Οι καλύτερες ταινίες του -μισού- 2014\nΔεν τα πάει κι άσχημα η κινηματογραφική χρονιά μέχρι τώρα. Με τους 6 πρώτους μήνες του 2014 πίσω μας, ξεχωρίζουμε ταινίες, ηθοποιούς και σκηνές.\nΈχει πλάκα να επιχειρείς μια ημι-ανασκόπηση μες στη μέση του καλοκαιριού ακριβώς επειδή δεν έχει καμία σχέση με αυτό για το οποίο θα καταλήξεις να μιλάς στο τέλος της χρονιάς. Μπορεί οι μήνες να είναι ακριβώς οι μισοί, όμως ο τρόπος που κατανέμονται οι ταινίες στη διάρκεια της χρονιάς είναι παντελώς άνισος, κυρίως σε στυλ.\nΕν ολίγοις, μέχρι τώρα είναι που μιλάμε για τα μπλοκμπάστερ και από το Σεπτέμβρη αρχίζουμε τα πολλά φεστιβαλικά και οσκαρικά. Χοντρά-χοντρά τελοσπάντων, ο διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος φυσικά. Σε αυτό βοηθά και το γεγονός πως έχουμε δει πολλές αληθινά καλές στουντιακές παραγωγές φέτος- περισσότερες από άλλες χρονιές σε κάθε περίπτωση. Ακόμα και σε περιπτώσεις ταινιών σαν το “Godzilla” διακρίνεις μια διάθεση εναλλακτικής, σχεδόν ανεξάρτητης σε λογική, προσέγγισης.\nΜε μια μείξη λοιπόν καλοκαιρινών υπερθεαμάτων και πρώιμων φεστιβαλικών χιτ να μια συλλογή ταινιών, σκηνών και άλλων πραγμάτων που μας έχει ήδη αφήσει η φετινή μισή χρονιά, όσο ακόμα μπορούμε να απολαμβάνουμε τις ταινίες χωρίς κανέναν απολύτως οσκαρικό βραχνά. (Εξάλλου τα Όσκαρ του 2015 τα έχουμε ήδη προβλέψει.) Χωρίς αρίθμηση, χωρίς αυστηρότητα, χωρίς άγχος. Απλά τα πιο ξεχωριστά από αυτούς τους 6 πρώτους μήνες.\nΈντεκα ταινίες που μου άρεσαν πιο πολύ από τις υπόλοιπες\nΜια σύγχρονη Οδύσσεια που δεν αφορά μόνο τους καλλιτέχνες που αδικούν τον εαυτό τους αλλά και κάθε άνθρωπο που έχει ποτέ του νιώσει πως είναι χαμένος, πως δεν ξέρει πού πηγαίνει ή πού ανήκει. Ή πού είναι το σπίτι. Ή πώς μοιάζει. Ή τι είναι τελικά αυτό που κρύβει μέσα του. Ζεστό και παγωμένο ταυτόχρονα, όπως κάθε μεγάλη αλήθεια. Από τις πιο υποτιμημένες ταινίες των ’10s. (oneman | letterboxd)\nSci-fi μελλοντικού καλτ θρύλου, σαν κοινωνικής θεωρίας βιντεογκέιμ γυρισμένο από τον μεγαλύτερο φαν της σκηνής στο διάδρομο από το “Oldboy”. (oneman | letterboxd)\nΜπορεί κάθε υπερηρωική ταινία να είναι έτσι; Σαν “Mission: Impossible” να συναντά το “Avengers”, με μπόλικο espionage θρίλερ, έναν villain με οργή που πηγάζει από προσωπικά τραύματα και έναν κεντρικό ήρωα που δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί και τρέχει από όλους. (oneman | letterboxd)\nΕκρήξεις βίας και η απόγνωση μιας εργατικής τάξης έτοιμης να εκραγεί, σε 4 χαλαρά συνδεδεμένες ιστορίες πάθους και εγκλήματος στη σημερινή Κίνα. Προφανές αλλά καθηλωτικό. (oneman | letterboxd)\nΤο καλύτερο φετινό φινάλε, σε μια ιστορία έρωτα υπό τους, εχμ, καπνούς της ματαιότητας, σκηνοθετημένης ως αληθινή tour de force από τον αγαπημένο μου Πολ Γ.Σ. Άντερσον. (letterboxd)\nΥπνωτιστικού μεγαλείου πορτρέτο πάνω στη μοναξιά και στη διαδικασία ένταξης σε ένα σύνολο που παρατηρείς αλλά δεν ανήκεις. Η Σκάρλετ Γιόχανσον στην αποθέωση της μεγάλης χρονιάς της, ο Τζόναθαν Γκλέιζερ με ένα σπάνιο εναρκτήριο 3/3 μιας ήδη σπουδαίας καριέρας. (oneman | letterboxd)\nΑπό τα πιο διασκεδαστικά μου φετινά σινεμά, με τη Ρόουζ Μπερν να αποδεικνύεται αληθινή κωμική δύναμη και την χονοδροειδή κωμωδία να υπενθυμίζει πως μπορεί να είναι και πολύ αστεία. (Σοβαρά, η σκηνή με τους αερόσακους.) (oneman | letterboxd)\nΟ Λαρς φον Τρίερ στο κινηματογραφικό δίπτυχο που γεννήθηκε για να σκηνοθετήσει, ένα εκπληκτικό sex dramedy έπος πάνω στη σεξουαλικότητα ως εγκεφαλικό γρίφο και ως καύσιμο κάθε νοητικής και ενστικτώδους διεργασίας της ύπαρξής μας. Το πιο εύκολο τετράωρο που μπορείς να δεις σερί στο σινεμά. (letterboxd ένα & δύο)\nΠώς παίρνεις ένα publi και το μετατρέπεις σε τέχνη, σε μανιφέστο ριζοσπαστικής δημιουργικότητας, σε guilt trip προς τους απανταχού γονείς ώστε να αφήσουν τα παιδιά τους δίχως αλυσίδες. Η πιο απροσδόκητη ταινιάρα της τελευταίας τριετίας. (oneman | letterboxd)\nΑχρονική, σπαρακτική μεταφορά Όσκαρ Γουάιλντ στο σινεμά, ένα από τα πιο δυνατά φιλμ που (δεν) είδες φέτος. Η σκηνοθέτις Κλίο Μπάρναρντ είναι επίσης φανταστική. (oneman | letterboxd)\nΜαρμοτοειδές, ‘έχω-βρει-το-cheat-κι-έχω-άπειρες-ζωές’ βιντεογκέιμ σε μορφή ταινίας, μπλομπάστερ περιπέτεια εξωγήινης εισβολής με χιούμορ και υπαρξιακή αγωνία, με Τομ Κρουζ σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς και Έμιλι Μπλαντ ως τη σπάνια συμπρωταγωνίστριά του με αληθινό νόημα ύπαρξης, το έξυπνο, διασκεδαστικό και αγωνιώδες φιλμ του Νταγκ Λίμαν είναι η υπενθύμιση του πόσο αναπάντεχα καλά (και δίχως αριθμούς δίπλα τους) μπορούν να είναι τα μπλοκμπάστερ. (oneman | letterboxd)\nΚαι η μία που μου άρεσε πιο πολύ κι από αυτές τις έντεκα\nΚάθε φορά αυτή η ταινία αποκαλύπτει νέες λεπτές πτυχές της, ένα θλιμμένο πολεμικό παραμύθι για την άνοδο του φασισμού και την επιβίωση της ελπίδας και του πολιτισμού, μασκαρεμένο ως πολύχρωμη καρτούν περιπέτεια καταδίωξης βροντερών γέλιων και παστέλ συναισθήματος. Ο Γουες Άντερσον πιο ώριμος και μεστός από ποτέ. (oneman 1 | oneman 2 | letterboxd 1 | letterboxd 2)\nΈνα σάουντρακ για να λιώσεις\nΜας ενέπνευσε να μιλήσουμε και για τον επιμελητή του όσο και για τη folk μουσική γενικότερα. Ο πόνος που πρέπει στον Λιούιν. Υπέροχο.\nΤο καλύτερο που δε βγήκε στις αίθουσες\nΜια ταινία που ειλικρινά σε εξαντλεί τόσο πολύ από το γέλιο που θες να τελειώσει γιατί βαρέθηκες να γελάς. Κάνει κοιλιά αλλά επιστρέφει για μια τρίτη πράξη εκεί ψηλά στον ουρανό. Δίκαιο σίκουελ. (letterboxd)\nΤο καλύτερο που δε γυρίστηκε καν για τις αίθουσες\nNinja ΙΙ: Shadow of a Tear\nΤο καλύτερο DTV σίκουελ της χρονιάς. Θα μπορούσε να έχει γυριστεί πίσω στα ’80s (και το λέω για κοπλιμέντο) αλλά αν είχε γυριστεί στα ’80s δε θα είχε τον Σκοτ Άντκινς. Δεν πας πουθενά χωρίς τον Σκοτ Άντκινς. (letterboxd)\nΜε κούρασε αφάνταστα αυτή η τραβηγμένη περιεχομένου και απείρων επιρροών μεταφορά Ντοστογιέφσκι από τον Ρίτσαρντ Αγιοάντε, όμως οπτικά ήταν από τα ομορφότερα πράγματα που είδαμε φέτος. Κάθε κάδρο να το θες σκρίνκαπ. (Επίσης, μουσικάρα.) (oneman | letterboxd)\nΟ Έλληνας πρωταθλητής\nΛατρεύω τον Οικονομίδη και η ωρίμανσή του με βρίσκει σύμφωνο. Ο Στράτος του Μουρίκη είναι ο πιο συναρπαστικός χαρακτήρας της ως τώρα φιλμογραφίας του. Διάβασε σχετικά, συνεντεύξεις με τον Μουρίκη και με τον Οικονομίδη. (oneman | letterboxd)\nΟι ήρωες δε γερνάνε ποτέ\nΛίαμ Νίσον, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, Γκοτζίλα. Κι οι τρεις τους γερασμένοι, αλλά κι οι τρεις τους με ιστορίες που ακόμα αξίζει να δεις στη μεγάλη οθόνη. (Ο Λίαμ Νίσον παραμένει ο κορυφαίος εξ αυτών ωστόσο.)\n(oneman | letterboxd)\nΝαι αλλά είναι ειλικρινές;\nΤο πιο πρόσφατο κινηματογραφικό ‘controversy’. Είναι αυτή μια ταινία που κάνει ό,τι μπορεί για να σε κάνει να κλάψεις; Ναι, είναι. Αλλά το κάνει επειδή έχει κάτι να σου πει για τη ζωή και το θάνατο. (oneman | letterboxd)\nΗ γυναικεία ερμηνεία\nΕύα Γκριν, 300: Rise of an Empire\nΗ Εύα Γκριν είναι τα πάντα. Μπορεί να κάνει ένα κομμάτι ξύλου να μοιάζει συναρπαστικό και πολυδιάστατο. Το πείσμα και η αφοσίωση με την οποία ζωντανεύει έναν -ομολογουμένως απρόσμενα ενδιαφέροντα- χαρακτήρα κάνει το σίκουελ των “300” μια ταινία απείρως πιο ενδιαφέρουσα από όσο είχε δικαίωμα να είναι. (oneman | letterboxd)\nΗ ανδρική ερμηνεία\nΚρις Έβανς, Snowpiercer + Captain America: The Winter Soldier\nΔε νομίζω πως θα εκτιμηθεί ποτέ πλήρως το πόσο καλός ηθοποιός είναι ο Κρις Έβανς. Κάποιοι θα τον θυμούνται για πάντα ως άχρωμο Τζόνι στο “Fantastic Four”, κάποιοι δε θα προσπεράσουν ποτέ τη μάσκα που τον κρύβει στο “Captain America”, όμως ανάμεσα στον χαμένο του άντρα-που-ο-χρόνος-έχει-προσπεράσει στο “Winter Soldier” και στον αβέβαιο, ηθικά διχασμένο ηγέτη μιας επανάστασης στο “Snowpiercer”, ο Κρις Έβανς είναι ο καλύτερος ηθοποιός του 2014 ως τώρα, και δεν είναι καν κοντά με τον δεύτερο.\nΟι 3 σκηνές που μας έκαναν σβούρα το κεφάλι\n(flix | letterboxd)\nΤι κρατάτε εσείς από το κινηματογραφικό 2014 ως τώρα;


Μόνο τρεις αθλητές στη Βουλή! | Εφημερίδα Πρωινή\nΜόνο τρεις αθλητές στη Βουλή!\nAρκετοί υποψήφιοι που προέρχονταν από τον αθλητικό χώρο έβαλαν υποψηφιότητα στις Βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή, όμως ελάχιστοι από αυτούς θα διαβούν την πόρτα της Βουλής.\nΑπό τα ονόματα όσων κέρδισαν την ψήφο του ελληνικού λαού ξεχωρίζουν αυτά των δύο βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Ο Βασίλης Κικίλιας που ήταν δεύτερος σε ψήφους στην Α΄ Αθηνών πίσω από την Όλγα Κεφαλογιάννη και η Άννα Καραμανλή η οποία μετά το πέρασμα από τον στίβο έχει κερδίσει μία σταθερή θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο.\nΣτη Βουλή θα βρεθεί και η πρωταθλήτρια του ακοντισμού, Σοφία Σακοράφα, η οποία εκλέχθηκε ως υποψήφια με το ΜέΡΑ25 στο Νότιο Τομέα Αθηνών. Στο ίδιο τομέα ήταν υποψήφιος και ο πρώην Υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης, εκείνος όμως δεν κατάφερε να εκλεγεί.\nΚάτι ανάλογο συνέβη και με τον προκάτοχό του, Σταύρο Κοντονή. Ο πρώην Υφυπουργός Αθλητισμού μπορεί να ήταν πρώτος σε σταυρούς από τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ στη Ζάκυνθο, όμως το κόμμα του έχασε την έδρα κι έτσι εκείνος δεν θα βρίσκεται στη Βουλή.\nΣτο Κοινοβούλιο δεν κατάφεραν να εκλεγούν ούτε ο Τάκης Φύσσας και ο Δημήτρης Παπανικολάου, οι οποίοι ήταν υποψήφιοι με τη Νέα Δημοκρατία, όπως και η πρώην πρωταθλήτρια της κολύμβησης, Ελένη Αυλωνίτου, που κατέβηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας.\nΕκτός κοινοβουλίου έμεινε και ο πρώην διαιτητής και βουλευτής της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρος Κωνσταντινέας.\n« 16 θέσεις για τις αναστηλωτικές εργασίες στον Επικούρειο Απόλλωνα\nΈκλεψε τις εντυπώσεις στην Αμαλιάδα το 19ο Φεστιβάλ Παραδοσιακού Χορού από τις “Ρίζες” »