Μήνας: Φεβρουάριος 2019 - RedTopia1\nΟι ζοφερές και προπολεμικές διαστάσεις του Μακεδονικού\nΗ αναζωπύρωση του µακεδονικού ζητήµατος µε αφορµή τη συµφωνία των Πρεσπών υπήρξε η κατάλληλη – ιδανική αφορµή, προκειµένου ο αστικός πολιτικός κόσµος και ένα σηµαντικό κοµµάτι της «αριστεράς» να βρουν το έσχατο αποκούµπι τους ενόψει του δύσκολου και «µεγάλου» εκλογικού έτους 2019. Το σύνολο του αστικού, πολιτικού προσωπικού ταυτίζεται πια µε το µνηµόνιο, ως πρόγραµµα εφαρµοσµένου, πολεµικού καπιταλισµού, ως διαδικασία αργής και επώδυνης πτώχευσης της χώρας, κυρίως, ως πυρηνικό όπλο οικονοµικής εξόντωσης και κοινωνικής εξουθένωσης και περιθωριοποίησης της ελλαδικής εργατικής τάξης (Ελλήνων και ξένων εργατών και υπαλλήλων).\nΣε αυτό το πλαίσιο και από τη στιγµή που το «όλον» των εν Ελλάδι αστών, δεξιών, κεντρώων, «αριστερών» δεν µπορεί και δεν θέλει να διαφωνήσει στο εσωτερικό του, στο οικονοµικό και κοινωνικό πεδίο, εν πολλοίς και ετεροπροσδιοριζόµενο από τις Βρυξέλλες (κοινή έδρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ) και την Ουάσιγκτον (πρωτεύουσα των ΗΠΑ και έδρα του ∆ΝΤ), το Μακεδονικό προβάλλει ως το «βολικό» σηµείο διαίρεσης ανάµεσα στις προεκλογικά σπαρασσόµενες µερίδες της αστικής, πολιτικής και οικονοµικής, τάξης. Και αυτό, έτσι ώστε να οικοδοµηθεί ένα τείχος ευκαιρίας ανάµεσα χονδρικά στην ευρύτερη Κεντροαριστερά, που λογίζεται «µακεδονορεαλιστική», και την ευρύτερη (κεντρο-ακραία) ∆εξιά, που αυτοπροβάλλεται σαν «µακεδονόφρονη», στο κυνήγι των ψήφων και τη διαπάλη για την κυβερνητική εξουσία, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα -και όχι µόνο.\nΗ λάσπη και τα υπόλοιπα «οικοδοµικά» υλικά, τα οποία χρησιµοποιούνται, προέρχονται από τις πιο σκοτεινές και ανήλιαγες αποθήκες του ελλαδικού, πολιτικού και ιστορικού, παραχαρακτηρίου. Όλα τα εθνικιστικά, µισαλλόδοξα, φιλοπολεµικά και ανθρωποφαγικά, ανιστόρητα και κάλπικα επιχειρήµατα, που µολύνουν την πολιτική ατµόσφαιρα, δεν είναι καινούργια-αναπαλαιώθηκαν. Στον πυρήνα τους, συντηρούν την αυτοεικόνα ενός έθνους-ουραγού και ενός ελλαδικού µύθου τόσο ισχυρού και δηλητηριώδους όσο το περίφηµο τρίπτυχο της ∆εξιάς ευρέος φάσµατος (Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια). Η Ελλάς, που ακόµη και µετά την απότοµη οικονοµική καθίζηση και την ύφεση, η οποία εξαφάνισε το 25% του ΑΕΠ, παραµένει στις 35 µεγαλύτερες οικονοµίες της υφηλίου, η Ελλάς, που συµµετέχει από προνοµιακή θέση στους µείζονες πολιτικοστρατιωτικούς ιµπεριαλιστικούς σχηµατισµούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η Ελλάς, που διήλθε µία τουλάχιστον επιθετική δεκαετία βίαιης αναδιανοµής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των αστών και των επενδυτών-πειρατών, αυτή η ίδια Ελλάς, αφενός είναι, διαχρονικά και µόνιµα, «µικρά και έντιµος» στις διεθνείς, διπλωµατικές της σχέσεις απέναντι στους Βαλκάνιους και µεσογειακούς, γείτονές της και αφετέρου, διαχρονικά και µόνιµα, «απειλείται», πάλι από τους ίδιους γείτονές της!\n∆υστυχώς -και για παράδειγµα- η Χάγη ή ο ΟΗΕ δεν λειτουργούν ως διεθνή, ψυχιατρικά άσυλα και καναπέδες µιας µεικτής οµάδας ψυχιάτρων µε ειδίκευση στις εθνικές σχιζοφρένειες. Η… απειλούµενη, µικρά και έντιµος µαζί µε τις ηγέτιδες τάξεις της, θα τους πρόσφερε άφθονο υλικό για δεκαετίες.\nΣτο πλαίσιο αυτής της νοσηρής (και εξωφρενικής) πολιτικής ατµόσφαιρας, η µεν «µακεδονορεαλιστική» πτέρυγα επιχειρηµατολογεί βάσιµα πως ως συγκυριακός, διπλωµατικός εκφραστής µέσω της κυβέρνησης Τσίπρα της «µικράς και εντίµου» κέρδισε στη συµφωνία των Πρεσπών σέρνοντας ουσιαστικά σε µια «σε περίοδο ειρήνης» συνθηκολόγηση την κυβέρνηση Ζάεφ, η δε «µακεδονόφρονη» ουρλιάζει, επειδή στην ίδια συµφωνία διαπιστώνει τάχα τον κίνδυνο… αλυτρωτικής απειλής (!) σε βάρος της κατά τα άλλα, µικράς και εντίµου, που είναι ο κυριότερος πια πυλώνας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Βαλκάνια και τη Νοτιανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, το διαχωριστικό τείχος που χτίζεται ευκαιριακά και αποκλειστικά για την ψηφοθηρική εκστρατεία του πολυ-εκλογικού 2019, διαθέτει γέφυρα επικοινωνίας ανάµεσα στα δύο, φαινοµενικά, λυσσωδώς αντιµαχόµενα στρατόπεδα: τη γέφυρα του εθνικισµού και της εξυπηρέτησης των ελλαδικών, πολιτικών, οικονοµικών και στρατιωτικών συµφερόντων, στα Βαλκάνια και µε τις πλάτες κυρίως του ΝΑΤΟ. Το πραγµατικό, «εθνικό ζήτηµα», εποµένως, δεν είναι το… όνοµα ή η… γλώσσα ή η… εθνικότητα, αλλά ποια µερίδα του ελλαδικού αστισµού, κεντροαριστερή, µε αρχηγό τον Τσίπρα ή κεντροακροδεξιά, µε αρχηγό τον Μητσοτάκη, θέλει και µπορεί να επιβάλει «καλυτερότερα» (sic) την ελλαδική, περιφερειακή ηγεµονία στα Βαλκάνια και τη Νοτιανατολική Μεσόγειο. «Μικρά και έντιµος» και απειλούµενη… ηγεµονία! Και κάθε ηγεµονία, µόνο µέσα από εθνικιστική φρασεολογία και ανάλογες κορώνες προωθείται και επικοινωνεί µε τα πλήθη.\nΜέσα σε αυτή τη νεοφανή διχοτόµηση, που τάχα υπερβαίνει πια και το «ξεπερασµένο» δίπολο µνηµόνιο-αντιµνηµόνιο, πρέπει να ερµηνευτεί και η ουσιαστική εξαΰλωση εκείνων των (απο)κοµµάτων, όπως το Ποτάµι και οι ΑΝΕΛ, τα οποία ήταν οι κοµµατικές σηµαίες ευκαιρίας και ψήφου επιµέρους οµάδων συµφερόντων είτε του ιδιωτικού τοµέα (επιχειρηµατίες) είτε του βαθέος ελλαδικού κράτους (εκκλησία, στρατός, σώµατα ασφαλείας). Για να επιβιώσουν, πιθανότατα µόνο τα ηγετικά πρόσωπα και όχι οι ίδιοι οι σχηµατισµοί, θα αναλάβουν δορυφορικό ρόλο δίπλα ή και µέσα στα δυο νέα πολιτικά στρατόπεδα – των «µακεδονορεαλιστών» και των «µακεδονοφρόνων».\nΌµως, µέσα από το τείχος και µε ράγες πάνω στη γέφυρα του εθνικισµού, περνά πλέον ένα τρένο µε σπασµένα φρένα – το τρένο της εµπέδωσης ενός κλίµατος γενικής «εθνικής µειονεξίας και ταπείνωσης», ένα κλίµα, για να θυµηθούµε ανάλογες και µαύρες ιστορικές σελίδες, «πισώπλατης µαχαιριάς» κατά της Ελλάδας και της Μακεδονίας «µας». Μέσα στο τρένο έχει επιβιβαστεί ένα, κακά τα ψέµατα, σηµαντικό κοµµάτι της ελλαδικής κοινωνίας, πάντοτε ευάλωτο και γαλουχηµένο στην ψευδή και κάλπικη «αφήγηση» της µικράς, εντίµου, απειλούµενης και, κυρίως, αδικηµένης Ελλάδας. Σε ένα από τα βαγόνια του, βρίσκεται και ένα τµήµα της ελληνικής «αριστεράς» («πλειοψηφία» ΛΑΕ, ΚΟΕ κ.τ.λ.) που διαπιστώνει… ήττες και προδοσίες και απειλές. Εθνικές ήττες και εθνικές προδοσίες…\nΤην ώρα που οι άγριες και δυσµενείς συνέπειες των µνηµονίων όχι µόνο δεν έχουν εκλείψει αλλά βαθαίνουν και απλώνονται στον ταξικό χώρο και τον πολιτικό και πραγµατικό χρόνο (έως το 2060!), σηµαντική µερίδα της «αντιµνηµονιακής» ελληνικής «αριστεράς» στοιχίζεται µε την πλέον ανεδαφική, χαλκευµένη και εν σπέρµατι προπολεµική ερµηνεία της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης.\nΓιατί, εν τέλει, το Μακεδονικό και ο υπερχειλίζων εθνικισµός των ηµερών δεν θα σβήσουν εύκολα – στην ουσία είναι ο µακρύς πρόλογος για την προδιαγεγραµµένη επιδροµή και τις ανεξέλεγκτες περιπέτειες στη Νοτιανατολική Μεσόγειο, µε έπαθλο τα κοιτάσµατα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Εκεί όπου ο ελλαδικός εθνικισµός δεν θα µπορέσει απαραίτητα να επιβάλει συµφωνίες και συνθηκολογήσεις «σε περίοδο ειρήνης», ούτε καν µε τις πλάτες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και αυτή είναι η πιο ζοφερή διάσταση του Μακεδονικού όπως το αντιµετώπισαν, το αφηγήθηκαν και το διαστρέβλωσαν «µακεδονορεαλιστές» και «µακεδονόφρονες» δηµαγωγοί της εθνικής κάλπης και λαοπλάνοι των παραζαλισµένων από τη λιτοτηταρχία των µνηµονίων τηλεθεατών και παθητικών χρηστών του διαδικτύου. Ότι κατασκευάστηκε ξανά µια εθνικιστική «αφήγηση», ικανή να δώσει πρόσκαιρα και κρίσιµα εκλογικά και πολιτικά οφέλη στους πλέον άθλιους πλειοδότες της άκρας δεξιάς και κυρίως να προετοιµάσει ένα ευρύτερο πολεµικό κλίµα, ενόψει του διαµοιρασµού των υδρογονανθράκων στη Νοτιανατολική Μεσόγειο.\nΠραγματική αύξηση μισθών και συλλογικές διαπραγματεύσεις!\nΤης Σάσας Χασάπη\nΌχι κρατικό «χαρτζιλίκι» στο όνοµα της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.\nΗ αύξηση του κατώτατου µισθού ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό µε τυµπανοκρουσίες και προκλητικά χειροκροτήµατα από υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης. Ωστόσο, οι εργαζόµενοι και τα λαϊκά στρώµατα δεν έχουν κανένα λόγο να «ενθουσιάζονται» για τα ψίχουλα που µοιράζει η κυβέρνηση. Η απόφαση αυτή είναι µακριά από τα αιτήµατα του εργατικού κινήµατος και τις υποσχέσεις για επαναφορά του κατώτατου µισθού στα 751 ευρώ. Η κυβέρνηση αυτή, που κοµπάζει για τα ψίχουλα που δίνει, διατήρησε για τέσσερα χρόνια το βασικό µισθό στα 492 ευρώ καθαρά (586 µεικτά), καθώς και τον υποκατώτατο µισθό για τους νέους εργαζόµενους, δηµιουργώντας εργαζοµένους δύο ταχυτήτων. Στη λήξη της θητείας της και µε προφανή στόχο να ανεβάσει τα ποσοστά της ενόψει εκλογών, δίνει αύξηση 50 ευρώ το µήνα και ανεβάζει τον κατώτατο στα 546 καθαρά (650 µεικτά). Αλήθεια, ποιος µπορεί να χειροκροτήσει επειδή πρέπει να ζει µε 546 ευρώ το µήνα; Μήπως οι εργαζόµενοι του ιδιωτικού τοµέα, όπου η εκ περιτροπής και αδήλωτη εργασία είναι καθεστώς;\nH υπουργική απόφαση για την αύξηση του κατώτατου επικυρώνει το νόµο Βρούτση (υπουργός Εργασίας επί κυβέρνησης Ν∆-ΠΑΣΟΚ) και όλα όσα προβλέπει. Θυµίζουµε ότι η τροπολογία Αχτσιόγλου πατάει σε αυτόν το νόµο, ο οποίος στο άρθρο 103 προβλέπει ότι «το ύψος του νοµοθετηµένου κατώτατου µισθού και νοµοθετηµένου ηµεροµισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαµβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονοµίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιµών, και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού της ανεργίας, των εισοδηµάτων και µισθών». Με άλλα λόγια, δεν θα υπάρχουν ελεύθερες διαπραγµατεύσεις για τις ΣΣΕ αλλά η αύξηση θα καθορίζεται µε απόφαση κάθε φορά του κράτους, του υπουργείου Εργασίας, µε βάση τους οικονοµικούς δείκτες κερδοφορίας της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.\nΟι απώλειες του εισοδήµατος των λαϊκών στρωµάτων δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ τα τελευταία τέσσερα χρόνια της θητείας της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού το κόστος ζωής και οι άµεσοι και έµµεσοι φόροι τσάκισαν τα πενιχρά εισοδήµατα. Το 2020 η µείωση του αφορολόγητου ορίου θα εξανεµίσει την όποια αύξηση του κατώτατου µισθού και οι πραγµατικές απολαβές των εργαζοµένων θα πέσουν στα ίδια και χειρότερα επίπεδα.\nΗ στάση της ΓΣΕΕ απέναντι στην παραπάνω εξέλιξη είναι προκλητική. Με ανακοίνωσή της εκτιµά σαν θετική την αύξηση και -εντελώς αναµενόµενα- αποφεύγει οποιοδήποτε κάλεσµα στους εργαζόµενους να αντισταθούν στον εµπαιγµό της κυβέρνησης. Οι εργαζόµενοι δεν έχουν τίποτα να περιµένουν από τον προδοτικό, κυβερνητικό συνδικαλισµό και συνδικάτα που συµπορεύονται µε τους εργοδότες και την κυβέρνηση. Ο αγώνας πρέπει να περάσει στα χέρια των ίδιων των εργαζοµένων για επαναφορά του κατώτατου µισθού στα 751, υπογραφή Συλλογικών Συµβάσεων Εργασίας, πραγµατικές αυξήσεις µε βάση τις ανάγκες µας και όχι την κερδοφορία των εργοδοτών και του κεφαλαίου.\nΜόνιμη και πλήρης εργασία και εργασιακά δικαιώματα, όχι «αγορά» προσόντων» και ελαστική εργασία\nΟι αγώνες που ξετυλίγονται τον τελευταίο καιρό στην εκπαίδευση, στους ΟΤΑ, στα νοσοκοµεία είναι κοµµάτι των µικρών αλλά συστηµατικών αντιστάσεων που βλέπουµε να συνεχίζονται τα τελευταία τέσσερα χρόνια για την υπεράσπιση θεµελιωδών κατακτήσεων, όπως το δικαίωµα στη µόνιµη εργασία. Η επίθεση στη δηµόσια εκπαίδευση, που ήρθε στο προσκήνιο µε τις µαζικές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών ενάντια στο νοµοσχέδιο για τις προσλήψεις, δεν µπορεί να ιδωθεί ξεχωριστά από την επίθεση σε δηµόσια υγεία, πρόνοια, ασφάλιση και κοινωνικές υπηρεσίες. Στον πυρήνα της λογικής κυβέρνησης και εργοδοτών βρίσκεται η αντικατάσταση της σταθερής και µε εργασιακά δικαιώµατα δουλειάς από τη (διαρκώς αυξανόµενη) ελαστική εργασία.\nΕκτός από τον ιδιωτικό τοµέα, όπου η εκ περιτροπής εργασία ζει και βασιλεύει, στο δηµόσιο τοµέα οι συµβασιούχοι εργαζόµενοι διαφόρων µορφών ελαστικής απασχόλησης υπολογίζονται αυτή τη στιγµή σε πάνω από 80 χιλιάδες. Το εργατικό κίνηµα και η Αριστερά διεκδικούν µόνιµες προσλήψεις όλων αυτών των εργαζοµένων (που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες), ίση αµοιβή για ίση εργασία, ίδια εργασιακά δικαιώµατα µε αυτά των µόνιµων εργαζοµένων.\n«Ακούστε καλά τον εκπαιδευτικό, µόρφωση δουλειά για όλο το λαό»\nΗ µάχη ενάντια στο «προσοντολόγιο» και τις νεοφιλελεύθερες συνταγές του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση, συνεχίζεται!\nΤου Ελισσαίου Φάκαρου\nΤο νοµοσχέδιο για τις προσλήψεις εκπαιδευτικών, µε το οποίο η κυβέρνηση υλοποιεί ταχύτατα τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση, ανατρέποντας το χάρτη των εργασιακών και επαγγελµατικών δικαιωµάτων στο χώρο της δηµόσιας εκπαίδευσης για να επιβάλει την ελαστικότητα, την κινητικότητα, τις απολύσεις και την αξιολόγηση, ψηφίστηκε την Πέµπτη 17 Γενάρη. Η απάντηση, µε τα λόγια των αναπληρωτών στην παρέµβασή τους στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ: «Είµαστε κοµµάτι της νεολαίας που βρίσκεται στο φάσµα της ελαστικής εργασίας, της ανεργίας και της µετανάστευσης. Ο αγώνας µας είναι κοµµάτι της µάχης όλων των εργαζοµένων για µόνιµη και σταθερή εργασία µε δικαιώµατα».\nTα άµεσα-µεγάλα θύµατα του κυβερνητικού σχεδιασµού είναι οι 32.000 συµβασιούχοι-αναπληρωτές, που τους στέλνει στην ανεργία και παράλληλα απαξιώνει την προϋπηρεσία τους, που χτίστηκε για χρόνια και µε σκληρούς προσωπικούς όρους σε όλα τα µήκη και τα πλάτη της χώρας.\nΟι υποτιθέµενοι διορισµοί, που στην ουσία θα είναι οι επόµενες συµβάσεις, θα γίνονται µε βάση την κατάταξη των αναπληρωτών σε αξιολογικούς πίνακες οι οποίοι θα καταρτίζονται µε τρία βασικά κριτήρια: α) ακαδηµαϊκά προσόντα (πτυχίο, δεύτερο πτυχίο, µεταπτυχιακό, δεύτερο µεταπτυχιακό, διδακτορικό, ξένες γλώσσες, σεµινάρια, ECDL), β) προϋπηρεσία έως ένα όριο, γ) κοινωνικά κριτήρια. Το προσοντολόγιο εγκαθιστά τη λογική του αλληλοσπαραγµού των εκπαιδευτικών για µια κακοπληρωµένη θέση εργασίας, επιχειρεί να διαλύσει το κίνηµα που συλλογικά παλεύει για µαζικούς διορισµούς και προωθεί τον κοινωνικό αυτοµατισµό που λέει ότι για να δουλέψουν κάποιοι νέοι θα πρέπει να χάσουν τη δουλειά τους κάποιοι άλλοι, µεταφέροντας την ευθύνη για την ανεργία στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς και απαλλάσσοντας το υπουργείο από τις ευθύνες να καλύψει όλα τα κενά.\nΤο προσοντολόγιο απαξιώνει ολοκληρωτικά τη σηµασία των πτυχίων και των εργασιακών δικαιωµάτων που απορρέουν από αυτά. Το «πακέτο» των επιπλέον ακαδηµαϊκών προσόντων δεν µπορεί να είναι προϋπόθεση για την εργασία αλλά θα πρέπει να παρέχεται από το κράτος, µε διευκόλυνση της συµµετοχής των εκπαιδευτικών σε δωρεάν προγράµµατα επιµόρφωσης στο πλαίσιο του ωραρίου εργασίας τους. Σε πλήρη αντίθεση, η όψιµη «ευαισθησία» του υπουργείου Παιδείας για εκπαιδευτικούς υψηλών προσόντων είναι υποκριτική, αφού έχει καταργήσει τις εκπαιδευτικές άδειες και έχει κλείσει τα διδασκαλεία των επιµορφώσεων από την αρχή των µνηµονίων.\n…και η αγορά προσόντων\nΠριν ακόµα ολοκληρωθεί η ψήφιση του νοµοσχεδίου, δηµόσια και ιδιωτικά πανεπιστήµια και ιδρύµατα, εν είδει σουπερµάρκετ, άρχισαν να διαφηµίζουν νέα προγράµµατα, τίτλους και σεµινάρια που οδηγούν στη µοριοδότηση του προσοντολογίου, ενώ τράπεζες διαφηµίζουν δάνεια για την αγορά τίτλων και επιπρόσθετων δεξιοτήτων. Αυτή είναι η λογική της αγοράς που λέει π.χ. κυνικά ότι «Η παραγωγή φυσικών ή φιλολόγων δεν παράγει εισόδηµα, αντίθετα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισµό και τροφοδοτεί την ανεργία». Γι’ αυτόν το λόγο, επιχειρείται να αναπτυχθεί µια πλατιά ακαδηµαϊκή αγορά, η οποία θα στοχεύει στην οικονοµική «βιωσιµότητα» των τµηµάτων, καταστρατηγώντας µε αυτόν τον τρόπο έµµεσα και το άρθρο 16. Αυτές οι αντιδραστικές µεταρρυθµίσεις είναι που βάζουν σε κινητικότητα τους πανεπιστηµιακούς καθηγητές αλλά και τους φοιτητές, οι οποίοι βλέπουν το αδιέξοδο από τα πρώτα έτη των σπουδών τους.\nΗ κυβέρνηση είναι πια και µε τη βούλα ντίλερ της αγοράς και των εµπόρων της γνώσης! Αρκεί να υπολογίσει κανείς ότι για την αγορά µόνο ενός σεµιναρίου, που δίνει 2 µόρια, το κόστος είναι περίπου 700 ευρώ! Αν γίνει ο πολλαπλασιασµός µε τον αριθµό των µόνιµων και αναπληρωτών (που είναι 120 χιλιάδες) και αν συνυπολογίσουµε τα νέα παιδιά που θέλουν να µπουν στην εκπαίδευση, τότε µιλάµε για «µπίζνα» δεκάδων εκατοµµυρίων ευρώ, που θα χρηµατοδοτηθεί από το εισόδηµα των εργαζοµένων.\nΤο νοµοσχέδιο για τον τρόπο πρόσληψης ψηφίστηκε χωρίς δέσµευση για θέσεις εργασίας στην εκπαίδευση. Όσες έχουν ανακοινωθεί, υπερβαίνουν τον ορίζοντα της θητείας της κυβέρνησης, αλλά κι αυτές ήταν µόνο το πρόσχηµα για τη νοµοθέτηση ενός προσοντολογίου αξιολόγησης και απολύσεων, όπως επιτάσσει ο ΟΟΣΑ και συµφωνεί όλη η µνηµονιακή αντιπολίτευση. Οµολογία πως δε δεσµεύεται για κανένα σχέδιο και αριθµό διορισµών έκανε ο Κ. Μητσοτάκης, ενώ η τοποθέτηση του κ. Γαβρόγλου για «ηχηρές µειοψηφίες» αναπληρωτών που αντιδρούν στο προσοντολόγιο «κόβοντας το δρόµο στα νέα παιδιά» ή πως µε το προσοντολόγιο «όλοι οι υποψήφιοι µπορούν να βλέπουν τον εαυτό τους στα κριτήρια πρόσληψης» δείχνει τον πολιτικό αµοραλισµό µιας κυβέρνησης. Σφραγίζοντας τις απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών, «τάζει» πολύ λιγότερες θέσεις των όσων απολυθούν σε πάνω από 150 χιλιάδες ανθρώπους!\nΤο προσοντολόγιο αφορά κάθε εκπαιδευτικό, µόνιµο και συµβασιούχο-αναπληρωτή. Εισάγει στην εκπαίδευση την αξιολόγηση. ∆εν είναι τυχαίο πως ενώ διαρκούσε η µάχη για να µην ψηφιστεί, η κυβέρνηση δηµοσίευσε σε ΦΕΚ τους δείκτες και τα δεδοµένα της «αυτοαξιολόγησης» της σχολικής µονάδας.\nΕνάντια στις κυβερνητικές ρυθµίσεις, το κίνηµα έδωσε µια σηµαντική µάχη µε απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις. Η µαζικότητα, ο παλµός και η µαχητικότητά τους ήταν ένα δείγµα ανάτασης του εκπαιδευτικού κινήµατος ύστερα από περίοδο άπνοιας. Βγήκε στο προσκήνιο η νεολαία του κλάδου, που συνδέθηκε στον αγώνα µε όλες τις γενιές της µαχόµενης εκπαίδευσης, αλλά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την ψήφιση του προσοντολόγιου. Τη µάχη αυτή την έδωσαν τα πρωτοβάθµια σωµατεία, οι επιτροπές αγώνα, οι συλλογικότητες των αναπληρωτών κι ο κόσµος της µαχόµενης εκπαίδευσης – ο κόσµος του αγώνα που βγήκε στους δρόµους και συντονίστηκε µέσα από τη συνέλευση αγώνα της κατειληµµένης πρυτανείας του ΕΚΠΑ.\nΑναντίστοιχη έως και εχθρική απέναντι στην απαίτηση πραγµατικού αγώνα, υπήρξε η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, που ψήφισαν την τελευταία στιγµή τρεις 24ωρες απεργίες, κάτω από την πίεση των απεργών και των µαχητικών συλλαλητηρίων.\nΗ απαίτηση να καταργηθεί το προσοντολόγιο πρέπει να γίνει ο µόνος στόχος ενός ανυποχώρητου αγώνα. Η σηµαία αυτής της µάχης δεν µπορεί να είναι παρά η µονιµοποίηση όλων των αναπληρωτών που έχουν υπογράψει έστω και µια σύµβαση εργασίας στην εκπαίδευση – αποκλειστικά µε βάση το πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία! Αυτή η µάχη είναι συνδεδεµένη άρρηκτα µε την υπεράσπιση του δηµόσιου σχολείου και την απαίτηση µαζικών διορισµών για την κάλυψη όλων των πραγµατικών αναγκών του, αλλά και τη δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας µέσα από τη µείωση του µέγιστου αριθµού µαθητών ανά τµήµα, τη µείωση των ορίων συνταξιοδότησης και τη µείωση του ωραρίου.\nΤο εκπαιδευτικό κίνηµα δεν θα σηκώσει λευκή σηµαία! Ενωµένοι και αποφασισµένοι! Μόνιµοι και αναπληρωτές, αδιόριστοι, φοιτητές, πανεπιστηµιακοί καθηγητές και όλα τα ρεύµατα του αγώνα σε κοινό µέτωπο!\nΕίµαστε εργαζόµενοι, όχι «ωφελούµενοι»\nΤου Γιώργου Ορταντζόγλου\nΗ οργάνωση και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζοµένων στα προγράµµατα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕ∆ φέρνουν επιτακτικά στο προσκήνιο την ανάγκη µαζικών, µόνιµων προσλήψεων στις κοινωνικές υπηρεσίες. Τα αιτήµατα του αγώνα και ο συντονισµός της δράσης τους απ’ τα κάτω µε µορφές οργάνωσης όπως οι επιτροπές αγώνα, ανοίγουν τη συζήτηση για τον τρόπο δράσης ώστε να ξεπεραστεί ο συµφιλιωτισµός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των συνδικάτων µε τους εργοδότες και την κυβέρνηση. Επιπλέον, ανοίγουν τη συζήτηση για το συντονισµό µε τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και τους επικουρικούς γιατρούς για µια νικηφόρα προοπτική.\nΟι εργαζόµενοι βάζουν ως περιεχόµενο των κινητοποιήσεών τους:\n-Τη διεκδίκηση µόνιµης και σταθερής εργασίας, µε ίση αµοιβή και ίδια δικαιώµατα για όλους.\n-Τη διεκδίκηση µισθών σύµφωνα µε τη Συλλογική Σύµβαση Εργασίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ, για τους αντίστοιχους κλάδους και τις ειδικότητες των εργαζοµένων.\n-Την ασφάλιση και την πλήρη ιατροφαρµακευτική περίθαλψη από την πρώτη µέρα εργασίας.\n-Την καταβολή του επιδόµατος ανεργίας σε όλους τους εργαζόµενους µετά το τέλος του προγράµµατος και τη συνέχιση της καταβολής του για όλο το διάστηµα της ανεργίας.\n-Την καταβολή του ανθυγιεινού επιδόµατος σε όσους εργάζονται σε ανθυγιεινές εργασίες, καθώς και την εφαρµογή των µέτρων υγιεινής και ασφάλειας των εργαζοµένων.\nΣτο πλαίσιο του καλύτερου συντονισµού των αγωνιστικών παρεµβάσεων, όπως αναφέρει η ανακοίνωσή τους, «εκλέχτηκε συντονιστικό των εργαζοµένων στα προγράµµατα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕ∆, το οποίο είναι ανοιχτό στο να συµµετέχουν εκπρόσωποι απ’ όλους τους δήµους της Αττικής».\nΤι προοπτικές ανοίγει η αύξηση του κατώτατου μισθού\nΗ πρόσφατη αύξηση του κατώτατου µισθού κατά περίπου 10% στις µικτές αποδοχές, που προέκυψε ως στοιχείο συριζαϊκού ελιγµού για τις ανάγκες της προεκλογικής περιόδου, βρίσκεται χιλιάδες µίλια µακριά από αυτά που θα έπρεπε να επιδιώκει για τον κατώτατο µισθό µια ειλικρινής, συνεπής κυβέρνηση της Αριστεράς:\n• να αποδιαρθρωθεί ο ισχύων µηχανισµός νοµοθετικού καθορισµού των µισθών καταργώντας όλους τους σχετικούς νόµους,\n• να επιστρέψει ο καθορισµός του ελάχιστου µισθού στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύµβαση Εργασίας,\n• να επανέλθει ο ελάχιστος µισθός µεµιάς στο επίπεδο των 751 ευρώ,\n• να επανιδρυθεί η Επιθεώρηση Εργασίας, να στελεχωθεί µε αξιόµαχα στελέχη ισχυρής ταξικής συνείδησης και να καταργηθούν όλοι οι νόµοι που εµποδίζουν το έργο της, και\n• τα συνδικάτα να δώσουν τη µάχη ενάντια στις αυθαιρεσίες και τις παράνοµες ενέργειες των εργοδοτών, που τους επιτρέπουν να καταβάλλουν µισθούς µικρότερους ακόµη και από τον κατώτατο.\nΑυτά τα επιδιώκουν µόνο οι αντικαπιταλιστικές δυνάµεις, και προφανώς εµπίπτουν στα µεσοπρόθεσµα καθήκοντά τους. Η κατάσταση, όµως, δηµιουργεί γι’ αυτές και άµεσα καθήκοντα.\nΤα άµεσα καθήκοντα\nΤο άµεσο καθήκον για τις αντικαπιταλιστικές δυνάµεις είναι να φροντίσουν τώρα ώστε η αύξηση του κατώτατου µισθού, όσο µικρή και εάν είναι (ιδιαίτερα όταν την υπολογίσουµε µετά την αφαίρεση των επιπλέον φόρων, που θα πρέπει να καταβληθούν), να διαχυθεί στον µέγιστο δυνατό βαθµό στο σύνολο της µισθολογικής κλίµακας. Αυτό δεν είναι καθόλου ανεδαφικό· αντιθέτως, βασίζεται σε µια ισχυρή τάση που δηµιουργεί η αύξηση του κατώτατου µισθού· ας πάρουµε όµως τα πράγµατα από την αρχή:\nO µέσος µισθός στον επιχειρηµατικό τοµέα της οικονοµίας, διαµορφώνεται στην αγορά εργασίας, και σε µια οποιαδήποτε αναπτυγµένη οικονοµία και οποιαδήποτε στιγµή, εξαρτάται κυρίως από δύο παράγοντες: από το ποσοστό ανεργίας και από τον «µισθό αναφοράς», δηλαδή έναν µισθό που θεωρείται «αναγκαίος», «δίκαιος», «κανονικός» µισθός, δηλαδή ένας µισθός που επιτρέπει στους εργαζόµενους να συντηρούνται και να αναπαράγονται συµµετέχοντας στον γενικό πλούτο της κοινωνίας. Ένα σηµαντικό στοιχείο για τον καθορισµό του αναγκαίου µισθού, εποµένως και του µέσου µισθού, είναι ο κατώτατος µισθός, καθώς αποτελεί «µισθό αναφοράς», διότι καθορίζει το µέτρο του αναγκαίου µισθού, του απαραίτητου µισθού για την απλή, ανειδίκευτη εργασία, για τους ανειδίκευτους εργαζόµενους (µε µαρξιστικούς όρους είναι, δηλαδή, η αξία της ανειδίκευτης εργασιακής δύναµης). Όταν µεταβάλλεται ο ελάχιστος µισθός, ολόκληρη η µισθολογική κλίµακα τείνει να αναδοµηθεί µε βάση τον ελάχιστο µισθό ώστε να διατηρούνται λίγο-πολύ σταθερές οι αναλογίες κατά τις οποίες αµείβονται οι διαφορετικές µερίδες µισθωτών, όπως αυτές διαµορφώνονται από τις γνώσεις και τις δεξιότητες, τη θέση εργασίας, την επαγγελµατική πείρα, τα χαρακτηριστικά της επιχείρησης και του κλάδου κ.λπ. Η αύξηση του ελάχιστου µισθού δηµιουργεί αυξητική τάση των µισθών στον ιδιωτικό τοµέα. Αυτό είναι κάτι που συµβαίνει σε όλες τις χώρες και σε όλες τις εποχές του αναπτυγµένου καπιταλισµού: οι µεταβολές του κατώτατου µισθού αντανακλώνται στον µέσο µισθό (θεωρώντας όλους τους άλλους παράγοντες σταθερούς).\nΗ ανάλυση των ιστορικών στατιστικών στοιχείων για την Ελλάδα µάς δείχνει ότι η διάχυση των αυξήσεων του κατώτατου µισθού στις λοιπές αµοιβές εργασίας είναι η κανονική, αναµενόµενη εξέλιξη των πραγµάτων. Βέβαια, η απόκριση των µισθών σε µια µείωση του ελάχιστου µισθού δεν είναι η ίδια σε όλα τα επίπεδα της µισθολογικής ιεραρχίας, καθώς οι υψηλότεροι µισθοί είναι σχετικά πιο προστατευµένοι από τις µεταβολές του ελάχιστου µισθού. Έτσι, η αύξηση του ελάχιστου µισθού µειώνει τις µισθολογικές ανισότητες, καθώς έχει µεγάλη επίπτωση στους µισθούς κάτω από τον διάµεσο µισθό και συγκριτικά µικρότερη επίπτωση στους υψηλότερους µισθούς (µηδενική δε στους µισθούς των στελεχών του ιδιωτικού τοµέα, των οποίων ο µισθός περιλαµβάνει αµοιβή εργασίας και συµµετοχή στα κέρδη ως πρόσοδο).\nΕποµένως, έχοντας τις παραπάνω ιδιότητες, ο κατώτατος µισθός έχει στρατηγική σηµασία για τον σχηµατισµό των µισθών των υπολοίπων εργαζοµένων (πλην των στελεχών). Πολύ δε περισσότερο που µε το µνηµονιακό θεσµικό πλαίσιο ορίζεται ότι οι µισθοί των εργαζοµένων στις δηµόσιες επιχειρήσεις οφείλουν να είναι σε αρµονία µε το µισθολόγιο στην κεντρική κυβέρνηση, της οποίας οι µισθοί οφείλουν να είναι σε αρµονία µε τους µισθούς του ιδιωτικού τοµέα. Ως εκ τούτου, οι µεταβολές στους µισθούς του ιδιωτικού τοµέα πρέπει να αποτελούν στο εξής γνώµονα για τους λοιπούς µισθούς. Επειδή. όµως, αυτοί οι τελευταίοι εξαρτώνται από τον κατώτατο µισθό (µε ισχυρή στατιστική συσχέτιση), αυτός αποκτά κεντρικό ρόλο στον καθορισµό ολόκληρου του µισθολογικού φάσµατος (εκτός των στελεχών των επιχειρήσεων, ας πούµε του 5% των πιο υψηλών µισθών).\nΕπειδή έτσι έχουν τα πράγµατα, υπάρχει έτοιµο το έδαφος (δηλαδή οι αντικειµενικές συνθήκες) µιας τέτοιας προσπάθειας γενικής ανόδου των µισθών. Για τις υποκειµενικές συνθήκες, ας φροντίσουµε εµείς.\nΤα µεσοπρόθεσµα καθήκοντα\nΩστόσο, οι αυξήσεις που µπορούµε να επιτύχουµε στον κατώτατο µισθό και µέσω αυτού στον µέσο µισθό ελέγχονται σε µεγάλο βαθµό από το µνηµονιακό θεσµικό πλαίσιο, το οποίο περιέχει έναν αυτόµατο πιλότο καθορισµού των µισθών προσδένοντας τον κατώτατο µισθό στους µισθούς των χωρών της Κεντρικής και της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Έχουν δηλαδή δηµιουργηθεί θεσµικές προϋποθέσεις για την επαναφορά του κατώτατου µισθού στα «σωστά» χαµηλά επίπεδα, όταν αυτός υπερβαίνει τα επίπεδα εκείνα που ορίζουν οι νόµοι. Προβλέπεται στον νόµο 4046/2012 ότι «θα επισκοπούµε σε συνεχή βάση τα αποτελέσµατα αυτών των µέτρων στην αγορά εργασίας και στο ανά µονάδα κόστος εργασίας και, εάν χρειαστεί, θα λάβουµε πρόσθετα διορθωτικά µέτρα» (σελ. 713-714 του ΦΕΚ Α 28/14-2-2012). Εποµένως, µε βάση τα κριτήρια που ορίζει ο νόµος, η όποια βραχυπρόθεσµη απόκλιση προς τα επάνω οφείλει να «διορθωθεί» εν συνεχεία από την (όποια) κυβέρνηση.\nΈτσι, κάθε επιτυχία που θα µπορούσαµε να έχουµε βραχυπρόθεσµα, όσον αφορά τη διάχυση των αυξήσεων του κατώτατου µισθού στους υπόλοιπους µισθούς, εξαρτάται από την ικανότητά µας να αποδιαρθρώσουµε, µεσοπρόθεσµα, το νοµοθετικό πλαίσιο καθορισµού του κατώτατου µισθού που ισχύει σήµερα.\nΥπάρχει ακόµα κάτι σηµαντικό: Οι εργοδότες, ιδιαίτερα µετά την καθιέρωση ενός εξαιρετικά ευνοϊκού για τις επιχειρήσεις θεσµικού πλαισίου της αγοράς εργασίας, επιδιώκουν την περαιτέρω µείωση των µισθών, κάτω από τα νόµιµα επίπεδα του ελάχιστου µισθού, κάνοντας χρήση και κατάχρηση του διευθυντικού δικαιώµατος και της δραµατικής αύξησης της ανεργίας, που τους ευνοεί υπέρµετρα στη διαπραγµάτευση, επινοώντας τρόπους παράκαµψης ή παραβίασης των νόµων. Ως παράδειγµα, είναι γνωστό σε όλους πλέον ότι είναι ευρέως διαδεδοµένη η «µέθοδος» της καταβολής ολόκληρου του νόµιµου ελάχιστου µισθού και της επιστροφής, ατύπως, ενός µέρους του από τον µισθωτό στον εργοδότη. Πώς αντιµετωπίζεται αυτό, είναι γνωστό: πρέπει να επανιδρυθεί η Επιθεώρηση Εργασίας, να στελεχωθεί µε αξιόµαχα στελέχη ισχυρής ταξικής συνείδησης και να καταργηθούν όλοι οι νόµοι που εµποδίζουν το έργο της, και τα συνδικάτα να δώσουν τη µάχη ενάντια στις αυθαιρεσίες και τις παράνοµες ενέργειες των εργοδοτών, που τους επιτρέπουν να καταβάλλουν µισθούς µικρότερους ακόµη και από τον κατώτατο.\nΜε αφορµή τη δίκη των «9» που κατηγορούνται για τις σωµατικές βλάβες και τον εκφοβισµό κατά του Βαγγέλη Γιακουµάκη\nΣτις 8 Φλεβάρη ξεκίνησε η δίκη των εννέα φοιτητών, οι οποίοι κατηγορούνται για τις σωµατικές βλάβες και τον εκφοβισµό που ασκούσαν στον 20χρονο Βαγγέλη Γιακουµάκη στην Εστία της Γαλακτοκοµικής Σχολής Ιωαννίνων. Στις 15 Μαρτίου 2015 και µετά από εξαφάνιση 35 ηµερών είχε βρεθεί νεκρό το σώµα του φέροντας σηµάδια από µαχαίρι. Ωστόσο, η δικογραφία της ανθρωποκτονίας παραµένει εκκρεµής. Στόµατα κλειστά, προσπάθεια συγκάλυψης, εµπλοκή πολιτευτή της ∆εξιάς υπέρ ενός από τους κατηγορούµενους, αθώωση µέχρι στιγµής του διευθυντή και της υπεύθυνης της Σχολής. «Αθώοι όλοι σε µια χώρα των αθώων…».1\nΣυχνότατα, όµως, η αλήθεια γράφεται στους τοίχους: «∆ολοφονηµένος από λεβέντες». Ο Γιακουµάκης δεν ήταν «Κρητίκαρος λεβέντης», όπως οι εννιά κατηγορούµενοι. ∆εν ήταν επιθετικός και βίαιος. ∆εν είχε µονίµως λυµένο το ζωνάρι του για καβγά. ∆εν ήταν µάτσο, µάγκας και νταής. ∆εν χτυπούσε δυνατά το χέρι στο τραπέζι. ∆εν έλυνε τις διαφορές του µε βία. ∆ιατυπωµένο αλλιώς: ∆εν ήταν όλα όσα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας θα περίµενε από έναν άντρα να είναι.\nΟι κατηγορούµενοι το µόνο που είχαν να σχολιάσουν στην απολογία τους στον ανακριτή -σε σχέση µε τα βασανιστήρια που ασκούσαν στον Βαγγέλη Γιακουµάκη- ήταν ότι επρόκειτο για «αγορίστικα παιχνίδια». Πειράγµατα, που τα συνηθίζουν µεταξύ τους «τα αγόρια». Τι περιλάµβαναν, αλήθεια, αυτά τα παιχνίδια; «(…) χρησιµοποιούσαν ένα ύφασµα σαν θηλιά γύρω από το λαιµό του και τον έσερναν στους διαδρόµους, τον έδεναν σε καρέκλα, τον χτυπούσαν πολλοί µαζί, τόσο µε τα χέρια όσο και µε τη βούρτσα που γυαλίζουν τις µπότες, τύλιγαν µε κολλητική ταινία το κεφάλι του και τον χτυπούσαν στα γεννητικά όργανα, του προκαλούσαν παροδική ασφυξία, τον κλείδωναν µε τη βία για ώρες στη ντουλάπα, του πετούσαν κέρµατα για να τραγουδήσει µέχρι να τον απελευθερώσουν, έριχναν πάνω του καυτό νερό, τον κρέµασαν για αρκετή ώρα από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου της Σχολής». Αθώα αγορίστικα παιχνίδια…2. Κι, όµως, έχουν το θράσος οι δικηγόροι κάποιων από τους κατηγορούµενους να προβαίνουν γραπτώς στην προκλητική δήλωση υπερασπιζόµενοι τα παιδιά των «άριστων οικογενειών»: «το πραγµατικό µπούλινγκ το έχουν υποστεί τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειές τους, από την ώρα που έγινε γνωστή η ατυχής ποινική εµπλοκή τους».\n«Αίµα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή µας\nΜα οι εχθροί µας πίνουν µόνο αγιασµούς3»\nΜπορεί να σοκάρει η σκληρότητα των περιγραφών, δεν είναι όµως καθόλου ανοίκεια στις περισσότερες και τους περισσότερους η αντίληψη περί του κυρίαρχου αρσενικού στερεότυπου. Ένα έµφυλο µοντέλο -κοινωνικά κατασκευασµένο- για να επιβάλλεται και να ελέγχει χρησιµοποιώντας βία. Χωρίς να εκδηλώνει το παραµικρό συναίσθηµα ή αδυναµία. Υποτιµά βαθιά τις γυναίκες και κάθε έννοια που -κακώς- έχει συνδεθεί αποκλειστικά µε αυτές: Την τρυφερότητα, την υποχωρητικότητα, την υποµονή, την ευγένεια. Έχει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα σώµατα άλλων (γυναικών ή µη κυρίαρχων αρσενικών): Του ανήκουν και µπορεί να ασκεί έλεγχο πάνω τους. Μπορεί να τα παραβιάζει, να τα τραυµατίζει, να τα ευτελίζει, να τα βιάζει. Μπορεί ασφαλώς και να σκοτώνει.\nΤο σύστηµα εκπαιδεύει από νωρίς τους ανθρώπους στους έµφυλους ρόλους, που καλούνται να υποδυθούν στο υπόλοιπο της ζωής τους. Είµαστε, γινόµαστε, αυτό που κάνουµε µε συστηµατικό τρόπο καθηµερινά. Με τελετουργικές επαναλήψεις καλούµαστε να επιτελούµε το φύλο µας. Να υποδυόµαστε τους ρόλους που κατασκευάστηκαν µε τρόπο τέτοιο, ώστε τα όρια να µην παραβιάζονται και η κοινωνία να παραµένει διαιρεµένη. «Το φύλο είναι το επαναλαµβανόµενο στυλιζάρισµα του σώµατος, ένα σύνολο επαναλαµβανόµενων πράξεων µέσα σε ένα άκρως άκαµπτο ρυθµιστικό πλαίσιο»4 υπογραµµίζει η Τζούντιθ Μπάτλερ, υπενθυµίζοντάς µας µία από τις πιο καίριες συνεισφορές της κουίρ θεωρίας. Η συχνή επανάληψη προσδίδει τελικά µια επίφαση κανονικότητας, εξοπλισµένη µε ισχύ φυσικού νόµου.\nΑιώνες τώρα, η ανθρωπότητα «εκπαιδεύεται» στην αντίληψη της κατωτερότητας των γυναικών. Στην ανικανότητά τους να σταθούν χωρίς τους ισχυρούς και αυτάρκεις άντρες. Εγκλωβισµός σε ρόλους που καταδυναστεύουν. Τα αγόρια πρέπει να είναι σκληρά, επιθετικά, δραστήρια και δυναµικά. Τα κορίτσια -απεναντίας- καλούνται να είναι τρυφερά, χαριτωµένα, υποµονετικά και υπάκουα. Τα αγόρια πρέπει να στηρίζονται στη δύναµή τους και να επιβάλλονται µε τη βία. Εκπαιδεύονται να «χτυπούν τη γροθιά τους στο τραπέζι». Ίσως γιατί αργότερα µπορεί να κληθούν να τη δοκιµάσουν απέναντι σε ένα ανθρώπινο σώµα. Σε ένα θηλυκό ή/και σε ένα -όχι αρκετά παραδοσιακά αρρενωπό- ανδρικό σώµα. Απέναντι σε ανθρώπους που τους θεωρούν αδύναµους, ευάλωτους και φοβισµένους. Απέναντι σε ανθρώπους που βρίσκονται στο έλεός τους: φτωχούς, άστεγους, νοητικά ή σωµατικά ανάπηρους, κρατούµενους, µετανάστες, τοξικοεξαρτηµένους. Ανθρώπους «δεύτερης κατηγορίας», που η ζωή τους µετράει λιγότερο. Υπάρχει ακόµα και η διεστραµµένη αντίληψη ότι το να βιαστεί ένας άντρας είναι πιο «ντροπιαστικό» σε σχέση µε τον βιασµό µιας γυναίκας. Ίσως γιατί το τελευταίο θεωρείται κάτι σαν φυσική συνθήκη, ενώ ο βιασµός ενός άντρα παρεκκλίνει από την αρρωστηµένη «κανονικότητα» όπως αυτή έχει κατασκευαστεί.\nΤα κυρίαρχα αρσενικά συχνά λειτουργούν σαν αγέλες και επιλέγουν να επιτεθούν έτσι. Αυτό συνέβη µε τον Βαγγέλη Γιακουµάκη. Ή µε τη Manada (αγέλη) στη Ναβάρα όπου πέντε άντρες βιάζουν µια ηµιαναίσθητη 17χρονη. Ή µε τον Μάθιου Σέπαρντ στο Γουαϊόµινγκ, που τον δολοφονούν µε φρικτό τρόπο και τον αφήνουν δεµένο σε έναν φράχτη, επειδή ήταν οµοφυλόφιλος. Ή στην Αµάρυνθο. Ή στη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη. Ή στη Λατινική Αµερική και στην Ινδία. Σε κάθε γωνιά της Γης.\nΣε µια κοινωνία, όπως η σηµερινή, που στηρίζεται στο έµφυλο δίπολο µε σαφώς προσδιορισµένες και ξεκάθαρες συµπεριφορές, καθώς και στην ετεροκανονική πατριαρχική οικογένεια, οποιαδήποτε συµπεριφορά παρεκκλίνει από ένα τέτοιο πρότυπο, βάζει φιτίλι στα θεµέλια της ύπαρξής της. Οποιοδήποτε πλάσµα δεν «υποδύεται» σωστά τον ρόλο που του έχει επιφυλαχθεί, εξοβελίζεται. Τιµωρείται από τα κυρίαρχα αρσενικά. Ακόµα και επί ποινή θανάτου. Για να λειτουργήσει προς παραδειγµατισµό και συνετισµό των υπολοίπων.\nΗ αρρενωπότητα έφτασε να ταυτιστεί έτσι µε µια αυστηρή ετεροκανονική παραδοχή, που αποκλείει οποιαδήποτε άλλη παραλλαγή µιας αρσενικής ταυτότητας. Θύµατα της τοξικής αρρενωπότητας δεν είναι µόνο οι γυναίκες (αν και η συντριπτική πλειονότητα των θυµάτων είναι γυναίκες). Από την επικράτηση αυτού του µοντέλου του «σκληρού αρσενικού» υποφέρουν συχνά και οι άντρες, οµοφυλόφιλοι ή µη. Όσοι -ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσδιορισµό- αρνούνται να αποδεχτούν το κατασκευασµένο πρότυπο και δεν φοβούνται να εκδηλώσουν τρυφερότητα, αλληλεγγύη, σεβασµό ή ευγένεια.\nΑπό την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και τις γυναικοκτονίες µέχρι τον εξευτελισµό ή τη δολοφονία οµοφυλόφιλων και τρανς ανθρώπων, ο σεξισµός είναι ένας καθηµερινός εφιάλτης που ένας ετεροκανονικός άντρας όχι µόνο δεν θα ζήσει, αλλά πολύ δύσκολα θα µπορέσει και να τον αντιληφθεί. Όπως οι λευκοί άνθρωποι –παρ’ όλη την αλληλεγγύη µας- δεν θα µπούµε ποτέ πραγµατικά «στο πετσί» ενός µαύρου, που βιώνει καθηµερινό ρατσισµό. Ή όπως τα µέλη ενός κυρίαρχου έθνους δεν έχουν το βίωµα του έθνους που κυριαρχείται.\nΈχει σηµασία όµως να βοηθάς να σπάσουν οι αλυσίδες των σκλάβων. Όχι να τις φοράς εσύ στη θέση τους. Η πάλη ενάντια στον σεξισµό θα απελευθερώσει όχι µόνο γυναίκες, αλλά και άντρες, δεσµώτες και αυτοί των πατριαρχικών στερεοτύπων.\nΣτην κοµµουνιστική κοινωνία για την οποία αγωνιζόµαστε, η καταπίεση γυναικών ή όσων δεν πληρούν τους όρους του κυρίαρχου αρσενικού θα είναι µονάχα το αποτρόπαιο παρελθόν. Τα ανθρώπινα πλάσµατα, χωρίς καµία δέσµευση πλέον από περιοριστικά έµφυλα δίπολα, θα αναπτύσσονται ως ελεύθερες προσωπικότητες. Με άπειρες δυνατότητες έκφρασης στοργής, ευαισθησίας, δυναµισµού και οξύνοιας.\n1. Στίχοι του Μάνου Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουµάκη, γραµµένοι τον Μάρτη του 2015.\n3. Στίχοι του Μάνου Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουµάκη, ό.π.\n4. Sherry Wolf, «Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισµός, Ιστορία, πολιτική και θεωρία της απελευθέρωσης των ΛΟΑΤ» εκδόσεις Red Marks, 2016.\n«Τα δικαιώματά μας είναι αδιαπραγμάτευτα. Ούτε βήμα πίσω»\nΦεµινιστικές και λοατκια+ κινητοποιήσεις ενάντια στο ακροδεξιό Vox\nΗ επανεµφάνιση της ακροδεξιάς απειλής στο ισπανικό κράτος, µε την είσοδο του Vox στο τοπικό κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας, δεν αφήνει την παραµικρή πολυτέλεια για «κινηµατικό µούδιασµα». Με 12 έδρες και ποσοστό 11%. Με στήριξη της τοπικής κυβέρνησης συµµαχίας του δεξιού Λαϊκού Κόµµατος µε το ακραίο κέντρο των Σιουδαδάνος και µε µια σεξιστική, ρατσιστική ατζέντα που γυρίζει τους δείχτες του ρολογιού δεκαετίες πίσω είναι «σκληροί καιροί για πρίγκιπες». Γι’ αυτό και αποφάσισαν να αναλάβουν δράση οι «πριγκίπισσες». Γυναίκες από φεµινιστικές και λοατκια+ συλλογικότητες, εργαζόµενες και άνεργες, µετανάστριες και ροµά.\nΤην ηµέρα της ψήφισης της κυβέρνησης από το τοπικό κοινοβούλιο, σε περισσότερες από 100 πόλεις σε ολόκληρο το ισπανικό κράτος πολλές χιλιάδες βγήκαν στους δρόµους. Μια κινητοποίηση που οργανώθηκε µέσα από τη συνάντηση 140 συλλογικοτήτων. Στη Σεβίλλη, την πρωτεύουσα της αυτόνοµης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας περισσότερες από 50 συλλογικότητες 3.000 ανθρώπων είχαν καταλάβει τους δρόµους έξω από το τοπικό κοινοβούλιο. Ίδια εικόνα στη Μαδρίτη, τη Βαλένθια, τη Βαρκελώνη. Ήταν η πρώτη κινητοποίηση, που ήρθε ως απάντηση στο σοκαριστικό γεγονός της εισόδου των ακροδεξιών στο τοπικό κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας. Παρά το γεγονός ότι οι οργανώσεις της Αριστεράς στην Ισπανία -και ιδιαίτερα στην Ανδαλουσία- είναι σε βαθιά κρίση, φεµινιστικές και λοατκια+ συλλογικότητες παίρνουν την πρωτοβουλία για δράση. Προειδοποιούν ότι θα υπάρξουν πολλές ακόµη κινητοποιήσεις αν διανοηθεί η νέα κυβέρνηση να αγγίξει έστω κι ένα από τα κατακτηµένα δικαιώµατά τους. Σε µια χώρα µε υψηλά ποσοστά γυναικοκτονιών οι δρόµοι ήχησαν από το σύνθηµα «δεν είναι θάνατοι, είναι δολοφονίες».\nΟι ακροδεξιοί του Vox επέλεξαν να κάνουν σηµαία και σφραγίδα τους τον αγώνα ενάντια στα δικαιώµατα των γυναικών, βάζοντας στο στόχαστρο το ξήλωµα της προστατευτικής έµφυλης νοµοθεσίας. Στις «100 θέσεις» τους για όλη την Ισπανία, απαιτούν την κατάργηση του νόµου περί έµφυλης βίας, τη µεταρρύθµιση της νοµοθεσίας για την ενδοοικογενειακή βία, την αυστηροποίηση της νοµοθεσίας περί αµβλώσεων και λοατκια+ δικαιωµάτων. Και ασφαλώς την απόρριψη του οµόφυλου γάµου, την πυρίτιδα στα θεµέλια της παραδοσιακής ετεροκανονικής οικογένειας.\nΣύµφωνα µε το ακροδεξιό Vox, η ισχύουσα νοµοθεσία «ποινικοποιεί αδικαιολόγητα» τους άντρες κάνοντας διακρίσεις σε βάρος τους. Πλήρης διαστρέβλωση της πραγµατικότητας σε µια χώρα, όπου οι έρευνες αποκαλύπτουν ότι οι γυναίκες αµείβονται κατά 13% λιγότερο σε σχέση µε τους άντρες για εργασία ίσης αξίας. Μία στις τρεις γυναίκες οµολογεί ότι έχει δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση. Οι γυναικοκτονίες από το 2003 µέχρι σήµερα έχουν αγγίξει τις 1.000. Γυναίκες-θύµατα ενός βίαιου συζύγου/συντρόφου, µε 50 δολοφονίες γυναικών να καταγράφονται κάθε χρόνο.\nΚι επειδή οι προγραµµατικές θέσεις του Vox φαντάζουν µάλλον ήπιες για τους ηγέτες του, έρχονται αυτοί να δυναµιτίσουν την κατάσταση ακόµα περισσότερο µε τις δηλώσεις τους. Ο Φρανσίσκο Σεράνο, ένας εκ των τριών ηγετών του Vox στην Ανδαλουσία, αποκαλεί τις αντισεξιστικές κινητοποιήσεις ως βίαιες τροµοκρατικές ενέργειες. Ο χαρακτηρισµός «kale borroka» που χρησιµοποιεί, κάνει αυτόµατα τη σύνδεση µε τις οµάδες αυτονοµιστών, που υποστήριζαν την ΕΤΑ στη χώρα των Βάσκων. Ο Σεράνο, ένας δικαστικός που παύθηκε για 2 χρόνια όταν σε µια υπόθεση κηδεµονίας άλλαξε τη ρύθµιση επίσκεψης των παιδιών υπέρ του πατέρα, χωρίς να καλέσει καν τη µητέρα στην ακρόαση. Ο Σεράνο, ο σταυροφόρος της ισπανικότητας και των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών, που του αρέσει να αυτοπροσδιορίζεται «ως θύµα ενός έµφυλου τζιχαντισµού».\n∆ίπλα σ’ αυτόν, και µε παρόµοια ασφαλώς ρητορική, ο έτερος ηγέτης του Vox, ο Σαντιάγο Αµπασκάλ κάνει δραµατική έκκληση να µπει επιτέλους ένα τέρµα στο «δράµα των εκτρώσεων». Υπέρτατος σκοπός και πρώτη προτεραιότητα, σύµφωνα µ’ αυτόν και το κόµµα του, αναδεικνύεται η «υπεράσπιση της οικογένειας». Απαιτεί να τερµατιστεί η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, ενώ δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι ο αγώνας για τα δικαιώµατα των γυναικών δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη «µάχη για την επικράτηση του ολοκληρωτισµού των γυναικών».\nΤο 2004, η Ισπανία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη, που κάτω από την πίεση ενός πολύ ισχυρού φεµινιστικού κινήµατος, είχε ψηφίσει οµόφωνα στη βουλή νοµοσχέδιο για να αντιµετωπίσει ειδικά την έµφυλη βία. Με εξασφαλισµένη δωρεάν κρατική βοήθεια για τα θύµατα και εξειδικευµένα δικαστήρια για την εκδίκαση των υποθέσεων. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή µε τις βαθιά ριζωµένες σεξιστικές αντιλήψεις, ακόµα και στο κράτος που διαθέτει µια από τις πιο προχωρηµένες νοµοθεσίες όσον αφορά τα έµφυλα ζητήµατα, εκπρόσωποι φεµινιστικών συλλογικοτήτων κάνουν λόγο για ανεπάρκεια της υφιστάµενης νοµοθεσίας. Αυτή ακριβώς η νοµοθεσία τίθεται σε διακινδύνευση. Και όλα αυτά στην Ισπανία. Με ένα από τα µαζικότερα και δυναµικότερα αντισεξιστικά κινήµατα. Με την 8η Μάρτη το 2018 να βγάζει στους δρόµους περισσότερα από πέντε εκατοµµύρια ανθρώπους – ενάµισι εκατοµµύριο µόνο στη Μαδρίτη. Με τα µαζικότατα θεσµικά Pride σε µια σειρά µεγάλες πόλεις, αλλά και το ριζοσπαστικό/εναλλακτικό Pride της Μαδρίτης µε τις χιλιάδες συµµετέχοντες.\nΌσο σοκαριστική κι αν ήταν η φασιστική αντίδραση και η στοχοποίηση γυναικών και λοατκια+ ανθρώπων, δεν ήταν ωστόσο καθόλου τυχαία. Κάθε φορά που κερδιζόταν κάτι σηµαντικό, ξεσπούσε η αντίδραση. Η ψήφιση του οµόφυλου γάµου το 2004 ή η νοµοθεσία που διευκόλυνε την πρόσβαση στις αµβλώσεις το 2010, ήρθαν αντιµέτωπες µε µαζικότατες αντιδραστικές διαµαρτυρίες, υπό την ενορχήστρωση και µε τη στήριξη ασφαλώς της Καθολικής Εκκλησίας. Ωστόσο, εδώ έχουµε να κάνουµε µε κάτι διαφορετικό. Με µιας διαφορετικής ποιότητας σεξισµό. Είναι ο σεξισµός εκείνος που θεωρεί ότι η (τυπική) έµφυλη ισότητα έχει κατακτηθεί, οπότε γιατί να υπάρχει ιδιαίτερο προστατευτικό πλαίσιο για τις γυναίκες; Οι γυναικοκτονίες, οι σεξουαλικές επιθέσεις, οι βιασµοί, οι παρενοχλήσεις στην εργασία ή στον δρόµο, ο σεξιστικός οχετός στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης φαντάζουν ασήµαντα. Ενδεχοµένως, κι ανύπαρκτα.\nΑυτή τη στιγµή η Ανδαλουσία αντιµετωπίζεται ως ένα ιδιότυπο πειραµατικό εργαστήριο. ∆ιαθέτει τη µεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσµού, τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και αποτελεί ταυτόχρονα ένα από τα κύρια σηµεία εισόδου µεταναστών στο ισπανικό κράτος. Όλα αυτά συνιστούν ένα επικίνδυνο µείγµα για την επανεµφάνιση και ανάπτυξη αντιδραστικών ιδεών. Το διακηρυγµένο πλάνο είναι να µεταφερθεί «το αποτέλεσµα των δοκιµών» σε ολόκληρο το ισπανικό κράτος. Σύµφωνα µε δηµοσκόπηση, δηµοσιευµένη στην ισπανική εφηµερίδα El Mundo, εάν οι βουλευτικές εκλογές διοργανώνονταν αυτή τη στιγµή, το Vox θα εισερχόταν στο κοινοβούλιο της Ισπανίας µε ποσοστό 13%, καταλαµβάνοντας 43-45 έδρες. Η κρισιµότητα των στιγµών κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη να µπει άµεσα ένας ισχυρός φραγµός από την αριστερά και τα κινήµατα αντίστασης απέναντι στην ακροδεξιά. Προτού µεταφυτευθεί το νοσηρό πείραµα και στις άλλες περιφέρειες του ισπανικού κράτους.\nΟι φεµινιστικές και λοατκια+ συλλογικότητες, το κίνηµα δηλαδή που για τους φασίστες αποτελεί το σύµβολο της Αριστεράς, αλλά και της πλήρους ανατροπής των παραδοσιακών αξιών, έχουν σηµειώσει ήδη στην ατζέντα τους µια ηµεροµηνία: την 8η Μάρτη. Και όλα τα σφυριά χτυπούν εκεί. Μια ηµέρα που -πέρα από την προφανή αντισεξιστική σηµασία της- θέλουν να της προσδώσουν ειδικά φέτος έντονο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό στίγµα. Αυτό θα είναι το µεγάλο κινηµατικό στοίχηµα. Στόχος: να κάνουν τα πέντε εκατοµµύρια των κινητοποιήσεων της περασµένης χρονιάς να µοιάζουν ασήµαντα. Το οργανώνουν οι κόρες και οι εγγονές όσων έσπασαν τις κοινωνικές πατριαρχικές συµβάσεις και τα έµφυλα στερεότυπα κατά τα προηγούµενα χρόνια. Οι κόρες και οι εγγονές των γυναικών που φυλακίζονταν, δολοφονούνταν ή αναγκάζονταν να παραµένουν σιωπηλές κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο. Τώρα, τα παιδιά τους, βγαίνουν κατά χιλιάδες στους δρόµους και δείχνουν αποφασισµένες να µη δώσουν χώρο ξανά στον φασισµό. «Είµαστε οι κόρες και οι εγγονές όσων δεν καταφέρατε να φιµώσετε». Με λάθος αντίπαλο τα ’βαλαν οι ακροδεξιοί του Vox.\nΑπό το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, στον Μανιαδάκη\nΗ στρατηγική της πανωλεθρίας που ακολούθησε το ΚΚΕ µπροστά στην άνοδο της δικτατορίας του Μεταξά το 1936\nΤου Χάρη Παπαδόπουλου\n«Οι τακτικές χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος λίγο πριν από την ήττα»\n(Σουν Τσου: «Η τέχνη του πολέµου»)\nΤο επαναστατικό κύµα του ’36\nΤο 1936 ήταν µια χρονιά όπου, σε όλη την Ευρώπη, η έκπληξη και η οργή για την άνοδο των ναζί στην εξουσία τρία χρόνια πριν, έµοιαζε να γυρνά σε επαναστατική θύελλα. Η Γαλλία και η Ισπανία υψώνονταν ως αντιπαραδείγµατα στη Γερµανία του Χίτλερ και την Ιταλία του Μουσολίνι. Ιδιαίτερα από το καλοκαίρι και µετά, υπήρχε η αίσθηση πως το ευρωπαϊκό εργατικό κίνηµα ήταν σε θέση να ανακόψει την άνοδο των φασιστών σε µια σειρά χωρών. Φαινόταν πως ο επερχόµενος παγκόσµιος πόλεµος θα µπορούσε να αποτραπεί και η Ευρώπη να γίνει ο στίβος του θριάµβου της εργατικής τάξης. Και όχι το σφαγείο της.\nΣτη Γαλλία, η εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου θα οδηγήσει το καλοκαίρι του ’36 σε ένα κύµα µαζικών καταλήψεων των εργοστασίων, που θα αναγκάσει τα αφεντικά να παραχωρήσουν -έντροµα- µια σειρά δικαιώµατα στη γαλλική εργατική τάξη: αυξήσεις µισθών, πληρωµένη άδεια τριών εβδοµάδων το καλοκαίρι κ.λπ.\nΣτην Ισπανία, η αντίστοιχη νίκη του Ισπανικού Λαϊκού Μετώπου θα φέρει άγριες απεργίες από την εργατική τάξη. Η ∆εξιά και τα αφεντικά θα απαντήσουν στηρίζοντας το δολοφονικό πραξικόπηµα του Φράνκο. Αυτό, µε τη σειρά του, θα προκαλέσει την εξέγερση των εργατικών µαζών. Στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, καθώς και στις περισσότερες πόλεις, οι εργάτες και οι εργάτριες οπλίζονται µε ό,τι µπορούν να χρησιµοποιήσουν ως όπλο, περικυκλώνουν τα στρατόπεδα του στρατού όπου έχει ξεσπάσει το πραξικόπηµα, και πνίγουν στο αίµα τους πραξικοπηµατίες. Ο Φράνκο υπερισχύει σε λιγότερο από το ένα τρίτο της Ισπανίας. Θα ακολουθήσει ένας αιµατηρότατος τρίχρονος εµφύλιος πόλεµος, µέχρι να υπερισχύσει ο φασισµός.\nΌσο για την εξεγερµένη Σαλονίκη το Μάη του 1936, έδειχνε πως µπορεί να είναι ο πυροκροτητής για ένα ντόµινο εκρήξεων σε όλη την Ευρώπη.\nΌµως, παντού στην Ευρώπη το ενθουσιώδες εργατικό κίνηµα προδόθηκε από τις ηγεσίες του. Και στη Γαλλία και στην Ισπανία και στην Ελλάδα ήταν καθοριστική η γραµµή των Κοµµουνιστικών Κοµµάτων, που επέβαλαν στην ξεσηκωµένη εργατική τάξη τη συµµαχία µε το «δηµοκρατικό» κοµµάτι των αστών. Αυτό σήµαινε πως, µέσα στην επαναστατική έκρηξη, τα Κοµµουνιστικά Κόµµατα έπρεπε να κάνουν «κρύα ντους» στους εργάτες για να µην τροµάξουν οι υποτιθέµενοι σύµµαχοι από το φιλελεύθερο στρατόπεδο.\nΈτσι, οι ευκαιρίες χάθηκαν. Ο ενθουσιασµός παρέλυσε, ενώ η εργατική τάξη και στις τρεις χώρες υπέστη ολέθριες ήττες. Πουθενά, ασφαλώς, δεν εµφανίστηκε κάποιου είδους δηµοκρατική δράση µέσα στους φιλελεύθερους αστούς. Το επαναστατικό κύµα του 1936 ηττήθηκε ντροπιαστικά. Παντού οι εργάτριες και οι εργάτες βούλιαξαν στην αποθάρρυνση. Οι φασίστες θριάµβευσαν. Ο δεύτερος παγκόσµιος πόλεµος είχε δροµολογηθεί οριστικά.\nΤο 1936 ήταν πρωτοφανείς οι εκρήξεις οργής των «από κάτω». Λίγους µήνες πριν µπει η χρονιά, θα γίνουν τα «Σταφιδικά», δηλαδή οι ένοπλες διαδηλώσεις των αγροτών στη Μεσσηνία για την τιµή της σταφίδας. Τα «Σταφιδικά» θα εξελιχθούν σε κανονικές µάχες των αγροτών µε τη χωροφυλακή και θα ακολουθήσει η κήρυξη στρατιωτικού νόµου. Η Καλαµάτα και οι Γαργαλιάνοι θα καταληφθούν από δύο στρατιωτικές µεραρχίες.\nΤον Φλεβάρη του 1936 θα γίνει η, ξεχασµένη σήµερα, αλλά εκπληκτική εξέγερση της Λέσβου, όπου οι άνεργοι και οι φτωχοί του νησιού θα επιβάλουν στις αρχές έκτακτες χορηγήσεις για να µην πεθάνουν από την πείνα. Θα ακολουθήσει η εργατική εξέγερση του Μάη ’36 στη Σαλονίκη, όπου οι χωροφύλακες θα πολιορκηθούν στα αστυνοµικά τµήµατα, οι φαντάροι θα συναδελφωθούν µε τον εξεγερµένο λαό και για δύο εικοσιτετράωρα η πόλη θα είναι υπό τον έλεγχο της Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής.\nΣ΄ αυτό το κλίµα, οι εκλογές -που έγιναν τον Γενάρη 1936- ήταν λογικό να µη δώσουν καµία πολιτική διέξοδο. Η υποτιθέµενη φιλελεύθερη παράταξη, οι βενιζελικοί, κέρδισαν 141 έδρες και οι Λαϊκοί µε τους συµµάχους τους 143 έδρες. Το ΚΚΕ -µε τους 15 βουλευτές του- πίστευε πως θα γινόταν ο ρυθµιστής των εξελίξεων. Και η µυστική συµφωνία, που υπέγραψε το κόµµα µε τους φιλελεύθερους, ήταν η αποτύπωση στο χαρτί των αυταπατών του.\nΗ συµφωνία αυτή ήταν κοµµάτι της προσπάθειας του ΚΚΕ να συµµαχήσει µε το Φιλελεύθερο Κόµµα ενάντια στο επικείµενο πραξικόπηµα της άκρας δεξιάς, που περίµενε να πραγµατοποιηθεί από τον Μεταξά ή τον Κονδύλη. Το σύµφωνο -που υπογράφηκε µυστικά από τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Σοφούλη και το στέλεχος του ΚΚΕ και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής οµάδας του κόµµατος Σκλάβαινα, στις 19 Φλεβάρη 1936- όριζε πως το ΚΚΕ αναλάµβανε να στηρίξει στη Βουλή µε την ψήφο του µια κυβέρνηση των Φιλελευθέρων, µε ελάχιστα ανταλλάγµατα. Αµνηστία στους πολιτικούς κρατούµενους, διατίµηση στο ψωµί κ.λπ.\nΤο ΚΚΕ τήρησε τη συµφωνία από τη µεριά του. Στις 6 Μάρτη 1936 ο Σοφούλης εκλέχτηκε πρόεδρος της Βουλής χάρη στις ψήφους των βουλευτών του ΚΚΕ.\nΌµως, το σύµφωνο ήταν ήδη νεκρό ελάχιστες βδοµάδες µετά την υπογραφή του. Οι Φιλελεύθεροι αποφάσισαν να στηρίξουν µε ζέση µια συνεννόηση µε την αντίπαλη παράταξη, τους Λαϊκούς. Αυτός ο «µεγάλος συνασπισµός» δεν θα κυβερνούσε ο ίδιος, αλλά θα στήριζε µε την ανοχή του µια κυβέρνηση από το κόµµα των «Ελευθεροφρόνων» του Μεταξά. Στην κυβέρνηση ∆εµερτζή-Μεταξά (κυβέρνηση που διέθετε την ψήφο 7 µόλις βουλευτών στους 300 της Βουλής, είχε όµως την εµπιστοσύνη του βασιλιά) ο ανακτορικός ∆εµερτζής ήταν η επιλογή του Λαϊκού κόµµατος. Ωστόσο, ο Μεταξάς -ως αντιπρόεδρός της- ήταν ο απαράβατος όρος που έθεταν οι Φιλελεύθεροι.\nΗ ηγεσία του Φιλελεύθερου Κόµµατος υπολόγιζε πως ο Μεταξάς θα κάνει όλη τη «βρώµικη» δουλειά ενάντια στο ανερχόµενο εργατικό κίνηµα και θα φθαρεί άµεσα, έτσι ώστε να έρθει γρήγορα η σειρά τους. Ο κοινοβουλευτικός κρετινισµός σε όλο του το µεγαλείο.\nΤο ΚΚΕ δεν παραιτήθηκε από την προοπτική να τα ξαναβρεί µε τους Φιλελεύθερους ούτε όταν ολόκληρη η ελληνική Βουλή, εκτός από το ίδιο, στήριξε την κυβέρνηση µειοψηφίας ∆εµερτζή-Μεταξά. Πολύ σύντοµα, µε τον θάνατο του ∆εµερτζή στις 13 Απρίλη 1936, η κυβέρνηση είχε πια πρωθυπουργό τον Μεταξά αυτοπροσώπως. Αυτή η πολιτική επιλογή του συνόλου των αστικών κοµµάτων και θεσµών σήµαινε στην ουσία: «επιτελείο έκτακτης ανάγκης για τη σωτηρία των καπιταλιστών από την εργατική απειλή». Ενώ η αστική τάξη στην Ελλάδα συµπαρατασσόταν ενωµένη για να υπερασπιστεί τα προνόµιά της µέσα στην κρίση από την απειλή των εργατικών κινητοποιήσεων, το ΚΚΕ έψαχνε τρόπο να αναστήσει από τον τάφο τη συµµαχία µε το «δηµοκρατικό» κοµµάτι της αστικής τάξης.\nΠιστή στη φενάκη της συµµαχίας µε τη βενιζελική παράταξη, η ηγεσία του ΚΚΕ προτίµησε να «νερώσει το κρασί της» στην εξέγερση του Μάη 1936 στη Σαλονίκη, εµπλέκοντας Φιλελεύθερους βουλευτές στην Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή της πόλης και κάνοντας τα πάντα για να επιστρέψουν οι εξεγερµένες µάζες στην κοινοβουλευτική «κανονικότητα».\nΤο Κοµµουνιστικό Κόµµα αρνήθηκε να ρίξει συνθήµατα για πτώση της κυβέρνησης Μεταξά και ακόµη υπονόµευσε τη γενική απεργία που αναγκάστηκαν να κηρύξουν όλα τα συνδικάτα της χώρας, ταξικά και εργοδοτικά, µπροστά στο µακελειό των εργατών που διέπραξε η χωροφυλακή στη Σαλονίκη. Και όλα αυτά, για να µην τροµάξουν οι φιλελεύθεροι «σύµµαχοι», που παρέµεναν σύµµαχοι µόνο στη φαντασία της ηγεσίας του ΚΚΕ.\nΌταν το κίνηµα ξεθύµανε, οι Φιλελεύθεροι συνέχισαν να στηρίζουν σταθερά την κυβέρνηση Μεταξά που ετοίµαζε πραξικόπηµα. Ακολούθησε η κήρυξη δικτατορίας από τον Μεταξά και τον βασιλιά την 4η Αυγούστου και τα µέλη του ΚΚΕ, όπως και κάθε άλλος αριστερός αγωνιστής, βρέθηκαν βορά στις ορέξεις του Μανιαδάκη.\nΤο σύµφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα και η ψυχρολουσία πάνω στην εξεγερµένη εργατική τάξη στη Σαλονίκη τον Μάη, πληρώθηκαν στις 4 Αυγούστου. Και πληρώθηκαν πολύ ακριβά.\n9.2.2019 Κοπή πίτας του “Κόκκινου Νήματος”\nΤο Σάββατο 9 Φλεβάρη 2019 πραγματοποιήθηκε η κοπή πίτας της πολιτικής οργάνωσης “Κόκκινο Νήμα”, στη Γιατράκου 22 στο Μεταξουργείο.\nΕυχαριστούμε τις συντρόφισσες και τους σύντροφους από οργανώσεις και συλλογικότητες της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς και τους ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες που μας τίμησαν με την παρουσία τους.\nΚι ευχαριστούμε πολύ το Μάριο Λώλο για τις φωτογράφηση.\nΣυνεχίζουμε ταξικά, διεθνιστικά, αριστερά!\nΟ Τσίπρας πριν τρεις μέρες έδωσε συνέντευξη στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, όπου καμάρωσε, μεταξύ άλλων, για τη συνεργασία του με τον Ερντογάν στην αντιμετώπιση και μείωση των προσφυγικών ροών.\nΤσίπρας κι Ερντογάν, με τη βοήθεια ΕΕ και ΝΑΤΟ, πράγματι κατάφεραν να κάνουν τον βίο αβίωτο στουςπρόσφυγες (όπως είχε διατυπωθεί ο στόχος από τον αρχηγό της ΕΛΑΣ επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου). Με τη συνεργασία τους στον Έβρο και στο Αιγαίο βασάνισαν, έπνιξαν και δολοφόνησαν χιλιάδες, φυλάκισαν δεκάδες χιλιάδες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους υποχρέωσαν να ζουν με ελάχιστο και άθλιο φαγητό, χωρίς θέρμανση, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προώθησαν μαζικές επαναπροωθήσεις στέλνοντας τον κατατρεγμένο κόσμο πίσω στις χώρες καταγωγής τους, δηλαδή στον πόλεμο, αφού του είχαν αρπάξει όλη την περιουσία δια των δουλεμπόρων.\nΙδιαίτερα ο Τσίπρας με τη βοήθεια του Ερντογάν στην Ανατολή έκλεισε τα σύνορα με τη Δύση, έκανε κόλαση τη ζωή των προσφύγων που επιθυμούσαν να φύγουν στην Ευρώπη για να συναντήσουν τις οικογένειές τους, ρύθμισε με τέτοιο τρόπο τις αρμόδιες υπηρεσίες για να είναι απίθανο να καταφέρει κάποιος πρόσφυγας να εξασφαλίσει άσυλο και προωθεί ακόμα πιο αντιπροσφυγικά-αντιμεταναστευτικά μέτρα, οδηγώντας μαζικά τον κόσμο σε ψυχικές νόσους, στην κατάθλιψη, ακόμα και σε αυτοκτονίες.\nΤσίπρας κι Ερντογάν εξασφαλίζουν απόλυτη κάλυψη στους μηχανισμούς που βλέπουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως βάρος, στους μηχανισμούς που ξερνάνε ρατσιστικό οχετό και τις φασιστικές συμμορίες, ενώ κι οι δυο υπηρετούν πολιτικές που γονατίζουν και τους ντόπιους εργαζόμενους των χωρών τους. Οι δυο αστοί ηγέτες μπορεί να βρίσκονται σε αντιπαράθεση για τις ΑΟΖ και τους άχρηστους βράχους στο Αιγαίο γιατί ο καθένας θέλει να εξυπηρετήσει τις δικές του πετρελαϊκές εταιρείες και να καλλιεργήσει τον εθνικισμό της δικής του χώρας, αλλά στα «βασικά» συνεργάζονται: υπέρ του κεφαλαίου, εχθροί των εργατικών τάξεων, υπέρ των επεμβάσεων, κατά των προσφύγων και των λαών στη Μ.Ανατολή και την Αφρική.\nΤελικά ο «αριστερός» πρωθυπουργός της Ελλάδας καμαρώνει γιατί σε συνεργασία με τον δεξιό-αυταρχικό Ερντογάν και με τους τεράστιους πόρους που ξοδεύονται κάθε χρόνο από την ΕΕ (και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τις λαϊκές ανάγκες) κατάφεραν να χτίσουν έναν τεράστιο κατασταλτικό αντιπροσφυγικό μηχανισμό και να περιορίσουν τις προσφυγικές ροές. Είναι απέναντί μας, θα συνεχίσουμε να πολεμάμε την «Αριστερά» αυτού του ντροπιαστικού είδους.\nΟΛΕΣ & ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ 24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΠΟΚΠ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 12 ΦΛΕΒΑΡΗ\nΑγώνας ενάντια στη διάλυση του ΕΦΚΑ, κόντρα στην ηττοπάθεια και στο συμβιβασμό\nΘα ήταν απίστευτο το ξεχαρβάλωμα που επικρατεί στον ΕΦΚΑ, αν δεν το βιώναμε καθημερινά. Δεν λειτουργεί κυριολεκτικά σχεδόν τίποτα και η Διοίκηση με την πολιτική ηγεσία, θυμίζουν τον καπετάνιο του Τιτανικού την ώρα που το καράβι βυθίζεται! Το μόνο που κάνουν είναι να διαφυλάττουν τις θεσούλες τους, να κάνουν κανένα ρουσφέτι και να αδιαφορούν για τις ζωές των εργαζομένων.\nΑνίκανη διοίκηση και ανίκανοι υποδιοικητές πλαισιώνουν μια πολιτική ηγεσία που αρνείται τις ευθύνες τις για την διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και κάνει ότι μπορεί για να παρουσιάσει το μαύρο για άσπρο. Και από κοντά συνεπικουρούν πολλά ανίκανα υπηρεσιακά στελέχη – αυλοκόλακες.\nΣφάξανε τις συντάξεις και παρουσιάζουν με λογιστικές αλχημείες, ότι ο ΕΦΚΑ έχει πλεονάσματα και γελάει όλος ο κόσμος μαζί τους. Είναι όλοι τους επικίνδυνοι!\nΕδώ και δύο χρόνια δεν υπάρχουν ούτε τα στοιχειώδη στο τερατούργημα του ΕΦΚΑ και ο Οργανισμός δεν παρέχει ούτε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Τα λέμε για ακόμα μία φορά:\n● Το καλοκαίρι δεν υπήρχε ψύξη, ενώ τώρα τον χειμώνα (πάλι) δεν υπάρχει θέρμανση! ● Δεν υπάρχει φύλαξη σε κανένα κτίριο του ΟΑΕΕ!\n● Για μήνες δεν υπήρχε καθαριότητα και ανά πάσα στιγμή αυτό μπορεί να ξανασυμβεί. ● Τα προβλήματα σε υλικοτεχνικό και μηχανογραφικό εξοπλισμό συνεχίζονται, όπως και στα αναλώσιμα. ● Ότι χαλάει μένει χαλασμένο, αν δεν επιδιορθωθεί από συναδέλφους ή αν δεν μαζευτούν λεφτά από το προσωπικό να επισκευαστεί. ● Ο ΕΦΚΑ δεν μπορεί να προμηθευτεί ούτε ένα σιφόνι, πόσο μάλλον να κάνει κάποια σημαντική εργασία!\n● Δεν μπορούν να ενοποιήσουν ακόμα τις επιτελικές-γενικές Διευθύνσεις δυόμιση χρόνια μετά! Βρίσκουν συνεχώς και παντού δυσκολίες, που μία ενοποίηση εφτά Ασφ. Ταμείων, με ρυθμούς φάστ-τρακ και άρπα κόλλα, προκαλεί.\nΤο Οργανόγραμμα δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα, αντίθετα θα προκαλέσει νέα, όταν θα προσπαθήσουν να το υλοποιήσουν. Και ας μην έχει αυταπάτες η Διοίκηση ότι τώρα θα έρθουν δημ. υπάλληλοι από άλλες υπηρεσίες για να εργαστούν στον ΕΦΚΑ, μέσω της κινητικότητας. Το έδειξε και ο διαγωνισμός για τους συμβασιούχους του ΟΑΕΔ, που προτίμησαν τον Οργανισμό λιγότεροι υποψήφιοι απ’ όσες ήταν οι θέσεις!\nΔυστυχώς χλευάζανε τις προειδοποιήσεις των συνδικάτων και των παρατάξεων. Λέγανε όλοι και όλες τους, ότι θα ζοριστούμε 1-2 χρόνια και μετά όλα θα στρώσουν!\nΤους απαντάμε: 1) εσείς δεν ζοριζόσαστε καθόλου και 2) έχουν περάσει ήδη δυόμιση χρόνια και η ενοποίηση είναι ακόμα στην αρχή!\nΤο προσωπικό βρίσκεται σε επαγγελματική εξουθένωση (burnout), σωματική και ψυχολογική. Δεκάδες σοβαρά περιστατικά υγείας παρουσιάζονται σε εργαζόμενους και εργαζόμενες λόγω της πίεσης και της κατάστασης που βιώνουμε, που κάποια κατέληξαν στην απώλεια συναδέλφων.\nΤα κονκλάβια της Διοίκησης και του Υπουργείου συνεχίζουν να αδιαφορούν, όπως και για τα συνεχή φαινόμενα λεκτικής αλλά και σωματικής βίας που συμβαίνουν από ασφαλισμένους.\nΤα Περιφερειακά Τμήματα και οι Συντάξεις έχουν αφεθεί στη μοίρα τους με όλο και λιγότερο προσωπικό. Καθημερινά υπάρχουν εντάσεις και διαπληκτισμοί. Όλοι και όλες θέλουν να φύγουν από τον ΕΦΚΑ, για να γλυτώσουν από το χάος που επικρατεί. Ακόμα και αυτό διάφοροι κυβερνητικοί το πουλάνε σαν ρουσφέτι, αφήνοντας άλλους να φύγουν και άλλους όχι, παίζοντας με τις ζωές των εργαζομένων.\nΣυνδικαλιστικές παρατάξεις της αδιαφορίας, της οκνηρίας, των λόγων και των εκδουλεύσεων.\nΔυστυχώς οι περισσότερες συνδικαλιστικές παρατάξεις στο σύλλογο μας, δεν αντέδρασαν για άλλη μια φορά, όπως θα έπρεπε. Άλλοι γιατί ήθελαν να έχουν καλές σχέσεις με την Διοίκηση, άλλοι γιατί κάνουν κυβερνητικό συνδικαλισμό και άλλοι γιατί ήθελαν μόνο στα λόγια να αντιπαρατίθενται, επειδή απλά βαριούνται! Προφανώς η αλληλοεξυπηρέτηση συνδικαλιστικών παρατάξεων μέσω των ρουσφετιών, έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτό.\nΗ παράταξη μας, η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ έθεσε επανειλημμένως από τον Μάη του 2016 με την ψήφιση του Ασφαλιστικού Κατρούγκαλου, ένα πλαίσιο δράσεων και ενημέρωσης των συναδέλφων και με όπλο τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, την προσπάθεια ανατροπή αυτής της ενοποίησης. Και αν δεν γίνονταν αυτό, την όσο πιο ομαλή εξέλιξη της, με πιο αργούς ρυθμούς και με προστασία όλων των εργαζομένων.\nΑυτές οι προτάσεις μας για απεργίες και καταλήψεις απορρίπτονταν πανηγυρικά από τις υπόλοιπες παρατάξεις στο ΔΣ του συλλόγου μας! Πατώντας και στο κλασσικό, ότι ο κόσμος δεν αγωνίζεται…\nΦτάσαμε στο καλοκαίρι του 2018 για να συμφωνήσουν να κάνουμε κάποιες δράσεις με καταλήψεις σε κτίρια με έλλειψη κλιματισμού. Παρόλο που αντίστοιχα προβλήματα υπήρχαν και το 2017, όπως και αντίστοιχες προτάσεις από την παράταξη μας, που όμως είχαν απορριφθεί για άλλη μια φορά. Προφανώς μέτρησε και το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου, όπου στην Αθήνα οι άλλες δύο παρατάξεις του συλλόγου μας δεν πήγαν τόσο καλά, όσο θα ήθελαν…\nΜε αυτή τη λογική και το ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο μη περαιτέρω σε κάποια Τμήματα, αποφασίστηκαν οι καταλήψεις του Νοεμβρίου, όπου σύραμε τον Υφυπουργό σε διάλογο και τελικά είχαμε κάποια μικρά θετικά, αλλά προσωρινά και αποσπασματικά μέτρα.\nΕκεί δυστυχώς είχαμε το φαινόμενο δύο παρατάξεις να καταγγείλουν αυτό τον αγώνα με τις καταλήψεις! Που ήταν ουσιαστικά η μοναδική αντίδραση που ακούστηκε από τους εργαζόμενους ενάντια στην υλοποίηση του ΕΦΚΑ και στα προβλήματα που έχει προκαλέσει. Η μία παράταξη αποτελείται από όψιμους φιλοκυβερνητικούς και η άλλη είναι η παράταξη του ΠΑΜΕ…\nΧρειάζεται (επιτέλους) αγωνιστική συνέχεια!\nΑυτός ο αγώνας χρειάζεται να έχει και συνέχεια. Ανεξάρτητα από το πολιτικό σκηνικό και το πότε θα γίνουν εκλογές, το εργατικό κίνημα πρέπει να χαράξει ανεξάρτητη πορεία, που θα καθορίζεται από τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας. Το Οργανόγραμμα δεν φαίνεται να επιταχύνει δραματικά τις εξελίξεις, αλλά αν το αφήσουμε να υλοποιηθεί, (έστω και αργά) θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές ήττες.\nΈχουμε πάρει αποφάσεις για Γενική Συνέλευση και Απεργία, που πρέπει άμεσα να οργανωθούν και να πραγματοποιηθούν με την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή από κάθε άλλη φορά.\nΤα προβλήματα στον ΕΦΚΑ και συνολικά στο Δημόσιο γιγαντώνονται και πρέπει να μπούμε ανάχωμα στην κατεδάφιση του Κοινωνικού Κράτους και στην υπεράσπιση της ζωής μας και της αξιοπρέπειας μας.\nΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ – ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΝΟΧΗ. ΟΛΕΣ & ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ\nTρίτη 12 Φλεβάρη: ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 11π.μ. ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ (Σταδίου 29)


Μάνος Μαρκεσίνης: «Όλοι μαζί θα επιτύχουμε ή όλοι μαζί θα αποτύχουμε» - Η ΝΕΑ ΕΡΥΘΡΑΙΑ online\nΜάνος Μαρκεσίνης: «Όλοι μαζί θα επιτύχουμε ή όλοι μαζί θα αποτύχουμε»\nΟ αντιδήμαρχος Προγραμματισμού, Ανάπτυξης και Δημοτικής Ενότητας Εκάλης μιλάει για θέματα αρμοδιότητάς του στο διευρυμένο δήμο\nΠρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους μας, ανεξαρτήτως του σε ποια Δημοτική Ενότητα εκλεχτήκαμε ή διοικούμε, ότι όλοι μαζί θα επιτύχουμε ή όλοι μαζί θα αποτύχουμε», υποστηρίζει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο αντιδήμαρχος Προγραμματισμού, Ανάπτυξης και Δημοτικής Ενότητας Εκάλης, Μάνος Μαρκεσίνης. Ο ίδιος μιλάει για θέματα αρμοδιότητάς του στο διευρυμένο Δήμο Κηφισιάς και υπερασπίζεται το εγχείρημα του «Καλλικράτη», τονίζοντας πως «η λειτουργικότητα δεν είναι θέμα του ποιός θα πάει με ποιόν ή του πόσο μεγάλος ή μικρός δήμος είσαι, αλλά είναι αποτέλεσμα θεσμοθετημένων διαδικασιών, οργάνωσης, υποδομών και, κυρίως, προσώπων».\n– Στο πρώτο εξάμηνο εφαρμογής του, ποια είναι τα πρώτα συμπεράσματα από το εγχείρημα του «Καλλικράτη» και την ενοποίηση των τριών πρώην δήμων, όπως τα εισπράττετε και από τα μηνύματα που λαμβάνετε από τους δημότες;\n«Το σχέδιο Καλλικράτης είναι ένα τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα που θα εξαντλήσει -εάν δεν ξεπεράσει- τα προγραμματικά, οργανωτικά αλλά και εργασιακά όρια της Δημόσιας Διοίκησης, τόσο σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, αλλά ακόμα -και κυρίως- σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο δε όταν καλούμεθα να το εφαρμόσουμε μέσα σε ένα ευρύτερο περιβάλλον κοινωνικής και οικονομικής δυσπραγίας. Ήμουν και παραμένω υπέρ της επίτευξης του κεντρικού στόχου του Καλλικράτη – δηλαδή εκείνου που ονομάζουμε οικονομία κλίμακας. Η οικονομία μας το χρειάζεται, η κοινωνία μας το χρειάζεται, ο τόπος μας εν τέλει το χρειάζεται. Αλλά τι οικονομία κλίμακας μπορεί να επιτευχθεί όταν παρατηρείται – λόγω γιγάντωσης και χωροταξικής διασποράς των υπηρεσιών – μια κατακόρυφη αύξηση της γραφειοκρατίας; Η πράξη έχει αποδείξει ότι όπου υπάρχει αύξηση της γραφειοκρατίας, δεν υπάρχει περίπτωση να επιτύχεις οικονομία κλίμακας. Ο Καλλικράτης για να επιτύχει θέλει τεράστιες επενδύσεις στον οργανωτικό τομέα και στις υποδομές, π.χ. ένα νέο Δημαρχιακό Μέγαρο όπου θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι υπηρεσίες του νέου μας δήμου, οι παλαιές αλλά και οι νέες που θα ιδρυθούν λόγω των νέων αρμοδιοτήτων που μας μεταβιβάζονται. Πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο να επιτύχεις τον στόχο σου για μάζεμα του κόστους, όταν ένα έγγραφο για να πάει στο διπλανό γραφείο κάνει ένα γύρο σχεδόν 12 χιλιομέτρων με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για την αποτελεσματικότητα παροχής υπηρεσιών προς το δημότη, που αποτελεί και τη βασική μας προτεραιότητα ως διοίκηση. Παρ? όλα αυτά και για να απαντήσω στο ερώτημά σας ευθέως πιστεύω ότι -δεδομένου του μεγέθους του εγχειρήματος και της οικονομικής συγκυρίας- σχετικά σύντομα θα μπορέσουμε να επιλύσουμε όλα τα προβλήματα και τις παρενέργειες που προκαλούνται από την εφαρμογή του Καλλικράτη και θα βρούμε το βηματισμό μας για να επιτύχουμε ένα ακόμη καλύτερο επίπεδο παροχής υπηρεσιών προς το δημότη».\n– Συμμερίζεστε την άποψη της πρώην δημάρχου Εκάλης, Βάσως Σπηλιωτοπούλου, ότι δεν υπάρχει ένα βασικό πολιτικό πλάνο για την ανάπτυξη του νέου καλλικρατικού δήμου, το πολεοδομικό και τις χρήσεις γης;\n«Συμμερίζομαι την ευαισθησία της κ. Σπηλιωτοπούλου όσον αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος και τις χρήσεις γης. Είναι γνωστοί, άλλωστε, οι αγώνες της για την προστασία της Εκάλης και του περιβάλλοντός της. Βασικό πολιτικό πλάνο, όμως, υπάρχει, όπως αυτό έχει εκφρασθεί και στο πρόγραμμα του συνδυασμού μας, βάσει του οποίου μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους οι κάτοικοι του δήμου μας. Πέραν τούτου, όμως, θέλω να τονίσω ότι οποιοδήποτε περαιτέρω μέτρο η σχεδιασμός απαιτηθεί για τη θωράκιση του νέου δήμου μας, έναντι οποιασδήποτε αυθαιρεσίας η επιβουλής, η διοίκηση του Νίκου Χιωτάκη -όπως απέδειξε περίτρανα και με την περίπτωση του ΟΚΑΝΑ στο ΚΑΤ- είναι αποφασισμένη να το πάρει. Και σε αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, πολύ δε περισσότερο μία πρώην δήμαρχος με τεράστια εμπειρία στο θέμα. Εδώ -ευκαιρίας δοθείσης- θέλω να εξάρω και τη συμβολή και τη στάση του κυρίου Βάρσου και της παράταξής του στο θέμα του ΟΚΑΝΑ. Πραγματικά ενωμένοι μπορούμε να επιτύχουμε πολλά».\n– Εφόσον υπήρχε η δυνατότητα και τα στοιχεία της απογραφής του 2011 συνηγορούσαν σε αυτήν την κατεύθυνση, θα υποστηρίζατε τη συγκρότηση ενός νέου μικρότερου εδαφικά και πληθυσμιακά δήμου, όπως για παράδειγμα τη συνένωση των πρώην Δήμων Νέας Ερυθραίας και Εκάλης, που πιθανώς θα μπορούσε να αποβεί περισσότερο λειτουργική;\n«Δεν πιστεύω ότι η λειτουργικότητα είναι θέμα του ποιός θα πάει με ποιόν ή του πόσο μεγάλος ή μικρός δήμος είσαι. Πιστεύω ότι η λειτουργικότητα είναι αποτέλεσμα θεσμοθετημένων διαδικασιών, οργάνωσης, υποδομών και, κυρίως, προσώπων. Τα άτομα που στελεχώνουν μια διοίκηση είναι εκείνα τα οποία θα αποδείξουν ότι μπορούν και να σχεδιάσουν διαδικασίες και να οργανώσουν ένα δήμο και να κάνουν την ουσιαστική ενοποίηση πράξη, παραβλέποντας τις σειρήνες της εντοπιότητας. Πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους μας, ανεξαρτήτως του σε ποια Δημοτική Ενότητα εκλεχτήκαμε ή διοικούμε, ότι όλοι μαζί θα επιτύχουμε ή όλοι μαζί θα αποτύχουμε. Αυτό επιβάλλει το νέο σκηνικό, αυτό τονίζει και ο δήμαρχός μας σε κάθε ευκαιρία. Είμαστε ένας ενιαίος δήμος πια και αυτό πρέπει να περάσει σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης. Από τους αιρετούς έως τον τελευταίο υπάλληλο. Και αυτό, αν θέλετε, είναι και η μέγιστη πρόκληση της διοίκησής μας για την παρούσα τετραετία».\n– Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα που προκύπτουν αυτή τη στιγμή για τη Δημοτική Κοινότητα Εκάλης, ποιες είναι οι προτεραιότητες σε έργα και αναπτυξιακές προοπτικές; Συγκεκριμένα, τι γίνεται με τα έργα της ΔΕΗ στην περιοχή σας, αλλά και με τη διαχείριση του πρασίνου, που πολλές φορές έχει μπει στο στόχαστρο δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης;\n«Ευχαριστώ για την ερώτηση. Το έργο μας είναι αυτό που θα κρίνουν οι συμπολίτες μας και με βάση αυτό θα κριθούμε όλοι μας. Αυτή τη στιγμή και για να σας δώσουμε και μια είδηση, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι επήλθε μια κατ? αρχήν συμφωνία με την ΔΕΗ για την πλήρη υπογειοποίηση του Δικτύου Μέσης Τάσης στη Δημοτική Ενότητα Εκάλης. Περισσότερες λεπτομέρειες γι? αυτό αλλά και για άλλα τμήματα του δήμου μας θα έχετε όταν έρθει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Επίσης, αρχές φθινοπώρου θα είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την έναρξη της διαδικασίας σύνδεσης των ιδιοκτησιών που βρίσκονται στους δρόμους που περιλαμβάνονται στο κατασκευασθέν δευτερεύον αποχετευτικό δίκτυο της Δημοτικής Ενότητας Εκάλης (ομάδα Α?). Επίσης βρισκόμαστε σε επαφή με τη ΔΕΠΑ για την κατασκευή του βασικού δακτυλίου διανομής Αερίου Καυσίμου στην Εκάλη και ελπίζω σύντομα να έχουμε νέα και γι? αυτό. Τώρα όσον αφορά στο πράσινο, πράγματι φέτος μείναμε λίγο πίσω κυρίως στην αποψίλωση των ξερών χόρτων και στο πότισμα των πάρκων, εκεί όπου δεν είναι τοποθετημένο αυτόματο πότισμα. Πιστεύω ότι σύντομα θα καλύψουμε πλήρως τις εκκρεμότητες με τη βοήθεια και του Φώτη Δημάκη και του Βαγγέλη Σιδέρη που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή και για την Εκάλη».\n– Σε ποια ακριβώς κατεύθυνση θα κινηθεί η διαπραγμάτευση με την «Εκάλη Α.Ε.» για την παραχώρηση του δικτύου ύδρευσης στον δήμο, που εξήγγειλε πρόσφατα ο δήμαρχος Νίκος Χιωτάκης;\n«Ο συνδυασμός μας έχει εξουσιοδοτήσει το δήμαρχό μας να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με την εταιρία ??Εκάλη Α.Ε.?? για να εξερευνήσει τις συνθήκες παραχώρησης του νερού της Εκάλης στον δήμο. Όπως γνωρίζετε, το νερό είναι μια πλουτοπαραγωγική πηγή του τόπου μας. Κάτω από κάποιες πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό έσοδο για το δήμο μας. Η Εκάλη, λόγω ακριβώς της φύσεώς της ως κηπούπολης, έχει ανάγκη από αρκετό και φθηνό νερό, προκειμένου να διατηρήσουμε αυτήν τη φύση, που αποτελεί πνεύμονα για ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Έχω την πεποίθηση ότι σε περίπτωση που ο δήμος μας αποκτήσει τελικά το νερό της Εκάλης, τότε ο Αντώνης Μπιτζάνης, ως εντεταλμένος σύμβουλος Ύδρευσης του δήμου, θα κάνει θαυμάσια δουλειά, όπως έκανε και με το νερό της Νέας Ερυθραίας».\n– Σε περίοδο οικονομικής κρίσης, μνημονίου και τρόικας, με τα ποσοστά ανεργίας να καλπάζουν ανεξέλεγκτα, δεν είναι τουλάχιστον προκλητικό για πολλούς συμπολίτες μας να ακούγονται φωνές και διαμαρτυρίες στο Δημοτικό Συμβούλιο σχετικά με τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων που θʼ ανέβουν στα ύψη και «θα κλάψουν μανούλες» στην Εκάλη, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε σε προηγούμενη συνεδρίαση;\n«Κύριε Κανελλόπουλε χαίρομαι για την ερώτηση και δράττομαι της ευκαιρίας να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα. Πράγματι, στη Δημοτική Ενότητα της Εκάλης κατοικούν κάποιες από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες οικογένειες της Ελλάδος. Αυτοί, όμως, δεν είναι η πλειοψηφία των κατοίκων. Όταν ιδρύθηκε το προάστιό μας το 1929 από τον αρχιτέκτονα-πολεοδόμο και βουλευτή της κυβέρνησης Βενιζέλου κ. Σπήλιο Αγαπητό, ξεκίνησε να κατοικείται, κυρίως, από ανθρώπους του πνεύματος, της τέχνης, της πολιτικής και αρκετούς ανώτερους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Μια ολόκληρη συνοικία της Εκάλης ονομάζεται Δημοσιογραφικά και οι δρόμοι έχουν ονόματα όπως Βλάχου, Νικολοπούλου, Αραβαντινού κ.λπ. Θέλω να πω με αυτό ότι π.χ. σήμερα μια χήρα στρατηγού, ένας ελεύθερος επαγγελματίας, ένας δημοσιογράφος, που λαμβάνουν μια σύνταξη ή έχουν ένα σταθερό εισόδημα κ.λπ. και έχουν να συντηρήσουν ένα αρκετά μεγάλο σπίτι που κληρονομήσαν ή κτίσανε πριν δεκαετίες και ζουν σε αυτό μαζί με την οικογένειά τους, με αυτές τις εξοντωτικές τιμές στις αντικειμενικές αξίες, απλά δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Και πιστέψτε με, αυτοί είναι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Εκάλης. Άνθρωποι της μεσαίας τάξης που επέλεξαν να ζήσουν στην Εκάλη για την εξοχή και το περιβάλλον της και που σήμερα, όπως πολύ σωστά αναφέρατε και εσείς, ζορίζονται, όπως πολλοί άλλοι συμπολίτες μας. Άλλωστε, οι αγοραίες αξίες σας πληροφορώ ότι σε πράξεις που γίνονται τον τελευταίο χρόνο είναι χαμηλότερες ακόμα και από τις αντικειμενικές. Γι? αυτό λοιπόν και επιβάλλεται ένας εξορθολογισμός και ένα μέτρο σε οποιαδήποτε απόφαση αύξησής τους».\n– Ως αρμόδιος αντιδήμαρχος για την αξιοποίηση ευρωπαϊκών και εθνικών προγραμμάτων ανάπτυξης για τον δήμο, ποιες είναι οι προτεραιότητές σας και σε ποιο βαθμό ετοιμότητας βρίσκεστε ώστε να απορροφήσετε κονδύλια από το ΕΣΠΑ;\n«Υπάρχουν διάφορες μελέτες και σε διαφορετικό βαθμό ωρίμανσης για να ενταχθούν στο ΕΣΠΑ. Έχουμε και κάποια πρωτόκολλα ήδη, κυρίως για έργα υποδομής (αποχετεύσεις). Αξίζει, πιστεύω, να κάνουμε κάποια στιγμή μια κουβέντα αποκλειστικά και μόνο για τα μεγάλα έργα που προγραμματίζει ο δήμος μας, αλλά και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε για την προώθησή τους στην κεντρική κυβέρνηση. Θα πρότεινα να την κάνουμε, όταν θα τελειώσει και το Τεχνικό Πρόγραμμα του 2012, το οποίο φέτος θα το ξεκινήσουμε νωρίς, ώστε να είμαστε έτοιμοι αρκετό καιρό πριν τον Δεκέμβριο. Σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία επικοινωνίας με τους δημότες μας που μου δώσατε σήμερα και παραμένω στη διάθεσή σας για κάθε περαιτέρω πληροφορία σε θέματα της αρμοδιότητάς μου».\nΠροηγούμενο άρθροΣε αρχαία «σκόνταψε» ο παρακηφήσιος αγωγός ακαθάρτων στις Αδάμες\nΕπόμενο άρθρο«Ψαλίδι» και στην προσχολική ηλικία λόγω περιορισμένου προσωπικού και υποχρηματοδότησης


Φωτογραφίζοντας έθιμα και πανηγύρια της Ελλάδας | LiFO\nΦωτογραφίζοντας έθιμα και πανηγύρια της Ελλάδας\nΟ φωτογράφος Μιχάλης Παππάς που ταξιδεύει και φωτογραφίζει παραδοσιακά δρώμενα σε κάθε γωνιά της χώρας, παρουσιάζει στο LiFO.gr μέρος της δουλειάς του και μιλάει για τα πρότυπα και τα βιώματά του αλλά και τη σημασία της φωτογραφίας στην εποχή των smartphones\nΟ Μιχάλης Παππάς γεννήθηκε το 1980 στο χωριό Κήρινθος της Βόρειας Εύβοιας. Ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος φωτογράφος πριν αποφασίσει να μπει σε σχολή φωτογραφίας\nΤου αρέσει να φωτογραφίζει έθιμα, πανηγύρια, παραδοσιακές γιορτές και κάθε είδους δρώμενα -κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα- σε όλη την Ελλάδα.\nΤο φωτογραφικό του στυλ θυμίζει κάτι μεταξύ φωτορεπορτάζ και ντοκιμαντέρ, με το ανθρωποκεντρικό στοιχείο πάντα στο επίκεντρο.\nΦωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά ΜΜΕ του εξωτερικού, ενώ τον περασμένο Οκτώβριο μία δική του λήψη επιλέχθηκε ως «φωτογραφία της ημέρας» από το National Geographic.\nΜπαίνοντας σε αυτόν τον κόσμο όμως είδα πολλές γνώριμες εικόνες. Μου ήρθαν αναμνήσεις απ' όταν ήμουν παιδί. Αυτά τα είχα ξαναζήσει. Πλέον φωτογραφίζω με την καρδιά μου. Αφήνω την καρδιά μου να «φωνάζει». Δεν με νοιάζει καμία γεωμετρία, καμία αποφασιστική στιγμή\nΣτη συνέντευξη που ακολουθεί παρουσιάζει μέρος της δουλειάς του και μιλάει για τα πρότυπά του, τις επιρροές του, τα θέματα που του αρέσει να φωτογραφίζει και απαντά στο αν τα social media και τα smartphones αλλοιώνουν την τέχνη της φωτογραφίας.\n— Πες μας λίγα πράγματα για εσένα. Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη φωτογραφία; Τι κάνεις αυτή την περίοδο;\nΑυτή τη στιγμή κοιτάζω που αξίζει να πάω να φωτογραφίσω τον 15 Αύγουστο (σε συνεργασία πάντα με την Blue Star Ferries που μου χορηγεί τα ταξίδια στους προορισμούς της). Επίσης, προετοιμάζομαι για την έκθεση «Ήθος. Εικόνες από μια άλλη Ελλάδα» που εγκαινιάζεται τον ερχόμενο Νοέμβριο στο Μουσείο Μπενάκη, με εικόνες δικές μου και του συνεργάτη μου στην Reflex Photographers και τη διαδικτυακή εφαρμογή Pculiar.com.\nΌλα, όμως, ξεκίνησαν το 2010 όταν μπήκα στην σχολή φωτογραφίας. Τότε «γεννήθηκα» φωτογραφικά. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δασκάλους μου στην ακαδημία της Leica στην Αθήνα. Μου άνοιξαν το μυαλό και τα μάτια, μου έδειξαν τον δρόμο. Θυμάμαι που έλεγα ότι δεν θέλω να πάω σε σχολή φωτογραφίας για να μην μου αλλάξουν το μυαλό. Νόμιζα ότι ήξερα.\nΠριν πάω στη σχολή και για 10 χρόνια ήμουν αυτοδίδακτος. Την πρώτη μου συμβουλή όμως την έχω πάρει από τον πατέρα μου.\nΌταν ξεκίνησα να παιδεύομαι με την φωτογραφία και με έβλεπε να αγχώνομαι συνήθιζε να μου λέει: «να φωτογραφίζεις ότι σου αρέσει και όπως σου αρέσει. Αν αρέσει σ' εσένα θα αρέσει σ' όλους».\n— Ποιους φωτογράφους θεωρείς ως πρότυπά σου και με ποιο τρόπο σε έχουν επηρεάσει μέχρι σήμερα;\nΤον Νίκο Οικονομοπουλο, τη Vivian Maier και την Diane Arbus. Δουλειά του Νίκου Οικονομόπουλου είδα για πρώτη φορά στην «Ιστορία Φωτογραφίας» που είχα μάθημα στη σχολή. Κατάλαβα αμέσως πόση δύναμη μπορεί να έχει μια φωτογραφία. Ήθελα να κάνω αυτό ακριβώς. Οπτική ποίηση. Οι ορατές πληροφορίες στην υπηρεσία της οπτικής ποίησης. Μελέτησα τη δουλειά του και την μελετάω ακόμα. Τι είδους μηχανές και τι φακούς χρησιμοποιεί, σε ποια μέρη έχει πάει για να φωτογραφίσει, τη θεματολογία του και τη σύνθεση των κάδρων του. Προσπάθησα να τον αντιγράψω.\nΈνας από τους ελάχιστους δρόμους που μπορεί να σε οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα είναι το να βρεις να λατρέψεις κάποιον φωτογράφο και να προσπαθήσεις να τον αντιγράψεις όσο πιο πιστά γίνεται. Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ. Εκεί ακριβώς που δεν θα τα καταφέρνεις, ξεκινάει το δικό σου έργο. Θεωρώ απαραίτητο να διανύσεις αυτόν τον δρόμο. Βρες τον αγαπημένο σου φωτογράφο και αντέγραψέ τον.\nΗ Vivian Maier και η Diane Arbus με επηρέασαν περισσότερο με τον τρόπο ζωής τους καθώς και με τη στάση και το σκεπτικό τους απέναντι στη φωτογραφία.\n— Κατά την ταπεινή μου άποψη, το φωτογραφικό σου στυλ θυμίζει κάτι μεταξύ φωτορεπορτάζ και ντοκιμαντέρ, με το ανθρωποκεντρικό στοιχείο πάντα στο επίκεντρο. Πώς επιλέγεις τα θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι και τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις;\nΤα θέματα καταπιάνομαι αφορούν κυρίως έθιμα. Όσο γίνεται περισσότερο θρησκευτικού περιεχομένου για να μπορώ να βγάζω ευκολότερα τις εμμονές μου.\nΟι εμμονές είναι το μοναδικό πράγμα που λείπει από την ιστορία της φωτογραφίας και έπρεπε να επιλέξω μια θεματολογία η οποία θα με βοηθήσει να φέρω τις δικές μου εμμονές στην επιφάνεια.\nΣτην αρχή ήθελα να φωτογραφίσω όλο τον κόσμο. Δεν γίνεται όμως έτσι. Έπρεπε να γίνω πιο συγκεκριμένος. Όσο πιο συγκεκριμένος γινόμουν, τόσο πιο πολύ προκαλούσα το γενικό ενδιαφέρον.\nΤα έθιμα είναι η αφορμή για να φωτογραφίσω. Θέμα μου θα έλεγα ότι είναι η ίδια η σύνθεση. Αν έχω σύνθεση, έχω τα πάντα. Είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να ενδιαφερθεί για ένα φωτογραφικό θέμα Το ανάποδο δεν θα γίνει ποτέ. Και ο ίδιος ο Θεός να μου παρουσιαστεί, θα προσπαθήσω να συνθέσω για να τον φωτογραφίσω, δεν θα τον φωτογραφίσω έτσι απλά.\nΆρα στην ουσία η θεματολογία μου, τα έθιμα, είναι η αφορμή για να συνθέσω και να βγάλω τις εμμονές μου. Οι εμμονές του κάθε φωτογράφου είναι αυτές που λείπουν από την ιστορία της φωτογραφίας και όχι η θεματολογία. Όλα έχουν φωτογραφηθεί και θα ξαναφωτογραφηθουν.\n— Στη δουλειά σου αποτυπώνεις συχνά εικόνες μιας άλλης πλευράς της Ελλάδας, εκείνης που παραμένει κοντά στην παράδοση και τις ρίζες της. Γιατί σε ελκύουν τόσο; Έχει να κάνει με τις καταβολές σου ή τις αναμνήσεις σου ως παιδί;\nΑυτά τα ερωτήματα άρχισαν να απασχολούν και μένα τον τελευταίο καιρό. Δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση αλλά σίγουρα έχω βιώματα από έθιμα και πανηγύρια. Έχει τύχει να μαζέψω από κάτω τα σκορπισμένα πεντοχίλιαρα που πετούσαν αυτοί που χόρευαν και τα έχω πάει στη φούστα της τραγουδιστριας. Στο τέλος μου έδωσε κι εμένα μερικά. Το έκανα και σε άλλο πανηγύρι αλλά εκείνη η τραγουδίστρια δεν μου έδωσε τίποτα (γέλια). Έχω φύγει άπειρες φορές ξημερώματα από πανηγύρια, μισοκοιμισμένος στην αγκαλιά των γονιών μου.\nΜεγάλωσα σε μια οικογένεια γεμάτη από ιστορίες με θαύματα. Διάβαζα βίους Αγίων. Κάτω από το μαξιλάρι μου είχα εικόνες, ήμουν παπαδοπαίδι στην εκκλησία του χωριού και δεν έχανα κατηχητικό. Αργότερα έπεσε στα χέρια μου ο Καζαντζάκης. Άλλες ιστορίες ζωντάνεψαν τότε μπροστά μου.\nΌταν ήμουν στην σχολή σκέφτηκα εντελώς πονηρά να μαζέψω εικόνες για το πορτοφόλιο μου από διάφορα ήθη κι έθιμα, μιας που γίνονται και πολλά στη βόρεια Εύβοια, τα οποία μου ήταν και εύκολα προσβάσιμα. Μπαίνοντας σε αυτόν τον κόσμο όμως είδα πολλές γνώριμες εικόνες. Μου ήρθαν αναμνήσεις απ' όταν ήμουν παιδί. Αυτά τα είχα ξαναζήσει.\nΠλέον φωτογραφίζω με την καρδιά μου. Αφήνω την καρδιά μου να «φωνάζει». Δεν με νοιάζει καμία γεωμετρία, καμία αποφασιστική στιγμή. Όταν καταφέρω να μη με νοιάζει ούτε η σύνθεση, ούτε το να αρέσουν οι φωτογραφίες μου θα ανέβω επίπεδο.\n— Τι εξοπλισμό χρησιμοποιείς και με ποιες κάμερες έχουν τραβηχτεί οι φωτογραφίες που βλέπουμε;\nΧρησιμοποιώ εξοπλισμό της Canon. Δύο σώματα full frame. Την Canon 6D κατά κύριο λόγο και σαν δεύτερο σώμα την Canon 5d Mark II με ευρυγωνιους φακούς στα 20mm και 24mm.\nΑπό τις φωτογραφιες που βλέπουμε μόνο δύο είναι από τις παλιές όταν χρησιμοποιούσα μια Sony και είναι με 35mm φακό. Οι περισσότερες είναι με τις Canon με 20mm και 24mm φακό.\nΚάποια στιγμή η Leica Γερμανίας μου έστειλε εξοπλισμό για να φωτογραφίσω έθιμα, έτσι μερικές είναι και με την Leica Q με τον 28mm φακό της. Πολλές από τις φωτογραφίες αυτές είναι δημοσιευμένες στο National Geographic, στο αμερικανικό Vice και σε πολλά άλλα ΜΜΕ στο εξωτερικό.\nΔεν τρελαίνομαι με τον εξοπλισμό απλά τον χρειάζομαι τόσο όσο να παίρνω το αποτέλεσμα που έχω φανταστεί και να είμαι ταυτόχρονα ευέλικτος. Ποτέ δεν είχα τον εξοπλισμό που θα ήθελα. Σημασία έχει να «γράψω» και όχι με τι θα το κάνω αυτό. Και ο Καζαντζάκης δεν με νοιάζει αν έγραφε με κάρβουνο ή με στυλό Parker. Δεν είναι ο εξοπλισμός που θα με κάνει καλύτερο αλλά το μάτι· γι' αυτό προτιμώ να επενδύω σε βιβλία, ταινίες, φωτογραφικά βιβλία, ταξίδια, παρά σε εξοπλισμό.\nΌταν ακούω να μου λένε για εξοπλισμό ξέρω ότι έχω να κάνω με ανθρώπους που είναι σε αρχικό στάδιο και νομίζουν ότι τους φταίει αυτό που δεν έχουν καλό αποτέλεσμα. Όταν ακούω να μιλάνε για λεφτά ξέρω ότι έχω να κάνω με επαγγελματίες και όταν ακούω να μιλάνε για φως-σύνθεση κάθομαι γιατί ξέρω ότι έχω να κάνω με πραγματικό φωτογράφο.\n— Τα σόσιαλ μίντια και τα smartphones έχουν αλλοιώσει ή ευνοήσει την τέχνη της φωτογραφίας; Υπό την έννοια ότι «βομβαρδιζόμαστε» καθημερινά με χιλιάδες εικόνες...\nΑυτές οι χιλιάδες εικόνες δεν είναι φωτογραφία, είναι αχταρμάς. Ο κόσμος είναι οπτικά αναλφάβητος. Αντί να οργανώσει το χάος που βρίσκεται μπροστά του, σηκώνει απλά το κινητό ή την κάμερα και πατάει το κλικ.\nΦωτογραφία για μένα είναι περιεχόμενο και το «ντύσιμο» αυτού με την κατάλληλη φόρμα. Πρέπει να ανακαλύψεις την τάξη κάτω απ την φαινομενική αταξία του κόσμου. Και ο κόσμος εκεί έξω είναι γεμάτος από τέτοιου είδους τάξη. Εμείς φταίμε αν δεν την βλέπουμε.\nΜας δίνεται ένα μεγάλο όπλο που είναι οι τέσσερις πλευρές του κάδρου. Εκεί μέσα θα πρέπει να γεννηθεί ένας καινούριος κόσμος, φωτογραφημένος πλέον. Ένας κόσμος που δεν θα μπορούσαμε να δούμε με γυμνό μάτι. Ποιος τα προσέχει αυτά; Πάλι καλά υπάρχουν δυνατοί φωτογράφοι στην Ελλάδα. Δεν μπορεί εμείς να είμαστε τόσο άτυχοι και αυτοί τόσο τυχεροί, κάτι κάνουν καλά.\nΗ φωτογραφία σαν τέχνη, και τι είναι τέχνη είναι μεγάλη κουβέντα, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Αυτός ο «βομβαρδισμός» είναι κάτι άλλο, δεν είναι φωτογραφία. Προχωράω στον δρόμο και ακούω κόσμο να λέει "έβγαλα φωτογραφία και δεν μου αρέσει". Δεν είναι τόσο απλό πράγμα να γεννήσεις κάτι καινούριο. Και πρόκειται, όντως, για γέννα.\n— Πώς μπορεί κανείς να μάθει να βλέπει αυτό που οι άλλοι αγνοούν;\nΘέλει δουλειά, πολύ δουλειά. Πιστεύω πολύ στη δουλειά. Το ταλέντο καλό είναι, αλλά από μόνο του δεν αρκεί. Τις περισσότερες φορές είναι αυτό που σε κρατάει από το να μη δουλέψεις αρκετά. Ίσα ίσα, αν έχεις ταλέντο πρέπει να δουλέψεις διπλά. Να μελετήσεις θεωρία και πρακτική πάνω στην φωτογραφία. Να φωτογραφίζεις συνέχεια. Να διαβάζεις λογοτεχνία. Να βλέπεις ταινίες. Να ταξιδεύεις. Να δεις αξιόλογη φωτογραφία.\nΌλα αυτά πρέπει να τα κάνεις όσο πιο συχνά γίνεται. Αν κάποιος αφιερώνει 8 ώρες την μέρα για να τα κάνει αυτά και κάποιος άλλος 10 ώρες, τότε ο δεύτερος θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου.\nΟ συνδυασμός αυτών, αλλά περισσότερο το να μπορέσεις να δεις από κοντά τη δουλειά αξιόλογων φωτογράφων είναι από τα βασικότερα.\nΜελέτησε παλιούς φωτογράφους, δες τη δουλειά τους και δώσε στον εαυτό σου ένα διάστημα 6 μηνών. Θα δεις μετά ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς σου θα έχει καλυτερέψει.\n— Ποια είναι η πιο αγαπημένη φωτογραφία που έχεις τραβήξει μέχρι σήμερα και γιατί;\nΘα αναφέρω -για να κάνω και τη διαφήμισή μου- τη φωτογραφία που ήταν τον περασμένο Οκτώβριο "φωτογραφία της ημέρας" στην ηλεκτρονική έκδοση του National Geographic και την είδαν εκατομμύρια μάτια σε όλο τον κόσμο.\nΠραγματικά, όμως, η αγαπημένη μου είναι μια φωτογραφία που έχω βγάλει τον συχωρεμένο τον πατέρα μου και που ποτέ δεν έχω δημοσιεύσει.\nΈχω καταφέρει να παντρέψω περιεχόμενο + φόρμα αλλά για εμένα η πιο αγαπημένη είναι αυτή που έχει και το πιο δυνατό περιεχόμενο, δηλαδή τον πατέρας μου, χωρίς καμία σύνθεση.\nΣκέφτομαι ότι από τότε που ξεκίνησα είμαι σε ένα μόνιμο ψάξιμο. Το έχω πάρει απόφαση ότι δεν θα καταλήξω ποτέ, απλά πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω.\n— Εκτός από το φωτορεπορτάζ, ασχολείσαι και με φωτογραφήσεις γάμων και κοινωνικών εκδηλώσεων. Είναι κάτι που επιλέγεις αποκλειστικά για βιοποριστικούς λόγους ή το βλέπεις ως μέρος της δουλειάς σου και προσπαθείς να προσδώσεις το δικό σου ύφος;\nΚαι τα δύο. Είναι ο μεγάλος μου χορηγός για να μπορώ να κάνω τα ταξίδια μουν και να φωτογραφίζω τα έθιμα ανά την Ελλάδα. Χωρίς αυτές τις φωτογραφήσεις δεν θα γινόταν. Απ την άλλη μεριά, όμως, ο γάμος είναι ένα έθιμο. Ένα έθιμο που σε κάθε τόπο γίνεται και με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς γίνεται στη Θράκη και στη Μακεδονία και αλλιώς στην Κρήτη ή την Κάρπαθο.\nΤις ίδιες καταστάσεις που συναντώ στα ταξίδια μου, συναντώ και στους γάμους. Το ύφος που θα καταγράψω σ' έναν γάμο είναι το ίδιο με αυτό που θα καλύψω κι ένα έθιμο. Μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος με ρεπορταζιακό και ντοκουμενταρίστικο στυλ. Είμαι ένας απλός παρατηρητής που τυχαίνει να έχει μια καλή φωτογραφική μηχανή και ξέρει να χειρίζεται το φως.\n— Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες για έναν φωτογράφο στις μέρες μας;\nΝα μπορεί να είναι οικονομικά ανεξάρτητος ώστε να δημιουργεί προσωπικό έργο. Ποτέ όμως οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες.\nΠότε δεν είχα τα λεφτά για να κάνω τα πρότζεκτ που σχεδίαζα, ποτέ δεν είχα τον φωτογραφικό εξοπλισμό που ήθελα, ποτέ δεν είχα τον χρόνο.\nΣκέφτηκα τι θα ήθελαν να φωτογραφήσω αν κάποιος μου πλήρωνε όλα τα έξοδα και αυτό έκανα. Δεν χρησιμοποιώ ποτέ καμία φθηνή δικαιολογία για τον εαυτό μου. Αν δεν κάνω κάτι, μόνο εγώ θα φταίω.\nΠερισσότερες πληροφορίες για τον Μιχάλη Παππά, τη δουλειά του και τα έθιμα που έχει φωτογραφήσει μπορείτε να βρείτε στο pculiar.com. Τον ερχόμενο\n«Αmerica in a Trance»: Ένας Έλληνας φωτογραφίζει την άλλη πλευρά της Αμερικής\nΟ ελληνικής καταγωγής φωτογράφος, Νίκος Γ. Καλλιανιώτης , μιλά στο LiFO.gr για το νέο του φωτογραφικό πρότζεκτ, το οποίο έχει ήδη γίνει αφιέρωμα σε μεγάλα αμερικανικά μέσα όπως η «Washington Post» και το «Esquire»\nΟρίων 4.8.2018 | 23:20


Αρχική σελίδα Προγράμματα Καλλιτεχνικές ομάδες Ομάδα Δημιουργικής Κίνησης\nΕξερευνούν τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να χρησιμοποιήσουν το σώμα τους, να ζωγραφίσουν γραμμές και καμπύλες στο χώρο, κινούμενοι ελεύθερα με όλες τις δυναμικές. Αυτό σημαίνει ότι χορεύουν δημιουργώντας σχέσεις με το σώμα τους, τα σώματα των συγχορευτών τους, το χώρο γύρω τους και το χώρο που διανύουν. Στην ομάδα αυτή έχουν όλοι τη δυνατότητα να παίξουν με το ρυθμό, να εξερευνήσουν την κινητική τους φαντασία, να βιώσουν τη χαρά και τη δυναμική της ομάδας και να ανακαλύψουν πως «Όλα Μπορούν Να Είναι Χορός».\nΑπό το Δεκέμβριο του 2004 η ομάδα λειτουργεί στο χώρο του θεάτρου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών με την πρωτοβουλία και τη συμμετοχή και των φοιτητών της Σχολής.\nΜέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει στο κοινό ένα ανοιχτό μάθημα στο Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραυμόνδου Ντάνκαν και ένα εργαστήρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που οργάνωσαν οι «Ανοιχτοί Ορίζοντες» στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Επίσης έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στην ημερίδα «Πολιτιστική και Αθλητική Δραστηριότητα Ατόμων με αναπηρίες» που οργάνωσε το ΥΠΠΟ - Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Πολεμικό Μουσείο.\nΉδη η ενεργός παρουσία της ομάδας μέσα στον πιο καταξιωμένο εικαστικό εκπαιδευτικό φορέα της χώρας είναι μία μεγάλη επιτυχία και δίνει τη δυνατότητα να περάσουν πολλά θετικά μηνύματα για την αναπηρία. Ένα ακόμη πολύ πετυχημένο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε τον Απρίλιο του 2005 με ένα συνεργατικό εργαστήρι της ομάδας της VSA Hellas και μιας ομάδας χορού παιδιών ηλικίας νηπιαγωγείου. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα συνεχίστηκε και μέσα σε σχολεία.\nΤο «fotosoma» είναι το πρόγραμμα που πραγματοποιήσαμε το έτος 07-08 με την συνεργασία της ΑΣΚΤ και των φοιτητών του εργαστηρίου Φωτογραφίας. Ξεκίνησε τον Ιανουάριο 07 ως ερευνητικό εργαστήρι με θέμα την «έρευνα της σχέσης της φωτογραφίας και της κίνησης».\nΣτο εργαστήρι αυτό συμμετείχαν 5 χορευτές με κινητική αναπηρία από το εργαστήρι χορού της Very Special Arts Hellas, 5 φοιτητές της ΑΣΚΤ από το εργαστήρι φωτογραφίας της ΑΣΚΤ με την συναίνεση του Υπεύθυνου Καθηγητή και 4 χορευτές της ομάδας χορού ΑγγελόΣκονη.\nΣτη συνέχεια του προγράμματος με τη βοήθεια της χρηματοδότησης που πήρε η ομάδα Χορού ΑγγελόΣκονη απ΄το Ιδρυμα Ι.Φ. Κωστόπουλου και την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, προχωρήσαμε στην παραγωγή και την παρουσίαση του ομώνυμου χοροθεατρικού έργου.\nΗ ομάδα συνεχίζει τη λειτουργία της στο χώρο της ΑΣΚΤ και είναι πάντα ανοικτή σε νέα μέλη ανεξάρτητα από τον τύπο αναπηρίας που έχουν.\nΠροβολή φωτογραφιών που στη συνέχεια περιγράφονται για άτομα με προβλήματα όρασης\nπρόβα για την παράσταση fotosomaδύο χορευτές με φόρμες, ένας άνδρας ξαπλωμένος μπρούμυτα στο πάτωμα χαλαρώνει ενώ μία κοπέλα στέκεται όρθια από πάνω του σε στάση πάλης.\nΠεριγραφή για άτομα με προβλήματα όρασης 10 φωτογραφιών που εμφανίζονται διαδοχικά σε μορφή διαφανειών\nΕικόνα 1. Πρόβα για την παράσταση Φωτόσωμα. Δύο χορευτές με φόρμες, ο ένας είναι άνδρας ξαπλωμένος μπρούμυτα στο πάτωμα χαλαρώνει ενώ μία κοπέλα στέκεται όρθια από πάνω του σε στάση πάλης\nΕικόνα 2. Πρόβα για την παράσταση Φωτόσωμα. Δύο χορευτές με φόρμες, ένας άνδρας καθιστός στο πάτωμα και μία κοπέλα όρθια σε κλασσική στάση μπαλαρίνας\nΕικόνα 3. Εργαστήρι Φωτόσωμα. Τρεις χορευτές, ο ένας σε αναπηρικό καρότσι και δύο φωτογράφοι με τις κάμερές τους δημιουργούν ένα χορευτικό σύμπλεγμα\nΕικόνα 4. Εργαστήρι Φωτόσωμα. Ενας χορευτής μπρούμυτα στο πατωμα με χέρια και πόδια σε έκταση ενώ μία φωτογράφος ξυπόλυτη με φόρμα χορού είναι πολύ κοντά του σε βαθύ κάθισμα και τον φωτογραφίζει\nΕικόνα 5. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Ενας χορευτής με εμφανή αναπηρία στα κάτω άκρα είναι γονατιστός και στηρίζεται στα χέρια του. Μία χορεύτρια ξυπόλυτη έχει περάσει πάνω από το κεφάλι του κοιτώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση. Με το αριστερό της πόδι πατάει στο πάτωμα ενώ με το δεξί λυγισμένο στηρίζεται στον αριστερό ώμο του. Τα χέρια της σηκωμένα συμπληρώνουν την χορευτική φιγούρα. Δύο άλλοι χορευτές, δεξιά και αριστερά στο βάθος, κάνουν ανεξάρτητες χορευτικές κινήσεις καθιστοί. Όλοι φορούν άσπρα ή μαύρα ρούχα χορού και πίσω τους διακρίνεται μία λευκή μεγάλη οθόνη\nΕικόνα 6. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Χορευτές και χορεύτριες πάνω στη σκηνή κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις και κάποιοι από αυτούς συναντιούνται. Δύο χορευτές κινούνται με αναπηρικό αμαξίδιο. Όλοι φοράνε καθημερινά ρούχα: τζιν παντελόνια και κοντομάνικα μπλουζάκια. Στο βάθος της σκηνής υπάρχει μια οθόνη προβολής στην οποία προβάλλεται μια φωτογραφία με έντονο κόκκινο χρώμα.\nΕιικόνα 7. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Μια φωτογράφος κάθεται γονατιστή στο πάτωμα και τραβάει φωτογραφία έναν χορευτή και δύο χορεύτριες. Ο χορευτής με το ένα χέρι κρατάει ένα κόκκινο μπαστούνι και με το άλλο αγκαλιάζει από πίσω την μία χορεύτρια που στέκεται με τα χέρια σταυρωμένα. Η άλλη χορεύτρια ακουμπάει το δεξί χέρι στο μάγουλο της πρώτης και το αριστερό λυγισμένο στην μέση ενώ ποζάρει στον φακό. Στο βάθος της σκηνής φωτογράφοι τραβάνε φωτογραφίες άλλους χορευτές.\nΕικόνα 8. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Μία χορεύτρια έχει κατέβει στο πάτωμα και στηρίζεται στα δυο της χέρια. Ένας χορευτής έχει κατέβει από το αναπηρικό του αμαξίδιο στο πάτωμα και κάθεται απέναντί της με το σώμα του στραμμένο προς την δεξιά πλευρά. Από πάνω τους όρθια στέκεται και τους κοιτάζει μια χορεύτρια που κρατάει ένα κόκκινο μπαστούνι. Το σώμα της δημιουργεί σκιά στον άσπρο τοίχο. Ακριβώς από πίσω της κρύβεται το σώμα μιας άλλης χορεύτριας απ΄την οποία φαίνονται μόνο τα δυο της χέρια πάνω στον τοίχο.\nΕικόνα 9. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Μια χορεύτρια σχηματίζει στον άσπρο τοίχο σκιές με τα παραμορφωμένα δάχτυλά της.\nΕικόνα 10. Πρόβα από την παράσταση Φωτόσωμα. Φλουο φωτογραφία δύο χορευτών σε κίνηση. Ο χορευτής καθισμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο με τα χέρια του γυρνάει την ρόδα του αμαξιδίου του. Η χορεύτρια\nΤελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 15 Φεβρουάριος 2013 23:54


Συγχαρητήριο μήνυμα του Επιμελητηρίου Καρδίτσας\nΟ ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης στη συνεστίαση της ΤΕ Καρδίτσας του ΚΚΕ\nΕξιχνιάστηκε πέντε περιπτώσεις απάτης σε βάρος Αγροτικού Συνεταιρισμού και εταιρείας εμπορίας φρούτων\nΑΟ Καρδίτσα: Ανοιχτή Γενική Συνέλευση ενόψει με προσπάθεια διεύρυνσης\nΓΣ Σοφάδων: Ανακοίνωση - Καταγγελία για το παιχνίδι με την ΑΕΛ\nΟι κορυφαίοι τριποντέρ στον 2ο Όμιλο της Α1 ΕΣΚΑΘ 2019-20 (8η αγωνιστική)\nΟ πίνακας σκόρερ στο 2ο Όμιλο της Α1 ΕΣΚΑΘ 2019-20 (8η αγωνιστική)\nPrevious Article Συνεδρίαση συμβούλιου δημοτικής κοινότητας Συνεδρίαση συμβουλίου δημοτικής κοινότητας\nΤο Επιμελητήριο Καρδίτσας συγχαίρει τα επανεκλεγέντα Περιφερειάρχη κ. Κώστα Αγοραστό, τους εκλεγέντες Δημάρχους του Νομού Καρδίτσας και όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους συναδέλφους επιχειρηματίες και μη. Εύχεται σε όλους δύναμη, κουράγιο και καλή επιτυχία στο έργο τους.\nΞεχωριστά συγχαρητήρια απευθύνει στον Σύμβουλο του Επιμελητηρίου Καρδίτσας κ. Κώστα Ζυγογιάννη που εκλέχθηκε πρώτος σε ψήφους (στο συνδυασμό του κ. Κώστα Παπαλού) Δημοτικός Σύμβουλος Καρδίτσας. Συγχαίρει επίσης όλους τους υποψηφίους συναδέλφους επιχειρηματίες, που δεν εκλέχθηκαν. Ο καλός αγώνας, δεν είναι ποτέ «χαμένος» αγώνας.


ΠΑΝΑΓΙΑ και ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ είναι ήδη σε επιστράτευση για το plan B της Ελλάδος. | ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(Ι)\n– θα με πάρετε και εμένα πάτερ μου;\nΚαι στον δρόμο έπιασαν την κουβέντα για αυτά που συμβαίνουν στις ημέρες στην πατρίδα μας. Ο ξένος παπάς τότε του είπε:\n– να πεις στους Έλληνες να μην φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η ΠΑΝΑΓΙΑ.\nΤα έχασε ο άλλος, αυτό μόνο δεν περίμενε και του λέει -παππούλη ποιος είσαι του λόγου σου; Και του απαντάει ο άλλος\n– εγώ είμαι ο Κοσμάς ο Αιτωλός και χάθηκε, έφυγε πάραυτα.\nΤουλάχιστον η Παναγίτσα τον Άγιο Κοσμά, τον Άγιο των σκλάβων, τον πραγματικό Ελευθερωτή των Ελλήνων τον έστειλε να μας πει… στους δύσκολους καιρούς που περνάμε το ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΜΗΝΥΜΑ ¨ότι ΑΥΤΗ είναι στο τιμόνι της Ελλάδος¨\nΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ; Η εικόνα της Ιεροσολυμίτισσας δεν σηκωνόταν γιατί ήταν βαριά! Παρουσιάστηκε η Παναγία σε μια γυναίκα και είπε: «ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ» Τρεις φορές έγινε απόπειρα να τη σηκώσουν οι μοναχοί που τη συνοδεύουν από τα Ιεροσόλυμα και η εικόνα δεν σηκώνονταν…\nΑ.Δ. Η πληροφορία στάλθηκε με email από αναγνώστη\nhttp://archangelosmichail.gr/Ιουλίου 18, 2015\nΚαι γνωρίζουμε ότι οι ΑΡΧΑΓΓΕΛΙΚΕΣ δυνάμεις υπηρετούν την ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ. Έτσι παραμονή της Εορτής της Κοιμήσεως συνέβη ένα εξαιρετικό περιστατικό για το οποίο και αρθρογραφήσαμε με τον τίτλο ¨Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ φαίνεται να αποτρέπει τουρκικό πολεμικό σκάφος φέτος παραμονή της ΠΑΝΑΓΙΑΣ.¨\n– η έκπληξη μου μεγάλη αλλά αποκορυφώθηκε όταν μαζί με τους άλλους λουόμενους είδαμε ότι το τουρκικό επιβράδυνε την πορεία του και αμέσως έκανε αναστροφή επί τόπου για να φύγει από την ίδια πλευρά που εισήλθε.\n– αποφάσισα τότε να το φωτογραφίσω και να τραβήξω αυτές τις φωτογραφίες .\n– βρε τους τουρκαλάδες είπα μέσα μου, τι να σκαρώνουν παραμονή της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας και το μυαλό μου πήγε στον ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ.\n– έκανα ΠΑΝΑΓΙΑ στην Σύμη και επέστρεψα στην Αθήνα .\n– τις φωτογραφίες όμως δεν τις αποθήκευσα αμέσως και τις άφησα μέσα στο κινητό.\n– κάποια στιγμή τις αποθήκευσα στον υπολογιστή και από περιέργεια έπαιξα λίγο με την μεγέθυνση για να υποστώ την πρώτη ¨κρυάδα¨… όπως θες πες το ανατριχίλα .\n– και σε όλες τις φωτογραφίες εμφανίζεται πάνω από το τουρκικό πολεμικό σκάφος μια πανύψηλη αγέρωχη ανθρώπινη φιγούρα και μάλιστα να κραδαίνει με το δεξί του χέρι προς τα πάνω και με κίνηση προς τα κάτω μια ΡΟΜΦΑΙΑ.\n– δες και μόνο σου Κώστα και πες μου αν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ΑΥΤΟΣ που ανάγκασε τους Τούρκους σε άμεση αναστροφή πορείας; Ήταν πλέον η δικιά μου σειρά να ανατριχιάσω και να συγκινηθώ. Και στις παρατιθέμενες φωτογραφίες απεικονιζόταν η φιγούρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ να κραδαίνει πάνω από τους τούρκους την Ρομφαία του.\nΜΗ ΦΟΒΟΥ ΕΛΛΑΣ σε λίγο θα χαμογΕ(λ)λάς. Για σένα Ελλάδα καταστρώνεται σχέδιο στον Ουρανό για αυτό και πρέπει να είσαι ψύχραιμη και έτοιμη σε αυτό που έρχεται σε όλη την ανθρωπότητα.\nΣε εμάς απομένει ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ, ΝΑ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ,ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΙΛΟΤΙΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ.\n← Λόγος εις τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ\nΤαξιάρχης Μιχαήλ, ο σεμνός ιατρός των επίγειων κακών →\nOne thought on “ΠΑΝΑΓΙΑ και ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ είναι ήδη σε επιστράτευση για το plan B της Ελλάδος.”\nΠαράθεμα: ΠΑΝΑΓΙΑ και ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ είναι ήδη σε επιστράτευση για το plan B της Ελλάδος. - Orthodoxia


Ισοπαλία στο ντέρμπι και ψάχνει ένα θαύμα για την πρόκριση… - Sportsmagazine\nΤο πρώτο του θετικό αποτέλεσμα κατέκτησε ο ΝΟ Ρεθύμνου, παίρνοντας τον βαθμό της ισοπαλίας (10-10) απέναντι στον ΠΑΣ Φοίβο, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής της Β’ φάσης της Β’ Εθνικής Ανδρών.\nΣε παιχνίδι για γερά νεύρα εξελίχθηκε το 2ο ματς της Ρεθυμνιώτικης ομάδας, όπου έφτασε πολύ κοντά στη νίκη και στο «εισιτήριο» για την τελική φάση. Όμως, οι δύο ομάδες παρέμειναν στην ισοπαλία και όλα θα παιχτούν στην τελευταία αγωνιστική του Ομίλου.\nΣυγκεκριμένα, ο ΝΟΡ θέλει νίκη με αρκετά γκολ διαφορά απέναντι στον ΝΟ Σύρου και ταυτόχρονα ήττα του Φοίβου από την πρωτοπόρο και αήττητη ΧΑΝΘ για να μπορέσει να πάρει τη μεγάλη πρόκριση. Το εν λόγω ματς θα διεξαχθεί σε λίγη ώρα (15.00), ενώ το ΧΑΝΘ – Φοίβος θα κλείσει την αυλαία στις 16.30.\nΝΟ Ρεθύμνου (Γιάννης Παναγιωτάκης): Χριστοδουλάκης Σπ., Χατζάκης, Σταυρουλάκης 1, Πετυχάκης Ι., Λιαναντωνάκης, Κανδυλάκης, Τζαγκαράκης, Ασουμανάκης, Παναγιωτάκης 3, Γιουλούντας, Παπαδάκης 5, Λιμπιτάκης 1, Μπερνιδάκης, Χριστοδουλάκης Μ., Μαλλιωτάκης.\nΧΑΝΘ 6 2-0-0 21-15\nΠΑΣ Φοίβου 4 1-1-0 18-16\nΝΟ Ρεθύμνου 1 0-1-1 14-18\nΝΟ Σύρου 0 0-0-2\nΣχετικά θέματαtop newsΒ ΕθνικήΒ' ΦάσηΘεσσαλονίκηΝαυτικός Όμιλος ΡεθύμνουΝΟΡΠοσειδώνιο


Το δικό της love story περιγράφει η Ασπασία ( Σούλα) από το Περιστέρι σύμφωνα με το zougla.gr και την καταθεσή της στους αστυνομικούς, όπου περιγράφει με το δικό της τρόπο την σχέση τους πως αναπτύχθηκε κλπ παραδέχεται οτι του έδωσε το κινητό ρολόι ,οταν δικαζόταν στο Πειραία, που ήταν και το "διαβατήριο" για την οργάνωση της απόδρασης την δεύτερη φορά με το ελικόπτερο πάνω απο τα μαγειρία του των φακών κορυδαλλού.\n«Θέλω να σας πω -αναφέρει η Σούλα- ότι τον Αλκέτ τον αγαπάω και του είχα πει να πάει να παραδοθεί και να μη ζεί σαν κυνηγημένος. Διαμένω με τους γονείς μου και τα δυο ανήλικα παιδιά μου στο Περιστέρι. Πριν από έξι χρόνια χώρισα με τον άνδρα μου γιατί έμπλεξε με γυναίκες. Από τότε μεγαλώνω μόνη μου τα δυο μου παιδιά. Με τον Αλκέτ γνωρίστηκα πριν από πέντε χρόνια σε μια καφετέρια. Βγήκαμε μαζί 2-3 χρόνια και μετά κάναμε σχέση. Δεν μου είχε δημιουργήσει κανένα πρόβλημα και μετά από έναν χρόνο άκουσα στις ειδήσεις πως τον κατηγορούν για φόνο. Όταν μπήκε στη φυλακή σταμάτησαν οι μεταξύ μας επικοινωνίες. Μετά από πολλούς μήνες άρχισε να μου τηλεφωνεί. Όσο καιρό ήταν στη φυλακή τον είχα επισκεφθεί δυο φορές στο Ναύπλιο. Απ' όταν ήρθε στον Κορυδαλλό δεν τον είχα επισκεφθεί ποτέ γιατί δεν με άφηναν οι δεσμοφύλακες. Για την απόδραση με το ελικόπτερο δεν μου είχε πει τίποτε και το έμαθα από τις ειδήσεις».\nΗ Σούλα, έχοντας απέναντί της τα ψυχρά βλέμματα των αστυνομικών, δεν διστάζει να παραδεχθεί πως, μετά την πρώτη κινηματογραφική απόδραση του Ριζάι, συναντήθηκε μαζί του μία φορά. Στο ραντεβού ο δραπέτης εμφανίστηκε μετεμφιεσμένος.\n«Από τη στιγμή που απέδρασε -λέει η Σούλα - πάντα μου τηλεφωνούσε που και που και με ρωτούσε τι κάνω; Πάντα μου τηλεφωνούσε αυτός με απόκρυψη. Για την απόδραση ποτέ δεν μου είπε τίποτα, ούτε εγώ φυσικά τον ρώτησα κάτι. Βρεθήκαμε μια φορά στα Goody’s στο Χαϊδάρι. Με το που τον είδα δεν τον γνώρισα, γιατί είχε βάψει τα μαλλιά του ξανθά. Μιλήσαμε για κανένα δεκάλεπτο και μετά έφυγε…».\nΗ συνέχεια είναι εξίσου εντυπωσιακή. Η ξανθιά γυναίκα καταφέρνει, στη δίκη για την πρώτη απόδραση, που γίνεται στον Πειραιά, να περάσει στον Αλκέτ ένα ρολόι - κινητό τηλέφωνο.\nΟ Ριζάι επιστρέφει μαζί με τον Βασίλη Παλαιοκώστα στον Κορυδαλλό και αρχίζουν τις… απόρρητες κλήσεις στην Ασπασία Μητροπία. Η 33χρονη εμφανίζεται ως «Αλεξάντροβα από τη Βουλγαρία», νοικιάζει το ελικόπτερο και υποχρεώνει τον πιλότο να πετάξει πάνω από τα μαγειρεία των φυλακών."