✿Μια Πέτρα...: Στα σκαριά του φθινοπώρου...\nΕπιμέλεια εικόνας και λόγου: Mia Petra στις 4:17 μ.μ.\nΑθηνά... 20 Σεπτεμβρίου 2014 - 8:17 μ.μ.\nΔυστυχώς δεν έχω αναμνήσεις από τρύγο, αλλά μου θύμισες το βινύλιο "11 Λαϊκά του Γιάννη Ρίτσου"! Το έχουμε στο πατρικό, στας Αθήνας. Ήταν από τα αγαπημένα του μπαμπά.\nΕπίσης μου θύμισες μουσταλευριά! Και κατ' επέκταση την συννυφάδα μου που την φτιάχνει ωραιότατη!\nΟπότε, ας την πάρω ένα τηλέφωνο να δω τι κάνει!\nJoan Petra 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:25 π.μ.\nΦιλιά στη συννυφάδα λοιπόν !! ♥ Αχαχα! Καλημέρα και καλή εβδομάδα :)\nποιώ - ελένη 21 Σεπτεμβρίου 2014 - 2:25 μ.μ.\nΈχω πολλές αναμνήσεις από αυτόν\nτον δίσκο...υπάρχει ακόμα!!\nΑν και από περιοχή χωρίς αμπέλια\nθεωρώ τον τρύγο κάτι σαν τελετουργία!!!\nφιλάκι Πετράδι μου γλυκό\nΩ ναι, είναι τελετουργία ιερή, αλλά από εποχές που έσβησαν πια...... Μάκια :))\nairis 21 Σεπτεμβρίου 2014 - 4:08 μ.μ.\nΑλλά ο τρύγος , ο μούστος και τα συναφή για μένα είναι μια άσχημη παραπομπή από την ιστορία μου !\nΓια αυτό το κλείνω εδώ και πάω για νάνι :)))))))))))\nJoan Petra 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:26 π.μ.\nΈλα ρε φούστη μου, που πήγα κι έπεσα κι εγώ........ Μάκια πολλά :)\nΕιρήνη 21 Σεπτεμβρίου 2014 - 4:11 μ.μ.\nΈχω εικόνες από τρύγο, αλλά ξέρεις, όλα αυτά τα αγροτικά με κουράζουν :))) Όποτε πήγα να λάβω μέρος σε αγροτική εργασία, ήμουν δράμα!!! Βέβαια η φωτογραφία σου και η μουσική σου επιλογή, είναι όνειρο! Έτσι απολαμβάνω την εποχή και τον τρύγο, μέσα από την τέχνη :))) Σε φιλώ πολύ!!!\nJoan Petra 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:27 π.μ.\nΕσύ παιδί μου γεννήθηκες για τη Σκηνή, άσε το τρύγο στους άλλους! (σε ποιους δεν ξέρω, αλλά λέμε :))\nGiannis Pit 21 Σεπτεμβρίου 2014 - 5:33 μ.μ.\nΜια εποχή που όμως Joan μου, εμείς που μεγαλώσαμε μέσα στα αστικά κέντρα, έστω και στο μέσο της δεκαετίας του 1960, ήταν αδύνατον να την ζήσουμε σαν εμπειρία.\nΗ Εικόνα που μεταφέρεις είναι πανέμορφη, ποιητική και γεμάτη παράδοση.\nΠάντα τέτοια να έχεις να μας δίνεις.\nJoan Petra 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:28 π.μ.\nΠολύ νοσταλγία πέφτει αυτές τις μέρες με τις αναρτήσεις μου..... Άστο καλό... Καλημερούδια κι από δω :)\nAriadni St. 21 Σεπτεμβρίου 2014 - 6:54 μ.μ.\nΧρώματα και αρωματα!\nΚαι μουσικές!! ♥\nΕλενα Λ. 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:39 π.μ.\nΩραίο άρωμα έχει η ανάρτησή σου πετρούλα μου!\nΩραία μουσική και ωραίο χρώμα.\nΘα βάλω την μουσική σου πίνοντας ένα ποτηράκι κρασάκι!\nJoan Petra 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 9:51 π.μ.\nΕλπίζω όχι μέσα στη δουλειά !!!!!! ♥\nmarilenaspotofart 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 2:11 μ.μ.\nΕβίβα συμπεθέρα!! Δεν ξέρω από τρύγο και τα συναφή οπότε αφέθηκα στο πανέμορφο βίντεο το γεμάτο χρώματα και ήχους!!! Στην υγειά μας τα ποτηράκια!!\nΣε φιλώ μετά πονοκεφαλίασης!!! :)))\nJoan Petra 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 8:24 π.μ.\nΣε βλέπω να έχεις γίνει τύφλα εσύ χθες! Αχαχα! Μάκια κι αν ήταν ημικρανία, στα όρη στα βουνά!\nFunky Monkey 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 3:21 μ.μ.\nΔεν έχω εικόνες από τρύγο, δεν έτυχε ποτέ!\nΜου μετέφερες όμως εσύ όμορφες εικόνες και σε ευχαριστώ γι΄αυτό.\nJoan Petra 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 8:25 π.μ.\nΕγώ χτες είδα ένα φορτηγό με σταφύλια και τέσσερις Πακιστανούς από πάνω!!! Αχαχα! Ρε πως αλλάζουν οι εικόνες! Φιλιά :)\nChristina Andromeda 22 Σεπτεμβρίου 2014 - 4:22 μ.μ.\nΜόνο όμορφη; Μόνο όμορφη; Τις ωραιότερες αναμνήσεις μου τις έχω από τον τρύγο!\nΕίδες μωρέ; Ωραία πράγματα προλάβαμε και ζήσαμε! Φιλιά :)\nBUTTERFLY 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 11:16 π.μ.\nΥπηρχαν τετοιοι ποιητες, μελωδοι και ερμηνευτες... σιγα σιγα ενας ενας φευγουν και μας μενει η υποκουλτουρα, με καποιες ελαχιστες φωτεινες εξαιρεσεις! Φιλια!\nJoan Petra 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 2:55 μ.μ.\nΕγώ πάντως εξακολουθώ να ακούω τα παλιά, για να φχαριστιέμαι! Φιλιά :))\nitzikas 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 4:31 μ.μ.\n-Γ. Σεφέρης, [Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο]\nJoan Petra 23 Σεπτεμβρίου 2014 - 5:36 μ.μ.\nΕυχαριστώ φίλε Γιάννη και καλό μας φθινόπωρο :)\npaloma 24 Σεπτεμβρίου 2014 - 6:23 μ.μ.\nΥπέροχη ανάρτηση, Πετρούλα μου, αν και δεν έχω τέτοιες αναμνήσεις για να σε καταλάβω πλήρως!\nΜας ταξίδεψες με τις εικόνες σου και το τραγούδι!\nΠόση ομορφιά κρύβει αυτός ο τόπος! :)\nΦιλιά και καλό απογευματάκι!\nJoan Petra 24 Σεπτεμβρίου 2014 - 6:33 μ.μ.\nΕυχαριστώ Παλομίτα μου, να είσαι καλά και καλό μας φθινόπωρο! Φιλιά κι από μένα :)\nme (maria) 24 Σεπτεμβρίου 2014 - 11:21 μ.μ.\nΜόνο εσύ θα κατάφερνες να κάνεις τον τρύγο να μοιάζει ποίηση...εσύ και οι ποιητές μας βέβαια!\nJoan Petra 8 Οκτωβρίου 2014 - 12:25 μ.μ.\nΗ Ποίηση Μαρία μου, η Ποίηση! Φιλιά :))\nKate'sCakeBox 25 Σεπτεμβρίου 2014 - 5:00 μ.μ.\nΚαταπληκτική η ανάρτηση με νότες φθινοπώρου μας ταξίδεψες μαγικά!το βιντεάκι υπέροχο!!το έχεις πάντως διπλό!!μαχητικο-ρομαντικό!!γιαυτό και είμαστε και πιστοί Πετρούλα μου!!!!!!!!!!!!!\nΤι γλυκό Κατερινάκι που είσαι μωρέ... Φιλιά πολλά :))\nΣμαραγδένια Ρούλα 14 Οκτωβρίου 2014 - 1:40 π.μ.\nΓι αυτα τα ομορφα τα γαλανα τα κοκκινα τα μαβί ..τα Φθινοπορινα.. τις μουσικές που δεν υπαρχουν πουενα μονο εδώ στην υπεροχη πατρίδα μας..!!! Πετρίνα μου καλό μέσο Φθινοπώρου μικρή μου... φιλακιαααααα!!\nJoan Petra 15 Οκτωβρίου 2014 - 8:46 π.μ.\nΚαλό φθινόπωρο επίσης Σμαράγδι μου :))


Banana bread: Φτιάξε αφράτο και λαχταριστό ψωμάκι μπανάνας -Εχεις όλα τα υλικά στην κουζίνα σου | GASTRONOMIE | iefimerida.gr\nΛαχταριστό ψωμάκι από μπανάνα με υλικά που μπορείς να αντικαταστήσεις αν δεν έχεις /Φωτογραφία: Shutterstock\nΑν κάνεις μια βόλτα από τα social media, σίγουρα θα πετύχεις πολλές συνταγές. Με την καραντίνα να μετρά ήδη δύο εβδομάδες, προσπαθούμε να είμαστε δημιουργικοί μέσα στο σπίτι.\nΗ κουζίνα είναι ο κατάλληλος χώρος για να ξεδιπλώσουμε το γαστρονομικό μας ταλέντο. Κάθε μέρα βρίσκουμε μια πληθώρα συνταγών τόσο για γλυκά όσο κι αλμυρά σνακ. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να βρούμε την ιδανική για εμάς, που ανταποκρίνεται στα γούστα μας.\nΨάχνοντας για ένα διαφορετικό σνακ, βρήκαμε μια συνταγή για banana bread πού μας κέντρισε το ενδιαφέρον. Πρόκειται στην ουσία για ψωμάκι μπανάνας που πάει τέλεια με τον καφέ μας. Τα υλικά είναι πολύ απλά και τα έχουμε όλοι ήδη στην κουζίνα μας. Η πεντανόστιμη συνταγή αναφέρει ότι το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στις ώριμες μπανάνες, που είναι μαλακές και καθαρίζονται εύκολα.\nΔιαβάστε την απλή και εύκολη συνταγή για αφράτο banana bread στο Bovary.gr\nΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ banana bread μπανάνα συνταγή γλυκό ψωμί


Ορκίστηκαν τρεις νέοι δικηγόροι της Ρόδου | Η ΡΟΔΙΑΚΗ\nΟρκίστηκαν τρεις νέοι δικηγόροι της Ρόδου\nΑναγνώστηκε 3287 φορές\nΗμερομηνία 10/09/16 12:50\nΈτοιμοι να ξεκινήσουν την άσκηση του επαγγέλματός τους είναι τρεις ακόμη νέοι δικηγόροι της περιοχής μας, οι οποίοι πέρασαν με επιτυχία τις πρόσφατες εξετάσεις που έδωσαν.\nΠρόκειται για μία δικηγορίνα την κα. Αικατερίνη Κυπριώτη του Ευαγγέλου και δύο δικηγόρους τους κ.κ. Μιχαήλ Διάκο του Αναστασίου και Ιωάννη Χριστοφορίδη του Θεοδώρου, οι οποίοι έδωσαν εξετάσεις πριν από περίπου τέσσερις μήνες με το καινούριο πλέον πανελλαδικό σύστημα καταφέρνοντας να επιτύχουν και μάλιστα με πολύ καλή βαθμολογία.\nΜετά και τη δημοσίευση των ονομάτων τους στο ΦΕΚ οι τρεις νέοι δικηγόροι ορκίστηκαν χθες και είναι πλέον και επίσημα έτοιμοι να ασκήσουν τα επιστημονικά τους καθήκοντα.\nΗ ορκωμοσία έγινε χθες το μεσημέρι στην αίθουσα του Πρωτοδικείου Ρόδου παρουσία συγγενών, φίλων αλλά και συναδέλφων οι οποίοι έσπευσαν να συγχαρούν τους επιτυχόντες και να τους ευχηθούν καλή σταδιοδρομία.


Apple iOS: Μετακινήστε τις εφαρμογές στους φακέλους με τον εύκολο τρόπο 2020\nApple iOS: Μετακινήστε τις εφαρμογές στους φακέλους με τον εύκολο τρόπο\nΈνα δροσερό χαρακτηριστικό του Apple iOS είναι η δυνατότητα δημιουργίας φακέλων για τις εφαρμογές σας. Εάν δημιουργείτε πολλούς φακέλους με πολλές εφαρμογές, η μεταφορά των εικονιδίων είναι ενοχλητική. Εδώ είναι ένας πιο γρήγορος και ευκολότερος τρόπος για να το κάνετε.\nΑρχικά πατήστε και κρατήστε πατημένο ένα εικονίδιο εφαρμογής έως ότου αρχίσουν να κουνηθούν. Στη συνέχεια, σύρετε μια εφαρμογή στην άλλη για να δημιουργήσετε ένα φάκελο και να το ονομάσετε.\nΟ φάκελος που δημιουργείτε παραμένει στην αποβάθρα. Τώρα μετακινηθείτε στις οθόνες σας και σύρετε τις εφαρμογές που θέλετε σε αυτόν τον φάκελο.\nΣτη συνέχεια, μπορείτε να μετακινήσετε αυτόν τον φάκελο στην αρχική οθόνη ή να τον κρατήσετε στην αποβάθρα. Πολύ πιο εύκολο από το να κρατάτε μια εφαρμογή και να την σύρετε σε πολλές οθόνες στο φάκελο.\nΑυτός είναι ένας ταχύτερος και ευκολότερος τρόπος για τη διαχείριση εφαρμογών στους φακέλους σας και για τη δημιουργία μιας καθαρότερης αρχικής οθόνης.\nΠώς να διαγράψετε οριστικά τον λογαριασμό σας στο StumbleUponTwitter: Εύρεση και κατάργηση παρακολούθησης ανενεργών ατόμωνΤο πειραματικό σπίτι του Mozilla Dash προσπαθεί να καθαρίσει τον ΙστόΤρόπος μετεγκατάστασης σελιδοδεικτών Safari σε πρόγραμμα περιήγησης Web των Windows 10Ακολουθεί μια λίστα επιδιορθώσεων όταν το Windows Update δεν λειτουργεί


Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τυριά σε όλη την Ιταλία, αλλά για τους περισσότερους Έλληνες ακόμα ηχεί λίγο ξένο. Το αστείο είναι πως μπορεί ήδη να έχετε δοκιμάσει αυτό το τυρί τριμμένο πάνω σε μακαρόνια (χωρίς να το έχετε καταλάβει) την τελευταία φορά που επισκεφθήκατε το αγαπημένο σας ιταλικό εστιατόριο.\nΤο γκράνα παντάνο θεωρείται από τους ειδήμονες ένα από τα καλύτερα τυριά στον κόσμο. Αυτό το σκληρό τυρί, παρόμοιο με παρμεζάνα, παίρνει το όνομά του από την ιταλική λέξη grana, που αναφέρεται στην ελαφρώς κοκκώδη υφή του. Το γκράνα παντάνο είναι ένα τυρί με μειωμένα λιπαρά, που παρασκευάζεται και ωριμάζει αργά για εννέα μήνες το ελάχιστο. Το όνομα «γκράνα παντάνο» δεν μπορεί να δοθεί έτσι απλά, καθώς το τυρί θα πρέπει να περάσει αυστηρούς ελέγχους για να σφραγιστεί πάνω του με φλόγιστρο το περίφημο σήμα κατατεθέν Grana Padano.Το τυρί ελέγχεται από το Grana Padano Consortium υπό μια προστατευόμενη ονομασία προέλευσης που δίνεται από την ιταλική κυβέρνηση. Η «ΠΟΠ» είναι η ονομασία μια περιοχής, ενός συγκεκριμένου μέρους ως τίτλος για ένα αγροτικό ή κτηνοτροφικό προϊόν. Είναι σημαντικό να προστατεύεται η ονομασία «γκράνα παντάνο» επειδή, στην Ιταλία και αλλού, οι φίλοι του τυριού απαιτούν την ποιότητα και τη γεύση του να βρίσκονται τουλάχιστον σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο.Σε μια προσπάθεια να κατανοήσω καλύτερα αυτό το παγκοσμίου φήμης τυρί, ταξίδεψα στις Άλπεις της βόρειας Ιταλίας για μια επίσκεψη στους τυροκόμους στο Monti Trentini. Η εταιρεία αυτή κάνει μερικά από τα πιο καλά τυριά της Ιταλίας τα τελευταία 80 χρόνια. Είναι μία από τις 130 που αναγνωρίζονται από το Consortium ως παραγωγοί γκράνα παντάνο.\nΚαθώς ο Φιορέντζο Φίνκο, διευθύνων σύμβουλος της Monti Trentini, έκοβε ένα καινούριο κεφάλι γκράνα παντάνο riserva, μου είπε πρώτα να το μυρίσω. Ακούγεται περίεργο, αλλά μυρίζει σαν ανανάς. «Κάθε παρτίδα είναι κάπως διαφορετική», λέει. Μπορείς να δεις το πάθος στα μάτια του, και καθώς δοκιμάζω το τυρί καταλαβαίνω γιατί. Αμέσως κολλάω.Το γκράνα παντάνο αρχίζει από την αγελάδα. Η ποιότητα του γάλακτος είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ποιότητα του τυριού. Για τον Φίνκο και τους τυροκόμους στο Monti Trentini, είναι πολύ τυχεροί που έχουν κάποιες από τις πιο χαρούμενες αγελάδες σε όλη την Ιταλία. Πάνω από το 80% του γάλακτος συλλέγεται από μικρές φάρμες της ορεινής περιοχής του Τρεντίνο. Έπειτα υποβάλλεται σε μια αυστηρή διαδικασία ελέγχου πριν μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή του φημισμένου γκράνα παντάνο.\nΜεγάλα χάλκινα καζάνια γεμίζουν το δωμάτιο, το καθένα γεμάτο με γάλα που σιγοβράζει. Η διαδικασία αυτή επιβλέπεται από έναν τυροκόμο που συνεχώς ελέγχει την πυκνότητα του υλικού. Αφότου η στάλπη πάρει το σωστό μέγεθος, ένα μεγάλο λινό ύφασμα ειδικό για τυρί χρησιμοποιείται για να κάνει το τυρί μια τεράστια μπάλα. Μετά οι μπάλες τοποθετούνται σε μεταλλικούς κυλίνδρους όπου σκληραίνουν και παίρνουν το γνωστό σχήμα τους. Μετά, το τυρί τοποθετείται σε δεξαμενές αλατισμένου νερού (ναι, είναι πολύ χαλαρωτικό για το τυρί), όπου μένει για περίπου 20 μέρες.Το επόμενο βήμα είναι η διαδικασία ωρίμανσης, και είναι ένα από τα πιο σημαντικά στάδια στην διαδικασία παραγωγής. Το τυρί γκράνα παντάνο πρέπει να ωριμάσει για περίπου 9 μήνες. Το γκράνα παντάνο riserva όμως, ωριμάζει για τουλάχιστον 20 μήνες. Το consortium έρχεται και ελέγχει τα τυριά πριν σφραγιστούν με το περίφημο σήμα ΠΟΠ. Το δωμάτιο ωρίμανσης είναι πολύ ενδιαφέρον και περιέχει μια μεγάλη ηλεκτρονική μηχανή που γυρίζει και καθαρίζει τα τυριά αυτόματα, καθημερινά.\nΚαθώς τσιμπάω λίγο από το καλύτερο τυρί που έχω δοκιμάσει ποτέ, κοιτάζω έξω τις υπέροχες ιταλικές βουνοπλαγιές. Γυρνάω στον Φίνκο που καταλαβαίνει τι θέλω χωρίς πολύ εξήγηση, και βάζει μια μικρή σφήνα riserva σε μια αεροστεγή συσκευασία για να την πάρω σπίτι. Δεν του είπα, βέβαια, ότι το τυρί μάλλον θα έχει φαγωθεί πριν βγω από το αεροδρόμιο.


Debian -- Επικοινωνήστε μαζί μας\nΤο Debian είναι ένας μεγάλος οργανισμός και υπάρχουν πολλοί τρόποι να επικοινωνήσετε μαζί του. Η παρούσα σελίδα συνοψίζει τα μέσα επικοινωνίας που ο κόσμος ζητά συχνότερα· δεν είναι με κανέναν τρόπο εξαντλητική. Παρακαλούμε αναφερθείτε και στις υπόλοιπες ιστοσελίδες μας για άλλες μεθόδους επικοινωνίας.\nΠαρακαλούμε, σημειώστε ότι οι περισσότερες από τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις στη συνέχεια αντιπροσωπεύουν μόνο ανοιχτές λίστες με δημόσιες αρχειοθήκες. Διαβάστε το κείμενο αποποίησης πριν αποστείλετε οποιοδήποτε μήνυμα.\nΤα Αγγλικά είναι η κοινή γλώσσα για επικοινωνία με τους προγραμματιστές/προγραμματίστριες του Debian. Σας ζητάμε, λοιπόν, οι αρχικές ερωτήσεις προς τους προγραμματιστές/προγραμματίστριες να γίνονται στα in Αγγλικά. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, ανατρέξτε στη σελίδα της λίστας αλληλογραφίας για τη γλώσσα σας.\nΕγκαθιστώντας και χρησιμοποιώντας το Debian\nΔημοσιότητα / Τύπος\nΒοηθώντας το Debian\nΑναφέροντας προβλήματα με τα πακέτα του Debian\nΗ ανάπτυξη του Debian\nΠροβλήματα με την υποδομή του Debian\nΟι περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Debian συλλέγονται στον ιστότοπό μας, https://www.debian.org/, οπότε σας παρακαλούμε να περιηγηθείτε και να κάνετε μια αναζήτηση σ' αυτόν πριν επικοινωνήσετε μαζί μας.\nΗ σελίδα με τις Συχνές ερωτήσεις (FAQ) θα απααντήσει πολλές από τις ερωτήσεις σας.\nΕρωτήσεις που αφορούν το Σχέδιο Debian γενικά μπορούν να σταλούν στη λίστα αλληλογραφίας debian-project, στη διεύθυνση debian-project@lists.debian.org. Παρακαλούμε μην στέλνετε ερωτήσεις για τη χρήση του Linux στη λίστα αυτή· διαβάστε και στη συνέχεια γι' αυτό.\nΑν είστε βέβαιοι/ες ότι η τεκμηρίωση στα μέσα εγκατάστασης και στον ιστότοπό μας δεν δίνουν μια λύση στο πρόβλημά σας, υπάρχει μια πολύ ενεργή λίστα αλληλογραφίας χρηστών στην οποία χρήστες και προγραμματιστές/προγραμματίστριες του Debian μπορούν να απαντήσουν τις ερωτήσεις σας, είναι η λίστα αλληλογραφίας debian-user. Όλες οι ερωτήσεις που αφορούν\nτο υποστηριζόμενο υλικό\nτη διαχείριση του μηχανήματος\nτη χρήση του Debian\nθα πρέπει να στέλνονται σ' αυτή τη λίστα. Απλά εγγραφείτε στη λίστα debian-user και στείλτε την ερώτησή σας στη διεύθυνση debian-user@lists.debian.org.\nΥπάρχουν, επιπλέον, λίστες χρηστών για τους/τις ομιλητές/ομιλήτριες διαφόρων γλωσσών. Δείτε τη σελίδα με τις πληροφορίες εγγραφής σε διεθνείς λίστες αλληλογραφίας.\nΠεραιτέρω, μπορείτε να περιηγηθείτε στις λίστες αλληλογραφίας μας όπως σε μια ομάδα ειδήσεων (newsgroup) χρησιμοποιώντας μια web διεπαφή όπως η Google.\nΑν πιστεύετε ότι έχετε βρει κάποιο σφάλμα στο σύστημα εγκατάστασης, στείλτε μας σχετικές πληροφορίες στη διεύθυνση debian-boot@lists.debian.org ή υποβάλετε μια αναφορά σφάλματος για το ψευδοπακέτο debian-installer.\nΌσοι/ες ζητούν πληροφορίες για άρθρα ή υποβάλλουν ειδήσεις για τις σελίδες μας με ειδήσεις θα πρέπει να επικοινωνήσουν με το τμήμα δημοσιότητας.\nΠροσκήσεις για συνέδρια και εκθέσεις ή άλλους τύπους εκδηλώσεων θα πρέπει να στέλνονται στο τμήμα εκδηλώσεων. Αιτήματα για φυλλάδια, αφίσες και συμμετοχή σε εκδηλώσεις στην Ευρώπη θα πρέπει να στέλονται στην ευρωπαϊκή λίστα εκδηλώσεων.\nΑν θέλετε να επικοινωνήσετε με το Debian για να προσφέρετε βοήθεια, παρακαλούμε δείτε πριν τη σελίδα με τους δυνατούς τρόπους βοήθειας.\nΑν θέλετε να συντηρήσετε έναν καθρέφτη της αρχειοθήκης πακέτων του Debian, δείτε τις σελίδες σχετικά με τη συντήρηση ενός καθρέφτη του Debian. Νέοι "καθρέφτες" υποβάλλονται μέσω αυτής της φόρμας. Προβλήματα με υπάρχοντες καθρέφτες μπορούν να αναφερθούν στη διεύθυνση mirrors@debian.org.\nΑν θέλετε να πουλήσετε CD με το Debian, δείτε τη σελίδα με πληροφορίες για τους πωλητές CD. Για να αναγραφείτε στη λίστα με τους πωλητές CD, παρακαλούμε κάντε το μέσω αυτής της φόρμας.\nΑναφορά προβλημάτων σχετικά με πακέτα του Debian\nΑν θέλετε να υποβάλετε μια αναφορά για ένα σφάλμα σχετικά με ένα πακέτο του Debian, διαθέτουμε ένα σύστημα παρακολούθησης σφαλμάτων στο οποίο μπορείτε να αναφέρετε εύκολα το πρόβλημά σας. Παρακαλούμε διαβάστε τις οδηγίες για την υποβολή αναφορών σφαλμάτων.\nΑν θέλετε απλά να επικοινωνήσετε με τον συντηρητή κάποιου πακέτου του Debian, τότε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις ειδικές διευθύνσεις-"ψευδώνυμα" που έχουν οριστεί για κάθε πακέτο. Οποιοδήποτε μήνυμα στέλνεται στην διεύθυνση <όνομα πακέτου>@packages.debian.org θα προωθηθεί στον συντηρητή που είναι υπεύθυνος γι' αυτό.\nΑν θέλετε να ενημερώετε τους προγραμματιστές/τις προγραμματίστριες για κάποιο πρόβλημα ασφαλείας που αφορά το Debian με έναν διακριτικό τρόπο, στείλτε ένα μήνυμα στη διεύθυνση security@debian.org.\nΑν έχετε ερωτήσεις που σχετίζονται περισσότερο με την ανάπτυξη του Debian, υπάρχουν αρκετές προγραμματιστικές λίστες αλληλογραφίας στο Debian τις οποίες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να επικοινωνήσετε με τους προγραμματιστές/τις προγραμματίστριές μας.\nΗ γενική λίστα αλληλογραφίας για την ανάπτυξη του Debian είναι η λίστα debian-devel: μπορείτε να εγγραφείτε σ' αυτήν και στη συνέχεια να στείλετε ένα μήνυμα στην διεύθυνση debian-devel@lists.debian.org.\nΓια να αναφέρετε ένα πρόβλημα με την μια υπηρεσία του Debian, μπορείτε συνήθως να υποβάλετε μια αναφορά σφάλματος για το κατάλληλο ψευδοπακέτο.\nΕναλλακτικά, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους μέσω της ηλεκτρονικής τους διεύθυνσης.\nΔιαχειριστές λιστών αλληλογραφίας και συντηρητές των αρχείων τους\nΔιαχειριστές του συστήματος παρακολούθησης σφαλμάτων (BTS)\nΤο Debian είναι μια κοινότητα ανθρώπων που δίνει μεγάλη αξία στον σεβασμό και τον διάλογο. Αν είστε θύμα μιας οποιασδήποτε συμπεριφοράς σας ενοχλεί ή νιώθετε ότι έχετε παρενοχληθεί είτε στη διάρκεια ενός συνεδρίου ή ενός "μαραθωνίου" προγραμματισμού που διοργανώθηκαν από το Σχέδιο Debian ή μέσα από γενικότερες επαφές του Σχεδίου, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση: antiharassment@debian.org.\nΈχουμε επίσης μια πλήρη λίστα διαφορετικών εργασιών και ηλεκτρονικών διευθύνσεων που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να επικοινωνήσετε με διάφορα τμήματα του οργανισμού μας.\nΤελευταία τροποποίηση: Σαβ, Σεπτ 26 14:51:14 UTC 2020 Πιο πρόσφατη Έκδοση: Τετ, Σεπτ 1 23:52:29 UTC 2021


Τι θα έλεγες να δουλέψεις remote από τα νησιά Μπαρμπέιντος; Αυτή είναι η πλατφόρμα για τις αιτήσεις | It's Possible\nαρχικηΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΤι θα έλεγες να δουλέψεις remote από τα νησιά Μπαρμπέιντος; Αυτή είναι η πλατφόρμα για τις αιτήσεις\nΤώρα άνοιξε η σχετική πλατφόρμα, στην οποία κάποιος μπορεί να κάνει την αίτηση του. Και να ζήσει για ένα έτος ως άλλος… digital νομάς στα εξωτικά νησιά. Μάλιστα, όπως βλέπουμε στην ειδική φόρμα, αιτήσεις μπορούν να κάνουν και άνθρωποι από την Ελλάδα.\nΜήπως να κάνεις την αίτηση σου;


Νίκος Φλώρος: «Πιο ενδιαφέρουσα η άποψη ενός τσομπάνη από... - Newpost.gr\nΑποχώρηση «βόμβα» από το επιτελείο του Ντ. Τραμπ του Newsroom Δημοσίευση 20 Φεβρουαρίου 2015, 17:23 / Ανανεώθηκε 20 Φεβρουαρίου 2015, 17:24 Νίκος Φλώρος: «Πιο ενδιαφέρουσα η άποψη ενός τσομπάνη από του ιστορικού Τέχνης»!\nΨηλός. Ευθυτενής. Μουσάκι επιμελημένο «τόσο, όσο». Δέρμα λευκό και αδιόρατα χλωμό. Φοράει μακρύ καφέ tailor-made παλτό και ασορτί γάντια. Δεν θα με εξέπληττε αν τον συναντούσα σε σαλόνι της τσαρικής Ρωσίας ή σε έργο του Ντοστογιέφσκι.\nΜπαινοβγαίνει στα γκράντε σαλόνια με την άνεση ψαριού στο νερό, τα έργα του έχουν φιλοξενηθεί στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, αλλά πίσω από την εστέτ εικόνα του κρύβεται ένας Έλληνας καλλιτέχνης του κόσμου, καθόλου σνομπ.\nΜόλις τέλειωσε η έκθεση στη Ρωσία για τα 400 χρόνια από τον θάνατο του Ελ Γκρέκο με γλυπτά του και ετοιμάζεται να πάει εκεί για το ξεστήσιμο των εκθεμάτων. «Πίσω από το σημαντικό αυτό event είναι ο curator Αριστοτέλης Καραντής, ο άνθρωπος που ξέρει πως θα στηθεί μία έκθεση, τι φωτισμό θα έχουν τα εκθέματα κλπ, η Τζούλια Σουσάλοβα, διοργανώτρια εκθέσεων στη Ρωσία και φυσικά ο φωτογράφος που μας ακολούθησε, ο Ηλίας Διαμαντάκος», εξηγεί.


Νίκος Ευαγγελάτος: Στο Ο.Α.Κ.Α. με τον έφηβο γιο του! (εικόνα)\nΟ Νίκος Ευαγγελάτος και η Τατιάνα Στεφανίδου έχουν κάθε λόγο για να είναι ευτυχισμένοι. Έχουν δημιουργήσει μια όμορφη και δεμένη οικογένεια. Ο ερχομός του Νικόλα και της Λυδίας, ολοκλήρωσαν την ευτυχία του ζευγαριού.\nΟι παρουσιαστές λατρεύουν να περνούν όμορφες στιγμές με τα παιδιά τους. Από τις εξόδους τους βέβαια, δεν λείπει και ο Λάμπης, γιος του Ευαγγελάτου από τον πρώτο του γάμο. Τόσο, η Τατιάνα, όσο και ο σύζυγος της συχνά πραγματοποιούν διάφορες δραστηριότητες με τα παιδιά τους.\nΜετά τις πόζες της Λυδίας στο Instagram της μαμάς της, ήρθε η ώρα να δούμε τους άντρες της οικογένειας. Ο Νίκος Ευαγγελάτος και ο Νικόλας βρέθηκαν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν από κοντά τον αγώνα της ΑΕΚ με Μπριζ.\nΗ δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nikolas Evagelatos (@nick_evagelatos) στις Αύγ 25, 2017, 3:30πμ PDT\nTags: γιο, έφηβο, Νίκος Ευαγγελάτος, Ο.Α.Κ.Α.\nPrevious ArticleΑν υπάρχει ένα τζιν που πρέπει να πάρεις φέτος, είναι αυτό!Next ArticleΓιατί φτιάχνουμε Φανουρόπιτα


Ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Σάμου για τη Παγκόσμια ημέρα Υγείας - Samos24\nΈνταξη τώρα στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Χορήγηση του ανθυγιεινού επιδόματος σε όλους τους υγειονομικούς. Να καταβληθεί δώρο Πάσχα, επαναφορά 13 και 14 μισθού.\nΚαθολική επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας, ιδίως των μεγάλων κλινικών που διαθέτουν το αναγκαίο προσωπικό και τις κατάλληλες υποδομές, ώστε να καλυφτούν οι επιπλέον ανάγκες για όλους τους ασθενείς\nΝα αρθεί η αναστολή των κανονικών αδειών στους υγειονομικούς. Να χορηγούνται οι άδειες ειδικού σκοπού, σε ευάλωτες ομάδες , σε μονογονεακές οικογένειες, σε γονείς με παιδιά ΑΜΕΑ και οι άδειες κλειστού χώρου για όσους εργάζονται σε αντίστοιχα τμήματα.\nΝα ενισχυθεί άμεσα ΠΦΥ, ώστε να μπορέσει να συμβάλει αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Να στελεχωθούν τώρα τα εμβολιαστικά κέντρα στο νησί μας που λειτουργούν εκ των ενόντων


roula karamitrou: Ρουκ-ζουκ\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 12:49 μ.μ.\nΚαλά...με το άζμα με αποτέλειωσες!\nυγ Μαίρη Μηλιαρέση λεγότανε η κοπελιά αν ενθυμούμαι η γραία ;-)\nΝα είχε και μουσική βρε γοργόνα πόσο καλύτερα θα τανε:)\n20 Ιουνίου 2008 - 7:18 μ.μ.\nΜε αποτέλειωσες με το διάλογο των παικτών στο Ρουκ-Ζουκ... το χρειαζόμουν!!! ευχαριστώ...\n7 Νοεμβρίου 2012 - 12:32 μ.μ.


Football-land | Σλούκας: «Είδωλά μου οι Διαμαντίδης και Σπανούλης»\nHome Euroleague / Σλούκας: «Είδωλά μου οι Διαμαντίδης και Σπανούλης»\tΣλούκας: «Είδωλά μου οι Διαμαντίδης και Σπανούλης» John Agritelis\nΟ Κώστας Σλούκας απάντησε σε ερωτήσεις των φιλάθλων της Φενερμπαχτσέ στο Twitter, και, μεταξύ άλλων, τόνισε πως οι Δημήτρης Διαμαντίδης και Βασίλης Σπανούλης αποτελούν μπασκετικά του είδωλα.\nΟ Έλληνας γκαρντ ήταν ο… πρωταγωνιστής του #asksloukas που πραγματοποιήθηκε στον επίσημο λογαριασμό της Φενερμπαχτσέ στο Twitter και για περίπου μία ώρα απάντησε στις ερωτήσεις των φιλάθλων της τουρκικής ομάδας.\n«Είμαι πολύ χαρούμενος και ενθουσιασμένος που παίζω για την Φενέρ και είμαι μέλος αυτής της οικογένειας. Η πιο αξέχαστη στιγμή μου ήταν ο τελικός της Euroleague πέρσι. Δε μπορούσα να κοιμηθώ για αρκετές μέρες, γιατί χάσαμε στις λεπτομέρειες. Ήταν οδυνηρό αλλά συνεχίζουμε να παίζουμε», απάντησε ο Έλληνας άσος στην ερώτηση για την καλύτερη στιγμή της μέχρι στιγμής παρουσίας του στη Φενέρ, ενώ, στο ερώτημα για τον πιο αστείο συμπαίκτη του και το κλίμα στα αποδυτήρια, απάντησε:\n«Ο πιο αστείος συμπαίκτης μου είναι ο Μπόμπι (Ντίξον). Είναι ένας πολύ ωραίος τύπος, όπως και ο Γιαν (Βέσελι). Έχουμε μία πολύ καλή σχέση και με τον Πέρο (Άντιτς), ενώ γενικά μου αρέσει πολύ το κλίμα της ομάδας. Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο κολλητό στην ομάδα. Έχω πολύ καλές σχέσεις με όλους, όμως είμαι λίγο πιο κοντά με τους (Μπόγκνταν) Μπογκντάνοβιτς, (Νίκολα) Κάλινιτς, (Γιαν) Βέσελι, (Πέρο) Άντιτς και (Μπόμπι) Ντίξον.\nΌταν ρωτήθηκε για τα είδωλά του, ο Έλληνας γκαρντ απάντησε: «Είδωλά μου είναι οι Μάικλ Τζόρνταν, Νίκος Γκάλης, Δημήτρης Διαμαντίδης, Θοδωρής Παπαλουκάς και Βασίλης Σπανούλης».\nΣχετικά με τα φαγητά της Τουρκίας, ο «Σλου» τόνισε: «Έχουμε πολλά φαγητά που είναι ίδια με εδώ στην Ελλάδα. Μου αρέσει πολύ ο μπακλαβάς και το κεμπάπ», ενώ, για τον αριθμό «16», υποστήριξε πως «δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, απλά ήταν ο αριθμός που φόρεσα για πρώτη φορά σε επίσημο παιχνίδι».\nΠαράλληλα, στην ερώτηση για το ποιο είναι το κίνητρό του, ο 26χρονος γκαρντ απάντησε: «Οι φίλαθλοι και ο σύλλογος μας προσφέρουν κάθε μέρα κίνητρα. Παίρνω πολύ ενέργεια από τους φιλάθλους και τους ευχαριστώ πολύ», ενώ ανέφερε πως παρακολουθεί και το ποδοσφαιρικό τμήμα της Φενέρ. Επίσης, στην… σύγκριση ανάμεσα στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη, ο «Σλου» τόνισε: «Αγαπάω και τις δύο πόλεις, αλλά δεν αντέχω την κίνηση στην Κωνσταντινούπολη»\nΟλοκληρώνοντας, ο Έλληνας γκαρντ τόνισε: «Ευχαριστώ για σήμερα. Ελπίζω να συνεχίσετε να μας υποστηρίζετε, είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό. Πάμε Φενερμπαχτσέ!». Παράλληλα, ο Κώστας Σλούκας έκανε ένα… ξεχωριστό βίντεο για τον Νίκολα Κάλινιτς, στον οποίο είπε: «Φίλε μου «Κάλινα», νιώθω πολύ καλά και είμαι έτοιμος για την σημερινή προπόνηση. Ελπίζω να είσαι και εσύ!»


Ορθόδοξη Mπλογκόσφαιρα: Ιουλίου 2010\n0 σχόλια Αναρτήθηκε από orthodox στις 2:45 μ.μ.\nΛόγοι και θαυμαστά περιστατικά του Γέροντα Αμβροσίου\n0 σχόλια Αναρτήθηκε από orthodox στις 3:35 μ.μ.\n"Κι εγώ, παιδί μου, τους έχω σ' αυτήν εδώ την ηλικία. Αλλά να τους αποδιώχνεις, να μην κάνεις συγκατάθεση. Καμιά φορά σ' ευχαριστούν στη σκέψη σου. Αλλά κι αυτό είναι ένα είδος συγκατάθεσης, μια μικρή αμαρτία. Ό λογισμός, όταν τον δεχτεί ό άνθρωπος, είναι μετά πολύ εύκολο,\nσαν βρεθεί ή ευκαιρία, να γίνει καί πράξη. Ό πόλεμος δεν σταματά σ' αυτή τη ζωή, γι' αυτό δεν μπορεί ό χριστιανός να λέει ότι «θα κοιμάμαι σήμερα και θα ξυπνώ αύριο», γιατί χάθηκε. Ό διάβολος ούτε κοιμάται ούτε ξυπνά. Γι' αυτό χρειάζεται να ξεκουραζόμαστε, αλλά όχι να αποξεχνιόμαστε...\n0 σχόλια Αναρτήθηκε από orthodox στις 5:10 μ.μ.\nΕίμαστε συγκλονισμένοι γιατί αυτές τις ημέρες ψάλλαμε παρακλήσεις στην Παναγία μας, για την εορτή της Κοιμήσεώς της, ειδικά όμως για ένα εννιάχρονο κοριτσάκι από την Κύπρο, την μικρή Αναστασία, που έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα. Την Κυριακή η μικρή Αναστασία κοιμήθηκε εν Κυρίω, και την Δευτέρα έγινε η κηδεία της στην Κύπρο. Το απόγευμα στις 4 και μισή ένας προσκυνητής από την Καβάλα, άγνωστος σε εμάς και χωρίς να γνωρίζει τίποτε για το κοριτσάκι πήγε να προσκυνήσει την Παναγία στην εκκλησία μας. Βγαίνοντας από τον Ναό συναντήθηκε στην γέφυρα της εκκλησίας με μια μοναχή η οποία κρατούσε στο χέρι της ένα κοριτσάκι. Η μοναχή του είπε ότι το κοριτσάκι δεν\nήταν δικό της αλλά το παίρνει μαζί της και προχώρησε στην εκκλησία… Ο νεαρός παραξενεύτηκε και νόμισε ότι η μοναχή θα πάρει το μικρό παιδί στην μονή για να μονάσει.Την ακολούθησε για να την ρωτήσει από ποιο μοναστήρι είναι. Περίμενε ένα τέταρτο να βγει και όταν έβλεπε ότι αργούσε μπήκε στην εκκλησία αλλά μοναχή και κοριτσάκι είχαν εξαφανιστεί. Έψαξε παντού ακόμη και στο ιερό και πάλι μάταια, κανείς δεν υπήρχε. Τότε έτρεξε σε μένα, μου διηγήθηκε το γεγονός και μου ζήτησε να ψάξουμε ακόμη και σε κρυφές γωνιές του ιερού. Του ζήτησα να μου πει πως ήταν το κοριτσάκι και τι φορούσε. Του έδειξα φωτογραφίες που έχουμε εδώ από άλλες παρακλήσεις και μόλις έφτασε στην μικρή Αναστασία με βεβαιότητα μου είπε: αυτό είναι το κοριτσάκι. Τον ρωτάω: -είσαι σίγουρος;- – ΝΑΙ- μου λέει μονολεκτικά. Του εξήγησα ότι το κοριτσάκι αυτό σήμερα το πρωί το έθαψαν στην Κύπρο και του είπα όλη την ιστορία.\nΜετά συγκλονισμένος έβαλα τα κλάματα, το ίδιο και ο νεαρός και με ρώτησε -και ποια ήταν η μοναχή; - Μάλλον η Παναγία του είπα και τότε ήταν που ο νεαρός συγκλονισμένος άρχισε να κλαίει γοερά και συνέχεια. Ξέραμε ότι η Παναγία είναι πάντα παρούσα στο μέρος αυτό και είναι μοναδική παρηγοριά που έρχεται κοντά μας.


Η σπάταλη Αττικό Μετρό εκμισθώνει δημόσιους χώρους – Athens Transport\nHomeΔιάφοραΗ σπάταλη Αττικό Μετρό εκμισθώνει δημόσιους χώρους\n8 Φεβρουαρίου 2017 athenstransport Διάφορα 0\nΣε αγωνιώδη αναζήτηση εσόδων βρίσκεται η σπάταλη και ελλειμματική Αττικό Μετρό. Την προηγούμενη εβδομάδα, η εταιρία προχώρησε σε προκήρυξη διαγωνισμού για εκμίσθωση και αξιοποίηση υπαίθριων δημόσιων χώρων που βρίσκονται στην περιοχή του Χολαργού.\nΠρόκειται για μία υπαίθρια επιφάνεια 157 τ.μ. πάνω στην πλατεία που βρίσκεται έξω από την είσοδο του σταθμού Χολαργός, και μία ακόμα υπαίθρια επιφάνεια 356 τ.μ. επί της λεωφόρου Μεσογείων, που επίσης ανήκει στην Αττικό Μετρό.\nΑν και η εκμίσθωση ακινήτων (κυρίως σταθμών πάρκινγκ) αποτελεί τη μοναδική πηγή εσόδων για την εταιρία, εξαιρουμένης της κρατικής επιχορήγησης, θα υπάρξουν σίγουρα αντιδράσεις δεδομένου ότι πρόκειται για υπαίθριες εκτάσεις (η μία μάλιστα πάνω σε πλατεία!), και η εμπορική αξιοποίηση γίνεται σε βάρος του δημόσιου χώρου.\nΤα οικονομικά της Αττικό Μετρό βρίσκονται στο κόκκινο, με τον προϋπολογισμό της εταιρίας για το 2017 να κάνει λόγο για έλλειμμα 101 εκατ. ευρώ παρόλο που η εταιρία θα λάβει έκτακτη κρατική επιχορήγηση ύψους 250 εκατ. ευρώ. Την ίδια στιγμή εκκρεμούν δάνεια ύψους 2 δις ευρώ που η εταιρία είχε λάβει σε περιόδους οικονομικής ευμάρειας. Ειδικότερα για το 2017, αναμένεται η αποπληρωμή δανείου ύψους 105 εκατ. ευρώ που η εταιρία είχε λάβει το 1992.\nΟι σπατάλες για ενοίκια\nΓια μία εταιρία πάντως που βρίσκεται σε τόσο δεινή οικονομική κατάσταση, προκαλεί εντύπωση το πόσο σπάταλη είναι. Συγκεκριμένα, η Αττικό Μετρό έχει επιλέξει να στεγάζεται σε κτήρια που ανήκουν σε ιδιώτες (με την έδρα της να βρίσκεται σε πολυώροφο -και πανάκριβο- κτήριο γραφείων επί της λεωφόρου Μεσογείων) αντί για κάποιο από τα χιλιάδες διαθέσιμα κτήρια του δημοσίου.\nΌπως αποκαλύπτουν έγγραφα που δημοσιεύτηκαν στην Διαύγεια, το 2017 η Αττικό Μετρό σπαταλά 55.450 ευρώ μηνιαίως για πληρωμή ενοικίων γραφείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ένα σημαντικό μέρος αυτών (9.227 ευρώ μηνιαίως) πηγαίνουν σε μία Ιερά Μονή, ενώ 6.111 ευρώ εισπράττει εταιρία διαχείρισης ακινήτων μεγάλης τράπεζας.\nΤο ποσό αυτό (665.400 ευρώ το χρόνο) μπορεί να αντιστοιχεί σε μικρό μέρος των εξόδων της Αττικό Μετρό, εντούτοις είναι προκλητικό δεδομένης της οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η εταιρία.


Εξομολογήσεις | ΑνεμοΔέκτης\n«Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!»\nFiled under: Εξομολογήσεις — Σχολιάστε\nΤις προπαραμονές, κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο εξωτικό Κερατσίνι, τα πρωινά που περνάει το σκουπιδιάρικο, ανακράζουν οι σκουπιδιαραίοι: «Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!». Σ’ όλο το μήκος της διαδρομής, καθώς εκτελούν το δρομολόγιό τους, ξανά και ξανά ένας βραχνός τελάλης φέρνει ένα αμφίβολα γιορτινό μήνυμα στις γειτονιές και τους ανθρώπους. Πρόκειται για έναν πολύ χαρακτηριστικό ήχο, ένα μαντρά που έχω συνδέσει άρρηκτα με τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, και που για χρόνια αποτελούσε ένα μυστηριώδες αίνιγμα: γιατί αυτοί οι άνθρωποι κάνουν το δρομολόγιό τους φωνάζοντας, και τί βαθύτερο κρύβεται κάτω απ’ την κραυγή τους; Τί θέλει να πει ο ποιητής τέλος πάντων. Ο σκουπιδιάρης, έστω, στην προκειμένη περίπτωση.\nΜικρή (παιδούλα πάει να πει) είχα προβεί σε μια αλά Ντίκενς δραματική ερμηνεία· μου ακουγόνταν σαν την παραδοχή (ή απόδοση κατηγορίας) ότι οι ίδιοι οι καθαριστές είναι τα σκουπίδια της κοινωνίας μας, παραπεταμένοι και αδιάφοροι, και ως «τα σκουπίδια μας» μάς εύχονταν υποτακτικά «Χρόνια πολλά!», αλλά μας θύμιζαν κιόλας ότι για κάθε γιορτινή στιγμή που εμείς περνούσαμε πάνω στα παχιά χαλιά μας —δίπλα στο αναμμένο τζάκι ανοίγοντας δώρα— αυτοί παραπεταμένοι στις χωματερές περίμεναν να πιάσουν ξανά βάρδια, πάνω σ’ ένα λερό φορτηγό, φορτώνοντας ολημερίς βρωμερούς κουβάδες απορρίματα. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η φαντασία μου κάλπαζε από νηπιακή ηλικία.\nΑργότερα η πρώτη ερμηνεία μου φάνηκε λιγουλάκι τραβηγμένη, και το είδα από μια πιο σκωπτική σκοπιά: σκέφτηκα πως ίσως να μας εύχονται περιπαικτικά χρόνια πολλά εκ μέρους των σκουπιδιών, χλευάζοντας την μικροαστική, καταναλωτική, εορταστική υπερβολή μας. Ας διευκρινίσω ξανά πως μιλώ για τα 1990s, μην πάει και παρεξηγηθώ από κανέναν επαναστάτη, κοινωνικό αγωνιστή. Αυτή η ιδέα μου άρεσε πολύ περισσότερο και έτσι την κράτησα για αρκετό καιρό, και δεν προχώρησα άμεσα στην ανασκευή της· ούτε όταν συνειδητοποίησα ότι μαζί με τις φωνές, οι σκουπιδιάρηδες βροντούσαν και τα κουδούνια, σκούζοντας στα θυροτηλέφωνα: «Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!».\nΚάποια στιγμή αναγκάστηκα να χωνέψω ότι ο πρακτικός λόγος της φωνασκίας ήταν η διόλου ρομαντική αποκομιδή ενός άτυπου εορταστικού μποναμά, που όταν βαρούσαν τα κουδούνια κατέληγε εκβιασμένο ρεγάλο, σπάνια συνοδευόμενο από τις αντίστοιχες θερμές ευχές. Μετά μεγάλωσα κι άλλο, τα πράγματα έγιναν περίπλοκα, μπήκαν κι άλλες έννοιες στην κουβέντα: απεργίες, σκουπιδοβουνά, συνδικαλιστές, διορισμοί απ’ τα παράθυρα και τα συναφή που χαλάσαν λίγο την αμπελοφιλοσοφική μου διάθεση. Ωστόσο η σύνθεση της φράσης, «Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!», δεν έπαψε ποτέ να με απασχολεί, καθώς είναι σημασιολογικά λειψή, κι ως τέτοια, ανοιχτή σε άπειρες ερμηνείες. Ακόμα κι αν ξέρω τον σκοπό της κίνησης αυτής με απασχολούσε πάντα η καταγωγή της φράσης κι η βαθύτερη σημασία της.\nΔεν αισθάνθηκα διόλου υπερήφανη όταν σήμερα το πρωί καθώς με ξυπνούσε η γκαροφωνάρα —»Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!»— σκέφτηκα για πρώτη φορά καθώς ξεκαθάριζε ο ύπνος από το κεφάλι μου (στα εικοσιοκτώ μου και βάλε) ότι η παράδοση πρέπει να ξεκινά από έναν καιρό που οι καθαριστές του δήμου φώναζαν στις γειτονιές να κατεβάσει ο κόσμος τα σκουπίδια, μια και ακολουθούσε αργία και δεν θα είχαν την ευκαιρία να τα ξεφορτωθούν για αρκετές μέρες. Δεν παίρνω όρκο πως αυτή είναι η εξήγηση, αλλά επιτέλους κατέληξα σε μια ερμηνεία που βγάζει ένα μη σουρεαλιστικό νόημα. Αναρωτιέμαι τί να σκέφτεται ένα πεντάχρονο σήμερα για το ίδιο θέμα. Σήμερα που ο σκουπιδιάρης μόνο φωνάζει (δεν χτυπούν τα κουδούνια πια, το πήρανε απόφαση ότι δεν περισσεύει για ρεγάλο), «Χρόνια πολλά! Τα σκουπίδια σας!», σαν απομεινάρι άλλων εποχών —χάσαμε το λογαριασμό στις εποχές.\nTags: Σκουπίδια, Χριστούγεννα\nΜια σχεδόν κλεμμένη αφήγηση\nFiled under: Εξομολογήσεις — 2 Σχόλια\nΕίναι πλέον ξεκάθαρο, δεν αντιδρώ καλά στις καλοκαιρινές διακοπές. Εξαφανίζομαι, έχει καταστεί τελείως προφανές. Λίγο που όλο καταπιάνομαι με κάτι, λίγο που κάνει πολύ ζέστη και δεν μπορώ ν’ ανοίξω το laptop –μου καίει τα μπούτια– περνάνε δυο μήνες σαν νερό και δίνω την εντύπωση ότι άνοιξε η γη και με κατάπιε. Εσφαλμένη εντύπωση φυσικά, η γη δεν με κατάπιε, κι αν το έκανε ενώ κοιμόμουν με έφτυσε ανώδυνα πριν ξυπνήσω –άχθος αρούρης θα με φώναζε η μαμά μου αν διάβαζε Όμηρο, κι εκείνης στο λαιμό της κάθομαι. Πού με βρίσκει ο Σεπτέμβρης; Περιφερόμενη σαν τον περιπλανώμενο Ιουδαίο, από έπιπλο σε έπιπλο του δωματίου, από δωμάτιο σε δωμάτιο του σπιτιού, από σπίτι σε σπίτι οικογενειακό, φιλικό, γκομενικό, γενικά μια γωνιά σ’ αυτό τον στεγνό τόπο δεν έχω ν’ αποκαλώ δική μου. Είναι δύσκολο στα είκοσι επτά σου να βρεθείς ξανά στο σπίτι της μαμάς σου, που είναι πια μόνο το σπίτι της μαμάς σου, και όχι το δικό σου. Και δυστυχώς, σε αντίθεση με τον Άχασβερ, εγώ δεν είμαι μεσαιωνικός μύθος, είμαι άνθρωπος και οι τιμωρίες της κολάσεως μ’ εξαντλούν και με αποπροσανατολίζουν. Με εξαντλεί επίσης και με αποπροσανατολίζει η γενική κατάσταση στη χώρα αυτή που έτυχε να γεννηθώ, και στην οποία πρέπει να μείνω τώρα για τους επόμενους πέντε μήνες χωρίς πραγματικά να το θέλω. Που πρέπει να με ανεχθεί και να την ανεχθώ· δύσκολο πράγμα η συμβίωση με μια χώρα που την βρίσκεις αφόρητη ακριβώς γιατί την πονάς περισσότερο από όσο πρόκειται να ενδιαφερθεί εκείνη ποτέ για σένα. Μέσα στη μέρα η βουή των πραγμάτων, οι διαρκώς στάσιμες εξελίξεις (έχω επίγνωση του οξύμωρου) και κυρίως η ανθρώπινη ανοησία, πάντα πανταχού παρούσα, με αποπροσανατολίζουν πλήρως, με στεναχωρούν και με απελπίζουν. Το βράδυ που πέφτει ησυχία, και μειώνεται η κίνησα στα social media έχω λίγο περισσότερο χρόνο να σκεφτώ. Κάθε βράδυ το τελευταίο δεκαήμερο προσπάθησα να γράψω κάτι, και κάθε βράδυ απέτυχα.\nΜα τί να γράψω πια; Πόσο ανησυχώ; Πόσο φοβάμαι; Πόσο αηδιάζω; Έχει τελικά κανένα νόημα να τα πω όλ’ αυτά; Ενδιαφέρεται κανείς για την δική μου ανησυχία, τον φόβο, την αηδία; Ενδιαφέρεται κανείς για την δική σου; Λίγες στιγμές ανάσας μας άφησε αυτή η χώρα –αυτή η πόλη συνήθιζα να λέω, αλλά πήρε προαγωγή η απελπισία. Λίγο ορίζοντα να φύγει το βλέμμα. Λίγη χαρά. Ήθελα να γράψω κάτι εύθυμο, έτσι από αντίδραση, μα το μόνο πράγμα που μου συνέβη (υπερβολή το «μου συνέβη», για το οποίο είμαι μάρτυρας τέλος πάντων) και είναι χαρούμενο, το είχε αφηγηθεί σχεδόν πανομοιότυπο η Χριστίνα Ταχιάου στο Protagon πριν από μερικές εβδομάδες και δεν ήθελα να φανεί σαν να κλέβω την ιστορία της. Ωστόσο φαίνεται πως θ’ αναγκαστώ να το κάνω –να αφηγηθώ την ιστορία μου, όχι να κλέψω την δική της– γιατί τόσο καιρό αυτός ο τόπος δεν μου προσέφερε ούτε ικμάδα αυθόρμητης ξεγνοιασιάς για να σας την προσφέρω κι εγώ με τη σειρά μου.\nTags: Ακορντεόν, Φθινόπωρο\nΓιατί δεν κοιμάμαι τέτοια ώρα.\nΈχει ήδη σχεδόν ξημερώσει, αν και η συννεφιά δεν αφήνει την ανατολή να λούσει τον ουρανό με φως. Τα πάντα είναι σκούρο μπλε. Τί κάνω ξύπνια τέτοια ώρα; Το έχω ξαναδεί το έργο. Αυτή η αδυναμία, ή ανικανότητα, να κοιμηθώ, που αρνήθηκα να παλέψω με χημικά μέσα το 2009, και το άγχος στα όρια της κρίσης πανικού που νόμισα ότι κατάφερα να ξεπεράσω το 2010 φαίνεται να μου χτυπάνε ξανά την πόρτα –αρκετά δυνατά ώστε να με κρατούν με τα μάτια ορθάνοιχτα στις τέσσερις και μισή το πρωί, χωρίς ν’ απολαμβάνω την αγρύπνια μου όπως συνήθως συμβαίνει όταν με βρίσκει το ξημέρωμα ξύπνια. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Με ανοιχτά ή κλειστά μάτια το μόνο που σκέφτομαι επιτακτικά είναι πώς θα μαζέψω όλη τη σαβούρα μου –το βιός μου δηλαδή– πώς θα την πακετάρω για να την αφήσω πίσω. Το μυαλό μου φτιάχνει λίστες με το τί πρέπει να πάει πού, που αμέσως τις ξεχνώ και ξεκινώ την καταμέτρηση πάλι απ’ την αρχή. Μια ατέρμονη μονομαχία εγώ κι οι ανύπαρκτες κούτες. Το σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι αυτές τις χαμένες ώρες που η κούραση δεν κερδίζει, αλλά στέκεται αποκαμωμένη σε μια γωνία όσο το κεφάλι μου παλεύει με ανεμόμυλους. Δεν μπορώ να βρω κούτες πουθενά. Πού θα τα χωρέσω όλ’ αυτά τα πράγματα; Πρέπει να βάλω σίδερο. Πρέπει να ξεδιαλέξω σημειώσεις και χαρτούρα. Και τέλος πάντων να μια θαυμάσια ευκαιρία να πετάξω όλα μου τα τρύπια βρακιά. Μα αυτό δε φτάνει. Πρέπει να ξεθάψω αυτά που είχαν στριμωχτεί, συμπιεστεί μέσα σε ντουλάπες, ντουλάπια, αποθήκες, κάτω απ’ το κρεβάτι, μέσα σε τσάντες και κουτιά· όλ’ αυτά που δεν ενόχλησαν κανέναν για χρόνια μέσα στις τρύπες τους, και τώρα θα τα ξεράσει το σπίτι στην επιφάνεια για να αναγκαστώ να βρω εγώ τρόπο να τα ξαναστριμώξω μέσα στις κούτες που δεν έχω. Όσο περισσότερο κοιτάζω γύρω μου τόσο πιο αδύνατο μου φαίνεται το εγχείρημα. Ανόητη· κακομαθημένη· ηλίθια. Μια μετακόμιση σου είπαμε να κάνεις, όχι να βρεις το μποζόνιο του Χιγκς. Δεν σου ζητήσαμε να τα πετάξεις στα σκουπίδια δα. Θα τα μαζέψεις ωραία-ωραία. Θα τα τακτοποιήσεις μέσα σε κούτες –κάπου θα βρεις κούτες. Κι ύστερα θα χώσεις όλη τη ζωή σου σε μια αποθήκη μέχρι νεοτέρας. Σταμάτα λοιπόν τη γκρίνια και πήγαινε για ύπνο. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.\nΜα ήρθε. Ένα τέλος. Ενός κόσμου. Για όλ’ αυτά που μάζευα σαν μικρός ιδιόρρυθμος ρακοσυλλέκτης, ή ένα απ’ αυτά τα πουλιά που χτίζουν τη φωλιά τους με βρωμιές που μαζεύουν στο δρόμο: για τη λάμπα και το σκαμπό και το πουφ της Ελένης, τη βιβλιοθήκη του Τομ, τον καθρέφτη του Τσάρλι, τη μεταμοντέρνα κουνιστή πολυθρόνα εκείνης της κυρίας που αγόρασα απ’ το e-bay για ψίχουλα, τη θερμάστρα που έκλεψα από… δε σας λέω από πού, για το ναργιλέ που μου πήρε δώρο ο Άγγελος τα Χριστούγεννα, την ονειροπαγίδα που μου χαρίσανε η Σοφία κι η Μαριάννα, τη φωτογραφία της μαμάς μου με μένα μωρό στην αγκαλιά, και το μικρό καθολικό αγαλματάκι της προγιαγιάς μου με την Παναγιά και το θείο βρέφος, για το μαντίλι που κέντησα και το ‘κανα μετά σεμέν για το έπιπλο και τη ραγισμένη λάμπα Τίφανι, για τα βιβλία μου, και τα καπέλα μου, για τα ηλίθια αρκουδάκια, και την κακοζωγραφισμένη αυτοπροσωπογραφία μου… Όλ’ αυτά ήταν το σπιτικό μου, ο κόσμος που έφτιαξα για μένα τέσσερα χρόνια τώρα, χωρίς ευκολίες, και χωρίς ανέσεις, τον περισσότερο καιρό με πολύ κόπο και φοβερή προσπάθεια· αλλά ήταν ο δικός μου κόσμος, και το δικό μου σπίτι. Και τώρα πρέπει να το αφήσω πίσω, και να επιστρέψω μετά από τόσο καιρό στο σπίτι ενός άλλου. Εντάξει, της μάνας μου το σπίτι, το σπίτι που μεγάλωσα, ναι. Αλλά όχι το σπίτι που έφτιαξα, και που ήταν εντελώς δικό μου, και κανείς δεν το όριζε εκτός από ‘μένα. Στα εικοσιεπτά μου, πίσω στο σπίτι ενός άλλου. Στο μονό κρεβάτι που μου αγόρασαν όταν έκλεισα τα τρία. Στο κοινό δωμάτιο που θα αναγκαστεί να μοιραστεί μαζί μου μια διόλου χαρούμενη γι’ αυτό δεκαπεντάχρονη αδελφή. Πονάει το κεφάλι μου. Κι όσο κι αν καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ και δεν πρέπει να μουλαρώσω σε μια γωνιά και να τα βάλω με το σύμπαν, το πεντάχρονο μέσα μου αντιδρά άσχημα και στ’ αρχίδια του οι καλοί τρόποι, και το savoir faire, θέλει ν’ αρχίσει να κλωτσάει τους τοίχους και να ουρλιάζει μέχρι να ξυπνήσει όχι μόνο τον προβληματικό γείτονα, αλλά όλη τη γειτονιά, κι ολόκληρο το Γιόρκ αν γίνεται.\nΣήμερα έπρεπε να πλύνω τα πιάτα. Δεν συμπαθώ καθόλου τις δουλειές του σπιτιού και τείνω να τις αναβάλλω μέχρι το μη παρέκει: μέχρι τα ρούχα να γίνουν βουνό για πλύσιμο και μετά στοίβα για σιδέρωμα, και τα πιάτα πύργοι και κάστρα πλάι στο νεροχύτη· αναβάλλω το ξεσκόνισμα μέχρι να μπορείς να γράψεις έκθεση με το δάχτυλο πάνω στα έπιπλα και το σκούπισμα μέχρι να καταστεί εφικτό να μαζέψεις απ’ τη μοκέτα μπάλες σκόνης, σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες της άγριας δύσης όταν φυσάει στον έρημο δρόμο μπροστά απ’ το σαλούν πριν αρχίσει το πιστολίδι. Σήμερα όμως έπρεπε να πλύνω τα πιάτα και έτσι το κατάπια, το χώνεψα, το πήρα απόφαση τέλος πάντων, και ξεκούνησα να κατέβω στην κουζίνα. Σε έναν αγγλικό νεροχύτη θα βρει κανείς πολύ συχνά ένα σύστημα απίστευτης ανοησίας που και οι περισσότεροι Άγγλοι ακόμα δεν μπορούν να κατανοήσουν τη σήμερον ημέρα. Οι βρύσες της κουζίνας (καμιά φορά και του μπάνιου για πολύ μερακλήδες σπιτονοικοκύρηδες) είναι χωριστές. Διαφορετική για το ζεστό νερό και διαφορετική για το κρύο, χωρίς μίκτη· από τη δεξιά πλευρά του νεροχύτη παγώνεις και απ’ την αριστερή σε αρπάζουν οι φλόγες της κολάσεως (το ζεστό νερό είναι μόνιμη παροχή στο σπίτι και δεν χρειάζεται ν’ ανάψεις θερμοσίφωνα). Είμαι εδώ τόσα χρόνια που έμαθα να πλένω μόνο με το ζεστό νερό, μάλλον αναισθητοποιήθηκε το δέρμα μου ή ανέπτυξα κάποια αριστοτεχνική επιδεξιότητα στο να μην έρχομαι σ’ επαφή με το τρεχούμενο νερό καθώς ξεπλένω πιάτα, μαχαιροπίρουνα και σκεύη. Η αλήθεια είναι πως η βρύση μου σ’ ετούτη εδώ την οικία είναι κάπως ελαττωματική και το νερό είναι συνήθως οριακά ανεκτά καυτό με σπάνιες εκρήξεις λάβας (οπότε και αναγκάζομαι ν’ ανοίξω το κρύο για να περισώσω ό,τι μπορώ απ’ τα χέρια μου). Σε έναν μικρό νεροχύτη σαν τον δικό μου (και έχοντας να πλύνω πιάτα δυο-τριών ημερών) πρέπει να εφαρμόζεις επιχειρησιακό πλάνο: βάζω μέσα στη γούρνα τα πιάτα (τα υπόλοιπα στον πάγκο, πλάι), σαπουνίζω πρώτα ποτήρια και μαχαιροπίρουνα, τα ξεπλένω, τα τοποθετώ στο στραγγιστήρι, σαπουνίζω τα πιάτα, μεταφέρω τα κατσαρολικά στη γούρνα (όπου δεν χώραγαν πριν), ξεπλένω τα πιάτα, τα βάζω στο στραγγιστήρι, σαπουνίζω και ξεπλένω τα υπόλοιπα σκεύη. Νομίζω ότι έτσι κάνω κάποια οικονομία στο νερό και το σαπούνι γιατί ενώ ξεπλένω τα μεν μουλιάζουν τα δε, και τέλος πάντων αυτός ο τρόπος μου φαίνεται πιο πρόσφορος απ’ την ελαφρώς αηδιαστική αγγλική μέθοδο: τα βάζω όλα μέσα στη γούρνα, την γεμίζω νερό, σαπουνίζω και τα βγάζω να στεγνώσουν χωρίς ξέπλυμα. Όπως και να ‘χει, αυτό το σύστημα εφαρμόζω.\nTags: Έντομο, Θάνατος, Πιάτα, Πλύσιμο\nΟ Φόβος και τα Θηρία\nFiled under: Όνειρα,Εξομολογήσεις — Σχολιάστε\nΤο AIDS υπήρξε ο μεγαλύτερος καθολικός τρόμος που θυμάμαι να βιώνω στην παιδική μου ηλικία. Ξεπέρασε κι αυτόν τον τρόμο του πυρηνικού ολοκαυτώματος που έζησα όταν πληροφορήθηκα την ιστορία του Τσερνομπίλ γύρω στα πέντε. Αποτέλεσε την αφορμή για τον μοναδικό επί χρόνια επαναλαμβανόμενο εφιάλτη μου, και είμαι σίγουρη πως έχει μια ξεχωριστή θέση στην ψυχοπαθολογία μου, αν και μέχρι σήμερα μου προκαλεί τόση αμηχανία που έχει σταθεί αδύνατο να το ερευνήσω περαιτέρω. Ήμουν έξι ή επτά χρονών όταν άκουσα γι’ αυτό πρώτη φορά. Στο παλιό μας το σπίτι. Στην κουζίνα. Έπαιζα κάτω απ’ το τραπέζι της κουζίνας και γύρω απ’ αυτό οι γονείς μου συζητούσαν με μια γειτόνισσα και φίλη ο αδερφός της οποίας ήταν πιλότος της Ολυμπιακής, και πάντα πρωταγωνιστούσε σε μια σειρά από εξωτικές ιστορίες απ’ όλη την υφήλιο. Η συγκεκριμένη εξωτική ιστορία ήταν φρικιαστική. Θυμάμαι ακόμα να σταματάω το παιχνίδι με τις κούκλες και να στήνω αυτί για να καταλάβω τί ακριβώς λέγαν οι μεγάλοι. Η αφήγηση ήταν τοποθετημένη κάπου στην Αφρική όπου –υποτίθεται πως– φορείς του AIDS τριγυρνούσαν στο δρόμο με μια χρησιμοποιημένη σύριγγα και μόλυναν τους υγιείς εν ψυχρώ καρφώνοντάς τους πάνω απ’ τα ρούχα. Μιλάω για το 1991 ή 1992, πρέπει να ήταν τότε που ο τρόμος του AIDS είχε φτάσει για τα καλά στην Ελλάδα. Το μυαλό μου σ’ εκείνη την ηλικία δεν ήταν σε θέση να ξεχωρίσει ανάμεσα στη λογική και τον αστικό μύθο. Η ιστορία καταγράφηκε ως πέρα για πέρα αληθινή. Εκείνο το βράδυ είδα για πρώτη φορά έναν εφιάλτη που με τυράννησε για χρόνια, μισή δεκαετία ή ίσως και παραπάνω:\n«Είμαστε λέει στο παλιό, μικρό μας αυτοκίνητο και οδηγούμε στη γειτονιά της γιαγιάς μου. Η οδός Σαλαμίνος στον Πειραιά είναι ένας σχετικά φαρδύς δρόμος, χωρίς να αποτελεί λεωφόρο. Μπροστά μας δύει ο ήλιος και το φως στον ουρανό χαμηλώνει. Οι άνθρωποι τρέχουν να μπουν στα σπίτια τους, μαζεύουν υστερικά τα παιδιά τους απ’ τα πεζοδρόμια που έπαιζαν μέχρι εκείνη την ώρα και τα κλειδώνουν μέσα. Εμείς οδηγούμε· το αυτοκίνητο κυλάει. Στη γειτονιά αυτή ένας τέρας κυκλοφορεί τη νύχτα. Μια γυναίκα, ψηλή, αποστεωμένη, με κοντά μαλλιά, ξεραμένο πρόσωπο, άδεια μάτια· το όνομά της ήταν Ία [προφανής παραφθορά της λέξης «ιός»]. Ένα άγγιγμά της μοναχά αρκούσε να σου μεταδώσει το θάνατο. Όσο πλησιάζουμε στο σπίτι της γιαγιάς μου σκοτεινιάζει και μέχρι να φτάσουμε είναι πια εντελώς νύχτα. Το αυτοκίνητο σταματά στη μέση του δρόμου. Το τέρας πλησιάζει με αργά βήματα. Εγώ με τον αδελφό μου καθόμαστε στο πίσω κάθισμα. Η μαμά μου στη θέση του οδηγού. Η γυναίκα τραβάει την πόρτα. Στις χειρότερες εκδοχές του εφιάλτη η πόρτα ανοίγει κι εκείνη γραπώνει τη μαμά μου. Άλλες φορές ξυπνώ πριν γίνει αυτό. Μεγαλώνοντας κατάφερα να κάνω την πόρτα να κλειδώνει, κι έτσι απλά μένουμε μέσα στο αυτοκίνητο κατατρομοκρατημένοι, περιμένοντας να ξημερώσει».\nΤαλαιπωρήθηκα πολλά χρόνια απ’ αυτό το κακό όνειρο. Ξυπνούσα στη μέση της νύχτας ιδρωμένη και σε καθεστώς απόλυτου τρόμου. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν. Όχι τότε τουλάχιστον· το κουβέντιασα για πρώτη φορά χρόνια αφότου ο εφιάλτης είχε πάψει να επανέρχεται. Σιγά-σιγά ανέπτυξα άμυνες για να καταφέρνω να κοιμάμαι. Είπα: «Η Ία έρχεται μόνο στο σκοτάδι», κι έτσι για χρόνια δεν κοιμήθηκα ποτέ χωρίς ένα φως αναμμένο στο δωμάτιό μου. Είπα: «Η Ία βγαίνει απ’ την ντουλάπα που είναι σκοτεινά, αν κρατήσω την ντουλάπα κλειδωμένη είμαι ασφαλής». Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να κοιμηθώ σε δωμάτιο με ανοιχτές ντουλάπες/ντουλάπια/συρτάρια (αν και τώρα πια δεν χρειάζεται να είναι κλειδωμένα, παλιά αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο). Για χρόνια έκλεινα τις ασφάλειες εμμονικά, μια-μια σε οποιοδήποτε αυτοκίνητο έμπαινα (πολύ πριν έρθει στην Ελλάδα το κεντρικό κλείδωμα). Προφανώς αποτέλεσα ενόχληση για πάρα πολλούς ανθρώπους όλο αυτό τον καιρό, καθώς κανείς δεν ήξερε για ποιο λόγο συμπεριφερόμουν έτσι αλλοπρόσαλλα.\nΜεγαλώνοντας φρόντισα να μάθω, να διαβάσω, ν’ ακούσω, να πληροφορηθώ σε μια προσπάθεια να σκοτώσω αυτό τον τρόμο. Οι τρόμοι βέβαια δεν σκοτώνονται, η πληροφόρηση όμως λειτουργεί αποτρεπτικά ως προς την ενσάρκωσή τους. Για το λόγο αυτό οι αρνητές του HIV/AIDS και ιστορίες σαν αυτή της προσφάτως εκλιπούσας Μαρίας Παπαγιαννίδου με βγάζουν απ’ τα ρούχα μου. Με αφορμή τον θάνατο της Παπαγιαννίδου και την σχετική παραφιλολογία που ακολούθησε ξύπνησε λίγο αυτός ο πρωτόγονος φόβος. Έχω λόγω ακαδημαϊκών ενδιαφερόντων μελετήσει αρκετά την ψυχολογία της ασθένειας και τις ιδιαιτερότητες του ψυχισμού του ασθενούς και σε επιστημονικό επίπεδο μπορώ να κάνω τους διαχωρισμούς μου, να κατανοήσω από πού πηγάζει αυτή η τεράστια ανάγκη του καταδικασμένου εις θάνατον από κάτι που φαίνεται να είναι το ίδιο του το σώμα να αρνηθεί την πραγματικότητά του, να αγκαλιάσει μια άλλη, πλασματική πραγματικότητα, και να πορευθεί μέσα στην άρνηση που του εξασφαλίζει μια επίφαση ηρεμίας. Δεν σκόπευα να γράψω γι’ αυτό το θέμα τότε, γιατί είναι ένα θέμα που με ενοχλεί για τους λόγους που εξέθεσα παραπάνω και το εξωτερικεύω με δυσκολία. Επί τη ευκαιρία πάντως διάβασα τις νεότερες επιστημονικές εξελίξεις πάνω στο θέμα, διάβασα τα επιχειρήματα των οροαρνητών –που δεν με έπεισαν ούτε καν λιγάκι ανεξαρτήτως προκατάληψης– παρακολούθησα πολύ στενά το debate που προέκυψε, και η άποψή μου για το θέμα εδραιώθηκε εκ νέου.\nΜερικές ημέρες πριν, ξαπλωμένη στον καναπέ, με τον έρωτα της ζωής μου να κοιμάται παραδίπλα έχοντας παγιδεύσει τα πόδια μου που μούδιαζαν για καμιά ώρα απ’ το κράτημά του, διάβασα για τη σύλληψη της Ρωσίδας ιερόδουλης που είναι φορέας του HIV. Αισθάνθηκα αμέσως αυτό τον ίδιο εμμονικό φόβο για ένα μολυσματικό ολοκαύτωμα να επιστρέφει. Με τη δημοσιοποίηση περισσότερων ονομάτων (όσο περνούν οι μέρες ο αριθμός αυξάνεται, απ’ την μια πήγε στις δώδεκα κι αν ισχύουν αυτά που διαβάζω αυτή τη στιγμή έχουν φτάσει στις δεκαεπτά) ξέσπασε μια γιγάντια συζήτηση σχετικά με την αντιμετώπιση του φαινομένου εκ μέρους της πολιτείας. Μαζί με τα πλήρη στοιχεία των γυναικών δημοσιεύτηκαν η φωτογραφίες κι ο τόπος διαμονής τους. Πλήθος κόσμου αντιδρά. Η δική μου πρώτη, ενστικτώδης αντίδραση στις ελάχιστες πληροφορίες που αρχικά έλαβα ήταν πως καλώς δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες. Πως η προφύλαξη της δημόσιας υγείας είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Δεν ασχολήθηκα με το θέμα για μια-δυο μέρες, καθώς ήμουν μακριά απ’ το Ίντερνετ. Ύστερα γύρισα στο σπίτι μου και ξεκίνησα να διαβάζω. Είδα τις φωτογραφίες. Έμοιαζαν τόσο με την τρομακτική μορφή στ’ όνειρό μου. Και συνειδητοποίησα ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν και απαράδεκτη, και απόρροια του παιδικού μου, ενστικτώδη φόβου που μετατρέπει τον φορέα του AIDS σε μολυσματικό τέρας και την κοινωνία (εμένα) σε παγωμένο απ’ τον τρόμο παιδί, κλειδωμένο στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Όμως η κοινωνία δεν αποτελείται από εξάχρονα. Και γι’ αυτό απ’ όποια άποψη κι αν το πάρεις η κίνηση ήταν απαράδεκτη. Και σε επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε επίπεδο αποτελέσματος. Προκειμένου να ενημερώσουν το κοινό αρκούσε η δημοσίευση της πληροφορίας και της τοποθεσίας του παράνομου οίκου. Εκτιμώ ότι με μια πιο αόριστη ανακοίνωση θα είχε αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που καλούν στα ειδικά κέντρα για να εξεταστούν. Ή θα είχε παραμείνει ο ίδιος. Πάντως δεν θα ήταν μικρότερος. Σε καμιά περίπτωση δεν εξυπηρέτησε η δημοσίευση των στοιχείων αυτών των γυναικών το δημόσιο καλό. Μάλλον το έβλαψε.\nΚαι ξεκαθαρίζω πώς: το κράτος δικαίου είναι βασισμένο σε θεμελιώδεις αρχές που οφείλουν να είναι απαράβατες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ εξαιρέσεως. Θεμελιωδέστερη αρχή του είναι ο σεβασμός της προσωπικότητας του ατόμου και των απόρρητων προσωπικών δεδομένων του (συμπεριλαμβανομένου του ιατρικού απορρήτου). Οτιδήποτε άλλο και με οποιοδήποτε πρόσχημα αποτελεί χυδαίο κανιβαλισμό, και στην προκειμένη περίπτωση η αφορμή είναι μια βρωμερή σκοπιμότητα που ακούει στο όνομα «προεκλογική περίοδος». Δεν με απασχολεί το πόσο νομιμοφανής μπορεί να παρουσιαστεί αυτή η κίνηση (τα μέχρι τώρα στοιχεία που έχω διαβάσει μάλλον δεν συνάδουν προς την άποψη ότι ήταν νόμιμη): αποτελεί αφορμή της κατάλυσης του κράτους δικαίου. Και αυτό είναι το εφαλτήριο για οποιαδήποτε μελλοντική κατάλυσή του. Με ή χωρίς αφορμή. Ως αποτέλεσμα μπορεί να έχει μόνο την αναισθητοποίηση της κοινωνίας, τη δημιουργία μιας στρατιάς από θηρία που είναι έτοιμα να κατασπαράξουν το πιο αδύναμο απ’ τα μικρά τους, να τραφούν από τις σάρκες του και να συνεχίσουν ανενόχλητα να δομούν την ευημερία τους πάνω στον πόνο των λιγότερο προνομιούχων.\nΔεν σκοπεύω να ανοίξω κουβέντα περί ευθυνών (της εκδιδόμενης ή του πελάτη). Ακριβώς γιατί δεν έχει καμιά σημασία. Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω ότι η δημοσίευση των προσωπικών δεδομένων δεν έπρεπε να έχει γίνει γιατί οι κοπέλες ήταν θύματα («ας δημοσιεύσουμε και τις φωτογραφίες των πελατών που αγόραζαν σεξ χωρίς προφυλάξεις από παράνομους οίκους», ακούγεται από εχθές). Η δημοσίευση των προσωπικών δεδομένων δεν έπρεπε να έχει γίνει, τελεία. Το ξέρω ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν έζησε ποτέ την Αναγέννηση, δεν έζησε τον Διαφωτισμό. Η δημιουργία του Ελληνικού Κράτους δεν στηρίχτηκε ουσιαστικά στα θεμέλια των κινημάτων που διαμόρφωσαν την υπόλοιπη Ευρώπη παρά κατ’ επίφασιν μόνο και δια της αντιγραφής, χωρίς ποτέ να καταφέρουμε να εμβαθύνουμε σ’ αυτά. Αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της Ελληνικής κοινωνίας, και το πληρώνουμε (και) στην κρίση που βιώνουμε την τελευταία διετία. Είμαστε όμως όπως και να το κάνουμε άνθρωποι του 21ου αιώνα. Σ’ αυτό το σημείο πια θα έπρεπε να έχουμε αποκομίσει κάτι από την Ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά στην οποία δικαιωματικά έχουμε μερίδιο. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό η κοινωνία ν’ αντιδρά όπως ο εξάχρονος εαυτός μου. Δεν πρέπει ν’ αφήσει τα θηρία να τραφούν απ’ το φόβο της. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτη υπό όλες ανεξαιρέτως τις συνθήκες. Οι ένοχοι για οποιαδήποτε ποινικά κολάσιμη πράξη πρέπει να τιμωρηθούν με βάση τους νόμους και το Σύνταγμα. Η περιφορά των κουφαριών τους στην πλατεία προς παραδειγματισμό είναι απομεινάρι κάποιας πολύ σκοτεινής εποχής που εύχομαι να μην αναβιώσει όσο φοβάμαι πως αυτό σχεδόν έχει ήδη γίνει.\nTags: HIV/AIDS, Ανθρωπιά, Πορνεία\nΗ Επί Ξύλου Κρεμάμενη\nFiled under: Εξομολογήσεις,Κριτική — 2 Σχόλια\nΚανόνας Όρθρου Μεγάλου Σαββάτου (Μεγάλη Παρασκευή εσπέρας-Ακολουθία του Επιταφίου)\nΞεκίνησα να γράφω το κείμενο αυτό πέρυσι την Μεγάλη Εβδομάδα. Για πάρα πολλούς λόγους δεν μπόρεσα να το τελειώσω τότε: το παράτησα το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου· κι εφέτος δυσκολεύομαι πάρα πολύ να το ξαναρχίσω. Το περιτριγυρίζω μέρες τώρα, ανοίγω το αρχείο, το κλείνω πάλι, έχω σκεφτεί άπειρα πράγματα που θέλω να πω, αλλά είναι πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε μια ανάρτηση και πολύ δύσκολα για να τα εκθέσεις με την απαιτούμενη απλότητα. Κρατάω τον τίτλο που έδωσα όταν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο, αν και δεν τον αισθάνομαι πλέον ως αντιπροσωπευτικό. Κρατώ αυτά που έγραψα πέρυσι το Μεγάλο Σαββάτο αυτούσια, αν και η πρώτη μου σκέψη ήταν να τ’ αλλάξω και να τα αφομοιώσω σε ένα ενιαίο κείμενο χωρίς να αναφέρω καν την μεταχρονολόγηση του.\nΜεγάλο Σάββατο, 23 Απριλίου 2011\nΕχθές είχα ολημερίς μια διάθεση δακρύβρεχτη. Ξέρω ποια ήταν η αφορμή, ένα τραγούδι που άκουσα την προηγούμενη μέρα και μου εντυπώθηκε πολύ έντονα, ως αίσθηση περισσότερο, εντελώς βιωματικά και επώδυνα. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι Μεγάλη Πέμπτη, τραγουδισμένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Χρήστου Τσιαμούλη. Η μουσική του είναι εντελώς λιτή και ύστερα από μια σύντομη εισαγωγή ακούγονται τα πρώτα λόγια: «Αυτός που κρέμασε τον ήλιο/στο μεσοδόκι τ’ ουρανού/κρεμάται σήμερα στο ξύλο». Για μένα αυτοί οι τρεις στίχοι αναδεικνύουν την πιο επιβλητική εικόνα της Μεγάλης Εβδομάδας, τη στιγμή που ο πλάστης, ο δημιουργός του κόσμου, ο εν ύδασοι τη γη κρεμάσας κρεμάται επί ξύλου, πραγματικά προδομένος από τους συνανθρώπους του και καταδικασμένος απ’ τον συν-θεό στο μαρτύριο. Γι’ αυτό πάντα το Ορθόδοξο Πάσχα μου φαινόταν ως ένα πολύ ανθρώπινο, όχι θείο, δράμα. Και κάτω απ’ το σταυρό, η εμβληματική φιγούρα όχι της Θεομήτορος, απλά της μάνας που χάνει το παιδί της με τον πλέον φριχτό τρόπο ∙ η εικόνα αυτή πάντα μου έφερνε δάκρυα στα μάτια και ένα δυσάρεστο σφίξιμο. Το να ακούσω τον Ιωαννίδη να τραγουδά, μ’ αυτή την γήινη, καθησυχαστική φωνή: «Και στ’ ασπαλάθια της ερήμου/μια μάνα φώναξε, παιδί μου», ήταν αρκετό για να με βάλει ολοκληρωτικά στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας. Όλη την Μεγάλη Παρασκευή σιγομουρμούριζα τους στίχους του τραγουδιού, στο δρόμο, στη δουλειά, καθώς σέρβιρα τυρόπιτες και ντόνατς και καφέδες και σάντουιτς, και στο λεωφορείο και στο σουπερμάρκετ. Και μόλις έφτανα σ’ αυτούς τους στίχους βούρκωναν τα μάτια μου.\nΈτσι μπήκα σε σκέψεις. Σκεφτόμουν ότι το Ορθόδοξο Πάσχα το αγαπώ πάρα πολύ. Δεν είμαι θρησκευόμενη εδώ και πολλά χρόνια, και η αγάπη μου αυτή δεν είναι θρησκευτικής φύσης. Αγαπώ αυτή την πολιτισμική κατασκευή που είναι το Πάσχα, την εκδήλωση της άπειρης αγάπης, της αδιαμαρτύρητης θυσίας. Και ταυτόχρονα με καταρρακώνει η χαμένη προοπτική της ανάστασης. Μερικές ημέρες πριν μια συνάδελφός μου, πεντηκοστιανή στο θρήσκευμα, μου έπιασε κουβέντα περί θρησκείας. Με ρώτησε τί πιστεύω, κι όταν της είπα πως ΔΕΝ πιστεύω διατύπωσε τις συνήθεις απορίες που διατυπώνουν οι ευσεβείς σε αντίστοιχες καταστάσεις: «Μα πώς αντέχεις να ζεις χωρίς να πιστεύεις στον Θεό; Σε τί ελπίζεις; Πώς περνάς τα δύσκολα αν δεν έχεις την δυνατότητα να κρατηθείς από την προσευχή; Πώς μπορείς να ζεις πιστεύοντας ότι δεν θα υπάρχει τίποτα από σένα μετά το θάνατο;». Αυτές οι ερωτήσεις πάντα με καταθλίβουν. Κυριολεκτικά με καταθλίβουν, γιατί αντικειμενικά η απάντηση είναι –για μένα τουλάχιστον– ότι η ζωή ενός άθεου βιώνεται σε ένα επίπεδο ως πολύ πιο σκληρή και δύσκολη, πολύ πιο απελπισμένη απ’ τη ζωή του θρησκευόμενου ανθρώπου. Και κυρίως η ζωή του εκπεσόντα άθεου, αυτού που γαλουχήθηκε με συγκεκριμένες αξίες, και προσδοκίες, και έφτασε κάποια στιγμή στη ζωή του να μην πιστεύει σε τίποτα όχι από αντίδραση και θυμό (για παράδειγμα μετά από το σοκ ενός θανάτου) αλλά απλά γιατί πραγματολογικά δεν είναι σε θέση να πιστέψει σ’ αυτό το υπερφυσικό «κάτι» που απαιτεί η θρησκεία. Είναι όμως πράγματι αβάσταχτο το να μην έχεις πού να στραφείς, το να μην έχεις να ελπίζεις, και κυρίως το να είσαι υποχρεωμένος να επικεντρώνεις όλη σου τη σκέψη και ενέργεια στο εδώ και στο τώρα, γιατί ξέρεις –πιστεύεις τέλος πάντων, κι αυτό είναι περίπου το ίδιο– ότι για σένα, και για όλους τους άλλους δεν υπάρχει μετά.\nΔεν νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που καταστάλαξε μέσα μου το ότι δεν πιστεύω πια στην θεία αφήγηση, τον βιωμένο Λόγο. Ήταν ένα ζεστό και ταραγμένο καλοκαίρι όταν άνοιξε ξαφνικά μια απύθμενη άβυσσος μπροστά μου, η άβυσσος του αναπότρεπτου, δίχως γυρισμού τίποτα. Έγιναν όλα σχεδόν σε μια στιγμή, και τη στιγμή εκείνη άρχισα να κλαίω με λυγμούς, από παράπονο περισσότερο και για πολύ ώρα∙ μια εικόνα είχε σχηματιστεί στο μυαλό μου, οι εξαθλιωμένες μητέρες της Αφρικής, με τ’ αποστεωμένα παιδιά τους να κρέμονται απ’ το στήθος τους, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να τα θρέψουν. Και σαν σε λούπα έπαιζε ξανά και ξανά και ξανά μια πρόταση στο κεφάλι μου «Τόσες μανάδες, τόσα παιδιά∙ τόσες μανάδες, τόσα παιδιά». Μου ήταν αβάσταχτη η σκέψη ότι αυτοί οι άνθρωποι που πέρασαν μια ζωή στην κόλαση επί γης δεν θα βίωναν ποτέ τη γαλήνη, ότι απλά θα εξαφανίζονταν στο τίποτα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Μα ακόμα πιο αβάσταχτη μου ήταν η ιδέα αυτής της Αφρικανής μάνας –της όποιας μάνας– που χάνει το παιδί της και δεν θα το συναντήσει ποτέ, ποτέ, ποτέ ξανά, ούτε καν στην άλλη ζωή, γιατί η άλλη ζωή δεν υπάρχει, και δεύτερη ευκαιρία δεν υπάρχει, και λύτρωση δεν υπάρχει. Η μάνα αυτή που ξεσκίζεται η ψυχή της στ’ ασπαλάθια της ερήμου για το παιδί που χάνει είναι για μένα η ύψιστη εικόνα της τραγικότητας. Η εικόνα αυτή σφράγισε την εξέλιξή μου σαν άνθρωπο λιγάκι. Ή ίσως ήταν η γνώση ότι βαθιά μέσα μου θα προτιμούσα να είμαι σε θέση να πιστεύω σε κάτι, και πως αυτό που έχανα εκείνη τη στιγμή είχε ένα δυσβάσταχτο κόστος και δεν είχε επιστροφή. Νομίζω ότι μετά απ’ αυτό αγάπησα το Πάσχα ακόμα περισσότερο. Το αγάπησα όπως αγαπάς κάτι που χάνεις, κάτι όμορφο που το βλέπεις από μακριά και ξέρεις ότι δεν μπορείς να το πιάσεις ποτέ ξανά. Και έχουν γίνει από τότε οι αντιδράσεις μου πολύ πιο συναισθηματικές απέναντι στην τυπολογία της γιορτής και στο θρησκευτικό τελετουργικό. Για μια εβδομάδα το χρόνο, χωρίς να ξεχνάω σε τί δεν πιστεύω, με απορροφά το κλίμα της κατάνυξης που έχει επενδυθεί με τον πόνο της απώλειας και έχει φορτωθεί με όλες τις παιδικές μου αναμνήσεις και όσα αυτές συνεπάγονται. Θυμάμαι την Μεγάλη Τετάρτη τη γιαγιά μου να κλαίει με την περιφορά του Εσταυρωμένου στην εκκλησία. Θυμάμαι να μου φαίνεται αστείο να της τραβάω το μανίκι και να της λέω: «Έλα ρε γιαγιά, ρεζίλι μας κάνεις!» και να μου απαντάει «Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Κοίτα τον στο Σταυρό. Εκείνος μας αγαπούσε κι εμείς οι άνθρωποι τον σταυρώσαμε». Σήμερα η ίδια εκείνη εικόνα είναι η εικόνα της μητέρας καταρρέει και η ανάμνησή της και μόνο μου προκαλεί αβάσταχτη συγκίνηση. Μιλώ για την εικόνα του ανθρώπου που γραπώνεται απ’ την πίστη και βιώνει την εκκλησιαστική τελετουργία με την ψυχή του. Για τη γιαγιά μου ο Θεάνθρωπος που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα και αυτό μιλάει μέσα της με τον πιο θαυμαστό τρόπο. Την ζηλεύω και την αγαπώ γι’ αυτό ακόμα περισσότερο. Η γιαγιά μου κρατιέται από αυτό που προαναγγέλλουν οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού: «Θα ξανασπείρει καλοκαίρια/στην άγρια παγωνιά του νου/Αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια/στην άγια/σκέπη τ’ ουρανού/κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι/θα γεννηθούμε τότε πάλι». Κρατιέται απ’ αυτό που εγώ έχασα. Νιώθει ένα άπιαστο μεγαλείο και βιώνει την ελπίδα κατάσαρκα.\nTags: Ανάσταση, Θρησκεία, Πάσχα, Πίστη\nΈνας μεγάλος αστραφτερός πολυέλαιος\nFiled under: Εξομολογήσεις,Πολιτική — 2 Σχόλια\nΣήμερα πρώτη φορά απ’ όταν ξεκίνησε αυτός ο τραγέλαφος, αισθάνθηκα μίσος. Έχω νιώσει παλιά αηδία, θυμό, αγανάκτηση, μεγάλη στεναχώρια, αλλά απόψε το συναίσθημα που κυριάρχησε ήταν ένα παθιασμένο, ασίγαστο μίσος. Λέω σήμερα για μια μέρα που είναι κιόλας χθες, μα δεν έχω κόψει ακόμα τη συνέχειά της μέσω του ύπνου, και γι’ αυτό την βιώνω ακόμα σαν να συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ να βγάλω απ’ το μυαλό μου τις φωτογραφίες της φλεγόμενης Αθήνας, και αυτή η ίδια η πράξη της συγγραφής μιας ηλεκτρονικής ανάρτησης μου φαίνεται τόσο φαιδρά περιττή που μ’ απελπίζει ακόμα περισσότερο. Θα έπρεπε πιστεύω να μην έχω λόγια, και μάλλον πρέπει να χαίρομαι που αυτό δεν συμβαίνει, γιατί όταν τα λόγια μ’ εγκαταλείψουν θα μ’ έχει εγκαταλείψει οριστικά κι η ελπίδα –κι αυτό προτιμώ να μην μου συμβεί. Όμως πέρα απ’ τα λόγια και τις ελπίδες, έχουν περάσει ώρες, κι εγώ ακόμα δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ το μίσος μου. Δεν με τυφλώνει, και δεν μεταβάλει την εν γένει άποψή μου για τα πράγματα, αλλά μου καίει το στήθος και με αποσυντονίζει, μου δημιουργεί ένα πρόβλημα συγκέντρωσης και μια σωματική υπερδιέγερση που εναλλάσσεται με ατονία ανά μισάωρο. Μισώ ανεξέλεγκτα τους υπεύθυνους για το αποψινό μακελειό, μισώ ανεξέλεγκτα αυτούς που το επέτρεψαν και μισώ ανεξέλεγκτα αυτούς που το δικαιολογούν με οποιονδήποτε τρόπο.\nΘυμάμαι την Αθήνα που βάδισα τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια. Τους θορυβώδεις δρόμους που ήξερα όπως δεν έμαθα ποτέ την δική μου γειτονιά στο Κερατσίνι. Την πλατεία στο Σύνταγμα, και τα μαγαζιά απ’ όπου ποτέ δεν άντεχε το βαλάντιό μου να ψωνίσω στην Ερμού, και τα στενά πίσω απ’ την Αθηνάς που μύριζαν μπαχάρια. Τότε που κατέβαινα χωρίς φόβο στην Ομόνοια, κι ας ήταν εννιά η ώρα το βράδυ, και περπατούσα μέχρι την πλατεία Κοραή, γιατί βαριόμουν ν’ αλλάξω στο μετρό και να κατέβω Πανεπιστήμιο. Που διέσχιζα τη στοά με τα Στάρμπακς στο δεξί μου χέρι, έβγαινα στην Σταδίου, περνούσα το δρόμο κάθετα μετά το φανάρι στον Ιανό και σκουντούσα τον κόσμο για να περάσω στην αίθουσα, φορώντας ψωροπερήφανα στο λαιμό το δημοσιογραφικό μου πάσο. Θυμάμαι την «Μυστική Προβολή» με τις τρεις μικρού μήκους του Τοντ Χέινς, εκεί που είδα για πρώτη φορά το «Superstar: The Karen Carpenter Story», εγώ και άλλοι πάρα πολλοί· κατάμεστο το Απόλλων, με φοιτητές να γεμίζουν τους διαδρόμους, να κάθονται στο παχύ χαλί στο πίσω μέρος της αίθουσας. Θυμάμαι τις απογευματινές προβολές του φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου, με παμπάλαιες ταινίες και άδεια την αίθουσα, στο πανί να χοροπηδάει ο Ντεπαρτιέ σε άγρια νιάτα. Θυμάμαι να ανεβαίνω τα σκαλιά του Αττικόν, να παίρνω θέση στον εξώστη με ένα κοριτσίστικο χαχανητό στιγμιαίας εκπλήρωσης νεανικής πριγκιπικής φαντασίωσης. Θυμάσαι αγάπη μου όταν είδαμε την πρεμιέρα του «Ratatouille», τότε που έβγαζα παράταιρα εισιτήρια και έπρεπε να παρακαλέσουμε κάποιον καλοπροαίρετο διπλανό ν’ ανταλλάξει θέση με έναν απ’ τους δυο μας; Θυμάσαι μια φορά στο Άστυ, που φτάσαμε καθυστερημένοι και η ταινία ήταν πολύ βαρετή –δεν ξέρω αν φταίει που ήταν Γερμανική– και δεν βλέπαμε την ώρα να τελειώσει για να κάνουμε άλλα πράγματα; Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι μια άλλη φορά, που είδα μοναχή μου στο Άστυ την πιο αλλοπρόσαλλη Κορεάτικη ταινία –να την ψάξετε, ο τίτλος είναι «Dasepo Naughty Girls». Θυμάμαι τόσες φορές που με πήρε ο ύπνος στις πρωινές δημοσιογραφικές προβολές –πώς ν’ αντέξει ο οργανισμός δίωρο ντοκιμαντέρ για τη Χέβι Μέταλ στις εννιά το πρωί; Το Αττικόν είχε τα πιο αναπαυτικά καθίσματα για να ξεκλέψεις έναν υπνάκο. Θυμάμαι ένα άλλο πρωί, πολύ παλιά αυτό, που παρακολούθησα στο Απόλλων την πρεμιέρα του προγράμματος Πρώτη Ώρα: Σινεμά, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης· ήταν η ταινίας «Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς Μου» της Πέννυς Παναγιωτοπούλου, και το κλάμα που έριξα στο μέσον της προβολής δεν το έχω κάνει ποτέ ξανά στη ζωή μου. Δεν είχα ακόμα μάθει πόσο δύσκολοι μπορούν να είναι κάποιοι αποχαιρετισμοί στην αληθινή ζωή. Θυμάμαι πάντα στα διαλείμματα να βαριέμαι και όταν βρισκόμουν στο Αττικόν να χαζεύω τον αστραφτερό πολυέλαιο που έμοιαζε τόσο ξένος στην Αθήνα που γνώριζα, την Αθήνα του πρώιμου 21ου αιώνα.\nTags: Αθήνα, Βία, Συγκέντρωση\nΨάχνοντας την Προοπτική\nFiled under: Εξομολογήσεις,Πολιτική — 1 σχόλιο\nΠροβληματίζομαι. Δεν ξέρω πώς ν’ αντιδράσω στην τρέχουσα πραγματικότητα. Μαζεύω τριγύρω πληροφορίες. Όλες αντικρουόμενες, όλες «βαφτισμένες». Αυτοί είναι αναρχικοί, αυτοί είναι καθεστωτικοί, αυτοί είναι μπάχαλοι, αυτοί είναι προδότες. Και αυτοί κι εκείνοι μου φαίνεται να έχουν μια μερίδα δίκιου. Άντε βγάλε άκρη δηλαδή. Καταλαβαίνω την απελπισία και τον πανικό. Δεν είναι σωστοί σύμβουλοι, αλλά όταν πάρουν το πάνω χέρι δεν έχει πια σημασία η ορθότητα. Με κάποια πράγματα όμως εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι άσχημα με τον αναίσθητο και αναίσχυντο λαϊκισμό, κυρίως όταν προέρχεται από στόματα που (πιστεύω πως) δεν έχει καταλάβει η απελπισία κι ο πανικός, ούτε καν η οργή. Θυμώνω όταν ανιχνεύω δόλια σκοπιμότητα, απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Όταν γράφεις ή μιλάς, σε εφημερίδες, ίντερνετ, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, έχεις υποχρεωτικά κάποια ευθύνη απέναντι στο κοινό που σε ακούει, και που δεν είναι –δυστυχώς– εκπαιδευμένο να ανιχνεύει ούτε καν την υπερβολή· που ξέρουμε από πείρα χρόνων στη θεωρία των media ότι άγεται και φέρεται από λαϊκιστικές και εθνικιστικές κορώνες. Όταν η μάζα είναι βυθισμένη στην απόγνωση το πιο εύκολο πράγμα είναι να την χειραγωγήσεις –είτε από σκοπιμότητα, είτε από βλακεία. Το πιο δύσκολο είναι να την διαφωτίσεις, να βάλεις τα πράγματα σε προοπτική και να δώσεις κατευθυντήριες οδηγίες προς την έξοδο απ’ την (ηθική και κοινωνική κυρίως, ίσως και ψυχολογική) κρίση.\nΞέρουμε από καιρό ότι το θέμα «παρέλαση» είναι ένα θέμα που καίει στην σύγχρονη Ελλάδα. Η προσωπική μου άποψη είναι πως αυτή η θεσμοθετημένη εθνική φιέστα έπρεπε να έχει πάψει να υφίσταται μετά τη δικτατορία. Το θέαμα μαθητών δημοτικού, γυμνασίου, λυκείου, παραταγμένων σαν φασιστικές νεολαίες με συντονισμένο βήμα και τεντωμένη πλάτη μου προκαλεί ανατριχίλες. Το θέαμα αγημάτων και στρατιωτικών αρμάτων στους δρόμους της πόλης μου φέρνει εμετό. Η απόδοση τιμών σε ανθρώπους που δεν τις αξίζουν (όχι απαραίτητα γιατί είναι εθνικοί μειοδότες, αλλά γιατί αντικειμενικά δεν σχετίζονται με τα ιστορικά γεγονότα στα οποία αναφέρεται ο εορτασμός) είναι μια υπερφίαλη βλακεία. Η Ελληνική σημαία ως αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε αριστούχους αλλοδαπούς μαθητές και εθνικογελοίους του συνοικιακού περίγυρου είναι ένα σκεπτικό που δεν το αντιλαμβάνομαι καθόλου. Αυτά λοιπόν ήταν τα δεδομένα μας για τις επετειακές παρελάσεις μέχρι τώρα. Στον φετινό εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου προστέθηκαν κι άλλα αντικείμενα λογομαχίας. Μούντζες, προσβολές, ταραχές· η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι κι απαξίωση. Ένας συρφετός σε απόγνωση. Μακάρι να μπορούσα να πω πως δεν καταλαβαίνω. Αυτή η μανιασμένη απόγνωση σκάβει μέρα με τη μέρα τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος και απειλεί να καταβροχθίσει την κοινωνική ειρήνη· και την κοινωνική συνοχή, που είναι το μοναδικό στοιχείο που μπορεί να διασφαλίσει την μελλοντική –και δεν μιλάμε για το άμεσο μέλλον– έξοδο απ’ την κρίση.\nΟ κόσμος είναι εξαγριωμένος, και κάποιοι επιμένουν πως καλά κάνει. Εγώ λέω ότι ο κόσμος έχει χάσει την προοπτική και το μέτρο σύγκρισης, και δεν θυμώνω με τον κόσμο, αλλά εξοργίζομαι μ’ αυτούς που καθημερινά ρίχνουν λάδι στη φωτιά ως μη όφειλαν. Στην Ελληνοφρένεια της 28ης Οκτωβρίου άκουσα έναν ψύχραιμο και χαλαρό Καλαμούκη να παρατηρεί στοχαστικά «Μου φαίνεται πιο ήρεμο το 1940 από το 2011». Πάτησα παύση και rewind. Έβαλα να το ξανακούσω. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Πώς μπορείς να βγαίνεις σε μια εκπομπή τεράστιας ακροαματικότητας και να ξεστομίζεις μια τέτοια –και άλλες τέτοιες– κατάφωρη, λαϊκίστικη υπερβολή χωρίς να κοκκινίζεις; Καθημερινά φτάνουν ως εδώ κραυγές για τη φτώχεια, την εξαθλίωση των σύγχρονων Ελλήνων, για παιδιά που (δεν) λιποθυμούν από πείνα στους Αμπελόκηπους και συνταξιούχους που πεθαίνουν χωρίς φάρμακα. Δεν επιχειρώ να ισχυριστώ ότι η κατάσταση είναι ιδανική, θα ήμουν παράλογη, αφελής ή τρελή. Βρισκόμαστε στην χειρότερη φάση της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας και αυτό είναι εμφανές. Αλλά ας κρατήσουμε τουλάχιστον τα προσχήματα.\nTags: Κατοχή, Οικογένεια, Πολιτική, Φτώχεια\nΑνακεφαλαίωση – Επέκταση: Ας ρίξουμε τις μάσκες\nFiled under: Εξομολογήσεις — 5 Σχόλια\nΓεια σας. Εγώ είμαι. Ας ξανασυστηθούμε. Με λένε Εβίτα, και είμαι είκοσι έξι χρονών. Μένω στο Γιορκ της Μεγάλης Βρετανίας και βρίσκομαι στον τρίτο χρόνο της διδακτορικής μου διατριβής που αφορά (γενικώς κι αορίστως, μην περιμένετε να μπω σε λεπτομέρειες γι’ αυτό το θέμα) τα κόμικς και την ψυχανάλυση. Και έχω πολύ καιρό να γράψω· για την ακρίβεια από τις 11 Σεπτεμβρίου. Κι αν ομολογήσω εδώ ανερυθρίαστα ότι το ποστ της 11/09 ήταν κονσέρβα, τότε έχω να γράψω απ’ τις 22 Αυγούστου. Δηλαδή δυο μήνες και κάτι. Είναι αρκετός καιρός και έχω λίγο σκουριάσει. Αν η σημερινή ανάρτηση φανεί λιγάκι αμήχανη και άνιση παραχωρήστε μου παρακαλώ αυτήν τη δικαιολογία. Και συγχωρείστε μου την απουσία· χρειαζόμουν πάρα πολύ ένα διάλειμμα απ’ όλα.\nΑνακεφαλαίωση λοιπόν: ξεκίνησα να γράφω αυτό το ιστολόγιο τον περασμένο Γενάρη, εν τω μέσω μιας τραγελαφικής συναισθηματικής θύελλας, και το χρησιμοποίησα αφενός σαν μέσο εκτόνωσης, αφετέρου σαν μέσο επικοινωνίας με το απρόθυμο υπερπέραν· δεν ντρέπομαι να το πω αφού έτσι είναι. Δεν είμαι σίγουρη γιατί το διαβάζετε εσείς. Κάποιοι γιατί είστε φίλοι μου, και ενδεχομένως εκτιμάτε τον τρόπο γραφής και σκέψης μου. Κάποιοι γιατί πέφτετε πάνω του τυχαία μέσω μιας μηχανής αναζήτησης. Κάποιος το διάβαζε όλον αυτό τον καιρό γιατί ήξερε πολύ καλά ότι τον αφορούσε, και η περιέργεια είναι πάντα πιο δυνατή από το γινάτι. Κάποιοι άλλοι το διάβαζαν για να με κουτσομπολέψουν άγρια και να γελάσουν εις βάρος μου. Αδιαφορώ παντελώς για τους τελευταίους, θα έλεγα μάλιστα ότι η υπόνοια της ύπαρξής τους μου προκαλεί φοβερή θυμηδία, γι’ αυτό άλλωστε και τους αναφέρω. Ορισμένοι, –καλόπιστοι κριτές, είπαμε, μόνο αυτοί μ’ ενδιαφέρουν– ίσως διατηρούν την άποψη πως συχνά κινήθηκα οριακά στις παρυφές της ξεφτίλας. Η μαμά μου ευχαρίστως θα με είχε δολοφονήσει δυο-τρεις φορές αν δεν την συγκρατούσε το μητρικό φίλτρο και η απόσταση Ελλάδας-Αγγλίας. Η αγαπημένη της φράση χρόνια τώρα είναι «Σταμάτα παιδάκι μου να βάζεις όλη σου τη ζωή στο Ίντερνετ». Η μαμά μου όμως δεν μπορεί να καταλάβει μια σειρά από πράγματα.\nTags: Facebook, Ίντερνετ, Διακοπές


Η Alfa Romeo που θα ερωτευόσουν8230 [video] - alfa romeo, alfa romeo, lancia\nΗ Alfa Romeo που θα ερωτευόσουν… [video]\nΔιαβάστηκε από 2657 αναγνώστες - 11/9/2019\nΗ Ιταλική βιομηχανία της Alfa Romeo, έχει βαθιά ιστορία στην παραγωγή αυτοκινήτων που «έκλεβαν» τις καρδιές του αγοραστικού κοινού. Μπορεί πλέον να έχει ατονήσει λίγο αυτή η αισθητική στην σχεδίαση των μοντέλων της, αλλά η Alfa Romeo Lea θα έβαζε τα πράγματα στην σωστή τους θέση.\nΠόσο πολύ μας λείπει η εποχή που η Alfa Romeo ήταν μια πρωτοπόρος εταιρία που σχεδίαζε αυτοκίνητα για «ανήσυχους» οδηγούς? Κάμποσα χρόνια πριν ήταν η βιομηχανία που μαζί με την Martini Racing (από κοντά και η Lancia) είχαν κατακλίσει τις πίστες αλλά και τα βουνά για τους αγώνες του WRC. Σήμερα, σχεδόν τίποτα δεν θυμίζει το παρελθόν…\nΈνας ανεξάρτητος σχεδιαστής, προφανώς φανατικός φίλος της Ιταλικής βιομηχανίας, επηρεασμένος από την αγωνιστική και πρωτοποριακή ιστορία της Alfa Romeo, δημιούργησε ένα πρωτότυπο με την κωδική ονομασία Lea. Βασισμένο στα αυτοκίνητα που άφησαν το στίγμα τους στην βαθιά ιστορία της εταιρίας, δημιούργησε ένα concept που θα ερωτευτείς!\n2 Η Alfa της καρδιάς μας\nTags:\tALFA ROMEO , ALFA ROMEO , LANCIA


30/9/2898/Ω:21.00 Ο Ε. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΜΕΣΩ ΣΚΑΙΠ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ END ΕΥΒΟΙΑΣ » ΑΛΦΕΙΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ\nPosted by Αλφειός Ποταμός at 12:57\tEND, ΔΗΜΟΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΕΚΠΟΜΠΕΣ Add comments Tags:END, ΔΗΜΟΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, εκδηλώσεις, εκπομπές, ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, συνεντεύξεις\nΟΜΑΔΑ Ε.Ν.D. ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ ΕΥΒΟΙΑΣ.O Dr. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ E.N.D ΤΗΛΕ-ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.ΤΡΙΤΗ 30-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ-2014 …… 9:00… μ.μ. ΖΩΝΤΑΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ LUCY ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ…. ΜΠΕΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣEΙΣ ΕΝΑΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ LIVESTREAM ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ !!!! EVRIPOS TV : https://new.livestream.com/accounts/595079 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ .. ΠΑΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ…. 69 9700 9700 https://new.livestream.com/accounts/595079/events/3439953\nΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ “ΣΥΡΙΖΑ” ΛΑΜΙΑΣ! ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑΤΑ,… “…ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ Η ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…” !!!\nΈλληνες Δικαιοσύνη καταστροφές Αποκαλύψεις Μυθιστορία Τράπεζες Αρτέμης Σώρρας Δημοτικές Εκλογές Ελληνική Ιστορία Θρησκείες εκδηλώσεις συνομωσίες ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ Ε.ΣΥ. Γενοκτονίες Εβραίοι εκπομπές END Δόλος Ευρωεκλογές ΔΗΜΟΙ Οικονομία ανθέλληνες Ελληνισμός ΗΠΑ Επικαιρότητα Νέμεσις Παγκοσμιοποιητές κόμματα Λαθροεισβολείς λαμόγια πολιτικοί εσχάτη προδοσία Χριστιανισμός ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Καταπιστεύματα συνεντεύξεις Τουρκία ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ αντιδράσεις ΜΜΕ Ελλάδα Χάζαροι Γερμανία Πολιτισμός Υγεία ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ


Το μήνυμα του Ράμος στον Σαλάχ | in.gr\ningr > Σπορ > Ποδόσφαιρο > Το μήνυμα του Ράμος στον Σαλάχ\nΟ Ισπανός στόπερ είναι ένας από τους πιό «σκληρούς» παίκτες στον πλανήτη και πολλές φορές το πάθος του γίνεται υπερβολικό.\nΗ φάση που άλλαξε τις ισορροπίες στον χθεσινοβραδυνό τελικό του Champions League, είναι χωρίς καμμία αμφιβολία ο τραυματισμός και η αποχώρηση του Μοχάμεντ Σαλάχ. Σε μία διεκδίκηση της μπάλας και στην προσπάθεια να πάρουν την κατοχή της μπάλας, ο Αιγύπτιος άσος της Λίβερπουλ και ο κεντρικός αμυντικός των Μαδριλένων, Σέρχιο Ράμος, «έδεσαν» τα χέρια τους, με αποτέλεσμα στην πτώση που ακολούθησε, ο Σαλάχ να τραυματισθεί στον ώμο. Αφού δέχθηκε τις πρώτες βοήθειες, ο «Φαραώ» επανήλθε, όμως λίγο αργότερα αντελήφθη ότι δεν είναι σε θέση να συνεχίσει και αποχώρησε.\nΟ Ισπανός στόπερ είναι ένας από τους πιό «σκληρούς» παίκτες στον πλανήτη και πολλές φορές το πάθος του γίνεται υπερβολικό. Ομως στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο Ράμος δεν έκανε κάτι μεμπτό ή αντιαθλητικό. Και ως ένδειξη συμπαράστασης, λίγο μετά το τέλος της αναμέτρησης, ανήρτησε στο λογαριασμό που διατηρεί στο Τwitter το ακόλουθο μήνυμα: «Το ποδόσφαιρο μας προσφέρει καλές και κακές στιγμές. Πάνω απ΄ όλα, όμως, είμαστε συνάδελφοι. Ταχεία ανάρρωση Σαλάχ»!


Χωρίς λευκά ίχνη, πολύ υψηλή αντηλιακή προστασία του ευαίσθητου δέρματος. Ανθεκτικό στο νερό. Πολύ ευρεία προστασία UVB-UVA. Φωτοσταθερό.\n- Δέρμα που εκτίθεται σε έντονη ηλιοφάνεια.\n29,03 € -32% 19,74 €\nBody Guard SPF 30 Water Resistant 150ml\n32,20 € -40% 19,32 €\nΛευκαντικό αντιηλιακό με αντιγηραντική δράση- πολύ ψηλή προστασία


Καταγγελία Θ. Πετράκου: Εμπλοκή Μπαλτάκου και στο σκάνδαλο Hellas Power-Energa εταιρειών ενέργειας που υπεξαίρεσαν εκατοντάδες εκατομμύρια από το ελληνικό δημόσιο.\nO Θανάσης Πετράκος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αποκάλυψε σήμερα στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας πως υπάρχει επιστολή του δικηγόρου του ΛΑΗΓΕ (πρώην ΔΕΣΜΗΕ) στην οποία καταγγέλλει πιέσεις από τον πρώην Γ.Γ της κυβέρνησης υπέρ των ιδιοκτητών των 2 εταιρειών ενέργειας που υπεξαίρεσαν εκατοντάδες εκατομμύρια από το ελληνικό δημόσιο.\nΣύμφωνα με τις καταγγελίες του Θανάση Πετράκου ο δικηγόρος του ΛΑΓΗΕ (πρώην ΔΕΣΜΗΕ) δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις από τον πρώην Γενικό γραμματέα της κυβέρνησης για να δεχθεί εξωδικαστικό συμβιβασμό υπό τη διαιτησία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας. Το δικηγορικό γραφείο του κ. Μπαλτάκου έχει αναλάβει την υπεράσπιση ενός εκ των δύο ιδιοκτητών των εταιρειών που «φέσωσαν» το ελληνικό δημόσιο με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.\nΜάλιστα ο κ Πετράκος ανέφερε πως ο δικηγόρος δέχθηκε ένοπλη επίθεση έξω από το σπίτι του και πως γνωρίζει τους ηθικούς αυτουργούς..Λίγα λεπτά μετά την τοποθέτηση Πετράκου στην Επιτροπή συνεργάτες του πρωθυπουργού ρωτούσαν με. μεγάλο ενδιαφέρον στη Βουλή «τι ακριβώς έχει ειπωθεί για τον κ. Μπαλτάκο» και για το αν διευκρινίστηκε το πως «πίεζε» ο πρώην Γ.Γ της κυβέρνησης τον δικηγόρο.\n«Δηλαδή τον πίεζε τηλεφωνικά;», ήταν η απορία που διατυπώθηκε με έκδηλη αγωνία, από τον κυβερνητικό συνεργάτη, ο οποίος προφανώς να φοβήθηκε νέες περιπέτειες για την κυβέρνηση εξαιτίας και πάλι του κ.Μπαλτάκου.\nENERGA, HELLAS POWER, ΔΗΜΜΟΣΙΟ, ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ΤΑΚΗΣ ΜΠΑΛΤΑΚΟΣ


IL LABORATORIO DI MARINA: ΠΟΛΠΕΤΤΕΣ ΜΕ ΧΤΑΠΟΔΙ // POLPETTE DI POLPO\nΕΛΕΝΑ 29 Μαρτίου 2012 - 12:29 μ.μ.\nΠρέπει να είναι φοβερό μεζεδάκι!!!\nΤους έβαλες και ουζάκι που πρέπει να ταιριάζει πολύ όμορφα!\nmm_skg 29 Μαρτίου 2012 - 6:47 μ.μ.\nΤους συνοδεψαμε και με τσιπουρακι και παργματικα τους ευχαριστηθηκαμε!\nIrene 29 Μαρτίου 2012 - 9:07 μ.μ.\nνα σου πω την αληθεια δεν ηξερα οτι ειναι απο την puglia!\nΡοδάνθη 29 Μαρτίου 2012 - 11:03 μ.μ.\nΠολύ ωραίο μεζεδάκι η αλήθεια είναι οτι δεν το έχω φτιάξει ποτέ αλλά ούτε και το έχω φάει,ευκαιρία μάλλον να δοκιμαστεί,να είσαι καλά καλό βράδυ!!!\nmm_skg 29 Μαρτίου 2012 - 11:14 μ.μ.\nΚαλησπερα Ειρηνη. Τις βρηκα σαν pugliesi ή salentine αλλα πολυ πιθανον να τις κανουν και σε αλλες περιοχες της Ιταλιας.\nmm_skg 29 Μαρτίου 2012 - 11:25 μ.μ.\nΦετος ο αντρας μου ολο τον χειμωνα ψαρευε καλαμαρια, χταποδακια και σουπιες, εχω γεματο τον καταψυκτη και ψαχνω τροπους να τα μαγειρεψω! Οντως, ειναι αριστο μεζεδακι!\nKitchen Stories 30 Μαρτίου 2012 - 12:18 π.μ.\nΧρυσαφένιες και πεντανόστιμες!\nΚαι τι υλικά!\nΌμορφα μαγειρεμένο και φαντάζομαι με τι όρεξη τις απόλαυσε ο ψαράς! Θα ευχαριστήθηκε τον κόπο που έκανε.\nΚαλημέρα, μιας και θα το δεις πρωί το σχόλιό μου. :)\nmm_skg 30 Μαρτίου 2012 - 9:04 π.μ.\nΚαλημερα Ζαμπια μου!\nΟντως ο ψαρας τις τιμησε δεοντως και ηπιε και τα τσιπουρακια του!\nElpiniki 30 Μαρτίου 2012 - 11:36 π.μ.\nΤελεια φαινονται! Τοσο τραγανα και λαχταριστα!!!\nKate Astolat 30 Μαρτίου 2012 - 5:24 μ.μ.\nΚαλησπέρα και από μένα και καλώς βρεθήκαμε!\nΛοιπόν, επειδή αύριο το menu εδώ έχει χταπόδι, θα δοκιμάσω τους κεφτέδες σου!\nΜας άνοιξες την όρεξη για μεζεδάκια!\nΕύχομαι ένα όμορφο ΣΚ σε όλους!\nmm_skg 30 Μαρτίου 2012 - 7:07 μ.μ.\nΕυχαριστω Ελπινικη μου!\nΕυχαριστω Kate! Να μου πεις αν σου αρεσαν! Καλο Σ/Κ και σε σενα.


Τρίποντο στη ζωή | Newagemama.com\n← Θετικές δηλώσεις για τη νέα χρονιά\nΗ θλίψη και η οργή →\nΕνας μπαμπάς της νέας εποχής, ο Γιώργος, μάς ανοίγει με τρυφερότητα την καρδιά του και μοιράζεται μαζί μας τa συναισθήματά του για τα γυρίσματα της ζωής του: την επαγγελματική του πτώση από την κορυφή του επαγγελματικού μπάσκετ, το χωρισμό από τη γυναίκα του, την ανάληψη της ευθύνης για το μεγάλωμα των παιδιών του και – πάνω απ΄ όλα – την προσωπική του απόφαση να ξαναμπεί δυναμικά στο παιχνίδι της ζωής, απ΄ όπου είχε παραιτηθεί για ένα διάστημα.\n"Bροχή" από τον re 1lly, flickr\nΑνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Στέκομαι στη στάση χωρίς ομπρέλλα, μέσα στη βροχή και περιμένω το λεωφορείο για να κατέβω στο Παγκράτι. Κάτι ηλικιωμένες κυρίες με κοιτάνε περίεργα έτσι που ξεχωρίζω ανάμεσα στον κόσμο, σαν στύλος της ΔΕΗ. Κάποιοι άντρες στην ηλικία μου μάλλον με αναγνωρίζουν: «Μια παλιά δόξα του ελληνικού μπάσκετ» θα σκέφτονται. «Ενας ξεπεσμένος θρύλος των ριμπάουντ» «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» συμπληρώνω… Το μόνο που έμεινε από το ένδοξο παρελθόν των διακρίσεων είναι τα μπασκετικά παπούτσια νούμερο 49 που ακόμα φοράω βρέξει χιονίσει…\nΗλθε επιτέλους το 054. Μεταμόρφωση – Περισσός. Επιβιβάζομαι στην πλατεία Τσιρακοπούλου, μαζί με τις κυρίες που μου φτάνουν μέχρι τη μέση. Πια μέση δηλαδή… Αυτή που κρύβεται πίσω από ένα σωσίβιο λίπους που φουσκώνει πάνω από τη ζώνη του παντελονιού. Πού είναι εκείνες οι εποχές που εδώ μπροστά ήταν σίδερο οι μύες…Από τότε όμως που σταμάτησα τις προπονήσεις και τον αθλητισμό πήρα την κάτω βόλτα.\nΦωτογραφία της MariSther, flickr\nΣτάση «Αγορά». Βλέπω έξω γεμάτα τα καφέ και κόσμο μπροστά στις βιτρίνες. Ένα μπουκέτο κοριτσόπουλα μπαίνει μέσα στο λεωφορείο και φέρνει την άνοιξη. Ολες τους γύρω στα 17, όλο δροσιά και χάρη. Είναι καμιά τους ιδιαίτερα όμορφη? Οχι, αλλά «στα 17 και οι καλικάντζαροι όμορφοι φαίνονται» που έλεγε και ο παππούς μου. Ούτε που μου δίνουν σημασία. Αχ, πού ΄ναι τα χρόνια που μαζεύονταν γύρω μου σαν μελισσούλες παρακαλώντας για αυτόγραφα και φωτογραφίες…\nΕκεί γύρω στα 17 ήταν και κείνη όταν γνωριστήκαμε μετά από τον πιο κρίσιμο αγώνα του Κυπέλλου το ΄93. Δεν υπήρχε περίπτωση να της αντισταθεί κανείς. Τόσο επιθυμητή, τόσο φουριόζα, τόσο τρελαμένη μαζί μου…\nΣτάση «Σχολεία», μπροστά στα Δημοτικά Σχολεία του Βύρωνα. Εδώ έρχονται κάθε μέρα τα παιδιά. Τους κακοφάνηκε στην αρχή που άφησαν το χλιδάτο Κολλέγιο Ψυχικού κι ήλθαν εδώ στη λαϊκή γειτονιά μαζί με τον παππού και τη γιαγιά, αλλά στην πορεία προσαρμόστηκαν μια χαρά. Αυτή μόνο δεν άντεξε την πτώση από το Ψυχικό στο Βύρωνα, από τη μονοκατοικία στο διαμερισματάκι…. «Απ΄ τα βόρεια στα νότια» που λένε και τα διδυμάκια τα κορίτσια μου, που στα δεκατρία τους χρόνια σκίζουν στην ομάδα του Αθηναϊκού και με βγάζουν ασπροπρόσωπο σε κάθε αγώνα. Τις πονάει που η μάνα τους μας άφησε και την κοπάνησε με τον λεφτά στο εξωτερικό. Δεν θέλουν ακόμα ούτε να της μιλήσουν στο τηλέφωνο, ούτε να διαβάσουν τα μηνύματά της.\nΣτάση «Φούρνος», στάση «Βουτζά», στάση «Δεληολάνης». Μ΄ έχουν πνίξει οι αναμνήσεις. Τη σκέφτομαι κι ακόμα μυρίζω το άρωμά της. Το λεωφορείο έχει γεμίσει κόσμο, ένα πλήθος ανθρώπων κάθε λογής. Να κατέβω εδώ και να περπατήσω καλύτερα προς το Αλσος Παγκρατίου.\nΤο πόδι μου αρχίζει πάλι να μ΄ ενοχλεί. Η υγρασία περονιάζει το παλιό μου τραύμα κι αυτό ξυπνάει. Μου θυμίζει πώς η ζωή μου κατέρρευσε σαν πύργος με τραπουλόχαρτα όταν χτύπησα κι έμεινα εκτός αγωνιστικής δράσης για ένα χρόνο. Ενας μόλις χρόνος ήταν αρκετός για να σβήσουν τα φώτα, να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, να σε ξεχάσουν οι φίλοι και οι θαυμαστές, να σε κρεμάσει ο Σύλλογος, να σε πνίξουν τα χρέη…\n"Χρυσός γίγαντας" από τον Josh Williams, flickr\nΚατεβαίνω στη στάση της Χρεμωνίδου λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες, σπρώχνοντας κακήν κακώς τους άλλους επιβάτες. Καθαρός υγρός αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο και στεγνώνει τα μάτια μου που έχουν βουρκώσει. Μπαίνω μέσα στο Αλσος για να κόψω δρόμο και αυτόματα μ΄ αγκαλιάζει η πρασινάδα των δέντρων. Μια σταλιά πάρκο ανάμεσα στο τσιμέντο κι όμως προσφέρει τόση ομορφιά. Νιώθω οικεία εδώ μέσα, ερχόμουν από πιτσιρικάς. Πότε για ραντεβού, πότε για παιχνίδι μετά το σχολείο.\nΑπό το γηπεδάκι ανάμεσα στα πεύκα ακούγονται φωνές. Μια παρέα εφήβων παίζει μπάσκετ και δοκιμάζει τρίποντα. Τα πόδια μου με οδηγούν μόνα τους προς τα εκεί. Με μια δρασκελιά μπαίνω μέσα και πιάνω την μπάλα. Τα παιδιά με κοιτούν ξαφνιασμένα, αλλά είναι τέτοια η φόρα που έχω, που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παίξουν μαζί μου!\nΝιώθω πως πετάω! Δεν υπάρχει για μένα τραυματισμός, πονεμένο πόδι, παρελθόν, μέλλον, τίποτα. Είμαι μόνο εγώ και το καλάθι δέκα μέτρα μακριά μου. Σουτάρω και βάζω τρίποντο. Όπως θα βάζω και στη ζωή μου από δω και πέρα. Γιατί μπαίνω πάλι στο παιχνίδι!\nThis entry was posted in Ζωή εδώ and tagged παιδιά, τρίποντο, τρίποντο στη ζωή, τραυματισμός, χωρισμός, γονείς, δύναμη, δίδυμα, επιστροφή στη ζωή, κουράγιο, μπάσκετ, μπαμπάς της νέας εποχής, μαθήματα ζωής. Bookmark the permalink.\n4 Responses to Τρίποντο στη ζωή\n5 Ιανουαρίου, 2011 στο 16:49\nΕξαιρετικά τρυφερό, αληθινό και γι’ αυτό συγκινητικό κείμενο!\nΜε συγκινούν οι μπαμπάδες, οι αληθινοί μπαμπάδες αυτοί που είναι παρόντες στο μεγάλωμα των παιδιών τους…Ευτυχώς η νέα γενιά αρχίζει να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά…βλέπω τους γιους μου ο ένας μπαμπάς και ο άλλος όπου νάναι…ασχολούνται με τα παιδιά και ξελαφρώνουν τη μαμά …μαγειρεύουν, σιδερώνουν, ράβουν, σκουπίζουν, πάνε τα παιδιά στο πάρκο, τα κάνουν μπάνιο…δηλαδή είναι εκεί!\nΔυστυχώς σύζυγοι σαν αυτή του μπασκετμπολίστα υπάρχουν αλλά είναι λίγες.\nΑς ελπίσουμε πως οι δυσκολίες της ζωής θα φέρουν πιο κοντά τα ζευγάρια…\nΜπράβο στην μανούλα νέας εποχής που έκανε αυτή την ανάρτηση…ότι και αν μας επιφυλάσσει η ζωή, ας μη το βάζουμε κάτω!\nΑΦιλιά! και καλή δύναμη! :)))\n5 Ιανουαρίου, 2011 στο 23:04\nΔεν μπορείς να φανταστείς πόσο τον καταλαβαίνω το Γιώργο. Εκεί που βρέθηκε έτυχε να βρεθώ κι εγώ, στην πτώση και την παρακμή, στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Κι όχι γιατί δεν προσπαθούσα, αλλά γιατί άφηνα να με καθοδηγούν άλλοι. Μέχρι που πήρα κι εγώ την μπάλα και τη ζωή στα χέρια μου. Δυσκολίες βέβαια υπάρχουν αλλά σιγά σιγά ξεπερνιούνται… Κι αυτό το χέρι μου, που το έχω τραυματίσει από την πολύ δουλειά, κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός με περονιάζει. Στην αρχή με ενοχλούσε, τώρα πια δεν του δίνω σημασία. Πόσο τον καταλαβαίνω το Γιώργο… Αλλά άμα δεν πιάσεις πάτο δεν ανεβαίνεις…\n6 Ιανουαρίου, 2011 στο 00:58\nΕγώ πάλι «διάβασα» την ιστορία από τη μεριά της μητέρας, γιατί πιστεύω πως η κοινωνία μας κάπου τις αδικεί. Και εξηγούμαι. Όταν φεύγει ο πατέρας απ’ το σπίτι τα παιδιά συνήθως κατηγορούν τη μητέρα γιατί «ανάγκασε» το σύζυγό της να την εγκαταλείψει. Αν τυχόν όμως και φύγει η μητέρα, τότε τα παιδιά -που βέβαια συνήθως κάποιος τα καθοδηγεί- δεν της μιλούν και δε θέλουν να την ξέρουν. Μήπως εδώ έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά;\n8 Ιανουαρίου, 2011 στο 14:45\nΜαγισσούλα, Τελευταίε, Θωμά ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!\nΗ ιστορία είναι γραμμένη από τον μπαμπά και περιγράφει τη δική του οπτική τη συγκεκριμένη στιγμή. Σίγουρα δεν είμαστε στη θέση – και τουλάχιστον εγώ δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση – να κρίνω κανένα για τις πράξεις του. Στέκομαι στα συναισθήματα και στη δύναμη που πηγαζει από μέσα του και τον οδηγεί ξανά στο παιγνίδι της ζωής!


Μουσικές εκδηλώσεις «Πολυφωνίες» - Συναυλία Athens Tango Ensemble - Προϊόντα & Υπηρεσίες - Ειδήσεις - Νέα\nΘα παρουσιαστεί την Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 12:00, στο Αίθριο του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου.\nΟρχηστρικά διαμάντια της χρυσής εποχής του Αργεντίνικου Tango, όπως Tango, Valse και Milonga, θα παρουσιάσει το κουιντέτο “Athens Tango Ensemble” την Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 12:00, στο Αίθριο του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Στην ανάγνωση κειμένων η συγγραφέας Marta Silvia Dios Sanz.\nΤο “Athens Tango Ensemble” δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Βουγιούκα και αποτελείται από τους σπουδαίους σολίστες: Δήμο Βουγιούκα (μπαντονεόν, ενορχηστρώσεις), Κυριάκο Γκουβέντα (βιολί), Παναγιώτη Μάρκο (πιάνο), Δημήτρη Κουφογιώργο (κιθάρα), Κώστα Αρσένη (κόντρα μπάσο). Αν και η πρώτη εμφάνιση του “Athens Tango Ensemble” έγινε τον Οκτώβριο του 2016, το κουιντέτο έχει πραγματοποιήσει συναυλίες σε διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.


Στο επίκεντρο επομένως του προβληματισμού –τουλάχιστον όσον αφορά τους ψυχιάτρους– δεν θα πρέπει να τίθεται η συμμετοχή τους ή μη στην αξιολόγηση της πιθανολογούμενης επικινδυνότητας κάποιου ασθενούς, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να βοηθήσουν αυτή τη διαδικασία, ενημερώνοντας και διαφωτίζοντας εκείνους που τους ανέθεσαν αυτό το καθήκον, για τα θέματα που είναι αρμόδιοι.\nΗ εκτίμηση της επικινδυνότητας είναι αναμφισβήτητα ένα ζήτημα για το οποίο είναι καλύτερα εφοδιασμένοι από οποιονδήποτε άλλο. Η σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση βοηθάει επίσης στην αποφυγή της άκριτης αποδοχής στερεοτύπων και στιγματιστικών εικόνων, οι οποίες συχνά θεωρούνται «δεδομένες». Ο κινηματογράφος, για παράδειγμα, έχει δώσει εικόνες που πολλές φορές στη συνείδηση του κοινωνικού συνόλου αποκτούν χαρακτηριστικά στερεοτύπων, τα οποία επηρεάζουν αρνητικά την αντιμετώπιση και την επαφή με άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές.\nΔεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η έννοια της επικινδυνότητας αυτή καθαυτή είναι διφορούμενη και επιδέχεται πολλές ερμηνείες: η νομική και η ψυχιατρική επικινδυνότητα συνιστούν δύο διαφορετικές έννοιες. Πολλές φορές, η επικινδυνότητα –όπως θεωρείται από τους νομικούς – βρίσκεται σε αντίθεση με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα και τις θεωρίες για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ειδικότερα, η νομική έννοια της επικινδυνότητας –όπως έχει περιγραφεί (Shah 1978)– θεωρείται ότι πηγάζει «μέσα» από τον άνθρωπο και αποτελεί ένα μάλλον σταθερό χαρακτηριστικό ενός ατόμου (εξ ου και η ευκολία με την οποία οι δικηγόροι μιλούν για την «ορμέμφυτη» επιθετικότητα και επικινδυνότητα).\nΑπό την άλλη πλευρά, η ψυχιατρική και η ψυχολογία έχουν δείξει ότι όλες οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ περιβαλλοντικών παραγόντων με την προσωπικότητα και τη βιολογική κατάσταση του υποκειμένου στη δεδομένη στιγμή. Αυτές οι πολύ μεγάλες αποκλίσεις οπτικής καθιστούν σχεδόν αδύνατο στον ψυχίατρο και τον ψυχολόγο να απαντήσουν με ένα «ναι ή ένα όχι» στο νομικό ερώτημα αν κάποιος είναι επικίνδυνος.\nΌποιος αγνοήσει αυτό το γεγονός οδηγείται σε εννοιολογική σύγχυση και μάταια προσπαθεί να απαντήσει σε σχετικά ερωτήματα («Θα διαπράξει αυτός ο άνθρωπος νέο έγκλημα;»), τα οποία δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν επιστημονικά. Είναι ευθύνη των παιδοψυχίατρων και των ψυχιάτρων να εκπαιδεύσουν και να ενημερώσουν τους δικαστές και τους δικηγόρους ώστε να καταλάβουν ότι τα ερωτήματα που θέτουν δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν μονολεκτικά.\nΠρόβλεψη της επικινδυνότητας\nΌπως ανέφερε και ο Prins (1986), «η πρόβλεψη της επικινδυνότητας είναι κάτι πολύ επικίνδυνο». Όσον αφορά στην ασφάλεια και την προστασία των παιδιών, έχει μεγαλύτερη σημασία η ελαχιστοποίηση των «εσφαλμένων αρνητικών» (των ατόμων δηλαδή που κρίνονται ως μη επικίνδυνα αλλά στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνα και κακοποιούν παιδιά στο μέλλον) από την πλευρά της ατομικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όμως είναι πιο σημαντική η ελαχιστοποίηση των «ψευδώς θετικών» (των ατόμων δηλαδή που κρίνονται ως επικίνδυνα και γι’ αυτό στερούνται την ελευθερία τους, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι επιρρεπή στη βία και δεν εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά).\nΗ πρόβλεψη της επικινδυνότητας δεν γίνεται «από το τίποτα». Μπορεί να ζητηθεί για πράξεις ή συμπεριφορές που έχουν ήδη εκδηλωθεί τουλάχιστον μία φορά. Η πρόβλεψη, άρα, πρέπει να αφορά την εκτίμηση της πιθανότητας το μελετώμενο άτομο να επαναλάβει την ίδια δραστηριότητα. Δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί λόγου χάρη η επικινδυνότητα ενός ατόμου που έχει ήδη διαπράξει φόνο παρά μόνο για φόνο και βαρεία σωματική βλάβη. Η εκτίμηση της επικινδυνότητας για ανθρωποκτονία, επί παραδείγματι, ενός κλέφτη δεν διαφέρει από εκείνου που δεν έχει καταδίκες για κλοπές.\nΟι παράγοντες κινδύνου για βίαιη συμπεριφορά παρατίθενται και αναλύονται με σειρά βαρύτητας. Πρώτα παρατίθενται οι σοβαρότεροι και σημαντικότεροι παράγοντες επικινδυνότητας και στη συνέχεια οι λιγότερο σημαντικοί.\nΠρώτος λοιπόν παράγοντας επικινδυνότητας είναι το άρρεν φύλο και σε δεύτερο –αλλά σχεδόν εξίσου σημαντικό βαθμό– το νεαρό της ηλικίας. Εργασίες, επιδημιολογικές μελέτες αλλά και η κοινή εμπειρία επιβεβαιώνουν ότι η νεαρή ηλικία και το ανδρικό φύλο έχουν τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην επιθετικότητα, επικινδυνότητα, παραβατικότητα.\nΌταν βαδίζουμε τη νύχτα σε έναν έρημο δρόμο και διασταυρωθούμε με ένα νέο άνδρα, πρέπει να προσέχουμε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εάν συναντήσουμε υπό τις ίδιες συνθήκες μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας. Περαιτέρω, το προηγούμενο ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς είναι το ισχυρότερο προγνωστικό στοιχείο για την πρόβλεψη. Η προηγούμενη λοιπόν πράξη/συμπεριφορά, πρέπει να μελετάται λεπτομερώς και να λαμβάνονται υπόψη όλες οι πληροφορίες που παρέχουν σχετικά στοιχεία. Στη διερεύνηση της προηγούμενης πράξης εξυπακούεται ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και πληροφορίες για την ψυχοδιανοητική κατάσταση του δράστη αλλά και στοιχεία από το περιβάλλον. Επομένως, όσο λεπτομερέστερο είναι το ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς τόσο πιο άρτια και χρήσιμη θα είναι η εκτίμηση επικινδυνότητας. Η βίαιη συμπεριφορά που έχει επαναληφθεί περισσότερο της μίας φοράς προσφέρει πολλά επιπλέον στοιχεία.\nΗ ύπαρξη χρήσης ουσιών που επιδρούν στο ΚΝΣ πρέπει να αξιολογείται ειδικά, καθώς και οι «εξωτερικές» συνθήκες όταν διαπράχθηκε η πράξη της παιδικής κακοποίησης. Πρέπει σε τελική ανάλυση ο ειδικός να μπορεί να απαντήσει –στον βαθμό του εφικτού– σε ερωτήματα του τύπου: «Θα γίνονταν αυτή η πράξη αν ο δράστης δεν είχε πιεί καθόλου αλκοόλ;» ή «αν είχε πιεί παραπάνω θα γινόταν κάτι διαφορετικό;».\nΌλα τα παραπάνω αποτελούν τα ασφαλέστερα προγνωστικά στοιχεία επικινδυνότητας και φυσικά είναι παντελώς άσχετα με το ψυχιατρικό ιστορικό ή την ψυχιατρική διάγνωση ενός ατόμου. Πρέπει να τονισθεί ότι τα στοιχεία αυτά έχουν μεγαλύτερη συμμετοχή στην επικινδυνότητα παρά η ψυχιατρική διάγνωση. Τα χαρακτηριστικά όμως αυτά σε κάποιον ο οποίος πάσχει και από μία ψυχιατρική διαταραχή (αλλά όχι όλες τις ψυχιατρικές διαταραχές) μπορεί να αυξήσουν περαιτέρω τον κίνδυνο.\nΠοιες είναι οι ψυχικές διαταραχές που ενδέχεται να αυξήσουν την επικινδυνότητα;\nΚατ’ αρχάς η εξάρτηση. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά σχετίζεται με τη μεγαλύτερη παραβατικότητα. Οι ελληνικές φυλακές κατακλύζονται από εξαρτημένους, οι οποίοι –στη συντριπτική τους πλειονότητα– κρατούνται για παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών (ιδίως κατοχή και διακίνηση). Η παραβατικότητα αυτή (στο μεγαλύτερό της ποσοστό) δεν είναι βίαιη, στοιχίζει όμως πάρα πολύ τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κοινωνικού συνόλου.\nΌπως διαφαίνεται συχνά στις μελέτες, ο παράγοντας προσωπικότητα επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στην παραβατική συμπεριφορά των ασθενών. Στην παραβατικότητα εμπλέκονται ψυχοπαθητικά διαχρονικά χαρακτηριστικά, όπως η δίχως τύψεις καταπάτηση των δικαιωμάτων των συνανθρώπων, η παρορμητικότητα, η διακαής αναζήτηση νέων ερεθισμάτων, η αδυναμία βίωσης συμπάθειας και φιλαλληλίας.\nMε δεδομένα όλα τα παραπάνω, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά καθώς ο άδικος στιγματισμός των ψυχικά πασχόντων έχει δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από όσα σκόπευε να επιλύσει (όπως λόγου χάρη τη μείωση του κινδύνου για το κοινωνικό σύνολο), πρέπει να αναφερθεί ότι η σχιζοφρένεια είναι η ψυχική διαταραχή για την οποία πλέον γνωρίζουμε χωρίς αμφιβολία ότι σχετίζεται σε ένα μικρό πλην όμως υπαρκτό ποσοστό της με τη βία.\nΤα σημαντικότερα χαρακτηριστικά των βίαιων ατόμων με σχιζοφρένεια προσιδιάζουν με τα χαρακτηριστικά των βίαιων ατόμων χωρίς σχιζοφρένεια: άρρεν φύλο, νεαρή ηλικία,χρήση/εξάρτηση τοξικών του ΚΝΣ ουσιών (αλκοόλ, κάνναβης), μέλος μειονότητας είναι τα χαρακτηριστικά που αυξάνουν την επικινδυνότητα στα άτομα με σχιζοφρένεια.\nΠέραν όμως αυτών των στοιχείων, έρευνες έδειξαν ότι υπάρχουν και κάποια στοιχεία της ψυχοπαθολογίας που επιβαρύνουν την κατάσταση. Αυτά είναι: παραληρητικές ιδέες απειλούμενης προσβολής της ατομικής ασφάλειας, της αξιοπρέπειας και της ατομικότητας της προσωπικής ζωής, διαταραγμένη αυτοεκτίμηση ή αξιολόγηση της ατομικής ακεραιότητας και παραληρητικές ιδέες ερωτικού βίου είναι δυνατό κυρίως στην οξεία φάση τους να εμπλέκονται με επικίνδυνη προς τους άλλους συμπεριφορά.\nΟι ψευδαισθήσεις, η ψυχοκινητική ανησυχία και η κατατονική διέγερση αποτελούν επιπρόσθετα ενισχυτικά ερεθίσματα. Η επικινδυνότητα για βίαιη συμπεριφορά αυξάνεται σε άτομα που δεν έχουν τακτική ψυχιατρική παρακολούθηση, δεν λαμβάνουν τακτικά την ενδεικνυόμενη φαρμακευτική αγωγή και είναι άστεγοι.\nΚαταλήγοντας, αξίζει να τονισθεί ότι η βία των ψυχικά πασχόντων που σχετίζεται αιτιολογικά με τη διαταραχή τους αντιμετωπίζεται με καλύτερη θεραπεία των διαταραχών αυτών. Στη δε θεραπεία είναι απαραίτητο να περιλαμβάνεται τόσο η αποκατάσταση όσο και η κοινωνική επανένταξη των πασχόντων. Είναι απόλυτη ανάγκη να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να αποφευχθεί ο διπλός στιγματισμός των ψυχικά πασχόντων. Ιδίως μετά από εγκληματικές πράξεις βίας που διαπράχθηκαν από πάσχοντες και προβάλλονται έντονα από τα μέσα πληροφόρησης, θα πρέπει οι ειδικοί να αποτελούν συνηγόρους της λογικής οι οποίοι στηρίζονται σε πραγματικά στοιχεία. Η γνώση των πραγματικών κινδύνων και η λήψη των κατάλληλων παρεμβατικών μέτρων είναι πολύ σημαντική, καθώς έτσι αποκαλύπτονται διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις της κοινής γνώμης και αποθαρρύνονται πολιτικές στιγματισμού.\nΔουζένης Α., Λύκουρα Λ., Ψυχιατροδικαστική, Εκδόσεις Πασχαλίδη, Αθήνα 2008.\nSawnson J. W. et al., "A National study of Violent Behavior in Persons With Schizophrenia",\nArch. Gen. Psychiatry63 (2006), 490-499.\nBlumenthal S., Levander T., Violence and Mental Disorder: A Critical Aid to the Assessment and\nManagement of Risk. London, England, Jessica Kingsley, 2000.\nNaudts K., Hodgins S., "Neurobiological Correlates of Violent Behavior Among Persons With\nSchizophrenia", Schizophrenia Bulletin32 (3), (2006), 562572\nσύγχρονες προσεγγίσεις – προβληματισμοί\nΕπίκουρος καθηγητής Ψυχιατροδικαστικής\nΒ ́ Ψυχιατρική Kλινική ΕΚΠΑ Αττικό Νοσοκομείο\nΘεωρία Κοινωνία Ψυχιατρική Ψυχολογία


Συνταγές, αναμνήσεις, στιγμές... από το παλιό τετράδιο...: Ψευτομουσακάς... με πατάτες και ζαμπόν!\nΨευτομουσακάς... με πατάτες και ζαμπόν!\nΣυνταγή γραμμένη σε παλιό τετράδιο.\nΤην έχω δοκιμάσει και ήταν πολύ νόστιμο φαγητό!\n1/4 κιλού ζαμπόν\n1/4 τυρί τριμμένο\nΚόβουμε τις πατάτες σε στρογγυλό σχήμα. Αλείφουμε το ταψάκι με λίγο βούτυρο. Βάζουμε μια στρώση από τις κομμένες πατάτες. Μετά βάζουμε το ζαμπόν, μετά πάλι πατάτες. Ρίχνουμε αλάτι, το υπόλοιπο βούτυρο και από πάνω λίγο τριμμένο τυρί. Σπάμε τα αυγά σε ένα μπολ, ρίχνουμε και το υπόλοιπο τυρί και το αλεύρι σε δυο δόσεις (για να μην κάνει σβόλους) και τα ανακατεύουμε. Ρίχνουμε μετά το 1 μπουκάλι γάλα. Τα ανακατεύουμε και όλο το μίγμα το ρίχνουμε στο ταψάκι, στο οποίο έχουμε τις στρώσεις της πατάτας και το ζαμπόν. Ψήνουμε στους 200 βαθμούς, περίπου 1 ώρα.\n(Φωτογραφία πολύ σύντομα!)\nΚαλό μήνα,να είναι ομορφος εύχομαι και γλυκός,ωραίο το πιάτο σου όπως πάντα.Καλό βράδυ.\n1 Νοεμβρίου 2012 - 9:27 μ.μ.