ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΖΩΗ: Οκτωβρίου 2019\nΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '60\nΠως ερμηνεύεται ο κόσμος από τους Έλληνες ζωγράφους της δεκαετίας του '60 μετά το αίτημα της Ελληνικότητας της δεκαετίας του ‘30. Ξένες επιρροές, τάσεις, σχολές, κινήματα, ως προς τη θεματολογία, τη γλώσσα, και κυρίως το νόημα.\nΓια τον γάλλο συμβολιστή - ποιητή Arthur Rimbaud, «Η μεταμόρφωση του κόσμου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ερμηνεία του». Πώς ερμηνεύεται λοιπόν αυτός ο κόσμος εικαστικά την εποχή που εξετάζουμε; Η τέχνη είναι μια παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας που ερμηνεύει τον κόσμο, τον προσδιορίζει, τον πλάθει για λογαριασμό των «αναγνωστών» της; Όπως εύστοχα σημειώνει ο ιστορικός τέχνης Στεφανίδης, «Το ωραίο τελικά, συμπλέει με ότι θεωρεί ωραίο η εκάστοτε εξουσία» (Βλέπε στο βιβλίο για τον Βλάση Κανιάρη, Γενέθλιον, έκδοση Μουσείου Μπενάκη που το επιμελήθηκε ο Μ. Στεφανίδης) . Όμως η τέχνη εξορισμού, δεν έχει και την ευθύνη μέσα από τη διαδικασία δράσης-αντίδρασης να αναστέλλει και να καθορίζει την εξουσία, στον βαθμό που της αναλογεί;\nΠάλι κατά τον Στεφανίδη (στο ίδιο βιβλίο) «Η τέχνη είναι ένα «προϊόν» που παράγεται από «αριστερούς» και καταναλώνεται από «δεξιούς». Έτσι είναι, αν «αριστερούς» εννοούμε αυτούς που κάνοντας τέχνη προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα τους την ευαισθησία με το θάρρος τους και «δεξιούς» αυτούς που αδιαφορούν ή αποστρέφονται να το κάνουν αυτό από μόνοι τους για τον εαυτό τους, το θέλουν όμως έτοιμο. Στους πρώτους, η ευαισθησία φαίνεται να καταλαμβάνει μεγαλύτερο χώρο μέσα τους από το θάρρος, και το αντίθετο στους δεύτερους. Η ευαισθησία συγκεντρώνει, εμβαθύνει και πλαταίνει την ύπαρξη, το θάρρος την εκτοξεύει. Τελικά η ισορροπία θάρρους και ευαισθησίας φαίνεται να συντελείται έξω από τον εαυτό και των δύο πλευρών, των δυο ψυχισμών: Στον κοινωνικό «συνεταιρισμό» τους: Οι «αριστεροί» παράγουν τέχνη με την ευαισθησία τους και οι «δεξιοί» την καταναλώνουν με αντίτιμο το παράγωγο του θάρρους τους, το χρήμα.\nΕίναι και αυτή μια επίτευξη ισορροπίας και έχει την αξία της.\nΌμως έτσι, και οι δυο πλευρές φαίνονται εξαγορασμένες, αν όχι απευθείας ως προς τον εαυτό τους, τουλάχιστον ως προς εκείνη την μεγάλη μερίδα του κόσμου που δεν είναι προικισμένη ούτε με την μεγάλη ευαισθησία, ούτε με το μεγάλο θάρρος για να πάρει μέρος, να έχει κάτι ανταλλάξιμο, σ έναν τέτοιο «διακανονισμό». Και ξέρουμε πως, αυτοί όλοι εκεί έξω και πέρα από μας, είναι πρώτα απ όλα «σάρκα από την σάρκα μας». Και μετά, είναι τόσοι πολλοί για να μπορεί να μένουν απέξω χωρίς συνέπειες στον πολιτισμό μας. Ο Χίτλερ αποκλείστηκε από την ακαδημία τέχνης και έγινε ότι έγινε. Κάθε αποκλεισμός έχει τις επιπτώσεις του. Από κάπου πρέπει να πιάσουμε την άκρη αυτού του νήματος αλλά από που; Στην ευαισθησία μας δεν ταιριάζει η βία και ο σεβασμός απαιτεί θυσίες! Πώς το επιχειρούν αυτό, πού το κατευθύνουν και πόσο κοντά σ αυτό το στόχο βρέθηκαν οι Έλληνες καλλιτέχνες, μετά το αίτημα της Ελληνικότητας του ’30; Ποίοι ήταν, τι ήθελαν να πουν, ποιά ήταν η «γραφή» τους και ποίοι οι αναγνώστες αυτής της «γραφής»;\nΓενικά η τέχνη δεν έχει έναν ενιαίο τρόπο γραφής χρονικά, τοπικά και προσωπικά, δηλαδή ένα ορισμένο και συγκεκριμένο αλφάβητο. Δείχνει να είναι η ίδια η τέχνη το αλφάβητο - πολλές φορές ταυτίζεται το έργο με το σχηματισμό του. Διαφορετικό αλφάβητο σε κάθε γραφή της. Αυτή η εξορισμού ελευθερία στην έκφραση από μόνη της, φαίνεται να είναι μια δυσκολία που την περιορίζει σαν ανάγνωση στο μη εξοικειωμένο την κάθε φορά κοινό. Την περιορίζει στο στόχο της να προβληματίσει δημιουργικά, να διδάξει μέσω της συγκίνησης, να ελκύσει σε ανώτερες αισθητικά πνευματικές σφαίρες. Προσωπικά, η νεότερη τέχνη και όπως προχωράει προς τις μέρες μας, σε σπάνιες περιπτώσεις μου είναι ελκυστική στην απαίδευτη ίσως αισθητική του βλέμματος, της καρδιάς και του νου μου. Επωφελήθηκα λοιπόν από την ευκαιρία να κάνω αυτή την ερευνητική εργασία με σκοπό εμβαθύνοντας σε αυτήν, να αμβλύνω τους περιορισμούς μου όσον αφορά το διαφορετικό από μένα, την άλλη τέχνη την διαφορετική.\nΤο ’28 με την επιστροφή του Βενιζέλου, η κυβέρνηση θέλει τον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας προσαρμοσμένη όμως στις ανάγκες της «καθ’ ημάς ανατολής». Προκύπτει μια εθνική «σχολή», με μπροστάρη τον Παρθένη. Είναι η γενιά που στρέφει το ενδιαφέρον της και στο Παρίσι. Κάποιοι έλληνες καλλιτέχνες που σπούδαζαν εκεί, τελειώνοντας άρχιζαν να επιστρέφουν κουβαλώντας μαζί τους τις νέες τάσεις. Αλλάζει η ηγεσία των ακαδημαϊκών και συντηρητικών καθηγητών της ΑΣΚΤ και εισάγεται το φιλελεύθερο πνεύμα στο «άβατο» του συντηρητισμού.\nΠαράλληλα με το κυβερνητικό πρόγραμμα, δημιουργούνται αίθουσες τέχνης, όπως το Βυζαντινό Μουσείο (1930), με έμφαση στη λαϊκή θρησκευτική τέχνη και το Μουσείο Μπενάκη (1931). Ιδρύονται λαογραφικοί σύλλογοι. Οι κορυφαίοι ζωγράφοι της γενιάς του ’30, ήταν ο Κόντογλου (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ) και ο Παρθένης (δάσκαλοι και εμπνευστές) ο Τσαρούχης (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ) , Χατζηκυριάκος Γκίκας (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ), Εγγονόπουλος (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ , Μόραλης και πολλοί άλλοι.\nΑΦΑΙΡΕΣΗ: Αναγκαιότητα για την συνέχεια της τέχνης μέσω της ελευθερίας. Ιστορική διαδρομή.\nΣτη ζωγραφική, αρχικά καταλαβαίναμε ότι έπρεπε να αποδώσουμε με ακρίβεια το αντικείμενο, αυτό που βλέπαμε. Δεν είχαμε υπολογίσει τη διαφορετική ματιά και θέση του καθένα μας σαν γραφή και σαν ανάγνωση. Επακολούθησαν δεδομένοι κανόνες, αξίες και δεδομένα ιδεώδη για την αισθητική της τέχνης. Με την αφαίρεση όλα αυτά τα ξεχνάμε. Καταργείται η μίμηση, η αντιγραφή του αντικειμένου, η εικόνα θεωρείται το «μέσον» και όχι το «αποτέλεσμα», το οποίο το αντιλαμβανόμαστε σαν «δράση». Είναι μια ελευθερία, ένας δρόμος συνεχώς ανοιχτός με συμφωνίες και αντιφάσεις, που εκφράζονται και στη σημερινή τέχνη. Η τέχνη, όπως ακριβώς γίνεται και με τη γλώσσα, όχι μόνο περιέχει, αποδίδει, μεταφέρει έννοιες αλλά τις σχηματίζει επίσης.\nΚαντίσκυ, πρώτη αφηρημένη ακουαρέλα, 1910\nΗ αφαίρεση ξεκίνησε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική 50 χρόνια πριν πρωτοεμφανιστεί στην Ελλάδα. Πατέρας της αφαίρεσης ο Καντίσκυ (1866-1944) (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ) με τη πρώτη του αφηρημένη ακουαρέλα το 1910 και που συμπληρώνοντας την κίνηση του, γράφει σχετικά δυο εξαιρετικά βιβλία: «Το πνευματικό στοιχείο στη τέχνη»-(1910) και το «Σημείο και γραμμή σε σχέση με την επιφάνεια»- (1926). «Τα πλαστικά σχήματα αφυπνίζουν τον θεατή, με καταλύτη τη συγκίνηση που διεγείρει» κατά τον Καντίσκυ.\nΔιαβάζοντας, μελετώντας τον Πλάτωνα, τον δημιουργό θεωρίας των Ιδεών (Φίληβος 51β) ο Καντίσκυ ανακαλύπτει πως «ο Πλάτωνας οραματίστηκε την γεωμετρική αφαίρεση, την τέχνη που θα στηριζόταν η απόλυτη ομορφιά των γεωμετρικών σχημάτων». Αλλά και ο Αριστοτέλης («Ποιητική» - 1448β17) εξίσου με τον Πλάτωνα είχε κατά έναν τρόπο και άμεσα προφητεύσει την ανεικονική τέχνη δίνοντας ορισμό της τέχνης χωρίς αντικείμενο. (Πληροφορίες από το βιβλίο «Εθνική Πινακοθήκη» Αλέξανδρου Σούτσου).\nΣτην Ελλάδα, μπήκαμε στην αφαίρεση, όταν οι κληρονόμοι και επίγονοι της γενιάς του ’30, οδήγησαν τον ελληνοκεντρικό μοντερνισμό στον κορεσμό, την εκλαΐκευση του και τελικά στην εξάντληση του. Έτσι ωρίμασε η στιγμή, ήρθε η ώρα για την μεγάλη τομή, την αφαίρεση. Από το ’30 και μετά παρατηρούνται όλο και πιο προωθημένες αναζητήσεις. Με την αφαίρεση εκφράστηκε η αντίθεση των εκπροσώπων της γενιάς του ΄60 με του ΄30. Κυρίως όμως η διαφορά λειτούργησε στο σπάσιμο των σχημάτων που είχαν επιβληθεί στις μορφές αλλά και στις πηγές της ελληνικής τέχνης. Ωστόσο, οι καλλιτέχνες του ’60 συνδέονται με τη γενιά του ’30, είτε σαν θέση, είτε σαν αντίθεση.\nΤη δεκαετία του ΄60 είναι ακριβώς η στιγμή που οι έλληνες καλλιτέχνες κάνουν την τομή στη τέχνη με την αφαίρεση. Με μιαν ωριμότητα πια, έρχονται σε ρήξη με τα κατάλοιπα των μεταπολεμικών «πατεράδων» τους, της γενιάς του ελληνοκεντρικού μοντερνισμού και αθόρυβα συγχρονίζονται με τις εξελίξεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Η γενικότερη τάση των αφαιρετικών ρευμάτων στην Ελλάδα, είναι εξπρεσιονιστική όπως και στο εξωτερικό και αποτελεί περισσότερο από μιαν αλλαγή μορφών, μιαν αλλαγή πνεύματος.\nΑπό την άλλη, στη δεκαετία του ’50, στη Γαλλία εκδηλωνόταν η Λυρική αφαίρεση και στην Αμερική ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός με τη χειρονομία της δράσης. Στην Ελλάδα (μετά τον εμφύλιο) οι καλλιτέχνες προβαίνουν σε αντίστοιχους πειραματισμούς. Η πρώτη φάση της αφαίρεσης έγινε με ελληνικά χαρακτηριστικά παράδοσης και αναζητήσεις και η δεύτερη το ΄60 όταν οι έλληνες ερχόμενοι από το εξωτερικό έφεραν στοιχεία του τόπου που βρέθηκαν. Συνολικά, τοποθετούνται διεθνώς και διακρίνονται χρωματικά από τα ξένα έργα σαν πρότυπα. Στον Mondrian το χρώμα λειτουργεί περισσότερο σαν έννοια παρά σαν αίσθηση. Λειτουργεί σαν αυτοδύναμο στοιχείο. Αυτή η αντίληψη όμως δεν πέρασε στην Ελλάδα.. Το τολμούν κάποιοι ζωγράφοι που ξεκίνησαν την σταδιοδρομία τους μέσα στο ΄30. Είναι ο Α. Κοντόπουλος πρώτος εισηγητής της αφαίρεσης στην Ελλάδα, (1905-΄75), ο Γ. Σπυρόπουλος (1912-1990), ο Χρ. Λεφάκης (1906-΄69),Τάκης Μάρθας (1905-΄65) κ. α. όπως και ζωγράφοι της ελληνικής διασποράς σαν τον Θ. Στάμο (1922-΄97) που πρωταγωνίστησε και αυτός στον αμερικανικό αφηρημένο εξπρεσιονισμό.\nΤο ’60 έρχεται και η βράβευση του Σπυρόπουλου στην Μπιενάλε της Βενετίας με το βραβείο Ουνέσκο, που κατακυρώνει την αφαίρεση σε καλλιτέχνες και κοινό. Με την αίσθηση του Ελληνικού φωτός αυτή μπαίνει στους διεθνώς αναγνωρισμένους ζωγράφους της αφηρημένης τέχνης. Στον χώρο της αφαίρεσης έρχεται και η μετά θάνατον αναγνώριση του έργου του Παπαλουκά. Οι νέες αυτές αντιλήψεις της τέχνης ενισχύονται από νέα ονόματα Ελλήνων αναγνωρισμένα στο εξωτερικό που επαναπατρίζονται. Οργανώνονται εκθέσεις του Καρά, Κοντού, Τσόκλη, Γουναρίδη που επέστρεψαν από το Παρίσι. Ο ένας τολμηρότερος από τον άλλο προωθούν την αφαίρεση και προσελκύουν νεότερους και παλαιότερους καλλιτέχνες. Ο Κοκκινίδης, ο Θεοφυλακτόπουλος, ο Καράς, ο Πρέκας, Μυταράς, Κυπραίος, Ξαγοράκης, προσχωρούν στον χώρο της αφαιρετικής τέχνης.\nΤαυτόχρονα στα μεγάλα αστικά κέντρα η ζωή αλλάζει. Η Αθήνα μεγαλώνει μέσω της αστυφιλίας που δημιουργεί νέα «στελέχωση» της βάσης της κοινωνίας. Έχει την ευχέρεια να διακρίνεται μια νέα καλλιεργημένη κοινωνική τάξη που τώρα έχει τον χρόνο και κάποια οικονομική δυνατότητα για να μπορεί να εκδηλώνει το ενδιαφέρον της για την τέχνη και πρακτικά. Έτσι αναπτύσσεται φιλότεχνο κοινό. Η αφαίρεση βοηθά σε αυτό με την αναζήτηση πρωτοπορίας. Αυτές οι κοινωνικές αλλαγές επηρεάζουν τα πολιτικά γεγονότα που με τη σειρά τους αλλάζουν την στάση του ίδιου αυτού κοινού απέναντι στην αφαίρεση και προχωρεί η πολιτικοποίηση της τέχνης.\nΕξπρεσιονισμός – υπερρεαλισμός\nΜπουζιάνης "Ο θείος" 1949, λάδι σε κόντρα πλακέ\nΌταν η αφαίρεση κατέδειξε την αυτονομία της γλώσσας της τέχνης και ο ρόλος της καλύφθηκε, εξακολούθησε να αποτελεί βάση για νεότερες ερευνητικές κατευθύνσεις και σε μορφές αντίθετες από τις θέσεις της - όπως οι παραστατικές εκδηλώσεις της (1970 στην Ελλάδα) μαζί με τους Ευρωπαϊκούς ρεαλισμούς και Αμερικάνικο υπερρεαλισμό. Όμως σαν μια νέα χρήση της πλαστικής γλώσσας. Ο εξπρεσιονισμός και ο υπερρεαλισμός, εξέφραζαν τον ψυχισμό της μεταπολεμικής γενιάς βρίσκοντας έδαφος και δρόμο έκφρασης ανοικτό στην Ελληνική ιδιοσυγκρασία. Η σπουδαία Ελένη Βακαλό λέει στο βιβλίο της «Η φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα, Εξπρεσιονισμός – Υπερρεαλισμός» Β τόμος: Αθήνα 1982,Κέρδος: «Προέρχεται από ένα μαστιγωμένο στα μύχια του συναίσθημα, από ένα διεγερμένο ψυχισμό που ζητάει να διεγείρει, να μαστιγώσει το συναίσθημα και το νεύρο του θεατή για να τον ξυπνήσει, να το δείξει ποιος είναι αληθινά ο δικός του κόσμος επίσης».\nΟ εξπρεσιονισμός συνδέεται με τον ρεαλισμό και τον ρομαντισμό. Ρεαλιστικοί χαρακτήρες με έκφραση ασχήμιας. Τέτοια στοιχεία υπάρχουν και στη λαϊκή τέχνη (βλέπε π.χ. Καραγκιόζης) και στη αριστοκρατική τέχνη, κυρίως στις ανθρώπινες μορφές. Ο υπερρεαλισμός εμφανίζεται όταν γίνεται συνδυασμός μορφών και ζώων με την χρήση της φαντασίας που γεννά την τερατομορφία. Όλο αυτό έχει μεγάλη αξία για την εκτόνωση από την καταπίεση του συστήματος της κοινωνικής ζωής, που στηρίζουν εξορισμού αυτά τα κινήματα.\nΓια την ιστορία, το τερατομορφικό χαρακτηριστικό και το εξπρεσιονιστικό εκδηλώνονται μαζί στην χριστιανική τέχνη. Ειδικότερα στη μεταβυζαντινή λαϊκή. Γίνεται κατά κανόνα όταν επικρατεί πίεση με αίτημα την αποκατάσταση της κοινωνικής-ταξικής αδικίας, την αλλαγή των ηθών και αναστάτωση των ανθρωπίνων σχέσεων σε κάθε κοινωνία. Στη Δύση με τον Μεσαίωνα, στην Ελλάδα με την Τουρκοκρατία. Στη βυζαντινή τέχνη που οι μορφές της προέρχονταν από την Ανατολή, υπάρχουν δραματικά στοιχεία τονισμένα που αν και ρεαλιστικά, τείνουν στον εξπρεσιονισμό. Στον Βορρά, στις κρύες Γερμανικές χώρες, ο εξπρεσιονισμός ταιριάζει στον ψυχισμό του απομονωμένου ανθρώπου λόγο κρύου, του ασυμφιλίωτου με την πραγματικότητα και ενδοστρεφή. Αν και δεν αποκλείονται οι ρομαντικές τάσεις. Κοινό σημείο αυτών των τάσεων είναι ο αρνητισμός για το ανθρώπινο περιβάλλον και την κοινωνική κατάσταση. Ο λαϊκός εξπρεσιονισμός είναι ρεαλιστικός με καρικατουρίστικη περιγραφή και σάτιρα. Ο επώνυμος είναι ρομαντικός με πικρό σαρκασμό και δραματική διάθεση που συνδέει έτσι τον υπαρξισμό με τον εξπρεσιονισμό. Ο εξπρεσιονισμός συνδέεται ξανά με τον ρεαλισμό τον 19ο αιώνα, όταν τα κοινωνικά προβλήματα μετουσιώνονται σε πολιτικά. Ένας ρεαλισμός που εκφράζεται από τα σοσιαλιστικά κινήματα για κοινωνικό μετασχηματισμό. Το ίδιο έγινε και μετά τον Α παγκόσμιο πόλεμο από τους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες όπως τον Γκρος που τοποθετήθηκε μάχιμα πολιτικά και κοινωνικά. Έτσι και στη γενιά του ΄60, ο εξπρεσιονισμός μπήκε ξανά στον πολιτικοποιημένο κριτικό ρεαλισμό. Με τον ίδιο τρόπο συνεχίστηκε κάθε φορά που υπάρχουν θέματα κοινωνικοπολιτικά. Όλο το φάσμα της ζωής εκφράζεται κατά περίπτωση μέσα από τον εξπρεσιονισμό.\nΚαράς "Ζώα σε πτώση" 1962, λάδι σε μουσαμά\nΟι Γερμανοί εκφράζονται με τον εξπρεσιονισμό για να ξεφύγουν από την ανελευθερία τους. Γνωρίζοντας τους Γάλλους τους ακολουθούν προς την απελευθέρωση της τέχνης τους. Πριν να συναντήσουν όμως την τέχνη των Γάλλων, θα δούμε τον γερμανικό εξπρεσιονισμό στη γέννηση του με την Ομάδα της Γέφυρας (εμπνεόμενοι από Βαν Γκογκ (για την βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ) , Γκογκέν, Μουνχ) που τους απασχολούσε η σεξουαλικότητα, το άγχος, η βία, η κραυγή και την άλλη ομάδα του «Γαλάζιου Καβαλάρη, με επικεφαλείς τους Μαρκ και Καντίσκυ που ενδιαφέρονταν για τη μεταφυσική και τον συμβολισμό. Τους συνέδεαν: Αφαιρετικότητα, δυσαναλογίες, παραμορφώσεις. Απορρίπτουν τις κλασσικές φόρμες. Βασικό στοιχείο του εξπρεσιονισμού το χρώμα σαν ελεύθερος εκφραστικός φορέας βιαιότητας, δυναμισμού, υπερβολής, δυσαρμονίας. Εκφράζουν γνήσιο συναίσθημα με δυναμικές φόρμες και είναι «προϊόν εποχής που η τέχνη είχε άμεση σχέση με την κοινωνία»8. Ο δραστηριοποιημένος ψυχισμός βρίσκεται στο κέντρο του εξπρεσιονισμού. Τα έργα τους δεν είναι κοινωνικού περιεχομένου. Είναι ψυχογραφίες των αντικειμένων τους και του εαυτού τους.\nΟ Μπουζιάνης που ήταν στη Γερμανία, με την επικράτηση του ναζισμού το ΄35, έρχεται στην Ελλάδα όπου στο πρόσωπο του διακυβεύεται ο εξπρεσιονισμός. Τα χρόνια της απομόνωσης του εξελίσσει στο έργο του μιαν ελληνική εκδοχή του εξπρεσιονισμού με τα θερμά πια να επικρατούν και τα καθαρά, λαμπρά χρώματα. Σιγά-σιγά αναγνωρίζεται και μετά τις κακουχίες του πολέμου και την κατοχή, μια ολόκληρη γενιά θα στραφεί σε αυτόν για να βρει εκεί τη γλώσσα που την εκφράζει.\nΟ πόλεμος του ΄40 ήταν το κεντρικό γεγονός που φέρνει στον εξπρεσιονισμό μέσα από τον μεγάλο πόνο που προκαλεί στους καλλιτέχνες και δίνει ορμή για να αποτινάξουν την αφόρητη καταπίεση και να καταλήξουν σε προσωπική έκφραση που συνέπεσε με τη διεθνή έκταση του εξπρεσιονισμού. Εξάλλου το δραματικό στοιχείο στην ελληνική τέχνη είναι εγγεγραμμένο στην ιστορία μας σαν λαός.\nΠολλοί ζωγραφίζουν εξπρεσιονιστικά όταν ήταν ήδη σε ώριμη ηλικία λόγω των προσωπικών τους δραματικών εμπειριών. Το αντίθετο συμβαίνει στην νεώτερη γενιά που δείχνει να κατέχει τη γλώσσα του εξπρεσιονισμού σαν τη φυσική της γλώσσα. Η διάδοση του εξπρεσιονισμού διεθνώς έγινε κυρίως με τον διωγμό των γερμανών καλλιτεχνών από τον ναζισμό που ήθελε τη ζωή στον γύψο και καταδίωκε με λύσσα τη μοντέρνα τέχνη που ήταν εξορισμού αντίθετη, ως παρακμιακή. Οι καλλιτέχνες αυτοί σκορπίστηκαν σε Αμερική και Ευρώπη όπως έγινε και με τον Μπουζιάνη .\nΗ ζωγραφική του Μπουζιάνη γίνεται το σύμβολο του τραγικού σαν κοινωνικού γεγονότος αλλά και σαν υπόσταση. Ο ίδιος πια γίνεται το πρότυπο της νέας γενιάς.\nΕκτός Ελλάδος, ο πόλεμος του Βιετνάμ και η Ποπ Αρτ στην Αμερική έφεραν τις εξελίξεις στην δεκαετία το ΄60 με τη τέχνη της διαμαρτυρίας και της βίας. Η τέχνη πολιτικοποιήθηκε, συνδέθηκε με τη πολιτική συνείδηση στη νεολαία της Ευρώπης. «Νομιμοποιείται» ο εξπρεσιονισμός και με τον κριτικό ρεαλισμό αφυπνίζει τη δράση.\nΤο ΄67 στην Ελλάδα έρχεται η δικτατορία και η τέχνη φιμώνεται. Ένα χρόνο πριν, ο Γαϊτης σαν πρόγευση εκθέτει τους ομοιόμορφους, τυποποιημένους ανθρώπους του σαν να βρίσκονται σε σκοπευτήριο, στόχους και σκοπευτές τους ίδιους. Στους έλληνες καλλιτέχνες τέθηκε αμέσως το θέμα της θέσης της τέχνης. Μετά τη πρώτη σιωπή, θέλησαν να προσφέρουν στην αντίσταση μέσω της τέχνης για να κρατηθεί η ελεύθερη συνείδηση του κοινού, αποκαλύπτοντας τον επίπλαστο εφησυχασμό με κριτικό ρεαλισμό και εισάγοντας στοιχεία εξπρεσιονισμού. Ασκήθηκε πίεση να εμποδιστούν οι εκδηλώσεις του κριτικού ρεαλισμού. «Το θέμα δεν ήταν απλά πολιτικό, ήταν βαθύτερα κοινωνικό. Η αποκάλυψη δομών και μεθόδων ενός κοινωνικό οικονομικού μηχανισμού, έδωσε προεκτάσεις στην έννοια της αντίστασης και ένωσε τους έλληνες καλλιτέχνες με τους νέους της γενιάς τους που σε όλο τον κόσμο διοχέτευαν τα πρώτα κινήματα της ρομαντικής αμφισβήτησης, σε συνειδητά ενεργοποιημένη πολιτική στάση» γράφει η Ελένη Βακαλό στο βιβλίο που προανέφερα σελ. 70 . Οι νέοι ζωγράφοι (Βαλαβανίδης, η Δίγκα, Κατζουράκης, Μπότσογλου, Ψυχοπαίδης) ενωμένοι, οργάνωσαν μιαν έκθεση κριτικού ρεαλισμού στο ινστιτούτο Γκαίτε. Αργότερα κάτι ανάλογο έγινε στην «Ώρα» με έκθεση κριτικού ρεαλισμού των γερμανών καλλιτεχνών. Συγκριτικά με τη πρώτη έκθεση, βρίσκουμε έναν υγιή, ξεχωριστό χαρακτήρα ελληνικού ρεαλισμού, ενάντια μηδενιστικών τάσεων των Γερμανών. Η γλώσσα έχει όμως λιγότερη σχέση με το συναίσθημα, το δραματικό και περισσότερο με την ορμή και το νεύρο. Όταν τελείωσε η δικτατορία, ο νεορεαλισμός εμφανίζεται και παραμερίζεται ο κριτικός ρεαλισμός.\nΕίναι χαρακτηριστικό ότι τους εξπρεσιονιστές εκτός Γερμανίας, τους απασχολεί θεματολογικά η ανθρώπινη μορφή, βλέποντας την σαν ένα κοινωνικό ον με τις παραμορφώσεις που της γίνονται μέσα στην ισχύουσα τάξη. Ενώ στον γερμανικό εξπρεσιονισμό, η ανθρώπινη μορφή ήταν αντικείμενο σφοδρής επίθεσης με παραμορφώσεις που έφθαναν την καρικατούρα, με μάσκες (κλόουν, γκροτέσκο, τερατόμορφες) που μοιάζουν άδειες, κενές από σάρκα και ψυχή και που κινούνται σαν ανδρείκελα μέσα σε ένα θέατρο ατέρμονης ψευτιάς. Οι έλληνες ζωγράφοι όμως, ενδιαφέρονται περισσότερο για το ψυχογραφικό θέμα των προσώπων και λιγότερο για το κοινωνικό. Το ανθρώπινο πρόσωπο γι΄ αυτούς είναι ένας πλήρης κόσμος που έχουν να τον ερμηνεύσουν σαν κίνηση της ουσίας, σαν μνήμη, σαν ταυτότητα. Επηρεασμένοι προφανώς από τους Μόραλη και Τσαρούχη και άλλων δασκάλων του ΄30. Όλα τα έργα με ανθρώπινες μορφές έχουν προσωπικότητα, ασχέτως της ιδιότητας τους, και εμπεριέχουν μνήμη. Για την ελληνική ζωγραφική ο χαμένος παράδεισος είναι ο χώρος της μνήμης. Είναι βιώματα του ελληνικού αστικού και μικροαστικού κόσμου που για τη σύγχρονη βιομηχανοποιημένη ζωή αποτελούν μακρινή μνήμη παραδείσου.\nΣτους έλληνες η φόρμα δίνεται με ελεύθερες μορφές, δεν έχει μαύρα περιγράμματα να την περιχαρακώνουν, χρησιμοποιούν «δραστικά» χρώματα όπως το κόκκινο αλλά και γήινα που έχουν σωματικότητα. Η μορφή δεν διαιρείται αλλά παραμένει πυρήνας του χώρου. Τα ελληνικά έργα ακόμη και στις αιχμηρότερες εκφράσεις τους δεν είναι απεγνωσμένα και απάνθρωπα.\nΤο 1924 ο Μπρετόν δημοσιεύει το πρώτο μανιφέστο του υπερρεαλισμού. Τη δεκαετία της επικράτησης του οι ζωγράφοι και οι ποιητές ενώνονται και συγκεντρώνονται στο ίδιο κίνημα. Στα ελληνικά μεταφράσαμε τον σουρεαλισμό σε υπερρεαλισμό και δεν διακρίνουμε τη διαφορά του sur από το ελληνικό υπέρ.\nΟ υπερρεαλισμός δεν προσφέρει νέα πλαστική αντίληψη. Ακολουθούνται οι κλασικότροπες τεχνικές Νταλί (Για την βιογραφία του βλέπε εδώ ΕΔΩ) , Ντε Κίρικο ( Για τη βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ) αλλά οι μορφές πια ανέρχονται σε σύμβολα από το υποσυνείδητο, φεύγοντας από το χώρο της φύσης ή της εξωτερικής πραγματικότητας, και πηγαίνοντας σε ένα χώρο που υπάρχει μέσα στον δημιουργό, και επικρατεί ο θεατρικός φωτισμός.\nΣτη δεκαετία του ΄60 υπάρχει στροφή σε νέα αντίληψη επανόδου στην παραστατική ζωγραφική. Στο τέλος της δεκαετίας εγκαταλείπουν πολλοί την αφαίρεση και στρέφονται σε μορφές νεοπαραστατικής τέχνης. Άμεσα ή έμμεσα στον υπερρεαλισμό. Επίσης το ΄60 έχουμε ένα κύμα νεοϋπερρεαλισμού. Αναδεικνύονται καλλιτέχνες του ορθόδοξου υπερρεαλισμού από τη μία (Μαγκρίτ) και παράλληλα ένας υπερρεαλισμός σε υπερβολή με το νεομπαρόκ και από εκεί ο μεταμοντερνισμός, και η αυθαίρετη ανάμειξη τους την γεωμετρική αυστηρότητα. Ο υπερρεαλισμός εμφανίζεται αρχικά σαν κίνημα. Σε μια πορεία από τη γενιά του ΄30-΄40, ενσωματώνεται στον εξπρεσιονισμό. Είναι σταθερό έδαφος που δίνει ελευθερία στους καλλιτέχνες. Ο υπερρεαλισμός συνδέεται με θεωρίες ψυχανάλυσης. Προϋποθέτει το απαγορευμένο που απωθείται στο υποσυνείδητο. Το φορτίζει οδηγώντας το στην έκφραση μετασχηματισμένο (κοινωνικά και ηθικά απαγορευμένο) σε σύμβολα που κρύβουν τη φύση τους η οποία εμπεριέχει ενέργεια.\nΠολλά έργα του Κόντογλου με τα βυζαντινά πρότυπα και με τη μεταβυζαντινή λαϊκή παράδοση είναι υπερρεαλιστικά με ρίζα από τους λαϊκούς παραμυθάδες. Ο Εγγονόπουλος ήταν μαθητής του Κόντογλου. Η λαϊκή τέχνη έχει ποιητική ελευθερία. Τα φτερά αγγέλων στα σώματα των νέων αντρών που βάζει ο Τσαρούχης ή στις γυναίκες του Νικολάου που κρατούν στο χέρι του τα κεφάλια τους, στηρίζονται στην ποιητική παραμυθένια λαϊκή παράδοση, που αναβίωσε ο υπερρεαλισμός. Το συμβολικό θέμα έδωσε νέες διαστάσεις για τη μετάδοση της.\nΥπήρξαν δυο φάσεις στον υπερρεαλισμό: Η πρώτη περίοδος βασιζόταν στην παράσταση, στη χρωματική λαμπρότητα και η δεύτερη στην ατμόσφαιρα με τα γήινα, ουδέτερα και μαύρο. Η συνοχή του Εγώ με τη κοινότητα δεν διακόπτεται αλλά υποστηρίζεται, παρόλο που το «γνωστό» μας χρειάστηκε να αντικατασταθεί με το «δικό μας», το προσωπικό μας. Ο ατομικισμός του Έλληνα συντηρεί την κοινωνικότητα του σε αντίθεση με τους ξένους.\nΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ\nΤο πρώτο μισό του αιώνα, προχωράμε ακόμη πιο βαθιά από τη μορφή και την έκφραση: Ανατοποθέτηση της ίδιας της έννοιας της τέχνης. Τώρα υπάρχουν δυο δρόμοι α) εδραίωση και συνέχιση της αφαίρεσης, β) αντίδραση σε αυτήν μέσω της παράστασης που λέγεται νεοπαράσταση που όμως δεν μιμείται και χαρακτηρίζεται και «μετά αφηρημένη».\nΟ ιμπρεσιονισμός έβαλε πρώτος το θέμα οπτικής. Εν συνεχεία με τον κυβισμό η αναπαραγωγή αντιστράφηκε σε παραγωγή ή αλλιώς σε κατασκευή με δικούς της όρους και νόμους. Η διασάλευση της απόλυτης και σταθερής αλήθειας του αντικειμένου θα προέλθει και από τον συμβολισμό που σε αυτόν η μετακίνηση της οπτικής θίγει την ταύτιση έργου με την εικόνα. Αυτό όπως είπαμε συμβαίνει στον υπερρεαλισμό με το υποσυνείδητο.\nΌσον αφορά τώρα τη δράση της τέχνης, αντιστρέφεται από το περιβάλλον που την καθόριζε, προς το περιβάλλον που καθορίζει. Με την αφηρημένη τέχνη αυτό συστηματοποιείται. Στην Ελλάδα περιβάλλον είναι το ανθρώπινο περιβάλλον. Η δημιουργία έχει σημασία μέσα από αυτό το πρίσμα. Μεταπολεμικά, τέτοιες τάσεις που εμφανίζονται, φανερώνουν την ανάγκη αρχικά να δηλωθεί ο άνθρωπος της εποχής σαν πρόσωπο μέσα σε έναν ισοπεδωμένο κόσμο. Και αυτή η ανάγκη όσο προχωρά η εποχή μας, γίνεται όλο και εντονότερη. Το προσωπικό σχηματίζεται μαζί με τη ζωή μας που μας καθορίζει. Ο υπερρεαλισμός δεν είναι απομονωμένος από τα συμβαίνοντα που συνυπάρχουν με το προσωπικό.\nΠως θα βρούμε την οπτική της μορφής με τέτοιον τρόπο ώστε να επικοινωνήσει με τον θεατή, να τον κάνουμε να συμμετέχει και να τον προτρέψουμε να δράσει αναλόγως; Έτσι η μορφή κάποια στιγμή βγαίνει έξω από τον μουσαμά (π χ οι πέτρες του Τσόκλη). Τα όρια των ειδών καταλύονται. Η αισθητική έχει αντικατασταθεί από την ανάλυση και τη δράση η αξία του ωραίου. Ακόμη και στον υπερτονισμό της μίμησης (φωτορεαλισμός.. ) δεν δείχνουμε την εικόνα του αντικειμένου, αλλά τη σχέση μαζί του. Αν και αυτό κατηγορήθηκε για αναπαραγωγή.\nΥπήρξε σειρά σχολών με στόχο την επικοινωνία της τέχνης σαν κοινωνικό ρόλο (η ποπ αρτ, ο κριτικός ρεαλισμός). Στην Αμερική η ποπ έφυγε από τα μουσεία και μπήκε στην καθημερινότητα. Στα κόμικς, την τέχνη της διαφήμισης. Στράφηκε στο επίκαιρο και έμεινε. Εντάχθηκε και αυτή όπως και ο κριτικός ρεαλισμός, στον κοινωνικό πολιτικό προβληματισμό της νεολαίας του ’60 και αρχές ΄70 της Ευρώπης σαν τέχνη διαμαρτυρίας στον κοινωνικό της αγώνα. Εκφράζονται με ειρωνεία, διαμαρτύρονται, ασκούν οξύτατη κριτική. Και κάποτε η τέχνη- γλώσσα μοιάζει να έχει διαφύγει τον έλεγχο της εξουσίας. Χρησιμοποιείται για να εφευρίσκει δρόμους επικοινωνίας. Το τελευταίο οχυρό της παραδοσιακής τέχνης ήταν το κάδρο. Έπεσε όταν το 1912 οι κυβιστές Πικάσο (Για την βιογραφία του βλέπε ΕΔΩ) και Μπρακ στο κολλάζ και τα ασαμπλάζ, χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα. Το ίδιο και ο Τάτλιν στη Ρωσία το 1915. Η κατάργηση του κάδρου σημαίνει αυτόματα την υπέρβαση των ορίων ζωγραφικής και γλυπτικής σε κατηγορίες.\nΟ Αλμπέρτι ( 1404-1472 ιταλός καλλιτέχνης, ποιητής, αρχιτέκτονας και φιλόσοφος) όρισε το πλαίσιο που αντιπροσώπευε το σύνορο ανάμεσα σε φανταστικό και πραγματικό κόσμο και σαν το σημείο που μετέβαλε την ζωγραφική σε ανοιχτό παράθυρο με προοπτική. Ο Maurice Denis (1870- 1943) βλέποντας την κατάργηση της προοπτικής μέσα από την κατάργηση του τελάρου, βλέπει μόνο την ζωγραφική επιφάνεια καλυμμένη με χρώματα που η ποιητική του έργου στηρίζεται στην διαδικασία κατασκευής, ισοδυναμώντας το αντικείμενο με το έργο τέχνης που διεκδικεί πια χώρο στη ζωή και στον καθεαυτό χώρο. Με ακραία κυρίως εξέλιξη τα ντανταϊστικά έτοιμα αντικείμενα του Duchamp (1887-1968).\nΠολλοί λένε πως φθάσαμε στο τέλος της τέχνης, στο αδιέξοδο, επειδή αμφισβητήσαμε τη γνωστή γλώσσα της τέχνης. Στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’70 (μεταμοντερνισμός) ήρθαν ξανά στη μόδα οι μορφές και τα πρότυπα της παράδοσης, και αυτό για να δώσει παράταση στην πρωτοπορία που στηρίζεται το εμπορικό κύκλωμα διακίνησης της τέχνης. Ξεκινώντας από το ρετρό, αυτή τη μόδα τη δέχτηκε ο κόσμος επειδή είχε κουραστεί από τις απογυμνωμένες μορφές στη μοντέρνα τέχνη. Γυρίσαμε στα παραδοσιακά μέσα, στο τελάρο, το σχέδιο, τα χρώματα. Το καινούριο εμφυτεύεται μέσα στο σώμα της παράδοσης όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς μέσα από την δική μας σχέση μαζί της. Σε αυτά όλα προστέθηκε και ενσωματώθηκε σιωπηρά και η «υποκουλτούρα» ομάδων και τάξεων που πριν δεν υπολογιζόταν σαν τέχνη.\nΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ\nΑλέκος Κοντόπουλος (1905-1975) ο πρώτος εισηγητής της αφαίρεσης στην Ελλάδα. Ίδρυσε την ομάδα «Ακραίοι», μανιφέστο και έκθεση των αφαιρετικών έργων το 1951 στην Ελλάδα. Το 1960 εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας μαζί με τον Σπυρόπουλο. Στα αμέτρητα άρθρα του μιλάει για πνευματικότητα και την εσωτερική αλήθεια. Η οπτική του αντίληψη στη μη προοπτική του χώρου παραπέμπει σε Σεζάν και φοβιστές. Στα πρώτα αφαιρετικά του χρησιμοποιεί τολμηρά χρώματα και η δομή του πίνακα είναι αφηγηματική με στόχο τη μεταμόρφωση της πραγματικότητας σε εικόνες με κοσμοθεωρητική αντίληψη. Πίστευε πως το χρώμα και γενικά ο χώρος του έργου καθοδηγούνται από το υποσυνείδητο.\nΓιάννης Σπυρόπουλος (1912-1990) πήρε βραβείο ΟΥΝΕΣΚΟ στη Μπιενάλε Βενετίας το 1960. Μέχρι το ‘50 τα έργα του ήταν επηρεασμένα από Σεζάν και φοβισμό. Από ’58 λειτουργεί αφαιρετικά με έντονες γραμμές που οριοθετούν τα γεωμετρικά σχήματα και τα χρώματα που σαν φορέας ψυχικής διάθεσης ισορροπούν στην «εσωτερική αναγκαιότητα» κατά τον Καντίσκυ. Από το ‘63 τα έργα του δεν ταυτίζονται με μεταπολεμικά κινήματα αν και αγγίζει τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό ιδεολογικά ως προς τον τρόπο γραφής-κίνησης. Το ‘70 προσθέτει και γράμματα σύμβολα ενώ ο χώρος μετατρέπεται στο άπειρο και το έργο του γίνεται βιωματικό.\nΤο 1959 στη Ρώμη ιδρύουν την «Ομάδα Σίγμα» ο Κανιάρης, Κεσσανλής, Τσόκλης, Γαϊτης και Κοντός με σκοπό την αλληλοϋποστήριξη τους στα ξένα. Όλοι τους δουλεύουν με τις νέες τάσεις. Οι ιταλικοί καλλιτεχνικοί κύκλοι είναι θετικοί στην ελληνική ομάδα, αντίθετα από τους έλληνες κριτικούς.\nΒλάσσης Κανιάρης, "Τοίχοι" 1974, εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές\nΒλάσσης Κανιάρης (1928) Μένει στην Ρώμη από το 1956-΄60. Έρχεται σε επαφή με τη διεθνή πρωτοπορία και την αφαίρεση. Αυθόρμητος και λυρικός. Το ’58 στην γκαλερί Ζυγός στην Αθήνα, εκθέτει τα έργα του που έφτιαξε στη Ρώμη. Το ’59 παρουσιάζει τους «Τοίχους». Συνθήματα στους πραγματικούς τοίχους, χρήση γκράφιτι, αφίσες. Σαρκαστικό ύφος. Ζωγραφική, αρχιτεκτονική και αντικείμενα μπλεγμένα, παραπέμπουν στην ποπ αρτ μιλώντας για το περιβάλλον (χώρος-κόσμος) από κοινωνική, ηθική, ψυχολογική σκοπιά. Το ’60-64 γεννιούνται τα ανδρείκελα του. Από το 1969 τα έργα του «Μοντέλο», «Πρόσωπο με πρόσωπο», «Φιλοξενούμενοι εργάτες», ασκούν έντονα κριτική στην δικτατορία. Με γύψο ή με σύρμα κ.α. λειτουργούν σαν σύμβολα. Το 1976 βάζει στην τέχνη του και την έννοια του εφήμερου, όπως ο Αλμπέρτο Μπούρι. Από το 1980 και έπειτα, ενδιαφέρεται για την περιβαλλοντική τέχνη και επεμβαίνει σε τεράστιους χώρους. Έχει κοινωνικό προβληματισμό. Αναζητά την ελπίδα μέσα στην αγωνία της επιβίωσης. Λέει πως «ως ενδεχόμενο η τέχνη μπορεί να αποτελεί μια πολιτική πρόταση, στην πιο πλατιά της σημασία», αλλά ο ίδιος με την τέχνη του λέει πως δεν κάνει πολιτική. Πιστεύει πως ο καλλιτέχνης είναι πολίτης όπως όλοι, με προβλήματα συμμετοχής στο κοινωνικό σύνολο. Είναι υποχρεωμένος να ζήσει από τη δουλειά του και γι’ αυτό του χρειάζεται μια πολιτική μαθητεία για να μπορεί με σοφία να κινείται ανάμεσα σε δικαιώματα και εξαρτήσεις.\nΒλάσσης Κανιάρης. "Το κουτσό" εγκατάσταση απο την ενότητα "Μετανάστες" 1974\nΕίναι σαρκαστικός και τολμηρός, υπαινικτικός και ειρωνικός σε θέματα υποβάθμισης του δημοσίου βίου, στα όρια του πολιτικού ρεαλισμού. Η τέχνη του είναι «παρατήρηση», «διερεύνηση», «ερμηνεία», «ενδεχόμενο» και «ανακάλυψη». Μπορούμε να συμπεράνουμε πως το νόημα στη ζωή και το έργο του Κανιάρη είναι μια σοφία ισορροπιών ανάμεσα στο δικαίωμα και την εξάρτηση, που βασίζεται σε βαθειά πολιτική μαθητεία και εσωτερική οργάνωση.\nΕδώ εγώ μαζί με τον γλυκήτατο και πολύ δυναμικό Βλάσση Κανιάρη\nσε μια απο τις φορές που με δέχτηκε στο σπίτι του.\nΕκείνη την φορά μου είχε κάνει την τιμή να μου παραχωρήσει συνέντευξη.\n"Πρόταση για μια νέα ελληνική\nγλυπτική" 1961, μικτά υλικά\n(Τί να πεις τώρα;...)\nΝίκος Κεσσανλής (1930). Έμεινε στη Ρώμη το ’55-60. Έπειτα στο Παρίσι μέχρι το 81. Πρωτοστατεί στα σύγχρονα κινήματα. Ιδρυτικό μέλος στο κίνημα του «νεορεαλισμού» (Αρμάν, Σεζάρ, Κριστό). Αφήνει πίσω τις καταβολές του και προχωρεί σε νέα έκφραση αυθόρμητη χωρίς γεωμετρικά όρια με αίσθηση της κίνησης. Μέσα από τα σκληρά ή τσαλακωμένα υλικά, βγαίνουν οι τραγικά παραμορφωμένες εικόνες με την δραματική ένταση του εξπρεσιονισμού στις μορφές. Στην Βενετία, μαζί με Κανιάρη και Δανιήλ, ( επηρεασμένοι από τον Ντισάν) εισάγουν την έννοια του εφήμερου. Το 1965 με την μηχανο-φωτογραφική προβολή πάνω σε ευαισθητοποιημένο χαρτί, βγάζει κινούμενες εικόνες δημιουργώντας πλαστικά γλυπτά. Ενσωματώνει στη ζωγραφική του τη φωτογραφία και εκφράζεται με σκιές. Την περίοδο της «Mec Art» πρωταγωνιστεί ξανά διεθνώς. Οι πίνακες του δεν έχουν αντικειμενική αναφορά στο θέμα. Επιστρέφει στην σχεδόν παραστατική ζωγραφική. Απογοητεύεται και αφήνεται στο ποτό και την κατάθλιψη. Επανέρχεται αναγεννημένος, ενώ παλεύει μέσα του με το συγκεκριμένο και το αφηρημένο. Έκανε καθηγητής και πρύτανης της ΑΣΚΤ, έχει φίλους σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις και κατηγορείται γ αυτό αλλά το διασκεδάζει. Κάπου λέει πως πρέπει να έχουμε το θάρρος να κάνουμε εχθρούς, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Είχε πει στο ένθετο της εφημερίδας Τα Νέα το 2009 πως «Το δίπλωμα δεν κάνει τον ζωγράφο». Στο έργο του αναγνωρίζεται αρκετή και πρωτοποριακή έμφαση στο «Πως» του. Όμως το «Τι» του δεν βλέπω πως μας βοηθάει.\nΚώστας Τσόκλης "Κιβωτός" κατασκευή με ξύλο, πίσσα και\nΤσόκλης "Καμακωμένο ψάρι"\nΟ Κώστας Τσόκλης (1930) μετά τις σπουδές του στην Ελλάδα, πηγαίνει Ιταλία (1957-‘60). Όπου ενστερνίζεται την informel απ’ το ΄58. Έπειτα Παρίσι (1960-‘84). Στη πορεία δημιουργεί γλυπτά χώρου με την αμεσότητα του πραγματικού τρισδιάστατου αντικειμένου φθάνοντας σε μιαν σουρεαλιστική, ποιητική ατμόσφαιρα. Γύρω στο ’70, συνδυάζει στις κατασκευές του ζωγραφική-γλυπτική-αρχιτεκτονική. Τα απλά αντικείμενα του γίνονται σύμβολα, φετίχ. Από το 1970 εκδηλώνει την οικολογική του ευαισθησία μέσα από τα έργα του όπως το 1972-«Πληροφορίες» (φωτο σελ 248) ασκώντας κριτική στην εξουσία των ΜΜΕ. Το 1986 εκπροσωπεί τη Μπιενάλε της Βενετίας με το «Καμακωμένο ψάρι». Χρησιμοποιεί το video στην εικόνα, δημιουργώντας μια δραματική ατμόσφαιρα. Μετουσιώνει σε εικαστική τέχνη την τραγωδία της ζωής και την αρχαία τραγωδία. Εκφράζεται ψυχολογικά. Το ’90 ο «Άγιος Γεώργιος» και 1991 η ωοειδής-σύμβολο ζωής «Κιβωτός» είναι έργα τεράστια με σωτηριολογικό περιεχόμενο. Λέει ο ίδιος στο βιβλίο του «Αντε τώρα να παραπονεθείς στον Θεό» εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2009 πως: «Βλέπεις, εγώ πιστεύω στο ρόλο του καλλιτέχνη ως οδηγού, ως καταλύτη. Και αν δεν είχαμε αυτό το ρόλο να παίξουμε, θα καταλήγαμε σε ένα είδος αυνανισμού».\nΕγώ με τον Τσόκλη στο εργαστήριο του στο σπίτι του.\nΤου είμαι ευγνώμων που με δέχτηκε και την ενθάρρυνση που\nμου έδωσε βλέποντας τα έργα μου που του πήγα να δει!\nΓαϊτης "Έκθεση και θεατές"\nΓιάννης Γαϊτης (1923-1984) Ζωγράφος, γλύπτης. Έρχεται κοντά στην αφηρημένη τέχνη το ΄54 στο Παρίσι και παρουσιάζει έργα του με αφαίρεση αν και προηγούμενα ήταν περισσότερο επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό με φόρμες ελεύθερες, χρώματα τολμηρά. Επηρεασμένος ίσως από το μανιφέστο των «Ακραίων» που προσυπόγραψε, γεωμετρικοποιεί τη φόρμα, λειτουργεί αφαιρετικά. Το 1960, χωρίς να αποβάλει το εξπρεσιονιστικό ύφος του, με τις λυρικές συνθέσεις του, την χρωματική ποικιλία που αποδομεί τις φόρμες, προσθέτει και ξένα υλικά ως στοιχεία χώρου, θυμίζοντας κάποια έργα του στο σύνολο της εικόνας έργα του Καντίσκυ στη δεκαετία του 20, ενώ συνδέεται με καλλιτεχνικές ομάδες όπως η «νέα εικονικότητα». Κοντά στο 1970 ο Γαϊτης ταυτίστηκε με τα ανθρωπάκια του με τις συμβολικές, ομοιόμορφες, απρόσωπες μορφές που ειρωνεύονται την σοβαροφάνεια, με ύφος εξπρεσιονιστικό, γεωμετρικές-επίπεδες φόρμες που στη δικτατορία τα χρησιμοποιεί ως μοτίβα με πολιτικό νόημα. «Το έργο του συνιστά μια οργανωμένη κοινωνική ανυπακοή και συνειδησιακή αντίρρηση». Αφυπνίζει, προκαλεί. Ο ίδιος λέει: «Οι άνθρωποι, τα Ανθρωπάκια που λέω, το κατεστημένο, έφθασε σε ένα σημείο που δεν παίρνει άλλο να πάει πιο μακριά…. Κάνω μια μαρτυρία και σας λέω: Φροντίστε να σωθείτε, να σωθούμε…. Ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό του ανθρωπάκι. Προτιμάει οτιδήποτε άλλο, αλλά ποτέ ανθρωπάκι! Γιατί σου λέει, εγώ δεν είμαι αυτός. Και όμως είναι!» (στο ένθετο της εφημερίδας «Τα Νέα» 2009).\nΈργο του Γαίτη\nΚοκκινίδης "Χωρίς τίτλο" 1970\nΔημοσθένης Κοκκινίδης (1929) «…Οι διανθρώπινες σχέσεις, η σχέση με τη φύση και η σχέση με τον εαυτό, τίθενται συνεχώς σε ολόκληρη την πορεία της δουλειάς του Κοκκινίδη» (πρόλογος στο ομώνυμο βιβλίο του, εκδ. Αδάμ, Αθήνα 2002) . Είναι βαθιά ουμανιστής, της παράδοσης του κλασικισμού. Δάσκαλός του ο Μόραλης. Έχει επιρροές από τον Ματίς και τον Κουρμέτ. Μελετά την μεταβυζαντινή ζωγραφική και την λαϊκή του Θεόφιλου και επηρεάζεται από τη βυζαντινή. Ζωγραφίζει ανθρώπους ταλαιπωρημένους, αποδίδοντας την ομορφιά μέσω της αλήθειας. Πειραματίζεται με την αφαίρεση χωρίς να εγκαταλείψει την αναπαράσταση. Ζωγραφίζει τον Πειραιά και τις Κυκλάδες αποδίδοντας το τοπίο περισσότερο σαν πεδίο ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι ανθρώπινες μορφές είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος του. Πόλεμος, βία. Βιετνάμ, δολοφονία Λαμπράκη. Και η τραγικότητα της βίας σε αρχαία και βυζαντινά θέματα. Καταγγέλλει την δικτατορία με εικόνες δικαστηρίων με ανθρώπινες μορφές τους δικαστές σαν ανδρείκελα. Και έρχονται και τα «Κουτιά» του για να δηλώσουν τον εγκλωβισμό και τη βία. Ασχολείται με τα θύματα, στα οποία θέλει να αποδώσει μια νότα ελπίδας και υπέρβασης, με τη μητρότητα και τη νέα ζωή. Με τις «διαμαρτυρίες» στρέφεται σε κάτι εσωτερικό και ατομικό. Αυτοσαρκάζεται. Οι αναζητήσεις του Κοκκινίδη, θυμίζουν την προβληματική του Νίτσε που προτεραιότητα έχει όχι το «ελεύθερος από» αλλά το «ελεύθερος προς» στον Ζαρατούστρα. Με τη ζωγραφική του, επεξεργάζεται ότι θεωρεί ως σταθερές αξίες και ολοκληρώνει την προβληματική του πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη δίνοντας το νόημα ενός τρόπου ύπαρξης κατακτημένο και όχι δοσμένο. Μια τέχνη μεστή νοήματος, αποτέλεσμα μιας έλλογης καλλιτεχνικής δραστηριότητας.\nΔεκουλάκος "Χειρονομία" 1971\nΗλίας Δεκουλάκος (1929-1998) Δοκιμάστηκε απ’ τη ζωή από πολύ μικρή ηλικία σε μια εποχή ξεκαθαρίσματος λογαριασμών των πιο κυρίαρχων ιδεολογιών. Πόλεμος, κατοχή, εμφύλιο. Μαχητής του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά, παίρνει μέρος στη μάχη Μακρυγιάννη, τραυματίζεται. Κάνει την στρατιωτική του θητεία… στη Μακρόνησο. Πατέρας λόγιος και συνδικαλιστής και δασκάλα μάνα. Διάβαζε, συζητούσε και έγραφε για θέματα τέχνης φιλοσοφίας και πολιτικής. Το ’56 τελειώνει την ΑΣΚΤ. «…Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι στοχαστής και διανοούμενος, όσο και τεχνίτης. Το καλλιεργημένο αίσθημα πρέπει να κυβερνάει το πινέλο και σε σπάνιες περιπτώσεις το αυθόρμητο» γράφει στο ένθετο της εφημερίδας «Τα Νέα» 2009). Δεν πήγε στο εξωτερικό. Ερευνούσε σε βάθος πρακτικά και θεωρητικά, κάθε εικαστική πρόταση. Σχεδιασμός και διανοητικός έλεγχος. Διαμορφώνει δική του αισθητική πρόταση να εκφράσει τις ψυχικές του διαθέσεις. Ασχολήθηκε με τη δική του εκδοχή της Ελληνικότητας και βαθμιαία πέρασε στην αφαίρεση. Προτείνει μια ζωγραφική ελεύθερη, ζωντανή, φορτισμένη. Αμφισβητίας αλλά χωρίς κομματική ένταξη, και αυστηρή κριτική. Μοναχικός δρόμος. Δάσκαλος στη σχολή Δοξιάδη επηρεάζεται από τις γραφικές τέχνες, την φωτογραφία και το δομικό-γεωμετρικό στοιχείο. Το ’70 γνωρίσαμε στην Ελλάδα τον λαμπερό φωτορεαλισμό. Στη δικτατορία λέει: …. «Βυθιζόμουν στην απογοήτευση. Τα αισθητικά προβλήματα δεν με συγκινούν πια. Σταματάω να ζωγραφίζω ή βρίσκω ένα τρόπο να καταγράψω την πίκρα μου, την αγανάκτηση μου…. αγωνιστικότητα με ισχυρότερα εκφραστικά μέσα» (από το ίδιο ένθετο που ανάφερα). Σκοπός του να μετατρέψει τις εικόνες σε σύμβολα ιδεών. Το ’82 εκλέγεται καθηγητής στην ΑΣΚΤ, Έχει στενή σχέση με τους μαθητές του. Η δουλειά του, ενώ περνούσε από διάφορες φάσεις, ήθελε «να λειτουργεί σαν γνήσια προσωπική έκφραση και συγχρόνως να συναντά μια συνειδητή παρέμβαση στο κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι» (από το ίδιο ένθετο). Στο έργο του ασχολήθηκε με τη βία, τον καταναλωτισμό, την επικίνδυνη τεχνολογική ανάπτυξη, το ανεξέλεγκτο της μαζικής ενημέρωσης και την καταστροφή του περιβάλλοντος.\nΔημήτρης Αληθεινός (Παναγιωτόπουλος- 1945). Τα έργα του έχουν πολυμορφία. Ζωγραφική, γλυπτική, μαζί με μουσική και κίνηση, με κατασκευές και δράσεις που στη δικτατορία περνούσαν σαφή κοινωνικοπολιτικά μηνύματα αντίστασης. Ονειρεύεται την μεγάλη αλλαγή με τους καλλιτέχνες πρωτοπόρους, κάνοντας ρωγμές μέχρι να γκρεμίσουν τα εμπόδια για την αλλαγή, χρησιμοποιώντας την τέχνη τους σαν όπλο. Μια γλώσσα της τέχνης σκληρή, υβριστική, «ροχάλα στους αφεντάδες και στους νωθρούς ακολούθους τους». («Τα χρόνια της αμφισβήτησης. Η τέχνη του ΄70 στην Ελλάδα», Μοντέρνα Βενετία 1978, σελ. 239) (... Η υπερβολή του καλλιτέχνη με ξεπερνάει. Δεν με εκφράζει σε τίποτα)\nΠαραλής "Σπίρτα και σήμα: Χτυπημένη διαδηλώτρια"\nΝίκος Παραλής (1941) Ασχολείται με περιβαλλοντολογικές εγκαταστάσεις εννοιολογικού χαρακτήρα, κριτική διάθεση και συμβολισμούς. Τοποθετεί σε υπαίθριους χώρους σήματα οδικής κυκλοφορίας δικής του επινόησης. Χαρακτηριστικότερο μοτίβο του το καμένο ξύλινο σπίρτο σε συνθέσεις από γύψο, σε ανθρώπινη κλίμακα στο ύπαιθρο. Έτσι μιλά και για τα οικολογικά θέματα παράλληλα με τους συμβολισμούς του για τις δραματικές πολιτικές καταστάσεις, δίνοντας όμως έντονη την εντύπωση απαισιοδοξίας.\nΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ\nΣυγκεντρώθηκα γύρω από μια γρήγορη (όσο και να μην φαίνεται) ιστορική περιγραφή στην πορεία της τέχνης τη συγκεκριμένη εποχή, αναφορικά με τη γραφή της από τους καλλιτέχνες, τις ανασχετικές και τις ενισχυτικές δυνάμεις στην πορεία της, προσπαθώντας να επισημαίνω και να καταγράφω διαρκώς το ουσιώδες, με κατεύθυνση στο «Τι» θέλουν να πουν και λιγότερο για το πως το λένε κάθε φορά. Η προσωπικότητα του καλλιτέχνη οδηγεί στην ανάγνωση της εικόνας. Είχα δύο μεγάλες δυσκολίες:\nΗ μία είναι ο μεγάλος αριθμός των ονομάτων καλλιτεχνών, μια και κανείς δεν περισσεύει. Ωστόσο, υποχρεώθηκα να κάνω μια επιλογή.\nΗ άλλη μεγάλη δυσκολία βρίσκεται ως προς την ανάγνωση, τη γλώσσα. Να διαβαστούν τα νοήματα. Χρειάζεται να αποκρυπτογραφηθεί, να μεταφραστεί το κάθε φορά διαφορετικό αλφάβητο και λείπει μια ενδιάμεση κοινή γλώσσα που κάθε φορά θα μας συνδέει με το καλλιτεχνικό έργο. Τα κείμενα των καλλιτεχνών βοηθούν σ αυτό. «Πρέπει να ξέρει κανείς τον ζωγράφο για να καταλάβει την εικόνα» Νίτσε.\nΚύριο χαρακτηριστικό της τέχνης του '60 είναι η γενικότερη πολιτικοποίηση της, πράγμα που στις μέρες μας είναι στην βάση του ξεπερασμένο.\nΣτον καλλιτέχνη Παντελή Ξαγοράρη, της εποχής που εξετάζουμε εδώ, διαβάζω σχετικά στο «Θάματα χώρου και τεχνών» 1975 : «… Οι τάσεις για κοινωνικοποίηση (ακόμη και πολιτικοποίηση) της τέχνης είναι ιδιαίτερα έντονες….. και αποτελούν συχνά ορθή αντίδραση στον πνευματικό παχυδερμισμό….. μιας ευημερούσας καταναλωτικής κοινωνίας, η οποία ενδιαφέρεται μάλλον για την ψυχαγωγική πλευρά της τέχνης και καθόλου για ότι αποτελεί το ιδιαίτερο και ουσιαστικό περιεχόμενο της».\nΣτον Κοκκινίδη, στο πρόλογο του βιβλίου του «Πόλεμος και βία 1964-1967», διαβάζω: «…Καλό θα ήταν οι νεότεροι να γνωρίσουν μια περίοδο της δουλειάς των παλαιοτέρων και την προσωπική τους περιπέτεια στην τέχνη των αρχών του ’60. Τούτη η επιστροφή στο παρελθόν-πέρα από τη νοσταλγία για τη μαχητικότητα της τέχνης για έναν καλύτερο κόσμο…. Αναρωτιέται κανείς: Μήπως στο βάθος αποτελεί αναφορά στο ξεχασμένο κεφάλαιο «Τέχνη και Πολιτική» που κινητοποιούσε κάποτε καλλιτέχνες και θεωρητικούς της τέχνης; Και ακόμη στις μεταμοντέρνες μέρες μας με την αμέριμνη τάχατες εκφραστική ελευθερία μας υποταγμένη, ωστόσο, στον ψυχοφθόρο ανταγωνισμό και τους νόμους της αγοράς, με τις πομπώδεις καλλιτεχνικές εκφράσεις και παραστάσεις,….»\nΕδώ το αίτημα αρχικά φαίνεται πολιτικό αλλά καταλήγει σε ουσιαστικό προβληματισμό που ξεπερνάει τον πολιτικό λόγο και πλησιάζει τον σημερινό προβληματισμό όταν αναφέρεται στον ψυχοφθόρο ανταγωνισμό και τους νόμους της αγοράς με τις πομπώδης εκφράσεις και παραστάσεις.\nΔανιήλ "Ο θάνατος του προφήτη"\nΚαι ο Δανιήλ στο βιβλίο «Δανιήλ- Η ζωγραφική πράξη και σκέψη» Αθήνα 1973, Εκδόσεις Αίθουσα Τέχνης Δεσμός μιλάει για «Μια ζωγραφική που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η δομή της έχει εμποτιστεί από την κοινωνική δομή που επιχειρεί να την αμφισβητήσει…. Είναι υποχρεωμένη να υποτάσσει στον πίνακα τις ίδιες απαράβατες αρχές που ισχύουν στην κοινωνική δομή…. Σταματά στην επιφανειακή όψη των πραγμάτων και δεν προχωρεί στο βάθος, εκεί δηλαδή που η σκέψη και η πράξη γεννά τα πράγματα… Το μήνυμα υπάρχει μέσα στον τρόπο που παράγεται, στις βασικές αναθεωρήσεις που κάνει στις σχέσeiς της δομής της ζωγραφικής με την κοινωνική δομή».\nΟ Ψυχοπαίδης (από το ένθετο της εφημερίδας «Τα Νέα» Γιάννης Ψυχοπαίδης- Σύγχρονοι έλληνες εικαστικοί» σελ. 34 καταλήγει μιλώντας για τους «Νέους Έλληνες Ρεαλιστές»: «...Ήταν αίτημα για μια τέχνη μαρτυρική αλλά και ειρωνική και κριτική ταυτόχρονα. Το θέμα ήταν πάντα- φανερά ή όχι -ο εκμηδενισμένος άνθρωπος κάτω από άμεση ή έμμεση βία».\nΕδώ βέβαια, στον Δανιήλ και στον Ψυχοπαίδι το αίτημα είναι περισσότερο κοινωνικό και ανθρωπιστικό παρά πολιτικό και μπορούμε να το μεταφέρουμε στο σήμερα άνετα να μας διδάξει.\nΤέτοια κείμενα συνδέουν την προσωπική μας εμπλοκή στη ζωή και την τέχνη με την αντίστοιχη των καλλιτεχνών που επιχειρούμε να «διαβάσουμε» το έργο τους και αυτό γίνεται μια αφετηρία διαλόγου μεταξύ μας, στη γλώσσα της ψυχής. Νομίζω πως θα ήταν καλό το έργο που εκτίθεται να συνοδεύεται από ένα μικρό κείμενο που να επιχειρεί να το μεταφράσει την γλώσσα του θεατή. Χρειαζόμαστε ένα καλλιτέχνη προσιτό, ανοικτό, διαθέσιμο, για να μπορούμε να συναντήσουμε την ανάγνωση του έργου του, μέσα από κανάλια ψυχικής επικοινωνίας που ανοίγουμε μαζί του με μια κοινή γλώσσα με μικρά κείμενα ή και ομιλίες από τον ίδιον τον καλλιτέχνη που βοηθούν σε αυτό.\nΟ κατεξοχήν καλλιτέχνης που όσο εμείς τον αναζητούμε, έρχεται και αυτός προς εμάς να μας συναντήσει από τον χώρο της αιωνιότητας, μαζί με τα έργα του και με τα κείμενα των βιβλίων του, είναι ο Καντίσκυ. Η αισθητική του αναδύει μια πνευματική σοφία. Με τα πολύ σπουδαία κείμενα του, μας οδηγεί στην μαγεία της τέχνης του, μέσα από την οποία κατανοούμε την αξία της αφαίρεσης για την ελευθερία της τέχνης, σαν μια γενικότερη ανάγκη για την ελευθερία στη ζωή. Δεν φοβάται να αναφερθεί στο πνευματικό στοιχείο, να το υπογραμμίσει και να του δώσει τη θέση που του αξίζει στην τέχνη και τη ζωή.\nΛέει ο Καντίσκυ: «Οι πνευματικές δυνάμεις υποτιμούνται στην καλύτερη περίπτωση ή δεν γίνονται καθόλου αισθητές. Απομονωμένοι… και οραματιστές χλευάζονται ή θεωρούνται σαν μη κανονικοί πνευματικά. Οι σπάνιες ψυχές, που δεν μπορεί να τις τυλίξει ο ύπνος και αισθάνονται μια απαίτηση για γνώση και προχώρημα, ηχούν μέσα στην υλιστική χορωδία, απαρηγόρητες.. Πέφτει η πνευματική νύχτα βαθμιαία… Η τέχνη που ζει… μιαν εξευτελιστική ζωή, χρησιμοποιείται για υλιστικούς αποκλειστικά σκοπούς».\nΌμως, συνεχίζει, «Το πνευματικό τρίγωνο κινείται αργά αλλά σταθερά, με ακατανίκητη δύναμη προς τα μπρος και προς τα πάνω. Έρχεται ο Μωυσής από το Βουνό, βλέπει το χορό γύρω από το χρυσό μόσχο. Φέρνει όμως μαζί του μια καινούρια σοφία στους ανθρώπους.» Η σοφία του κάθε «Μωυσή» ή του ανθρώπου που, να το πούμε αλλιώς, θέλει να βλέπει τη ζωή σαν καλή τέχνη, προφητική, αποκτιέται και στο «βουνό» με τη σιωπή της βοής του έξω κόσμου που επιτρέπει να ακουστεί η εσωτερική του φωνή (ο Θεός που βρίσκεται μέσα του) με την ευθύνη να την μεταφέρει έξω του, στους άλλους. Το ζητούμενο στην τέχνη της ζωής δεν μπορεί να είναι άλλο, όπως και αν εκφράζεται ή ονομάζεται αυτή, σε όλες τις εποχές, συνειδητά ή ασυνείδητα, από το να νικήσει τον χορό του κόσμου γύρω από τον χρυσό μόσχο (την λατρεία της ύλης απέναντι στο πνεύμα). Οπωσδήποτε όμως χωρίς βία. Με σεβασμό σε «αριστερές» και «δεξιές» ψυχολογικές τάσεις, χωρίς να ξεχνάει ούτε στιγμή, τις πολλές εκείνες χαμένες στο διάστημα ψυχές, από έλλειψη προσανατολισμού. Είναι η αναζήτηση του «Τι» κατά τον Καντίσκυ που προπορεύεται και οδηγεί το «Πως». Το «Τι» έχεις να πεις με αυτό που κάνεις, ορίζει το «Πως» θα το κάνεις. Και αυτή την γνώση και την ελευθερία θέλησαν να δώσουν οι καλλιτέχνες με τα νέα κινήματα αρχής γενομένης από την αφαίρεση και τον Καντίσκυ. Και αυτό το «Τι» και το «Πως» για να έχει αποτελέσματα, δεν μπορεί να απομονώνεται στην δουλειά του καλλιτέχνη, αλλά «να υποστηρίζεται και από όλη τη ζωή του» κατά τον Στέφεν Κόβευ («Οι 7 συνήθειες των εξαιρετικά αποτελεσματικών ανθρώπων» εκδ. Κλειδάριθμος).\nΕλευθερία λοιπόν στην έκφραση του τρόπου γραφής.\nΌμως, όσον αφορά αυτό το «Τι» που η ευαισθησία τους, τους υπαγόρευε, πάντα εξαρτώταν και εξαρτάται από το θάρρος που αναπτύσσεται, για να πετύχουν οι καλλιτέχνες την ισορροπία με την ευαισθησία μέσα τους. Όσο αυτήν την ισορροπία οι καλλιτέχνες την αναζητούν αποκλειστικά έξω τους, στον κοινωνικό τους συνεταιρισμό με άλλους (αυτούς που κατέχουν το θάρρος σαν την μόνη διάσταση στη έκφραση της ζωής τους και το παράγωγο του το χρήμα) όσο και αν και αυτό έχει την αξία του, θα παραμένουν και οι δυο συνεταίροι ανολοκλήρωτοι ως προς τον προορισμό τους.\nΠολύ σημαντικό σ αυτή την κατεύθυνση είναι ίδρυση το 1974, σε ισότιμη βάση του κέντρου εικαστικών τεχνών από μια ομάδας 26 καλλιτεχνών, με σκοπό την απευθείας και χωρίς παρέμβαση μεσαζόντων επαφή τους για το ευρύτερο κοινό. Σκοπός τους, η διεύρυνση της κίνησης τους στους καλλιτέχνες. Παραπλήσια κίνηση ήταν και της ομάδας «α», όπως και άλλων, οι οποίες όμως δεν ευδοκίμησαν επαρκώς για να έχουμε μια τέχνη ευρύτερης εμβέλειας θεατών-«αναγνωστών» που μας χρειάζεται για μια ελεύθερη, μη εξαγορασμένη τέχνη.\nΚαι κατά τον Ψυχοπαίδη «Στην αναζήτηση νέων αγορών, ο σύγχρονος καπιταλισμός ανακάλυψε και εκμεταλλεύεται την αγορά των συνειδήσεων. Η ανθρώπινη ευαισθησία έχει και αυτή υποταγεί στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης…. κάθε τέχνη σε παγκόσμια κλίμακα, καλείται να δώσει ένα μάθημα ήθους με την αλήθεια της, υποσκάπτοντας με βραδυφλεγείς βόμβες ελευθερίας τα θεμέλια ενός ελεύθερου κόσμου. Η καλλιτεχνική πράξη είναι μια μαχητική πράξη». (Κείμενο από περιοδικό «Σταθμός» Frankfurt a.m. Σεπτέμβρης 1979.)\nΈνας τέτοιος λόγος σαν του Ψυχοπαίδι, ενώ στην βάση του είναι ουσιαστικός, χρησιμοποιώντας πολιτικούς όρους, ξεπερνά την αλήθεια και την αναγκαιότητα της ζωής που αρχικά υπηρετεί η ευαισθησία της τέχνης και προκαλεί αντιδράσεις. Ενισχύει τον θυμό που κυριαρχεί στον καθένα μας και χρειάζεται να καταστείλει μέσα του. Αντιδράσεις που πολώνουν, διχάζουν και ενισχύουν τον θυμό που είναι παράγωγο ατυχών συγκυριών που επιβλήθηκαν στον ψυχισμό μας στο ξεκίνημα της ζωής μας και έχουμε την τάση να επαναλαμβάνουμε. Χρειάζεται να καταστείλουμε τις κατηγορίες προς τον εαυτό μας ή προς τους άλλους που μας καθηλώνουν στην κατάθλιψη και από εκεί μας οδηγούν στον ναρκισσισμό. Θέλουμε να νοιώσουμε σπουδαίοι εξωτερικά για να ξεγελάσουμε την αίσθηση του φόβου και του εσωτερικού κενού. Ο πολιτισμός μας περνάει μια έντονη ναρκισσιστική φάση που εκδηλώνεται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και κορυφώνεται με ανταγωνισμούς και φοβερές πολεμικές εκρήξεις ανά τον κόσμο. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται να την υπογραμμίζουμε ιδιαίτερα, να την καταγγέλλουμε γιατί ενισχύουμε το κακό της. Εδώ η τέχνη θα μπορούσε να βοηθήσει γλυκαίνοντας την αγριάδα των ψυχών μας με την ομορφιά και την ευαισθησία της εκεί που δεν το περιμένουμε!\nΜπορούμε να πάμε την τέχνη μακριά ως προς την ελευθερία του «Τι» αφού κατακτήθηκε η ελευθερία του «Πως» από τους νεότερους καλλιτέχνες.\nΧρειάζεται όμως αρκετή δουλειά, αρκετό θάρρος ακόμη για να κατακτηθεί στην πράξη η ατιμώρητη ελευθερία του λόγου της. Για να μην λέμε με το στόμα του Κοκκινίδη "για μια τέχνη υποταγμένη στον ψυχοφθόρο ανταγωνισμό και στους νόμους της αγοράς" ή με το στόμα του Δανιήλ "Η δομή της έχει εμποτιστεί με την κοινωνική δομή που επιχειρεί να αμφισβητήσει". Και τον Ψυχοπαίδι "Το θέμα ήταν πάντα, κρυφά ή φανερά, ο εκμηδενισμένος άνθρωπος κάτω από την άμεση ή έμμεση βία". Ο ελεύθερος αυτός λόγος της μπορεί να μην είναι κατ΄ανάγκη πολιτικά περιχαρακωμένος. Μπορεί να είναι κοινωνικός ή και ψυχολογικά ενδοσκοπικός, προσέχοντας να βρίσκεται μακρυά από κάθε επιθετική χροιά σε κάθε κατεύθυνση.\nΕργασία από την Μαρία Ουζούνογλου\nΑν σας άρεσε η δημοσίευση πατήστε από κάτω το κουμπί Μου αρέσει και επικοινωνήστε την και εσείς με τα δικά σας μέσα δικτύωσης. Προωθήστε την πχ στο facebook ώστε να γίνει γνωστή. Εγώ οικονομικά οφέλη από αυτή την επίπονη μελέτη μου δεν έχω. Ωφελούμαι όμως όταν το όμορφο και το καλό συνταιριάζουν και επικοινωνούνται. Όποιος θέλει να παρακολουθεί το μπλοκ μπορεί να γίνει Μέλος απλά πατώντας τους Αναγνώστες-Ακολούθους και βάζοντας το email του.\nΑναρτήθηκε από ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΖΩΗ στις 12:20 μ.μ.\nΕτικέτες ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ΄60


14110300έλεγχος cookieBloodborne Άπειρο Απόηχοι του αίματος εξαπατήσει Για Μετά Patch 1.02Όχι.\n13 2015 Απρίλιο\nΑπό το λογισμικό έχει επαγρύπνηση για την αντιμετώπιση των απατεώνων που δημιουργούνται από δυσλειτουργίες στο Bloodborne. Οι παίκτες έχουν σε εγρήγορση για την εξεύρεση νέων τρόπων για να εξαπατήσει με την αξιοποίηση δυσλειτουργίες. Μετά μπάλωμα 1.02 έπεσε που είχε σχεδιαστεί για να διαγράψει το αρχικό σφάλμα αναπαραγωγής αντικειμένων, ένας άλλος χρήστης του PS4 βρήκε έναν τρόπο να γεννήσει άπειρους Echoes Blood μέσα σε λίγα λεπτά.\nKenny Stimmel έχει μια κάπως περίπλοκη, αλλά αποτελεσματικό τρόπο για την επανάληψη Echoes αίματος γρήγορα και αποτελεσματικά.\nΕάν δεν μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο Bloodborne για οποιονδήποτε λόγο, μπορείτε να κατευθυνθείτε προς το Forbidden Woods. Προχωρήστε πάνω από τη γέφυρα και αποφύγετε την παγίδα δολοφόνων. Στρίψτε δεξιά στο πρώτο μονοπάτι και κατεβείτε κάτω από το περβάζι και ακολουθήστε το δρόμο προς τα δεξιά μέχρι να φτάσετε στη σπασμένη γέφυρα.\nΚατεβείτε το μονοπάτι και να κάνει μια αριστερά στην πρώτη διασταύρωση. Ακολουθήστε το μονοπάτι και στη συνέχεια να κάνει μια δεξιά στην ανοιχτή πόρτα.\nΑκολουθήστε το μονοπάτι προς τα κλουβιά με τα σκυλιά και να σκοτώσει όλα τα σκυλιά.\nΤο βίντεο αναφέρει ότι όλοι οι σκύλοι είναι νεκρός συνδέονται με τη δυσλειτουργία. Το μονοπάτι πίσω από τα κλουβιά θα σας οδηγήσει σε ένα σπήλαιο, ακολουθούν προς τα κάτω μέχρι να φτάσετε στο μέρος νερό. Κάντε δεξιά και ακολουθήστε τις τοίχο σε όλη τη διαδρομή γύρω μέχρι να φτάσετε σε μια σκάλα και να ανεβείτε.\nΜετά από να πάρει στην κορυφή θα Επικεφαλής αριστερά από την πύλη. Θα φτάσουμε σε ένα μέρος με ένα τέρας Cthulhu? καταστρέψει το πρόσωπό του πριν αυτός καταστρέφει το πρόσωπό σας και στη συνέχεια το κεφάλι μέχρι τη σκάλα και στις στέγες των σπιτιών. Πηγαίνετε στο σπίτι και να κάνουν ένα σωστό.\nΘα πρέπει να καταλήγουν πίσω στην αρχή του παιχνιδιού και αυτό είναι όπου η βλάβη κλωτσιές.\nΑυτό είναι πολύ σημαντικό εδώ: Για να πάρετε το glitch για να λειτουργήσει θα πρέπει να τρέξει γύρω από το τραπέζι ή εμπρός και πίσω σε όλη την αίθουσα. Δεν είναι καν αστείο. Καθώς το βίντεο δείχνει, θα πάρετε Απόηχοι του αίματος με το τρέξιμο πέρα δώθε σε όλη την αίθουσα.\nΔεν έχω ιδέα γιατί ή πώς λειτουργεί, πραγματικά δεν το κάνω. Το βλέπω και απλά δεν το καταφέρνω. Είναι το είδος σφάλματος που επιστρέφει πίσω στις ημέρες της Sega Genesis και SNES ... πίσω όταν τα λάθη ήταν απατεώνες και δεν έπρεπε να τους πληρώσετε όπως στα σημερινά παιχνίδια AAA * βήχας * Saints Row * βήχας *.\nΤέλος πάντων, δεν είναι όλοι σε θέση να ολοκληρώσει τη δυσλειτουργία και εξαπατήσει σωστά. Αν έχετε ενεργοποιήσει την παγίδα για να απελευθερώσει τα σκυλιά τότε είστε φρέσκο από την τύχη. Σοβαρά, Δεν άνοιξη στην παγίδα να απελευθερώσει τα σκυλιά.\nΌπως αναφέρθηκε από τον χρήστη του YouTube Rykr Davidson...\n"Για όποιον λέει ότι τα σκυλιά είναι έξω από τα κλουβιά, πιθανότατα προκαλείται από το να πέσετε σε μια παγίδα και τα σκυλιά να απελευθερωθούν. Αυτό συνέβη στον νεότερο αδελφό μου, οπότε δεν είναι σε θέση να κάνει το εξαπατήσει. Ευτυχώς, επειδή δεν έπεσα για την παγίδα, μπορώ να κάνω αυτό το πρόβλημα. ;ΡΕ"\nΟπότε ναι, αν την άνοιξη την παγίδα και να απελευθερώσει τα σκυλιά τότε είστε βιδώνονται.\nΑν ξεκινάτε το New Game+, ο Kenny Stimmel έχει ένα άλλο Bloodborne βίντεο για εσάς που μπορείτε να δείτε παρακάτω ως εναλλακτικό τρόπο ενεργοποίησης του σφάλματος. Τσέκαρέ το.\nΑν έχετε ήδη προκαλέσει αναστάτωση και οι ανηρτημένες στην παγίδα για τα σκυλιά, του YouTube Bighat Logan αποφάσισε να προσφέρει στους παίκτες μια άλλη εναλλακτική λύση για δυσλειτουργία in Bloodborne. Αυτό είναι για τους gamers που ξεκίνησε ένα νέο παιχνίδι και θέλουν να glitch νωρίς. Ωστόσο, σημειώνουν ότι Logan σας προειδοποιεί ότι θα δυνητικά χάλι ιστορία σας, όπως ορισμένες NPCs θα εξαφανιστούν. Μπορείτε να δείτε το glitch παρακάτω για μετά το μπάλωμα 1.02.\nBloodborne είναι διαθέσιμο αυτή τη στιγμή για το PlayStation 4. Το παιχνίδι φαίνεται να είναι αρκετά δημοφιλές και χαιρετίζεται ως μια πολύ δύσκολη εναλλακτική λύση Σκοτεινές ψυχές. Μπορείτε να πάρετε ένα ψηφιακό ή λιανικής αντίγραφο του παιχνιδιού τώρα.\nBloodborne από Λογισμικό OAG PS4


COVID-19: ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΡΟΥΣΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ-157 ΝΕΑ/2 ΘΑΝΑΤΟΙ(50 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ/16 ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ). – Thessreportage.gr\nCOVID-19: ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΡΟΥΣΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ-157 ΝΕΑ/2 ΘΑΝΑΤΟΙ(50 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ/16 ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ).\n30 Αυγούστου, 2020 4 Ιουνίου, 2021 Φωτεινή Δόξα\nΤο τελευταίο 24ωρο κατεγράφησαν 157 νέα κρούσματα του νέου ιού στη χώρα μας και έτσι ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται στους 10.134, εκ των οποίων το 55.5% αφορά άνδρες.\nΑπό τα σημερινά δεδομένα, τα 41 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας.\nΈτσι τα 50 κρούσματα εντοπίζονται στην Π.Ε. Αττικής, εκ των οποίων 5 συνδέονται με πρόσφατο ταξίδι στο εσωτερικό της χώρας και τα 16 στην Π.Ε. Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων 4 συνδέονται με επαφή με κρούσμα στο οικογενειακό περιβάλλον.\nΕπίσης,1 βρέθηκε στην Π.Ε. Εύβοιας.2 στην Π.Ε. Ζακύνθου,11 στην Π.Ε. Ηρακλείου, εκ των οποίων 8 συνδέονται με γνωστή συρροή και 1 με επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα,3 στην Π.Ε. Ιωαννίνων,1 στην Π.Ε Καβάλας,1 στην Π.Ε. Καρδίτσας,1 στην Π.Ε Καστοριάς,1 στην Π.Ε. Κιλκίς,2 στην Π.Ε. Κοζάνης και 2 στην Π.Ε. Κυκλάδων.\nΑκόμη,1κρούσμα εντοπίστηκε στην Π.Ε. Λάρισας,1 στην Π.Ε Λασιθίου\n7 στην Π.Ε. Λέσβου, εκ των οποίων 5 αναφέρουν επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα στο οικογενειακό περιβάλλον,1 στην Π.Ε. Ξάνθης,1 στην Π.Ε. Πέλλας,6 στην Π.Ε. Πιερίας, εκ των οποίων 4 αναφέρουν επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα στο οικογενειακό περιβάλλον.\nΤέλος, από 6 κρούσματα έχουμε στην Π.Ε. Πιερίας, εκ των οποίων 4 αναφέρουν επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα στο οικογενειακό περιβάλλον,1 κρούσμα στην Π.Ε. Ρεθύμνου,1 στην Π.Ε. Τρικάλων,2 στην Π.Ε. Χανίων και 1 στην Π.Ε. Χίου.\nΑπό τον συνολικό αριθμό, τα 2.078 δηλαδή το 20.5% θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και τα 4.448 δηλαδή το 43.9% θεωρούνται σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.\nΜέχρι στιγμής, 35 ασθενείς νοσηλεύονται στις ΜΕΘ(Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) και βρίσκονται διασωληνωμένοι.\nΗ διάμεση ηλικία τους είναι τα 69 έτη. Οι 10 από αυτούς είναι γυναίκες και αφορά το 28.6%, ενώ οι υπόλοιποι είναι άνδρες.\nTo 51.4% έχει κάποιο υποκείμενο νόσημα ή είναι ηλικιωμένοι 70 ετών και άνω.\nΜέχρι στιγμής, 149 ασθενείς έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ.\nΤο τελευταίο 24ωρο κατεγράφησαν 2 επιπλέον θάνατοι και έτσι ο συνολικός αριθμός των θανόντων ανέρχεται στην χώρα μας στους 262.\nΟι 93 από αυτούς ήταν γυναίκες και αφορούσε το 35.5%, ενώ οι υπόλοιποι ήταν άνδρες.\nΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΙΣΤΑ ΚΥΡΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΕ, ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ-ΤΑ 7 ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ.\nΟΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (Από 31 Αυγούστου, έως 6 Σεπτεμβρίου 2020)


Ιστορία | Α.Σ. ΠΥΡΑΣΟΣ\nΕπισημη Ιστοσελιδα Αθλητικου Συλλογου Νεας Αγχιαλου\nΗ ομάδα της Νέας Αγχιάλου ιδρύθηκε επίσημα το 1952 και έγινε μέλος της ΕΠΟ το 1960. Ωστόσο, άρχισε την πορεία της λίγο μετά τη γερμανική κατοχή, το 1945, όταν μία παρέα 15χρονων και 16χρονων φίλων αποφάσισαν να οργανώσουν ομάδα στο αγαπημένο τους άθλημα, το ποδόσφαιρο.\nΗ ίδρυση του Πυράσου έγινε από μία παρέα μαθητών του Γυμνασίου Αλμυρού το καλοκαίρι του 1945. Οι Γεώργιος και Κυριαζής Μπουρτζής, Παναγιώτης και Γεώργιος Ζαράρης, Επαμεινώνδας Κόκκινος, Ευθύμιος Τόλιας, Γεώργιος Αράπογλου, Ντίνος και Λάκης Αναστασόπουλος, Ιωάννης Ιλτζόγλου, Νικόλαος Κόκκινος, Τάκης Κάρλος, αλλά και άλλα μέλη της παρέας ήταν αυτοί που «γέννησαν» την ιδέα δημιουργίας μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, κατά τη διάρκεια μιας από τις συνηθισμένες τους μαζώξεις στα «Βραχάκια», εκεί που σήμερα βρίσκεται το λιμανάκι της Νέας Αγχιάλου. Ο Πύρασος ιδρύθηκε σε ρομαντική βραδιά με πανσέληνο! Το σύλλογο «βάφτισε» ο Ευθύμιος Τόλιος που πρότεινε το όνομα Πύρασος, κάτι που έγινε ομόφωνα δεκτό αφού άρεσε περισσότερο από τις άλλες προτάσεις, Αστραπή, Κεραυνός, Θύελλα κ.α.\nΗ «ευλίμενος Πύρασος μεταξύ «Άλου (Αλμυρού) και Πύρας άκρας» ήταν κατά τον Στράβωνα το επίνειο των Φθιώτιδων Θηβών, πρωτεύουσας του κράτους των Μυρμηδόνων. Με σαφή αναφορά στα εθνικά μας χρώματα, προτιμήθηκε το μπλε και το άσπρο, ενώ τα πρώτα ρούχα έφεραν ένα «Π» ως έμβλημα. Οι πρώτοι αγώνες δόθηκαν απέναντι σε ομάδες από άλλες πόλεις, για την παρέα που προσπαθούσε να αναλάβει τα λειτουργικά έξοδα της ομάδας.\nΤο 1952, ο Πύρασος αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο Βόλου υιοθετώντας το νέο του σήμα, την Αργώ, που φέρει ως και τις ημέρες μας. Ωστόσο, η αναγνώριση και η εγγραφή στα μητρώα της ΕΠΣΘ και της ΕΠΟ ήρθε 8 χρόνια αργότερα. Σε συνεδρίαση της Ομοσπονδίας στις 11-2-1960, γίνεται επίσημα μέλος της. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Πασχάλης Πασχαλούδης, με αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Τόλια, γενικό αρχικό τον Δημήτριο Διαμαντή, γενικό γραμματέα τον Γεώργιο Μπουρτζή, ταμία τον Νικόλαο Κουτσοβασίλη, έφορο τον Ευάγγελο Διαμαντένια και μέλος τον Ευάγγελο Φασούλα. Αυτή ήταν η σύνθεση του πρώτου επίσημου Δ.Σ. όπως προέκυψε από τις αρχαιρεσίες στις 24 Ιανουαρίου 1960.\nΗ αγωνιστική περίοδος 1960-61 βρίσκει τον Πύρασο στη Γ’ Τοπική κατηγορία με προπονητή τον Σωκράτη Οικονόμου, παλιά μεγάλη δόξα του Παγασητικού. Οι αγώνες διεξάγονταν στον «αλωνότοπο» που βρίσκονταν στη θέση του σημερινού Δημαρχείου της πόλης, κάθετα στο δρόμο προς Βόλο, με ψαράδες να επιστρατεύονται με βάρκες για να βγάζουν συχνά πυκνά την μπάλα από τη θάλασσα.\nΠρώτη χρονιά στο πρωτάθλημα και πρώτη επιτυχία για το σύλλογο, που φθάνει στο διπλό τελικό των υποομίλων για την άνοδο, με αντίπαλο τον Απόλλωνα Βόλου. Πρώτο ματς στη Ν. Αγχίαλο στις 23-4-1961 και ο Πύρασος νικάει 7-1, σε ένα ματς που παρακολούθησε και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος, Δαμασκηνός! Ο Δαμασκηνός ήταν επίτιμος πρόεδρος του Πυράσου και είχε αναλάβει τα πλήρη έξοδα της κλινικής για την αποθεραπεία του ποδοσφαιριστή Στέφανου Καραμπετιάν. Η «ομάδα του Δεσπότη» όπως της είχαν κολλήσει το παρατσούκλι, νίκησε και στο Βόλο, με 2-1 και προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό της κατηγορίας. Επόμενο εμπόδιο αυτό του ΑΟ Παλαιομοναστηρίου Τρικάλων. Ο Πύρασος έχασε στο γήπεδό του 4-3, αλλά νίκησε εκτός με 4-2. Διεξήχθη και τρίτο ματς που έγινε στη Φιλιππούπολη της Λάρισας, έληξε 0-0 και έδωσε την άνοδο στον Πύρασο λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων στις δύο πρώτες αναμετρήσεις!\nΕκτός του ποδοσφαίρου, οι αθλητές του Πυράσου διακρίνοντας σε όλα τα αθλήματα. Κολυμβητικοί αγώνες, στίβος, ποδηλασία ήταν ανάμεσα στις δραστηριότητες του σωματείου, ενώ αξέχαστες σε όσους τις έζησαν, έμειναν οι χοροεσπερίδες που γίνονταν κάθε χρόνο στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Το 9-1 επί του Απόλλωνα Βόλου στις 28-2-1962 είναι μία από τις μεγαλύτερες νίκες για τον Πύρασο.\nΕίναι η εποχή που τους αγώνες της ομάδας παρακολουθεί το …μισό χωριό, ενώ εξαιτίας επεισοδίων σε παιχνίδι με τον Αστέρα Ριζομύλου, το γήπεδο κρίθηκε ακατάλληλο από κλιμάκιο της ΕΠΟ που επισκέφθηκε τη Νέα Αγχίαλο. Ξεκίνησαν αμέσως εργασίες ανέγερσης καινούργιου, στη θέση που βρίσκεται και το σημερινό, δίπλα στη θάλασσα και σε ένα χώρο που μπαζώθηκε αφού χρησίμευσε ως νεκροταφείο μεγάλων ζώων!\nΙστορική είναι η 9η Σεπτεμβρίου 1962, όταν ο Πύρασος φιλοξένησε σε φιλικό αγώνα την 16η Μεραρχία Άγγλων Αλεξιπτωτιστών με τελικό σκορ 1-1, σε ένα ματς που οι Αγχιαλίτες έπαιξαν με διαφήμιση τσιγάρων στη φανέλα τους! Οι φίλαθλοι υποδέχθηκαν τους ξένους αντιπάλους «με αναψυκτικά και ωραιότατη ανθοδέσμη» κατά τον Τύπο.\nΣτις 4 Απριλίου 1965, Κυριακή, έγιναν τα εγκαίνια του νέου γηπέδου με το φιλικό αγώνα Πύρασος-Τοξότης (οι φιλοξενούμενοι νίκησαν 0-1 με γκολ που επιτεύχθη στο τέλος του ημιχρόνου με το χέρι!), με τους θεατές να πίνουν βερμούτ οινοποιείου Αγχιάλου σύμφωνα με τα ρεπορτάζ και τις μαρτυρίες της εποχής.\nΗ ομάδα συνεχίζει όλα αυτά τα χρόνια την αξιόλογη πορεία της στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΘ και η μοίρα της παίζει τραγικό παιχνίδι στις 23 Φεβρουαρίου 1969, την πιο «μαύρη» ημέρα στην ιστορία του Πυράσου. Σε αγώνα με τον Ηρακλή στο γήπεδο της Νίκης, ο τερματοφύλακας Στέλιος Μαλτέζος βρίσκει τραγικό θάνατο σε διεκδίκησης της μπάλας με τον αντίπαλο Μπακρατσά «την ενδεκάτην πρωινήν της Κυριακής». Η εφημερίδα «Τα Νέα» της 25ης Φεβρουαρίου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο νεαρός τερματοφύλακας του Πυράσου «θυσιάστηκε για ένα γκολ».\nΩς ελάχιστο φόρο τιμής στον Στέλλιο Μαλτέζου, το τότε συμβούλιο της κοινότητας Ν. Αγχιάλου έδωσε το όνομά του στην οδό που περνάει μπροστά από το γήπεδο. Το τραγικό συμβάν «πάγωσε» για αρκετό καιρό τον Πύρασο, αλλά το 1971 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β’ Κατηγορίας και πήρε την άνοδο για πρώτη φορά στην Α’ Τοπική. Απόρροια της ανόδου, αποτέλεσε η περιτοίχιση του γηπέδου που στοίχισε περίπου 70.000 δραχμές (γκρεμίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990). Τον Απρίλιο του 1971, στις 24 του μηνός, ο Πύρασος ηττήθηκε 3-1 από τη Λαυρεωτική που είχε στις τάξεις της τον νεαρό Βαμβακούλα κι άλλους ποδοσφαιριστές που έκαναν αξιόλογη καριέρα, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1973, έχασε τη ζωή του σε εργατικό ατύχημα ο παίκτης Χρήστος Οικονόμου.\nΟ Πύρασος αποτελεί παραδοσιακή δύναμη, έπαιξε κυρίως στην A’ Κατηγορία με λίγες παρενθέσεις στη Β’ τοπική. Tη σεζόν 2007-08 έκοψε πρώτος το νήμα στην Α’ Μαγνησίας με εντυπωσιακή πορεία που ολοκληρώθηκε με 29 νίκες, 4 ισοπαλίες και 1 ήττα, παίρνοντας επάξια την άνοδο στη Δ’ Εθνική. Στην πρώτη του συμμετοχή στο Περιφερειακό πρωτάθλημα, ο Πύρασος εξασφάλισε άνετα την παραμονή τερματίζοντας στη 10η θέση του 4ου ομίλου, ενώ στη δεύτερη είχε ακόμα καλύτερη πορεία, όντας από την αρχή στην πρώτη πεντάδα, τερματίζοντας τελικά 9ος. Στις 10 Μαρτίου 2010 κέρδισε 3-1 στο Πανθεσσαλικό Στάδιο τον Ρήγα Φεραίο και κατέκτησε το τρόπαιο του Κυπέλλου ΕΠΣΘ. Τη σεζόν 2010-2011, το ξεκίνημα δεν ήταν καλό, αλλά η τελευταία ήττα στο πρωτάθλημα σημειώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου. Έκτοτε, ο Πύρασος συμπλήρωσε εντυπωσιακό σερί 16 αγωνιστικών χωρίς ήττα τερματίζοντας στην 4η θέση της Δ’ Εθνικής. Μία σειρά από ατυχίες και εξωγηπεδικοί παράγοντες είχαν ως απόρροια τον υποβιβασμό από τη Δ’ Εθνική ύστερα από τέσσερα χρόνια.\nΤην αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Πύρασος συμμετείχε στην Α’ ΕΠΣΘ και κατέκτησε τον τίτλο με συνολικό απολογισμό 25 νίκες, 4 ισοπαλίες και μόνο 1 ήττα. Είχε δώδεκα βαθμούς διαφορά από τη 2η θέση παρ΄ ότι ξεκίνησε το πρωτάθλημα με τιμωρία -2 από την περασμένη περίοδο. Πέτυχε 81 τέρματα και δέχθηκε μόνο 10, με τις καλύτερες επιδόσεις της κατηγορίας, ενώ διατήρησε το αήττητο για 27 αγωνιστικές.\nΔεύτερο συνεχόμενο νταμπλ σε τοπικό επίπεδο το 2013-2014, με την ομάδα να γράφει ιστορία! Παρά την απουσία του βασικού επιθετικού Π. Κοντοβά που τραυματίστηκε στη 2η αγωνιστική, ο Πύρασος ήταν και πάλι πρωταθλητής με 76 βαθμούς, ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο στον τελικό κόντρα στον Θησέα. Εντυπωσιακή ήταν η αμυντική επίδοση καθώς διατήρησε την εστία του απαραβίαστη σε 24 αγώνες (από τους 30). Στον πρώτο γύρο, ο Πύρασος δεν δέχθηκε γκολ εντός έδρας, στο δεύτερο γύρο δεν δέχθηκε γκολ εκτός έδρας!\nΣτο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, δηλαδή τα μπαράζ ανόδου, ο Πύρασος τερμάτισε αήττητος στην 1η θέση και κατέγραψε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του, την άνοδο στη Γ’ Εθνική. Κατά σειρά κέρδισε 3-1 την ΑΕ Περίστασης εντός έδρας, μετά είχε τρία συνεχόμενα ματς εκτός έδρας με νίκη 2-1 επί του ΑΟ Σελλάνων, ισοπαλία 1-1 στη Γιάννουλη κόντρα στη Δήμητρα και νίκη 4-2 επί της ΑΕ Περίστασης. Στα δύο τελευταία ματς στη Ν. Αγχίαλο, έφερε 1-1 με τον ΑΟ Σελλάνων και κέρδισε 1-0 τη Δήμητρα Γιάννουλης.\nΣτις 4 Ιουνίου 2014 διεξήχθη ο νικηφόρος αγώνας με την ομάδα της Γιάννουλης που σφράγισε τη μεγάλη επιτυχία, με το γκολ να σημειώνεται από τον Λεωνίδα Γκάγκα.\nΗ σεζόν 2014-2015 βρήκε τον Πύρασο να αγωνίζεται για πρώτη φορά στη Γ’ Εθνική, την τρίτη εθνική κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου! Η αρχή έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014 με εντός έδρας νίκη 2-0 επί των Λευκαδίων. Η ομάδα, ύστερα από ένα εντυπωσιακό δεύτερο γύρο, τερμάτισε στην 6η θέση του 2ου ομίλου. Ήταν η μοναδική που κέρδισε τον πρωταθλητή ΑΟ Τρίκαλα, απέσπασε εκτός έδρας ισοπαλίες στην έδρα των ομάδων της πρώτης τετράδας, ενώ κόντρα στο δευτεραθλητή Καραϊσκάκη έφερε 3-3 στην Άρτα. Μακρυά από τη Νέα Αγχίαλο, ο Πύρασος ηττήθηκε μόνο στην πρώτη και την προτελευταία έξοδό του! Αήττητο σερί από την 14η έως και την 21η. Ο συνολικός απολογισμός ήταν 13 νίκες, 10 ισοπαλίες και 7 ήττες. Εντός έδρας 8 νίκες, 2 ισοπαλίες, 5 ήττες, εκτός έδρας 5 νίκες, 8 ισοπαλίες και 2 ήττες. (σημ. οι τρεις νίκες στα «χαρτιά»).\n3,320 total views, 0 views today\nΓ’ ΕΘΝΙΚΗ 2014-16\nΣτέλιος Μαλτέζος 23-2-1969\nΠρωταθλητές Α ΕΠΣΘ 2007-08, 2012-13, 2013-14\nΔ Εθνική 2008-2012\nΚυπελλούχος ΕΠΣΘ 1975-2010-2013-2014\nΑ.Σ. ΠΥΡΑΣΟΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ\nΔιεύθυνση: ΜΑΛΤΕΖΟΥ 1\nΕλλάδα, Hellenic Republic\nΤηλέφωνο: 24280 - 69010\nΤηλεομοιότυπο: 24280 - 69009\n© 2013 Α.Σ. ΠΥΡΑΣΟΣ\nΠΥΡΑΣΟΣ 65 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ


Online Παιχνίδι Swing και θέστε: Οι Πειρατές της Καραϊβικής για τις παλίρροιες ξένος. Παίξτε online δωρεάν.\nΣυνολικά για τις τρεις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε τι περιμένει Jack Sparrow στο 4ο μέρος της ταινίας γι 'αυτόν.\n© gam9.com - δωρεάν online παιχνιδιών Swing και θέστε: Οι Πειρατές της Καραϊβικής για τις παλίρροιες ξένος () Κάντε παιχνίδι online flash παιχνίδι Swing και θέστε: Οι Πειρατές της Καραϊβικής για τις παλίρροιες ξένος για δωρεάν.. Μην ξεχάσετε να αξιολογήσετε αυτό το παιχνίδι Swing και θέστε: Οι Πειρατές της Καραϊβικής για τις παλίρροιες ξένος και να μοιραστούν αυτό το παιχνίδι με τους καλύτερους φίλους σας.\nΣυνολικά για τις τρεις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε τι περιμένει Jack Sparrow στο 4ο μέρος της ταινίας γι 'αυτόν. Από την πρώτη εικόνα δυσφορία Jack τον έσυραν στο βρετανικό βασιλιά, ο οποίος ενδιαφέρεται να βρει την πηγή της νεότητας, με οποιοδήποτε μέσο, εφ 'όσον πριν από την ισπανική μοναρχία. Κρίνοντας από τις φωτογραφίες, ο καπετάνιος συμφώνησε, αλλά αναγκάζονται να υπομείνουν σε πλοίο του εχθρού.\nSwing και θέστε: Οι Πειρατές της Καραϊβικής για τις παλίρροιες ξένος ( Ψηφοφορίες5, Δευτεροβάθμια Βαθμολογία: 2.8/5)


Αγγούρι κάρυ - οι καλύτερες συνταγές αγγουριού κάρυ για βάζα\nΤο φθινόπωρο και το χειμώνα, χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σπιτικές κονσέρβες. Τέτοια παρασκευάσματα περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αγγούρια κάρυ, αγγούρια με κουρκούμη, αγγουράκια τουρσί, αγγούρια χαμηλής περιεκτικότητας σε αλάτι, αγγουράκια τουρσί, τουρσί σε τσίλι, αγγούρια στη μουστάρδα και πολλά άλλα. Ας δούμε λοιπόν πώς να φτιάξετε νόστιμα αγγούρια κάρυ για το χειμώνα.\nΑν ψάχνετε για περισσότερες πληροφορίες, ελέγξτε επίσης τα άρθρα σχετικά με τα αγγούρια που συλλέγονται εδώ.\nΣυνταγή για αγγούρια σε κάρυ με σέλινο και τσίλι\nΣυνταγή Ι για αγγούρια με σάλτσα κάρυ\nΤα αγγούρια κάρυ είναι εξίσου δημοφιλή με τα κονσέρβες τουρσί. Χρησιμοποιούνται πολύ συχνά για δείπνα και ως σνακ. Αξίζει να γνωρίσετε τις συνταγές για αυτές τις κονσέρβες και να απολαύσετε τη μοναδική τους γεύση όχι μόνο το χειμώνα, αλλά και όλο το χρόνο.\nΤα αγγούρια σε κάρυ με σέλινο είναι μια μοναδική συνταγή που έχει εξαιρετική γεύση με μια λεπτή υπόδειξη σέλινου.\n1,5 κιλά αγγούρια,\nΠροετοιμαστείτε για το τουρσί:\n1,5 φλιτζάνια ζάχαρη,\n1,5 κουταλιές της σούπας αλάτι\n3 κουταλιές της σούπας κάρυ.\nΕπιπλέον, πρέπει να προετοιμάσετε μπαχαρικά:\nΑνάλογα με το πόσο έντονο θέλουμε να έχουμε επίγευση σέλινου, τότε βάζουμε τον κατάλληλο αριθμό φύλλων. Μια προαιρετική ποσότητα αυτού του συστατικού δίνεται στη συνταγή.\nΠλύνετε καλά τα αγγούρια και στεγνώστε τα.\nΚόψτε τα αποφλοιωμένα λαχανικά σε μπαστούνια, αλάτι και αφήστε για περίπου 1,5 ώρες.\nΒάζουμε το νερό, τη ζάχαρη, το αλάτι, το ξύδι και το κάρυ σε μια κατσαρόλα και τα βράζουμε.\nΣτη συνέχεια, βγάλτε τα από τη φωτιά μέχρι να κρυώσουν.\nΒάζουμε ένα φύλλο σέλινο, μερικούς σπόρους μουστάρδας, μια φέτα κρεμμύδι και φέτες αγγουριών στα βάζα. Αν ψάχνετε για περισσότερη έμπνευση, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο συνταγής προετοιμασίας αγγουριού .\nΑνακατέψτε το τουρσί και ρίξτε το πάνω στα αγγούρια.\nΜετά το κλείσιμο των βάζων, τα αγγούρια παστεριώνονται για περίπου 7 έως 10 λεπτά.\nΤα αγγούρια που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο σε κάρυ ως κονσέρβες για το χειμώνα θα γίνουν μια τέλεια προσθήκη στο δείπνο. Αυτή η συνταγή είναι για περίπου 8 300 ml βάζα.\nΣυνταγή ΙΙ για αγγούρια σε κάρυ με τσίλι σε ξίδι\nΤα αγγούρια με κάρυ και τσίλι είναι μια πολύ απλή συνταγή για νόστιμα κονσέρβες που θα ευχαριστήσουν όποιον θέλει να νιώσει μια λεπτή και πικάντικη νότα στα πιάτα του.\n1 καυτό πιπέρι τσίλι,\n3 κουταλάκια του γλυκού κάρυ,\nτρίψιμο μαύρο πιπέρι,\n1,5 φλιτζάνια ζάχαρη.\nΚατά την προετοιμασία των συστατικών, θυμηθείτε ότι πρέπει να χρησιμοποιείται ένα πιπέρι τσίλι για κάθε βάζο και όταν πρόκειται για σπόρους μουστάρδας, βάλτε ένα κουταλάκι του γλυκού σε κάθε βάζο.\nΠρώτα απ 'όλα, αρχίζουμε να προετοιμάζουμε το τουρσί αγγουριού.\nΒάζουμε ξύδι, νερό, κάρυ, αλάτι και ζάχαρη σε μια κατσαρόλα και μαγειρεύουμε.\nΠλύνετε καλά τα αγγούρια και κόψτε τα σε φέτες, πάχους περίπου 3 mm.\nΒάζουμε ένα κουταλάκι του γλυκού σπόρους μουστάρδας, μερικούς κόκκους μαύρου πιπεριού και 2 κόκκους μπαχάρι στα βάζα.\nΤα φέτες αγγουριών συσκευάζονται σφιχτά σε βάζα με μπαχαρικά και ένα πιπέρι ανά βάζο τοποθετείται μεταξύ των φετών.\nΡίξτε τα τουρσιά με ζεστό αλατόνερο και κλείστε καλά τα βάζα.\nΓυρίστε τα βάζα ανάποδα και αφήστε τα να κρυώσουν.\nΑντί να τα βάζετε ανάποδα, μπορείτε να παστερίρετε τα έτοιμα βάζα με αγγούρια για περίπου 7 λεπτά. Τα αγγούρια θα γίνουν μια νόστιμη σαλάτα, η οποία συχνά θα υπάρχει στα τραπέζια μας. Ή μήπως θα σας ενδιαφέρει επίσης αυτό το άρθρο με συνταγές για αγγουράκια ;\nΣυνταγή για αγγούρια κάρυ και αγγούρια κάρυ Μεξικού σε ξύδι\nΟι προετοιμασίες για το χειμώνα με τη χρήση κάρυ είναι πολύ δημοφιλείς. Ανεξάρτητα από το τι προστίθεται σε αυτά, είτε είναι με σέλινο, πιπεριές ή άλλα υλικά, είναι πολύ δημοφιλή. Τα αγγούρια με σάλτσα κάρυ γίνονται όλο και πιο συχνά κονσέρβες για χειμερινές περιόδους, ειδικά επειδή αποτελούν μια πολύ υγιεινή προσθήκη στα καθημερινά δείπνα.\nΗ συνταγή αγγουριού κάρυ είναι πολύ απλή και δεν υπάρχει τίποτα περίπλοκο. Αρκεί να προετοιμάσετε μερικά βάζα και συστατικά που θα δημιουργήσουν τέλειες συνθέσεις γεύσης.\n2,5 κιλά αγγούρια,\n2,5 φλιτζάνια ξίδι 10%,\n2 κουταλιές της πιπεριάς,\n2 κουταλιές της γλυκής πιπεριάς,\n2 κουταλιές της σούπας κάρυ,\n2 κουταλιές της λευκής μουστάρδας,\n2 κουταλιές ξηρό και ψιλοκομμένο άνηθο.\nΕίναι καλό όταν τα αγγούρια έχουν μικρότερο μέγεθος, γιατί τότε θα είναι ευκολότερο να τα τοποθετήσετε στο βάζο.\nΠλύνετε τα αγγούρια πολύ προσεκτικά και κόψτε τα σε κομμάτια.\nΞεφλουδίστε το κρεμμύδι και τα ζάρια.\nΒάλτε τα κρεμμύδια και τα αγγούρια σε ένα μπολ, αλάτι και αφήστε για περίπου μία ώρα.\nΤοποθετήστε τα αγγούρια πολύ σφιχτά στα βάζα.\nΠρέπει να προετοιμάσουμε το τουρσί από τα υπόλοιπα συστατικά.\nΒάζουμε όλα τα υλικά σε μια κατσαρόλα και βράζουμε.\nΤα βάζα που προετοιμάστηκαν προηγουμένως μπορούν να γεμιστούν με το τουρσί και να κλείσουν.\nΠαστεριώνουμε για περίπου 7 λεπτά.\nΤα κρεμμύδια μπορούν επίσης να τεμαχιστούν, όλα εξαρτώνται από τις προτιμήσεις μας. Μετά από μια εβδομάδα, τα αγγούρια κάρυ είναι έτοιμα για κατανάλωση. Δείτε επίσης αυτό το άρθρο σχετικά με τις συνταγές τουρσιών .\nΤα μεξικάνικα αγγούρια με κάρυ είναι μια πολύ πρωτότυπη συνταγή για τη χρήση αγγουριών.\n6 κιλά αγγούρια,\nΓια τη λιμνοθάλασσα:\n4 κουταλάκια του γλυκού λευκή μουστάρδα,\n4 κουταλάκια του γλυκού καυτερή πιπεριά,\n4 κουταλάκια του γλυκού κάρυ\n2 κουταλάκια του γλυκού αλεσμένο μαύρο πιπέρι,\n2 κουταλάκια του γλυκού μαύρο πιπέρι.\nΕάν δεν μας αρέσει το κρεμμύδι, μπορούμε να το σταματήσουμε.\nΠλύνετε σχολαστικά τα αγγούρια, στεγνώστε τα και κόψτε τα κατά μήκος.\nΑνακατέψτε τα απαραίτητα συστατικά για το τουρσί σε μια κατσαρόλα και μαγειρέψτε για λίγα λεπτά.\nΗ λιμνοθάλασσα πρέπει να κρυώσει.\nΤοποθετήστε τα αγγούρια σφιχτά και κάθετα σε βάζα.\nΒάλτε το κρεμμύδι ανάμεσα στα αγγούρια και πάνω.\nΡίξτε κρύα άλμη στα βάζα.\nΒάλτε ένα πανί στο κάτω μέρος της κατσαρόλας και τοποθετήστε στριμμένα βάζα πάνω του.\nΓεμίστε το δοχείο με νερό έως και τα 4/5 του ύψους των βάζων και βράστε το.\nΑπό τη στιγμή του βρασμού, παστεριώνουμε για περίπου 5 λεπτά.\nΑυτή η συνταγή είναι για περίπου 14 βάζα μισού λίτρου. Τα παρασκευάσματα που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο για το χειμώνα έχουν μια μάλλον πικάντικη γεύση.\nΣυνταγή για αγγούρια με κουρκούμη και κάρυ, και αγγούρια σε ξύδι και κάρυ\nΤόσο η συνταγή για τα αγγούρια με κάρυ και κουρκούμη, όσο και με το ξίδι, είναι ένας τρόπος για να πάρετε πολύ νόστιμα κονσέρβες για το χειμώνα. Τα αγγούρια σε κάρυ με κουρκούμη διαφέρουν από αυτά με σέλινο, κάτι που δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι μια υπέροχη και υγιεινή προσθήκη σε διάφορα πιάτα.\nΤα αγγούρια με κουρκούμη και κάρυ είναι ο τέλειος τρόπος παρασκευής μοναδικών αγγουριών για βάζα.\n3 φλιτζάνια ξίδι αλκοόλης,\nένα επίπεδο κουτάλι μπαχάρι,\n1 λιγότερο από μια κουταλιά της σούπας κουρκούμη,\n1 λιγότερο από ένα κουτάλι κάρυ,\n5 σκελίδες σκόρδου,\n2 κουταλιές αλάτι ροκ.\nΛίγο περισσότερο κάρυ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ένταση της γεύσης.\nΠλύνετε τα αγγούρια και στεγνώστε τα.\nΤα αποξηραμένα αγγούρια πρέπει να τεμαχίζονται σε τέταρτα ή φέτες.\nΤοποθετήστε τα αγγούρια σφιχτά στα βάζα.\nΒράζουμε νερό με ξύδι, κάρυ, κουρκούμη, ζάχαρη, πιπέρι, μπαχάρι, αλάτι και σκόρδο που συμπιέζονται μέσω της πρέσας σε μια κατσαρόλα.\nΡίξτε τα έτοιμα βάζα με ζεστό άλμη και σφίξτε τα προσεκτικά.\nΠαστεριώνουμε για περίπου 15 λεπτά.\nΕίναι σημαντικό τα βάζα να είναι καλά κλειστά. Κατά το πλύσιμο αγγουριών, αξίζει να χρησιμοποιήσετε μια μαλακή βούρτσα. Τα αγγούρια που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο είναι τραγανά και ελαφρώς πικάντικα, γλυκά και επιπλέον ελαφρώς ξινά.\nΤα αγγούρια σε ξίδι και σάλτσα κάρυ είναι μια άλλη συνταγή που αξίζει να γνωρίζετε.\n2 κιλά αγγούρια.\n1,5 φλιτζάνι ξύδι,\n3 κουταλάκια του γλυκού κάρυ.\nΑρκεί να χρησιμοποιήσουμε 3 κρεμμύδια.\nΠλύνετε τα αγγούρια και κόψτε τα σε μπαστούνια.\nΒράζουμε όλα τα συστατικά του τουρσί.\nΡίξτε τα τουρσιά στα βάζα με ζεστό αλατόνερο και κλείστε τα.\nΠαστεριώνουμε για περίπου 5 λεπτά.\nΤα κάρυ αγγούρια είναι μια συνταγή που θα ευχαριστήσει όλους.\nΟι προετοιμασίες για το χειμώνα, που είναι αγγούρια κάρυ, είναι πολύ νόστιμες προσθήκες στα δείπνα και ως σνακ που θα προσελκύσουν όποιον αρέσει η γεύση του κάρυ. Οι συνταγές για αυτές τις χειμερινές κονσέρβες είναι πολύ απλές και δεν απαιτούν πολλές μαγειρικές γνώσεις. Ας ετοιμάσουμε λοιπόν μερικά βάζα από αυτά τα μοναδικά προϊόντα για το χειμώνα.


Ορθογράφος: «Αλληλέγγυοι»: Πλανημένοι ιδεολόγοι ή παρακράτος;\nΔιαβάζω την ανακοίνωση του εκπροσώπου Τύπου του Συντονιστικού για το Προσφυγικό Γιώργου Κυρίτση και εντυπωσιάζομαι. Ένα κρατικό στέλεχος, ζητεί από τις εθελοντικές οργανώσεις και τους «αλληλέγγυους», που δραστηριοποιούνται στην Ειδομένη να συνεργάζονται με το κράτος. Ποιό κράτος;\nΒρέθηκα στην Ειδομένη το περασμένο Σάββατο. Το κράτος έλαμπε διά της ολοσχερούς απουσίας του. Μια ομάδα ανδρών των ΜΑΤ, μόνο, βρίσκονταν κατά μήκος των συνόρων, στη σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει την Ελλάδα με την πΓΔ της Μακεδονίας. Κατά τα άλλα, 15.000 άνθρωποι είναι πεταμένοι μέσα στις λάσπες, εκτεθειμένοι στη βροχή, στις αρρώστιες και στους κλειστούς ορίζοντες…\nΕκτός του ΟΗΕ, οι εθελοντικές οργανώσεις κρατούν τον καταυλισμό όρθιο, συντονίζουν τη διανομή τροφίμων, παρέχουν ιατρικές υπηρεσίες, βοηθούν ανθρώπους παρατημένους στην τύχη τους από το ελληνικό κράτος να αντέξουν.\nΣτην Ειδομένη, κύριε Κυρίτση, δεν υπάρχει κράτος. Εντός της ελληνικής επικράτειας, η Ειδομένη έχει μετατραπεί σε σημείο μηδέν, όπου το ελληνικό κράτος έχει θάψει το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα, που από εργαλείο επίδειξης μιας ανύπαρκτης αλληλεγγύης μετατράπηκαν σε ενόχληση, την οποία προσπαθούμε να κρύψουμε, ακόμα κι αν τη θάψουμε στη λάσπη.\nΕίναι προφανές, κατά συνέπεια, ότι οι εθελοντικές οργανώσεις ακόμα και να θέλουν δεν μπορούν να συνεργαστούν με το κράτος.\nΟ αρμόδιος επίτροπος για τους πρόσφυγες Χρήστος Στυλιανίδης, άλλωστε, έχει δηλώσει ότι, οι πόροι στήριξης από το ταμείο της Κομισιόν όσων τους έχουν ανάγκη εντός της Ελλάδας δεν θα διατεθούν μέσω των κρατικών δομών της χώρας, αλλά σε συνεργασία με διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις και το τραπεζικό σύστημα. Η Ευρώπη γνωρίζει ότι, το ελληνικό κράτος είναι στην καλύτερη περίπτωση ανίκανο, στη χειρότερη περίπτωση διεφθαρμένο, σε κάθε περίπτωση δε αποτυχημένο, γι’ αυτό και επιλέγει να μη δώσει ούτε ευρώ στο ελληνικό κράτος για την περίθαλψη των προσφύγων.\nΑυτό είναι γνωστό και στους παροικούντες την Ειδομένη. Είναι γνωστό, π.χ., ότι το επισιτιστικό πρόβλημα έχουν αναλάβει Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις όπως η Πράξις ή φιλανθρωπικές οργανώσεις, όπως η Agapi της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, που με εθελοντές κυρίως από τη Θεσσαλονίκη, παρασκευάζει καθημερινά με πενιχρά μέσα τουλάχιστον 5.000 μερίδες φαγητού. Από πού κι ώς πού οι οργανώσεις αυτές να συνεργαστούν με το ανύπαρκτο κράτος – και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Για να βάλουν γκιουλέκα στο κεφάλι τους;\nΩστόσο, η ανακοίνωση του κ. Κυρίτση κάνει λόγο και για «αλληλέγγυους» που δραστηριοποιούνται στην Ειδομένη, από τους οποίους επίσης ζητάει να συνεργάζονται με το κράτος.\nΤην τελευταία φορά που οι λεγόμενοι «αλληλέγγυοι» παρενέβησαν στα ζητήματα του μεταναστευτικού, ήταν όταν, τον Μάρτιο του 2011, προσπάθησαν να δημιουργήσουν ζήτημα με την τότε μεταναστευτική πολιτική, μεταφέροντας 300 μετανάστες κυρίως από την Κρήτη στη Νομική Σχολή, οι οποίοι, κάνοντας απεργία πείνας, διεκδικούσαν έξοδο στην Ευρώπη, διεκδικούσαν δηλαδή μονομερές σπάσιμο από την πλευρά της Ελλάδας της κοινής πολιτικής για τους μετανάστες.\nΟ ρόλος τους, τότε, ήταν ιδιαιτέρως αποσταθεροποιητικός. Αφενός, αν η πίεσή τους είχε αποτέλεσμα, ήδη θα διακυβευόταν από τότε η θραύση της συμφωνίας Σένγκεν και η έξοδος της Ελλάδας απ’ αυτή. Αφετέρου, όταν ήρθη το άσυλο και υπήρχε κίνδυνος να εισβάλει η αστυνομία, αν δεν βρισκόταν η συμβιβαστική λύση της μεταφοράς των μεταναστών στη βίλα Υπατία της οδού Πατησίων, υπήρχε κίνδυνος έκρηξης κοινωνικής αναταραχής που, σύμφωνα με τις πληροφορίες της εποχής, ήταν οργανωμένη και στόχευε σε μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση κι από εκείνη του Δεκεμβρίου 2008.\nΉταν η τελευταία φορά που κάποιοι αυτόκλητοι «αλληλέγγυοι» έκαναν μεταναστευτική πολιτική για λογαριασμό της χώρας και αποφύγαμε την τελευταία στιγμή μια ανεξέλεγκτη καταστροφή. «Αλληλέγγυοι» επανεμφανίζονται αυτές τις μέρες στη δημόσια ζωή μέσω της δήλωσης του κ. Κυρίτση που τους τοποθετεί να δρουν αυτοβούλως στην Ειδομένη.\nΜε δεδομένη την επιδείνωση του μεταναστευτικού προβλήματος, με επίσης δεδομένη την ανθρωπιστική κρίση που δοκιμάζει τη δήθεν ανθρωπιστική ρητορική της κυβέρνησης και με επίσης δεδομένες τις υποχρεώσεις της χώρας έναντι προσφύγων και μεταναστών, σύμφωνα και με τις συμφωνίες που έχει υπογράψει ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση οφείλει να διευκρινίσει τι εννοεί όταν κάνει λόγο για «αλληλέγγυους» στην Ειδομένη.\nΤι είδους «αλληλέγγυοι» βρίσκονται στην Ειδομένη (τους οποίους αδυνατεί να δει ένας επισκέπτης διά γυμνού οφθαλμού); Δρουν συλλογικά ή από μόνοι τους; Τι είδους αλληλεγγύη προσφέρουν και σε ποιους; Πού ξέρει η απούσα ελληνική κυβέρνηση για τους «αλληλέγγυους» της Ειδομένης; Ποιοι είναι και τι δουλειά κάνουν; Τι σχέση έχουν με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες των καταυλισμών;\nΈχει πληροφορίες ο κ. Κυρίτσης αν δραστηριοποιήθηκαν στην προσπάθεια εξόδου των προσφύγων προς την πΓΔ της Μακεδονίας; Με τι χρήματα δραστηριοποιούνται; Τι σχέση έχουν με την κυβέρνηση και το κράτος;\nΚαι εν τέλει, είναι απλώς πλανημένοι ιδεολόγοι ή οργανωμένο παρακράτος;\nΘεματογραφία: Εθελοντισμός, Πολιτική, Πυρ κατά βούληση


Survivor spoiler 2/2: Αυτοί κερδίζουν σήμερα την ασυλία - Hellenic Voice\nΑρχική Lifestyle Survivor spoiler 2/2: Αυτοί κερδίζουν σήμερα την ασυλία\nSurvivor spoiler 2/2: Αυτοί κερδίζουν σήμερα την ασυλία\nΑκόμη ένα συγκλονιστικό επεισόδιο του Survivor αναμένεται να δούμε σήμερα. Μπλε και κόκκινοι θα ριχτούν στο στίβο μάχης με μοναδικό σκοπό να πάρουν τη νίκη και να κρατήσουν όλους τους παίκτες στην ομάδα τους. Χτες, η ομάδα του Γιώργου Κοψιδά ήταν αυτή που -επιτέλους- αναδείχθηκε νικήτρια και για πρώτη φορά δεν χρειάστηκε να δείξει κάποιον για αποχώρηση.\nΑντιθέτως οι μπλε βρέθηκαν στο δωμάτιο με την κάλπη και ψήφισαν τη Βαλέρια Χοψονίδου ως πρώτη υποψήφια. Σήμερα όμως τι θα γίνει;\nΟ ΣΚΑΙ από χτες έδωσε το trailer του σημερινού επεισοδίου, όπου βλέπουμε τους μπλε να σκοτώνονται και τους Διάσημους να έχουν ένα αρκετά καλύτερο κλίμα και να είναι πιο μαχητικοί στο αγώνισμα. Ένας από τους πιο δύσκολους στίβους μάχης περιμένει τις δύο ομάδες, με την ταχύτητα, την αντοχή και τον στόχο να παίζουν τεράστιο ρόλο.\nΟ στόχος δεν κρίνεται ιδιαίτερα δύσκολος, ωστόσο για να φτάσει κανείς μέχρι το τέλος θα πρέπει να ιδρώσει πολύ. Θα έχουμε άραγε το 2-0 ή θα γίνει η ισοφάριση; Οι πληροφορίες λένε πως θα γίνει το 2-0. Οι κόκκινοι πετύχουν τη δεύτερη διαδοχική τους νίκη και οι μπλε θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να αποχωριστούν κάποιον παίκτη τους. [embedded content]\nΤι άλλο είδαμε στο χτεσινό επεισόδιο:\nΚατά τ’ άλλα στο χθεσινό επεισόδιο εκτός από την υποψηφιότητα της Βαλέριας, είδαμε τον Νίκο Μπάρτζη να κερδίζει την ατομική ασυλία και να φεύγει αλώβητος από το συμβούλιο και τον Γιώργο Λιανό να καλωσορίζει στο παιχνίδι και στην κόκκινη ομάδα μια νέα παίκτρια. Η Καρολίνα Ζακλίν Καλύβα, είναι γυμνάστρια pilates από το Λουτράκι, και μπήκε στους Διάσημους, για να ενισχύσει την ομάδα. Είναι ιδιαίτερα γυμνασμένη, έχει ζήσει στο Τορόντο και είναι ιδιοκτήτρια κλαμπ στο Λουτράκι. [embedded content]\nΕπίσης, έγινε γνωστό ότι η Σοφία που τραυματίστηκε στο επεισόδιο της Κυριακής θα μείνει εκτός για τουλάχιστον 10 ημέρες ενώ η Μαριαλένα από τους μπλε αρρώστησε και μεταφέρθηκε ξανά στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τα όσα είπαν η Άννα – Μαρία Βέλλη και ο Νίκος Μπάρτζης τη νύχτα η Μαριαλένα περνούσε πολύ δύσκολα λόγω της ασθένειάς της. «Ήταν πολύ άσχημο, ευτυχώς για μένα το πρωί ήταν λίγο καλύτερο με λίγη ανακατωσούρα, την Μαριαλένα όμως την έχει καταβάλει περισσότερο» είπε η youtuber. [embedded content]\nΠροηγούμενο άρθροΝίκος Παπαθανάσης: Επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να ανοίξουν όλα τα φυσικά καταστήματα\nΕπόμενο άρθροΑντόνιο Τσόλακ ΠΑΟΚ: Ο Γκαρσία τον έπεισε να μείνει\nΆσχημα τα νέα για τον Αντώνη Ρέμο


Το απόρρητό σας αποτελεί σημαντικό μέρος της σχέσης μας με εσάς. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής σας είναι μόνο μέρος της αποστολής μας για την παροχή ενός ασφαλούς περιβάλλοντος στο διαδίκτυο. Όταν χρησιμοποιείτε τον ιστότοπό μας, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών μας, οι πληροφορίες σας θα παραμείνουν αυστηρά εμπιστευτικές. Οι συνεισφορές που γίνονται στο ιστολόγιό μας ή στο φόρουμ μας είναι ανοικτές για δημόσια προβολή. επομένως, μην δημοσιεύετε προσωπικά στοιχεία στις συναλλαγές σας με άλλους. Δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη για αυτές τις ενέργειες, διότι είναι αποκλειστική ευθύνη σας για επαρκή και ασφαλή δημοσίευση περιεχομένου στον ιστότοπό μας. Δεν θα μοιραστούμε, ενοικιάζουμε ή μοιραζόμαστε τις πληροφορίες σας με τρίτους.\nΌταν επισκέπτεστε τον ιστότοπό μας, συλλέγουμε τεχνικές πληροφορίες σχετικά με τον υπολογιστή σας και πώς αποκτάτε πρόσβαση στον ιστότοπό μας και αναλύουμε αυτές τις πληροφορίες, όπως η διεύθυνση IP του υπολογιστή σας, το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τον υπολογιστή σας, το πρόγραμμα περιήγησης (π.χ. Chrome, Firefox, Internet Explorer ή άλλο) που χρησιμοποιεί ο υπολογιστής σας, το όνομα του παροχέα υπηρεσιών Internet (ISP), ο ιστότοπος εντοπισμού πόρων (URL) του ιστότοπου από τον οποίο έρχεστε και η διεύθυνση URL στην οποία προχωράτε και ορισμένες λειτουργικές μετρήσεις τον αριθμό των φορών που χρησιμοποιείτε τον ιστότοπό μας. Αυτές οι γενικές πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο προβολής και χρήσης του ιστότοπού μας. Μπορούμε να μοιραστούμε αυτές τις γενικές πληροφορίες σχετικά με τον ιστότοπό μας με τους επιχειρηματικούς μας συνεργάτες ή το ευρύ κοινό. Για παράδειγμα, ενδέχεται να μοιραζόμαστε τις πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των καθημερινών μοναδικών επισκεπτών στον ιστότοπό μας με πιθανούς εταιρικούς συνεργάτες ή να τις χρησιμοποιήσουμε για διαφημιστικούς σκοπούς. Αυτές οι πληροφορίες περιέχουν οποιοδήποτε από τα προσωπικά σας δεδομένα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να επικοινωνήσουν μαζί σας ή να σας αναγνωρίσουν.\nΌταν τοποθετούμε δεσμούς ή διαφημιστικά μηνύματα σε άλλους ιστότοπους της ιστοσελίδας μας, παρακαλούμε να σημειώσετε ότι δεν ελέγχουμε αυτό το είδος περιεχομένου ή τις πρακτικές ή τις πολιτικές απορρήτου αυτών των ιστότοπων. Δεν υποστηρίζουμε ούτε αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη για τις πολιτικές απορρήτου ή τις πρακτικές συλλογής πληροφοριών οποιουδήποτε άλλου ιστότοπου εκτός από τους διαχειριζόμενους ιστότοπους SmartAggelies.gr.\nΧρησιμοποιούμε το υψηλότερο πρότυπο ασφαλείας που διαθέτουμε για να προστατεύσουμε τις αναγνωρίσιμες πληροφορίες μας κατά τη μεταφορά. Όλα τα δεδομένα που είναι αποθηκευμένα στους διακομιστές μας προστατεύονται από ένα ασφαλές τείχος προστασίας για μη εξουσιοδοτημένη χρήση ή δραστηριότητα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Παρόλο που καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την προστασία των προσωπικών σας πληροφοριών από απώλεια, κακή χρήση ή αλλοίωση από τρίτους, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ότι τα χαμηλής προθέσεως καταφέρνουν να βρουν έναν τρόπο να παρεμποδίσουν το σύστημα ασφαλείας μας ή ότι οι μεταδόσεις στο Διαδίκτυο παρεμπόδιση.\nΔιατηρούμε το δικαίωμα, χωρίς προειδοποίηση, να αλλάζουμε, να τροποποιούμε, να προσθέτουμε ή να αφαιρούμε τμήματα της Πολιτικής Απορρήτου μας ανά πάσα στιγμή και κατά διαστήματα. Αυτές οι αλλαγές θα δημοσιεύονται δημοσίως στον ιστότοπό μας. Όταν επισκέπτεστε τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε όλους τους όρους της πολιτικής απορρήτου μας. Η συνεχιζόμενη χρήση αυτού του ιστότοπου αποτελεί τη συνεχή συμφωνία σας με αυτούς τους όρους. Αν δεν συμφωνείτε με τους όρους της πολιτικής απορρήτου μας, θα πρέπει να σταματήσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπό μας.


Ελληνορθόδοξος Παλμός: ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΔΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ\nΠριν από λίγο καιρό σε μια από τις μεγαλύτερες τουρκικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, στην İnternethaber, δημοσιεύτηκε ένα καταπληκτικό άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Ayasofya efsaneleri», δηλαδή « Οι Θρύλοι της Αγίας Σοφίας». Το άρθρο αυτό παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα της Αγίας Σοφίας με άγνωστες ιδιότητες όπως η θαυματουργική και ιαματική της χάρη που εντυπωσιάζει και προκαλεί μεγάλο δέος στους Τούρκους. Το άρθρο επικαλείται τα γραπτά του γνωστού Οθωμανού περιηγητή, ποιητή και συγγραφέα, του Ελβιά Τσελεμπή, ο οποίος ασχολήθηκε και έγραψε για τα «φυλακτά», «tılsımlar», της Αγίας Σοφίας. Τα «φυλακτά» αυτά με τον ιαματικό τους χαρακτήρα, θεράπευαν τους περασμένους αιώνες δεκάδες ασθενείς όταν αυτοί είχαν την δυνατότητα να τα πλησιάσουν, να τα ακουμπήσουν και να προσευχηθούν στην ιαματική τους δύναμη.......\nΌταν η Αγία Σοφία έγινε μετά την πτώση της Πόλης τζαμί, ο πρώτος μουσουλμάνος ιεροδιδάσκαλος που άρχισε να κηρύττει στους οπαδούς του μέσα στο τζαμί ήταν ο Akşemseddin. Ο μουσουλμάνος αυτός θεολόγος λέγεται πως έκανε το κήρυγμα του όρθιος πλάι σε ένα θαυματουργικό παράθυρο του ναού, που είχε την συμβολική ονομασία, «Το Κρύο Παράθυρο». Από το παράθυρο αυτό, συμφωνά με τον θρύλο, φυσούσε ένας ιδιαίτερα δροσερός, αναζωογονητικός αέρας. Ο Akşemseddin πίστευε και αυτό το τόνιζε και στους μαθητές του, πως όποιος καθόταν μπροστά από το «Κρύο Παράθυρο» και δροσίζονταν από αυτόν τον αέρα, το μυαλό του ως εκ θαύματος αμέσως «φωτίζονταν» και «καθάριζε» από κάθε βλαβερή σκέψη και τότε μπορούσε να κατανοήσει θεολογικές έννοιες που πριν του φαίνονταν ακατανόητες.\nΣτους διάδρομους της νότιας πλευράς της Αγίας Σοφίας, υπάρχει μια μεγάλη πέτρα με μια κοιλότητα στο κέντρο της. Η πετρά αυτή λέγετε πως ήταν η κούνια του Ιησού Χριστού, δηλαδή η κούνια στην οποία η Παναγία ξάπλωνε και νανούριζε τον Ιησού Χριστό. Οι Τούρκοι πιστεύουν πως πέτρα αυτή του Ιησού Χριστού έχει θαυματουργικές ιδιότητες. Οποία καινούργια μάννα της οποίας το μωρό της ήταν πολύ ανήσυχο και έκλεγε συνέχεια το πήγαινε και το ξάπλωνε μέσα στην κοιλότητα της πέτρας. Τότε το μωρό της αμέσως ηρεμούσε και ησύχαζε. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, η ευεργετική επίδραση του ίδιου του Ιησού Χριστού, που είναι γνωστό πόσο αγαπούσε τα παιδιά, με θαυματουργικό τρόπο ηρεμούσε και ανάπαυε αμέσως όλα τα ανήσυχα και κλαψιάρικα μωρά.\nΟι Τούρκοι λένε πως η Αγία Σοφία έχει 316 πόρτες αλλά… κάνεις δεν μπόρεσε να τις μετρήσει ακριβώς. Με το θέμα αυτό υπάρχουν πολλοί θρύλοι και ενδιαφέρουσες ιστορίες. Όπως αναφέρεται, η μεγάλη κεντρική πύλη είναι ένα μεγάλο «φυλακτό» που προστάτευσε ανά τους αιώνες και ακόμα προστατεύει το όλο κτίσμα από σεισμούς και άλλες συμφορές. Εδώ υπάρχει σύμφωνα με τους θρύλους ένα άλλο παράδοξο. Όταν κάποιος αποπειραθεί να μετρήσει μια μια αυτές τις πόρτες, μόλις φτάνει στο τέλος τότε θα φανερωθεί ακόμα μια καινούργια πόρτα που δεν την έχει μετρήσει. Αυτό θέλει να καταδείξει ότι το κτίσμα είναι μαγικό και πως ένας θνητός που έχει αρχίσει να μετρά τις πόρτες του θαυματουργικού αυτού ναού, μόλις φτάνει στο τέλος τότε καταλαβαίνει πως δεν έχει τελειώσει το μέτρημα και αυτό δείχνει και την ανθρώπινη αδυναμία του μπροστά σε αυτό το αρχιτεκτονικό θαύμα.\nΚάτω από τον μεγάλο τρούλο λένε πως βρίσκετε κρυμμένο ένα μεγάλο σεντούκι. Εκεί, σύμφωνα με τους θρύλους βρίσκεται η σωρός της «βασίλισσας Σοφίας». Αν κάποιος αποπειραθεί να ανοίξει το σεντούκι τότε θα γίνει μεγάλος σεισμός και θα τρέμει όλη η γη κάτω από τα πόδια του για την ιεροσυλία του αυτή. Αλλά μέσα στον ναό κάπου αλλού κρύβεται και μια άλλη σαρκοφάγος που λέγετε πως εκεί μέσα είχε τοποθετηθεί γνήσιο αντίγραφο του πορτραίτου του Μωάμεθ του Πορθητή που το έχει φιλοτεχνήσει ο Ιταλός ζωγράφος Μπελίνι όταν το πρόσφερε σαν δώρο στον Πορθητή. Να σημειωθεί ότι εξ’ αιτίας αυτού του πορτραίτου ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατηγορήθηκε για ιεροσυλία καθώς το Ισλάμ απαγορεύει ρητά τις απεικονίσεις προσώπων.\nΣτο πίσω μέρος της Αγίας Σοφίας, στην δυτική πύλη, υπάρχει όπως αναφέρεται μια δοκός που ονομάζετε, «Η Ιδρωμένη Δοκός». Αυτή η «Υγρή Στήλη» όπως χαρακτηρίστηκε, έχει θεραπευτικές ιδιότητες και ανά τους αιώνες χιλιάδες ασθενείς πήγαιναν εκεί και ακουμπούσαν προσευχόμενοι τα χέρια τους στην σιδερένια στήλη για να θεραπευτούν. Τα αμέτρητα χέρια που ακουμπούσαν στο σημείο αυτό μετά από αιώνες δημιούργησαν μια μεγάλη κοιλότητα στην σιδερένια επιφάνεια της δοκού. Σήμερα αυτή η κοιλότητα, όπως αναφέρεται, απεικονίζει το μέγεθος της θεραπείας που χάρισε η «Ιδρωμένη Δοκός» στους αμέτρητους ασθενείς που απελπισμένοι είχαν βρει καταφύγιο στην χάρη της και θεραπευτήκαν από την ευεργετική της δύναμη.\nΣτους περασμένους αιώνες όταν κάποιος έμπορος ή κάποιος καπετάνιος επρόκειτο να φύγει σε ταξίδι για δουλειές, πριν ξεκινήσει και για να πάει καλά το ταξίδι του, πήγαινε στην πύλη αυτή όπου βρίσκεται η «Υγρή Στήλη» και προσεύχονταν στον Νώε. Αυτό είχε ένα ενδιαφέρων συμβολισμό γιατί όπως γνωρίζουμε από την Βίβλο ο Νώε μετά από θεια παρέμβαση είχε σωθεί ο ίδιος και παράλληλα είχε σώσει το ζωικό βασίλειο από τον κατακλυσμό που είχε πλήξει τον κόσμο για τις αμαρτίες του. Πίστευαν πως έτσι το ταξίδι τους θα γίνει χωρίς κανένα πρόβλημα και πως οι δουλειές τους θα πάνε πολύ καλά.\nΑναρτήθηκε από Ελληνορθόδοξος Παλμὀς στις 12:29 μ.μ.


τα ισχυρότερα κορίτσια είναι τα κορίτσια με άγχος\nΤα ισχυρότερα κορίτσια είναι τα κορίτσια με άγχος\nΕίναι δυνατή, γιατί βρίσκεται σε συνεχή μάχη με την ανησυχία της. Της λέει ότι είναι αδύναμη. Ότι δεν πρέπει να μιλήσει. Ότι δεν πρέπει να βγει από το κρεβάτι.\nΚάποιες μέρες, ακούει ό, τι λέει η φωνή της. Αλλά άλλες μέρες, βρίσκει τη δύναμη να το αγνοεί. Βρίσκει τη δύναμη να φύγει από το δωμάτιό της. Για κοινωνικοποίηση. Να χαμογελάσει.\nΕίναι δυνατή, γιατί εμφανίζεται, ακόμα και όταν κουνάει. Μιλάει, ακόμη και όταν είναι με ραγισμένη φωνή. Εξακολουθεί να αναπνέει, ακόμα και όταν αυτές οι αναπνοές είναι ασταθείς.\nΘα ήταν εύκολο για εκείνη να ακυρώσει σχέδια με τους φίλους της, να μειώσει τις ημερομηνίες, να παραλείψει την τάξη, να καλέσει άρρωστος από την εργασία - και μερικές φορές, το κάνει. Μερικές φορές, η ιδέα της ύπαρξης γύρω από τους ανθρώπους είναι πάρα πολύ για να χειριστεί.\nΑλλά τις περισσότερες φορές, κάνει ό, τι πρέπει να κάνει. Απενεργοποιεί την ειδοποίηση. Ντους. Αυτή ντύνεται. Και έπειτα γίνεται κουράγιο.\nΦυσικά, αποστασιοποιείται όλη μέρα. Το μικρότερο πράγμα μπορεί να στείλει το μυαλό της να γυρίζει. Ένα κείμενο από κάποιον που δεν περίμενε να ακούσει. Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που δεν είναι αρκετά σίγουρος για το πώς να απαντήσει. Μια παράξενη ματιά από έναν από τους συναδέλφους της ή τις συντριβές.\nΥποφέρει από συνεχή αυτοσυνειδησία, αλλά ωθεί πέρα από αυτό. Αγνοεί τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ότι όλοι την κοιτάζουν, την κρίνουν, και αναγκάζεται να είναι παραγωγικός. Αναγκάζει τον εαυτό της να επικεντρωθεί σε αυτό που είναι σημαντικό.\nοι γυναίκες με αγαπούν\nΑρνείται να αφήσει το άγχος να ελέγξει τη ζωή της. Δεν θα αφήσει τις σκοτεινές σκέψεις της να έκλειναν τις θετικές. Είναι κίνητρο να είναι το καλύτερο πρόσωπο που μπορεί να είναι.\nΜερικές φορές, το άγχος της την κάνει να αισθάνεται αδύναμη. Μικρότερος. Όπως δεν αξίζει να είναι στο ίδιο δωμάτιο με τους ανθρώπους που μπορούν να μιλάνε με τους ξένους σαν να γνωρίζονται εδώ και χρόνια.\nΑλλά παρόλο που αισθάνεται κατώτερο, αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια. Είναι πολεμιστής. Ένα κακό. Γιατί δεν μπορεί να το δει αυτό;\nΠροσπαθεί τόσο σκληρά. Κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια. Και έχει πάρει μέχρι τώρα.\nΜερικοί άνθρωποι σπάνια προσπαθούν έξω από τη ζώνη άνεσής τους - αλλά είναι έξω από τη ζώνη άνεσής της κάθε βλασφημία. Ανησυχεί είτε για το τι πρέπει να πει ή για το τι να φορέσει ή για το που πρέπει να σταθμεύσει. Ποτέ δεν χαλαρώνει. Βρίσκεται πάντα στην άκρη.\nγαμημένο μου κόρη μου\nΓι 'αυτό μαθαίνει πάντα. Πάντα αυξανόμενη. Κάθε δευτερόλεπτο κάθε μέρα.\nΣίγουρα, υπάρχουν στιγμές που υποφέρει από οπισθοδρομήσεις. Όταν δεν λέει ούτε μία λέξη για ώρες. Όταν μένει στη πιτζάμα της και βγάζει από το ντους.\nΑλλά υπάρχουν και άλλες στιγμές που βρίσκει το θάρρος να μιλήσει το μυαλό της. Όταν εκπλήσσει τον εαυτό της με πόσο γενναία μπορεί να είναι.\nΠιθανώς δεν το αντιλαμβάνεται ακόμα, αλλά τα κορίτσια με άγχος είναι τα ισχυρότερα κορίτσια στον κόσμο, επειδή δεν έχουν ποτέ ένα λεπτό ειρήνης. Επειδή πάντα αγωνίζονται - και πάντα κερδίζουν.\nΖωντανό Blog: Είμαι στη Louisville Right Now και το Louisville Purge μπορεί πραγματικά να συμβαίνει\nΠώς να σχεδιάσετε άτομα - ένας οδηγός βήμα προς βήμα\n30 Αποσπάσματα που θα σας κάνουν να θέλετε να παρακολουθήσετε «Νομικά Blonde» Right Now\nΗ φράση «Η ζωή συνεχίζεται» είναι σκουπίδια\n20 Πράγματα που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση\nΤο 2018 ήταν ήδη ένα φρικτό έτος\nΤην πρώτη φορά που με φιλήσατε


Κοινή Δήλωση Θανάση Πετράκου και Ευγενίας Ουζουνίδου: «Να σταματήσει άμεσα η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ» | ΣΥΡΙΖΑ Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς\nΚοινή Δήλωση Θανάση Πετράκου και Ευγενίας Ουζουνίδου: «Να σταματήσει άμεσα η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ»\nΗ συγκυβέρνηση της κοινωνικής λεηλασίας και του ξεπουλήματος της Δημόσιας περιουσίας τελείωσε στις 29 Δεκέμβρη του 2014, αποτελεί πλέον παρελθόν. Συνεπώς δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα να συνεχίζει το καταστροϕικό έργο της ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ και της διάσπασης και περεταίρω ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Η υπηρεσιακή πλέον συγκυβέρνηση και η διοίκηση της ΔΕΗ πρέπει να σταματήσουν σήμερα τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ αλλά και της δημιουργίας της λεγόμενης «μικρής ΔΕΗ», γιατί διαϕορετικά επωμίζονται τεράστιες ευθύνες.\nΗ ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ δεν είναι μια απλή ιδιωτικοποίηση δημόσιας επιχείρησης. Ο ΑΔΜΗΕ αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ΔΕΗ και της μεταϕοράς του ηλεκτρικού ρεύματος της Ελλάδας και το θεμέλιο για την οικονομική και παραγωγική ανάπτυξη της χώρας.\nΗ απερχόμενη κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να συνεχίζει τις διαδικασίες εκχώρησης σε «υποτιθέμενους επενδυτές» των δικτύων μεταϕοράς της ηλεκτρικής ενέργειας.\nΔεν έχει κανένα δικαίωμα να εκχωρήσει τον ΑΔΜΗΕ, τη βασικότερη στρατηγική εθνική υποδομή ούτε να διασπάσει και να ιδιωτικοποιήσει περεταίρω τη ΔΕΗ.\nΔεν έχει κανένα δικαίωμα να ξεπουλάει, ό,τι κτίστηκε με τον ιδρώτα του λαού σε εξήντα χρόνια.\nΟ ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί και το επαναλαμβάνει με σαϕήνεια και σήμερα ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τετελεσμένα, γιατί η ενέργεια είναι Δημόσιο-Κοινωνικό Αγαθό και ανήκει στον ελληνικό λαό.\nΟ ΑΔΜΗΕ και η ΔΕΗ είναι και θα παραμείνουν περιουσία του ελληνικού λαού και βασικός μοχλός για την παραγωγική ανασυγκρότηση της πατρίδας μας.