Άλυτο μυστήριο: Οι φαροφύλακες που χάθηκαν – Το σταματημένο ρολόι και η αναποδογυρισμένη καρέκλα - tromaktiko\n10 Ιανουαρίου 2021 08:47\nΈνα μυστήριο που κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να λύσει εδώ και 120 χρόνια, με την τύχη των τριών ανδρών να παραμένει άγνωστη έως και σήμερα.\nΟι Τζέιμς Ντούκατ, ο Τόμας Μάρσαλ και Ντόναλντ Μακ Άρθουρ από το 1900 μέχρι και σήμερα είναι εξαφανισμένοι. Αυτό δεν είναι είδηση, όμως ο τρόπος με τον οποίο χάθηκαν από προσώπου Γης προκαλεί ανατριχίλα.\nΟι 3 άνδρες είχαν τοποθετηθεί στο Φάρο Φλάναν, περίπου 65,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κοντά στο υψηλότερο σημείο του νησιού Eilean Mòr, στις Εξωτερικές Εβρίδες, στα ανοικτά των ακτών της Σκωτίας.\nΑμέσως μόλις πέρασαν πλοία που ανέφεραν ότι το φως του φάρου είχε σβήσει, στάλθηκε μια ομάδα αναζήτησης. Όταν οι διασώστες ανέβηκαν τα 160 σκαλοπάτια στην άκρη του γκρεμού και στον πύργο ύψους 23 μέτρων, είδαν ότι το ρολόι είχε σταματήσει, βρήκαν μισοφαγωμένο κρέας, τουρσιά και πατάτες στο τραπέζι, μια πεσμένη καρέκλα, ενώ έλειπαν δύο σετ από αδιάβροχα.\nΤο τρίτο κρεμόταν στο συνηθισμένο γάντζο του. Ένα καναρίνι λιμοκτονούσε και το ημερολόγιο του φάρου και οι σημειώσεις εργασίας για δύο μέρες ήταν γραμμένες σε μια πλάκα.\nΗ δολοφονία και το στοιχειωμένο πλοίο!\nΔεν υπήρχε κανένα ίχνος των ανδρών και όλοι υπέθεσαν ότι είχαν παρασυρθεί από ένα φρικτό κύμα. Αλλά σύντομα προέκυψαν οι θεωρίες ότι ένας φύλακας δολοφόνησε τους άλλους δύο πριν πέσει στη θάλασσα κυριευμένος από τύψεις. Άλλες φήμες ανέφεραν ότι και τους τρεις, τους πήρε ένα στοιχειωμένο πλοίο.\nΠάνω από 120 χρόνια αργότερα, η μοίρα των ανδρών παραμένει ένα μυστήριο και μέχρι σήμερα κυκλοφορούν διάφορες ιστορίες για το τι τους συνέβη. Ο φάρος Flannan ολοκληρώθηκε το 1899, ένα χρόνο πριν από την τραγωδία.\nΟι οικογένειες τους διαλύθηκαν από την εξαφάνιση – ο Μακ Άρθουρ και ο Ντουκάτ ήταν και οι δύο παντρεμένοι, με έξι παιδιά.\nΟ Μακ Άρθουρ ήταν περιστασιακός φύλακας – εκτελούσε καθήκοντα πρώτου βοηθού αντικαθιστώντας τον Γουίλιαμ Ρος, που βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια. Ο Τζέιμς Ντούκατ ήταν ο κύριος φύλακας και ο Τόμας Μάρσαλ ήταν ο δεύτερος βοηθός.\nΟι άντρες εξαφανίστηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1900. Τα διερχόμενα πλοία είχαν σημειώσει ότι το φως ήταν αναμμένο τη νύχτα της 14ης Δεκεμβρίου, αλλά είχε σβήσει το επόμενο απόγευμα.\nΗ πρώτη καταγραφή ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στις Νήσους Φλάναν ήταν στις 15 Δεκεμβρίου 1900 όταν το ατμόπλοιο Archtor, σε ένα πέρασμα από τη Φιλαδέλφεια προς το Λιθ, σημείωσε στο ημερολόγιο του ότι το φως δεν λειτουργούσε σε κακές καιρικές συνθήκες.\nΣτις 26 Δεκεμβρίου ο φύλακας Τζόζεφ Μουρ ταξίδευε στο Eilean Mor με το Lender House Tender Hesperus για το επόμενο εξάμηνο της θητείας του. Κατά τύχη, είχε αλλάξει την προηγούμενη βάρδια του, για να περάσει τα Χριστούγεννα με τα παιδιά του. Πήγε στον φάρο, αλλά δεν βρήκε κανέναν εκεί.\nΟ καπετάνιος Χάρβεϊ, ανέφερε ότι κατά την άφιξή του στο Flannan το απόγευμα της 26ης Δεκεμβρίου, δεν υπήρχε κανένα σημάδι ζωής στο νησί και δεν δόθηκε απάντηση σε μία φωτοβολίδα που εκτοξεύτηκε από το πλοίο.\nΚαθώς ανέβαινε τα σκαλιά προς το φάρο, παρατήρησε «τρία γιγαντιαία μαύρα πουλιά σκαρφαλωμένα πάνω», πριν βρει την ανατριχιαστική άδεια κουζίνα.\nΟ Χάρβεϊ έστειλε ένα πανικοβλημένο τηλεγράφημα πίσω στην ηπειρωτική χώρα, το οποίο έγραφε: «Ένα φοβερό ατύχημα έχει συμβεί στο Flannan. Οι τρεις φύλακες, ο Ντουκάτ, ο Μάρσαλ και ο περιστασιακός έχουν εξαφανιστεί από το νησί. Κατά την άφιξή μας εκεί το απόγευμα, δεν υπήρχε κανένα σημάδι ζωής στο νησί. Εκτοξεύσαμε μια φωτοβολίδα, αλλά καθώς δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση, κατάφερα να κατεβάσω τον Μουρ στη στεριά, ο οποίος ανέβηκε στο Σταθμό, αλλά δεν βρήκε τους φύλακες εκεί. Τα ρολόγια ήταν σταματημένα και σύμφωνα με άλλα σημάδια, όλα έδειχναν ότι το ατύχημα πρέπει να είχε συμβεί πριν από περίπου μια εβδομάδα».\n«Καημένοι συνάδελφοι πρέπει να έχουν παρασυρθεί από τους ανέμους πάνω στα βράχια ή να πνίγηκαν προσπαθώντας να ασφαλίσουν έναν γερανό ή κάτι τέτοιο. Με τη νύχτα να έρχεται δεν μπορούσαμε να περιμένουμε να κάνουμε κάτι για τη μοίρα τους. Έχω αφήσει τους Μουρ, Μακντόναλντ, Μπόιμαστερ και δύο ναυτικούς στο νησί για να κρατήσω το φως αναμμένο μέχρι να κάνετε άλλες ρυθμίσεις. Δεν θα επιστρέψω στο Oban μέχρι να έχω νέα σας. Θα παραμείνω στο γραφείο τηλεγραφίας απόψε έως ότου κλείσει, αν θέλετε να μου τηλεγραφήσετε».\nΣε μια έκθεση πρόσθεσε: «Τίποτα δεν φαίνεται να άγγιξε την ανατολική πλευρά που να δείχνει ότι μεταφέρθηκαν από εκεί. Στη δυτική πλευρά είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Είχαμε ένα παλιό κουτί στα μισά του δρόμου για να κρατήσουμε τα σχοινιά πρόσδεσης στη Δύση και αυτά έχουν φύγει. Μερικά από τα σχοινιά απ’ ό,τι φαίνεται, βγήκαν και βρίσκονται σκορπισμένα στα βράχια κοντά στο γερανό. Ο ίδιος ο γερανός είναι ασφαλής.\nΟ Robert Muirhead, ο επιθεωρητής του διοικητικού συμβουλίου που είχε προσλάβει και γνώριζε και τους τρεις άνδρες προσωπικά, διεξήγαγε έρευνα και διαπίστωσε ότι οι τελευταίες ημέρες των καταχωρίσεων στο ημερολόγιο του φάρου ήταν ασυνήθιστες.\nΣτις 12 Δεκεμβρίου, ο φαροφύλακας Τόμας Μάρσαλ έγραψε για «σοβαρούς ανέμους, τους οποίους δεν έχω ξαναδεί σε είκοσι χρόνια». Πρόσθεσε ότι ο κύριος φύλακας Τζέιμς Ντούκατ ήταν «πολύ ήσυχος» και ότι ο Γουίλιαμ Μακ Άρθουρ – γνωστός ως έμπειρος ναυτικός και συχνά «σκληρός καβγατζής» έκλαιγε.\nΟι καταχωρήσεις του ημερολογίου\nΟι καταχωρήσεις στο ημερολόγιο στις 13 Δεκεμβρίου σημείωσαν ότι η καταιγίδα εξακολουθούσε να μαίνεται και ότι και οι τρεις άντρες «προσεύχονταν». Γιατί όμως τρεις πεπειραμένοι φαροφύλακες, ασφαλείς σε έναν νεόκτιστο φάρο, προσεύχονταν να σταματήσει μια καταιγίδα; Ήταν απολύτως ασφαλείς. Αυτό που επίσης προκαλεί εντύπωση, είναι ότι σύμφωνα με τους ντόπιους, δεν αναφέρθηκαν καταιγίδες στην περιοχή στις 12, 13 ή 14 Δεκεμβρίου.\nΗ τελευταία καταχώριση στο ημερολόγιο έγινε στις 15 Δεκεμβρίου και έγραφε το εξής: «Η καταιγίδα τελείωσε, ηρεμία στη θάλασσα. Ο Θεός είναι παντού». Ο Muirhead βρήκε αργότερα σχοινιά σκορπισμένα στα βράχια στην πλατφόρμα που έδενε το πλοίο.\nΕκεί, ο Muirhead παρατήρησε σχοινιά διασκορπισμένα παντού στα βράχια, σχοινιά που συνήθως ήταν σε καφέ κλουβί, 21 μέτρα πάνω από την πλατφόρμα, σε έναν γερανό. Ίσως το κιβώτιο έπεσε και έσπασε, και ήρθε ένα απροσδόκητο κύμα που έριξε τους φύλακες στη θάλασσα ενώ εκείνοι προσπαθούσαν να τα μαζέψουν; Αυτή ήταν η πρώτη και πιο πιθανή θεωρία και ως εκ τούτου ο Muirhead την περιέλαβε στην επίσημη έκθεσή του.\nΠαρά τις μακρές αναζητήσεις, δεν βρέθηκαν ποτέ πτώματα και παραμένει ασαφές γιατί ένας από τους άντρες εγκατέλειψε τον φάρο – στα μέσα Δεκεμβρίου – χωρίς το παλτό του.\nΑυτή η εξήγηση όμως άφησε μερικούς ανικανοποίητους. Γιατί δεν είχε ξεβραστεί κανένα από τα σώματα στην ξηρά; Γιατί ένας από τους άντρες έφυγε από το φάρο χωρίς να πάρει το παλτό του; Γιατί οι τρεις πεπειραμένοι φαροφύλακες δεν σκέφτηκαν ένα πιθανό κύμα;\nΦωνές στον άνεμο!\nΣύμφωνα με το History UK, τα χρόνια που ακολούθησαν, οι επόμενοι φύλακες του Eilean Mor ανέφεραν «περίεργες φωνές στον άνεμο, που φώναζαν τα ονόματα των τριών νεκρών».\nΜέχρι σήμερα το μυστήριο δεν έχει λυθεί ποτέ και παραμένει ένα από τα πιο αινιγματικά στη θαλάσσια ιστορία της Σκωτίας.\nΣύμφωνα με τον μύθο, ένας φύλακας δολοφόνησε τους άλλους δύο πριν αυτοκτονήσει, ή ότι ένα φίδι θάλασσας – ή γιγαντιαίο θαλάσσιο πουλί – μετέφερε τους άντρες μακριά. Άλλες φήμες υποστηρίζουν ότι τους άντρες πήρε μακριά ένα πλοίο -φάντασμα.\nΗ ιστορία ζωντανεύει στην ταινία του 2018, The Vanishing, με πρωταγωνιστές τους Gerard Butler, Peter Mullan και Connor Swindells ως τους τρεις φύλακες του φάρου\nΟι Σκωτσέζοι ηθοποιοί Τζέραρντ Μπάτλερ Gerard Butler και Πίτερ Μούλαν συνεργάστηκαν στο ψυχολογικό θρίλερ, «The Vanishing», για να παρουσιάσουν την ιστορία. Ο Μπάτλερ παίζει τον Ντούκατ και ο Μούλαν τον Μάρσαλ. Η ταινία είχε αρχικά ονομαστεί «Keepers» («Φύλακες»), αλλά μετονομάστηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.\nΗ μυστηριώδης ιστορία, εμφανίζεται επίσης σε ένα επεισόδιο του Dr. Who, με τίτλο «Horror of Fang Rock», ενώ έχει πέρσι άνοιξε και μία έκθεση προς τιμήν των τριών ανδρών. Το μυστήριο αποτέλεσε επίσης έμπνευση για τη μοντέρνα όπερα “The Lighthouse” του συνθέτη Peter Maxwell Davies (1979). Το βρετανικό συγκρότημα Genesis έγραψε και ηχογράφησε το “The Mystery of Flannan Isle Lighthouse” το 1968, το οποίο όμως εκδόθηκε το 1998 στο Genesis Archive 1967-75.


ΖΥΓΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018 – Αλίντα Κανάκη\nΖΥΓΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018\nΠολλοί από εσάς θα αναλάβετε υποχρεώσεις ή δουλειές που αφορούν νέες συνεργασίες που έχετε στα σκαριά από καιρό. Ο πλανητικός συνδυασμός στο ζώδιο σας δεν σας ευνοεί ιδιαίτερα αυτή την χρονική στιγμή να προωθήσετε την επαγγελματική σας καριέρα. Προσπαθήστε να φέρετε τις καταστάσεις στα δικά σας μέτρα. Έχετε αρκετή δύναμη μέσα σας, να αντιμετωπίσετε τις προκλήσεις. Προς το τέλος του μήνα θα αισθανθείτε την ανάγκη να πάρετε αποφάσεις, για το πως θα κινηθείτε στο μέλλον! Οφείλετε να γίνετε πιο δυναμικοί, ώστε να αντιμετωπίσετε με επιτυχία τις δυσκολίες που θα προκύψουν στις σχέσεις σας, φιλικές και επαγγελματικές. Πρέπει να υπερασπίσετε τα συμφέροντα σας, καθώς αισθάνεστε ότι ήρθε η ώρα να δικαιωθείτε. Έχετε να αντιμετωπίσετε προκλήσεις και παιχνίδια ανταγωνισμού στο εργασιακό σας περιβάλλον, αλλά να ξέρετε ότι στο τέλος θα βγείτε νικητές και θα μπορέσετε να κάνετε τα όνειρα σας πραγματικότητα.\nΤο πλανητικό σκηνικό θα φέρει πίεση στην σχέση σας και θα νιώσετε καταπιεσμένοι συναισθηματικά. Τα άστρα προβλέπουν για εσάς που έχετε μακροχρόνιες σχέσεις, ότι οι συνθήκες που επικρατούν δεν είναι οι καλύτερες, καθώς βιώνετε μια δύσκολη περίοδο. Η περίοδος που διανύουμε ίσως να αποδειχτεί καταλυτική για την μελλοντική πορεία της συναισθηματικής σας ζωής. Μην βιαστείτε όμως να πάρετε αποφάσεις! Προσπαθήστε από κοινού με το ταίρι σας να λύσετε τα προβλήματα που υπάρχουν και μην τα αφήνετε να διαιωνίζονται, γιατί στο τέλος θα μείνετε μόνοι χωρίς να το καταλάβετε. Οι ελεύθεροι στραφείτε στον εαυτό σας και αποτινάξετε κάθε κακή σας συνήθεια, παραδεχτείτε τα λάθη του παρελθόντος και προσπαθήστε να κάνετε ένα καινούργιο εποικοδομητικό ξεκίνημα στη ζωή σας, αν θέλετε να νιώσετε ευτυχισμένοι και καλυμμένοι συναισθηματικά. Ίσως δε δεχθείτε μια απρόσμενη ερωτική πρόταση από άτομο του φιλικού σας περιβάλλοντος που θα σας συναρπάσει.\nΠροηγούμενο άρθρο ΠΑΡΘΕΝΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018\nΕπόμενο άρθρο ΣΚΟΡΠΙΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018\nMore In Ζυγός\nΖΥΓΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018\nΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ-ΚΑΡΙΕΡΑ Τα επαγγελματικά σας θα βρίσκονται στο προσκήνιο το μήνα αυτό, φίλοι…\nΖΥΓΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018\nΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ-ΚΑΡΙΕΡΑ Μέσα στον Σεπτέμβριο ίσως να γίνει εμφανές ότι πρέπει να οργανώσετε …\nΖΥΓΟΣ – ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2018\nΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ – ΚΑΡΙΕΡΑ Φίλοι μου Ζυγοί, ο Ιούλιος απαιτεί από σας να εφαρμόσετε στην πράξ…\nLoad More In Ζυγός


Εφιάλτης θερινής νυκτός | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\n1.200 ρεκόρ θερμοκρασίας σε μία εβδομάδα τον Ιούνιο στη Βόρεια Αμερική\nΣε κάποιες περιοχές της Αμερικής, η θερμοκρασία ανέβηκε τον Ιούνιο έως και 17 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο, κάτι που επηρεάζει περισσότερο όσους εργάζονται στην ύπαιθρο. Φωτ. Grant Hindsley for The New York Times\nAatish Bhatia, Winston Choi-Schagrin / The New York Times\n31 Ιουλίου, 2021 31.07.2021 • 18:31\nO Ιούνιος του 2021 ήταν ο θερμότερος από καταβολής μετρήσεων στη Βόρεια Αμερική. Μόνο την τελευταία εβδομάδα του μήνα καταρρίφθηκαν 1.200 ρεκόρ θερμοκρασίας. Η ειδησεογραφική κάλυψη επικεντρώθηκε στις ανώτατες θερμοκρασίες, αλλά ένα άλλο κριτήριο είναι ίσως πιο ανησυχητικό και πιο επικίνδυνο: οι νυχτερινές θερμοκρασίες.\nΟι νυχτερινές θερμοκρασίες ανεβαίνουν ταχύτερα από ό,τι οι θερμοκρασίες την ημέρα, όπως αναφέρει η Εθνική Εκθεση για το Κλίμα του 2018. Η έκθεση αφορά τις ΗΠΑ αλλά η τάση είναι παγκόσμια, σύμπτωμα της κλιματικής αλλαγής.\nΗ ασυνήθιστη νυχτερινή ζέστη συνδέεται με σημαντικό αριθμό θανάτων από θερμοπληξία, γιατί στερεί από τον οργανισμό τη δυνατότητα να ανανήψει από τη ζέστη της ημέρας. «Αυτό που βλέπουμε στις ειδήσεις είναι οι υψηλές θερμοκρασίες, αλλά το πόσο χαμηλά πέφτει ή δεν πέφτει η θερμοκρασία τη νύχτα έχει επίπτωση στη θνησιμότητα», δηλώνει η Λάρα Κάσινγκ, ειδική στην αλληλεπίδραση υγείας και περιβάλλοντος στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου UCLA.\nΤο ανθρώπινο σώμα χρειάζεται χρόνο για να δροσιστεί. Συνήθως αυτό συμβαίνει στον ύπνο, όταν η θερμοκρασία του πέφτει. Επειτα από μία ημέρα καύσωνα «είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς την ευκαιρία να ρίξει τη θερμοκρασία του σώματός του», λέει η Κρίστι Εμπι από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.\nΟι καύσωνες είναι ιδιαίτερα φονικοί όταν οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν απότομα. «Τα σώματά μας είναι ευπροσάρμοστα και εγκλιματίζονται, αν έχουν τον χρόνο», σημειώνει ο Τόμας Γουότερς, γιατρός στο τμήμα επειγόντων περιστατικών της Κλινικής Κλίβελαντ. Τα περισσότερα κρούσματα θερμοπληξίας παρατηρούνται τις πρώτες τρεις ημέρες του κύματος καύσωνα. Ακόμη πιο ευάλωτοι είναι οι άνθρωποι όταν συμπίπτει η άνοδος της θερμοκρασίας με την αύξηση της υγρασίας. Οταν η ζέστη και η υγρασία δεν αφήνουν τον ιδρώτα να κάνει τη δουλειά του, δηλαδή να διώξει τη περισσή θερμοκρασία, μπορεί να προκύψουν θανατηφόρες επιπλοκές όπως η διακοπή λειτουργίας ζωτικών οργάνων.\nΟι παρατεταμένοι καύσωνες είναι πιο επικίνδυνοι για τους ηλικιωμένους, τα μικρά παιδιά και τις εγκύους. Οι καύσωνες επίσης επηρεάζουν περισσότερο όσους δουλεύουν στο ύπαιθρο, όπως στη γεωργία ή στις κατασκευές, τους αστέγους και τους ανθρώπους με καρδιαγγειακά νοσήματα ή διαβήτη.\nΤο 2006, ένα κύμα καύσωνα προξένησε σχεδόν 150 θανάτους στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με τις ιατροδικαστικές αναφορές (οι επιπλέον θάνατοι εκείνη την περίοδο ήταν 600, στοιχείο που δείχνει ότι οι επιπτώσεις μπορεί να ήταν ακόμη μεγαλύτερες). Αυτό που κατέστησε το συγκεκριμένο κύμα ιδιαίτερα επικίνδυνο ήταν η υγρασία που εγκλώβιζε τη ζέστη τις νύχτες, με αποτέλεσμα υψηλές βραδινές θερμοκρασίες για τις οποίες οι Καλιφορνέζοι δεν ήταν προετοιμασμένοι. Πλέον, κάποιοι δήμοι προσπαθούν να μειώσουν τις επιπτώσεις του καύσωνα ανοίγοντας κλιματιζόμενους χώρους, στέλνοντας συνεργεία για να ελέγξουν την κατάσταση των ευάλωτων ατόμων και παρέχοντας εμφιαλωμένο νερό. Γενικά, όμως, οι δράσεις αυτές γίνονται μέρα. «Το πρόβλημα στην πραγματικότητα είναι η νύχτα», επισημαίνει ο επικεφαλής επιδημιολογικών μελετών της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος της Καλιφόρνιας, Ρούπα Μπάσου. «Από όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι καύσωνες σχετίζονται πιο άμεσα με την κλιματική αλλαγή», αναφέρει ο Αλεξάντερ Γκερσούνοφ του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Scripps του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας. Η κλιματική κρίση είναι «τα αναβολικά» που δίνουν ενέργεια στους καύσωνες. «Είναι ένα από αυτά που δυστυχώς ξέρουμε ότι είναι δεδομένα», λέει η Κλαούντια Τεμπάλντι, ειδική στα κλιματικά μοντέλα στο Εθνικό Εργαστήριο Pacific Northwest. «Δεν υπάρχει αμφιβολία για το γεγονός ότι η υπερθέρμανση θα κάνει αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες πολύ χειρότερες».\nΗΠΑ Καύσωνας Καύσωνες


ATHENS. voice ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΕΥΧΟΣ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. free press KAΘΕ ΠΕΜΠΤΗ - PDF\nATHENS. voice ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΕΥΧΟΣ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. free press KAΘΕ ΠΕΜΠΤΗ\nDownload "ATHENS. voice ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ. 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011. ΤΕΥΧΟΣ 365. 210 Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. www.athensvoice.gr. free press KAΘΕ ΠΕΜΠΤΗ"\n1 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΕΥΧΟΣ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. free press KAΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ATHENS voice Η ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ 1o βραβείο Aντριάνα Ρούσσου Η ιδέα να ζωγραφίσω μια μικρή ηρωίδα που βάζει κρέμα στο πρόσωπό της μου φάνηκε ιδανικό θέμα να μεταμορφώσει με χιούμορ το μπλέ tin της Nivea.\n2 Έχω συνδέσει την κρέμα Nivea με την απαλότητα, την ελαφρότητα και την ενυδάτωση. Αυτά τα τρία στοιχεία είναι που μου έδωσαν την ιδέα γι αυτό το έργο. 2o βραβείο Νικόλαος Σκουταρίδης Η ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ Όταν είσαι μία από τις πιο αγαπημένες φίρμες του κοινού παγκοσμίως επί έναν ολόκληρο αιώνα, το 100ό πάρτι γενεθλίων σου δεν μπορεί παρά να πλημμυρίζει από χαρά και εορταστική διάθεση. Γι αυτό και η πιο επιτυχημένη καλλυντική κρέμα στον πλανήτη γιόρτασε τα γενέθλιά της μαζί με την ATHENS VOICE κι ένα μεγάλο διαγωνισμό στον οποίο προσκάλεσε τον κόσμο να ε- μπνευστεί και να μεταμορφώσει το μπλε cult tin της φίρμας σε έργο τέχνης. Το αποτέλεσμα; Οι καλλιτέχνες ζωγράφισαν το κουτί, το φωτογράφισαν, μεταμόρφωσαν το μπλε του χρώμα σε πέλαγος στο οποίο πλέουν καράβια ή στο αγαπημένο καλλυντικό μιας μικρής πριγκίπισσας, ακόμα και σε μυστικό θησαυρό κάτω από την άμμο μιας παραλίας. Αναμενόμενο. Η έμπνευση δεν θα μπορούσε παρά να περισσεύει για τη Nivea Creme, ένα επαναστατικό για την εποχή της προϊόν το οποίο σήμερα θεωρείται το πιο όμορφο μυστικό ομορφιάς των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Ποιοι είναι όμως οι τέσσερις πρώτοι νικητές και πώς εμπνεύστηκαν τα έργα τους για τη Nivea; Διαβάστε τι μας είπαν οι ίδιοι και δείτε και μερικά από τα υπόλοιπα έργα που ξεχώρισαν. 3o βραβείο Χριστίνα Ντέμα Το αγαπημένο μου προϊόν Nivea είναι η κλασική κρέμα χεριών την οποία και χρησιμοποιώ πολύ. Τα χέρια μου είναι αυτά που μου επιτρέπουν να δημιουργώ, πρέπει να τα φροντίζω. 4o βραβείο Mαργαρίτα Σκιαδά Για το διαγωνισμό, σκέφτηκα τα αντικείμενα που έκαναν την εμφάνισή τους τα τελευταία 100 χρόνια, από όταν δηλαδή δημιουργήθηκε η Νivea, και έκανα τη συσχέτιση μεταξύ τους.\n3 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΕΥΧΟΣ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. free press KAΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ATHENS voice Αγαπούλα, πες τα όλα Ο Τάκης Σπυριδάκης μιλάει στον Παναγιώτη Μένεγο, σελ. 14 Κατερίνα Μάτσα Μην πυροβολείτε τα στεγνά Η A.V. συνάντησε τη διευθύντρια ψυχίατρο του «18 ΑΝΩ» Της Λένας Χουρμούζη, σελ. 22 Τις Κυριακές όταν πεινάς...στις αυλές της Αθήνας να πας Της Ζιζής Σφυρή, σελ. 32 Πώς θα βγούμε από το Μονόδρομο της 3ης Μπιενάλε της Αθήνας; Ρωτήσαμε τους επιμελητές Ξένια Καλπακτσόγλου και Poka-Yio Της Δήμητρας Τριανταφύλλου, σελ. 26 Οι βραβευμένοι με Prix Méditerranée Δημήτρης Στεφανάκης και Πιερ Ασουλίν (συν)ομιλούν για λογοτεχνία, σελ. 56\n4 4 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011\n5 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 5\n6 Περιεχόμενα 20-26/10/11 Θέματα βαθμολογεί μουσικές: Ένα * = χάλια, τρία *** = μέτριο, πολλά ***** = Χριστούγεννα. 14 Αγαπούλα, πες τα όλα. Ο Τάκης Σπυριδάκης μιλάει στον Παναγιώτη Μένεγο 16 Εξαγρίωση Της Σώτης Τριανταφύλλου 18 Αι ειδοί του Οκτωβρίου Του Ανδρέα Παππά Το δικό μας 1989 Της Μυρσίνης Ζορμπά 20 An affair with the city Της Κατερίνας Βιρβιδάκη 22 Συνέντευξη της Κατερίνας Μάτσα στη Λένα Χουρμούζη 26 3η Μπιενάλε της Αθήνας Συνέντευξη των ΧΥ στη Δήμητρα Τριανταφύλλου 32 Τις Κυριακές όταν πεινάς Της Ζιζής Σφυρή 56 Οι βραβευμένοι Δημήτρης Στεφανάκης και Πιερ Ασουλίν συνομιλούν 57 2o TEDxAcademy Στήλες 10. Ζωντανός στην Αθήνα: Η Μανίνα Ζουμπουλάκη πάει παντού και μετά αναρωτιέται τι είναι η ζωή 12. Info-diet: H Σταυρούλα Παναγιωτάκη ανεβοκατεβάζει αξίες της Αθήνας με ρυθμό haiku 13. Απαντήσεις του Forrest Gump: Ο Νίκος Ζαχαριάδης έχει επιστημονικές απαντήσεις σε ποπ απορίες 15. City Lover: Άγρια πόλη, όμορφα αγαπιέται. Ο Δημήτρης Φύσσας γνωρίζει καλά την Αθήνα. 20. Citizen: Ένας απλός πολίτης παρατηρεί έκπληκτος την πολιτική ζωή. Του Κώστα Γιαννακίδη. 34. Smartcity: Όλες οι ευκαιρίες της εβδομάδας. Επιμελείται η Δήμητρα Τριανταφύλλου. 35. Skate: Ο Billy Γρυπάρης με τη σανίδα του περνάει σα σίφουνας μπροστά από τα μάτια σας 40. Taste Police: Όχι άλλη ρόκα παρμεζάνα! Η Νενέλα Γεωργελέ βλέπει τι τρώει η Αθήνα. 46. Various Artists: Ο Μάκης Μηλάτος 22 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΑ 26 3η MΠΙΕΝΑΛΕ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Ποιος, πού, πότε και γιατί; σινεμα θεατρο μουσικη nightlife συνταγεσ ταξιδια εικαστικα γευση Click at Life και ανακάλυψε την πόλη. Βρες τα πάντα 37 Αθήνα 210 Οδηγός στον πιο ενημερωμένο οδηγό ψυχαγωγίας. Μάθε τι παίζεται (σε) ΣΙΝΕΜΑ, ΘΕΑΤΡΟ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝIGHTLIFE, ΓΕΥΣΗ και ΤΑΞΙΔΙΑ Αλλά και τις πιο ψαγμένες Συνδέσου με τις επιθυμίες σου Όλα όσα μπορείς να κάνεις αυτή την εβδομάδα, συν χίλια παραπάνω Φαγητό, σινεμά, παραστάσεις, κλαμπ, διαλέξεις, σεμινάρια, ξενοδοχεία για one night stands, βιβλιοπαρουσιάσεις, μουσικές σκηνές, μεταμεσονύχτια βουλκανιζατέρ, καμάκι στον DJ, ποτάδικα, καντίνες, βρόμικα, καθαρά, έξυπνα, γρήγορα. Ακολουθήστε μας! ΣΥΝΤΑΓΕΣ Εικόνα εξωφύλλου: Ξένια Καλπακτσόγλου, Poka-Yio 50. Θέατρο: Μία πόλη, χιλιάδες σκηνές 52. Ταινίες: Του Γιώργου Κρασσακόπουλου. Επιτέλους, ένας νηφάλιος κριτικός. 56. BookVoice: Το καλύτερο πράγμα μετά το σεξ (Ένα βιβλίο). 58. Elements of style: Το ράφι με τα καινούργια προϊόντα. Τακτοποιεί η Νατάσσα Καρυστινού. 60. Σε είδα: Οι αγγελίες που έκαναν τους Αθηναίους να ξανακοιτάζονται στα μάτια 61. Μίλα μου βρώμικα: Η Μυρτώ Κοντοβά κάνει τα σεξουαλικά σας προβλήματα να ακούγονται σαν τραγούδι της Πρωτοψάλτη 62. Stardust: Τα άστρα από τον άνθρωπο που θα ήθελες να έχεις για ψυχαναλυτή σου. Του Γιώργου Πανόπουλου. 6 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011\n7 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 7\n8 Edito Tου Φώτη Γεωργελέ Η εφημερίδα έχει τεράστιο πρωτοσέλιδο: Τους αναγκάζουν να ζήσουν με 70 ευρώ! Με τις νέες περικοπές μισθών, εργαζόμενοι στους δήμους πήραν εκκαθαριστικό 70 ευρώ. Οι τίτλοι στο περίπτερο κόβουν την ανάσα, πώς θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι; Μετά το σκέφτεσαι δεύτερη φορά, μα καλά και το βασικό μισθό να έπαιρναν, πόση μείωση τους έκαναν, 90%; Έχουν τρελαθεί τελείως; Πας στις μέσα σελίδες, στο άρθρο: Έπαιρνα ευρώ, καθαρά, ήρθαν οι μειώσεις, βγάλε και τη δόση του στεγαστικού δανείου 865 ευρώ, μείναν 70 ευρώ, πώς θα ζήσω τώρα εγώ; Έχει δίκιο, πώς θα ζήσει, αλλά η εικόνα αρχίζει να αλλάζει. Για πολλούς σαν κι αυτόν τα χαμηλότοκα δάνεια από τις κρατικές τράπεζες ήταν κάτι σαν υποχρέωση του δημοσίου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα 865 ευρώ δεν είναι δικά του που τα έχει επενδύσει για να αποκτήσει ακίνητη περιουσία. Η δημοσιογράφος όμως, παρ όλο που εργάζεται σ αυτή την εφημερίδα των τρομοκρατικών τίτλων του λαϊκισμού, ακριβώς επειδή είναι δημοσιογράφος, δεν μπορεί να μη ρωτήσει την αυτονόητη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό όλων: Καλά, αλλά ακόμα και χωρίς τις μειώσεις μισθών, με χίλια ευρώ πώς πήρατε δάνειο 865 ευρώ το μήνα; Εντάξει, έχουμε και 350 ευρώ τα επιδόματα, 500 ευρώ τις υπερωρίες, είναι και τα κυριακάτικα, φτάνανε. Τώρα η εικόνα αλλάζει ακόμα περισσότερο, δεν είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να ζήσει με 70 ευρώ, είναι ένας εργαζόμενος των δυόμισι χιλιάδων ευρώ που υφίσταται μείωση μισθού. Όπως έχουν υποστεί άλλωστε εδώ και πολύ καιρό όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι, χωρίς να είναι φυσικά ευχαριστημένοι αλλά και χωρίς να δηλητηριάσουν με σκουπίδια την Αθήνα. Όχι όλοι, γιατί κάποιες δεν υπέστησαν καμία μείωση μισθού γιατί δεν έχουν καν μισθό, είναι άνεργοι. Και είναι ένα κράτος με υπεράριθμο προσωπικό που θέλει να το βγάλει σε εφεδρεία, αλλά κατά μυστηριώδη τρόπο πληρώνει παντού υπερωρίες και έξτρα αμοιβές. Παρ όλα αυτά όμως, όταν η κατάσταση γίνεται δραματική, όταν έχουμε οικονομική κρίση, δεν είναι θεμιτό οι άνθρωποι να αντιδρούν ακραία για να υπερασπίσουν τα εισοδήματά τους; Δεν είναι, γιατί και πριν την κρίση, πάλι κάθε Χριστούγεννα έπνιγαν την Αθήνα τα σκουπίδια. Και κάθε Πάσχα, μερικές φορές. Και κατέβαιναν οι διακόπτες και τράβαγαν τα χειρόφρενα και έκλεινε η Εθνική οδός και έκλειναν τα λιμάνια. Κάθε χρόνο. Και παλιά συνέβαιναν όλα αυτά, για να μετατραπούν κάποιες διεκδικήσεις σε κεκτημένα (διορισμοί, μονιμοποίηση συμβασιούχων, επιδόματα, μεταθέσεις, πρόωρες συντάξεις, αυξήσεις), και τώρα γίνονται για να μη θιγούν τα κεκτημένα. Η κυβέρνηση υποχωρεί στις πιο σκληρές αντιδράσεις, η υποχώρηση στα ΕΛΠΕ, στη ΔΕΗ, είναι το σήμα και στα υπόλοιπα τμήματα του κρατικού μηχανισμού να οξύνουν τη στάση τους για να εξαιρεθούν κι αυτά από τα βάρη της χρεοκοπίας. Αυτά που υφίσταται όλη η υπόλοιπη κοινωνία. Αν για μια στιγμή απαλλαγείς από το διαρκή θόρυβο των επαναστατικών συνθημάτων, της αγωνιστικής ρητορείας, θα διαπιστώσεις έκπληκτος ότι όλες οι απεργίες και οι καταλήψεις και οι αγώνες δεν στρέφονται ποτέ κατά του «Κεφαλαίου». Στρέφονται πάντα εναντίον του κράτους. Το οποίο κατά τα άλλα υπερασπίζονται εναντίον της «αγοράς», των καρτέλ, των ιδιωτικών συμφερόντων, του καπιταλισμού. Οι μορφές διεκδίκησης γίνονται όλο και πιο καταστροφικές για την κοινωνία, ώστε να εκβιαστεί η κυβέρνηση να παραχωρήσει ή να διατηρήσει κεκτημένα προνόμια. Θα διαπιστώσεις, επίσης, ότι όλοι αυτοί οι «πρόεδροι» που εμφανίζονται στις οθόνες των δελτίων, οι πρόεδροι των εργαζομένων στην ενέργεια, στις συγκοινωνίες, στους δήμους, στα ταξί, στους νοσοκομειακούς γιατρούς, στους φαρμακοποιούς, στους δικηγόρους, είναι ανώτερα στελέχη των κομμάτων, τομεάρχες, γενικοί γραμματείς, δήμαρχοι, κεντρικές επιτροπές, υπεύθυνοι οργανωτικού. Με μια ρητορική που μοιάζει με αυτή των καθεστώτων του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού, ό- λοι μαζί, νεοδημοκράτες, πασόκ και αριστεροί κατακεραυνώνουν τις «νεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις την ώρα που μεταξύ τους, κομματικοί συνδικαλιστές και κομματικό κράτος, ως σύντροφοι και συμπαίκτες διανέμουν τη δημόσια περιουσία στέλνοντας το λογαριασμό των δανεικών και της χρεοκοπίας στην υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό που δυο χρόνια συμβαίνει, δεν έχει καμία σχέση με κοινωνική αντίσταση. Πρόκειται για μια μάχη εντός του πελατειακού συστήματος, για εσωτερικές αντιθέσεις όπου οι παίκτες προσπαθούν να διατηρήσουν τις θέσεις και τα προνόμιά τους, με την ελπίδα ότι το λογαριασμό θα τον πληρώσει κάποιος άλλος. Όπως συνέβαινε πάντοτε μέχρι τώρα. Οι λιγότερο προνομιούχοι δεν έχουν φωνή και πολιτική εκπροσώπηση για να αντιδράσουν και οι πιο ισχυροί, αυτοί που μπορούν από πιο προνομιακή θέση να απειλούν ότι «θα χυθεί αίμα», ότι «θα λιώσουν» τους αντιπάλους τους, προσπαθούν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Η κοινωνία, όμως, έχει καταλάβει πια ότι οι μεταπολιτευτικές συνήθειες έχουν τελειώσει. Ότι η τυφλή διεκδίκηση του ατομικού συμφέροντος, το κέρδος της μιας επαγγελματικής ομάδας έναντι της άλλης, οδήγησε στη συλλογική φτώχεια όλων μας. Και μένει μακριά απ όλα αυτά. Ο «κοινωνικός πόλεμος» που θορυβωδώς διεξάγεται για τηλεοπτική χρήση, αφορά μόνο αυτούς που αντιδρούν λυσσαλέα γιατί έχουν να χάσουν τα περισσότερα. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι όσοι δέρνουν δημάρχους και πετάνε γιαούρτια, 30 συνδικαλιστές κλείνουν τα υπουργεία, μερικές εκατοντάδες, λίγες χιλιάδες επαγγελματίες είναι στις καθημερινές διαδηλώσεις. Η κοινωνία παγωμένη και απελπισμένη παρακολουθεί, ελπίζοντας σε μια πολιτική που θα ξεμπλοκάρει τα αδιέξοδα, γιατί έχει κατανοήσει ότι οι καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές τακτικές που οδηγούν τη χώρα στην αυτοκτονία συμφέρουν μόνο όσους έχουν ποντάρει στη χρεοκοπία και στην κατοχική δραχμή. Ακόμα και τώρα, στο παραπέντε, δεν έχει κριθεί ακόμα αν αυτό που βλέπουμε γύρω μας, αυτές τις μέρες, είναι ο επιθανάτιος ρόγχος ενός πελατειακού συστήματος που καταρρέει ή η αυριανή ζούγκλα του πολέμου όλοι εναντίον όλων σε μια πτωχευμένη χώρα. A 8 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 Το Εξώφυλλο μας Αυτή την εβδομάδα το σχεδιάζουν οι X&Y. Οι Χ&Υ είναι οι Ξένια Καλπακτσόγλου (επιμελήτρια εκθέσεων) και ο Poka-Yio (εικαστικός), ιδρυτές της Μπιενάλε της Αθήνας μαζί με τον Αυγουστίνο Ζενάκο. Έχουν συνεπιμεληθεί ως ΧΥΖ την 1η Μπιενάλε της Αθήνας «Destroy Athens» και τις εκθέσεις Goldfish Suddenly Dead, Extra City, Αμβέρσα και Away and Boil Your Head, Museo Riso, Κατάνια. Μαζί επιμελούνται εικαστικές δράσεις στο XYZ OUTLET, ένα μικρό εγκαταλειμμένο μαγαζί στο Μεταξουργείο. Φέτος συνεπιμελούνται με τον Nicolas Bourriaud την 3η Μπιενάλε της Αθήνας, «Μονόδρομος», που διαρκεί από τις 23/11 έως τις 11/12 στη Διπλάρειο Σχολή και στα κτίρια του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας. www. athensbiennial.org, www. xyzprojects.org DO IT! Κάθε εβδομάδα ένας καλλιτέχνης αναλαμβάνει να σχεδιάσει το εξώφυλλο της A.V. Στο τέλος της χρονιάς όλα τα εικαστικά εξώφυλλα θα συγκεντρωθούν για να εκτεθούν στο Μουσείο Μπενάκη, όπου και θα είστε όλοι καλεσμένοι. Γουρούνια στον άνεμο Νίκος Νικολαΐδης Κυκλοφορεί Eκδότης-Διευθυντής Φώτης Γεωργελές Σύμβουλος Έκδοσης Σταυρούλα Παναγιωτάκη Γενική Διεύθυνση Διαφήμισης: Λουίζα Nαθαναήλ Art Director Φώτης Πεχλιβανίδης Τεχνικός διευθυντής Βάιος Σιντσιρμάς Αρχισυντάκτες Γιάννης Νένες, Δημήτρης Μαστρογιαννίτης Yπεύθυνος Ύλης Τάκης Σκριβάνος Συντακτική ομάδα: Ν. Αργυροπούλου, Π. Δούκας, Λ. Λαζόπουλος, K.Ρήγος, Δ. Φύσσας, Σ. Στασινός, Γ. Κυρίτσης, Ά. Τσέκερης, M. Mηλάτος, Π. Μένεγος, Α. Μποζώνη, Γ. Τζιρτζιλάκης, Σ. Tσιτσόπουλος, Β. Ματζάρογλου, Δ. Καραθάνος, Δ. Αθανασιάδης, Γ. Πανόπουλος, M. Kοντοβά, N. Γεωργελέ, Γ. Βαλλιανάτος, Σ. Tριανταφύλλου, Δ. Τριανταφύλλου, Λ. Καλοβυρνάς, Γ. Kωνσταντινίδης, N. Γεωργιάδης, Γ. Δημητρακόπουλος, Ευτ. Παλλήκαρης, B. Γρυπάρης, Μ. Τσιντσίνης, Μ. Ζουμπουλάκη, Γ. Ιωάννου, Γ. Κρασσακόπουλος, M. Λιοναράκη, Ζ. Σφυρή, Σ. Κραουνάκης, M. Λεάνης, N. Zαχαριάδης, Π. Μανδραβέλης, Σ. Ο. Κυπριωτάκη, Μ. Πιτένης, Γ. Παυριανός, Θ. Μήνας, Κ. Παναγοπούλου, Λ. Χουρμούζη, Στ. Χαραμή, Τζ. Διαμαντοπούλου, A. Αλ Σάλεχ, Ι. Μπλάτσου, Κ. Γιαννακίδης, Σ. Καρρά, Β. Γραμματικογιάννη, Δ. Παπαδόπουλος, Ε. Παπαδάκης, Λ. Καρανικολού Γραμματεία Σύνταξης: Γεωργία Σκαμάγκα Aτελιέ: Mορφούλα Bογιατζόγλου, Αντιγόνη Γραμμενή, Sotos Anagnos Διόρθωση κειμένων: Δήμητρα Γκρους, Δήμητρα Αρβανιτάκη Εικονογραφήσεις: Νεκτάριος Σταματόπουλος, Smart Φωτό: In Time, Ideal Images, Αλ. Βλάχος (Action Images) Κ. Αμοιρίδης, Στ. Ανδριώτης, Α. Κούρκουλος, C. Makkos, Στ. Καλησπέρης, Mάρω Kουρή, Damien Argi, Α. Φιλιππίδης, Θ. Σταμάτης, Π. Βουμβάκης, Τ. Βρεττός, Β. Georgousis, Στ. Ρόκκος Διαχείριση Web: Βαγγέλης Κορωνάκης A.V. Web Crew: Βερένα Κέκελου, Ντίνα Βλαχοπούλου Διευθυντής Εμπορ. Ανάπτυξης: Νίκος Τσουανάτος Key Account Managers: Bερονίκη Xαριτάτου- Γκονζάλες, Αναστασία Μπαφούνη Direct Market Manager: Βασίλης Ζαρκαδούλας Υπεύθυνος Τμήματος: Mιχάλης Kούβελας Direct Market: Γιώργος Απέργης, Ιωάννα Μπούσγου, Νίκος Δαμδημόπουλος, Δημήτρης Καλαμάρης, Νώντας Νταμπάνης Συντονισμός Διαφήμισης: Δήμητρα Xιώτη Υποδοχή Διαφημιστικής Αγοράς & Direct Market: Μαρία Αυγερινού Project Manager: Mάρω Ζήνα Διεύθυνση Λογιστηρίου: Έφη Μούρτζη Λογιστήριο: Σωτηρία Ψυχογυιού, Ασπασία Χοβαρδά, Έλενα Βενεκά Διαχωρισμοί - Eκτύπωση: «H Kαθημερινή AE» Διανομή: City Promotions Athens Voice S.A. Xαρ. Tρικούπη 22, Aθήνα Σύνταξη: , , fax: Διαφημιστικό: , fax: Aγγελίες: / Λογιστήριο: Aν δεν βρίσκετε την A.V. στα σημεία διανομής, μπορείτε να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα: , Κωδικός εντύπου: 7021 ISSN Διευθύντρια Σύνταξης Aγγελική Mπιρμπίλη Εβδομαδιαία εφημερίδα, διανέμεται δωρεάν. Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου της έκδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή έγκριση του εκδότη. ανακυκλωστε αυτό το έντυπο\n9 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 9\n10 Ζωντανόςστηνπόλη Tης Mανίνας Ζουμπουλάκη Στενά και χώρια Ε, ναι. «Στεναχώρια» ήθελα να γράψω, αλλά για να μη σας φρουμάξω και αλλάξετε φύλλο (Ή φύλο) το έβαλα σε δόσεις. Γιατί όλοι την έχουμε μια στεναχώρια, ακόμα και κάτι ούφα που είναι καψούρηδες, βρέφη, στη NASA Ή κουνημένοι Μέτρα, πορείες, διαμαρτυρίες, απεργίες, στάσεις, διαδηλώσεις, φόροι, συντάξεις, επιδόματα, απολύσεις, πληθωρισμός, ανεργία και η βεβαιότητα πια ότι «ντιπ τίποτα δεν λειτουργεί» μαζί με τη διάχυτη αφραγκία μέσα στο φθινόπωρο: τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να αισθανθεί μία στεναχώρια, ή και οκτώ; Όσο και να είσαι όξω καρδιά, αν αρχίσεις να τραγουδάς στο δρόμο «βγαίνουμε, μωρό μου, βγαίνουμε/ μέσα απ το τούνελ» όλο και κάποιος θα βρεθεί να σε χαστουκίσει. Αν σε τρώει ο πισινός σου να τραγουδήσεις αμέτιμουχαμέτι, πες το «κλαίει η μάνα μου στο μι-νήμα». Αλλά δεν θέλεις να τραγουδήσεις κα-θό-λου, άσε με χάμου, αντίθετα θέλεις να πνίξεις όποιον ανακοινώνει καινούργιο φόρο, χαράτσι, μείωση, κεφαλικό, οτιδήποτε για να βγει να ανακοινώσει την μπούρδα του ο κάποιος, το τραβάει ο οργανισμός του το πνίξιμο... Οι φίλοι μου κόβουν τα σταθερά τους τηλέφωνα: μιλάμε με μηνύματα στα κινητά. Ή δεν μιλάμε καθόλου. Στις σχέ- 10 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 σεις νομίζω έχουμε κόψει την πάρλα, ευτυχώς βρισκόμαστε μία στις τόσες (οι φίλοι) και ξεσαλώνουμε στο μπούρουμπούρου. Δεν θέλει/μπορεί κανένας να ξεσαλώσει με άλλον τρόπο. Κατέβηκα μια μέρα στο κέντρο που όλο και περισσότερο θυμίζει Μαϊάμι, στο οποίο δεν έχω πάει αλλά έχω διαβάσει βιογραφικό του κι είναι βασικά ένα μέρος χωρίς κέντρο, ένα χαλαρό σύνολο προαστίων. Οι οικονομολόγοι λένε ότι έτσι θα γίνει κι η Αθήνα. Θα αποτελείται μόνον από προάστια, θα είναι απλωμένη σα τραχανάς προς τη θάλασσα και το βουνό, με έρημες πλατείες (Ομόνοιες, Συντάγματα κ.λπ.) χωρίς κοινωνικό ιστό. Τα ωραία σπίτια με θέα τη θάλασσα θα τα αγοράσουν οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Βέλγοι, οι Σουηδοί και οι φίλοι τους. Ωραία. Τώρα που σας έφτιαξα τα κέφια, να σας πετάξω και μερικά μαγαζιά στο δοξαπατρί Στη Ζωοδόχου Πηγής, στο Pango s, τα τραπεζάκια έξω, μέσα και ημι-μέσα είναι τίγκα το μεσημέρι. Έχει ωραίες σαλάτες (από 4,60), κομπλικέ καφέδες, μπαγκέτες, wraps (από 3,90), ciabattas, σάντουιτς και επιδόρπια. Είναι ζωντανό, φιλικό και όμορφο μαγαζί με αισιόδοξη ατμόσφαιρα δηλαδή ευτυχώς που πήγα στο Pango s και όχι σε κανένα μαυρομπιμπικιασμένο εκείνη τη μέρα γιατί θα γινόμουν ένα με το παρκέ. Είχα ένα ραντεβού εκεί για τις γνωστές αεριτζήδικες δουλειές που (δεν) κάνουμε όλοι τον τελευταίο καιρό. Πέρασαν ώρες, ιδέαν δεν έχω με ποιον τρόπο. Όταν πια έφτασα Σύνταγμα είχα πεινάσει ξανά, οπότε πήρα ένα σάντουιτς από το Casual Take away N.J.V. Athens Plaza, στο πλάι του γνωστού ξενοδοχείου, στη Σταδίου. To Casual Take away είναι όντως «casual» αλλά τα σάντουιτς, εκτός από καταπληκτικά, είναι και σχετικά λογικά (από 3) αν σκεφτείς ότι είναι γκουρμέ. Δηλαδή αφράτα, με πολύ λεπτοκομμένα πράγματα μέσα, με ζαμπονοειδή ποιότητας και με τυριά από τζάκι. Γενικά στο σάντουιτς «λέει» να το ψάξεις λίγο αν ψοφάς της πείνας το καταπίνεις αμάσητο κι ας είναι και παντοφλέ, το ξέρουμε όλοι. Απλώς όταν χτυπήσεις τοπ-σάντουιτς ακριβώς όπως το φανταζόσουν, προς στιγμήν ξεχνάς την πίκρα σου, όποια κι αν ήταν. (Και για να φαντάζεσαι ένα σάντουιτς, η πίκρα σου είναι όντως μεγάλη ) Με τούτα και με κείνα νύχτωσε. Κύλησα ακόμα πιο χαμηλά στην Αθήνα, στου Ψυρρή, σ αυτά τα μπακλαβαδωτά δρομάκια που όλοι λένε ότι «έχουν πεθάνει» αλλά όλο ανασταίνονται και μεθοκοπάνε μέχρι πρωίας. Αργά τις νύχτες τα ψεκάζουν με άρωμα «φρέσκο-κουλούρι» για να είναι πιο ορεκτικά και επειδή είναι στρωμένα με μπαράκια τοίχο-τοίχο, α- ποκλείεται να βγεις στεγνός. Ήπιαμε ποτά στο Dollhouse, κλασικό ποτάδικο με μια ελαφριά jazz-cabaret-toulouse Lautrec διάθεση (και καλές τιμές, εννοείται). Είναι ζεστό μαγαζί, ατμοσφαιρικό: αποκλείεται να φύγεις από εκεί με ένα ποτό μόνο στο νευρικό σου σύστημα. Το οποίο σύστημα έχει περάσει πολλά, είναι σε κρίση, σε ταράκουλο, στην τσίτα, λες και βρίσκεται στο Ελ Αλαμέιν ή στη Σωκράτους στις 4 το πρωί, που είναι τάλεκουάλε, ή στην καρδιά της Καμπούλ. Τα χει παίξει κι αυτό όπως όλα τα συστήματα. Με δύο ή επτά ποτά θα έρθει στα ίσα του. Προσωρινά βέβαια, αλλά σωστά τα λέει ο ξερόλας: ουδέν μονιμότερον του προσωρινού A Pango s, Bistrot-Delicatessen & Delivery, Ζωοδόχου Πηγής 5, , N.J.V. Athens Plaza Casual Take away, Βασ. Γεωργίου 5, πλ. Συντάγματος, , (είσοδος Σταδίου), Dollhouse, Ωγύγου 9, Ψυρρή, ,\n11 20-26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 11\n12 Αthens Voices Η Αθήνα μιλάει κι εμείς ακούμε... «Μπαμπά, κοίτα ένα μεγάλο μαγαζί!» (Μικρή ετών 4, αντικρίζοντας από μακριά τον Πύργο Αθηνών. Βασιλίσσης Σοφίας, Κυριακή απόγευμα.) Ήρθαν τα παγκάκια Της ΛΕΝΑΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗ Η αρχή έγινε. Στο Γκάζι θα βρεις και θα κάτσεις στα πιο καινούργια και καθαρά παγκάκια της πόλης. Προς το παρόν! Info-diet Tης ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ ATHENS BENCH MARK ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ 585 συμμετοχές 14 χώρες από Κίνα μέχρι Γερμανία και Ισραήλ. Και φυσικά, Ελλάδα εγγεγραμμένοι χρήστες με δικαίωμα ψήφου επισκέψεις στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού μοναδικοί επισκέπτες Εγκαινιάστηκαν στην πλατεία Γκάζι τα πρώτα πέντε παγκάκια που προέκυψαν από τον ιντερνετικό διαγωνισμό Athens Bench Mark. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκαν ο διεθνής μη κυβερνητικός οργανισμός «Κόσμος της Α- θήνας» και ο Δήμος Αθηναίων. Πριν από ενάμιση χρόνο κλήθηκαν εκατοντάδες σχεδιαστές να φανταστούν και να σχεδιάσουν το καινούργιο παγκάκι της Αθήνας. Το παγκάκι που τοποθετήθηκε στο Γκάζι έ- χει σχεδιαστεί από το νικητή του διαγωνισμού «mybench.gr» Άρη Στάθη. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», όπως δήλωσε στην A.V. η πρόεδρος του «Κόσμου της Α- θήνας» Τατιάνα Καραπαναγιώτη. Και συμπλήρωσε: «Κάποιοι δεν αποκλείεται να πουν με τα παγκάκια θα ασχολούμαστε τώρα;. Λοιπόν, ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί. Έχει, όμως, ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε ότι ήταν μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε επί δημαρχίας Κακλαμάνη και δεν χάθηκε με την αλλαγή της ηγεσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό δείχνει πολιτική ωριμότητα. Η καθυστέρηση οφείλεται στις δυσκολίες που υ- πάρχουν στις διαδικασίες δωρεάς ενός μη κυβερνητικού οργανισμού στο δημόσιο. Αυτό πρέπει να απλουστευθεί». Τα παγκάκια κατασκευάστηκαν με τη στήριξη του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Citi και με την επικοινωνιακή χορηγία της ATHENS VOICE. Τις επόμενες ημέρες θα τοποθετηθούν άλλα 40 παγκάκια σε συγκεκριμένες θέσεις που έχουν οριστεί από τον Δήμο. Συνολικά έχουν κατασκευαστεί 400 και απώτερος στόχος είναι να τοποθετηθούν παγκάκια μέσα από χορηγίες. Το ρεύμα εξαπλώνεται σ τη Θεσσαλονίκη. Όποιος κάτοικος της πόλης θέλει, μπορεί να υιοθετήσει ένα παγκάκι από αυτά που προστέθηκαν πρόσφατα στην Τσιμισκή και να του δώσει το όνομά του. Για περισσότερες πληροφορίες: Αντιδημαρχία Αστικού Σχεδιασμού, Πολεοδομίας & Δικτύων, στην οδό Αγγελάκη 13, και «Τσκ, τσκ, τσκ. Δηλαδή τώρα τσακώνονται; Πα πα πα Και δεν καταλαβαίνουμε και τι λένε». (Κυρία μονολογεί βλέποντας δύο έξαλλες Φιλιππινέζες να τσακώνονται, μέσα σε πηγμένο τρόλεϊ. Τελευταία απεργία ταξιτζήδων, Τρίτη 9.45 π.μ.) «Σε περίπτωση κλοπής ή βιασμού οφείλετε να συμπαρασταθείτε στο θύμα, βάσει νόμου». (Εκφωνητής με μάγκικη φωνή, από το μεγάφωνο μέσα στον Ηλεκτρικό. Τρίτη πρωί.) «Με τρύπησε οχτώ φορές και πάλι δεν μπόρεσε να βρει φλέβα. Πρέπει να ξαναπάω έχοντας πιει πολύ νερό». (Εύσωμος κύριος στο κινητό του. Στάση λεωφορείου, Αγ.Γεωργίου, στο Χαλάνδρι. Τετάρτη πρωί.) Μικρή (κοιτάζοντας τον ουρανό): Μάλλον θα βρέξει. Δασκάλα: Γιατί το λες αυτό, Λώρα; Μικρή: Γιατί πονάει το γόνατό μου. (Λώρα, ετών 6, και δασκάλα, σε σχολείο της Ελευσίνας, Παρασκευή μεσημέρι) ΦΟΡΟΚΑΡΤΑ «Έφυγες νωρίς, ούτε που πρόλαβα ν αρχίσω Έφυγες νωρίς, μα είχα κι άλλα να σου πω Λόγια μυστικά, την άλλη όψη σου ν αγγίξω Λόγια μαγικά από έναν κόσμο μου κρυφό». (Που είπε και η Αρβανιτάκη) ΤΟ TWΙΤTER ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ Κάθε τουίτ GR ακολουθείται από δεκάδες απολαυστικές απαντήσεις. Διασκέδαση για όλη την οικογένεια, τιμές λογικές. ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ Συνεχίζει να είναι τόσο συναρπαστικό μέσα στην 4ωρη διάρκειά του. Αξεπέραστο κείμενο. ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ «Οι μηχανικοί μπορούν να υπολογίσουν, αλλά όχι να εξηγήσουν. Οι μαθηματικοί να εξηγήσουν, αλλά όχι να υπολογίσουν και οι οικονομολόγοι δεν μπορούν ούτε να εξηγήσουν ούτε να υπολογίσουν». (Ήρθε στο μας) «ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ» Τι «αηδία» το άκουσα. Τι «αιδοία» το άκουσα. Τι «αοιδοί» το άκουσα Ακόμ α να πάω να το δω. ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΥΡΙΚΗ Το είδαμε κι αυτό. Ένα βουνό σκουπίδια καλυμμένα με μαύρο βελούδινο πανί. Instalation; Το σύμπλεγμα της στρουθοκαμήλου; Ρετάλι από τα σκηνικά; Το σύμπλεγμα της άχρηστης καθαρίστριας; «Ας φάνε παντεσπάνι;» (Ακόμα το ψάχνουμε) ΑΘΗΝΑ 2011 «Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε, μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε» - Γεώργιος Σουρής ( ) Καθηγητής: Τα διαζύγια προκύπτουν από πολιτικούς γάμους, ενώ ελάχιστοι θρησκευτικοί γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο. Μαθητής: Ε, αυτό έλειπε, να έχεις δώσει τόσα λεφτά για το θρησκευτικό και να πας να χωρίσεις μετά! (Καθηγητής προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του για την ανωτερότητα του θρησκευτικού γάμου. Λύκειο Ψυχικού, μεσημέρι, λίγο πριν το κουδούνι.) «Ο έρωτας είναι κακός κι αλιά του όποιος κολλήσει, τον παίρνει ένα άλογο και πα να τον γκρεμίσει.» (Λευκαδίτικο ξόρκι, για το ξεβοτάνιασμα. Πρωινό SMS του Σεπτεμβρίου.) - ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ 12 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011\n13 Τα Tweets του Forrest Gump Από τον Νίκο Ζαχαριάδη (Μέλος του συλλόγου για το υποχρεωτικό φύτεμα των καλλωπιστικών δέντρων στη μέσα πλευρά των πεζοδρομίων αντί για τη μέση, προκειμένου να μένει χώρος για περπάτημα.) Αριστερά: Έλληνες μικροεπενδυτές το 1999 διαμαρτύρονται έξω από τη Σοφοκλέους για τη συνεχή πτώση του δείκτη του Χρηματιστηρίου. Δεξιά: Νεοϋορκέζοι διαμαρτύρονται το 2011 για την απληστία του τραπεζικού συστήματος και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Απάντηση: Οι διαμαρτυρόμενοι αριστερά, μετά από 12 χρόνια, θα μουτζώνουν τους βουλευτές που ψήφισαν και όχι το Χρηματιστήριο, γιατί ο καθένας επιλέγει ως εχθρό αυτόν που του μοιάζει περισσότερο. Σύμφωνοι, το να περιφέρονται στην πόλη αποφάγια, άδειες συσκευασίες και άλλα μη χρήσιμα πλέον πράγματα με τιμητική συνοδεία της αστυνομίας, μπορεί να φαίνεται παράλογο εκ πρώτης όψεως. Στην πραγματικότητα, όμως, δείχνει πού μπορεί να σε οδηγήσει η υπερβολική νοσταλγία για το παρελθόν: Στο να μη θέλεις να αποχωριστείς τα απομεινάρια του, χωρίς τις πρέπουσες τιμές, να πού! Εκτός αν η αποκομιδή των σκουπιδιών με συνοδεία τιμητικού αγήματος των ΜΑΤ είναι μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή του θρυλικού πλέον τεχνάσματος του Καποδίστρια με τις πατάτες. Όπως δηλαδή ο πρώτος κυβερνήτης έβαλε να φυλάνε τις πατάτες για να πειστούν οι Έλληνες ότι είναι κάτι πολύτιμο και να τους κάνει να ενδιαφερθούν... έτσι και η κυβέρνηση βάζει να φυλάνε τα σκουπίδια, ώστε να πειστούν οι απόγονοι εκείνων των Ελλήνων ότι είναι κάτι πολύτιμο και να τα κρατάνε λίγο παραπάνω στο σπίτι τους όταν έχει απεργία, αντί να τα κατεβάζουν κάτω αμέσως. Τέλος, δεν αποκλείεται η μάχη γύρω από τους «Λόφους της Αγριοσακούλας» να κρύβει και ένα βαθύτερο συμβολισμό: να αποτελεί δηλαδή τη μεταφορά (υπό κλίμακα) της αιώνιας ενδοικογενειακής διαμάχης με τίτλο «ποιος-θα-βγάλει-έξω-τασκουπίδια-αγάπη-μου». (Όπου το «αγάπη μου» λέγεται σε θερμοκρασία παγωμένης γρανίτας.) Στο κάτω κάτω, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις: Καταρχήν, και στις δύο περιπτώσεις, κανείς δεν πετάει τα σκουπίδια με ιδιαίτερη προθυμία. Έπειτα, αν αυτός που πρέπει αρχικά να βγάλει τα σκουπίδια δεν το κάνει και τα βγάλει ο άλλος (δηλαδή η άλλη), επακολουθεί με μαθηματική ακρίβεια καβγάς. Με ατάκες του τύπου «Άσε, αφού είσαι τόσο τεμπέλης θα τα βγάλω εγώ» και «Ώστε γι αυτό είμαι μόνο, για να βγάζω τα σκουπίδια, ε;». Και βέβαια, το κυριότερο: Είτε πρόκειται για συζύγους είτε πρόκειται για δημάρχους και εργαζόμενους των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης που τους έχουν προσλάβει οι δήμαρχοι, κατά βάθος πρόκειται για ενδοοικογενειακό καβγά. Με μόνη διαφορά ότι στον κανονικό ενδοοικογενειακό καβγά, εκείνοι που την πληρώνουν είναι τα παιδιά ενώ στον ενδοοικογενειακό καβγά ανάμ εσα στους εργαζόμενους των ΟΤΑ και σε αυτούς που τους διόρισαν, εκείνοι που την πληρώνουν είναι οι οδηγοί των ιδιωτικών απορριμματοφόρων. Γνωστοί και ως «αυτοί που τρώνε τις μολότοφ». Μαγικός αριθμός MIC: Ο λόγος του αριθμού όσων στρατοπεδεύουν έξω από τα χρηματιστήρια του πλανήτη για να διαμαρτυρηθούν για την παγκόσμια οικονομία προς τον αριθμό όσων στρατοπεδεύουν έξω από τα apple stores για να αποκτήσουν πρώτοι το i-phone 4S. Σημείωση: Το MIC είναι τα αρχικά «Made in China». Μαθήματα του ιστορικού του μέλλοντος, από την ελληνική πολιτική ζωή - Μέρος 1ο: Η προσοχή που θα κερδίσεις δημοσιεύοντας σε site υπουργείων ένα κείμενο όπου αναφέρεται το προφανές, πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό των υπουργών που θα το υπογράψουν και θα το δημοσιεύσουν. Λέγεται και Τρι-υπουργικό παράδοξο. Διότι, κυρίως, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι τρεις υπουργοί κατάφεραν να συμφωνήσουν και να συντονιστούν. Μαθήματα του ιστορικού του μέλλοντος από την ελληνική πολιτική ζωή - Μέρος 2ο: Μπορεί να έχεις κλείσει δρόμους, ρίχνοντας λάδια στην άσφαλτο, να έχεις σηκώσει πανό που απειλούν υπουργούς και βουλευτές ότι θα τους πάρεις μαζί σου στο θάνατο αλλά το κόμμα σου θα συνεχίσει να σε έχει τομεάρχη. Και ο πρόεδρός του θα συναντιέται μαζί σου και θα επαναβεβαιώνετε τη συμπάθειά σας, Πιο απάνθρωπη θέση εργασίας της εβδομάδας Δημοσιογράφος που καλείται να περιγράψει με ενθουσιασμό τη συγκέντρωση των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, χωρίς να αφήσει υπαινιγμούς για το μικρό αριθμό τους. λύνοντας κάθε παρεξήγηση. Λέγεται και αξίωμα του προέδρου των ταξιτζήδων, Θύμιου Λυμπερόπουλου. Αρκεί να μην επαναλάβεις τις α- πειλές σε δελτίο ειδήσεων. Γιατί τότε σημαίνει ότι δεν μπορείς να κρατηθείς μέχρι να βγείτε κυβέρνηση. Οπότε θα διαγραφείς ακαριαία. Όχι επειδή είσαι αυτός που είσαι. Επειδή το έδειξες. Συμπέρασμα: Ελληνική πολιτική ζωή ονομάζεται εκείνο το συνονθύλευμα όπου οι υπουργοί οφείλουν να λειτουργούν σαν bloggers και τα στελέχη της αντιπολίτευσης σαν μουγκοί. Μετάφραση: Ελληνική πολιτική ζωή είναι εκείνο το συνονθύλευμα όπου κρίνεσαι από το τι λες. Όχι από το τι κάνεις. Προφανώς έτσι εξηγείται και το φαινόμενο να μνημονεύουν όλοι συνέχεια τους μεγάλους ήρωες του έθνους που με θυσίες κέρδισαν την ελευθερία, βάζοντάς τους ως παράδειγμα υπερήφανης στάσης απέναντι στην Τρόικα την ίδια στιγμή που εκείνοι κάνουν ουρές στα βενζινάδικα γιατί δεν αντέχουν ούτε μισή μέρα χωρίς το αυτοκίνητό τους. A Θα έπρεπε να υπάρχει μια λέξη για «Τσεπέκπληξη»: Το χαρτονόμισμα που βρίσκεις αναπάντεχα στην τσέπη ενός μπουφάν ή παντελονιού, όταν αλλάζει ο καιρός και το ξαναφοράς μετά από μήνες ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 13\n14 ΤΑΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗΣ Η γλυκιά συμμορία τραγουδάει ακόμα, αγαπούλα Τον αγαπήσαμε σαν underground κινηματογραφικό ήρωα του Νικολαΐδη. Ξέρει να δημιουργεί αξέχαστους τύπους, είτε πρόκειται για τον Μπαλούρδο του «Λούφα και Παραλλαγή» είτε για ένα κλασικό λαμόγιο σε τηλεοπτική διαφήμιση που έχει γίνει talk of the town. Αυτό εμείς το λέμε ταλέντο. Ο ίδιος πώς το λέει; Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΕΝΕΓΟΥ Φωτό: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΡΑΒΑΣ Αιφνιδιάστηκα που άρεσαν τόσο πολύ τα spots. Εγώ αυτό που έκανα ήταν να χρησιμοποιήσω την ικανότητα που έχω να αφουγκράζομαι ό,τι συμβαίνει γύρω μου και να ενσωματώνω όσα κουβαλάω μέσα μου. Δεν είχα στο μυαλό κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, ούτε μεγάλη επαφή με το ποδόσφαιρο. Εκ του αποτελέσματος καταλαβαίνω ότι το σενάριο ήταν καλό και μάλλον το έπαιξα σωστά. Ο τρόπος που δούλεψα, τηρουμένων των αναλογιών, μου θύμισε το «Λούφα και Παραλλαγή». Ούτε τότε με τον Περράκη είχα αναλύσει πολύ το ρόλο, απλά εφάρμοσα τα τότε πρόσφατα βιώματά μου από το στρατό και προέκυψε ο περίφημος Μπαλούρδος. Είναι θεμιτή η ερώτηση «πώς γίνεται σλόγκαν ένας τύπος-λαμόγιο, ενώ μπαινοβγαίνουν στη φυλακή Μπέοι-Ψωμιάδηδες κτλ;». Θέλω να πιστεύω ότι αυτό συνέβη επειδή είναι παιγμένος ως καρικατούρα προς αποφυγή. Είμαι απογοητευμένος από την καλλιτεχνική συνέπεια που έδειξα στην καριέρα μου. Δεν το λέω εκ του κατοχυρωμένου, δεν έχω τίποτα πίσω μου, χρειάζεται να δουλεύω για να ζω. Όλοι για τα χρήματα το κάνουμε, δεν μπορώ να ακούω συναδέλφους που διαφημίζουν φασολάκια και νομίζουν ότι παίζουν σε αρχαία τραγωδία. Από την άλλη, ο «αγαπούλας» μοιάζει με κινηματογραφικό ήρωα, δεν είναι τυχαίο ότι πολύς κόσμος στην αρχή το περνάει για τρέιλερ. Ήμουν σε ένα καφενείο πλάτη με πλάτη με μια όμορφη κοπέλα και την ακούω να μιλάει στο κινητό χρησιμοποιώντας το σλόγκαν της διαφήμισης. Μόλις σηκώθηκα να φύγω και με είδε, πήγε να της πέσει από τα χέρια. Στο δρόμο, με σταματάνε και μου λένε τις ατάκες. Ομολογώ ότι μέσα μου νιώθω μια πικρία, η οποία πριν 20 χρόνια θα ήταν μεγαλύτερη. Στα 53, όμως, δεν μου επιτρέπεται. Επέμεινα να συνεργάζομαι και να ασχολούμαι με πράγματα υπόγεια και διαφορετικά. Μικρότερος είχα και μια φιλοσοφία «τελείως στ αρχίδια μου», έχω πει σε σκηνοθέτη «αν θέλεις κάτι διαφορετικό, να συνεργάζεσαι με χειρότερους ηθοποιούς». Μεγαλώνοντας γίνομαι, όπως όλοι, σοφότερος, πιο ευέλικτος και μπορώ να διαχειριστώ τη σημερινή επιτυχία. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που βρισκόταν συνεχώς υπό διάλυση. Αυτό μου έδωσε την ελευθερία να κάνω ό,τι θέλω, κάτι σκληρό κι επικίνδυνο. Και παράλληλα έβαλε το ερώτημα που με έσπρωξε στην τέχνη, έλεγα μέσα μου «δεν μπορεί ο κόσμος να είναι τόσο άσχημος». Γεννήθηκα στην Αίγινα, τα σημαντικά παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια τα πέρασα στις γειτονιές του Πειραιά Πασαλιμάνι, Καστέλλα, Παλιά Κοκκινιά. Αν δεν δούλευα, δεν θα είχα να φάω ή πού να μείνω. Προσπάθησα να σπουδάσω σινεμά στο Λονδίνο, αλλά δεν τα έβγαζα πέρα οικονομικά. Είχα βαρεθεί να πλένω πιάτα. Προσπάθησα με τη μουσική, δεν είχα ταλέντο. Γράφτηκα σε δραματική σχολή και μόλις τελείωσα έκανα τη «Γλυκιά συμμορία». Είδε τυχαία μια άσχημη φωτογραφία μου ο Νικολαΐδης και με επέλεξε. Με τον Νίκο δεν ήμασταν μόνο συνεργάτες αλλά και καλοί φίλοι, κάτι δύσκολο γιατί ήταν σκληρός συνεργάτης, ειδικά όταν έπεφτε στην παγίδα να συνεργάζεται με ανθρώπους που δεν ήταν ηθοποιοί. Ήταν, βέβαια, ο πρώτος που ανέδειξε ήρωες που σκέφτονταν αλλιώς, που είχαν τους δικούς τους νόμους. Οι πρόσφατες επιτυχίες Λάνθιμου, Τσίτου κτλ. είναι ελπιδοφόρο άνοιγμα, όμως η περίφημη αλλαγή με το κίνημα της «ομίχλης» δεν πραγματοποιήθηκε γιατί λειτουργεί ακριβώς με τους ίδιους όρους του παρελθόντος. Δεν έζησα ποτέ σαν τους «ροκ» ήρωες που υποδύθηκα. Καμιά φορά μου λένε «έλα, ρε, έχεις παιδιά;». Κι όμως έχω δύο κορίτσια, 15 και 11 ετών. Κυρίως έπαιξα σινεμά, γιατί στο θέατρο δεν μου έγιναν καλές προτάσεις και μου είναι πολύ δύσκολο να παίζω κάθε μέρα επί 6 μήνες. Μου βγαίνει ψυχοσωματικά, βγάζω εξανθήματα κτλ. Από τα τηλεοπτικά που έκανα δεν είμαι ευχαριστημένος, παρότι τα περισσότερα πήγαν καλά. Συχνά, όταν οι περισσότεροι συντελεστές είναι νέοι και αθώοι, οι καλύτερες προθέσεις εύκολα καταλήγουν σε αποτέλεσμα-μπούρδα. Δεν αποποιούμαι την ευθύνη, ήμουν «συνένοχος», όχι «υπνοβάτης». Τον τελευταίο καιρό με ενοχλεί ακόμα και ο ήχος της τηλεόρασης, μου βγάζει έναν ψυχικό καταναγκασμό. Ζούμε ένα μπάχαλο για το οποίο ευθυνόμαστε όλοι. Οι πολιτικοί έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, ενώ η Αριστερά με απογοητεύει καθισμένη στις αγκυλώσεις της. Βάλε τον Πάγκαλο σε ένα λεωφορείο να πάει στο εργοστάσιο 6 το πρωί και να γυρίσει το απόγευμα με τον ίδιο τρόπο και θα σου πω αν θα ξαναπεί μαργαριτάρι. Η δική μου απόδραση είναι η τζαζ και οι ταινίες που, όταν φλιπάρω, βάζω ένα ποτάκι και τις βλέπω. Αγαπώ σκηνοθέτες όπως οι Κιούκορ, Πρέμινγκερ, Πέκινπα, Λιούμετ και φιλμ όπως το «Sunset Boulevard» που έχω δει χιλιάδες φορές. Πάντα με ενδιέφερε περισσότερο η σκηνοθεσία. Τώρα γυρίζω με Βέλγους παραγωγούς ένα ντοκιμαντέρ για το σπάσιμο της γραμμικής Β. Κι αυτό, όπως η διαφήμιση, μου δίνει κάποια φράγκα για να δουλεύω απερίσπαστος τα δικά μου πράγματα. Τελειώνω επιτέλους το σενάριο για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μου, που θα λέγεται «I Have A Dream» και ασχολείται με την ιστορία κάποιων ανθρώπων που για να αποφύγουν τον όλεθρο μιας καταστροφής καταλήγουν σε ένα πλοίο διαφορετικοί πολιτισμοί, διαφορετικές γλώσσες και μια κοινή ελπίδα σωτηρίας. Ελπίζω να βρω και τα υπόλοιπα χρήματα για να αρχίσω σύντομα γυρίσματα A 14 A.V ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011\n15 CityLover Του Δημήτρη Φύσσα Μπες κι εσύ! voice.gr Ανανεωμένο και πλήρως ενημερωμένο Δεξαμενή Πετραλώνων Σε αρκετά σημεία της Αθήνας υπάρχουν υδατοδεξαμενές, σε λόφους βέβαια, ώστε το νερό να στέλνεται υπό πίεση στο δίκτυο. Γύρω απ αυτές τις δεξαμενές έχει αναπτυχθεί και σώζεται κάποιες φορές ένα δασάκι, συνήθως από πεύκα. Στη φωτογραφία βλέπετε τη Δεξαμενή Πετραλώνων, από τη μεριά της οδού Χαμοστέρνας, περίπου στο «τριεθνές» μεταξύ Αθήνας, Ταύρου και Καλλιθέας. Είναι το νότιο άκρο του λόφου Νυμφών/Αστεροσκοπείου. Εδώ σώζονται κάποια από τα παλιά προσφυγικά σπίτια: οι εικόνες, στα στενά δρομάκια ανάμεσά τους, είναι σαν από παλιές ελληνικές ταινίες. Υπάρχει επίσης μια σπηλιά στο βράχο (φραγμένη με κάγκελα) και υπόσκαφες κατασκευές. «Παραδοσιακό» Στη Χαμοστέρνας, λοιπόν, υπάρχει ένα σουβλατζίδικο που μείωσε τις τιμές του λόγω κρίσης. Πού αλλού μπορείς να φας οποιαδήποτε πίτα (τυλιχτό) με 1,50 ευρώ; Τα σουβλάκια του είναι χορταστικά (έφαγα και ξέρω) και, από ό,τι είδα, η προσφορά βρίσκει απήχηση. Το μαγαζί έχει, εννοείται, και όλη την αναμενόμενη πραμάτεια ενός σουβλατζίδικου που σέβεται τον εαυτό του, συν σούβλες Παρασκευοσάββατο. Παναγή Τσαλδάρη / Χαμοστέρνας 9, , Γιατί τη λένε γέφυρα/στάση Ροσινιόλ Το «Ροσινιόλ», στο τέρμα της οδού Δυρραχίου, ήταν ένα λαϊκό νυχτερινό κέντρο που άφησε εποχή. Εκεί είχαν εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, ο Τσιτσάνης, ο Μητσάκης, η Μπέλλου, ο Καζαντζίδης και ο Διονυσίου. Ως τοπωνύμιο χαρακτήριζε την περιοχή αυτή των Σεπολίων αλλά εκτεινόταν και λίγο προς την απέναντι μεριά, μετά το Ποτάμι, προς το Περιστέρι δηλαδή, σε εποχή που δεν υπήρχε η Εθνική Οδός/Λεωφόρος Κηφισού. Η στάση των λεωφορείων αλλά και η γέφυρα της Εθνικής, που φτιάχτηκε στο ίδιο περίπου σημείο, συντηρούν την ονομασία μέσα στο χρόνο. (Απάντηση προς την κ. Έρη Ραμ., που με ρώτησε.) Βινύλιο στο «Belle Epoque» Είναι ένα φιλικό στέκι στο κέντρο της Αθήνας, όπου μπορείς ν αράξεις σε αναπαυτικές πολυθρόνες ή καναπέδες και να πιεις το τσάι/μπίρα σου πολύ φτηνά, τρώγοντας κανένα χειροποίητο γλυκό/πίτα/κέικ και κουβεντιάζοντας με την παρέα σου, ή να χαζέψεις/αγοράσεις ταξιδιωτικά ή άλλα βιβλία/παλιομοδίτικα ρούχα/ κοσμήματα. Τώρα, στις 22 & 23 του μηνός, οργανώνουν και παζάρι βινυλίου. Όσοι πιστοί, προσέλθετε. Βουλής 34, Μερέντα (2) Δεν φανταζόμουνα ότι το ερώτημα που έθεσα για το βουνό του Μαρκόπουλου θα είχε τόση ανταπόκριση. Όλες και όλοι οι ευγενικοί άνθρωποι που μου γράψανε ομοφωνούν ότι η Μερέντα αποτελεί παραφθορά του ονόματος του αρχαίου δήμου Μυρρινούντος, που εκτεινόταν στην περιοχή «δυτικά απ το ρέμα του Αγίου Γεωργίου και ανατολικά απ το ρέμα Μάλεξι». Έχουμε δηλαδή μια περίπτωση επιβίωσης τοπωνυμίου με μικρή παραφθορά, όπως το Μαρούσι, η Ακαδημία (Πλάτωνος, που είχε γίνει Καθήμια) ή ο Πειραιάς. Ευχαριστώ, λοιπόν, τις κ. Ιωάννα Παρθενοπούλου και Μαρία Παπαδοπούλου, και τους κ. Bill Hunchback, Δημήτρη Μπούκη και Λευτέρη Β. Από τα μέιλ αυτά προέκυψε επίσης ότι Μυρρινούς σημαίνει τόπος με μυρτιές (μυρσίνες), ότι υπάρχουν πολλά αρχαία στην περιοχή (όπως ένα άγαλμα της Φρασίκλειας και τα ερείπια ενός πορνείου), αλλά και ότι ο ΟΔΙΕ, όταν δημιουργήθηκε στο χώρο ο νέος Ιππόδρομος, εξέδωσε ένα πληροφοριακό βιβλίο με κείμενα του αρχαιολόγου κ. Γ. Σταϊνχάουερ. A ÆÃ CONN-X ¹Á ¹ ª ªËÁ Ë ¹ ª LIVE LOVERS Καιρό είχαμε να το κάνουμε. Να δούμε δηλαδή τις προσεχείς συναυλίες στην πόλη μας. Οι οποίες δεν είναι πολλές, αλλά δεδομένης της κατάστασης απαιτούν μπάτζετ προγραμματισμό. Καινούργιοι χώροι δεν υπάρχουν, οι μετακλήσεις είναι προσεγμένες και «στα σίγουρα», όμως σίγουρα κάτι θα βρεις. Το Conn-x γρήγορα κι έγκαιρα σε προετοιμάζει για τις μπάντες που θα γεμίσουν συναυλιακά και τη φετινή χειμερινή σεζόν mogwai.co.uk Το πιο άμεσο ραντεβού.παρασκευή 21/10 στο Fuzz, η μπάντα που επιβίωσε μετά το τέλος του post-rock ιδιώματος επιστρέφει στην Αθήνα. Ο λόγος για τους Σκοτσέζους Mogwai, με καλό φετινό δίσκο και παρέμβαση στην τιμή του εισιτηρίου λόγω κρίσης mausspace.com Άλλη μια επίκαιρη μετάκληση στις 21/11 στο Six d.o.g.s. Ο John Maus δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενος, όμως έχει καινούργιο καταπληκτικό άλμπουμ στο γνώριμο ύφος της σκοτεινής electropop του με τις σαφείς αναφορές στη δεκαετία του 80. Εδώ θα μάθεις τα πάντα γι αυτόν και θα πάρεις μια γεύση από την ακαδημαϊκή του ταυτότητα. Πρόσφατα ξεκίνησε PhD στην πολιτική φιλοσοφία cameouttanowhere.com H EMA, δηλαδή η Erika M. Anderson, είναι ένα κορίτσι από τη Βόρεια Ντακότα που υπογράφει ένα από τα καλύτερα και πιο παθιασμένα κιθαριστικά ντεμπούτο άλμπουμ της σεζόν. Κι ευτυχώς θα τη δούμε τώρα, που είναι «ζεστή» κι επίκαιρη. Στις 19/11 στο Bios, αυτό είναι το site που μπορείς να ανακαλύψεις και την εικαστική δημιουργική πλευρά της theex.nl Επίσης, αύριο Παρασκευή 21/10 στο Gagarin, το έτερο συναυλιακό γεγονός της εβδομάδας. Εδώ και πάνω από 30 χρόνια εκφράζουν την πιο «αναρχική» και πειραματική πλευρά του punk, διατηρώντας συνεπή πολιτική στάση και αλλάζοντας διαρκώς ύφος. Τα live τους τα σπάνε Advertorial «A.V.» Tip: Βέβαια αν έχει την όρεξη και το βαλάντιο για κάτι μεγαλύτερο στο εξωτερικό, στο atpfestival.com θα βρεις τις πληροφορίες για τα φημισμένα «All Tomorrow s parties», φεστιβάλ που γίνονται στη Βρετανία τα δύο πρώτα weekends του Δεκεμβρίου ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 15\n16 Πολιτική Εξαγρίωση Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Ακούω, αναγκαστικά, ραδιόφωνο όλο το πρωί συνδικαλιστές και πολιτικοί ουρλιάζουν προσπαθώ να καταλάβω, προσπαθώ να βγάλω άκρη. Οι δημοσιογράφοι απευθύνονται σ εμάς, στο κοινό, όπως φαντάζομαι ότι απευθύνονται οι λιμενεργάτες σε άλλους λιμενεργάτες, ή οι νταλικέρηδες σε άλλους νταλικέρηδες («ρε παιδιά», «γαμώ το», «που να με πάρει και να με σηκώσει»). Δεν έχω τίποτα εναντίον των λιμενεργατών και των νταλικέρηδων, έχω όμως εναντίον των δημοσιογράφων που, εκτός του ότι διψούν για αίμα, μεταχειρίζονται τον ακροατή σαν φιλαράκι τους με τον οποίον παίζουν σφαλιάρες. Θα προτιμούσα να καταργηθεί αυτή η οικειότητα που εμπνέεται από εκδηλώσεις όχλου οι δημοσιογράφοι, αντί να αντισταθμίζουν με νηφαλιότητα την επιρρέπεια στη βία, καλλιεργούν το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υ- ποφώσκει στην ελληνική κοινωνία από το 1949: χαϊδεύουν τα αυτιά του «λαού» επιδιδόμενοι σε υπερβολές, ψέματα, προτροπές και συνθήματα. Και παρ όλ αυτά, δεν αποτελούν το κεντρικό μας πρόβλημα αποτελούν την αντανάκλασή του: μιαν ένδειξη της α- πουσίας πολιτισμού. Το κεντρικό μας πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η σχέση μας με τους Ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαδιστικο-υστερικά: οι λόγοι έχουν συζητηθεί κι όσο περνάει ο καιρός και χάνονται οι ευκαιρίες της ολικής μεταρρύθμισης που κρίνεται απαραίτητη, η συμπεριφορά τους σκληραίνει περισσότερο. Ποτέ δεν μας σέβονταν τώρα μας περιφρονούν παρότι είναι συνυπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ίσως αν στη Γαλλία και στη Γερμανία υπήρχαν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, να τυγχάναμε δικαιότερης και ηπιότερης αντιμετώπισης όμως, ούτε στους σοσιαλδημοκράτες μπορούμε να αναθέσουμε τη σωτηρία μας. Οφείλουμε να ενηλικιωθούμε και να σωθούμε μοναχοί μας: μεταρρυθμίζοντας την παιδεία και τον κρατικό μηχανισμό, δημεύοντας την εκκλησιαστική περιουσία, σταματώντας όλες τις αγορές οπλικών συστημάτων, αναγκάζοντας τους μεγαλοφοροφυγάδες να πληρώσουν τα χρέη τους. Και χρησιμοποιώντας ως διπλωματικό επιχείρημα έναντι των Ευρωπαίων το ότι μπορούμε να ξηλώσουμε την ευρωζώνη σαν πλεχτό πουλοβεράκι... Για την πίεση που δέχεται η Ελλάδα την ηθικά απαράδεκτη, αλλά αναμενόμενη από οικονομική και πολιτική άποψη ευθύνεται, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση που εκλέξαμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχαμε σοβαρές εναλλακτικές λύσεις και ότι, δυστυχώς για όλους μας, εξακολουθούμε να μην έχουμε. Επιμένω ότι η κυβέρνηση εξελέγη και ότι δεν έχει προκύψει από κάποιου είδους πραξικόπημα. Ωστόσο, πρόκειται, αν όχι για ανίκανους, τουλάχιστον για αναποτελεσματικούς πολιτικούς, οι οποίοι, μοιραία, σχετίζονται με καθεστώτα φαυλότητας επίσης ε- κλεγμένα κατά περιόδους μάλιστα εξαιρετικά δημοφιλή. Δεν θα μπορούσε να εκλεγεί κυβέρνηση με ολοκαίνουργα πρόσωπα και χωρίς χρονική συνέχεια με το ειδεχθές παρελθόν είναι παράλογο να διατυπώνουμε μια τέτοια ευχή. Αυτή η κυβέρνηση είναι ανίσχυρη μπροστά στα ευρωπαϊκά μεγαθήρια, πελαγωμένη και συντετριμμένη κάτω από το βάρος των εσωτερικών της συγκρούσεων, της εξαγρίωσης του κόσμου και των ευρωπαϊκών απαιτήσεων. Πέρασαν δύο χρόνια χωρίς να γίνει η παραμικρή μεταρρύθμιση, χωρίς τα περιβόητα μέτρα να μεταφραστούν σε λειτουργικές τροποποιήσεις... Μέσα σ αυτή τη μολυσμένη ατμόσφαιρα έρχονται στην επιφάνεια τα χειρότερα χαρακτηριστικά «του λαού μας»: αιμοβόρα ένστικτα, νοσηρός ατομικισμός, Καταλύεται κάθε νομιμότητα στο όνομα μιας αμφίβολης αντίστασης αυτοκαταστροφικότητα, ανωριμότητα (τύπου Πίτερ Παν, Ζοζό και Όσκαρ Μάτσερατ), έλλειψη παιδείας. Αντί, για παράδειγμα, να οργανωθεί μια ευρεία, χαμηλόφωνη αντίσταση που να συσπειρώνει τρία, τέσσερα, πέντε εκατομμύρια πολίτες με συγκεκριμένα αιτήματα και προτάσεις, δημιουργούνται πολλαπλές εστίες ζουγκλοποίησης οι οποίες δυσχεραίνουν τη συλλογική ζωή, δημιουργώντας, όπως λέμε, «χάος». Σ αυτές τις εστίες δρουν οι καιροσκόποι που καταπατούν κάθε υπόλειμμα κοινωνικού συμβολαίου ώστε, όχι μόνο να μη χάσουν τα κεκτημένα, αλλά ενδεχομένως να κερδίσουν κάτι έξτρα. Οι περισσότεροι Έλληνες φαίνονται, ως συνήθως, καθηλωμένοι στην παιδική η- λικία, επιπλέον όμως σήμερα αισθάνονται αποστερημένοι από έναν Πατέρα (έναν Καραμανλή senior, έναν Ανδρέα Παπανδρέου για να μην πούμε από έναν Γεώργιο Παπανδρέου). Το α- ποτέλεσμα είναι η πεισματική-ιδεολογικοποιημένη ανομία και η επιρρέπεια σε φτηνιάρικες, βάναυσες και ολοκληρωτικές κοσμοθεωρίες. Μεγάλο μέρος των πολιτών φαίνεται έτοιμο για αιματοχυσία κάτω από πατριωτικά, προλεταριακά, φοιτητικά, «νεανικά», ακόμα και μαθητικά λάβαρα... Σε λίγο θα εμφανιστούν οι Κομσομόλοι... Καταλύεται λοιπόν κάθε νομιμότητα στο όνομα μιας αμφίβολης αντίστασης: δεκαεξάχρονα παιδιά παίζουν με Καλάζνικοφ, ενώ καθηγητές που κάποτε έβαζαν ως θέμα έκθεσης την καταραμένη «κοινωνία της κατανάλωσης» δεν αναρωτιούνται για τις α- ντιφάσεις τους: εφόσον παρακινούσαμε τα παιδιά να αποποιηθούν αυτή την κοινωνία, γιατί διαμαρτυρόμαστε τώρα για το τέλος της; Θυμίζω ότι παρόμοια ήταν η κατάσταση στη δημοκρατία της Βαϊμάρης από το 1919 μέχρι το 1933 κατά την οποία αναπτύχθηκε ο εθνικοσοσιαλισμός ένα από τα μαζικότερα λαϊκά κινήματα στην ιστορία, που ενισχύθηκε και επιταχύνθηκε μετά την αποτυχημένη εξέγερση της ομάδας «Σπάρ- τακος». Ο «λαός», για τον οποίον θρηνούν αδιαλείπτως η αριστερά, η «λαϊκή» δεξιά και μερίδα των δημοσιογράφων, είναι ικανός για εγκλήματα κατά του εαυτού του και της κοινότητας μικρή απόδειξη το ότι η παραδοσιακή αριστερά παίρνει την πρωτοβουλία, στο σημερινό συγκείμενο, να «αποκαταστήσει» τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Άρη Βελουχιώτη: με τέτοια ινδάλματα, πρότυπα και ιστορικές αναφορές, είναι αναμενόμενη η αδιεξοδική εξαγρίωση παρόμοια ψυχολογία και εκτίμηση των συσχετισμών οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο του Αν αυτή είναι η προοπτική μας, αν εκεί θέλουμε να οδηγηθούν τα πράγματα, είμαστε απολύτως άξιοι της τύχης μας. Και καθώς δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, εξαθλιωμένοι μετανάστες, περιθωριακοί κάθε είδους, εγκληματίες και κερδοσκόποι μπαίνουν στον ίδιο χορό με τους διεφθαρμένους συνδικαλιστές επιδεινώνοντας μια κατάσταση που φαίνεται να μην επιδέχεται επιδείνωση. Το κέντρο της Αθήνας συνθέτει τη μικρογραφία της κοινωνίας μας: αθλιότητα, ανομία, σύγχυση μεταξύ πολιτικής εξέγερσης και εγκληματικότητας. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες δεν έχουν ιερό και όσιο: ακούγοντας ραδιόφωνο (συνήθεια που ίσως με στείλει στον τάφο: καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό), μαθαίνω ότι προτείνουν φοροδάνεια όπως παλιότερα πρότειναν δάνεια για διακοπές και αγορά gadgets! Το χειρότερο είναι ότι, δεδομένων των «μέτρων», δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα τα ζητήσουν αυτά τα φοροδάνεια... Ο μύθος του Σισύφου ζωντανεύει. άνθρωπος, ως ον γενικά, προσπαθεί Ο να βάλει τάξη στο χάος ώστε να ευτυχήσει. Σήμερα, οι Έλληνες συμμετέχουν στη δημιουργία χάους: με ύφος και χειρονομίες επιθετικού θύματος αναδεικνύουν άτυπους ηγέτες (δημαγωγούς των trash μέσων ενημέρωσης, κραυγαλέους ψευτοεπαναστάτες εντός και εκτός κοινοβουλίου) που έχουν στόχο την πλήρη αποσύνθεση, την όξυνση των αντιθέσεων μέχρι το σημείο θραύσης. Αυτό, συμπολίτες, δεν σημαίνει μόνο πείνα, σημαίνει πόλεμο. A 16 A.V OKTΩΒΡΙΟΥ 2011\n17 20-26 OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 17\n18 Πολιτική Αι ειδοί του Οκτωβρίου Του Ανδρέα Παππά Αίμα υπόσχεται ο Λυμπερόπουλος (των δικών του; του διοικητή του ΙΚΑ, τον οποίο «θα λιώσει»;), για αίμα κάνει λόγο ο Μπαλασόπουλος. Όχι, θα άφηναν τον Φωτόπουλο να μονοπωλεί τις «αιμοβόρες» δηλώσεις! Και όμως η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού απλώς παρακολουθεί, σαστισμένη και παραζαλισμένη, φοβισμένη και βαθιά ανήσυχη, μην ξέροντας από πού θα της έρθει η επόμενη κατραπακιά και ποια ακριβώς μορφή θα έχει αυτή. Ούτε διαδηλώνει με ιδιαίτερη μαζικότητα, ούτε «καταλαμβάνει», ούτε έχει «αιματηρές» προσδοκίες, ούτε φαντασιώνεται αντάρτικα. Μη σας ξεγελάει το μπούγιο και οι κορόνες, ο λιπαρός λόγος και η μεγαλοστομία των συντεχνιαρχών, των κάθε λογής πολιτικάντηδων και των ΜΜΕ. Προ ημερών στην πλατεία Κλαυθμώνος είχε συγκέντρωση η ΑΔΕΔΥ. Ζήτημα αν ήταν άτομα με κάτι θλιβερά κουρελοπανό. Λίγες μέρες αργότερα στα Προπύλαια είχε «πανεκπαιδευτικό» συλλαλητήριο. Υπήρχαν περίπου 30 άτομα από τη μια μεριά της Πανεπιστημίου, 30 από την άλλη και καμιά εικοσαριά περιφερόμενοι. Δεν ξέρω αν αργότερα αυξήθηκαν, αν έγιναν 200 ας πούμε. Φαντάζομαι όμως ότι, τηρώντας τις ιερές και απαραβίαστες παραδόσεις, θα φρόντισαν να απλωθούν στο οδόστρωμα, ώστε να κλείσει η Πανεπιστημίου και να γίνει ο απαραίτητος ντόρος μετά εικόνων στα ΜΜΕ. Αυτό ήταν και το κυρίως ζητούμενο, άλλωστε. Προχτές, μέρα «συντονισμένης δράσης των αγανακτισμένων όλου του κόσμου», σε καμιά στιγμή οι συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα δεν ξεπέρασαν τις Και όλα αυτά, παρακαλώ, υπό το σύνθημα «όλη η χώρα μια πλατεία»! Ε, όχι ακριβώς όλη, που λένε και στο «Αστερίξ». Όλα αυτά, επιμένω, σε περίοδο που χωρίς αμφιβολία τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα δέχονται συνεχή πλήγματα στα εισοδήματά τους και στο μέχρι πρότινος θεωρούμενο ως δεδομένο καταναλωτικό τους επίπεδο και μοντέλο. Αλλά και σε περίοδο που, όπως όλες οι εποχές κρίσης και α- ναταραχής, ευνοεί κατεξοχήν τις φωνές των άκρων και των ακραίων, φωνές που δεν διστάζουν μπροστά σε καμιά υπερβολή προκειμένου να πουλήσουν το εν ευρεία εννοία προϊόν τους, όποιο κι αν είναι αυτό. Έτσι, ο Τράγκας κάνει λόγο για Τσολάκογλου πρωθυπουργό και για τα κρεματόρια (sic) της Μέρκελ, ενώ ο Αυτιάς χτυπάει μετ επιτάσεως το στιλό του στη φωτογραφία του Τόμσεν, λέγοντας στον αγουροξυπνημένο συνταξιούχο «αυτός είναι που θέλει να καταστρέψει την Ελλάδα». Την ίδια στιγμή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης καθηγητές παραμένουν επί ώρες φυλακισμένοι από «αγανακτισμένους» φοιτητές μέχρι να τους κάνουν τα χατίρια, ενώ στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου κυκλοφορεί λίστα με ονόματα καθηγητών που απειλούνται ευθέως γιατί τόλμησαν να μην «καταδικάσουν» το νέο νόμο για τα ΑΕΙ. Τέλος, πολιτικοί της λεγόμενης αριστεράς και δεσποτάδες της πιο σκοταδιστικής πτέρυγας της Εκκλησίας αδιακρίτως μιλάνε για «κατοχή» και για «ξεσηκωμό», σείοντας κόκκινες σημαίες ή το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, ο καθείς ό,τι διαθέτει και ό,τι εργολαβικά διαχειρίζεται. Στην αναμπουμπούλα χαίρονται οι ι- ερείς και οι αρχιερείς του λαϊκισμού. Πολλώ μάλλον, καθώς δεν φαίνεται να Στην αναμπουμπούλα χαίρονται οι ιερείς και αρχιερείς του λαϊκισμού πρόκειται για πρόσκαιρη αναταραχή αλλά για βαθιά κρίση, απ την οποία κανείς δεν ξέρει πώς, πότε και σε ποια κατάσταση θα βγούμε. Όσο για την εξήγηση, γιατί σε περίοδο τόσο μεγάλης κρίσης τόσο λίγοι βγαίνουν τελικά να διαμαρτυρηθούν, ας αφουγκραστούμε φωνές σταθερά προσηλωμένες στις αρχές και στα προτάγματα του ορθού λόγου, όπως αυτή του υπεράνω πάσης υποψίας για «νεοφιλελεύθερες» τάσεις και συμπάθειες καθηγητή Αντώνη Λιάκου, ο οποίος πριν από λίγες μέρες έ- γραφε στο «Βήμα»: «Χρειάζεται μέσα στη θύελλα αυτής της καταστροφής να επανεφεύρουμε την πολιτική των πολιτών στη συνθετότητά της, η οποία περιλαμβάνει τόσο τη φυσική παρουσία του πλήθους όσο και την παραγωγή ιδεών, θέσεων, προτάσεων, τρόπων δράσης, επικοινωνίας, παρέμβασης. [ ] Πολλές κινητοποιήσεις είναι επαναστατική γυμναστική που κουράζει, χωρίς σοβαρή προετοιμασία και στρατηγική, όπως η γελοιότητα των φοιτητικών καταλήψεων, οι γραφικότητες των αγανακτισμένων ή, το χειρότερο, η βία και το μπάχαλο. Τα αιτήματα και η κουλτούρα των αριστερών διεκδικήσεων εκφράζουν έναν κόσμο που παρήλθε». A Σ ήμερα οι περισσότεροι το έχουμε ρίξει στους λογαριασμούς. Μετράμε τι έχουμε, τι λείπει, τι μπορεί να κοπεί. Κάνουμε όλα αυτά βασανίζοντας, ταυτόχρονα, το νου μας για τα λάθη στις στιγμές των μικρών και μεγάλων αποφάσεων στο παρελθόν. Ο κατάλογος περιλαμβάνει τα πιο ε- τερόκλητα: το μεγάλο δάνειο για το σπίτι, το βουλευτή που σταύρωσες, το παιδί που έ- στειλες να σπουδάσει στο εξωτερικό, το τι ψήφισες στις εκλογές του 1981, του 2004, του 2009, την αφέλειά σου να νομίζεις ότι μπορούσες να φροντίσεις τον πατέρα σου χωρίς φακελάκι. Μέσα σε ατμόσφαιρα θυμού, ενοχής, εκδίκησης και ματαίωσης παρελαύνουν ο υδραυλικός κι ο ηλεκτρολόγος που δεν σου έδωσαν ποτέ απόδειξη, ο εφοριακός που τα έπιασε για να κλείσεις τα βιβλία, ο δικηγόρος με τα παράβολα, ο ταξιτζής με την τριπλή κούρσα, ο διαχειριστής με τα κοινόχρηστα, ο συνάδελφος με την τράκα τσιγάρο, ο ψιλικατζής που δεν μετράει σωστά τα ψιλά. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ Το δικό μας 1989 Της Μυρσίνη Ζορμπά Αλλά τι σημαίνει να βγάλω συμπέρασμα μέσα σε συνθήκες τέτοιας κρίσης; Σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ξαναγυρνάω να σκεφτώ πολιτικά. Δύσκολο, ωστόσο δεν υπάρχει άλλος τρόπος να παραμείνουμε κοινωνία, δηλ. να καταλήξουμε σε ένα πολιτικό συμπέρασμα αν θέλουμε να διατηρήσουμε ως χώρα και κοινότητα ανθρώπων τα βασικά στοιχεία της δημόσιας σφαίρας: τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, την οργάνωση του κράτους, τις ελευθερίες. Κοινωνία σημαίνει βέβαια και πολλά άλλα, όπως ασφάλεια, αίσθημα δικαίου, ανοχή, κοινωνική αλληλεγγύη. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν τα τρία βασικά στοιχεία της δημόσιας σφαίρας που προαναφέραμε. Πάνω τους στηρίζεται το περίφημο κοινωνικό συμβόλαιο της πολιτικής τάξης με τους πολίτες. Δεν πρόκειται για θεωρητικό σχήμα, χωρίς αυτά απλώς δεν μπορεί να λειτουργήσει η καθημερινότητα. Σήμερα, μέσα στο χαλασμό και την αναμπουμπούλα, βρισκόμαστε σε μια τέτοια διαπραγμάτευση που το αποτέλεσμά της θα κρίνει την πορεία της χώρας. Η διαπραγμάτευση αυτή γίνεται μέσα από πολλαπλές κρίσεις και συγκρούσεις συμφερόντων, από αντιστάσεις, ψέματα και κατασκευασμένες αλήθειες. Κάποιοι λίγοι προσπαθούν να κερδίσουν, οι περισσότεροι να μη χάσουν, ορισμένοι σπεκουλάρουν ποντάροντας στη συμμετοχή τους στις νέες ελίτ και τα προνόμια που θα τους εξασφαλιστούν. Η οικονομική κρίση είναι η πιο ορατή, αλλά όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι γύρω και μέσα μας οι κρίσεις πολλαπλασιάζονται οδηγώντας στην κατάρρευση ολόκληρα οικοδομήματα πεποιθήσεων, ηθικών κανόνων, τρόπων ζωής, σχεδίων και προσδοκιών. Οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι προσβλέπουν εδώ και χρόνια στην αλλαγή του μοντέλου που θα οδηγήσει από τον κεϋνσιανό καπιταλισμό, στην απόλυτη κυριαρχία της αγοράς με την ελαχιστοποίηση του κράτους. 50 χρόνια μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο προσπαθούν να σβήσουν την ιστορία της Ευρώπης και μαζί της την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα που ταυτίζονται με την ιδιότητα του πολίτη. Αλλά αυτά οικοδόμησαν την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Η ανανέωση του μοντέλου στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης δεν καθιστά αναγκαστική την καταστροφή του. Αυτό αποτελεί πολιτική επιλογή που οι νεοφιλελεύθεροι επιδιώκουν προσδοκώντας μεγαλύτερα κέρδη και την πραγματοποίηση του ονείρου τους: να αποδείξουν ότι οι κοινωνίες δεν υπάρχουν, αλλά εφευρέθηκαν από τους ρομαντικούς. 20 χρόνια μετά την κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989 και την επώδυνη πορεία τους προς την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, η συνολική αποδιάρθρωση των δομών της χώρας μας μοιάζει να αποτελεί μια νέα επιχείρηση αναδιάταξης στο εσωτερικό της Ευρώπης. Ο τρόπος και τα μέσα που έχουν επιλεγεί δεν είναι ανεξάρτητα από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος τα τελευταία χρόνια. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια μεταρρύθμιση εκσυγχρονισμού της χώρας, μια σύγκλιση με τον πυρήνα ενός πετυχημένου μοντέλου ανάπτυξης. Ένα τέτοιο σχέδιο Η διαπραγμάτευση γίνεται χωρίς σχέδιο, χωρίς κανόνες δεν φαίνεται να απασχόλησε την κυβέρνηση ή τους συνομιλητές της, που έσβησαν τον εκσυγχρονισμό από το λεξιλόγιό τους φροντίζοντας να πάρουν εξαρχής τις αποστάσεις. Αυτό που ζούμε είναι η δοκιμή σε ευρωπαϊκό έδαφος ενός υβριδικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου με τεράστιες πολιτικές συνέπειες. Το πειραματόζωο, όποια κι αν είναι η τύχη του, θα επηρεάσει το σύνολο της ΕΕ και την πορεία των άλλων χωρών. Οι κρίσεις κάποτε τελειώνουν, αλλά η διαπραγμάτευση που έχει γίνει στη διάρκειά τους είναι αυτή που κρίνει τη νέα κανονικότητα. Τα 2 τελευταία χρόνια, η διαπραγμάτευση γίνεται χωρίς σχέδιο, χωρίς κανόνες. Οι παίκτες που κλήθηκαν να εμπλακούν είναι ασύμμετροι σε μέγεθος και το γήπεδο έχει μετατραπεί σε αρένα. Η πολιτική διαχείριση δεν άντεξε το βάρος του έργου και της απερισκεψίας της. Η κοινωνία διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και πρόσφερε πολιτικό χρόνο και ανοχή, ελπίζοντας σε μια διαχείριση εξόδου. Αλλά δεν υπήρχε το πολιτικό κεφάλαιο που θα τα αξιοποιούσε. Έτσι γράφτηκε το δικό μας πρόσφατο καπιταλιστικό (τι ειρωνεία!) Μια κατάρρευση ανάλογη εκείνης των σοσιαλιστικών χωρών, που επιφυλάσσει στους πολίτες της αντίστοιχη τύχη. Η ιστορία, με τη γνωστή πανουργία της, αντέστρεψε τους όρους, ώστε να είμαστε η μονη χώρα που έ- ζησε δύο 1989 και μάλιστα το δεύτερο σαν δράμα (για να μην ξεχνάμε το πρώτο, το επονομαζόμενο «βρόμικο», εκείνο της ντόπιας κωμωδίας). A 18 A.V OKTΩΒΡΙΟΥ 2011\n19 30 Απορίες μέσα στην κρίση (ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ) Tου Νίκου Αρσένη 1. Η ΕΛΛΑΔΑ έχει πληθυσμό όσο το μισό Παρίσι σε ώρα αιχμής. Το ΑΕΠ της είναι περίπου το 2% του ευρωπαϊκού και ίσως κάτι τοις χιλίοις του παγκόσμιου. Είναι δυνατόν να αποτελεί ένα τόσο μεγάλο παγκόσμιο πρόβλημα; 2. Το χρήμα «κόβεται» πολιτικά, μοιράζεται πολιτικά, «μαζεύεται» πολιτικά και αναδιανέμεται πολιτικά. Ο πλούτος όμως, ο οποίος είναι και το ζητούμενο, παράγεται και διατηρείται μόνο με σκληρή εργασία. 3. Τι είναι τέλος πάντων αυτές οι «αγορές» που μπορούν να κάνουν πλούσιους όσους πατάνε πλήκτρα και πένητες όσους παράγουν; 4. Γιατί αυτοί που δανείζουν απαιτούν από τους δανειζόμενους να γίνουν νοικοκύρηδες και να μη χρειάζονται δανεικά; 5. Πως είναι δυνατόν να υποβαθμίζεται η πιστοληπτική ικανότητα μιας χώρας (ΗΠΑ) η οποία οφείλει δολάρια, των οποίων όμως κατέχει την αποκλειστικότητα κοπής και διάθεσης; 6. Μπορεί το οικόπεδο «Ελλάδα» (εκτός σχεδίου για τους Έλληνες - εντός σχεδίων για τη δύση) όμορο με την Τουρκία («πάνω» από τη Μέση Α- νατολή - «κάτω» από το βλέμμα του Πούτιν) και πύλη εισόδου στην Ευρώπη απελπισμένων τριτοκοσμικών να αφεθεί στην τύχη του; 7. Εάν προϋποθέσεις για να γίνουν επενδύσεις είναι η μείωση των μισθών, ο περιορισμός των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η μείωση των φόρων και των κοινωνικών παροχών, τότε γιατί κάποιοι επενδύουν στη Σουηδία; 8. Γιατί η ισχυρότατη χώρα της Ευρώπης (Γερμανία) έχει 20 χρόνια λιτότητας; Μπορεί να υ- πάρξει ανάπτυξη στην ΕΕ χωρίς μεγέθυνση της εσωτερικής αγοράς και αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης; Μπορεί να σταθεί η νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ένωση; 9. Ποιο είναι το πραγματικό ποσοστό της παραοικονομίας στην οικονομία μας (μετά βέβαια την ενσωμάτωση κατά 20% που έκανε ο Αλογοσκούφης, ενθυμείστε, όχι βέβαια για να αυξήσει το ΑΕΠ αλλά το περιθώριο δανεισμού); 10. Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις. Αν δηλώσεις εισόδημα είσαι μεγαλογιατρός, αν δηλώσεις είσαι η γραμματέας του. 11. Όταν με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας «νικάμε» άλλους χριστιανούς, γιατί άραγε μεροληπτούν υπέρ μας; 12. Υπάρχουν τόσο νοσηροί εγκέφαλοι στα κέντρα εξουσίας του πλανήτη, που κάθε μέρα δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να απεργάζονται σχέδια ώστε να μη μεγαλουργήσει η Ελλάδα; 13. Τι κέρδη προσδοκούσε να αποκομίσει ό- ποιος έδινε αέρα για ένα καφέ μπαρ ή για μία άδεια ταξί; 14. Ανήκουμε στη Δύση, στα Βαλκάνια, στην Ανατολή, στον Τρίτο Κόσμο ή απλώς ζούμε στον κόσμο μας; Τι σχέση έχει η Ελλάδα με το Εκουαδόρ και την Αργεντινή και μας έχουν τρελάνει με τα σχετικά βίντεο; 15. Μπορεί μια χώρα η οποία εισάγει πολύ περισσότερα από όσα εξάγει, η οποία εξαρτάται από τις εισαγωγές καυσίμων, τροφίμων (!) και βιομηχανικού εξοπλισμού, να γίνει ανταγωνιστική με υποτίμηση του δικού της νομίσματος; 16. Αν ο μη γένοιτο γυρίζαμε στη δραχμή, σε τι νόμισμα νομίζετε ότι θα γίνονταν οι συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας; 17. Τους άνεργους τους χρειάζονται περισσότερο αυτοί που πουλούν ιδέες, όσοι πουλούν προϊόντα και υπηρεσίες θέλουν οι άλλοι να έ- χουν χρήματα για να τους πληρώνουν. 18. Πόσα ανεξάρτητα κράτη υπάρχουν μέσα στην ελληνική επικράτεια; 19. Όλοι όσοι μάχονται για την αντισυνταγματικότητα κάποιων νόμων νομιμοποιούνται να καταπατούν τα συνταγματικά δικαιώματα των υπολοίπων συμπολιτών τους; 20. Τι εννοεί ο «ποιητής» πρόεδρος όταν α- πειλεί ότι θα «χυθεί αίμα»; Μήπως πρέπει να το εξηγήσει στη δικαιοσύνη; Μπορεί να παραμένει κάποιος στη Βουλή ή πρύτανης στο πανεπιστήμιο όταν δηλώνει ότι δεν θα εφαρμόσει το νόμο; 21. Υποθάλπεται η ανοχή και η νομιμοποίηση της αυτοδικίας από πολιτικά κόμματα και φορείς. Είμαστε ώριμοι ως κοινωνία να επιζήσουμε χωρίς κυβέρνηση, αστυνομία, εφορία, δικαιοσύνη και στράτευμα; 22. Τα πανεπιστήμιά μας είναι προφανές ότι βρίσκονται σε τόσο ανώτερο επίπεδο από τα α- ντίστοιχα του εξωτερικού, ώστε δεν χρειάζονται αξιολόγηση ούτε θεσμικές αλλαγές. Το άσυλο διασφαλίζει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών ή ε- ξασφαλίζει το μονοπώλιό τους; 23. Τα κλειστά σχολεία και τα κλειστά επαγγέλματα ποιους αλήθεια πλήττουν περισσότερο, τους πλούσιους ή τους φτωχούς; 24. Οι οριζόντιες περικοπές είναι σαφώς αντίθετες με την κάθετη διαφορά μεταξύ άξιων και ανάξιων εργαζομένων. 25. Είναι ή δεν είναι εθνική μειοδοσία η οικοδόμηση στα καμένα; Η ανεξέλεγκτη διαχείριση των απορριμμάτων συλλογικά και ατομικά; Τα μπαζώματα των ρεμάτων; Ο χρηματισμός των επίορκων λειτουργών; Η κομματική επιλογή της ηγεσίας των θεσμών; Μπορεί κανείς να απαλλαγεί όλων αυτών των ευθυνών μόνο και μόνο επειδή ονειρεύεται την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Ελλάδας; 26. Οι εργασίες τις οποίες επί σειρά ετών αρνούνταν να διεκπεραιώσουν οι Έλληνες θα γινόντουσαν μόνες τους ή θα τις έκαναν κάποιοι άλλοι; 27. Στις πελατειακές σχέσεις ποιος ακριβώς είναι ο πελάτης; Γιατί ορισμένοι Έλληνες έχουν δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις και οι υπόλοιποι υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα; 28. Η εξίσωση προς τα κάτω είναι κάποια μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης που δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς, οι κοινοί θνητοί, σύντροφοι Αλέκα και Αλέξη. Εάν δεν μπορέσουμε να μεγαλώσουμε την πίτα αλλά μικρύνει και άλλο, τι να τους κάνουμε αυτούς που θα τη μοιράσουν δικαιότερα; 29. UBS, CDS, SMS, SS, SOS, συγκεκριμένη ποίηση, μηνύματα των καιρών ή κάτι πιο επικίνδυνο; 30. Πού είναι ο Μάκης, ΟΕΟ; OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 A.V. 19\n20 citizen ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ Τριάντα χρόνια ΠΑΣΟΚ Στις 18 Οκτωβρίου 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου έ- γινε πρωθυπουργός και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης 63 ε- τών. Ασφαλώς η ιστορία πήγε στο γνωστό ραντεβού με τον Ανδρέα, αν και μακροπρόθεσμα αυτός που δικαιούται να χαμογελάει είναι ο Μητσοτάκης. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο Ανδρέας ανέβηκε στον κιλλίβαντα, ενώ ο επίτιμος έχει όλο το χρόνο στη διάθεσή του για να θάβει πολιτικούς και να ξεθάβει αναμνήσεις. Η σύμπτωση έχει το χαριτωμένο της. Το να ξεκινάς πολιτική ιστορία την ημέρα που ο Μητσοτάκης έχει γενέθλια, ισοδυναμεί με το να κάνεις πάρτι τη Μεγάλη Παρασκευή. Αλλά, αυστηρώς μεταξύ μας, η σχέση αυτή ήταν ένα ωραίο χτύπημα στο μπιλιάρδο του Ανδρέα. Χάρη στον Μητσοτάκη α- νέβαζε στα κάγκελα μουστακαλήδες με την «Αυριανή» στα δόντια και, φυσικά, χάρη στον επίτιμο ε- πανέκαμψε ως πρωθυπουργός, ό- 20 A.V OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 ντας ημιθανής, με τη Δήμητρα και τους αστρολόγους. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ακόμα και ως κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ προτιμούσε να επενδύει περισσότερο στην αντίθεση παρά στη σύνθεση. Στην αρχή ήταν οι μη προνομιούχοι απέναντι στο κατεστημένο. Μετά ήταν η Αλλαγή αντιμέτωπη με τους ε- χθρούς. Ακολούθησε η δεξιά και το «βρόμικο 89». Ο εκσυγχρονισμός και η οπισθοδρόμηση. Στο τέλος το κόμμα τα έβαλε και με τον εαυτό του. Τριάντα χρόνια μετά, το ΠΑ- ΣΟΚ βρίσκεται, όπως και η χώρα, σε οριακό σημείο. Λογικό. Από τις τρεις τελευταίες δεκαετίας εξουσίας, οι δύο ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Είναι τόσο έντονη η ταύτιση της χώρας με το ΠΑΣΟΚ, που καμιά φορά νομίζεις ότι πρόκειται για δύο χέρια που πλέκονται μεταξύ τους. Μην κοιτάτε τι συμβαίνει τώρα. Τώρα ΠΑΣΟΚ είναι η Δημοκρατία. Κοιτάξτε πιο πίσω. Όταν ήμουν μικρός άκουγα παντού τη «Λέγκω» και νόμιζα ότι ήταν τραγούδι για τα τουβλάκια. Σήμερα ακούω ξανά το «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες» των Μάνου Ελευθερίου και Ηλία Ανδριόπουλου. Γράφτηκε για τον Μακρυγιάννη, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν είχε πρόβλημα με αυτά, εδώ πήρε τα «Κάρμινα Μπουράνα» και τα έβαλε σε συγκεντρώσεις. Όμως, αν πάρεις τα πρώτα λόγια του τραγουδιού, το «Μόνο να γράφεις το όνομά σου και εκείνο το μαθες μισό», θα διαπιστώσεις ότι είναι σαν να περιγράφει αρκετούς από τους πρώτους υπουργούς της Αλλαγής. Αλλά, αλήθεια, αυτούς δεν αντιπροσώπευσε στην πραγματικότητα το κίνημα; Τους «μη προνομιούχους», που είδαν το αίτημα για ισοτιμία να μετατρέπεται σε βουλιμία και απληστία. Δεν ξέρω αν ήταν η Ελλάδα που έφτιαξε έτσι το ΠΑΣΟΚ, ή το ΠΑΣΟΚ που εκμαύλισε έτσι την Ελλάδα. Υποθέτω ότι ήταν μία αμφίδρομη και ισοβαρής σχέση. Πιο απλά, ήταν αίτημα ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Το κόμμα άκουσε την κοινωνία και εκείνη ανταπόδωσε με ισχύ. Κάπως έτσι, μέσα από μεγάλους, μεσαίους και μικρούς Κοσκωτάδες, η χώρα δεν απέκτησε μία ισχυρή μεσοαστική τάξη, αλλά καινούργια τζάκια. Και από πίσω να κοχλάζει ένας στρατός επάρατων μικρομεσαίων που βούτηξαν όπως οι μέλισσες στο μέλι ή, ακριβέστερα, όπως οι μύγες στην κοπριά. Α, ναι. Το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε καινοτομίες, υιοθέτησε απαραίτητες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και αποκατέστησε αδικίες. Αλλά ταυτόχρονα μπόλιασε την κοινωνία με την ηθική του λαϊκισμού, τον τσαμπουκά της συντεχνίας, τη λούφα του δημοσίου, την ισχύ του ρουσφετιού. Μην ξεχνάτε ποιοι έβαλαν απέναντι τον Χατζιδάκι, ποιοι ανέχθηκαν τις χυδαιότητες κατά του Ιόλα, ποιοι προσπάθησαν να επιβάλουν αισθητική και γούστο. Αυτοί που απέσπασαν συνειδητά το βλέμμα των ανθρώπων από τη Δύση για να το στρέψουν προς τριτοκοσμικούς συμμάχους, συντηρώντας μία βαλκανικού τύπου φοβία απέναντι στην Ευρώπη και στις αρχές της. Δεν ξέρω αν ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη αντιπροσώπευε κάτι διαφορετικό. Το επιχείρησε αισθητικά, το έχασε ουσιαστικά. Ουσιαστικά το επιδείνωσε, προσαρμόζοντας το βαθύ ΠΑΣΟΚ στο σύγχρονο ευρωπαϊκό και παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Όμως, είναι άδικος ο αφορισμός όταν πέφτει μόνο πάνω στο ΠΑΣΟΚ. Παρατηρώντας τα πράγματα από απόσταση, θα συμφωνήσεις ότι μέσα από όλα αυτά εκφράστηκε ένα πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνίας, υποτίθεται προοδευτικό, αλλά βαθύτατα συντηρητικό. Κατά μία εκδοχή όλοι μας έχουμε υπάρξει ΠΑΣΟΚ σε κάποια περίοδο της ζωής μας. Εγώ το έχω ψηφίσει κιόλας. Ανησυχαστικές συνάφειες Αn affair with the city Της Κατερίνας Βιρβιδάκη Το φάντασμα μιας θνήσκουσας Α- θήνας έχει στοιχειώσει τη σκέψη μου. Η σκέψη μου έχει καταληφθεί από το φάντασμα της πόλης. Ο μόνος τρόπος ν απαλλαγεί από αυτή την καταληψία είναι να ξεδιπλωθεί ως κείμενο. Το κείμενο αυτό πυροδοτεί η ανάγκη μου για ένα είδος εξομολόγησης: κάθε φορά που επιστρέφω από το εξωτερικό όπου σπουδάζω, ενώ τρομάζω με την ένταση, την ορμητικότητα και την επιμονή με την οποία η Αθήνα φαίνεται να εκφράζει το κοινωνικό της πάθος, την ίδια στιγμή παρατηρώ τον εαυτό μου να παρατηρεί αυτό το πάθος σαν θέαμα. Το βλέμμα μου δηλαδή παλινδρομεί ανάμεσα στην ηθική και την αισθητική του δυναμική. Κι ενώ θα περίμενε κανείς πως η αισθητική θεώρηση της δημόσιας ζωής της πόλης θα πήγαζε απλά από μια παγερή απόσταση από το κοινωνικό της πάθος, η απόσταση αυτή φαίνεται να τροφοδοτείται παραδόξως μέσα μου από μια αίσθηση αβυσσαλέας οικειότητας με την αγανάκτηση του αθηναϊκού πλήθους. Και αναρωτιέμαι: είναι πράγματι η αγανάκτηση ένας κώδικας διαμεσολάβησης ανάμεσα στην ατομική μας οργή και το δημόσιο χώρο ή είναι απλά μια αντανάκλαση της ατομικής μας οργής που καταλύει την αυτονομία του δημόσιου χώρου; Η αναρώτησή μου αυτή προήλθε αρχικά από τη μελέτη του Richard Sennett στο βιβλίο του Η τυραννία της Οικειότητας - Ο Δημόσιος και ο Ιδιωτικός Χώρος στον Δυτικό Πολιτισμό (μτφ. Μέρτικας Γ.Ν., εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1999), στο οποίο ο συγγραφέας υποστηρίζει πως στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες γίνεται όλο και πιο δυσχερής η διάκριση της δημόσιας από την ιδιωτική σφαίρα, αφού η δημόσια σφαίρα δεν αποτελεί πια αγορά αλλά εξαντλείται τελικά σε μια «αγοραία ανταλλαγή εκμυστηρεύσεων». Ποια θα μπορούσε να είναι λοιπόν σήμερα η σημασία μιας λαϊκής εξέγερσης; Όταν η θεσμοθετημένη πολιτική δραστηριότητα εξαντλείται στο να περιστρέφεται μηχανικά είτε γύρω από μια κυνική, δάνεια λογική αποτελεσματικότητας είτε γύρω από ένα λαϊκίστικο τακτικισμό, ποιος θα μπορούσε άραγε να είναι ο διορθωτικός ρόλος του μαινόμενου πλήθους έξω από τη Βουλή; Πρόκειται πράγματι για μια γνήσια πολιτική παρέμβαση ή για ένα ανώδυνο παραλήρημα; Το ελάχιστο προαπαιτούμενο για να μπορεί μια πολιτική παρέμβαση να είναι παραγωγική, θα ήταν η συμφωνία ως προς τους ό- ρους υπό τους οποίους τίθεται ένα πρόβλημα. Μια τέτοια συμφωνία, στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται αδύνατη για έναν πραγματικό και ένα θεσμικό λόγο. Πραγματικό λόγο αποτελεί το ότι η διαφωνία πάνω στους όρους της συζήτησης συνιστά το ίδιο το πρόβλημα: ενώ κάθε αίτημα των α- γανακτισμένων πολιτών εκκινεί και διέπεται από την ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης (δικαιότερα μέτρα - απόδοση ευθυνών), οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν το αίτημα αυτό μόνο ως έναν από τους επιμέρους παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίσουν. Ίσως αυτή η ασυμβατότητα να αποδίδει κοινότοπα την ίδια τη φύση της απόστασης ανάμεσα στο ζητούμενο της ύπαρξης μιας κρατικής πολιτικής και το ζητούμενο της ελεύθερης κοινωνικής έκφρασης. Ωστόσο η αλήθεια που εμπεριέχει, πραγματώνεται ιστορικά με μια κραυγαλέα οξύτητα σήμερα, αυτή τη στιγμή, τώρα. Η εκ πρώτης όψεως κοινοτοπία της θεωρητικής αυτής διαπίστωσης αίρεται από την καίρια επιτακτικότητα του προβλήματος το οποίο αυτή η κοινοτοπία γεννά. Ο θεσμικός λόγος, αφετέρου, που αποκλείει την επικοινωνία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής ζωής, αφορά αυτήν κάθε αυτήν την ισχύ της έννομης τάξης. Αν η αγανάκτηση των πολιτών φαίνεται να χάνει την πραγματική δυνατότητα παρέμβασης, διατηρεί ω- στόσο τη συμβολική δύναμη να σημάνει την απαξίωση πολιτικών συμπεριφορών (καιροσκοπισμός, κομματική πειθαρχία) και δομικών στοιχείων του πολιτικού συστήματος (κομματικό σύστημα - βουλευτική ασυλία). Ωστόσο, η δύναμη αυτή θα ήταν ισχυρή στο βαθμό που θα στερούσε de facto τη δημοκρατική νομιμοποίηση των αποφάσεων. Το ενδεχόμενο αυτό όμως προσκρούει στο τείχος της τυπικής νομιμότητας. Όμως σήμερα στην Αθήνα δεν συγκρούεται, απλά, ο λαός με τους πολιτικούς: δοκιμάζεται η πίστη στην αξία του δημοκρατικού πολιτεύματος γιατί συγκρούεται με την πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια της οποίας υποτίθεται αποτελεί τον εγγυητή της. Όταν διακυβεύεται η ζωή και η αξιοπρέπεια έστω και ενός πολίτη, ποιον υπηρετεί η μονομερής και αποσπασματική ενεργοποίηση, από την κυβέρνηση, συνταγματικών διατάξεων άμεσης δημοκρατίας; Όταν μια αρχή όπως η ανθρώπινη αξία, που αποτελεί το θεμέλιο ερμηνείας κάθε πράξης ή απόφασης με κοινωνική εμβέλεια, διακυβεύεται από την τυπική ισχύ του πολιτεύματος, το οποίο ισχυρίζεται ότι την προάγει, τότε απαιτείται μια πιο συστηματική αναμέτρηση με το περιεχόμενο του συντάγματος, αυξάνεται εκθετικά όμως και η πολιτική ευθύνη κάθε μέλους της κοινωνίας η οποία υφίσταται και δημιουργεί αυτό το διακύβευμα. Η χρεοκοπία της θεωρητικής ενατένισης του προβλήματος, η αδυναμία δηλαδή να δοθούν περαιτέρω θεωρητικοί λόγοι για να ερμηνευθεί το κενό επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και πολιτικών, αποτελεί πια ένα όριο, ένα τέλος, αλ-


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ “ΓΚΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ” Ή τ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ; ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ - ΈγερσιςΈγερσις\nΓιατί, δεν εξηγείται αλλιώς – αν αληθεύει η πληροφορία μας – πως το βράδυ της Τρίτης στην εκπομπή του ΣΚΑΪ TV καλεσμένος των Παπαχελά, Κοσιώνη και Τσίμα, θα είναι ο τέως Βασιλεύς Κωνσταντίνος!!\nΕπίσης, καλεσμένος ήταν και ο Νάσος Θανόπουλος με την σύζυγό του Νάσια Παναγιωτάκη. Ο κ. Θανόπουλος, πρώην Πρόεδρος της ΑΕΚ, είναι πολύ φίλος με τον τ. Πρίγκιπα Νικόλαο. Είναι επίσης πολύ φίλος με τον Πρίγκιπα Φίλιππο – Ιωάννη διάδοχο του θρόνου της Ισπανίας, γι΄ αυτό διατηρεί άριστες σχέσεις με όλη την Βασιλική Οικογένεια της Ισπανίας.


Καθαρίσετε την κεραμική εστία σας εύκολα και απλά - Νέα Διατροφής\nHome TIPS Καθαρίσετε την κεραμική εστία σας εύκολα και απλά\nΚαθαρίσετε την κεραμική εστία σας εύκολα και απλά\n«Βεβαιωθείτε ότι η κουζίνα σας είναι κρύα πριν χρησιμοποιήσετε το σπρέι. Αν το ρίξετε, ενώ η εστία είναι ζεστή, το σπρέι θα ξεραθεί και δεν θα κάνει δουλειά. Αφήστε το να κάτσει για 5-10 λεπτά και μετά σκουπίστε την βρομιά με χαρτί κουζίνας.»\nNext » » Για να μαλακώσει το καινούριο σας τζιν!\n« « PreviousΚόβατε τα μήλα σας και εσείς τόσο καιρό λάθος;


4.48 Ψύχωση της Σάρα Κέιν: δεύτερος κύκλος παραστάσεων στο Bios | CultureNow.gr\nΑρχική Σελίδα » Νέα » 4.48 Ψύχωση της Σάρα Κέιν: δεύτερος κύκλος παραστάσεων στο Bios\nCULTURENOW / 11-03-2014 / 14:59\nΤο θέατρο Δωματίου και η Άντζελα Μπρούσκου παρουσιάζουν το τελευταίο έργο της Σάρα Κέιν, 4.48 Ψύχωση, για ένα δεύτερο κύκλο παραστάσεων από την Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014.\nΈνα έργο που χαρακτηρίζεται από την μεταδραματική δομή του μέσα από μια ωμή και αποκαλυπτική γλώσσα. Ένας μονόλογος ή ένα έργο για πολλές φωνές. Το έργο αναφέρεται στην ειδική ώρα πριν την ανατολή. Ένας χρόνος καταγραμμένος σαν μία στιγμή ακραίας διαύγειας.\nΟι πρωινές ώρες που στατιστικά διαπράττεται ένας μεγάλος αριθμός αυτοκτονιών.\nΈνα ταξίδι μέσα στο μυαλό κάποιου ή μια συνεδρία ανάμεσα σ’ ένα ασθενή και τον γιατρό του; ΤΙ είναι η ψυχική αρρώστια; Γιατί αρρωσταίνουμε; Υπάρχει θεραπεία;\nΗ αρρώστια σαν κοινωνικό στίγμα. Η Σάρα Κέιν μας καλεί να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχικής εμπειρίας σε όλο τον τρόμο και την ομορφιά. Oι πολλαπλές φωνές μιας μόνης ψυχής επιχειρούν να καταλάβουν τον εαυτό και να ερμηνεύσουν τον κόσμο μέσα από ένα σώμα σε διαρκή πολιορκία.


“Για 30 λεπτά ήμασταν εκτός αγώνα” | ebasket.gr\nΚεντρική Γ' Εθνική “Για 30 λεπτά ήμασταν εκτός αγώνα”\n“Για 30 λεπτά ήμασταν εκτός αγώνα”\nΔημοσίευση στις 24/12 10:08\nΟ ΟΦΗ υπέστη τη δεύτερη του ήττα στο πρωτάθλημα της Γ΄Εθνικής Κατηγορίας, καθώς ηττήθηκε από τον Αργοναύτη Τριγλίας. Ο προπονητής των Κρητικών, Βασίλης Ράλλης, μετά το ματς τόνισε ότι η ομάδα του ήταν εκτός αγώνα για τριάντα λεπτά.\n“Για 30 λεπτά ήμασταν εκτός αγώνα. Παίζαμε δίχως συγκέντρωση και αντιμετωπίζαμε έναν αντίπαλο που ακολουθεί έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν μας ταιριάζει. Δεν είχαμε καθόλου ενέργεια στα πρώτα 30 λεπτά και όταν αποφασίσαμε να πιέσουμε και να παίξουμε άμυνα, μπήκαμε ξανά στο παιχνίδι.\nΔεν σημαίνει κάτι η ήττα, έχουμε δύο στο πρωτάθλημα και με το σημερινό παιχνίδι βγάλαμε ένα δύσκολο πρόγραμμα. Πιστεύω πως από εδώ και πέρα, σε συνδυασμό με την ξεκούραση των διακοπών, θα κάνουμε ότι πρέπει για να πετύχουμε τον στόχο μας. Καλές γιορτές με υγεία σε όλο τον κόσμο”.\nΠροηγούμενο Νίκη Βόλου: “Στο τελευταίο λεπτό παίξαμε πέντε εναντίον έξι”\nΕπόμενο “Κάνε τους υποστηρικτές σου υπερήφανους και αυτούς που σε μισούν να τους κάνεις να ζηλεύουν…