Ιουλίου | 2016 | ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ | Σελίδα 2\nΗ ΑΓΙΑ ΕΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ !\nτοῦ Θεολόγου Δημητρίου Ἰ. Κάτσουρα\nἩ Εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τιμᾶ τήν μνήμη τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἁγίας Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀποτελεῖ (μέρος ἀπό) τήν λεγομένη ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου μας πρός τόν Πατέρα του.\nΜέ αὐτήν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, δηλαδή ὁ σεσαρκωμένος Θεός Λόγος καί μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός, μεταξύ ἄλλων, προσεύχεται ὑπέρ τῶν Ἀποστόλων του, ἀλλά καί ὑπέρ ὅλων ὅσοι, ἀνά τούς αἰῶνες, θά πιστεύσουν διά τοῦ κηρύγματος αὐτῶν σ’ Ἐκεῖνον.\nἩ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀσφαλῶς, δέν ἐπέλεξε τυχαῖα τήν συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή γιά νά τιμήσει τήν μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐποικοδομημένη στό μοναδικό θεμέλιο πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί παρ’ Αὐτῶ ὑπάρχουν οἱ δώδεκα λίθοι τῶν ἁγίων μαθητῶν καί Ἀποστόλων Του, οἱ ὁποῖοι μετέδωσαν τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Διάδοχοι δέ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὑπῆρξαν καί συνεχίζουν νά εἶναι οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Αὐτοί, στερεωμένοι στήν πέτρα τῆς Πίστεως συνέχισαν καί συνεχίζουν (ἀφοῦ ὅσο ὑπάρχει Ἐκκλησία θά ὑπάρχουν καί ἅγιοι Πατέρες) τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὡς γνήσιοι διάδοχοί των.\nΣ’ αὐτή, λοιπόν, τήν ἀρχιερατική προσευχή του, ὁ Κύριος παρακαλεῖ τόν Πατέρα του λέγων : «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῶ ὀνόματί σου οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὧσιν ἕν καθώς ἡμεῖς» (Ματθ. ιζ΄, 11). Ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ αἰωνία Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή δέ ἀποτελεῖ τό Σῶμα Του, προσεύχεται ὑπέρ τῆς ἑνότητος, κατ’ ἀρχήν, τῶν μαθητῶν καί ἀποστόλων του καί ἐν συνεχείᾳ καί κατ’ ἐπέκτασιν ὑπέρ ὅλων ἐκείνων τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν (τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων) εἰς Αὐτόν. Συγκεκριμένα, στή συνέχεια τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀναφέρεται: «οὐ περί τούτων (τῶν μαθητῶν του) δέ ἐρωτῶ (παρακαλῶ) μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὧσι, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὧσιν» (Ματθ. ιζ΄, 20, 21).\nΕἶναι προφανές ὅτι ὁ Χριστός θέλει νά ὑπάρχει μεταξύ τῶν πιστῶν ἑνότητα. Αὐτή δέ ἡ ἑνότητα νά εἶναι ἀληθινή, ὅπως ἀληθινή καί ἀδιάσπαστη εἶναι ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν Θείων Προσώπων τῆς Τριαδικῆς Θεότητος. Καί, βεβαίως (ἡ ἑνότητα αὐτή) νά βασίζεται στήν κοινωνία μέ τόν Τριαδικό Θεό. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται ὅταν οἱ ἄνθρωποι – πιστοί μετέχουν τῆς ἀκτίστου Θείας δόξης, τῆς κοινῆς δόξης τῆς Ἁγίας Τριάδος, μέσῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ!\nΤελικῶς ἡ ἑνότητα πού ἀποτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἑνότητα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία! Αὐτό κατόρθωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καθαρθέντες (διά τῆς ἀσκήσεως), φωτισθέντες καί θεωθέντες μέ τήν Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, σέ κοινωνία μέ ὅλους τούς Ἁγίους καί συμφωνία μέ τήν ἀνόθευτη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.\nΔυστυχῶς, ὅμως, ὅλα αὐτά πού ἀποτελοῦν διδασκαλία καί διηνεκή πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖ νά τά ἀλλοιώσει ἡ σύγχρονη μεγάλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μάλιστα, ὁ Οἰκουμενισμός καί οἱ ὁπαδοί του ἐπικαλοῦνται τά προαναφερθέντα λόγια (ἐκ τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς) τοῦ Κυρίου καί διαστρεβλώνοντας τό νόημά τους ἐμφανίζουν τόν Χριστό νά ζητᾶ καί νά εὐλογεῖ τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων ἕνωση ὅλων τῶν «πιστῶν» – ὁπαδῶν τῶν διαφόρων «χριστιανικῶν» αἱρέσεων! Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι «σημαῖα» τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι ἡ ἐπίκληση τῆς εὐαγγελικῆς φράσεως «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν»! Δηλαδή, νά γίνουν ὅλοι ἕνα!\nἈπομονώνοντας, χιλιαστικῶς, τήν φράση ἀπό τήν συνάφεια τοῦ κειμένου (δηλαδή κάνοντας ἀσεβῶς παραποίησή του) ἀλλοιώνουν τό προφανές νόημά του, οὕτως ὥστε νά ἐξυπηρετεῖται ὁ ἀντίχριστος σκοπός τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ ὁποίου θεμέλιο ἀποτελεῖ ἡ πίστη ὅτι ὅλες οἱ αἰρέσεις κατέχουν τμῆμα(μέρος) τῆς ἀληθείας καί καμμία ὁμολογία ἤ «ἐκκλησία», μεταξύ αὐτῶν καί ἡ Ὀρθοδοξία, δέν κατέχει τήν πλήρη ἀλήθεια.\nΘεωρεῖ νεκρή τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία (πρεσβεύει ὅτι) θά τήν ἀναστήσει μέσα ἀπό τήν ἕνωση ὅλων τῶν ἀμετανοήτων αἱρετικῶν και αἱρέσεων, μεταξύ τους! Ἡ ραγδαῖα ἐξάπλωση τῆς οἰκουμενιστικῆς θεωρίας καί πλάνης κατόρθωσε νά κάνει τούς περισσοτέρους σήμερα λεγομένους ὀρθοδόξους καί δή τούς μεγαλοσχήμους ἡγέτες των (Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους καί Θεολόγους) νά ὁμιλοῦν διαρκῶς γιά «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» (ὅπου μέ τόν ὅρο ἐκκλησία ἐννοοῦνται οἱ διάφορες αἱρέσεις!) ἀντίθετα μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας, ὅπου ρητῶς ὁμολογοῦμε πίστη «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν…».\nΟἱ Οἰκουμενιστές παραθεωροῦν καί τό πνεῦμα καί τό γράμμα τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου σαφῶς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τό «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν» τό συνδέει ἀρρήκτως μέ τό «καθώς ἡμεῖς» καί μέ τό «ἐν ἡμῖν», ὅπερ σημαίνει ἑνότητα κατά Θεόν καί ἐν Χριστῶ καί ὄχι τήν ὁποιαδήποτε ἕνωση. Ὅπως καί, εἰδικῶς, τό «πάντες» δέν ἀφορᾶ ἀδιακρίτως σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀσχέτως πίστεως, ἀλλά σέ ὅσους ἄκουσαν καί ἀπεδέχθησαν τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Αὐτό δέ τό κήρυγμα δέν εἶναι ἄλλο παρά ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία ἀναλλοιώτως διαφυλάσσει ἡ γνησία Ὀρθοδοξία.\nΟἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ὡς ζῶντα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ζοῦν καί βιώνουν τήν ἁγία ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀγωνιζόμενοι νά τηροῦν καί νά ὁμολογοῦν τήν ἅπαξ (κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς) παραδοθεῖσα στούς Ἁγίους Πίστη. Ἐκτός τῶν «Ὅρων» τῆς Πίστεως πού διετύπωσαν καί ἐπεκύρωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ἐκτός τῶν «ὁρίων» πού αὐτοί ἔθεσαν στίς ἐν Ἁγίω Πνεύματι συνδιασκέψεις τους, στίς Ἁγίες Οἰκουμενικές Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει κατά Θεόν ἑνότης καί κατ’ ἐπέκτασιν ἐν Χριστῶ σωτηρία.\nΑὐτοί, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί εὑρύτερα ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν τούς ὁδοδείκτες τῆς ἀληθινῆς Πίστεως καί τούς μόνους ἀπλανεῖς ὁδηγούς τῆς σωτηρίας μας. Οἱ ἐμφανιζόμενοι ὡς διάδοχοι αὐτῶν, κατ’ ὄνομα «ὀρθόδοξοι», οἰκουμενιστές καί λοιποί θιασῶτες τῆς ψευδο-ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν», δυστυχῶς, δέν ἐργάζονται κατά Θεόν, ἀλλ’ ἐνσυνειδήτως ἤ ἐκ πλάνης ἀπεργάζονται τήν κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν σταδιακή δημιουργία, μέσω καί τῆς πανθρησκειακῆς ἑνώσεως, τῆς νέας θρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου\nΙω. Καρδάση, Χημικού-Οικονομολόγου\n1.- Παρεκκλίσεις από τους Ιερούς Κανόνες\nΠρέπει να αναφερθεί, ότι σε γενικές γραμμές, το Βατικανό έχει απορρίψει τους πλείστους Ι. Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και δημιούργησε δικό του Κανονικό Δίκαιο, για να πορευθεί ελεύθερο από δεσμεύσεις σε δικές του καινοτομίες. Ανατολή και Δύση διαφωνούσαν ανέκαθεν για τις πηγές του Κανονικού Δικαίου. Η Ρώμη αρχικά αποδέχτηκε μόνο τους Κανόνες της Α΄ Οικουμενικής και της Συνόδου της Σαρδικής, αλλά στη συνέχεια αδιαφόρησε ως προς τη νομοθεσία εν σχέσει προς την εκκλησιαστική ευταξία και πειθαρχία όλων των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων. Εντελώς αυθαίρετα, οι Πάπες, χάριν των κυριαρχικών βλέψεών τους σ’ ολόκληρη την Εκκλησία, απέρριψαν τους Ι. Κανόνες όλων των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων και ειδικότερα τους Κανόνες της Πενθέκτης Οικουμενικής, διότι ορισμένοι Κανόνες στρέφονται κατά των Παπικών καινοτομιών (β΄, ιγ΄, νε΄ κ.λπ.).\nΕιδικότερα, οι πιο εμφανείς παραβάσεις Κανόνων είναι:\nα/ Νηστεία. Οι νηστείες έχουν δραματικά χαλαρώσει με νηστεία αποκλειστικά στο κρέας και οι ρυθμίσεις επαφίενται στους κατά τόπους Επισκόπους. Η νηστεία συνίσταται σε κατάλυση ενός γεύματος, αντί των δυο ημερησίως, κατά το οποίο δύναται να φάγει κανείς ό,τι θέλει και όσο θέλει σε διάστημα δυο ωρών! Στον Παπισμό η νηστεία παύει να αποτελεί πνευματικό όπλο και άθλημα προς εγκράτεια. Επί πλέον η νηστεία του Σαββάτου έχει καταργηθεί ήδη από τον 9ον αιώνα, κατά παράβαση του νε΄ Κανόνα της Πενθέκτης. Επίσης, επιτρέπεται η κατάλυση αρτύσιμων κατά την α΄ εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής, κατά παράβαση των κθ΄ και πθ΄ Κανόνων της Πενθέκτης. Συναφές με τις αλλαγές στη νηστεία είναι και η κατάργηση της απαγόρευσης βρώσης και πόσης πνικτού και αίματος, κατά παράβαση των Κανόνων ξγ΄ Αποστολικό και ξγ΄ της Πενθέκτης.\nβ/ Γάμος Κληρικών. Ο Παπισμός απαγορεύει τον γάμο των Κληρικών, κατά παράβαση του ε΄ Κανόνα των Αγίων Αποστόλων.\nγ/ Χρίσμα. Ο Παπισμός απαγορεύει την τέλεση του Μυστηρίου του Χρίσματος από τους Πρεσβυτέρους και το επιτρέπει μόνο στον Επίσκοπο, αν και δεν υπάρχει σχετική απαγόρευση ή υπόδειξη από κανένα Κανόνα της Εκκλησίας.\nδ/ Γένειο. Στη Δύση οι Κληρικοί δύνανται να μη ξυρίζουν το γένειο, ενώ στην Ανατολή οι Κληρικοί ακολουθούν τους Κανόνες που απαγορεύουν τούτο, καθώς ορίζει σχετικός Κανόνας της Συνόδου της Σίδης (η τοπική Σύνοδος της Σίδης, πόλις της Παμφυλίας Μ. Ασίας, καταδικάσασα κατά τον Δ΄ αιώνα θηλυπρεπείς αιρετικούς, συγκατεδίκασε και την τάση ξυρίσματος του πώγωνα). Η Σύνοδος συγκλήθηκε κατά τον Δ΄ αιώνα με πρόεδρο τον επ. Ικονίου αγ. Αμφιλόχιο (340-400), συμμετείχαν δε και άλλοι 25 Επίσκοποι. Ούτε τα πρακτικά, ούτε οι Κανόνες αυτής σώθηκαν, δι’ αυτής δε καταδικάσθηκαν οι Μεσαλιανοί, αίρεση γνωστικού και Νικολαϊτικού τύπου. Η ξενική λέξις «Μεσαλιανοί» σημαίνει ελληνιστί «ευχίτες». Ήταν «ενθουσιαστές» δηλαδή εκστασιακοί και οργιαστικοί σαν τους σημερινούς αναστενάρηδες, «δαίμονός τινος ενέργειαν εισδεχόμενοι και Πνεύματος Αγίου παρουσίαν ταύτην υπολαμβάνοντες». Είχαν αρχηγούς ένα λαϊκό, τον Αδέλφιο, και ευνουχισθέντα (= «απόκοπον») μοναχόν, τον Σάββα. Επιδίδοντο σε όργια και παρά φύσιν ακολασίες, ευνουχισμούς, θηλυπρεπείς πράξεις ανδρών, ξυρίσματα για τούτο το σκοπό και άλλα τέτοια. Καταδικάστηκαν από την Σύνοδο της Σιδης και από άλλη τοπική στην Αντιόχεια επί Επισκόπου Φλαβιανού (380-403) (Θεοδώρητος, Εκ. ιστ. 4,11,1). Επίσης, ο Μ. Φώτιος αναφέρεται στον Κανόνα της Συνόδου της Σίδης απαγορεύοντα το ξύρισμα ως «θηλυπρεπείας επίδειξιν» (Φώτιος, Μυριοβ. 52, Δοσιθέου: Τόμος Χαράς, σελ. 112, 211-212).\n2.- Παρεκκλίσεις από την Παράδοση\n1.- Το σημείο του Σταυρού\nΠαράδοση της Εκκλησίας είναι να γίνεται το σημείο του Σταυρού με τα τρία δάκτυλα ενωμένα, που συμβολίζουν τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Αντίθετα, οι Παπικοί κάνουν το σημείο του Σταυρού με τα τέσσερα δάκτυλα, όχι ενωμένα, όπου προσθέτουν και την Θεοτόκο, απόρροια της Μαριολατρείας. Επίσης εκ δεξιών προς τα αριστερά και όχι εξ αριστερών προς τα δεξιά.\n2.- Θεία Λειτουργία\nΑρχαία τάξη στην Εκκλησία είναι ο Ιερέας να τελεί μία μόνο Θεία Λειτουργία την ημέρα και πάνω στην Αγία Τράπεζα να τελείται μόνο μία Θ. Λειτουργία καθημερινά. Ο Παπισμός όμως καθιέρωσε την τέλεση πολλών Λειτουργιών από τον ίδιο Ιερέα πάνω στην ίδια Αγία Τράπεζα.\n3.- Ιερός Ναός\nΟ ιερός Ναός είναι στραμμένος προς την Ανατολή και ο Ιερέας τελεί τη Θ. λατρεία στραμμένος προς Ανατολάς. «Πάντες ορώμεν κατά ανατολάς επί των προσευχών, ότι την αρχαίαν επιζητούμεν πατρίδα, τον Παράδεισον, ον εφύτευσεν Αδάμ εν Εδέμ, κατά ανατολάς» (Μ. Βασίλειος). Αντίθετα στον Παπισμό οι ναοί είναι στραμμένοι προς τη Δύση (π.χ. άγιος Πέτρος Ρώμης), ο δε Ιερέας τελεί τη λατρεία στραμμένος προς τη Δύση.\n4.- Εκκλησιαστική Τέχνη\nΣτην Ορθοδοξία, η εκκλησιστική τέχνη μεταμορφώνει τα πρόσωπα των Αγίων και τα παρουσιάζει λουσμένα μέσα στην άκτιστη θεία Χάρη σε ένα κτιστό κόσμο επίσης μεταμορφωμένο. Ο Παπισμός αντίθετα απεικονίζει τους Αγίους, όπως έζησαν στον κόσμο, χωρίς την αλλοίωση από τη Χάρη του Θεού, αλλά και η φύση παρουσιάζεται νατουραλιστικά, χωρίς μετοχή στο άκτιστο φως.\nPosted in AΡΘΡΑ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΡΔΑΣΗ,ΠΑΠΙΣΜΟΣ\nΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ (ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ)\nΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ\nΚατά τίς ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού ευδόκησε ή Πρόνοια Του καί πληροφορηθήκαμε από την Άγκυρα πώς είναι δυνατόν να αποφυλακιστούν συνάνθρωποι μας πού βρίσκονται σε φυλακές της Τουρκίας, έφ’ όσον καταβλη¬θούν τα χρέη τους προς το δημόσιο. Καί του Θεού προη¬γουμένου καί συνεργούντος θαυμαστός, ως καί πιστών ορθοδόξων χριστιανών Ελλήνων, φίλων καί γνωστών, βοηθούντων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ελευθερώθηκαν ήδη 400 ψυχές ανδρών, γυναικών καί παιδιών.\nΜε την δύναμη, χάρη καί ευλογία της Αγίας Τριάδος, με τίς πρεσβείες της Ύπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας, των Α¬γίων Αγγέλων καί των Αγίων Πάντων, καθώς καί τίς ευ¬χές, προσευχές καί αυτοπροαίρετες συνδρομές ιερών Μο¬νών καί ευλαβών χριστιανών Ελλήνων, αποφυλακίστηκαν σε διάστημα 4 χρονών 400 κρατούμενοι από διάφορες φυλα¬κές τίς Τουρκίας. Από αυτούς οί περισσότεροι ήσαν χρι¬στιανοί Έλληνες της Τουρκίας καί οί λιγότεροι μουσουλ¬μάνοι κυρίως της Τουρκίας.\nΤο θαυμαστό αυτό αποτέλεσμα κατά 95% επετέλεσε ή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού φιλανθρωπία, είσακούων τίς καυτές προσευχές των συγχρόνων φυλακισμένων ομολογητών καί μαρτύρων της πίστεως ορθοδόξων χριστιανών Ελλήνων της Τουρκίας. Από ανθρωπινής πλευράς συνέδραμαν καί κατάλληλα πρόσωπα, πού επέλεξε ή Θεία Πρό¬νοια, από την Τουρκία καί την Ελλάδα, για να διευκολύ¬νουν, εξυπηρετήσουν καί διακονήσουν στην ανθρωπιστική φιλανθρωπική καί χριστιανική θεάρεστη αυτή υπόθεση της αποφυλακίσεως δοκιμαζόμενων σκληρός συνανθρώπων μας χριστιανών Ελλήνων καί μουσουλμάνων.\nΜετά Θεόν οφείλομε καί από την στήλη αυτή να εκ¬φράσουμε πολλές καί θερμές ευχαριστίες όχι μόνον στις πι¬στές ψυχές, πού βοήθησαν στο μέτρο του δυνατού οικονο-μικά, αλλά ιδιαιτέρως τίς ηρωικές εκείνες ψυχές, πού σαν καλές μάνες έπλυναν τίς πληγές των αποφυλακισθέντων, τους μαγείρευσαν καί έκαναν τον πόνο τους δικό τους πό¬νο. Αυτές οί ψυχές έκαμαν την μεγαλύτερη ευάρεστη θυσία ανακουφίζοντας τα ψυχικά καί σωματικά τραύματα των α¬δελφών του Κυρίου μας. Προσέφεραν σπουδαία υπηρεσία με την ανιδιοτελή αγάπη τους, σαν τον καλό Σαμαρείτη, στα πρόσωπα των ελαχίστων αποφυλακισθέντων αδελφών τους, στον ίδιο τον Θεάνθρωπο μας Ίησοϋ Χριστόν. Ό Κύριος πλουσίως θα αμείψει τον κόπο της αγάπης τους, πνευματικός καί υλικός, πρόσκαιρος καί αιωνίως.\nΣτην συνέχεια παραθέτουμε ενδεικτικά λίγες μαρτυρίες ευλαβών γυναικών πού φρόντισαν τίς μαρτυρικές ψυχές μετά την αποφυλάκιση τους.\nΛόγια καρδιακού πόνου αυτόπτων μαρτύρων\nΠιστεύω οί δικές τους προσευχές έφτασαν μέχρι τον ουρανό, μέχρι τον Θεό, μέχρι την Παναγία.\nΑυτοί οί άνθρωποι πέρασαν πολλά μαρτύρια, έφαγαν ξύλο, βρίστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν, ταπεινώθηκαν μόνο καί μόνο γιατί πιστεύουν στον Θεό, πού αυτός τους παρηγορούσε όλα τα χρόνια της δοκιμασίας τους.\nΜέσα στα μπουντρούμια των φυλακών, μέσα στα υγρά σκοτεινά κελιά, το μόνο φως τους, ή μόνη τους παρηγοριά, ή μόνη τους συντροφιά ήταν ό Κύριος. Ήταν οί Άγγελοι του. Αυτοί τους έδιναν δύναμη καί κουράγιο. Αυτοί ήταν οί γιατροί τους σε όλες τίς αρρώστιες τους καί αυτοί σε όλες τίς δυσκολίες τους.\n……..Τέτοια πίστη, τέτοια αφοσίωση στον ουρανό, ποτέ μου δεν συνάντησα, ποτέ. Λέτε καί άνοιξαν οί ουρανοί καί ανε¬βοκατέβαιναν οί Άγγελοι πάνω – κάτω καί έγιναν νοσοκό¬μοι στις αρρώστιες τους, στις δυσκολίες τους, στις δυστυχίες τους. Το τι πέρασαν, πόσα υπέφεραν μόνον ό Θεός καί οί ίδιοι το ξέρουν. Δεν μιλούν. Είναι βουβοί. Είναι αμίλη¬τοι. Μόνο κλαίνε. Ακόμα δεν μπορούνε να πιστέψουν ότι ήρθαν στα σπίτια τους, στις οικογένειες τους. Αντικρίσαμε συγκινητικές στιγμές αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, χαρά καί ευγνωμοσύνη.\nΣε κάθε σπίτι αφήναμε εικόνες, κεριά, κομποσχοίνια, θυμίαμα, βιβλία, κασέτες. Μόνο χρήματα δεν είχαμε να α¬φήσουμε για λίγα φάρμακα, για λίγα τρόφιμα, για λίγη συ-μπαράσταση υλική πού τόση ανάγκη είχαν.\nΜέχρι πού θα πεθάνω θα θυμάμαι τούτη την φοβερή ε¬μπειρία καί το θαυμαστό αυτό έργο πού έζησα. Ή καρδιά μου ποτέ δεν θα ξεχάσει. Ή ζωή εδώ είναι πολύ χειρότερη από την κατοχή… Ίσως δυσκολευθήκατε και χρεωθήκατε για να βρείτε τα απαραίτητα χρήματα, όμως καί καλά έγινε, διότι σώθηκαν τόσες ψυχές………………\nΣτα μάτια μου ακόμη ζουν τα φοβερά βασανιστήρια όλων των πονεμένων ανθρώπων πού έζησαν στιγμές κόλα¬σης… Ας ευχηθούμε ή Ανάσταση του Χριστού μας να σταματήσει τον πόνο, την βία, την φυλακή\n…Εδώ καί καιρό ζούμε μέσα στον παράδεισο της α¬γάπης του Κυρίου, του έργου πού δημιούργησε κάτω από πολλές δυσκολίες.\nΤο έργο αυτό, βέβαια, της αγάπης όλων όσων σας βοη¬θούν, θα ήταν πιο εύκολο αν μπορούσε να γίνει από διαφο¬ρετικές συνθήκες καί σε διαφορετικό χώρο, και το κυριότερο χωρίς να σε παρακολουθούν, να φοβάσαι την σκιά σου, να φοβάσαι να κοιμηθείς… Φθάσαμε στο σημείο να φοβό¬μαστε να φάμε… Πρώτα αγιασμό πίνουμε καί μετά τρώμε.\nΤο έργο αυτό της αγάπης των ευσεβών χριστιανών προς τους πονεμένους φυλακισμένους αδελφούς μας είναι τεράστιο. Είδα με τα μάτια μου το χαμόγελο. Αυτό το χαμό¬γελο πού είχαν να κάνουν χρόνια τα αδέλφια μας αυτά. Εί¬δα κλαμένα μάτια, είδα πόνο, όμως είδα καί ανακούφιση καί χαρά. Χίλιες φορές δόξα στον Κύριο μας καί ευχαρι¬στίες σε όσους κοπίασαν γι’ αυτό.\nΔυστυχώς οί περισσότεροι δεν είναι σε θέση να τα¬ξιδέψουν. Είναι χάλια. Ζαλίζονται. Έχουν πληγές. ειναι ταλαιπωρημένοι Όπως καί να έχη όμως ή κατάσταση, οί μαρτυρικές ει¬κόνες του Θεού, πού βλέπουμε να γίνονται καλά, να στηρί¬ζονται, να ηρεμούν, να γελούν τα πονεμένα τους χείλη, να κοιτούν τα μάτια τους με αξιοπερίεργο φόβο, να γυρνούν στα σπίτια τους. Όλα αυτά αξίζουν κάθε θυσία, κάθε κίνδυ¬νο. Φυτά των φυλακών, πληγιασμένα κορμιά, γεμάτα ψύλλους, ψείρες, γεμάτα αίματα, μόνον κόκαλο καί πετσί…, να συνέρχονται… Χίλιες φορές δόξα στον Θεό καί στην Παναγία καί χίλιες ευχαριστίες σε όλους πού σας βοηθούν.\nΣτην ζωή μας ποτέ τα μάτια μας δεν είδαν τέτοιες ει¬κόνες ντροπής, πόνου, φρίκης καί απελπισίας. Ό Θεός πι¬στεύουμε ακράδαντα ότι έφερε την χαρά της Αναστάσεως του πιο γρήγορα στις οικογένειες αυτές πού αποφυλακί¬στηκαν οί δικοί τους άνθρωποι…\nΣάς παρακαλούμε όσο μπορείτε να βοηθάτε, διότι αυτό το έργο ό Θεός το πραγματοποίησε, έγινε με την ευχή Του… Είμαστε όλοι πάρα πολύ κουρασμένοι, αλλά ή κού¬ραση μας είναι γλυκεία.\n«Αν το κράτος ήταν σωστό, τότε δεν θα χάνονταν τό¬σοι χριστιανοί με διάφορα τεχνάσματα, πονηρίες, ψευτιές…\nΈζησα καί τα μάτια μου είδαν πολλά στους βασανι¬σμένους αυτούς ανθρώπους πού είναι στα χέρια μας. Οπωσδήποτε όμως πρέπει να γυρίσουν στον τόπο τους. Είναι ίσως ή πιο επικίνδυνη, ή πιο λεπτή καί ή πιο ουσιώδης απο¬στολή. Ό Θεός δεν θα μας εγκατάλειψη, διότι ό σκοπός εί¬ναι ιερότατος. Γι’ αυτό καί αυτά τα πλάσματα του Θεού, δεν θα τα εγκαταλείψουμε. Είναι χρέος μας να τα πάμε στα σπίτια τους. Εύχεστε.\n…Μόλις γύρισα από την τακτοποίηση στα σπίτια τους μερικών αρρώστων πού ή χάρη του Θεού με την δική σας φροντίδα αποφυλάκισε. Ήταν χάλια οι καημένοι. Άρρωστοι, με πολύ πυρετό, με ρίγος, με σημάδια στα πρόσω¬πα καί σε όλο το κορμί τους.\nΤα πρόσωπα τους ήταν πολύ πονεμένα καί ταλαιπωρη¬μένα. Στην ζωή μου δεν έζησα τέτοια συγκίνηση και τόσο πόνο. Όλη μου ή ζωή ήταν με στερήσεις καί πίκρες. Τα χείλη μου δεν γέλασαν ποτέ καί ή καρδιά μου πάντα πονε¬μένη, όχι, όμως, πιο μεγάλα από τα βασανιστήρια τους όχι, όμως, σταυρό πιο βαρύ από τον σταυρό τους. Είδαν τα μάτια μου πολύ πόνο, λύπη, δάκρυα, μα καί πολύ ευλογία. Πολύ χαρά. Είδα στα πρόσωπα τους την πύλη του παραδεί¬σου. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να υπηρετείς τέτοια πλάσματα, τέτοιες εικόνες του Θεού.\nΜε συγκλονισμένη καρδιά καθάριζα τίς πληγές τους, έ¬πλενα τα κεφάλια τους για να φύγουν οί ψείρες με καυτό νερό καί ξύδι με μπεταντίν. Μαζί τους κάναμε τίς πιο ό¬μορφες παρακλήσεις προς την Μάνα μας Παναγία….\nΧριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, καί τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν, χαρισάμενος.\n…Εφέτος ό Χριστός ανεστήθη πολύ πιο νωρίτερα, για¬τί έσωσε από βέβαιο θάνατο, όλεθρο καί καταστροφή εικό¬νες του, δημιουργήματα του, φυλακισμένους αδελφούς μας ξεχασμένους από όλους. Εικόνες Θεού πού είχαν να ακού¬σουν ΚΑΛΗΜΕΡΑ χρόνια. Κανένας δεν έδινε σημασία στα ταλαιπωρημένα αυτά πρόσωπα πού ήταν έτοιμα να σφαγούν στον βωμό του συμφέροντος, της αδικίας, της πα¬ρανομίας καί της ψευτιάς. Εικόνες Θεού πού μπορούσαν α¬πό χρόνια να έχουν βγει καί να δοξολογούν το όνομα του Θεού ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ στα σπίτια τους. Πικραμένα χείλη πού ξέχασαν τι θα πει μια στιγμή χαράς, μια στιγμή ευτυχίας. Παιδιά πού άνοιξαν τα μάτια τους μέσα καί πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Όταν τα αλλά μεγάλωσαν μέσα στα σπίτια καί στις κούνιες τους, αυτά είχαν για εικόνα τα γκλόπς των αστυνομικών, τους ξυλοδαρμούς, τα μαχαιρώ¬ματα μεταξύ των κρατουμένων, τίς χειροπέδες, καί για παι¬δική χαρά ένα δωμάτιο με σιδεριές. Αμφιβάλλω αν είδαν ποτέ τον ήλιο, την λάμψη του, την ζεστασιά του. Τίς παγωμένες νύχτες καί μέρες του χειμώνα, τα καυτά δάκρυα της Μάνας πού τα σκέπαζε με την κουρελού, καθώς καί οί προ¬σευχές τους, ήταν για αυτούς μοναδική ελπίδα, παρηγοριά καθώς τίποτε δεν είχαν να περιμένουν από κανέναν. Καί ήλθε ή Χάρις του Κυρίου, ήλθε ή ευλογία καί ή χαρά Του, καί ανάστησε τίς εικόνες καί τα πλάσματα Του…\nΚαί εμείς ταπεινές διακόνισσες, παρά την άμαρτωλότητά μας, αξιωθήκαμε να ζήσουμε από κοντά την χαρά των δοκιμαζόμενων αυτών ψυχών. Είναι εντελώς αδύνατον να μπορέσουμε να περιγράψουμε αυτά πού είδαμε, γιατί αυτά τα συναισθήματα δεν περιγράφονται. Αυτά πού ζήσαμε εί¬ναι θεϊκές εμπειρίες χαραγμένες για πάντα στο νου και στο μυαλό μας, καί όσο καί αν προσπαθήσουμε είναι αδύνατον να σας μεταφέρουμε πώς αισθανθήκαμε όταν αγκαλιάσαμε τον φυλακισμένο πού βγήκε μετά 20 χρόνων κράτηση όσα κι αν προσπαθήσουμε να σας δώσουμε το νόημα, τα δά-κρυα πού χύσαμε δύο άγνωστοι αγκαλιασμένοι, σαν να γνωριζόμαστε χρόνια, υστερούμε, δεν μπορούμε.\nΎστερα πώς να σας περιγράψουμε τι αισθάνεται ό ί¬διος, όταν ό ίδιος του δεν έχει πιστέψει ακόμη ότι ζει, αν το ζει στο όνειρο ή στην πραγματικότητα ή στον ύπνο του.\nΉ κυρία ακόμη νομίζει ότι κοιμάται καί ονειρεύεται\nκαί παρακαλά τον Θεό να μη ξυπνήσει από αυτό το πανέ¬μορφο όνειρο καί βρεθεί στην οδυνηρή πικρή πραγματικό¬τητα. Θα χρειαστούν πολύ χρόνο για να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Είναι όλο ανασφάλεια. Εκεί πού κλαίνε, γελάνε’ εκεί πού χαίρονται πέφτουν σε λήθαργο σκέψεων. Φοβούνται να περπατήσουν στον δρόμο…\n…»Έγινε εφέτος πρόωρη ανάσταση τόσων σκλαβωμέ¬νων καί πικραμένων αδελφών μας, πού έκαμαν ανάσταση ε¬λεύθεροι. Κοντά στα σπίτια τους καί τους δικούς τους αν-θρώπους, καί χαμογέλασαν τα πικραμένα χείλη τους. Δόξασοι ό Θεός.\n…Ευχόμαστε ολόψυχα ό Κύριος μας να σας κάνη κα¬τά 100% μέτοχο της προσωπικής μας χαράς, πού μας κάμα¬τε, με την μεγάλη καί ευεργετική καλοσύνη πού μας δείξατε…. (Οικογένεια αποφυλακισθέντος).\nΓια πρώτη φορά αυτό το έτος κατάφερα με την βοή¬θεια καί τη φροντίδα σας να εορτάσω ελεύθερα την Ανά¬σταση του Χριστου, να δεχθώ την Θεία Κοινωνία καί να παρακολουθήσω τίς όμορφες τελετές της Εκκλησίας μας κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδος.\nΌσο σκέφτομαι πιο ήρεμα τώρα λέω’ «τι είναι αυτά ό¬λα όσα πέρασα, σε σχέση με οσα πέρασε ό Κύριος μας; Τί¬ποτε». Γι’ αυτό πρέπει να ευχαριστώ καί να δοξάζω τον Κύ-ριο ημέρα καί νύκτα για το θαύμα πού μου έδειξε παρόλο πού δεν το άξιζα.\nΣας ευχαριστώ πολύ για τα δώρα της αγάπης Σας….\n(Από σημείωμα αποφυλακισθέντος)\nΜε πολλή συγκίνηση σας γράφω δύο λέξεις ευγνωμο¬σύνης για την ανάσταση τόσων φυλακισμένων αδελφών μας πού δοκίμασαν τόση χαρά. Δόξα τω Θεώ.\nΠώς γνωρίσαμε τον μακαριστό π. Χριστόφορο\nΤον Φεβρουάριο του 2001 εστάλησαν κάποια χρήματα για την αποφυλάκιση δύο κρατουμένων σε φυλακή της Τουρκίας. Όταν ό απεσταλμένος επήγε για την ρύθμιση της υποθέσεως τους έζησε την έξης σκηνή, την οποία μετα¬φέρουμε από επιστολή του:\nΕίμαι πολύ αναστατωμένος, πολύ έκθαμβος γι’ αυτό πού έζησα σήμερα στις φυλακές της………….\nΑφού μίλησα με τον Διευθυντή των φυλακών για την υπόθεση των δύο αδελφών μας, μου λέει: Μου κάμει εντύ¬πωση, πώς εσύ ενδιαφέρεσαι για δύο Τούρκους καί αφήνεις μέσα ένα γέρο χριστιανό ορθόδοξο. Πετάχτηκα από την καρέκλα καί ζήτησα να τον δω, αν γινόταν. Ναι, μου είπε’ αν μπορείς, βοήθησε τον.\n-Μου έφεραν έναν υποβασταζόμενο γέροντα καταβε¬βλημένο. Μιλούσε άπταιστα Ελληνικά. Ζήτησα την αδεία του διευθυντού καί μιλήσαμε στα ελληνικά… Τα μεγάλα ά-σπρα του μαλλιά αχτένιστα, βρώμικα τα γένια του… Πρωτοπρεσβύτερος π. Χριστόφορος, μου είπε. Κεραυνός στο κεφάλι, μου ήλθε. Μέχρι το 1968 ήταν στην …….. Πέρασε των παθών του τον τάραχο. Μετά βγήκε στην σύνταξη, καί έφυγε στο χωριό του. Ζούσε ειρηνικά. Ό πατριάρχης Άθηναγόρας του έδωσε μία μικρή σύνταξη, όμως κόπηκε από τον πρώτο χρόνο. Έτσι δεν μπορούσε να ζήση με την πενι¬χρότατη σύνταξη του. Έκαμε ιδιαίτερα στα τούρκικα σε παιδιά του Γυμνασίου. Το τουρκικό κράτος του στείλε ένα φιρμάνι χρέους 3.000 δολαρίων από φορολογική δήλωση. Διαμαρτυρήθηκε, μα τίποτε. Στο δικαστήριο έδωσε διαβεβαίωση στην ιεροσύνη του, καί καταδικάστηκε να πλήρω¬ση το χρέος ή 10 χρόνια φυλακή. Έτσι, μη έχοντας χρήμα-τα, είναι ήδη 5 χρόνια μαρτυρικά στις φυλακές. Ρώτησα και έμαθα ότι με 1.500 δολ. βγαίνει καί είναι καί εντάξει.\n«Έκλαιγε» αποφάνθηκε σε αρμόδια όργανα με πολλά γράμματα μέχρι τώρα, αλλά ουδεμία απάντηση.\nΚαταλαβαίνεις, τι είδαν τα μάτια μου, κ. Στυλιανέ; Τον Χριστόν φυλακισμένο. Τον φίλησα το χέρι. Του υποσχέ¬θηκα να κάμω ότι μπορέσω. Όμως δεν έχουμε μέρες πολ¬λές, γιατί θα τον μεταφέρουν σε άλλη φυλακή….\nΕίμαι συγκλονισμένος, αδελφέ μου, ένας φυλακισμένος κληρικός. «Ένα σφαγιασμένο αρνίο για τον Κύριο μας. Με ένα κρυφό ιεραποστολικό θαυμάσιο έργον ίσως με έστειλε ό Κύριος μας για να σωθεί, θέλω πολύ. Μήπως μπορούμε να τον βοηθήσουμε; Ένας φυλακισμένος κληρικός. Αν μπορέσουμε να τον βοηθήσουμε… Μέγας ό Κύριος καί θαυ-μαστά τα έργα της πίστεως Του. Πόσα θαυμαστά μας επιφυλάσσει ό καλός Θεός!\nΌ πάτερ Χριστόφορος είναι τόσα χρόνια φυλακή, για ομολογία πού δεν φοβήθηκε να δώσει στην καρδιά της Τουρκίας. Ας τον βοηθήσουμε… Είναι δύσκολη ή ιεραπο¬στολή εδώ.\nΤεράστιο έργο ιεραποστολής έκαμε ό π. Χριστόφο¬ρος για να βοηθήσει τους αδελφούς μας. Στο δικαστήριο κανένας δεν τον βοήθησε… Ένας δικός μας πήγε να τον βοηθήσει σαν μάρτυρας στην δίκη. Κατάληξη 5 χρόνια κά¬θειρξη για ψευδομαρτυρία. Τα παιδιά του, εδώ καί 3 χρόνια τον στερούνται, καί υποφέρουν. Μπορούσε να αναίρεση την κατάθεση του για να γλιτώσει. Όμως για την αγάπη του στον Χριστό καί τον π. Χριστόφορο δεν το έκανε. Προ¬τίμησε να ακολουθήσει τον πατέρα στην φυλακή.\nΤο μόνο παράπονο, πού έκανε στον π. Χριστόφορο ή¬ταν, ότι μας ξέχασε ό Θεός, που είναι; Ό Θεός αργεί, παιδί μου, του είπε, αλλά δεν λησμονεί. Κάμε υπομονή καί προσευχή καί θα δεις. Δυστυχώς, αδελφέ μου, δεν μου επέτρε¬ψαν να τον δω τον Είναι σε άσχημη κατάσταση από ξύλο καί βασανιστήρια. τι κάνουν οί ιθύνοντες, που είναι;\nΚύριε Στυλιανέ, είμαι σίγουρος ότι θα λυγίζατε στην θέα του εξαϋλωμένου ασκητού γεροντάκου πού αντίκρισα. Ένας κληρικός καί ένας λαϊκός φυλακή για την αγάπη , του Κυρίου μας. Ό π. Χριστόφορος μου μίλησε πιο πολύ για\nτον καί με παρακάλεσε γι’ αυτόν. Δεν θα αντέξει Πολύ.. Ύστερα έχει τόσα παιδάκια… Δεν έχω να τους ψωνίσω τρόφιμα, τι κρίμα!\nΠερίλυπος είναι ή ψυχή μου, έως θανάτου. Ή περίπτω¬ση του επείγει, λόγω ασθενείας καί οικογενείας καί του π. Χριστόφορου επίσης επείγει, ιερέας φυλακή για την αγάπη του Κυρίου! Θεέ μου, γιατί τόση πίκρα καί τόσα βάσανα;\nΑνοίγω την καρδιά μου, πού πονά, καί κλαίω μπρος στον άγιο Φιλόθεο καί τον παρακαλώ να βοηθήσει να αντέ¬ξουν οί δύο φυλακισμένοι αδελφοί μας, πού ό Κύριος έφερε στο δρόμο μας τώρα. Τον π. Χριστόφορο πού είναι στις τε¬λευταίες ημέρες, πού μπορεί να βγει, πριν τον πάρουν στα βάθη της Τουρκίας καί από κει….. τέρμα, καί τον κ….. να αντέξει λίγο, ως πού να κάνουμε κάτι.\nΣάς εξομολογούμε τον πόνο, την θλίψη καί την αγωνία πού έζησα σ’ αυτό το ταξίδι. Πάμπολλα τα προβλήματα. τι μπορούμε να κάνουμε; Πώς να κοιμηθούμε όταν αδελφοί μας λιώνουν στην φυλακή για την ομολογία τους ότι είναι χριστιανοί; Πώς μπορώ να κλείσω τα μάτια μου καί να κοι¬μηθώ; Πώς;\nΠροσευχηθείτε να αντέξουν τίς κακουχίες της φυλα¬κής. Αυτά είναι ή κορυφή της πυραμίδας όλων αυτών πού ζω… Εύχεστε.\nΈκαμα πάν το δυνατόν, ανθρωπίνως, να βγουν δύο α¬δέλφια μας ετοιμοθάνατοι από βασανιστήρια καί δοκιμα¬σίες, από την φυλακή, όμως χωρίς την δική σας συμπαρά-σταση καί βοήθεια τίποτε δεν θα κατάφερνα. Δεν τελειώσα¬με, παιδί μου, με αυτούς τους ανθρώπους. Τους βάλαμε στο Νοσοκομείο. Πρέπει για όλες τίς εξετάσεις καί τα μέτρα για την αποκατάσταση της υγείας τους να πληρώσουμε……… , πού εμείς δεν τα ‘χουμε.\nΕπίσης πήγα στο σπίτι του π. Χριστόφορου. Χρειάζεται πόρτες, παράθυρα, σκεπή, βάψιμο συνεργείο για να το κάνουν κουκλί, καί το φως, νερό κοινόχρηστα για να έιναι κατοικήσιμο. Αλλού\nδεν έχει που να πάει ο άνθρωπος, και έχει εδώ τεράστιο έργο. Μεγάλη ιεραποστολή. Αρκεί να ανάκτηση καί το κου¬ράγιο του καί τίς δυνάμεις του.\n…Θα γυρίσω μόλις τακτοποιηθούν οί εκκρεμότητες του σπιτιού του π. Χριστόφορου και τα έξοδα του νοσοκο¬μείου. Δεν μπορώ να τους αφήσω στο δρόμο… Τον βγάλαμε από την φυλακή, να τον αφήσουμε ετοιμοθάνατο στον δρό¬μο, χωρίς στέγη;\nΕις μνημόσυνο του ηρωικού Πρεσβυτέρου π. Χριστόφορου,\nΓια όλους μας σήμερα είναι μεγάλη Παρασκευή, διό¬τι μας άφησε ό π. Χριστόφορος.\nΉ ψυχή του πέταξε σαν πουλάκι κοντά στον Κύριο.\nΑφού ζήτησε συγγνώμη από όλους, εξομολογήθηκε καί κοινώνησε. Τον αφήσαμε το βράδυ ήρεμο καί μειλίχιο. Το πρωί ή νοσοκόμα διαπίστωσε πώς δεν ανέπνεε, ότι είχε πεθάνει. Είπανε ανακοπή καί βρογχικό άσθμα. Τον μεταφέ¬ραμε σπίτι του καί τον θάψαμε στα παιδιά. Εκεί ζητούσε να βρίσκετε κοντά στα παιδιά, για να τα βλέπει. Έφυγε στον προορισμό του. Γεμάτος βάσανα, πίκρα καί πόνο. Πέ¬ρασε πολλά, καί ξεκουράζετε τώρα κοντά στον Θεό, κοντά στους Αγίους. Από εκεί θα μας δίνη την ευχή του καί την ευλογία του. Ας είναι αιώνια ή μνήμη του. Την ευχή του να έχουμε όλοι. Μας έφυγε ένας εργάτης του Ευαγγελίου α¬πό κοντά μας, ένας μαχητής, ένας στρατιώτης του Κυρίου, ένας πατέρας. Έχουμε έναν πρέσβη θερμό στον Κύριο καί στην Παναγία μας.\nΈφυγε ό γέροντας του πόνου καί της αγάπης. Έφυγε μια αγνή ψυχή χτες βράδυ Χίλιες φορές με ζή¬τησε συγγνώμη πού με κούρασε. Εγώ, μου είπε, άρχισα ή¬δη το ταξίδι μου. Πάω κοντά Του… τι λες, Γέροντα, του εί¬πα. Έχεις έργο ακόμη, έχεις τα παιδιά, έχεις κόσμο να φροντίσεις. Ουδείς, παιδί μου, αναντικατάστατος, μου απάντησε. Ό Κύριος θα φροντίσει για όλους καί για όλα… Μό¬νο σε παρακαλώ να μεταφέρεις την ευγνωμοσύνη μου στον κ…. για ότι έκαμε για μένα καί τα παιδιά μου, τα ορφανά του Θεού… Του στέλνω την ευχή μου καί ταπεινά εύχομαι πάντοτε ό Κύριος να τον ενισχύει να του δίνει κου¬ράγιο, φώτιση καί αγάπη να βοήθα τους πονεμένους, όσο μπορεί καί έχει δύναμη.\nΌ π. Χριστόφορος ήταν ό άνθρωπος πού τελείωσε πάνω στον Σταυρό, πάνω στην πυρά του μαρτυρίου, πάνω στον πόνο, στην αγωνία καί την στέρηση. «Έφυγε από κο¬ντά μας σαν περιστεράκι.\nΜας έφυγε ό Γέροντας της αγάπης, της υπομονής, της δοκιμασίας ό πατήρ Χριστόφορος. Σαν πουλάκι πέταξε στον ουρανό. Πήραμε την ευχή του καί τον ενταφιάσαμε κοντά στα ορφανά του. Έτσι θέλησε να βλέπει, είπε, καί\nνα παρακολουθεί τα παιδιά του.\nΜας έφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος αγιότητας, αρε¬τής, πίστεως, εγκράτειας, αφοσιώσεως, υπομονής καί πραότητας. Όμως τον κλάψαμε διότι ήταν στήριγμα για όλους μας. Βασανίστηκε πολύ από τότε πού βγήκε από την φυλα¬κή. Υπέφερε, ταπεινώθηκε. Τα παιδιά, τα ορφανά τον α¬γκάλιαζαν, τον χάιδευαν, τον φιλούσαν. Πόσο πόνεσαν! Ό…. μίλησε καί είπε ότι βρίσκεται από σήμερα κοντά στον Κύριο, κοντά στον Θεό μας, γι’ αυτό πρέπει να είμα¬στε χαρούμενοι. Πρόκειται για αφανή άγιο.\nΘέλησε ό Κύριος καί πήρε στην αγκαλιά του τον γέ¬ροντα της δοκιμασίας καί της υπομονής, τον ήρεμο, πράο καί ταπεινό, τον άνθρωπο της αγάπης π. Χριστόφορο σε ηλικία 72 ετών. Τον θάψαμε κοντά στα παιδιά, πού κλαίνε απαρηγόρητα ακόμη.\nΤην ήμερα της κηδείας το πρόσωπο του π. Χριστόφορου ήταν τόσο ιλαρό, τόσο φωτεινό, τόσο ήρεμο τόσο ιλαρό. Είχε καί την ευκαμψία. Το χέρι Του συνεχώς γλιστρούσε και αναγκαστήκαμε να το δέσουμε καί όταν ήταν η ώρα της ταφής του καί τα λύσαμε είχε ευκαμψία. Όταν σηκώσαμε το κεφάλι για να βγάλουμε το μαξιλάρι, λύγιζε\nΌ μικρός …..„.., μου είπε ότι δύο ημέρες πριν κοιμη¬θεί πήγε καί τον είδε στο νοσοκομείο. Όταν μπήκε στην πόρτα του θαλάμου ένιωσε ένα πολύ έντονο άρωμα, πολύ ω¬ραίο, πού εξαφανίστηκε μόλις τον πλησίασαν. Ήταν με τα μάτια ανοικτά καί μιλούσε με κάποιον. Όταν τον ρώτησε είπε, ότι είχε επίσκεψη….\nΆλλο ένα παιδί, μου είπε, ότι πολλές φορές πού , τον υπηρετούσε στο ιερό στις λειτουργίες, έκλαιγε γονατιστός στην ωραία πύλη. Συνεχώς έκλαιγε καί όταν σηκωνόταν το πρόσωπο του ήταν φωτεινό, έλαμπε.\nΌ μακαριστός π. Χριστόφορος έλεγε: Ή ελεημοσύνη είναι σαν την σκιά μας. Μας ακολουθεί παντού καί όταν ο ήλιος φωτίζει καί όταν γίνεται μικρότερη έχει την αξία της, γιατί και τότε δεν εξαφανίζεται. Μας λείπει πολύ. Μας\nλείπουν τα όμορφα λόγια του, ή αγάπη του για τα ορφανά.\nΓια τον εαυτό του δεν νοιαζόταν καθόλου, παρά μόνον γι’ αυτά. Ότι είχε, ότι του έδιναν, όλα έτρεχε καί τα έδινε στα παιδιά.\nΣτο 40νθήμερο μνημόσυνο του πατρός Χριστόφορου ήταν όλα πολύ όμορφα. Τα ορφανά παιδιά μας έδειξαν πόσο τον λάτρευαν, καί τον αγαπούσαν καί τον είχαν στήριγμα.\nΚαί κάτι συμπληρωματικό.\nΤώρα πού ανθίζουν τα λουλούδια καί είναι Άνοιξη τώρα πού ή φύσις καί αυτή χαίρεται την Ανάσταση Του Θεανθρώπου καί την χαράν Του, θυμήθηκα πόσο πολύ αγα¬πούσε τα λουλούδια ό π. Χριστόφορος. Με τίς ώρες, κάνο¬ντας προσευχή, τα φρόντιζε, τα περιποιούνταν, τα κλάδευε τα σκάλιζε, έβαζε λίπασμα, μα προπαντός τα μιλούσε. Ναι, τα μιλούσε. Κι’ εκείνα λες καί είχαν αυτιά, τον άκουγαν. Έκοβε τα πιο δροσερά, τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα, τα πιο εύοσμα, τα πιο μικτά καί τα έφερνε στο βάζο της Παναγίας.\nΜπρος στην μικρούλα εικόνα της Παναγίας πού είχε. Εκεί έκαμε όλες τίς ακολουθίες του, τον κανόνα του, την προ¬σευχή του, το κομποσχοίνι του, τους χαιρετισμούς, το από-δειπνο, καί σε αυτήν την φωτογραφία πού του είχατε στεί¬λει εσείς με τον νεοφανέντα Άγιο της Πάρου τον Φιλόθεο.\nΠόσες ώρες της ημέρας καί της νύκτας περνούσε εκεί, πό¬σες προσευχές δεν έχει κάμει, πόσες συνομιλίες, πόσα δά¬κρυα…….Ακόμη τα λουλούδια πού έβαλε για τελευταία φο¬ρά στην εικόνα του Αγίου Φιλόθεου καί της Παναγίας μέ¬νουν καί διατηρούν την φρεσκάδα τους παρόλο πού τόσον καιρό ήταν στο νοσοκομείο καί έλειπε από το σπίτι. Δόξα τω Θεώ….\nΌ π. Χριστόφορος έλεγε:\nΤο κομβοσχοίνι είναι σαν τον οδηγό του αυτοκινή¬του. Όσο πιο καινούργιος είσαι τόσο πιο αργά το κυλάς α¬νάμεσα στα δάκτυλα σου, όμως αργά καί σταθερά. Όσο κυλά ό καιρός τόσο ό οδηγός τρέχει μεν αλλά δεν είναι στα¬θερός. Έτσι καί με το κομβοσχοίνι. Μπορεί να κυλά γρή¬γορα ανάμεσα στα δάκτυλα αλλά πάντα χρειάζεται προσο¬χή, πολύ προσευχή καί ταπείνωση, γιατί ή έπαρσης δεν αρ¬γεί να έλθει. Ή πνευματικότητα είναι ταπείνωση καί σταύ¬ρωση καί υπομονή καί θυσία.\nΌ δρόμος για τον ουρανό είναι σαν τον λαβύρινθο.\nΉ αρχή του νήματος είναι ό Κύριος πού θα μας οδήγηση αμέσως. Αν στο δρόμο μας , μας πιάσει ό εγωισμός καί απο¬μακρυνθούμε από το νήμα, τότε χαθήκαμε….\nΓράμματα ευγνωμοσύνης του π. Χριστοφόρου\n…Από καιρό διακαώς επιθυμώ να επικοινωνήσω με σας, όμως ή ασθένεια καί αδυναμία του σώματος μου δεν άφηνε. Ήλθε ό καιρός, μέσα από την καρδιά μου, έστω καί καθυστερημένα να επικοινωνήσω μαζί σας.\nΝιώθω ήδη σαν τους 9 λεπρούς αχάριστους του Ευαγ¬γελίου, πού, όταν έγιναν καλά, δεν γύρισαν να πουν ένα ευχαριστώ.\nΜέσα από τα βάθη της γέρικης καρδιάς μου σας ευχα¬ριστώ, για ότι κάνατε για μένα. Για ένα πρόσωπο πού δεν γνωρίζετε καν κατ’ όψη, παρά μόνον από ότι Σάς πληροφόρησαν δι’ έμέ. Ελπίζω ή δικαιοσύνη του Θεού να σας ανταποδώσει κατά την καρδία σας.\nΜόλις βγήκα από το νοσοκομείο καί γύρισα στο πτω¬χό σπιτικό μου. Σ’ αυτό πού δεν θα μπορούσα να μπω, αν δεν βοηθούσατε εσείς καί τα παιδιά πού βοήθησαν χωρίς κέρδος. Όλοι νάστε καλά. Ή Παναγία μας να σας το ανταποδώσει σε όλους.\nΣάς ευχαριστώ καί για τα βιβλία, για τον πνευματικό αυτόν θησαυρό. Είναι το οξυγόνο της ζωής μου εδώ πέρα.\nΕυχαριστώ για το ποσόν της αποφυλακίσεως πού στεί¬λατε καθώς καί του νοσοκομείου.\nΕπιθυμώ να έλθω να σας δω από κοντά μόλις ανοίξουν τα σύνορα για μένα….\nΘα ήθελα να σας παρακαλέσω, αν μπορώ να σας ζητή¬σω λίγα τρόφιμα, λίγο λάδι, μακαρόνια, ζάχαρη, λίγες κα¬σέτες, λίγα κομποσχοίνια, λίγο θυμίαμα, λίγα καρβουνάκια… «Αν μπορείτε καί θέλετε…\nΣάς παρακαλώ να προσεύχεσθε για μένα.\nΜέσα από την καρδιά μου ευχαριστώ, για όσα υπέρ εμού κάνατε, καί ζητώ χίλιες φορές συγγνώμη για την ενό¬χληση.\n…Μετά χαράς μεγίστης καί δακρύων εδέχθην τίς πολυμότατες ευλογίες πού είχατε την καλοσύνη να μου αποστείλετε. Μέσα από την γέρικη καρδιά μου σας ευγνωμο¬νώ Κύριος ό Θεός να σας ανταποδώσει πολλαπλάσια κατά τα έργα και την καρδιά σας. Ευχαριστώ πολύ για όλα.\nΈμαθα στην ζωή μου να υπακούω σε όσα επιτρέπει ό Θεός. Τα θεωρώ φωνή του Θεού… Τόσα χρόνια στην φυλα¬κή, παρ’ όλο πού κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για μένα, το τονίζω, κανένας, μέσα μου κυριαρχούσε μία αύρα αισιοδο¬ξίας» ήξερα ότι ό Θεός θα με εξαγάγει…\nΜυρίων οφειλέτης είμαι για ότι κάματε για μένα.\nΚαί πάλι σας ευχαριστώ καί σας ευγνωμονώ. Εύχεστε.\n…Να χαίρεσθε πάντοτε την χαρά του Κυρίου μας. Ευ¬χαριστώ για τα παπούτσια, τα βιβλία, τίς Καινές Διαθήκες, ως καί το θυμίαμα… Ό καλός Θεός, ό όποιος επιβλέπει την διακονία σας, να σας χαρίζει υγεία, δύναμη καί υπομονή…\n…Εύχομαι ή χάρις του Κυρίου να σας συνοδεύει καί ενισχύει πάντοτε.\nΔόξα τω Θεώ, άρχισα να αναρρώνω, να συνέρχομαι, να δένουν τα κοκάλα μου. Βρίσκομαι ακόμη στο Νοσοκο¬μείο. Όμως ό νους μου βρίσκεται στα μικρά ορφανά, πού κοιμούνται ακόμη στο αντίσκηνο… Σάς ευχαριστώ, για μια ακόμη φορά, για ότι κάματε για τα παιδάκια αυτά. Ή αγάπη σας καί με συγκινεί καί με σκλαβώνει…\nπ. Χριστόφορος ανάξιος καί ό τελευταίος των κληρικών\nΦεβρουάριος 2002 – Νοσοκομείο Άγκυρας …Ήθελα από πολύ καιρό να σας εκφράσω την εν Χρι¬στώ αγάπη μου καί την μεγάλη μου ευγνωμοσύνη για το αμέριστο ενδιαφέρον σας για τα ορφανά, για την στήριξη σας στις δυσκολίες πού περνάμε…\nΜέσα από την καρδιά μου εύχομαι ό Θεός να ευλόγη¬ση το έργο αυτό της προσφοράς καί της θυσίας, καί εσάς να ενισχύει καί προστατεύει.\nΣάς ευχαριστώ για όλα, παρ’ όλο πού εγώ δε την αξίζω την αγάπη σας. Μόνο τα ορφανά μικρά παιδάκια, αυτά πού δεν ένιωσαν ακόμη χάδι πατρικό ή φιλί μάνας! Αυτά τα θαλασσοδαρμένα παιδάκια να βοηθήσετε. Εκεί να δείξετε το ενδιαφέρον καί την αγάπη σας.\nΒαθύτατα ευγνώμων για όλα\nπ. Χριστόφορος ανάξιος κληρικός\n…Δόξα τω Θεώ είμαι καλά. Οι σωματικές μου δυνάμεις με έχουν εγκατάλειψη, το άσθμα δεν μου επιτρέπει να ανα¬σαίνω χωρίς αέρα με σωλήνα. Τα χειρότερα πέρασαν μέσα στις υγρές φυλακές και τα σκοτεινά κελιά. Δυστυχώς δεν είδα καλά τους αποφυλακισθέντας τόσες αγνές ψυχές, τό¬σες όμορφες εικόνες του Θεού μας, βασανισμένες, ταραγμέ¬νες, πονεμένες, κουρασμένες. Να βλέπατε τον πόνο καί την απόγνωση ζωγραφισμένα στα βλέμματα τους καί στην ομι¬λία τους. Όποιος δεν έζησε έστω καί μία ήμερα, ένα εικο¬σιτετράωρο, μέσα σε ένα από τα απαίσια υγρά κελιά τουρ-κικής φυλακής, δεν μπορεί ούτε να γνωρίζει ούτε να μιλά τι είναι κρατούμενος τουρκικής φυλακής.\nΌ Μεγάλος Θεός έδωσε φέτος Ανάσταση σε πολλές ψυχές. Ίσως γιατί είδε τον πόνο καί την σταύρωση για πολλά χρόνια των ανθρώπων αυτών. Επίσης ή ψυχή μου αγάλλεται για το τόσο καλό πού είδαν τα μικρά ορφανά παιδάκια μας. Αυτά πού δεν γνώρισαν ποτέ την πραγματική πατρική ή μητρική αγάπη, γνώρισαν την εύνοια του Θεού, την παρουσία Του, την στοργή Του, δια της εμπράκτου α¬γάπης σας… Να σας έχη ό Θεός γερό, για να υπηρετήσετε αγνά τον λόγο του Θεού καί να βοηθήσετε….\nΚαλή Ανάσταση! π. Χριστόφορος\nΔιδακτικά γράμματα αποφυλακισθέντων\nΤά γράμματα πού Θα διάβασης, αγαπητέ(ή) αναγνώστη(στρια) είναι της εποχής μας και συμβαίνουν σε χώ¬ρα όπου διώκεται ό Χριστός καί οί χριστιανοί ορθόδο¬ξοι Έλληνες. Ας τα προσέξουμε.\nΚαλώς ήλθες στην ζωή\n… Σήμερα είδαν τα μάτια μας το θαύμα της αποφυλακίσεως των νέων αδελφών μας… Όρθια πτώματα, λείψα¬να σωστά, χωρίς καθόλου χρώμα καί κρέας, παρά μόνο κοκάλα και δέρμα. Βγήκαν ερείπια σκέτα.\nΤους παρέλαβε ό …. με ένα φιλί στο μέτωπο και με τα δάκρυα του να τρέχουν καί με μια ευχή βγαλμένη μέσα από την καρδιά του: καλώς ήρθες στην ζωή, παιδί μου.\nΚατευθύνθηκαν στο για να πάρουν τις πρώτες βοήθειες. Πλύσιμο, απολύμανση στις πληγές, ρούχα, κούρεμα, ξύρισμα καί περιποίηση….\nΠαρά το πολύ κρύο καί την παγωνιά πού έχει εδώ, ή καρδιά μας είναι ζεστή από όλα αυτά πού ζούμε, από ό¬λη την ευλογία και την αγάπη του Θεού πού αισθανόμαστε… Ευχόμαστε καί ή δική σας καρδιά να εκχέει πίστη, αγάπη καί καλοσύνη… Μέσα από την καρδιά μας ευχα¬ριστούμε καί ευγνωμονούμε καί όλους σας για όσα κάνε¬τε για εμάς καί για όλα τα εδώ θέματα.\nΌ πάτερ αυτός που είναι;\n… Οί αποφυλακισμένοι αδελφοί μας ήλθαν πολύ τα¬λαιπωρημένοι, κουρασμένοι καί κατακίτρινοι.\nΤρέμουν όλοι τους… Δεν έχουν σχεδόν καθόλου όρεξη. Με το ζό¬ρι τρώνε από λίγο. Κοιμούνται συνέχεια. Δεν μιλάνε. Προσπαθώ συνέχεια να τους μιλώ, αλλά δεν έχουν δυνά¬μεις, είναι πτώματα, νυστάζουν χρεια¬σθούν πολλές μέρες για να συνέλθουν… Ό Θεός να βάλει το χέρι του… Οί …έχουν πέσει με τα γόνατα\nμπροστά στην εικόνα του οσίου Φιλόθεου καί λένε’ ό παπάς πού ήλθε στην φυλακή. Πολλές φορές μας μίλησε καί πολλές φορές μας έσωσε από πολύ μεγάλο κακό. Νάτος αυτός είναι. Με φώναξαν. Ορίστε τους είπα.\nΌ πάτερ αυτός που είναι; πού βρίσκεται, να τον ευ¬χαριστήσουμε; Γιατί, ρώτησα.\nΓιατί ήλθε τώρα τελευταία πάρα πολλές φορές στο κελί της φυλακής μας καί μας μίλησε για υπομονή, για στεφάνι πού μας έχει ετοιμάσει ό Κύριος μας καί για χα¬ρά πού μας περιμένει. Τα περισσότερα δεν τα καταλα¬βαίναμε, γιατί ήμασταν χάλια. Όμως καί μόνο πού τον βλέπαμε καί μόνο πού έρχονταν δίπλα μας, εμείς χαιρό¬μασταν συνέχεια.\nΉταν απόγευμα… ό είχε πυρετό, ψηνόταν.\nΛέγαμε, πότε να έλθει ό φύλακας να κάνη την καθιερω¬μένη του βόλτα, για να δη αν όλα είναι καλά καί να του το πούμε. Κρύωσε κιόλας. Κουβέρτες εδώ δεν έχουμε. Ό ένας δίπλα στον άλλο για να ζεσταινόμαστε. Ήλθε ό πάτερ. Σας παρακαλούμε, έχετε κάποιο φάρμακο για τον ……έχει πυρετό.\nΠυρετό; ποιος έχει πυρετό, για να δω, είπε, καί έβα¬λε το χέρι του στο μέτωπο του καί μουρμούρισε κάποια λόγια’ καί μετά είπε’ Δεν έχει πια. Φαίνεται του έπεσε.\nΣε ούτε δέκα λεπτά ό………σηκώθηκε χωρίς να κρυώνει, να έχει πυρετό καί να είναι άρρωστος.\nΖήσαμε ένα θαύμα καί το είδαμε όλοι μας, καί δεν ήμασταν όλοι Χριστιανοί. Καί όμως μας μίλησε με τό¬ση αγάπη καί καλοσύνη, πού ποτέ τόσα χρόνια πού γυρ¬νάμε από φυλακή σε φυλακή δεν μας μίλησε της δικιάς μας θρησκείας….\nΑυτό το πρώτο περιστατικό σας το καταγράφω όπως ακριβώς μου το διηγήθηκαν με δάκρυα στα μάτια. Όσο για το ποιος είναι ό πάτερ της φωτογραφίας καί που εί¬ναι, έχουν καιρό καί να το μάθουν καί να το ζήσουν από μόνοι τους….\nΕυχαριστούμε για όλα όσα μας στείλατε μέσα από την καρδιά μας. Μόνο τίς καρδιές μας, τίς σκέψεις μας καί τίς πράξεις μας δεν προλάβαμε να ετοιμάσουμε και για μία ακόμη φορά ό Κύριος θα πικραθεί από εμάς.\nΈνιωθα μόνο απελπισία καί θάνατο\nΠάντα δεν νιώθαμε, δεν καταλαβαίναμε καί δεν είχα¬με αίσθηση του καιρού μέσα στην φυλακή. Ό καιρός συμβάδιζε με τα δικά μας προβλήματα καί τα δικά μας τραβήγματα. Μαύρος, μουντός, έτσι νόμιζα. Γιατί; Γιατί ένιωθα, ότι τόσα χρόνια ή καρδιά μου ήταν μαζεμένη, κρύα, παγωμένη. Ένιωθα μόνο απελπισία καί θάνατο. Ένιωθα μια βαρυχειμωνιά, μια παγωμένη αίσθηση κυριαρ¬χούσε πάντα μέσα μου. Τίποτε άλλο δεν είχα, ούτε καν ο νους μου δεν αισθανόταν ζεστασιά. Ακόμη καί στον ύ¬πνο μου έβλεπα χιόνια, παγετούς, βροχές, υγρασίες. Εδώ καί ένα χρόνο πού βγήκα καί πρωτοείδα τον ήλιο είδα τίς λαμπερές του ακτίνες, την λάμψη του και το φως του, άρχισα να ζεσταίνομαι, άρχισε να ζεσταίνεται ή καρδιά μου. Άρχισα να ζω καί εγώ. Χαίρομαι πάρα πολύ καί νιώθω μέσα στην καρδιά μου την ζεστασιά του Θεού καί των ανθρώπων του Θεού.\nΤο Πάσχα ένιωσα σαν μικρό παιδί. Φέτος θα ψάλ¬λουμε καί τα κάλαντα, θα μοιράσουμε ευχές.\nΔόξα στον Άγιο Θεό. Χίλιες δόξες να έχει ό Κύριος μας.\nΠέρασαν 17 χρόνια απόγνωσης μέσα στην φυλακή\nΉταν γύρω στις 2 το μεσημέρι καί ήμουν θεριστής σε μία υποτυπώδη θεριστική μηχανή. Θέριζα τον κόπο οικογενειών πού από το σιτάρι αυτό καί κάποια ζώα προσπαθούσαν να ζήσουν, να επιβιώσουν καί να περά¬σουν την χρονιά τους….\nΕκεί πού θέριζα, ήλθαν, με συνέλαβαν καί μου θέρισαν καί την δική μου την ζωή.\nΈτσι στα καλά καθούμενα. Έτσι για να αναρωτιέ¬μαι ακόμη μέχρι τώρα, τι έχω κάμει;\nΠέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια απόγνωσης καί απελ¬πισίας μέσα στην φυλακή. Πέρασα μέσα στην οδύνη, στην συμφορά καί στην τέλεια θλίψη.\nΌλα μου τα χρόνια μέσα στην φυλακή είχα ένα με¬γάλο ερωτηματικό. Θεέ μου, σε παρακαλώ, λύσε μου την απορία .\nΚαίτοι συνέχεια μαζί Του μιλούσα, νόμιζα ότι δεν με άκουγε. Νόμιζα ότι εκεί πού ήμουν κλεισμένος ούτε ή φωνή μου δεν έφτανε εκεί πού ήθελα, στον ουρανό. Καί όμως, όχι μόνο έφτασε…, αλλά πήρα καί την απάντηση.\nΉταν χειμώνας. Ξημέρωνε του Αγίου Νικολάου. Το βράδυ προτού κοιμηθώ έκαμα τον σταυρό μου, την προ¬σευχή μου καί παρακάλεσα τον Άγιο Νικόλαο να βοηθήσει.\nΘέλεις να μάθεις μια σον απορία τι λύση έχει; Θέ¬λεις να μάθεις, γιατί βρίσκεσαι εδώ; Άκου λοιπόν. Χωρίς να το γνωρίζεις κέρδισες ένα σεβαστό μεγάλο ποσό από κληρονομιά συγγενικού σου προσώπου. Μαθεύτηκε πριν από σένα από ανθρώπους πού θέλησαν αυτά τα χρήματα, καί για να τα αποκτήσουν νόμιζαν πώς έπρεπε να σε εξαφανίσουν φυλακίζοντας σε. Έχασες κάποια χρήματα, αλλά κερδίζεις τον ουρανό. Έχασες υλικά πράγματα, αλλά ό Κύριος, πού είδε ότι αυτά θα σε διέλυαν, σε απάλλαξε. Να χαίρεσαι την νίκη σου πού θα σε διασώσει καί αγιάσει….\nΣας το γράφουμε για να δείτε το μεγαλείο του Θεού\nΉ απόπειρα της δολοφονίας του δεσμοφύλακα μας, του κλειδοκράτορα των κελιών μας, του ήταν γεγονός πού έγινε. Φαινόταν καί τα σημάδια του σχοι¬νιού, της πετονιάς στον λαιμό του.\nΌλοι στην φυλακή της….. ήταν ανάστατοι πάρα πολύ, καί το έριξαν σε μας. Ή ζωή μας μια κόλα¬ση, ένα τίποτα….\nΖήσαμε έναν εφιάλτη. Δεν είχαμε κάνει όχι απόπει¬ρα δολοφονίας, άλλ’ ούτε καν το είχαμε σκεφτεί. Δεν πέ¬ρασε ούτε από το μυαλό μας….\nΜοναδική μας ελπίδα Εκείνος, πού, αν ήθελε, μπο¬ρούσε να μας βοηθήσει, για να λάμψει ή δικαιοσύνη καί ή αλήθεια καί το φως.\n«Έτσι με δάκρυα στα μάτια τον παρακαλούσαμε στο κελί γονατιστοί. Με λυγμούς, κλαίγοντας, του λέγαμε « μας βοηθήσει, μιας καί δεν είχαμε κανέναν άλλον στον κόσμο. Σε δύο ημέρες θα ερχόταν δύο εισαγγελείς για επίσημες ανακρίσεις. Μας πήγαν στο γραφείο του διευθυντή της φυλακής. Τρέμαμε ολόκληροι. Ήμασταν άγουροι ότι ή καταδίκη μας ήταν σίγουρη καί δεδομέ¬νη- Κάναμε τον σταυρό μας καί προχωρήσαμε.\nΜπήκαμε στο γραφείο του διευθυντή καί αντικρίσαμε τίς άγριες φάτσες των δικαστών της πολιτείας. Τίπο¬τε δεν προλάβαμε να πούμε. Ό μεγαλύτερος στην ηλικία άρχισε να λέγει. Με τα στοιχεία των μαρτύρων πού έ¬χουμε καί όλη την δικογραφία, φαίνεται ξεκάθαρα, ότι οί δράστες είστε εσείς. Ένας από εσάς δηλαδή. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο καί καλύτερο να τελειώνουμε μια ώρα νωρίτερα. Να ομολογήσετε για να τελειώνουμε. Ομολογήστε λοιπόν πέστε τα\nΣηκώθηκε ό διευθυντής καί είπε: Αυτό πού μου συ¬νέβη, ποτέ στην ζωή μου δεν μου έτυχε, δεν μου ξανασυνέβη. Επί πέντε μέρες τώρα, στο σπίτι μου, στο γραφείο μου, στο αυτοκίνητο μου, ακούω συνεχώς μια φωνή: πολλή έντονη φωνή να μου λέει ποιος είναι ό δράστης καί ότι οί δράστες δεν είναι οί παρόντες….\nΔεν πίστευα στην αρχή. Δεν μπορούσα ούτε να το διανοηθώ καν. Έτσι τόλμησα ν’ αδιαφορήσω επί της φω¬νής καί θα τρακάριζα με το αμάξι μου. Αυτό ήταν ή προ-ειδοποίηση, μου είπε ή φωνή… Γύρισα καί εγώ πίσω το βράδυ στην φυλακή, έφερα στο γραφείο μου αυτόν πού ή φωνή μου υπέδειξε, τον φοβέρισα καί ομολόγησε….\nΈτσι αυτοί οί δύο άνδρες είναι αθώοι. Ό δράστης είναι αυτός… Φέρτε τον μέσα.\nΦύγαμε από το γραφείο, ευχαριστώντας τον Θεό, με δάκρυα στα μάτια, με πολλή συγκίνηση καί χαρά.\nΑυτό σας το γράφουμε για να κρίνετε μόνοι σας, για να δείτε το μεγαλείο του Θεού.\nΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.\nΛένε οί περισσότεροι ευτραφείς των ανθρώπων, δεν μπορώ, είναι πάνω από τίς δυνάμεις μου να χάσω κιλά. Είμαι άρρωστος, έχω το ένα, έχω το άλλο….\nΕγώ, πριν με συλλάβουν καί με οδηγήσουν για δώ¬δεκα χρόνια στα σίδερα, μαζί με την οικογένεια μου, ήμουν αρκετά παχύς άνθρωπος, ζύγιζα 141 κιλά. Καί αυτό από μπύρα. Τρελαίνομαι για την μπύρα….\nΜέσα, όμως, στην φυλακή, στην διάρκεια των 12 χρόνων, έγινα μινιόν. Έπεσα στα 75 κιλά, χωρίς να το καταλάβω. Ή δίαιτα ήταν αυστηρότατη. Σχεδόν σε κα¬θημερινή βάση όσπρια. Όσπρια με κρέας Ναι, είχε όλα τα ζουζούνια πού νοστίμιζαν την φασολάδα, την φακή ή τα ρεβίθια… Έτσι λοιπόν χάθηκαν τόσα κιλά. Το μόνο καλό πού μου προσέφερε ή φυλακή.\nΦυσικά εκτός από τα κιλά μου, έχασα καί τα μυαλά μου, έχασα την ελευθερία μου. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχει τίποτε καί καμιά λογική εξήγηση σε όλες τίς καταστά¬σεις πού ζούμε καί περνάμε μέσα στην φυλακή.\nΝα μπορούσατε να φανταστείτε τι σημαίνει καί τι εί¬ναι για τον άνθρωπο ή ελευθερία! Είναι μεγάλη ευεργε¬σία να μπορεί να αναπνέει κανείς ελεύθερος. Να ζει ε¬λεύθερος, να περπατά οπότε θέλει καί οπού θέλει. Ή στέρηση της επιλογής στον άνθρωπο, ή στέρηση της ε¬λευθερίας του τον κάνει τον πιο αδικημένο επί γης άν¬θρωπο. Αυτή την ελευθερία μας κάνατε την τιμή να μας δωρίσετε. Μας ευλόγησε ό πανάγαθος Θεός να ατενί¬σουμε καί πάλι ελεύθεροι την ζωή, καί προπαντός κοντά με τον Θεό.\nΣάς ευχαριστούμε γιατί μας χαρίσατε καί πάλι την δυνατότητα να πιστεύουμε καί να προσκυνάμε ελεύθεροι τον Κύριο μας, τίς εικόνες μας, να προσευχόμαστε καί να ελπίζουμε. Γιατί δεν υπάρχει καμία πιστότερη ελπίδα από τον Θεό.\nΆνοιξα το στόμα μου μετά 18 ολόκληρα χρόνια\nΕγώ δεν έχω καί πολλές εμπειρίες γιατί οί φυλακές που ήμουν δεν ήταν καν ανθρώπινες. Όταν μιλάμε για ζωή, είναι, τότε, όταν αναφερόμαστε μόνο για ανθρώπινες συνθήκες καί για κατανόηση. Άλλα οί φυλακές καί μάλιστα εδώ στην χώρα μας δεν ανήκουν στους χώρους της ανθρώπινης ατμόσφαιρας.\nΕγώ δεν πείραξα κανέναν. Πάντα έβλεπα την δου¬λειά μου, την οικογένεια μου καί την λίγη περιουσία πού υπάρχει, καί όμως στον βωμό της αισχροκέρδειας καί του υλικού πλούτου βρέθηκα για 18 ολόκληρα χρό¬νια στην φυλακή.\nΤο μόνο αδίκημα μου ήταν, ότι είχα ένα σπιτάκι καί λίγα στρέμματα χωράφι. «Ένα σπιτάκι πού το έφτιαξα με αίμα, δάκρυα, πόνο καί πολύ ίδρωτα πέτρα-πέτρα….\n«Έτσι καί εγώ έβαλα ένα κανόνα στην φυλακή. 18 ο¬λόκληρα χρόνια δεν μίλησα, δεν αντάλλαξα κουβέντα με κανέναν. Έκανα τον μουγκό. Μιλούσα μόνο με τα μάτια καί μόνο με τα δάκρυα. Μιλούσα μόνον με έναν, τον Κύριον, πού επέτρεψε από εκεί ψηλά, να μπω μέσα στην φυ¬λακή. Έκλαψα χρόνια καί μιλούσα μαζί Του άλλα τόσα χρόνια.\nΚαί Εκείνος λύγισε, με κοίταξε…, καί με ελευθέρω¬σε. Ήλθε το καλό μαντάτο. Τότε μίλησα, τότε άνοιξα το στόμα μου, μετά 18 ολόκληρα χρόνια, καί φώναξα….\nΤότε έγινα καί εγώ ξανά κοινωνικός, ομιλητικός, ζωντανός άνθρωπος.\nΕυχαριστώ για όλα….\nΜα τον Αλλάχ, το αύριο είναι μαύρο για σας\nΌλοι οί γκιαούρηδες, οί βρομιάρη δες θα χαθείτε, θα αφανιστείτε, θα πεθάνετε. Γέμισαν οί φυλακές από την ράτσα σας καί την φάρα σας. Μα τον Αλλάχ, το αύριο είναι μαύρο για σας καί δεν ξέρω αν θα υπάρξει ποτέ αύ¬ριο. Το αύριο είναι δικό μας, καθάρματα. Το δικό σας μέλλον, ή δική σας τύχη είναι το χώμα. Ήταν ό διευθυντής της φυλακής μας. Ό καλός πατέρας πού φρόντιζε… για μας, πού νοιαζόταν για την εξαφάνιση μας. Πέρασα πολλά όλα αυτά τα χρόνια μέσα στην φυλακή πού αυτά ήταν ψιλά γράμματα. Αυτήν την φορά, όμως, μίλησα και είπα’ . Κύριε διευθυντά, με όλο τον σεβασμό πού σας έχω, ό δικό μας μέλλον δεν εξαρτάται από μένα, ούτε από σας εξαρτάται από τον Κύριο μας, από Αυτόν πού μας έπλασε Από Αυτόν πού μας κατευθύνει καί μας δίνει ζωή Είναι δική Του υπόθεση ή τύχη μας καί θα αποφα¬σίσει Εκείνος για μας. Εκείνος ξέρει τι είναι το καλύτερο για μας. Εγώ το μόνο πού έχω να πω είναι: Γενηθήτω το θέλημα Του…, Έλθέτω ή βασιλεία Του….\nΈτσι σήμερα νιώθω ευγνώμων για όλα οσα μου προσφέρει….\nΚύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς»\nΠαναγία μου, Χριστέ μου, γιατί; ήταν συνέχεια το ε¬ρώτημα μου, μέσα καί πίσω από τα κάγκελα της φυλα¬κής. «Ένα μόνιμο γιατί, μια συνεχιζόμενη ερώτηση, μια διαρκής μεγάλη απορία.\nΑπάντηση όμως δεν έπαιρνα. Κανένας δεν μου έλυ¬νε αυτήν την απορία. Γιατί σήμερα να μου λείπει το σπί¬τι μου, να μου λείπει ή οικογένεια μου;\nΈνα πρωί με φώναξαν στο γραφείο του υποδιευθυντού. Αρρώστησε ή καθαρίστρια καί έπρεπε να την α¬ντικαταστήσω για 2 μέρες. Πολύ ευχαρίστως απάντησα. Χαρά μου να εξυπηρετήσω. τι πρέπει να κάμω; Είπα χα¬μογελαστά.\nΤότε εκείνος άρχισε στην κυριολεξία να ουρλιάζει! Γι άνθρωποι είστε εσείς. Σάς φυλακίζουμε, σας δέρνου¬με, σας ταλαιπωρούμε καί εσείς εκεί, πάντα με το χαμόγελο, με την καλοσύνη, με κουράγιο καί δύναμη. τι εί¬στε εσείς τέλος πάντων; Άνοιξα το στόμα μου για να απαντήσω, για να τους πω, πόσο διαφορετικός άνθρωπος είναι ό Χριστιανός, πό¬σο αγάπη έχει καί τι πρότυπο πίστεως έχει ό Χριστιανός.\nΕκείνος, όμως, με πρόλαβε. Ναι αλήθεια είναι, ότι τέτοιο παράδειγμα ταπεινώσεως από τον Θεό σας δεν το ξαναείδα πουθενά. Να τον χτυπούν από την μια πλευρά καί να γυρίζει από την άλλη. τι ρωτώ; τι διερωτώμαι;\nΑυτή είναι ή δύναμη σας. Αυτή ή πίστη σας καί αυτή ή υπομονή σας… Όμως δεν θα σας πέραση. Μα τον Αλ¬λάχ, εδώ άλλον χωράφια είναι καί θα χορεύετε με τον δικό μας τον σκοπό όχι με τον δικό σας….\nΕγώ τι να πω; «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς».\nΣτα αυτιά μου ήχησαν καμπάνες καί αγγελικές φωνές έψαλλαν\nΤα μάτια μου έτρεχαν από δάκρυα καί συγκίνηση! Ή ψυχή μου πονεμένη… Ήταν παραμονές Χριστουγέν¬νων. Θυμόμουν, πριν πολλά χρόνια, την μάννα μου πού με έντυνε καλά καί έτρεχα, κρυφά-κρυφά να ψάλλω τα κάλαντα, να διαλαλήσω καί εγώ… την Γέννηση του Σωτήρα μας. τι όμορφες ημέρες! Τι ευλογία! Ή φυλακή δεν είχε τέτοια, ούτε καί τα ασπρόμαυρα μαλλιά μου, μου το επέτρεπαν, έστω καί αν ήμουν έξω στο σπίτι μου να πάω καί να πω τα κάλαντα. Όμως ήθελα να τα ακού¬σω πολύ….\nΤα χείλη μου, χωρίς να το θέλω, άρχισαν να ψάλ¬λουν για τον Θεό. Το θυμόμουν καλά. «Φως ίλαρόν α¬γίας δόξης…» κ.λπ. Έψαλλα με τρεμάμενη φωνή. Σιγά ,σιγά ή φωνή μου δυνάμωνε καί γέμισε τον χώρο της δουλείας μου…. δεν πρόλαβα, όμως, να το τελειώσω, όταν οί δεσμοφύλακες ήλθαν, με πλησίασαν καί με έκαναν μπαούλο στο ξύλο. Με τα ξύλα τους καί με τίς μπότες τους με κτυπούσαν καί με έβριζαν. Από το πολύ ξύλο λιποθύμησα καί έχασα τίς αισθήσεις μου.\nΟταν ξύπνησα, ήταν 25 Δεκεμβρίου πρωί: Δεν άνοι¬ξα τα μάτια μου, μόνο στα αυτιά μου ήχησαν καμπάνες καί αγγελικές φωνές έψαλλαν το «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ καί επί γης ειρήνη εν άνθρώποις ευδοκία», καί το «Χριστός γεννάται δοξάσατε…».\nΚύριε, σε παρακαλώ, δώσε μου την δύναμη, την α¬ντοχή καί αναγέννησε με….\nΚαί σήμερα πού σας γράφω ζω έξω από την φυλακή. Ζω με αγαπημένους ανθρώπους καί μαθαίνω να γράφω καί να μιλώ, καί με φροντίζουν. τι άλλο θέλω για να εί¬μαι χαρούμενος; Τίποτε….\n«Κάνε υπομονή, αδελφέ μου… καί σήκωσε τον σταυρό σου»\n… 14 ολόκληρα χρόνια ερήμωσης, τέλειας απομόνω¬σης και φυλάκισης. Που να βρεθεί εκείνο το τεράστιο ποσόν πού μου ζήτησαν; Έτσι συμβιβάστηκα καί εγώ με την ζωή καί προσπάθησα να επιβιώσω με νύχια καί με δόντια.\nΤο τίμημα της προσεκτικής στάσεως μου ήταν να γί¬νω Σεφ του διευθυντή στο σερβίρισμα. Ήμουν υπεύθυ¬νος για να ετοιμάζω το τραπέζι του, ανάλογο με τα πρό¬σωπα καί τίς περιστάσεις. Έπρεπε να είμαι πολύ προσε¬κτικός καί όλα να είναι έτοιμα στην εντέλεια. Μια μέρα με φώναξε στο γραφείο του. Άκουσε, μου λέει αύριο περιμένω για υποδοχή τον διευθυντή των φυλακών από το υπουργείο… Θέλω να δείξεις όλη σου την τέχνη καί την προσοχή. Είναι πολύ παράξενος καί έρχεται για έλεγχο.\nΜάλιστα του είπα… Καί πράγματι προσπάθησα να 1 κάνω ότι μπορούσα. Ήμουν σε επιφυλακή. Σερβίρισα 1 το πρώτο πιάτο με σούπα καλά. Ζήτησε λίγο συμπλήρω¬μα. Πήρα το πιάτο καί το κακό έγινε. Σκόνταψα καί το πιάτο έπεσε επάνω του, τον λέρωσα καί μαζί με μένα έ¬καψα καί τον διευθυντή μας, ό όποιος με τιμώρησε αυ¬στηρότατα.\nΈχασα το χέρι μου από αυτή την υπόθεση. Με έ¬στειλε στην κορδέλα, καί την ώρα πού κρατούσα το ξύ¬λο με σπρώξανε για να κοπεί καί μαζί με αυτό κόπηκε καί το χέρι μου. Έτσι σακάτης προσπάθησα να σώσω ότι απέμεινε από την ζωή μου εκεί μέσα στα σκοτεινά\nΔεν είχα, όμως, κανέναν να με στηρίξει. Ό διευθυ¬ντής από τότε ήταν εχθρικός μαζί μου. Ή ζωή μου ήταν κόλαση, ένα σωστό βασανιστήριο. Ή κάθε μέρα ήταν χρόνος βασανιστηρίων για μένα καί τον ψυχικό μου κό¬σμο. Ή μόνη μου ελπίδα ό Κύριος. Μόνο αυτός σε έσωζε\nσε κάθε περίσταση.\nΜια φορά ήμουν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Οί συγκελλιώτες μου δεν μου μιλούσαν. Ήμουν άρρωστος με πυρετό, με ρίγος, με μεγάλο κρυολόγημα. Μάταια παρακαλούσα να μου φέρουν μία ασπιρίνη, κάποιο ζεστό τσάι.\nΈκλαιγα, κρύωνα, μα κανένας δεν συγκινήθηκε.\nΚανένας δεν μου έδινε σημασία… Νύχτωσε… Μέσα στο σκοτεινό κελί, άστραψε ένα φως και φώτισε το κελί. Κάνε υπομονή, αδελφέ μου, είναι μπόρα καί θα περάσει. Είναι ανήφορος, μετά, όμως, ό Κύριος θα σε δοξάσει. Κά¬νε υπομονή καί σήκωσε τον σταυρό σου. Με ευλόγησε καί σηκώθηκα αμέσως.\nΑπό εκείνη την ημέρα έλαβα καί την είδηση ότι, με την βοήθεια σας, θα αποφυλακιστώ, καί κατάλαβα ότι ή ανηφόρα τελείωσε\nΌ Κύριος μας είχε σχέδιο καί για την σωματική αλλά καί για την πνευματική μας σωτηρία\nΕίναι ή ώρα τρεις, περασμένα μεσάνυχτα. Είμαι ξα¬πλωμένος στις ζεστές μου καινούριες κουβέρτες, ήσυ¬χος, χορτάτος, αμέριμνος. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος πού βλέπω. Γιατί, δυστυχώς, δεκαετίες ολόκληρες ήμουν τυφλός πίσω από τα παλιά κάγκελα της φυλακής… Κι’ όμως δεν κλείνουν τα μάτια μου με τίποτα. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Φοβάμαι. Ακόμη καί τον πιο ελαφρό ίσκιο να δω, τον παραμικρό θόρυβο ν’ ακούσω, τρελαίνομαι α¬πό φόβο. Ή καρδιά μου κτυπά γρήγορα. Θυμάμαι, θυμά¬μαι τότε, πού μέσα στο υγρό μπουντρούμι της φυλακής, μόλις ακούγαμε τον πιο μικρό θόρυβο μπαίναμε κάτω α¬πό την κουβέρτα. Ήρθε ή σειρά μας, λέγαμε. Πάει, σή¬μερα είναι ή τελευταία μας μέρα. τι απογοήτευση, τι α¬πελπισία, τι απόγνωση! Θεέ μου, έλεγα, που είσαι; Γιατί καί Εσύ μας εγκατέλειψες, μας άφησες, μας γύρισες την πλάτη;….\nΤώρα πού τα γράφω αυτά, κλαίω. Κλαίω καί ντρέπο¬μαι, γιατί ό Κύριος μας, όχι μόνο δεν μας γύρισε την πλάτη, αλλά είχε σχέδιο για την σωτηρία μας. Είχε σχέ¬διο καί για την σωματική αλλά καί για την πνευματική μας σωτηρία….\nΣήμερα τον ευχαριστώ, τον αινώ καί τον δοξολογώ, μα είναι μάταια, γιατί σαν άπιστος Θωμάς δεν τον πίστε¬ψα. Δεν του είχα εμπιστοσύνη. Έτσι όλα όσα κάνω τώρα καταλαβαίνω ότι είναι ανώφελα. Μακάρι να με συγχωρέσει ό Κύριος, να μου δώσει δύναμη καί να με ευλογήσει.\nΌποιος δεν ξέρει, δεν μπορεί να καταλάβει\n… Περίπου συμπληρώσαμε ενάμιση χρόνο πού άνοι¬ξαν οι πύλες της κολάσεως, της φυλακής καί είμαστε στην ελευθερία. Τελείωσε ή δική μας σκλαβιά καί τα¬λαιπωρία.\nΤόσους μήνες είμαστε έξω καί οι πληγές μένουν α¬νοικτές. Πληγές ανεξίτηλες πού δεν θα σβήσουν ποτέ, ό¬σο ζούμε. Ίσως εσείς κ. Στυλιανέ, τον δικό μας παλμό, την δική μας αγωνία την ζήσατε σε ένα βαθμό. Μάθαμε ότι κάποιοι αδελφοί χριστιανοί αμφισβήτησαν το όλο έργο καί την όλη αυτή θεάρεστη προσπάθεια καί λυπά¬μαι ειλικρινά. Όμως καταλαβαίνω, οποίος δεν ξέρει, δεν μπορεί να καταλάβει. Επίσης καταλαβαίνω ότι ό πειρα¬σμός πολεμά με λύσσα αυτό το έργο καί προσπαθεί να ματαιώσει κάθε πραγματοποίηση του. Είναι τεράστιο έρ¬γο αυτό πού έγινε εδώ μέχρι τώρα. Όσοι αμφισβητούν θα καταλάβουν κάποτε, όταν δουν τίς πληγές μας, όταν δουν τι πάθαμε….\nΕίμαστε ευγνώμονες για όλα καί σε όλους σας. Ευ¬χόμαστε, όταν ψάλλετε το Χριστός Ανέστη, να αξιωθεί¬τε να πάρετε την ευλογία του αναστημένου Χριστού. Ευ¬χαριστούμε για όλα όσα μας στέλνετε ακόμη καί σήμε¬ρα….\nόλα αυτά τα βάσανα δεν σβήνουν από το μυαλό\nΠήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις, για αίμα, ούρα και καρδιογράφημα.\nΤα πόδια μου έχουν σχηματίσει\nΘρόμβωση καί πρήξιμο. Αν κανείς βάλει το χέρι του θα διαπιστώσει μπίλιες, στρόγγυλα σαν αίμα στο εσωτερικό του μέρος. Είναι από τα βάσανα στην φυλακή. Τότε που μου έβαλαν οινόπνευμα στις κάλτσες καί τυχαία, δήθεν έπεσε το σπίρτο καί πήραν φωτιά. Τότε πού πρόλαβα το έγκαυμα, αλλά όχι το κάψιμο. Δύο χρόνια υπέφε¬ρα, έτσουζαν. Τότε πού δεν μπορούσα να περπατήσω αλλά πού έπρεπε να σηκώνομαι για να σκουπίζω τίς αυ¬λές. Τότε πού δεν είχα ζεστές κάλτσες ούτε παπούτσια καί έβαζα νάιλον σακούλες καί πανιά στα πόδια μου για να σπάζω τον πάγο στην είσοδο της φυλακής. Σηκωνόμουνα καί έκλαιγα. Έτσουζαν τα πόδια μου. «Έκλαιγα από πόνο, μα αλίμονο μου αν δεν σηκωνόμουν, θα έτρω¬γα ξύλο μετά μουσικής.\nΌλα αυτά τα βάσανα δεν σβήνουν από το μυαλό. Τα μάτια δακρύζουν, τρέχουν από μόνα τους. Θες από πόνο ψυχής, θες από συγκίνηση, θες από πίκρα. Δόξα να έχει ό Θεός. Χίλιες φορές δοξασμένο το όνομα Του. Δεν ρω¬τώ ούτε γιατί ούτε τίποτα. Δόξα να έχει.\nΚαί εσάς όλους πού φροντίζετε να ζούμε, πού μας α¬γαπάτε σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας.\nΌ μοναδικός λόγος πού βρισκόμαστε στην φυλακή είναι το ότι είμαστε Χριστιανοί\n«Ή ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ…».\nΑπό μικρό παιδί, πού ήμουνα, αυτές οί φράσεις, αυ¬τή ή μελωδία είναι χαραγμένη στην μνήμη μου. Όλα τα χρόνια της φυλακής, ή ζωή μας ήταν σαν να ήμασταν σε τάφο. ήμασταν ζωντανοί φυλακισμένοι. Σε κάθε θλί¬ψη τούτη ή συγκεκριμένη φράση ερχόταν στον νου μου.\nΉξερα ότι ό μοναδικός λόγος πού βρισκόμαστε στην φυλακή ήταν ή μαρτυρία της χριστιανικής μας πί¬στης. Το ότι είμαστε Χριστιανοί. Επανειλημμένα μας έ¬γινε πρόταση να αλλάξουμε την θρησκεία μας καί να πι¬στέψουμε στο κοράνιο, καί τότε θα άνοιγαν με μιας οι πύλες της φυλακής. Σίγουρα θα παραγράφονταν τα χρέη σας, θα ανακάλυπταν το λάθος καί θα επιστρέφαμε πίσω στο σπίτι μας. Πώς το ξέρω; Δυστυχώς έχουμε καί από αυτούς τους αδερφούς πού λύγισαν εμπρός στον κίνδυνο λύγισαν στον πόνο καί στην συμφορά. Εδώ στην φυλακή μας…, είχαμε έναν. Ήταν Χριστιανός καί αλλαξοπίστησε, καί μέχρι πρότινος ήταν αυτός πού έλεγχε τα πάντα. Οι δικοί μας τον αποκαλούσαν προδότη, Ιού¬δα και πολλά αλλά.\nΕγώ συναναστρεφόμουν μαζί του, λόγω διακονήματος πού μου είχε αναθέσει. Ήταν πολύ πονηρός, πανέξυ¬πνος. Όποιος όμως τον μιλούσε καταλάβαινε ότι τον α¬πασχολούσε κάτι. Μια μέρα τον βρήκα με το κεφάλι σκυφτό, να κλαίει πίσω από το γραφείο του. τι έχεις εφέντημ; τον ρώτησα. τι έπαθες; τι σου συμβαίνει; Μπο¬ρώ να σε βοηθήσω;\n-Τίποτε, μου είπε, συνέχισε να κάνεις την δουλειά σου καί μην ασχολείσαι μαζί μου.\nΠήγα στην δουλειά μου καί όταν επέστρεψα, τον κοιτούσα.\nΣήκωσε τα μάτια του, ήταν κλαμένα.\nτι κοιτάς; ρώτησε.\nΕσένα του είπα με θάρρος, καί ξέρω τι σε βασανίζει. Έχω την λύση σου στα χέρια μου, καί είναι μία. Επι¬στροφή στον εαυτό σου, στις ρίζες σου, στα ιδανικά σου, καί προπαντός στον Χριστό μας. Αυτός σου λείπει. Γύρνα. Γύρνα όσο είναι καιρός, για να αλλάξει ή ζωή σου, να ηρεμήσεις καί να περνάς καλά.\nΓύρισε αγριεμένος καί είπε: Ναι, όσο περνάς εσύ. Βλέπω τα χάλια σου.\nΕγώ περνώ καλά καί έρχονται καλύτερες μέρες. Βρήκα την ευκαιρία να του πω για τίς αγίες ήμερες του Πάσχα πού πλησίαζαν. Για την θυσία του Κυρίου, για την προσφορά Του για την άμαρτωλότητά μας.\nΔεν μιλούσε. Είπα πολλά, εκείνος δεν μιλούσε. Στο τέλος με παρακάλεσε να σταματήσω. Είναι αργά τώρα, μου είπε. Όταν κλείσει μια πόρτα δύσκολα ν’ ανοίξει, καί μάλιστα όταν την πόρτα αυτήν την κλείσεις μόνος σου.\nΑυτή ή πόρτα, είναι πόρτα ελευθερίας, του είπα. Δεν είναι σαν καί αυτή την σιδερένια. Δεν είναι κλειδαριές. Ανοίγει καί κλείνει ανάλογα με τίς διαθέσεις μας. Μόνο πού είναι καί πόρτα ευθύνης. Πρέπει, όταν απλώσουμε το χέρι να την ανοίξουμε ή να την κλείσουμε, να ξέρου¬με καλά τι κάνουμε….\nΈτσι καί σε μας. Το χέρι του θεού άνοιξε διάπλατα την πόρτα καί μας έδωσε τον αέρα της ελευθερίας, της θαυμαστής παρουσίας, της μετανοίας.\nΔοξολογούμε τον Κύριο καί ευχαριστούμε όλους σας για την αγάπη σας.\nΣε μια εποχή πού όλοι, ακόμη καί τα ζώα, έχουν δικαιώματα, εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα\nτης ελεύθερης πίστης μας\nΑυτή την στιγμή πού σας γράφω παρακολουθώ στην τηλεόραση τον υπουργό πού μιλά στην τουρκι¬κή βουλή. Μιλά για την έννοια καί αποστολή της δικαιοσύνης στους Τούρκους υπηκόους καί στις μειονότη¬τες πού ζουν στην χώρα.\nΑναφερόταν με θαυμασμό στην απόλυτη ελευθερία πού έχουν οί μειονότητες εν αντιθέσει με άλλα κράτη καί μάλιστα γειτονικά, πού δεν επιτρέπουν ούτε την ί¬δρυση τζαμιού για τίς λατρευτικές ανάγκες των μου¬σουλμάνων. Καί εμείς εδώ, τους έχουμε, έλεγε, πασάδες στα ανάκτορα!\nΕίναι να γελά κανείς. Δεν ξέρω πού να πρωτο ανάψω κερί. Σε ποιόν τάφο; Στου πατέρα μου, στης μάνας μου, στης αδελφής μου καί Στου άνδρα της; Στου εξαδέλφου μου; Σάπισαν στις φυλακές και ούτε τάφο δεν έχουν, ού¬τε τα κοκάλα τους δεν βρέθηκαν. Καί το χειρότερο, καί αν ακόμη υπήρχαν τάφοι, δεν θα μπορούσα να τους ανά¬ψω ένα κερί. Να τους διαβαστεί ένα τρισάγιο, να τους βάλω ένα σταυρό. Σε μια εποχή οπού όλοι, ακόμη καί τα ζώα, έχουν δικαιώματα, εμείς εδώ δεν έχουμε το δικαίω¬μα της ελεύθερης πίστης μας.\nΌμως ζει ό Κύριος ό Θεός. Απόδειξη το ότι ζούμε, καί έχουμε την πίστη μας στην ψυχή μας ολοζώντανη Καίει σαν κάρβουνο. Με τέτοιες αναμμένες καρδιές ε¬τοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε την Ανάσταση του Κυ¬ρίου μας.\nΣας ευχαριστούμε όλους σας για τα τρόφιμα πού μας στείλατε, καί σας ευχόμαστε καλή Ανάσταση, Χριστός Ανέστη.\nΤόσα χρόνια πέρασαν καί ακόμα οί πληγές να κλείσουν\nΚαλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά καί φυλακή.\nΌποιος τραγούδησε αυτή την μεγάλη φιλοσοφία, πρέπει να ήξερε τι σημαίνει φυλακή καί ιδιαιτέρως σκλαβιά. Δεν μπορεί όμως να ξέρει τι σημαίνει μια ώρα στις φυλακές της Τουρκίας.\nΑν θέλει να μάθει, ας έρθει να δει εμένα. Να δει το σώμα μου. Τόσα χρόνια πέρασαν καί ακόμα οί πληγές να κλείσουν. Για το χέρι πού λείπει δεν συζητώ, ούτε για την καρδιά πού είναι πληγωμένη….\nΜιλάνε τα γεγονότα από μόνα τους. Μιλούν οί κα¬ταστάσεις, ή τραγικότητα στο σπίτι μου.\nΤώρα ζω καί είμαι ελεύθερος. Χρεωστώ ευγνωμοσύ¬νη στον Άγιο Θεό καί σε όλους σας, αλλά με ποιες προϋποθέσεις;\nΜε βγάζουν από το σπίτι, χρεωστώ σε φάρμακα, σε ρεύμα, σε νερό… τι να πω; Πώς να δουλέψω με ένα χέρι καί με τόσες πληγές στο σώμα;\nΌ Κύριος γνωρίζει.\nΣε θέματα ομολογίας ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν πρέπει να καθυστερούμε\nΉταν πρωί όταν κτύπησε ή πόρτα του σπιτιού μας. Άνοιξα. Ήταν δύο αστυνομικοί με πολιτικά ρούχα. Το αίμα μου πάγωσε.\nτι θέλετε; ρώτησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα. Κάποια στοιχεία σας για την απογραφή των μειονο¬τήτων στην Τουρκία.\nΜειονοτήτων; ρώτησα. Εμείς είμαστε Τούρκοι υπή¬κοοι, απάντησα.\nΨεύτικοι, όχι από γεννησιμιού σας Τούρκοι. Καί το σπουδαίο, όχι μουσουλμάνοι. Πες μου αλήθεια, κυρά μου είσαι μουσουλμάνα;….\nΑμέσως στο μυαλό μου πέρασε σαν κινηματογραφι¬κή ταινία, το θαύμα του Θεού πού ζήσαμε από την έξοδό μας από την φυλακή. Βούρκωσα από δέος για το όνομα του Κυρίου καί της Παναγίας μας. Όχι, φυσικά, απάντη¬σα. Είμαστε Χριστιανοί, γιατί έτσι μεγαλώσαμε, έτσι μάθαμε να πιστεύουμε στον ένα τον αληθινό Θεό….\nΣήκωσε το χέρι του για να με κτυπήσει, αλλά αμέ¬σως το κατέβασε, λέγοντας τι να σε κάνω, είσαι τυχερή πού ήρθαμε για απογραφή. Ρώτησε για ένα σωρό πράγ¬ματα. Έκανε το σπίτι άνω κάτω.\nΈφυγαν, όμως δεν έμεινα ευχαριστημένη καθόλου. Γιατί; Γιατί, όταν με ρώτησε, αν είσαι Χριστιανή, εγώ έ¬κανα 2-3 λεπτά για να απαντήσω. Έγκλημα μου καί εύ¬χομαι καί παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει. Σε θέ¬ματα πίστεως καί μάλιστα ομολογίας ούτε ένα δευτερό¬λεπτο δεν πρέπει να καθυστερούμε….\nΉ δική μας ζωή εδώ δεν έχει περιθώρια επιλογής\nΣάς ευχόμαστε οικογενειακώς καλή Ανάσταση. Α¬νάσταση πραγματική, σαν την αναστάσιμη περίοδο πού από το καλοκαίρι, με την ευλογία του Θεού καί την δική σας συμπαράσταση, περνούμε καί ελπίζουμε να ζούμε πιο ελεύθερα.\nΌσοι δεν ξέρουν, δεν μπορούν να νιώσουν καί φυσι¬κά να κατανοήσουν. Ή δική μας ζωή εδώ δεν έχει περι¬θώρια επιλογής. Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο μαύρα πεδία, απλά το ένα είναι κατάμαυρο καί το άλλο λιγότερο μαύρο. Τώρα αρχίζει να ροδίζει για μας. Τι θα αλλάξει στην νοοτροπία του ό Τούρκος; Στην συνεί¬δηση του; Φυσικά καί όχι. Αυτός δεν αλλάζει με τίποτε.\nΌμως θα την ξέρετε την παροιμία πού λέει, ότι ό φόβος φυλάει τα έρμα. Αυτό θα γίνει. Από την μία ή προστα¬σία του Θεού, πού θα σκεπάσει, πού φανέρωσε αυτό το έργο καί από την άλλη ή καλή εντύπωση, ή καλή εικόνα πού λένε, να δείξουν το καλό πρόσωπο. Αυτό θα κάνει, έστω καί με το ζόρι, ή εύρωπαϊζουσα Τουρκία.\nΚάποτε όλες οί τιμές των προϊόντων ήταν σε δολάρια, τώρα όλα είναι σε εύρώ. τι άλλο μπορούν να κά¬νουν; «Έτσι τουλάχιστον στο σπίτι μας μέσα θα μπορού¬με να κάνουμε τον σταυρό μας καί να σηκώνουμε τα χέ¬ρια για να παρακαλούμε τον Μεγαλοδύναμο για την προστασία μας.\nΠρος το παρόν, βαθύτατα ευγνώμονες, ευχάριστου όλους εσάς για την συμμετοχή σας, για την αγάπη σα καί την στήριξη σας καί την αποστολή των τροφίμων.\nΤότε είπα καί εγώ μνήσθητί μου τον αμαρτωλό, Κύριε, σε παρακαλώ….\nΠαραμονές Πάσχα. Τα μάτια μου βουρκώνουν, όταν κάθομαι καί σκέπτομαι. Τι σκέπτομαι; τι άλλο θα μπορούσα να σκέφτομαι! Τα περασμένα χρόνια. Τα χρόνια της φυλακής. Πάνε αυτά μου λένε. Πώς πάνε, πώς μπο¬ρεί να πάνε καί να διαγράψουμε τόσα χρόνια πόνου;\nΜία ημέρα αρρωσταίνει κάποιος καί περνάνε δέκα για να συνέρθει. Όχι τόσα χρόνια στέρησης! Θυμάμαι πριν 4 χρόνια. Ήταν σαν αυτές τίς αγίες ήμερες. Άπλα υποψιαζόμουνα ότι πλησιάζομε προς το Πάσχα. Από το δάσος κοιτούσα ψηλά τα δένδρα. Οί ακτίνες όμως του ηλίου επειδή ήταν πυκνές οί φυλλωσιές των δένδρων δεν έφταναν κάτω, έμεναν ψηλά. Ακόμη καί οί ζεστές α¬κτίνες σου, Θεέ μου, είναι μακριά μουρμούρισα, ας γίνει το θέλημα Σου.\nΤίς σκέψεις μου, πού τίς μουρμούριζα καί τίς ψιθύρι¬ζα τίς Άκουσε, δυστυχώς, ό επικεφαλής της φρουράς της φυλακής πού ήταν από πίσω μου καί δεν τον πρόσεξα. Θα σου πω εγώ ποιο είναι το θέλημα Του, γουρούνι, μου είπε. Μου το είπε εμένα λίγο πιο κάτω. Θα σου πω εγώ.\nΣήκωσε την μπότα του καί μου έδωσε με μίσος μια δυνατή κλωτσιά, πού από το ξάφνιασμα καί την δύναμη έπεσα κάτω, μέσα στις λάσπες. Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά αισθάνθηκα να με χτυπά ένα ξύλο στην πλάτη με δύναμη. Ένιωσα ένα πολύ δυνατό τσούξιμο. Όμως για την αγάπη του Κυρίου, δεν μίλησα. Τίποτε δεν είπα. Πό¬νεσες; μου είπε. Δεν πήρε απάντηση. Αυτό τον εξόργισε πιο πολύ καί άρχισε με μανία να με κλωτσάει καί χτυπά¬ει. Δεν ξέρω πόσο καί πόσες ώρες. Πάντως με πόνους σε όλο μου το κορμί ξύπνησα στο κελί μου. Καημένε μου, μου είπε ό συγκάτοικος, σαν σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή. Υπέφερες καί εσύ. Συγκλονίστηκα. Άρχισα να κλαίω. Πόνεσα καί εγώ για Εκεί¬νον. Με Εκείνον μιλούσα. Τότε θυμήθηκα εκείνον τον ληστή καί είπα καί εγώ’ Μνήσθητί μου τον αμαρτωλό,\nΚύριε. Μνήσθητί μου, σε παρακαλώ.\nΠέρασαν από τότε 3 χρόνια, καί μας θυμήθηκε. ζούμε, έτσι όπως ζούμε, ελεύθερα. Μπορούμε να τον προ¬σκυνούμε, δοξολογούμε καί ευχαριστούμε.\nΕυχαριστούμε καί όλους όσους έτρεξαν, κοπίασαν καί ενδιαφέρθηκαν για μας. Τώρα, Ναι, μπορώ να νιώθω την ζεστασιά του ήλιου στο σώμα μου καί στην καρδιά μου.\nΤραγικές καταστάσεις ζήσαμε στην φυλακή…\nΤα μάτια μου τρέχουν, δακρύζουν συνέχεια. Δεν ειναι από ευλάβεια λόγω των ήμερων της Μεγάλης Εβδομάδας. Δεν είναι γιατί είμαι ευαίσθητος άνθρωπος.\nΦυσικά όλοι οί λόγοι πού έγραψα συντρέχουν, όμως πιο πολύ είναι ή θύμηση. Είναι αυτά πού ζήσαμε όλα αυ¬τά τα χρόνια. Τα χρόνια στη φυλακή. Τραγικές κατα¬στάσεις καί γεγονότα ζήσαμε πού κάνουν μαύρη την ζωή μας καί άφησαν στα σώματα μας πληγές, μα πιο πο¬λύ στην καρδιά μας. Που να ξεχάσει ή δόλια; Είναι μαύ¬ρη καί βγάζει πολλή πίκρα. Πέρασαν τόσοι μήνες, μα το μυαλό μας είναι κολλημένο εκεί. Όλο σκέπτεται, όλο φοβάται, όλο τρέμει. τι τρέμει; Θα σας γράψω ένα περι¬στατικό πού ζήσαμε.\nΤο περιστατικό έγινε στην τραπεζαρία της φυλακής.\nΉταν μία από τίς σπάνιες φορές πού τρώγαμε όλοι μαζί, διότι είχαμε επισκέψεις από το Υπουργείο των Εσωτερικών. Άρχισε να μίλα ευγενικά. Να λέγει, ότι δεν είμαστε στιγματισμένοι, επειδή κάποια στιγμή της ζωής μας ,μας οδήγησε σε κάποιο λάθος. Κάναμε μία ατιμία και πληρώνουμε. :\nΤο αίμα μου φούντωσε. Δεν μπορούσα να αντέξω τέ¬τοιες κοροϊδίες καί ψεύτικα λόγια. Ρώτησε έχει κανείς να πει τίποτε; Κανένα παράπονο; Δεν μιλούσε κανείς. Ό¬λοι σιωπούσαν. Εγώ σήκωσα δειλά – δειλά το χέρι μου. Θέλω να σας πω ότι εμείς, εγώ καί ή οικογένεια μου, δεν κάναμε καμία ατιμία. Δεν κλέψαμε, δεν αδικήσαμε, δεν παρανομήσαμε, καί όμως βρισκόμαστε μέσα. Βρισκόμα¬στε στην φυλακή. Γιατί τόση αδικία; Γιατί τόση βαρβα¬ρότητα; τι σας κάναμε;\nΠοιος είσαι εσύ πού μιλάς; είπε ό επισκέπτης. Εσύ πού καταπάτησες ότι ευγενικότερο καί ότι πολυτιμότε¬ρο έχει ό Τούρκος, το κοράνι; Εσύ πού ποδοπάτησες το κοράνι, τους κανόνες καί την πίστη μου; Εσύ πού μεγαλώνεις σε ένα περιβόλι σαν αγκάθι καί τρυπάς τα παιδιά μας; Εσύ πού όταν ό Χότζας φωνάζει κλείνεις τ’ αυτιά σου; Εσύ, πού δεν με αγαπάς; Καί πού ζεις πολύ σου εί¬ναι. Γι’ αυτό από σήμερα θα ζεις καί δεν θα ζεις. Θα α¬ναπνέεις αλλά δεν θα ζεις. Δεν θα ξέρεις από πού θα σου έρχεται ή μπόρα. Ή φυλακή πού μέχρι σήμερα ήταν ένα σπίτι, τώρα θα είναι ένα μαρτύριο. Φύγε από μπροστά μου αλήτη, δολοφόνε της πίστης μου καί της συνειδήσε¬ως μου.\nΔεν θα σας γράψω τίποτε άλλο. Τίποτε! βγάλτε μό¬νοι σας συμπέρασμα!!\nΔακρύζω μπρος στα θαύματα καί στο μεγαλείο της αγάπης του Θεού.\nΑκόμη δεν μπορώ να κάνω μπάνιο μόνος μου. Τα χέρια δεν σηκώνονται ψηλά, δεν φτάνουν το ύψος του κεφαλιού. Ούτε μπορώ να τα ζορίσω, κάτω από τα χέρια, στις μασχάλες, υπάρχουν μεγάλες πληγές. Επουλωμένες φυσικά αλλά πληγές πού τα αγγεία ακόμα δεν έκλεισαν καί οί μυς πού υπάρχουν πονάνε ακόμη πολύ. Τόσο πο¬λύ πού δεν μπορώ να μην τα σκέπτομαι.\nΕπτά ολόκληρες ήμερες με είχαν δεμένα τα χέρια μου με σχοινί, ψηλά, όρθιο, καί ανά μία ώρα με γκλόπ μου χτυπούσαν τίς μασχάλες με δύναμη. Έχει δημιουργηθεί ένα πρήξιμο σαν ένα πορτοκάλι. Δεν έκλειναν τα χέρια. Δεν έπιαναν τα δάκτυλα ούτε πιρούνι. Δεν αιμα¬τωνόνταν καθόλου.\nΞεχνιέται αυτό; Ζητούσαν να υπογράψω για το σπί¬τι. Εγώ είπα’ ή υπογράψω ή όχι χαμένος θα είμαι στην φυλακή. Ή υπογράψω ή όχι το σπίτι θα το χάσω. Του¬λάχιστον ας μην υπογράψω να έχω την συνείδηση μου ήσυχη, ότι δεν τους το χάρισα. Δεν πίστευα ότι θα βγω. Όμως τώρα πού βγήκα πήγα να δω τι απέγινε το όμορφο σπιτάκι μου με τα δένδρα καί τον κήπο. Εκείνο το σπίτι πού γεννήθηκα εγώ καί τα παιδιά μου, είναι τώρα ένα μοντέρνο Ξενοδοχείο 5 αστέρων. Με πείραξε» δεν λέω ούτε ψάχνω να βρω ποιος καί γιατί το έκανε. Δεν με νοιάζει. Εγώ χαίρομαι πού ζω, χαίρομαι πού είμαι πα¬ρόν στην ζωή καί ευχαριστώ τον Κύριο, πού μου έδωσε αυτήν την δυνατότητα να δοξάζω το όνομα Του καί να προσκυνώ την εικόνα Του, έστω καί στα κρυφά, καί να διαβάζω τα διδακτικά βιβλία της πίστης μας.\nΔακρύζω μπρος στα θαύματα πού ζω. Δακρύζω στο μεγαλείο της αγάπης του Θεού. Αυτόν τον χρόνο έζησα μέσα σε αγρυπνίες, σε εξομολογήσεις, όσα δεν έζησα από μικρό παιδί.\nΠαρακαλώ τον Κύριο να μας αξιώσει όλους να πάμε κοντά Του, καί να σας έχει όλους σας καλά\nΑντί ένα ευχαριστώ άρχισαν να με τυραννούν για να πεθάνω….\nΉ περίοδος από τα Χριστούγεννα μέχρι το Πάσχα πέρασε πολύ γρήγορα…. Με ζεστή καρδιά, γεμάτη από συγκίνηση, από σεβασμό καί θαυμασμό για όσα περνάμε ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε στις καρδιές μας τον Βασιλέα τον βασιλευόντων, τον Κύριόν μας. Τον προ¬στάτη καί Αφέντη της ζωής μας. Ή περίοδος αυτή πέρα¬σε γρήγορα, γιατί ό Κύριος ευλογεί κάθε μας κίνηση, ό¬λων πού βγήκαμε από την φυλακή.\nΜετά από τόσες μπόρες καί συμφορές, μετά από τό¬σες πίκρες, έτσι εν ψυχρώ, όταν έσπασα το πόδι μου, με νάρκωσαν. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό. Αναρωτήθηκα, πώς ένας φυλακισμένος τυγχάνει τέτοιας τιμής να πάει στο νοσοκομείο, καί μάλιστα μετά συνοδείας; Καί όταν μετά 4 ήμερες συνήλθα καί ξύπνησα στην εντατική, μου έλειπε το ένα νεφρό μου. Το δώσανε για να σώσουνε την γυναίκα του διευθυντή της αστυνομίας. Ήμουν εγώ ό τυ¬χερός…, καί αντί ένα ευχαριστώ, άρχισαν να με τυραν¬νούν για να πεθάνω, για να μην ζω και υπάρχει μάρτυ¬ρας πού το λέει αυτό.\nΌμως μέσα στην φυλακή πού να τολμήσω να μιλή¬σω; Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί γέμισε το σπί¬τι μας από τρόφιμα. Μόνο ό Θεός ξέρει πόσο τα χρεια-ζόμαστε, τι ανάγκες έχουμε….\nΜέσα από το βάθος της καρδιάς μου ευχαριστώ ό¬λους σας για την αγάπη καί την καλοσύνη σας.\nΚαιγόμουν όταν τα σκεπτόμουν μέσα από την φυλακή\nΠαραμονές των Χριστουγέννων στο σπίτι μας ζού¬σαμε από πριν τούτες τίς όμορφες καί αγιασμένες ήμέρες της περιόδου αυτής της νηστείας. Ζούσαμε την γέν¬νηση του Θεανθρώπου. Ζούσαμε αυτήν την προεόρτια αύρα. Διαβάζαμε, νηστεύαμε, προσευχόμασταν πιο εντα¬τικά πιο θερμά καί κοινωνούσαμε πιο τακτικά.\nΕίναι όμορφη καί ευλογημένη αυτή ή χριστουγεννιάτικη περίοδος με γιορτές καί μεγάλες προσδοκίες.\nΜεγάλο γεγονός καί κοσμοσωτήριο περιμένουμε. Καιγόμουν όταν τα σκεπτόμουν όλα αυτά μέσα από την φυλακή. Έλιωνα από καημό, από στεναχώρια, από θλί¬ψη καί πόνο. Λαχταρούσα να ξαναζήσω προεόρτιες καί ευτυχισμένες γιορτινές μέρες…\nΚαί εισάκουσε ό Θεός την προσευχή μας, την επιθυ¬μία μας. Εισάκουσε τον διακαή πόθο μας καί μας λύτρωσε….\nΜετά από ατελείωτες ώρες ξύλου, θλίψεως καί συμφοράς, ήρθε ή ευλογημένη επίσκεψη του Θεού\nΠρο εξι ημερών του Πάσχα ήλθε Ιησούς, λέει κά¬που το Ευαγγέλιο. Δηλαδή λίγες μέρες πριν από το Πά¬σχα έκανε επίσκεψη.\nτι περίεργο! Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, πέρυσι έκα¬νε το ίδιο, την ίδια κίνηση αγάπης. «Έκανε επίσκεψη σε κάποιους ανάξιους καί τιποτένιους, σαν καί εμάς, πού δεν μας άξιζε καθόλου μια τέτοια επίσκεψη.\n«Αγαπημένοι μου εν Χριστώ αδελφοί….», ήταν ή αρχή του γράμματος σας. Ποιος να το πίστευε; Μετά α¬πό τόσες δεκαετίες απελπισίας, μετά από ατέλειωτες ώ¬ρες ξύλου, θλίψεως καί συμφοράς, ήρθε ή ευλογημένη ε¬πίσκεψη του Θεού, μέσω του γράμματος σας. Το τι αι¬σθάνομαι από τότε, τόσο εγώ, όσο καί ή γυναίκα μου καί τα παιδιά μου δεν περιγράφεται. Αισθήματα ευγνω¬μοσύνης καί ευχαριστίας μας διακατέχουν καί ή καρδιά μας είναι πλημμυρισμένη από δοξολογία στον Θεό. Σάς ευχαριστώ για όλα.\nΝα ευγνωμονείς τον Θεόν…, σε λίγο καιρό θα βγεις\nΕρχόταν συχνά στο γραφείο του διευθυντή. Είπα να μην σας το γράψω, να το θάψω στην μνήμη μου. Άλλα αυτοί δεν σέβονται τίς πράξεις τους, εγώ θα σεβαστώ τα\nΉμουν για ένα μεγάλο διάστημα σ’ αυτή την φοβε¬ρή φυλακή με την χειρότερη φήμη από όλες τίς φυλακές της χώρας μας Εκεί λοιπόν βρέθηκα ως σερβιτόρος του διευθυντή.\nΜαγείρευα ειδικά μενού καί τα σερβίριζα…, ανάλο¬γα με περιστάσεις. «Ένας από τους πιο γνωστούς καί τα¬κτικός επισκέπτης καί φίλος του, ήταν ό ………………….\nΝαι, τον ξέρω προσωπικά. Ήταν φίλος της οικογέ¬νειας μου. Όταν ήμασταν όλοι στο σπίτι τον είχαμε συ¬χνά στο σπίτι. Ήταν ακούσια ή εικόνα πού έβλεπα στο γραφείο του τρομερού διευθυντού. Μπεκρόπιναν, δεν κρατούσαν καμία νηστεία, κάπνιζαν καί γελούσαν με α¬στεία χυδαία….\nΚάποια μέρα, δεν άντεξα καί σε κάποια στιγμή πού έμεινε μόνος του, τον μίλησα, τον παρακάλεσα λίγο να βοηθήσει να περνώ καλά. Τον θύμισα ποιος είμαι καί την οικογενειακή μου κατάσταση.\nΜου είπε’ «θεώρησε το θέμα σου τελειωμένο. Από αύριο θα είσαι σπίτι σου……\nΧάρηκα, πέταξα από την χαρά μου. «Έκλαιγα όλη την νύχτα ευχαριστώντας τον Θεό για την χαρά πού μου έδωσε.\nΚαί εκεί μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, μια αναλαμπή στο κελί. «Ένα φως καί μια ήρεμη γλυκεία φωνή ακού¬στηκε.\nΗρέμησε, παιδί μου, μην χαίρεσαι από τώρα άδικα. Αύριο φεύγεις, άλλ’ όχι από την φυλακή. Απλά μετατίθεσαι από εδώ άλλου. Καί να ευγνωμονείς τον Θεό πού δεν πεθαίνεις. Όμως σε λίγο καιρό θα βγεις. Αυτή σου ή μετάθεση θα αποβεί πάρα πολύ ευλογημένη για την ε¬λευθερία σου…\nΈτσι καί έγινε….\nΣήμερα ζω ευτυχισμένος, αν καί δεν έχω τίποτε. Ού¬τε καί είμαι αρτιμελής. Είμαι σακατεμένος. Όμως ζω, α¬ναπνέω ελεύθερα, καί είμαι χαρούμενος πού κοινωνώ με¬τά τόσα χρόνια….\nΌλους σας ευχαριστούμε για την χαρά πού μας προ¬σφέρετε.\nΉ μεγαλύτερη θωράκιση μας είναι ή πίστης μας\nΣεισμός, σεισμός, βοήθα μας Χριστέ μου, Παναγία μου, φώναξε ή γυναίκα μου, καί έτρεχε από εδώ καί από εκεί. Εγώ έμεινα εκεί σιωπηλός με κατεβασμένο το κε¬φάλι. Σε μια στιγμή μου λέει’ είσαι αναίσθητος, δεν φο¬βάσαι; Γύρισα καί την κοίταξα ατάραχα. Την είπα κάθι¬σε εδώ. Φοβάσαι εσύ τον σεισμό; Εσύ πού δεν φοβήθηκες τόσα χρόνια φυλακής; Εσύ πού έζησες μετά από τόσα βασανιστήρια, τόσο ξύλο, τόση μοναξιά; Φοβάσαι! τον σεισμό εσύ πού έζησες το θαύμα καί το μεγαλείο του Θεού; Μαζί δεν ζήσαμε εδώ καί ένα χρόνο τόσα θαύ¬ματα; Ντρέπομαι καί για σένα καί για μένα πού πτοήθηκα προς στιγμήν από τίς φωνές σου. Όμως ρωτάω: Ένας χριστιανός, όταν είναι κάτω από την αγάπη καί την προστασία του Θεού, μπορεί ή πρέπει να φοβάται; Σίγουρα όχι.\nΔίδαγμα για όλους ότι ή μεγαλύτερη θωράκιση μας είναι ή πίστη μας.\nΘερμές ευχαριστίες σε όλους σας για την αγάπη σας. Γέμισε το σπίτι από όλα τα καλά του Θεού.\nΑνατριχιάζουμε στο διάβασμα αυτών των γεγονότων\nΕιλικρινά μας κάνατε το καλύτερο καί πολυτιμότερο δώρο. Ένα βιβλίο πού κάθε του σελίδα είναι ένας καημός, ένα τεράστιο βάσανο, μια αληθινή περιπέτεια Ακό¬μη καί εμείς πού ζήσαμε καί νιώσαμε όλες αυτές τίς εμπειρίες, ανατριχιάζουμε στο διάβασμα αυτών των γεγονότων καί των καταστάσεων. Αυτά φυσικά είναι μόνον ή κορυφή της πυραμίδας όλων όσων συνέβησαν απλά τώρα ελαττώθηκαν λίγο τα επεισόδια, όχι για άλλο λόγο αλλά διότι ελαττωθήκαμε καί εμείς. Αφανιστήκαμε καί εμείς και καταστραφήκαμε από όλες τίς απόψεις\nΌ μόνος λόγος πού συρρικνώθηκαν όλες αυτές οί καταστάσεις είναι ότι δεν υπάρχουν σήμερα Έλληνες με περιουσία στην χώρα μας, εκτός από μερικούς\nο Θεός θα μας κρίνει όλους μας. Μέσα από τα μύχια της καρδιάς μου σας ευγνωμονώ τι εμφανίσατε με αυτόν τον απλό τρόπο και το σωστό τρόπο το τι περνάμε……\nΣτη ζωή μου δεν έζησα τέτοια ευτυχισμένη περίοδο.; Χαλάλι τόσα χρόνια πού ήμουν στα κάτεργα.\nΠέρυσι, σαν νεόφερτος, βρέθηκα στην θέση αυτών πού βγήκαν τώρα, και βλέπουν τον ουρανό καί αναπνέ¬ουν ελεύθερα.\nΈνας ολόκληρος χρόνος πέρασε από τίς όμορφες γιορτές καί όλα τα της εκκλησίας μας.\nΕφέτος όμως κατασυγκινηθήκαμε όλοι μας, από δε-; ος και χαρά, από ιερότητα στιγμών ανεπανάληπτων πού ζήσαμε. Πρώτος ό γέροντας πού δεν μπορούσε να διαβά¬ζει από το κλάμα. Έκλαιγε συνέχεια. Στο τέλος των βα¬πτίσεων παρεκάλεσε να κάνουμε ατομική προσευχή, για πέντε λεπτά, ό καθένας ξεχωριστά.\nΣτην ζωή μου δεν έζησα καί δεν νομίζω ότι θα ξαναζήσω τέτοια ευτυχισμένη περίοδο. Χαλάλι τόσα χρόνιο πού ήμουν στα κάτεργα για το τίποτα. Ό Κύριος με αποζημίωσε με τέτοιο θαυμαστό τρόπο…. Μείναμε εκεί κα στο τραπέζι οπού ακούσαμε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα καί χριστουγεννιάτικους ύμνους. Τα έψαλλαν με όλη τους την ψυχή για τον Θεό, αλλά καί για μας.\nΧριστός γεννιέται, χαρά μεγάλη στην οικουμένη.\nΝιώσαμε ζεστασιά καί ότι έχουμε ένα στήριγμα\nΓια δεύτερη φορά ακούσαμε τα ωραία σας μηνύματα. Το γράμμα σας μας άγγιξε, νιώσαμε ζεστασιά καί ότι έχουμε ένα στήριγμα, ένα χέρι πού μας βοηθά, μια καρδιά πού μας σκέπτεται καί στηρίζει, ένα αδελφό καί φίλο….\nΓια μας τα γράμματα σας είναι παρηγοριά, είναι| βάλσαμο καί στήριγμα. Για μας ή καλημέρα σας αυτί είναι ελπίδα σωτηρίας. Είναι διαβεβαίωση ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε προστάτες καί αδελφούς.\nΕύκολο είναι να βαπτίσεις ψυχές, δύσκολο είναι να τίς κατευθύνεις, να τις οδηγείς σωστά καί να τίς αγαπάς. Εύκολα είναι τα λόγια, αλλά οί πράξεις είναι δύσκο¬λες….\nΚύριε Στυλιανέ, χαίρετε.\nΣάς ζητώ συγγνώμη πού δεν σας έγραψα. Ή αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω να διαβάζω καί να γράφω, καί δεν μου είναι εύκολο να εξομολογούμαι τίς σκέψεις μου καί αυ¬τά πού θέλω στον καθένα… Όμως στην κυρία… έχω ε¬μπιστοσύνη…\nΑυτή την φορά οί εξετάσεις ήταν πιο πολλές…\nΛίγες μήνες είναι πού βγήκαμε από το κολαστήριο της φυλακής. Ζήσαμε κάτω από τίς πιο άθλιες συνθήκες. Κάτω από βασανιστήρια τρομερά. Ή ψυχή μας μαύρη, οί καταστάσεις φοβερές.\nΚατόπιν, πού ή θέληση του Θεού, με την αγάπη όλων σας, μας έβγαλε έξω, προσπαθήσαμε να ζήσουμε με γιατρούς, θεραπείες, φάρμακα καί τεχνίτες αναπνοές….\nΣτο σπίτι της κυρίας ζήσαμε την αγάπη του\nΧριστού. Ζήσαμε θαύματα. Ανεβαίναμε κάθε μέρα πνευ¬ματικά. Νιώθαμε την παρουσία του Θεού μέσα μας καί γύρω μας. Νιώθαμε ένα χέρι να μας προστατεύει. Αισθα-νόμασταν ότι έχουμε σπίτι, φίλους, συγγενείς καί αδέλ¬φια….\nΕξ ονόματος όλων της οικογένειας μας σας υπόσχο¬μαι ότι θα τιμήσουμε το σπίτι αυτό πού ευλόγησε με την παρουσία του ό άγιος Φιλόθεος….\nΕυχαριστούμε για την αγάπη σας, για τα τρόφιμα.\nΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΌΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ .\nΟ ΑΣΚΗΤΗΣ και ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980).\nΤΕΤΡΑΜΗΝΙΑΙΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ.\nΤΕΥΧΟΣ 5. ΜΑΙΟΣ –ΙΟΥΝΙΟΣ 2002.\nΤΕΥΧΟΣ 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2004-09-12\nΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗ.\nPosted in ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ\nΘα ήθελα να ζητήσω συγγνώμην εν πρώτοις…\nΔείτε την αρχική δημοσίευση 1.127 επιπλέον λέξεις


Αρλίν Φόστερ: Αυτή είναι η γυναίκα που τρέμει ο Μπόρις Τζόνσον - Tromaktiko.gr\nΑρλίν Φόστερ: Αυτή είναι η γυναίκα που τρέμει ο Μπόρις Τζόνσον\n18 Οκτωβρίου 2019 11:10\nΤην λένε Αρλίν Φόστερ.\nΕίδε στα 8 της χρόνια άνδρες του IRA να πυροβολούν τον πατέρα της.\nΣτα 16 της γλίτωσε από επίθεση πάλι του IRA εναντίον του σχολικού της λεωφορείου.\nΉταν πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας.\nΣήμερα είναι επικεφαλής του μικρού κόμματος DUP το οποίο κρατάει στα χέρια του την τύχη του Μπόρις Τζόνσον και του Brexit.\nΗ 49χρονη Αρλίν Φόστερ, υπερασπίζεται επίμονα την ένωση της Βόρειας Ιρλανδίας με το Ηνωμένο Βασίλειο. Μπορεί Λονδίνο και Βρυξέλλες να ανακοίνωσαν πως κατέληξαν σε μια νέα συμφωνία για το Brexit, δύο εβδομάδες πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία του διαζυγίου ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο. Όμως το κείμενο πρέπει να εγκριθεί και από το βρετανικό κοινοβούλιο όπου το κόμμα της Φόστερ, με τους 10 βουλευτές του, είναι ο απαραίτητος σύμμαχος των Συντηρητικών του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον, οι πιο ευρωφοβικοί βουλευτές του οποίου θα ευθυγραμμισθούν με τη θέση του DUP. Όμως το DUP εξέφρασε ξεκάθαρα τις επιφυλάξεις του για τη συμφωνία που συνήφθη, καθιστώντας έτσι απίθανη την υιοθέτησή του από το κοινοβούλιο.\nΚι αυτό γιατί η Αρλίν Φόστερ, είναι αμετακίνητη στις αρχές της και ό,τι πηγαίνει προς την κατεύθυνση ενός διαφορετικού καθεστώτος για την επαρχία της Βόρειας Ιρλανδίας από εκείνο του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου είναι γι’ αυτήν απαράδεκτο. Το αίμα την έκανε πιο σκληρή\nΣτα 16 της, γλίτωσε από μια επίθεση εναντίον του σχολικού λεωφορείου της, που πραγματοποιήθηκε από τον IRA και είχε στόχο τον οδηγό του λεωφορείου που ήταν μέλος των ενόπλων δυνάμεων. «Πράσινο» φως και προβληματισμός στις Βρυξέλλες για το Brexit\nΗ γυναίκα αυτή με τα κοντά μαλλιά και το επιβλητικό παρουσιαστικό είναι δικηγόρος με πείρα στις διαπραγματεύσεις. Είχε πετύχει να λάβει πάνω από ένα δισεκατομμύριο στερλίνες για την επαρχία της ως αντάλλαγμα για να υποστηρίξει την πρώην πρωθυπουργό Τερέζα Μέι. Παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών, ήταν μέχρι πρόσφατα πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, πριν χρειαστεί να εγκαταλείψει τη θέση της, καθώς ενεπλάκη σ’ ένα σκάνδαλο στη διαχείριση επιδοτήσεων που προορίζονταν για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.\nΥποστηρίζει τις υπερσυντηρητικές ιδέες του κόμματός της σε ζητήματα ηθών, τάσσεται εναντίον των αμβλώσεων και του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων, που άλλωστε απαγορεύονται στην επαρχία.«Διαμορφώθηκε» από τις επιθέσεις


Οι Πρώτες Μέρες με το Μωρό στο Σπίτι | Μαιευτική Γυναικολογία | Dr. Gerasimos Marinakis\nΦωτ. - Πρώτες μέρες στο σπίτι\nΗ φροντίδα του ομφαλού.\nΚαθαρίστε τον ομφαλό με μια μπατονέτα (από αυτές που χρησιμοποιούμε για τα αυτιά) βρεγμένη με φυσιολογικό ορό ή οινόπνευμα.\nΠεράστε την μπατονέτα γύρω από το λώρο και μετά περάστε μια στεγνή μπατονέτα για να το στεγνώσετε. Ο ομφαλός πρέπει να παραμένει στεγνός, γι' αυτό μην τον καλύπτετε με την πάνα ή με γάζες.\nΔιπλώστε την πάνα προς τα κάτω για να τον αφήσετε ελεύθερο. Η αποκόλληση του λώρου γίνεται σταδιακά και στη φάση αυτή μπορεί να αφήσει ίχνη αίματος πάνω στην πάνα ή στα ρούχα.\nΤο ίδιο μπορεί να συμβεί και για 2 - 3 μέρες μετά την πτώση του λώρου.\nΑν πάντως δείτε δύσοσμες εκκρίσεις ή ερύθημα στο δέρμα γύρω από τον ομφαλό, θα πρέπει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας.\nΣυνήθως πλένουμε το μωρό τοπικά με βρεγμένη πετσέτα μέχρι να πέσει ο λώρος. Μετά μπορούμε να το βάλουμε στη μπανιέρα.\nΔεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα που θα πρέπει να γίνεται το μπάνιο. Τον πρώτο μήνα, ιδίως το χειμώνα, 3 φορές την εβδομάδα αρκούν. Αντιθέτως, το πρόσωπο, ο λαιμός, οι γλουτοί και τα γεννητικά όργανα θα πρέπει να καθαρίζονται καθημερινά.\nΗ θερμοκρασία του δωματίου θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 22 °C (βαθμοί κελσίου), ενώ η θερμοκρασία του νερού 36 - 37 °C.\nΓια τα μαλλιά αρκούν 2 λουσίματα την εβδομάδα.\nΌσον αφορά τα γεννητικά όργανα, στα κοριτσάκια καθαρίζουμε πάντα από μπρος προς τα πίσω. Στα αγοράκια δεν πειράζουμε την πόσθη ούτε την τραβάμε προς τα πίσω γιατί μπορεί να προκαλέσουμε τραυματισμό. Είναι απολύτως φυσιολογικό να δείχνει κλειστή στα νεογέννητα. Αφήστε τη φύση να κάνει το έργο της. Μέχρι την ηλικία των 3 ετών, στο 90 % των αγοριών θα έχει ανοίξει.\nΚατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας τα νύχια είναι συχνά κολλημένα στο δέρμα και γι' αυτό αποφύγετε να τα κόψετε. Μετά την πρώτη εβδομάδα μπορείτε να τα κόψετε με ψαλίδι ή νυχοκόπτη.\nΚάντε το μετά το μπάνιο (τα νύχια μαλακώνουν) ή όταν το μωρό κοιμάται. Δε χρειάζεται να κόψετε όλα τα νύχια με τη μία.\nΗ αλλαγή της πάνας.\nΑλλάξτε συχνά την πάνα και χρησιμοποιήστε σε κάθε αλλαγή κάποια από τις ειδικές κρέμες για τη μηρογεννητική περιοχή. Θα αποφύγετε έτσι ερεθισμούς και ερύθημα.\nΤο μωρό παίρνει περίπου:\n1 κιλό το μήνα από τη γέννηση ως και τον 3ο μήνα,\n500 γρ. το μήνα από τον 4ο ως τον 6ο μήνα,\n250 γρ. το μήνα από τον 7ο ως το 12ο μήνα.\nΓενικά το μωρό διπλασιάζει το βάρος γέννησης μέχρι τον 4ο - 5ο μήνα και το τριπλασιάζει μέχρι το 12ο μήνα.\nΚατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών υπάρχουν περίοδοι γρήγορης ανάπτυξης. Αυτό μπορεί να εμφανιστεί με απότομη αύξηση της όρεξης του μωρού. Ζητάει να φάει πιο συχνά και δείχνει πεινασμένο.\nΤο φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται πιο συχνά:\nμεταξύ της 4ης – 10ης μέρας,\nμεταξύ της 4ης – 6ης εβδομάδας,\nκοντά στον 3ο μήνα.\nΟι περίοδοι απότομης ανάπτυξης κρατούν μερικές μέρες. Αν θηλάζετε, προσφέρετε το στήθος πιο συχνά. Αν όχι, προσφέρετε 15 - 30 ml περισσότερο γάλα ανά γεύμα.\nΠροετοιμασία του μπιμπερό.\nΗ αναλογία είναι, 1 κοφτή μεζούρα για κάθε 30 ml νερού.\nΣτο μπιμπερό βάζουμε πάντα πρώτα το νερό και μετά τη σκόνη.\nΗ ποσότητα του νερού θα πρέπει να είναι πάντα πολλαπλάσιο του 30 (30 ml νερό + 1 μεζούρα, 60 ml νερό + 2 μεζούρες κλπ).\nΤα μπιμπερό αποστειρώνονται στον αποστειρωτή.\nΤο νερό βράζεται μία φορά την ημέρα και φυλάσσεται σε ένα θερμός. Δηλαδή δε χρειάζεται να βράζετε το νερό πριν από κάθε μπιμπερό.\nΟύρα – κενώσεις.\nΑπό την 5η ημέρα και μετά, το μωρό ουρεί τουλάχιστον 5 φορές την ημέρα.\nΌσον αφορά τις κενώσεις, τις 2 - 3 πρώτες μέρες είναι πηχτές και χρώματος πράσινου ή μαύρου (μηκώνιο). Στη συνέχεια το χρώμα και η υφή αλλάζουν και μπορεί να διαφέρουν αρκετά από ένα νεογνό σε άλλο. Κατά τη διάρκεια των 40 πρώτων ημερών, τα περισσότερα μωρά έχουν τουλάχιστον 3 - 4 κενώσεις τη μέρα, ενώ αν θηλάζουν μπορεί να έχουν μέχρι και 10 κενώσεις τη μέρα.\nΘερμοκρασία – ντύσιμο.\nΗ θερμοκρασία του δωματίου το χειμώνα θα πρέπει να είναι περίπου 20 - 22 °C.\nΑποφύγετε να ντύνετε το μωρό σας με πολλά ρούχα. Αν ο αυχένας του ιδρώνει τότε σημαίνει ότι ζεσταίνεται. Αγγίξτε τα χέρια και τα πόδια του για να καταλάβετε αν κρυώνει.\nΤο νεογνό κοιμάται 12 - 18 ώρες την ημέρα. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις τα νεογνά δεν "κοιμούνται τη νύχτα". Θεωρούμε ότι ένα βρέφος "κοιμάται τη νύχτα" όταν ο ύπνος είναι συνεχής για τουλάχιστον 6 ώρες στο διάστημα 11 το βράδυ έως 8 το πρωί. Για πολλά βρέφη αυτό συμβαίνει στον 3ο - 4o μήνα ενώ για μερικά μπορεί να συμβεί ακόμα και το 10o μήνα.\nΜετά την πρώτη εβδομάδα, αν το μωρό κοιμάται δε χρειάζεται να το ξυπνήσουμε για τάισμα.\nΣε περίπτωση που κοιμάται για διαστήματα μεγαλύτερα των 5 ωρών πάνω από μια φορά την ημέρα, συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας.\nΤο μωρό μπορεί να κλαίει επειδή πεινάει, χρειάζεται άλλαγμα, είναι κουρασμένο, ζεσταίνεται ή απλά έχει ανάγκη την επαφή μαζί σας.\nΟι κολικοί δεν εμφανίζονται πριν το τέλος της 2ης εβδομάδας και δε θα σας απασχολήσουν τις πρώτες μέρες.\nΑν θηλάζετε, δοκιμάστε να το κάνετε να ρευτεί πριν του δώσετε το άλλο στήθος, καθώς και στο τέλος του θηλασμού.\nΑν πίνει γάλα σε σκόνη τότε δοκιμάστε στη μέση του μπιμπερό και πάλι στο τέλος (εκτός αν πιει πολύ γρήγορα).\nΔε χρειάζεται πάντως να επιμείνουμε πάνω από 5 - 10 λεπτά.\nΕίναι πολύ συχνός. Απλά περιμένουμε να περάσει. Αν είναι η ώρα να φάει τότε αυτό μπορεί να βοηθήσει.\nΑν είναι έντονο και εμποδίζει το θηλασμό, καθαρίστε τη μύτη με φυσιολογικό ορό. Το φτάρνισμα που συχνά συνοδεύει το ρουθούνισμα δεν πρέπει να σας ανησυχεί.\nΣυμβαίνουν συχνά είτε αμέσως μετά το γεύμα, είτε αρκετή ώρα αργότερα. Αν είναι συχνές, μπορείτε να ανασηκώσετε την κούνια στη μεριά του κεφαλιού. Αν παραμένουν, μιλήστε με τον παιδίατρό σας.\nΤρόμος κάτω γνάθου.\nΤο παρατηρούμε συχνά όταν το μωρό κλαίει και είναι απολύτως φυσιολογικό.\nΜικρά τινάγματα των άκρων κατά τη διάρκεια του ύπνου.\nΣυμβαίνουν σε πολλά μωρά και είναι φυσιολογικά.\nΠαρατηρείται σε αρκετά νεογνά ως αποτέλεσμα της επίδρασης των ορμονών της κύησης. Στα κοριτσάκια μπορεί να παραμείνει για μερικούς μήνες. Μην το πειράξετε.\nΒλεννοαιματηρές εκκρίσεις στα γεννητικά όργανα (κορίτσια).\nΕίναι επίσης ορμονικής αιτιολογίας και υποχωρούν πάντα μετά από μερικές μέρες.\nΚρύσταλλοι ουρικού στα ούρα.\nΕμφανίζονται σαν πορτοκαλί χρώση στην πάνα. Πολλοί γονείς εσφαλμένα νομίζουν ότι πρόκειται για αίμα. Δεν είναι επικίνδυνοι και υποχωρούν αυξάνοντας λίγο την ποσότητα του φαγητού.\nΗ μεταφορά στο αυτοκίνητο.\nΗ μεταφορά θα πρέπει να γίνεται μόνο μέσα στα ειδικά καθίσματα για μωρά από 0 - 9 kg, ακόμα και κατά την έξοδο από το μαιευτήριο. Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος (πορτ-μπεμπέ, αγκαλιά) βάζει σε κίνδυνο την ασφάλεια του μωρού.


Εξέλιξη Πληθυσμού του Εξοχικού Φιλιατρών Μεσσηνίας Απογραφή Πληθυσμός Διάγραμμα εξέλιξης Πληθυσμού\nΕκτός από τα σπίτια στο χωριό υπάρχει το παλαιό κλειστό δημοτικό σχολείο. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Καθώς η βασική ενασχόληση των κατοίκων είναι με την ελαιοκομία, στην περιοχή του Εξοχικού έχει τη βάση της μονάδα παραγωγής διαφόρων προϊόντων με βάση την ελιά (όπως π.χ. τουρσιά κ.λπ.), τα οποία προορίζονται κυρίως για εξαγωγές. Στο χωριό διοργανώνει επίσης διάφορες εκδηλώσεις ο "Σύλλογος Απανταχού Κατσιμπαλαίων «Ο Άγιος Ιωάννης»", όπως τοπικό γλέντι, στο οποίο προσφέρεται γίδα παραδοσιακά βρασμένη σε καζάνι πάνω σε φωτιά από ξύλα. Σε απόσταση μικρότερη από 2 χιλιόμετρα από το χωριό βρίσκεται επίσης η Παραλία του Στομίου.\nΕξοχικό, από την ιστοσελίδα: buk.gr\nΤαχυδρομικός Κώδικας Εξοχικό Τριφυλίας Μεσσηνίας.\n2) Τ.Κ. Εξοχικού: Το Εξοχικό = Κατσίμπαλη, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.\nΕξοχικό, από την ιστοσελίδα: moriasnow.gr.\nΔιοικητικές Μεταβολές Οικισμών > Κατσίμπαλης - Εξοχικόν (Μεσσηνίας), από την ιστοσελίδα: www.eetaa.gr\n"Messinia: Olive Culture in the land of Messinia" - "Μεσσηνία. Ο Πολιτισμός της Ελιάς στη Μεσσηνιακή Γη", Biotourism Guide - Βιοτουριστικός Οδηγός, από την ιστοσελίδα: biopolitics.gr, Biotourism – Olive Culture in the land of Messinia, έκδοση: "Biopolitics International Organisation" - "Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής", Αθήνα 2015, ISBN 978-960-7508-55-3, σελ. 360.\nΔιοικητικές Μεταβολές Οικισμών > Κ. Κατσίμπαλη (Μεσσηνίας), από την ιστοσελίδα: www.eetaa.gr\nΠαραλίες > Ακτές Δημοτικής Ενότητας Φιλιατρών > Στόμιο, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.


Αρχική ΑΠΟΨΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ : Το πρόβλημα και η λύση για τον πεζόδρομο της...\nΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ : Το πρόβλημα και η λύση για τον πεζόδρομο της Παπαδιαμάντη\nΤις τελευταίες μέρες παρατηρείται θέμα συζήτησης το κλείσιμο της οδού Παπαδιαμάντη για την διέλευση οχημάτων καθώς και για την στάθμευση αυτών.\nΘέλω να παραθέσω την άποψη μου αλλά και την ορθότητα του θέματος.\nΝα έρθουμε λίγο στην πράξη. Η χρήση της συγκεκριμένης οδού με το όχημα αντικειμενικά ποιους εξυπηρετεί: τις ανοιχτές επιχειρήσεις και τους κατοίκους που διαμένουν περιμετρικά αυτής. Δυστυχώς όμως η κατάχρηση γίνεται από όλους τους κατοίκους του νησιού πολλές φορές άσκοπα και ο λόγος είναι ότι βαριόμαστε να κάνουμε τον κύκλο από τον περιφερειακό δρόμο για να φτάσουμε στο λιμάνι.\nΕπειδή όμως είναι και εμπορικός δρόμος με τα περισσότερα φαρμακεία να εδρεύουν εντός της οδού,υπηρεσίες , τράπεζες κ.α. λογικό είναι να επιμένουμε στην χρήση του για να εξυπηρετηθούμε πιο εύκολα. Εδώ όμως διαπιστώνουμε 2 θέματα\n1) Παραβιάζουμε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας που σημαίνεται σε όλη την οδό με σχετικές πινακίδες ως αποκλειστική χρήση πεζοδρόμου και μόνη εξαίρεση την διέλευση των οχημάτων τροφοδοσίας και οχημάτων έκτακτης ανάγκης δηλ. ασθενοφόρου, αστυνομίας και πυροσβεστικής ,\n2) Βιάζοντας την ελευθερία των πολιτών να κάνουν χρήση αυτό που νομοθετικά τους ανήκει και να απολαύσουν έναν περίπατο στους λιγοστούς πεζοδρόμους που διαθέτει το νησι.\nΕδώ υπάρχει και ένα χρόνιο πρόβλημα που πρέπει και μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα. ΈΛΛΕΙΨΗ ΘΈΣΕΩΝ ΣΤΆΘΜΕΥΣΗ Σ ΟΧΗΜΆΤΩΝ. Να επισημάνω ότι ζούμε σε ένα νησί που ευτυχώς υπάρχουν οι χώροι εκμετάλλευσης .(Στη Σαντορίνη για όσους γνωρίζουν μέσα στη Χώρα στην Καλντέρα όπου βρίσκονται σχεδόν όλες οι υπηρεσίες δεν υπάρχει ούτε καν δρόμος διέλευσης και με δύσβατα σοκάκια).\nΤην λύση την έχει αποκλειστικά η Δήμος. Εκμετάλλευση ιδιόκτητων οικοπέδων του Δήμου με μελέτες για θέσεις στάθμευσης η ακόμα και η εκμίσθωση ιδιωτών για την δημιουργία των χώρων αυτών .Άσκηση πίεσης στους αρμόδιους ανθρώπους.\nΜέχρι να γίνουν πράξη λοιπόν και επειδή έχουμε χειμώνα, απελευθερώνονται αρκετές θέσεις πάρκινγκ και με λίγο παραπάνω περπάτημα ,( βελτιώνει την υγεία μας) μπορούμε να εξυπηρετηθούμε για τις καθημερινές μας εργασίες .\nΤο ερώτημα που γεννάται είναι ,θέλουμε να αποκτήσουμε κάποτε παιδεία και σεβασμό πάνω στους δρόμους ή μπορεί να γίνει με τον δύσκολο τρόπο ξοδεύοντας χρήματα αλλά και κάποιες φορές ακόμα και με την ίδια την ζωή μας.\nΘέλω λοιπόν να βλέπω και το χειμώνα οικογένειες να κατεβαίνουν πεζοί την Παπαδιαμάντη χωρίς τον κίνδυνο τροχαίου ατυχήματος , όπως και για κάθε πεζό που διασχίζει τον δικαιωματικά συγκεκριμένο δρόμο .\nΌλοι πρεσβεύουμε τα δικαιώματά μας αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά μας και στην κοινωνία που θέλουμε να φτιάξουμε.!\nΜε εκτίμηση , Παπαδόπουλος Ιωάννης.\nΠροηγούμενο άρθροΘΟΔΩΡΗΣ ΤΖΟΥΜΑΣ : Κλείνει εκκρεμότητες για πλωτή, και ΤΑΙΠΕΔ με τον Υπουργό Τουρισμού Χάρη Θεοχάρη\nΕπόμενο άρθροΓιορτή Αποστόλου Ματθαίου-Προστάτη των Τελωνειακών | εκδηλώσεις στην Σκιάθο\nMην μας κρίνεις βιαστικά εμάς που γελάμε πολύ… / της Αναστασία Κορινθίου