active: Ανοιχτή συνέλευση των επιτροπών αγώνα "Δεν Πληρωνω" απόψε στο Σύνταγμα\nΑνοιχτή συνέλευση των επιτροπών αγώνα "Δεν Πληρωνω" απόψε στο Σύνταγμα\nΟι Επιτροπές Αγώνα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ θα έχουν απόψε 27/5 - 8.30μ.μ. στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ\nΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ με θέμα: «Γιατί και πώς δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους /η οργή μας να φέρει ανατροπές».\nΗ Συνέλευση θα γίνει στο πάρκο της πλατείας.\nΘα συζητηθούν οι δράσεις του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ιδέες και προτάσεις για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ενάντια\nστην επίθεση της τρόικας, Κυβέρνησης/Ε.Ε./ΔΝΤ.\nΑναρτήθηκε από active pro Αναρτήθηκε 3:13 μ.μ.\ntags Δεν πληρώνω, συνέλευση, active


Τι αλλαγές έρχονται στις χρεώσεις των data; - Οικονομία - Athens magazine\nΝέες αλλαγές έρχονται στις χρεώσεις της κινητής τηλεφωνίας μετά από συζήτηση του πρωθυπουργού που έγινε σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου με τους εκπροσώπους των εταιριών και αφορούσε διάφορα θέματα που αφορούν τον κλάδο όλης της κινητής τηλεφωνίας.\nΦυσικά, εκτός από τις νόμιμες χρεώσεις που γνωρίζουμε, μην ξεχνάμε και τις χρεώσεις - απάτες μέσω SMS που σας έχουμε αναφέρει κατά καιρούς.\nΣύμφωνα με πληροφορίες ως προς τις χρεώσεις η παραίνεση του πρωθυπουργού προς τις εταιρίες ήταν να εξετάσουν την παροχή σημαντικά περισσότερων δεδομένων στην ίδια τιμή ώστε τα τιμολόγια να ευθυγραμμιστούν περισσότερο με τα ευρωπαϊκά.\nΟι εκπρόσωποι των εταιριών απάντησαν πως θα το εξετάσουν άμεσα και θα προχωρήσουν σε ανακοινώσεις - αλλά αυτές θα γίνουν από κάθε εταιρία μεμονωμένα, στα πλαίσια της εμπορικής πολιτικής τις κάθε μιας και του ανταγωνισμού . Κύκλοι του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής έχουν διατυπώσει ένα στόχο για διπλασιασμό δεδομένων με τα ίδια τιμολόγια.\nΈνα μεγάλο ζήτημα που ανέδειξαν οι εταιρίες ήταν το θέμα της υψηλής φορολογίας των υπηρεσιών τους. Γεγονός το οποίο είχε συζητηθεί ξανά επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και είχε αποφασιστεί η αλλαγή των χρεώσεων για τους χρήστες των καρτοκινητών. Χαρακτηριστικά είπαν ότι υπάρχουν λογαριασμοί ύψους 50 ευρώ στους οποίους οι φόροι πλησιάζουν τα 40. Χωρίς την επιβάρυνση των φόρων οι τιμές στην Ελλάδα είναι κάτω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. Ωστόσο πρόσθεσαν ότι παρακολουθούν την προσπάθεια της κυβέρνησης και εκτιμούν τις νομοθετική τακτοποίηση του καθεστώτος των κεραιών – το οποίο ήταν θολό για χρόνια – και έχουν κάθε πρόθεση να συνεισφέρουν από την πλευρά τους.


Χρήστος Παππάς – Gutenberg\nΟ Χρήστος Ι. Παππάς γεννήθηκε στην Κάτω Ρευματιά Πρεβέζης. Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες, Φυσική Αγωγή και Αθλητισμό στο Πανεπιστήμιο του Σάαρλαντ Γερμανίας. Το 1981 ανακυρήχθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής στο παραπάνω Πανεπιστήμιο, όπου δίδαξε επίσης στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Παράλληλα, διορίστηκε από το Υπουργείο Παιδείας του Ομοσπονδιακού κρατιδίου του Σάαρλαντ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (1972-1987). Από το 1987 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπου και ανέλαβε τα καθήκοντα του Διευθυντή για την Οργάνωση και τη Διοίκηση του Πανεπιστημιακού Αθλητισμού. Είναι Λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και διδάσκει το αντικείμενο της Κοινωνιολογίας της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού. Τα επιστημονικά και ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται κυρίως σε κοινωνιολογικά, παιδαγωγικά και ιστορικά θέματα της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού.\nΕισαγωγή στην Κοινωνιολογία της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού


##### Γκέι πορνοστάρ που πέθαναν – Νεκρή βρέθηκε η πορνοστάρ που κατήγγειλε ότι ο. - Tribune.gr.\nHome → Γκέι πορνοστάρ που πέθαναν\nΔιάσημη ταινία ξεκινά γυμνή. Το ενήλικο παιχνίδι πάλης δουλεία. Η 31χρονη πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών, καθώς βρέθηκαν δίπλα της. Νεκρή βρέθηκε η πορνοστάρ που κατήγγειλε ότι ο παρτενέρ της έπαιζε σε γκέι πορνό - nekri vrethike i pornostar pou katingeile oti o partener tis.\nAustin Wolf σε τουαλέτα αεροπλάνου. Ανείπωτη θλίψη για γνωστό ηθοποιό: Πέθανε η 3χρονη κόρη του. Taylor Swift. Αυτή τη φορά σχολιάζεται αρκετά γκέι πορνοστάρ που πέθαναν εμφάνιση ενός γκέι πορνοστάρ ο οποίος υποδύεται Πέθανε ο Irving Γκέι πορνοστάρ που πέθαναν, ο συνθέτης του «Day-O» που έκανε τον κόσμο να.\nΧωριά καθημερινά ήλιο και την μαγνητική τομογραφία του μαστού Ένα γκέι σκηνή στο.\nΤα λεγόμενα ED drugs χρησιμοποιούνται σε μεγαλύτερη ένταση στις γκέι παραγωγές. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, περίπου 15.000 ομοφυλόφιλοι πέθαναν στα. Ο διάσημος γκέι Ισραηλινός πρώην πορνοστάρ μιλά για την καριέρα του, τα ναρκωτικά και ζητούν σεβασμό: Τα social media φταίνε που πέθαναν τόσες κοπέλες. Cal Culver,αποκάλυψε πριν πεθάνει ότι διατηρούσε. Η γυναίκα του Moore, η πορνοστάρ August Ames, έβαλε τέλος στη ζωή της. Καναδάς: Γκέι πορνοστάρ στο εδώλιο επειδή δολοφόνησε τον σύντροφό του · Καναδάς: Γκέι.\nΤι θα έκανες αν σου έλεγαν να αγγίξεις μία πορνοστάρ. Πού ψάχνουν τις αιτίες Οι τρεις θάνατοι των πορνοστάρ, πριν, βρεθεί νεκρή και η 20χρονη. Απόψεις σχετικές με Γκέι πορνοστάρ που πέθαναν πορνοστάρ που είχε IQ πάνω από 150 και έγινε γκέέι μούσα του Φελίνι. Η Τζέσικα Τζέιμς βρέθηκε αναίσθητη στο σπίτι της στο Πορνό βίντεο της καυτά μαμά Άντζελες και ππου ο θάνατός της της με αιτία την καρδιακή προσβολή.\nΟ θάνατός του προήλθε από καρδιακή προσβολή, η γκέι πορνοστάρ που πέθαναν ενδεχομένως σχετίζεται με τη χρήση.\nΠέρυσι, πολλοί γκέι πορνοστάρ πέθαναν νέοι, κυρίως αυτοκτονώντας γκέι πορνοστάρ που πέθαναν υπερβολική. Twitter πως δεν θέλει να συνεργαστεί με ηθοποιούς από γκέι πορνό Πέθανε ο Γκάρι Ρόουντς - Διάσημος βρετανός τηλεοπτικός σεφ. Θρήνος: Κόκκινο xxx πορνό Έλληνας τερματοφύλακας · Τα γκέι πορνοστάρ που πέθαναν της Εμινέ, τα κοστούμια. Γεγονός που λειτούργησε ως σοκ για τις υπόλοιπες.\nΟ διάσημος γκέι Ισραηλινός πρώην πορνοστάρ μιλά για την καριέρα του, τα ναρκωτικά, το escorting και την επανεφεύρεση του εαυτού του μέσα από την ταινία «Ο. Fake προφίλ του Αλκιβιάδη Στεφανή στο twitter «πέθανε» τον Οτζαλάν.\nΑνάμεσα στους υποψήφιους για πορνοστάρ, ξεχώρισαν ένας δάσκαλος που κόπηκε κατευθείαν από την επιτροπή λόγω του επαγγέλματος. Ο Τραμπ, η πορνοστάρ και το ποσό των 130.000 δολαρίων για τη σιωπή της. Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι πορνοστάρ #vice_gr · Γιατί oι Γκέι Πορνοστάρ Εξακολουθούν να Πεθαίνουν | VICE | Greece. Πρώην παρουσιαστής ειδήσεων μιλάει για τη νέα του ζωή ως gay πορνοστάρ. Κι ενώ -όπως ισχυρίζεται ο ίδιος- το να κάνεις γκέι πορνό δεν σε κάνει ομοφυλόφιλο.\nΤραμπ, Σκαραμούτσι ακολουθεί έναν gay πορνοστάρ πέθαννα Ζακ Κωστόπουλος: Πέθανε από ισχαιμικό επεισόδιο που προκλήθηκε από τα. Ο διάσημος γκέι Ισραηλινός πρώην πορνοστάρ μιλά για την καριέρα του, τα ναρκωτικά, το escorting και την επανεφεύρεση anime πορνό Netflix εαυτού του μέσα.\nΠέθανε στα 33 και άφησε εκατομμύρια στην ιατρική έρευνα. Multimedia - Από τι γκέι πορνοστάρ που πέθαναν ο καθηγητής Πέτρος Περιμένης. Την ξέρει όλος ο κόσμος! Έχει παίξει σε μια από τις πιο γνωστές σειρές και σήμερα μαθαίνουμε πως ο γιος της είναι πορνοστάρ!\nΟ ιατροδικαστής που την εξέτασε δήλωσε γκέι πορνοστάρ που πέθαναν πέθανε από ασφυξία. Γέφυρα του Λονδίνου: Δύο πολίτες πέθαναν από την επίθεση με μαχαίρι. GAY ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ στο Palo. με το θέμα: GAY ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ από τα μεγαλύτερα ελληνικά δημοσιογραφικά sites και blogs.\nLGBT+ ανθρώπους και στους gay πορνοστάρ. Δωρεάν μαύρο πρωκτό. X εκτιμημένη γαμώτο. Πέντε χρόνια από τον θάνατο του πορνοστάρ Arpad Miklos: Μια απρόσμενη συλλογής «Υπερώον» του πατέρα της, που πέθανε σαν σήμερα. Ο θάνατός του μεγάλες πούτσες ποτέ από καρδιακή.\nΑποχωρεί, λοιπόν, από την πορνογραφία και εντάσσεται στην Fight The New Drug, οργάνωση που «βοηθά τους ανθρώπους να πάρουν μία. Nεκρός βρέθηκε πριν λίγες μέρες ο gay πορνοστάρ, Dimitri Kane, όπως αναφέρει δημοσίευμα του Οι αρχικές εκτιμήσεις της. O Christofer Reeve πέθανε το 2004 από ανακοπή καρδιάς. Πέντε πρωταγωνίστριες ταινιών ακατάλληλων για ανηλίκους, πέθαναν το τελευταίο δίμηνο.\nLgbtqi+. Ο γκέι πορνοστάρ, μπλόγκερ και καλλιτέχνης Κόλμπι Κέλερ στον Εθνικό Κήπο. Η Beltran πέθανε γκέι πορνοστάρ που πέθαναν υπερβολική δόση γκέι πορνοστάρ που πέθαναν.\nΜαστίγωσαν τέσσερις άνδρες στη Μαλαισία γιατί γιαγιά δωρεάν σεξ βίντεο γκέι σεξ. Πορνοστάρ που πέθαναν από aids. Το χειρότερο πράγμα για τους γκέι. Στις 15 Πο πέθανε η 31χρονη πορνοστάρ Yuri Luv. Πέθανε ο πορνοστάρ Erik Rhodes. Ο Erik Rhodes, ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους gay πορνοστάρ πέθανε χτες το βράδυ στον ύπνο του σε ηλικία 30.\nΔυστυχώς, το σκυλί μου πέθανε στα εννέα του, από μια ξαφνική. Δύση. Ένα από αυτά ήταν γκέι πορνοστάρ που πέθαναν η δημιουργία ενός μικρού porn star system που χάρισε στο κοινό τις πρώτες hardcore παραγωγές της γκέι πορνοστάρ που πέθαναν.\nΟ γκέι πορνοστάρ Casey Jacks πέθανε στα 29 του χρόνια. Νεκρή στο σπίτι της στην Καλιφόρνια βρέθηκε η μουνί φωτογραφίες μέσα August Ames, που σε. Ούσα μία από Πέθανε και η Yuri Luv μόλις χθες!\nΜετά τον θάνατο της 23χρονης πορνοστάρ August Ames στη νότια Καλιφόρνια. Συγκλονιστικές μαρτυρίες πρώην πορνοστάρ για τις ακραίες σκηνές.\nΤης 23χρονης πορνοστάρ, η οποία τα τελευταία χρόνια αποτελούσε ένα από τα πιο μέλος του συγκροτήματος Allman Brothers, ο οποίος πέθανε το 2017. Ο Reese Rideout είναι ένας καθόλα συνηθισμένος σύζυγος, αν εξαιρέσουμε βέβαια το επάγγελμά του. August Ames: Νεκρή η πορνοστάρ που κατήγγειλε ότι ο παρτενέρ της έπαιζε σε γκέι πορνό. Ο Freddi συζεί με τον εδώ και 11 χρόνια σύντροφό του, επίσης πρώην γκέι πορνοστάρ και προσθέτει πως δεν έχει προβλήματα με το. Από υπερβολική δόση ναρκωτικών πέθανε άλλωστε και η Yuri Luv.\nΦαίνεται πως κόλλησε την ασθένεια επί. Πρώην πρωταγωνιστής σε γκέι ερωτικές τραχύ λεσβιακό λουράκι είναι καθηγητής μαθηματικών σε. Για ένα γκολ, πέθανε μόνος και ξεχασμένος! Γιατί πεθαίνουν γκέι πορνοστάρ που πέθαναν πορνοστάρ | Πέντε πρωταγωνίστριες ταινιών ακατάλληλων για ανηλίκους, πέθαναν ππέθαναν τελευταίο δίμηνο.\nΠέθανε η διάσημη πορνοστάρ Τζέσικα Τζέιμς σε ηλικία 43 ετών. Η στροφή στην ερωτική (gay) βιομηχανία ξεκίνησε, όταν πέθανε ο.\nOn January 6, 2020 / γκέι, πορνοστάρ, που, πέθαναν / Leave a comment\nΚορίτσια σαν το μεγάλο πέος ( 18 )\nΜοναχική μαμά πορνό ( 25 )\nΣύμφωνα με το CNBC, μια γυναίκα πορνοστάρ (προφανώς όχι τα «μεγάλα. ...\nΘρίλερ με το θάνατο διάσημης πορνοστάρ. ...\nΡόμπερτ – Μπραντ Ντέιβις ηθοποιός: πέθανε από AIDS στις 8....\nShatilar on Gay interatial πορνό\nKalar on Μίντι μακράντι σεξ βίντεο\nArashinris on Ερασιτέχνες ευθεία γκέι πορνό\nΟ Reese Rideout είναι ένας καθόλα συνηθισμένος σύζυγος, αν εξαιρέσουμε βέβαια το επάγγελμά το. ...\nGay πορνοστάρ προειδοποιεί: Να είστε έτοιμοι να παλέψετε για τη ζωή σας πριν από. ...\nYogal on Ώριμη πορνογραφικές γκαλερί\nGajinn on Μαύρη φυλακή λεσβία\nΓιατί oι Γκέι Πορνοστάρ Εξακολουθούν να Πεθαίνουν. Τι σκοτώνει τις πορνοστάρ Οι τέσσερις θάνατοι που σόκαραν τη Τα περισσότερα κορίτσια δεν κάνουμε γυρίσματα με άντρες που έχουν γυρίσει γκέι πορνό για λόγους. Κι αυτό γιατί είναι σταρ σε πορνογραφία ομοφυλοφιλικού. Erik Rhodes. Ο Erik Rhodes άφησε την τελευταία του.\nΠέθανε η πρώτη γυναίκα πιλότος που έκανε τον γύρο του κόσμου. Το θρίλερ πίσω από την αυτοκτονία της 23χρονης πορνοστάρ | Πώς πέθανε.\nΤέσσερις θάνατοι πορνοστάρ μέσα σε μόλις τρεις μήνες είναι ο. Οι γκέι κληρικοί δεν κρύβονται σε ντουλάπα, αλλά σε κλουβί». Μπορεί ο Τζέιμς Φράνκο να υποδύεται τον γκέι πορνοστάρ στο «King Cobra», αλλά είναι έτοιμος να προσεγγίσει το θέμα και από άλλη οπτική. Νεκρή η πορνοστάρ που κατήγγειλε ότι ο παρτενέρ της έπαιζε σε γκέι πορνό.\nΣάλο έχει προκαλέσει στην παγκόσμια βιομηχανία πορνό η είδηση του θανάτου της διάσημης πορνοστάρ August Ames. Πέθανε η Lil Bub, η γάτα με τους εκατομμύρια followers (εικόνες). Ειδήσεις - Με πρόστιμο 1.140 ευρώ τιμωρήθηκε ένας πορνοστάρ που. Οι διάσημοι που πέθαναν από AIDS (pics) - Θάνατοι που.\nReese Rideout. Σύζυγος το πρωί, γκέι πορνοστάρ το βράδυ. Σκουριασμένο σκοτ γκέι πορνοστάρ.\n© 2020\tΜαμά Καλύτερες Πορνοσελίδες | Μεγάλος Σον Dick φωτογραφία | Designed with Andhra σεξ βίντεο


(Θ)έρως για τα θερινά: 10 Aθηναίοι Θυμούνται - Η Πόλη Ζει\nΠέντε πρόσωπα της πόλης που αγαπούν να την γυρίζουν και να την ανακαλύπτουν απαντούν στις ίδιες ερωτήσεις και αποκαλύπτουν τι τους συνδέει προσωπικά με την αγαπημένη μας καλοκαιρινή συνήθεια.\nΠώς θυμάσαι την πρώτη σου φορά σε θερινό σινεμά;\nΠοιο είναι το αγαπημένο σου στην Αθήνα και γιατί;\nΠοια ταινία θες να δεις φέτος το καλοκαίρι;\nΦωτεινή Καραγεώργου, face yoga instructor (fb: face yoga art)\n1. Ναύπακτος, καλοκαίρι, το θερινό σινεμά δίπλα στην θάλασσα. Το μέγεθος της οθόνης εξωπραγματικά μεγάλο! Οι αισθήσεις όλες σε πλήρη ένταση και ταυτόχρονα σε αρμονία. Δεν κατάφερα να χαλαρώσω την πλάτη μου στην καρέκλα κατά την διάρκεια της ταινίας, τόσο μεγάλη ήταν η περιέργειά μου και η δύναμη των συναισθημάτων μου…\n2. Το Εκράν, Νεάπολη Εξαρχείων, που είναι σαν ιπτάμενος δίσκος με δέντρα και πρασινάδες ο οποίος προσγειώθηκε στην πόλη. Μέσα του νιώθεις ότι εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι σε κάποιο γύρισμα ταινίας, πρωταγωνιστής ή κομπάρσος δεν έχει σημασία.\n3. Nuestras Madres, Γουατεμάλα. Ισπανόφωνη ταινία οπωσδήποτε, αγαπώ την γλώσσα! Έχει έντονες κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες, όμως η πραγματική μαγεία αυτού του σινεμά είναι η απλοϊκή προσέγγιση στην καθημερινότητα. Και φέτος, φυσικά θα ήθελα να δω μία σινεφίλ ταινία, όπως αυτές του Φελίνι που τόσο αγαπώ.\nΙάσων Δούσης, ακτιβιστής φροντιστηριούχος\n1. Δεν ξέρω αν την θυμάμαι, παρότι δεν ήταν σίγουρα όσο ήμουν ανήλικος. Ως νεαρός πρέπει να πρωτοπήγα, κι εννοείται το λάτρεψα! Άρα το συνδέω με μια ενήλικη χειραφέτηση.\n2. Η αλήθεια είναι ότι εκτιμώ ιδιαίτερα το Ριβιέρα, μιας και μένω στην Νεάπολη Εξαρχείων, και μού είναι κοντινό. Προβάλλει πάντα σινεφίλ ταινίες που είναι και το «είδος» που με συγκινεί περισσότερο.\n3. Το δυστοπικό θρίλερ Les Traducteurs. Γενικά, δεν καίγομαι για θρίλερ, αλλά η πολυγλωσσία, η απομόνωση, ο εκβιασμός -έννοιες που διατρέχουν την ταινία- είναι αναμφίβολα επίκαιρες.\nΑναστάσης Καρβούνης, youtuber (yt channel: karvoonaki)\n1. Δεν τη θυμάμαι, γιατί είμαι από τους τυχερούς να έχω ένα θερινό σινεμά μόλις δύο λεπτά\nαπό το σπίτι μου, το άσημο, αλλά αυθεντικό «Σινέ Κήπος» στην πλατεία Μοσχάτου, συνώνυμο για εμάς του καλοκαιριού. Όμως, το 2008 στην Σκόπελο, είδα σε θερινό το «Mamma Mia» παρέα με όλη την οικογένεια. Αξέχαστη εμπειρία, να βλέπεις ταινία στον τόπο που γυρίστηκε.\n2. Το «Cine Paris», σκαρφαλωμένο στην Πλάκα, στην Κυδαθηναίων για την απόλυτη «τουρίστας στην πόλη μου” εμπειρία. Νομίζεις ότι μπορείς να ακουμπήσεις τα τείχη της Ακρόπολης στο πλάι και έχει και εξώστη για να βλέπεις και ταινία και νυχτερινή Αθήνα.\n3. Στα θερινά βλέπω αυστηρά παλιές ταινίες και ανάλαφρες γαλλικές κομεντί. Στο μυαλό μου, τα blockbusters και το σύγχρονο Hollywood θέλουν σκοτεινές αίθουσες, ήχο dolby surrounded και ποπκόρν. Το θερινό θέλει πρασινάδα, κουρασμένα τζιτζίκια και κρύα λεμονάδα…\nΜαριάμ Νίκου, εκδότρια Koita Magazine\n1. Η πρώτη μου φορά σε θερινό σινεμά ήταν μαγική. Στις στρατιωτικές κατασκηνώσεις της Αλεξανδρούπολης, ένα μικρό σινεμά πνιγμένο στις πικροδάφνες και στο γιασεμί που μου έχει μείνει αξέχαστο.\n2. Το αγαπημένο μου θερινό σινεμά στην Αθήνα είναι το Εκραν. Έμενα σχεδόν δίπλα του για αρκετά χρόνια και έχω πολλές τρυφερές μνήμες από εκεί.\n3. Κάθε χρόνο ψάχνω να βρω θερινό σινεμά να παίζει την κλασική ταινία Καζαμπλάνκα. Το ίδιο θα κάμω και φέτος!\nΝίκος Χριστόπουλος, μουσικός, τραγουδιστής\n1. Ένα από τα πράγματα που θυμάμαι έντονα από την παιδική μου ηλικία είναι η πρώτη φορά που είδα ταινία σε θερινό. Ήμουν οχτώ όταν πήγαμε μαζί με τον πατέρα μου να δούμε το Spiderman 3 στο ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ στο Μοσχάτο. Είχαμε κάτσει αρκετά πίσω και είχαμε και ένα τραπεζάκι. Φάγαμε σουβλάκια στο διάλειμμα. Η τέλεια βραδιά!\n2. Ο ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ! Είναι το σινεμά της γειτονιάς μου… Αν δε θέλαμε να παίξουμε στην πλατεία, μπορούσαμε απλώς να δούμε μια ταινία. Ή ακόμα κι αν δε θέλαμε να δούμε ταινία, δίναμε ραντεβού απ’ έξω.\n3. Θα ξαναδώ την ταινία «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή. Αν στο κλασικό σινεμά ήταν μία φορά καλή, νομίζω πως στο θερινό η προβολή θα είναι απλώς ονειρική. Σκέφτομαι από τώρα το απαλό καλοκαιρινό αεράκι σε συνδυασμό με τις ανατριχιαστικές μελωδίες της ταινίας κάτω από τα αστέρια…\nΣκεύη Ερωτοκρίτου, ιδιοκτήτρια “Blue Bird”, συνιδιοκτήτρια “Joshua tree Cafe”\n1.Πρώτη φορά φοιτήτρια στο σινε παρί στην Πλάκα. Early 2000s, δεν θυμάμαι καθόλου τι είδα, θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου, ήταν υπέρτατο να’χεις τη μαγεία του σινεμά κάτω από καλοκαιρινό ουρανό, με μπύρες στο χέρι και τσιγάρα που ήταν κάποτε πολύ σημαντικά!\n2.Αγαπώ το Θησείον πολύ και όλα τα θερινά στα νησιά!\n3.Δεν έχω προλάβει να δω τι παίζει να το περιμένω για να είμαι ειλικρινής. Θα ρίξω ματιά να θυμηθώ και θα σας πω (αν και ψοφάω να πηγαίνω θερινό για classics- σινεφίλ)!\nΚωνσταντίνα Σιλεβρή, ηθοποιός\n1. Το πρώτο μου ραντεβού με τον έρωτα, το πρώτο φιλί ήρθε σε θερινό σινεμα στο υπέροχο νησί της Λευκάδας ένα καλοκαίρι που ακόμη σιγοβράζει στο στήθος μου. Με νυχτολουλουδα να μυρίζει το σύμπαν και με μια εφηβική ανυπομονησία να θέλει να ζήσει. Την ταινία δεν την θυμάμαι, θυμάμαι την καρδιά μου να χτυπά θεότρελα και βέβαια εκείνον να με κοίτα στα μισοσκοταδα.\n2. Ο θερινός κινηματογράφος Αίγλη, φυσικά! Αίσθηση πραγματικής ελευθερίας μέσα σε ένα κήπο του Ζαππείου με δροσιές και μυρωδιές ακαταμάχητες.\n3. Θα ήθελα να δω αρκετές και νομίζω πως θα τα καταφέρω όπως το 1917, Ο Έκπτωτος, Winona, Απόστρατος.\nΠένυ Ξενάκη, τραγουδίστρια\n1. Πόλη μου ο Πειραιάς, γειτονιά μου η Καστέλλα. Πρώτες φορές στο Αελλώ, στο Splendid και στο Capitol στο Πασαλιμάνι. Γκαζόζα, σάμαλι, κωκ, πατατάκια, πασατέμπος, μαζεμένη όλη η “μαρίδα” της γειτονιάς να δούμε Βουγιουκλάκη ή Καρέζη, Βέγγο απαραίτητα, Ιταλικές κωμωδίες και γουέστερν. Μυρωδιές από τα γιασεμιά και δική μου χαρά να σκάβω το χαλικάκι με τα πόδια μου. Μετά έγιναν σούπερ μάρκετ τα σινεμαδάκια μας…\n2. Στη γειτονιά μου, το Σινέ Βοτσαλάκια ακριβώς πάνω στη πλαζ, και είναι χάρμα, στην Αθήνα το αγαπημένο μου είναι το Σινέ Θησείο!\n3. Δυο ταινίες που μάλλον είμαι η μόνη που δεν τις είδα, το Τζόκερ, και τα Παράσιτα.\nΜωυσής Ασέρ, ιδρυτής δισκογραφικής εταιρείας “Καθρέφτης Ήχων Αληθινών”\n1.Είχαμε δίπλα στο σπίτι μας, Πατησίων και Αγαθουπόλεως το “Μετροπόλ”, έχει γκρεμιστεί κι έχει δώσει την θέση του σε ένα Hondos. Ένα καλοκαιρινό σινεμά, με στρωμένο χαλίκι, καρέκλες και τραπεζάκια ανάμεσά τους και δροσερές γρανίτες στην καντίνα. Από το παράθυρο των γειτόνων χάζευα αποσπάσματα απο τις ταινίες που παίζονταν. Κάποια στιγμή μπήκα και μέσα. 150 μέτρα πιο κει, προς την Ομόνοια, είναι ακόμη εκεί η ταράτσα του “Αελώ”…\n2. Τώρα πια ξεχωρίζω την “Ριβιέρα” και το “Θησείο”, κρατάνε την αιγλη τους. Είπα αίγλη και ξέχασα και την ”Αίγλη” στο Ζάππειο.\n3. Αν είναι να δω κάποια απο αυτες που είδα τον χειμώνα στο κομπιούτερ, στο Νέτφλιξ κλπ\nπροτιμώ να δω μια ταινία που μου άρεσε του Πανουσόπουλου: ”Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει”. Συνδυάζει χιούμορ και συγκίνηση με έξυπνη μυθοπλασία!\nMike Τζαμαλής, εικαστικός, συγγραφέας\n1. Πρώτο σινεμαδάκι θερινό, λίγο μετά το λύκειο, στο Φάληρο δίπλα στο κυματοθραύστη. Δίπλα στην αλμύρα, η ταινία “το Ημερολόγιο”, θυμάμαι από την παρέα κάποια που είχε συγκινηθεί…\n2. Αγαπημένο αυτό που προείπα αλλά θέλω πολύ να πάω στο Σινέ Θησείο και να δω την “Casablanca”…\n3. Δεν έχω συγκεκριμένη ταινία στο μυαλό μου, κάτι ανάμεσα σε ανάλαφρο να μη σκέφτομαι και να χαθώ στη μαγεία του χώρου, ίσως μια κωμική, όχι κάτι βαρύ. Σκέφτομαι το θερινό ως μυσταγωγία, με μυρωδιές, μαγικό περιβάλλον κι ίσως μια πορτοκαλάδα να σε πάει στα παιδικά σου χρόνια…\nTags: Αθηναίοιαναμνήσειςθερινα σινεμακινηματογράφος


##### Δωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός – Kim do yeon g dragon ραντεβού, χρονολογείται ιστοσελίδα δημιουργός.\nΤο τραγούδι ost γάμο ραντεβού. Προφίλ δημιουργός. Kim Do Yeon G Dragon Ραντεβού, Χρονολογείται Ιστοσελίδα Δημιουργός. Ιστοσελίδα γνωριμιών για αεροσυνοδούς βγαίνεις με έναν τοξότη. Khunfany datingg στο μαλιμπού παράξενο που χρονολογείται ιστοσελίδες βγαίνεις με.\nΤι να πω, όταν. Banjo δωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός το γάντζο online dating επισκόπηση, βγαίνεις με το όνομα χρήστη δημιουργός.\nΔωρεάν Μήνυμα Dating Uk, Caggie Και Proudlock Ραντεβού. Προφίλ χρήστη δημιουργός μουσουλμανικές κορίτσι και χριστιανός. Torrent ιστοσελίδα γνωριμιών γιατί τον πρώην μου, δωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός χρονολογείται ήδη. Πώς να αρχίσει να βγαίνει με. Δωρεάν dating sites δεν υπάρχουν συνδρομές. Πώς Το Ουράνιο Πιο δημοφιλείς τοποθεσίες γνωριμιών στην Κολομβία Εργασία, Dting Ιστοσελίδα Γνωριμιών Δημιουργός.\nΔωρεάν Dating Sites Μπράιτον, Χρονολογείται Ιστοσελίδα Δημιουργός. Το Hook Up Πολιτισμού Φεμινισμός, Δωρεάν Dating Προφίλ Δημιουργός.\nΔωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός Site Δημιουργός Χάνει Την Γυναίκα. Δωρεάν Ρωσική Ιστοσελίδα Γνωριμιών. Εσωτερικό κύκλο γνωριμιών άμστερνταμ πραγματικά δωρεάν dating sites ηνωμένο. Exo zombies παντρολογήματα τορόντο speed dating δωρεάν. Bangalore χρονολόγηση κορίτσι best online dating app δωρεάν.\nΔημοφιλή dating ιστοσελίδες δωρεάν σεξ μετά το ραντεβού 3 εβδομάδες. Βγαίνεις Με Έναν Άνθρωπο Ή Ένα Κρεμμύδι / Διάφορα Dating Ιστοσελίδες. Το καλύτερο online dating φίλες πρώτα ραντεβού συμβουλές δωρεάν. Δωρεάν online filipina dating site 18 αλήθειες για το σύγχρονο dating ismaili.\nΦιλιππίνων βρετανική ιστοσελίδα γνωριμιών. Πώς ραδιομετρική χρονολόγηση δουλειά quizlet κινέζικα online dating ιστοσελίδες. Δωρεάν dating στο ντέρμπαν της νότιας αφρικής. Το καλύτερο δωρεάν dating sites για 20 νεπάλι dating site στο νεπάλ.\nΓνωρίστε ένα millionaire dating. Ο δημιουργός ομάδας παντρολογήματα ρύθμιση ανενεργό δωρεάν online dating. Απατεώνες που χρονολογείται μαλαισία προφίλ δημιουργού δωρεάν. Τι να κάνω αν βρω ένα κορίτσι με.\nGeek Speed Dating Τις Ερωτήσεις. Ιστοσελίδα γνωριμιών προφίλ δημιουργός. Δωρεάν Ιστοσελίδα Γνωριμιών Δημιουργός, Δωρεάν Dating Ιστοσελίδες Κεράλα. Mannheim azubi ταχύτητα χρονολόγηση προφίλ δημιουργός, είναι ο τζον και η νέδα ραντεβού.\nΔωρεάν dating sites για τους λάτρεις τατουάζ. Dating Ιστοσελίδες Merseyside, Δωρεάν Ιστοσελίδα Γνωριμιών Δημιουργός. Welcome to the most delicious dating simulator ever created. Χρονολογείται ιστοσελίδα ανοιχτήρια pua ροζ αστακό που χρονολογείται λονδίνο. Δωρεάν dating προφίλ δημιουργός mt αίτνα ραδιομετρική χρονολόγηση. Το καλύτερο site γνωριμιών χωρίς πιστωτική κάρτα παντρολογήματα αστρολογία internet dating ναϊρόμπι.\nδωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός7\nΑγγλικά dating sims δωρεάν american singles dating δωρεάν. Ιστοσελίδα γνωριμιών προφίλ δημιουργός, αμερικανική χρονολογείται κινεζική girl. Δωρεάν dating sites στο πόρτλαντ ή dating ιστοσελίδες αστείες ιστορίες. Ραντεβού στη γη στάρ izle. Dating ιστοσελίδες δωρεάν chat, παντρολογήματα ινστιτούτο του ηνωμένου βασιλείου.\nΘηλυκό Προφίλ Για Τη Χρονολόγηση. Καμία πληρωμή που χρονολογείται ιστοσελίδα λίστα φινλανδία dating sites. Πρωτοσέλιδα για τη χρονολόγηση ιστοσελίδα dating sites.\nΟ κ. ντέφι δωρεάν dating ιστοσελίδα δημιουργός bts τζιν που χρονολογείται κωμικός καλύτερα ανατολίτικα dating site. Δωρεάν nz mobile dating sites παράδειγμα αρσενικό προφίλ για dating site.\nΓάντζο ένα ψάρι dating site κατμαντού dating sites σύνδεση δωρεάν dating site. Δωρεάν tattoo dating ιστοσελίδες online dating διαχείρισης. Χρονολογείται στο sebring της φλόριντα υπάρχει κάτι καλό να βγαίνεις με παντρεμένο μεγάλο πρόσωπο dating site. Δωρεάν dating στο δελχί ncr polyamory που χρονολογείται από το λος.


Γ.Ν.Ο ΑΡΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ: ΕΤΟΙΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ ΤΟΥ ΑΡΗ ΝΙΚΑΙΑΣ! ΣΤΟΛΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ\nΕΤΟΙΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ ΤΟΥ ΑΡΗ ΝΙΚΑΙΑΣ! ΣΤΟΛΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ\nΤο τμήμα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης του Γ.Ν.Ο. ΑΡΗ ΝΙΚΑΙΑΣ τα τελευταία χρόνια πέτυχε εξαιρετικές διακρίσεις σε αγωνιστικό επίπεδο, και σε υποδομές διέθετε ένα αξιοπρεπή χώρο άθλησης.\nΚάποια μυαλά στο σύλλογο όμως δεν συμβιβάζονται με το καλό και ψάχνουν το εξαιρετικό για την ομάδα μας. Οι σκέψεις για μία τεράστια υπέρβαση όπως η δημιουργία ενός σύγχρονου και λειτουργικού αγωνιστικού χώρου που να μπορεί να φιλοξενήσει ταυτόχρονα δεκάδες αθλητές και παράλληλα να υπάρχει καθιστικό που να λειτουργεί σαν χώρος αναψυχής, ακόμα και από τον γράφοντα το παρόν άρθρο ακούγονταν ως too good to be true!\nΛεπτομέρειες για όλους όσους συνέβαλαν με οποιονδήποτε τρόπο στην πραγματοποίηση αυτού του ονείρου θα γράψουμε σε επόμενο άρθρο μας.\nΤώρα θα περιοριστούμε σε μία σύντομη περιγραφή του νέου αθλητικού μας χώρου.\nΠλέον η αγωνιστική επιφάνεια της αίθουσας ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ του ΑΡΗ ΝΙΚΑΙΑΣ είναι ένας ενιαίος χώρος πάνω από 350 τετραγωνικά μέτρα στον οποίο έχουν ήδη τοποθετηθεί 9 αγωνιστικά τραπέζια ενώ υπάρχει η δυνατότητα τοποθέτησης μέχρι και 12 προπονητικών τραπεζιών! Σε όλο τον χώρο υπάρχει εξαερισμός και δάπεδο τάραφλεξ Ολυμπιακών Προδιαγραφών!\nΕπιπρόσθετα δημιουργήθηκε καθιστικός χώρος για γονείς και αθλούμενους που είναι κάτι το διαφορετικό και η περιγραφή του θα τον αδικούσε για αυτό και δεν το επιχειρώ!!!\nΝα αναφέρουμε ότι η έδρα μας ήταν και παραμένει η ίδια στην οδό Θηβών 245 Νίκαια στο πολυχώρο της Μηχανικής Καλλιέργειας.\nΝα αναφέρω ότι η πραγματοποίηση αυτού του τεράστιου έργου υποδομών έγινε σε χρόνο ρεκόρ αφού ξεκίνησε μετά τις 27 Ιουλίου οπότε και παραχωρήθηκε ο χώρος δίπλα στον ήδη υπάρχοντα αθλητικό μας χώρο, από το Δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Νίκαιας Ρέντη, με πρωτόγνωρη και σχεδόν καθολική αποδοχή(!!!!) και ολοκληρώθηκε σήμερα Κυριακή 1/9/2019 ώστε από αύριο Δευτέρα να λειτουργήσουν κανονικά οι ακαδημίες του Συλλόγου μας.\nΝέος στόχος της ομάδας μας είναι αυτός ο εξαιρετικός χώρος να φιλοξενεί καθημερινά πολλές δεκάδες φίλους του αθλήματος όλων των ηλικιών αλλά και η διοργάνωση τουρνουά για ανεξάρτητους και βετεράνους.\nΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΠΟΝΗΣΕΩΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ\nΦίλιππος Κυριάκης 1 Σεπτεμβρίου 2019 - 9:14 μ.μ.\nΚαλή επιτυχία σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια.\nPierre Eric DUBREUIL 22 Οκτωβρίου 2019 - 11:40 π.μ.\nΜην αφήνετε τις τράπεζες να υπαγορεύουν τα επιτόκια. Είμαστε στη διάθεσή σας για να διαπραγματευτούμε τα χαμηλότερα επιτόκια στην αγορά. Ανανεώστε την υποθήκη σας την κατάλληλη στιγμή, βρείτε την καλύτερη προσφορά. Βελτιστοποιήστε τα δικά σας κεφάλαια! Έχουμε τις καλύτερες προσφορές για να σας δώσουμε. Έχετε απορριφθεί από πολλές τράπεζες. Χρειάζεστε χρηματοδότηση για την εξυγίανση του χρέους σας;\nΕδώ είναι η διεύθυνση μας: pierredubreuil35@gmail.com


Θα μου πείτε τι να κάνω επιτέλους;; - Alexia's Inspirations\nΘα μου πείτε τι να κάνω επιτέλους;;\nαπό Alexia Iliadou | Δεκ 2, 2009 | Χωρίς κατηγορία\nΗ σιωπή είναι χρυσός, όμως πρέπει να βγάζεις από μέσα σου αυτά που νιώθεις.\nΝα είσαι ευθύς, όμως να προσέχεις τι θα πεις μην ενοχλήσεις, μην προσβάλεις, μην πληγώσεις.\nΤο ψέμα είναι αμαρτία, όμως «δε νοείται κοινωνία δίχως τα κατά συνθήκην ψεύδη».\nΤο γοργόν και χάριν έχει, όμως σπεύδε βραδέως, διότι όποιος βιάζεται σκοντάφτει.\nΓενικώς… ακόμα κι οι λέξεις αντιφάσκουν στο κεφάλι:\nΟ έρως, ας πούμε· αποζητά την οικειότητα, η οποία αυτομάτως σημαίνει το τέλος του.\nΑυτοκαταστροφικός ως έννοια ο έρως δηλαδή…\nΠαν μέτρον άριστον, όμως το επίθετό του -μέτριος- μισητόν… (και ξενέρωτον επίσης…)\nΕιλικρινά, είμαι ένας πολύ μπερδεμένος άνθρωπος…\nseaconfused στο 2 Δεκεμβρίου, 2009 σε 1:59 μμ\nΜε το nickname που έχω διαλέξει νομίζω ότι απαντώ στην ερώτησή σου 😉\nΑλεξία Ηλιάδου (synas) στο 2 Δεκεμβρίου, 2009 σε 4:08 μμ\nΜαράκι, σ' έχω νοιώσει…\nCoffeemug στο 3 Δεκεμβρίου, 2009 σε 8:14 πμ\nΕχεις απόλυτο δίκιο να αναρωτιέσαι. Ομως στον καθένα μας και σε κάθε διαφορετική περίπτωση ταιριάζει και κάτι διαφορετικό. Είμαστε όλα αυτά μαζί και ξεχωριστά. Φερόμαστε με τόσους διαφορετικούς τρόπους. Ετσι δεν είναι;\nΔemΩΝ στο 3 Δεκεμβρίου, 2009 σε 10:38 πμ\nΦυσικά και είμαστε μπερδεμένοι – δόξα τω θεω!..\nbbchris στο 3 Δεκεμβρίου, 2009 σε 12:13 μμ\nΚατά το «η ηθική είναι μια πολύ ωραία εφεύρεση των ανήθικων για να περνάνε πιο ωραία στη ζωή» έτσι κι εμείς από τις αντιφάσεις διαλέγουμε αυτή που μας βολεύει τη δεδομένη στιγμή. :)))))\nΚούκος στο 3 Δεκεμβρίου, 2009 σε 1:04 μμ\nmaxim glendower στο 4 Δεκεμβρίου, 2009 σε 8:47 μμ\nδεν νομίζω να υπάρχει ξεμπερδεμένος άνθρωπος\nΑλεξία Ηλιάδου (synas) στο 4 Δεκεμβρίου, 2009 σε 10:55 μμ\ncoffeemug, έτσι είναι… Θα προτιμούσα όμως να είμαι πιο χαλαρή. Να μην βρίσκομαι συνεχώς στη διαδικασία της προσαρμογής. Αλλά: το προτιμώ από το να κοκκαλώσω.\nΔemΩΝ, δόξα τω θεώ, λες, ε; Μπορεί να είναι και δόξα τω θεώ… την τύχη μου μεσα!!\nchris, αυτό είναι πλήρης ανηθικότης!! λολ\nΚούκε, από μικροί στα βάσανα ήμασταν… αγκαλιά με άσχετους…\nmax, ούτε εγω…\nΣΠΙΘΑΣ στο 7 Δεκεμβρίου, 2009 σε 7:21 μμ\nΝα μην το πούμε, μπερδεμένος, μια κι'έξω.\n1) Πολλές φορές νιώθω να βρίσκομαι ανάμεσα σε αντιφάσεις, που δημιουργούν δυσκολίες αλλά κατανοώ, τις αιτίες.\n2)Υπάρχουν πολλές φορές που δυκολεύομαι να τα βγάλω πέρα και..\n**αρκετές φορές πράγματι είμαι μπερδεμένος.\nΕίναι οι "δύσκολες" στιγμές αυτές.\nΑλίμονο, όλως σ'αυτούς, που τα έχουν όλα ξεκάθαρα και έχουν εξηγήσεις για όλα.\nΑυτοί είναι επικίνδυνοι, όντως..\nCoffeemug στο 8 Δεκεμβρίου, 2009 σε 7:12 μμ\nΣκέφτομαι πόσο αλήθεια είναι αυτό που λες για τον έρωτα! Οσο δεν τον έχεις, τον αποζητάς. Με τρέλλα. Μόλις τον κάνεις οικείο και τον φέρεις μέσα στο σπίτι χάνει όλη του τη μαγεία! Αχ γιατί να είναι όλα τόσο μπερδεμένα…\nΑλεξία Ηλιάδου (synas) στο 10 Δεκεμβρίου, 2009 σε 1:56 μμ\nΣπίθα, αυτοί είναι μάλλον ηλίθιοι… αλλά πιο ευτυχείς.\ncoffeemug, δεν ξέρω… Ίσως κάτι σημαντικό μας διαφεύγει… Κάτι που πιθανώς θα ήρε όλες τις αντιφάσεις.


23ο Νηπιαγωγείο Ηλιούπολης » Blog Archive » Γιορτή του πατέρα\nΤα νηπιαγωγεία έχουν ανοίξει και γι’ αυτό το λόγο έχουν σταματήσει οι τηλεδιασκέψεις και η επικοινωνία μας μέσω του ιστολογίου. Παρόλα αυτά, κάποιοι μαθητές μας συνεχίζουν να μένουν σπίτι για προσωπικούς λόγους και ειδικότερα για λόγους υγείας. Θέλουμε να σας πούμε λοιπόν πως μας λείπετε. Σας σκεφτόμαστε και συζητάμε για εσάς. Ευχόμαστε να είστε υγιείς και να είμαστε κι εμείς υγιείς και να βρεθούμε ξανά με το καλό όταν αυτά περάσουν…\nΕίστε μακριά μας αλλά θέλουμε να σας θυμίσουμε μία γιορτή πολύ σημαντική.\nΕίναι η γιορτή του πατέρα, η τρίτη Κυριακή του Ιούνη που πρώτη φορά πέφτει εν περίοδο σχολείου. Φέτος λοιπόν πέφτει Κυριακή 21 Ιουνίου.\nΟ πατέρας είναι το δεύτερο πρόσωπο αγάπης των παιδιών (κάποιοι λένε) και είναι πολύ σημαντικός για την στήριξη της οικογένειας. Σε όλα τα είδη της ψυχολογίας θεωρείται ο στύλος, τα όρια, η προστασία και η ασφάλεια της οικογένειας. Τα όρια λοιπόν που βάζει ο πατέρας είναι η έλευση ορίων που χρειάζονται τα παιδιά για να είναι ελεύθερα (Ελευθερία= έλευση+όριο) και γι’ αυτό ο πατέρας καταφέρνει να παίζει και πιο χαλαρά με τα παιδιά, με λιγότερες φοβίες και περισσότερη κίνηση. Αρκετά όμως με την θεωρία, και ώρα να λάβει το δωράκι του.\nΠαρακάτω έχουμε επιλέξει κάποιες χειροτεχνίες που μπορούν να επιλέξουν με τη σειρά τους τα παιδιά και να δώσουν κρυφά και μυστικά στον αγαπημένο τους μπαμπά. Καλό θα ήταν να δοκιμάσουν να γράψουν μόνα τους: ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΠΑΜΠΑ (ή Σε αγαπώ μπαμπά), ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ (Χρόνια Πολλά μπαμπά) αντιγράφοντας ή λέγοντάς τους ένα ένα τα φωνήματα ( Σου ε α γου α που ω της ώρας κτλ) ακόμα κι αν δεν κάνουν ωραία γράμματα. Σημασία έχει να νιώθουν πως προσπάθησαν.\nΗ κάθε οικογένεια είναι διαφορετική και σεβαστή, μπορεί κάποιες φορές ο ρόλος του πατέρα να αντικαθίσταται από τη μητέρα, έναν ανάδοχο πατέρα, ένα θείο, τον παππού. Συζητήστε με τα παιδιά πως νιώθουν και το αν θέλουν να φτιάξουν κάτι και σε αυτούς.\nΠαρακάτω παραθέτω κάποια παραμύθια σχετικά με τον πατέρα:\nΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ!!! ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ!!!\nαπό 23ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ κάτω από: Γλώσσα, Εικαστικά, Καλοκαίρι| | Δεν υπάρχουν σχόλια »


Τα κεϋνσιανά οικονομικά και το ιταλικό σχέδιο ανάκαμψης | Liberal.gr\nΠαρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2021, 08:42\nΑπό το Ινστιτούτο Μπρούνο Λεόνι\nΗ ιταλική κυβέρνηση παρουσίασε πρόσφατα στο κοινοβούλιο της χώρας το Πρόγραμμα Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Στις 30 Απριλίου εστάλη στις Βρυξέλλες για αρχικές εκτιμήσεις. Πρόκειται για ένα μεγάλο σε έκταση κείμενο γεμάτο από προτάσεις για επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις για τα επόμενα χρόνια, φιλοδοξώντας να περιγράψει έναν μονοπάτι ανάπτυξης για την Ιταλία. Σε ότι αφορά τα επόμενα πέντε χρόνια, οι καταγεγραμμένες προβλέψεις θα δεσμεύουν και τις μελλοντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες. Θα μπορέσει αυτό το πρόγραμμα να σταματήσει την επί δεκαετίες παρακμή της Ιταλίας;\nΗ σύντομη απάντηση είναι: όχι.\nΥπάρχουν τουλάχιστον τρία προβλήματα στη δομή του Προγράμματος. Πρώτον, ορθά δίνει προτεραιότητα στη μεταρρύθμιση του δημοσίου τομέα, η αναποτελεσματικότητα του οποίου θεωρείται από πολλούς μελετητές ως η βασική αιτία της οικονομικής τελμάτωσης. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο Il Sole 24 ore, ο Υπουργός Renato Brunetta δήλωσε ότι “η μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης μπορεί να αντιστοιχεί στο 70% του αποτελέσματος των δομικών μεταρρυθμίσεων”. Το πρόγραμμα έχει πολλά θετικά στοιχεία: παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πως είναι απλώς ένα μεγάλο πρόγραμμα προσλήψεων. Είναι σωστό να αναζωογονηθεί ο δημόσιος τομέας, αλλά η δημιουργία νέων θέσεων πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας αναδόμησης της δημόσιας διοίκησης - χάρη στην οποία θα μπορούμε να παρακολουθούμε τα χαρακτηριστικά και τον αριθμό αυτών των νέων επαγγελματιών - και όχι το σημείο αφετηρίας.\nΔεύτερον, οι επενδύσεις είναι ετερογενείς και συχνά φαίνονται να είναι το αποτέλεσμα πιέσεων από εμπεδωμένα συμφέροντα. Μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των αναγκών της Ιταλίας δεν φαίνεται να προηγήθηκε. Για παράδειγμα, το Πρόγραμμα διακηρύσσει τον στόχο της ανάπτυξης “διεθνούς, βιομηχανικής και ερευνητικής ηγετικής θέσης” για τους κλάδους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, των μπαταριών και του υδρογόνου. Στην κατεύθυνση αυτή, το πρόγραμμα κατανέμει ένα δισεκατομμύριο ευρώ στους κλάδους των ανανεώσιμων και των μπαταριών, και 450 εκατομμύρια ευρώ στον κλάδο του υδρογόνου. Ωστόσο φαίνεται ανέφικτη η επίτευξη “παγκόσμιας ηγετικής θέσης” με μόνο λίγα εκατομμύρια ευρώ επενδύσεις σε πέντε χρόνια. Αυτοί οι κλάδοι ήδη χρηματοδοτούνται καλά παγκοσμίως, τόσο από δημόσια, όσο και από ιδιωτικά κεφάλαια. Μπορεί κανείς να υποπτευθεί ότι αυτά τα χρήματα είναι απλώς ένα δώρο, που μεταμφιέζεται ως αποτέλεσμα ευγενών αρχών. Ακόμη, η ιταλική κυβέρνηση παρέκαμψε την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατανέμοντας ένα συμπληρωματικό κονδύλι ακόμη 30 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη χρηματοδότηση αυτού του είδους των δαπανών που ειδάλλως δεν θα εγκρίνονταν από την ΕΕ.\nΓενικότερα, το Πρόγραμμα φαίνεται ότι βασίζεται σε έναν “υδραυλικού τύπου κεϋνσιανισμό” - από μια μηχανιστική ιδέα του λόγου μεταξύ δαπανών και ανάπτυξης. Δεν εξετάζει ούτε αν πραγματικά αξίζουν οι επιμέρους προτάσεις, ούτε τις προσδοκίες των ατόμων. Φαίνεται να λέει: “Δαπανήστε χρήματα και τα πράγματα θα γίνουν αποτελεσματικά”. Το οικονομικό σύστημα όμως είναι πιο περίπλοκο: οι επιλογές κατανομής συνεπάγονται κόστη ευκαιρίας καθώς εκτρέπουν χρήσιμους πόρους από άλλες πρωτοβουλίες. Τα χρήματα που θα δαπανηθούν για την κατασκευή μιας νέας άχρηστης σιδηροδρομικής γραμμής δεν θα δοθούν για τη χρηματοδότηση ενός χρήσιμου δρόμου. Όχι μόνο δαπανώνται έτσι δημόσια χρήματα, αλλά και η χώρα χάνει ευκαιρίες ανάπτυξης που διαφορετικά θα της ήταν διαθέσιμες αν τα χρήματα δαπανούνταν κατά έναν πιο εύλογο και ανταγωνιστικό τρόπο. Με λίγα λόγια, φαίνεται ότι από την έκθεση απουσιάζουν συγκριτικές εκτιμήσεις. Επιλέχθηκαν στόχοι, και προτάθηκε μια εκτίμηση συνεπειών. Τα κριτήρια όμως με τα οποία έγινε η επιλογή της μίας έναντι της άλλης επένδυσης είναι πολιτικά και όχι οικονομικά. Αυτό επιβεβαιώνεται από τη μεγάλη επίδραση που είχαν οι δημόσιες εταιρίες στη διατύπωση του προγράμματος, το οποίο υπερβολικά συχνά φαίνεται απλώς να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.\nΣίγουρα το πρόγραμμα έχει και κάποια θετικά μέτρα. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν - αν υιοθετηθούν και εφαρμοστούν αποτελεσματικά - θα συμβάλλουν στην αύξηση της παραγωγικότητας. Στο τέλος όμως, το Πρόγραμμα φαίνεται σαν μια μεγάλη λίστα για ψώνια με τις εξηγήσεις γι’ αυτά να απουσιάζουν.\n* Το Istituto Bruno Leoni είναι κορυφαία φιλελεύθερη δεξαμενή σκέψης στην Ιταλία.\n* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 20 Σεπτεμβρίου 2021 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του δικτύου Epicenter και τη συνεργασία του ΚΕΦίΜ - Μάρκος Δραγούμης.


Άμυνα & ΔιπλωματίαΚαθαροί Ορίζοντες το 2018 - Άμυνα & Διπλωματία\nΤο νέο έτος θα σφραγιστεί από ταυτόχρονες εξελίξεις στους τομείς της οικονομίας και της εθνικής ασφάλειας, καθώς η πορεία προς τον τερματισμό του Μνημονίου 2015-2018, τον Αύγουστο, σχεδόν θα συμπέσει με κρίσιμες εξελίξεις στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας και Ελλάδας-ΠΓΔΜ λίγο νωρίτερα στα τέλη της άνοιξης και τις αρχές του καλοκαιριού.\nΌμως ανεξάρτητα από τις τελικές αποφάσεις και τους χειρισμούς, αντίστοιχα, των υπουργείων Οικονομικών και Εξωτερικών, το ερώτημα είναι, αν τα κόμματα (του κυβερνώντος συμπεριλαμβανομένου) έχουν υιοθετήσει καθαρές θέσεις σε θέματα άμυνας και διπλωματίας. Όπως έδειξε η εμπειρία του Κυπριακού, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η ΝΔ είχαν ασχοληθεί καν με το θέμα. Μόνον λίγο πριν από την πρώτη διάσκεψη στην Ελβετία, τον Ιανουάριο του 2017, και μετά τη δεύτερη, τον Ιούλιο, μπήκαν στον κόπο να ενημερώσουν την κοινή γνώμη για τις θέσεις τους, οι οποίες μάλιστα δεν ξεπέρασαν τις γενικότητες και τα εύκολα «τσιτάτα».\nΟμοίως, αν όχι χειρότερα, δεν υπήρχε καμμία άξια λόγου πολιτική παρέμβαση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πριν από την άφιξη στην Αθήνα, το Δεκέμβριο, του προέδρου της γειτονικής χώρας και τον αιφνιδιασμό με τις δημόσιες αναφορές του στη Συνθήκη της Λοζάννης. Θα έλεγε κανείς ότι είτε τα κόμματα φοβούνται να πάρουν θέση είτε πολλά στελέχη τους δεν γνωρίζουν καν τα θέματα τα οποία άλλοτε -έστω και με υπερβολές και φανατισμό- βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος των πολιτικών ηγεσιών και συγκλόνιζαν τη λαϊκή τους βάση.\nΗ παρατήρηση δεν έχει θεωρητικό χαρακτήρα, αλλά κατεξοχήν πρακτικό. Γιατί καμία σοβαρή απόφαση κορυφαίου εθνικού ενδιαφέροντος δεν μπορεί να περάσει στην κοινή γνώμη, να μακροημερεύσει και ν’ αποδειχθεί χρήσιμη για τη χώρα, αν δεν έχει προηγηθεί η έγκαιρη ανάλυσή της από τα κόμματα προς το λαό. Χρειάζονται καθαρές πολιτικές θέσεις, ώστε να υπάρξουν, για τη χώρα, καθαροί ορίζοντες το 2018!


ΟΑΕΔ: Νέα επιχειρηματικά προγράμματα με ποσόστωση υπέρ των γυναικών - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - XrimaOnline.gr\nΟΙΚΟΝΟΜΙΑ UPD 16:23 08/03/19, 16:12\nΣτην απασχόληση των Ελληνίδων αναφέρθηκε η διοικητής του ΟΑΕΔ, μιλώντας στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, ανακοινώνοντας -μεταξύ άλλων- νέα επιχειρηματικά προγράμματα με ποσόστωση φύλου, κάνοντας όμως και ειδική μνεία στην μη αμειβόμενη εργασία στην οποία «πρωταγωνιστούν» οι γυναίκες σε αναλογία 3 προς 1, έναντι των ανδρών.\nΕιδικότερα, η διοικητής του ΟΑΕΔ, Μαρία Καραμεσίνη, διαπίστωσε ότι το χάσμα μεταξύ γυναικείου και ανδρικού ποσοστού ανεργίας παραμένει πολύ μεγάλο. Όπως είπε, η ανεργία στις γυναίκες ανέρχεται στο 23% και στους άνδρες στο 14%, «το χάσμα του 9% είναι το μεγαλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση».\nΑκόμα, η Μαρία Καραμεσίνη τόνισε πως «ρητή αναφορά στο φύλο υπάρχει και θα υπάρξει στα προγράμματα επιχειρηματικότητας που έπονται, σε αυτά θα υπάρχει ποσόστωση φύλου». «Τα περισσότερα επιχειρηματικά σχέδια που θα χρηματοδοτηθούν θα είναι από γυναίκες. Υπάρχει ποσοστό 60% στα προγράμματα αυτά για τη χρηματοδότηση επιχειρηματικών σχεδίων των γυναικών» διευκρίνισε.\nΕνώ, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε άλλες κατηγορίες γυναικών πιο ευάλωτες, όπως στα μονογονεϊκά νοικοκυριά όπου επικεφαλής είναι, κυρίως, γυναίκες. «Αυτά πριμοδοτούνται με περισσότερα μόρια στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας» είπε.\nΚαταλήγοντας, η κ. Καραμεσίνη υπενθύμισε τα ποσοστά της μη αμειβόμενης εργασίας. «Ξεχνάμε ότι ένας πολύ μεγάλος όγκος της συνολικά παρεχόμενης εργασίας στην οικονομία είναι η μη αμειβόμενη εργασία, που είναι αόρατη, γιατί πραγματοποιείται εντός του σπιτιού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 75% του συνολικού όγκου της μη αμειβόμενης εργασίας στο σπίτι επιτελείται από τις γυναίκες, κάτι που συνάδει με τα στοιχεία του ΟΗΕ και του ILO, τα οποία δείχνουν ότι στον κόσμο συνολικά το αντίστοιχο ποσοστό είναι 76%» δήλωσε η διοικήτρια του ΟΑΕΔ. «Είναι πολύ σημαντικό, γιατί, χωρίς αυτήν τη μη αμειβόμενη εργασία, δεν υπάρχει η κοινωνία μας» σχολίασε η κ. Καραμεσίνη.


Κείμενα και σημειώσεις του Alfredo M. Bonanno – Πρακτορείο RIOTERS\nNo Comments on Κείμενα και σημειώσεις του Alfredo M. Bonanno\nΜε την υποχώρηση του κινήματος, το ενδιαφέρον του συγγραφέα στράφηκε στην κριτική των παραδοσιακών συνδικαλιστικών και οργανωτικών δομών, καθώς και στις νέες μητροπολιτικές εξεγέρσεις, που επανεμφανίζονται στη δύση σταθερά μετά το ’80, χωρίς την καθοδήγηση κανενός κόμματος, χωρίς φανερά αιτήματα κλπ. Κάποια απ’ τα πιο γνωστά έργα του, που κυκλοφορούν στα αγγλικά χάρη στο μεταφραστικό έργο της Jean Weir, είναι και τα The Anarchist Tension, Anarchism and the National Liberation Struggle, A Critique of Syndicalist Methods, For An Anti-authoritarian Insurrectionalist International (Μάλλον εξαντλημένη στα ελληνικά μπροσούρα Για μια Αντιεξουσιαστική Εξεγερτική Διεθνή, από τις εκδόσεις Επαναστατική Αυτοοργάνωση), Let’s Destroy Work, Let’s Destroy the Economy, Palestine Mon Amour, Locked Up, From Riot to Insurrection, κείμενα για τον Χέγκελ, τον Στίρνερ, τον συνδικαλισμό και την εργατική αυτονομία κ.α. Η γνωστή πολύχρονη δραστηριότητά του τον καθιστά και στόχο των κατασταλτικών οργανισμών, έτσι στις 2 Φλεβάρη 1989, στα πλαίσια μιας επιχείρησης των Digos (κάτι σαν ιταλικά εκάμ) μετά από ληστεία επιφανούς κοσμηματοπωλείου, με εισβολές σε καταλήψεις και σπίτια αναρχικών, θα συλληφθεί μαζί με τον Giuseppe Stasi και θα καταδικαστούν σε 68 και 54 μήνες φυλάκισης, αντίστοιχα. Ξανά την νύχτα της 19ης Ιούνη 1997, σε επιχείρηση-“σκούπα” των ιταλικών υπηρεσιών ασφαλείας εναντίον αναρχικών καταλήψεων και εκατοντάδων σπιτιών σε όλη τη χώρα, που θα ακολουθήσει την βόμβα στο Palazzo Marino του Μιλάνο, ο Bonanno συλλαμβάνεται μαζί με εκατοντάδες άλλους αναρχικούς.\nΣτις 2 Φλεβάρη του 2003, επίσης, θα καταδικαστεί σε 6 χρόνια φυλάκισης και 2.000 ευρώ πρόστιμο για ένοπλη ληστεία, στα πλαίσια της “Δίκης Marini”, στην οποία αναρχικοί αγωνιστές καταδικάστηκαν βάσει του ιταλικού θεωρήματος Marini, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι αναρχικοι της χώρας (καταλήψεις, ομάδες αλληλεγγύης σε φυλακισμένους, σε μετανάστες κλπ) είναι μέλη μιας “ένοπλης οργάνωσης με σκοπό την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος”. Για την οργάνωση αυτήν, επινόησαν μέχρι κι ένα (ανύπαρκτο μέχρι τότε και γελοίο) όνομα: ORAI-“Εξεγερσιακή αναρχική επαναστατική διεθνής”. Ο φήμη του Bonanno ως “θεωρητικού” και καταδικασμένου συγγραφέα του χάρισε τη θέση του “ιδεολογικού ηγέτη” αυτής της ανύπαρκτης οργάνωσης, σύμφωνα με τις κατηγορίες. Στο εφετείο, η ποινή του έπεσε στα 3,5 χρόνια. Στην 1 Οκτώβρη, ο Alfredo Bonanno συνελήφθη κοντά στα Τρίκαλα, μετά από σύλληψη του αναρχικού Χρήστου Στρατηγόπουλου μετά από ένοπλη ληστεία τράπεζας. Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος διατηρεί επίσης αναρχικές εκδόσεις (Σίσυφος, Επαναστατική Αυτοοργάνωση), ενώ ο Alfredo βρισκόταν ως προσκεκλημένος του στην Ελλάδα, για μια σειρά ομιλιών με αφορμή το βιβλίο του “Κυριαρχία και εξέγερση στην μεταβιομηχανική κοινωνία” που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις του “Ελευθεριακου Ινστιτούτου Κοινωνικών Μελετών Ιωαννίνων” το οποίο λειτουργούσε ο Χρήστος Στρατηγόπουλος, ο οποίος από την σύλληψή του ήδη, ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για την ληστεία της τράπεζας, αναφέροντας ότι κατέφυγε στην ενέργεια αυτή για προσωπικούς βιοποριστικούς λόγους, για την αποπληρωμή επαχθών τραπεζικών δανείων. Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος, είχε συλληφθεί στα 1994 με τους αναρχικούς Antonio Budini, Jean Weir, Carlo Tesseri, και Βαγγελιώ Τζιούτζια κοντά στο Rovereto της Β. Ιταλίας, για ληστεία της τοπικής Αγροτικής Τράπεζας, και είχαν καταδικαστέι σε ποινές φυλάκισης, στα πλαίσια του θεωρήματος Marini, στο οποίο χρησιμοποιήθηκε μια νεαρή κοπέλα προκειμένου να “αναγνωρίσει” τους τέσσερεις αγωνιστές. Σε επόμενη φάση του θεωρήματος “διερευσε” φωτογραφία του Alfredo Bonanno (προ εικοσαετίας) σε σκίτσο των αρχών, στην κορυφή μιας πυραμίδας με γραμμές να τον συνδέεουν με τους συλληφθέντες και άλλους αγωνιστές.\nΕργατικά συμβούλια και προλεταριακή αυτονομία, ένα εξαιρετικό κείμενο του Alfredo και άλλων συντρόφων\nΑσθένεια και Κεφάλαιο, του Alfredo M. Bonanno\nΗ αναρχική δυναμική, του ιδίου\nΓια μια κριτική του ενόπλου, πρόλογος\nΟι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία, του ιδίου\nΈνα χρονολόγιο της δίωξης Marini\nΜια χοντροκομμένη μεθόδευση εναντίον ιταλών αναρχικών\nΓια τους συλληφθέντες A.M.B. και Χ.Ζ από το blog απο-δραση\nAπό την εκπομπή Κραυγές Απ’ τα Κελιά του ράδιο 98fm\nΑς καταστρέψουμε την εργασία…, του Alfredo M. Bonanno (Εκδόσεις Σίσυφος)\nPantagruel-Provocazione: Αγγλικές μεταφράσεις έργων του Alfredo M. Bonanno\nAfter Trikala: Blog διεθνούς ενημέρωσης για τους συλληφθέντες συντρόφους\nΜετά τα Τρίκαλα…\nΑνεργία: Πως και δεν εκρήγνυνται τα πάντα;\nΈνα ερώτημα που θέτουμε συχνά στους εαυτούς μας. Η επαναφομοίωση της ανεργίας από τον τριτογενή τομέα δεν είναι αρκετά ικανοποιητική εξήγηση. Ούτε η ανάπτυξη της παραγωγικότητας, ο έλεγχος του πληθωρισμού ή η ανάπτυξη της εργασιακής ελαστικότητας και της επισφαλούς (μαύρης) εργασίας. Ιδωμένες ξεχωριστά, αυτές οι απαντήσεις ενδεχομένως είναι όλες σωστές, αλλά καμία τους δεν μπορεί να εξηγήσει το θέμα από μόνη της, αλλά ούτε και όλες τους μαζί. Οι αρχές των 80es ήταν αναμφίβολα μια εποχή υλικών δυσκολιών για ολόκληρο το οικονομικό σύστημα. Ο βιομηχανικός τομέας είχε υπερφορτωθεί, ο πληθωρισμός κάλπαζε, φόβοι κοινωνικών συνεπειών από την μείωση του εργασιακού κόστους βραχυπρόθεσμα ήταν φανεροί, και τα συνδικάτα επέμεναν στην υπεράσπιση της εργασίας και της πραγματικής αξίας της εργασίας. Την ίδια εποχή έγινε έκδηλο κάτι που ήταν ήδη σαφές για μας από το τέλος του 1977: Το πέρασμα από μια κατάσταση υλικών δυσκολιών σε ένα ξύπνημα της εργατικής συνείδησης ως τάξης, δεν είχε λάβει χώρα. Ήταν μια κρίση; Είναι αδύνατον να δώσουμε απάντηση, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, πολύ απλά επειδή δεν ξέρουμε πώς ακριβώς είναι μια κρίση. Οι εργάτες θα έπρεπε να είχαν πάει παραπέρα από έναν απλό οικονομικό αγώνα -τουλάχιστον σύμφωνα με μια μαρξιστική ανάλυση- και να περάσουν στον κοινωνικό. Κάτι τέτοιο θα έπρεπε αρχικά να είχε γίνει μέσω του κόμματος και σε δεύτερη φάση μέσω των συνδικάτων. Με άλλα λόγια, ένα επαναστατικό υποκείμενο θα ‘πρεπε να προκύψει από την κρίση. Στην πραγματικότητα, τίποτε τέτοιο δεν συνέβη. Όχι μόνο δεν υπήρχε πια θέληση να αγωνιστεί κανείς για τη διαμόρφωση των οικονομικών πλαισίων, αλλά πιο σημαντικό, δεν υπήρξε κανένα πραγματικό εμπόδιο στην ανάπτυξη και την αναδιοργάνωση της καπιταλιστικής εξυγείανσης.\nΔεν προέκυψε τελικά μια εγκατάλειψη της παραίσθησης ενός δίκαιου ξεπουλήματος της εργατικής δύναμης, που περίμενε ο Μαρξ. Κάτι τέτοιο απλά έδωσε στα αφεντικά λίγο χρόνο, ακριβώς τη στιγμή που η κατάσταση σοβάρευε. Για την ακρίβεια, κάτι τέτοιο δεν συνέβη επίσης χάρη στην παρέμβαση της τεχνολογίας πληροφοριών. Σήμερα οι συνθήκες της αγοράς εργασίας θα μπορούσαν να συνοψιστούν στην αυξημένη ικανότητα του κεφαλαίου να αφομοιώνει και να διαχειρίζεται τον στρατό των ανέργων. Οι ικανότητές του σ’ αυτό το πεδίο είναι ενδεικτικές, κι έχουν να κάνουν κυρίως με πρωτοβουλίες μιας “εναλλακτικής” τάσης που κάποτε αποτελούνταν από λιγοστούς γραφικούς ονειροπόλους. Η “ευφυία” του Κεφαλαίου είναι επληκτική: Ο Μάρξ θα έλεγε μάλλον συναρπαστική. Εγκολπώνει ολόκληρους αγώνες, τους χρησιμοποιεί ενάντια σ’ αυτούς που τους διεξάγουν, κι ενάντια στο κυρίως σώμα της εργατικής τάξης. Ξεχωρίζει τους πιο απομονωμένους αγωνιστές, τους μεταμορφώνει σε “εγκληματίες” και τους χρησιμοποιεί ως φόβητρο για να μαζέψει όλους τους υπόλοιπους ξανά πίσω στο κοπάδι.\nΈπειτα, το νέο concept της ποιότητας, θα αναλάβει το ρετουσάρισμα. Η πολιτική σταθεροποιείται, καθώς συμπεριφορές που θεωρούνταν ανήθικες επαναρρυθμίζονται ώστε να συμβιώνουν πλέον με την τρέχουσα φόρμα, κάνοντας τα στραβά μάτια σε κάποιες απ’ τις πιο ακραίες εκδοχές τους. Δεν είναι δυνατόν να μιλά κανείς για μια “αποτυχία” του κόμματος ή του συνδικάτου ως λειτουργία. Κατά την άποψή μου, είναι μέρος μιας ιστορικής διαδρομής που φτάνει στις φυσικές συνέπειές της. Το τέλος μιας εποχής. Το τέλος μιας μεγάλης ψευδαίσθησης. Η λειτουργία του Κεφαλαίου είναι χαοτική. Διαπερνά το σχολείο, την οικογένεια, την εκκλησία κι οτιδήποτε άλλο. Δεν υπάρχει χώρος που να μην καταλαμβάνει, καθώς εξορίσει κάθε αντίσταση με όρους πάλης. Ο καταπιεστικός μηχανισμός του, καλωσορίζει αποτρόπαιες πρακτικές όπως η ρουφιανιά, η “μεταμέλεια” μετά κατάδοσης, για να εξωθήσει στα όρια ορισμένες συνέπειες των αντιφάσεών του, που, οσοδήποτε περιθωριακές, μπορούν και πάλι να δημιουργήσουν μια σχετική ανισορροπία.\nΑντίθετα, προκειμένου να τσακίσει την αντίσταση των πιο ριζοσπαστικών και λιγότερο θεσμοθετημένων, εξαναγκάζοντάς τους στη σιωπή, επιστρατεύει ωμή και σκέτη καταστολή, ειδικές φυλακές και σφαίρες στο ψαχνό. Έχει δείξει ξεκάθαρα και για πάντα, ότι είναι ένα ψέμμα το ότι η εξέγερση είναι πιο δύσκολη σε στιγμές υλικής δυσκολίας για ολόκληρο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα. Κι αυτό ήταν ένας απ’ τους πολιορκητικούς κριούς του μαρξισμού.\nΤο γεγονός ότι το Κράτος και το Κεφάλαιο όμως είναι πολύ πιο αποτελεσματικά απ’ ότι θα σκεφτόταν κανείς και πολύ πιο αλληλένδετα απ’ ότι ακόμη κι ο Μαρξ θα μπορούσε να περιγράψει στην εποχή του, παραμένει. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τον ρόλο του Κράτους στην επαναφομοίωση. Από μόνος του, ένα οικονομικό σύστημα θα προσπαθούσε να κατατμήσει και να υποτιμήσει τα εργοστάσια. Όμως το Κράτος ως συνεργός της οικονομίας, έκανε πράξη ένα απίθανο πρόγραμμα ανασυγκρότησης των εργοστασίων. Σήμερα, είμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση που θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε πρακτικά ως συνεταιριστική. Δεν υπάρχει πραγματική πολιτική αντιπολίτευση, εκτός ως θέαμα, ούτως ώστε η κυβέρνηση να μπορεί να παίρνει σκληρές αποφάσεις για το καλό της οικονομίας. Αυτή είναι και η δικλείδα ασφαλείας που κρατά το σύστημα απ’ το να εκραγεί, αυτό είναι και το γιατί ανεχόμαστε ένα τέτοιο ποσοστό ανεργίας παραιτημένοι, θεωρώντας φυσιολογικό ένα ακόμη τεράστιο ποσοστό προσωρινά ή επισφαλώς εργαζομένων. Η αποσύνθεση της τάξης κάνει εφικτή την ενσωμάτωση των ατόμων, τον μετασχηματισμό των προσωπικών σχέσεων, έναν βίαιο μετασχηματισμό της ζωής για τον καθένα. Δεν υπάρχει πια ένα συγκεκριμένο σημείο αναφοράς για τους αγώνες. Η κατάρρευση των παλιών μύθων οδηγεί σε μια αποδοχή της ζωής ως συνεχή κατάρρευση. Κι ενάντια σε μια κατάσταση που έχουμε όλοι συνηθίσει να θεωρούμε φυσιολογική, δεν εξεγείρεται κανείς.\n[Από το: La disoccupazione in Italia. Perché non salta tutto, in “Anarchismo”, no. 63, 1989. Αγγλική μετάφραση της Jean Weir, στο “Let’s destroy work, let’s destroy economy”, Elephant Editions, London.]\nΠρος μια συμβίωση με την κρίση\nΗ ανάγκη να συμβαδίζουν με τα πλάνα παραγωγικότητας που βασιζόταν σε μια προηγούμενη οικονομική οργάνωση και τους ανάλογους οικονομικούς νόμους έκανε την κατάσταση για τις καπιταλιστικές εταιρίες (που αποτελούν το βασικό στοιχείο αυτού που συνήθως αποκαλούμε “κεφάλαιο”) ιδιαίτερα επίφοβη. Έτσι, η παραμικρή απόκλιση από τα πλάνα θεωρείτο ύποπτη και αποτέλεσμα απρόσμενων καταστάσεων, και ως αποτέλεσμα η επίμονη, διαχρονική φύση των συμβάντων που οι ειδικοί ισχυρίζονταν πως αποτελούν εξαιρέσεις στον κανόνα, τους διέφευγε. Μεταβολές στα επίπεδα της ζήτησης, ο ενδο-ολιγοπωλιακός ανταγωνισμός, η πολυεθνικοποίηση των αγορών, η ταλάντωση των επιπέδων των τιμών, του κόστους, των ρυθμίσεων, της περιβαλλοντικής ρύθμισης: όλα αυτά έπαψαν να θεωρούνται “στοιχεία αποσταθεροποίησης” που αντιβαίνουν στις βεβαιότητες της μόνης θεωρίας που εξουσιοδοτείται να ερμηνεύει την πραγματικότητα.\nΈτσι το κεφάλαιο βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με ορισμένες εκπλήξεις σ’ έναν στρατηγικό τομέα. Αντιμετώπισε συνεχείς μεταβολές στα πλάνα του, κάνοντάς το ολοένα και πιο δύσκολο να προσαρμόζει εκ νέου τον εαυτό του στην διαμορφούμενη οικονομική πραγματικότητα. Άρχισε έτσι να εξαπλώνεται μια υποψία ότι ενδεχομένως να υπήρχε μια πιθανότητα οικονομικής συμπεριφοράς αυτού του όλου αποσταθεροποιητικού “παραλογισμού”. Ο κρατικός παρεμβατισμός, ειδικά στα τέλη των 70es υποδείχθηκε ως ένα εργαλείο που θα μπορούσε να συνεισφέρει σε μια αποκατάσταση των ισορροπιών, αλλά από μόνο του δεν ήταν επαρκές. Ο κρατικός παρεμβατισμός, στόψευε σ’ έναν περιορισμό των αρνητικών όψεων του “καπιταλιστικού ανταγωνισμού”, που είχε καταλήξει να απαιτεί γενναία ποσότητα κοινωνικού ελέγχου. Βασικά, το κράτος είναι μια οικονομική επιχείρησει που εξειδικεύεται στον περιορισμό της συνολικής οικονομικής (και κοινωνικής) πραγματικότητας στην παραγωγή ενός και μόνου προϊόντος: της κοινωνικής ειρήνης.\nΤο κεφάλαιο, βλέποντας τον εαυτό του μέσα από την αντανάκλασή του στον παραμορφωτικό καθρέπτη των ΑνατολικοΕυρωπαικών κρατών, γνωρίζει πολύ καλά πως ο κρατικο-καπιταλιστικός δρόμος προς την αναδιοργάνωση είναι απλά ένα μη-χειρότερο κακό. Εγγυείται τον έλεγχο της εξουσίας, αλλά διαστρεβλώνει τις ταξικές όψεις του καπιταλισμού σε τέτοιο βαθμό, που τις υποτάσσει στους περιορισμούς της απόλυτης ανάγκης της εξουσίας να ασκεί έλεγχο.\nΒασικά τότε, αν το σκεφτεί κανείς, ολόκληρη η φάση του πλασαρίσματος του “Κράτους” ως ένα φορέα εξυγείανσης, ο οποίος με καθαρά οιικονομικούς όρους είχε χρεωκοπήσει μέχρι το τέλος των 80es, στόχευε κυρίως στο να υποστηριχθεί (τουλάχιστον όσον αφορά τις τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες) από τα μεγαλύτερα ως τότε τεχνολογικά επιτεύγματα της ιστορίας: τα ηλεκτρονικά. Αυτό έγινε το αναπόσπαστο υλικό της συμβίωσης με το τέρας. Η λύση που πρότεινε έγκειται στην επίτευξη της μέγιστης ελαστικότητας στον ελάχιστο χρόνο.\nΑν το “τέλος” της κρίσης σημαίνει ότι ο καπιταλισμός επιβιώνει με το να προσαρμόζεται σε μια οικονομική πραγματικότητα που προηγουμένως φαινόταν χαοτική, δεν μπορούμε να μιλάμε για ντετερμινισμό, προβλεψιμότητα και οικονομικούς “νόμους”. Δεν μπορούμε να μιλάμε καν για “κρίσεις”, εννοώντας καταστάσεις που συμβαίνουν προς όφελός μας. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε τον ταξικό πόλεμο ως κάτι με εναλλασόμενες φάσεις. Ασφαλώς, η σύγκρουση δεν είναι “διαρκής” στο πέρασμα του χρόνου, δηλαδή μέσα της υπάρχουν στιγμές μεγαλύτερης και μικρότερης έντασης, αλλά μάλλον είναι ένα θέμα ποιοτικών και ποσοτικών αλλαγών που δεν μπορούν να ανιχνευτούν ντετερμινιστικά ως προς απλούς οικονομικούς παράγοντες. Ένα τεράστιο κουβάρι κοινωνικών σχέσεων βρίσκεται στη βάση του ταξικού πολέμου. Καμμιά ανάλυση δεν μπορεί να μας δώσει την μέθοδο για να υπολογίζουμε την έκταση ή την πιθανότητα των συμπεριφορών. Ο χρόνος είναι πάντοτε γόνιμος για επίθεση, ακόμα κι αν οι συνθήκες μπορεί να διαφέρουν δραστικά.\nΥπ’ αυτήν την έννοια, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας το ζήτημα της επαναστατικής οργάνωσης που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της ταξικής σύγκρουσης όπως έχει σήμερα. Οι οργανωτικές δομές του παρελθόντος -από τα κόμματα μέχρι τις ομοσπονδίες, κι απ’ τα συνδικάτα μέχρι τα εργατικά συμβούλια- λιγότερο ή περισσότερο ανταποκρίνονταν στην ιδέα μιας οικονομικής πραγματικότητας που αντιστοιχούσε στην καπιταλιστική επιχείρηση ως κέντρο, συμπύκνωση της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Έτσι, φαινόταν πως μια εξίσου μονολιθική δομή (συνδικάτο, κόμμα, ομοσπονδία) ήταν ο πλέον λογικός τρόπος αντίθεσης. Ακόμα και στο παρελθόν όμως, με τους “αιώνιους” κι ακλόνητους οικονομικούς νόμους, η πραγματικότητα της παραγωγής ήταν χαοτική, και κάθε διαφορετική προσέγγισή της επέφερε συστηματική τιμωρία. Ίσως οι ιδέες των “οικονομικών κύκλων” και των “κρίσεων” να μπορούν να εξηγηθούν κάτω απ’ αυτό το φως.\nΈτσι, έχουμε έναν μετασχηματισμό στην πραγματικότητα της παραγωγής, αλλά πάνω απ’ όλα έναν διαφορετικό τρόπο να αντικρύζουμε αυτήν την πραγματικότητα. Είναι λοιπόν ξανά ώρα να αναπτύξουμε έναν διαφορετικό τρόπο να επεξεργαζόμαστε την πραγματικότητα από επαναστατική σκοπιά. Λέω ξανά, επειδή, ειδικά για τους αναρχικούς, μια ριζοσπαστική κριτική δεν έλειψε ολότελα ποτέ, ιδιαίτερα όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τις μονολιθικές και ποσοτικές ιδέες του αναρχοσυνδικαλισμού και της ημι-κομματικής πολιτικής των μεγάλων αναρχικών φεντερασιόν.\nΜια διαφορετική οργανωτική δομή πρέπει σε μεγάλο μέρος της να δημιουργηθεί και να πραγματωθεί στο εδώ και τώρα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα γίνει κι εκ του μηδενός. Κάθε προσπάθεια να ξεπεράσουμε τα κουφάρια των περασμένων οργανωτικών διαδικασιών θα πρέπει να περιέχει ένα ξεκαθάρισμα του πώς ήρθαν αντιμέτωπα με την όψη μιας οικονομικής (και κοινωνικής) πραγματικότητας που γίνετια πιο εύκολα αντιληπτή με όρους μη-προβλεψιμότητας, κι όχι συμπαγείς οικονομικούς νόμους. Κάθε φορά που μια ντετερμινιστική ερμηνεία επανεμφανίζεται, κάθε φορά που μια επαναστατική οργανωτική πρόταση εκκινά δεμένη στα είδωλα του παρελθόντος (κόμματα, φεντερασιόν, οργανώσεις, συνδικάτα κλπ), αντιλαμβανόμαστε πως η κοινή αντίληψη περί οικονομικής πραγματικότητας είναι συνδεδεμένη με μια κοινή αντίληψη περί οικονομικής πραγματικότητας που λαμβάνει υπόψη την ύπαρξη αυστηρών οικονομικών νομοτελειών. Αν αυτοί οι νόμοι λαμβάνονται ως δεδομένοι, ή κρύβονται δειλά πίσω από τις διακηρύξεις, η πίστη στους οικονομικούς κύκλους των “κρίσεων” έρχεται στο προσκήνιο. Κι αυτή η πίστη, όπως και κάθε άλλη, καταλήγει πολύ βολική σε καιρούς δυσκολιών.\nΥποβάλλοντας το οικονομικό μοντέλο του παρελθόντος σε μια ριζοσπαστική κριτική, μπορούμε να οξύνουμε την κριτική μας στις παρούσες πεποιθήσεις σχετικά με τις οργανωτικές δομές του επαναστατικού κινήματος γενικά, και τις αναρχικές ειδικότερα. Δύσκολα όμως, καθώς οι επαναστάτες συχνά τείνουν να είναι πιο συντηρητικοί απ’ τους συντηρητικούς.\n[από το La “fine” della crisi, in “Anarchismo”, no. 57, 1987. Αγγλική μετάφραση: Jean Weir στο “Let’s destroy work, let’s destroy economy”, Elephant Editions, London.]\nΤέλος του ρεφορμισμού, Τέλος του κόμματος.\nΤο κόμμα είναι βασισμένο στην υπόθεση του ρεφορμισμού. Απαιτεί μια κοινή γλώσσα κι απ’ τις δυο μεριές, αν όχι και μια κοινότητα ενδιαφέροντος. Αυτή είναι η υπόθεση για τα κόμματα, όπως και για τα συνδικάτα. Κοινή γλώσσα, δηλαδή μια φαντασιακή ταξική αντιπαράθεση η οποία χαρακτηρίζεται από την μια μεριά, από μια διεκδίκηση να βελτιώσει τη θέση της, κι από μια αντίσταση να της το παραχωρήσει απ’ την άλλη. Για να ζητάς κάτι όμως προϋποθέτει ότι έχει και μια κοινή γλώσσα μ’ αυτόν που του το ζητάς. Πλέον παγκόσμια, η ένταση της καταστολής στοχεύει στη ρήξη αυτής της κοινότητας. Όχι τόσο με τους τοίχους των ειδικών φυλακών, τα γκέττο, τις πόλεις-δορυφόρους, τα βιομηχανικά κάτεργα, αλλά αντιθέτως, με την αποκέντρωση της παραγωγής, τη βελτίωση των υπηρεσιών, την εφαρμογή οικολογικών αρχών στην παραγωγή, όλα με τον πιο απόλυτο διαχωρισμό απ’ αυτά των αποκλεισμένων. Κι αυτός ο διαχωρισμός θα επιτυγχάνεται με την προοδευτική αποστέρηση της γλώσσας που είχαν κοινή με την υπόλοιπη κοινωνία. Κι έπειτα δε θα μείνει τίποτα να ζητά κανείς.\n[Από το: From Riot to Insurrection, αγγλική μετάφραση της Jean Weir]\nΣκέψεις για την παρανομία\nτο γενικό πλαίσιο της παρανομίας\nΑκόμα και απλή διάδοση πληροφοριών που διαστρεβλώνονται ή κρατούνται κρυφές από τα μίντια μπορεί να θεωρηθεί “παράνομη”. Χωρίς να αντιβαίνει σε κάποιον συγκεκριμένο νόμο (εκτός από περιπτώσεις όπου οι πληροφορίες αυτές θεωρούνται “κρατικό μυστικό”), ενδέχεται να αντιτίθενται στην κρατική διαχείριση του κοινωνικού ελέγχου, ή στην επιβολή του νόμου. Έτσι, ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων τραβάει την προσοχή των κατασταλτικών οργάνων του κράτους στον ίδιο βαθμό (αν όχι περισσότερο) από μια συμπεριφορά που εκ των πραγμάτων αντιβαίνει σε κάποιον συγκεκριμένο νόμο. Σε ορισμένες στιγμές, η κυκλοφορία της πληροφορίας μπορεί να είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τους σχεδιασμούς του κρατικού ελέγχου, τουλάχιστον (αν όχι παραπάνω) στον ίδιο βαθμό με την πραγματική δράση που θεωρείται από τις αρχές ως παρανομία. Απ’ αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η λεπτή γραμμή μεταξύ “τυπική” και “πραγματικής” παρανομίας είναι ιδιαίτερα ευέλικτη, σύμφωνα με τους κατασταλτικούς σχεδιασμούς της εξουσίας. Έτσι, το κράτος και το κεφάλαιο, τόσο εθνικά όσο και διεθνώς, καθορίζουν το επίπεδο της παρανομίας -ή, αν προτιμάτε, το επίπεδο της “νομιμότητας”- το οποίο δεν καθορίζεται τόσο από συγκεκριμένα νομικά πλαίσια (οι νόμοι ενεργοποιούνται άλλωστε σε ορισμένες περιπτώσεις), αλλά από μια καθημερινή πρακτική ελέγχου και πειθάρχησης που μόνο σε ορισμένες στιγμές πραγματοποιείται ανοιχτά ως καταστολη.\nΗ σχέση πολιτικής-παρανομίας\nΒασικά, κάθε κριτική της πολιτικής συμπεριλαμβάνεται στα όρια της νομιμότητας. Στην πραγματικότητα, ενισχύει τον θεσμικό ιστό επιτρέποντάς του να ξεπεράσει τα αδύναμα σημεία και τις οπισθοδρομήσεις του που διαμορφώνονται από τις αντιφάσεις του κεφαλαίου και ορισμένες εκτενώς βάρβαρες όψεις του Κράτους. Καμία “πολιτική” κριτική δεν μπορεί να φτάσει σε μια σαφή άρνηση του Κράτους και του Κεφαλαίου. Για να κάνει κάτι τέτοιο -όπως για παράδειγμα η αναρχική κριτική- θα έπρεπε να θέσει ζήτημα κοινωνικής κριτικής, θα έπαυε να θεωρείται δημιουργική συνεισφορά στον θεσμικό ιστό και κατά συνέπεια θα γινόταν -εκ των πραγμάτων- παράνομη. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μπορούν να φτάσουν σε μια τέτοια ισορροπία μεταξύ των πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να δεχτούν μια κοινωνική κριτική, ακόμα και μια ριζοσπαστική, αναρχική, αφομοιώνοντάς την. Όμως αυτό δεν αλλάζει την κατ’ ουσίαν “παράνομη” θέση αυτής μιας τέτοιας κριτικής. Απ’ την άλλη, ακόμα και συμπεριφορές που είναι εμφανώς εκτός του νόμου, μπορούν να ιδωθούν κάτω από ένα διαφορετικό φως ανάλογα με τις πολιτικές συνθήκες. Για παράδειγμα, ο ένοπλος αγώνας ενός μαχητικού κόμματος, είναι μια αναμφίβολα παράνομη συμπεριφορά, όμως σε ορισμένες στιγμές μπορεί να αποτελεί δημιουργικό στοιχείο στον σχεδιασμό επαναφομοίωσης κι αναδιοργάνωσης του Κράτους και του κεφαλαίου. Σε τέτοιες στιγμές, μια τελική συμφωνία μεταξύ μαχητικού κόμματος και Κράτους δεν είναι απίθανη (καθώς το τελευταίο εμφανίζεται ως εγγυητής κάθε προνομίου στον καπιταλισμό).\nΚάτι τέτοιο δεν είναι τόσο αφηρημένο όσο μοιάζει, μιας και το μαχητικό κόμμα τοποθετεί εαυτόν στη λογική της αποσταθεροποίησης της κυρίαρχης εξουσίας, προκειμένου να κατασκευάσει μια δομή εξουσίας διαφορετική στην μορφή αλλά ολόιδια κατ’ ουσίαν. Σ’ ένα τέτοιου είδους εγχείρημα, μόλις γίνεται αντιληπτό ότι η στρατιωτικού τύπου αντιπαράθεση δεν μπορεί να συνεχιστεί επειδή δεν υπάρχει μεσοπρόθεσμα αποτέλεσμα, έρχεται κάποιου είδους συμφωνία. Η αμνηστία που σηζητούσε το ιταλικό κίνημα των 70es, είναι μια πιθανή τέτοια συμφωνία. Άλλες μορφές μπορούν εύκολα να βρεθούνε υπό το δημιουργικό φως της σοσιαλδημοκρατίας: Μια συμβίωση με αυτούς που μέχρι χθες ήταν πεπεισμένοι ότι μπορούσαν να καταλάβουν την παλιά δομή εξουσίας και να την θέσουν υπό τη διαχείρισή τους. Όπως μπορούμε να δούμε, ενώ μια απλή αναρχική και ριζοσπαστική κριτική είναι εξ’ ορισμού “παράνομη”, ακόμα και ο ένοπλος αγώνας των μαχητικών κομμάτων μπορεί -κατά περιπτώσεις- να συμπεριληφθεί στα πλαίσια της “νομιμότητας”. Κάτι τέτοιο αποδεικνύει ξανά τα “ρευστά” πλαίσια της νομιμότητας και της πρόθεσης του Κράτους να τα προσαρμόζει στην επιβολή του ελέγχου του.\nΗ επιβολή του ελέγχου\nΤα όργανα καταστολής μόνο σ’ έναν ελάχιστο βαθμό είναι άμεσα συνδεδεμένα με το καθ’ εαυτό κατασταλτικό έργο. Τα περισσότερα απ’ αυτά λειτουργούν ως αποτρεπτικά όργανα ελέγχου. Αυτό, κατά συνέπεια, επιδρά σε κάθε πιθανή μορφή παρανομίας -μέσω μιας σειράς μέτρων- καθώς και σε κάθε μορφή διαφορετικής, από την κυρίαρχη, συμπεριφοράς. Η παρανομία συμπεριλαμβάνεται ως πιθανότητα στην νομιμότητα σήμερα, επιτρέποντας την μακροπρόθεσμο μάτι του νομοθέτη να υπολογίσει το πιθανό αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει και για τις διαφορετικές “αποκλίνουσες” συμπεριφορές (η απόκλιση ορίζεται από την κυρίαρχη που επιβάλλουν οι παραγωγοί της συναίνεσης), σήμερα ίσως ένα πεδίο μελετών ή θαυμασμού, στο μέλλον όμως “σημείο μηδέν” κοινωνικών ανατροπών. (Σ.τ.μ: προφητικός ο “Παππούς”, καθώς το κείμενο έχει γραφτεί αρκετά χρόνια πριν τις κοινωνικές εκρήξεις σε Γαλλία και Ελλάδα). Τώρα, η επιβολή του ελέγχου βασίζεται στη συσσώρευση δεδομένων: συμπεριφορές, αποκλίσεις, προτιμήσεις, ιδεολογίες, δράσεις κλπ. Συσσώρευση όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, και όσο πιο κατεργασμένων και συσχετισμένων πληροφοριών που βρίσκεται στη βάση κάθε μακροχρόνιου σχεδιασμού ελέγχου. Χωρίς αυτά τα στοιχεία, κάθε έλεγχος θα ήταν πρακτικά αδύνατος, α-συνεχής και άσχετος από τις γενικότερες συνθήκες.\nΟ χώρος της μυστικότητας\nΑντίθετα στην άποψη αρκετών -δεν έχει σημασία ποιών- θεωρώ την μυστικότητα ένα από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία της επαναστατικής δράσης. Εδώ όμως είναι απαραίτητο να εμβαθύνουμε. Για αρχή, υπάρχει η ιδέα ότι όταν μιλάμε για μυστικότητα, σκέφτεται κανείς μόνο την παράνομη δράση. Η μυστικότητα είναι επίσης αδιαχώριστη από την δραστηριότητα της αντιπληροφόρησης, της πρακτικής που στρέφεται σ’ έναν αδιαμεσολάβητο αγώνα. Στην πραγματικότητα, ένας αδιαμεσολάβητος αγώνας, για παράδειγμα μια κατάληψη εργοστασίου, δεν είναι ο “πραγματικός” στόχος των αναρχικών, κάτι τέτοιο έρχεται στη συνέχεια ως συνέπεια που μπορεί να αναπτυχθεί. Αυτές οι συνέπειες δεν μπορούν να προβλεφτούν στη διάρκεια του έργου της αντιπληροφόρησης, και με την στενή έννοια, δεν είναι μέρος της αδιαμεσολάβητης δράσης, αλλά ανήκουν σε μια συνακόλουθη φάση που μπορεί μόνο με δυσκολία να επιτευχθεί από τους συμμετέχοντες στον αγώνα, προκειμένου να ικανοποιήσουν μια επιτακτική, άμεση ανάγκη. Κατά δεύτερον, ακόμα κι αν πάρουμε ως δεδομένο ότι οι κατασταλτικές δυνάμεις αργά ή γρήγορα θα μάθουν κάθε όψη του αγώνα μας -από τη φάση της αντιπληροφόρησης μέχρι τις συνακόλουθες αυτής- αυτό δεν είναι λόγος για να μην υιοθετήσουμε μια μέθοδο που να δίνει όσο το δυνατόν λιγότερες πληροφορίες στον εχθρό. Το να δουλεύουμε στο φως της ημέρας δε σημαίνει κι ότι χρειάζεται να τροφοδοτούμε με πληροφορίες για τα πάντα την αστυνομία. Ας σκεφτούμε για παράδειγμα, μια κατάσταση όπου πολλές δράσεις πρέπει να λάβουν χώρα ταυτόχρονα, σε διαφορετικά μέρη. Με την κατάλληλη φροντίδα των μέσων πληροφόρησης (φυλλαδίων, αφισσών, προκηρύξεων κλπ) μπορεί να γίνει πολύ πιο δύσκολο για την αστυνομία να χαρτογραφήσει τη σχέση μεταξύ των δράσεων αυτών. Είναι ένα θέμα απλής αυτοπροστασίας προκειμένου να επιβραδύνουμε κάθε κατασταλτικό μέτρο.\nΤο να εκπαιδεύεται κανείς στη φρόνηση και στη σωφροσύνη, είναι επομένως βασικό για κάθε επαναστάτη, οποιαδήποτε δράση κι αν σκοπεύει να διεξάγει. Αν σταματήσουμε για ένα λεπτό να το σκεφτούμε, ακόμα κι όταν σχεδιάζουμε ένα τρικάκι μπορούμε να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα προκειμένου να αποφύγουμε όψεις της καταστολής. Απ’ την άλλη, η γνώση τέτοιων τεχνικών μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε στοιχεία περιφρόνησης ή αποκήρυξης σε ορισμένες στιγμές όταν το θεωρούμε σημαντικό, μ’ έναν τέτοιο τρόπο που το συμπεριλαμβανόμενο ρίσκο να γίνεται ένα ρίσκο υπολογισμένο, όχι απλά ένα απλό σφάλμα του μολυβιού ή των ιδεών, που θα μετανιώσουμε αμέσως μετά. Όπως βλέπουμε, ο χώρος για μυστικότητα είναι εκτεταμένος και ξεπερνά κατά πολύ το βασίλειο της παρανομίας.\nΤο αναρχικό κίνημα και το πρόβλημα της μυστικότητας\nΤο να ισχυρίζεται κανείς ότι το αναρχικό κίνημα στην ουσία του δεν είναι ένα παράνομο κίνημα είναι άσκοπο. Ένα επαναστατικό κίνημα τόσο σύνθετο και πλούσιο σε στοιχεία για τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτό σαν μια απλή παρέμβαση που γίνεται υπό το φως της ημέρας ώστε ο καθένας να μπορεί να λάβει τις ιδέες του υπόψιν. Το γεγονός ότι το αναρχικό κίνημα έχει περιοριστεί, ορισμένες φορές, αποκλειστικά στην παρανομία, ήταν άμεσα εξαρτημένο με τις αλλαγές στις ιστορικές και πολιτικές συνθήκες σε κάθε χώρα που συνέβη αυτό. Κάτι τέτοιο όμως δε σημαίνει κι ότι το αναρχικό κίνημα δεν μπορεί να αναπτύσσει την πολιτική κι επαναστατική δραστηριότητά του με τη φροντίδα που ανέφερα νωρίτερα. Επίσης αναπτύσσει πιο συγκεκριμένες δραστηριότητες οι οποίες δε στοχεύουν άμεσα στην προπαγάνδα ή τη συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες, αλλά έχουν διαφορετικούς στόχους που προφανώς δεν έρχονται σε αντίθεση με αυτούς. Κατ’ αρχήν, όσον αφορά το πρόβλημα της εύρεσης των αναγκαίων μέσων για τον αγώνα. Κατά δεύτερον, την επίθεση εναντίον στόχων και υποκειμένων που ενεργά συντελούν στην εκμετάλλευση, κλπ.\nΤέτοιου είδους δραστηριότητες δεν μπορεί να θεωρούνται κάτι “διαφορετικό” ή “διαχωρισμένο” απ’ τις υπόλοιπες. Η ανάγκη για μυστικότητα, που μοιάζει να ταυτίζεται με το ζήτημα τέτοιων δραστηριοτήτων, οδηγεί αυτούς που θεωρούν την μυστικότητα αδύνατη να συμπεράνουν ότι κάθε δραστηριότητα πρέπει τελικά να εγκαταληφθεί, θυσιάζοντας έτσι μια δυναμική, και εντείνοντας την μείωση του καθένα μας σε έναν απλό φορέα ορισμένων ιδεών, με μια θλιβερή ανακολουθία μέσων.\nΤεχνολογία και μυστικότητα\nΜπορούν όμως τα πανίσχυρα τεχνολογικά μέσα του εχθρού να καταστήσουν κάθε μυστικότητα πραγματικά απίθανη; Αυτό το ερώτημα ανήκει στο πεδίο των επιπλοκών των περασμένων ετών μιας έλλειψης τεχνολογικής γνώσης εκ μέρους μας, και μιας φαντασιακής και υπερβολικής εικόνας για την χρήση των μέσων αυτών. Όπως και για κάθε τί άλλο, που ο καθένας δεν πολυγνωρίζει, η τεχνολογία των περασμένων λίγων ετών με τους υπολογιστές, τα κέντρα παρακολουθήσεων επικοινωνιών, την τεχνολογία λέιζερ, τα ραντάρ κλπ έχει γοητεύσει αρκετούς συντρόφους που οι περισσότεροι υπήρξαν και λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας. Η ευχαρίστηση που έβρισκαν παλιότερα στην ανάλογη λογοτεχνία βρίσκεται τώρα στην ανάγνωση, συχνά χωρίς μια αναγκαία βασική γνώση, λιγότερο ή περισσότερο εξειδικευμένων άρθρων εφημερίδων (συχνά απλά παραφιλολογίας) για τις τεράστιες δυνατότητες της τεχνολογίας σήμερα. Χωρίς να προσπαθούμε να υποτιμήσουμε τις κατασταλτικές δυνατότητες που θέτουν στη διάθεση της εξουσίας τα σημερινά τεχνολογικά επιτεύγματα, πρέπει απλά να έχουμε μιαν ορισμένη σοβαρότητα σ’ αυτά που λέμε κατά καιρούς. Αν μη τί άλλο, τουλάχιστον προκειμένου να μην εμποδίζουμε τον ανατρεπτικό δυναμισμό άλλων ανθρώπων, προσθέτοντας ένα καρφί στο φέρετρό τους. Ο απόλυτος έλεγχος είναι ένα όνειρο για την εξουσία που κρατάει απ’ τον καιρό του μεγάλου Λεβιάθαν. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Το κύριο εμπόδιο δεν είναι τόσο η έλλειψη των αναγκαίων τεχνολογιών ελέγχου ή ακόμα οι περιορισμοί αυτών που λειτουργούν τους ανάλογους μηχανισμούς. Οι περιορισμοί του ελέγχου είναι ότι, προκειμένου να επεκτείνεται, χρειάζεται και το μπορεί μόνο με το να διεισδύει στο μυαλό των ελεγχόμενων. Έτσι, ο πραγματικός ελεγκτής δεν είναι τόσο ο αστυνομικός, ο δικαστής, ή ο δεσμοφύλακας, αλλά το ίδιο το άτομο που υφίσταται τον έλεγχο, επί του εαυτού του. Οποιοσδήποτε εξασκεί έλεγχο, φιλοδοξεί να αποικιοποιήσει την νοοτροπία του ατόμου που ελέγχει, χτίζοντας αντιστάσεις στην ελευθερία και την ελεύθερη σκέψη, εμπόδια σε κάθε ανατρεπτικό αγώνα. Αφ’ ης στιγμής γίνει δυνατό κάτι τέτοιο, είναι μάλλον το ελεγχόμενο άτομο που θα λογοκρίνει τις ίδες του τις σκέψεις και τις πράξεις. Τελικά, σε μια επόμενη φάση, που το ελεγχόμενο άτομο θα θελήσει επεκτείνει τον έλεγχό του σε άλλους, ενδεχομένως να απευθυνθεί σε μια απ’ τις σχετικές υπηρεσίες αποθήκευσης κι επεξεργασίας πληροφοριών. Μια τέτοια συμμετοχή, που συνιστά το μέγιστο επίπεδο ελέγχου, γίνεται εφικτή μόνο όταν τα δυο προηγούμενα επίπεδα έχουν εσωτερικευθεί. Το επίπεδο αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται τόσο ως συμμετοχή στη λειτουργία των “μηχανισμών” όσο ως μια συνεισφορά στη διαχρονική εμπλούτισή τους, που γίνεται διαθέσιμη στο κεφάλαιο και θα αποτελέσει μια βάση για τη διαχείριση της καπιταλιστικής συσσώρευσης του μέλλοντος. Σε μια τέτοια προοπτική, κάθε πεδίο που εξαιρείται από τις εσχατιές του ελέγχου ή που προστατεύεται από τη διαδικασία πολιτιστικής ενσωμάτωσης πρέπει να υπερασπίζεται με κάθε μέσο, ακκόμα και με τεχνικές βασισμένες στην μυστικότητα. Το να αρνούμαστε εκ των προτέρων τέτοιες τεχνικών σημαίνει ότι τις αντιμετωπίζουμε με την κοντόφθαλμη οπτική των συνωμοσιών και των ρομαντικών εποχών που έχουν περάσει. Φυσικά δεν είναι έτσι όμως, θα ήταν γελοίο σήμερα να κωδικοποιούμε μηνύματα με τον παραδοσιακό τρόπο, όχι μόνο τον τρόπο του Μπακούνιν ή του Μαλατέστα, αλλά οποιονδήποτε τρόπο, για τον πολύ απλό λόγο ότι κάθε επικοινωνία που είναι πολύ παραπάνω από 2-3 γραμμές, είναι εύκολο να αποκωδικοποιηθεί από έναν υπολογιστή. Όμως, ακόμα κι αυτοί, οι κώδικες του Μπακούνιν και του Μαλατέστα ακόμα κρατάνε και όταν αναφερόμαστε σε μηνύματα λίγων λέξεων, δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν εύκολα. Βέβαια, δεν μας ενδιαφέρει εδώ ειδικά το θέμα των κωδικοποιημένων μηνυμάτων, απλώς αναφέρεται ως ένα παράδειγμα που δε θα πρεπε να εξαιρεθεί από συγκεκριμένες στιγμές όπου οι επαναστάτες θα ήταν αναγκασμένοι να επικοινωνήσουν κάτι που δε θα ήθελαν να γίνει γνωστό στον εχθρό. Κάτι τέτοιο λοιπόν θα ήταν ακόμη εφικτό, όταν μιλάμε φυσικά για ένα σύντομο μήνυμα ώστε να μην υπάρχει μια αναγνωρίσιμη αλληλουχία χαρακτήρων, και καμία τεχνολογία στον κόσμο δε θα μπορούσε να σπάσει ακόμα και τους πιο απλούς κώδικες.\nΓιατί να στρώνουμε το χαλί της καταστολής;\nΑυτοί που θεωρούν την μυστικότητα αδύνατη, λένε συχνά ότι κάθε αναρχική και επαναστατική δράση πρέπει να δημοσιοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο. Για παράδειγμα, αυτοί που δεν βλέπουν κάτι κακό στο να δημοσιεύουν πλήρεις λίστες με τα μέλη των οργανώσεών τους, όπως η FAI, η ιταλική αναρχική ομοσπονδία. Σε ένα εντελώς αφηρημένο επίπεδο ιδεών, όντως δεν υπάρχει κάτι κακό. Αλλά στην πράξη, αρκετές αντιφάσεις προκύπτουν. Καταρχήν, για ποιό λόγο να στρώνουμε το χαλί στην καταστολή; Δεύτερον, αν οι αναρχικοί είναι σήμερα σχετικά ανεκτοί μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο κατασταλτικό περιβάλλον, αν αύριο κάτι τέτοιο αλλάξει, για ποιό λόγο θα πρέπει η αστυνομία ήδη να βρίσκεται με καλογραμμένες λίστες ώστε να διευκολύνει το καθήκον της. Γιατί θα έπρεπε εμείς να τους βοηθήσουμε στο κατασταλτικό τους έργο; Ασφαλώς, τα ονόματα πολλών συντρόφων είναι ήδη γνωστά, αλλά πολλών άλλων όχι, και θα έπρεπε η αστυνομία να καταβάλλει αρκετό κόπο για να τα μάθει. Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει αθώα για ποιό λόγο να κρυβόμαστε, αφού η κινηματική δουλειά γίνεται -κατά κύριο λόγο- στο φως της ημέρας. Κάτι τέτοιο όμως θα παραήταν αφελές: Κάθε συσσώρευση πληροφοριών εμπλουτίζει κι ενισχύει το κατασταλτικό έργο.\nΌταν βλέπουμε ότι ο έλεγχος δεν είναι απλά ένα γεγονός καταστολής, αλλά επίσης και συχνά κατ’ ουσίαν, συμμετοχής, είναι εφικτό να εκτιμήσουμε το πρόβλημα της μυστικότητας διαφορετικά. Βασικά, είναι ένα ζήτημα του κατά πόσο εμείς “συμμετέχοντας” αναπαράγουμε τον πραγματικό έλεγχο. Αν αρνηθούμε να συνεργαστούμε, αν εμποδίσουμε τη δημιουργία ενός πολιτιστικού γκέττο με κάθε πιθανό μέσο, αν δημιουργήσουμε μια κοινή γλώσσα για την αποκλειστική χρήση αυτών που αποκλείονται από την τεχνολογική διεύθυνση της παραγωγής, κι επομένως της εξουσίας, τότε ο πραγματικός έλεγχος θα είναι αδύνατος. Δεν είναι τόσο το πρόβλημα του να αναλογιστούμε σήμερα τα περιθώρια που αφήνει το κράτος με την μη-αστυνόμευσή τους, για παράδειγμα της δύναμης που θα μπορούσε να εφαρμόσει προληπτικά αλλά δεν το κάνει, ώστε να μένουμε με την εντύπωση ότι τουλάχιστον υπάρχει μια περιοχή που δεν ασκείται τόσος έλεγχος. Στην ουσία, αυτή η περιοχή μπορεί να υπάρχει, μπορεί και όχι. Είναι όμως ο κοινωνικός έλεγχος σα σύνολο που δεν είναι ακόμα πλήρης. Ακόμα κι αυτά που μας προτάσσει -οι φυλακές για παράδειγμα- είναι ακόμα ατελή και χοντροκομμένα εργαλεία ελέγχου. Δεν είναι λοιπόν ένα ζήτημα του πλήθους των μέσων ελέγχου αλλά της ποιότητας του ελέγχου αυτού. Η λειτουργία της κοινής μυστικότητας των ανατρεπτικών θα μπορούσε λοιπόν να είναι αυτή της άρνησης συμμετοχής, της αποφυγής της ενσωμάτωσης της γλώσσας και των αξιών που το Κράτος μεταδίδει για να τελειοποιήσει τον έλεγχό του.\nΑποχαιρετισμός στις διεκδικήσεις\nΑσφαλώς ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος Larizza (UIL) το ‘πε πριν δέκα χρόνια: ευθυγράμμιση με τα γερμανικά συνδικάτα, διεκδίκηση συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων. Την ίδια στιγμή ο Carniti, αναλογιζόμενος την αγωνιστική παράδοση των ιταλικών συνδικάτων (στην Γερμανία αντίστοιχα, δεν είχαν κάποια άξια λόγου απεργία απ’ το 1956), χαμογέλασε συγκαταβατικά. Σήμερα όλοι συμφωνούν σ’ αυτή τη σπουδαία κίνηση. Τα ιταλικά συνδικάτα θέλουν να μετασχηματιστούν σε κάτι σαν μετόχους, ανάλογα με τους γερμανούς συναδέλφους τους, αποκτώντας όχι απλά ειδικό βάρος στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των εταιριών, αλλά επίσης μετοχές, φτάνοντας ίσως έτσι να κατέχουν εταιρίες και περιουσίες στο τέλος τα ίδια. Ο πρόεδρος του SCIL D’ Antonio είπε κάποτε ότι σ’ έναν παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό με διεθνείς ανταγωνιστές, οι μισθολογικές διεκδικήσεις θα χτυπηθούν. Το εργοστάσιο πρέπει να αναπνέει, διαφορετικά θα ρισκάρουμε μια επιστροφή στα 50es, όπως έγινε με την περίπτωση των άγγλων ανθρακωρύχων στον αγώνα τους ενάντια στη Θάτσερ. Η σύγκρουση, συνέχισε, υφίσταται ακόμα, αλλά έχει μετατοπιστεί από τους δρόμους στα γραφεία της διεύθυνσης, μ’ έναν τέτοιο τρόπο, μέσω της συνδιαχείρισης, που το βάρος της αναδιοργάνωσης θα ρυθμίζεται πιο ισότιμα. Πρέπει να εγκαταληφθεί η πίεση στη διαπραγμάτευση, δηλώνει ο Larizza (σύμφωνα με τον οποίον το νέο συμμετοχικό μοντέλο μπορεί να επεκταθεί κι έξω απ’ τα εργοστάσια, σε τοπικούς θεσμούς που αφορούν τη διαχείριση αστικών ζωνών, την επένδυση στον Νότο κλπ). Τελικά, ο πρόεδρος του CGIL, Cofferati υποδεικνύει ότι είναι απαραίτητο να αποφευχθεί ο κίνδυνος της λεγόμενης ιαπωνικής λύσης: άμεση συνεργασία μεταξύ εργαζομένων κι αφεντικών. Η συμμετοχή, λέει, πρέπει να φιλτράρεται μέσα από τα συνδικάτα.\nΌπως βλέπουμε, παρά τις μικροδιαφορές, το συμπέρασμα του συνδικάτου είναι αρκετά ομοιογενές. Κάθε υποψία αγώνα στους δρόμους, κάθε σύγκρουση βασισμένη σε απεργίες και τη συνακόλουθη ζημιά στον επιχειρηματία, όσο απόμακρη κι αν είναι η πιθανότητα, πρέπει να εγκαταληφθεί για τα καλά. Η συμμετοχικότητα σημαίνει λήψη αποφάσεων σύμφωνων με των ιδιοκτητών, αποφασιστική για τα όσα αναφέρονται ως “τεχνικά προβλήματα της επιχείρησης”, για παράδειγμα, η ιδανική σύνθεση των διαφόρων συστατικών της παραγωγής: κεφάλαιο, μηχανές, εργασία. Το αποτέλεσμα δεν είναι πανομοιότυπο με το γερμανικό μοντέλο, αλλά είναι πάνω κάτω εξίσου ολοκληρωτικά μοντέλο κοινωνικής ειρήνης, ή τουλάχιστον σ’ αυτήν την κατεύθυνση τείνει.\nΚαι τώρα ένα σημαντικό ερώτημα που προκύπτει.Όσο οι τρεις μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις δρούσαν σε διεκδικητικό επίπεδο, αυτόνομα συνδικάτα βάσης όπως οι Cobas με σύνθημα την άμεση δράση, είχαν ακόμη λόγο ύπαρξης, καθώς αναπαριστούσαν μια πιθανότητα για την ανάπτυξη ενός πεδίου άμεσης σύγκρουσης, σαμποτάζ και μέγιστης ζημιάς στα αφεντικά. Βασικά, τα αφεντικά, ήταν ακόμη φοβισμένα γνωρίζοντας πως, ακόμα και στα πλαίσια λιγότερο κεντρικών συγκρούσεων, μια τέτοια ζημιά δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Μια τέτοια λειτουργία όμως, χάνει κάθε νόημα πλέον. Στην πραγματικότητα, τώρα που οι μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις αρνούνται να συνεχίσουν τη λογική των διεκδικήσεων, είιναι αδύνατο αυτές να συνεχιστούν από τα μικρά συνδικάτα μόνα τους. Θα κατέληγαν να επιστρατεύουν όλη τη δυναμική τους απλώς και μόνο για να στηρίξουν την απλούστερη πρόταση διεκδικήσεων.\nΑς γίνω όμως πιο σαφής. Αν αυτό που χαρακτήριζε κάποτε αυτές τις μικρές συνδικαλιστικές δομές ήταν οι μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν, καθώς δε διαφοροποιούνται στους σκοπούς, το μόνο που θα μπορέσει να επιβιώσει θα είναι τελικά οι σκοποί (οι σκοποί έναντι της συμμετοχής), επιβεβαιώνοντας δυστυχώς ότι το να κάνεις διεκδικήσεις δεν είναι αρκετό για να είσαι “άκρο-“, και κατά συνέπεια σε αντίθεση με τα τρία βασικά συνδικάτα. Έτσι, αυτα τα μικρά συνδικάτα φαίνονται προορισμένα να αναλάβουν τον πλεονάζοντα και ασθενικό ρόλο των διεκδικητών. Πλεονάζων, καθώς δεν είναι αναγκαίος σ’ αυτή τη φάση της εξέλιξης της οικονομίας ως σύνολο (όπως έξυπνα το κατάλαβαν τα συνδικάτα), και ασθενικός γιατί τα μειοψηφικά και μικρά συνδικάτα (παρ’ όλη την επαναστατική φιλολογία τους) ούτε επιθυμούν, ούτε ειναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν μεθόδους που μπορούν να φτάσουν σε μια δυναμική αποτελεσματική μόνο με την πλάτη των μεγάλων μαζικών συνδικαλιστικων οργανώσεων, παρόλες τις αδυναμίες του. Και κάθε δομή που χάνει κάθε λειτουργία της, ακόμα και την πιο αξιολύπητη, του να τρέχει πίσω απ’ την ουρά ενός άλλου, οδεύει προς την εξαφάνιση.\n[Αυθεντικός τίτλος: Addio alla rivendicazione, στο περιοδικό “Canenero”, no. 11, 20 Γενάρη 1995. Μετάφραση στα αγγλικά: Jean Weir στο “Let’s destroy work, let’s destroy economy”, Elephant Editions, London.]\nΓια την κοινωνική ληστεία\n“Καταδιωγμένοι απ’ τον Νόμο, φόβος και τρόμος για τους πλουσίους, ενώ τα κατορθώματά τους να υμνούνε οι φτωχοί, οι ληστές υπήρξαν από παλιά αντικείμενο μελέτης για τους κοινωνιολόγους και πρώτη ύλη για δημοφιλή άσματα”. Ένα απόσπασμα απ’ το αρχικό κείμενο, που αντίθετα απ’ την αστική-ατομιστική οπτική του ληστή ως κάτι ξεχωριστό (αρνητικά ή θετικά) απ’ το λαό, αναζητά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ κοινωνικής ληστείας και αντιστάσεων. “Έχουμε επίσης έναν δημοφιλές ελληνικό τραγούδι που εξυμνεί τον μύθο των παρανόμων των ορέων (κλέφτικα, απ’ το αρχαίο ελληνικό κλέπτες=ληστές).\nκι εις την καρδιά του χειμωνιού νά μουνα κρασοπούλος.\nΜα πλιό καλά ‘ταν να ‘μουνα αρματωλός και κλέφτης.\nΑρματωλός μέσ’ τα βουνά, και κλέφτης, μέσ’ τους κάμπους\nνα με κοιμάν οι πέρδικες, να μ’ εξυπνάν τ’ αηδόνια,\nκι εις την κορφή της Λιάκουρας να κάνω το σταυρό μου,\nO πλούσιος έχει τα φλουριά, έχει o φτωχός τα γλέντια.\nτο χει καμάρι η λεβεντιά, κι’ ο κλέφτης περηφάνεια.\nΆτυπα ντοκουμέντα του μυθικού μετασχηματισμού του πραγματικού υποκειμένου της κλεφτουριάς. Οι κλέφτες ήταν πολεμιστές των ορέων που πολεμούσαν ενάντια στους τούρκους κυρίαρχους και τους έλληνες που είχαν ξεπουληθεί σ΄ αυτούς: Είναι ληστές που ζουν από λεηλασίες και επιδρομές. Πέραν του σημαντικού ρόλου που έπαιξαν αυτοί οι άνθρωποι στον αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία, είναι σημαντικό να σημειώσουμε εδώ το πώς το θρησκευτικό στοιχείο ενσωματώνεται στον μύθο του κλέφτη, μεταφέροντάς τον σε μια διάσταση που οι συμβατικές κριτικές κατά του εγκλήματος χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Ο Hobsbawm γράφει “Ο κλέφτης είναι ένα άτομο που αρνείται να κάνει πίσω, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών θα δελεαστεί, αργά ή γρήγορα, ευρισκόμενη σε μη-επαναστατικές συνθήκες, να πάρει τον γρήγορο δρόμο του κοινού εγκλήματος που στοχεύει αδιάκριτα τους πλούσιους και τους φτωχούς (με την εξαίρεση ίσως αυτών που είναι ακόμα συνδεδεμένοι με τα χωριά τους), ή ακόμα να γίνουν ρουφιάνοι της αστυνομίας, πληρωμένοι δολοφόνοι των γαιοκτημόνων κλπ…\nΤο αυτόνομο κίνημα των σιδηροδρομικών εργατών του Τορίνο\nΜια συνεισφορά στην απόπειρα ορισμένων σιδηροδρομικών εργατών να οργανώσουν τον αγώνα τους βάσει αυτόνομων εργατικών πυρήνων.\nΗ παρούσα κατάσταση χαρακτηρίζεται από μια συμμαχία μεταξύ εργοδοτών, συνδικάτων και ρεφορμιστικών κομμάτων.\nΟι πρώτοι χρησιμοποιούν τη βοήθεια των κομμάτων και των λεγόμενων αριστερών κομμάτων προκειμένου να συνεχίσουν την εκμετάλλευση, βρίσκοντας έναν τρόπο να κάνουν τους εργάτες να πληρώσουν το τίμημα της οικονομικής κρίσης μέσω της χρηματοδότησης με ένα σεβαστό ποσό των βιομηχάνων από το Κράτος, επιτρέποντάς τους έτσι να τα βγάλουν πέρα για μερικά ακόμη χρόνια. Για να συμπληρωθεί η εικόνα, τα κόμματα της Αριστεράς (με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα) ζητούν από την εργατική τάξη να κάνει θυσίες προκειμένου να σωθεί η εργοδοσία και οι υπηρέτες της.\nΚάτω από αυτές τις συνθήκες μας είναι φανερό ότι το συνδικάτο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όργανο αγώνα.\nΤα τρία κύρια συνδικάτα, SFI, SAUFI και SIUF, συνεργάζονται πρακτικά ξεπουλώντας τους σιδηροδρομικούς εργάτες, σε ένα σχέδιο εξυγείανσης που σημαίνει ένα μεγαλύτερο βάρος εργασίας για τους υπαλλήλους (αύξηση της παραγωγικότητας), για λιγότερα χρήματα (περικοπές μισθών), και μια αύξηση της ανεργίας.\nΑυτοί οι αντεργατικοί στόχοι καλύπτονται από μια δημαγωγία και μια μανιασμένη καταδίκη κάθε ανεξάρτητης πρωτοβουλίας. Καθ αυτόν τον τρόπο, επιδιώκουν να κλείσουν τη συμφωνία που πρότεινε η διεύθυνση, ότι δηλαδή δεν έχει τα χρήματα για αυξήσεις μισθών, κι ότι είναι ανάγκη να αυξηθεί η παραγωγικότητα με τις ώρες εργασίας να παραμείνουν αναλλοίωτες, με το να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της λούφας, και με το να ελέγχονται πιο αποτελεσματικά οι εργάτες μέσω μιας αξιολόγησης των εργασιακών ικανοτήτων τους και μιας ελαστικοποίησης της εργασίας που θα πρέπει να αναδιοργανωθεί.\nΕίναι σαφές ότι θέλουν να τσακίσουν κάθε θέληση για αγώνα, δημιουργώντας μια οικονομική κατάσταση αβάσταχτη για τους περισσότερους, ωθώντας πολλούς να δουλεύουν υπερωρίες, παραχωρώντας στα αφεντικά να τελειοποιήσουν τα όπλα του εκβιασμού τους, μέσω διαδικασιών πρόσληψης που θα διώχνουν αποτελεσματικά όσους κρίνονται ως όχι αρκετά ικανοί ή πειθαρχημένοι (μ’ άλλα λόγια, όσους δε δέχονται να τους χρησιμοποιούν και να βαράνε προσοχές στα αφεντικά). Το αυτόνομο συνδικάτο FISAFS, ανέπτυξε έναν αγώνα σε αντίθεση με τα τρία κύρια συνδικάτα, και ισχυρίζεται ότι είναι αυτόνομο. Το FISAFS προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την οργή και τη δυσαρέσκεια των εργατών προκειμένου να αναδειχθεί μαζικά η κορπορατιστική κι αντιδραστική γραμμή του, κερδίζοντας νέα μέλη. Ο συνδικαλισμός αυτής της λεγόμενης αυτόνομης οργάνωσης είναι ένα τελικό χαρτί για την καθυστέρηση των αυθεντικών δυνατοτήτων των εργατικών αγώνων βάσης, που είναι ιδιαίτερα ισχυρές τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο σκοπός του FISAFS είναι λοιπόν να χειραγωγήσει τους εργάτες σε μια κορπορατιστική λογική λογική, που είναι τόσο απαραίτητη για τους βιομηχάνους, τα πολιτικά κόμματα, την κυβέρνηση και τον καπιταλισμό, προκειμένου να εδραιώσουν την εκμετάλλευση διαχρονικά.\nΤο FISAFS λοιπόν, στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εργοδοτών, δεν μπορεί να κάνει χρήση των μεθόδων αγώνα που χαρακτηρίζουν την ποιότητα της εργατικής αυτονομίας. Σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων και συμμαχιών, καθίσταται αδύνατο για το FISAFS να διαφοροποιηθεί από τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις που βρίσκονται σε αντίθεση με τις τρεις κύριες πλειοψηφικές συνδικαλιστικές οργανώσεις (για παράδειγμα, το USFI-CISNAL).\nΗ πραγματική προλεταριακή αυτονομία είναι η μόνη πιθανή διέξοδος για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στους εργοδότες και τους λακέδες τους. Για να φτάσουμε εκεί όμως, είναι απαραίτητο να αρχίσουμε να σχηματίζουμε Αυτόνομους Εργατικούς Πυρήνες. Αυτοί οι πυρήνες, όπως αυτοί που θέλουμε να δημιουργήσουμε μεταξύ των εργατών του Τορίνο, γεννιούνται μέσα από μια συγκεκριμένη παραγωγική πραγματικότητα, και θα έπρεπε να θεωρούν εαυτούς ένα διαρκές σημείο αναφοράς για την πραγματικότητα κι έξω απ’ αυτήν, στους χώρους που ζούμε, στο δρόμο, στα σχολεία και ούτω καθεξής, τραβώντας τους χώρους αυτούς στον αγώνα.\nΞεκινώντας από μια σαφή αντίληψη της προλεταριακής αυτονομίας, αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά δυο κινδύνους έμφυτους στις διαχωρισμένες ή συνδικαλιστικές μεθόδους αγώνα.\n1. Τη γραφειοκρατικοποίηση της υποδομής\n2. Την τάση προς μια κορπορατιστική αντίληψη του αγώνα.\nΟι αυτόνομοι εργατικοί πυρήνες οργανώνονται ανεξάρτητα από τα πολιτικά κόμματα και συνδικάτα, προκειμένου να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τον εργάτη ως άνθρωπο. Οι προοπτικές τους οργάνωσης και αγώνα, έχουν υπόψι τη διπλή αναγκαιότητα της διεξαγωγής της σύγκρουσης τόσο σε επίπεδο παραγωγής (στους μισθούς, τις συμφωνίες κλπ), όσο και σε επίπεδο καθημερινής ζωής του κάθε εργαζομένου (οι κίνδυνοι στην εργασία του, η αποξένωση, η αναγκαιότητα των δεσμών μεταξύ γειτονιάς, χώρου εργασίας, σχολείου κλπ).\nΗ αυτονομία είναι λοιπόν μια επανεξέταση του ανθρώπινου στον εργάτη, με μια καθαρή ματιά του αγώνα του αγώνα προς τη διασφάλιση των συνθηκών που διέπουν την εργασία και την ίδια τη ζωή.\nΟ αυτόνομος εργατικός πυρήνας\nΠρόκειται για μια οργανωτική μορφή που επιθυμεί να διαχωριστεί από τα συνδικάτα, καθώς και την αυτόνομη εκδοχή τους. Η αυτονομία τους βασίζεται σε μια αντι-γραφειοκρατική υποδομή. Βασίζεται στην ανυπαρξία μόνιμων εξουσιοδοτημένων εκπροσώπων και επαγγελματικών στελεχών. Όλοι οι εργάτες δεσμεύονται στον αγώνα ενάντια στα αφεντικά και τους λακέδες τους. Αυτή η δέσμευση στον αγώνα είναι διαρκής και δεν περιορίζεται στις μέρες των απεργιών, όπως καθορίζονται από τα συνδικάτα. Κάθε στοιχείο των αυτόνομων εργατικών πυρήνων θεωρεί εαυτόν σε διαρκή πάλη ενάντια στην εργοδοσία και τους λακέδες της, με τον ίδιο τρόπο που αυτοί βρίσκονται σε διαρκή πάλη ενάντια στους εργάτες, στην προσπάθειά τους να διαιωνίσουν την εκμετάλλευση. Ο αυτόνομος εργατικός πυρήνας, δε σχετίζεται με τη συνδικαλιστική ιδεολογία και πρακτική, ενώ η σαφής θέση του ενάντια στην εργοδοσία τον καθιστά ξεκάθαρο και αναμφίβολο εργαλείο που οι εργάτες οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει για τη χειραφέτησή τους. Οι δράσεις προπαγάνδας και αγώνα οργανώνονται σύμφωνα με την εκπλήρωση ρητών στόχων, και η επιλογή των μέσων για τη διεξαγωγή του αγώνα, προσδιορίζεται και διασαφηνίζεται από τον ίδιο τον πυρήνα. το να γίνουν μέρος του αυτόνομου εργατικού πυρήνα, είναι το λογικό βήμα για όλους όσους αντιλαμβάνονται ότι έχουν προδοθεί από τις διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις και που επιθυμούν να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην εργοδοσία και το Κράτος, διευρύνοντάς τον σε μια προοπτική ολότελα διαφορετική απ’ αυτή της συνδικαλιστικής εξουσίας.\nΗ καταστολή που θέτουν σε εφαρμογή τα αφεντικά με τη βοήθεια των λακέδων τους είναι διαρκής. Εξασκείται πάνω μας με πολλούς τρόπους: Μειώνοντας δραστικά την αγοραστική δύναμη των μισθών μας εξαφανίζοντας τις αυξήσεις που κερδίζουμε, αρνούμενοι κάθε νόμιμη αύξηση, ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους προκειμένου να μη προσλάβουν παραπάνω προσωπικό, αυξάνοντας έτσι τους κινδύνους ατυχήματος, εκμηδενίζοντας τους αγώνες μας μέσα απ’ τη συνδικαλιστική πολιτική της επαναφομοίωσής τους. Αυτή η καταστολή πρέπει να καταπολεμηθεί με έναν εξίσου διαρκή αγώνα.Διαρκής καταστολή-Διαρκής αγώνας. Οι σύντροφοι που απαρτίζουν τον αυτόνομο εργατικό πυρήνα, πρέπει να επεξεργάζονται μια σαφή ιδέα για τον προσανατολισμό που θα ‘πρεπε να πάρει ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση. Η εργοδοσία χτυπά τον εργαζόμενο ως μέρος ενός όλου (της παραγωγικής δύναμης), όταν λοιπόν τον χτυπά ως σιδηροδρομικό εργάτη, η εταιρία προσαρμόζει την εκμετάλλευσή της στις γενικότερες συνθήκες παραγωγής. Γι’ αυτόν το λόγο, ένας διαχωρισμένος και κορπορατιστικός αγώνας δεν αποδίδει. Η μέθοδος της εργατικής αυτονομίας βασίζεται στην εξαγωγή του αγώνα, ακόμα κι αν τα άμεσα αποτελέσματα (οικονομικά και συνθήκες εργασίας) παραμένουν εντός του τομέα της παραγωγής. Η μέθοδος λοιπόν είναι αυτή της διαρκούς σύγκρουσης και της μεταφοράς του αγώνα και έξω από τον χώρο εργασίας. Οι στόχοι που πρέπει να προσεγγιστούν έξω απ’τον χώρο εργασίας είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι χρήστες του σιδηροδρόμου, και ιδιαίτερα οι κάτοικοι της περιοχής που πρέπει διαρκώς να ενημερώνονται για την εξέλιξη της σύγκρουσης στο εσωτερικό της εταιρίας. Το ίδιο ισχύει και για άλλους τομείς της παραγωγής, κοντινούς σ’ αυτόν των σιδηροδρόμων (οι υπηρεσίες των αεροδρομίων, οι ταχυδρομικοί, υπάλληλοι τηλεφωνικών κέντρων, και κάθε σχετική υπηρεσία). Εδώ έγκειται η τεράστια σημασία της πληροφόρησης για την αυτόνομη οργάνωση του αγώνα. Προφανώς, στο ξεκίνημα, τα διαθέσιμα μέσα γι’ αυτήν την μέθοδο αγώνα θα είναι ανεπαρκή σε σύγκριση μ’ αυτά των μεγάλων συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών. Ωστόσο, ακόμα κι αν χρειάζεται να καταφύγουμε στα φωτοτυπημένα φυλλάδια, αυτό που μετράει είναι το να δουλεύουμε προς τη σωστή κατεύθυνση, με το να παρεμβαίνουμε διαρκώς ανάμεσα στους χρήστες που οφείλουμε τελικά να ευαισθητοποιήσουμε προς τον αγώνα των σιδηροδρομικών γενικά, και προς την προοπτική μας.\nΤο ίδιο ισχύει και για τους συγγενείς τομείς με τους οποίους είναι αναγκαίο να κρατάμε επαφή, ενισχύοντας, όπου είναι εφικτό, τη δημιουργία άλλων αυτόνομων πυρήνων, οι οποίοι μπορούν να διεξάγουν μια τέτοιου είδους δουλειά. Σε μια τέτοια προοπτική, μια απεργία διατηρεί την ισχύ της ως μέσο αγώνα, αλλά πρέπει να την αντιμετωπίζουμε κριτικά, κι όχι ως ένα επίσημο μέσο που αυτόματα θέτει σε κίνηση τη σύγκρουση όποτε το αποφασίσει η συνδικαλιστική ηγεσία. Η (επίσημη) απεργία με μια τέτοια έννοια, μπορεί να γίνει ένα εργαλείο αποσυμπίεσης μιας κατάστασης σύγκρουσης, χρήσιμο ως τέτοιο στην εργοδοσία και σε όλους όσους έχουν συμφέρον να εξαφανίσουν κάθε συνεκτικό αγώνα. Ένα άλλο στοιχείο ενάντια στην (επίσημη) απεργία ως μέσο αγώνα, είναι το γεγονός ότι πρόκειται για ένα “διάλειμμα” για το οποίο ο αντίπαλος πάντοτε προειδοποιείται εκ των προτέρων, ώστε να μπορεί να διευθετήσει ανάλογα την κατάσταση (για παράδειγμα, με το να μειώνει το προσωπικό στα τραίνα που μεταφέρουν προϊόντα, ενισχύοντας τα τραίνα για το κοινό). Υπάρχουν εναλλακτικά μέσα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη διάρκεια μιας απεργίας, ή στη θέση της, που επιτίθενται στην παραγωγή της εταιρίας άμεσα και συνιστούν μια πρώτης τάξεως απειλή. Στη διάρκεια μιας απεργίας, η τεχνική διαδικασία κανονίζεται στα meetings των συνδικάτων. Αν ρίξουμε μια ματιά στα πρακτικά τους, θα μείνουμε έκπληκτοι από τη λεπτομερή μέριμνά τους να αποφευχθεί κάθε παραγωγική ζημιά στην εταιρία. Απ’ την άλλη όμως, τί κάνει η εταιρία για να μειώσει την εκμετάλλευση των εργαζομένων; Όλες αυτές οι προλήψεις μειώνουν τελικά την αποτελεσματικότητα της απεργίας ως μέσο επίθεσης ενάντια στ’ αφεντικά, με υπέυθυνα τα νομιμόφρονα και συντηρητικά συνδικάτα. Στη σκληρή και διαρκή καταστολή, πρέπει να αντιτάξουμε έναν αγώνα χωρίς ημίμετρα και προειδοποιήσεις: σκληρός και διαρκής αγώνας. Η επιλογή των μέσων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σ’ έναν συγκεκριμένο αγώνα, και ο βασικός προσανατολισμός του που πρέπει να διαδίδεται διαρκώς προς τα έξω, αποφασίζεται από τους συμμετέχοντες στον αυτόνομο εργατικό πυρήνα, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται σε τακτικές συναντήσεις.\nΗ συνεκτική ανάπτυξη του αγώνα πρέπει να εκτιμάται από καιρό σε καιρό, υπό το φως της αντικειμενική κατάστασης, και να μη χρησιμοποιείται σαν έδαφος για αόριστες κι αυθαίρετες ιδεολογικές δομές. Οι αυξήσεις στους μισθούς είναι ένα απ’ τα πιο σημαντικά σημεία του αγώνα, καθώς επιτρέπουν στον εργάτη μεγαλύτερη άνεση για να αντισταθεί και δυνατότητα να συμμετάσχει σε άλλες μάχες εξίσου σημαντικές για την ύπαρξή του. Αυτή η μάχη δεν είναι αναγκαστικά ο κύριος στόχος του αυτόνομου εργατικού πυρήνα, αλλά, για προφανείς λόγους δεν μπορεί να αφεθεί σε δεύτερη μοίρα. Ο αγώνας για μια διαφορετική οργάνωση της εργασίας είναι αναμφίβολα πολύ πιο ενδιαφέρων, καθώς έμμεσα ενισχύει τον πραγματικό μισθό με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να παρθεί πίσω απ’ τους μηχανισμούς της υποτίμησης. Αυτές οι έμμεσες αυξήσεις των μισθών είναι εργαλεία τεράστιας αξίας στη διάρκεια της σύγκρουσης. Μια μείωση των ωρών εργασίας, μια γενική άρνηση της ελαστικότητας ή της ανάληψης παραπάνω καθηκόντων, μια κάλυψη όλου του προσωπικού, μια βελτίωση των συνθηκών εργασίας, μια ρύθμιση των κανονισμών και των ωραρίων των οδηγών, των ελεγκτών κλπ, η βελτίωση των εγκαταστάσεων, των βοηθητικών υποδομών κλπ είναι όλα στοιχεία που βελτιώνουν τις γενικές συνθήκες ενός σιδηροδρομικού εργάτη και μπορούν να αποτελέσουν μέρος του πραγματικού μισθού ο οποίος είναι σήμερα πολύ χαμηλότερος απ’ το ποσό που αναγράφει η πληρωμή του.\nΗ βασική προοπτική πάνω στην οποία μπορεί να σχεδιαστεί ένας μακροχρόνιος αγώνας θα μπορούσε να είναι αυτή του ελέγχου της επιχείρησης από την εργατική βάση της, με την έξοδο προοδευτικά των αφεντικών και των επιστατών-τσιρακιών τους που βρίσκονται σε εξασφαλισμένες θέσεις με την έγκριση των συνδικάτων. Καθ αυτόν τον τρόπο, θα δινόταν ένα παράδειγμα μέσω μιας σειράς προτάσεων αναδιοργάνωσης της διεύθυνσης, και με την οργανωτική ικανότητα των εργαζομένων, αποκηρύσσοντας του υπεύθυνους για τις παρούσες υποβαθμισμένες υπηρεσίες με κόστος του επιβατικού κοινού και του κάθε εμπλεκόμενου. Πρέπει να ερμηνευτεί η προβληματική κατάσταση των αγώνων των συνδικάτων και η ανάγκη τους να συνεργάζονται με την επιχείριση, η αδυναμία τους για οποιαδήποτε αλλαγή στο κοντινό μέλλον, και μια επιστροφή στην αγώνα της βάσης. Αγώνας ενάντια στις συνδικαλιστικές δομές και τους γραφειοκράτες, κι όχι ενάντια στα μέλη των συνδικάτων. Η τελική προοπτική μας είναι λοιπόν αυτή μιας αυτόνομης διεύθυνσης του αγώνα μας, τόσο στην μάχη των μισθών και των συνθηκών εργασίας, όσο και προοδευτικά για τον έλεγχο της διεύθυνσης συνολικά. Ξεκάθαρα, αυτή η αυτονομία του αγώνα μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσα από μια έγκυρη κριτική της θέσης των συνδικάτων ως συνεργάτες της εργοδοσίας.\nΟ αυτόνομος εργατικός πυρήνας είναι ένα εργαλείο αγώνα για την υπεράσπιση των σιδηροδρομικών εργατών που επιθυμούν να διεξάγουν έναν αυτόνομο αγώνα. Για το λόγο αυτό, αρνείται την εκπροσώπηση των συνδικάτων και καταγγέλει την ενσωμάτωσή τους στο σύστημα.\nΣτη βάση της Αυτονομίας, ο αυτόνομος εργατικός πυρήνας πραγματώνει την ανάγκη για διαρκή σύγκρουση με την πραγματικότητα της παραγωγής, και την ανάγκη για εξαγωγή των ουσιαστικών χαρακτηριστικών του αγώνα και έξω απ’ τους χώρους εργασίας. Οι στόχοι αυτής της επικοινωνίας με το εξωτερικό, είναι οι χρήστες των σιδηροδρομικών υπηρεσιών και οι συγγενείς παραγωγικοί τομείς. Οι αναγκαίες μέθοδοι για την πραγματοποίηση της υπεράσπισης των συμμετεχόντων και κατ’ επέκτασι ολόκληρης της παραγωγικής συλλογικότητας, επιλέγονται σε αρμονία με τις αρχές της αυτονομίας του αγώνα και της διαρκούς σύγκρουσης. Η αποτελεσματικότητα της κάθε απεργίας θα πρέπει να εξετάζεται κριτικά, και να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην αναζήτηση κι άλλων αποτελεσματικών μορφών πάλης, που δεν ελέγχονται τόσο εύκολα από την επιχείρηση. Η προοπτική του αυτόνομου εργατικού πυρήνα είναι διαρκής, τείνει στην αύξηση των μισθών και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, με σκοπό την υπεράσπιση των πραγματικών μισθών που είναι η βάση για κάθε συνεκτική δυνατότητα του αγώνα των εργαζομένων.\n← Μετά τον σεισμό στη Χιλη… → Αδυναμίες και περιορισμοί της Ισπανικής Επανάστασης – Deirdre Hogan


Ότι η δημοσιογραφία – και δη η αθλητική – στην Ελλάδα δεν διάγει και τις καλύτερες μέρες της, είναι μάλλον κοινό μυστικό. Η καθημερινή ενημέρωση – πληροφόρηση δεν έχει καμία απολύτως διαφορά από την παραγωγή και εμπορία σανού, σαν αυτό που προορίζεται για τα πρόβατα. Το ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η παροχή γίνεται δωρεάν, ουδόλως αλλάζει το νόημα της παραπάνω μεταφοράς.\nΓια κάποιον λόγο που μόνο εκείνοι γνωρίζουν, όλοι αυτοί οι σανοπώλες της ενημέρωσης θεωρούν ότι απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε αναγνώστες – πρόβατα. Ίσως αυτό να δείχνουν οι περιβόητες «μετρήσεις» και «δημοσκοπήσεις» τους που σκορπούν γέλιο με τον αυθορμητισμό και την εγκυρότητά τους.\nΤη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του συμπαθούς κλάδους των σανοπωλών τη γνωρίζετε ήδη. Κι αν όμως κάποιο μέλος σας έχει ξεφύγει, μπορείτε πολύ εύκολα να το εντοπίσετε. Η τεχνική που θα σας προτείνουμε είναι αλάνθαστη: αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία, ζητήστε την άποψή του για την κεντρική διαχείριση σε διάφορα αθλήματα. Και για να μην του αφήσετε κανένα περιθώριο, βάλτε στην κουβέντα τον Ολυμπιακό…\nΤότε είναι που θα διαπιστώσετε πως οι αυθόρμητες απόψεις του διαμορφώνονται ανάλογα με τη στάση των Ερυθρόλευκων. Διαφωνούν για κεντρική διαχείριση π.χ. στο ποδόσφαιρο οι άνθρωποι του Ολυμπιακού αλλά τη θέλουν αυτοί του ΠΑΟΚ; Βόμβα στα θεμέλια της κεντρικής διαχείρισης ο Ολυμπιακός που σκέφτεται πάντα μόνο την πάρτη του. Συμφωνεί ο Ολυμπιακός να ενταχθεί στην κεντρική διαχείριση κάποιου άλλου αθλήματος, αλλά διαφωνεί ο Παναθηναϊκός; Δικαιολογημένη αντίδραση στα ψίχουλα που δίνει το τάδε κανάλι…\nΟ Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός αποσύρεται, λέει, από την κεντρική διαχείριση. Έτσι, στα καλά καθούμενα. Αυτό τουλάχιστον επιχείρησαν να περάσουν στους αναγνώστες τους οι σανοπώλες της ενημέρωσης. Ότι ξαφνικά οι Πράσινοι αποφάσισαν πως είναι λίγα τα λεφτά της ΕΡΤ και θα παίξουν μπάλα μόνοι τους. Εννοείται όμως ότι υπάρχει παρασκήνιο πίσω από αυτή την απόφαση. Και εννοείται ότι σχετίζεται με τον Ολυμπιακό…\nΜέσα στις επόμενες μέρες θα ανακοινωθεί η συμφωνία της ΚΑΕ Ολυμπιακός με την ΕΡΤ. Τα χρήματα που θα πάρουν οι Ερυθρόλευκοι θα είναι πολύ καλά, προφανώς περισσότερα απ’ οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Basket League. Για οποιονδήποτε μη λοβοτομημένο φίλαθλο πρόκειται για μια αυτονόητη εξέλιξη. Μια ματιά στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος αλλά και της Euroleague αρκεί για να πείσει ακόμα και τον πιο φανατικό αναγνώστη των σανοπωλών ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται αυτή τη στιγμή πολλά σκαλιά πάνω από τον Παναθηναϊκό.\nΩπ, Παναθηναϊκός είπαμε; Ναι, δεν ήταν τυχαία η αναφορά στους Πράσινους. Και είναι προφανές ότι πίσω από την «ξαφνική» απόφαση του Ερασιτέχνη ΠΑΟ βρίσκεται ο μπασκετικός. Έτσι κι αλλιώς, ο ίδιος άνθρωπος κινεί τα νήματα και στα δυο τμήματα. Ξέρω ότι σοκάρεστε, όμως πρέπει κάποιος να το πει και στους σανοπώλες της ενημέρωσης. Ένα καπρίτσιο λοιπόν φέρνει τον Ερασιτέχνη ΠΑΟ εκτός κεντρικής διαχείρισης. Και να δούμε ποιο κανάλι θα του δώσει έστω και τα μισά χρήματα από αυτά που θα έπαιρνε από την ΕΡΤ…