Ο άνθρωπος του ντουλαπιού -ή του καμπινέ « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Τα αρχαία ελληνικά δεν είναι ξένη γλώσσα: είναι κάτι χειρότερο\nΕίπαμε, η ιστορία μπορεί να μην είναι αληθινή αλλά απλώς γουστόζικη, πάντως το γεγονός είναι ότι η λέξη cabinet στα γαλλικά σημαίνει ένα σωρό πράγματα: ένα μικρό δωμάτιο πλάι σ’ ένα μεγαλύτερο, έναν χώρο όπου αποσυρόμαστε για να μελετήσουμε, ένα δωμάτιο-γραφείο, αλλά και το γραφείο μελετών ή το δικηγορικό γραφείο, ή το σύνολο των συμβούλων μιας εξέχουσας πολιτικής προσωπικότητας, άρα και το υπουργικό συμβούλιο· σημαίνει επίσης έναν χώρο ή ένα έπιπλο όπου φυλάμε πολύτιμα αντικείμενα· σημαίνει, τέλος, ένα δωματιάκι ή έναν χώρο όπου αποσύρεται κανείς για να καλλωπιστεί, ή για να ανακουφιστεί από τις σωματικές του ανάγκες, αυτό που εμείς λέμε καμπινέ: το αποχωρητήριο, τον απόπατο, την τουαλέτα, το βεσέ, το μέρος.\nΣτα γαλλικά όλες αυτές οι σημασίες συνυπάρχουν. Στα αγγλικά, η λέξη γράφεται όμοια, cabinet, αλλά προφέρεται διαφορετικά. Μερικές από τις σημασίες των γαλλικών διατηρούνται, άλλες λείπουν. Βασικά, στα σημερινά αγγλικά cabinet είναι αφενός κάποιο έπιπλο: ντουλάπι ή αυτό που λέμε βιτρίνα ή το κουβούκλιο της τηλεόρασης και αφετέρου το υπουργικό συμβούλιο, η κυβέρνηση. Οι άλλες σημασίες, όπως του γραφείου μελετών δεν φαίνεται να υπάρχουν σήμερα και δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ· και, απ’ όσο μπόρεσα να ψάξω, το cabinet δεν έχει σήμερα τη σημασία του αποχωρητηρίου και μάλλον δεν την είχε ποτέ. Η σημασία του υπουργικού συμβουλίου γεννήθηκε στα αγγλικά και από εκεί πέρασε στα γαλλικά.\nΠαρεμπιπτόντως, να πούμε ότι η ετυμολογία της λέξης δεν είναι ξεκαθαρισμένη· το γαλλικό cabinet από το cabine φαίνεται να ανάγεται σε ένα υστερολατινικό capanna, το οποίο δεν έχει σαφή ετυμολογία, ούτε ξέρουμε με βεβαιότητα αν το γαλλικό είναι παλιότερο ή το ιτ. gabinetto. Σε μας πάντως η λέξη έφτασε από τα γαλλικά, αλλά, αν εξαιρέσουμε την αργκό των βρυξελλιωτών, δεν έχει άλλη σημασία πέρα από του αποχωρητηρίου. Και άλλοι το κρατούν άκλιτο και ουδέτερο (το καμπινέ) αλλά οι περισσότεροι το έχουμε κάνει αρσενικό, ο καμπινές. Δεν είναι βέβαια λέξη που θα τη δούμε συχνά γραμμένη.\nΑλλά είπα πολλά και δεν είπα για τη μεταφραστική γκάφα. Διάβασα το σαββατοκύριακο ότι στην εξεταστική επιτροπή για τη Μίζενς έγινε λόγος και για έναν υπουργό της ΝΔ που λαδώθηκε. Ύστερα, διευκρινίστηκε ότι το κείμενο δεν έκανε λόγο για υπουργό αλλά για «άνθρωπο του υπουργικού συμβουλίου». Φαίνεται όμως ότι επρόκειτο για έναν επιπλοποιό, και μάλιστα για εμπορική επωνυμία.\nΤι συνέβη; Χωρίς να έχω διάθεση να μπω στις λεπτομέρειες, φαίνεται πως μέσα στη δικογραφία βρέθηκε -και αφέθηκε να διαρρεύσει- και ένα ηλεμήνυμα στο οποίο καλείται κάποιος να πληρώσει το υπόλοιπο 50% στον «άνθρωπο του υπουργικού συμβουλίου». Το πρωτότυπο ήταν αγγλικό, η μετάφραση φαίνεται πως είχε γίνει από τη μεταφραστική υπηρεσία του ΥΠΕΞ. Όπως διαβάζω σε ένα ρεπορτάζ (που δεν ξέρω αν είναι αξιόπιστο, αλλά έτσι δείχνει) το πρωτότυπο γράφει:\nPlease see the information required to give the balance of the 50% deposit for the cabinet man.\nΠαρακαλώ να ρίξεις μια ματιά στις πληροφορίες που χρειάζονται για να δωθεί (sic) το υπόλοιπο της 50% κατάθεσης για τον άνθρωπο του Υπουργικού Συμβουλίου.\nΜόνο που, όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα.\nΑν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό· αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο.\nΘα μου πείτε, γκουγκλίζοντας «Cabinet man», βγαίνει αμέσως η εταιρεία, οπότε ίσως να έμπαιναν ψύλλοι στ’ αυτιά και να αποφευγόταν το λάθος –προσέξτε όμως ότι στην πρώτη δεκάδα αποτελεσμάτων του γκουγκλ, τουλάχιστο στο δικό μου μηχάνημα, υπάρχει και ένα όπου ο cabinet man είναι πολιτικός και όχι επιπλοποιός.\nΑλλά οι παγίδες συνεχίζονται: Αν πάτε στην ιστοσελίδα της εταιρείας The Cabinet Man, θα δείτε ότι κάποιες κουζίνες της εταιρείας διαφημίζονται σε «αθηναϊκά περιοδικά». Αθηναϊκά; Όχι ακριβώς –δηλαδή όχι της Αθήνας, αλλά της Άθενς, Τζόρτζια!\nΟπότε, πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.\nThis entry was posted on 1 Ιουνίου, 2010 στις 20:00\tand is filed under Επικαιρότητα, Ιστορίες λέξεων, Μαργαριτάρια, Μεταφραστικά, Ψευδόφιλες λέξεις. Με ετικέτα: Ζίμενς, Μεταφραστική Υπηρεσία ΥΠΕΞ, καμπινές. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n231 Σχόλια προς “Ο άνθρωπος του ντουλαπιού -ή του καμπινέ”\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:08\nΗ εργαζόμενη στο καμπινέ μου θυμίζει το άλλο που μου έχουν μεταφέρει ως αληθινό αλλά μπορεί να είναι μπεντροβάτο: ηλικιωμένη από την επαρχία αναρωτιόταν γιατί οι τουαλέτες που της είπαν ότι είναι οι γυναικείες έγραφαν απ’ έξω ότι έχουν μέσα «Λαδιές».\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:11\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:37\nΧαμένοι στην… μετάφραση και στις μίζες!\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:39\nὁλόκληρο ἀστυνομικὸ μυθιστόρημα θὰ μποροῦσε νὰ γράψῃ κανείς!\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:44\nΚάπου είχα διαβάσει – και η πείρα το επιβεβαιώνει – ότι η αστική τάξη στην Ελλάδα απέφευγε να χρησιμοποιεί λέξεις του «χύδην» όχλου για να εκφράσει το αποχωρητήριο. (Με την ευκαιρία: τι καίρια λέξη είναι αυτή!) Έτσι αντί να λέει αποχωρητήριο ή απόπατος, εισήγαγε την εκλεπτυσμένη γαλλική «καμπινέ». Η λέξη με τον καιρό γενικεύτηκε και απέχτησε και κατάληξη ( καμπινές) και μάλιστα άρχισε και να κλίνεται κανονικά. Μετα τον «εκχυδαϊσμό» της λέξης έγινε νέα εισαγωγή εκ του εξωτερικού: τουαλέτα.\nΤώρα κάπου έχει πάρει το μάτι μου και μια αγγλική λέξη, repose ή κάτι τέτοιο.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 20:57\nΚαμπινεδάρχη ή λεκανιέρο έλεγαν το Μητσοτάκη, επειδή, λέει, οργάνωσε την αποστασία στους καμπινέδες της βουλής.\nΒλέπω οτι στο Μπιντέ ο Χάκκας χρησιμοποιεί τον καμπινέ εναλλακτικά με την τουαλέτα.\n>το αποχωρητήριο, τον απόπατο, την τουαλέτα, το βεσέ, το μέρος.\nΗ γιαγιά μου τον έλεγε αγκαίο (< αναγκαίος). Η μάνα μου αποχωρητήριο και μέρος, μετά ήρθε το καμπινέ/ο καμπινές και στο τέλος μάθαμε την τουαλέτα. Άλλο μπέρδεμα και μ' αυτή.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:07\nΕίναι το καχύποπτο μυαλό μου που με κάνει να διαβάζω this cabinet man και όχι the cabinet man στο επίμαχο ηλεμήνυμα;\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:12\nΕγώ the διαβάζω, αλλά το e είναι κάπως ταλαιπωρημένο.\nΜαρία (6) νόμιζα ότι καμπινεδάρχη τον Μητσό. τον είχε βγάλει το Ποντίκι το 1978 επειδή είχε διαδοθεί ευρέως ότι η βίλα του στα Χανιά είχε 7 καμπινέδες.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:17\nΝομίζω παραπάνω από 7. Δεκαεφτά ίσως;\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:23\nΕννιά αχνοθυμάμαι εγώ.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:28\nΣτο Ακρωτήρι ο Μητοtack έχει βίλα με 14 καμπινέδες. Η «ροζ βίλα» είχε 17.\nΠάντως, ο κόσμος ψήφισε ΓΑΠ για τα Αγγλικά του και το γυμνασμνένο του κορμί. Τελικά μας τα έκανε μαντάρα. Εμ απ’ το ποδήλατο πέφτει και γκρεμοτσακίζεται, εμ το e-mail το πατσαβούριασαν.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:32\nΝα με ζμπαθάτε. Λάθος.\nΟ οικοδεσπότης είχε δίκιο:\n1 Ιουνίου, 2010 στις 21:37\nΑυτό είναι το καλύτερο λεξικό. Το προηγούμενο είναι λάθος και αν θέλετε το σβήνετε.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 22:10\nΑδημονώ να ιδώ το πρώτο αστυνομικό-ετυμολογικό μυθιστόρημα (μετά τα ιστορικά, επιστημονικά, ψυχολογικά τοιαύτα).\nΑπό το capanna βγαίνει και η καμπάνα το τουριστικό κατάλυμα, που συζητούσαμε τις προάλλες για την προφορά του (προσωπικά το προφέρω ακριβώς όπως και την καμπάνα του Άγιου Θωμά, ενερυθριάστως).\n1 Ιουνίου, 2010 στις 22:36\nΣπεύδω να δώσω υλικό για το αστυνομικό-ετυμολογικό μυθιστόρημα 🙂\nΤο ζήτημα δεν είναι τόσο απλό όσο έσπευσαν να το παρουσιάσουν ήδη πάρα πολλά ιστολόγια και μέσα, κάνοντας λόγο για γκάφα τεραστίων διαστάσεων.\nΚαταρχάς, μια έρευνα στο google περισσότερο συσκοτίζει παρά διαφωτίζει, από τη στιγμή που το 90% των αποτελεσμάτων είναι πλέον ιστοσελίδες και ιστολόγια που αναπαράγουν τη λεγόμενη γκάφα..\nΑπό την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι μια έρευνα βρίσκει όχι μία, αλλά δύο εταιρείς που δραστηριοπούνται στο χώρο του επίπλου, με σχεδόν ταυτόσημο όνομα: η πρώτη λέγεται «Cabinet Man» και έχει έδρα το Οντάριο του Καναδά και η άλλη λέγεται «The Cabinet Man» και έχει έδρα τη Αθήνα της Γεωργίας. Είναι αμφότερες μικρές μάλλον επιχειρήσεις. Εφόσον μιλάμε πάντως για εταιρεία και όχι για υπουργό, πρόκειται σίγουρα για τη δεύτερη.\nΈνα συναφές ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν κεφαλαία αρχικά γράμματα στο cabinet και στο man από το συντάκτη του ηλεμηνύματος, όπως είναι και η γραφή της πρωτότυπης ονομασίας της εταιρείας, προκειμένου να μην υπάρξει σύγχυση με ενδεχόμενες άλλες χρησεις των λέξεων; Αμέλεια, θα μου πείτε, ή…;\n1 Ιουνίου, 2010 στις 22:56\nΕμείς, ίσως επηρεασμένοι από τα αμερικάνικα, πάντα λέγαμε «στο μπάνιο». Πάντως εχει ενδιαφέρον η ποικιλία των λέξεων για το ίδιο δωμάτιο, και το τι υπονοεί για το χρήστη. Όχι μόνο στα ελληνικά, αλλα΄και σε άλλες γλώσσες.\nΣχετικά με τη μετάφραση από το ΥΠΕΞ τώρα, και λίγα βλέπουμε, αν κρίνω από παλιότερες μεταφράσεις «επίσημες» που έχω δει.\nΑπό την άλλη, θα περίμενα σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής να μη γίνεται η μετάφραση από το ΥΠΕΞ αλλά να γίνεται απόσπαση του μεταφραστή στη Βουλή για όσο χρειάζονται τις υπηρεσίες του. Ώστε να λιγοστεύουν οι διαρροές.\nΑπό την άλλη, αναρωτιέμαι πως βρέθηκε αυτό το ημέιλ στην επιτροπή. Έκανε η αστυνομία έρευνα στον υπολογιστή του επιχειρηματία (με ένταλμα κλπ); Το έδωσε κάποιος από το γραφείο του επιχειρηματία; Το’πιασε το echelon;\n1 Ιουνίου, 2010 στις 22:59\nTo deposit δέν είναι η προκαταβολή; (Αναφέρεται ως κατάθεση, στην μετάφραση του ηλεμηνύματος)\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:03\n#7 . Συμφωνώ με τον Π2. Λές και είχε δοσοληψίες με πολλούς ντουλαπάδες;\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:10\nΑξίζει πάντως να επισημανθεί ότι «cabinet man», αν και λίγο άκομψο, πάει να πει «ντουλαπάς». Εγώ έτσι το ξέρω. Γιαυτό πιο πάνω γράφω ότι δεν ξέρουν ούτε καν λίγα αγγλικούλια.\nΑυτό που οι του Βαλυράκη θα ήθελαν να σημαίνει «μέλος υπουργικού συμβουλίου», έπρεπε να το βρουν ως «cabinet MEMBER» και όχι «man».\nΤο ενδιαφέρον ειναι ότι, μετά από αυτό το φιάσκο, τις επόμενες «αποκαλύψεις» της εξεταστικής επιτροπής ο κόσμος θα τις βλέπει πίσω από ένα παχύ μωβ πέπλο δυσπιστίας.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:17\n>Από την άλλη, αναρωτιέμαι πως βρέθηκε αυτό το ημέιλ στην επιτροπή.\nΟι Γερμανοί το περιέλαβαν στη δικογραφία, γι’αυτό και η μετάφραση απ’ το ΥΠΕΞ.\nΝίκο, μόνο ο Αλφρέδος μπορεί να μας διαφωτίσει. Το χαρακτηρισμό τον χρησιμοποιούσε γνωστός μου, που καμπινεδάρχη τον ανέβαζε, λεκανιέρο τον κατέβαζε, κι όταν τον ρώτησα -οι 7 καμπινέδες μας ήταν άγνωστοι, μου έδωσε αυτή την εξήγηση.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:30\nΠολύ πρόσφατο είναι το «πολυκατόρθωμα» της Μεταφραστικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ σχετικά με τη προσφυγή του Τριανταφυλλόπουλου στη Γουγλ:\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:34\nΜαρία ο αριθμόν των καμπινέδων παρατέθηκε ήδη.\nΜε αυτούς συνδέεται ο τίτλος του καμπινεδάρχη.\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:45\nΕγώ θυμάμαι ότι μικρός (γύρω στο 1958) «τουαλέτα» ήξερα μόνο το έπιπλο όπου κάθονταν να φτιασιδωθούν οι κυρίες, και με έκπληξη έμαθα ότι στα γαλλικά θα πει αποχωρητήριο. Τώρα, μισόν αιώνα (Χριστέ μου!) αργότερα, η κόρη μου (13 ετών) παραξενεύεται που το λέω «μέρος»…\n1 Ιουνίου, 2010 στις 23:50\nΑν επρόκειτο για εταιρεία, θα έλεγε «for Cabinet Man», δηλαδή κεφαλαία αρχικά και μάλλον χωρίς άρθρο.\nCabinetmaker είναι ο επιπλοποιός γενικώς (και μάλιστα για ποιοτικά έπιπλα) και πιστεύω ότι με αυτή τη σημασία χρησιμοποιεί το cabinet man.\nΤο περίεργο είναι ότι ζητά να μπουν τα λεφτά στο λογαριασμό αγγλικής εταιρείας, της Build-It Ltd.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 00:10\nΆγγελε, όπως θα ξέρεις, για τους Γάλλους σημαίνει μέρος μόνο στον πληθυντικό.\nΤην ίδια χρονολογία πρωτάκουσα κι εγώ τη λέξη κι αποτέλεσε το ανέκδοτο της γειτονιάς. Μας τη μετέφερε η μπακάλισσα. Ήταν σ’ ένα χοντρέμπορο στο κέντρο της πόλης, όπου εμφανίστηκε πελάτης Αθηναίος που ζήτησε την τουαλέτα. Ακολούθησε πλήρης ασυνεννοησία μέχρι που χρησιμοποίησε κάποιο συνώνυμο.\nΝικέλ, στο ρεπορτάζ της ΝΕΤ επισημάνθηκε σαν αξιοπερίεργο οτι τα ψιλικοκά πέρασαν απο διάφορες τράπεζες μέχρι να φτάσουν στον ντουλαπά.\nΌταν ακουγόταν η επιτυχία της τότε εποχής με τους στίχους «οι τρεις καμπαλέρος στο ίδιο το μέρος» τα μάτια μας αποκτούσαν πονηρή έκφραση. 😀\nΠάντως αν δεν υπάρχει κάτι πίσω η υπόθεση μου θυμίζει το ανέκδοτο με την παρεξήγηση των αρχικών WC το οποίο οδήγησε το 1959 στην αποπομπή του Jack Paar από την εκπομπή Tonight του NBC. (βαριέμαι να το γράψω πάντως ο ερωτών Amerik;anow ήθελε να μάθει αν κάποιο διαμέρισμα είχε wc και ο ερωτώμενος Άγγλος ιερωμένος από μετάφραση (ίσως του ΥΠΕξ 😆 ) κατάλαβε wayside chapel.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 00:53\n…και στην πιο ανεβασμένη έκδοση: Λουτροκαμπινές\n2 Ιουνίου, 2010 στις 02:18\nΠερί γαλλοελληνικών ανταλλαγών λέξεων, φίλος Γάλλος με πατέρα ελληνιστή μας διηγήθηκε ότι κάνοντας διακοπές στην Ελλάδα ο πατέρας του προσπαθούσε να συννενοηθεί στα ελληνικά. Κάποια στιγμή λοιπόν που θέλησε να πάει στην τουαλέτα της ψαροταβέρνας που έτρωγαν ρώτησε τον ταβερνιάρη πού ευρίσκεται το σκατοδρόμιο κι έγινε το σώσε από τα γέλια.\nΚατά τα άλλα, κι εγώ μικρός μέρος το άκουγα από τη γιαγιά μου και αποχωρητήριο ή πιο συχνά μπάνιο από τους γοννείς μου ενώ τουαλέτα ήξερα κυρίως το φόρεμα και δεύτερο το έπιπλο με τον καθρέφτη.\nΌσο για εδώ στη Γαλλία, θα έλεγα ότι η συνηθέστερη χρήση του cabinet είναι για ιατρείο ή για δικηγορρικό γραφείο και μετά για υπουργείο.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 04:32\nΕμένα πάλι η σμυρνιά γιαγιά μου το έλεγε χρεία (που θυμίζει το αγκαίο<αναγκαίο της Μαρίας).\nΟ Βοσταντζόγλου στο Αντιλεξικό του έχει:\nαπόπατος, αποχωρητήριον, ανακουφιστήριον, αφοοδευτήριον, αφεδρών, κοπρών (οπότε, μια χαρά το σκατοδρόμιο του Γιάννη), χρεία, αναγκαίο(ς), καμπινές (προσέξτε, χωρίς το -ς σε παρένθεση), μέρος, τα τρία μηδενικά, το νούμερο εκατό, τουαλέτα, χαλές, water closet, WC\nΓια τα τρία μηδενικά δεν ξέρω (να υποθέσω κάτι σχετικό με γραφεία σε υπηρεσίες;), αλλά για το νούμερο εκατό ξέρω από την Ολλανδία, όπου κυκλοφορεί ως ανέκδοτο ότι κάποιος ήθελε να πάει στο "νούμερο 100" και όταν τον ρώτησαν τι είναι αυτό και τους εξήγησε ότι εννοούσε την τουαλέτα κατάλαβαν ότι διάβαζε το βρετανικό loo ως "νούμερο 100"! Μου κάνει εντύπωση όμως που αυτό είχε περάσει στα ελληνικά (προφανώς θα ήταν σε εποχές που η αστυνομία δεν είχε νούμερο κλήσης το 100 – γιατί κατά τα άλλα το 100 στα ελληνικά, όσο ξέρω, την αστυνομία δηλώνει μόνο).\n2 Ιουνίου, 2010 στις 05:17\nΣτα «Γραμματα απο την Γερμανια» (θυμαστε το τραγουδι του Μαρκοπουλου «μιλω για τα παιδια μου και ιδρωνω»), ο Β.Βασιλικος γραφει καπου για τις γυναικες που δουλευαν καθαριστριες και μαλιστα στις τουαλεττες, οτι ελεγαν μεταξυ τους, «δουλευουμε στις πουτσες». (Απο το putzen προφανως).\nΜε ολα αυτα θυμηθηκα μια ιστορια. Το 1978 η 1979 επισκεφτηκε την Ξανθη ενα κλιμακιο υπουργων με επικεφαλης τον Μητσοτακη (υπουργος συντονισμου ηταν τοτε η κατι τετοιο). Εκατσαν ενα σ/κ και συνοδευονταν και απο τις κυριες τους. Ετυχε εκεινη την Κυριακη το πρωι να δινει διαλεξη ο Παπανουτσος και ειχα παει να παρακολουθησω. Θυμαμαι εξω εριχνε καποια στιγμη καρεκλοποδαρα. Ειμουν τοτε προεδρος σε εναν πολιτιστικο συλλογο στην ιδιοκτησια του οποιου ηταν-και ειναι-το Λαογραφικο Μουσειο Ξανθης, παλιο σπιτι καπνεμπορων (της οικογενειας Κουγιουμτζογλου). Με ειδοποιουν λοιπον ξαφνικα οτι οι κυριες των υπουργων θελουν να επισκεφθουν το λ.μ. (η φιλη που ειχαμε υπευθυνη στον συλλογο για το μουσειο ετυχε να εχει αλλες δουλειες). Αφηνω λοιπον τον Παπανουτσο και πηγαινω να ανοιξω το Μουσειο και να ξεναγησω τις κυριες Στον δευτερο οροφο του κτιριου υπαρχει ενας καμπινες με λεκανη αποχωρητηριου ιδαιτερα στολισμενη και διακοσμημενη. Οπως ισως καταλαβατε ηδη η κ. Μητσοτακη εδειξε ιδιαιτερο ενδιαφερον για την λεκανη αυτη, την ωρα που εγω προσπαθουσα να της εξηγησω τις αναγκες που ειχαμε τοτε για την αναβαθμιση του κτιριου αυτου κ.λ.π. Οταν στην συνεχεια χωρισαμε και γυριζα με την ελπιδα κατι να προλαβω απο Παπανουτσο, οσοι κυκλοφορουσαν εκεινη την ωρα στους δρομους της πολης εβλεπαν εναν ηλιθιο να γελαει μονος του, του σκασμου.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 05:19\n«ο άνθρωπος του καμπινέ» | αγριμολόγος said\n2 Ιουνίου, 2010 στις 06:40\n[…] Χτες ο φίλος Νίκος Σαραντάκος σε ένα σπαρταριστό του κείμενο αναφέρει: «…όπως φαίνεται, ο cabinet man δεν ήταν ο άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου αλλά ο επιπλοποιός, πολύ περισσότερο που υπάρχει και εταιρεία Cabinet Man, που είχε φτιάξει τα έπιπλα στο νιουγιορκέζικο σπίτι του παραλήπτη ή του αποστολέα. Αν πράγματι η μετάφραση έχει γίνει από την Υπηρεσία του ΥΠΕΞ, είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας –δείτε το ορθογραφικό λάθος στο «δωθεί» και το απερίγραπτο «της 50% κατάθεσης». Θα τολμούσα να πω ότι από μεταφραστική άποψη περισσότερα ελαφρυντικά βρίσκω στο βασικό μαργαριτάρι που δημιούργησε την όλη φασαρία, διότι αν δεν έχεις συμφραζόμενα (και εδώ δεν υπάρχουν) δεν είναι πρόδηλο ότι πρέπει να προκρίνεις τη μια επιλογή (επιπλοποιός) έναντι της άλλης (άνθρωπος του Υπουργικού Συμβουλίου). Αν ξέρεις ότι έχεις δυο φίλους που ο ένας επιπλώνει το σπίτι του, θα διαλέξεις τον επιπλοποιό• αν ξέρεις ότι πέφτουν οι μίζες σαν χαλάζι, δεν θέλει και πολύ να προτιμήσεις το Υπουργικό Συμβούλιο…» […] «… πάλι καλά που δεν έκαναν «άνθρωπο του καμπινέ» τον cabinet man. Αν και, κρίνοντας από την αφόρητη δυσωδία που αναδίδει η δικομματική μας χαβούζα, αυτή θα ήταν η πιο εύστοχη απόδοση.» […]\n2 Ιουνίου, 2010 στις 07:37\n@Xyz (#17): Από τη στιγμή που ο μεταφραστής αποφάσισε να κάνει τον ντουλαπά μέλος του υπουργικού συμβουλίου, η απόδοση του deposit ως κατάθεση ήταν μονόδρομος. Αν είχε κατανοήσει τον ντουλαπά, η προκαταβολή θα αναδυόταν από μόνη της ως πιθανότερη και προτιμότερη λύση.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 07:52\nΤάσο, ευχαριστώ για τα συνώνυμα -λείπει μόνο η φανταρίστικη Καλλιόπη!\nΜην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα το αναγκαίο/χρεία/απόπατος κτλ. ήταν συνήθως έξω από το σπίτι.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 08:55\nΤο «Πρώτο Θέμα» που πρωτοστάτησε στην «αποκάλυψη», δεν λέει τίποτα τώρα στο site του για τη γκάφα του. Κλασική τακτική του χειρότερου Αυριανιστή της εποχής μας. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο αλήτης αυτός την πατάει και μετά σφυρίζει αδιάφορα.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 09:40\nΆντε να συμμετάσχω κι εγώ λίγο στην αποπατολογία!\nΣτα γαλλικά, άλλο cabinet de toilette κι άλλο cabinet de toilettes: στο πρώτο οι κυρίες (κυρίως) καλλωπίζονται, ενώ στο δεύτερο… πηγαίνουν όλοι (όχι δεν λείπει γράμμα!).\nΣτα γαλλικά «Γαλλίας» λέμε συνήθως «les toilettes» (στο Βέλγιο la toilette), γι΄ αυτό οι Έλληνες που πρωτομαθαίνουν γαλλικά ρωτάνε που είναι η τουαλέτα και τους απαντάμε… στη μοδίστρα.\nΤο άρθρο της Βίκις αρκετά εκτενές:\nΣυγγνώμη τώρα, πρέπει να πάω στο… μέρος (κι ύστερα σου λένε ότι το politically correct είναι σημερινή εφεύρεση!).\n2 Ιουνίου, 2010 στις 09:42\nΕπίσης, λείπει το χεστήριο (το οποίο βρίσκω και στο Γούγλη, αλλά κατά κανόνα ως επίθετο αντί του -ορθότερου, αν μπορεί να το πει κανείς σε αυτά τα συμφραζόμενα!- ξεχεστήριο). Και βέβαια λείπουν και ωραιότατες περιφράσεις, όπως το «εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του».\n2 Ιουνίου, 2010 στις 09:46\nΤάσο, το χεστήριο ομολογώ ότι το έχω ακούσει μόνο ως επίθετο. Υπάρχει όμως διαδεδομένη η χέστρα, που είναι ειδικότερα η λεκάνη της τουαλέτας. Εύοσμη συζήτηση!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 11:16\nΣτο σπίτι μου κι εγώ παιδί είχα μάθει μέρος, μπάνιο, καμπινέ και λουτρό το ένα και τουαλέτα το έπιπλο (ήταν κι αυτό στο σετ επίπλων της κρεβατοκάμαρας που πήραν οι γονείς μου νιόπαντροι).\nΑργότερα έμαθα ότι τουαλέτα είναι κι ο καμπινές.\nΜάλλον τα πονηρά χαμόγελα του Άλφρεντ 26 θα είχε υπόψη του κι ο διαφημιστής που σκαρφίστηκε το τραγουδάκι «Οι τρεις καμπαλέρος ετρέξαν να βάλουν στο μέρος Αρίμπα Φρες» (ένα είδος αποσμητικού λεκάνης).\nΑυτό με το αγκαίο που λέτε, να έχει σχέση με το αγγειό, το καθοίκι; Να μη βγαίνει δηλαδή το αγγειό από το αγγείο(ν); Το λέω γιατί άλλη επιβίωση, πιο ευπαρουσίαστη, του αγγείου δεν ξέρω στη Δημοτική αναρωτιέμαι γιατί να περιορίστηκε σ αυτή μόνο τη σημασία.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 11:51\nΣτα ποντιακα θυμηθηκα οτι λεγαμε «στο χεσειο».\n2 Ιουνίου, 2010 στις 11:58\nΠού το τονίζατε;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:01\nΑπροπό, το θέμα συζητιέται και στο αρμόδιο, καθό μεταφραστικό, φόρουμ της Λεξιλογίας:\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:12\nΚαι για να μην ξεχνάμε και την τρισχιλιετή, υπάρχουν κι οι βεσπασιανές.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:17\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:25\nΟ Σταματάκος δίνει αρχαία συνώνυμα του αποχωρητηρίου (και) τα άφοδος και αποσκευή, αλλά στο LSJ λέει ότι είναι (σε μία από τις σημασίες τους) συνώνυμα του excrement, filth.\nΠαρέμπ, κοιτάζοντας το ογκώδες λεξικό ρημάτων της κόρης μου είδα ότι λείπει το ρήμα «χέζω» με τον αόριστο β’ «κέχοδα» (και το αριστοφανικό χέσαιτο ει μαχέσαιτο), που υπήρχε στο πολύ ισχνότερο λεξικό ρημάτων που είχα εγώ στην ηλικία της. Οπότε, εδώ η σεμνοτυφία είχε ένα θύμα.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:36\n29: To 000 το θυμάμαι γαλανόλευκη εμαγιέ ταμπελίτσα στο κοινόχρηστο αποχωρητήριο του (ήδη παμπάλαιου τότε) ξενοδοχείου «Ακτή» της Αιδηψού το 1962. Και σε μια ελληνική ταινία της εποχής, από την οποία δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, κάποιον ηθοποιό να γυρεύει επειγόντως «το τρία ζερό».\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:38\nΗλεφού: το αγγειό είναι από το αγγείο, αλλά μου φαίνεται ότι το αγκαίο της Μαρίας είναι από το αναγκαίο, που το έχει και ο Βοσταντζόγλου για τον καμπινέ. Το αγγείο με τη σημασία του καθικιού υπάρχει ήδη στις Ασσίζες σύμφωνα με τον Κριαρά, αλλά και το αγγειό επιβιώνει στη δημοτική: και πάλι η σμυρνιά γιαγιά μου έλεγε την πολύ παραστατική παροιμιώδη φράση «(έγιναν) τα αγγειά θυμιατά και τα σκατά λιβάνια», που δε νομίζω ότι χρειάζεται επεξήγηση (μου αρέσει πολύ και τη χρησιμοποιώ κι εγώ).\nΝίκο: το χεστήριο το λέμε περιπαικτικά στο σπίτι μου, αλλά το βρίσκω και στο Γούγλη (λ.χ. το μέρος είναι σήμερα «χεστήριο κυνηγών»), οπότε υποθέτω το λένε κι άλλοι. Το χεσιό που ανέφερε ο Espectador ο Γούγλης μου το δίνει στη φράση «ο γέρος θα πάει ή από πεσιό ή από χεσιό», οπότε υποθέτω ότι δεν είναι το ίδιο με το χεστήριο, αλλά με το χέσιμο!\nΩραία συζήτηση σήμερα, εύοσμη που λες κι εσύ!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 12:54\nΠιδύε, τις βεσπασιανές τις έχει και ο Βοσταντζόγλου (μόνο για τα δημόσια αποχωρητήρια).\nΆγγελε, αυτό με τα τρία ζερό από ταινία του Βέγγου είναι; Κάτι μου θυμίζει. Ενδιαφέρον αυτό που λες για το ξενοδοχείο. Η υπόθεσή μου είναι ότι πρόκειται για αρίθμηση που δόθηκε στο συγκεκριμένο δωμάτιο σε χώρους όπου τα άλλα δωμάτια ή γραφεία αριθμούνται (για αυτό έγραψα για γραφεία σε υπηρεσίες, αλλά και τα ξενοδοχεία μια χαρά βολεύουν :P).\nΤο νούμερο 100 το ξέρω όπως είπα από την Ολλανδία. Τα τρία ζερό άραγε τα λένε/λέγανε σε άλλες χώρες;\nΠάω να δω το σύνδεσμο του Στάζυ.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 13:01\nΤο σεξιστικο που λενε στο στρατο εχει αναφερθει? «Μ’ εβαλε αγγαρεια στην Καλλιοπη» Μεγαλες στιγμες του ενδοξου ελληνικου στρατου.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 13:07\nΝα που χρειαζονται και οι τονοι καμμια φορα….λυριως στα σκατα 🙂 Στο χεσείο…εχεις δικηο Νικο. Παραλειψη μου.\nCostas Z said\n2 Ιουνίου, 2010 στις 13:22\nΜιας και περί τουαλέτας ο λόγος, ιδού απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Bill Bryson, At Home . Η λέξη καμπινές δεν αναφέρεται, αλλά η όλη ιστορία ενδιαφέρουσα, ελπίζω.\nΑπό προδημοσίευση στον Guardian\nPerhaps no word in English has undergone more transformations in its lifetime than «toilet». Originally, in about 1540, it was a kind of cloth, a diminutive form of «toile», a word still used to describe a type of linen.\nThen it became a cloth for use on dressing tables. Then it became the items on the dressing table (whence «toiletries»). Then it became the dressing table itself, then the act of dressing, then the act of receiving visitors while dressing, then the dressing room itself, then any kind of private room near a bedroom, then a room used lavatorially, and finally the lavatory itself. Which explains why «toilet water» in English can describe something you would gladly daub on your face or, simultaneously, «water in a toilet».\nGarderobe, a word now extinct, went through a similar but slightly more compacted transformation. A combination of «guard» and «robe», it first signified a storeroom, then any private room, then (briefly) a bedchamber and finally a privy. However, the last thing privies often were was private. The Romans were particularly attached to the combining of evacuation and conversation. Their public latrines generally had 20 seats or more in intimate proximity, and people used them as unselfconsciously as modern people ride a bus.\n«Water closet» dates from 1755 and originally signified the place where royal enemas were administered. The French from 1770 called an indoor toilet «un lieu à l»anglaise» or «an English place», which would seem a potential explanation for where the English term «loo» comes from. The Reverend Henry Moule, a vicar in Dorset, invented the earth closet in the mid-19th century. The earth closet was essentially a commode that incorporated a storage tank filled with dry earth that, with the pull of a handle, released a measured dose of soil into the receptacle, masking the smell and sight of one’s leavings.\nIn St Giles, the worst of London»s rookeries – scene of Hogarth’s Gin Lane – 54,000 people were crowded into just a few streets. Such masses of humanity naturally produced enormous volumes of waste – far more than any system of cesspits could cope with. In one report, an inspector recorded visiting two houses in St Giles where the cellars were filled with human waste to a depth of three feet. The river was a perpetual «flood of liquid manure», as one observer put it. The streams that fed into the Thames were often even worse than the Thames itself. The river Fleet was in 1831 «almost motionless with solidifying filth».\nInto this morass came something that proved, unexpectedly, to be a disaster: the flush toilet. Flush toilets of a type had been around for some time. The very first was built by John Harington, godson to Queen Elizabeth I. When Harington demonstrated his invention to her in 1597, she expressed great delight and had it immediately installed in Richmond Palace. But it was a novelty well ahead of its time and almost 200 years passed before Joseph Bramah, a cabinet maker and locksmith, patented the first modern flush toilet in 1778. It caught on in a modest way. Many others followed. But early toilets often didn’t work well. Sometimes they backfired, filling the room with even more of what the horrified owner had very much hoped to be rid of. Until the development of the U-bend and water trap – that little reservoir of water that returns to the bottom of the bowl after each flush – every toilet bowl acted as a conduit to the smells of cesspit and sewer. The backwaft of odours, particularly in hot weather, could be unbearable.\nThis problem was resolved by one of the great and surely most extraordinarily appropriate names in history, that of Thomas Crapper (1837–1910), who was born into a poor family in Yorkshire and reputedly walked to London at the age of 11. There he became an apprentice plumber in Chelsea. Crapper invented the classic and still familiar toilet with an elevated cistern activated by the pull of a chain. Called the Marlboro Silent Water Waste Preventer, it was clean, leak-proof, odour-free and wonderfully reliable, and their manufacture made Crapper very rich and so famous that it is often assumed that he gave his name to the slang term «crap» and its many derivatives.\nIn fact, «crap» in the lavatorial sense is very ancient and «crapper» for a toilet is an Americanism not recorded by the Oxford English Dictionary before 1922. Crapper’s name, it seems, was just a happy accident.»\n2 Ιουνίου, 2010 στις 13:27\nΗ γιαγιά μου το καθίκι το έλεγε αγγείο. Α, ο αγκαίος, αρσενικό.\nΤη λέξη χρεία και μάλιστα «χρεία του ισκί τζαμί» τη χρησιμοποιούσαν μόνο μεταφορικά για βρωμόστομους και κακούς κουτσομπόληδες.\nΠολύ ωραία η σμυρνέικη παροιμία.\nΕσπεκταδόρ, εννοείς το σύλλογο που στη δεκαετία του 60 πάλεψε για τη διατήρηση της παλιάς πόλης;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 13:50\nΚώστα Ζ, πολύ ενδιαφέροντα όλα! Ειδικά, η ιστορία στο τέλος με το crap και τον Crapper θα αρέσει πολύ και στο Νικοδεσπότη, αν κρίνω από την τρελοκαμπέρω.\nΜαρία, ωραία η χρεία του εσκί τζαμί.\nΧαλές/έδες λέμε και σήμερα για τις τούρκικες τουαλέτες (ή μήπως όχι;).\nΕμείς πάντως στο στρατό είχαμε «ραντεβού με την Καλλιόπη». Ήταν πιο ρομαντικό έτσι. Και όταν βούλωναν οι βόθροι, πηγαίναμε να πολεμήσουμε «το θηρίο»!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 14:08\nΛΚΝ χαλές ο [xalés] Ο13 : 1.(λαϊκότρ., παρωχ.) αποχωρητήριο. 2. (μτφ.) άνθρωπος χυδαίος, κυρίως στα λόγια του.\n[τουρκ. halâ (από τα αραβ.), διαλεκτ. hale -ς]\nΤΑΚ ναι ρε συ κι ο χαλές. Κι αυτόν μόνο μεταφορικά τον άκουγα, ταυτόσημο της χρείας. Δεν περίμενα οτι θα τον βρω στο λεξικό!\nΛέω να δούμε και ποιοι γεννήθηκαν πριν απ’ την επινόηση του χαρτιού υγείας 🙂\n2 Ιουνίου, 2010 στις 14:25\nТАК πράγματι πειστικό το λήμμα του Κριαρά.\n«Τ’ αγγειά γενήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι» εγώ το ξέρω από την άλλη πλευρά του Ελληνισμού, την Κεφαλλονιά, με σημασία ανάλογη με το «οι μούτσοι που πηδούσαμε γίναν καπεταναίοι».\nΜήπως κάνεις σύμφυρση της ελληνικής ταινίας όπου κάποιος ζητάει τα τρία ζερό (ούτ εγώ μπορώ να θυμηθώ ποια είναι) με το «Θου-Βου Φαλακρός Πράκτωρ» όπου ο Βέγγος είναι ο πράκτωρ 000;\nΦαίνεται ότι το κραπ ως όνομα είναι πολύ εμπνευστικό. Ο Μπέκετ το έχει χρησιμοποιήσει ως (υπονομευτικό) όνομα για δύο ήρωές του εδώ και εδώ\n2 Ιουνίου, 2010 στις 14:31\nΠολύ ωραία συζήτηση, αν και μυρωδάτη, Κώστα Ζ. ευχαριστώ για το αγγλικό κείμενο!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:06\n#52 Μαρια εννοω την Φιλοπροοδη Ενωση Ξανθης(Φ.Ε.Ξ.) που κυριως απο το 1974, οταν ολη η Ξανθη ηταν κατα της διατηρησης της παλιας πολης, κοντρα στο -τοτε-ρευμα (το τι ακουσαμε δεν περιγραφεται) και παροτι αριστεροι ειχαμε την βοηθεια του τοτε Υπουργειου Πολιτισμου της ΕΡΕ που προς τιμην του, καθιερωσε τα ορια της παλιας πολης που ισχυουν μεχρι και σημερα και παρα τις οποιες παρασπονδιες το ιδιαιτερο χρωμα της παλιας πολη διατηρειται. Μεγαλη και πολυ πονεμενη ιστορια!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:18\n@Μαρία (54): να τι γράφει η Βίκυ για την ιστορία του χαρτιού υγείας. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν πρόλαβα υπαίθριους καμπινέδες και εφημερίδες. Όμως το 1992 πέρασα αρκετούς μήνες στη μετατσαουσεσκική ρουμανική ύπαιθρο και εκεί για πρώτη φορά χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσω και τα δύο. Υποθέτω ότι το χαρτί υγείας διαδόθηκε στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο (δεκαετία 1950 το κόβω) ή κάνω λάθος;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:19\nΝίκο, μου έφαγε το λίνκι στη Βίκυ Toilet_paper\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:27\nΕσπεκταδόρ, στον ΦΕΞ συμμετείχε μια φίλη μου, φυσικός που δίδαξε στο αρρένων της Ξάνθης απ’ το 64; μέχρι το 76. Απ’ αυτήν και η ενημέρωσή μου. Πρέπει να συμμετείχε κι ο Χρήστος ο Χούχος, κι ο Μουσόπουλος.\nΤΑΚ, για το ομαδικό υπαίθριο χέσιμο χρησιμοποιούσαμε φύλλα.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:28\nΝα αλλάξω λίγο θέμα:\nΤο «Καλημέρα Μάριο» της μετάφρασης δεν είδα να σχολιάζεται καθόλου. Δεν ξενίζει κανέναν αυτή η κλητική σε τρισύλλαβο όνομα;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:31\nΤο σχολίασα εγώ… αλλά στη Λεξιλογία. Τι σε παραξενεύει; Ο μτφραστής είδε kalimera Mario και το μτφρασε «καλημέρα Μάριο» -τι ήθελες, να προδώσει το πνεύμα του πρωτοτύπου;\n(Για να μη γίνει παρεξήγηση: ειρωνικό!)\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:39\nΠλάκα πλάκα, κι εγώ αυτή την εξήγηση έδωσα όταν το είδα αλλά απ την άλλη αναρωτιέμαι μήπως όντως έχει αρχίσει να λέγεται.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 15:50\n63, Μπα. Και τον Μάριο Βίττι Μάριε θυμάμαι να τον προσφωνούσαν.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 16:59\nΥπάρχει επιβίωση. Στο χωριό μου λένε «τα γκια» (ή σε πιο σικ ορθογραφία: «τ’ αγγειά») εννοώντας τα πιατικά. Δεν έχει ενικό κι είναι πολύ κοινό στη φράση «να πλύνω τα γκια» κλπ.\nΥποθέτω ότι θα υπάρχει κι αλλού.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:11\nΓια το χαρτί υγείας μού έχουν πει ότι διαδόθηκε τη δεκαετία του ’50, αλλά δεν έχω κάνει ανεξάρτητη έρευνα.\nΓια να παραμείνω στο χωριό μου πάντως, οι μπαρμπάδες μου δεν το είχαν συνηθίσει και συνέχιζαν με τις εφημερίδες. Η διαδικασία ήταν να κόβουν τα (μεγάλου μεγέθους τότε) φύλλα στα δύο και να τ’αφήνουν κάπου, σε πάκο και ίσως πατικωμένα, για ν’αφρατέψουν. Μετά πέρναγαν το μάτσο σε σύρμα, απ’ όπου μπορούσες εύκολα να κόψεις κομμάτι προς χρήση.\nΉταν βολικό, δηλ. δεν είχε διαφορά απ’ το έτοιμο χαρτί. ΟΜΩΣ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν διαφορετικό χαρτί απ’ αυτό που έχουν τώρα οι εφημερίδες, γενικά πιο χοντρό και πιο εύκαμπτο.\n(Γενικώς, ο τύπος είναι λιγότερο χρήσιμος σήμερα.)\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:16\n…για να ολοκληρώσω την τριλογία του χωριού μου, στο σπίτι υπήρχε ξύλινος καμπινές, τετράγωνος, που έμοιαζε κάπως με θρόνο. Σίγουρα μπορούσες να κάτσεις πιο άνετα απ’ τους σημερνούς. Μέσα, η λεκάνη, ήταν φυσικά πήλινη.\n(Υποθέτω βέβαια ότι θα ήταν πιο δύσκολος στο καθάρισμα, αλλά τότε δεν είχα τέτοιες έγνοιες.)\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:23\nΤου 50 προς το τέλος, αλλά είδος λαϊκής χρήσης τη δεκαετία του 60. Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε κι ένας είδος φτηνού κωλόχαρτου όχι σε ρολό αλλά σε μάτσο χαρτιά.\nΤις εφημερίδες στα 4 τις κόβαμε εμείς, δεν ήταν όπως είπες και ταμπλόιντ.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:39\nΊσως να το θυμάμαι λάθος (στα 2 ή στα 4) ή ίσως νάμαστε πιο σπάταλοι.\nΘυμάσαι όμως πότε άλλαξε το χαρτί στις εφημερίδες; Κάπου πλησιάζοντας το 1980 νομίζω, και σε συνδυασμό με την αλλαγή στον τρόπο εκτύπωσης, αλλά δεν είμαι σίγουρος.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:44\nΤο αστείο είναι ότι στα χρόνια του ΄70 (όχι πολύ μετά, δηλ.), οι δεξιοί λέγανε ότι στην ΕΣΣΔ δεν υπάρχει (ή είναι σε έλλειψη) το χαρτί υγείας – σαν ένδειξη έσχατης ένδειας ή πρωτογονισμού.\nΛες και στην Ελλάδα το κολόχαρτο ήταν τρισχιλιετές (κι αυτό).\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:51\nΜπουκαν, είναι εντυπωσιακό το πόσο μοιάζουν οι πρακτικές του χωριού σου με τις πρακτικές που ακολουθούσαν στα χωριά στη Ρουμανία του 1990: και σε ξύλινο καμπινέ-θρόνο έχω κάτσει και με και χωρίς λεκάνη μέσα (το χωρίς ήταν απλώς μια τρύπα και από κάτω έχασκε βαθύ και βρομερό χαντάκι – το καλοκαίρι με τις μύγες δεν ήταν και πολύ ευχάριστη εμπειρία…) και αυτά τα μάτσα με τις εφημερίδες τις κομμένες στα 4 και δεμένες με σύρμα τις θυμάμαι από εκεί. Το φτηνό χαρτί σε ματσάκια που λέει η Μαρία επίσης το έχω χρησιμοποιήσει σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ομολογώ όμως ότι δεν ήταν και πολύ απαλά στη χρήση, ειδικά αν τα συγκρίνουμε με κάτι τριπλά και τετραπλά έξτρα σοφτ χαρτιά υγείας που κυκλοφορούν (πρώτη φορά χρησιμοποίησα τέτοια στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 90 και μου είχαν φανεί άλλο πράγμα!).\n2 Ιουνίου, 2010 στις 17:56\nΗλεφού & Νίκο:\n1) Το Μάριος δεν προφέρεται πάντα τρισύλλαβο, πολλοί τουλάχιστον το λένε δισύλλαβο.\n2) Στην Κέρκυρα ήταν και είναι κοινό όνομα, είχα και κολλητό συμμαθητή, και θυμάμαι ότι λέγαμε άλλοτε «Μάριε» κι άλλοτε «Μάριο» (όχι βέβαια από ιταλική επίδραση αλλά από αναλογία με το «Σπύρο» κλπ.)\n3) Σήμερα, στην Αθήνα (και αλλού υποθέτω, όπου το Μάριος δεν ήταν πολύ συχνό), οι περισσότεροι Μάριοι είναι αλβανάκια (φαίνεται ότι στους Αλβανούς είναι συνηθισμένο όνομα) και σας ενημερώνω ότι, τα παιδιά μεταξύ τους τουλάχιστον, το αφήνουν πάντα άκλιτο (π.χ. του Μάριο). Νομίζω ότι και οι δάσκαλοι κλπ. το αφήνουν άκλιτο.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:02\n(συμπλήρωμα στο 65, μέσω 72)\n…και μιας και πιάσαμε την ακλισία, χρειάζεται άραγε να πω ότι τα γκια δεν είχαν γενική;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:03\nΜε αφετηρία το κωλόχαρτο ο πειρασμός να εξελίξουμε τη συζήτηση σε γενικότερη γλωσσολογική σκατολογική πραγματεία είναι μεγάλος.\nΜπορεί κάποια στιγμή ο Νικοκύρης να ξεκινήσει κάποιο νήμα.\nΕδώ λοιπόν θα περιοριστώ στο χαρτί.\nΠροφανέστατα οι αναμνήσεις όλων για τις κομμένες εφημερίδες είναι απόλυτα σωστές μόνο που μπορώ να τεκμηριώσω χρήση σε μεγάλο αστικό κέντρο ως την αρχή της δεκαετίας του 80.\nΣτο σπίτι μας είμαστε «προνομιούχοι». Τη δεκαετία του 40 και του 50 φυσικά χρησιμοποιούσαμε χαρτί εφημερίδας με μια μεγάλη ποιοτική διαφορά: Το δικό μας το χαρτί ήταν άσπρο, ατύπωτο, δεδομένου του επαγγέλματος του πατέρα μου. Έτσι αποφεύγαμε την «μεταφορά» ειδήσεων . 😆\nΔεύτερη πληροφορία. Στην πρώτη μου επίσκεψη στην Αγγλία τα τέλη της δεκαετίας του 50 διαπίστωσα ότι το κωλόχαρτο ήταν σε φύλλο και γυαλιστερό. Τέτοιο γυαλιστερό χαρτί κυκλοφορούσε σίγουρα ως και τη δεκαετία του 80.\nΤρίτη (εσωτερική) πληροφορία. Το 1982 ανέλαβα τη διαχείριση της εφημερίδας μετά το θάνατο του πατέρα μου. Τότε διαπίστωσα ότι στη χέστρα δεν υπήρχε κωλόχαρτο αλλά κομμάτια εφημερίδας. Ζήτησα λοιπόν από το διαχειριστή να αγοράσει χαρτί υγείας αμέσως. Τότε λοιπόν εισέπραξα τη ακόλουθη φράση «Με το χαρτί που μας έβαλε θα βγάλει σπυριά ο κώλος μας». 😈\nΤΑΚ (71), ήμασταν λοιπόν 30 χρόνια πιο μπροστά. Αλλά το χωρίς λεκάνη δεν τόχω γνωρίσει, και δυσκολεύομαι λιγάκι να το φανταστώ.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:06\nΜπουκάν, τα γκια δεν είχαν γενική όπως δεν έχουν και οι σακουλίτσες; Ή λέγατε «των γκια»; (Θαρρώ το πρώτο)\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:07\nΧμ, θρόνο χωρίς λεκάνη είχε και το πατρογονικό μας στη Μάνη -στο ύπαιθρο.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:13\nΠαροραμα (που λεει και ο Κορνηλιος), οχι της ΕΡΕ αλλα της ΝΔ (δυστυχως δεν θυμαμαι το ονομα του υπουργου). Συμμετειχαν κι αυτοι που λες Μαρια, αλλα δεν ειναι ο καταλληλος χωρος εδω να σου πω για τον καθενα (ο Χρηστος ο Χουχος οχι τοσο ενεργα), ο αλλος ομως επαιξε ρολο οχι και τοσο θετικο για την ιστορια που λεμε. Την φιλη σου σιγουρα θα την ξερω…\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:18\nΜπουκάν (75), σκέψου ξύλινο κουβούκλιο και μέσα ξύλινο πάγκο στον οποίο έχει ανοιχτεί με πριόνι μια τρύπα. Από κάτω βαθύ χαντάκι το οποίο φτάνει μέχρι το λαχανόκηπο! Ναι, ναι, εκεί κατέληγαν και ήταν και χρήσιμα ως λίπασμα. Αυτό και εγώ μία φορά το είδα στο Târgu Mureș, αν δε με απατά η μνήμη μου (μπορεί όμως να ήταν και σε κάποιο κοντινό ορεινό χωριό της Τρανσυλβανίας).\nΑλφρέδο, με το τελευταίο σου σχόλιο μου θύμισες το ρατσιστικό «ο γύφτος έμαθε γυμνός και δεν μπορεί ντυμένος»!\nΟ θρόνος χωρίς λεκάνη ήταν σχεδόν προϋπόθεση στις χέστρες στους υπαίθριους χώρους.\nΗ λεκάνη προϋποθέτει αποχέτευση.\nΣτο έδαφος έσκαβαν ένα λάκκο, τοποθετούσε πάνω το θρόνο και ένα παραβάν (τρόπος του λέγειν).\nΌταν γέμιζε ο λάκκος, τον έκλειναν με το χώμα που υπήρχε από το αρχικό σκάψιμο και άνοιγαν άλλο λάκκο παραδίπλα.\nΠαντελώς άσχετο. Στο Καλπάκι υποχρέωναν τους φαντάρους να ανοίγουν ένα λάκκο αρκετά βαθύ και στη συνέχεια έναν άλλο λάκκο για να βάλλουν μέσα το χώμα από τον πρώτο, ad nauseam.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:24\nΚαι εμένα μου θύμισες την εποχή που πήγαινα στο Δημοτικό. Υπήρχαν συμμαθητές οι οποίοι περπατούσαν από το σπίτι ξυπόλητοι και φορούσαν τα παπούτσια μόλις έμπαιναν στο σχολείο.\nΈνας λόγος φυσικά ήταν η συνήθεια, αλλά τότε υπήρχε και δεύτερος: η οικονομία. Δηλαδή να μη φθείρονται τα παπούτσια (παρά το γεγονός ότι ήσαν «πεταλωμένα»).\nΕίδα Αλφρέδο και μπήκα. Σκέφτηκα οτι θα μας πει πότε άλλαξε το χαρτί στις εφημερίδες αλλά δε βλέπω τίποτα.\nΗ περιγραφή που κάνει ο ΤΑΚ για τη ρουμάνικη μπορεί να βελτιωθεί με μερικές τούρτες απέξω σε καμπινέ που βρισκόταν στο χώρο του Ηρώου όπου μας πήγαιναν εκδρομή με το δημοτικό. Εννοείται οτι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν υπήρχαν γκιρίζια, κοινώς υπόνομοι, ούτε καν βόθροι.\nΣτο πατρικό σπίτι της μάνας μου, όπου μεγάλωσα, ήμασταν επίσης προνομιούχες γιατί είχαμε τον καμπινέ μέσα, μαρμάρινο και φυσικά αλα τούρκα. Τα περισσότερα σπίτια τον είχαν έξω, οι πιο εύποροι με κανονική πόρτα, οι υπόλοιποι με μπερντέ απο τσουβάλι.\nΤα παιδιά σπάνια χρησιμοποιούσαμε καμπινέδες κι απο τότε μου έχει μείνει το κουσούρι για υπαίθριο.\nΠάντως φίλοι μηχανικοί ακόμα και τη δεκαετία του 80 προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο στα χωριά να κτίσει την τουαλέτα μέσα στο σπίτι.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:25\n…πάμε πιο πίσω. Παλιότερα, στα σπίτια της Πόλης, υπήρχε κάτι σαν εντοιχισμένη τρύπα αποχέτευσης, που έκλεινε με πορτάκι, σαν τα ντουλάπια, κι εκεί μέσα άδειαζαν το καθίκι.\nΔεν το έχω δει και το ξέρω μόνο από περιγραφές, γιατί κάπου γύρω στη γέννησή μου ή λίγο πιο πριν, γενικεύτηκε η χρήση της «νεοτερικής» λεκάνης. (Μόνο που στα σπίτια μας υπήρχε πρόβλημα χώρου, οπότε όλοι οι καμπινέδες ήταν στενόχωροι.*) Στο σπίτι που μεγάλωσα αυτό συνέβηκε το 1958, όταν εγκαταστάθηκαν οι γονείς μου.\nΛοιπόν, το πράγμα αυτό το έλεγαν «το οβρέικο» – που πολύ φοβάμαι ότι ήταν αντονομασία για «το βρωμερό», και κάτι λέει για τις παλιές νοοτροπίες. Αναρωτιέμαι όμως πώς να το έλεγαν οι Εβραίοι, στα δικά τους σπίτια.\n* Όσο για το μπάνιο, συνέχισε να δουλεύει το μαστέλο. Αλλά σ’ ένα μεταγενέστερο κύμα εκσυγχρονισμού προστέθηκαν και μπανιέρες ή ντουζιέρες, με επέκταση του καμπινέ και δημιουργώντας νέα προβλήματα στη χωροταξία.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:32\nΤώρα βλέπω οτι επιβεβαιώνω την παροιμία του ΤΑΚ.\nΚαι με τα παπούτσια είχα πρόβλημα το καλοκαίρι.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:33\nΣαφώς το πρώτο βέβαια!\nΕίναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μπορείς να μιλάς χωρίς γενική (γιατί υπάρχουν πολλές σακουλίτσες) και μάλιστα χωρίς να το συνειδητοποιείς – δηλ. χωρίς να νιώθεις κάποια έλλειψη ή δυσκολία στο να εκφράσεις οτιδήποτε. Τουλάχιστον εγώ άργησα να το συνειδητοποιήσω (ξέρω γω, κάπου ανάμεσα στα 12 με τα 14). Γι’ αυτό είχα κάποια διαφωνία με τον Ηλεφού, σε κάποιο παμπάλαιο νήμα (κάπου στις απαρχές του μπλογκ).\nΗ ινδική παραλλαγή:\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:41\nΟ καμπινές εκρός σπιτιού για τους μουσουλμάνους, τουλάχιστον της Θράκης, ήταν υποχρέωση. Παρότι πρακτικοί λόγοι το επέβαλαν στο παρελθόν, ακόμη και σήμερα, με την τεχνολογία της υγιεινής, αρκετοί θεωρούν βρωμιά την τουαλέτα μέσα στο σπίτι…\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:47\n(τι θα γίνει, θα μαφήκετε να ξεκολλήσω; έχουμε και δουγιές)\nΟ καμπινές που λέω στο 67 ήταν στο πάνω πάτωμα, και υπήρχε βόθρος. Στα φτωχά σπίτια ισχύει αυτό που λέει, η Μαρία, δηλ. κάποιο είδους «τούρκικης» κατασκευής σε ξεχωριστή καμπίνα, όχι πολύ καλοφτιαγμένη.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:49\nΚαι εδώ η ιταλική παραλλαγή από την κινηματογραφική μεταφορά του Δεκαημέρου από τον Παζολίνι (στο 8:38 πέφτει μέσα!):\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:50\nΜπουκάν, νομίζω κάτι σαν το ιταλικό θα είχατε και στην Πόλη.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:54\nΚάνω ό,τι μπορώ Μαρία!\nΗ εφημερίδα ΕΘΝΟΣ είναι η πρώτη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας που εμφανίστηκε στο μικρό σχήμα που ονομάζεται tabloid το 1981. Μετά την επιτυχία της ακολούθησαν οι περισσότερες από τις άλλες. Διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο Αλέκος Φιλιππόπουλος.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:55\nΟ πατέρας μου, έλεγε, φύλαγε τα παπούτσια όταν έκλεινε το σκολειό και τα ξανάβγαζε όταν ξανάνοιγε.\nΕγώ έμαθα να περπατώ ξυπόλητος κάπως τεχνητά, τα καλοκαίρια στο χωριό, για να μη με θεωρούν τα χωριατόπαιδα μαμόθρεφτο απ’ τη χώρα… Σε συνδυασμό με μετέπειτα εφηβικές κλπ. περιπέτειες (αλλά εδώ μπαίνουμε σε άλλες κουλτούρες) απόχτησα αρκετά σκληρόπετσες πατούσες.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 18:58\nΑλφρέδε (91) δε λέμε για το σχήμα αλλά για την ποιότητα του χαρτιού που (νομίζω εγώ, αλλά με επιφυλάξεις) άλλαξε ταυτόχρονα με τον τρόπο εκτύπωσης.\nΤη θυμάμαι τη διαφωνία, Μπουκάν. Βέβαια με τα γκια τα πράγματα είναι εύκολα αλλά για να σε δω πώς θα δηλώσεις την κτήση, συγγένεια κλπ. Και μην ξεχνάμε βέβαια ότι μιλάμε πάντα για περιπτώσεις όπου η γενική απειλεί να κάνει τη λέξη αγνώριστη (να χαλάσει την ετυμολογική της διαφάνεια, γλωσσολογιστί), όχι για τη γενική γενικά!\nΤο «Είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μπορείς να μιλάς χωρίς γενική » δείχνει συνειδητή προσπάθεια, κάτι σαν άσκηση; 😈\nΠάντως όταν κάποιος λέει «έδωσα των σκυλιών να φάνε», ή «πες της αδερφής σου να ‘ρθει» (χρησιμοποιώ επίτηδες παραδείγματα όπου υπάρχει γερή και καθιερωμένη εναλλακτική σύνταξη αντί της γενικής) το κάνει αβίαστα κι όχι επειδή πρέπει ντε και καλά να χρησιμοποιήσει γενική για να αποδείξει κάτι.\nΩς προς τις πτώσεις στη γλώσσα μας πάντως κι εγώ ψυχανεμίζομαι κάτι, σαν οι αρμοί που δημιουργούσαν οι πτώσεις μεταξύ των ομοιόπτωτων συντακτικών όρων να χαλαρώνουν και η ονομαστικη να διεκδικεί μεγαλύτερο ρόλο αλλά δεν είναι του παρόντος ούτε μπορώ να μιλήσω τεκμηριωμένα.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:09\nΚαι η γιαγιά μου δεν άφηνε τον πατέρα μου να φορέσει παπούτσια για να μην τα χαλάσει, μάλιστα όταν παίζανε μπάλα φορούσαν αυτός και τα άλλα παιδιά κάτι κονσερβοκούτια από συσίτιο, νομίζω, αφού τυλίγανε τα πόδια τους με κουρέλια για να μην πληγωθούν.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:14\nΗ αλλαγή του σχήματος συνοδεύτηκε με αλλαγή μεθόδων εκτύπωσης και εισαγωγή περισσότερου χρώματος έτσι χρειαζόταν διαφορετική ποιότητα χαρτιού.\nΠαράλληλα με το τέλος της δεκαετίας του 70 καταργήθηκε το λεγόμενο δημοσιογραφικό χαρτί το οποίο διακρινόταν από την υδατογράφηση με άσπρες γραμμές.\nΈτσι οι εκδότες -κυρίως εκείνοι με εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας- απέκτησαν μεγαλύτερη ευελιξία στην προμήθεια χαρτιού και έτσι εμφανίστηκαν στην αγορά καλύτερες ποιότητες χαρτιού.\nΤο καλύτερο συνίστατο αφενός στη δυνατότητα καλύτερης εμφάνισης μετά την εκτύπωση και αφετέρου σε χαρτιά με λιγότερα γραμμάρια -δηλαδή λεπτότερα- τα οποία όμως είχαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα από τα παλιά. Και βέβαια επειδή το χαρτί πωλείται με το κιλό κατέβηκε το κόστος των εφημερίδων και των περιοδικών.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:19\nΧάρι στο αντίστοιχο διήγημα του Βοκάκιου, χάρι στα σχόλια δηλ., έμαθα πώς ήταν το πράμα στις παλιές ιταλικές πόλεις.\nΦαντάζομαι ότι παλιά θάτανε κάπως έτσι και σε μας. Αλλά, μην ξεχνάς ότι ήρθαν μετά οι Εγγλέζοι, και φέρανε το νερό στα σπίτια και φτιάξανε κι αποχετεύσεις.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:22\n…καλύτερη ποιότητα ως προς όλα τα άλλα, αλλά όχι ως προς αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ!\n(μερσί για τις πληροφορίες)\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:44\nΜπουκάν, μη τα θες όλα δικά σου. Δε σου φτάνει που γλιτώσαμε απ’ τη μουντζούρα;\nΌταν ένας ξάδερφός μου απο Σαλονίκη προσπάθησε να με μιμηθεί, γέμισαν οι πατούσες του φουσκάλες.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 19:45\nΞυπολισια το καλοκαιρι ηταν κανονας στα χρονια (λενε οτι γι αυτο δεν παθαινε πλατυποδια κανεις τοτε). Με το κελσιμο του σχολειου πεταμα τα παπουτσια. Ακομη ανατριχιαζω οταν θυμαμαι τα γυαλια και τα αγκαθια που πατουσαμε.\nΕφημεριδα εμαθα να διαβαζω στον αποπατο. Η «Μακεδονια» της εποχης πηρε και εδοσε. Με την μετακομιση στην θεσσαλονικη νομιζω , μπηκε η τουαλεττα στο σπιτι (που εγινε μπανιο πια-αυτα το 1961) και ενα χοντρο και αγριο χαρτι τουαλεττας που μας εγδερνε τον…πωπο 🙂\nΟσο γα το υπαιθριο Μαρια ηταν η απολαυση μας. Το πιο θα την παει πιο μακρυα αρχισε απο κατουρημα και αργοτερα εξελιχθηκε σε…..θου κυριε φυλακην τω στοματι μου 🙂\n2 Ιουνίου, 2010 στις 20:22\nΝαι, Ηλεφού, δεν είναι τση στιγμής.\nΑλλά για να μη σου μείνουν εσφαλμένες εντυπώσεις (ενόψει της μελλοντικής συζήτησης), εννοούσα χωρίς γενική σε μερικές λέξεις, όχι σε όλες. Κι αφού αυτό δε γίνεται συνειδητό, σημαίνει ότι δεν κολλάει ούτε σε κτήση, συγγένεια κλπ. (Φυσικά, εξίσου αβίαστες είναι κι οι γενικές που δίνεις και πολλές άλλες.)\nΑπεναντίας, δημιουργείται «πρόβλημα γενικής» όταν π.χ. μεταφράζεις στο χαρτί. Που σημαίνει απλώς ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα λόγου… εντάξει, μπάστα!\nΥΓ Η «ετυμολογική διαφάνεια» δε μου φαίνεται και πολύ γλωσσολογικός όρος, αλλά ας είναι…\n2 Ιουνίου, 2010 στις 20:45\nΜου είναι αδύνατο να εντοπίσω τώρα το σχετικό κείμενο.\nΟ Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε γράψει ένα άρθρο εξηγώντας τον τρόπο που χειριζόταν τη δημοτική στα βιβλία του.\nΕκεί λοιπόν θυμάμαι ότι τόνιζε ότι πρέπει να αποφεύγεται στη δημοτική η γενική του πληθυντικού. Δεν έγραφε για τον ενκό. Στη συνέχεια περιέγραφε τρόπους αποφυγής αυτής της πτώσης.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 20:55\n102 Είσαι σίγουρος οτι αναφερόταν γενικά στον πληθυντικό; Μήπως είχε τη ρύθμιση της γραμματικής για κάποια θηλυκά, υποκοριστικά,κλπ, και για τον ενικό βέβαια;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 20:56\nΓια τη Μεταφραστική Υπηρεσία του Υπουργείου.\nΣας ορκίζομαι είναι πέρα για πέρα αληθινό.\nΜία κυρία μου είχε ζητήσει να της επικυρώσω αντίγραφα από την επίσημη μετάφραση του πτυχίου της από το UNIVERSITY OF WALES, δηλαδή το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας.\nΦανταστείτε τι έπαθε όταν πήγε να παραλάβει τη μετάφραση από την Υπηρεσία και έμαθε ότι είχε λάβει πτυχίο από το «ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΦΑΛΑΙΝΩΝ» γραμμένο με μεγάλα γράμματα, σφραγισμένο και υπογεγραμμέμο. Ως γνωστόν, whales, είναι οι φάλαινες στα Αγγλικά.\nΚαι, εντάξει,οι φάλαινες, λένε, ότι είναι από τα πλέον αρχέγονα όντα, πιο παλιά και από τον άνθρωπο. Αλλά να έχουν ιδρύσει και Πανεπιστήμιο?\n2 Ιουνίου, 2010 στις 20:58\n#104 Σύμφωνα με τον Χέρμαν Μέλβιλ, που διαβάζω τώρα, δεν αποκλείεται. 🙂\n2 Ιουνίου, 2010 στις 21:31\nΓια το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι η μνήμη μου μού παίζει περίεργα παιχνίδια…\nΗ μνήμη είναι όμως εντονότατη ότι αναφερόταν στις γενικές του πληθυντικού και θυμάμαι ότι ανέφερε και παραδείγματα για την αποφυγή.\nΤο κείμενο αυτό θα πρέπει να δημοσιεύτηκε στη δεκαετία του 60.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 21:43\nΗ λέξη «ντουλαπάς» = «επιπλοποιός με ειδίκευση στις ντουλάπες» ήταν άραγε δόκιμη … τον περασμένο μήνα; Ρωτάω γιατί μέχρι να την ακούσω απόψε από τον Αϊβαλιώτη την αγνοούσα, ενώ μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο την βγάζει μόνο σε σχέση με τον όρο «cabinet man» και την υπόθεση της Siemens!\n2 Ιουνίου, 2010 στις 21:45\n106, οκ, σαν κάτι των προβών αντί των δοκιμών, που έχουν καθιερώσει οι ηθοποιοί αλλά μετά θάνατον Κανελλό. 🙂\nΚαι το βιβλίο ασκήσεων που συνόδευε τη σχολική εκδοχή της γραμματικής Τριανταφυλλίδη είχε παρόμοιες ασκήσεις.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 21:53\nΜπαλό, κι εγώ μόνο τον ντουλαπάτο λέω.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 21:59\nΟύτε αυτό(ν) τον είχα ακουστά, ενώ στο γκουγκλ βγαίνει μόνον ως ουδέτερο 🙂\n2 Ιουνίου, 2010 στις 22:20\n110 Το μυαλό σου στο κεχρί. Βγαίνουν και 2-3 σε αρσενικό,(περισσότερα για την ακρίβεια αλλά με την έννοια της κρυφής) αλλά πιο πολύ χρησιμοποιείται η ντουλάπα μεταφορικά.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 22:34\nΠω, πω, πρέπει να είσαστε πολύ μεγάλοι ορισμένοι εδώ μέσα γιατί εγώ δε θυμάμαι ποτέ τίποτα διαφορετικό από ό,τι έχουμε και σήμερα. Και την τουαλέτα- έπιπλο την ήξερα μαζί με την τουαλέτα- δωμάτιο και την τουαλέτα- φόρεμα.\nΕντούτοις, τουαλέτα με χάσμα από κάτω βρήκα στην Καλιφόρνια το 2007, σε μια λίμνη δίπλα, σε ένα σημείο με ωραία φυσική ομορφιά που σταματήσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες και είδα το ξύλινο σπιτάκι από μακρυά, λέω ωραία πάω εκεί και μέσα ήταν ένα μεγάλο δωμάτιο με μια λεκάνη μεταλλική η οποία ήταν τοποθετημένη πάνω από ένα τεράστιο κενό, μια λακκούβα πολλά μέτρα. Νερό δεν υπήρχε δείγμα.\nΑ, Νικολά, εγώ στα γαλλικά έμαθα ου σον λε τουαλέτ, δεν έμαθα ποτέ ενικό. Άλλωστε τις τουαλέτες ζητάμε, δε λέιντιζ κλπ\nΕντούτοις υπάρχει και το ανέκδοτο (υποθέτω) της Ελληνίδας φοιτήτριας στο Λονδίνο που ρωτάει την αγγλίδα συμφοιτήτρια της πως πάει κανείς ντυμένος στο χορό των αποφοίτων: are you going to wear a toilet?\nΟι Αμερικανοί λένε και comfort room (ανακουφιστήριο;). Το loo το λένε οι Άγγλοι με καλή ανατροφή, οι άλλοι λένε toilet. Εννοείται ότι επειδή είχα καλές δασκάλες και στα αγγλικά, όπως είχα και στα γαλλικά, κι εγώ λου το λέω, μη μας περνάνε για πλέμπα. Άλλος αγγλικός ευφημισμός είναι cloakroom, βεστιάριο, γιατί οι τουαλέτες είναι συνήθως δίπλα στο βεστιάριο. Με αποτέλεσμα μια φοβερή παρεξήγηση μια φορά στο ελληνικό κέντρο που το βεστιάριο ήταν στο ισόγειο κι οι τουαλέτες στο υπόγειο, με μια αγγλίδα που ζητούσε το βεστιάριο εννοώντας την τουαλέτα. Οι απάνω την έστειλαν κατω, οι κάτω απάνω κλπ.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 22:48\nΚι εγώ τον ντουλαπά τον αγνοούσα.\nΣοφία, πολύ καλό. Δεν ήξερα ότι το loo είναι του καλού κόσμου. Έχει και μυστήρια ετυμολογία ή όχι;\n2 Ιουνίου, 2010 στις 22:59\nἐγὼ θυμᾶμαι τὴν ἡμιανάπηρη θεία καὶ νονὰ τοῦ πατέρα μου ποὺ πέθανε ὑπερενενηκοντούτις καὶ τὴν καρέκλα της μὲ ἐνσωματωμένο καθοίκι.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 23:00\n113 Γιατί οι παλιοί έλεγαν ντουλαπτσής. Μ’ αυτό το επώνυμο υπάρχει στη Λάρσα, όνομα και πράμα, επιπλοποιός.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 23:10\n>Δεν ήξερα ότι το loo είναι του καλού κόσμου.<\nΝίκο και εγώ ανάποδα τα ήξερα ως σήμερα. Το ίδιο με εμένα και το Shorter Oxford που αναφέρει το loo ως colloquialism.\nΕπίσης μετά 51 χρόνια από την εποχή που πήγα σχολείο στις ΗΠΑ σήμερα έμαθα τη φράση "comfort room". Απλώς σε παλιό λεξικό αμερικάνικης slang είχα βρει το "comfort station". Οι συνήθεις εκφράσεις τα παλιά -τα δικά μας- χρόνια ήσαν rest room ή ευπρεπέστερα powder room Γιαυτό και οι κυρίες έλεγαν (λένε;) I want to powder my nose.\nΓηράσκω αεί εκπλησσόμενος.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 23:18\nΕίχα ένα φίλο που επέμενε ότι η σωστή προφορά της πλατείας Leicester είναι Λάιστερ. Αυτό εξαιτίας του γεγονότος ότι Cockney ταξιτζής έτσι του την είχε πει στην πρώτη του άφιξη στο Λονδίνο.\n2 Ιουνίου, 2010 στις 23:34\nΗ δικιά μου παιδική ήταν ψηλή, ο λεγόμενος θρόνος.\n116 Οι γριές Γαλλίδες πάνε στη γωνίτσα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 00:08\nColloqualism των ανώτερων τάξεων, Αλφρέδε.\nΤις ταξικές διαφορές της αγγλικής γλώσσας τις έχει η Βίκι εδώ:\nΟμολογώ ότι χρησιμοποιώ κυρίως λέξεις της αριστερής στήλης, όχι όλες γιατί μερικές είναι απαρχαιωμένες. Και όταν δεν καταλαβαίνω τι μου λένε λέω εξιούζ μι, όχι «τι;» ούτε «με το μπαρδόν;». Το «τι;» πάντως το λένε λόρδοι, πανεπιστημιακοί και πρίγκιπες.\nΚλασσικό μπέρδεμα στην αγγλική γλώσσα είναι το βεστιάριο-τουαλέτα και το γεύμα- δείπνο. Και φυσικά το τσάι, γιατί οι κάτω τάξεις λένε τσάι το βραδινό φαγητό, οπότε μια φορά μια καλή κυριούλα σε ένα ξενοδοχείο με ρώτησε τι θέλω για τσάι και της είπα ευχαριστώ πολύ, προτιμώ καφέ.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 00:29\n>Ομολογώ ότι χρησιμοποιώ κυρίως λέξεις της αριστερής στήλης, όχι όλες γιατί μερικές είναι απαρχαιωμένες.<\nΕίναι χρήσιμο να έχει κανείς μια τέτοια λίστα ταξικών λέξεων πάντα μαζί του. Δεν το είχα σκεφτεί ως τώρα και είναι αργά να αρχίσω.\nη παραπομπή αυτή με βοήθησε να ταξινομήσω κοινωνικά κάποιους φίλους ή γνωστούς.\nΜου μένει μόνο μια απορία. Γιατί το Oxford το οποίο νόμιζα ως εγκυρότερο δεν κάνει αυτή τη διάκριση; Δεν ξέρω την απάντηση και μπερδεύομαι ιδιαίτερα με μια φράση που υπάρχει στην παραπομπή: The U and non-U issue could have been taken lightheartedly, but at the time many took it very seriously. This was a reflection of the anxieties of the middle class in 1950s Britain, recently emerged from post-war austerities. In particular the media used it as a launch pad for many stories, making much more out of it than was first intended. In the meantime, the idea that one might “improve oneself” by adopting the culture and manner of one's "betters", instinctively assented to before World War II, was now greeted with resentment.\nΞαναλέω χαίρομαι να εκπλήσσομαι.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 00:34\nΑ! Σοφία μου λύθηκε και μια απορία γιατί τόσα χρόνια που παρακολουθούσα Eastenders και Coronation Street δεν άκουσα ποτέ τη λέξη loo. 😳\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:09\n#66 «(Γενικώς, ο τύπος είναι λιγότερο χρήσιμος σήμερα.)»\nΜπουκαν, θελεις να πεις οτι δεν κανει ουτε για τα «Σκ…» ;\nΤωρα θυμηθηκα την θεατρικη παρασταση «Σκ..» της Μαριετας Ριαλδη… ή μηπως κανω λαθος;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:19\nνὰ πῶ κανένα λατινικὸ νὰ μὲ μαλώσῃ ὁ Nicolas;\n(Catulli Carmina 36,1)\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:50\n…που είχε εξευγενιστεί στην τηλεόραση σε «Σίγμα Κάππα».\nΓια τον Κορνήλιο, ε τον Κάτουλλο ήθελα να πω, δεν ξέρω πώς μπορεί να εξευγενιστεί στη μετάφραση.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:51\nΑφου επιβεβαιωσω τα σχολια #71 του ΤΑΚ και #82 της Μαριας – πλην του θρονου, τον οποιο δεν ηξερα και ουδεποτε εχω χρησιμοποιησει- θα ηθελα να κανω μια ερωτηση στην ομηγυρη:\nΣε μια ταινια που ειχα δει προ ετων, ενας καρδιναλιος ή υπουργος,της Γαλλιας νομιζω,ειχε τον περι ου ο λογος θρονο στο γραφειο του, οπου δεχοταν τους επισκεπτες του ενω αποπατουσε.Μηπως θυμαται κανεις ποια ηταν η ταινια και ποιος ο καρδιναλιος ή υπουργος; Νομιζω ειναι πραγματικη ιστορια.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:55\n«το χαρτί για κωλοσφούγγι» με τίποτα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 01:57\n#123 Κορνηλιε, αν και απογονος Ρωμαιων δεν κατεχω πραμα- εκτος ισως απο το cacata! Ριξε καμια μεταφραση. 🙂\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:03\nΚορνηλιε, κανω μια προσπαθεια: annales = χρονικα, cacata=σκατωμενα, carta=χαρτης, volusi=?\nΠερναω στα λατινικα ή κοβομαι;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:05\nΒουλάγξ, στο 126 έχεις τη μισή μετάφραση. Το πρώτο μισό : Χρονικό του Βολούσιου\nΡε συ σπάω κι εγώ το κεφάλι μου για την ίδια σκηνή.\nΕίναι πιθανόν Ροσελίνι, http://www.imdb.com/title/tt0060860/,\nέχω το ντιβιντί αλλά βαρέθηκα να το δω.\nΘυμάσαι και τον υπηρέτη που τον σκουπίζει και αδειάζει μετά το καθίκι; Η συνήθεια ήταν πραγματική. Λέγεται οτι κι ο Λουδοβίκος 14ος δεχόταν επισκέπτες καθισμένος σε τέτοια χεστροκαρέκλα. Πέρσι στη Γαλλία έγινε μια έκθεση με σούπερ πορσελάνινα καθίκια. Υπάρχουν και συλλέκτες.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:08\nΠερνάς, περνάς. Είχα συμφοιτητές Βλάχους απ’ τη Βέροια που έσχιζαν.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:18\nΤα χρονικά του Βολούσιου, σκατωμένα χαρτιά\nΈψαχνα στον Rose τώρα, που μάλλον υπονοεί ότι δεν ξέρουμε τίποτ’ άλλο γι’ αυτόν τον Β.\n«τα ποιήματα του χειρότερου ποιητή που γνώρισε ποτέ: τον ποιητή αυτόν ο Κ. τον ονομάζει Volusius».\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:21\nΕίδες όμως Βουλάγξιε, τι έχασες που δε διδάχτηκες στο γυμνάσιο τη γλώσσα των προγόνων σου;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:26\nΜαρια, ναι, θυμαμαι και την σκηνη με τον υπηρετη που λες, μαλλον αυτο πρεπει να ‘ναι.\nΤο #126 σου που παει; (αν δεν ειμαι αδιακριτος)\nΥΓ. Σου εχω αφησει τσικουδια, την ειδες;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:35\nΚι ο Παπαγγελής:\nΕσύ, στο μεταξύ, πρόσελθε στην πυρά,\nχοντροκομμένη κι άνοστη\nχρονογραφία του Βολούστιου, σκατοφυλλάδα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:36\n#132 Μπουκαν, τι να πω, τοσα χρονια υποδουλοι! Παλι με χρονια με καιρους παλι δικα μας θα ‘ναι.( Πρωτα η Νεα Ρωμη και μετα η παλια!) 😀\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:37\nΣβήστε το παραπανίσιο ταυ που μου ξέφυγε.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:40\nΟ Λ.Τρομάρας μεταφράζει: χρονικό του Βολούσιου, χαρτί για κωλοσφούγγι.\nΤο είδα, αλλά ο δικός μου βιβλιοπώλης δεν το βρήκε.\nΔεν είναι τελικά Ροσελίνι. Μπορεί να είναι με τον 15ο στα γεράματα. Τέτοιες chaise percee είχαν μπόλικες στις Βερσαλίες.\nΜπουκάν, γι’ αυτόν έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις, το σίγουρο είναι οτι ήταν ποιητάκος.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:43\n134 Αυτό είναι το τέλος. Το έχεις ολόκληρο μεταφρασμένο απο Παπαγγ. ;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:45\nΤο 126 πήγαινε εδώ:\n>δεν ξέρω πώς μπορεί να εξευγενιστεί στη μετάφραση.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:47\n137 ὁ Τρομάρας τὸ μεταφράζει σκατοφυλλάδα. ἐκτὸς ἂν ὑπάρχῃ κάποια παλιότερη ἔκδοσι. διεσκατωμένος χάρτης στὴν καθαρεύουσα.\nΜπουκαν, στα σοβαρα, θα ηθελα να μαθω και λιγα λατινικα, καλο θα ηταν αν και,γενικα, προτιμω το περιεχομενο, την ουσια απο το περιτυλιγμα, το αμπαλαζ.Θυμαμαι οτι μικρος, στο δημοτικο πηγαινα, προσπαθουσα να μαθω λατινικα απο το βιβλιο του θειου μου, που πηγαινε στο Γυμνασιο( Regina rosas amat, και κατι τετοια). Οταν πηγα στο Γυμνασιο (6ταξιο) τα λατινικα ειχαν καταργηθει.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:48\nΤέρμα η εσχατολογία (hommage στον Σαΐντ), πάω για ύπνο.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:50\nΆντε, να το ξανακατεβάσω απ’ το ράφι και να τ’αντιγράψω. Μινούτο.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:53\nΔες την καρέκλα των Βερσαλιών. Βουλαγξ, τη δείχνει στα πρώτα λεπτά. Ο γιατρός περιγράφει και το τελετουργικό που είδαμε στην ταινία: ο υπηρέτης δείχνει το δοχείο στο γιατρό του βασιλιά και μετά την εξέταση, μπορεί να το αδειάσει. Θυμίζει επίσης οτι δεν ήταν επινόηση του 14ου, ο Ερίκος ο 3ος δολοφονήθηκε επάνω σε τέτοια καρέκλα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:57\nΤώρα, θεά που αναδύθηκες από το μπλάβο πέλαγος,\nεσύ που εδρεύεις στο σεπτό Ιδάλιο, στους Ούριους των ανέμων,\nστην Κνίδο με τους καλαμιώνες, στην Αγκώνα,\nστην Αμαθούντα, στους Γολγούς\nκαι στο Δυρράχιο, της Αδριατικής το χάνι,\nδέξου το τάμα και λογάριασ’ το ξεπληρωμένο-\nεχτός κι αν είναι άκομψο και δίχως γούστο.\nχρονογραφία του Βολούσιου, σκατοφυλλάδα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:58\n#141 ὅμως μέρος τοῦ περιεχομένου τῆς ποιήσεως δὲν εἶναι καὶ τὸ περιτύλιγμα;\nπολλὲς οἱ μεταφράσεις τοῦ στίχου «τυφλὸς τὰ τ’ὦτα τόν τε νοῦν τὰ τ’ὄμματ’εἶ» ἀλλὰ χωρὶς τὸ περιτύλιγμα εἶναι ἄλλος στίχος ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 02:59\nΈχει το μισό δηλ. Και περιγράφει συνοπτικά σε πεζό το πρώτο μισό.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:00\nΕίναι ιστορικός της ιατρικής, Βουλάγξ, ο καλεσμένος.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:01\nΜερσί, Μπουκάν, ήθελα να τη συγκρίνω με του Τρομάρα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:07\n(Οι Κουκουπέτροι θάχουν φύγει για Σταυροφορία τώρα. Στον ύπνο τους.)\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:15\n150 Νηστικός κομμάτια ονειρεύεται.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:24\n#144 Μωρε μπραβο βασιλικο χεσιμο! Τον προσεχαν τον κωλο τους οι βασιλιαδες!\nΚι οσο θυμαμαι κατι κωλοχαρτα της δεκαετιας του ’70 που ηταν σαν γυαλοχαρτα! 🙂\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:31\n152 Αλίμονο! Κι η ταινία του Ροσελίνι, την έδειξε πρόσφατα κι η ΕΤ1, έχει καταπληκτικές σκηνές. Τη σκηνή του γεύματος μπορείς να τη δεις στο γιουτέτοιο, αν γουγλίσεις τον τίτλο της ταινίας βλ.129\nΕ όχι και γυαλόχαρτο.\nΣτα πλούσια μουσουλμάνικα σπίτια αντί χαρτί έχουν πετσετούλες, καθότι προηγείται πλύσιμο.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:35\nΑς βάλουμε και το μπιντέ.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 03:44\nΓια το γυαλοχαρτο, ξερω τι λεω, μου ετυχε μια φορα στα φοιτητικα χρονια.\nΜια και ο λογος, ξερεις πως σκουπιζονται οι Ινδοι; (Μου τοπανε δεν εχω παει και μου ειναι καπως δυσκολο να το περιγραψω))\n3 Ιουνίου, 2010 στις 04:04\nΔεν έχω ιδέα. Θα εξηγήσεις αύριο,πάω για τούφες.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 06:41\nΚαποτε στο τρενο απο Μοναχο για Στουτγαρδη ανεβαινουν 2 Ιταλοι και σε λιγο-οταν καταλαβαν οτι ειμαι Ελληνας-με ρωτησαν τι θα πει «σκατα πατημενα». Ετυμολογικα περα απο ενα seisse durcheinander δεν μπορεσα να βρω (ας με συγχωτ=ρησουν οι γερμανομαθεις). Οσο για την σημασια του…εκει τα μπλεξαμε. Σημερα νομιζω ταιριαζει αυτη η εκφραση για πολλες καταστασεις.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 07:17\nΛυπάμαι που αποχώρησα από τη συζήτηση λόγω δουλειάς, ωραία συνεχίστηκε!\nΠολλοί Άραβες και Ασιάτες γενικά δε σκουπίζονται, πλένονται. Για αυτό και συχνά, ακόμη και σε μεγάλα και δυτικοποιημένα μέρη (όπως διεθνή αεροδρόμια, ας πούμε στο Ντουμπάι), στις τουαλέτες δεν έχει χαρτί, αλλά ένα λάστιχο! Σχετική εμπειρία που είχα από εστία ξένων φοιτητών στη Βουδαπέστη: οι καθαρίστριες ήταν έξαλλες με όλους τους Ασιάτες φοιτητές (κυρίως από Ταϋλάνδη, Κορέα, κλπ.), γιατί αφενός δεν κάθονταν στην τουαλέτα αλλά πατούσαν στη λεκάνη (είχαν συνηθίσει σε χαλέδες βλέπετε) και αφετέρου όταν τελείωναν τη δουλειά, ξεπλένονταν ρίχνοντας νερό που κουβαλούσαν σε πλαστικά μπουκάλια (δεν είχε φυσικά λάστιχο στις δυτικές τουαλέτες) πλημμυρίζοντας τον τόπο με νερά και κόπρανα!\n3 Ιουνίου, 2010 στις 07:45\nΚαι στο αεροδρόμιο της Δαμασκού έχει τέτοιο λάστιχο στις τουαλέτες (ρουξούνι δεν το λένε;)\n3 Ιουνίου, 2010 στις 09:09\nΔεν το ξέρω το ρουξούνι, Νίκο, αλλά ο Γούγλης λέει ότι μάλλον έχεις δίκιο.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 09:27\n3 Ιουνίου, 2010 στις 12:14\nΟ πολιτισμος του WC: http://www.iospress.gr/ios1995/ios19951015a.htm\n3 Ιουνίου, 2010 στις 15:47\nΤσ τσ τσ, κοπρολογική ολονυχτία και την περίφημη σκηνή από το Φάντασμα της Ελευθερίας του Μπουνιουέλ δεν τη θυμήθηκε κανείς!\nΜόνο για κάτρουλλους ξέρετε να λέτε, τρομάρα σας 🙂\n3 Ιουνίου, 2010 στις 15:56\nΜπράβο, Ηλεφού, εμάς βλέπεις μας έφαγαν τα μεγαλεία.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 16:11\nγιατί κάτρουλλος καὶ ὄχι σκάτουλλος;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 17:18\nΝα και μια Τούρκικη παροιμία να χαρείτε λίγο (μερικοί μερικοί): «φοβούνται να χέσουν γιατί θα ξαναφάνε»!\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:02\nΗλεφού, boktan muhabbet, αφού ο Μπαλό θέλει τούρκικα. Μπαλό, γράψ’ την στα τούρκικα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:11\nΟυ δύναμαι 🙂\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:33\nΓιώργο, από τον Κοροβίνη την ξεσήκωσες;\nΤι κρίμα αυτό το βιβλίο να μην έχει και τις πρωτότυπες παροιμίες στα τούρκικα…\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:37\nΌχι, απλώς την θυμάμαι από τον πατέρα μου — εκείνος την ήξερε και Τούρκικα (που πάντως δεν μπορούσε να τα μιλήσει).\n[Τόσοι Τουρκόφιλοι εδώ μέσα, ούτε ένας δεν έχει κάποιον Τούρκο γνωστό να ρωτήσει;! Περιμένω…]\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:41\nΔεν τη βρήκα, παιδιά, βρήκα όμως μια παρόμοια:\nbok yiyen kaşığını yanında taşır, κατά λέξη: «όποιος τρώει σκατά, έχει δίπλα και το κουτάλι του». Παναπεί, όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια, λέει το λεξικό του φίλου μου του Φαρούκ.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 18:43\nΣυμπληρώνω: το λεξικό του Redhouse έχει μια πιο αρχαϊκή μορφή, με τάσι (δερβίση ζητιάνου, keşkül) αντί για κουτάλι. Το μεταφράζει: He who wishes to do as he pleases must provide for himself.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:05\n@129 «Πέρσι στη Γαλλία έγινε μια έκθεση με σούπερ πορσελάνινα καθίκια. Υπάρχουν και συλλέκτες».\nΓιατί αυτή η φράση με οδηγεί συνειρμικά στον Ζάχο Χατζηφωτίου;\nΠρέπει νομίζω σε κάποια συνέντευξή του ή σε αυτοβιογραφικό κείμενό του να αναφέρεται στην παιδική του ηλικία και στα ακριβά καθίκια όπου έκανε χρήση… Δεν έχει και πολλή σημασία να ψάξουμε στο google για αναφορές… Τα παιχνίδια της εξασθενημένης μνήμης είναι πιο γοητευτικά!!! Θυμάται κανείς κάτι επί του θέματος;\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:07\nΤΑΚ, ο Θωμάς δεν την έχει. Μου είχε δώσει κάποτε κάποιες μεταφρασμένες αλλά έχασα το χαρτί, η μαλάκω.\nΑπό πρόχειρο κοίταγμα έχει αυτή: όταν κλάνει ο χότζας πορδές, οι πιστοί ξεκωλώνονται στο χέσιμο.\nΤην έκφραση «τσόκια μπόκια» τη συνήθιζαν συγγενείς μου Εβρίτες.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:14\nΔύτη, αυτό στο Redhouse το βρήκα κι εγώ, αλλά ήλπιζα ότι εσύ τουλάχιστον θα κατάφερνες να εντοπίσεις την παροιμία…\nΗ μόνη κάπως σχετική που βρίσκω στο Γούγλη είναι sıçmak için ye, ama yemek için sıçma\nπου θα πει «για να χέσεις, φάε, αλλά για να φας, μη χέσεις», αλλά δεν είναι αυτή του Γιώργου.\nΜαρία, ωραία τα «τσόκια μπόκια»! Δυστυχώς, δεν έχω εδώ το βιβλίο του Θωμά, εικασία έκανα.\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:34\nΤην εποχή του Κατούλλου δεν ήταν ακριβό το χαρτί; Μου φαίνεται απίθανο να το χρησιμοποιούσαν συχνά γι’αυτή τη χρήση!\nΕικάζω μάλλον ότι ο ποιητής ήθελε να πει πως τέτοιος άθλιος συγγραφέας που ήταν ο V., είτε έγραφε είτε αποπατούσε στο χαρτί, το ίδιο έκανε…\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:47\nΚαι κάτι άλλο για το ίδιο θέμα:\nΟ Ραμπελαί αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο του Γαργαντούα στο ποιο είναι το καλύτερο κωλοσφούγγι, και αφού δοκιμάζει χίλια δυο πράματα, μεταξύ των οποίων και χαρτι, που το απορρίπτει λέγοντας\n«Toujours laisse aux couillons émorche\nQui son ord cul de papier torche»\n(όχι, δεν ξέρω τι σημαίνουν οι δύο απαρχαιωμένες λέξεις, αλλά το νόημα είναι σαφές). καταλήγει διά στόματος Πανταγκρυέλ ότι «il n’y a tel torchecul que d’un oison bien duveté, pourvu qu’on lui tienne la tête entre les jambes. Et m’en croyez sur mon honneur, car vous sentez au trou du cul une volupté mirifique, tant par la douceur d’icelui duvet que par la chaleur tempérée de l’oison, laquelle facilement est communiquée au boyau culier et autres intestins, jusques à venir à la région du cœur et du cerveau.»\nΔεν πιστεύω όμως να βγήκε από κει η έκφραση «το πουλί του γίγαντα»…\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:53\nΛάθος: διά στόματος Γαργαντούα\n3 Ιουνίου, 2010 στις 19:58\n177: Υπάρχει και σχετικό ανέκδοτο (πέρα από το «μαδάς λαγέ;») με πουλάκια που χρησιμοποιούνται κατ’ αυτό τον απαράδεκτο τρόπο αλλά το έχω μισοξεχάσει. Αν ήξερα ότι έχει ραμπελεσιανές περγαμηνές…\n3 Ιουνίου, 2010 στις 23:32\n#140 «διεσκατωμένος χάρτης στὴν καθαρεύουσα». Αρα, Κορνηλιε, η χθεσινη μας συζητηση ηταν περι εσκατολογιας.\nΜπουκαν, στο #142 παροραμα: «Τερμα η εσκατολογια»\n3 Ιουνίου, 2010 στις 23:43\nΤο «φοβούνται να χέσουν για να μην ξαναφάνε» το καταλαβαίνω (ως αναφορά είτε σε τσιγγουνιά είτε σε φτώχεια), το δεύτερο μέρος του «για να χέσεις, φάε, αλλά για να φας, μη χέσεις» μάλλον όχι! [Αν εννοεί πως το χέσιμο δεν συνεπάγεται τάϊσμα το καταλαβαίνω, αλλά η πρώτη ανάγνωση μάλλον προς το «θα φας μόνον αν δεν χέσεις» γέρνει, σωστά;]\n3 Ιουνίου, 2010 στις 23:47\nΝίκο, πριν καταλήξει στο χηνάκι, διηγείται στον πατέρα του οτι δοκίμασε μεταξύ άλλων και λαγό.\nesmorche είναι παλιά μορφή του amorce λένε τα σχόλια και τα γλωσσάρια, εδώ τα υπολείμματα σκατού.\nΤο ord(hord), βρομερός υπάρχει στο λεξικό:\n#140 Η έκδοσή μου είναι του 1980.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 00:09\n#176 πιθανώτατα, ἀλλὰ παλιοὺς παπύρους ἄχρηστευμένους τοὺς χρησιμοποιοῦσαν καὶ γι’αὐτὸν τὸν σκοπό. γι’αὐτὸ καὶ πολλοὶ βρέθηκαν σὲ κοπρῶνες.\nΚαὶ οἱ πρῶτοι στίχοι ποὺ παρέλειψε ὁ Μπουκανιέρος:\nΧρονικὸ τοῦ Βαλούσιου, σκατοφυλλάδα,\nλύσε τὸ τάμα γιὰ τὸ κέφι τῆς καλῆς μου:\nστὴν ἱερὴ ἔταξε Ἀφροδίτη καὶ στὸν Πόθο,\nπὼς ἂν ἐγὼ δικός της ξαναγίνω\nκαὶ πάψω στίχους τσουχτεροὺς νὰ τῆς πετάω,\nστὸν κουτσοπόδαρο θεὸ θὲ νὰ προσφέρῃ\nτοῦ πιὸ πανάσχετου ποιητῆ τὰ μαργαριτάρια\nκαίγοντάς τα στὴ φωτιὰ καταραμένου ξύλου.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 00:15\nἀπὸ τὴν ἔκδοσι τοῦ 2001 (ἀνατύπωσι 2001). ἡ πρῶην τοῦ Κατούλλου (ἡ γνωστὴ ὡς Λεσβία) ὑποσχέθηκε πὼς ἂν ὁ Κ. γυρνοῦσε σὲ αὐτὴν καὶ σταματοῦσε νὰ γράφη ποιήματα ἐναντίον της θὰ πετοῦσε στὴν φωτιὰ τὰ καλύτερα ποιήματα τοῦ χειρότερου ποιτῆ (ἐννοοῦσε τὸν Κάτουλλο), κι ὁ Κάτουλλος παίρνει ἀφορμὴ γιὰ νὰ πῇ ὅτι χειρότερος τῶν ποιητῶν εἶναι ὁ Βαλούσιος.\nἘδῶ θυμᾶμαι αὐτὸ ποὺ περιλαμβάνει ὁ Μανδραβέλης στὸ «Λεξικὸ τοῦ Ἔξυπνου λόγου» κι ἔγραψε ὁ Max Reger σὲ ἕνα κριτικὸ τέχνης:\n«Κάθομαι στὸ μικρότερο δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ μου. ἕχω μπροστά μου τὴν κριτική σου. Σὲ λίγο θὰ βρίσκεται πίσω μου».\n4 Ιουνίου, 2010 στις 00:16\n4 Ιουνίου, 2010 στις 01:06\n#184 ἀνατύπωσι 2004\n4 Ιουνίου, 2010 στις 01:29\nΑφού περάσατε στις (σκατολογικές) παροιμίες, να γράψω και μια δικιά μας:\nΑν δε χέσει ο χωριάτης\nδε θα φάει ο Κορφιάτης.\n(Ο Κορφιάτης εδώ με την παλιά έννοια, δηλ. ο κάτοικος της Πόλης. Και, προφανώς, είναι χωριάτικη παροιμία, η οποία επισημαίνει -με πάθος αντάξιο ενός Μάο- την εξάρτηση των πόλεων από την ύπαιθρο.)\n4 Ιουνίου, 2010 στις 11:25\nΜε κάποια καθυστέρηση, να προσθέσω στον κατάλογο των συνωνύμων του αποχωρητηρίου τη λέξη κενέφι, τουρκικής αρχής. Ο Δαγκίτσης στο λεξικό της λαϊκής έχει και τη λέξη κενέφης, για κάποιον βρομόστομο. Στα Κορακιστικά, ο Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός βάζει κάποιον λογιότατο να ετυμολογεί το κενέφι από το κενόν + φως, τάχα διότι οι απόπατοι είναι μέρη σκοτεινά.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 11:28\nΑπό το αραβικό κενίφ (είπε ο τουρκολόγος υπηρεσίας που πετάγεται σαν φίτσουλας -αλήθεια, αυτό το τελευταίο πώς το ετυμολογούμε;)\n4 Ιουνίου, 2010 στις 11:35\nΟμολογώ ότι δεν ξέρω πώς ετυμολογείται ο φίτσουλας, ούτε άλλωστε ο χλιμίντζουρας. Επιπλέον, από σένα μαθαίνω ότι ίδιον του φίτσουλα είναι να πετάγεται. Στο slang.gr βρίσκω ορισμό που σε δικαιώνει, αλλά και άλλον που δεν, οπότε υπάρχουν δύο σχολές:\nΕγώ ξέρω για κάποιον ότι πετάγεται σαν πορδή ή σαν την πούτσα. Οπότε ο φίτσουλας είναι ίσως ευφημισμός.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 20:29\nΓιώργο (181), υποθέτω ότι είναι το αντίστοιχο στα ελληνικά θα ήταν «δε χέζουμε εκεί που τρώμε» (καμία σχέση με την παροιμία του πατέρα σου φυσικά).\n4 Ιουνίου, 2010 στις 20:57\nΩχ, πιάσαμε και τα πτηνά… Εγώ είχα ακούσει σε επίσκεψη σε κάποιο κάστρο εδώ στο ΗΒ ότι θεωρούσαν οι ΑΑΠ (αρχαίοι αυτών πρόγονοι) ότι το καλύτερο χαρτί τουαλέτας ήταν ο κύκνος.\nΊσως αυτό εξηγεί το ακόλουθο προϊόν:\nπου ελπίζω να περάσει.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 21:57\nΜαρία, ποιος είχε αναφέρει σε άλλο νήμα -στους αγγλισμούς;- ότι εξαιτίας μιας συχνής ερώτησης του τύπου «μπορώ να εξέλθω;», δεν θυμάμαι ακριβώς, στη σχολική αίθουσα, για χρόνια νόμιζε ότι «εξέρχομαι» σημαίνει «πηγαίνω τουαλέτα»;\n4 Ιουνίου, 2010 στις 21:59\nΘαρρώ ο Μπουκάν το είχε πει αυτό, για κάποιον συμμαθητή του\n4 Ιουνίου, 2010 στις 22:01\nΕγώ πάλι κάποιον πιο νέο :-p θυμάμαι…\n4 Ιουνίου, 2010 στις 22:04\nΕγώ πάντως δεν ήμουνα -μια και μείναμε εμείς κι εμείς Παρασκευή βράδυ.\nΤο θυμάμαι όμως το σχόλιο.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 22:12\nΟ Κορνή, πρέπει να ήταν.\n4 Ιουνίου, 2010 στις 22:16\nΜπα, δεν θα το μάθαινε ο Στάζυ. 😉\n5 Ιουνίου, 2010 στις 00:02\n«don’t put the cart before the horse»;;;\n5 Ιουνίου, 2010 στις 00:07\nΔιαψεύδω μετά βδελυγμίας το 194.\n5 Ιουνίου, 2010 στις 00:16\nΤέτοια μέρα και ώρα, μόνον εμείς τα φαντάσματα βγαίνουμε. 🙂\n5 Ιουνίου, 2010 στις 00:24\nΚαλά ντε, έτσι θυμόμουνα!\n5 Ιουνίου, 2010 στις 18:01\nοὔτε ἐγὼ εἶπα τέτοιο πρᾶμα.\n6 Ιουνίου, 2010 στις 02:15\n#193 Ο espectador ήταν…\n6 Ιουνίου, 2010 στις 02:24\nΣτραβομάρα μου. Αυτό το κοίταξα χτες λόγω μπήκε-βγήκε, αλλά τον προσπέρασα.\n6 Ιουνίου, 2010 στις 02:47\n… το φελέκι μου! Έψαξα με οξείες, με βαρείες, με αγγαρείες… τους ατονιστές τους ξέχασα! Όλα τάχει ο μπαχτσές!!!\n6 Ιουνίου, 2010 στις 09:13\nΝικόλα, δεν φταις εσύ, το γκουγκλ φταίει που άλλαξε πάλι ταχτική και τα άτονα τα λογαριάζει για διαφορετικά από τα τονούμενα.\n8 Ιουνίου, 2010 στις 02:31\nΑαααα! Τούτες τις «σκατούλες» δεν τις είχα δει!\nΑπορώ όμως… Όλοι με χαρτιά καταπιανόσασταν για να «καθαρίσετε» τα εν υπαίθρω;\nΔεν σας είχε μιλήσει κανείς για … πετραδάκια ;!\nΩραιότατο Νίκο κι αυτό το «μέρος» σου!\nΉ θα μου πεις: «Ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολλάν»;\n(για τον άχρονο, πλην εύοσμο σχολιασμό μου…)\nΜε αφορμή την παραπάνω @171 τουρκική παροιμία, θυμήθηκα τη δικιά μας έκφραση : Τα σκατά του τρώει.\nΨιλοέριξα μια γρήγορη ματιά, στα γκουγκλοβιβλία, και βλέπω :\nΚοραής: Τα σκατά του τρώγει / Σκατά εις τα γένια σου! / Σκατοψυχίζω / Κωράδιον (και άλλα σκατά κι απόσκατα…)\nΣκαρλάτος Βυζάντιος : Τρώγει τα σκατά του (Σπέλεθον κατέδει, Αριστοφάνης) & Σκατοχούλιαρον = ανακατωσούρης, φιλοτάραχος\nή θα σκεφτόσαστε τώρα, όπως λέει και ο Αραβαντινός (στο 310):\nΕίχαμε τόσα σκατά, κ’ ήρθε κι η σκατομαρία…\nΩραία η ιδέα να μαζευτούν όλες οι «σκατουλιάρικες» εκφράσεις.\nΜπαλο, το : “φοβούνται να χέσουν γιατί θα ξαναφάνε”!\nΜου θυμίζει αυτή που έλεγε μια πολίτισσα γερόντισσα :\n«Φοβάται να χέσει, μην ξαναπεινάσει» !!!\n8 Ιουνίου, 2010 στις 07:44\nΜισιρλού, δεν το περίμενα ο Κοραής και ο Βυζάντιος να έχουν ασχοληθεί τόσο με τις σκατολέξεις -ειλικρινά εκπλήσσομαι!\nΚαι η παροιμία που δίνεις στο τέλος είναι σαφέστερη από την παραλλαγή του Μπαλό.\n«ο άνθρωπος του καμπινέ» at στράτος φουντούλης / stratos fountoulis said\nΗ μακρά σκατολογική συζήτηση εδώ φαίνεται πως κέντρισε το ενδιαφέρον των χαρτογράφων του Monde diplomatique.\n#209 καὶ οἱ Δυτικοὶ δὲν κορόιδαυαν τὸν Φώτιο ποὺ εἶχε λημματογραφήσει ἀρκετεὲς λέξεις γιὰ τὸ ἀνδρικὸ μόριο;\n10 Ιουνίου, 2010 στις 20:30\nΚορνήλιε, για δώσε πληροφορίες για αυτό με τον Φώτιο!\n(Άσχετο: ο Σουητώνιος, αυτός των 12 Καισάρων, έχει γράψει μικρή πραγματεία, ελληνιστί, όπου αποδελτιώνει μπινελίκια των αρχαίων)\n10 Ιουνίου, 2010 στις 20:49\n213 β’ σὰν τὸν Χαρίτωνα Χαριτωνίδη ἕνα πρᾶγμα;\nα’ ὁ Ὁλλανδὸς ἐκδότης τοῦ Λεξικοῦ τοῦ Φωτίου Naber στὸ λῆμμα «σάραβον» γράφει σχολιάζοντας: » Τalia curasse patriarcham!» = μὲ τἰ ἀσχολεῖται ὁ πατριάρχης!\n213 Ούτε το περί δυσφήμων λέξεων … ούτε άλλο ελληνικό σώζεται.\n10 Ιουνίου, 2010 στις 20:54\n214 καὶ φυσικὰ ὁ Φώτιος ὅταν ἔγραψε τὸ λεξικό του ἦταν θαρρῶ νεώτερός μου. δὲν ἦταν ἀκόμη Πατριάρχης.\n10 Ιουνίου, 2010 στις 20:58\nκι ἕνα λάθος μου: τὸ σάραβον εἶναι γυναικεῖο. http://books.google.gr/books?id=IdkqAAAAYAAJ&pg=PA500&lpg=PA500&dq=%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BD&source=bl&ots=irXk1DQOYo&sig=LAAzqDrrcmJhrbxBn6QoIAo7wVk&hl=el&ei=jjURTLe2NZDbsAbFvIXiBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CCUQ6AEwAQ#v=onepage&q=%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BD&f=false\n7 Ιουλίου, 2010 στις 16:20\nΗ λεπτομέρεια πάνω δεξιά.\n7 Ιουλίου, 2010 στις 16:52\nΗλεφού, το έχω δει πρόσφατα και σε άλλη γελοιογραφία του Καλαϊτζή, φαίνεται πως πάει να το καθιερώσει σαν το παρδαλό κατσίκι ή την κότα του Τσάτσου.\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 20:27\nΣτα λαϊκά Γερμανικά υπάρχει η λέξη Klo (προφέρεται κλω, δηλαδή μακρό!) και συντροφεύεται με το ρήμα πάω και την χρησιμοποιούμε με την πρόθεση auf (auf Wiedersehen)…. http://www.linguee.de/deutsch-englisch/uebersetzung/aufs+klo+gehen.html Μήπως έχει σχέση με το loo ?\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 20:43\nΕγω παντως την πρωτη φορα που χρησιμοποιησα την φραση, ειπα Ich gehe INS Klo! Αντι για το ορθο «auf’s…». Που σημαινει για τους γερμανοφωνους «μεσα», κυριολεκτικως, στην λεκανη (της τουαλετας).\n221 Απάνω που ετοιμαζόμουνα να σου πω οτι η καλύτερη θέση για το ταμπόν είναι αυτή.\nΠρωτοάκουσα το Klo στη λέξη Klopapier και συνδύασα το κλο με το κωλό-\nΤι νήμα κι αυτό τώρα που το ξαναβλέπω!\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 22:13\n#78: Ο υπουργος Πολιτισμου της ΝΔ που λες, νομιζω πρέπει να ηταν ο Νιανιας.\nΕπι τη ευκαιρια νομιζω οτι τον πολιτισμο σε επιπεδο υπουργειου αναβιβασε η Χουντα. Προηγουμενως (παλι: νομιζω) τα αντιστοιχα καθηκοντα ασκουσε ο γγ του υπουργειου Προεδριας. Προς μεγίστη μου εκπληξη σε σχετικη αλληλογραφια που ερευνουσα για μιαν υποθεση, διαβασα την απαντηση ενος γγ Προεδριας της χουντας που απερριψε το αιτημα του γνωστου εστιατοριου ΔΙΟΝΥΣΟΣ (Φιλοπαππου) για κοπη ενος δενυτρου. Επι χουντας! Διοτι θα αλλοιωνε το φυσικο περιβαλλον ή καποια παρομοια αιτιολογια. Σημειωτεον οτι το εν λογω εστιατοριο που εγκαινιασε ο Καραμανλης (περι το 58; 62;) κτισθηκε χωρις οικοδομικη αδεια! Θα ηταν αλλωστε καραμπινατη παρανομια αφου βρισκεται ταυτοχρονως εντος δασους και αρχαιολογικου χωρου-συνεπως και το εστιατοριο θα πρεπει να λειτουργει χωρις την σχετικη αδεια. Κατι δειχνει αυτο για την απεραντη «υποκρισια» του πονηρου ελληνικου Δημοσιου…\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 22:15\nΤι λες βρε Μαρια…χαχαχα….ΑΛΛΟΥ θα μου ελεγες για το ταμπον…\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 22:40\n224 Τώρα όμως έκανα άλλο συνειρμό και πάω να τον καταθέσω στη θέση του.\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 22:44\n…με τοσα σχολια που κανουμε σημερα, μαλλον η αστεια ιστορια με το ταμπον θα παει άπατη!\n29 Νοεμβρίου, 2011 στις 22:52\n226 Τώρα άμα σου πω οτι στο άκουσμα της λέξης το μυαλό μου πάει πρώτα στις σφραγίδες…\nαν ειχες ομως κορες και ησουν καλος μπαμπας και ανοιχτομυαλος, οπως ειμαι εγω (!), μαλλον θα πηγαινε εκει που λεω.\nΕν παση περιπτωσει μια που μιλησαμε γι’αυτο την επαναφερω εδω.\nΣε παντοπωλειο ορεινου χωριου του Πηλιου η μεγαλη κορη μου ρωταει διαστακτικα «μηπως εχετε ταμπον;», «ντεπον κορη μου;», «οχι ρε μανα, ζαμπον θελει η κοπελια!»…Οι μικρες και γω κοκκινοι απο τα γελια που συγκρατουσαμε.\n30 Νοεμβρίου, 2011 στις 00:49\n228: Πολύ ωραίο!\n220: Το klo είναι σύντμηση του Klosett, λένε τα λεξικά. Το loo μάλλον προέρχεται από το γαλλ. lieu (μέρος), lieu d’aisance, όπως το άκουσαν οι φαντάροι του πρώτου πολέμου.\n21 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:34\nη γιαγια μου ακουγε τους γυφτους οπως τους ελεγε, να λενε χαλε, το »μερος» την τουαλετα, που λεμε σημερα, συγκεκριμενα στην Βησσανη Πωγωνίου, αναφεροταν δε συχνα ποσο καθαροι και νοικοκυρηδες ηταν οι τσιγκανοι σε πολυ υπερβολικο βαθμο. πρεπει να πω πως χρονολογικα ολα αυτα ανηκουν\nπριν και λιγο μετα τον πολεμο.\n2 Ιουνίου, 2021 στις 18:12\nΑναζήτησα την έκφραση cabinet d’aisance αλλά δεν την βρήκα. Θυμάμαι στην πρώτη διαμονή μου στο Παρίσι (από 1971) τη χρησιμοποιούσε το ενοικιαστήριο συμβόλαιο στο σπίτι που είχα ενοικιάσει.


The Couch Tomato Cafe', West Chester - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nThe Couch Tomato Cafe': Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: The Couch Tomato Cafe'\nΝο 2 από 208 Εστιατόρια - West Chester\nΑμερικανική, Πίτσα, Σούπες, Επιλογές βίγκαν, Κατάλληλο για χορτοφάγους, Πιάτα χωρίς γλουτένη\nΝόστιμο λεπτής πίτσα κόρας\nΔοκιμάσαμε την κλίνη τομάτας για πρώτη φορά την Κυριακή και το λατρέψαμε! Κλείσαμε το τυριών, η οποία είχε μια ωραία ποικιλία τυριών και συνοδευτικά. Έπειτα παραγγείλαμε 2 τους επίπεδη ψωμί πίτσες. . . Η Margherita ήταν υπέροχο και το αγαπημένο μου. Είχαν ένα ωραίο, κρασί...και μπίρα κατάλογο. Δεν προσφέρουν δωρεάν υπηρεσία στάθμευσης αυτοκινήτων για το μπιστρό, που είναι καλός χώρος στάθμευσης διότι σε Manyuank μπορεί να είναι δύσκολη. Σίγουρα θα ξαναέρθουμε για περισσότερα!Περισσότερα\nΜεγάλη ποικιλία από φρέσκα τρόφιμα.\nΣταματήσαμε εδώ για μεσημεριανό γεύμα σε τρίτη με βάση τις κριτικές των πελατών. Αυτό δεν είναι μια υπηρεσία σερβιτόρου restaurant. Η παραγγελία σας το φαγητό σας σε ένα πάγκο και pick up όταν γίνεται. Πολύ ωραία ποικιλία από σάντουιτς, σαλάτες και πίτσα με ένα αγρόκτημα...στο τραπέζι αίσθηση. Τοπικά προϊόντα. Μεγάλη ποικιλία φυσικών σόδας. Fountain σόδες σαν αρχικό μπύρα και βατόμουρου. . νόστιμο! Το τραπέζι μας είχε σάντουιτς και σαλάτες. Πολύ νόστιμο, φρέσκο. Οι τιμές φαίνεται εύλογο περίπου δέκα δολάρια για σάντουιτς και ποτό. Σίγουρα θα ξαναπάω. πραγματικά φρέσκα γευσιγνωσία - - υγιέστερου εναλλακτικού χωρίς ότι απλώς εντάξει γεύση του πρέπει να είναι καλό για εσάς. Δοκιμάστε με βεβαιότητα.Περισσότερα\nΤο λατρευουμε το λατρεύω αυτό το μέρος! Το φαγητό είναι φρέσκα, τοπικά γεωργούς όσο το δυνατόν περισσότερο! Γρήγορο και βολικό! Ένιωσα καλή εξυπηρέτηση σε γιο μου! Λατρεύω το τζίντζερ σόδα! Μπορείς να πάρεις αρκετή\nΧωρίς Γλουτένη, πίτσα, byob και roof top φαγητό\nΤι θα μπορούσε να είναι καλύτερη; Χωρίς Γλουτένη, πίτσα, BYOB και roof top/υπαίθριο καθιστικό! Ένα τόσο υπέροχο μέρος. Ασφαλώς, έχουν τακτικές πίτσες και πολλές επιλογές για σαλάτα. Φιάλη διατ.ανοίγμ και ποτήρια κρασιού. Υπάρχει επίσης άνετος στο εσωτερικό χώρο καθιστικού και λίγες κοινοβουλευτικές έδρες στο κύριο...επίπεδο με ανοιχτό παράθυρο καθίσματα. Δεν νομίζω ότι ο δεύτερος όροφος είναι προσβάσιμα από άτομα με ειδικές ανάγκες, όμως. Απολαύστε γρήγορη, ωραίο γεύμα.Περισσότερα\nΧαριτωμένο cafe με φιλικό προσωπικό. Η εξυπηρέτηση είναι γρήγορη και το μέρος είναι καθαρό. Πρέπει να αναφέρω ότι το σάντουιτς ψωμί - εκπληκτικό γούστο και είναι σωστή! Πλευρική σημείωση - καθόλου οινόπνευμα.\nΕξαιρετική επιλογή σωτήρια Downtown\nΟ σύζυγός μου και εγώ συχνά την κλίνη ντομάτα αρκετά συχνά και εάν δεν έχουν πράγματι επίσκεψη, έχουμε την παράδοση. Μεγάλη ποικιλία από σαλάτες, σάντουιτς, πίτσες και σάντουιτς. Το περιβάλλον των εσωτερικών χώρων είναι πραγματικά βιομηχανικής ρουστίκ που είναι δροσερό και το λατρεύω το roof...top. Μεγάλο προνόμιο, αυτό το μέρος είναι τόσο BYOB αρπάξτε ένα 6 τύπου Pack και ορισμένες πίτσες και κρεμάστε την στον τελευταίο όροφο. Μόνο για το λόγο ότι δεν είμαι δίνει αυτό το μέρος 5 αστέρια είναι επειδή οι περισσότερες φορές να πάμε στο προσωπικό τους ποτέ ρωτά εάν είμαστε μέλη του προγράμματος loyalty. Έχουμε πάει εκεί αναρίθμητες φορές και δεν έχουν ζητήσει και λάβει πίστωση για την επίσκεψη. Εκτός από αυτό, δεν μπορώ να πω αρκετά θετικά πράγματα!Περισσότερα\nΛίγο διαφορετικά από ό,τι τα περισσότερα πίτσα αρθρώσεις χωρίς υπηρεσία τραπεζιού. Περιορισμένες επιλογές αλλά λογικές τιμές πίτσα, σαλάτες και σούπες. Ευχάριστο περιβάλλον και roof top καθίσματα, όταν ο καιρός είναι καλός είναι ένα ωραίο εναλλακτική λύση.\nΕξαιρετικό, υγιεινό φαγητό και τραπεζαρία στον τελευταίο όροφο!\nΉμασταν οι πρώτοι που θα προσελκύονταν από αυτό το μέρος με καλή βαθμολογία στο Trip Advisor. Είναι στον κύριο δρόμο στο κέντρο της πόλης Chester West. Η παραγγελία σας στο μετρητή. Η σειρά ασφαλειολήπτη ήταν πολύ υπομονετικός εξηγεί όλες τις επιλογές. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό....Συνιστούμε τη σαλάτα με καφέ ρύζι, μήλα, craisins και αμύγδαλα. Σπιτικές πατάτες ψιλοκόβει ήταν πεντανόστιμο. Η Maddie λειτουργούν μπαρ (σοκολάτας, κοκοφοίνικα, graham μονάδα πυρόλυσης) είναι καλή και ψαρικών όπου οι επισκέπτες. Φάγαμε στο τελευταίο όροφο για πικνίκ. . . . παρτίδες του άτυπου πίνακες.Περισσότερα\nΓια πίτσα Ashley\nΜια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Μεγάλη ποικιλία από σπεσιαλιτέ πίτσες και όλα τα έχω δοκιμάσει μπορείτε να δοκιμάσετε εξαιρετική. Προσφέρουν επίσης μια καλή ομάδα σαλάτα επιλογές. Δεν μπορείς να κάνεις λάθος δίνοντας μια προσπάθεια.\nΜακρά αναμονή για ένα αξιοπρεπές φαγητό\nΜας αρέσει να τρώτε στο κλίνης τομάτας, διότι το φαγητό είναι φρέσκο, έχουν εξαιρετικές επιλογές, και αυτό είναι ο πυρήνας της αμερικανικό φαγητό - σάντουιτς, σούπα, πίτσα και σαλάτες. Η τιμή είναι λίγο μεγαλύτερο, διότι πηγή σε τοπικό επίπεδο και έχουν βιολογικά τρόφιμα. Έχουμε μείνει...σε μερικές φορές και περιμένετε για το φαγητό είναι πάντα μεγαλύτερη από ό,τι φαίνεται, όπως πρέπει να είναι. Για παράδειγμα, παραγγείλαμε σάντουιτς και πίτσα τα τελευταία στάση. Κανείς δεν είχε μόνιμη σε γραμμή που έχουμε μπροστά μας, γι' αυτό δεν έρχεται σε μια γεμάτη εποχή ή πίσω άκρο του rush. Παραδόξως, η πίτσα ήρθε στο τραπέζι μέσα σε 10 λεπτά και το σάντουιτς πήρε περίπου 20 λεπτά για να καταστήσουν επιτέλους τον δρόμο τους για το τραπέζι μας. Εάν είστε εκεί για τη μελέτη ή απλώς να κρέμεται από το χρόνο αναμονής μπορεί να μην έχουν σημασία για εσάς. Αλλά η αναμονή ήταν λίγο περίεργο να μας, δεδομένου ότι ήμασταν ελπίζοντας για μια ταχύτερη τρόφιμα ταξιδιού. Αν θέλαμε να καθίσουν και να περιμένετε, θα έχουμε επιλέξει μια άλλη πραγματική καθίσω - κάτω από το διακομιστή restaurant. Ελπίζαμε για μια γρήγορη και απλή μπουκιά. Όταν πήραμε τελικά τα σάντουιτς, είναι πολύ καλό. Τίποτα εξαιρετικά ιδιαίτερο σχετικά με αυτούς. Είναι φτιαγμένα με φρέσκα υλικά, όμως, και ότι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να το βρεις.Περισσότερα\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του The Couch Tomato Cafe' και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΔιανομή κατ’ οίκον, Φαγητό σε πακέτο, Κρατήσεις, Υπαίθρια τραπέζια, Καθίσματα, Πρόσβαση σε αναπηρική καρέκλα, Δέχεται American Express, Δέχεται Mastercard, Δέχεται Visa, Δωρεάν WiFi, Δέχεται Discover, Δέχεται πιστωτικές κάρτες\nΔιεύθυνση: 31 W Gay St, West Chester, PA 19380-3010\nΑριθμός τηλεφώνου: +1 484-887-0241


ΕΡΤ:Γυναίκα στα δελτία-Ελήφθη χθες η απόφαση-Δες την καινοτομία που έρχεται στις οθόνες μας | Tvnea.com ©\nHome / media / ΕΡΤ:Γυναίκα στα δελτία-Ελήφθη χθες η απόφαση-Δες την καινοτομία που έρχεται στις οθόνες μας\nΕΡΤ:Γυναίκα στα δελτία-Ελήφθη χθες η απόφαση-Δες την καινοτομία που έρχεται στις οθόνες μας\nΜΑΝΩΛΗΣ ΤΣΙΧΛΑΚΗΣ 10/01/2016 04:30:00 μ.μ. Add Comment media Edit\nΚεντρικός παρουσιαστής ειδήσεων του δελτίου της ΕΡΤ θα είναι… γυναίκα. Αυτό αποφασίστηκε χθες το μεσημέρι σε σύσκεψη που είχε ο Λάμπης Ταγματάρχης με τους γενικούς διευθυντές τμημάτων της ΕΡΤ για το πρόγραμμα.\nΤο κανάλι κρατά τον ενημερωτικό του στόχο και σκοπό, με κυρίως εκπομπές ενημέρωσης σε όλες τις ζώνες, και προσθέτει στο πλάι τη λέξη «πολιτισμός» αφού εκτός από εκπομπή βάζει και δελτίο πολιτισμού κάθε βράδυ.... Η οριστική απόφαση να είναι γυναίκα η παρουσιάστρια ειδήσεων, που θα ξεκινά τελικά στις 21:00 και όχι στις 19:45 - πρόταση που έπεσε στο τραπέζι και απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων-, έχει να κάνει με τα αποτελέσματα έρευνας σύμφωνα με την οποία τις ειδήσεις τις παρακολουθεί ανδρικό κοινό ηλικίας 60 ετών και πάνω. Έτσι, θυσιάστηκε ο Πάνος Χαρίτος και στη θέση του αναμένεται γυναικείο πρόσωπο.\nΗ μέρα της ΕΡΤ θα ξεκινά με ενημέρωση με την πρωινή εκπομπή 7-10 πμ (τα πρόσωπα θα οριστικοποιηθούν την ερχόμενη Τρίτη), θα συνεχίζεται στις 10-12, ενώ στις 16:00-18:00 θα υπάρξει εκπομπή με πολιτιστικά θέματα. Η καινοτομία στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 21:00 είναι ότι την κεντρική παρουσιάστρια θα πλαισιώνουν σχολιαστές σε παράθυρα – όπως γίνεται στα ιδιωτικά κανάλια. Επίσης το Σαββατοκύριακο θα υπάρχουν δύο ζώνες ενημέρωσης στις 8-10 το πρωί και 10-12.\nΤέλος αξίζει να σημειωθεί ότι ζητήθηκε τα πολιτικά γεγονότα να σταματήσουν να μεταδίδονται από την κρατική τηλεόραση, αλλά να περάσουν ολοκληρωτικά στο κανάλι της Βουλής για να δικαιολογηθούν και οι πολλές προσλήψεις που έχουν γίνει εκεί τον τελευταίο καιρό. Σημειώνεται επίσης ότι ο διαγωνισμός που προκηρύχθηκε δεν είναι καινούργιος ,όπως πολλοί νομίζουν ,τουλάχιστον για τη θέση της προκήρυξης του κεντρικού παρουσιαστή. Αυτό είχε γίνει για τον Πάνο Χαρίτο, που τελικά είχε προσληφθεί ως σύμβουλος του προέδρου και εκτελούσε χρέη παρουσιαστή.


Απώλεια βάρους με bhangra - St johns χειρουργική επέμβαση απώλειας βάρους\nΗ απώλεια βάρους θα πρέπει να είναι ένας υγιεινός στόχος. Αυτό το ρόφημα με κουρκουμά και μαύρο πιπέρι είναι μια καλή στρατηγική για την απώλεια βάρους και μπορεί να. Απώλεια βάρους με bhangra. Μετά το τέλος του καλοκαιριού ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με πράγματα που είχαμε αναβάλλει και ένα από αυτά είναι η απώλεια βάρους.\nΠαρέχοντας διατροφική παιδεία διότι γίνεται συνειδητή επιλογή από τον ασθενή των τροφών που του προσφέρουν ωφέλιμες θερμίδες, επιτυγχάνουμε απώλεια βάρους με μόνιμα αποτελέσματα απορρίπτοντας ταυτόχρονα τροφές. Απώλεια βάρους μετά το καλοκαίρι. Για τους φίλους και φίλες που με ρωτάνε πως έχασα κιλά έγραψα το σημείωμα αυτό για να βοηθήσω κάποιους που θέλουν να χάσουν βάρος. PhenQ Αξιολόγηση – Ένα ισχυρό, καθώς και αποτελεσματική δισκίο πολλαπλών- λειτουργική απώλεια βάρους προσφέρεται τώρα ως PhenQ.\nΠετυχαίνει απώλεια βάρους με παράλληλη αύξηση της μυϊκής μάζας και της οστικής πυκνότητας και ελάττωση του σπλαχνικού και του σωματικού λίπους. Η γρήγορη απώλεια βάρους δεν έχει περισσότερα οφέλη για την υγεία από το να αδυνατίζει κάποιος με αργό ρυθμό, σύμφωνα με νέα μελέτη. Και το σπουδαιότερο όλων είναι ότι μπορείτε να τρώτε νόστιμα και. Το πρωινό που θεωρείται από πολλούς ειδικούς το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα, δεν βοηθά στην απώλεια κιλών και στη μείωση του βάρους η.\nΤο σπρέι για την απώλεια βάρους Fito Spray – είναι ένα γρήγορο αποτέλεσμα με καλή απόδοση! Δε θα πρέπει να έρχεται με αγανάκτηση ή δυσ.\nΑπώλεια Χωρίς εβδομάδα\nΗ γρήγορη απώλεια βάρους δεν έχει περισσότερα οφέλη για την υγεία από το να αδυνατίζει κάποιος με αργό ρυθμό, σύμφωνα με νέα μελέτη. Η απώλεια βάρους θα πρέπει να είναι ένας υγιεινός στόχος. Δε θα πρέπει να έρχεται με αγανάκτηση ή δυσ.\nΑν παρατηρήσετε όμως απώλεια βάρους που να ισοδυναμεί με το 5% και πάνω του συνολικού βάρους σας σε διάστημα μικρότερο των 6 μηνών και δεν μπορείτε να το αιτιολογήσετε, πρέπει να ενημερώσετε τον γιατρό σας. Απώλεια & Ρύθμιση Βάρους με Ιατρική Υποστήριξη - Δημάρχου Αγγέλου Μεταξά 27- 29, 16675 Glyfáda, Greece - Rated 5 based on 14 Reviews " Ο ιδανικος τροπος.\nΠαρέχοντας διατροφική παιδεία, επιτυγχάνουμε απώλεια βάρους με μόνιμα αποτελέσματα, διότι γίνεται συνειδητή επιλογή από τον ασθενή των τροφών που του προσφέρουν ωφέλιμες θερμίδες, απορρίπτοντας ταυτόχρονα τροφές. Απώλεια βάρους Ξεκινώντας από την απώλεια βάρους πρέπει να γίνει κατανοητό τι είναι το βάρος του σώματος.\nΤο βάρος του σώματος περιλαμβάνει το βάρος της μυϊκής μάζας, των οστών, των οργάνων και του νερού που. Για την ταχεία απώλεια βάρους, στην δίαιτα πρέπει να τρώτε κυρίως φρούτα, λαχανικά, ασπράδια αυγών, τα προϊόντα σόγιας, στήθος κοτόπουλου, ψάρια, οστρακοειδή, άπαχα γαλακτοκομικά τρόφιμα, και 95% άπαχο κρέας.\nΒάρους απώλεια Διατροφής κετογόνο\nPhenQ Αξιολόγηση – Ένα ισχυρό, καθώς και αποτελεσματική δισκίο πολλαπλών- λειτουργική απώλεια βάρους προσφέρεται τώρα ως PhenQ. Η απώλεια βάρους διακρίνεται σε εκούσια και ακούσια ( δηλαδή με ή χωρίς τη θέληση). Προοδευτική ακούσια απώλεια βάρους υποκρύπτει σοβαρή οργανική ή ψυχιατρική νόσο.\nΕκούσια απώλεια βάρους σε υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Πετυχαίνει απώλεια βάρους με παράλληλη αύξηση της μυϊκής μάζας και της οστικής πυκνότητας και ελάττωση του σπλαχνικού και του σωματικού λίπους. Και το σπουδαιότερο όλων είναι ότι μπορείτε να τρώτε νόστιμα και.\nΒάρους Dawka dzienna


Δημόσια καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση από τον Μπόρις Τζόνσον – EurActiv.gr\nΗ νέα αρθρογράφος των Sunday Times Σάρλοτ Έντουαρντς καταγγέλλει στο πρώτο της άρθρο για την εφημερίδα ότι ο Μπόρις Τζόνσον την είχε αγγίξει με τρόπο ανάρμοστο πριν από περίπου 20 χρόνια, όταν εκείνη εργαζόταν στο περιοδικό Spectator του οποίου διευθυντής ήταν ο νυν πρωθυπουργός.\n«Κάθομαι δεξιά του Τζόνσον. Αριστερά του μια γυναίκα που ξέρω», διηγείται η κα Έντουαρντς αναφερόμενη σε ένα ιδιωτικό γεύμα στα γραφεία του περιοδικού. «Κάτω από το τραπέζι νιώθω το χέρι του Τζόνσον στο μηρό μου. Το σφίγγει. Το χέρι του είναι ψηλά στο πόδι μου και έχει αρκετή σάρκα κάτω από τα δάκτυλά του για να με κάνει να τιναχτώ ξαφνικά», αναφέρει το άρθρο.\n«Η μνήμη μου λέει ότι είχε μια ‘φήμη’. Αλλά κι έτσι, το ‘διπλό σφίξιμο’, τι κίνηση κατατεθέν», σχολιάζει η κα Έντουαρντς, που σημειώνει ότι προβαίνει σε αυτή την αποκάλυψη με αφορμή ότι επίκειται η συμπλήρωση δύο ετών από την έναρξη του κινήματος #MeToo κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης γυναικών.\nΥπενθυμίζει δε ότι δύο κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης Μέι, οι Μάικλ Φάλον και Ντέιμιαν Γκριν είχαν αποχωρήσει από το κυβερνητικό σχήμα μετά από καταγγελίες γυναικών δημοσιογράφων ότι τις είχαν αγγίξει στο γόνατο με ανάρμοστο τρόπο.


Το στημένο σκηνικό της τριανδρίας '); $('body').html(''); } });\nΑπόψεις Κωστάκης Αντωνίου Το στημένο σκηνικό της τριανδρίας\nΤο στημένο σκηνικό της τριανδρίας\n01.09.2015 10:48 Κωστάκης Αντωνίου\nΑυτό το σκηνικό που στήνουν τα Ηνωμένα Έθνη, κάθε φορά που συναντώνται ο νόμιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τον παράνομο του αποσχισθέντος τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι κωμωδία. Δεν μιλούμε για τα κόκκινα χαλιά, τις παράτες και τα στρατιωτικά αποσπάσματα που αποδίδουν τιμές και παραπέμπουν σε ηγέτες δύο κρατών. Αυτό είναι τραγωδία.\nΜιλούμε για την πλήρη απουσία διαφάνειας και αφαίρεσης κάθε λόγου από τους εκπροσώπους των ΜΜΕ, να υποβάλουν ερωτήσεις στους δύο ηγέτες και να λάβουν απαντήσεις επί καίριων θεμάτων. Το "μενού" περιλαμβάνει μόνο μία "παράσταση". Στέκεται ο κ. Έιντε στο βήμα, διαβάζει μία νερόβραστη δήλωση και μετά παίζει... ο πολογιαστός.\nΟι δημοσιογράφοι έχουν, όμως, ερωτήσεις. Η κοινή γνώμη περιμένει απαντήσεις. Και όταν λέμε απαντήσεις, δεν έχουμε το θράσος -αν μπορεί να ονομαστεί θράσος η ενημέρωση του λαού για το εθνικό του θέμα- να μας αποκαλύψουν οι δύο ηγέτες τι συζήτησαν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ούτε να μας καταθέσουν τις θέσεις τους. Αλλά τουλάχιστον να απαντήσουν σε ερωτήματα, τα οποία χρήζουν κάποιων απαντήσεων και διευκρινίσεων.\nΣήμερα, για παράδειγμα, θα έπρεπε να κληθεί ο κ. Ακιντζί να δώσει εξηγήσεις για το απαράδεκτο έγγραφο, το οποίο το ψευδοκράτος του κατέθεσε, μέσω της τουρκικής αντιπροσωπίας στον ΟΗΕ, περί εκλιπούσας Κυπριακής Δημοκρατίας και περί λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών. Θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία ανύπαρκτη; Κρίνει ότι, η λύση που διεκδικεί, είναι λύση δύο ανεξάρτητων κρατών; Γιατί άλλα λέγει δημόσια και άλλα καταγράφει σε έγγραφα του προς τον ΟΗΕ;\nΤο ίδιο ερώτημα, μπορεί να υποβληθεί και προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι ένας ανύπαρκτος Πρόεδρος; Και εφόσον η τουρκική πλευρά θεωρεί ότι η λύση που συζητείται είναι λύση δύο κρατών, γιατί συζητεί και γιατί εμπαίζει τον λαό ότι η συμφωνία θα προβλέπει εφαρμογή των τριών βασικών ελευθεριών και θα είναι σύμφωνη με το ευρωπαϊκό κεκτημένο; Πράγματι, ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου έχει δίκαιο όταν λέγει ότι η Τουρκία αρκείται μόνο σε φραστικές διακηρύξεις υποστήριξης του διαλόγου, αλλά δεν έχει δώσει κανένα χειροπιαστό δείγμα ότι έχει μεταβάλει πολιτική;\nΑλλά υπάρχει και ο κ. Έιντε. Και αυτός μπορεί να κληθεί να απαντήσει ποια άστρα συναντώνται ώστε η λύση να είναι κοντά περισσότερο από κάθε άλλη φορά; Ποια μηνύματα φέρνει από την Τουρκία κάθε φορά που μεταβαίνει εκεί; Είναι ενθαρρυμένος μόνο από τις κενές περιεχομένου διαβεβαιώσεις των Τούρκων επισήμων, ότι υποστηρίζουν τον διάλογο, ή έχει σαφείς τοποθετήσεις των Τούρκων επισήμων ότι δέχονται εγκατάλειψη των εγγυήσεών τους, απόσυρση του τουρκικού στρατού και λύση σύμφωνη με το ευρωπαϊκό κεκτημένο;\nΑυτά, και άλλα, πρέπει να κληθούν να απαντήσουν οι δύο ηγέτες και ο κ. Έιντε, και όχι να ποζάρουν πανευτυχείς, αφήνοντας τον λαό να μαντεύει μέσα από τη σιωπή τους ή τις νερόβραστες δηλώσεις του Νορβηγού διπλωμάτη, τι φρονούν και πώς τοποθετούνται.\nΝα σταματήσει, επιτέλους, αυτή η κωμωδία που στήνει η τριανδρία νόμιμου Προέδρου, παράνομου και μεσολαβητή. Να σταθούν μπροστά στους εκπροσώπους της κοινής γνώμης και να τοποθετηθούν με καθαρές κουβέντες. Το τελευταίο απαράδεκτο έγγραφο Ακιντζί προς τον ΟΗΕ, δεν είναι θέμα που μπορεί να προσπεράσει ο Τουρκοκύπριος ηγέτης και να το αντιμετωπίσει με γελοία επιχειρήματα συνεργατών του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτό το έγγραφο επαναβεβαιώνει και τις πραγματικές προθέσεις και τα γενικότερα σχέδια των Τούρκων. Σημαίνει ότι θεωρούν το κυπριακό κράτος ως μην υπάρχον και στη θέση του θέλουν να δημιουργηθούν δύο άλλα ισότιμα κράτη, με δικές τους αρμοδιότητες και εξουσίες.\nΑυτό είναι το αντικείμενο των συνομιλιών. Η εξεύρεση λύσης, που θα έχει ως περίβλημα την ομοσπονδία, αλλά ως περιεχόμενο τη συνομοσπονδία...