ້າໝາຍຂອງການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມໃນປະຈຸບັນ, ພ້ອມດຽວກັນນັ້ນການຍົກຖານະບົດບາດ ແລະ ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍຕ່າງໆ ຍັງບໍ່ທັນເໜາະສົມ. ຍ້ອນແນວນັ້ນພວກເຮົາຕ້ອງໄດ້ດໍາເນີນການປັບປຸງແກ້ໄຂດ້ວຍການປະຕິຮູບລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດໃຫ້ໜັກແໜ້ນ ແລະ ມີຄຸນນະພາບດີຂື້ນ ເພື່ອໃຫ້ເທົ່າທຽມກັບສາກົນເທື່ອລະກ້າວ, ມີການປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ເຂົ້າໃນແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແຕ່ນີ້ ເຖິງປີ 2010, 2015 ແລະ ປີ2020. ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຕາມຄາດໝາຍທີ່ວາງໄວ້ຂ້າງເທິງນັ້ນ, ໂດຍສະເພາະແຕ່ 2006-2010 ຖືເອົາການສຶກສາເປັນວຽກງານໃຈກາງ ຂອງການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ.” ສ້າງຄົນລາວໃຫ້ເປັນພົນລະເມືອງດີ, ມີການສຶກສາ, ມີຄວາມຮູ້, ມີວິຊາຊີບ, ມີຄວາມສາມາດປະດິດສ້າງ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນຕໍ່ການພັດທະນາປະເທດຊາດ ກໍຄືການພັດທະນາຕົນເອງ, ມີສຸຂະພາບເຂັ້ມແຂງ, ມີພາລະນາໄມສົມບູນ ແລະ ມີຄຸນສົມບັດສິນທໍາອັນປອດໃສ” ເພື່ອຕອບສະໝອງກັບຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການ ຂອງການພັດທະນາເສດຖະກິດສັງຄົມ, ກໍຄືຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ.\n( ແຜນຍຸດທະສາດການປະຕິຮູບລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດ 2006-2015 :11-12 )\nນອກຈາກນັ້ນ, ການສຶກສາຍັງເປັນແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງການຮຽນຮູ້ທີ່ຈໍາເປັນຕໍ່ການຄົ້ນຄ້ວາ, ມີຄວາມສໍາຄັນຕໍ່ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ກ່ອນທີ່ຈະພັດທະນາການສຶກສາໃຫ້ດີນັ້ນ, ຕ້ອງໄດ້ປູກຝັງຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈ ແນວຄວາມຄິດໃຫ້ແກ່ເຍົາວະຊົນ ເພາະການສຶກສາຈະເປັນພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາປະເທດຊາດ. ໃນການສ້າງໃຫ້ນັກຮຽນໄດ້ຮັບການສຶກສາຂັ້ນພື້ນຖານຕ່າງໆ ຈຶ່ງເປັນເປົ້າໝາຍທີ່ສໍາຄັນໃນການສຶກສາໃນລະດັບໂຮງຮຽນສາມັນເພື່ອໃຫ້ການສຶກສາດ້ານຕ່າງໆ ທີ່ກ່າວມານັ້ນ ບຸກຄົນມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ນັກຮຽນບັນລຸເຖິງເປົ້າໝາຍຂອງການສຶກສາກໍຄືຄູທີ່ສິດສອນໃນໂຮງຮຽນຕ້ອງສອນໄປຕາມ3 ລັກນະຂອງການສຶກສາຄື: ລັກສະນະຊາດ, ລັກສະນະວິທະຍາສາດ, ລັກສະນະມະຫາຊົນ. 5 ຫຼັກມູນຂອງການສຶກສາຄື: ປັນຍາສຶກສາ, ຄຸນສົມບັດສຶກສາ, ສີລະປະສຶກສາ, ແຮງງານສຶກສາ ແລະ ພາລະສຶກສາ. ເພື່ອສ້າງນັກຮຽນໃຫ້ກາຍເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ, ມີນໍາໃຈຮັກຊາດ, ມີຄຸນສົມບັດສິນທໍາປະຕິວັດ, ມີຈິດໃຈປອດໃສຂາວສະອາດ, ມີຮ່າງກາຍສົມບູນ ແລະ ມີນໍ້າໃຈຮັກຊາດ.\n(ແຜນຍຸດທະສາດການປະຕິຮູບລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດ 2006-2015 : 23 ).\nການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງໂຮງຮຽນ ແມ່ນການຈັດການ ແລະ ການບໍລິຫານວຽກງານຕ່າງໆ ຂອງໂຮງຮຽນໂດຍມີ7ໜ້າວຽກເດັ່ນ ວຽກງານວິຊາການ, ວຽກງານກິດຈະການນັກຮຽນ, ວຽກງານຄຸ້ມຄອງບຸກຄະລາກອນ, ວຽກງານຫ້ອງການ-ການເງິນ, ວຽກງານອາຄານ-ສະຖານທີ່, ວຽກງານພົວພັນຊຸມຊົນ, ວຽກງານອົງການຈັດຕັ້ງມະຫາຊົນ, ໃນນັ້ນການຄຸ້ມຄອງວຽກງານວິຊາການເປັນວຽກຫຼັກ ຖືເປັນວຽກງານທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ, ເປັນຫົວໃຈຂອງການຄຸ້ມຄອງໂຮງຮຽນ ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງທຸກລະດັບຈະຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນສຸດ ສ່ວນການຄຸ້ມຄອງອື່ນໆ ນັ້ນເຖິງມີຄວາມສໍາຄັນກໍຕາມ ແຕ່ກໍເປັນສ່ວນສົ່ງເສີມ ແລະ ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ວຽກງານວິຊາການ, ການຄຸ້ມຄອງວຽກງານວິຊາການມີກິດຈະກໍາທີ່ສໍາຄັນຄື: ຫຼັກສູດ, ຂະບວນການຈັດການຮຽນ-ການສອນ, ການສົ່ງເສີມການຮຽນ-ການສອນ, ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ. ສະນັ້ນໝາກຜົນທີ່ຜະລິດອອກມາຈະມີຄຸນນະພາບ ຫຼື ບໍນັ້ນແມ່ນເບິ່ງທີ່ວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນວ່າເປັນທີ່ນິຍົມ ແລະ ເປັນທີ່ຍອມຮັບ.(ກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ກິລາ 2011-2015:35)\n( ກົມສາມັນສຶກສາ 1995 : 29) ໄດ້ລະບຸວ່າຂອບເຂດວຽກງານວິຊາການໄວ້9ວຽກງານດັ່ງນີ້:1) ການສຶກສາຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍເອົາໄປໃຊ້. 2) ການຈັດການຮຽນ-ການສອນ. 3) ການຜະລິດວັດຖຸອຸປະກອນຫຼັກສູດ ແລະ ສື່ການຮຽນ-ການສອນ. 4) ການສົ່ງເສີມການຮຽນກ-ການສອນ. 5) ການປະເມີນຜົນ. 6) ການດໍາເນີນການກ່ຽວກັບຫ້ອງສະມຸດ. 7) ການນິເທດການສຶກສາ. 8) ການວາງແຜນ ແລະ ການກໍານົດວິທີດໍາເນີນວຽກງານ. 9) ການປະຊຸມເຝິກອົບຮົມທາງວິຊາການ.\nອຸໄທ ບຸນປະເສີດ (2540 : 36) ໄດ້ກ່າວວ່າການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການມີຂອບເຂດດັ່ງນີ້:1) ຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍາຫຼັກສູດໄປໃຊ້. 2)ການສອນ ແລະການດການຮຽນການສອນ. 3)ກິດຈະກໍານັກຮຽນ ແລະການບໍລິຫານກິດຈະກໍານັກຮຽນໃຫ້ຕອບສະໜອງກັບຫຼັກສູດ. 4) ສື່ການສອນ ແລະ ກິດຈະກໍາຫ້ອງສະມຸດ. 5) ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ. 6)ການນິເທດການສຶກສາ ແລະ ພັດທະນາອາຊີບ.\nສະນັ້ນ, ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາກໍແມ່ນໜ່ວຍງານໜຶ່ງທີ່ສໍາຄັນ ເຊິ່ງມີໜ້າທີ່ຮັບພິດຊອບໃນການຈັດການສຶກສາຕາມແນວທາງນະໂຍບາຍຂອງພັກທີ່ໄດ້ວາງອອກ. ເພາະວ່າໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາເປັນໂຮງຮຽນວິຊາຊີບ ຫຼື ວິຊາສະເພາະ ໃນຕໍ່ໜ້າແມ່ນມີໜ້າທີ່ສ້າງສາປະເທດຊາດ. ເພື່ອແນ່ໃສ່ເຮັດໃຫ້ກິດຈະກໍາການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ແທດເໜາະກັບເນື້ອໃນ ແລະ ຈຸດປະສົງທີ່ຢາກໃຫ້ນັກຮຽນຮູ້. ການສຶກສາເປັນອົງປະກອບທີ່ສົ່ງຜົນຕໍ່ການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງຄູໃນການປະຕິບັດງານ ເປັນປັດໄຈໜຶ່ງທີ່ຈະຮັບຮູ້ຂໍ້ມູນຂ່າວສານທີ່ສໍາຄັນທີຈະເປັນປະໂຫຍດໃນການນໍາໄປໃຊ້ເປັນແນວທາງໃນການບໍລິຫານຂອງຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນໃຫ້ມີປະສິດທິພາບສູງຂື້ນ, ເພື່ອເປັນຂໍ້ມູນໃນການສ້າງຂັວນ ແລະ ກໍາລັງໃຈຂອງຄູສອນໃຫ້ດີ ຈາກການສຶກສາ.\n(ບົດສະຫຼຸບຂອງອາຊີວະສຶກສາ ປະຈໍາສົກຮຽນ 2011-2012 ແລະ ແຜນພັດທະນາອາຊີວະສຶກສາ ປະຈໍາສົກຮຽນ 2012-2013)\nແຕ່ບາງໂຮງຮຽນຍັງຂາດຄວາມເອົາໃຈໃສ່, ຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນຍັງສ້າງແຜນການບໍ່ທັນແທດເໝາະກັບສະພາບການຕົວຈິງ, ວຸດທິການສຶກສາຂອງຄູອາຈານຈໍານວນໜຶ່ງຍັງຕໍ່າ ສອນບໍ່ຖືກກັບລາຍວິຊາທີຮຽນຈົບມາ, ຄູສອນບາງຄົນບໍ່ໄດ້ຜ່ານວິຊາຄູ, ບັນຫາທີ່ພົບເຫັນໃນໄລຍະທີ່ຜ່ານມາກ່ຽວກັບ ຫຼັກສູດ, ເອກະສານສິດສອນ ຍັງບໍ່ທັນພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການ. ສ່ວນການຮຽນ-ການສອນ, ການສິດສອນໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາຍັງບໍ່ທັນເໝາະສົມກັບສະພາບຄວາມເປັນຈິງ, ເວລາສິດສອນຄູຍັງຂາດເຄື່ອງປະຈັກຕາ, ເຄື່ອງທົດລອງ, ຄູສອນຍັງຂາດປະສົບການ. ນອກນັ້ນ ຄູອາຈານຍັັງບໍ່ເປັນເຈົ້າການໃນການນໍາໃຊ້ອຸປະກອນການຮຽນ-ການສອນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ດ້ານສື່ການຮຽນ-ການສອນ: ທີ່ມີຢູ່ໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ຈໍານວນຫຼາຍ ບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການປັບປຸງ,ດ້ານການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນ ຕິດຕາມການຂື້ນຫ້ອງສອນຂອງຄູ, ຮ່ວມໂມງສອນຄູ ແລະ ຕິດຕາມຜົນການສອບ ຂອງນັກຮຽນແຕ່ລະພາກຮຽນ,\n(ບົດສະຫຼຸບ ຂອງໂຮງຮຽນວິຊາຊີບ ມິດຕະພາບວຽງຈັນ-ຮ່າໂນ້ຍ ປະຈໍາສົກຮຽນ 2011-2012).\nວິຊາຊີບບໍ່ດີມັນກໍຈະເປັນບັນຫາຕໍ່ການເຮັດວຽກໃນຕໍ່ໜ້າ ແລະ ອີກດ້ານໜຶ່ງບົດສະຫຼຸບ ການຮຽນ-ການສອນຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະຢູ່ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ,ເຫັນວ່າການຮຽນ-ການສອນ ແມ່ນຍັງຢູ່ໃນລະດັບບໍ່ດີເທົ່າທີ່ຄວນ ແລະ ອາດເກີດຂື້ນຈາກຫຼາຍປັດໄຈ, ແຕ່ປັດໄຈທີ່ມີຜົນຕໍ່ການຮຽນ-ການສອນສ່ວນໃຫ່ຍແມ່ນມາຈາກວຽກວິຊາການເພາະວ່າວຽກວິຊາການເປັນວຽກງານຫຼັກຂອງວຽກງານ\nການສຶກສາ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ ຜູ້ຄົ້ນຄ້ວາໃນນາມອາຈານສອນໂຮງຮຽນວິຊາຊີບມິດຕະພາບວຽງຈັນ-ຮ່າໂນ້ຍຈຶ່ງມີຄວາມສົນໃຈສຶກສາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ,ເພື່ອເປັນຂໍ້ມູນ ແລະ ແນວທາງໃນການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃຫ້ດີຂຶ້ນເທື່ອລະກ້າວ.\n3. ເພື່ອປຽບທຽບຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູຕໍ່ກັບການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ຈໍາແນກຕາມວຸດທິການສຶກສາ ແລະ ປະສົບການເຮັດວຽກວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\n4. ເພື່ອສຶກສາແນວທາງ ການປັບປຸງການບໍລິຫານວຽກງານດ້ານວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະ\n1. ສະພາບການບໍລິຫານວິຊາການ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນເປັນແນວໃດ?.\n2. ສະພາບບັນຫາການບໍລິຫານວິຊາການ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນເປັນຄືແນວໃດ ?.\n3. ຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູຕໍ່ກັບການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນເປັນຄືແນວໃດ ?.\nແນວທາງໃນການບໍລິຫານວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນມີຄື ແນວໃດ ?.\n1. ຄູ ແລະ ຜູ້ບໍລິຫານທີ່ມີຕໍ່າແໜ່ງຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນຕໍ່ກັບສະພາບການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາການບໍລິຫານວຽກງານດ້ານວິຊາການ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ\nຄູອາຈານ ແລະ ຜູ້ບໍລິຫານທີມີວຸດທິການສຶກສາຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນຕໍ່ກັບສະພາບການບໍລິຫານວຽກງານດ້ານວິຊາການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນແຕກຕ່າງກັນ.\n3. ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູອາຈານທີ່ມີປະສົບການແຕກຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດຕໍ່ສະພາບບັນຫາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນແຕກຕ່າງກັນ.\nການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າຄັ້ງນີ້ເປັນການ ສຶກສາກ່ຽວກັບການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ,ເຊິ່ງມີລາຍລະອຽດດັ່ງນີ້:\nເນື້ອໃນຂອງການສຶກສາເປັນການສຶກສາກ່ຽວກັບ: ການບໍລິຫານວຽກງານທາງດ້ານວິຊາການ ໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາຂອງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ຕາມແນວຄິດທິດສະດີ ແລະ ຫຼັກການຂອງ(ກົມສາມັນສຶກສາ 1995 ແລະ ອຸໄທ ບຸນປະເສີດ 2540) ມີດັ່ງນີ້:\n4) ດ້ານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n5.2.ຂອບເຂດດ້ານປະຊາກອນ ແລະ ກຸ່ມຕົວຢ່າງ\nປະຊາກອນທີ່ໃຊ້ໃນການຄົ້ນຄ້ວາຄັ້ງນີ້ ໄດ້ແກ່ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູສອນ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໃນສົກຮຽນ2013-2014ຈໍານວນທັງໝົດ453ຄົນ. ໃນນັ້ນມີຜູ້ບໍລິຫານ ມີຈໍານວນ 15 ຄົນ ແລະ ຄູສອນ ມີຈໍານວນ 438 ຄົນ.\nກຸ່ມຕົວຢ່າງທີ່ໃຊ້ໃນການສຶກສາຄັ້ງນີ້ ໄດ້ແກ່ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູສອນ. ໃນ5ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໃນສົກຮຽນ2013-2014ໂດຍກໍານົດເອົາຜູ້ບໍລິຫານຈໍານວນ 15 ຄົນເປັນກຸ່ມເປົ້າໝາຍ ແລະ ຄູສອນເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງຈໍານວນ 205 ຄົນ ລວມທັງໝົດ 220 ຄົນໂດຍໃຊ້ຕາຕະລາງຂອງ Krejcie and Morgan ( ອ້າງໃນ ບຸນຊົມ ສີສະອາດ 2554 : 43 ) ເພື່ອກໍານົດກຸ່ມຕົວຢ່າງໄດ້ ຄູອາຈານສອນທີ່ເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງຈໍານວນ 220 ຄົນ.\n5.3 . ຂອບເຂດຕົວປ່ຽນທີ່ຈະສືກສາ\n-5ປີ ລົງມາ\n- ຫລາຍກວ່າ5 ປີ\n2) ຕົວປ່ຽນຕາມ ໄດ້ແກ່ສະພາບການປະຕິບັດສະພາບບັນຫາ ແລະ ຂໍ້ແນະນໍາແນວທາງກ່ຽວກັບການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽອາຊີວະໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ໃນ4ດ້ານຄື: 1.ດ້ານຫຼັກສູດ. 2.ດ້ານການຈັດການຮຽນ-ການສອນ. 3.ດ້ານການຈັດສື່ການຮຽນ-ການສອນ.\n4.ດ້ານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ.\nການບໍລິຫານ ໝາຍເຖິງ ການດຳເນີນງານຂອງບຸກຄົນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸວັດຖຸປະສົງທີ່ວາງໄວ້ ຫຼື ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າການບໍລິຫານຄືການເຮັດວຽກນັບແຕ່2ຄົນຂຶ້ນໄປເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມເປົ້າໝາຍ\nວຽກງານວິຊາການ ໝາຍເຖິງ ການດໍາເນີນງານທີ່ກ່ຽວກັບການຮຽນການສອນໂດຍກົງເຊິ່ງຄວບຄຸມກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ, ແຜນການສອນ, ການນິເທດການສອນ, ສື່ການຮຽນການສອນ, ການປັບປຸງການຮຽນການສອນ, ການວັດຜົນ ແລະ ການປະເມີນຜົນເປັນຕົ້ນ.\nການບໍລິຫານວິຊາການ ໝາຍເຖິງການບໍລິຫານກິດຈະກຳທຸກຊະນິດໃນສະຖານທີ່ການສຶກສາເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບການປັບປຸງການພັດທະນາການຮຽນ-ການສອນ ໃຫ້ເກີດຜົນຕາມເປົ້າໝາຍຂອງຫຼັກສູດຢ່າງມີປະສິດທິພາບຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງມີ 4ດ້ານໄດ້ ແກ່ ການບໍລິຫານຫັລກສູດ, ການບໍລິຫານການຮຽນ-ການສອນ, ການບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນແລະ ການບໍລິຫານການວັດປະເມີນຜົນ.\nການບໍລິຫານຫຼັກສູດ ໝາຍເຖິງ ການສົ່ງເສີມດໍາເນີນການກ່ຽວກັບການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນໃນໂຮງຮຽນໃຫ້ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ, ການສຶກສາເນື້ອໃນ ແລະ ການນຳໃຊ້ຫຼັກສູດ, ການກຳນົດນະໂຍບາຍ, ຈຸດປະສົງຂອງການຮຽນ-ການສອນ ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້ ແລະ ພັດທະນາທັກສະຕ່າງໆ.\nການບໍລິຫານການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ໝາຍເຖິງ ການສົ່ງເສີມຈັດຫາ ແລະ ຜະລິດອຸປະກອນ ແລະ ສື່ຕ່າງໆໄວ້ໃຫ້ແກ່ການຮຽນ-ການສອນດຳເນີນງານກ່ຽວກັບການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດກິດຈະກໍາຕ່າງໆໃນຫ້ອງຮຽນລວມເຖິງ ວິທີການສິດສອນ, ຈັດຕາຕະລາງສອນ ແລະ ຈັດຄູເຂົ້າສອນ ເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມຈຸດປະສົງຂອງທີໄດ້ກໍານົດໄວ້.\nການບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນ ໝາຍເຖິງ ການສົ່ງເສີມຈັດຫາ ແລະ ຜະລິດອຸປະ ກອນ ການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ສື່ຕ່າງໆ ໄວ້ນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕາມເນື້ອໃນຂອງບົດຮຽນທີ່ຈະສິດສອນ.\nການບໍລິຫານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ໝາຍເຖິງ ການກໍານົດການປະຕິບັດໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນທີ່ມີມາດຖານເພື່ອສຳຫຼວດຕີລາຄາລະດັບຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ຮຽນ, ເພື່ອເປັນການປັບປຸງການຮຽນ-ການສອນຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້.\nຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ໝາຍເຖິງໃຫ້ດໍາລົງຕໍາແໜ່ງຜູ້ອໍານວຍການ, ຮອງອໍານວຍການ ຫຼື ຫົວໜ້າໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງຕາມກົດໝາຍ\nຄູສອນ ໝາຍເຖິງ ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ສິດສອນ ແລະ ຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ໃຫ້ຜູ້ຮຽນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ. ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ\nໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ໝາຍເຖິງ ສະຖານທີ່ມີການຮຽນ-ການສອນ ກ່ຽວກັບເຕັກນິກໂຮງຮຽນວິຊາຊີບ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດດ້ານວິຊາສະເພາະ, ມີວຽກເຮັດງານທໍາ, ກາຍເປັນຜູ້ອອກແຮງງານທີ່ມີວິໄນ, ມີສີມື, ມີຄຸນສົມບັດສິນທໍາປະຕິວັດ ເພື່ອຕອບສະໜອງກັບຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃນການພັດທະນາເສດທະກິດ-ສັງຄົມ. ໄດ້ແກ່ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ\nການປະຕິບັດແມ່ນ: ແມ່ນການເຮັດຕາມໜ້າວຽກຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາຕາມ4ດ້ານຄື:\n1. ດ້ານຫຼັກສູດ. 2. ດ້ານການຈັດການຮຽນ-ການສອນ. 3. ດ້ານການຈັດສື່ການຮຽນ-ການສອນ.\n4ດ້ານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ. ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້.\nບັນຫາໝາຍເຖິງ ອຸປະສັກໃນການປະຕິບັດວຽກຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້ສໍາເລັດຕາມຈຸດປະສົງ.\n1. ຮູ້ສະພາບ ການປະຕິບັດການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການ ຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\n2. ຮູ້ສະພາບບັນຫາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການ ຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\n3. ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງກ່ຽວກັບການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\n4. ຮູ້ເຖິງແນວທາງໃນການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຜູ້ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງທີ່ໄປໃຊ້ໃນການປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການ ຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\nທິດສະດີ, ເອກະສານ ແລະ ບົດຄົ້ນຄ້ວາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ\nການຄົ້ນຄ້ວາໃນຄັ້ງນີ້ ມີຈຸດປະສົງເພື່ອສຶກສາການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ຜູ້ຄົ້ນຄ້ວາຈຶ່ງໄດ້ສຶກສາເອກະສານ, ຫຼັກການ ທິດສະດີຈາກເອກະສານ ແລະບົດຄົ້ນຄ້ວາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໂດຍສະເໜີຕາມລໍາດັບດັ່ງນີ້:\n4. ການບໍລິຫານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n1). ຄວາມໝາຍຂອງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n2). ຫຼັກການຂອງການວັດ ແລະປະເມີນຜົົນ\n3). ຂັ້ນຕອນຂອງການວັດ ແລະປະເມີນຜົນ\nHerbert A. Simon.(1982:4) ໄດ້ນິຍາມວ່າ ການບໍລິຫານໝາຍເຖິງ ກິດຈະກໍາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງນັບຕັ້ງແຕ່2ຄົນ ຂື້ນໄປຮ່ວມມືກັນປະຕິບັດ ຫຼື ກະທໍາເພື່ອໃຫ້ບັນລຸວັດຖຸປະສົງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍກ່ວານັ້ນ.\nກິຕິ ຕະຍັດຄານົນທ໌ (2535 : 170) ກ່າວວ່າ ການບໍລິຫານຄືການຈັດການກ່ຽວກັບຊັບພະຍາກອນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ຄົນ, ເງິນ ແລະ ວັດຖຸອຸປະກອນ ເພື່ອການເຮັດໃຫ້ວຽກເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດຊຶ່ງບັນລຸວັດຖຸປະສົງ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ກໍານົດໄວ້.\nຄູນມີ ພົມມະນິມິດ ( ເອກະສານ: 3) ໃຫ້ຄວາມໝາຍວ່າ: ການບໍລິຫານຄືການເຮັດວຽກ ຂອງກຸ່ມຄົນຕາມກິດຈະກໍາທີ່ກໍານົດໄວ້ໂດຍປັດໃຈຂອງຄົນ, ເງິນ, ວັດຖຸອຸປະກອນ ແລະ ການຈັດການ ເຂົ້າດໍາເນີນການເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງ ຫຼື ຂອງກຸ່ມຄົນ.\nໂນສະຫ່ວາງ ມັງໜໍ່ເມກ (2010 : 12) ສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ການບໍລິຫານຄືການຮວ່ມແຮງຮ່ວມໃຈ ໃນການໃຊ້ອໍານາດທີ່ມີຢູ່ ເພື່ອການດໍາເນີນງານຂອງບຸກຄະລາກອນຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດ2ຄົນ\nຂື້ນໄປໃຫ້ບັນລຸຕາມວັດຖຸປະສົງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍຢ່າງຮ່ວມກັນໂດຍໃຊ້ຊັບພະຍາກອນບໍລິຫານຢ່າງປະຢັດທີ່ສຸດ.\nສຸທໍາ ທໍາທັດສນານົນ (2554 : 17) ສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານແມ່ນ ຂະບວນການເຮັດວຽກໃຫ້ບັນລຸວັດຖຸປະສົງຂອງອົງການ ທີ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມຮ່ວມມືຂອງບຸກຄະລາກອນ ແລະ ກຸ່ມ, ຜູ້ບໍລິຫານຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບພິດຊອບຕໍ່ຄວາມສໍາເລັດ ຫຼື ການລົ້ມເຫຼວຂອງງານທີ່ເກີດຂື້ນ ລວມທັງການບໍລິຫານຍັງຖືເປັນສາດທີມີວິທະຍາການສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້ ແລະ ເປັນທັງສິນທີ່ມີລັກສະນະກ່ຽວກັບການປະຕິບັດ, ການປະຍຸກສາດຕ່າງໆ ເພື່ອມາໃຊ້ໃນການບໍລິຫານ.\nສະຫຼຸບໄດ້ວ່າການບໍລິຫານໝາຍເຖິງ ກິດຈະກໍາທຸກສິງທຸກຢ່າງນັບຕັ້ງແຕ່2ຄົົນ ຂື້ນໄປ, ໂດຍຮ່ວມມືກັນປະຕິບັດເຮັດວຽກງານຕ່າງໆ ລຸລວງໄປດ້ວຍດີໂດຍອາໄສຄົນອື່ນເປັນຜູ້ກະທໍາ. ໂດຍມີປັດໄຈຂອງ ຄົນ, ເງິນ, ວັດຖຸອຸປະກອນ ແລະ ການຈັດການເຂົ້າດໍາເນີນການເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງ ຫຼື ຂອງກຸຸ່ມຄົນທີີ່ກໍານົດໄວ້.\nກູດ (Good, 1973:14) ໃຫ້ຄວາມໝາຍການບໍລິຫານການສຶກສາໄວ້2ຢ່າງຄື:\n1). ການບໍລິຫານການສຶກສາໝາຍເຖິງ ການຈັດການຄວບຄຸມ ແລະ ອໍານວຍຄວາມສະດວກໃນການຈັດການຮຽນການສອນໃຫ້ດໍາເນີນໄປຕາມນະໂຍບາຍ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ວ່າງໄວ້.\n2).ການບໍລິຫານການສຶກສາໝາຍເຖິງ ການຈັດການຄວບຄຸມ ແລະ ອໍານວຍຄວາມສະດວກໃນການດໍາເນີນກິດຈະການຂອງໂຮງຮຽນທຸກໆແຫ່ງເພາະວ່າກິດຈະກໍາທັງໝົດເປັນອົງປະກອບທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ການບໍລິຫານການສຶກສາບັນລຸຕາມວັດຖຸປະສົງ.\nນົບພົງ ບຸນຈິດຕະຄຸນ (2534 : 14) ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍການບໍລິຫານ ໝາຍເຖິງ ຫຼັກການ, ທິດສະດີ, ຂະບວນການ: ເຕັກນິກ ຕະຫຼອດເຖິງປັດໄຈຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ໃນການດໍາເນີນງານໃນອົງການເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຕາມຈຸດປະສົງ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ກໍານົດໄວ້.\nສຸທໍາ ທໍາທັດສນານົນ (2554 : 18) ສະຫຼຸບຄວາມໝາຍ ຂອງການບໍລິຫານການສຶກສາຄືການດໍາເນີນງານຂອງກຸ່ມບຸກຄະລາກອນເພື່ອພັດທະນາຄົນໃຫ້ມີຄຸນນະພາບ, ທັງຄວາມຮູ້, ຄວາມຄິດ, ຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມເປັນຄົນດີທີ່ໝາຍເຖິງການດໍາເນີນງານຂອງກຸ່ມບຸກຄົນ, ຮ່ວມມືກັນພັດທະນາຄົນໃຫ້ມີຄຸນນະພາບ, ຊຶ່ງການພັດທະນາຄົນໃຫ້ມີຄຸນະພາບໄດ້ນັ້ນຈະຕ້ອງມີການດໍາເນີນການໃນການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດກິດຈະກໍາ, ການວັດຜົນ, ການຈັດອາຄານສະຖານທີ່ ແລະ ວັດຖຸອຸປະກອນ, ການຈັດຫາບຸກຄະລາກອນມາດໍາເນີນການ ຫຼື ມາເຮັດການສອນໃນສະຖາບັນການສຶກສາ. ການປົກຄອງນັກຮຽນເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນເປັນຄົນດີມີວິໃນ ແລະ ອື່ນໆ. ການເຮັດວຽກແບບນີ້ເອີ້ນວ່າ ( ກິດຈະການບໍລິຫານການສຶກສາ ຫຼື ງານບໍລິຫານການສຶກສາ)\nກິດຕິມາ ປຣິດິດລົກ (2532 : 43) ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍວ່າການບໍລິຫານການສຶກສາເປັນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະດໍາເນີນງານກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງການສຶກສາເຊັ່ນ: ໂຮງຮຽນ, ຫຼັກສູດ, ຄູອາຈານ, ນັກຮຽນນັກສຶກສາ, ວັດຖຸອຸຸປະກອນ,ປື້ມແບບຮຽນ ແລະ ອາຄານສະຖານນທີ ເປັນຕົ້ນເພື່ອໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ, ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີຄຸນນະພາບຊຶ່ງເປັນຜົນຜະລິດຂອງການຈັດການສຶກສາ.\nຄູນມີ ພົມມະນິມິດ(2007) ກ່າວເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງການບໍລິຫານໄວ້ວ່າ: ການບໍລິຫານເປັນຂີດໝາຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງລະດັບຄວາມຈະເລີນຂອງປະເທດ, ສັງຄົມ ຫຼື ການຈັດຕັ້ງ, ທັງນີ້ ກໍເພາະວ່າລະດັບການບໍລິຫານຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງວັດທະນະທໍາຂອງສັງຄົມ, ຖ້າລະບົບການບໍລິຫານດີຄວາມສາມາດໃນການຜະລິດກໍສູງ, ລາຍໄດ້ສະເລ່ຍຕໍ່ຫົວຄົນກໍສູງ, ອັດຕາການເຕີບໂຕທາງດ້ານເສດຖະກິດກໍສູງ, ການບໍລິຫານທີ່ມີປະສິດທິພາບສົ່ງຜົນໃຫ້ການພັດທະນາປະເທດຊາດກ້າວໄວຂື້ນ.\nສຸນີຍ໌ ພູ່ພັນ (2546 :5) ການສຶກສາມີຄວາມໝາຍຄວບຄຸມທັງໃນແງ່ວິຊາການ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງ, ເປັນຂະບວນການທາງສັງຄົມທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ພັດທະນາຂື້ນໄປສູ່ການເປັນສະມະຊິກທີດີຂອງສັງຄົມ.\nສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານການສຶກສາໝາຍເຖິງອໍານວຍຄວາມສະດວກໃນການຈັດການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ດໍາເນີນໄປຕາມນະໂຍບາຍ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ວ່າງໄວ້.ການສຶກສາເປັນຂະບວນວິທີ່ສົ່ງເສີມໃຫ້ບຸກຄົນຈະເລີນເຕີບໂຕ ແລະ ມີຄວາມງອກງາມທາງກາຍ, ອາລົມ, ສັງຄົມ ແລະ ສະຕິປັນຍາ ຕະຫຼອດຈົນເປັນສະມະຊິກທີດີຂອງສັງຄົມ.\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຮດ (2553 : 2) ສະຫຼຸບໄດ້ຄວາມວ່າ ການບໍລິຫານງານວິຊາການໝາຍເຖິງການບໍລິຫານການສຶກສາ ໂດຍມີການຈັດກິດຈະກໍາທຸກສິງທຸກຢ່າງທີ່ກ່ຽວກັບການປັບປຸງພັດທະນາການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ໄດ້ຜົນດີ ແລະ ມີປະສິດທິພາບໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດແກ່ຜູ້ຮຽນ.\nສຸນທອນ ໂຄດບັນເທົາ (2551 : 2) ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານ ຫຼື ການຈັດການ ໝາຍເຖິງຂະບວນການເຮັດວຽກກັບຄົນ ແລະ ເພື່ອຄົນ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງອົງການ.\nສະກຸນ ສັງວານໄພ (2542 : 33) ໄດ້ກ່າວເຖິງ ຄວາມໝາຍຂອງການບໍລິຫານງານວິຊາການ ໝາຍເຖິງການບໍລິຫານກິດຈະກໍາທຸກສະນິດໃຫ້ນັກຮຽນປະສົບຜົນສໍາເລັດຫຼາຍທີ່ສຸດ.\nສີສຸກ ວົງວິຈິດ (2553 : 18) ໄດ້ສະຫຼຸບການບໍລິຫານວິຊາການໝາຍເຖິງ ຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນວ່າງແຜນຈັດການຂະບວນການໃນການປະຕິບັດວຽກງານໃຫ້ເກີດປະສິດທິພາບດ້ານວຽກວິຊາການໃນສະຖານທີການສຶກສາ ໄດ້ແກ່ການດໍາເນີນວຽກງານກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ ແລະ ຄະບວນການຈັດການຮຽນການສອນ, ການຜະລິດສື່ ແລະ ອຸປະກອນການຮຽນ ແລະ ການປະເມີນການຮຽນການສອນ. ການບໍລິຫານວິຊາການເປັນການບໍລິຫານກ່ຽວກັບການພັດທະນາຄຸນນະພາບການສຶກສາ ເປັນກິດຈະກໍາທຸກຢ່າງພາຍໃນສະຖານສຶກສາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປັບປຸງພັດທະນາການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ເກີດຜົນຄາມເປົ້າໝາຍຂອງຫຼັກສູດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການຮຽນຮູ້ ແລະ ຂອງນັກຮຽນໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ.\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ (1999 : 123) ການບໍລິຫານງານວິຊາການມີຄວາມໝາຍຖ້າເບິ່ງໃນ້ດ້ານຂະບວນການເຮັດວຽກແລ້ວ ການບໍລິຫານວິຊາການໝາຍເຖິງ ຂະບວນການບໍລິຫານກິດຈະກໍາລວມໜົດທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບການປັບປຸງການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ດີຂື້ນ. ຕັ້ງແຕ່ການກໍານົດນະໂຍບາຍ, ການວ່າງແຜນ, ການປັບປຸງພັດທະນາການຮຽນ-ການສອນຕະຫຼອດຈົນຮອດການປະເມີນການສຶກສາ. ເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມຈຸດມຸ້ງໝາຍຂອງການສຶກສາ ແລະ ເກີດຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດກັບຜູ້ຮຽນ. ຖ້າເບິ່ງການບໍລິຫານວິຊາການໃນດ້ານຕ່າງໆ ແລ້ວ ວຽກງານວິຊາການໄດ້ແກ່: ວຽກຄວບຄຸມດູແລ, ຫຼັກສູດການສອນ, ອຸປະກອນການສອນ, ການຈັດແບບຮຽນ, ຄູ່ມືຄູ, ການຈັດຊັ້ນຮຽນ, ການຈັດຄູເຂົ້າສອນ, ການປັບປຸງການຮຽນ-ການສອນ, ການເຜີຍແພ່ວິຊາການວັດຜົນການສຶກສາ ແລະ ການວິໄຈຄົ້ນຄ້ວາການປະເມີນຜົນມາດຕະຖານການສຶກສາເພື່ອປັບປຸງມາດຕະຖານການສຶກສາເປັນຕົ້ນ.\nບັນລື ພຶກສະວັນ(2536: 59) ໄດ້ກ່າວເຖິງ ການບໍລິຫານວິຊາການໝາຍເຖິງການເຮັດການເຮັດກິດຈະກໍາທຸກຢ່າງພາຍໃນໂຮງຮຽນທິ່ກໍໃຫ້ເກີດການຮຽນຮູ້ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ການສຶກສາຂອງນັກຮຽນມີປະສິດທິພາບສູງຂື້ນ.\nສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານວິຊາການໝາຍເຖິງ ການເຮັດກິດຈະກໍາທຸກຢ່າງພາຍໃນໂຮງຮຽນທີ່ກໍໃຫ້ເກີດການຮຽນຮູ້ໂດຍແມ່ນ ຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນວ່າງແຜນການປັບປຸງພັດທະນາການຮຽນ ການສອນຕະຫຼອດຈົນເຖິງການປະເມີນການສອນເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມຈຸດປະສົງເປົ້າໝາຍຂອງຫຼັກສູດ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງການສຶກສາ ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດກັບຜູ້ຮຽນ.\n2.2 . ຄວາສໍາຄັນຂອງການບໍລິຫານວິຊາການ\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ (1999 : 123). ການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນຫົວໃຈຂອງການບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ທີ່ຜູ້ບໍລິຫານຈະຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງສ່ວນວຽກງານອື່ນໆມີຄວາມສໍາຄັນໃນລັສະນະສະໜັບສະໜູນໃຫ້ວຽກງານວິຊາການດໍາເນີນໄປໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ການບໍລິຫານງານວິິຊາການເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການບໍລິຫານການສຶກສາ. ສໍາລັບຜູ້ມີບົດບາດໜ້າທີ່ໃນການບໍລິຫານໄດ້ສະໜັບສະໜູນສົ່ງເສີມໃຫ້ໂຮງຮຽນຈັດກິດຈະກໍາການຮຽນ-ການສອນ ໃຫ້ບັນລຸຕາມເປົ້າໝາຍຂອງຫຼັກສູດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ເພາະການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນພາລະກິດຫຼັກຂອງຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູອາຈານໃນສະຖານທີ່ສຶກສາໃນຂັ້ນຕ່າງໆ.\nມະຍຸຸເຣດ ໂຄດຊົມພູ (2550 : 16) ສະຫຼຸບວ່າ: ການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນຂະບວນການທີສໍາຄັນ ແລະ ເປັນຫົວໃຈຂອງການບໍລິຫານການສຶກສາ, ມາດຖານ ຫຼື ຄຸນນະພາບຂອງການສຶກສາຈະມີການປະກົດອອກມາຢ່າງໂດດເດັ່ນກໍຕໍເມືອການບໍລິຫານວິຊາການເກີດມີຜົນສໍາເລັດຂື້ນມາ. ສ່ວນງານອື່ນໆ ນັ້ນມີລັກສະນະທີ່ຖືວ່າ ເປັນງານສະໜັບສະໜູນເພື່ອໃຫ້ງານວິຊາການດໍາເນີນໄປໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ອາຈານສອນຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນແກ່ການບໍລິຫານວິຊາການເປັນອັນດັບໜຶ່ງ. ຊຶ່ງໃນຄວາມມຸ່ງຫັວງແມ່ນຜູ້ຮຽນໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ຕ້ອງການ, ສະນັ້ນ, ການບໍລິຫານການສຶກສາຈະມີຄຸນນະພາບໜ້ອຍຫຼາຍພຽງໃດນັ້ນແມ່ນຂື້ຢູ່ກັບການບໍລິຫານວຽກງານທາງວິຊາການເປັນສໍຄັນ.\nສົມນຶກ ພອນຈະເລີນ (2544 : 10) ໃຫ້ຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານງານວິຊາການມີຄວາມສໍາຄັນເປັນອໍາດັບຕົ້ນໆ, ເພາະການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນຕົວຊີ້ວັດໃຫ້ເຫັນເຖິງມາດຖານ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງການຈັດການສຶກສາ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ບໍລິຫານການສຶກສາຈະຕ້ອງມີຄວາມຖະນັດ, ມີຄວາມສໍານານຕໍໜ້າທີ່ ແລະ ຄວາມຮັບພິດຊອບໃນການບໍລິຫານງານວິຊາການ, ເພື່ອສ້າງຄວາມເປັນປະໂຫຍດຂອງຄູອາຈານສອນ ແລະ ນັກສຶກສາໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້.\nພົມບຸດ ສະດາຈິດ (2546 : 10) ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານວິຊາການຖືວ່າເປັນຫົວໃຈສໍາຄັນຂອງການບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ເພາະຈຸດປະສົງຂອງສະຖານສຶກສາຄືການຈັດການສຶກສາ ໃຫ້ມີຄຸນະພາບ ແລະ ມາດຖານຂອງການສຶກສາຂື້ນກັບວຽກງານວິຊາການເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍຫຼັກສູດ, ການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດບຸກຄະລາກອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສົງເສີມວິຊາການຕະຫຼອດຈົນເຖິງການປະເມີນຜົນ.\nສະຫຼຸບວ່າ ການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນຂະບວນການທີສໍາຄັນ ແລະ ເປັນຫົວໃຈຂອງການບໍລິຫານສະຖານການສຶກສາ,ເພາະການບໍລິຫານງານວິຊາການເປັນຕົວຊີ້ວັດໃຫ້ເຫັນເຖິງມາດຖານ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງການຈັດການສຶກສາ.ຂື້ນກັບວຽກງານວິຊາການເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍຫຼັກສູດ, ການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດບຸກຄະລາກອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສົງເສີມວິຊາການຕະຫຼອດຈົນເຖິງການປະເມີນຜົນ.\nກົມສາມັນສຶກສາ (1995 :29) ໄດ້ລະບຸວ່າຂອບເຂດວຽກງານວິຊາການໄວ້9ວຽກງານດັ່ງນີ້:\n1) ການສຶກສາຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍເອົາໄປໃຊ້. 2) ການຈັດການຮຽນ-ການສອນ. 3) ການຜະລິດວັດຖຸອຸປະກອນຫຼັກສູດ ແລະ ສື່ການຮຽນ-ການສອນ. 4) ການສົງເສີມການຮຽນກ-ການສອນ. 5) ການປະເມີນຜົນ. 6) ການດໍາເນີນການກ່ຽວກັບຫ້ອງສະມຸດ. 7) ການນິເທດການສຶກສາ. 8) ການວາງແຜນ ແລະ ການກໍານົດວິທີດໍາເນີນວຽກງານ. 9) ການປະຊຸມເຝິກອົບຮົມທາງວິຊາການ.\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ (1999 : 124) ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ ການບໍລິຫານວິຊາການເປັນງານຫຼັກຂອງສະຖານທີການສຶກສາ ແລະ ມີຂອບເຂດຂ້ອນຂ້າງກ້ວາງຂວາງຫຼັກການບໍລິຫານວິຊາການຈະແບ່ງເປັນຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການບໍລິຫານງານວິຊາການດັ່ງນີ້:\n1. ຂັ້ນຕອນດໍາເນີນການ ຈະເປັນການກໍານົດນະໂຍບາຍ ແລະ ວ່າງແຜນງານດ້ວຍວິຊາການໂດຍມີຫຼັກການດັ່ງນີ້:\n2) ຈັດສະພາບວຽກວິຊາການ ແລະ ວິທີການເຮັດວຽກ.\n2. ຂັ້ນຕອນດໍາເນີນງານ ເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ຈັດ ແລະ ດໍາເນີນງານລວມທັງການຄວບຄຸມເບິ່ງແຍງໃຫ້ປະຕິບັດຕາມແຜນທີ່ວ່າງໄວ້.\n1) ການດໍາເນີນວຽກການສອນຫຼັກສູດ ໂດຍການເບິ່ງແຍງການສອນໄປຕາມໂຄງກາກສອນໃນແຕ່ລະວິຊາ ເປັນການນໍາຫຼັກສູດໄປສູ່ການປະຕິບັດ.\n2) ການດໍາເນີນວຽກງານກ່ຽວກັບກິດຈະກໍາເສີມຫຼັກສູດທາງດ້ານວິຊາການໄດ້ແກ່: ການຈັດໂຄງການສອນສ້ອມເສີມ, ໂຄງການສົງເສີມເດັກຮຽນດີ, ມີການຈັດກອງປະຊຸມຕ່າງໆ , ມີການແນະແນວການສຶກສາ ແລະ ອາຊີບ, ຈັດໃຫ້ມີຫ້ອງສະມຸດໃນໂຮງຮຽນເພື່ອເປັນແຫຼ່ງຄົ້ນຄ້ວາຕະຫຼອດຈົນເຖິງບັນຫາຕ່າງໆ\n3) ວຽກງານກ່ຽວກັບວິຊາການ ຜູ້ບໍລິຫານຈະຕ້ອງສົ່ງເສີມໃຫ້ມີການບໍລິຫານກ່ຽວກັບສືການສອນ, ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອຄູໃນການສອນ ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆ ມີການຈັດຮວບຮວມເອກະສານ\nຄໍາສອນ, ຄູ່ມືຄູເພື່ອຊ່ວຍເຫຼື່ອຄູໃນການສອນ, ລວມທັງຈັດສິງອໍານວຍຄວາມສະດວກຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ອາຄານສະຖານທີ ແລະ ການຈັດຫາວັດຖຸອຸປະກອນເປັນຕົ້ນ.\n3. ຂັ້ນສົ່ງເສີມ ແລະ ຕິດຕາມຜົນທາງດ້ານວິຊາກາານ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາດຕະຖານຂອງວຽກງານວິຊາການຜູ້ບໍລິຫານຄວາມມີການສົ່ງເສີມ, ຕິດຕາມ, ຄວບຄຸມ ແລະ ປະເມີນຜົນການດໍາເນີນງານດ້ານວິຊາການດັ່ງນີ້:\n2) ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ມີການປະຕິບັດຕາມມາດຕະຖານ ທາງວິຊາການ ນັ້ນຄື: ກໍານົດຈຸດມຸ້ງໝາຍ ແລະ ນະໂຍຍາບທີເໜາະສົມກັບໂຮງຮຽນ ແລະ ສາມາດນໍາໄປສູ່ການປະຕິບັດໄດ້.\n3) ລິເລີມ ແລະ ສ້າງສັນໃນການປັບປຸງງານວິຊາການ.\n4) ຈັດບັນຍາກາດທາງວິຊາການໃນສະຖານທີການສຶກສາ ເຊັ່ນ: ການຈັດກິດຈະກໍາທີ່ສົ່ງເສີມທາງດ້ານວິຊາການ.\n6) ຈັດຕັ້ງຄະນະເຮັດວຽກທາງວິຊາການຂື້ນ, ລັກສະນະຂອງກຸ່ມອາດຈັດລວມກັນເປັນຄະນະ, ຄູທີສອນວິຊາດຽວກັນມາລວມກັນເຮັດວຽກ, ແລກປ່ຽນຄໍາຄິດຄໍາເຫັນເຊິງກັນ ແລະ ກັນ.\n7) ສົ່ງເສີມຈັດຕັ້ງຊຸມນຸມທາງວິຊາການ ເພື່ອຈັດກິດຈະກໍາ ແລະ ເຜີຍແຜ່ງານວິຊາການ.\n8) ສົ່ງເສີມໃຫ້ມີການເຂົ້າຮ່ວມປະຊຸມສໍາມະນາຝຶກອົບຮົມ ເພື່ອເປັນການແລກປ່ຽນຄວາາມຮູ້ ແລະ ເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ທາງວິຊາການ.\nອຸໄທ ບຸນປະເສີດ (2540 : 36) ກ່າວວ່າ ການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການມີຂອບເຂດດັ່ງນີ້:\n1) ຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍາຫຼັກສູດໄປໃຊ້. 2) ການສອນ ແລະ ການຈັດການຮຽນການສອນ. 3) ກິດຈະກໍານັກຮຽນ ແລະ ການບໍລິຫານກິດຈະກໍານັກຮຽນໃຫ້ຕອບສະໜອງກັບຫຼັກສູດ. 4) ສື່ການສອນ ແລະ ກິດຈະກໍາຫ້ອງສະມຸດ. 5) ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ. 6)ການນິເທດການສຶກສາ ແລະ ພັດທະນາອາຊີບ.\nປຣິຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ (2546 : 19-20) ກ່າວວ່າ ການບໍລິຫານວິຊາການໃນສະຖານະການມີຂອບເຂດກ້ວາງຂວາງ, ຊຶ່ງມີການບໍລິຫານວິຊາການຈະແບ່ງອອກເປັນຂັ້ນຕອນດັ່ງນີ້:\n1. ຂັ້ນຕອນການດໍາເນີນວຽກງານຊຶ່ງເປັນການກໍານົດນະໂຍບາຍ ແລະ ວ່າງແຜນງານ\nປະກອບດ້ວຍ. 1) ຈັດສ້າງວຽກງານວິຊາການ. 2) ຈັດສະພາບວຽກງານທາງວິຊາການ ແລະ ວິທີການເຮັດວຽກ. 3) ການຈັດອາຈານເຂົ້າສອນ. 4) ຈັດປະຕິທິນການປະຕິບັດໜ້າທີວຽກງານ. 5) ຈັດໂຄງການການສອນ. 6) ຈັດຕາຕະລາງການສອນ. 7) ປະຖົມນິເທດນັກສຶກສາ. 8) ການລົງທະບຽນນັກສຶກສາ.\n2. ຂັ້ນຕອນການດໍາເນີນໜ້າທີວຽກງານ, ເປັນຂັ້ນຕອນຈັດ ແລະ ດໍາເນີນໜ້າທີ່ລວມທັງ\n1) ດໍາເນີນວຽກງານການສອນຕາມຫຼັກສູດ ໂດຍການຕິດຕາມເບິງແຍງ ໃຫ້ການສອນເປັນໄປຕາມໂຄງການສອນໃນແຕ່ລະລາຍວິຊາ, ຊຶ່ງເປັນການນໍາຫຼັກສູດໄປປະຕິບັດ.\n2) ການດໍາເນີນງານກຽ່ວກັບກິດຈະກໍາເສີມຫຼັກສູດທາງດ້ານວິຊາການ ຊຶ່ງປະກອບມີການຈັດໂຄງການສອນເພີ່ມເຕີມ, ໂຄງການສົງເສີມນັກສຶກສາທີ່ຮຽນດີຮຽນເກັ່ງ, ໂຄງການສົງເສີມນັກສຶກສາ ດ້ວຍຕົນເອງ, ການຈັດຊຸມນຸມຕ່າງໆ, ການຝຶກແບບວິຊາການທະຫານ, ການຕັ້ງຄາຍຊາວໝຸ່ມ, ການແນະແນວການສຶກສາ ແລະ ອາຊີບ, ການໃຫ້ຄໍາປຶກສາ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາພ້ອມທັງໃຫ້ມີຫ້ອງສະໝຸດໃນໂຮງຮຽນ ເພື່ອເປັນແຫຼ່ງການຄົ້ນຄ້ວາ.\n3) ການບໍລິຫານງານວິຊາການທີ່ສົ່ງເສີມການສອນເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອອາຈານໃນດ້ານການສອນ, ການຈັດຫາສື່ອຸປະກອນຕ່າງໆ, ການຈັດການຮວບຮວມເອກະສານ, ຄໍາສອນ, ຄູ່ມືອາຈານລວມທັງການຈັດສິງທີ່ອໍານວຍຄວາມສະດວກຕ່າງໆເຊັ່ນ ດ້ານອາຄານສະຖານທີ່ ແລະ ການຈັດວັດສະດຸອຸປະກອນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ.\n3. ສົ່ງເສີມ ແລະ ຕິດຕາມເບິ່ງແຍງດ້ານວິຊາການ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາດຕະຖານຂອງວຽກງານວິຊາການ, ຜູ້ບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຄວນມີການສົ່ງເສີມ, ປັບປຸງ, ພັດທະນາ ແລະ ປະເມີນຜົນທາງດ້ານວິຊາການຊຶງປະກອບມີ:\n1) ສົ່ງເສີມໃຫ້ອາຈານສອນໄດ້ປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາຕົນເອງດ້ານວິຊາການ.\n2) ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ມີການປະຕິບັດວຽກງານທາງວິຊາການ ເຊັ່ນ ການກໍານົດຈຸດມຸ່ງ\nໝາຍ ແລະ ນະໂຍບາຍທີ່ເຫັນວ່າມີຄວາມເໜາະສົມກັບໂຮງຮຽນ ແລະ ສາມາດນໍໄປສູ່ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄດ້.\n3) ມີຄວາມຄິດລິເລີມໃນການສ້າງສັນ ແລະ ການປັບປຸງວຽກວິຊາການ.\n4) ເສີມສ້າງບັນຍາກາດທາງດ້ານວິຊາການໃນສະຖານການສຶກສາ ເຊັ່ນການຈັດກິດຈະກໍາທີ່ສົງເສີມວຽກດ້ານວິຊາການເປັນຫຼັກ.\n6) ແຕ່ງຕັ້ງຄະນະກໍາມະການທາງວິຊາການຂື້ນ, ໃນລັກສະນະກຸ່ມອາຈານຮ່ວມກັນເປັນຄະນະອາຈານສອນທີນອນຢູ່ໃນພະແນກດ່ຽວກັນ ຫຼື ໜ່ວຍງານດ່ຽວກັນ. ພ້ອມທັງຮ່ວມກັນເຮັດວຽກງານເພື່ອແລກປ່ຽນດ້ານຂໍ້ຄິດເຫັນເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ.\n7) ສົ່ງເສີມໃຫ້ມີການຈັດຕັ້ງຊຸມນຸມ ຫຼື ສະມາຄົມເພື່ອອົບຮົມທາງວິຊາການ ແລະ ເຜີຍແຜ່ວຽກງານທາງດ້ານວິຊາການ.\n8) ສົ່ງເສີມໃຫ້ມີການເຂົ້າຮວມປະຊຸມສໍາມະນາຝຶກອົບຮົມເພື່ອການແລກປ່ຽນຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ ແລະ ເປັນການເພີ່ມພູນຍູ້ໜູນເສີມສ້າງບົດຮຽນທາງວິຊາການໃຫ້ສູງຂື້ນ.\nການສຶກສາຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍເອົາໄປໃຊ້.\nການວາງແຜນ ແລະ ການກໍານົດວິທີດໍາເນີນວຽກງານ\nຈັດສະພາບວຽກງານທາງວິຊາການ ແລະ ວິທີການເຮັດວຽກ.\n ຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ ແລະການນໍາຫຼັກສູດໄປໃຊ້\nການສອນ ແລະ ການຈັດການຮຽນການສອນ.\nກິດຈະກໍານັກຮຽນ ແລະ ການບໍລິຫານກິດຈະກໍານັກຮຽນໃຫ້ຕອບສະໜອງກັບຫຼັກສູດ\nສື່ການສອນ ແລະ ກິດຈະກໍາຫ້ອງສະມຸດ\nການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\nການນິເທດການສຶກສາ ແລະ ພັດທະນາອາຊີບ.\nຈາກການສຶກສາແນວຄິດຂອງນັກການສຶກສາຕ່າງໆ ຜູ້ຄົ້ນຄ້ວາສະຫຼຸບວ່າ: ກົມສາມັນ ແລະ ອຸໄທ ບຸນປະເສີດ. ເພື່ອນໍາມປະກອບເປັນແນວຄິດໃນການສຶກສາຄົ້ນຄ້ວາກ່ຽວກັບການບໍລິຫານງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນ ອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄຶນຫຼວງວຽງຈັນ ປະກອບ4ດ້ານຄື:\n4. ດ້ານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\nຫຼັກສູດນັບວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງວິຊາການ ເຊິ່ງນັກສຶກສາໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຫຼັກສູດ ໄວ້ຫຼາຍທັກສະດັ່ງນີ້:\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸຸໂຣດ (2553: 24) ຫຼັກສູດຍັງມີຄວາມໝາຍແຕ່ກຕ່າງກັນຕາມຜູ້ໃຊ້ຄື:\n1. ຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ຈະໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຫຼັກສູດເປັນການຈັດປະສົບການໃນສະຖານສຶກສາໃຫ້ກັບຜູ້ຮຽນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດໃນການປະກອບອາຊີບ ແລະ ດໍາລົງຊີດວິດ.\n2. ຄູສອນຈະໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຫຼັກສູດ ໃນລັກສະນະເປັນການຈັດການຮຽນ-ການສອນທີ່່ໄດ້ວ່າງແຜນໄວ້ກັບການສອນຂອງຄູ ແລະ ປະສົບການຈະເກີດຂື້ນໄດ້ຈາກການຮຽນຮູ້ຂອງນັກຮຽນ.\n3. ນັກສຶກສາໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຫຼັກສູດໃນສິງທີ່ຜູ້ຮຽນຕ້ອງຮຽນຮູ້ ຕາມທີ່ສະຖານສຶກສາກໍານົດ ແລະ ຕາມທີ່ຄູສອນ.\nກົມຈັດຕັ້ງ ແລະ ພະນັກງານ(1996 : 4)ໄດ້ນິຍາມຫຼັກສູດດັ່ງນີ້:\nຫຼັກສູດແມ່ນ ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອສືຄວາມໝາຍ ຫຼັກການ ແລະ ລັກສະນະຕ່າງໆ\nຂອງການຮຽນຮູ້ຢູ່ໃນຫຼັກສູດໂດຍເປີດໂອກາດໃຫ້ມີການວິເຄາະ, ຈໍາແນກ, ໄຈ້ແຍກ ແລະ ສາມາດ\nນໍາໄປປະຕິບັດຕົວຈິງໄດ້. ( ຫຼັກສູດປະກອບດ້ວຍ: ເນື້ອໃນ, ວັດຖຸປະສົງ ແລະວິທີການ).\nກູດ(Good 1973:5) ກ່າວວ່າ ຫຼັກສູດຄືເນື້ອໃນວິຊາການຕ່າງໆ ທີ່ລວມທຸກວິຊາເຂົ້ານໍາກັນເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນໄດ້ຮຽນພາຍໄຕ້ການແນະນໍາຂອງໂຮງຮຽນ\nບຸນຊົມ ສີສະອາດ(2546 : 64) ທາບາ (Hilda Taba)ກ່າວວ່າ ຫຼັກສູດມີອົງປະກອບທີສໍາຄັນມີ4ປະການຄື:\n3. ການນໍາຫຼັກສູດໄປໃຊ້ (Curriculum Implementation)\nປຣິຍາພອນ ວົງອະນຸໂລດ (1992 : 39-40) ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍວ່າ ຫຼັກສູດເປັນສ່ວນລວມທາງປະສົບການ ຫຼື ກິດຈະກໍາທີຈັດຂື້ນເພື່ອໃຫ້ເປັນໄປຕາມວັດຖຸປະສົງທາງດ້ານການສຶກສາ, ດ້ານການເມືອງ, ດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ດ້ານວັດທະນາທໍາ-ສັງຄົມທັງພາຍໃນ ແລະ ນອກສັງຄົມໃຫ້ບັນລຸຜົນສໍາເລັດຕາມເປົ້າໝາຍທີ່ກໍານົດໄວ້. ເພາະນັ້ນ, ຫຼັກສູດຈຶ່ງມີຄວາມໝາຍຢູ່3ປະການຄື:\n1) ຫຼັກສູດ ເປັນວິທະຍາສາດທີມີທິດສະດີ, ມີຫຼັກການໃນການນໍາໃຊ້ຫຼັກສູດໄປໃຊ້ ແລະ ການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕາມຈຸດມຸ່ງໝາຍເອົາໄວ້.\n2) ຫຼັກສູດ ເປັນລະບົບໃນການຈັດການສຶກສາໂດຍມີປັດໃຈນໍເຂົ້າ (Input) ເຊັ່ນ: ອາຈານ, ນັກສຶກສາ, ວັດສະດຸອຸປະກອນ, ອາຄານສະຖານທີ ແລະ ຂະບວນການ (Process) ເຊັ່ນ: ການຈັດກິດຈະກໍາການຮຽນ-ການສອນ. ດ້ານຜົນຜະລິດ(Output) ໄດ້ແກ່ຜົນໄດ້ຮັບທາງການຮຽນແລະຜົນສໍາເລັດທາງການສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ.\n3)ຫຼັຫສູດ ແມ່ນແຜນການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ເຊຶ່ງມີຄວາມມຸ່ງໝາຍເພື່ອສຶກສາອົບຮົມ ແລະ ເຝຶກຝົນໃຫ້ຜູ້ຮຽນເປັນໄປຕາມເປົ້າໝາຍທີຕົນກໍານົດໄວ້ສູງສຸດ.\nໃຈທິບ ເຊື້ອຣັດຕະພົງ(2539:11-12)ກ່າວວ່າຫຼັກສູດໝາຍເຖີງການຈັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນຫຼື ນັກຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້(Learning) ຈັດໃຫ້ມີປະສົບການ (Experience)ແລະ ຈັດໃຫ້ມີສິງຈໍາເປັນຂັ້ນພື້ນຖານ, ສໍາລັບປະສົບການ ແລະ ການຮຽນຮູ້ຂອງນັກຮຽນຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້ໃນຫຼັກສູດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ເປັນການຈັດການສຶກສາເພື່ອພັດທະນາຄົນໃຫ້ເປັນຄົນທີ່ສົມບູນ.\nລຸຈິ ພູ່ສາລະ ແລະ ຈັນຊານີ ສະຫງວນງາມ(2545 : 1) ໄດ້ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຫຼັກສູດວ່າໝາຍເຖິງ ແຜນການຮຽນປະກອບດ້ວຍເປົ້າໝາຍ ແລະ ຈຸດປະສົງສະເພາະທີ່ຈະນໍາສະ\nເໜີ ແລະ ຈັດການເນື້ອຫາ, ລວມເຖິງແບບແຜນການຮຽນການສອນຕາມຈຸດປະສົງ, ສຸດທ້າຍຕ້ອງມີການປະເມີນຜົນການຮຽນ.\nປະສາດ ເນືອງສະເຫຼີມ(2556 : 25)ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍວ່າ: ຫຼັກສູດເປັນໃຈກາງຂອງການສຶກສາຂັ້ນພື້ນຖານ ພສ 2551 ເປັນຫຼັກສູດທີມີການນໍາທິດສະດີທາງການສຶກສາ, ທິດສະດີຈິດຕະວິທະຍາການຮຽນຮູ້, ທິດສະດີສັງຄົມວິທະຍາ ແລະ ວິທະຍາການທາງດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະ ເທັກໂນໂລຢີມາປະຍຸກໃຊ້ໃຫ້ສອດຄອງກັບແນວທາງການຈັດການຮຽນ-ການສອນຢ່າງລົງຕົວ. ໂດຍສະເພາະຫຼັກສູດໄດ້ກໍານົດມາດຕະຖານການຮຽນຮູ້, ເນື້ອໃນ, ກິດຈະກໍາການຮຽນ-ການສອນ, ສື່ການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ. ບົນພື້ນຖານທີ່ເຊື່ອວ່າຜູ້ຮຽນແມ່ນສໍາຄັນທີ່ສຸດ, ສາມາດສ້າງຄວາມຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ ຄູສອນມີໜ້າທີສະໜັບສະໜູນ ແລະ ຈັດບັນຍາກາດຂອງການຮຽນ-ການສອນໃຫ້ເອື້ອອໍານວຍຕໍ່ຜູ້ຮຽນ.\nຄໍາຜົງ ພະເມືອງ (2010 : 20) ສະຫຼຸບວ່າ ຫຼັກສູດຄືຫົວໃຈຂອງການສຶກສາ ໃນສະຖາບບັນການສຶກສາຕ່າງໆ ເພາະຫຼັກສູດເປັນແນວທາງໃນການປະຕິບັດທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຮຽນໄດ້ຮັບປະສົບການ, ໄດ້ຮັບການພັດທະນາຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ, ຄຸນນະທໍາ, ຈາລິຍະທໍາ ແລະ ອື່ນໆ ຊຶ່ງເປັນສິງທີ່ຕ້ອງການຂອງສັງຄົມ ດັ່ງນັ້ນ, ຫຼັກສູດຈຶ່ງການເປັນສູນກາງຂອງກິດຈະກໍາທີ່ກໍານົດຂື້ນຢ່າງເປັນລະບົບ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໜາຍຂອງການຮຽນການສອນ.\nລັດສະໝີທຳມະວົງສາ (2010:32) ເວົ້າວ່າ ຫຼັກສູດແມ່ນ ການກໍານົດຮູບແບບຂອງລະ\nບົບການສຶກສາ, ຂໍ້ບັງຄັບເພື່ອໃຫ້ໂຮງຮຽນ, ຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ແລະ ຄູອາຈານນໍາໄປຈັດຕັ້ງປະ\nຕິບັດ ໂດຍແນໃສ່ສຶກສາອົບຮົມນັກຮຽນໃຫ້ມີຄວາມຮູ້, ປະສົບການ ແລະ ທັດສະນະທ່າທີອັນເໜາະ\nສົມ ແລະ ໃຫ້ເປັນໄປຕາມແນວທາງພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ທີ່ພັກ ແລະ ລັດຖະບານ ໄດ້ກໍານົດໄວ້.\nສຸມິຕຣ ຄຸນາກອນ(2539 : 203) ກ່າວເຖິງຫຼັກສູດວ່າ ເປັນໂຄງການໃຫ້ການສຶກສາ ເພື່ອພັດທະນາຜູ້ຮຽນໃຫ້ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ ແລະ ຄຸນລັກສະນະທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມມຸ້ງໝາຍທາງການສຶກສາທີ່ກໍານົດໄວ້.\nວັດນາພອນ ຣະງັບທຸກ(2542 : 64) ໃຫ້ຄວາມເຫັນວ່າ ຫຼັກສູດຄືໝວດປະສົບການທີ່ຈັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້ ແລະ ພັດທະນາ ເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ, ທັກສະ ແລະ ພຶດຕິກໍາຕາມຈຸດໝາຍທີ່ກໍານົດໄວ້.\nອົມຣາ ເລັກເຣິງສິນ (2540 : 7) ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍຫຼັກສູດວ່າ ເປັນເອກະສານທີ່ບັນຈຸແຜນງານ ຫຼື ໂຄງການ ແລະ ເນື້ອຫາກິດຈະກໍາຕ່າງໆ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮຽນ, ເພື່ອພັດທະນາຜູ້ຮຽນໃນດ້ານຄວາມຮູ້, ເທັກນິກ ແລະ ພຶດຕິກໍາຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນສາມາດໃຊ້ຊີວິດໃນສັງຄົມຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ໂດຍແຜນງານໂຄງການປະການປະກອບດ້ວຍ. ຈຸດມຸ້ງໝາຍ, ເນື້ອຫາສາລະ, ປະສົບການທີ່ຈັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນ ໂດຍມີແນວທາງການດໍາເນີນງານຢ່າາງເປັນລະບົບ, ມີການແນະນໍາແຜນງານ ແລະ ໂຄງການໃນການປະຕິບັດໃນສະຖານທີ່ການສຶກສາ.\nສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ຫຼັກສູດຄືຫົວໃຈຂອງການສຶກສາ ໃນສະຖາບບັນການສຶກສາຕ່າງໆ ເພາະຫຼັກສູດເປັນ ແຜນການລວມຂອງທຸກໆວິຊາໃນການຈັດການຮຽນ-ການສອນ. ເຊຶ່ງມີຄວາມມຸ່ງໝາຍ\nເພື່ອສຶກສາອົບຮົມ ແລະ ເຝຶກຝົນໃຫ້ຜູ້ຮຽນເປັນໄປຕາມເປົ້າໝາຍທີຕົນກໍານົດໄວ້.\nແນວຄິດພື້ນຖານການສ້າງ ແລະ ການພັດທະນາຫຼັກສູດ (2537 : 17) ສະຫຼຸບໄດ້ເປັນຂໍ້\n3. ຫຼັກສູດເປັນໂຄງການ ແລະ ແນວທາງໃນການໃຫ້ການສຶກສາ.\n5. ຫຼັກສູດເປັນແນວທາງໃນການສົ່ງຄວາມຈະເລີນງອກງາມ ແລະ ພັດທະນາການຂອງເດັກຕາມຄວາມມຸ້ງໝາຍຂອງການສຶກສາ.\n6. ຫຼັກສູດເປັນເຄື່ອງມືກໍານົດແນວທາງໃນການຈັດປະສົບການວ່າ ຜູ້ຮຽນ ແລະ ສັງຄົມຈະໄດ້ຮັບສິ່ງໃດບາງເທື່ອອາດຈະເປັນປະໂຫຍດແກ່ເດັກໂດຍກົງ.\n7. ຫຼັກສູດເປັນເຄື່ອງກໍານົດເນື້ອຫາຂອງວິຊາທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເດັກມີຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກ, ເປັນພົນລະເມືອງທີດີຂອງປະເທດຊາດ ແລະ ເປັນຄົນຂອງສັງຄົມ.\n8. ຫຼັກສູດເປັນເຄື່ອງມືກໍານົດວ່າ ວິທີການດໍາເນີນຊິວິດຂອງເດັກໃຫ້ເປັນໄປຢ່າງມີຄວາມສຸກ.\n10. ຫຼັກສູດແມ່ນກໍານົດແນວທາງຄວາມຮູ້, ຄວາສາມາດ, ຄວາມປະພຶດ, ທັກສະ ແລະ ແນວຄິດຂອງຜູ້ຮຽນທີ່ຈະຢູ່ຮ່ວມກັບສັງຄົມ ແລະ ເປັນພົນລະເມືອງທີ່ດີຂອງບ້ານເມືອງ.\nອໍານາດ ຈັນທຣແປ້ນ( 2542 : 47 )ກ່າວວ່າ ຫຼັກສູດເປັນສ່ວນສໍາຄັນເພາະຫຼັກສູດໄດ້ກໍານົດເນື້ອຫາ ແລະ ທັກສະທີ່ຜູ້ຮຽນຜູ້ຈະໄດ້ຮຽນຮູ້, ເປັນສິງທີ່ຜູ້ຮຽນຄາດຫັວງ ຊຶ່ງສະຖານການສຶກສາຕ້ອງຈັດການເພື່ອສົ່ງເສີມ ແລະ ໃຫ້ການສະນັບສະໜູນໃຫ້ນັກຮຽນ-ນັກສຶກສາມີຄວາມຮູ້ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.\nຄຳຫຼ້າ ອຸດົມສິນ (2009:27) ສະຫຼຸບວ່າຄວາມສຳຄັນຂອງຫຼັກສູດຄື ຫົວໃຈຂອງການຈັດການຮຽນ-ການສອນເພື່ອໄປສູ່ເປົ້າໝາຍຂອງການສຶກສາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນເລື່ອງຂອງຫຼັກສູດ ແລະການຮຽນ-ການສອນຈະເຮັດໃຫ້ການຈັດການສຶກສາດຳເນີນໄປຢ່າງມີປະສິດທິພາບແລະຫຼັກສູດເຊິ່ງຈະຊ່ວຍນຳທາງຊ່ວຍໃຫ້ຄູໄດ້ມີທິດທາງ ແລະ ສິ່ງກຳນົດໃນການສິດສອນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.\nທໍາລົງ ບົວສີ (2532 : 7-8) ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງຫຼັກສູດວ່າ ແມ່ນສິງສໍາຄັນໃນການຈັດການສຶກສາ ຄືການກໍານົດມາດຕະຖານການຮຽນຮູ້ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າເຍົາວະຊົນແຕ່ລະໄວ, ແຕ່ລະລະດັບການສຶກສາ ໄດ້ຮັບການສຶກສາທີ່ມີຄຸນນະພາບເທົ່າທຽມກັນ, ມີແນວທາງທີ່ກໍານົດໄວ້ວ່າຄວນຮຽນຮູ້ວິຊາຫັຍງ, ເນື້ອຫາຫຼາຍໜ້ອຍພຽງໃດຄວນໄດ້ຮັບການເຝິກຝົນໃຫ້ມີທັກສະ ແລະ ພັດທະນາການໃນດ້ານຮ່າງກາຍ, ຈິດໃຈ, ສັງຄົມ ແລະ ປັນຍາ. ເມື່ອພິຈາລະນາຂໍ້ຄວາມທີ່ກ່າວມາແລ້ວຈະເປັນປັດໃຈສໍາຄັນອັນດັບທໍາອິດ ທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈໄດ້ວ່າເຍົາວະຊົນລວມທັງຜູ້ຮຽນທັງໝົດຈະໄດ້ຮັບການສຶກສາຕາມທີມຸ້ງຫັວງໄວ້ກໍຄື ຫຼັກສູດ. ໂດຍສະເພາະເມືອມີຫຼັກສູດເປັນແນວທາງໃນການຈັດປະສົບການແກ່ຜູ້ຮຽນແລ້ວ ເປັນທີ່ຫັວງໄດ້ວ່າຜູ້ຮຽນແຕ່ລະສາຂາ ແລະ ແຕ່ລະລະດັບການສຶກສາຈະໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນທາງດຽວກັນ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນການປະຕິບັດຜູ້ຮຽນຈະໄດ້ຮັບປະສົບການແຕ່ກຕ່າງກັນໄປ ແຕ່ການຮຽນການສອນແມ່ນມຸ້ງສູ່ຈຸດໝາຍດຽວກັນ.\nສະຫຼຸບວ່າ ຫຼັກສູດເປັນຫົວໃຈຂອງການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ເປັນແຜນການປະຕິບັດ ຫຼື ເອກະສານທີຂຽນຂື້ນໂດຍມີຍຸດທະວິທີ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍປາຍທາງຕາມຈຸດປະສົງຂອງລາຍວິຊາຮຽນ. ຫຼັກສູດເປັນແນວທາງໃນການຈັດປະສົບການແກ່ຜູ້ຮຽນແລ້ວ ເປັນທີ່ຫັວງໄດ້ວ່າຜູ້ຮຽນແຕ່ລະສາຂາ ແລະ ແຕ່ລະລະດັບການສຶກສາຈະໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນທາງດຽວກັນ.\nການຈັດການຮຽນ-ການສອນເປັນຫນ້າທີ່ໂດຍກົງຂອງຜູ້ບໍລິຫານທີ່ຈະຕ້ອງດຳເນີນການຈັດກາ ນຮຽນ-ການສອນໃຫ້ຖືກຕ້ອງເໝາະສົມ, ເພື່ອເປັນຂະບວນການຈູງໃຈໃຫ້ຜູ້ຮຽນບັນລຸຕາມເປົ້າໝາຍຂອງຫລັກສູດ ໂດຍເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນເປັນຄົນດີ, ຄົນເກັ່ງ ແລະ ມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດຈົນມີການອຳນວຍຄວາມສະດວກເພື່ອການຈັດການຮຽນການສອນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.\nອຳພັນ ໃຈທ່ຽງ (2540:1-2)ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງການຈັດການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມໝາຍຄວບຄຸມທັງດ້ານວິທີການ, ດ້ານຕົວບຸກຄົນ ຫຼື ຜູ້ສອນ ແລະ ຜູ້ຮຽນຕ້ອງມີປະຕິສຳພັນຕໍ່ກັນດ້ານເປົ້າໝາຍການສອນ ແລະດ້ານຄວາມສາມາດຂອງຜູ້ສອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການສອນຄືຂະບວນການປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງຜູ້ສອນແລະຜູ້ຮຽນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນເກີດຄວາມປ່ຽນແປງພຶດຕິກຳຕາມຈຸດປະສົງທີ່ກຳນົດໄວ້ເຊິ່ງຕ້ອງອາໄສວິທະຍາສາດ ແລະ ສິລະປະຂອງຜູ້ສອນ.\nເອກະສານຝຶກອົບຮົມສໍາລັບຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ແລະ ຜູ້ບໍລິຫານການສຶກສາ (2009: 19) ໄດ້ໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງການຮຽນ-ການສອນດັ່ງນີ້:\nຄວາມໝາຍແຄບ: ການສອນໝາຍເຖິງການກະທໍາອັນຈໍາເປັນ, ການອົບຮົມສັ່ງສອນ\nຄວາມໝາຍກ້ວາງ: ການສອນໝາຍເຖິງ ການຈັດສະພາບການ ຫຼື ຈັດກິດຈະກໍາ\nການກະທໍາຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນມີປະສົບການ, ວາງແຜນການທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການຮຽນຮູ້ຂອງຜູ້ຮຽນດໍາເນີນໄປດ້ວຍຄວາມສະດວກ, ລວມທັງການຮຽນທີ່ຈັດເປັນ ແບບສະບັບຕ່າງໆ ຫຼື ຈັດກິດຈະກໍາອື່ນໆ ເພື່ອໃຫ້ເກີດການຮຽນຮູ້ ຢ່າງບໍ່ມີ (ການຄົ້ນຄິດລະອຽດ) ພິທີລີ່ຕອງ ອື່ນໆອີກ.\nສຸນທອນ ໂຄດບັນເທົາ (2553 : 44)ໄດ້ກ່າວວ່າ ການຈັດການຮຽນ-ການສອນເປັນການຈັດກິດຈະກຳເພື່ອນຳນັກຮຽນໄປສູ່ເປົ້າໝາຍທີ່ຫລັກສູດກຳນົດ ຄູຜູ້ສອນຄວນຈັດການຮຽນການສອນໃຫ້ເປັນໄປຕາມຫລັກການ ແລະ ວິທີການຕ່າງ ໆ ທີ່ສອດຄ້ອງກັບແນວທາງຂອງຫລັກສູດ ໂດຍຢຶດນັກຮຽນເປັນໃຈກາງ ຈັດໃຫ້ນັກຮຽນໄດ້ຮຽນທັງພາກທິດສະດີ ແລະ ພາກປະຕິບັດຕົວຈິ່ງ ໃຊ້ກິດຈະກຳການຮຽນການສອນຫລາຍຮູບແບບ ເນັ້ນໃຫ້ນັກຮຽນມີສ່ວນຮ່ວມ ແລະ ສົ່ງເສີມໃຫ້ນັກຮຽນຮູ້ຈັກສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ແລະແກ້ບັນຫາດ້ວຍຕົນເອງເນັ້ນທັກສະຂະບວນການໃນການຈັດການຮຽນການສອນທຸກເທື່ອໃຫ້ນັກຮຽນມີໂອກາດໄດ້ຮວມກຸ່ມເພື່ອຊ່ວຍກັນຄິດຊ່ວຍກັນເຮັດ ຊ່ວຍກັນແກ້ບັນຫາ ເພື່ອປູກຝັງແນວທາງການດຳເນີນຊີວິດຕາມວິທີລະບອບປະຊາທິປະໄຕ.\nຊູຊາດ ຫົງຂາວ(2549: 52-53)ກ່າວວ່າ:ຈັດກິດຈະກຳໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນເປັນການເຮັດວຽກງານຮ່ວມກັນຂອງຜູ້ຮຽນ. ເພື່ອໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນແລະ ຜົນການຮຽນຮູ້ມີປະສິດທິພາບຊຶ່ງມີຫລັກການດັ່ງນີ້:\nການພັດທະນາທາງຮ່າງກາຍ, ອາລົມ, ສັງຄົມແລະ ສະຕິປັນຍາໄປພ້ອມໆ ກັນ.\n2. ຫລັກການສຳຄັນຂອງການເຮັດວຽກຄືໃຫ້ທຸກຄົນມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຮັດວຽກເປັນກຸ່ມກຸ່ມມີຄວາມສຳພັນໃນກຸ່ມເພື່ອໃຫ້ສະມາຊິກມີຄວາມໃກ້ຊິດກັນ, ຝຶກຄວາມເຂົ້າໃຈແລະ ສ້າງບັນຍາກາດປະຊາທິປະໄຕໃນສັງຄົມ.\n7. ຄວນມີສື່ການຮຽນ-ການສອນຫລາຍຢ່າງເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຮຽນປະກອບກິດຈະ ກຳໃຫ້ບັນລຸວັດຖຸປະສົງໄດ້.\n8. ກິດຈະກຳການວັດຜົນແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນອາດສອດແຊກລະຫວ່າງເນື້ອຫາແຕ່່ ລະຕອນຫຼື ປະເມີນຫລັງຈາກຮຽນກໍ່ໄດ້.\nສີສຸກ ວົງວິຈິດ(2553: 48)ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນແມ່ນ ຂະບວນການທີ່ຄູຜູ້ສອນໄດ້ຈັດໃຫ້ນັກຮຽນປະຕິບັດກິດຈະກຳຮ່ວມກັນ, ໃຫ້ນັກຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້ຕາມແນວຂອງຫຼັກສູດ ແລະ ຈັດໝວດປະສົບການທີ່ເໝາະສົມກັບຜູ້ຮຽນ, ການຈັດຄູເຂົ້າສອນປະຈຳຊັ້ນຮຽນ, ຈັດຫາວັດສະດຸອຸປະກອນ ແລະ ສື່ການສອນເພື່ອບໍລິການຄູ, ແນະນຳການຈັດແຜນ ການສອນ ແລະ ບັນທຶກການສອນຂອງຄູເຮັດໃຫ້ເກີດພຶດຕິກຳອັນເໝາະສົມຕາມເປົ້າໝາຍຂອງຫຼັກສູດ.\nບຸນຊົມສີສະອາດ (2535:1-2) ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າການຮຽນຕ້ອງອາໃສການສອນເຊິ່ງມັນເປັນກິດຈະກຳທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້, ສ່ວນການຮຽນ-ການສອນໝາຍເຖິງການດຳ ເນີນການຂອງຜູ້ສອນເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້ໂດຍຜູ້ຮຽນຕ້ອງເຮັດກິດຈະກຳດ້ວຍຕົນເອງໃນການສອນຕ້ອງຄິດເຖິງສິ່ງສຳຄັນດັ່ງນີ້:\n3. ເໜັ້ນຂະບວນການຮຽນຮູ້, ການຄິດມີເຫດມີຜົນ, ຄິດຢ່າງສ້າງສັນແລະຄິດຢ່າງເປັນກຸ່ມ.\nໝາຍທີ່ຫລັກສູດກຳນົດໄວ້, ຄູຜູ້ສອນຄວນຈັດການຮຽນ-ການສອນ ໃຫ້ເປັນໄປຕາມຫຼັກການ ແລະ ວິທີການຕ່າງໆ, ໃຫ້ນັກຮຽນເກີດການຮຽນຮູ້ຕາມແນວທາງຂອງຫຼັກສູດ ແລະ ຈັດໝວດປະສົບການທີ່ເໝາະສົມກັບຜູ້ຮຽນ.\nມະນັດສາຍໂກສຸມ(2543 : 12)ເວົ້າລວມແລ້ວ: ການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມໝາຍສໍາຄັນຫຼາຍໃນການພັດທະນາວຽກງານສຶກສາ ແລະ ພັດທະນາຄົນໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງທາງດ້ານພຶດຕິກໍາຕ່າງໆ. ນອກຈາກນີ້ການຮຽນ-ການສອນຍັງມີຄວາມສໍາຄັນ ໃນການຄວບຄຸມທາງດ້ານວິຊາການ, ດ້ານບຸກຄົນຄືຜູ້ຮຽນ ແລະ ຜູ້ສອນ. ຄູຢາກປະສົບຜົນສໍາເລັດໃນການຮຽນ-ການສອນຈໍາເປັນຄູຈະຕ້ອງສຶກສາ ຫຼັກການພື້ນຖານໃນການສອນ ແລະ ຈະຕ້ອງຈັດປະສົບການຮຽນ-ການສອນ ໃຫ້ດີ ແລະ ເປັນລະບົບ.\nສົນສິດ ເຂດຂາມ(2545:21)ໄດ້ກ່າວເຖິງການຈັດການຮຽນ-ການສອນຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນຕ້ອງຍຶດຖືການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕາມແນວທາງຂອງຫຼັກສູດເຊິ່ງມຸງໃຫ້ນັກຮຽນໄດ້ປະຕິບັດຕົວຈິງ, ຮູ້ຈັກແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆໂດຍຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາແລະຄູຕ້ອງມີ ຄວາມເຂົ້າໃຈຈຸດມຸ້ງໝາຍໂຄງສ້າງຂອງຫຼັກສູດ. ສີ່ງສຳຄັນຄືຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະ ຄູຕ້ອງປະຕິບັດການສອນ, ພ້ອມທີ່ຈະປັບວິທີການສອນໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບທ້ອງຖີ່ນ,ຊຸມຊົນແລະນັກຮຽນ. ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນຮູ້ຈັກຄິດ, ຮູ້ຈັກເຮັດແລະນຳຄວາມຮູ້ໄປໃຊ້ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດໃນການດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນສັງຄົມ.\nສີສຸກ ວົງວິຈິດ(2553:49)ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດເພາະເປັນພາຫະນະທີ່ຈະນຳເອົາເນື້ອໃນ ແລະ ສາລະການຮຽນຮູ້ຈາກຫຼັກສູດໄປສູ່ຕົວນັກຮຽນໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດແລະມີປະສິດທິຜົນຫຼາຍທີ່ສຸດ.\nການຄຸ້ມຄອງວິຊາການ (2009 : 20) ການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ເປັນຂະບວນການຕໍ່ເນື່ອງກັນ, ຊຶ່ງຜູ້ສອນຈັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນເພື່ອຈະໃຫ້ຮຽນຮູ້ໄດ້ໂດຍສະດວກ, ຖ້າຜູ້ສອນຮູ້ຈັກໃຊ້ວິທີການສອນ (Method of Teaching) ທີ່ດີ ແລະ ເໜາະສົມແລ້ວ, ຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນໄດ້ຮັບດັ່ງນີ້:\n1. ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນບົດຮຽນວິຊາຄູສອນ.\n2. ມີທັກສະ (Skill)(ຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ) ແລະ ຄວາມສໍານິສໍານານໃນວິຊາການ\n3. ມີທັດສະນະຄະຕິ (Attitude) ທີ່ດີຕໍ່ສິ່ງທີ່ຮຽນຮູ້ນັ້ນ.\n4. ມີຄວາມສາມາດນໍາເອົາສິ່ງຕ່າງໆ ໄປໃຊ້ໄດ້.\n6. ສາມາດນໍາເອົາຄວາມຮູ້ ໄປສຶກສາຕໍ່ເອົາຄວາມຮູ້ (ຕໍ່ໄປ) ໄດ້.\nສະງັດ ອຸທຣານັນ(2535 :160)ໄດ້ກ່າວວ່າ ການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ຄື\nການຈັດປະສົບການທັງໝົດໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນ, ຄວາມຖະນັດ, ຄວາມສົນໃຈ ນັບຕັ້ງແຕ່ການຈັດແຜນການສອນ, ການກໍານົດລາຍວິຊາ, ທັງວິຊາບັງຄັບ ແລະ ວິຊາເລືອກ, ການຈັດຄູເຂົ້າສອນການບັນທຶກການສອນ, ການໃຊ້ສື່ການສອນ, ເພື່ອໃຫ້ການຮຽນການສອນມີຜົນສໍາເລັດສູງຕາມຈຸດປະສົງ.\nນົບພົງບຸນຈິຕຣາຄຸນ (2534:19)ໄດ້ເວົ້າວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ງານວິຊາການ. ປັດຊະຍາແລະຈຸດປະສົງຂອງການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕ້ອງຂຽນໃຫ້ຈະແຈ້ງ ເພື່ອຈະໄດ້ເປັນແນວທາງໃຫ້ບຸກຄະລາກອນໄດ້ປະຕິບັດໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ແລະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກສູດເປັນຢ່າງດີ, ມີການຈັດວິຊາຕ່າງໆ ໃຫ້ເໝາະສົມລວມເຖິງອຸປະກອນໃນການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດກິດຈະກໍາເສີມຫຼັກສູດຕະຫຼອດຈົນມີການປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນແລະການນຳຜົນການປະເມີນມາປັບປຸງໃຊ້ຕໍ່ໄປ.\nສະຫຼຸບວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດເພາະເປັນພາຫະນະທີ່ຈະນຳເອົາເນື້ອໃນ ແລະ ສາລະການຮຽນຮູ້ຈາກຫຼັກສູດໄປສູ່ຕົວນັກຮຽນໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ, ສີ່ງສໍາຄັນຄືຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະ ຄູຕ້ອງປະຕິບັດການສອນ, ພ້ອມທີ່ຈະປັບວິທີການສອນໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບທ້ອງຖີ່ນ,ຊຸມຊົນ ແລະ ນັກຮຽນ.\nກິດຕິມາ ປຣິດິດລົກ(2532: 68)ກ່າວວ່າສື່ການສອນໝາຍເຖິງວັດຖຸ, ສິ່ງຂອງ, ເຄື່ອງມື, ເຄື່ອງໃຊ້ຕະຫຼອດເຖິງຕົວບຸກຄົນ, ວິທີການ, ສະຖານທີ່ຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ເຂົ້າໃນການປະກອບການສອນເພື່ອໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນໄດ້ຮັບຜົນດີ. ສື່ການສອນມີຊື່ເອີ້ນທີ່ແຕກຕ່າງກັນອອກໄປເຊັ່ນອຸປະກອນການສອນ, ອຸປະກອນການສຶກສາ, ເທັກໂນໂລຢີການສອນ, ເທັກໂນໂລຢີການສຶກສາ.\nນິລຸດ ຖິງນາດ (2536 : 249) ໄດ້ໃຫ້ແນວຄິດວ່າສື່ການຮຽນ-ການສອນເປັນວັດຖຸ ຫຼື ເປັນເຄື່ອງມືອຸປະກອນທຸກຊະນິດລວມທັງວິທີການທີ່ຜູ້ສອນນຳໄປໃຊ້ໃນການສອນ ເພື່ອສື່ຄວາມໝາຍຕາມຈຸດປະສົງໃນການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ຂອງຜູ້ສອນໄປສູ່ຜູ້ຮຽນ.\n²÷©-ê½-¸ö¤ ²ñ©ê½-©¾-¸ö¤ (2010 : 27) ໃຫ້ຄວາມໝາຍສືການຮຽນ-ການສອນ ໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ໃຊ້ເປັນຕົວກາງໃນການນໍາສົ່ງຄວາມຮູ້, ທັກສະ ແລະ ເຈຕະຄະຕິໃຫ້ແກ່ ຜູ້ຮຽນ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນໄດ້ຮຽນຮູ້ຕາມວັດຖຸປະສົງ. ສື່ການຮຽນ-ການສອນອາດຈະເປັນສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຕົວກາງ ນໍາສົ່ງຄວາມຮູ້ໄປສູ່ຜູ້ຮຽນຊຶງມີຜົນເຮັດໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນ ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ຕັ້ງໄວ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ ແລະ ວອງໄວ ເອີ້ນວ່າ ສື່ການຮຽນ-ການສອນ...\nສີສຸກ ວົງວິຈິດ (2553: 55)ກ່າວວ່າສື່ການສອນໝາຍເຖິງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ນໍາຄວາມຮູ້ໄປສູ່ຜູ້ຮຽນຢູ່ໃນຮູບຂອງສິ່ງພິມ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງພິມທີ່ຜູ້ສອນສາມາດເລືອກໃຊ້ແລະສົ່ງຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ຮຽນເພື່ອໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນເປັນໄປຕາມວັດຖຸປະສົງທີ່ຕັ້ງໄວ້ຂອງແຕ່ລະວິຊາຮຽນ.\nສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ ສື່ການຮຽນ-ການສອນໝາຍເຖິງວັດຖຸສິ່ງຂອງເຄື່ອງມື, ເຄື່ອງໃຊ້ຕະຫຼອດເຖິງຕົວບຸກຄົນ, ວິທີການ, ສະຖານທີ່ຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ເຂົ້າໃນການປະກອບການສອນເພື່ອໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນໄດ້ຮັບຜົນດີຫຼື ເປັນເຄື່ອງມືອຸປະກອນທຸກຊະນິດລວມທັງວິທີການທີ່ຜູ້ສອນນຳໄປໃຊ້ໃນການຮຽນ-ການສອນ ເພື່ອສື່ຄວາມໝາຍ ຕາມຈຸດປະສົງໃນການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ຂອງຜູ້ສອນໄປສູ່ຜູ້ຮຽນ.\nການຄຸ້ມຄອງວິຊາການ (2009: 37 ) ສື່ການຮຽນ-ການສອນ ມີຄວາມສໍາຄັນທີ່ສຸດຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງສອນໜຶ່ງ, ມັນຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີໂອກາດໄດ້ເຫັນວັດຖຸຕົວຈິງ ເປັນການສ້າງຄວາມສົນໃຈໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮຽນ, ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເກີດມີຄວາມຢາກຮູ້ຢາກຮຽນຫຼາຍຂື້ນ, ມີຄວາມຮັບຮູ້ໄວຂື້ນ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ການຮຽນ-ການສອນມີປະສິດທິພາບສູງ.\nນົບພົງ ບຸນຈິຕຣາຄຸນ(2534:19)ໄດ້ເວົ້າວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ງານວິຊາການ. ປັດຊະຍາແລະຈຸດປະສົງຂອງການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕ້ອງໃຫ້ຈະແຈ້ງ ເພື່ອຈະໄດ້ເປັນແນວທາງໃຫ້ບຸກຄະລາກອນໄດ້ປະຕິບັດໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ແລະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກສູດເປັນຢ່າງດີ, ມີການຈັດວິຊາຕ່າງໆໃຫ້ເໝາະສົມລວມເຖິງອຸປະກອນໃນການຮຽນ-ການສອນ, ການຈັດກິດຈະກໍາເສີມຫຼັກສູດຕະຫຼອດຈົນມີການປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ການນຳຜົນການປະເມີນມາປັບປຸງໃຊ້ຕໍ່ໄປ.\nວະຣາວຸດວົງປະພາຣັດ(2549:33)ຄຸນສົມບັດຂອງສື່ກາຮຽນ-ການສອນມີຄວາມສຳ ຄັນໃນການເລືອກມາໃຊ້ໃນການຮຽນ-ການສອນສະນັ້ນ, ຈິ່ງຄິດເຖິງສິ່ງຕ່າງໆດັ່ງນີ້:\n3. ຕ້ອງມີຄວາມປານີດ, ຮຽບຮ້ອຍສວຍງາມ, ມີຄວາມໜ້າສົນໃຈແລະເຂົ້າໃຈງ່າຍ.\nສົນສິດ ເຂດຄາມ(2545:21)ໄດ້ກ່າວເຖິງການຈັດການຮຽນ-ການສອນຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນຕ້ອງຍຶດຖືການຈັດການຮຽນ-ການສອນຕາມແນວທາງຂອງຫຼັກສູດເຊິ່ງມຸງໃຫ້ນັກຮຽນໄດ້ປະຕິບັດຕົວຈິງ, ຮູ້ຈັກແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆໂດຍຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະ ຄູຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈຈຸດມຸ້ງໝາຍໂຄງສ້າງຂອງຫຼັກສູດ. ສີ່ງສຳຄັນຄືຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະ ຄູຕ້ອງປະຕິບັດການສອນ, ພ້ອມທີ່ຈະປັບວິທີການສອນໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບທ້ອງຖີ່ນ, ຊຸມຊົນ ແລະ ນັກຮຽນ. ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນຮູ້ຈັກຄິດ, ຮູ້ຈັກເຮັດແລະນຳຄວາມຮູ້ໄປໃຊ້ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດໃນການດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນສັງຄົມ.\nສະຫຼຸບວ່າການຈັດການຮຽນ-ການສອນແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ງານວິຊາການເຊິ່ງເປັນການຈັດກິດຈະກຳເສີມຫຼັກສູດຕະຫຼອດຈົນມີການປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນແລະການນຳຜົນການປະເມີນມາປັບປຸງໃຊ້ຕໍ່ໄປ. ສິ່ງສຳຄັນຄືຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາແລະຄູຕ້ອງປະຕິບັດການສອນ, ພ້ອມທີ່ຈະປັບວິທີການສອນໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບທ້ອງຖີ່ນ,ຊຸມຊົນແລະນັກຮຽນ. ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນຮູ້ຈັກຄິດ, ຮູ້ຈັກເຮັດແລະນຳຄວາມຮູ້ໄປໃຊ້ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດໃນການດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນສັງຄົມ.\n2.3.4. ການບໍລິຫານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n1 ຄວາມໝາຍຂອງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\nຄູ່ມື ສໍາລັບຜູ້ບໍລິຫານການສຶກສາ (1997 : 32 )ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ແມ່ນການສອບເສັງເພື່ອຕີລາຄາການຮໍ່າຮຽນຂອງນັກຮຽນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມການປະເມີນຜົນແບບຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ແບບລວມຜົນຄວບຄູ່ກັນໄປ, ເພື່ອໃຫ້ຄູ່ໄດ້ໂອກາດຊຸກຍູ້ຊ່ວຍເຫຼືອໃນການຮຽນຂອງນັກຮຽນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ເປັນປົກກະຕິ, ບໍເລັ່ງໃສ່ແຕ່ການສອບເສັງທ້າຍປີຮຽນ ທັງນີ້ເພື່ອແນ່ໃສການຫຼຸດຜ່ອນການຄ້າງຫ້ອງ ຊຶ່ງເປັນຕົ້ນເຫດຂອງການປະລະການຮຽນ.\nທໍາຣົງ ບົວສີ (2532 : 227) ໄດ້ກ່າວວ່າ ການວັດຜົນ ແລະ ການປະເມີນຜົນເປັນຂະບວນການທີ່ແຕກຕ່າງກັນແຕ່ຕໍ່ເນື່ອງສຳພັນກັນ ກ່າວຄື ການວັດຜົນເປັນຂະບວນການທີ່ໄດ້ມາຊຶ່ງຕົວເລກ ໂດຍອາໄສເຄື່ອງມືຫລືວິທີການຕ່າງ ໆ ເຊັ່ນ ການສັງເກດການກວດຜົນງານ ການສຳພາດ ແລະ ການໃຊ້ແບບທົດສອບ ສ່ວນການປະເມີນຜົນເປັນຂະບວນການທີ່ນຳເອົາຜົນຂອງການວັດມາພິຈາລະ\nສຸນີ ພູພັນ (2546 : 49) ໄດ້ກ່າວເຖິງ ການວັດຜົນ ແລະ ປະເມີນຜົນການສຶກສາ ວ່າເປັນວຽກງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການກຳນົດວິທີການ ແລະ ເຄື່ອງມືທີ່ຈະໃຊ້ໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນຮູ້ ໂດຍມີການຈັດປະຊຸມຊີ້ແຈງການກຳນົດແນວທາງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ຊຶ່ງເນັ້ນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນຕາມສະພາບຈິງ ແລະ ມີການກຳກັບຕິດຕາມການວັດແລະປະເມີນຜົນໃຫ້ເປັນໄປຕາມວັດຖຸປະສົງທີ່ກຳນົດໄວ້\nກາດແກ້ວ ເຮື່ອງວິໄລ (2010 : 8)ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າ ການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນການສອນເປັນການກວດສອບພັດທະນາການຮຽນຮູ້ຂອງຜູ້ຮຽນໂດຍການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ສອນພາຍ ໃຕ້ເກນທີ່ກໍານົດໄວ້, ເຊິ່ງໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນອາຊິວະສຶກສາລວມມີການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນພາກທິດສະດີທີ່ຜູ້ສອນໃຊ້ວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນຂອງນັກຮຽນຢ່າງຫຼາກຫຼາຍເຊັ່ນ ການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນໂດຍການສັງເກດພຶດຕິກຳ, ການສຳພາດ, ກວດສອບວຽກບ້ານ ແລະ ແຟມສະສົມຜົນງານຂອງນັກຮຽນ, ວັດຜົນດ້ວຍການໃຫ້ນັກຮຽນເຮັດບົດທົດສອບໃນຫຼາຍຮູບແບບ ແລະ ເປັນໄລຍະຄື ລະຫວ່າງກາງພາກຮຽນ ແລະ ທ້າຍພາກຮຽນ. ປະເມີນຄວາມສົນໃຈ, ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຮຽນຂອງນັກຮຽນແລ້ວນຳຜົນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນມາໃຊ້ເຂົ້າໃນການປັບປຸງແກ້ໄຂທາງດ້ານການສອນຂອງຕົນ. ມີການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນການສອນພາກປະຕິບັດທີ່ຜູ້ສອນໃຊ້ວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການປະຕິບັດຂອງນັກຮຽນໃນດ້ານຄວາມຕັ້ງໃຈ, ໃນດ້ານການປະຕິບັດໜ້າວຽກຂອງນັກຮຽນ, ການສົ່ງວຽກບ້ານຕາມເວລາ, ວັດ ແລະ ປະເມີນ ຜົນຜະລິດທີ່ນັກຮຽນເຮັດໄດ້ແລ້ວນຳຜົນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນມາໃຊ້ເຂົ້າໃນການປັບປຸງແກ້ໄຂໃນການນຳພານັກຮຽນປະຕິບັດວຽກໃຫ້ສຳເລັດດີຂຶ້ນ.\nສົມບັດສຸວັນພິທັກ(2541:26)ການປະເມີນໝາຍເຖິງ ຂະບວນການຮວບຮວມຂໍ້ມູນ, ການວິເຄາະຂໍ້ມູນແລະການເຮັດລາຍງານສະຫຼຸບ ເພື່ອໃຊ້ປະກອບການຕັດສິນໃຈດຳເນີນວຽກງານໃຫ້ເກີດປະສິດທິພາບແລະປະສິດທິຜົນຫຼາຍຂຶ້ນ.\nຄໍາຫລ້າ ອຸດົມສິນ (2010 : 8)ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າ ດ້ານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນໝາຍເຖິງການດຳເນີນກິດຈະກຳເພື່ອຢັ່ງເບິ່ງລະດັບຄວາມຮູ້, ຄວາມສາມາດ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ຮຽນ ເພື່ອປັບປຸງການຮຽນ-ການສອນ ຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນຫຼັກສູດປະກອບມີການຈັດຕາຕະລາງ ແລະ ການຈັດຕັ້ງສອບເສັງພາກ ແລະ ທ້າຍປີ, ການສຸມຜົນການຕັດສິນຂອງນັກຮຽນ, ການສະຫຼຸບ ແລະ ການວາງແຜນການປະຊຸມທາງວິຊາການ, ກຳນົດນະໂຍບາຍການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ, ການສົ່ງເສີມໃຫ້ຄູໃຊ້ເຕັກນິກການວັດຜົນແບບຕ່າງໆໃຫ້ເໝາະສົມກັບຜູ້ຮຽນ, ການສົ່ງເສີມການປະເມີນຈາກສະພາບຕົວຈິງ, ການປະເມີນໂດຍໃຊ້ແຟມສະສົມຜົນງານການປະເມີນໃຊ້ແບບທົດສອບມາດຖານ ແລະ ການນຳຜົນການວັດຜົນປະເມີີນຜົນມາພັດທະນາປັບປຸງການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ແຈ້ງຜົນການປະເມີນໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງຮັບຮູ້.\nສະຫຼຸບການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນເປັນການກວດສອບພັດທະນາການຮຽນຮູ້ຂອງຜູ້ຮຽນໂດຍການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ສອນພາຍໃຕ້ເກນທີ່ກໍານົດໄວ້.ການວັດຜົນ ແລະ ການປະເມີນຜົນເປັນຂະບວນການທີ່ແຕກຕ່າງກັນແຕ່ຕໍ່ເນື່ອງສຳພັນກັນ.\n2 ຫຼັກການຂອງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົົນ.\nການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ ແມ່ນອົງປະກອບທີ່ສໍາຄັນຂອງການຮຽນ-ການສອນທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ການຮຽນຮູ້ຂອງນັກຮຽນເປັນໄປຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ແລະ ເປັນຂະບວນການທີ່ກວດສອບໄດ້ວ່ານັກຮຽນໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງຈຸດໝາຍປາຍທາງຕາມທີ່ຫຼັກສູດຕ້ອງການ ຫຼື ບໍ່ ຜົນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ຈະຊ່ວຍເປັນຂໍ້ມູນໃຫ້ຄູຜູ້ສອນນໍາໄປພິຈາລະນາຫາວິທີແກ້ໄຂຈຸດອ່ອນ ແລະ ຂໍ້ບົກໃນດ້ານຕ່າງໆ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂຮງຮຽນວິຊາຊີບ ຈະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົົນ ເພາະວຽກງານດັ່ງກ່າວນີ້ມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງແທ້ຈິງ.\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ (1992 : 200-201) ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດຂອງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ເພາະມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບໜ້າທີຄວາມຮັບພິດຊອບຂອງຜູ້ບໍລິຫານໃນສະຖານສຶກສາ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງໄດ້ປະຕິບັດໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນເປັນຫຼັກ ດັ່ງນີ້:\n1) ກໍານົດນະໂຍບາຍທົ່ວໄປກ່ຽວກັບການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ\n(2) ໄລຍະເວລາທີ່ຈະໃຊ້ໃນການທົດສອບ, ຈໍານວນຄັ້ງທີ່ສອບ ແລະ ການເກັບຄະ\n2) ຈັດຫາວັດສະດຸອຸປະກອນ, ເຄື່ອງມືເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ຈໍາເປັນໃນການສອນເຊັ່ນ ເຄື່ອງ\nພິມ, ເຄື່ອງໂລນຽວ, ເຄື່ອງອື່ນໆທີ່ຈໍາເປັນຕະຫຼອດເຖິງເຈົ້າໜ້າທີ່ໃຫ້ຄວາມສະດວກ.\n3)ພະຍາຍາມສົ່ງເສີມຄູອາຈານໃຫ້ມີຄວາມຮູ້ທາງການວັດ ແລະປະເມີນຜົນທາງດ້ານການຮຽນ-ການສອນໂດຍທີ່ມີການຈັດການຝຶກອົບຮົມ, ການປະຊຸມແບບປະຕິບັດການ, ດ້ານເທັກນິກການອອກຂໍ້ສອບ, ການໃຫ້ຄະແນນການປະເມີນຜົນຂໍ້ສອບ ແລະການລາຍງານຜົນຂໍ້ສອບ.\n4)ການຈັດຕາຕະລາງສອບ, ຫ້ອງທີ່ຈະສອບ, ລະບຽບການສອບ ແລະການຄວບຄຸມ.\nແພງເສີຍ ທິບພິລາດ,ກອງແກ້ວ ສີສົມພູແລະສົມສະນິດ ວົງຄໍາຈັນ (ປີ2012:57)ສະຫຼຸບວ່າ: ການວັດ ແລະປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນເປັນຂະບວນການເພື່ອສືບຄົ້ນໃຫ້ຮູ້ເຖິງພື້ນຖານຄວາມຮູ້ຂອງຜູ້ຮຽນ, ເພື່ອນໍາໄປປັບປຸງແກ້ໄຂ. ດັ່ງນັ້ນ, ການວັດ ແລະປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ ເປັນກິດຈະກໍາທາງວິຊາການ, ຊຶ່ງຜົນຂອງການຮຽນ-ການສອນຈະໄດ້ດີຫຼືບໍນັ້ນອາດຈະຮັບຮູ້ຈາກການວັດ ແລະປະເມີນຜົນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງເປັນການສົ່ງເສີມໃຫ້ການສະໜັບສະໜູູນໃຫ້ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະອາຈານສອນໄດ້ຮ່ວມມືກັນສ້າງ ແລະປັບປຸງເຄື່ອງມືດ້ານຕ່າງໆ ໃຫ້ມີມາດຕະຖານ, ພ້ອມທັງມີການຕິດຕາມກວດສອບເຄື່ອງມືຂອງການວັດ ແລະປະເມີນຜົນເປັນປົກກະຕິ, ມີການວິເຄາະຜົນສໍາເລັດທາງດ້ານການຮຽນ-ການສອນຂອງຄູອາຈານ ແລະນັກສຶກສາ.\nກາດແກ້ວ ເຮືອງວິໄລ (2010 : 54) ເວົ້າເຖິງຫຼັກການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນຕ້ອງຍຶດຖືການຕົກລົງຂອງລັດຖະບານກ່ຽວກັບການໃຫ້ຄະແນນ, ກໍານົດເກຣດ ແລະ ການຄິດໄລຄ່າລະດັບ ຖ້າຢາກປະຕິບັດຜົນການຮຽນ-ການສອນໄດ້ດີຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຫຼັກການດັ່ງລຸ່ມນີ້:\nປະເມີນຜົນການຮຽນຮູ້ ດ້ານພຸດທະວິໄສ, ເພື່ອພັດທະນາຜູ້ຮຽນໃຫ້ບັນລຸເຖິງຄວາມ\nຮູ້ ແລະ ຄວາມສາມາດ ຕາມມາດຕະຖານທີ່ກໍານົດໄວ້.\nຕ້ອງປະເມີນຜົນການຮຽນຮູ້ ດ້ານຈິດຕະພິໄສ ນັ້ນເພື່ອເນັ້ນເຖິງຄຸນລັກສະນະ, ການ\nຄົນໄດ້ຮູ້ຈັກຕົນເອງ ເຫັນແນວທາງທີ່ຈະປັບປຸງຕົນເອງໃຫ້ດີຂື້ນ ແລະ ເນັ້ນຄວາມເພິ່ງພໍໃຈໃນສະ\nຕ້ອງດໍາເນີນຜົນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນມາປັບປຸງການສອນຂອງຄູ ເພື່ອຄວາມສໍາ\nສົມນືກ ພັດທິທະນີ (2541 : 16) ໄດ້ກ່າວເຖິງຫຼັກການໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການສຶກສາວ່າການວັດປະເມີນຜົນການສຶກສາຈະມີປະສິດທິພາບພຽງໃດ ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຂື້ນຢູ່່ກັບການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ຫຼື ວິທີການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ, ຫາກບໍມີຫຼັກການໃນການວັດແທກແລ້ວກໍບໍ່ສາມາດວັດແທກພຶດຕິກໍາຕາມທີ່ຕ້ອງການໄດ້ ຫຼື ຕ້ອງການວັດແທກສິງໃດສິ່ງໜຶ່ງແຕ່ໄດ້ຜົນອອກມາເປັນສິ່ງໜຶ່ງ ດັ່ງນັ້ນ ການວັດຜົນທີດີຕ້ອງຢຶດຫຼັກການວັດຜົນເບື້ອ້ງຕົ້ນດັ່ງລຸ່ມນີ້:\nຜົນຈາກການສອນຂອງຄູ ວ່ານັກຮຽນມີພຶດຕິກໍາຕາມທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້ໃນຈຸດມຸ້ງໝາຍການສອນໜ້ອຍຫຼາຍປານໃດ, ຖ້າວັດຜົນໂດຍທີ່ບໍ່ຍຶດຈຸດໝາຍຂອງການຮຽນການສອນເປັນຫຼັກ ກໍຈະບໍໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ, ຈະບໍ່ຮູ້ເຖິງການພັດທະນາຂອງນັກຮຽນວ່າບັນລຸເປົ້າໝາຍຕາມຈຸດປະສົງທີ່ວ່າງໄວ້ໃນຫຼັກສູດ ຫຼື ບໍ່.\n2. ເລືອກໃຊ້ເຄື່ອງມືວັດຜົນທີ່ດີ ແລະ ເໝາະສົມການວັດຜົນການສຶກສາ,ເປັນການວັດຜົນທາງສັງຄົມສາດ ຊຶ່ງເປັນສິງທີ່ບໍ່ຄົງທີ່ແນ່ນອນຄືກັບການວັດທາງກາຍຍະພາບ ຫຼື ທາງວິທະຍາ\nສາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄູສອນຕ້ອງພະຍາຍາມເລືອກໃຊ້ເຄື່ອງມືວັດຜົນ ທີ່ມີຄຸນນະພາບດີ ເພື່ອໃຫ້ຜົນ\nອອກມາຖຶກຕ້ອງແນ່ນອນ ແລະ ເຊື່ອຖືໄດ້ເທົ່າທີຈະຫຼາຍໄດ້, ນອກນີ້ຕ້ອງພະຍາຍາມໃຊ້ເຄື່ອງມືວັດຜົນຫຼາຍໆຢ່າງເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ການວັດຜົນຂອງຄູສົມບູນຂື້ນ.\n3. ລະວັງຄວາມຄາດເຄື່ອນ ຫຼື ຄວາມພິດພາດຂອງການວັດຜົນ ເມື່ອໃຊ້ເຄື່ອງມືຊະນິດໃດຕ້ອງລະວັງຄວາມບົກຜ່ອງຂອງເຄື່ອງມື, ວິທີ່ການວັດຜົນຂອງຄູຕ້ອງມີຄວາມໜ້າສົນໃຈ ຫຼື ຝຶກຫັດທັກສະໃນການວັດຢູ່ສະເໝີຈຶ່ງຈະແກ້ໄຂ ແລະ ປ້ອງກັນຂໍ້ບົກຜ່ອງນີ້ໄດ້.\n4. ເມື່ອໄດ້ຜົນການວັດອອກມາແລ້ວເຊັ່ນ: ຄະແນນທີ່ໄດ້ມາຈາກການສອບເສັງຂອງຄູຕ້ອງນໍາໄປປະເມີນຜົນຈຶ່ງຈະຊ່ວຍໃຫ້ການວັດຜົນມີຄວາມໝາຍ ແລະ ໃນການປະເມີນຜົນນັ້ນ, ເກນທີ່ໃຊ້ເປັນສິງສໍາຄັນທີ່ສຸດຕ້ອງແປຜົນ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ມີຄວາມຍຸດຕິທໍາການວັດຜົນ ແລະ ປະເມີນຜົນຈຶ່ງເກີດປະໂຫຍດດທີ່ດີໄດ້.\n5. ໃຊ້ຜົນການວັດໃຫ້ຄຸ້ມຄ່າ ການວັດຜົນທີ່ດີໄດ້ເນັ້ນເຖິງປະເດັນທີ່ນັກຮຽນຈໍາເນື້ອໃນໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍພຽງໃດ ຫຼື ໄດ້ຄະແນນຢູ່ລະດັບໃດເທົ່ານັ້ັ້ນ. ຈຸດປະສົງສໍາຄັນຂອງການວັດຜົນຄື ເພື່ອຄົ້ນຫາ ແລະ ພັດທະນາສະຖານະພາບຂອງຜູ້ຮຽນ,ຕ້ອງພະຍາຍາມຄົ້ນຫາຜູ້ຮຽນແຕ່ລະຄົນ\nວ່າ ເກັ່ງ-ອ່ອນ ໃນດ້ານໃດ ແລະ ຫາທາງປັບປຸບແກ້ໄຂແຕ່ລະຄົນໃຫ້ດີຂື້ນພ້ອມທັງຫຫາວິທີປັບ\nໂຣນເມສແລະວິນເນ, 1989 (ອ້າງໃນ ຄໍາຜົງ ພະເມືອງ 2010 : 23 )ກ່າວວ່າຈຸດປະສົງຂອງການວັດປະເມີນຜົນເພື່ອຄົ້ນຫາສິ່ງທີ່ນັກຮຽນໄດ້ຮຽນຮູ້ມາເພື່ອຊ່ວຍໃນການສອນຊຶ່ງອາດຈະໝາຍເຖິງການສັງເກດພຶດຕິກຳຂອງນັກຮຽນໃນລະຫວ່າງຮຽນວ່າເຂົາມີຄວາມສົນໃຈຫຼືບໍ່, ຫຼືລວມເຖິງການທົດສອບກ່ອນເຂົ້າຮຽນແລະທົດສອບຫຼັງຈາກຮຽນໄປແລ້ວ ແລະ ການທົດສອບລະຫວ່າງກຳລັງຮຽນ.\nຈຸດປະສົງຂອງການວັດນັ້ນເປັນການກວດສອບຂອງຄູອາຈານ ແລະ ການຮຽນຂອງນັກຮຽນນັກສຶກສາໃນດ້ານການຮຽນຮູ້3ດ້ານຄື:\nສະຫຼຸບວ່າຫຼັກການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນເປັນຂະບວນການເພື່ອສືບຄົ້ນໃຫ້ຮູ້ເຖິງພື້ນຖານຄວາມຮູ້ຂອງຜູ້ຮຽນ.ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ເພື່ອຄົ້ນຫາ ແລະ ພັດທະນາສະຖານະພາບຂອງຜູ້ຮຽນ, ຕ້ອງພະຍາຍາມຄົ້ນຫາຜູ້ຮຽນແຕ່ລະຄົນເກັ່ງ-ອ່ອນ ໃນດ້ານໃດ ແລະ ຫາທາງປັບປຸບແກ້ໄຂແຕ່ລະຄົນໃຫ້ດີຂື້ນພ້ອມທັງຫຫາວິທີປັບປຸງການສອນຂອງຄູໃຫ້ມີປະສິດທິພາບສູງຂື້ນ.\n3 ຂັ້ນຕອນຂອງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ\nອານຸສັກ ສະມິດສັນ (2540:248)ກ່າວວ່າການວັດແລະການປະເມີນຜົນເປັນຂະບວນການຕໍ່ເນື່ອງຂອງການຮຽນ-ການສອນ,ການວັດແລະການປະມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນຈິ່ງສາມາດແບ່ງອອກເປັນ5ຂັ້ນຕອນດັ່ງນີ້:\n1. ການກຳນົດຈຸດປະສົງໃນການວັດແລະປະເມີນຜົນການຮຽນກ່ອນທີ່ຈະວັດແລະປະເມີນຜົນການຮຽນຂອງຜູ້ຮຽນ, ຄູຜູ້ສອນຄວນກຳນົດຈຸດປະສົງກ່ອນວ່າຈະວັດອັນໃດ, ວັດພຽງໃດແລະວັດເພື່ອຫຍັງເຊິ່ງການກຳນົດຈຸດປະສົງໃນການວັດແລະການປະເມີນຜົນການຮຽນຄວນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດປະສົງໃນການສອນເພາະການສອນແລະການວັດການປະເມີນຜົນເປັນກິດຈະກຳທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຈຸດປະສົງໃນການສອນຊ່ວຍໃຫ້ຄູມີເປົ້າໜາຍໃນການສອນຊັດເຈນຈຶ່ງເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ການວັດແລະການປະເມີນຜົນອີກດ້ວຍ.\n2. ການເລືອກແລະການສ້າງເຄື່ອງມືເມື່ອຮູ້ວ່າການວັດແລະການປະເມີນຜົນຄັ້ງນີ້ມີຈຸດ ໜາຍແນວໃດແລະຕ້ອງການວັດຄຸນລັກສະນະຫຼືພຶດຕິກຳຂອງຜູ້ຮຽນຂັ້ນຕໍ່ໄປກໍພິຈາລະນາວ່າໃນການວັດຄຸນລັກສະນະຫຼືພຶດຕິກຳທີ່ກຳນົດນຶ່ງວັນນັ້ນການໃຊ້ເຄື່ອງມືແບບໃດຈຶ່ງຈະວັດໄດ້ຕາມຄວາມຕ້ອງການຢ່າງຄົບຖ້ວນເພາະເຄື່ອງມືໃນການວັດມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍບາງຢ່າງກໍເໝາະສົມກັບການວັດພຶດຕິກຳບາງຊະນິດການວັດແຕ່ລະດ້ານ ຈິ່ງຕ້ອງເລືອກເຄື່ອງມືໃຫ້ເໝາະສົມຫຼືອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ເຄື່ອງມືຫຼາຍໆຊະນິດປະກອບກັນເພື່ອວັດພຶດຕິກຳດ້ານຕ່າງໆຄົບທຸກດ້ານຕາມຈຸດປະສົງ.\n5. ການປະເມີນຜົນເປັນການຕັດສິນວ່າຜູ້ຮຽນມີຄວາມສາມາດຂະໜາດໃດສູງຫຼືຕ່ຳກວ່າເກນແຕ່ລະຄົນໄດ້ລະດັບຜົນການຮຽນແນວໃດ, ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມີຜົນການຮຽນເປັນແບບໃດ.\nຄໍາຜົງ ພະເມືອງ (2010 : 41) ສະຫຼຸບວ່າ ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ເປັນວິທີການເກັບກໍາຮວບຮວມຂໍ້ມູນດ້ວຍເຄື່ອງມືຂອງການວັດແບບຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ໄດ້ກ່ຽວກັບລະດັບຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດຂອງຜູ້ຮຽນ,ປັບປຸງວິທີການສອນລວມເຖິງຂະບວນການສອບເສັງ ດັ່ງນັ້ນ, ການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ ເປັນກິດຈະກໍາທາງວິຊາການທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດຕໍ່ການຮຽນການສອນຈະໄດ້ຮັບຜົນດີ ຫຼື ບັນລຸຕາມຈຸດປະສົງທີ່ວ່າງໄວ້ ຫຼື ບໍ່ແມ່ນຈະໄດ້ຮູ້ມາຈາກການວັດ ແລະ ການປະເມີນຜົນ. ສະນັ້ນໜ້າທີຂອງຜູ້ບໍລິຫານວິຊາການ, ໃນດ້ານວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນແມ່ນການສົ່ງເສີມ ໃຫ້ຄູອາຈານຮູ້ຈັກຫຼັກການ ແລະ ຂັ້ນຕອນໃນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ, ເພື່ອເປັນແນວທາງໃນການປັບປຸງແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຂະບວນການຮຽນການສອນໃຫ້ໄດ້ຮັບຜົນດີ.\nສຸພາບວາດຂຽນ ແລະ ອໍຣະພິນໂພຊະນະດາ(ອ້າງໃນwww. http://-www. Ipesp . ac.th/learning/websatitichapter3/unit3_3_1.html , 25.9.2013) ການວັດຜົນ ແລະປະເມີນຜົນທາງການສຶກສາຈະມີການດຳເນີນງານເຊັ່ນດຽວກັບການປະຕິບັດງານອື່ນໆ ຄືຈະຕ້ອງມີການກະກຽມແລະວາງແຜນງານທີ່ດີ ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍໃຫ້ການປະຕິບັດງານສາມາດດຳເນີນໄປໄດ້ໂດຍສຳເລັດຜົນໃນການວັດຜົນແລະປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນຄວນມີຂັ້ນຂະບວນການໃນການວັດຕອນທີ່ສຳຄັນ5ຂັ້ນ ດັ່ງນີ້ ຄື:\n1. ວິເຄາະຫຼັກສູດ ເພື່ອເປັນການວາງໂຄງການປະເມີນຜົນຕາມຈຸດມຸ້ງໝາຍຂອງຫຼັກສູດ ເຊິ່ງຈຸດມຸ້ງໝາຍຂອງໂຄງການປະເມີນຜົນນັ້ນຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງ ແລະ ຄອບຄຸມຫຼັກສູດ.\nກຳນົດສະຖານະການ,ປະສົບການ, ກິດຈະກຳຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຮຽນໄດ້ສະແດງອອກຕາມຈຸດມຸ້ງໝາຍທີ່ຕັ້ງໄວ້ ແລ້ວຄັດເລືອກເຄື່ອງມືວັດ ແລະ ວິທີວັດໃຫ້ສອດຄ່ອງເໝາະສົມກັບຂໍ້ມູນທີ່ຈະວັດ.\nໃຊ້ເຄື່ອງມືໃນການວັດຜົນ ເພື່ອລວບລວມຂໍ້ມູນຕ່າງໆແລະຈົດບັນທຶກໄວ້ ເພື່ອປຽບທຽບ.\n5. ປະເມີນຜົນໂດຍສົມທົບຂໍ້ມູນຕ່າງໆ ຂອງທຸກລາຍການທີ່ວັດໄດ້ແລ້ວພິຈາລະນາບົ່ງລົງໄປໂດຍໃຊ້ເກນການປະເມີນຜົນແບບໃດນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບຈຸດມຸ້ງໝາຍຂອງການນຳຜົນການປະເມີນນັ້ນວ່າຈະນຳໄປໃຊ້ເພື່ອປະໂຫຍດໃນລັກສະນະໃດ.\nຈາກບັນຫາທີກ່າວມາຂ້າງເທິງນັ້ນສະຫຼຸບໄດ້ວ່າ: ຂັ້ນຕອນການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນທີດີຄວນປະຕິບັດຢ່າງເນື່ອງນິດລຽນຕິດເພື່ອຈະໃຫ້ຮູ້ວ່າການຮຽນ-ການສອນຂອງຕົນມີຄວາມຂາດຕົກບົກຜ່ອງບ່ອນໃດວ່ານັກຮຽນບໍ່ເຂົ້າໃຈບ່ອນໃດ ແລະ ຈະຊອກຫາວິທີ່ແກ້ໄຂແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນກາຍເປັນນັກຮຽນດີ ແລະ ການເປັນກໍາລັງແຮງອັນມີຄ່າຂອງປະເທດຊາດ.\nການບໍລິຫານອາຊີວະສຶກສາ(1999 : 17) ຈຸດໝາຍທົ່ວໄປຂອງອາຊີວະສຶກສາກໍເພື່ອສະ\nໜອງຄວາມຕອ້ງການໃຫ້ຜູ້ຮຽນ ໄດ້ມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກ, ສາມາດພັດທະນາທາງດ້ານທັກສະວິຊາຊີບໄດ້ເຊັ່ນ: ຜູ້ທີປະກອບອາຊີບຊ່າງອຸດສາຫະກໍາ, ເມື່ອຜ່ານການສຶກສາດ້ານຊ່າງອຸສາຫະກໍາແລ້ວສາມາດພັດທະນາຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດຂອງຕົນໃຫ້ສອດຄອງກັບຄວາມກ້າວໜ້າທາງດ້ານເທັກໂນໂລຢີ.\nວຽກສາມນໍາຄວາມຮູ້ຈາກການຮຽນ ແລະ ການເຮັດວຽກໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈໍາວັນໄດ້.\nການສຶກສາວິຊາຊີບໃນລະດັບມັດທະຍົມ. ແມ່ນຝຶກໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີປະສົບການ, ມີຄວາມ\nຮູ້, ຄວາມສໍານານ ທີສາມາດຈະນໍາໄປປະຕິບັດໄດ້ ແລະ ປະກອບອາຊີບໄດ້ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫຼື ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ແນວທາງທີ່ຈະສຶກສາເພີ່ມເຕີມຕາມຄວາມທະນັດ ແລະ ຄວາມສົນໃຈຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນໂດຍທົ່ວໄປ ການຈັດສະຖານທີສຶກສາອາດຈະຈັດຄວບຄູ່ກັບໂຮງຮຽນມັດມັດທະຍົມສຶກສາໂດຍທົ່ວໄປ ຫຼື ຈັດເປັນເອກະເທດ, ໂດຍເນັ້ນການຝຶກທັກສະຂອງສີມື ແລະ ລະດັບສີມື.\nມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ ແລະ ມີຄວາມສໍານານສະເພາະ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄອງກັບການພັດທະນາຕາມຕະຫຼາດແຮງງານ, ການຈັດສະຖານສຶກສາອາດຈັດເປັນສະຖາບັນສະເພາະ, ຈັດລວມຢູ່ໃນວິທະຍາໄລ ຫຼື ຈັດໃນມະຫາວິທະຍາໄລກໍໄດ້ແລ້ວແຕ່ຕາມຄວາມເໜາະສົມ\n4. ການສຶກສາວິຊາຊີບພິເສດ ແມ່ນເນັ້ນເພື່ອຂະບວນການວິຊາຊີບບາງຢ່າງທີ່ຕ້ອງການ, ການຝຶກຝົນພິເສດແຕ່ເຍົາໄວ ແລະ ເປັນເວລາດົນ ເຊັ່ນ: ສິນລະປະດົນຕຣີເປັນຕົ້ນ, ການຈັດການສຶກສາອາຈັດເປັນສະຖາບັນສະເພາະ ຫຼື ຈັດເພີ້ມວິຊາອາຊີວະເຂົ້າໃນຫຼັກສູດປົກກະຕິໂດຍໃຫ້ມີໄລຍະເວລາຮຽນຕ່າງກັນ ຕາມຄວາມຈໍາເປັນຕາມມາດຕະຖານວິຊານັ້ນ\nການສຶກສາວິຊາຊີບໃນການສຶກສານອກໂຮງຮຽນ ແມ່ນໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີໂອກາດຝຶກວິຊາຊີບໃນໄລຍະສັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ສາມາດປະກອບອາຊີບທີຕ້ອງການໄດ້ ຫຼື ເພື່ອຝຶກເພີມເຕີມໃນສ່ວນທີ່ຂາດໃນອາຊີບທີ່ກໍາລັງປະກອບໃຫ້ຄົບ ຫຼື ເພື່ອປະກອບອາຊີບເລົ່ານັ້ນໃຫ້ດີຂື້ນ\n1. ເພື່ອຜະລິດ ແລະ ພັດທະນາກໍາລັງຄົນຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງປະເທດ\n2. ເພື່ອຝຶກອົບຮົມໃຫ້ບຸກຄະລາກອນມີວຽກເຮັດງານທໍາ ແລະ ມີລາຍໄດ້.\n4. ເພື່ອພັດທະນາຄວາມສາມາດ, ຄວາມຖະນັດ, ຄວາມສົນໃຈ, ຂອງບຸກຄະລາກອນໃຫ້ມີຄວາມພໍໃຈໃນວຽກນັ້ນໆ.\n5. ເພື່ອພັດທະນາຄຸນນະພາບຊີວິດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນກ້າວໜ້າຂອງຕົນເອງ.\n6. ເພື່ອໃຫ້ປະເທດໄດ້ມີຄວາມຈະເລີນກ້າວໜ້າທາງເທັກໂນໂລຢີ, ເສດຖະກິດ ແລະ ສັງຄົມ.\nປຣີຍາພອນ ວົງອະນຸໂຣດ(1999 : 17) ການຈັດອາຊີວະສຶກສາຈະຜະລິດກໍາລັງຄົນລະດັບໃດ ອາຊີວະສຶກສາມີຫຼັກການໃນການຍຶດຖືປະຕິບັດດັ່ງນີ້:\n1 ອາຊີວະສຶກສາເນັ້ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສຶກສາ ນັກອາຊີວະສຶກສາຄວນຈະຍອມຮັບວ່າ ອາຊີວະສຶກສາບໍ່ແມ່ນຕົວແທນຂອງການສຶກສາອາຊີວະສາມັນ, ແຕ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສໍາຄັນຂອງການສຶກສາທັງໝົດ.\n2 ເປັນໜ້າທີ ແລະ ຄວາມຮັບພິດຊອບຂອງທຸກຝາຍ ທັງພາກລັດ ແລະ ເອກະຊົນ ທີ່ມີໜ້າທີ່ໃນການຈັດອາຊີວະສຶກສາ.\n3 ອາຊີວະສຶກສາຄວນຈະຈັດໄວ້ເພື່ອຕຽມບຸກຄະລາກອນສໍາລັບອາຊີບສ່ວນໜຶ່ງ ແລະ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອບຸກຄະລາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ມີຄວາມກ້າວໜ້າໃນອາຊີບສຸດຈະລິດ ແລະ ມີປະໂຫຍດຕໍ່ສັງຄົມ.\n4 ອາຊີວະຫຼາຍໆ ຢ່າງທີ່ຈັດຂື້ນ, ຈະຕ້ອງສາມາດສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດໄດ້.\n5 ອາຊີວະສຶກສາຄວນຈະຄໍານຶງເຖິງຄວາມເໝາະສົມຂອງແຕ່ລະທ້ອງຖິນ ຫຼື ແຕ່ລະພາກ.\n6 ອາຊີວະສຶກສາຊັ້ນສູງ ຜູ້ທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການຄັດເລືອກເຂົ້າຮຽນຕ້ອງມີຄວາມສາມາດທາງດ້ານສະໜອງ ຫຼື ສະຕິປັນຍາສູງ, ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈເລືອກອາຊີບໃນອານາຄົດຂອງຕົນເອງແລ້ວ.\n8 ອາຊີວະສຶກສາຄວນອາໄສບົດສະຫຼຸບຈາກການຄົ້ນຄ້ວາວິໃຈເປັນພື້ນຖານ, ໃນການວ່າງແຜນອາຊີວະສຶກສາ.\nການຈັດອາຊີວະສຶກສາ ເພື່ອເພີ່ມຄຸນຄ່າທາງຊັບພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ຊຸມຊົນ, ການຈັດການຮຽນການສອນເພື່ອການເຮັດວຽກ, ອາດຈະດໍາເນີນການໄດ້ທັງໃນລະບົບໂຮງຮຽນ ແລະ ນອກລະບົບໂຮງຮຽນ, ສິງທີ່ຄວນຄໍານຶງເຖິງເພື່ອໃຊ້ເປັນແນວທາງໃນການຈັດອາຊີວະສຶກສາດັ່ງນີ້:\n- ຄວາມຕ້ອງການກໍາລັງຄົນໃນປະເທດ, ລວມເຖິງຄວາມຕ້ອງການແຮງງານໃນອານາຄົດ ແລະ ປະເທດຕ່າງໆ ທີ່ຕ້ອງການ ແລະ ຈໍາເປັນແກ່ການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ທີ່ຈະຕ້ອງຄິດເພື່ອໄວ້ສໍາລັບເພື່ອຂາຍແຮງງານທີ່ໄປເຮັດວຽກຢູ່ຕ່າງປະເທດ.\n- ແຮງງານຈະຕ້ອງສົມດູນກັບສັບພະຍາກອນຂອງປະເທດ ແລະ ທ້ອງຖິນ-ເປັນໄປຕາມແນວໂນ້ມຂອງການພັດທະນາປະເທດ ແລະ ທ້ອງຖິນເປັນຕົ້ນ.\nສໍານັກງານເລຂາທິການສະພາການສຶກສາທະບວງການສຶກສາທິການ (2549 : 15) ການຈັດການສຶກສາສາຍອາຊີວະ ຄວນດໍາເນີນການຈັດທໍາຫຼັກສູດລະດັບສະຖານສຶກສາ, ໃຫ້ສອດຄອງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງທ້ອງຖິນ, ສັງຄົມ ແລະ ສະຖານປະກອບການ. ໂດຍເຮັດການຮ່ວມມືກັບສະຖານປະກອບການ ເພື່ອພັດທະນາຫຼັກສູດຂອງແຕ່ລະອາຊີບ. ໂດຍສົ່ງຕົວແທນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນອາຊີບແຕ່ລະດ້ານ ແລະ ຄູສອນທີ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານສາຂາອາຊີບມາຮ່ວມດໍາເນີນການສອນ ໃຫ້ກົງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງສະຖານທີປະກອບການ, ສອດຄອ່ງກັບວຽກອາຊີວະທີມີຢູ່ແລ້ວໃນປະຈຸບັນ, ສາມາດພັດທະນາຫຼັກສູດສະຖານສຶກສາໄດ້ງ່າຍ, ເພື່ອໃຫ້ສອດຄອງກັບຄຸນນະພາບພາຍໃນ ແລະ ການປະເມີນຄຸນນະພາບນອກ.\nສະຫຼຸບ: ຫຼັກການຈັດອາຊີວະສຶກສາ ຄວນຄໍານຶງເຖິງຄວາມຕ້ອງການ3ດ້ານຄື:\n1 ຄວາມຕ້ອງການທາງດ້ານບຸກຄະລາກອນ, ບຸກຄະລາກອນມີຄວາມຕ້ອງການທາງດ້ານປັດໃຈ4ທີ່ເປັນພື້ນຖານຂອງການດໍາລົງຊີວິດ ຄື: ອາຫານ, ເຄື່ອງນຸ່ງຮົ່ມ, ຢ່າປົວພະຍາດ ແລະ ທີຢູ່ອາໃສ່. ນອກນັ້ນຍັງມີຄວາມຕ້ອງການທາງສັງຄົມໄດ້ແກ່ ຄວາມຮັກ, ຄວາມເອົາໃຈໃສ່, ຄວາມປອດໄພ, ການຍົກຍ້ອງນັບຖື, ຄວາມສໍາເລັດໃນຊີວິດ...\n2 ຄວາມຕ້ອງການທາງສັງຄົມ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ປະກອບອາຊີບໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມຢ່າງມີຄຸນນະພາບ, ມີປະໂຫຍດ ແລະ ມີສ່ວນຮັບພິດຊອບໃນສັງຄົມ, ຮູ້ຈັກໜ້າທີຕົນເອງ.\n3 ຄວາມຕ້ອງການທາງເສດຖະກິດ ແລະ ອຸດສາຫະກໍາຂອງປະເທດ, ປະເທດຕ້ອງການແຮງງານໃນດ້ານໃດ, ຕ້ອງການຊ່າງມີສີມື, ຊ່າງເທັກນິກ ຫຼື ອາຊີບໃດທີ່ຂາດແຄນ ແລະ ຈໍາເປັນຕໍ່ການພັດທະນາປະເທດ, ເພື່ອຈະໄດ້ຈັດວ່າງຫຼັກສູດອາຊີວະສຶກສາໃຫ້ສອດຄອງກັບສະພາບ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງງານອາຊີບນັ້ນເພື່ອໃຫ້ແທດເໝາະກັບສະພາບການ.\nບົດສະຫຼຸບ (2013 : 1-3-5)ການປະຕິບັດແຜນພັດທະນາວຽກງານອາຊີວະສຶກສາ ສົກຮຽນ 2012-2013 ທີ່ຜ່ານມານີ້ ທົ່ວຂະແໜງອາຊີວະສຶກສາ ໄດ້ສືບຕໍ່ຜັນຂະຫຍາຍແຜນຍຸດທະສາດ ແລະ ແຜນແມ່ບົດພັດທະນາອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ອົບຮົມວິຊາຊີບ (2006-2015) ຕາມແຜນຍຸດທະສາດປະຕິຮູບລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດ ໄລຍະ2(2011-2015). ໂດຍສະເພາະ ການສືບຕໍ່ປະຕິບັດໂຄງການປັບປຸງ ແລະ ຂະຫຍາຍໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ສູນຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ, ການປັບປຸງການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ການບໍລິຫານຄຸ້ມຄອງວຽກງານອາຊີວະສຶກສາເປັນເປົ້າໝາຍ\nສະເພາະຂອງການປະຕິຮູບອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ອົບຮົມວິຊາຊີບ.\n1) ປ່ຽນແປງຮູບແບບການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ ໂດຍຫັນປ່ຽນຈາກຫຼັກສູດຮູບແບບລາຍວິຊາທີ່ເນັ້ນໄລຍະເວລາເປັນພື້ນຖານ, ມາເປັນຫຼັກສູດແບບອີງໃສ່ຄວາມສາມາດເລີ່ມຈາກ: (1) ການສ້າງ\nມາດຕະຖານສີມືແຮງງານ, (2) ການສ້າງ ແລະ ປັບປຸງມາດຕະຖານຫຼັກສູດ, (3) ການສ້າງສື່ ແລະ ຊຸດການສອນຕາມຫົວໝ່ວຍການຮຽນ ຫຼື ແບບໂມດູນ, (4) ການສ້າງມາດຕະຖານການສອບເສັງ-ປະເມີນຜົນ ແລະ (5) ຕິດຕັ້ງອຸປະກອນເຕັກນິກ, ເຄື່ອງມື ແລະ ເຄື່ອງຈັກ...\n2) ສ້າງຫຼັກສູດແບບການຝຶກອົບຮົມແບບມີສ່ວນຮວ່ມພາກເອກະຊົນ ແລະ ກຸ່ມອາຊີບຕ່າງໆ ໃນສາຂາວິຊາອື່ນໆ. ເພື່ອຂະຫຍາຍການຮ່ວມມືກັບພາກອຸດສາຫະກໍາ ແລະ ໂຮງຈັກໂຮງງານຕ່າງໆ ເຮັດໃຫ້ໂຮງຮຽນມີການພົວພັນຮ່ວມມືກັບສະຖານປະກອບການ, ເພື່ອສ້າງແຮງງານໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ຮັບປະກັນວຽກເຮັດງານທໍາໃຫ້ຜູ້ຮຽນຈົບສາຍອາຊີວະສຶກສາ ໃຫ້ນັບມື້ນັບຫຼາຍຂື້ນ.\nຄູ່ມືວິທີເຮັດວຽກ ແລະ ຕໍາແໜ່ງ ວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາ (2009 : 1-2)ພາຍຫຼັງປະເທດຊາດໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍແຕ່ປີ 1975 ເປັນຕົ້ນວຽກງານອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ອົບຮົມວິຊາຊີບ ກໍໃຫ້ສືບຕໍ່ພັດທະນາ ແລະ ເຕີບໃຫ່ຍຂະຫຍາຍຕົວເທື່ອລະກ້າວ. ເລີ່ມຈາກໂຮງຮຽນວິຊາຊີບຊັ້ນຕົ້ນ ທີ່ບໍ່ມີພໍເທົ່າໃດແຫ່ງ ໄດ້ເພີ່ມທັງປະລິມານ ແລະ ຄຸນນະພາບ ກາຍເປັນໂຮງຮຽນການຊ່າງຊັ້ນກາງ ແລະ ຊັ້ນສູງຈໍານວນໜຶ່ງເຊັ່ນ: ໂຮງຮຽນການຊ່າງຊັ້ນສູງໄຟຟ້າເອເລັກໂຕຣນິກ, ຄົມມະນາຄົມ, ກໍ່ສ້າງເຄຫະສະຖານ, ຊົນລະປະທານຕາດທອງເປັນຕົ້ນ. ຕໍ່ມາບັນດາໂຮງຮຽນດັ່ງກ່າວໄດ້ກາຍເປັນພາກວິຊາແລະ ຄະນະວິຊາໜຶ່ງຂອງ ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈໍານວນວິທະຍາໄລ ພາກລັດຫຼຸດລົງ.\nອີງຕາມແຜນແມ່ບົດການພັດທະນາອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ອົບຮົມວິຊາຊີບ 2008-2020 ໂດຍ\nສະເພາະແຕ່ນີ້ ເຖິງປີ 2010, ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາຈໍານວນໜຶ່ງ ຈະຍົກລະດັບເປັນ ໂຮງຮຽນ\nວິຊາຊີບຊັ້ນສູງ ແລະ ວິທະຍາໄລເຕັກນິກ ຫຼື ວິທະຍາໄລເຕັກນິກ-ວິຊາຊີບ.\n1. ຈຸດປະສົງ: ອາຊີວະສຶກສາແມ່ນແນໃສ່: (1) ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນຍຸດທະສາດ ແລະ ແຜນແມ່ບົດການພັດທະນາສາຍອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ອົບຮົມວິຊາຊີບ ຂອງລັດຖະບານວາງອອກໃນແຕ່ລະໄລຍະ. (2) ດໍາເນີນການກໍ່ສ້າງ ແລະ ຝຶກອົບຮົມນາຍຊ່າງເຕັກນິກ, ວິຊາຊີບທັງໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ ທັງວິຊາຊີບຊັ້ນຕົ້ນ, ຊັ້ນກາງ, ຊັ້ນສູງ ແລະ ປະລິນຍາຕີ. ທັງຫຼັກສູດປົກກະຕິ, ຫຼັກສູດຕໍ່ເນື່ອງ, ເຊື່ອມຕໍ່ ໃນສາຂາວິຊາຕ່າງໆ ເພື່ອສາມາດປະກອບການ ແລະຊອກຫາ\n2. ທີ່ຕັ້ງ ແລະ ພາລະບົດບາດ: ອາຊີວະສຶກສາ ແມ່ນການຈັດຕັ້ງວິຊາການໜຶ່ງ ທີ່ຂື້ນກັບການຊີ້ນໍາໂດຍກົງ ຫຼື ການຊີ້ນໍາທາງດ້ານວິຊາການ ຂອງກົມອາຊີວະສຶກສາ, ກະຊວງສຶກສາທິການ ຕາມຂໍ້ຕົກລົງຂອງລັດຖະມົນຕີວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງກົມອາຊີວະສຶກສາ ສະບັບເລກທີ 1500\_ສສ.ຈຕ.08 ລົງວັນທີ 14/07/2008\nໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ຫຼື ວິຊາຊີບ ມີພາລະບົດບາດຕາມຂໍ້ຕົກລົງຂອງລັດຖະມົນຕີວ່າການກະຊວງສຶກສາທິການ ວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງວິທະຍາໄລ ແລະ ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ເລກທີ 2985 ລົງວັນທີ 21/11/2008 ແນໃສ່ການຈັດຕັ້ງການຮຽນ-ການສອນ, ໃນສາຍອາຊີວະສຶກສາ ແລະ ຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ ໃຫ້ແກ່ກໍາລັງແຮງງານລາວ ໃນລະດັບຊັ້ນ ແລະ ສາຂາວິຊາຊີບຕ່າງໆ (ລວມທັງ ການສ້າງຄູອາຊີວະສຶກສາ ໃນສາຂາອາຊີບໃດໜຶ່ງທີ່ມີເງື່ອນໄຂ ແລະ ຄວາມອາດສາມາດ) ໃຫ້ມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ ມີວິຊາຊີບດ້ານວິຊາສະເພາະ, ມີວຽກເຮັດງານທໍາ, ກາຍເປັນແຮງງານ ທີ່ມີວິໄນແຮງງານ, ມີສີມືແຮງ, ຄຸນສົມບັດສິນທໍາປະຕິວັດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການ ໃນການພັດທະນາ ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ການຫັນເປັນອຸດສາຫະກໍາ ແລະ ທັນສະໄໝ.\n3. ໂຄງປະກອບການຈັດຕັ້ງ ແລະ ບຸກຄະລາກອນຂອງອາຊີວະ\n1.1 ໜ່ວຍງານຫ້ອງການ ແລະ ພິທີການ\n1.3 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງພາຫະນະ ແລະ ພັດສະດຸ\n2 ພະແນກຈັດຕັ້ງ ແລະ ພະນັກງານ\n2.1 ໜ່ວຍງານພັກ-ພະນັກງານ, ອົງການຈັດຕັ້ງມະຫາຊົນ\n3.1 ໜ່ວຍງານຕິດຕາມ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n3.2 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງຫຼັກສູດ ແລະ ສື່ການຮຽນ-ການສອນ\n4 ພະແນກຄົ້ນຄ້ວາ, ພັດທະນາ ແລະ ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ\n4.1 ໜ່ວຍງານແຜນການ ແລະ ການຮ່ວມມື\n4.3 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງຫ້ອງສະມຸດ ແລະ ຂໍ້ມູນຂາວສານ\n4.4 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງ ແລະ ບໍລິການຕິດຕັ້ງ-ສ້ອມແປງຄອມພິວເຕີ້\n6.1 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງນັກສຶກສາ ແລະ ຕິດຕາມນັກສຶກສາ\n6.3 ໜ່ວຍງານແນະນໍາວິຊາຊີບ ແລະ ໃຫ້ຄໍາປຶກສາດ້ານວຽກເຮັດງານທໍາ\n6.4 ໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງຫໍພັກ ແລະ ຫໍໍອາຄານ\n4. ໜ້າທີ ແລະ ຂອບເຂດສິດຂອງອາຊີວະສຶກສາ\nສ້າງແລະ ບໍາລຸງຄູອາຊີວະສຶກສາທັງໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ. ທັງລະດັບວິຊາຊີບຊັ້ນຕົ້ນ, ຊັ້ນກາງ, ຊັ້ນສູງ ແລະ ປະລິນຍາຕີ. ທັງຫຼັກສູດປົກກະຕິ ແລະ ຫຼັກສູດຕໍ່ເນື່ອງໃນສາຂາວິຊາຊີບຕ່າງໆ ຕາມຮູບແບບມາດຖານວິຊາຊີບ ແລະ ຫຼັກສູດທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸມັດ ແລະ ປະກາດໃຊ້;\n2) ພັດທະນາ ແລະ ປັບປຸງຫຼັກສູດ, ສື່ການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ອຸປະກອນຮັບໃຊ້; ປັບປຸງ, ຂະຫຍາຍສາຂາວິຊາສະເພາະ ກໍຄືການສ້າງຕັ້ງ ແລະ ຂະຫຍາຍຂະແໜງວິຊາສະເພາະ\n3) ຄົ້ນຄ້ວາວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ, ອອກແບບ ແລະ ປັບປຸງວິທີການຜະລິດ; ບໍລິການຊຸມຊົນ ແລະ ທຸກພາກສ່ວນສັງຄົມ ໃນສາຂາວິຊາຊີບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ; ຈັດຕັ້ງ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມຂະບວນການແຂ່ງຂັນທາງດ້ານຫົວຄິດປະດິດສ້າງ ແລະ ທັກສະສີມືໃນການຄົ້ນຄ້ວາ, ອອກແບບ, ການຜະລິດ ແລະ ການບໍລິການຢູ່ພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກວິທະຍາໄລ; ສ້າງ ແລະ ພັດທະນາຖານຂໍ້ມູນ-ສະຖິຕິຂອງວິທະຍາໄລ.\n4) ຄຸ້ມຄອງຄູອາຈານ-ພະນັກງານ ແລະ ນັກສຶກສາຕາມລະບຽບ, ກົດໝາຍ, ຂໍ້ກໍານົດຕ່າງໆວ່າງອອກ; ຄຸ້ມຄອງຊັບສົມບັດລວມຂອງວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາເປັນຕົ້ນແມ່ນຄຸ້ມຄອງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາອາຄານສະຖານທີ, ວັດສະດຸ, ສືການຮຽນ-ການສອນ, ອຸປະກອນ, ເຄື່ອງມື, ເຄື່ອງຈັກ ແລະ ຊັບສິນອື່ນໆ;\n5) ຈັດຕັ້ງການແນະນໍາວິຊາຊີບ ໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນມັດທະຍົມ ແລະ ຜູ້ສົນໃຈຈັດຕັ້ງໃຫ້ຄໍາປຶກສາທາງດ້ານວຽກເຮັດງານທໍາ ແລະ ການປະກອບການ ໃຫ້ແກ່ນັກສຶກສາ ແລະ ຜູ້ຮຽນຈົບ, ພ້ອມທັງສ້າງ ແລະ ປັບປຸງລະບົບຕິດຕາມຜູ້ຮຽນຈົບ ແລະ ການພົບປະອະດີດນັກສຶກສາຈາກວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາ;\n6) ປະສານສົມທົບກັບອໍານາດການປົກຄອງ ແລະ ພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມສະຫົງບ, ການຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມ, ການສະກັດກັ້ນສິງເສບຕິດ ແລະ ພະຍາດຕິດຕໍ່ໃນໂຮງຮຽນ; ຮ່ວມມືກັບສະຖາບັນການສຶກສາຕ່າງໆ, ສະຖານປະກອບການກໍຄືກຸ່ມ\_ ສະມາຄົມວິຊາຊີບ ທັງພາກລັດ ແລະ ພາກເອກະຊົນ ທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ.\n1) ສະເໜີຂໍອະນຸມັດ ແລະ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນພັດທະນາວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາ;\n2) ສະເໜີຈຸ, ສັບຊ້ອນ, ແຕ່ງຕັ້ງ, ໂຍກຍາຍ, ປະຕິບັດວິໄນ ແລະ ປົດຕໍາແໜ່ງ,ປະ\nຕິບັດນະໂຍບາຍ-ຍ້ອງຍໍບັນດາຄູອາຈານ, ພະນັກງານ ແລະ ນັກຮຽນ-ນັກສຶກສາ ຂອງຕົນຕາມການແບ່ງຂັ້ນຄຸ້ມຄອງ;\n3) ອອກລະບຽບ ແລະ ຂໍ້ກໍານົດຕ່າງເພີ່ມເຕີມ ໃນການບໍລິຫານ-ຄຸ້ມຄອງວິທະຍາໄລອາ\n4) ນໍາໃຊ້ລາຍຮັບວິຊາການ ຕາມລະບຽບການທີ່ວ່າງອອກ;\n5) ສະເໜີຂໍການອະນຸມັດສ້າງຕັ້ງ, ຂະຫຍາຍວິຊາຊີບໃໝ່, ຂໍອະນຸມັດນໍາໃຊ້ຫຼັກສູດ;\n6) ອອກປະກາສະນີຍະບັດ, ໃບຢັ້ງຢືນ ແລະ ເອກະສານຕ່າງໆ ທາງດ້ານການສຶກສາ\n7) ປົກປ້ອງສິດ ແລະ ປົກປັກຮັກສາຊັບສິນທາງປັນຍາ ກໍຄືລິຄະສິດຕ່າງໆ ຂອງ\n8) ປະຕິບັດການຮ່ວມມືທາງດ້ານວິຊາການ ກັບບັນດາສະຖາບັນການສຶກສາ ແລະ ຄົ້ນ\nຄ້ວາວິທະຍາສາດຕ່າງໆ, ສະຖານປະກອບການ ທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ທັງພາກລັດ ແລະ ພາກເອກະຊົນ ຕາມການມອບໝາຍຂອງກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ກິລາ;\n9) ປະຕິບັດໜ້າທີ່ອື່ນໆ ຕາມການມອບໝາຍຂອງຂັ້ນເທິງ.\n5.1 ການກໍ່ສ້າງ ແລະ ຝຶກອົບຮົມທາງດ້າວິຊາສະເພາະ\n- ສຶກສາອົບຮົມແນວຄິດການເມືອງ ແລະ ຄຸນສົມບັດ ໃຫ້ຜູ້ຮັບການສຶກສາ;\n- ກໍ່ສ້າງນາຍຊ່າງວິຊາຊີບຊັ້ນຕົ້ນ, ຊັ້ນກາງ, ຊັ້ນສູງ ແລະ ນັກວິຊາການປະລິນຍາຕີທັງ\nຫຼັກສູດປົກກະຕິ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງ\_ເຊື່ອມຕໍ່;\n- ຝຶກອົບຮົມ ແລະ ຍົກລະດັບທາງດ້ານວິຊາສະເພາະໄລຍະສັ້ນ;\n- ກໍ່ສ້າງ ແລະ ບໍລຸງຄູອາຊີວະສຶກສາ ທັງໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ.\n- ດໍາເນີນການສ້າງລາຍຮັບວິຊາການ ທີ່ຕິດພັນກັບວິຊາສະເພາະ.\n- ຄົ້ນຄ້ວາຈັດຕັ້ງບໍາລຸງຍົກລະດັບ ຄູອາຈານ ຢູ່ທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ;\n- ພັດທະນາ, ປັບປຸງ ແລະ ທົດລອງຫຼັກສູດທັງໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ;\n- ດໍາເນີນການຕິດຕາມ-ປະເມີນຜົນການຈັດຕັ້ງ ປະຕິບັດລັກສູດ ແລະ ຂະບວນການ\n- ຄຸ້ມຄອງ, ຕິດຕາມການສອບເສັງ ແລະ ປະກາສະນິຍະບັດ;\n- ພັດທະນາ ແລະ ທົດລອງຕໍາລາຮຽນ ແລະ ສື່ການຮຽນການສອນ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາການສ້າງ, ຜະລິດ ແລະ ຈໍາໜ່າຍອຸປະກອນການຮຽນ-ການສອນ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາການສ້າງຕັ້ງ ແລະ ຂະຫຍາຍຂະແໜງວິຊາສະເພາະໃໝ່;\n5.3 ການພັດທະນາ ແລະ ຄົ້ນຄ້ວາວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ\n- ອອກແບບ ແລະ ປັບປຸງວິທີການຜະລິດ;\n- ບໍລິການ ແລະ ໃຫ້ຄໍາປຶກສາຊຸມຊົນ ແລະ ສັງຄົມໃນສາຂາວິຊາຊີບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາປັບປຸງຜົນຜະລິດ ແລະ ການບໍລິການ;\n- ສ້າງ ແລະ ພັດທະນາຖານຂໍ້ມູນ-ສະຖິຕິຂອງວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາ;\n- ໃຫ້ການບໍລິການຕິດຕັ້ງສ້ອມແປງຄອມພີວເຕີ ແລະ ລະບົບIT;\n- ຄຸ້ມຄອງການບໍລິຫານ ແລະ ບໍລິການດ້ານຕ່າງໆ ພາຍໃນວິທະຍາໄລອາຊີວະສຶກສາ;\n- ວາງແຜນການ ແລະ ການສະຫຼຸບສັງລວມວຽກງານຂອງວິທະໄລອາຊີວະສຶກສາ;\n- ຂື້ນແຜນຈັດຫາວັດສະດຸ ແລະ ອຸປະກອນຮັບໃຊ້;\n- ຂື້ນແຜນງົບປະມານການລົງທືນ ກໍຄືການຕິດຕາມ, ກວດກາ ແລະ ສະຫຼຸບການ\n- ສ້າງແຜນຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ບໍາລຸງຍົກລະດັບຄູອາຈານ, ພະນັກງານ;\n-ເກັບກໍາຊີວະປະຫັວດ ແລະ ຂໍ້ມູນ-ສະຖິຕິຂອງຄູ ແລະ ພະນັກງານ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາການຈັດຕັ້ງ, ແຕ່ງຕັ້ງພະນັກງານ, ເລື່ອນຊັ້ນ-ຂັ້ນເງິນເດືອນ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາການຍ້ອງຍໍ ແລະ ການປະຕິບັດວິໄນ;\n- ຊັບຊ້ອນຄູອາຈານ ຫຼື ຜູ້ທີຮຽນຈົບຄູອາຊີວະສຶກສາ ໃຫ້ບັນດາສູນ, ວິທະຍາໄລ ແລະ\n- ຕິດຕາມ, ກວດກາວຽກງານປ້ອງກັນຂອງວິທະຍາໄລອາຊີວະ\n- ຄຸ້ມຄອງຊ່ຽວຊານ ແລະ ອາສາສະມັກຕ່າງປະເທດປະຈໍາ ຢູ່ວິທະຍາໄລອາຊີວະ.\n- ຊຸກຍູ້ການເຄື່ອນໄຫວສິນລະປະວັນນະຄະດີ, ກິລາມ່ວນຊົນ, ວຽກງານຂ່າວສານ;\n- ຄຸ້ມຄອງຫໍພັກ ແລະ ຫໍອາຄານ;\n- ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຕິດຕາມນັກສຶກສາຮຽນຈົບ;\n- ໃຫ້ຄໍາປຶກສາດ້ານການປະກອບການ ໃຫ້ຜູ້ຮຽນຈົບ.\n6. ພະແນກຄຸ້ມຄອງ ວິຊາການ\n6.1 ໜ້າທີ ແລະ ຄວາມຮັບພິດຊອບ\n2) ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ບໍລິຫານຫຼັກສູດ ແລະ ສື່ການຮຽນ-ການສອນຕ່າງໆ;\n3) ຈັດຕັ້ງການຕິດຕາມ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ\n- ຈັດຕັ້ງຕາຕະລາງ ການຮຽນ-ການສອນ ປະຈໍາອາທິດ, ເດືອນ, ພາກຮຽນ,ສົກຮຽນ;\n- ສ້າງແຜນປະຈໍາເດືອນ, ພາກ, ປີຮຽນ ແລະ ຊຸດຮຽນ, ມີການກວດກາ, ການ\n- ສ້າງແຜນການຊຸກຍູ້ ແລະ ຕິດຕາມການປະຕິບັດວຽກງານ ຂອງຄະນະສາຍວິຊາ,\nຊັບຊ້ອນ ແລະ ຄິດໄລຊົ່ວໂມງສອນຂອງຄູ;\n- ສ້າງແຜນການລົງຝຶກງານ ຕາມໂຄງການຫຼັກສູດ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ນໍາສະເໜີຮ່າງຂໍ້ຕົກລົງແຕ່ງຕັ້ງຄະນະກໍາມະການ ຮັບພິດຊອບວຽກ\n- ວາງແຜນຈັດສັນຫ້ອງຮຽນ, ຫ້ອງຝຶກງານ ແລະ ຫ້ອງທົດລອງຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ;\n2) ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ບໍລິຫານຫຼັກສູດ ກໍຄືຂະບວນການຮຽນ-ການສອນ\n- ສັງລວມ ແລະ ປະເມີນຜົນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຫຼັກສູດທຸກສາຂາວິຊາ ທັງໄລຍະສັ້ນ,\nໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ;\n- ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ນໍາສະເໜີ ການປັບປຸງເນື້ອໃນໂຄງການຫຼັກສູດ ບາງວິຊາ ໃຫ້ສອດ\n- ຊຸກຍູ້ຕິດຕາມການປະຕິບັດວຽກງານ ຂອງພາກວິຊາ, ຊັບຊ້ອນຄູສອນ ແລະ ຄິດໄລ\n- ສ້າງແຜນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ປະເມີນຜົນການຮ່ວມໂມງສອນ ແລະ ການຄົ້ນຄ້ວາ\nບົດສອນຂອງຄູທັງພາກທິດສະດີ ແລະ ພາກປະຕິບັດ;\n3) ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນ\n- ສົມທົບກັບພາກວິຊາ ແລະ ສາຂາວິຊາ ເພື່ອຂຽນຕໍາລາ, ສ້າງສືການຮຽນ-ການສອນ\n- ຕິດຕາມການນໍາໃຊ້ປື້ມຕິດຕາມຜົນການຮຽນ ຂອງນັກຮຽນ-ນັກສຶກສາປະຈໍາຊຸດຮຽນ;\n- ຈັດຕັ້ງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ (ປະຈໍາເດືອນ, ພາກ, ປີຮຽນ\n- ສັງລວມ ແລະ ປະກາດຜົນການປະເມີນການຮຽນປະຈໍາພາກຮຽນ, ປີຮຽນ ແລະ\n- ຂື້ນແຜນງົບປະມານຮັບໃຊ້,ທາບທາມ ແລະ ຕິດຕາມການປະເມີນຜົນການລົງຝຶກ\n- ຈັດຕັ້ງການຮຽນ, ການໃຫ້ຄໍາປຶກສາ ແລະ ການປ້ອງກັນບົດສຶກສາໂຄງການ/ບົດ\n- ຄຸ້ມຄອງການລົງທະບຽນ, ສໍາເນົາ, ເອກະສານທາງດ້ານວິຊາການ;\n- ຕິດຕາມການຈ່າຍຄ່າທະບຽນ ແລະ ຄ່າຮຽນຂອງນັກສຶກສາ.\n- ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ຮ່າງໃບຢັ້ງຢືນການສຶກສາ, ໃບຄະແນນ ແລະ ໃບປະກາສະນີຍະບັດ\nຕາມໂຄງການຫຼັກສູດ ທັງໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ;\n- ກະກຽມໃບຢັ້ງຢືນການສຶກສາ, ໃບຄະແນນ ແລະ ໃບປະກາສະນີຍະບັດເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອໍາ\nນວຍການເຊັນ ກໍຄືນໍາສົ່ງເພື່ອຂື້ນທະບຽນ ຢູ່ກະຊວງສຶກສາທິການ;\n- ຄຸ້ມຄອງການສໍາເນົາໃບຄະແນນ ແລະ ໃບປະກາສະນີຍະບັດ.\n7.1 ໜ້າວຽກ ແລະຄວາມຮັບພິດຊອບຂອງໜ່ວຍງານຕິດຕາມ ແລະ ປະເມີນຜົນ\n1) ຈັດຕັ້ງຕາຕະລາງການຮຽນ-ການສອນ ປະຈຈໍາອາທິດ, ເດືອນ, ພາກຮຽນ ແລະ ສົກ\nຮຽນຂອງທຸກໆສາຂາວິຊາ ແລະ ລະບົບການຮຽນ;\n2) ຈັດສັນຫ້ອງຮຽນ, ຫ້ອງຝຶກງານ,ຫ້ອງທົດລອງ ແລະນໍາໃຊ້ສື່ການຮຽນ-ການສອນຢ່າງ\n3) ຈັດຕັ້ງການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນ ( ປະຈໍາເດືອນ, ພາກ, ປີຮຽນ\n4) ສັງລວມບົດສະຫຼຸບຂອງຄະນະພາກວິຊາ ກ່ຽວກັບການຂື້ນຫ້ອງສອນຂອງຄູ, ໂດຍສົມ\n5) ສົມທົບກັບພາກວິຊາ ແລະ ສາຂາວິຊາ ເພື່ອສ້າງ ແລະ ນໍາໃຊ້ປື້ມຕິດຕາມຜົນການ\n6) ຄຸ້ມຄອງການຂື້ນທະບຽນ, ສໍາເນົາເອກະສານທາງດ້ານວິຊາການ;\n7) ຕິດຕາມການຈ່າຍຄ່າທະບຽນ ແລະຄ່າຮຽນຂອງນັກສຶກສາ;\n8) ສັງລວມ ແລະ ປະກາດຜົນການປະເມີນການຮຽນປະຈໍາພາກຮຽນ, ປີຮຽນ ແລະ ຊຸດ\n9) ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ຮ່າງໃບຢັ້ງຢືນການສຶກສາ, ໃບຄະແນນ, ໃບປະກາດສະນິຍະບັດຕາມ\nໂຄງການຫຼັກສສູດໄລຍະສັ້ນ; ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ;\n10) ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ນໍາສະເໜີຮ່າງຂໍ້ຕົກລົງແຕ່ງຕັ້ງຄະນະກໍາມະການ ຮັບພິດຊອບວຽກ\n11) ສ້າງແຜນການຈັກຕັ້ງປະຕິບັດ ແລະ ປະເມີນການຮ່ວມໂມງສອນ ແລະ ຄົ້ນຄ້ວາບົດ\nສອນຂອງຄູ ທັງພາກທິດສະດີ ແລະ ພາກປະຕິບັດ;\n12) ສັງລວມ ແລະ ປະເມີນຜົນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການຫຼັກສູດ ທຸກໆສາຂາວິຊາທັງ\nໄລຍະສັ້ນ, ໄລຍະກາງ ແລະ ໄລຍະຍາວ;\n13) ຂື້ນແຜນງົບປະມານຮັບໃຊ້, ທາບທາມ ແລະ ຕິດຕາມການປະເມີນຜົນການລົງຝຶກ\n14) ສົມທົບກັບຄະນະພາກວິຊາ, ສາຂາວິຊາ ແລະ ຄະນະສາຍວິຊາກ່ຽວຂ້ອງ ເພື່ອສ້າງ\nແຜນການເກັບໜ່ວຍກິດ ແລະ ດັດແກ້Grade;\n15) ປະຕິບັດວຽກງານອື່ນໆ ຕາມການມອບໝາຍຂອງພະແນກ;\n7.2 ໜ້າວຽກ ແລະ ຄວາມຮັບພິດຊອບ ຂອງໜ່ວຍງານຄຸ້ມຄອງຫຼັກສູດ ແລະ ສື່ການຮຽນ\n1) ສ້າງແຜນເຄື່ອນໄຫວວິຊາການປະຈໍາສົກຮຽນ (ປະຕິທິນການສຶກສາ)\n2) ສ້າງລະບົບຕິດຕາມການການປະຕິບັດໂຄງການຫຼັກສູດ ແລະ ການນໍາໃຊ້ສື່ການຮຽນ\n-ການສອນຂອງທຸກໆສາຂາວິຊາ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ເປັນປົກກະຕິ;\n3) ຈັດຕັ້ງຄົ້ນຄ້ວາແຕ່ງບົດສອນ, ສ້າງແຜນການສອນປະຈໍາພາກຮຽນຕາມໂຄງການຫຼັກ\n4) ຄົ້ນຄ້ວາ ແລະ ນໍາສະເໜີ ການປັບປຸງເນື້ອໃນໂຄງການຫຼັກສູດ ບາງລາຍວິຊາໃຫ້\n5) ສ້າງແຜນການຊຸກຍູ້ ແລະ ຕິດຕາມການປະຕິບັດວຽກງານ ຂອງຄະນະສາຍວິຊາ,ຊັບ\nຊ້ອນຄູສອນ ແລະ ຄິດໄລຊົ່ວໂມງສອນຂອງຄູ;\n6) ຈັດຕັ້ງການຂຽນ, ການໃຫ້ຄໍາປຶກສາ ແລະ ການປ້ອງກັນບົດສຶກສາໂຄງການ/ບົດລາຍ\n7) ຈັດຕັ້ງຄົ້ນຄ້ວາຮຽບຮຽງ ແລະ ຈັດພິມ ປື້ມຄູ່ມື ຮັບໃຊ້ການຮຽນ-ການສອນ ຕາມໂຄງ\nການຫຼັກສູດ, ໂດຍສົມທົບກັບພາກວິຊາ ແລະ ສາຂາວິຊາ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ;\n8) ປະຕິບັດວຽກງານອື່ນໆ ຕາມການມອບໝຍ ຂອງພະແນກ.\nກາດແກ້ວ ເຮືອງວິໄລ(2010: ບົດຄັດຫຍໍ້) ໄດ້ສຶກສາວິໄຈສະພາບ ແລະບັນຫາການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນ ໃນສະຖານສຶກສາອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຜົນການວິໄຈພົບວ່າ\n1. ສະພາບ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນ ໃນສະຖານສຶກສາອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໃນປີ2009 ໂດຍພາບລວມມີການປະຕິບັດຢູ່ໃນລະດັບຫຼາຍ ແລະ ເມື່ອພິຈາລະນາເປັນລາຍດ້ານພົບວ່າດ້ານການວາງແຜນການສອນ, ດ້ານດໍາເນີນການສອນ, ດ້ານການວັດແລະປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນທັງ3ດ້ານລ້ວນແຕ່ມີການປະຕິ ບັດຢູ່ໃນລະດັບຫຼາຍ ຕາມລໍາດັບ.\n2. ບັນຫາການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນ ໃນສະຖານສຶກສາອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃນປີ2009 ໂດຍພາບລວມມີບັນຫາຢູ່ໃນລະດັບປານກາງ ເມື່ອພິຈາລະນາເປັນລາຍດ້ານດ້ານທີ່ມີບັນຫາໃນການປະຕິບັດໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນຢູ່ໃນລະດັບປານກາງຄືກັນຄືດ້ານການວາງແຜນການສອນ, ດ້ານການວັດແລະປະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນສ່ວນດ້ານທີ່ມີບັນຫາໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນຢູ່ໃນລະດັບໜ້ອຍຄືດ້ານການດໍາເນີນການສອນ.\n3. ການປຽບທຽບ ຄວາມຄິດເຫັນຂອງບຸກຄະລາກອນທາງການສຶກສາຈໍາແນກຕາມຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ກ່ຽວກັບບັນຫາການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນໃນສະຖານສຶກສາອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃນປີ2009 ໂດຍພາບລວມຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະຄູຜູ້ສອນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີເນື້ອໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ0.05 ໂດຍພົບວ່າຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາເຫັນບັນຫາຫຼາຍກວ່າຄູຜູ້ສອນເມື່ອພິຈາລະນາເປັນລາຍດ້ານກໍພົບມີ2ດ້ານຄືດ້ານການວາງແຜນການສອນ, ດ້ານການດໍາເນີນການສອນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ0.05,ສ່ວນດ້ານການວັດແລະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນມີຄວາມຄິດເຫັນບໍ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ0.05\n4. ການປຽບທຽບ ຄວາມຄິດເຫັນຂອງບຸກຄະລາກອນທາງການສຶກສາຈໍາແນກຕາມຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ກ່ຽວກັບສະພາບ, ຈໍາແນກຕາມວຸດທິການສຶກສາ ແລະປະສົບການໃນການເຮັດວຽກກ່ຽວກັບສະພາບ ແລະ ບັນຫາ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ການສອນໃນສະຖານສຶກສາອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃນປີ2009 ໂດຍພາບລວມຜູ້ບໍລິຫານສະຖານສຶກສາ ແລະຄູຜູ້ສອນ ມີຄວາມຄິດເຫັນບໍ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ0.05 ເມື່ອພິຈາລະນາເປັນລາຍດ້ານຄື: ດ້ານການວາງແຜນການສອນ, ດ້ານການດໍາເນີນການສອນ, ດ້ານການວັດແລະເມີນຜົນການຮຽນ-ການສອນກໍມີຄວາມຄິດເຫັນບໍ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ0.05\nໂນສະຫ່ວາງ ມັງໜໍ່ເມກ (2010: ບົດຄັດຫໍ້ຍ) ການຄົ້ນຄ້ວາເລື່ອງ ສະພບການບໍລິຫ ານງານວິທະຍາໄລ ວຽງຈັນພັດທະນາອາຊີບ ໂດຍພາບລວມຢູ່ໃນລະດັບປານກາງ ແລະ ເມື່ອພິຈາ\n1) ດ້ານຫຼັກສູດ ຍັງບໍ່ທັນມີຄວາມທັນສະໄໝພຽງພໍຕໍ່ການປ່ຽນແປງທາງວິທະຍາ ສາດ ເຕັກໂນໂລຊີຊຶ່ງສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ໃນແຕ່ລະລະດັບ, ພາກທິດສະດີ ແລະພາກປະຕິບັດຕົງຈິງຄວນມີຄວາມສອດຄ່ອງ.\n2) ດ້ານການຈັດການຮຽນ-ການສອນ ເຫັນວ່າຄູນໍາພານັກຮຽນໄປທັດສະນະສຶກສານອກສະຖານທີ່ຕາມອູ່ສ້ອມແປງຕ່າງໆຍັງມີໜ້ອຍ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຄູບໍ່ທັນສູງ ຕໍ່ການຈັດການຮຽນ-ການສອນ.\n3) ດ້ານສື່ນະວັດຕະກໍາ ເຕັກໂນໂລຊີ ເຫັນວ່າການນໍາໃຊ້ສື່ແລະເຕັກໂນໂລຊີຍັງບໍ່ທັນຫຼາກຫຼາຍ ແລະການຈັດສ້າງແຜນການນໍາໃຊ້ສື່ບໍ່ທັນສອດຄ່ອງກັບສະພາບຄວາມເປັນຈິງ.\n4) ດ້ານການວັດແລະປະເມີນຜົນ ເຫັນວ່າຄູຍັງບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນການວັດປະເມີນຜົນຢ່າງເປັນລະບົບ.\n5) ດ້ານກິດຈະກໍານັກຮຽນ ເຫັນວ່າອຸປະກອນກິລາຍັງບໍ່ພຽງພໍ, ການເຄື່ອນໄຫວແຂ່ງຂັນກິລາຄວນມີຫຼາຍຂຶ້ນ.\n6) ດ້ານການບໍລິຫານງານທົ່ວໄປ ເຫັນວ່າການຈັດການ, ການບໍລິຫານ ແລະການແນະນໍາຫ້ອງສະໝຸດຍັງບໍ່ທັນທົ່ວເຖິງ.\n2. ປຽບທຽບສະພາບການບໍລິຫານງານຂອງວິທະຍາໄລ ວຽງຈັນພັດທະນາອາຊີບ ຕາມຄວາມຄິດເຫັນຂອງນັກຮຽນ ນັກສຶກສາຈໍາແນກຕາມອາຍຸແລະລະດັບການສຶກສາພົບວ່າ\n1) ນັກຮຽນ ນັກສຶກສາທີ່ມີອາຍຸຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບສະພາບການບໍລິຫານງານຂອງວິທະຍາໄລ ວຽງຈັນພັດທະນາອາຊີບໂດຍພາບລວມບໍ່ແຕກຕ່າງກັນທີ່ລະດັບໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່0.05\n2) ນັກຮຽນ ນັກສຶກສາທີ່ກໍາລັງສຶກສາຢູ່ໃນລະດັບຊັ້ນຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບສະພາບການບໍລິຫານງານຂອງວິທະຍາໄລ ວຽງຈັນພັດທະນາອາຊີບໂດຍພາບລວມບໍ່ແຕກຕ່າງກັນທີ່ລະດັບໄນສໍາຄັນທາງສະຖິຕິທີ່0.05\nລັດສະໝີ ທຳມະວົງສາ (2010 ບົດຄັດຫຍໍ້)ສະພາບ ແລະບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຜົນການວິໄຈພົບວ່າ:\nວຽງຈັນ ໂດຍພາບລວມຢູ່ໃນລະດັບປານກາງ ໂດຍລຽງລຳດັບດ້ານທີ່ມີຄ່າສະເລ່ຍສູງສຸດຫາດ້ານທີ່ມີຄ່າສະເລ່ຍຕໍ່າສຸດຕາມລຳດັບໄດ້ດັ່ງນີ້ດ້ານການຈັດການຮຽນການສອນ, ດ້ານການວັດແລະປະເມີນຜົນ, ດ້ານຫຼັກສູດ, ດ້ານສື່ການຮຽນການສອນ ແລະດ້ານການພັດທະນາຄູອາຈານ.\n2. ບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການຂອງວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໂດຍພາບລວມຢູ່ໃນລະດັບປານກາງ ໂດຍລຽງລຳດັບດ້ານທີ່ມີບັນຫາສູງສຸດຫາດ້ານທີ່ມີບັນຫາຕໍ່າສຸດຕາມລຳດັບໄດ້ດັ່ງນີ້ດ້ານການພັດທະນາຄູອາຈານ, ດ້ານຫຼັກສູດ, ດ້ານການວັດແລະປະເມີນຜົນ, ດ້ານການຈັດການຮຽນການສອນ ແລະດ້ານສື່ການຮຽນການສອນ.\n3. ຜົນການປຽບທຽບຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບສະພາບການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຂອງຄູອາຈານສອນທີ່ມີເພດຕ່າງກັນ ແລະ ຄູອາຈານສອນທີ່ມີວຸດທິການສຶກສາຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງບໍ່ມີໄນຍະສຳຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ.05; ສ່ວນຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບສະພາບການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນຂອງຄູອາຈານສອນທີ່ມີປະສົບການໃນການສອນຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນຍະສຳຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ .05\n4. ຜົນການປຽບທຽບຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຂອງຄູອາຈານສອນທີ່ມີເພດຕ່າງກັນ ແລະ ຄູ-ອາຈານທີ່ມີວຸດທິການສຶກສາຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງບໍ່ມີໄນຍະສຳຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ.05; ສ່ວນຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລພາກເອກະຊົນຂອງຄູອາຈານສອນທີ່ມີປະສົບການໃນການສອນຕ່າງກັນມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄນຍະສຳຄັນທາງສະຖິຕິທີ່ລະດັບ .05\n²÷©-ê½-¸ö¤ ²ñ©ê½-©¾-¸ö¤ (2010 ບົດຄັດຫໍ້ຍ) ໄດ້ສຶກສາ£¸¾´--À²…¤-²ð-Ã¥-¢º¤ñ¡¦ô¡¦¾ªÒ¡¾\n®ðìò¹¾¤¾¸ò§¾¡¾¢º¤ ¸òê½¨¾Äì ®ðìò¹¾ê÷ì½¡ò© -Á¦¤-¦½¹¸ñ ½£º¹ì¸¤¸¼¤¥ñຜົນການວິໄຈພົບວ່າ\n1. £¸¾´À²…¤-²ð-Ã¥-¢º¤-ñ¡-¦ô¡¦¾-ªÒ-¡¾-®ðìò¹¾-¤¾-¸ò§¾-¡¾-¢º¤-¸òê½¨¾-Äì ®ðìò¹¾-ê÷ì½-¡ò© -Á¦¤-¦½¹¸ñ ½£º¹ì¸¤-¸¼¤-¥ñ Â©¨-²¾®-ì¸´ -Áì½ -ÁªÈ-ì½-©É¾µøÈ-Ã-ì½©ñ® ¯¾-¡¾¤. Â©¨-ì¼¤-ì¿©ñ®-©É¾-ê†-´ó-£¸¾´-À²…¤-²ð-Ã¥¥¾¡-¹ì¾¨-Ä¯-¹¾-ÎÉº¨-ª¾-´ì¿©ñ® Ä©É-©ñú¤š: -©É¾-¡¾-¥ñ©-¡ò©¥½¡¿-¡¾-»¼Œ ¡¾-¦º, -©É¾-¹ìñ¡¦ø©, ©É¾¡¾-¸ñ© -Áì½ -¯½-À´ó-°ö, ©É¾-¦ˆ-¡¾»¼Œ¡¾-¦º.\n-ê†-´óÀ²©ªÈ¾¤-¡ñ ´ó-£¸¾´-£ò©À¹ñ ®ÒÁª¡ªÈ¾¤-¡ñ -ê†-ì½©ñ®Ä-¨½-¦¿£ñ-ê¾¤-¦½«òªò-ê† .05. ¦È¸-ñ¡-¦ô¡¦¾-ê†-´ó º¾¨÷, ¦½«¾½-²¾®¦ö´ëö© -Áì½ §˜¯ó-ê†-¦ô¡¦¾-ªÈ¾¤-¡ñ ´ó-£¸¾´-£ò©-À¹ñ Áª¡ªÈ¾¤-¡ñ -µÈ¾¤-´óໄລ-¨½-¦¿£ñ-ê¾¤-¦½«òªò-ê†ì½©ñ® .05 .\nປະຊາກອນທີ່ໃຊ້ໃນການຄົ້ນຄ້ວາຄັ້ງນີ້ໄດ້ແກ່ ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູອາຈານພາຍໃນສະຖາບັນອາຊີວະສຶກສາພາກລັດຈຳນວນ5ແຫ່ງໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ໃນສົກສຶກສາ 2013-2014. ຈໍານວນ 453 ຄົນ ໃນນັ້ນມີ ຜູ້ບໍລິຫານຈໍານວນ 15 ຄົນ ແລະ ອາຈານສອນ ຈໍານວນ 438 ຄົນ.\nກຸ່ມຕົວຢ່າງທີ່ໃຊ້ຄົ້ນຄ້ວາໃນຄັ້ງນີ້ໄດ້ແກ່ ຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູອາຈານສອນ ທີ່ສະຖາບັນອາຊີວະສຶກສາພາກລັດໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ສົກສຶກສາ 2013-2014. ໂດຍກໍານົດເອົາຜູ້ຈໍາ\nນວນ 220 ຄົນ ໃນນັ້ນມີຜູ້ບໍລິຫານ 15 ຄົນເປັນກຸ່ມເປົ້າໝາຍ ຄູອາຈານສອນ 205 ຄົນ. ໂດຍນໍາໃຊ້ຕາຕະລາງຂອງເຄຊີ ແລະ ໂມແກນ ( ອ້າງໃນ ທານິນ ສິລາປະຈາ, 2544 : 51 ).\nເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ໃນການວິໄຈຄັ້ງນີ້ເປັນແບບສອບຖາມກ່ຽວກັບການບໍລິຫານວິຊາການຂອງຜູ້ບໍລິ ຫານໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ປະກອບມີ3ຕອນຄື:\nຕອນທີ 2ເປັນແບບສອບຖາມກ່ຽວກັບການບໍລິຫານວິຊາການຂອງຜູ້ບໍລິຫານໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ໃນ4ດ້ານຄືການບໍລິຫານຫຼັກສູດ, ການບໍລິຫານການຮຽນ-ການສອນ, ການບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນ, ການບໍລິຫານການວັດປະເມີນຜົນ. ລັກສະນະຂອງແບບສອບຖາມເປັນແບບມາດຕາສ່ວນປະມານຄ່າ5ລະດັບ (RatingScale) ຂອງ\nຕອນທີ3ເປັນແບບຄຳຖາມປາຍເປີດເພື່ອຖາມກ່ຽວກັບຄວາມຄິດເຫັນເພີ່ມເຕີມໃນການບໍລິຫານວິຊາການຂອງຜູ້ບໍລິຫານໃນໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ທັງ4ດ້ານຄືດ້ານການບໍລິຫານຫຼັກສູດ, ດ້ານການບໍລິຫານການຈັດການຮຽນ-ການສອນ, ດ້ານການບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນ ແລະ ດ້ານການບໍລິຫານການວັດ ແລະ ປະເມີນຜົນ.\nໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໄດ້ປະຕິບັດຫຼັກສູດຕາມການກໍານົດຂອງກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ກິລາວາງໄວ້\nຖ້າຫາກສອດຄ່ອງກ່ຽວກັບລະດັບບັນຫາໃຊ່ຫ້ອງທີ່5ຫຼື4ໃຫ້ຂຽນຂໍ້ແນະນໍາໃນການແກ້ບັນຫາດັ່ງກ່າວ\n1)ສຶກສາເອກະສານແລະບົດຄົ້ນຄ້ວາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການບໍລິຫານວິຊາການ ຂອງຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ໃນ4ດ້ານຄືການບໍລິຫານຫຼັກສູດ, ການບໍລິຫານການຮຽນ-ການສອນ, ການບໍລິຫານສື່ການຮຽນ-ການສອນ, ການບໍລິຫານການວັດແລະປະເມີນຜົນ.\n2) ສ້າງແບບສອບຖາມກ່ຽວກັບ ການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.ຕາມຈຸດປະສົງ ແລະ ນິຍາມຄໍາສັບ.\n4)ນຳແບບສອບຖາມໄປໃຫ້ຜູ້ຊ່ຽວຊານ5ທ່ານ ເພື່ອພິຈາລະນາຄວາມຖືກຕ້ອງທາງດ້ານເນື້ອໃນ(Content Validity)ຂອງແບບສອບຖາມ. ເພື່ອວິເຄາະດັດສະນີຄວາມສອດຄ່ອງລະຫວ່າງຂໍ້ຄຳຖາມແລະຈຸດປະສົງ(Index of Item objective congruence: IOC)ຈາກນັ້ນຄັດເລືອກເອົາຂໍ້ທີ່ມີຄ່າIOCຕັ້ງແຕ່0.5ຂຶ້ນໄປເປັນຂໍ້ຄຳຖາມ\n5)ນຳເຄື່ອງມືໄປທົດລອງ(Try out)ໃຊ້ກັບຜູ້ບໍລິຫານແລະຄູສອນຢູ່ໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນທີ່ບໍ່ແມ່ນກຸ່ມຕົວຢ່າງຈຳນວນ 30ຄົນ.\n6)ນຳເອົາແບບສອບຖາມມາຫາຄ່າຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ (reliability)ຂອງແບບສອບຖາມດ້ວຍວິທີການຫາຄ່າສຳປະສິດ (Alpha Coefficient)ຂອງຄອນບາດ(Cron bachອ້າງເຖິງ\n7)ນໍາເອົາເຄື່ຶງມືມາປັບປຸງແກ້ໄຂ ແລະ ຈັດພິມເປັນສະບັບສົມບູນເພື່ອນໍາໄປເກັບຮວບ\nຮູບພາບທີ2ແຜນວາດສະແດງຂັ້ນຕອນການສ້າງເຄື່ອງມື\n1. ຂໍໜັງສືສະເໜີຈາກຄະນະສຶກສາສາດມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດເພື່ອໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຜູ້ອໍານວຍການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສານະຄອນຫຼວງ ທັງ5ໂຮງຮຽນ, ເພື່ອຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ແລະ ຄູສອນທີ່ເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງຕອບແບບສອບຖາມ.\n2. ນໍາເອົາໜັງສືສະເໜີໄປເຖິງຜູ້ອໍານວຍການໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ທັງ5ແຫ່ງເພື່ອຂໍອະນຸຍາດແຈກຢາຍແບບສອບຖາມໃຫ້ກັບກຸ່ມຕົວຢ່າງ ທຸກໂຮງຮຽນທີເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງ ໂດຍຜູ້ຄົ້ນຄ້ວາໄປສົ່ງ ແລະ ເກັບແບບສອບຖາມດ້ວຍຕົນເອງຕາມເວລາທີ່ນັດໝາຍ.\n3. ຜູ້ຄົ້ນຄ້ວາໄປຮັບແບບສອບຖາມດ້ວຍຕົນເອງແລ້ວນໍາເອົາແບບສອບຖາມທີ່ລວບລວມມາໄດ້ແລ້ວກວດສອບຄືນຖືກຕ້ອງສົມບູນ ເພື່ອໃຊ້ວິເຄາະຂໍ້ມູນຕໍ່ໄປ.\nຕອນທີ 1. ເປັນການວິເຄາະຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບກັບສະຖານະພາບຂອງຜູ້ຕອບແບບສອບຖາມໂດຍໃຊ້ຂໍ້ມູນຈາກແບບສອບຖາມໂດຍຫາຄ່າແຈກແຈງຄວາມຖີ່ (f) ແລະ ຫາ (P) (%)\nຕອນທີ 2. ວິເຄາະຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການບໍລິຫານວິຊາການຂອງຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນອາຊີວະ\nສຶກສາໂດຍຫາຄ່າສະເລ່ຍ () ແລະຄ່າຜັນປ່ຽນມາດຕະຖານ ( S.D ) ໂດຍອິງໃສ່ເກນການແປຜົນ5ລະດັບດັ່ງນີ້: (ພັດທະລາພອນເກດສັງ: 2549:109)\n(1) ຄ່າສະເລຍ 4.51 - 5.00 ມີການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການໃນລະດັບຫຼາຍທີສຸດ.\n(2) ຄ່າສະເລຍ 3.51 – 4.50 ມີການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາງານວິຊາການໃນລະດັບດີ.\n(3) ຄ່າສະເລຍ 2.51 – 3.50ມີການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາງານວິຊາການໃນລະດັບປານກາງ.\n(4) ຄ່າສະເລຍ 1.51 – 2.50 ມີການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາງານວິຊາການໃນລະດັບອ່ອນ.\n(5) ຄ່າສະເລຍ 1.00 – 1.50 ມີການປະຕິບັດ ແລະ ບັນຫາງານວິຊາການໃນລະດັບອ່ອນທີ່ສຸດ.\nຕອນທີ3ວິເຄາະຂໍ້ມູນຕາມຈຸດປະສົງທີ 3.\n1) ປຽບທຽບຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ບໍລິຫານ ແລະ ຄູອາຈານຕໍ່ກັບການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງໂຮງຮຽນ ອາຊີວະສຶກສາ ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ຈໍາແນກຕາມຕໍາແໜ່ງ, ວຸດທິການສຶກສາ ແລະ ປະສົບການ ທັງລາຍດ້ານ ແລະ ພາບລວມໂດຍທົດສອບຄວາມແຕກຕ່າງລະຫ່ວາງ ຄ່າສະເລ່ຍຂອງກຸ່ມຕົວຢ່າງດ້ວຍການທົດສອບຄ່າທີ (T-test ).\n2) ວິເຄາະຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບແນວທາງການປັບປຸງ ການບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການຂອງ\nໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ໂດຍສະຫຼຸບ, ສັງລວມ, ສັງເຄາະຂໍ້ມູນແລ້ວ\n(1) ຂໍ້ມູນສະຖານະພາບ ຜູ້ຕອບແບບສອບຖາມໃຊ້ສະຖິຕິຄິດໄລ່ຫາແຕ່ຄວາມຖີ (Frequency) ແລະ ຕໍ່ສ່ວນຮ້ອຍ ( Percentage )\n(2) ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບສະພາບ ຜູ້ບໍລິຫານວຽກງານວິຊາການ ຂອງໂຮງຮຽນອາຊີວະສຶກສາ ໃຊ້ສະຖິຕິຄິດໄລ່ຄ່າສະເລ່ຍ ( Mean ) ແລະ ຄ່າຜັນປ່ຽນມາດຕະຖານ (Standard Deviation) ຫຼື( S.D. )\nການທົດສອບສົມມຸດຕິຖານທີ່ວ່າ ຜູ້ທີ່ມີໜ້າທີ່ຕໍ່າແໜ່ງ, ວຸດທິການສຶກສາ ແລະ ປະສົບການແຕ່ກຕ່າງກັນ ຈະມີລະດັບຄວາມຄິດເຫັນແຕ່ກຕ່າງກັນໃຊ້ວິທີທົດສອບແຕ່ທີ (t-test).\nHerbert A. Simon. (1982). Management: Theory; Process and Practice. 3rd ed.Chicago.\nກອງແກ້ວ ສີສົມພູ ແພງເສີຍ ທິບພິລາດ ແລະ ສົມສະນິດ ວົງຄໍາຈັນ. (2012). ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຜູ້ບໍລິຫານໃນການບໍລິຫານງານວິຊາການຄະນະວິຊາຕ່າງໆ ໃນມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ. ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\nຄູ່ມື1997ສໍາລັບຜູ້ບໍລິຫານການສຶກສານະຄອນຫຼວງເຫຼັມ3ກະຊວງສຶກສາ\nຄໍາຜົງພະເມືອງ2010.ສະພາບແລະບັນຫາການບໍລິຫານວິຊາການຂອງມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ (ວິທະຍາເຂດດົງໂດກ) ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ\nສຸນີຍພູພັນ2546ແນວຄິດພື້ນຖານການສ້າງແລະການພັດທາຫຼັກສູດຊຽງໃໝ່The Knowledge Center\nສຸພາບວາດຂຽນແລະອໍຣະພິນໂພຊະນະດາ25.9.2013ອ້າງໃນwww. http://-www. Ipesp . ac.th/learning/websatitichapter3/unit3_3_1.html\nນົບພົງ ບຸນຈິຕຣາຄຸນ. (2534). ຫຼັກການບໍລິຫານ. ກຸງເທບ ເອັດສ໌ເອັນເອັນ: (ພິມຄັ້ງທີ 2).\nບຸນຊົມ ສີສະອາດ. (2554). ການວິໄຈເບື້ອງຕົ້ນສະບັບປັບປຸງໃໝ່ພິມຄັ້ງທີ່9. ກຸງເທບ: ສຸວິລິສາສົນຈໍາກັດ.\nບົດສະຫຼຸບ. (2011-2012). ຜູ້ອໍານວຍການ ໂຮງຮຽນວິຊາຊີບມິດຕະພາບວຽງຈັນ-ຮ່າໂນ້ຍ. ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\nບົດສະຫຼຸຸບ2011-2012ການປະຕິບັດແຜນພັດທະນາອາຊີວະສຶກສາປະຈໍາສົກຮຽນ 2011-2012 ແລະແຜນພັດທະນາອາຊີວະສຶກສາປະຈໍາສົກຮຽນ2012-2013ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນກະຊວງສຶກສາ\nພຸດທະວົງ ພັດທະດາວົງ. (2010). ຄວາມເພິ່ງພໍໃຈຂອງນັກສຶກສາຕໍ່ກັບການບໍລິຫານງານວິຊາການຂອງວິທະຍາໄລທຸລະກິດແສງສະຫັວນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\nພົມບຸດສະດາຈິດ2546ການບໍລິຫານວິຊາການຂອງມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດລາວ (ວິທະຍາເຂດດົງໂດກ) ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ\nລັດສະໜີ ທໍາມະວົງສາ. (2010). ສະພາບ ແລະ ບັນຫາການບໍລິຫານງານວິຊາການວິທະຍາໄລເອກະຊົນໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ.\nອໍານາດຈັນທຣແປ້ນ2542SPIE (WHY WHAT HOW)ຊຽງໄໝພັດທະຍາການພິມ\nແນວຄິດພື້ນຖານ ການສ້າງ ແລະ ການພັດທະນາຫຼັກສູດ . (2537). ຊຽງໃໝ່: The Knowledge Center.\n09 Jun 2019 @ 11:46


ກອງປະຊຸມປຶກສາຫາລື ການສະເຫຼີມສະຫຼອງ ປີສາມັກຄີມິດຕະພາບລາວ-ຫວຽດນາມ ປີ 2022. - Lao National Radio\nກອງປະຊຸມປຶກສາຫາລື ການສະເຫຼີມສະຫຼອງ ປີສາມັກຄີມິດຕະພາບລາວ-ຫວຽດນາມ ປີ 2022.\nວັນທີ 18 ກຸມພາ 2022 ທີ່ ຫ້ອງວ່າການສູນກາງພັກ, ໄດ້ຈັດກອງປະຊຸມປຶກສາຫາລື ການກະກຽມສະເຫຼີມສະຫຼອງ ປີສາມັກຄີມິດຕະພາບລາວ- ຫວຽດນາມ ປີ 2022 ພາຍໃຕ້ການເປັນປະທານຂອງ ສະຫາຍ ບຸນທອງ ຈິດມະນີ, ກໍາມະການກົມການເມືອງສູນກາງພັກ, ຜູ້ປະຈໍາການຄະນະເລຂາທິການສູນກາງພັກ, ປະທານຄະນະຊີ້ນໍາລະດັບຊາດ ເພື່ອສະເຫຼີມສະຫຼອງ ປີສາມັກຄີ ລາວ-ຫວຽດນາມ ແລະ ມີບັນດາສະຫາຍ ຮອງປະທານຄະນະຊີ້ນໍາລະດັບຊາດ ແລະ ຄະນະທັງໝົດເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງພ້ອມພຽງ.\nກອງປະຊຸມໄດ້ຜ່ານ: ມະຕິຕົກລົງວ່າດ້ວຍການແຕ່ງຕັ້ງຄະນະຊີ້ນໍາລະດັບຊາດ ເພື່ອສະເຫຼີມ ສະ ຫຼອງປີສາມັກຄີມິດຕະພາບ ລາວ-ຫວຽດນາມ ປີ 2022, ສະບັບເລກທີ 08/ກມສພ, ລົງວັນທີ 04 ກຸມພາ 2022; ມະຕິຕົກລົງວ່າດ້ວຍການແຕ່ງຕັ້ງຄະນະຊ່ວຍວຽກຄະນະຊີ້ນໍາລະດັບຊາດ ເພື່ອສະເຫຼີມສະຫຼອງປີສາມັກຄີມິດຕະພາບ ລາວ- ຫວຽດນາມ ປີ 2022 ສະບັບລົງວັນທີ4ກຸມພາ 2022; ຄໍາສັ່ງແນະນໍາຂອງຄະນະຊີ້ນໍາລະດັບຊາດ ວ່າດ້ວຍການສະເຫຼີມສະ ຫຼອງປີສາມັກຄີມິດຕະ ພາບ ລາວ-ຫວຽດນາມ ປີ 2022, ສະບັບລົງວັນທີ4ກຸມພາ 2022; ແຜນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການສະເຫຼີມສະຫຼອງປີສາມັກຄີມິດຕະພາບ ລາວ-ຫວຽດນາມ ປີ 2022, ສະບັບລົງວັນທີ4ກຸມພາ 2022 ໂດຍໄດ້ກໍານົດ 8 ກິດຈະ ກຳໃຫຍ່ ຄື: ການເປີດ ແລະ ປິດປີສາມັກຄີມິດຕະພາບ 2022; ການແລກປ່ຽນຄະນະຜູ້ແທນທຸກຂັ້ນ, ພົບປະສັງສັນ, ການຮ່ວມມື ລະຫວ່າງ ບັນດາຂະແໜງການຂັ້ນສູນກາງ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ ຂອງສອງປະເທດ ແລະ ແລກປ່ຽນພົບປະມິດຕະພາບ ລະຫວ່າງປະຊາຊົນຂອງສອງປະເທດ; ການຈັດງານໂຮມຊຸມນຸມມິດຕິງ (18 ກໍລະກົດ 2022); ການແລກປ່ຽນສານອວຍພອນຂອງການນໍາທຸກຂັ້ນ; ແລກປ່ຽນສິລະປະວັນນະຄະດີ, ວັດທະນະທໍາ, ການສຶກສາ ແລະ ກິລາ; ການເຄື່ອນໄຫວເພີ່ມທະວີການຮ່ວມມື ທາງດ້ານເສດຖະກິດ, ການຄ້າ-ການລົງທຶນ; ການເຄື່ອນໄຫວທາງດ້ານໂຄສະນາເຜີຍແຜ່ ຜ່ານສື່ມວນຊົນ ເຊັ່ນ: ພິມປຶ້ມວາລະ ສານ, ບົດຄວາມ, ໜັງສືພິມ, ສໍາພາດທາງວິທະຍຸ, ໂທລະພາບ ແລະ ອື່ນໆ; ການຍ້ອງຍໍ (ການປະດັບຫຼຽນໄຊ ແລະ ຫຼຽນກາຕ່າງໆ).\nໂອກາດນີ້ ສະຫາຍ ບຸນທອງ ຈິດມນີ ໃຫ້ທິດຊີ້ນຳ ກ່ຽວກັບການກກຽມສະເຫຼີມສະຫຼອງສອງວັນປະຫວັດສາດເທື່ອນີ້ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍສໍາຄັນຫຼາຍ ສໍາລັບສອງພັກ-ສອງລັດ ກໍຄື ປະຊາຊົນສອງຊາດ ລາວ-ຫວຽດນາມ ແລະ ເປັນການຫວນຄືນມູນເຊື້ອ ແຫ່ງສາຍພົວພັນມິດຕະພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຄວາມສາມັກຄີພິເສດ ແລະ ການຮ່ວມມືຮອບດ້ານ ລາວ-ຫວຽດນາມ ນັບແຕ່ພາລະ ກິດຕໍ່ສູ້ປົດປ່ອຍຊາດ ແລະ ການສ້າງສາພັດທະນາໃນປະຈຸບັນ, ທັງເປັນບັ້ນໃຫຍ່ໜຶ່ງໃນການສຶກສາອົບຮົມການເມືອງ-ແນວຄິດ ໃຫ້ທຸກເປົ້າໝາຍທົ່ວສັງຄົມ ເປັນຕົ້ນ: ສະມາຊິກພັກ, ພະນັກງານ, ທະ ຫານ, ຕຳຫຼວດ ແລະ ປະຊາຊົນລາວບັນດາເຜົ່າ ໂດຍສະເພາະ ຄົນລຸ້ນໜຸ່ມ ໃຫ້ຮັບຮູ້, ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ, ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ໜັກແໜ້ນ; ໄດ້ເນັ້ນໜັກ ໃຫ້ທຸກຂະແໜງການ ທັງສູນກາງ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ ຈົ່ງພ້ອມກັນເອົາໃຈໃສ່ ກະກຽມ ໂດຍການຫັນບັນດາກິດຈະກໍາຕ່າງໆ ໃຫ້ເປັນອັນລະອຽດ ແລະ ເປັນແຜນຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ໃນແຕ່ລະເດືອນ ແລະ ແຕ່ລະໄລຍະ. ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃຫ້ເນັ້ນໃສ່ເນື້ອໃນເປັນຕົ້ນຕໍ ແລະ ຮູບການເປັນອົງປະກອບສໍາຄັນ, ມີຫຼາຍຮູບຫຼາຍສີ, ມີຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນ, ເປັນຂະບວນຟົດຟື້ນ, ມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ກາຍ ເປັນສັນຍາລັກ ບົນພື້ນຖານຮັບປະກັນໄດ້ ຄວາມສະຫງົບປອດໄພ ແລະ ປະຢັດມັດ ທະຍັດ.


china cnc machine 3015 1000w laser cutting machine price for cutting tube - ACCURL Laser\nMa'anShan ຈີນ +86-188-5555-1088\nchina cnc machine 3015 1000w fiber laser cutting machine price for cutting pipe\nIndustrial Laser Cutting Machine, ຜະລິດຕະພັນ, Sheet Metal Laser Cutting Machine\nຄວາມໄວຕັດ: 0-60000 ມມ / ນາທີ\nຄວາມຫນາຂອງການຕັດ: 0.2-6 ມມ, 0.2 -6ມມ (ຂຶ້ນກັບວັດສະດຸ)\nCNC ຫຼືບໍ່: ແມ່ນແລ້ວ\nCooling Mode: Cooling Water\nພື້ນທີ່ຕົ້ນກໍາເນີດ: Anhui, ຈີນ (ແຜ່ນດິນໃຫຍ່)\nພື້ນທີ່ເຮັດວຽກ: 4500mm * 2450mm * 1700mm\nຄວາມຕ້ອງການພະລັງງານ 220V 50Hz / 60Hz\nນ້ໍາຫນັກລວມຂອງເຄື່ອງ: 2300 ກົກ\nສະຖານທີ່ຕົ້ນກໍາເນີດ :: Shanghai, ຈີນ\nຄວາມໄວສູງສຸດ: 60000 ມມ / ນາທີ\nເຄື່ອງຕັດ laser, ແມ່ນອີງໃສ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງການຄົ້ນຄວ້າອຸດສາຫະກໍາຮາດແວຂະຫນາດນ້ອຍແລະການພັດທະນາຂອງເຄື່ອງຕັດ laser ເສັ້ນໄຍເມັດບາງ, ການນໍາໃຊ້ໂຄງປະກອບການ gantry, ຂັບລົດ rack ຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ, ລະບົບການຕັດເລເຊີ CNC ນໍາຂອງປະເທດ, ການດໍາເນີນງານທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນແລະການຂຸດຄວາມໄວສູງແບບງ່າຍດາຍເພື່ອບັນລຸການເຮັດວຽກຕັດ, ການຕັດແບບມືອາຊີບທຸກປະເພດຂອງໂລຫະແຜ່ນ, ອຸປະກອນທີ່ແນ່ນອນ, ເຄື່ອງມືຮາດແວ, ຂອງຂວັນແລະວັດຖຸໂລຫະອື່ນໆ.\n4500mm * 2450mm * 1700mm\n02-6 ມົມ (ຂຶ້ນກັບວັດສະດຸ)\n1) servo ສອງລໍ້ຂັບລົດໂຄງປະກອບການ: ໂຄງສ້າງ gantry ຂົວ, ຂັບລົດ rack ນໍາເຂົ້າ, ການນໍາໃຊ້ອຸປະກອນການ lubrication ກາງ, ການຮັກສາງ່າຍ;\n2) ສະຖຽນລະພາບແລະປະຕິບັດ: ການເຊື່ອມໂລຫະຫນັກ, ອຸນຫະພູມສູງອຸນຫະພູມສູງອາຍຸການລົບລ້າງຄວາມກົດດັນ, ການຜິດປົກກະຕິເຄື່ອງເຄື່ອງສາມາດຄວບຄຸມຢູ່± 0.02 ມມ;\n3) ການອອກແບບສະໄຕອຸດສາຫະກໍາ: ມາດຕະຖານການສົ່ງອອກໃນເອີຣົບແລະອາເມລິກາ, ຮູບລັກສະນະຂອງການອອກແບບຄວາມງາມ, ບັນຍາກາດງ່າຍດາຍ;\nASEADCUT ລະບົບຄວບຄຸມເລເຊີຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ທີ່ມີການປັບປຸງພະລັງງານເລເຊີ, ເພື່ອຮັບປະກັນຄຸນນະພາບຂອງການຕັດ, ງ່າຍຕໍ່ການເຮັດວຽກ; ງ່າຍທີ່ຈະນໍາໃຊ້;\n4) ການຕັດຄຸນນະພາບສູງ: ສະວິດເຊີແລນ RAYTOOLS ຫົວຕັດຕັດ laser, ເພື່ອຮັບປະກັນຜົນກະທົບຕັດທີ່ດີທີ່ສຸດ;\n5) ວັດສະດຸປະສິດທິພາບ: ໃຊ້ໃນຂໍ້ກໍານົດມາດຕະຖານຂອງການຕັດແຜ່ນໂລຫະ, ການປະຫຍັດເວລາແລະວັດຖຸ;\n6) ເສັ້ນໃຍເສັ້ນໄຍ: ການໃຊ້ Chong Xin laser, ພະລັງງານທີ່ຫມັ້ນຄົງແລະເຊື່ອຖືໄດ້ໃນຖົງທໍາອິດໃນປະເທດ, ການຮັບປະກັນປະສິດທິພາບ.\nອຸປະກອນທີ່ມີອຸປະກອນ sensing capacitive ທີ່ບໍ່ຕິດຕໍ່. ປັບປຸງອັດຕາການຜ່ານຂອງຜະລິດຕະພັນ. ການທົດແທນເລນໃຊ້ drawer, ຂະບວນການທົດແທນທັງຫມົດແມ່ນສະດວກແລະໄວ. ລະບົບເສັ້ນທາງ optical ທີ່ມີປະສິດທິພາບການສົ່ງ, ຄວາມສະຖຽນລະພາບ, ແສງສະຫວ່າງຂອງໂຮງຮຽນ, ການບໍາລຸງຮັກສາແລະປະໂຫຍດອື່ນໆ\nຊື່: CNC ລະບົບຄວບຄຸມຈໍານວນຫລາຍ\nກັບ WINDOWS ເປັນແພລະຕະຟອມ, ມີໂຄງປະກອບເປີດ, ການດໍາເນີນງານງ່າຍດາຍ, ງ່າຍທີ່ຈະຮຽນຮູ້, ແມ່ນລະບົບ CNC ແລະລະບົບ CNC ແບບດັ້ງເດີມ, ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ລະບົບດັ່ງກ່າວສະຫນອງພາລາມິເຕີເຄື່ອງ, PLC, ຜູ້ໃຊ້ທີ່ເປັນມິດຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາເພື່ອກໍານົດແລະແກ້ໄຂ, ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຄວາມຕ້ອງການທີ່ສະລັບສັບຊ້ອນຂອງເຄື່ອງຈັກ\nເຄື່ອງຕັດ laser ເຄື່ອງຕັດ laser laser 1000W laser ຕັດເຄື່ອງຈັກ laser ຕັດ\nເຄື່ອງຕັດເລເຊີ IPG 3000 * 1500 4000W\nແຜ່ນຕັດໂລຫະແຜ່ນ 12mm ແລະເຄື່ອງຕັດ laser laser ເສັ້ນໄຍ\ncnc ຮ້ານ flatbed 2kw ເຄື່ອງຕັດ laser ເສັ້ນໄຍແລະເຄື່ອງຕັດໂລຫະສໍາລັບການຂາຍ\nເຄື່ອງຕັດ laser ເຄື່ອງຕັດ laser 3kw ເຄື່ອງຈັກຕັດເຄື່ອງຕັດ laser ອຸດສາຫະກໍາ\nຜະລິດຕະພັນທີ່ດີທີ່ສຸດຂາຍເຄື່ອງໂລຫະ laser 1500W\nຈີນຂາຍຮ້ອນຮ້ອນທໍ່ທໍ່ທໍ່ທໍ່ເສັ້ນໄຍ laser laser ຕັດເຄື່ອງຈັກລາຄາ\nເຄື່ອງຕັດ laser ເຄື່ອງຕັດໂລຫະ 500w 1000w\n3015 ipg ລາຄາເຄື່ອງຕັດເລເຊີເຫຼັກແຕນເລດເຫຼັກເລດ\nການແລກປ່ຽນ pallet cnc ໂລຫະສາຍເສັ້ນທໍ່ laser laser ຕັດເຄື່ອງຈັກລາຄາ\nການຕັດເລເຊີເສັ້ນໃຍ 1000w 2KW 3KW 4KW ຈາກໂຮງງານຜະລິດຈີນ china\nຫງວນລິຂະສິດ© ACCURL ເຄື່ອງເຄື່ອງ CNC (Anhui) ຈໍາກັດ. All rights reserved Powered By Hanghengcc | XML Sitemap