Από την πολυκατοικία στο τετράγωνο: Ένα μοντέλο επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου και του ιδιωτικού – Αριστερή Κίνηση Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων\nΗ παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάστηκε στην Αρχιτεκτονική Ε.Μ.Π. τον Φλεβάρη του 2014, με επιβλέποντες τους Σ.Σταυρίδη και Δ.Παπαλεξόπουλο και σύμβουλο τον Π.Βασιλάτο\nA. Δημόσιο/Ιδιωτικό Αθήνα\n«Το να ζεις μια απόλυτα ιδιωτική ζωή, σημαίνει πάνω απ’ όλα να έχεις στερηθεί πράγματα που είναι απαραίτητα για μία πραγματικά ανθρώπινη ζωή: να έχεις στερηθεί την πραγματικότητα του να σε βλέπουν και να σε ακούν οι άλλοι, να έχεις στερηθεί μία «αντικειμενική» σχέση μαζί τους που συμβαίνει όταν έρχεσαι σε επαφή και διαχωρίζεσαι από αυτούς μέσα απ’ τη διαμεσολάβηση ενός κοινού αξιακού κώδικα, να έχεις στερηθεί τελικά τη δυνατότητα να πετύχεις κάτι πιο μόνιμο, απ’ την ίδια την επιβίωση» [Hannah Arendt 1958]\nΗ σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, τόσο σαν έννοιες, όσο και σαν χωρικές διατάξεις, εκφράζεται με μία τέτοια ποικιλία διευθετήσεων, που μόνο στατική δε μπορεί να χαρακτηριστεί. Το αστικό περιβάλλον μπορεί σε μεγάλο βαθμό να γίνει αντιληπτό ως αποτύπωση αυτής σχέσης, ως μια υλική μορφή νοηματοδότησής της. Η παρατήρηση και ερμηνεία του αστικού περιβάλλοντος, είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από την κατανόηση αυτής της σχέσης. Όσο οι πολιτιστικοί, κοινωνικοί, οικονομικοί κλπ παράγοντες που διαμορφώνουν μια κυρίαρχη/ηγεμονική αντίληψη για αυτήν τη σχέση μεταβάλλονται, διαπιστώνουμε πως αυτή παίρνει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο χώρος δεν αποτελεί μόνο μια αντανάκλαση των παραπάνω παραγόντων, αλλά διαθέτει μια αναπαραγωγική δύναμη, που τον τοποθετεί στο ενεργητικό πεδίο των κοινωνικών διεργασιών. Υπ’ αυτήν την έννοια οποιαδήποτε χωρική παρέμβαση, όντας μία διαπραγμάτευση αυτής της σχέσης, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποτελεί τελικά μια τοποθέτηση πάνω στην οργάνωση των κοινωνικών σχηματισμών.\nΕρωτήματα όπως: τι είναι ο δημόσιος χώρος; ποια είναι το απαράβατα όρια της ιδιωτικότητας; τι ορίζεται ως ιδιωτική και τι ως δημόσια περιουσία; κλπ. δεν έχουν μια μονοσήμαντη απάντηση τόσο στον ιστορικό χρόνο όσο και στις διάφορες γεωγραφικές περιοχές του κόσμου.\n/Συνοπτική ιστορική εξέλιξη των εννοιών\nΓια την Hanna Arendt , ο τρόπος που ορίζεται η δημόσια και ιδιωτική πραγματικότητα, είναι καθοριστικός για το πως δομούνται οι κοινωνικοί σχηματισμοί. Η Αρχαία Αθήνα, αποτελεί για την Arendt τη χρονική και χωρική συνθήκη όπου για πρώτη φορά στο Δυτικό πολιτισμό, ο διπολισμός αυτός εμφανίζεται ως συγκροτητικός για την πολιτική οργάνωση μιας κοινωνίας. Το ιδιωτικό (ίδιον) νοείται ως η φροντίδα για την επιβίωση στα πλαίσια της οικογένειας, ως ο κόσμος της αναγκαιότητας. Παρότι θεωρούταν δευτερεύσουσας σημασίας σε σχέση με το δημόσιο, δεν αποσυγκροτήθηκε, γιατί αποτελούσε την προϋπόθεση, για τη συμμετοχή στα κοινά. Η εσωτερική του λειτουργία όμως, σε αντίθεση με το δημόσιο, ήταν προ-πολιτική. Η χρήση βίας στο εσωτερικό του οίκου, δε ήταν μεμπτή αν εξυπηρετούσε τη διασφάλιση των «αναγκαίων». Η ύπαρξη δούλων ή η θέση της γυναίκας, δεν θεωρούνταν κάτι το αντιφατικό για την αρχαία ελληνική δημοκρατία μιας και τοποθετούνταν εκτός της σφαίρας της πολιτικής, δηλαδή εκτός του δημόσιου χώρου. Η ιδιωτικότητα, για τα δεδομένα της Αρχαίας Αθήνας δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά περιορισμός και στέρηση. Το δημόσιο (κοινόν) θεωρείται ως η σφαίρα στην οποία λαμβάνει χώρα ο «πολιτικός βίος», ως ο κόσμος της ελευθερίας. Η πόλη, είναι ο τόπος όπου το «δημόσιο» (το πολιτικό) παίρνει υλική μορφή. Όσοι συμμετέχουν στην πόλη (στη δημόσια σφαίρα) θεωρούνται ίσοι, ανεξάρτητα αν στην ιδιωτική τους ζωή, είναι οι ίδιοι, φορείς ανισότητας. Για να έχει κάποιος το δικαίωμα συμμετοχής στο «δημόσιο», πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει εξασφαλίσει το «ιδιωτικό», να μπορεί δηλαδή να επιβιώνει αυτόνομα. Το πολιτικό (δημόσιο), δεν ήταν το πεδίο όπου θα διευθετούνταν οι συνθήκες που εξασφαλίζουν την ιδιωτική ευημερία. Αντιθέτως, η ίδια η συμμετοχή στο δημόσιο/πολιτικό βίο, ως τέτοια, ήταν η απόλαυση της «καλής ζωής». Ο ιδιωτικός πλούτος δεν είχε κάποια αυτόνομη σημασία, αλλά ήταν το μέσο για τη συμμετοχή στα κοινά.\nΤην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η διάκριση του ιδιωτικού με το δημόσιο φαίνεται να διατηρεί πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Αρχαία Αθήνα. Εδώ το δημόσιο, πέρα από τόπος απόλαυσης και «καλής ζωής», έχει έντονη συμβολική διάσταση. Στο δημόσιο χώρο, προβάλλεται το «μεγαλείο» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέσω της μνημειώδους αρχιτεκτονικής. Απ’ την άλλη, οι Ρωμαίοι σε αντίθεση με τους Έλληνες, φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο ιδιωτικό. Θεωρούσαν, πως οι δύο πραγματικότητες, του δημόσιου και του ιδιωτικού, δε μπορεί παρά να υπάρχουν σε ισορροπία. Για τους Ρωμαίους, ο «οίκος», δεν ήταν απλά τόπος συγκέντρωσης πλούτου, που επέτρεπε τη συμμετοχή στα κοινά, αλλά χώρος στον οποίο αναπτύσσονταν η ενασχόληση με την τέχνη και την επιστήμη. Δεν είναι τυχαίο, πως στη Ρώμη συναντάμε το φαινόμενο των ιδιαίτερα ανεπτυγμένων πνευματικά δούλων. Έτσι, παρότι δούλοι υπήρχαν και στις δύο περιπτώσεις, φαίνεται πως στη Ρώμη, ο «οίκος» ήταν για το δούλο, ότι ήταν η «res publica» (το δημόσιο) για τους Ρωμαίους πολίτες. Στη Ρώμη, με λίγα λόγια, διατηρήθηκε μια αρκετά ισορροπημένη σχέση στη σημασία που δίδονταν στο δημόσιο και στο ιδιωτικό.\nΣτη διάρκεια του Μεσαίωνα, με την άνοδο των επαγγελματικών οργανώσεων, των συντεχνιών, και γενικά τη συγκέντρωση όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων γύρω απ’ την κατοικία, οι ανθρώπινες σχέσεις μοντελοποιούνται στη βάση του «οικιακού». Εδώ το «κοινό καλό» δεν είναι συνδεδεμένο με την ύπαρξη μιας πολιτικής (δημόσιας) πραγματικότητας, αλλά με την ικανοποίηση των κοινών (υλικών και πνευματικών) συμφερόντων μιας ομάδας ατόμων, όπου «αν ο καθένας κάνει σωστά τη δουλειά του», αυτή επιτυγχάνεται. Η επικράτηση της Χριστιανικής ηθικής, ως ηγεμονικής ιδεολογίας, αφήνει έντονα το αποτύπωμά της, υποδεικνύοντας σαν ιδανικό υποκείμενο, το άτομο το οποίο με την «καλοσύνη» και την πίστη του, εξασκεί μία ταπεινή, ενάρετη ζωή. Η κρίση όμως για το καλό και το κακό, για την ταπεινότητα ή μη, μπορεί να προέλθει μόνο απ’ το Θεό, και κατ’ επέκταση τις γραφές και τους κανόνες της Χριστιανισμού. Έτσι, οποιαδήποτε πράξη τοποθετείται εκτός του πλαισίου της αναγκαιότητας (αυτό που στην αρχαιότητα ήταν «δημόσιο») δεν μπορεί να έχει δημόσιο/πολιτικό χαρακτήρα (μιας και θα έπαυε να είναι μια ταπεινή πράξη), αλλά είναι πλέον μια μοναχική «συνομιλία» με ένα υπερβατικό Υποκείμενο, το Θεό. Ενώ λοιπόν, στο εσωτερικό του οίκου και στις δραστηριότητες που τον περιβάλλουν, οι νέες ηθικές αξίες ορίζουν, ανώτερα επίπεδα ισότητας των ανθρώπινων σχέσεων (γυναίκες, δούλοι), η δημόσια σφαίρα, άρα και η πολιτική, υποχωρεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτή η υποχώρηση και εν τέλει, αποδόμηση της δημόσιας σφαίρας κατά την Arendt, συμβαίνει ιστορικά όταν επικρατεί μια γενικευμένη αντίληψη, πως ο κόσμος οδηγείται στο «τέλος» (όπως συνέβη με την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).\nΣύμφωνα με την Arendt, η Νεωτερικότητα, απ’ την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό έως το μοντερνισμό του 19ου και 20ού αιώνα, αποτέλεσε μια τομή στον τρόπο που ορίζεται η σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Την ολοκλήρωση αυτής της τομής, η Arendt, τη βλέπει στην ανάπτυξη της μαζικής κοινωνίας και της μαζικής κουλτούρας του 20ού αιώνα. Παρότι, η νεωτερικότητα αποτελεί την ιστορική περίοδο που ο δημόσιος χώρος, σχεδιάζεται και αντιμετωπίζεται ως ένα ειδικό πεδίο μελέτης, είναι συνυφασμένη με τη διαδικασία ανάπτυξης ενός νέου μοντέλου ζωής, που συμπίπτει με τη σταδιακή μετάβαση απ’ το σύστημα της φεουδαρχίας στον καπιταλισμό. Το σημαντικό, δεν είναι μόνο η ύπαρξη, η ποσότητα ή ο σχεδιασμός του δημόσιου χώρου αλλά κυρίαρχα το φορτίο σημασιών που τον περιβάλλουν. Η ανάπτυξη του ανθρωπισμού ως κυρίαρχη ιδεολογία, πέρα απ’ την κατοχύρωση δικαιωμάτων και ελευθεριών για τα άτομα, συνοδεύτηκε από μία αρκετά διαφορετική διαπραγμάτευση της έννοιας του δημοσίου. Πλέον, το υποκείμενο αναφοράς, είναι ο Άνθρωπος και τα δικαιώματά του. Ενώ, λοιπόν στην Αρχαία Αθήνα η «ιδιώτευση» αποτελούσε στέρηση και αποκλεισμό από την απόλαυση της επιθυμητής δημόσιας/πολιτικής ζωής, για τη νεωτερικότητα είναι στοιχείο των θεμελιωδών ελευθεριών του ανθρώπου. Παράλληλα, σε αντίθεση με το ρόλο που είχε η εργασία στην Αρχαία Αθήνα, ως μια διαδικασία χαμηλής σημασίας που δεν είναι άξια δημόσιου λόγου, πλέον παίρνει τη θέση της κεντρικής ανθρώπινης δραστηριότητας.\nΣύμφωνα με την Arendt το νεωτερικό αξιακό πλαίσιο, που παίρνει την καθοριστική του μορφή με το μοντερνισμό, δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο που νοείται το δημόσιο και το ιδιωτικό. Περισσότερο, θολώνει το όριο ανάμεσα στη μία και στην άλλη πραγματικότητα, ενώ αναδύεται μια νέα που έρχεται να αντικαταστήσει τον προηγούμενο διπολισμό. Αυτή για την Arendt είναι το «κοινωνικό». Ο δημόσιος βίος, ή η πολιτική, είναι κεντραρισμένη γύρω απ’ τον κόσμο της αναγκαιότητας, αυτό που στην αρχαιότητα περιορίζονταν στο ιδιωτικό. Η παραγωγή, το εμπόριο, η κατανάλωση, είναι κεντρικές έννοιες γύρω απ’ τις οποίες εκτυλίσσεται η δημόσια ζωή στο μοντέρνο κόσμο. Για την Arendt αυτό αποτελεί μια μορφή «ιδιωτικοποίησης» της δημόσιας σφαίρας. Πλέον ο δημόσιος χώρος έχει κυρίαρχα, λειτουργιστικά χαρακτηριστικά και έχει χάσει τη δύναμή του να συγκεντρώνει, να συσχετίζει και να διαχωρίζει τους ανθρώπους. Αντίστοιχα, η ανησυχία για το ιδιωτικό, ο κόσμος της αναγκαιότητας, τα ιδιωτικά συμφέροντα φαίνεται να είναι τα μοναδικά πράγματα που αποτελούν κοινό τόπο ανάμεσα στους ανθρώπους στο δημόσιο βίο. Αν η δημόσια πραγματικότητα συγκροτείται ως αντικείμενο μέσα απ’ τις πολλαπλές θεάσεις των υποκειμένων, τότε όταν αυτές περιορίζονται σε μία (τον «κοινό τόπο» της μοντέρνας κοινωνίας) τότε το δημόσιο χάνει την υπόστασή του. Η εξουσία του άντρα-μονάρχη στον αρχαίο αθηναϊκό οίκο, έχει πλέον αντικατασταθεί απ’ την «ανώνυμη» διακυβέρνηση της μαζικής κοινωνίας στο όνομα του «κοινού σκοπού», του «κοινού στόχου». Η ισότητα ανάμεσα στα άτομα δεν αποτελεί την αφετηρία ενός πλουραλισμού κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών πρακτικών (Αρχαία Ελλάδα – «αίεν αριστεύειν») αλλά είναι το αποτέλεσμα της κανονικοποιητικής λειτουργίας του κομφορμισμού. Ο ιδιωτικός πλούτος, δεν έχει τη σημασία που είχε η ιδιωτική ιδιοκτησία στην αρχαιότητα ως μέσο συμμετοχής στα κοινά, αλλά έχει μια αυταξία, και πλέον αποτελεί μια κυρίαρχη γλώσσα κοινωνικών συμβολισμών. Αποτελεί πεδίο δημόσιου προβληματισμού, όπου η εξασφάλισή του για τους ανθρώπους εμφανίζεται σαν το βασικό διακύβευμα για την πολιτική. Το «κοινωνικό», με όλες τις αρνητικές έννοιες που του αποδίδονται από τη Arendt, είναι μία ηγεμονική συνθήκη για τις μοντέρνες κοινωνίες, που με την ανάδυσή του καταστρέφει ταυτόχρονα τη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα.\nΠροχωρώντας στη μετανεωτερική εποχή, παρατηρούμε μια αντιφατική διαδικασία. Απ’ τη μία, αναπτύχθηκε τόσο στο επιστημονικό, όσο και στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο μία έντονη κριτική για τις αλήθειες και τα δεδομένα της νεωτερικότητας και συγκεκριμένα του μοντερνισμού. Κριτικάροντας το πολιτισμικό υπόδειγμα της μαζικής κουλτούρας-μαζικής κοινωνίας και την αντίληψη του Κράτους-εγγυητή του «κοινού σκοπού», ανοίχτηκαν νέοι δρόμοι για τον επαναπροσδιορισμό του δημόσιου-ιδιωτικού, αλλά και του τι ορίζεται ως «πολιτικό». Απ’ την άλλη όμως, αυτή η μεταστροφή, τουλάχιστον έτσι όπως εκφράζεται στο σύγχρονο πλαίσιο ζωής, δεν οδήγησε σε μία άμβλυνση των προβλημάτων που ήρθε να επιλύσει, αλλά μάλλον σε μία όξυνση. Μπορεί για την ιδιωτική σφαίρα πχ το δικαίωμα στη διαφορά, ως μία κατ’ εξοχήν ατομική/ιδιωτική επιλογή να θεωρείται αδιαπραγμάτευτο, όμως πρέπει παράλληλα να κατανοείται μέσα στο πλαίσιο της ανάπτυξης των νέων υποκειμενοποιητικών (και απο-υποκειμενοποιητικών) τεχνολογιών της σύγχρονης κοινωνίας ελέγχου. Η «επανάσταση» του ατομικού, δε μεταφράστηκε σαν μία εκ νέου συγκρότηση του δημόσιου, ως ένα πραγματικά πολυ-θεατό αντικείμενο, αλλά μάλλον ως ολοκλήρωση μιας διαδικασίας εξατομίκευσης. Το δικαίωμα στη διαφορά και στον αυτοπροσδιορισμό, φαίνεται να χάνει το νόημά του όταν περιορίζεται στο δικαίωμα στην εξατομικευμένη κατανάλωση. Στο αφηρημένο επίπεδο της κυρίαρχης ιδεολογίας, οτιδήποτε συλλογικό, που δε σχετίζεται με το Κράτος και τους θεσμούς του, αντιμετωπίζεται καχύποπτα ως μία δυνητική μορφή επιβολής στο κοινωνικό σώμα. Ακόμα και το ίδιο το κράτος, όταν στη μοντέρνα εκδοχή του εμφανιζόταν ως ο εγγυητής του κόσμου της αναγκαιότητας (του «κοινού ιδιωτικού»), τουλάχιστον διαπερνώνταν από μία σύγκρουση διαφορετικών πολιτικο-ιδεολογικών αφηγήσεων. Στο μετανεωτερικό πλαίσιο, η υποχώρηση αυτών των συγκρούσεων, άνοιξε το δρόμο για μια περαιτέρω τεχνοκρατικοποίηση του κράτους. Τώρα, μοιάζει περισσότερο παρά ποτέ, ως ρυθμιστής των αδιαπραγμάτευτων δυνάμεων της οικονομίας. Η πολιτική, στη μετανεωτερική εποχή, αν την εξετάσουμε με βάση την αρχαιοελληνική έννοια, είναι στην πιο α-πολιτική μορφή της. Το δημόσιο, παρότι στον αρχιτεκτονικό/πολεοδομικό σχεδιασμό κατακτά κεντρική θέση, με την κριτική που ασκήθηκε στη μοντέρνα φονξιοναλιστική πολεοδομία, στην κυρίαρχη αντίληψη νοείται περισσότερο ως χώρος αναγκαστικών συναντήσεων στην καθημερινότητα της παραγωγής και της κατανάλωσης παρά ως το πεδίο του «πολιτικού βίου». Αν συνυπολογίσουμε, τη διεισδυτικότητα των υποκειμενοποιητικών μηχανισμών στην ιδιωτική σφαίρα, βλέπουμε πως αυτό που η Arendt ονόμασε «κοινωνικό», ως παράλληλη διάλυση του δημόσιου και του ιδιωτικού, γίνεται ακόμα πιο έντονο.\nΌσο αφαιρετικά κι αν παρουσιάζονται οι συσχετίσεις των δύο αυτών πραγματικοτήτων, είναι καθοριστικές για το πως αρθρώνονται οι κοινωνίες ακόμα και στη φάση της σημερινής εποχής. Η ιστορική αναδρομή στη σημασία που αποδίδονταν σ’ αυτές τις έννοιες, βοηθάει αφενός στο να απεγκλωβιστούμε από μία μονοσήμαντη-εμπειρική αντιμετώπιση αυτής της σχέσης, και προχωρώντας, στο να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την πολλαπλότητα που παρουσιάζει όταν επιχειρείται να εξειδικευτεί σε συγκεκριμένες κλίμακες της κοινωνικής ζωής.\n/Ανθρωπολογική διάκριση επιπέδων\nΑπό μια ανθρωπολογική σκοπιά, μπορούμε να περιγράψουμε μια κατηγοριοποίηση του δημόσιου και του ιδιωτικού, προκειμένου να εμβαθύνουμε στον τρόπο που αλληλοδιαπλέκονται ή αλληλοαποκλείονται, παράγοντας μεταξύ τους σχέσεις και έννοιες. Μια πρώτη μεθοδολογική παρατήρηση, είναι πως σε αντίθεση με το τρόπο και τις λέξεις που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε μιλώντας για το χώρο, το δημόσιο και το ιδιωτικό δε συγκροτούν μια σχέση άσπρου-μαύρου. Οι διαβαθμίσεις και οι ποικιλίες που συναντώνται ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες αποτελούν ένα ιδιαίτερο πεδίο αναφοράς.\nΣύμφωνα με τον Richard Woditsch :\nΙδιωτική σφαίρα – Πρόκειται για την πραγματικότητα του εγκεφάλου, της σκέψης, των συναισθημάτων κλπ. Σε αυτήν τη περίπτωση ιδιωτικό εννοείται ότι βρίσκεται εντός του σώματος του υποκειμένου. Το σώμα είναι το όριο, ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Συνήθως βρίσκει την έκφρασή της σε χώρους ατομικούς, αλλά και στο δημόσιο χώρο (πχ πάρκο, βιβλιοθήκη κλπ) ως εκδηλώσεις ιδιωτικών στιγμών σε δημόσιες συνθήκες.\nΠροσωπικός χώρος – Πρόκειται για το χώρο γύρω απ’ το ανθρώπινο σώμα, την προέκταση της υποκειμενικής πραγματικότητας, το φυσικό όριο γύρω απ΄ το οποίο συμβαίνει η διάδραση με άλλους ανθρώπους. Μια αρχή της ανάπτυξης της σχέσης ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Αποτελεί μια «φορητή επικράτεια». Η κοινωνικότητα ξεκινά απ’ τον προσωπικό χώρο. Δεν μπορεί να οριστεί χωρίς την ύπαρξη του ¨άλλου». Αποτελεί σχετικό και όχι απόλυτο μέγεθος.\nΟ Edward Hall προτείνει τέσσερα είδη διαπροσωπικών συσχετίσεων: οικείος, προσωπικός, κοινωνικός, δημόσιος (proxemics – reaction bubbles 1966). Αφορούν την επιθυμητή κατάσταση επικοινωνίας.\nΙδιωτική ιδιοκτησία – Ο ορατός και στατικός χώρος της ιδιωτικής σφαίρας. Χωρικοποίηση του ιδιωτικού. Έχει «σύνορα» και είναι νομική οντότητα. Ο Gavison προσπαθώντας να δώσει ένα ευρύτερο νόημα, βλέπει την ιδιωτικότητα ως «περιορισμένη προσβασιμότητα» και την αναλύει σε τρία μέρη: μυστικότητα, ανωνυμία, απομόνωση. Αν κάτι από αυτά παραβιαστεί, η ιδιωτικότητα χάνεται. Εδώ το «ιδιωτικό» έχει υλική, κοινωνικά αναγνωρίσιμη, έκφραση.\nΕπικράτεια – Η συνεχής άσκηση ελέγχου σε ένα φυσικό χώρο από ένα άτομο ή μία ομάδα. Εδώ η νομική ιδιοκτησία δεν είναι απαραίτητη. Η επικράτεια προκύπτει περισσότερο σαν ένα είδος οικειοποίησης του χώρου. Αλλά και ως μια μορφή αφηρημένης έκφρασης της οικονομικής, νομικής ή θεσμικής εξουσίας πάνω στο χώρο. Είναι τόποι στους οποίους αναμένονται συγκεκριμένοι κώδικες συμπεριφοράς ανάμεσα στα άτομα (πρόσβαση). Ο Altman προτείνει τρία επίπεδα επικράτειας με βάση τη διάρκεια της «κατοχής» της, την αίσθηση της ιδιοκτησίας που δημιουργείται στους χρήστες, το μέγεθος της οικειοποίησης/εξατομίκευσης και την πιθανότητα υπεράσπισης αν παραβιαστεί: Πρώτο (πχ σπίτι, γραφείο) – μονιμότητα, αυξημένος έλεγχος/οικειοποίηση, υπεράσπιση. Δεύτερο (πχ αίθουσα διδασκαλίας) – μέτριος έλεγχος/οικειοποίηση, προσωρινότητα. Τρίτο (πχ παραλία) – χαμηλός έλεγχος, δύσκολα «υπερασπίσιμος»\nΌριο – Μέσο διάκρισης του ιδιωτικού με το δημόσιο. Όσο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως διαχωριστικό άλλο τόσο πρέπει να το βλέπουμε και ως σημείο συνομιλίας/επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Το όριο αποτελεί ένα κατώφλι.\nΚατοικία – Είναι η χωρική μονάδα που συνδυάζει ένα πλήθος χαρακτηριστικών της ιδιωτικής σφαίρας. Παρέχει προσωπικό χώρο, επικράτεια και προστασία. Εκτός από ατομικό «καταφύγιο» είναι παράλληλα και μια κοινωνική μονάδα. (Σήμερα) Συνδυασμός ιδιωτικού, ημι-ιδιωτικού, ημι-δημόσιου χώρου. Η εσωτερική οργάνωση των χώρων της κατοικίας, ακόμα και αν δεν εκφράζεται με σκληρά όρια, δείχνει πως είναι βαθιά εξαρτημένη απ’ τη δημόσια σφαίρα (το έξω). Ο επισκέπτης αποτελεί το συμβολισμό της δημοσιότητας μέσα στο ιδιωτικό. Ως εκ τούτου κατοικία δε μπορεί να αντιμετωπιστεί εξ ολοκλήρου ως ιδιωτικός χώρος. (Αρχές Νεωτερικότητας) Μετά το τέλος του Μεσαίωνα οι κατοικίες, από μεγάλα σπίτια με κοινόχρηστους χώρους, παίρνουν τη μορφή μικρών ξεχωριστών οικημάτων, προσαρμοζόμενες στο αίτημα για δικαίωμα στην ιδιωτική περιουσία. Αυτό είχε την αντανάκλαση του και στην εσωτερική οργάνωση των οικημάτων με περαιτέρω ιδιωτικούς χώρους/δωμάτια. Η εξέλιξή αυτή οδήγησε και στα διαμερίσματα των σύγχρονων πολυκατοικιών, συγκροτώντας τελικά πολύ διαφορετικές μορφές κοινωνικότητας.\nΑποτελεί ένα άθροισμα σημασιών γύρω απ’ τις έννοιες κοινωνία και κράτος, στις διάφορες κλίμακες που συναντώνται. Λόγω της ασάφειας που συνοδεύει τον ορισμό αυτών των εννοιών, προτείνεται ο προσδιορισμός του «δημόσιου» να συμβαίνει εξαρτώμενος απ’ το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξετάζεται, να ορίζεται δηλαδή ως το αρνητικό της ιδιωτικής σφαίρας στα διάφορα επίπεδα που αυτή εκδηλώνεται. Η δημόσια σφαίρα είναι ο χώρος όπου οι ατομικότητες ξεδιπλώνονται, συναντώνται και αναμορφώνονται.\nΌπως φαίνεται, το δημόσιο και το ιδιωτικό πρέπει να αναγνωστούν σε πολλαπλά επίπεδα προκειμένου να κατανοήσουμε τη δυναμική τους σχέση με το αστικό περιβάλλον. Ο τρόπος που πόλεις ή και ολόκληρες χώρες, διαμόρφωσαν τη σημερινή τους εικόνα, τη σημερινή τους όψη, ως θεατρική σκηνή στην οποία εκτυλίσσεται αυτή η σχέση, σαν καθοριστική συνθήκη της αστικής εμπειρίας είναι εξαιρετικά πολυπαραγοντικός, και δε θα μπορούσε να υποστηριχθεί μία ενιαία/οικουμενική αναλυτική προσέγγιση. Ακριβώς όπως η κυρίαρχη κουλτούρα, τα μοντέλα οικονομίας, η άρθρωση των κοινωνικών σχέσεων παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες, έτσι και ο χώρος (ίσως ακόμα περισσότερο) παίρνει διαφορετικά χαρακτηριστικά στους διάφορους κοινωνικούς σχηματισμούς.\n/Εξέλιξη τυπολογίας πολυκατοικιών\nΠρος το τέλος της δεκαετίας του ’20, θεσπίζεται μια σειρά νόμων, οι οποίοι υα πάιξουν ρόλο στη μετέπειτα οικοδομική πορεία της Αθήνας. Η αρχή γίνεται το ’23 με τον νόμο περί «σχεδίων πόλεων, κομών και συνοικισμών του κράτους και οικοδομής αυτών», ο οποίος ορίζει για πρώτη φορά μέσω ρυμοτομικών σχεδίων τη σχέση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Το ’27 ψηφίζεται ο νόμος περί «συστάσεως οικοδομικών συνετιαρισμών» και ακολούθως το διάταγμα περί «της κατ’ ορόφους ή διαμερίσματα ιδιοκτησίας» και τέλος το 1929 ψηφίζεται ο πρώτος Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός, το πρώτο δηλαδή συστηματικό κείμενο της τότε ελληνικής κτηριοδομικής νομοθεσίας. Στον ΓΟΚ αυτόν, ορίζονται για πρώτη φορά έννοιες και ρυθμίσεις που υπάρχουν μέχρι σήμερα και καθορίζουν το δομημένο περιβάλλον. Μπορούμε να πούμε ότι αυτές συμπυκνώνονται στα εξής:\nΣτον ΓΟΚ του 1929 ορίζεται το οικοδομικό τετράγωνο ως ελάχιστη μονάδα συγκρότησης της πόλης, κάτι το οποίο βέβαια ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε ως τέτοιο. Εισάγονται για πρώτη φορά συστήματα δόμησης στην πόλη (συνεχές, πανταχόθεν ελεύθερο, μικτό κ.α.). Ορίζεται ο ενιαίος συντελεστής δόμησης με αποτέλεσμα να μειώνεται η συνολική δομήσιμη επιφάνεια σε σχέση με το βασιλικό διάταγμα του ’22. Δεν καθορίζεται κάποιος συντελεστής κάλυψης και δεν απαιτείται ενιαίος ακάλυπτος χώρος με αποτέλεσμα ο κτισμένος όγκος να προκύπτει βάση των διατάξεων που αφορούν την ελεύθερη θέα και τον αερισμό των χώρων, με αποτέλεσμα η κάλυψη να φτάνει στο 80-90% του οικοπέδου, κάτι που αποτέλεσε το υψηλότερο ποσοστρό κάλυψης διαχρονικά. Προβλέπεται διάταξη για τον υπαίθριο χώρο ή για αυλή. Διαιρούνται και καθορίζονται τα ύψη σε δύο ειδών, το συνολικό ύψος και το ύψος της πρόσοψης, εισάγοντας δηλαδή σιγά σιγά την έννοια του ιδεατού στερεού. Υιοθετούνται μορφολογικά στοιχεία όπως έρκερ, τα οποία ποτελούν προεξοχές του όγκου της πολυκατοικίας, σαν κλειστοί εξώστες, και πιο συγκεκριμένα η πρόβλεψη είναι για δρόμους με πλάτος έως 7,5μ. έρκερ πλάτους έως 1,4μ. Προβλέπονται ανοικτοί εξώστες με πλάτος έως 1,10μ. και μήκος έως και τα 3/4 του συνολικού μήκους της πολυκατοικίας.\nΜεσω λοιπόν αυτών των νόμων και διατάξεων παρατηρείται από στατιστικά της εποχής ότι η χρηματοδότηση των νέων οικοδομών επιμερίζεται ως εξής: Το 76% των οικοδομών χρηματοδοτείται απ’ ευθείας από τον τελικό ιδιοκτήτη, μιας και είναι στόχος και αναγκαιότητα της εποχής να κατέχει ο καθένας το σπίτι του, αλλά και ως κατάλοιπο μιας προηγούμενης φάσης οικοδόμησης είναι σύνηθες να συμμετέχει ενεργά ο κάτοικος στην οικοδόμηση του σπιτιού του. Το 7% δομείται μέσω αντιπαροχής, η οποία εμφανίζεται αρχικά στα χρόνια του μεσοπολέμου, περισσότερο βέβαια με τη μορφή της παροχής οικοπέδου για ανέγερση πολυκατοικίας, παρά της αντιπαροχής ήδη κτισμένου οικήματος. Το 17% προβαίνει στην σύμπραξη για αυτοστέγαση, δηλαδή μαζεύονται οι μικροκεφαλαιούχοι και από κοινού συμπράττουν για να χτίσουν κάποια πολυκατοικία, στην οποία κατέχουν αντίστοιχα ποσοστά με τα αρχικά διατεθειμένα από αυτούς κεφάλαια.\nΣε αυτή την εποχή η κρατική σταρτηγική και παρέμβαση περιορίστηκε στην καθολική υποστήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μέσω της διαδικασίας της αντιπαροχής. Η διαδικασία αυτή. η οποία είχε αρχίσει την εμφάνισή της δειλά δειλά εδώ και δύο δεκαετίες περιγράφει μια συμφωνία ανταλλαγής μεταξύ ενός κατασκευαστικού επιχειρηματία, ο οποίος τις περισσότερες φορές διαθέτει ένα μικρό αρχικό κεφάλαιο, και μεταξύ ενός οικοπεδούχου – ιδιοκτήτη παλιάς κατασκευής, ο οποίος με τη σειρά του παρέχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του εδάφους ή του παλαιού κτίσματος. Ως αποτέλεσμα προκύπτει μια πολυκατοικία για κατοίκιση ή οικονομική εκμετάλλευση, η οποία καλύπτει και τα δύο μέρη της συμφωνίας. Τον επιχειρηματία γιατί κάνει μια χαμηλού κόστους επένδυση, η οποία αποδίδει απόλυτα και εγγυημένα, και τον ιδιοκτήτη γιατί χωρίς κανένα κόστος αυξάνει την περιουσία του αλλά και παρέχει στον εαυτό του ένα πιο σύγχρονο σπίτι για διαμονή.\nΗ διαδικασία αυτή σε μία περίοδο όπως η δεκαετία του ’50 όπου οι κρατικοί μηχανισμοί απέβλεπαν στη δημιουργία μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας, ήταν το μέσο για την επίτευξή της. Η οικοδομή ως επένδυση, ήταν προνομιακός χώρος διοχέτευσης των αποταμιεύσεων και ένα πολύ ευνοϊκό πεδίο οικονομικής δραστηριότητας των μικροαστικών στρωμάτων. Η διευκόλυνση των στρωμάτων αυτών και η προοπτική για άμεση και χωρίς κόπο και κόστος οικονομική ανέλιξη, οδήγησε σε μια ευρύτατη κοινωνική συναίνεση, η οποία συνοδεύτηκε και με μια πληθώρα ρυθμίσεων από πλευράς του κράτους γύρω από την κατασκευή όπως: Η ανοχή στην τυχαία κατάτμηση και μετέπειτα μεταπώληση της περιαστικής γης από τους οικοπεδούχους. Η ένταξη στο σχέδιο πόλης περιοχών με αυθαίρετες κατοικίες, με αποτέλεσμα και την κοινωνική ενσωμάτωση των ιδιοκτητών τους. Η απαλλαγή της αντιπαροχής από φορολογικές επιβαρύνσεις. Η υψηλή φορολόγηση της μεταβίβασης ακινήτων με αποτέλεσμα την αποθάρρυνση της αγοραπωλησίας μεταχειρισμένων κατοικιών ώστε να συμφέρει η αντιπαροχή. Οι ανύπαρκτοι έλεγχοι ποιότητας της κατασκευής, με αποτέλεσμα ποι εργολάβοι κατασκευαστές να συμπιέζουν το κόστος προς τα κάτω χωρίς καμία επίπτωση.\nΗ συγκυρία λοιπόν της δεκαετίας του ’50, οδήγησε μέσω της διεκόλυνση στην απόκτηση στέγης και μικρού κεφαλαίου, στην συρρίκνωσης μιας προηγούμενης εικόνας, όπου οι ευρύτερες περιοχές της Αθήνας απεικόνιζαν εντονότερα μια κοινωνική/ταξική κατανομή στον χώρο. Μέσω της συνεχούς ανοικοδόμησης με το παραπάνω μοντέλο η Αθήνα πλέον αποκτούσε μια ενιαία μορφή η οποία έτεινε να απαλείψει τα μέχρι πρότινος δύο άκρα (αριστοκρατικές – εργατικές περιοχές). Το αποτέλεσμα ήταν να αμβλυνθούν οι κοινωνικές διαιρέσεις στον χώρο και να κρυφτούν πίσω από την μεταπολεμική, πολλά υποσχόμενη, πολυκατοικία.\nΣτον ΓΟΚ του 1955, ο συντελεστής κάλυψης καθορίζεται στο 70% του οικοπέδου. Τα ρετιρέ μπορούν να είναι πολυάριθμα με μόνο περιορισμό την υποχώρησή τους κατά 2,5μ. από τον προκείμενο όροφο. Οι εσωτερικές αυλές καταργούνται, όπως επίσης και οι προηγούμενες διατάξεις του ’29 περί θέας και αερισμού των πολυκατοικιών. Ο φωταγωγός εκφυλίζεται στις ελάχιστες πλέον δυνατές διαστάσεις της τρύπας του 1,20μ. επί 1,20μ. (όλοι οι κατασκυαστές διατηρούν αυτές τις μίνιμουμ διαστάσεις). Τα μέγιστα ύψη καθορίζονται με βάση τη διαίρεση των τομέων. Ο συντελεστής δόμησης αυξάνεται με νόμο του 1968 επί χούντας κατά 20-40% για καλύτερο φωτισμό, αερισμό, ηλιασμό, κάτι που πραγματοποιείται μάλλον για λόγους εξαγοράς της κοινωνικής ειρήνης.\nΣτον ΓΟΚ του 1973 σε γενικές γραμμές επαναλαμβάνεται το προηγούμενο νομικό πλαίσιο, εμπλουτισμένο με νέους νόμους που εισάγουν τους όρους εμφάνισης του πύργου κατοικιών, κυρίως εκτός του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Η πολυκατοικία ανάγεται σε καθολικό πρότυπο οργάνωσης του χώρου, μιας και αυτή κάλυπτε τις ανάγκες εκείνης της εποχής, και σε επίπεδο στέγασης αλλά και σε υποσχόμενης κοινωνικής ανέλιξης. Η πολυκατοικία εξάλειψε μέσα στην ενιαία μορφή της την υπαρκτλή ως τότε χωρική ταξική διαίρεση της κοινωνίας και την εξέλιξε σε διαστρωμάτωση καθ’ ύψος. Τα δίπολα των εργατικών – αριστοκρατικών περιοχών, αλλά και των βιομηχανικών/εμπορικών περιοχών – περιοχών κατοικίας αναμείχθηκαν και επαναπροσδιορίστηκαν καθ’ ύψος. Πλέον στο εσωτερικό μιας τυπικής αθηναϊκής πολυκατοικίας του ’60 συναντάται τόσο μια ποικιλία χρήσεων, όσο και διαφορετικά επίπεδα πολυτέλειας ανάμεσα στα διαμερίσματα. Αυτή η κατάσταση υπό μία σκοπιά έδωσε ένα ενιαίο αισθητικό αποτέλεσμα στην εικόνα της πόλης, αναδεικνύοντας την πολυκατοικία ως κυρίαρχο μοντέλο αισθητικής, που διατηρούσε και αναπαρήγαγε τις αρχές του μοντέρνου κινήματος (αν και εκφυλισμένες) φτιάχνοντας έναν ενιαίο καμβά φόντου της πόλης.\nΑπό την άλλη πλευρά, η πολυκατοικία συμβολίζει τον θρίαμβο την ατομικότητας και της κοινωνικής αποξένωσης πάνω στο κουφάρι του (σε ένα βαθμό) ως τότε συλλογικού, με ότι ερμηνείες μπορεί αυτό να χωρέσει. Είτε αυτές οι ερμηνείες είναι η λογική ατομικού χτισίματος και της ατομικής διαπραγμάτευσης του καθενός για το πώς θα ωφεληθεί ο ιδιοκτήτης, είτε είναι η εσωστρέφεια που παράγει το μοντέλο της πολυκατοικίας με την ανύψωση του ατομικού διαμερίσματος – καταφυγίου, έναντι του εκφυλισμένου κοινόχρηστου – δημόσιου χώρου. Είτε ακόμα και με το ότι η πολυκατοικία με την επικράτησή της κατόρθωσε να πατήσει πάνω στη συλλλογική μνήμη των διαφορετικών χαρακτήρων και χρωμάτων της κάθε περιοχής και κατόρθωσε να καλλιεργήσει όνειρα πλουτισμού σε πολλά κομμάτια της κοινωνίας.\nΟ ΓΟΚ του 1985 εισάγει για πρώτη φορά την έννοια του ιδεατού στερεού, δεν περιορίζει τη μορφολογία των κτιρίων, καθώς και πριμοδοτεί την ύπαρξη συγκεκριμένων χώρων, όπως η πιλοτή και η κοινόχρηστη αίθουσα, με ποσοστό +40% επί της δομήσιμης επιφάνειας. Πριμοδοτεί επίσης την ύπαρξη ημιυπαίθριων χώρων και εξωστών με 20% επί του συντελεστή δόμησης. Προβλέπει την ελευθερία τοποθέτησης του κτιρίου μέσα στο οικόπεδο (με βάση πάντα το νοητό στερεό), χωρίς απαραίτητα να εφάπτεται στην οικοδομική γραμμή, με τον συντελεστή κάλυψης να παραμένει στο 70%. Προβλέπει ακόμα ως προς την τοποθέτηση της οικοδομής την υποχώρησή της προς τα μέσα, ώστ βάση του νοητού στερεού να προκύπτει ακόμα ένας τυπικός όροφος, αδιαφορώντας βέβαια για την επιβάρυνση του ακάλυπτου, ο οποίος μοιραία συρρικνώνεται. Προβλέπει τέλος μεγαλύτερους σε πλάτος εξώστες.\nΗ πιλοτή από τη δεκαετία του ’70 έχει αρχίσει να διαδίδεται, και τώρα γίνεται ευρέως διαδεδομένη, δίνοντας τη δυνατότητα πολύπλευρων συσχετίσεων ανάμεσα στον ακάλυπτο και τον δρόμο και αποτρέποντας παράλληλα την άμεση επαφή της κατοικίας με το δρόμο. Στην πράξη όμως δεν πήρε αυτά τα χαρακτηριστικά, κυρίως λόγω υλοποίησης (σχήμα, φωτεινότητα, ύψος, περιοριστικά κιγκλιδώματα, parking, κ.λπ.). Η συνεχής προμοδότηση συντελεστών κάλυψης και δόμησης, σαν κίνητρο από την πολιτεία για πιο βιώσιμες πολυκατοικίες και γειτονιές είχε εν τέλει αντίθετες συνέπειες. Τις περισσότερες φορές αυτό το κίνητρο χρησιμοποιήθηκε από τους εργολάβους, κατόπιν απαίτησης του κοινού, στην εξάντληση των δομίσιμων τετραγωνικών και οδήγησε στην προσαύξηση συνολικά του δομημένου περιβάλλοντος της πόλης. Οι όποιες νομικές προβλέψεις για ενεργό και ενοποιημένο τετράγωνο κατέληξαν να μην εφαρμόζονται, κάτω από τη σκιά της θεοποίησης του προσωπικού – ιδιωτικού χώρου και της υπέρμετρης ζήτησής του από τους μηχανικούς.\nΙδιαίτερο ρόλο στη δημιουργία της νέας πραγματικότητας της Αθήνας έπαιξε και το lifestyle των δεκαετιών του ’80 και του ’90, προβάλλοντας πρότυπα οικιακού καταναλωτισμού που μοιραία οδήγησαν σε έναν προσανατολισμό περισσότερο στο «μέσα» του διαμερίσματος της πολυκατοικίας (διακόσμηση, έπιπλα, χρώματα κ.λπ) και σε μια αδιαφορία για το «έξω» (κοινόχρηστοι χώροι, κ.λπ.). Χαρακτηριστικό της εποχής, που διαμόρφωσε το αθηναϊκό τοπίο είναι και η επιζητούμενη «μοναδικότητα» της κατασκευής. Με τον όρο αυτό περιγράφεται η συνολική απογοήτευση του κατοίκου – πελάτη από την «μονοτονία» και το «γκρίζο» της πολυκατοικίας του ’60 και η αναζήτηση στις νέες πια πολυκατοικίες της μοναδικής, απόλυτα «κεντροβαρικής» μορφής, που θα εξυπηρετεί και την «μοναδικότητά» του. Η κυρίαρχη αυτή λογική τροφοδότησε τη χρήση κάθε λογής χρωμάτων, μορφών, σχημάτων, παραδοσιακών στοιχείων ή και το συνδυασμό όλων μαζί, προς τέρψιν του αγοραστικού κοινού.\nΤο ερώτημα για τις δυνατότητες μίας νέας διαπραγμάτευσης της σχέσης δημόσιου-ιδιωτικού αποτελεί κεντρικό ζήτημα στην αναζήτηση μιας παρέμβασης (ή μεθοδολογίας παρέμβασης) στο αστικό περιβάλλον. Αν οι σύγχρονες πόλεις, έχουν πλέον μετασχηματίσει αυτόν το διπολισμό σε αυτό που η Arendt ονομάζει «κοινωνικό», τότε μέσα από ποια πραγματικά δεδομένα μπορούμε να επαναφέρουμε τις δύο αυτές έννοιες στο επίκεντρο του σχεδιασμού;\nO Henri Lefebvre, υιοθετώντας μια ανάλυση «διπλής όψης» για το πως συγκροτούνται οι πόλεις από τη νεωτερικότητα και μετά, κάνει αναφορά σε δύο παράλληλες διαδικασίες: την εκβιομηχάνιση και την αστικοποίηση. Απ’ τη μία έχουμε τον τρόπο με τον οποίο οργανώνει ο καπιταλισμός την παραγωγή, το εμπόριο, την κυκλοφορία και την κατανάλωση προϊόντων, ως κεντρικές δραστηριότητες της πόλης, ενώ απ’ την άλλη έχουμε όλες αυτές τις μη-παραγωγικές δραστηριότητες που συνεπάγεται η συγκέντρωση των ανθρώπων στα μητροπολιτικά κέντρα, που σύμφωνα με το Lefebvre εκτός από προϊόντα, παράγουν και έργα. Η μητροπολιτική συγκέντρωση για το Lefebvre δεν είναι μόνο ένα αποτύπωμα των νέων κοινωνικών-πολιτισμικών-οικονομικών δεδομένων, αλλά κυρίαρχα είναι ένα πεδίο συγκρούσεων. Αυτό που ο ίδιος ονομάζει «δικαίωμα στην πόλη» δεν είναι μόνο η διεκδίκηση περισσότερων ελεύθερων χώρων ή το δικαίωμα στην κατοικία. Είναι η γενικότερη αμφισβήτηση ενός πλαισίου ζωής, που καταστρέφει το συλλογικό, το μη-εμπορευματικό, την παραγωγή «έργου». Το δικαίωμα στην πόλη, μπορούμε να πούμε πως αποτελεί μια πρόταση επαναδιαπραγμάτευσης της σχέσης του ιδιωτικού και του δημόσιου, μέσα απ’ την αμφισβήτηση των κυρίαρχων νοηματοδοτήσεών τους. Αν το δικαίωμα στην πόλη, εκφράζεται στη διεκδίκηση του «αστικού», μπορούμε να δούμε μια άμεση σχέση με αυτό που η Arendt ορίζει ως «δημόσιο/πολιτικό». Τη διεκδίκηση ενός συλλογικού πλαισίου ζωής, που δεν είναι καθορισμένο απ’ τον κόσμο της αναγκαιότητας. Απ’ την άλλη, στην προβληματική του Lefebvre, η ιδιωτική σφαίρα της κατοικίας, αποτελεί ένα ιδιαίτερο πεδίο, όπου εκδηλώνεται το σύμπλεγμα εκβιομηχάνισης-αστικοποίησης. Αυτό σύμφωνα με τον ίδιο εκφράζεται με τη διάκριση του «habitat» και του «κατοικείν». Το habitat είναι η κατοίκηση, στην πιο ωμή έκφραση των κυρίαρχων πολιτιστικών προτύπων. Είναι όλες αυτές οι πρακτικές που αναπαράγουν στο πεδίο της καθημερινότητας τον ενδεδειγμένο τρόπο κατοίκησης του αστικού περιβάλλοντος. Αποτελεί ένα άθροισμα καταναγκασμών, εξαρτημένο απ’ τους ρυθμούς και τις απαιτήσεις της πόλης, ως τόπου παραγωγής προϊόντων. Έρχεται σε σύγκρουση με το «κατοικείν» που, όπως υποστηρίζει, είναι «η συμμετοχή σε μία κοινωνική ζωή». Πρόκειται μία σύνθετη κατάσταση, που διαπλέκεται με ένα πολύπλευρο τρόπο με τη δημόσια σφαίρα. Η αντίφαση habitat-κατοικείν στη σκέψη του Lefebvre μπορούμε να φανταστούμε πως αποτελεί ένα δυναμικό πεδίο όπου το «αστικό» μπορεί να επανακαθορίζεται.\nΠαρατηρούμε πως η πόλη, δυνητικά γίνεται το υλικό πεδίο όπου μπορούν να εκφραστούν αμφισβητήσεις απέναντι στα κυρίαρχα πρότυπα, είτε με την αναπαραγωγή παλαιότερων που έχουν διατηρηθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο, είτε με την αναζήτηση πρωτότυπων μορφών κατοίκησης. Για παράδειγμα, η αυθόρμητη μαζική κριτική σε αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζα αθηναϊκή πολυκατοικία» ή «τσιμεντούπολη», δεν είναι μόνο αντανακλάσεις των πολιτιστικών μεταβολών, που συνδέονται με την επικράτηση νέων κυρίαρχων μοντέλων, όπως πχ ο μεταμοντέρνος ιστορικισμός. Είναι παράλληλα και ένα κενό. Μια δυνατότητα ανάπτυξης νέων κοινωνικο-χωρικών πειραματισμών, που απαντούν με ένα αυτόνομο τρόπο στους αναδυόμενους μαζικούς προβληματισμούς. Το σημαντικό είναι πως παρά τους μηχανισμούς κανονικοποίησης, πειθαρχίας και ελέγχου που αναπτύσσουν οι σύγχρονοι κρατικοί μηχανισμοί, δε μπορούν να σταματήσουν την ανάπτυξη ανταγωνιστικών μητροπολιτικών πρακτικών, όταν διάφορα κοινωνικά υποκείμενα, είτε για λόγους επιβίωσης, είτε για λόγους άρνησης, είτε γιατί διεκδικούν μια διαφορετική κοινωνικότητα, δε μπορούν να ενσωματωθούν στα κυρίαρχα πρότυπα.\nΟι Negri και Hardt, αντιμετωπίζουν τη σύγχρονη μητρόπολη ως το ανάλογο του εργοστασίου για τη νεωτερικότητα. Το πλήθος, όντας το ανάλογο της εργατικής τάξης, πλέον δεν περιορίζει την ύπαρξή του μέσα στα όρια της παραγωγικής μονάδας. Αντίθετα, το σύγχρονο πλαίσιο παραγωγής απλώνεται σε όλη τη μητρόπολη σε πολλαπλά επίπεδα. Όπως το εργοστάσιο αποτέλεσε το σημείο όπου οι εργάτες, συγκεντρώθηκαν, κοινωνικοποιήθηκαν και οργανώθηκαν, έτσι η μητρόπολη λειτουργεί για το πλήθος. Δε φέρει μόνο τα αρνητικά του «κοινωνικού» για τα οποία μιλάει η Arendt, αλλά και τις δυνατότητες ανάπτυξης, του «κοινού», όπως ορίζεται απ’ τους Negri και Hardt. Τα «κοινά», αποτελούν υλικά ή άυλα αγαθά που συνεχώς κατασκευάζουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητα της μητρόπολης. Ξεχωρίζουν από αυτό που ορίζεται ως δημόσιο στις σύγχρονες κοινωνίες, όχι γιατί είναι ιδιωτικά, αλλά γιατί προκύπτουν μέσα απ’ την αυτενέργεια ή αυτοοργάνωση των κοινωνικών υποκειμένων, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους. Σύμφωνα με τον Harvey το δημόσιο, μπορεί να πάρει το χαρακτήρα του «κοινού» και μάλιστα ευνοεί την ανάπτυξή του, όταν τα κοινωνικά υποκείμενα το οικειοποιούνται. Η διεκδίκηση δημόσιου χώρου και η δημιουργία «κοινών», δεν είναι απλά παράλληλες, αλλά αλληλοδιαπλεκόμενες διαδικασίες. Στη μητρόπολη, οι Negri και Hardt, βλέπουν και μία άλλη διαδικασία, που ονομάζουν «απρόβλεπτη τυχαία συνάντηση». Είναι, η καθημερινή ακαθόριστη διαπλοκή των ατόμων στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο πλαίσιο παραγωγής, κατανάλωσης, κυκλοφορίας, ψυχαγωγίας κλπ. Ενώ μπορεί να είναι μην πάντοτε επιθυμητή, η μητρόπολη την επιβάλει με ένα δικό της ρυθμό, καταστρέφοντας πολλές φορές την κοινή ζωή του πλήθους. Φαίνεται πως και στην προβληματική των Negri και Hardt, η σχέση δημόσιου-ιδιωτικού παίζει καθοριστικό ρόλο, μιας και η παραβίαση του ενός ή του άλλου ορίου μπορεί να αφαιρέσει τη συνθήκη ύπαρξης ή γέννησης του «κοινού». Δεν είναι τυχαίο πως στη «συνάντηση» δίνουν αντίστοιχη έμφαση με το «κοινό».\nΟι έννοιες, του «κοινού», της «συνάντησης», του «κατοικείν», της «πόλης-έργου», μπορούν να εμπλουτίσουν τη συζήτηση γύρω απ’ το δημόσιο-ιδιωτικό, προσφέροντας εργαλεία για χωρικές παρεμβάσεις στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον που ευνοούν την ανάπτυξη αυτής της σχέσης, ως συνθήκη κοινωνικότητας, παρά αποκλεισμού, ως μια αναζήτηση του «πολιτικού βίου» με τα λόγια της Arendt, όπου τα άτομα δε θα αντιλαμβάνονται τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή ως μέσο για την ιδιωτική τους ευημερία, αλλά ως απόλαυση της ισότιμης συμμετοχής στη ζωή ενός συλλογικού υποκειμένου. Ακριβώς όμως επειδή η αρχιτεκτονική, δε μπορεί να εκβιάσει τέτοιες διαδικασίες (όπως μπορεί καλοπροαίρετα να θεωρούσε κάποτε), οφείλουμε να αντιληφθούμε τέτοιες παρεμβάσεις, ως πεδία/υποδοχές παρά ως σημαίνοντα αντικείμενα, ως δυναμικές/μεταβαλλόμενες μορφές παρά ως στατικές οντότητες. Για να ενεργήσει ένας χώρος με αυτό τον τρόπο, πρέπει πάνω απ’ όλα να προκύψει ως ανάγκη ή επιθυμία των υποκειμένων που θα τον κατοικήσουν. Απέναντι στις μεγάλες παρεμβάσεις που ανεξάρτητα απ’ τις προθέσεις που τις διέπουν, συνοδεύονται από μία βίαιη επιβολή πάνω στην αστική πραγματικότητα και πολλές φορές αποσκοπούν σε μία επαναδιευθέτηση, έλεγχο ή αξιοποίηση του προς όφελος της οικονομικής εξουσίας (πχ gentrification), αναζητάμε μεθόδους που ξεκινώντας απ’ το κυτταρικό, μπορούν πολλαπλασιάζονται μεταβάλλοντας το αστικό περιβάλλον μέσα απ’ την προθυμία των ίδιων των χρηστών του. Το αθηναϊκό αστικό τοπίο, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, διατηρεί μία σειρά από κοινά στοιχεία, που δικαιολογεί την ανάπτυξη «μοντέλων παρέμβασης» που επιδιώκουν να επαναδιαπραγματευτούν αυτή τη σχέση. Η αναζήτηση αυτή, προτείνουμε να γίνει πάνω στην ελάχιστη μονάδα, που συγκροτεί τον αθηναϊκό αστικό ιστό. Αυτό, όπως είδαμε έχει παραδόξως μια διττή φύση. Έχουμε το οικοδομικό το τετράγωνο (ως θεσμική μονάδα) και την πολυκατοικία (ως πραγματική μονάδα). Αυτή η ένταση, που παράγεται ανάμεσα σ’ αυτή τη σχέση, οι αντιφάσεις που τη διέπουν, αλλά και τα πρωτότυπα στοιχεία που κρύβει, αποτελούν το πεδίο πάνω στο οποίο μπορούμε να φανταστούμε μια αναδιάταξη των ορίων και πιθανόν μια γέννηση νέων χώρων που δεν είναι ούτε προέκταση των ιδιωτικών των κατοικιών, ούτε η αναπαραγωγή των ελαχιστοποιημένων,λειτουργικών κοινόχρηστων της πολυκατοικίας. Μπορούμε να φανταστούμε δηλαδή αυτή την επαναδιαπραγμάτευση μέσα από ένα μοντέλο δεσίματος των εσωτερικών στοιχείων του οικοδομικού τετραγώνου και ανάπτυξης εξωτερικών συσχετίσεων με το περιβάλλον, σε μία χρονικά δυναμική εφαρμογή.\nΟι περιοχές γύρω από το εμπορικό κέντρο της Αθήνας όπως τα Πατήσια, η Κυψέλη, η Αττική, οι Αμπελόκηποι, το Παγκράτι, κ.λπ., έχουν σε μεγάλο βαθμό διαμορφώσει τη σημερινή τους εικόνα μέσα από την επικράτηση της τυπικής αθηναϊκής πολυκατοικίας ως μοναδικό μοντέλο οικιστικής ανάπτυξης. Πρόκειται για περιοχές οι οποίες πέρα από μικρές διαφοροποιήσεις παρουσιάζουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Η επιλογή περιοχής που κάνουμε είναι ενδεικτική και η πρόθεσή μας είναι να συγκεντρώνει όσο το δυνατόν περισσότερα τυπικά χαρακτηριστικά αυτού του μοντέλου. Το Παγκράτι σε μεγάλο βαθμό ικανοποιεί αυτές τις απαιτήσεις μιας και στις διάφορες γειτονιές του συναντάμε παραλλαγές αυτού του μοντέλου που μπορούν να αποδώσουν μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για την ποικιλία που μπορεί να παρουσιάσει.\nΤο Παγκράτι είναι μια αρκετά πυκνοδομημένη περιοχή η οποία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος του Αθηναϊκού κέντρου. Διαμορφώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη σημερινή του όψη τις δεκαετίες ’50 – ’70. Είναι η εποχή όπου κτίζεται ο πιο διαδεδομένος τύπος αθηναϊκής πολυκατοικίας. Πρόκειται για τους κυβικούς όγκους με τα (δύο συνήθως) ρετιρέ στους τελευταίους ορόφους, τους μικρούς φωταγωγούς, τα ελαχιστοποιημένα έρκερ, τα στενά μπαλκόνια, τα ημιυπόγεια, τις σχετικά μεγάλες εισόδους και τους σκοτεινούς, μικρούς κοινόχρηστους χώρους. Βεβαίως συναντάμε και κάποια παραδείγματα προηγούμενων δεκαετιών, αλλά είναι ελάχιστα, όπως και κάποιες λαϊκές μονοκατοικίες που εντοπίζονται διάσπαρτες σε οικοδομικά τετράγωνα της περιοχής. Πολυκατοικίες τις δεκαετίες του ’80 – ’90, όπως και σύγχρονες, συναντώνται αρκετά συχνά, ιδίως στις γειτονιές που συνορεύουν με το Μετς και τον Βύρωνα. Με εξαίρεση την περιοχή γύρω από την πλατεία Βαρνάβα το ρυμοτομικό σχέδιο του Παγκρατίου είναι το τυπικό ορθοκανονικό που συναντάται στις γύρω περιοχές του κέντρου. Οι χρήσεις στα υπόγεια των πολυκατοικιών είναι κυρίως τοπικού εμπορίου, και ακολουθώντας μια σειρά δυναμικής: ψυχαγωγία/εστίαση, γραφεία, φαρμακεία, υπηρεσίες κ.λπ. Η πυκνότητα και τα είδη αυτών των χρήσεων δεν είναι ίδια σε όλο το Παγκράτι αλλά έχουν μια συγκεκριμένη κατανομή στον χώρο. Οι βασικοί οδικοί άξονες που διασχίζουν το Παγκράτι είναι οι: Υμηττού, Φιλολάου, Ερατοσθένους, Φορμίωνος και Σπ.Μερκούρη, ενώ η λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας αποτελεί το φυσικό όριο με την περιοχή του κέντρου.\nΗ σχέση με τους οδικούς άξονες, η πυκνότητα και τα είδη χρήσεων όπως και οι γειτνιάσεις με άλλες περιοχές, διαμορφώνουν διαφορετικά χαρακτηριστικά στις γειτονιές του Παγκρατίου. Μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερις κατηγορίες:\nα) εμπορικό κέντρο: εμπορική χρήση των ισογείων, ύπαρξη κάποιων μεγακαταστημάτων, στοές στις πολυκατοικίες\nβ) μεικτές γειτονιές: τυπική ρυμοτομία, ισορροπημένη σχέση χρήσεων ισογείων\nγ) Φιλολάου: οργανώνει αξονικά τοπικές χρήσεις, εκατέρωθεν κυρίως κατοικία\nδ) πλατεία Βαρνάβα: ρυμοτομική ιδιαιτερότητα – όχι τυπικά τετράγωνα. Δύο πλευρές. Η μία, κυρίως κατοικία με παραδείγματα σύγχρονων πολυκατοικιών. Η άλλη, μικτές χρήσεις.\nΟι κατηγορίες που διακρίνουμε βοηθούν στην κατανόηση των χαρακτηριστικών της περιοχής προκειμένου να εξετάσουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο το πώς εκφράζεται η ένταση της σχέσης που προσπαθούμε να επαναδιαπραγματευτούμε. Δεν αποτελούν απλώς υποκατηγορίες της περιοχής του Παγκρατίου, αλλά (κυρίως οι Α και Β) «είδη» γειτονιών που συναντάμε και στις υπόλοιπες περιφερειακές περιοχές του κέντρου. Μπορούμε επομένως να υποστηρίξουμε πως το μοντέλο που αναζητάμε μπορεί να βρίσκει εφαρμογή σε μια σειρά από αντίστοιχες γειτονιές, στο βαθμό που καλείται να επιλύσει κοινά προβλήματα σε παρεμφερή περιβάλλοντα. Με αυτό το σκεπτικό επιλέγουμε την περιοχή Β2 μιας και συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται σε αρκετές περιοχές της Αθήνας.\nΑποτελεί το όριο ανάμεσα στο οικοδομικό τετράγωνο και τον περιβάλλοντα χώρο. Εξυπηρετεί κυρίως την πεζή δημόσια κίνηση στην περίπμετρο του τετραγώνου και τη διανομή των κατοίκων στις πολυκατοικίες μέσω των εισόδων τους.\nΗ είσοδος είναι ο μεταβατικός χώρος ανάμεσα στο μέσα και το έξω της πολυκατοικίας. Συγκροτεί μια υβριδική κατάσταση δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Στην πρώτη κατηγορία παίρνει το χαρακτήρα της υπερυψωμένης εισόδου ανάμεσα στα ημιυπόγεια και στα ισόγεια, ενώ στη δεύτερη συνήθως συνδυάζεται με την pilotis. Στα ισόγεια των πολυκατοικιών της πρώτης κατηγορίας συναντώνατι κατοικίες και εμπορικές ή άλλες χρήσεις σε αντίστοιχα ποσοστά. Το ίδιο συμβαίνει και στη δεύτερη κατηγορία όταν δεν έχουμε pilotis. Στην τρίτη, εκτός από τον όγκο της μονοκατοικίας συνήθως υπάρχουν αυλές.\nΔημιουργούν ένα ενιαίο μέτωπο προς το εξωτερικό περιβάλλον, με βαθμιαία υποχώρηση στους τελευταίους ορόφους (ρετιρέ). Με εξαίρεση τις περιπτώσεις ύπαρξης μονοκατοικίας ή pilotis σε κάποια πολυκατοικία, η επιφάνεια που σχηματίζεται είναι συμπαγής χωρίς κενά.\nΠρόκειται για τα κλιμακοστάσια και τους διαδρόμους των πολυκατοικιών. Μαζί με την είσοδο είναι οι κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας. Ο ρόλος τους είναι η διανομή στα διαμερίσματα και οι διαστάσεις τους είναι ελαχιστοποιημένες. Τα χαρακτηριστικά αυτών των χώρων εντοπίζονται με ελάχιστες διαφοροποιήσεις και στις δύο πρώτες κατηγορίες.\nΑποτελεί το υπόλοιπο του δομημένου χώρου των οικοπέδων του τετραγώνου. Δεν είναι προϊόν σχεδιασμού και σχηματίζει τον αρνητικό όγκο του οικοδομικού τετραγώνου. Η επανάληψή του σε όλα τα οικοδομικά τετράγωνα δημιουργεί ένα άθοροισμα από περιφραγμένους αναξιοποίητους χώρους.\nΕίναι η υπάιθρια εκτόνωση των διαμερισμάτων προς την εξωτερική πλευρά του οικοδομικού τετραγώνου και είναι διαχωρισμένα ανά κατοικία. Επαναλαμβάνονται κατ’ όροφο ενώ στα ρετιρέ οι διαστάσεις τους υπερδιπλασιάζονται. Στην πρώτη κατηγορία λόγω του μικρού πλάτους τους χρησιμοποιούνται κυρίως για βοηθητικές χρήσεις (άπλωμα ρούχων κ.λπ.). Στη δεύτερη, έχοντας μεγαλύτερες διαστάσεις, πολλές φορές αποτελούν συνέχεις των χώρων διημέρευσης του διαμερίσματος. Στην τρίτη κατηγορία οι διαστάσεις τους είναι αμεληταίες.\nΔημιουργούν το κατακόρυφο τελείωμα των επιμέρους κτιρίων του τετραγώνου. Διαμορφώνουν ένα βαθμιδωτό ανάγλυφο και είναι διαχωρισμένα μεταξύ τους. Σε αντίθεση με τα μπαλκόνια των ρετιρέ που χρησιμοποιούνται ως ευρύχωροι υπαίθριοι χώροι για τις κατοικίες, στα δώματα συναντώνται κυρίως μηχανολογικές εγκαταστάσεις.\nΠρόκειται για τις οπτικές σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στα διαμερίσματα και στο εξωτερικό-εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου, αλλά και για τον έλεγχο των προσβάσεων στους διάφορους χώρους της πολυκατοπικίας μέσω των πορτών.\nΟ συνδυασμός του θεωρητικού πλαισίου και της ανάλυσης της περιοχής μελέτης καθορίζουν μια μέθοδο πολυεπίπεδης παρέμβασης που υλοποιείται μέσα από την ανάπτυξη συγκεκριμένων συνθετικών εργαλείων. Τα επίπεδα που διακρίνουμε, αντιστοιχούν στην ανάγκη προσδιορισμού της σχέσης δημόσιου – ιδιωτικού σε μία πολλαπλή κλίμακα. στη μέθοδο που προτείνουμε διακρίνουμε τέσσερα επίπεδα. Κάθε ένα από αυτά αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις στον όγκο της μονάδας της πολυκατοικίας. Έτσι διαμορφώνουμε τέσσερα πεδία παρέμβασης που ξεκινώντας απ’ αυτήν συγκροτούν τη συνολική μας παρέμβαση στο οικοδομικό τετράγωνο. Τα πεδία αυτά με τη σειρά τους αναλύονται σε συνθετικά εργαλεία τα οποία εφαρμόζονται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε πολυκατοικίας.\nα1/ διεύρυνση των κοινόχρηστων χώρων γύρω από το κλιμακοστάσιο – εφαρμόζεται στις κατηγορίες πολυκατοικιών ’50-’70 και ’85-’00\nΧώροι οι οποίοι αναφέρονται στην κλίμακα της πολυκατοικίας. Λειτουργούν σαν προέκταση των κοινόχρηστων των διαμερισμάτων. Τους αναζητούμε γύρω από το κλιμακοστάσιο και τους διαδρόμους κίνησης, που αποτελούν τους σημερινούς κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας. Η τοποθέτησή τους έχει σαν στόχο την ενοποίηση των διαμερισμάτων κατά όροφο. Οι χώροι που δημιουργούνται, εκτός από τον χαρακτήρα της κοινής διημέρευσης ανάμεσα στις γειτονικές κατοικίες, αναπτύσσουν συσχετίσεις με τον ακάλυπτο χώρο του οικοδομικού τετραγώνου και κατ’ επέκταση με τους αντίστοιχους χώρους των απέναντι πολυκατοικιών. Ταυτόχρονα, περικελείουν τις κατακόρυφες κινήσεις και επομένως τις διανομές στο δώμα, τον ακάλυπτο και την είσοδο.\nb1/ διαμόρφωση χώρου στον κορμό της πολυκατοικίας με ισότιμη προσφορά τετραγωνικών από τα διαμερίσματα – εφαρμόζεται στις δύο κατηγορίες πολυκατοικιών (’50-’70 και ’85-’00) ενώ στην τρίτη κατηγορία (μονοκατοικίες) το εργαλείο εφαρμόζεται στο δώμα\nΑναζήτηση χώρων οι οποίοι εμπεριέχουν συλλογικές δραστηριότητες για το οικοδομικό τεράγωνο. Τοποθετούμε από έναν σε κάθε πολυκατοικία του τετραγώνου, ανάλογα με το μέγεθός της και τις δυνατότητες παρέμβασης. Έχουν συγκεκριμένες χρήσεις που καθορίζονται από τις ανάγκες των κατοίκων του τετραγώνου. Τους αναζητούμε στον κορμό των πολυκατοικιών, προς την πλευρά της πρόσοψης. Διαμορφώνονται με την ισότιμη προσφορά τετραγωνικών μέτρων από τα διαμερίσματα του ορόφου. Οι χώροι αυτοί είναι καθημερινής χρήσης και απευθύνονται κυρίαρχα στους κατοίκους του τετραγώνου. Παραδείγματα τέτοιων χώρων είναι: βιβλιοθήκη, καλλιτεχνικό εργαστήρι, υπολογιστές, (θερινό) σινεμά, συνελεύσεις/εκδηλώσεις, μουσική κ.λπ.\nc1/ ενοποίηση των δωμάτων/ρετιρέ με βάση το ανάγλυφό τους – προοπτική ένωσης με γειτονικά\nc2/ ενιαία διαμόρφωση ακάλυπτου με παράλληλο κατακόρυφο άνοιγμα της πολυκατοικίας προς αυτόν\n-εφαρμόζεται στις δύο κατηγορίες πολυκατοικιών ’50-’70 και ’85-’00\nΕλεύθεροι, υπαίθριοι χώροι που διαμορφώνονται ενιαία σε δύο επίπεδα του οικοδομικού τετραγώνου. Στον ακάλυπτο και στο δώμα. Στην περίπτωση του ακάλυπτου συναντάμε αφενός το δίκτυο συνδέσεων ανάμεσα στις πολυκατοικίες στο επίπεδο του ισογείου και αφετέρου χώρους στάσης και φύτευσης. Η δυναμική αυτών των χώρων εξαρτάται από τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε ακάλυπτου. Το δώμα το αντιμετωπίζουμε ως μία ενότητα, μαζί με τα μπαλκόνια των ρετιρέ. Όπως και στον ακάλυπτο, έτσι κι εδώ, έχουμε ενοποιημένους υπαίθριους χώρους οι οποίοι, λόγω της ογκομετρικής διαμόρφωσης των πολυκατοικιών (ανάγλυφο ρετιρέ), αναπτύσσουν εξωστερφείς σχέσεις με το γειτονικό περιβάλλον. Τόσο ο ακάλυπτος όσο και το δώμα αποτελούν σημεία ενός δικτύου ελεύθερων χώρων που αναπτύσσεται ανάμεσα στα γειτονικά οικοδομικά τετράγωνα. Στον ακάλυπτα αυτό επιδιώκεται είτε μέσω της διάνοιξης διόδου στο επίπεδο του ισογείου, είτε με την αξιοποίηση της pilotis. Στο δώμα, πέρα από τις οπτικές σχέσεις που αναπτύσσονται, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη γεφυρώσεων όπου αυτές κρίνονται επιθυμητές.\nd1/ διάνοιξη της εισόδου, δημιουργία άμεσων προσβάσεων στον ακάλυπτο d2/ ένωση δικτύου με παρέμβαση του επίπεδου στον δρόμο -εφαρμόζεται και στις τρεις κατηγορίες (’50-’70, ’85-’00 και μονοκατοικίες), για το d1 στη δεύτερη κατηγορία αξιοποιείται συνήθως η pilotis, ενώ στην τρίτη η αυλή\nΠρόκειται για χρήσεις με ευρεία εμβέλεια που αναφέρονται στο επίπεδο της γειτονιάς. Αυτό που επιχειρούμε σε αυτό το επίπεδο είναι η αναδιοργάνωση τέτοιων χρήσεων, οι οποίες καταλαμβάνουν συνήθως χώρους ισογείων. Στην παρέμβασή μας, αυτό συμβαίνει με την τοποθέτηση αυτών των χρήσεων στους χώρους εκατ’ερωθεν του δικτύου προσβάσεων. Επιχειρούε δηλαδή μια ανακατανομή ανάμεσα στις κατοικίες και τις υπόλοιπες χρήσεις του ισογείου, ώστε οι δεύτερες να συνδέονται άμεσα με τις προσβάσεις. Στα πλαίσια αυτής της ανακατανομής που γίνεται στο επίπεδο της γειτονιάς ελέγχεται η επανάληψη συγκεκριμένων χρήσεων ανάλογα με το είδος τους και τις ανάγκες που εξυπηρετούν. Παράλληλα χώροι μικρού εμπορίου που έχουν κλείσει αξιοποιούνται σε αυτήν την ανακατανομή φιλοξενώντας νέες προτεινόμενες χρήσεις. Έτσι δημιουργείται μια γκάμα από τις εξής χρήσεις: μικρό εμπόριο, κοινωνικές υπηρεσίες, εργαστήρια (π.χ. ξυλουργεία), συνεργεία, πολιτιστικοί χώροι (π.χ., μικρά θέατρα), οικιακές υποδομές (π.χ. συλλογικά πλυντήρια), γραφεία κ.λπ.\n/Ολοκληρωμένη μονάδα παρέμβασης σε πολυκατοικία\nΑναζητάμε ένα σύστημα το οποίο μέσα από προσθήκες και προσαρμογές μπορεί να υλοποιεί τα συνθετικά εργαλεία σε μία ενιαία μορφή. Η προτίμηση ενός τέτοιου συστήματος συμβαίνει για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, για τη συγκρότηση ενός κοινού λεξιλογίου που να είναι ευανάγνωστο στα πλαίσια του αστικού περιβάλλοντος. Δεύτερον, λόγω του πλεονεκτήματος που έχει η επαναλαμβανόμενη χρήση μιας βασικής γεωμετρίας (τρίγωνο) στη συνοχή και στον έλεγχο του συνόλου. Τρίτον, στη δημιουργία ομαλών μεταβάσεων ανάμεσα στις οριζόντιες και στις κατακόρυφες γεωμετρίες των πολυκατοικιών.\n/Ενδεικτικοί βαθμοί παρέμβασης σε οικοδομικό τετράγωνο\nΓια κάθε πολυκατοικία/τετράγωνο ο βαθμός παρέμβασης μπορεί να διαφέρει. Η παρέμβαση συμβαίνει με την επιλογή μερικών ή όλων των στοιχείων που συγκροτούν τη μορφή. Η συνολική ανάπτυξη του συστήματος στο τετράγωνο δεν είναι το αποτέλεσμα της εξάντλησης όλων των εργαλείων σε όλες τις πολυκατοικίες, αλλά προκύπτει μέσα από την αξιολόγηση και τοποθέτηση κάθε χώρου στο κατάλληλο σημείο.\n/Αποτύπωση υφιστάμενης κατάστασης οικοδομικού τετραγώνου παρέμβασης\n/Διάγραμμα παρεμβάσεων στο οικοδομικό τετράγωνο\nΔιαδρομή που ενώνει εσωτερικά το τεράγωνο με αναφορά στις υπόλοιπες παρεμβάσεις\nΠρανή με φύτευση\nΣημεία συνάντησης και στάσης\nΤοποθέτηση στις πολυκατοικίες 1 και 6. Χρήση των pilotis των πολυκατοικιών 2 και 4 ως προσβάσεις\nΜεταφορά των εμπορικών καταστημάτων της πολυκατοικίας 7 εκατέρωθεν της νέας εισόδου στην 6\nΧρήση ολόκληρου του ισογείου της πολυκατοικίας 1 για: ιατρείο (υπάρχον), ξυλουργείο και ανταλλακτική αποθήκη\nΑνακατανομή των επιρρεαζόμενων κατοικιών των ισογείων με μεταφορά τους στους χώρους που βρίσκονται τα καταστήματα. Παράλληλα δημιουργία διώροφων διαμερισμάτων στις περιπτώσεις που έχουμε ημιυπόγεια\nΤοποθέτηση στις πολυκατοικίες 1,4,5,6 και 7\nΤρεις μορφές συσχετίσεων: στο ισόγειο διαδρομή ακαλύπτου, στον κορμό ένωση ένθετων χώρων, στο δώμα ενοποίηση δώματος\nΧώροι ελεγχόμενης «ανοιχτότητας»\nΤοποθέτηση στις πολυκατοικίες 1,5,6 και 7 και στην οροφή της μονοκατοικίας 3\nΧρήσεις: στην 1 συνελεύσεις/εκδηλώσεις, στην 3 θερινό σινεμά, στην 5 δανειστική βιβλιοθήκη, στην 6 χώρο υπολογιστών, στην 7 καλλιτεχνικό εργαστήρι\nΜέσω των πυρήνων αναπτύσσουμε μια διαδρομή η οποία ενοποιεί αυτούς τους χώρους στο επίπεδο του κορμού.\nΠροέκταση των στοιχείων των πυρήνων πάνω στο ανάγλυφο του δώματος/ρετιρέ με δημιουργία στεγασμένων – ημιστεγασμένων χώρων\nΔημιουργία διαδρομής που ενοποιεί τα δώματα και τα ρετιρέ μεταξύ τους\nΔιαμόρφωση του επιπέδου του δώματος με χώρους φύτευσης και στάσης\n/Δίκτυο ένθετων χώρων\nΚάτοψη στο επίπεδο των ρετιρέ\n/Όψεις – Τομές\nΌψη από την οδό Εργοτίμου\nΣυντάκτης Αριστερή Κίνηση Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων - ΑΚΕΑΔημοσιεύτηκε την 07/06/2014 19/06/2020 Κατηγορίες ΔιπλωματικέςΕτικέτες πολυκατοικία,δημόσιος χώρος,ιδιωτικός χώρος,οικοδομικό τετράγωνο\nOne thought on “Από την πολυκατοικία στο τετράγωνο: Ένα μοντέλο επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου και του ιδιωτικού”\nΟ/Η Λεωνίδας Τσιχριτζής λέει:\n08/06/2014 στο 01:12\nΕξαιρετική εργασία αν και έχω μία επιφύλαξη σχετικά με τον επιπλέον περιορισμό του εσωτερικού ακάλυπτου χώρου. Χρήσιμη επίσης θα ήταν και η βιβλιογραφική αναφορά.\nΠροηγούμενο Προηγούμενο άρθρο: Ακαδημία Πλάτωνα: Όλος ο κρατικός μηχανισμός στις υπηρεσίες των πολυεθνικών\nΕπόμενη Επόμενο άρθρο: Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών: Απεργιακή κινητοποίηση την Τετάρτη 18/6


Ωθηση στις αγορές από τα «πακέτα» στήριξης | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nΩθηση στις αγορές από τα «πακέτα» στήριξης\nΟ πρόεδρος της Fed Τζερόμ Πάουελ, μιλώντας στο Κογκρέσο, είπε ότι ίσως η αμερικανική οικονομία άφησε τα χειρότερα πίσω της.\n17 Ιουνίου, 2020 17.06.2020 • 06:49\nΚλίμα έντονης ευφορίας επικράτησε χθες στις διεθνείς κεφαλαιαγορές, όπου οι δείκτες σημείωσαν άνοδο πέραν του 2% και του 3% σε ορισμένες περιπτώσεις, διότι οι επενδυτές ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον χάρις στα προγράμματα οικονομικής στήριξης. Αυτό τους παρακίνησε να εκδηλώσουν έντονο αγοραστικό ενδιαφέρον για μετοχές τόσο στη Γηραιά Ηπειρο όσο και στην αμερικανική αγορά και αντιστάθμισε τις ειδήσεις για αύξηση κρουσμάτων στις ΗΠΑ και στο Πεκίνο. Ειδικότερα, ο πανευρωπαϊκός δείκτης Stoxx 600 έκλεισε, χθες, με άνοδο 2,9%, ανακτώντας ώς ένα βαθμό το χαμένο έδαφος των προηγούμενων ημερών. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού πριν από το κλείσιμο ο Dow Jones και ο S&P σημείωναν κέρδη 2,17% και 2,02% αντίστοιχα. Ο πρόεδρος της Fed (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ) Τζερόμ Πάουελ, μιλώντας στο Κογκρέσο, είπε ότι ίσως η αμερικανική οικονομία να άφησε τα χειρότερα πίσω της.\nΣτο Λονδίνο ο FTSE 100 έκλεισε με 2,94%, στο Παρίσι ο CAC 40 με 2,84%, στη Φρανκφούρτη ο DAX με 3,39%, στο Μιλάνο ο FTSE MIB με 3,46%, ενώ στη Μαδρίτη ο IBEX ολοκλήρωσε τη συνεδρίαση με άνοδο 3,25%. «Σήμερα επικρατεί η αντίληψη ότι εάν σημειωθεί μία κάμψη στις τιμές των μετοχών, είναι ευκαιρία να αναλάβουμε το ρίσκο με χαμηλότερο τίμημα», παρατηρεί ο Αντρια Σισιόνι, επικεφαλής του τμήματος στρατηγικής στην TS Lombard του Λονδίνου. Από τον Μάρτιο, οπότε και το ξέσπασμα της πανδημίας «βύθισε» τους χρηματιστηριακούς δείκτες, οι επιθετικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών για να στηρίξουν τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους έχουν συμβάλει στο να περιορίσουν αυτοί τις ζημίες τους. Ο πανευρωπαϊκός Stoxx 600, ειδικότερα, τελεί σε επίπεδα μόλις 17% χαμηλότερα από τα αντίστοιχα του Φεβρουαρίου, όταν σημείωνε ρεκόρ. Χθες η Fed ξεκίνησε την αγορά εταιρικών ομολόγων διαμέσου της δευτερογενούς αγοράς για τόνωση της ρευστότητας. Ενισχυτικά προς το θετικό κλίμα στις αγορές λειτούργησε και δημοσίευμα σχετικό με νέα δέσμη μέτρων 1 τρισ. δολ. για έργα υποδομών στις ΗΠΑ. Τέλος το αργό N. Υόρκης υπερσκέλισε τα 38 δολάρια το βαρέλι λόγω ενδείξεων για αναβάθμιση της ζήτησης, ενώ το ευρώ υποχώρησε 0,6% προς το δολάριο στο 1,1257 δολάρια.\nΚλονισμένη η εμπιστοσύνη των πολιτών στην ΕΚΤ\nΗ αβεβαιότητα της προσωρινής ανεργίας\nΗ πανδημία έκανε ισχυρότερους τους 5 μεγάλους της τεχνολογίας


Ευγένιος Τριβιζάς: «Η μαγεία δεν είναι τίποτα άλλο από επιστημονική γνώση η οποία δεν έχει ακόμα κατακτηθεί»\nTuesday, 19 February 2019 18:56\nΣυνέντευξη του συγγραφέα Ευγένιου Τριβιζά στη Ράνια Παπαδοπούλου\nΕίναι θα λέγαμε ένας από τους λίγους συγγραφείς παιδικών βιβλίων, που έχουν αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους. Ο καθηγητής εγκληματολογίας και συγγραφέας Ευγένιος Τριβιζάς είναι ποιητής των παραμυθιών, που καταφέρνει να συναρπάσει ακόμα και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες, τόσο με τα βιβλία του, όσο και με τα σχολικά του βοηθήματα. Λίγο πολύ, όλοι γνωρίζουμε το έργο του, το οποίο μάλιστα είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένο. Μέσα από τις παρακάτω γραμμές, θα επιστρέψουμε στην παιδική μας ηλικία, εκεί όπου διαβάζαμε «Τη ζωγραφιά της Χριστίνας», παρακολουθούσαμε τις περιπέτειες του δαιμόνιου ρεπόρτερ Πίκου Απίκου στη μία και μοναδική «Φρουτοπία», που «σαν κι αυτή δεν υπάρχει άλλη καμία», αγωνιούσαμε για την τύχη της Βασίλισσας και του Αξιωματικού στους «Δραπέτες της Σκακιέρας» και γινόμασταν φίλοι με την «Τελευταία Μαύρη Γάτα», που στην πραγματικότητα μόνο γρουσουζιά δεν έφερνε.\nΟ συγγραφέας Ευγένιος Τριβιζάς, αφήνει για λίγο το «Νησί των Πυροτεχνημάτων» και συζητά με τη Ράνια Παπαδοπούλου, για τη μέχρι τώρα πορεία του, το μαγικό κόσμο των παραμυθιών στη ζωή ενός παιδιού, την έκθεση «Από τη Φρουτοπία στο Νησί των πυροτεχνημάτων. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στους μαγικούς κόσμους του Ευγένιου Τριβιζά», το θεματικό πάρκο «Οι μυστικοί κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά», αλλά και για τα επόμενα σχέδιά του\n-Ποιος ο ρόλος των παραμυθιών στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών;\nΕ.Τ.: Tα παραμύθια είναι μέσο μύησης των παιδιών στη ζωή και κοινωνικοποίησής τους σε θεμελιώδεις έννοιες όπως αυτές της δικαιοσύνης, της γενναιότητας και της αυταπάρνησης. Με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο μάς μαθαίνουν ότι δεν πρέπει μόνο να υπηρετούμε την πραγματικότητα αλλά να την ξεπερνάμε, ότι έχουμε τη δύναμη να μετουσιώνουμε τις απογοητεύσεις σε εμπνεύσεις, τις κατακρίσεις σε διακρίσεις, την απόγνωση σε γνώση.\n-Σας έχουν αποδοθεί διάφοροι χαρακτηρισμοί, όπως αυτός του εθνικού παραμυθά αλλά και του ποιητή των παραμυθιών. Σας εκφράζουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί; Σας δημιουργούν κάποια ευθύνη και πώς τους αποδέχεστε;\nΕ.Τ.: Αισθάνομαι τυχερός που τα βιβλία μου βρίσκουν ανταπόκριση και γίνονται γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ μικρών και μεγάλων. Θετικοί χαρακτηρισμοί, όπως αυτός του Γιώργου Μπαμπινιώτη που παραθέτετε, συνεπάγονται και μια μεγάλη ευθύνη.\n-Ποια είναι η αγωνία σας όταν ολοκληρώνετε μια ιστορία και πριν αρχίσετε την επόμενη;\nΕ.Τ.: Το κυρίαρχο συναίσθημα δεν είναι αγωνία αλλά ευφορία. Τρεις είναι πιστεύω οι συναρπαστικότερες στιγμές στη ζωή ενός συγγραφέα. Η στιγμή της έμπνευσης όταν γεννιέται μια ιδέα, η στιγμή της ολοκλήρωσης όταν γράφονται οι τελευταίες λέξεις μιας ιστορίας και η στιγμή της κυκλοφορίας του βιβλίου, όταν του προσφέρεται η δυνατότητα επικοινωνίας με τους αναγνώστες του. Η στιγμή της έμπνευσης χαρακτηρίζεται από αισθήματα ευεξίας και προσμονής, η στιγμή της ολοκλήρωσης από αισθήματα ικανοποίησης αλλά και λύπης που αποχωρίζεται τους ήρωές του και η στιγμή της έκδοσης, από αισθήματα συγκίνησης αλλά και δέους γιατί όσα έγραψε στη μοναξιά ενός γραφείου επηρεάζουν τις ζωές ανθρώπων πού ίσως ποτέ δε θα συναντήσει και με τρόπους που ίσως ποτέ δε θα μάθει.\n-Ποια εσωτερική επιταγή καλύπτετε μέσα από τα παραμύθια, που δεν τη βρήκατε σε κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος για να υπηρετήσετε;\nΕ.Τ.: Προσωπικά δεν αισθάνομαι άνετα όταν κινούμαι σε ρεαλιστικά, νατουραλιστικά πλαίσια. Προτιμώ να εκφράζομαι μέσα από μύθους, σύμβολα και αλληγορίες. Λογοτεχνήματα τα οποία εκφράζουν ρεαλιστικά ζητήματα και καταστάσεις με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο χαρακτηρίζονται από μια διαχρονικότητα και καθολικότητα που ξεπερνάει συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους και συγκυρίες. Για παράδειγμα το βιβλίο του George Orwell «Η Φάρμα των Ζώων», του οποίου σημειωτέον ο πλήρης τίτλος του είναι «Η Φάρμα των Ζώων. Ένα Παραμύθι» (Animal Farm: A Fairy Story), μπορεί να γράφτηκε με αφορμή τις εμπειρίες του συγγραφέα στον ισπανικό εμφύλιο και με στόχο τον εκφυλισμό των σοσιαλιστικών ιδανικών στη σταλινική Σοβιετική Ένωση, αλλά εκφράζει προβληματισμούς για τη φύση της εξουσίας και τους κινδύνους κάθε λογής επαναστάσεων.\n-Ας μιλήσουμε για τα όνειρα και τους δραπέτες και πιο συγκεκριμένα, από τους «Δραπέτες της Σκακιέρας, το βιβλίο σας που παρουσιάστηκε με τη μορφή όπερας το 1998 στη Λυρική Σκηνή σε μουσική Γιώργου Κουρουπού. Εσείς θα θέλατε να δραπετεύσετε από κάποια σκακιέρα;\nΕ.Τ.: Όταν ήμουν παιδί, με μάγευε αλλά και με προβλημάτιζε ο κόσμος της σκακιέρας. Άπειροι συνδυασμοί, ατέλειωτες μάχες, αμέτρητα παιχνίδια και ταυτόχρονα απαραβίαστα σύνορα, προκαθορισμένες κινήσεις, περιορισμένες επιλογές, αυστηρά όρια και σχολαστικοί κανόνες. Αισθανόμουν οίκτο για τα υπάκουα πιόνια που μπορούσαν να κινούνται με συγκεκριμένο μόνο τρόπο, αδιάφορα από τις προτιμήσεις και τα αισθήματά τους. Μόνο η μεταμόρφωση του μοναχικού εκείνου πιονιού σε βασίλισσα με συγκινούσε επειδή χάριζε κάποιο ίχνος ελπίδας. Όλοι κάποιες στιγμές νιώθουμε την ανάγκη να δραπετεύσουμε από την καθημερινότητά μας και τους ρόλους που είτε μας έχουν άλλοι επιβάλει, είτε έχουμε επιβάλει οι ίδιοι στον εαυτό μας. Κι αν δεν το κάνουμε, το φανταζόμαστε. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν είμαστε όλοι μας δραπέτες.\n-Ο Ρώσος θεωρητικός Βλαντιμίρ Προπ έχει καταγράψει τις 31 λειτουργίες των παραμυθιών. Μία από αυτές είναι και ο μαγικός βοηθός που λαμβάνει ο ήρωας. Θεωρείτε ότι τα μαγικά μέσα είναι απαραίτητα για την εξέλιξη της ιστορίας;\nΕ.Τ.: Η μαγεία δεν είναι τίποτα άλλο από επιστημονική γνώση η οποία δεν έχει ακόμα κατακτηθεί. To να μετατρέπουμε το σκοτάδι σε φως στρέφοντας ένα διακόπτη, ή να πετάμε στα πέρατα του κόσμου με ένα σιδερένιο πουλί κι άλλα τέτοια θαυμαστά, θα μπορούσαν ανάλογα με την εποχή να θεωρηθούν είτε μαγικά κατορθώματα είτε επιστημονικά επιτεύγματα. Όπως είχε πει ο Arthur C. Clarke «Η υψηλή τεχνολογία δε διαφέρει σε τίποτα από τη μαγεία ( A sufficiently high level of technology is indistinguishable from magic). Όσο οι επιστήμονες ερευνούν όλο και ευρύτερες εκτάσεις του χώρου, όσο ανατέμνουν όλο και μικρότερες μονάδες ύλης, τόσο πιο δυσδιάκριτη καθίσταται η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και μυθικού. Στην κβαντική φυσική τα συστατικά στοιχεία της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, δηλαδή τα άτομα, είναι δυνατόν να υπάρχουν την ίδια στιγμή σε δύο διαφορετικούς χώρους. Εξ ου και το μεταμοντερνιστικό συμπέρασμα ότι η αλήθεια είναι μύθος και ο μύθος είναι αλήθεια. Από αυτή την οπτική η φαντασία είναι δυνατότερη από τη γνώση, ο μύθος από την επιστήμη, το όνειρο από την πραγματικότητα, η ελπίδα από την εμπειρία. Ο μύθος προηγείται, η επιστήμη έπεται. Για παράδειγμα μανδύες που σε κάνουν αόρατο χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν οι ήρωες των παραμυθιών. Πρόσφατα η επιστημονική ομάδα του καθηγητή Xiang Zhang στο Πανεπιστήμιο του Berklay κατάφερε να καταστήσει αόρατα τρισδιάστατα αντικείμενα, καλύπτοντάς τα με τα λεγόμενα metamaterials. Ένα αντικείμενο το βλέπουμε επειδή διαχέει το φως που το χτυπάει αντανακλώντας μέρος του στα μάτια μας. Τα metamaterials (κάτι σαν οπτικά τεφλόν) απωθούν τα σωματίδια του φωτός γύρω από το επιχρισμένο αντικείμενο όπως το νερό κυλάει γύρω από έναν βράχο σε ρυάκι, καθιστώντας το με αυτό τον τρόπο αόρατο.\n-Οι συγγραφείς των παραμυθιών, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τα παιδιά;\nΕ.Τ.: Ποτέ δεν πρέπει να τα υποτιμάνε.\n-Το παραμύθι πώς οφείλει να προσεγγίζει την πραγματικότητα, μέσω της φαντασίας;\nΕ.Τ.: Μεταδίδοντας το μήνυμα ότι όλα είναι δυνατά, ότι πάντα υπάρχει ελπίδα , ότι\nμπορούμε να απαλλαγούμε από τους γίγαντες που μας απειλούν και τους δράκους που μας δυναστεύουν. Όπως είπε ο Θάνος το κολοκυθάκι «Όσο πιο πολλοί μανάβηδες μας δυναστεύουν, τόσο πιο πεισματικές πρέπει να είναι οι προσπάθειες να χτίσουμε με κέφι και αισιοδοξία μια καινούρια Φρουτοπία».\n-Το μυθιστόρημά σας «Η τελευταία μαύρη γάτα» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2001 από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, ενώ έχει επανεκδοθεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Το βιβλίο σας εναντιώνεται σε κάθε είδους ρατσισμό και προκατάληψη. Σήμερα πώς μπορούμε να εναντιωθούμε στο ρατσισμό, το φασισμό, τις προκαταλήψεις αλλά και στα κοινωνικά προβλήματα;\nΕ.Τ.: Διαπαιδαγωγώντας και μεταδίδοντας θεμελιώδεις αξίες και αλήθειες στα παιδιά μας.\n-Τελικά τι φέρνει τη γρουσουζιά στις μέρες μας;\nΕ.Τ.: Εμείς οι ίδιοι με τις αλόγιστες πράξεις και παραλείψεις μας.\n-Τα παραμύθια μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο;\nΕ.Τ.: Μόνο εμείς μπορούμε. Τα παραμύθια όμως μας προσφέρουν οράματα φανταστικών κόσμων που μπορεί να αποτελέσουν πρότυπα αλλαγής του δικού μας κόσμου, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως αυτό.\n-«Η τελευταία μαύρη γάτα», ανεβαίνει για δεύτερη φορά στο θεατρικό σανίδι και πιο συγκεκριμένα στο Θέατρο Άλφα - Ιδέα. Αυτή η θεατρική απόδοση, τι στόχο έχει και τι μπορεί να προσφέρει στους θεατές;\nΕ.Τ.: Πιστεύω ότι η θεατρική απόδοση της «Τελευταίας Μαύρης Γάτας» από μια ομάδα ενθουσιωδών και ταλαντούχων συντελεστών σε ένα ιστορικό μας θέατρο , όχι μόνο θα ψυχαγωγήσει και θα συναρπάσει αλλά θα συγκινήσει, θα εμπνεύσει και θα ευαισθητοποιήσει μπολιάζοντας τις σκέψεις των παιδιών με μηνύματα εναντίον της δεισιδαιμονίας, του ρατσισμού και της προκατάληψης.\n-Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάστηκε η έκθεση «Από τη Φρουτοπία στο Νησί των πυροτεχνημάτων. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στους μαγικούς κόσμους του Ευγένιου Τριβιζά». Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε για αυτή;\nΕ.Τ.: Πρόκειται για μια έκθεση έργων τέχνης εμπνευσμένων από βιβλία μου. Περιλαμβάνει ένα μουσείο φαντασίας, προβολές και παράλληλες δράσεις. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου από 20.11.2013 έως 15.3.2014 και στη συνέχεια στο Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου από 21.11.2014 έως 30.6.2015. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ζωγράφους, γλύπτες, χαράκτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, ηθοποιούς και καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση και τις εκδηλώσεις που τη συνοδεύουν, καθώς και στο αόρατο πράσινο καγκουρό που δέχτηκε να εκτεθεί για πρώτη φορά σε κοινή θέα. Μόνο που οι επισκέπτες πρέπει να προσέχουν για να μη το πατήσουν επειδή είναι αόρατο και δε φαίνεται. Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης: την αυθεντική περγαμηνή με τον Νόμο του βασιλιά Αρπατίλαου του Πρώτου, που καταργεί τις Κυριακές και τις ονομάζει Προδευτέρες, τις κούκλες της τηλεοπτικής Φρουτοπίας, το ιπτάμενο σουρωτήρι της Χαράς και του Γκουντούν, την εφτάχρωμη πύλη του Ουράνιου Τόξου, έναν ιπποπόταμο που χορεύει τσάρλεστον και ένα χρυσό μπιμπερό βασιλικού μωρού. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η εκπληκτική ομάδα του Δημήτρη Μεργούπη. Στην έκθεση συμμετέχουν εκτός από μεμονωμένους καλλιτέχνες, το Εθνικό Θέατρο, η Εθνική Λυρική Σκηνή, το Μέγαρο Μουσικής, το Μουσείο Γουναρόπουλου, η εταιρεία Cap Cap, η Θεατρική Εταιρεία ΣΤΟΑ, η Θεατρική Σκηνή Μίμηση Πράξης, η Κουκλοθεατρική ομάδα Κιβωτός Μύθων από την Παραμυθοχώρα.\n-«Οι μυστικοί κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά», το θεματικό πάρκο στη Θεσσαλονίκη, ταξιδεύει τους επισκέπτες του, στο μαγικό κόσμο των παραμυθιών σας. Ποια μυστικά σας αποκαλύπτονται μέσω αυτής της παραμυθούπολης;\nΕ.Τ.: Μικροί και μεγάλοι επισκέπτες επιβιβάζονται στο Eξπρές των Ονείρων, γνωστό επίσης και ως «Τρένο που πάει παντού» και ταξιδεύουν σε κόσμους μαγευτικούς: Από το εργαστήρι του Φραγκίσκου του φραγκόσυκου, του εφευρέτη της Φρουτοπίας που με το μυστικό όπλο του μεταμορφώνει μπροστά στα μάτια τους τους μανάβηδες σε βίδες, στο λουλουδένιο σπιτάκι που χτίζουν τα τρία μικρά λυκάκια για να προστατευθούν από τον Ρούνι- Ρούνι το ύπουλο κακό γουρούνι! Από το στοιχειωμένο κάστρο της μάγισσας Φρικαντέλας που κλέβει φωνές παιδιών και τις φυλακίζει σε μπαλόνια, στο ονειρικό ζαχαροπλαστείο όπου ο κύριος Ζαχαρίας συναντάει την κυρία Γλυκερία! Από το απίθανο τσίρκο του Μανώλη με το γιγάντιο σαλιγκάρι του ουράνιου τόξου, στο κάστρο που βρίσκονται κρυμμένα τα 33 ροζ ρουμπίνια! Και αυτά δεν είναι παρά μόνο η αρχή!\n-Όσον αφορά τη Φρουτοπία, δημοσιεύματα αναφέρουν ότι θα επιστρέψει με νέα επεισόδια, αλλά και το ότι θα μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη. Τι ισχύει;\nΕ.Τ.: Αρμοδιότερος για να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση είναι ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος στον οποίο συνιστώ να απευθυνθείτε.\n- Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;\nΕ.Τ.: Μια θεατρική παραγωγή από τη Theatrical Right Worldwide στην Αμερική του βιβλίου μου «Τα τρία μικρά λυκάκια» σε μιούζικαλ σε συνθέσεις του Bret raSimmons, ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Το άταχτο συννεφουλίνι» από τις εκδόσεις Διάπλαση ένα βιβλίο για τα αντιβιοτικά και μια σειρά ηλεκτρονικών παιχνιδιών.\n***Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2017\nMore in this category: « Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου: «Για να γράψεις για παιδιά θα πρέπει να αγαπάς το παιδί που έχεις μέσα σου» Αγγελική Δαρλάση: «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» »\nΓ. Ζουγανέλης: "Το Κράτος είναι πιο κωφό από τους κωφούς, πιο τυφλό από τους τυφλούς"


Συνέντευξη Φωτίου Χρ. Σταυρίδη (μέρος Γ’) – λάβαρο 21\nAugust 29, 2016 August 29, 2016 lavadmin\nΣυνέντευξη Φωτίου Χρ. Σταυρίδη (μέρος Γ’)\nΤο ναυτικό των Ελλήνων πόσο σημαντικό υπήρξε κατά τη διάρκεια του Αγώνα;\nΣέ μία νησιωτική χώρα σάν τήν Ελλάδα, τό πολεμικό ναυτικό ανέκαθεν αποτελούσε τό Α καί τό Ω τής κατοχύρωσης τής εθνικής μας κυριαρχίας. Οι αθηναϊκές τριήρεις καί οι βυζαντινοί δρόμωνες έδωσαν τή θέση τους στά ψαριανά μίστικα καί στά σπετσιώτικα μπρίκια, τά οποία συνέχισαν επάξια τή ναυτική παράδοση τών Ελλήνων.\nΎδρα, Σπέτσες καί Ψαρά κατάφεραν νά μετατρέψουν τόν εμπορικό τους στόλο σέ ένα πανίσχυρο πολεμικό στόλο καί νά σκορπούν τόν τρόμο στίς τεράστιες φρεγάτες τού ενωμένου μουσουλμανικού στόλου. Πολλές φορές ολόκληρος ο ελληνικός στόλος διέθετε δύναμη πυρός ίση μέ αυτή πού διέθετε ένα καί μόνο ένα τουρκικό πλοίο. Καί όμως ανάγκαζε τόν αντίπαλο στόλο νά ανακρούει πρύμναν, κάτι πρωτοφανές στά παγκόσμια ναυτικά χρονικά. Η ικανότητα τών Ελλήνων ναυτικών ήταν εκπληκτική καί άφηνε έκθαμβους τούς Γάλλους καί τούς Βρετανούς αξιωματικούς πού τούς παρακολουθούσαν νά καταδιώκουν τίς μεγαλες εχθρικές φρεγάτες.\nΤά ελληνικά πλοία παρεμπόδιζαν τόν ανεφοδιασμό τών εχθρικών κάστρων πού τελούσαν υπό πολιορκία καί τήν απόβαση εχθρικών στρατευμάτων πού έσπευδαν γιά ενισχύσεις, δίνοντας χρόνο στά στρατεύματα τής ξηράς νά φέρνουν εις πέρας τό έργο πού αναλάμβαναν. Αντίστοιχα τά πλοία τού ναυτικού μας ανεφοδίαζαν τόν ελληνικό στρατό ξηράς, συμμετείχαν στίς πολιορκίες τών παραθαλάσσιων κάστρων καί αποτελούσαν σανίδα σωτηρίας στόν άμαχο πληθυσμό, όταν αυτός κινδύνευε από σφαγές.\nΟ ελληνικός στόλος έδρασε μόνος του γιά οκτώ ολόκληρα χρόνια, χωρίς τήν παραμικρή βοήθεια από κάποια χριστιανική δύναμη. Αντίθετα ο οθωμανικός στόλος είχε τήν συμπαράσταση τού αλγερινού, τού τυνήσιου καί τού αιγυπτιακού στόλου, ενώ είχε απεριόριστη βοήθεια σέ τεχνογνωσία καί έμψυχο υλικό, από τίς δυνάμεις τής Ιεράς Συμμαχίας καί κυρίως από τούς Γάλλους πού στελέχωναν τίς αιγυπτιακές φρεγάτες τού Μωχάμετ Άλυ.\nΗ τόλμη τών μπουρλιοτιέρηδων πού τίναζαν στόν αέρα τίς τεράστιες εχθρικές φρεγάτες έφτασε στό αποκορύφωμά της, όταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης προσπάθησε νά κάψει ολόκληρο τόν αιγυπτιακό στόλο μέσα στήν Αλεξάνδρεια, κάτι πού απέτυχε νά τό κάνει λόγω τής απότομης αλλαγής τού ανέμου. Η όλη προσπάθεια έκανε μεγάλη εντύπωση στήν Ευρώπη, καθώς η Αίγυπτος θεωρητικά ήταν η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη τής Μεσογείου.\nΗ στάση των ξένων δυνάμεων υπήρξε ουσιαστικά υπέρ ή κατά της Ελλάδος;\nΓενικότερα, η στάση τών ξένων κυβερνήσεων ήταν αρνητική σέ κάθε προσπάθεια λαϊκής εξεγέρσεως, υπό τόν φόβο ανατροπής τών μοναρχικών καθεστώτων. Η Ιερά Συμμαχία, τήν οποία επηρέαζε ο Μέττερνιχ, απέτρεψε τόν τσάρο τής Ρωσσίας Αλέξανδρο νά βοηθήσει τόν Υψηλάντη στήν εξέγερση τής Μολδοβλαχίας καί επί πλέον, σχεδίαζε νά στείλει στρατό γιά νά καταστείλει τήν εξέγερση στόν Μοριά, όπως είχε κάνει σέ αντίστοιχες περιπτώσεις στήν Ιταλία. Χάρη στήν επέμβαση τού Καποδίστρια απετράπη η επέμβαση τής Ιεράς Συμμαχίας κατά τών Ελλήνων, αντίθετα μέ τήν επανάσταση στή Νάπολι η οποία πνίγηκε στό αίμα από τά αυστριακά στρατεύματα. Τελικά, η βεβαιότητα τού Μέττερνιχ γιά τή σύντομη αποτυχία τής επανάστασης, ήταν αυτή πού τόν έπεισε νά μήν στείλει αυστριακά στρατεύματα γιά νά τήν καταστείλει.\nΣτή συνέχεια, οι σφαγές καί τά αποτρόπαια εγκλήματα τού οθωμανικού στρατού αφύπνισαν τούς ευρωπαϊκούς λαούς. Τό αίμα τών αμάχων πού χύθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, στό Αϊβαλί, στήν Κρήτη, στή Μακεδονία “ξύπνησε” καί τούς διανοούμενους τής Δύσης, οι οποίοι άρχισαν νά πιέζουν τίς κυβερνήσεις τους γιά αλλαγή πλεύσης. Ο Ντελακρουά έκανε γνωστή σέ ολόκληρο τόν κόσμο τή σφαγή στή Χίο. Πολλοί φιλέλληνες καί λάτρεις τής Αρχαίας Ελλάδος, μέ πρώτο τόν Βύρωνα, συνέστησαν φιλελληνικές οργανώσεις, οι οποίες εργάζονταν μέ όλα τά δυνατά μέσα γιά τήν επιτυχία τής επανάστασης τών ομοδόξων Χριστιανών τής Ανατολής. Οι εφημερίδες καί τά έντυπα έγραφαν ευνοϊκά άρθρα γιά τόν δίκαιο αγώνα τών Ελλήνων καί οι Μεγάλες Δυνάμεις πείστηκαν νά ασκήσουν αυστηρή ουδετερότητα στήν πολεμική αναμέτρηση, αναγνωρίζοντας τήν ύπαρξη τών Ελλήνων, τούς οποίους μέχρι τότε δέν αναγνώριζαν.\nΠαρ’ όλα αυτά, οι Έλληνες πολεμούσαν ασταμάτητα ολομόναχοι καί χωρίς ουσιαστική βοήθεια εναντίον μίας πανίσχυρης αυτοκρατορίας, τήν οποία έσπευσε νά βοηθήσει η Αίγυπτος, αποστέλλοντας τακτικό στρατό δεκάδων χιλιάδων ανδρών, τόν οποίον είχαν οργανώσει άριστα Γάλλοι αξιωματικοί. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνέχιζαν νά προμηθεύουν μέ σύγχρονα όπλα τούς Τουρκοαιγύπτιους, αλλά οι λαοί είχαν στρέψει τά βέλη εναντίον τους καί στό τέλος κατάφεραν νά τίς αναγκάσουν νά αλλάξουν τακτική, μέ πρώτη τήν βρετανική κυβέρνηση τού Κάννιγκ, ο οποίος αποφάσισε νά στηρίξει τά επαναστατικά κινήματα τόσο στήν Ελλάδα όσο καί στή Λατινική Αμερική, ώστε νά αποκομίσει η χώρα του οικονομικά καί πολιτικά οφέλη από τή δημιουργία νέων κρατών. Η ισχυροποίηση τής γαλλοαιγυπτιακής συμμαχίας καί η άνοδος στό θρόνο τής Ρωσσίας τού φιλόδοξου Νικολάου Α’, έπεισαν τόν Κάννιγκ νά αναγνωρίσει τήν κυβέρνηση τών Ελλήνων, νά τήν χρηματοδοτήσει καί νά τήν στηρίξει, ώστε νά μήν επωφεληθεί η Ρωσσία πολιτικά από τή δημιουργία ενός ανεξάρτητου χριστιανικού κράτους στή Μεσόγειο. Ρωσσία, Αγγλία καί Γαλλία, επισφράγισαν μέ τή ναυμαχία τού Ναβαρίνου τήν πλήρη συμπαράστασή τους στή δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.\nΙδιαίτερη μνεία, οφείλουμε νά κάνουμε στούς εκατοντάδες φιλέλληνες πού ήρθαν νά πολεμήσουν γιά τήν ελευθερία τής Ελλάδος καί σέ άλλους τόσους πού διέσωσαν χιλιάδες ορφανά καί γυναικόπαιδα παρέχοντάς τους τροφή καί φάρμακα. Θά αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πού έγινε κατά τή διάρκεια τής μάχης τής Σφακτηρίας. Όταν ο Μαυροκορδάτος αντελήφθη ότι η νίκη γέρνει πρός τό μέρος τών Αιγυπτίων, κάλεσε τόν Ιταλό κόμη Σανταρόσα στήν λέμβο του, γιά νά εγκαταλείψουν τό νησί. Ο γενναίος Ιταλός αρνήθηκε νά υποχωρήσει καί παρέμεινε μέχρι πού τόν σκότωσαν οι Άραβες τού Ιμπραήμ.\nΠοιο θεωρείτε το σημαντικότερο πολιτικό ή στρατιωτικό γεγονός της Επανάστασης;\nΤό σημαντικότερο στρατιωτικό γεγονός, θά μπορούσε νά θεωρηθεί ότι ήταν η καταστροφή τού Δράμαλη, καθότι αποδεκατίστηκε μέ ελάχιστες απώλειες μία τεράστια στρατιά 30.000 ανδρών καί τέθηκαν οι βάσεις γιά τήν ύπαρξη ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Στά Δερβενάκια έλαμψε τό άστρο τού Κολοκοτρώνη καί τών υπολοίπων στρατιωτικών αρχηγών. Τήν ίδια ώρα, οι πολιτικοί άνδρες τής χώρας, είχαν εγκαταλείψει τόν αγώνα καί παρακολουθούσαν από τήν ασφάλεια τών υδραϊκών πλοίων τίς εξελίξεις. Οι αγράμματοι καί άξεστοι στρατιωτικοί επέδειξαν ωριμότητα καί θάρρος, ενώ οι μορφωμένοι καί ευγενικοί στούς τρόπους πολιτικοί επέδειξαν φιλοτομαρισμό καί ανανδρία εγκαταλείποντας τούς αμάχους στό έλεος τού Δράμαλη. Αξιοσημείωτο είναι ότι η τότε κυβέρνηση είχε δώσει εντολή στόν Κολοκοτρώνη, νά σπεύσει στήν Πάτρα, διότι τόν Δράμαλη θά αναλάμβανε νά τόν αναχαιτίσει η ίδια η κυβέρνηση.\nΥπήρχαν όμως αναρίθμητες μάχες μέχρι τήν τελική έξωση τών Οθωμανών, οι οποίες πιστεύω ότι όλες αποτελούν σημαντικά στρατιωτικά γεγονότα καί προσπάθησα νά συμπεριλάβω όσες περισσότερες μπορούσα στό τετράτομο έργο. Καί ο ένας θάνατος από εχθρικό βόλι έχει σημασία γιατί χάνεται μία ανθρώπινη ζωή, η οποία είναι αναντικατάστατη. “Πατρίς, νά μακαρίζης γενικώς όλους τούς ‘Ελληνες, ότι θυσιάστηκαν διά σένα νά σ’ αναστήσουνε, νά ξαναειπωθής άλλη μίαν φορά ελεύτερη πατρίδα, οπού ήσουνε χαμένη καί σβυσμένη από τόν κατάλογον τών εθνών”, όπως λέει καί ο Μακρυγιάννης.\nΣημαντικότερο πολιτικό γεγονός ήταν η έλευσις τού Καποδίστρια, τού πρώτου ηγέτη μετά από 400 χρόνια κρατικής ανυπαρξίας καί τού εντιμότερου πολιτικού τής νεώτερης Ελλάδος, ο οποίος δημιούργησε κράτος από τά ερείπια πού άφησαν οι οθωμανοί κατακτητές καί τίς στάχτες ενός πολυετούς πολέμου.\n“Κατεβαίνω πολεμιστής είς τό στάδιον, θά πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τόν έρωτα τών προνομίων πού είναι φυτευμένος είς ψυχές πολλών, τά ονειροπολήματα τών λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, τό φιλύποπτο, κυριαρχικό καί ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θά είναι δική μας εάν βασιλεύση εις τήν καρδίαν μας μόνο τό αίσθημα τό ελληνικό. Ο φιλήκοος τών ξένων είναι προδότης.”\nΤά ιδανικά τού Καποδίστρια, τά οποία ήθελαν ανεξάρτητη εθνική οντότητα μέ σταθερά σύνορα απαλλαγμένη από τούς μουσουλμάνους καί βασισμένη στίς αρχές τού Ελληνισμού καί τής Ορθοδοξίας, τά πολεμάει μέ λύσσα σήμερα τό αριστεροκρατούμενο κατεστημένο, τό οποίο είναι ο φορέας τής Παγκοσμιοποίησης πού θέλουν νά επιβάλλουν οι ισχυροί τού πλανήτη πού είναι τό αντίστοιχο τής Ιεράς Συμμαχίας εκείνης τής εποχής. Όταν αγόρευε στήν Ευρώπη, σέ μία προσπάθεια νά πείσει τούς ισχυρούς τής γής, ότι οι Έλληνες πρέπει νά αποκτήσουν επιτέλους τήν ανεξαρτησία τους, μεταξύ άλλων είπε:\n“Δεκαοκτώ μήνες παρήλθον αφ’ ού η Ελλάς μάχεται κατά τών εχθρών τού χριστιανικού ονόματος. Όλαι αι δυνάμεις τών μωαμεθανών κατηυθύνθησαν εναντίον της και η ευρωπαϊκή Τουρκία, η Ασία καί η Αφρική εξοπλίζονται αμιλλώμενοι πρός αλλήλας διά νά υποστηρίξωσι τήν σιδηράν χείραν τήν καταπιέσασαν τοσούτον χρόνον τό ελληνικόν έθνος καί τείνουσαν όλως εις τό νά τό εξολοθρεύση. Αλλ’ η σημαία τού Σταυρού νικήτρια πανταχού κυματίζει. Είναι πασίδηλον εις όλους τούς έχοντας γνώσιν τής Τουρκίας ότι οι Ελληνες δέν ημπορούσι ν’ αφήσωσι τά όπλα πρίν κατακτήσωσι ή πρίν απολαύσωσι τάς εγγυήσεις υπάρξεως χωριστής, ανεξαρτήτου καί εθνικής, εις τήν οποίαν καί μόνην θά εύρωσιν τήν ασφαλείαν τής λατρείας, τής ζωής, τής ιδιοκτησίας καί τής τιμής των.”\nΠολλοί θεωρούν ότι η Επανάσταση θα είχε κατασταλεί αν δεν υπήρχε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ποια είναι η άποψή σας;\nΌταν ξεκίνησε η Επανάσταση, ο Καποδίστριας θεώρησε ότι χρονικά δέν ήταν κατάλληλη η στιγμή, διότι εκείνη τήν περίοδο, η Ιερά Συμμαχία καταδίκαζε τίς λαϊκές εξεγέρσεις πού έθεταν σέ κίνδυνο τή σταθερότητα στήν Ευρώπη. Καί γι’ αυτό αρνήθηκε τήν αρχηγία τής Φιλικής Εταιρείας. Ο ρόλος του στήν μή καταστολή τής επανάστασης από τά στρατεύματα τής Ιεράς Συμμαχίας είναι γνωστός.\nΓενικά πάντως, θεωρώ ότι η επανάσταση είχε φουντώσει στίς καρδιές τών Ελλήνων καί θά συνεχιζόταν μέ κάθε κόστος, ειδικά στά δύο πρώτα χρόνια, στά οποία οι Έλληνες ήταν ασυγκράτητοι. Εσωτερικοί παράγοντες ήταν αυτοί πού απείλησαν τήν επανάσταση καί εννοώ βέβαια τόν διχασμό καί τίς κομματικές έριδες τής εποχής. Ακόμα καί ο Ιμπραήμ δέν θά πατούσε τόν Μοριά, εάν οι Έλληνες είχαν ασχοληθεί σοβαρά μέ τήν άμυνα τής Μεσσηνίας καί είχαν στείλει εγκαίρως στρατεύματα γιά νά τού απαγορεύσουν τήν απόβαση στή Μεθώνη. Ο Αιγύπτιος τελείως ανεμπόδιστα εφοδίαζε τά κάστρα τής Μεσσηνίας μέ πολεμοφόδια καί στρατιώτες καί οι Έλληνες πολεμούσαν μεταξύ τους. Οι πολιτικοί τής εποχής (Mαυροκορδάτος, Κωλέτης, Κουντουριώτης) είχαν φροντίσει νά εξουδετερώσουν όλους τούς σημαντικούς στρατιωτικούς ηγέτες, μέ πρώτο τόν Γέρο τού Μοριά, τόν οποίο κρατούσαν φυλακισμένο στήν Ύδρα καί τόν Ανδρούτσο πού τόν κυνηγούσαν σάν τό αγρίμι.\nΤά χρήματα τού δανείου σπαταλήθηκαν καί αυτά, όχι γιά τόν εξοπλισμό καί τήν οργάνωση τακτικού στρατού, αλλά γιά νά εξουδετερωθούν οι πολιτικοί αντίπαλοι τής παράταξης πού ήταν στήν εξουσία. Ο Κολοκοτρώνης είχε πεί ότι εάν οι Έλληνες πολεμούσαν όπως τόν πρώτο χρόνο, θά είχαν πάρει καί τήν Πόλη. Αλλά οι έριδες αποδυνάμωσαν τήν επανάσταση, η οποία απειλήθηκε σοβαρά από τούς Αιγύπτιους τού Ιμπραήμ.\nΟι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να καταστείλουν την Επανάσταση ή και αυτοί με τη σειρά τους έχασαν τυχόν ευκαιρίες που τυχόν τους δόθηκαν;\nΘεωρητικά πάντα μιλώντας, οι Τούρκοι δέν μπορούσαν νά καταστείλουν από μόνοι τους τήν επανάσταση. Γι’ αυτό ο υπερήφανος σουλτάνος αναγκάστηκε νά ζητήσει τή βοήθεια τού πανίσχυρου Αιγυπτίου μονάρχη. Οι Τούρκοι πολεμούσαν έχοντας στό πλευρό τους τούς Αλβανούς στήν στεριά καί τούς Αλγερινούς καί τούς Τυνήσιους στή θάλασσα. Εκείνο πού μού κάνει εντύπωση είναι ότι οι μουσουλμάνοι θεωρούσαν αυτονόητο νά βοηθούν ο ένας τόν άλλον. Η Τουρκία είχε τήν στήριξη τών μουσουλμάνων τών Ινδιών (Πακιστανών) καί φυσικά τών Αράβων, ενώ αντίθετα στόν χριστιανικό κόσμο κυριαρχούσαν καί κυριαρχούν οικονομικοί υπολογισμοί καί απουσιάζουν τά ηθικά διλήμματα.\nΤονίζω ότι η διχόνοια ήταν αυτή πού έθεσε σέ κίνδυνο τήν επανάσταση. Όταν γιά παράδειγμα η πολιτική τριανδρία (Κωλέτης, Κουντουριώτης, Μαυροκορδάτος) άφησε ανενόχλητο τόν Ιμπραήμ νά προετοιμάσει τόν στρατό του στή νότιο Πελοπόννησο παρέχοντας αφειδώς χρήματα στόν Γκούρα γιά νά εξουδετερώσει τούς πολιτικούς τους αντιπάλους, αυτό θεωρώ ότι ήταν η μεγαλύτερη απειλή κατά τής επανάστασης. Τελικά οι “φωτισμένοι” ηγέτες οργάνωσαν μέ καθυστέρηση μία εκστρατεία γιά νά αντιμετωπίσουν τούς Αραπάδες τού Ιμπραήμ, ορίζοντας αρχηγό τής εκστρατείας, όχι φυσικά τόν φυλακισμένο Κολοκοτρώνη, αλλά έναν ασήμαντο Υδραίο πλοίαρχο. Ο ίδιος ο Κουντουριώτης ορίστηκε αρχιστράτηγος, αλλά δέν κατάφερε νά φθάσει στό Κρεμμύδι όπου θά γινόταν η μάχη, επειδή δέν ήξερε ιππασία! Οι ναυτικοί δηλαδή είχαν πάρει τήν ηγεσία γιά τίς επιχειρήσεις στήν ξηρά καί φυσικά οι Έλληνες έπαθαν πανωλεθρία, μέ αποτέλεσμα τήν εδραίωση τού Αιγυπτίου πασσά στόν Μοριά.\nΈνα άλλο παράδειγμα όχι πολεμικής ανικανότητος, αλλά πονηριάς καί ιδιοτέλειας έγινε από πλευράς Υδραίων καί είχε σάν αποτέλεσμα τήν καταστροφή τών Ψαρών. Μετά τήν σφαγή τής Κάσου, οι Ψαριανοί ζήτησαν απεγνωσμένα τή βοήθεια τού ελληνικού στόλου, γιά νά οργανώσουν τήν άμυνα στό μικρό νησί τους. Ο Κωλέτης καί οι αδελφοί Κουντουριώτη απάντησαν αόριστα μέ υποσχέσεις, εκθειάζοντας απλώς τή γενναιότητα τών Ψαριανών. Καί ενώ δήλωναν ότι δέν υπήρχαν χρήματα γιά νά κινηθεί ο στόλος από τήν άλλη κινητοποιούσαν όλες τίς διαθέσιμες στρατιωτικές δυνάμεις γιά νά εξοντώσουν τούς κομματικούς τους αντιπάλους. Στή συνέχεια έστειλαν μία επιστολή στά Ψαρά στήν οποία ψευδώς ανέφεραν ότι ο ελληνικός στόλος θά έπλεε πρός βοήθειά τους, ενώ στόν στόλο είχαν δώσει εντολή νά κινηθεί πρός αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή πρός νότο!\nΘεωρώ επίσης ότι καί η πτώση τού Μεσολογγίου έγινε από τήν αδράνεια τής κυβερνήσεως, η οποία όφειλε πάσει θυσία νά οργανώσει στόλο γιά νά σπάσει τόν κλοιό τών μουσουλμανικών πλοίων, προμηθεύοντας μέ τρόφιμα τούς άμοιρους Μεσολογγίτες. Δυστυχώς οι υπεύθυνοι δέν επέδειξαν κάποια δραστηριότητα στήν οργάνωση ναυτικής εκστρατείας, ενώ αντίθετα επέδειξαν έντονη δραστηριότητα στήν οργάνωση Εθνικής Συνελεύσεως γιά τήν επανεκλογή τους. Ο απεσταλμένος τών Μεσολογγιτών στό Ναύπλιο Σπυρομίλιος είχε αηδιάσει από τά εμπόδια πού συναντούσε καί από τή βραδύτητα τών ενεργειών στό θέμα τής πολιορκίας.\n“Ως σπουδαιότερον αντικείμενον εθεώρουν τήν Εθνικήν Συνέλευσιν, παρά τόν εχθρόν όστις επαπείλει τό Μεσολόγγιον”.\nΟ λαός μας αποτύπωσε σέ τραγούδι τήν αδιαφορία τών δολοπλόκων τού Ναυπλίου, πού οδήγησε στήν καταστροφή τού Μεσολογγίου:\n“Ένα πουλάκι ξ’ έβγαινε μέσα από τ’ Ανάπλι,\nΣύρε πουλί μ’στή Ρούμελη, σύρε στό Μεσολόγγι,\nμιντάτι (βοήθεια) νά μήν καρτερούν, ζαϊρέ (πολεμοφόδια) νά μήν προσμένουν.”\nΔιαβάστε στο πρώτο μέρος εδώ\nPrevious Η ελληνική επανάσταση στη ζωγραφική: Ελληνόπουλα της ελληνικής επανάστασης\nNext Ιωάννης Κωλέττης (1774 – 1847)


ΓΦΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ-ΛΑΡΙΣΑ – Τελικός Καλαθοσφαίρισης-Μπάσκετ\nΤην Τρίτη 24-05-2016 στις 19:00 μμ στο κλειστό γυμναστήριο του ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ θα διεξαχθεί ο τελικός αγώνας καλασφαίρισης μεταξύ των ομάδων που θα προκύψουν από τους ημιτελικούς αγώνες.\n1. ΣΤΕΦ – ΤΠΤ (ΜΠΑΣΧΕΤΟΙ), ΠΕΜΠΤΗ 19/05/2016 18:00.\n2. ΔΙΟΙΚ.ΕΠ/ΣΕΩΝ (ΣΙΞΕΡΣ) – ΗΛ/ΓΟΙ (ΚΟΝΤΟΙ), ΠΕΜΠΤΗ 19/05/2016 19:00.\nΝΙΚΗΤΗΣ 1ης ΑΓΩΝ – ΝΙΚΗΤΗΣ 2ης ΑΓΩΝ, ΤΡΙΤΗ 24/05/2016 19:00.\nΗΤΤΗΜΕΝΟΣ 1ης ΑΓΩΝ – ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ 2ης ΑΓΩΝ, ΤΡΙΤΗ 23/05/2016 18:00.\nΥπεύθυνος Καθηγητής Φυσικής Αγωγής: Μπούτλας Γιώργος τηλ. 6947521370, What’s Up:6971913471, F.B: Γεώργιος Μπούτλας, email:boutlas@teilar.gr .\nΚαλαθοσφαίριση Ημιτελικοί Αγώνες, Μπάσκετ\n← Πεζοπορία στον Όλυμπο 20-05-2016


Η Ευρυδίκη στο familylife.gr! - Page 2 of 2 - FamilyLife.gr\nΠοια είναι τα λάθη που κάνουν οι γονείς;\nΔε ξέρω, ειλικρινά. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Και εννοείται η συμπεριφορά μας έχει συνήθως να κάνει και με το χαρακτήρα των παιδιών.\nΗ αλήθεια πάντως είναι ότι είμαστε υπερπροστατευτικοί ως γονείς, θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε στα παιδιά μας περιθώρια για πρωτοβουλίες, με κίνδυνο να μειωθεί η αυτοπεποίθηση τους.\nΆλλες φορές τα κακομαθαίνουμε και δε βάζουμε όρια, κάτι επίσης βασικό για την ισορροπία της σχέσης μας αλλά και του ίδιου του παιδιού.\nΜπορεί μια σύγχρονη μητέρα να συνδυάσει μητρότητα και καριέρα;\nΣαφέστατα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τηρεί τις προτεραιότητες ώστε να κρατούνται οι ισορροπίες. Και εννοείται ότι τα παιδιά μας έχουν πάντα προτεραιότητα.\nΈνα διαζύγιο επηρεάζει το παιδί;\nΝομίζω ότι οι γονείς επηρεάζονται περισσότερο γιατί ανησυχούν κυρίως για τα παιδιά. Ενώ τα παιδιά χρειάζονται ειλικρινή αντιμετώπιση και αγάπη, οι γονείς πολλές φορές πιστεύουν ότι η αλήθεια θα τα πληγώσει και ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος ανάμεσα στο κρυφτό και στις τύψεις.\nΤι απολαμβάνετε να κάνετε με το παιδί σας;\nΌταν ήταν μικρός ο γιος μου, του άρεσε πολύ να του διαβάζω παραμύθια. Μοιράζαμε έτσι το χρόνο μας ανάμεσα στα παραμύθια, τις ταινίες, το θέατρο και τους παιδότοπους, όπου εννοείται έπαιζα κι εγώ μαζί του. Τώρα που μεγάλωσε απολαμβάνω κυρίως τις συζητήσεις μαζί του, μέσα από τις οποίες βλέπω τη ματιά των νέων απέναντι στη ζωή και την κοινωνία.\nΑγάπη, φροντίδα, ώριμη αντιμετώπιση και όνειρα.\nΠοια είναι τα όνειρα που ακόμα δεν έχετε πραγματοποιήσει;\nΔεν κάνω πολλά όνειρα… μόνο για το γιο μου ονειρεύομαι στην ουσία και για την Κύπρο μου. Θα ήθελα να δω το παιδί μου ευτυχισμένο και πετυχημένο με ότι επιλέξει να κάνει στη ζωή του και την Κύπρο μας «ελεύθερη». Τα άλλα, τα δικά μου όνειρα, είναι μικρά, χειροπιαστά και κοντινά. Ένα κάθε φορά.\nΕκτός από αυτά το παιδικό θέατρο και τη τηλεόραση, έχετε κάποια άλλα επαγγελματικά σχέδια;\nΘα κυκλοφορήσει ένα cd-dvd της τελευταίας μου παράστασης από το ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ και παράλληλα ετοιμάζω και κάποια καινούργια τραγούδια.\nΕμφανίσεις θα κάνω σε διάφορες μουσικές σκηνές παράλληλα με την παιδική παράσταση και αρχές Δεκεμβρίου ευελπιστώ, ότι θα έχω έτοιμη και την καινούργια μου παράσταση με τίτλο “ON MY OWN”.


Ο διαχωρισμός του φύλλου των νεοσσών την πρώτη ημέρα της επώασης τους, είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Εάν για την γονιμοποίηση χρησιμοποιηθεί ένας κόκορας μιας φυλής και κότες άλλης φυλής και χρώματος το αποτέλεσμα θα είναι όλα οι θηλυκοί νεοσσοί να έχουν ίδιο χρώμα και όλα τα αρσενικά κοτόπουλα άλλο, καθιστώντας τον διαχωρισμό τους πιο απλό.\nΟι ακόλουθες οδηγίες για την εξακρίβωση του φύλου των νεοσσών δίνονται κυρίως ως περιγραφή της διαδικασίας, επειδή με τον τρόπο αυτό ένα λάθος μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό τους. Αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με την διαδικασία αυτή, είναι προτιμότερο να περιμένετε μέχρι οι νεοσσοί να μεγαλώσουν.\nΗ αναγνώριση του φύλλου των νεοσσών παρουσιάζει δυσκολίες λόγω του μικρού τους μεγέθους και της ενδεχόμενης ζημίας που μπορεί να προκληθεί. Εάν αισθάνεστε σίγουροι ότι δεν θα βλάψετε τους νεοσσούς κατά την διαδικασία αυτή, έχετε καλή όραση, είστε πολύ προσεκτικός και νομίζετε ότι είστε έτοιμος για την πρακτική εφαρμογή των οδηγιών, δοκιμάστε την σε νεοσσούς λίγων ημερών.\nΑναγνώριση του φύλλου των νεοσσών: Κρατήστε τον νεοσσό με το ένα χέρι απαλά αλλά σταθερά με το πίσω μέρος του να είναι στραμμένο προς τα εσάς. Χρησιμοποιήστε ένα δάκτυλο σας στο ίδιο χέρι για να ανοίξετε τα πόδια του νεοσσού κρατώντας ταυτόχρονα το κεφάλι του προς τα πάνω.\nΚρατήστε τον νεοσσό πάνω από ένα νεροχύτη ή άλλο σημείο που μπορείτε να καθαρίσετε εύκολα.\nΠιέστε μαλακά την κοιλιά του και στη συνέχεια τρίψτε απαλά την οπή απεκκρίσεων του με τον αντίχειρα και το πρώτο δάχτυλο του άλλου χεριού σας.\nΜε τον τρόπο αυτό θα εμφανιστεί η οπή εξόδου των σωματικών απεκκρίσεων ώστε να είναι ευκολότερη η εξακρίβωση του φύλου των νεοσσών. Μπορείτε τώρα να ανοίξετε προσεκτικά την οπή χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα και το δείκτη σας έτσι ώστε ο ιστός ακριβώς μέσα από την οπή να είναι ορατός. Η χρήση μεγεθυντικού φακού σε αυτό το στάδιο θα βοηθήσει σημαντικά. Εάν όλα έχουν γίνει σωστά θα πρέπει να μπορείτε να δείτε μια μικρή προεξοχή στα αρσενικά που μοιάζει με κουμπί ή κάτι σαν ένα μικροσκοπικό πέος.\nΤα θηλυκά συνήθως δεν έχουν κάποιο ορατό εξόγκωμα, ή έστω κάποια μικρή εσοχή ή βαθούλωμα. Μερικά θηλυκά μπορεί να έχουν ένα μικρό σημάδι που μοιάζει λίγο με του αρσενικού. Ωστόσο, το σημάδι αυτό θα είναι συχνά αχνό και χωρίς την γυαλιστερή επιφάνεια που χαρακτηρίζει το αρσενικό.\nΤοποθετήστε σε χωριστό μέρος τα αρσενικά για τα οποία έχετε πλέον βεβαιωθεί για το φύλλο τους, κάνετε το ίδιο με τα θηλυκά και βάλτε σε ένα τρίτο μέρος τούς νεοσσούς στους οποίους δεν μπορέσατε να διακρίνετε το φύλλο τους ώστε να επαναλάβετε την διαδικασία προσδιορισμού φύλλου μόνο σε αυτούς, έχοντας πια περισσότερη εμπειρία. Να θυμάστε ότι το ποσοστό επιτυχίας στην αναγνώριση του φύλλου των νεοσσών ακόμα και όταν αυτή γίνεται από επαγγελματίες που εργάζονται σε μεγάλες εκκολαπτικές μονάδες είναι περίπου 75%.\nΣε εξέλιξη βρίσκεται κοινό ερευνητικό πρόγραμμα στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Δρέσδης για τον καθορισμό του φύλλου μέσα στο αυγό, πολύ πριν την γέννηση του νεοσσού, με χρήση της φασματοσκοπίας. Η μέθοδος για τον προσδιορισμό του φύλλου στον τομέα των αυγών χρησιμοποιεί υπέρυθρη φασματοσκοπία που επιτρέπει την εξέταση των αυγών χωρίς να υπάρχει επαφή. Ο φασματοσκοπικός προσδιορισμός του φύλλου εκμεταλλεύεται το διαφορετικό μέγεθος των φυλετικών χρωματοσωμάτων των αρσενικών και θηλυκών νεοσσών και μπορεί μετά από μόνο τρεις ημέρες επώασης να διακρίνει μέσα στο αυγό τα αρσενικά από τα θηλυκά έμβρυα.\nΔιαβάστηκε 1621 φορές\tΤελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 31 Μάρτιος 2016 09:51\nΠερισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οδηγίες για την επώαση αυγών\tΗ κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα; »


Urth Cafe, Λαγκούνα Μπιτς - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nUrth Cafe: Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: Urth Cafe\nUrth Cafe, Λαγκούνα Μπιτς\nΝο 3 από 10 Επιδόρπιο - Λαγκούνα ΜπιτςΝο 33 από 149 Μέρη Για Φαγητό - Λαγκούνα Μπιτς\n308 North Pacific Coast Highway, Λαγκούνα Μπιτς, CA\nΕξαιρετικό μεσημεριανό γεύμα εμπειρία στο Cafe Urth! Εξαιρετικό μενού επιλογών για πρωινό, μεσημεριανό γεύμα και δείπνο. Υπέροχο και γευστικό μενού. Υψηλής ποιότητας φαγητό και εξαιρετική εξυπηρέτηση. Αυτή είναι η δεύτερη επίσκεψη στο Cafe Urth, ανυπομονούμε για φαγητό εκεί και πάλι την επόμενη καλοκαιρινές διακοπές.\nΌλα τα φυσικά και νόστιμο\nΗ ποικιλία των μενού είναι υπέροχη και το φαγητό είναι πολύ νόστιμο. Εξαιρετικό σημείο για να χαζεύεις. Χώρος στάθμευσης (με επιπλέον χρέωση) μπορεί να είναι ταλαιπωρία γιατί βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο. Συνήθως, μια γραμμή στην τάξη, αλλά αξίζει να το περιμένετε.\nΜπορείτε να απολαύσετε ένα καλό γεύμα στο εδώ. Και μου άρεσε αυτό το μέρος και το προσωπικό πολύ. Μας άρεσε πολύ η σαλάτα και πίτσα. Είναι διάσημη για τους μεγάλους ποικιλιών καφέδες· με κρύο και ζεστό κινητήρα. Έχουν οργανικών επιλογής. Και η μέριμνα για το...περιβάλλον.Περισσότερα\nΤο Cafe Urth καπουτσίνο και τιραμισού κέικ\nΠραγματικά μια εξαιρετική εργασία. Το κέικ και καφές είναι νόστιμο. Πήρε ένα καλό 10 - 15 λεπτά για το ζεστό ρόφημα να βγει.\nΤο φαγητό είναι φρέσκο, αλλά νομίζω ότι υπάρχει περισσότερο είδα την πραγματική τροφίμων. Σάντουιτς, κατά μέσο όρο, πίτσα είναι καλό. Οι τιμές για την κάθοδο σε Laguna. Θα πρέπει να παραγγείλετε σας στο μετρητή. Αν είστε τυχεροί, θα βρείτε ένα μέρος για να καθίσετε.\nΕίχα πάει εκεί πριν αλλά όταν στην περιοχή σας αρέσει να πάμε ξανά και ξανά, εξαιρετικό φαγητό, εξαιρετικό καφέ, υπαίθριο καθιστικό. . . . Η εξυπηρέτηση είναι αργή, αλλά αξίζει να το περιμένετε.\nΤο Laguna Beach προσφορά\nΑυτό το δημοφιλές αλυσίδα ήταν γεμάτο από 9 α. m. Το εστιατόριο είναι πιο οργανωμένη λαμβάνουν την παραγγελία σας, θα σας δώσει έναν αριθμό και, στη συνέχεια, φέρτε το φαγητό. Βάφλες και μπέικον ήταν εξαιρετική\nΘεέ μου -νόστιμα επιδόρπια, φρικτό πλήθη!!\nΚαταρχάς, αν ψάχνετε για να έρθει στο παλιό εξοχικό εστιατόριο, εσείς και η οικογένειά σας άρεσε για χρόνια, οι οποίες ήταν σα να γιαγιά σας's house, ξεχάστε το. Η παλιά θησαυρό/παράδοση του Laguna χάθηκε. Οι ιχθύς χωρίς εντόσθια, ολόκληρο το εσωτερικό και όλη τη γοητεία...- προχωρήσει. Και σαν ένα τοπικό, είμαι εντελώς dumfounded γιατί κάποιος θα ήθελε να πάει σε αυτό το εστιατόριο όπου δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης και να περιμένετε σε μια γραμμή που πηγαίνει γύρω από το τετράγωνο - μπορείτε να πάρετε μια καλύτερη θέα και καλύτερο γεύμα σε πολλά άλλα εστιατόρια στην πόλη. Απίστευτο. Φαίνεται ότι αυτό το μέρος είναι ένα από τα αγαπημένα των πολύ μικρά παιδιά, πιθανώς επειδή μπορούν να παραγγείλουν ένα νερό και Σπλιτ ένα μπέιγκελ, αλλά, ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι απολύτως ανόητος διότι μολονότι διατήρησε το εξωτερικό αρχιτεκτονική, ολοκλήρωσαν κατέστρεψε την εντός των οποίων είναι ο λόγος που οι άνθρωποι ήρθαν στην εξοχική κατοικία για πάνω από 60 χρόνια. Το μέρος μοιάζει με κρύο, καφετέρια stark σε νοσοκομείο. Για τον λόγο αυτόν θα σας ή κάποιον περιμένετε πάνω από μία ώρα για να κάθεσαι κάτι τέτοιο; ? ? Και πάλι, εντελώς ανόητος και ανόητο. Εάν θέλετε ατμόσφαιρα, πρόκειται για μια ημερομηνία όπου θέλετε μια ωραία ατμόσφαιρα, αυτό δεν είναι το μέρος. Εάν θέλετε να κάνετε παρέα με ένα μάτσο εφήβους ή πρόωρης είκοσι - ετοιμασμένο και να φάτε ένα ψωμάκι μπάγκελ, εξαιρετική - διαθέτουν. Εάν θέλετε να πάτε κάπου με τη γοητεία και την ατμόσφαιρα, δείτε την άλλη μου σχόλια. Θα σας δώσω ένα μπράβο για τους ερήμους, αυτά είναι υπέροχο, ωστόσο μπορείτε να πάρετε μια καλή desert σχεδόν παντού στην πόλη! Το Happy επίσκεψη! !Περισσότερα\nΘαυμάσιο Fast χαλαρή\nΗ γραμμή που πρέπει να παραγγείλετε φαγητό είναι συνήθως έξω από την πόρτα (λάβετε έναν αριθμό και φέρνουν το φαγητό σας στο τραπέζι σας), διότι είναι καλό και με λογικές τιμές. Πολλές σαλάτες και υγιεινές επιλογές, αλλά πολλά από δελεαστικά αναζητούν αρτοσκευάσματα και επιδόρπια. Υπάρχουν...άφθονα εξωτερικό αίθριο, με λαμπτήρες θερμότητας για ψύξη παράκτια βράδια. Μου kale σαλάτα ήταν εξαιρετική.Περισσότερα\nΜοναδική φαγητό, υπέροχη υπαίθρια τραπεζαρία\nΦάγαμε πρωινό στο Urth το Σάββατο το πρωί. Εξαιρετικό φαγητό, ιδιαίτερα την αρτοσκευάσματα. Χρειάστηκε να περιμένουν στην ουρά έξω για μισή ώρα περίπου, αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλο ζήτημα. Η υπαίθρια τραπεζαρία είναι μεγάλη, αν δεν σας πειράζει να είναι αρκετά κοντά σε πολυσύχναστο δρόμο....Εάν θέλετε να κάθονται έξω, μπορείτε να ζητήσετε περαιτέρω προς ανατολάς κατά μήκος της πλευράς street. Όλα σε ένα υπέροχο μέρος θα συνιστούσα.Περισσότερα\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Urth Cafe και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΔιεύθυνση: 308 North Pacific Coast Highway, Λαγκούνα Μπιτς, CA\nΑριθμός τηλεφώνου: +1 949-376-8888


Παρέμβαση για την Πρόληψη της Εξάρτησης από το Διαδίκτυο σε Μαθητές Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Γονείς και Εκπαιδευτικούς. – Θησέας Κυκλάδων\nΣε συνέχεια των παρεμβάσεων, που υλοποιήθηκαν την περασμένη χρονιά στα νησιά Ίο, Σαντορίνη, Πάρο, Αντίπαρο, Αμοργό, Τήνο, Σίφνο, Σέριφο και Μήλο με στόχο την πρόληψη της εξάρτησης από το διαδίκτυο και την ενημέρωση σε ζητήματα ασφαλούς πλοήγησης, παρουσιάζεται και φέτος η εκπαιδευτική παιδική θεατρική παράσταση:\nαπό τη θεατρική ομάδα «Χιλιοδέντρι»\nΣυγκεκριμένα, όλο το Μάιο θα υλοποιηθούν αντίστοιχες παρεμβάσεις με κεντρικό άξονα τη θεατρική παράσταση στα νησιά: Σύρο, Νάξο, Άνδρο και Μύκονο.\nΗ συγκεκριμένη παράσταση έχει στόχο την ευαισθητοποίηση σε ζητήματα ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο. Απευθύνεται σε μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και η παρακολούθησή της θα είναι δωρεάν, καθώς θα χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από το Κέντρο Πρόληψης «Θησέας Κυκλάδων».\nΠαράλληλα, πραγματοποιούνται ανοιχτές συναντήσεις –συζητήσεις με γονείς και εκπαιδευτικούς, που συντονίζουν τα στελέχη του Κ.Π. με θέμα: «Γονείς και παιδιά στην εποχή της τεχνολογίας: Δυνατότητες και Περιορισμοί».\nΌπου υπάρχει η δυνατότητα, οι δάσκαλοι, μετά το πέρας της παράστασης, αξιοποιούν ομαδικές δραστηριότητες, για την αφομοίωση των μηνυμάτων από τα παιδιά. Για παράδειγμα, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Σερίφου, δούλεψαν σε ομάδες και ζωγράφισαν τα μηνύματα, που έλαβαν από την παράσταση. Δείτε τις ζωγραφιές των παιδιών.\nΣχόλια εκπαιδευτικών και μαθητών από τη Μήλο και τη Σέριφο.