«Η αλλοτρίωση στο τραγούδι σήμερα έχει χτυπήσει κόκκινο!» | Η Εφημερίδα των Συντακτών\nΣυνομιλώντας με τον συνθέτη και τραγουδιστή Φίλιππο Πλακιά για την τέχνη, τις επιρροές και την «εμπειρία»\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 19.10.2017, 14:28\n«Η αλλοτρίωση στο τραγούδι σήμερα έχει χτυπήσει κόκκινο!»\nΣυνθέτης και τραγουδιστής με μακρά και αξιοπρόσεκτη πορεία στην ελληνική μουσική σκηνή ο Φίλιππος Πλακιάς. Αν και σπούδασε Φυσική στο ΕΚΠΑ, τον κέρδισαν τελικά αυτά που αγάπησε πολύ από μικρό παιδί: το τραγούδι και η μουσική.\nΑφετηρία στάθηκε η συμμετοχή του στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού, που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις στην Καλαμάτα τον Σεπτέμβριο του 1991, με το τραγούδι του «Όνειρο». Το 1997 κυκλοφόρησε το άλμπουμ του «Τίποτα δεν χαρίζεται» σε παραγωγή του Διονύση Τσακνή και ενορχήστρωση του Θύμιου Παπαδόπουλου.\nΟ τελευταίος δίσκος του Νίκου Παπάζογλου «Μάισσα σελήνη» (2005) περιλαμβάνει το τραγούδι του «Τόδε τι», σε στίχους της Κυριακής Μπεϊόγλου. Το 2015 συνεργάζεται με τον Φίλιππο Πλιάτσικα στο άλμπουμ του τελευταίου «Ένας ολοκαίνουργιος κόσμος», τραγουδώντας μαζί «Το πλάσμα» σε μουσική δική του και στίχους του Τάσου Μιτσελή. Τις δύο τελευταίες θεατρικές σεζόν γράφει μουσική και τραγουδάει για «Τα παραμύθια του Εθνικού», μια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με λαϊκά παραμύθια απ' όλο τον κόσμο.\nΈχει συνεργαστεί με κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού (Δήμητρα Γαλάνη, Χάρις Αλεξίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Πασχάλης Τερζής κ.ά.).\nΣτην τελευταία δουλειά του, «Μολυβάκι μου χαμπέ», συμμετέχουν οι Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Καίτη Κουλλιά.\nΣπούδασες Φυσική, μια επιστήμη που δεν φαίνεται να συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο με τη μουσική. Τι είναι αυτό που σε παρακίνησε να ασχοληθείς με τα μουσικά δρώμενα;\nΗ μουσική υπήρχε μέσα μου πριν από τη Φυσική. Η μουσική, και ειδικότερα το τραγούδι, είναι για μένα μια μεγάλη αγάπη. Από μικρό παιδί άκουγα πολλή μουσική .Στην Καρδίτσα όπου μεγάλωσα, άκουγα πολλά λαϊκά (Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Γαβαλά, Πόλυ Πάνου, Μοσχολιού κ.ά.) από δισκάκια 45 στροφών στο λεωφορείο ΚΤΕΛ που είχε ο πατέρας μου και από ένα τζουκ μποξ σε μια ωραία ταβέρνα της θείας μου. Πολύ ραδιόφωνο επίσης και rock και soul ,αλλά και Σαββόπουλο και Νέο Κύμα και αργότερα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη κ.ά. Όταν ήρθα στην Αθήνα φοιτητής, «ήρθε κι έδεσε» όλο αυτό και η μουσική με τη Φυσική ενώθηκαν μέσα μου και η μία συμπλήρωνε την άλλη…\nΈχεις μια πολύχρονη πορεία στο μουσικό στερέωμα. Ποια είναι η «επίγευση» που σου έχει αφήσει;\nΜου αφήνει μέχρι τώρα μια ωραία «επίγευση» με μια στυφάδα βέβαια, αλλά και πολλά υπέροχα γήινα αρώματα κανέλας και εσπεριδοειδών. Χωρίς πλάκα τώρα θεωρώ ότι τα μουσικά πράγματα στην Ελλάδα- και ίσως και παντού- είναι μια πολύ ζόρικη ιστορία. Ειδικά για όσους ξεκινούν με μια αθωότητα, από αληθινή αγάπη για τη μουσική και την ουσία της τέχνης. Στην πορεία ανακαλύπτεις ότι υπάρχει έντονος ανταγωνισμός και ένας περίεργος «επαγγελματισμός» που δεν έχει να κάνει με τα προσόντα τα καλλιτεχνικά ή την εργατικότητά σου. Tο μεγαλύτερο «προσόν» που σε πάει μπροστά είναι η έντονη φιλοδοξία και ένα «αβυσσαλέο» θέλω. Στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να γίνεις εσύ «μάνατζερ» του εαυτού σου με σχέδιο και οργάνωση.\nΠοια είναι τα ακούσματα που σε έχουν επηρεάσει και κατ' επέκταση ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες;\nΌπως είπα και πριν, αγαπάω τα παλιά λαϊκά (Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Μοσχολιού) και τα ρεμπέτικα (Τσιτσάνης, Μάρκος, Χατζηχρήστος, Στελλάκης ,Ρίτα Αμπατζή, Αντώνης Νταλκάς, αλλά και Ζαμπέτας, Χιώτης). Μου αρέσουν πολύ και ορισμένα είδη παραδοσιακής μουσικής όπως τα ηπειρώτικα, τα θρακιώτικα και τα μικρασιάτικα. Ο Νίκος Παπάζογλου είναι για μένα μια μεγάλη ιστορία στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι που άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο. Ο Διονύσης Σαββόπουλος καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη μουσική μου ταυτότητα και εξέλιξή μου.\nΆκουγα από μικρός επίσης και πολύ ξένη μουσική,soul, rock, jazz ( Stevie Wonder, Pink Floyd, Jan Garbarek). Βέβαια και πολύ «έντεχνο» και πολύ Χατζιδάκι, Θεοδωράκη αλλά και Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο. Μου άρεσαν και πολλά ελαφρά τραγούδια της δεκαετίας του ΄60: Γιάννης Βογιατζής, Τζένη Βάνου, Μίμης Πλέσσας. Με επηρέασε καθοριστικά ο «νεαρός» Καζαντζίδης και οι ανεπανάληπτες ερμηνείες του στη δεκαετία του ‘50 σε καταπληκτικά τραγούδια του Θ. Δερβενιώτη, Μ. Χιώτη, Γ. Μητσάκη. Αναρωτιέμαι σήμερα πώς τόσο λαϊκοί άνθρωποι, μεγάλες φωνές, τραγουδούσαν εκεί γύρω στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 με τόση ωριμότητα, συναίσθημα και ερμηνευτική ισορροπία, σεβόμενοι το τραγούδι και τη λειτουργία του. Το αντιπαραθέτω στη σημερινή εποχή όπου η αλλοτρίωση στο τραγούδι έχει χτυπήσει κόκκινο!\nΤο τελευταίο σου άλμπουμ, «Μολυβάκι μου χαμπέ», κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τον «Μετρονόμο». Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;\nΤο «Μολυβάκι μου χαμπέ» είναι ένα άλμπουμ με δέκα καινούργια τραγούδια σε μουσική δική μου και στίχους του Δημήτρη Λέντζου. Ένα τραγούδι ερμηνεύει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ένα λέμε μαζί με την Καίτη Κουλλιά. Μου αρέσει πολύ να τραγουδάω τα καινούργια μου τραγούδια στα live που κάνω, γιατί βλέπω ότι λειτουργούν και αρέσουν πολύ στο κοινό και αυτό έχει μεγάλη σημασία για μένα.\nΤα τελευταία χρόνια λέω στις εμφανίσεις μου καινούργια τραγούδια που γράφω, χωρίς απαραίτητα να έχουν δισκογραφηθεί. Έτσι έχω μια ουσιαστική αίσθηση της απήχησης και της ανταπόκρισης που έχουν στον κόσμο που τα ακούει Ξέρω δηλαδή ποιο τραγούδι έχει μεγάλη δύναμη και αξία και ποιο όχι. Ε λογικά τα σχέδιά μου, εκτός από τις εμφανίσεις, είναι και μια επόμενη δισκογραφική δουλειά. Έχω πολλά καινούργια τραγούδια, να τα πω εγώ ή να τα δώσω σε άλλους αγαπημένους μου καλλιτέχνες να τα τραγουδήσουν.\nΤι θα έλεγες σε έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική και να προσπαθήσει να κάνει καριέρα σε έναν ομολογουμένως πολύ δύσκολο χώρο;\nΑν θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική επειδή την αγαπάει πολύ, θα του έλεγα να της αφοσιωθεί με πολλή δουλειά, υπομονή και πίστη και θα γεμίσει η ζωή του και η ψυχή του με υπέροχα χρώματα, εικόνες και συναισθήματα. Αν τώρα θέλει να κάνει καριέρα… αλλάζει λίγο το πράγμα! Θα πω κάτι που μου είπε πρόσφατα σε μια κουβέντα μας ένας φίλος, σπουδαίος μουσικός και πολύ έμπειρος σε ζητήματα δισκογραφίας και καριέρας. «Αν πριν από τριάντα χρόνια η καλή φωνή ήταν προσόν τρίτο στη σειρά, σήμερα είναι… εικοστό»!\nINFO: Σήμερα και την ερχόμενη Πέμπτη ο Φίλιππος Πλακιάς, με τον Νικόλα Τριήρη στο μπουζούκι, μας προσκαλεί στο wine bar «Fabrica De Vino» (Εμμ. Μπενάκη 4, τηλ. 210-3214148), στις 21.00, για να «κολυμπήσουμε» σε μια θάλασσα τραγουδιών και συναισθημάτων...\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 12.03.2019, 18:40\n«Μία παράσταση αφιερωμένη στον άνθρωπο που πάει κόντρα σε ό,τι τον κρατάει πίσω»\nΜια «Πρόσκληση για ζωντανή ηχογράφηση» μας κάνει η Ρίτα Αντωνοπούλου την Παρασκευή και το Σάββατο στο «Παρνασσό», για να δούμε τη σύμπραξή της με τον συνθέτη Θοδωρή Οικονόμου σε μία από τις πιο επιτυχημένες...\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 26.12.2020, 14:28\nΠολύτιμος δάσκαλος, παθιασμένος συνεργάτης\nΟι Ρίτα Αντωνοπούλου, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης μιλούν για τον Θάνο Μικρούτσικο και τον πολιτισμό την εποχή της πανδημίας\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 29.08.2020, 10:43\n«Η μουσική ενώνει τους ανθρώπους και δεν θα σταματήσει ποτέ να το κάνει»\nΜια... 11άδα νέων καλλιτεχνών ενώνουν το ταλέντο τους και κατεβαίνουν τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στο... γήπεδο της Τεχνόπολης για τη «Συναυλία των Έντεκα». Η efsyn city συνομίλησε με 3 από αυτούς, τους Β....\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 23.06.2020, 10:38\nΚώστας Φασουλάς: Χατίρι στην ήττα δεν θα κάνω\nΜε αφορμή το νέο τραγούδι που έγραψαν με τον Νίκο Ξυδάκη, η efsyn city μίλησε με τον καταξιωμένο δημιουργό για το ελληνικό τραγούδι κι όσα το ταλανίζουν την εποχή τής Covid-19.


χαρίζεται σκυλάκι - Υιοθετήθηκε\nαπό dagger Πεμ Ιουν 25, 2015 6:25 pm\nΕίναι 2 μιση μηνών , κοριτσάκι (η αδελφουλα της δικιας μου της Κάρμα).\nΖει με την μαμα της , ειναι απογαλακτισμένη φυσικά , πολύ παιχνιδιάρα και φιλική.\nΘα γίνει μεσαίου μεγέθους , είναι από λαμπραντορ με διασταυρωση λύκου.\nΔυστυχως αρχισανε τα όργανα από την γειτονιά , παρατηρήσεις κλπ κλπ ... έχουν και κρουσματα φόλας , τα παιδια που την εχουν φοβουνται και ψαχνουν για οικογένεια που θα θελήσει να της προσφέρει το δικό της σπίτι .\nΘα σας ημουν υποχρεωμένη αν το κοινοποιούσατε , οποιος/α ενδιαφερεται ας επικοινωνησει μεσω πμ μαζι μου να δωσω τα στοιχεια της κοπελας που την έχει .\nκαι πιο μωράκι\nΑπ: χαρίζεται σκυλάκι - Υιοθετήθηκε\nαπό Lina Πεμ Ιουν 25, 2015 6:59 pm\nΕίναι τόσο γλυκούλα, μακάρι να βρεθεί γρήγορα ένα καλό σπιτάκι, μακάρι!\nαπό Zaxy Πεμ Ιουν 25, 2015 7:37 pm\nΤι ωραία πατουσακιαααα!! Καλότυχο να είναι\nαπό dagger Πεμ Ιουν 25, 2015 7:47 pm\nΕυχαριστουμε , είναι πολύ καλά σκυλάκια αν κρινω απο την δικιά μου\nΑσπροπατουσα την φωνάζουν .\nΜακάρι να βρεθει κάτι , δεν μπορώ να πάρω και τρίτο σκυλο στο διαμέρισμα .\nΑν μπορουσα θα το ειχα παρει κιόλας .\nαπό dagger Σαβ Ιουλ 11, 2015 6:50 pm\nΤο σκυλάκι υιοθετήθηκε\nΜακάρι να έχει μια καλή ζωή\nΕυχαριστώ για τον χώρο που μου διατέθηκε\nΠαρακαλώ να κλειδωθεί ή να διαγραφτεί η ανάρτηση\nαπό Leviathan Σαβ Ιουλ 11, 2015 10:01 pm\nΚαλή ζωούλα να έχει!\nαπό Lina Σαβ Ιουλ 11, 2015 10:17 pm\nΥπέροχα νέα, καλή ζωούλα να έχει το μικράκι!!!!!!!\nαπό kouix Σαβ Ιουλ 11, 2015 10:33 pm\nΠολλλλυ τυχερό κουταβάκι...!!\nΜακάρι, όλα τα ζώακια να έχουν την τύχη του!!!\nΗ αγγελία κλειδώνει.\n» Χαριζεται σκυλακι!!!\n» Χαρίζεται η Κίρκη το σκυλάκι!\n» Χαρίζεται θηλυκό σκυλάκι


ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ROSEWOOD HM2090 81,5Χ40Χ200Υ\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ROSEWOOD HM2090 81,5Χ40Χ200Υ εκ.. ΕΠΙΠΛΑ & ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟ Βιβλιοθήκες - Ντουλάπες - Συρταρίερες .Πληροφορίες\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ROSEWOOD HM2090 81\nΕπαγγελματική βιβλιοθήκη γραφείου από μελαμίνη σε γκρι και βέγγε απόχρωση.\nΔιαθέτει δύο πόρτες με εσωτερικό ράφι, στο κάτω μέρος και πέντε ανοιχτούς αποθηκευτικούς χώρους.\nΤοποθετήστε τα βιβλία, τις εγκυκλοπαίδειες σας, ακόμα και διακοσμητικά χώρου και αλλάξτε την αισθητική του γραφείου σας!\nΔιαστάσεις: 81,5x40x200 εκ.\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ROSEWOOD HM2091L 120Χ40Χ200Υ εκ.\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ROSEWOOD HM2091R 120Χ40Χ200Υ εκ.\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ LUX SERIES 240Χ40Χ190Υεκ. ΣΤΑΧΤΙ ΜΟΚΑ HM2120\nΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΟΞΙΑ HM2055.11 80Χ40Χ190Υ εκ.


Λήμνος : Ένας γαστρονομικός παράδεισος. - Travelshare.gr\nΗ Λήμνος είναι ένας τόπος που έχει παράδοση στην καλή ποιότητα τροφίμων και οίνου. Εξαιρετική ποικιλία σταφυλιών, γαλακτοκομικά προϊόντα, ντόπια χειροποίητα ζυμαρικά. Και όλα αυτά μαγειρεμένα με τόσο επιδέξιο τρόπο από τους κατοίκους του νησιού. Για αυτό λοιπόν μην διστάσετε να δοκιμάσετε τις τοπικές σπεσιαλιτέ του.\n4) Έννοια πο’χς\n6) Σαν άλλοτε\n9) Ουζερί του Μενέλαου\n10) Για ποτό που;\nΓλυνού, Μύρινα. Λογικά δεν θα το βρείτε εύκολα. Είναι στα πρώτα στενάκια της αρχής της αγοράς στην πόλη. Μαζεύει αρκετούς ντόπιους και τουρίστες. Λίγοι απλοί και νόστιμοι μεζέδες. Ότι πρέπει για μία χαλαρή έξοδο για κρασί.\nΚυδά, Μύρινα. Στην μέσου του κεντρικού δρόμου της παλιάς πόλης θα συναντήσετε το εστιατόρια Πλάτανος. Εάν πιθυμήσατε, σπιτικό καλομαγειρεμένο φαγητό, πιάστε οπωσδήποτε θέση κάτω από τον τεράστιο πλάτανο, διαλέξτε το πιάτο σας και απολαύστε το.\nΠλ. Ελευθέριου Βενιζέλου (ΚΤΕΛ), Μύρινα. Λίγο πιο δίπλα από το πολυσύχναστο κέντρο της Μύρινας, μακριά από τους τουρίστες θα βρείτε ένα νεανικό εναλλακτικό μεζεδοπωλείο, με αξιόλογους μεζέδες.\nΠλατεία Λυχνών, Λύχνα. Ωραίος χώρος, έχει ύφος παραδοσιακού καφενείου, με παραδοσιακό γκουρμέ θα λέγαμε φαγητό.\nΣτο χωριό Σάρδες. Δεν γίνεται να φύγεις από την Λήμνο και να μην φας στην διασημότερη ταβέρνα. Καλό είναι να έχετε κάνει κράτηση, αλλιώς θα περιμένετε (ειδικά εάν είστε μεγάλη παρέα). Παραδοσιακή , καλομαγειρεμένη κουζίνα. Τι να πρωτοδοκιμάσετε; Κόκορα κοκκινιστό με φλωμάρι, υπέροχα αυτούδια με πετιμέζι, αγριοκούνελο στιφάδο είναι από τα καλύτερα πιάτα που διαθέτει το κατάστημα.\nΣτο χωριό Κοντιάς. Παραδοσιακό καφενε-μεζεδοπωλείο στην πλατεία του χωριού σε πολύ όμορφη τοποθεσία. Δοκιμάστε ψαρομεζέδες και κρεατικά όλα πολύ νόστιμα.\nΓια να δείτε τα τοπικά προιόντα, τις τοπικές σπεσιαλιτέ και συνταγές του νησιού, πατήστε εδώ.\nΣτο χωριό Πλατύ. Σε ένα αρκετά γραφικό μέρος στο χωριό, κάτω από την κληματαριά θα απολαύσετε φρεσκότατα καλοψημένα κρέατα, φρέσκιες τηγανητές πατάτες και πιπεριές.\nΝέα Κούταλη. Μικρό μεζεδοπωλείο, αρκετά οικονομικό, με απίστευτη θέα στην λιμνοθάλασσα, ότι πρέπει για έναν απογευματινό μεζέ και τσιπουράκι μετά το μπάνιο. Μοναδικό τοπίο.\nΟυζερί του Μενέλαου\nΣτο χωριό Διαπόρι. Θα το βρείτε στον δρόμο για την Χερσόνησο Φακός, σε ένα γραφικό λιμανάκι γεμάτο ψαρόβαρκες. Δεν φάγαμε σε αυτήν την ταβέρνα, αλλά μόνο από την κίνηση που είχε σε ένα καθόλου τουριστικό σημείο, σίγουρα αξίζει πολλά, αν όχι στα top για να φας στο νησί.\nΔιαβάστε το άρθρο μας, Εξερευνώντας την Λήμνο … Ένα νησί γεμάτο εκπλήξεις! ‘Ενας πλήρης οδηγός για όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την επίσκεψη σας στο νησί.\nΓια ποτό που;\nΚαραγκιόζης, Ναυάρχου Κουντουριώτη, Μύρινα. Το πιο γνωστό μαγαζί της Λήμνου για ποτό και ξενύχτι. Το προτείνουμε σε όσους δεν αρκούνται σε μία ήσυχη βραδιά.\nΊσαλος, Ναυάρχου Κουντουριώτη, Μύρινα. Για όσους θέλουν να αποφύγουν την βαβούρα του Καραγκιόζη, μπορούν να απολαύσουν τα εξαιρετικά κοκτέιλ στο Ίσαλος. Πολύ ωραία μουσική και περιβάλλον. Το τιμήσαμε τα βράδια μας στο νησί.\nVintage, Π. Κυδά 40, Μύρινα. Κοντά στο λιμάνι θα βρείτε αυτό το πολύ ιδιαίτερο café. Το λατρέψαμε και για να πιούμε το ρόφημα μας, αλλά και για ένα χαλαρό ποτό. Είναι τέλειο.\nΙππόκαμπος, Νέα Κούταλη, Όμορφος χώρος με υπέροχη θέα στο λιμανάκι Νέα Κούταλης. Προσεγμένος χώρος, με ωραία κοκτέιλ. Ότι πρέπει για μία χαλαρή βραδιά.


Σπαγγέτι με σπαράγγια - Noikokyra.gr\nΈνα απλό πιάτο ζυμαρικών εμπλουτισμένο με φρέσκα σπαράγγια.\n500 γραμ. σπαγγέτι No 10\n500 γραμ. σπαράγγια φρέσκα\n3 φλιτζάνια τσαγιού κρέμα γάλακτος\n½ κύβο ζωμού κρέατος\nΒράζουμε τα σπαράγγια 5΄- 6΄.\nΚρατάμε τις κορυφές τους και τα υπόλοιπα τα αλέθουμε στο μύλο. Καίμε το βούτυρο, προσθέτουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά για να μη σβολιάσει. Χαμηλώνουμε πολύ τη φωτιά, και ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και τον κύβο ανακατεύοντας συνεχώς.\nΠροσθέτουμε τον πουρέ των σπαραγγιών, την παρμεζάνα, το μοσχοκάρυδο και το αλατοπίπερο. Αφήνουμε τη σάλτσα να βράσει ελαφρά επί 5΄σε πολύ χαμηλή φωτιά.\nΕν τω μεταξύ έχουμε βράσει τη ζυμαρικά σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου. Περιχύνουμε με τη σάλτσα και προσθέτουμε τις κορυφές των σπαραγγιών. Ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε αμέσως.\nΣπαγγέτι με ψητά ντοματίνια, δυόσμο και αρακά\nΓια να αποφύγετε τη δυσάρεστη μυρωδιά στην κουζίνα σας από το βράσιμο λάχανου, ρίξτε στο νερό που βράζει μερικές φέτες λεμονιού.


Bιβλικές καταστροφές σε πολλές περιοχές της χώρας λόγω της κακοκαιρίας | Star.gr\nBιβλικές κ��ταστροφές σε πολλές περιοχές της χώρας λόγω της κακοκαιρίας\nΒιβλικές καταστροφές σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές της χώρας λόγω της κακοκαιρίας αφού οι ισχυρές βροχοπτώσεις προκάλεσαν εκκενώσεις χωριών, κατολισθήσεις και διακοπές κυκλοφορίας στα οδικά δίκτυα.\nΣε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε η Ήπειρος και η Ευρυτανία ενώ σημαντικές καταστροφές έχουν σημειωθεί στην Αιτωλοακαρνανία. Παράλληλα σε επιφυλακή βρίσκονται οι αρχές για το ενδεχόμενο υπερχείλισης του Έβρου.\nΣτην Άρτα, πολλές περιοχές πλημμύρισαν λόγω των έντονων βροχοπτώσεων. Μάλιστα, εκκενώθηκαν προληπτικά χωριά στις παραποτάμιες περιοχές του Άραχθου, του Αχέροντα και του Λούρου, καθώς τα ποτάμια «φούσκωσαν» από την έντονη βροχή.\nΣτα Τζουμέρκα, κατέρρευσε το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, το οποίο χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Μεγάλο τμήμα του υποχώρησε από τα έντονα καιρικά φαινόμενα και παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά του Άραχθου. Εξαιτίας της κακοκαιρίας, οι Αρχές έλαβαν έκτακτα μέτρα και για το γεφύρι της Άρτας.\nΠολλά χωριά στην περιοχή της Άρτας εκκενώθηκαν προληπτικά. Μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής είχαν εκκενωθεί οι οικισμοί Νεοχώρι, Ακροποταμιά, Ανθότοπος και τμήμα της πόλης της Άρτας και οι κάτοικοί τους μεταφέρθηκαν σε ασφαλείς χώρους για διαμονή και διανυκτέρευση.\nΣτην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων εξαιτίας της αύξησης της στάθμης των νερών σε ποταμούς έχουν πλημμυρίσει καλλιέργειες. Ιδιαίτερα έντονα είναι τα φαινόμενα στο Λεκανοπέδιο Ιωαννίνων, εξαιτίας της επικίνδυνης αύξησης των νερών της λίμνης Παμβώτιδας. Σε όλα τα δημοτικά διαμερίσματα των Δήμων έχουν σημειωθεί κατολισθήσεις, καθιζήσεις και καταπτώσεις, σε όλο το οδικό δίκτυο.\nΠροβλήματα και στην Ευρυτανία, όπου εκκενώθηκε το χωριό Κρίκελλο του δήμου Καρπενησίου, λόγω επικίνδυνων κατολισθήσεων. Με απόφαση του δήμου Καρπενησίου κλειστά θα παραμείνουν σήμερα, Δευτέρα τα σχολεία του Δήμου εκτός από αυτά μέσα στην πόλη του Καρπενησίου και της Τοπικής Κοινότητας του Μεγάλου Χωριού.\nΣτα Τρίκαλα, υπερχείλισαν παραπόταμοι του Πηνειού προκαλώντας μεγάλες καταστροφές σε καλλιέργειες. Λόγω των έντονων βροχοπτώσεων σημειώθηκαν κατολισθήσεις σε ορεινές περιοχές, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν χωριά.\nΣτον δήμο Σπερχειάδας, ένα κομμάτι γέφυρας παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά και αποκλείστηκαν τέσσερα χωριά.\nΣτη Λέσβο, οι θυελλώδεις άνεμοι προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές.\nΣτη Θεσπρωτία έχουν προκληθεί μεγάλες καταστροφές στους δήμους Φιλιατών, Ηγουμενίτσας και Σουλίου.\nΕκτεταμένες καταστροφές έχουν προκληθεί στο μεγαλύτερο μέρος της Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Έχουν αποκλειστεί κοινότητες στους δήμους Θέρμου και Ναυπακτίας, ενώ στον δρόμο από Θέρμο προς Αγιο Θεόδωρο, υπάρχουν αποκλεισμένα αυτοκίνητα, χωρίς όμως ν�� κινδυνεύει ανθρώπινη ζωή.\nΒούλιαξε η Δυτ.Ελλάδα: ΚΛΕΙΣΤΗ η Εγνατία-Κατολίσθηση στην Παραμυθιά-Κόπηκε η ΕΟ Ιωαννίνων-Άρτας


Kinetic Sand - Blue Sandbox Set (20106636) - Εκπαιδευτικα (EPI.11625)\nΑρχική > Gadgets & Παιχνίδια > Εκπαιδευτικά - STEM > KINETIC SAND - BLUE SANDBOX SET (20106636)\nKINETIC SAND - BLUE SANDBOX SET (20106636)\nΠεριεχόμενα συσκευασίας: 1 Πλαστικό Δίσκο που μετατρέπεται σε χώρο παιχνιδιού, 4 Καλούπια / Αξεσουάρ και 454 γρ. μπλέ άμμου.\nKINETIC SAND - BLUE SANDBOX SET (20106636) (EPI.11625)\n• Περιεχόμενα συσκευασίας: 1 Πλαστικό Δίσκο που μετατρέπεται σε χώρο παιχνιδιού, 4 Καλούπια / Αξεσουάρ και 454 γρ. μπλέ άμμου.\nKINETIC SAND - BLUE SANDBOX SET (20106636) EPI.11625 EPI.11625 - - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ Κατηγορία: ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ Το Set ’μμος Kinetic επιτρέπει στα παιδιά να απολαύσουν ένα μαγικό παιχνίδι με την άμμο, καθ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Με τον ειδικό δίσκο, τα παιδιά μπορούν να παίζουν ασταμάτητα οπουδήποτε. • Ηλικία: 3+.• Διαστάσεις: 13.97x6.05x15.88 cm.• Περιεχόμενα συσκευασίας: 1 Πλαστικό Δίσκο που μετατρέπεται σε χώρο παιχνιδιού, 4 Καλούπια / Αξεσουάρ και 454 γρ. μπλέ άμμου. KINETIC SAND - BLUE SANDBOX SET (20106636)


κινείται τον Ιούνιο του 2015 στην περιοχή Ιστ Χάνεϊ του Οξφορντσάιρ με υπερβολική ταχύτητα. Συγκεκριμένα, οδηγούσε το αυτοκίνητό της με 35 μίλια την ώρα (περίπου 56 χλμ./ώρα) σε σημείο με όριο τα 30 μίλια την ώρα, δηλαδή περίπου 48 χλμ./ώρα. Η δρακόντεια ποινή για μία υπέρβαση μόλις 8 χλμ./ώρα επιβλήθηκε στη Βολφ, επειδή είχε ήδη εννέα πόντους στο βρετανικό Point System εξαιτίας προηγούμενων παραβιάσεων των ορίων ταχύτητας. Τον Νοέμβριο καταδικάστηκε από δικαστήριο της Οξφόρδης σε έξι μήνες αφαίρεση του διπλώματός της και άσκησε έφεση, η οποία εκδικάστηκε σήμερα, Παρασκευή 17 Μαρτίου.\nΗ πρώην οδηγός του Γερμανικού Πρωταθλήματος Τουρισμού DTM κατέθεσε, ότι η απώλεια του διπλώματος οδήγησης θα ήταν εξαιρετικά οδυνηρή γιαυτήν, επειδή λειτουργεί ως πρότυπο για νέες κοπέλες και τις ενθαρρύνει μέσω της οργάνωσης ΄΄Dare to be different’’ (Τόλμησε να είσαι διαφορετική) να ασχοληθούν με τα μηχανοκίνητα σπορ. Η Βολφ υπογράμμισε επίσης, ότι η συγκεκριμένη ποινή ΄΄θα κηλίδωνε τη φήμη της΄΄ και ότι θα την εμπόδιζε να συμμετέχει σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και να εργάζεται ως πρέσβης της Mercedes. Συμπλήρωσε μάλιστα, ότι είναι γρήγορη μόνον στις πίστες των αγώνων.\nΚαταπέλτης ήταν ωστόσο η απόφαση της δικαστού Σάρα Κάμπελ, η οποία απέρριψε την έφεση της Βολφ και εξήγησε στη Σκωτσέζα οδηγό αγώνων, ότι «πιθανόν να είναι ντροπιαστικό για κάποιον στη δική σας θέση. Μπορεί όμως να είναι και ένα διδακτικό μάθημα».\nΕσείς πιστεύετε, ότι η εξάμηνη αφαίρεση του διπλώματος οδήγησης για παραβίαση του ορίου ταχύτητας κατά 8 χλμ./ώρα είναι υπερβολική ή δικαιολογείται με βάση την προϊστορία της συζύγου του Τότο Βολφ;


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΡΙΝΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ - C.A. Papaellinas Group\nΤο Πρόγραμμα προσφέρει σε προπτυχιακούς φοιτητές την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να ζήσουν μια ολιστική εμπειρία εργοδότησης σε ένα απαιτητικό και καινοτόμο περιβάλλον.\nΤο Πρόγραμμα Θερινής Απασχόλησης παρέχει στους συμμετέχοντες την ευκαιρία μάθησης μέσω πραγματικής εργασιακής εμπειρίας και κατάρτισης , τεχνικής και επιχειρηματικής καθοδήγησης. Όλα αυτά σε συνδυασμό με μια μίξη επιτόπιας εργασίας και υλοποίησης συναρπαστικών project, πάντα με την καθοδήγηση των καταρτισμένων και έμπειρων στελεχών μας.\nΜε τη συμμετοχή στο Πρόγραμμα στοχεύουμε στην προσωπική ανάπτυξη των συμμετεχόντων, στην εξέλιξη των δεξιοτήτων τους και στην παροχή εφοδίων που θα τους βοηθήσουν στη μετέπειτα επαγγελματική τους εξέλιξη.\nΣτο Πρόγραμμα Θερινής Απασχόλησης έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν φοιτητές σε κλάδους συναφείς με τους τομείς δραστηριοποίησης του Ομίλου, όπως Marketing, Logistics, Finance, Business Analytics & Innovation, Βιωσιμότητα, Digital Transformation κτλ.\nΤο Πρόγραμμα Θερινής Απασχόλησης πραγματοποιείται κατά τη θερινή περίοδο, από τις αρχές Ιουνίου έως και τα μέσα Αυγούστου.\nΤο Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού λαμβάνει αιτήσεις για το Πρόγραμμα Θερινής Απασχόλησης από το Νοέμβριο μέχρι και τα τέλη Μαρτίου.\nΟι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να αποστείλουν το βιογραφικό τους, καθώς και μια συνοδευτική επιστολή στην ηλεκτρονική διεύθυνση recruitment@cap.com.cy διευκρινίζοντας τη θέση που τους ενδιαφέρει.


Διαδικτυακή εκδήλωση της Σχολής Σαχέτι στην Ν. Αφρική για τους Ιδρυτές και τα Γενέθλια της Σχολής - Τρίτη 2 Ιουνίου 10.00 ώρα Ελλάδας. - Ενωμένη Ρωμηοσύνη\n29 Μαΐου 2020 σε ΑΦΡΙΚΗ, ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ\nσας στέλνουμε πρόγραμμα, link και οδηγίες σύνδεσης για να παρακολουθήσετε τη διαδικτυακή (λόγω κορωνοϊού) εκδήλωση της Σχολής Σαχέτι για τους Ιδρυτές και τα Γενέθλια του Σχολείου την Τρίτη 2 Ιουνίου 9.00 -10.00 ώρα Ν. Αφρικής (10.00-11.00 ώρα Ελλάδας). Μπορείτε να συνδεθείτε 15 λεπτά νωρίτερα.\nΗ Σχολή Σαχέτι θεωρείται ένα από τα κορυφαία σχολεία της Νοτίου Αφρικής όσον αφορά στα ακαδημαϊκά αποτελέσματα για την εισαγωγή των μαθητών στα Πανεπιστήμια, αλλά και όσον αφορά στην πολύπλευρη μόρφωση που δίνει στους μαθητές της με το “Γνώθι Σαυτόν” και τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού.\nΔείτε στο παρακάτω link μια πρόσφατη περιεκτική παρουσίαση του Σχολείου (Η πρώτη και η προτελευταία διαφάνεια περιέχουν video).\nGUIDE on how to join Teams Live event\nΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΛΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΙΖΙΟΣ Δρ. Κωνσταντίνος Βλάσσης ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΟΛΗ ΣΑΧΕΤΙ


Φραγκόσυκα ζελέ - www.cretan-nutrition.gr\nwww.cretan-nutrition.gr > *** ΣΥΝΤΑΓΕΣ *** > Γλυκές τοπικές Γεύσεις > Φραγκόσυκα ζελέ\n620 γρ. ζάχαρη\n500 γρ. χυμός από φραγκόσυκα\n3 κουταλάκια του γλυκού πηκτίνη\nΠαίρνετε ώριμα φραγκόσυκα, τα καθαρίζετε και τα πολτοποιείτε. Τα περνάτε από ψιλό κόσκινο ή τουλουπάνι. Παίρνετε το χυμό και τον βάζετε στη φωτιά. Ρίχνετε τη ζάχαρη και μετά από τα πρώτα 5 λεπτά βρασμού συμπληρώνετε την πηκτίνη, λιωμένη με 1 κουταλιά χλιαρό νερό και το χυμό του λεμονιού.\nΑφήνετε το ζελέ να βράσει για άλλα 5 λεπτά, ελέγχετε το βάρος και αν είναι 1 κιλό, απομακρύνετε την κατσαρόλα από τη φωτιά. Ανακατεύετε συνέχεια τον ζελέ για να πέσει λίγο η θερμοκρασία του και τον βάζετε σε γυάλινα βάζα. Τα κλείνετε καλά και τα αναποδογυρίζετε για 5 λεπτά. Αφήνετε τα βάζα σε ρεύματα αέρα να κρυώσουν γρήγορα ή με προσοχή, τα βουτάτε πρώτα σε χλιαρό νερό και μετά σε κρύο. Αφού κρυώσουν τα βάζα, γράφετε την ημερομηνία παρασκευής του ζελέ και αποθηκεύετε σε ξηρό μέρος.\nTags: γλυκές τοπικές γεύσεις, επιδόρπιο, κέρασμα


«Το “πολιτικός” το αλλάζω εύκολα» - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Έντυπες Ειδήσεις > Συνεντεύξεις > «Το “πολιτικός” το αλλάζω εύκολα»\nΗ ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ\n«Το “πολιτικός” το αλλάζω εύκολα»\nΝιάρχος Θανάσης Θ 23 Οκτωβρίου 2021 | 05:00\nΣε ένα κείμενό του με τον τίτλο «Μια κάποια ιδέα της Ευρώπης» ο αμερικανός κριτικός της λογοτεχνίας Τζορτζ Στάινερ γράφει: «Είναι δυνατόν ο ΟΟΣΑ ή το ΝΑΤΟ, η επέκταση του ευρώ ή οι κοινοβουλευτικές γραφειοκρατίες επάνω στο πρότυπο του Λουξεμβούργου να μην είναι οι πρώτες δυναμικές του ευρωπαϊκού οράματος. Διότι, εάν πραγματικά είναι το όραμα τούτο, δεν μπορεί από τη φύση του να ενθουσιάσει την ανθρώπινη ψυχή». Συμφωνείτε με την άποψη αυτή;\nΟ Τζορτζ Στάινερ μας άφησε ένα μεγαλειώδες έργο στην κριτική της λογοτεχνίας ασχολούμενος αποκλειστικά με την πρωταρχική λογοτεχνία, τα μεγάλα και σημαντικά έργα, αυτά που διαμόρφωσαν την ίδια τη γλώσσα, το απόλυτο τελικά μέσο της γνώσης και της παραγωγής νοήματος. Παρέμεινε σταθερά πολέμιος της ενασχόλησης με τα ενδιάμεσα, τα μέτρια ή κακά έργα, που απογύμνωναν τη γλώσσα από τη δύναμή της. Συνεπώς η κριτική του προς την Ευρώπη και τους διεθνείς οικονομικούς και στρατιωτικούς θεσμούς είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Η Ευρώπη παραμένει μια οικονομική εμπορική ένωση με κοινό νόμισμα, με μια γραφειοκρατία που απλά επιτηρεί την τήρηση των κανόνων της αγοράς και του εμπορίου. Η Ευρώπη δεν έχει την παραμικρή ενασχόληση με τα κοινωνικά θέματα, την κουλτούρα, τον πολιτισμό και εύκολα διολισθαίνει σε κάτι ξένο, απόμακρο, σχεδόν αδιάφορο για τον ευρωπαίο πολίτη.\nΗ οικονομία η ίδια, αν και ενέχει το στοιχείο μιας εργασιοκεντρικής κοινωνίας, αδυνατεί να απεμπλακεί από τον καταναγκασμό και την αλλοτρίωση. Για τους περισσότερους ανθρώπους - εργάτες, υπαλλήλους και μικροπαραγωγούς -, ενταγμένους σ' ένα σύστημα με αυστηρό καταμερισμό της εργασίας, σημαίνει επανάληψη, ρουτίνα, αποξένωση και πληθώρα άλλων αρνητικών συναφειών της αμείλικτης εξειδίκευσης της χειρωνακτικής, της γραφειοκρατικής, εν πολλοίς και της πνευματικής εργασίας. Η ζωή φαίνεται να συγκροτείται πέρα από την εργασία, ενώ η χειραφέτηση της ίδιας της εργασίας ως προνομιακό πεδίο δημιουργικότητας παραμένει κοινωνικό διακύβευμα.\nΚοινώς μια Ευρώπη που εδράζεται πάνω στην ενοποίηση της οικονομίας, του νομίσματος, των κανόνων μπορεί να προσδίδει ελευθερία στη μετακίνηση των ανθρώπων, των εμπορευμάτων και του χρήματος, λίγο όμως μπορεί να εμπνεύσει την ανθρώπινη ψυχή. Καιρός να τη δούμε με μια πιο οραματική και εμπνευσμένη οπτική.\nΜε τι θα ανταλλάσσατε αισθανόμενος το ίδιο ευτυχής την καθημερινότητά σας όπως έχει διαμορφωθεί με τις πολιτικές και επαγγελματικές σας υποχρεώσεις;\nΓια κάποιον που αντλεί ευχαρίστηση πρωτίστως από το διάβασμα και το γράψιμο, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Το επάγγελμά μου, ως πανεπιστημιακός, είναι αυτό ακριβώς και δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο επάγγελμα ή δραστηριότητα ικανή να μου προσφέρει την ίδια ευχαρίστηση. Το πολιτικός, που μου προέκυψε καθ' οδόν, την τελευταία δεκαετία, και με όλον τον σεβασμό που έχω στους κατ' επάγγελμα πολιτικούς, μπορώ να το αλλάξω εύκολα. Θα το άλλαζα με κάθε επίπονη και εμμονική δραστηριότητα που φέρνει το βάρος της σκέψης, της ανάλυσης, της επίλυσης ενός ερωτήματος, της κατανόησης. Με μια λέξη, του κανονικού επαγγέλματός μου.\nΑν σε σχέση με όσα βιβλία έχετε διαβάσει στη ζωή σας, ήσασταν υποχρεωμένος να επιλέξετε το βιβλίο που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωσή σας, ποιο θα ήταν το βιβλίο αυτό;\nΔυο πρόωρες αναγνώσεις κειμένων είχαν αφετηριακά σημαντική επίδραση. Στην εφηβεία μου, «Η Ασκητική» του Καζαντζάκη και η αξεπέραστη εισαγωγή του, που αναλαμπές και ηχηρές φράσεις περιστρέφονται ακόμα στο μυαλό μου. Την επόμενη μέρα πήγα στο σχολείο, μάζεψα τους στενούς φίλους μου και με συνωμοτικό ύφος τούς αποκάλυψα ότι «δεν υπάρχει θεός». Εκτοτε ασχολήθηκα, έστω με στοιχειώδη εξοικείωση, με τη φιλοσοφία, με τις θεμελιακές έννοιες, τη μεθοδολογία και το φάσμα των ιδεών και των θεωριών. Στα 20 μου διάβασα «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Αυτό το αξεπέραστο έργο ιστορικής, με αρκετές ανακρίβειες, ανάλυσης που εδράζεται σ' έναν ισχυρό θεωρητικό πυρήνα και με εκπληκτική γλαφυρότητα προαναγγέλλει την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια αγορά ως την αναπόφευκτη κατάληξη του καπιταλισμού. Αυτό άνοιξε το μεγάλο πεδίο της ιστορίας. Καθώς δεν έγινα ούτε φιλόσοφος ούτε ιστορικός, αλλά επέλεξα την οικονομική επιστήμη, και τα δυο πεδία επικαθόρισαν την ίδια τη θεώρηση των οικονομικών και κυρίως την ιδέα ότι η οικονομία είναι κατανοητή μόνο ως ιστορικά συγκροτημένη μέσα από κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις και απότοκο μεγάλων μετατοπίσεων στην ίδια τη οικονομική θεωρία.\nΠοιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος όσον αφορά την πορεία σύνολης της ανθρωπότητας;\nΟ φόβος είναι διττός. Η επιστροφή σε ιδέες του Μεσαίωνα με την αναβίωση φονταμενταλιστικών θρησκευτικών ιδεών, ακραίων εθνικισμών, αντιδημοκρατικών αντιλήψεων και παραδοξολογιών. Η κριτική των ιδεών αυτών από την οποία ξεπήδησαν οι ιδέες του Διαφωτισμού και ο τρόπος που συγκροτήθηκαν τα σύγχρονα δημοκρατικά εθνικά κράτη δεν φαίνεται να τελειώνει ποτέ. Για τον προφανή φόβο για την κλιματική κρίση διατηρώ την αισιόδοξη ματιά παρά τα δραματικά δεδομένα και προβλέψεις.\nΗ πανδημία υποχρέωσε ακόμα και τους πιο ανυποψίαστους να κατανοήσουν πως είναι μέλη μιας κοινότητας σχεδόν σαν να πρόκειται για μια γειτονιά. Ποιες πιστεύετε πως θα είναι οι συνέπειες αυτής της συνειδητοποίησης;\nΗ πανδημία είχε τεράστιο αντίκτυπο στις ιδέες και τις εμπεδωμένες νοοτροπίες, σίγουρα αυτές που είχαν επικρατήσει ως ηγεμονικές τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η τριπλή κρίση - κλιματική, οικονομική και υγειονομική - επανέφερε στο προσκήνιο την ιδέα της κοινότητας έναντι του εγωπαθούς ατομικισμού, του κοινωνικού έναντι του ευδαιμονικού οικονομισμού και του κρατικού έναντι των αγορών. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αποκάλυψε την έκταση των ανισοτήτων σε διεθνές επίπεδο και τις συσσωρευμένες ανισότητες στις δικές μας δυτικές κοινωνίες. Η σοκαριστική αυτή εικόνα κινητοποίησε αλλαγές παραδειγμάτων σκέψης στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη, αλλά και στην κλιματική κρίση και την πράσινη μετάβαση. Φυσικά καταρράκωσε κάθε έννοια δικαιοσύνης και ισότητας στην αντιμετώπιση της πανδημίας, με αποκλεισμένο όλον τον Τρίτο Κόσμο. Κοινώς μας έκανε πιο αλληλέγγυους στη γειτονιά και τις κοινότητές μας, αλλά ταυτόχρονα μας άνοιξε τη ματιά μας σ' έναν ορίζοντα διεθνή όπου πρέπει να δράσουμε από κοινού.


Έμεινε έκπληκτος ο Τόρες - Onsports.gr\nΔημήτρης Δρίζος\t07 Φεβρουαρίου 2011, 15:24\nΈμεινε έκπληκτος ο Τόρες\nΟ Φερνάντο Τόρες δήλωσε πως έμεινε έκπληκτος από την τακτική που ακολούθησε η Λίβερπουλ στην εκτός έδρας νίκη της με 1-0 επί της Τσέλσι.\n«Ήταν πολύ δύσκολο αφού η Λίβερπουλ έκανε ένα καλό ματς με τρεις αμυντικούς. Δεν το περιμέναμε και αυτό τους έδωσε ένα αβαντάζ», δήλωσε ο νεοαποκτηθείς άσος των «μπλε» στο Chelsea TV.\n«Νομίζω όμως πως το δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία και ήταν άδικο που χάσαμε το ματς, αλλά κοιτάζουμε μπροστά στο επόμενο παιχνίδι και θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους. Υπάρχουν πολλά… τρίποντα για τα οποία θα παίξουμε».\n«Προφανώς όλοι θέλουμε να κερδίζουμε ειδικά όταν είναι το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι τους αλλά θα έχω πολλές καλές αναμνήσεις για την υποδοχή μου και θέλω να το ανταποδώσω στους οπαδούς της Τσέλσι», τόνισε ο Ισπανός στράικερ.


Retro οικιακές συσκευές & διακόσμηση χώρου | Amigo.gr\nRetro οικιακές συσκευές & διακόσμηση\nΚατηγορία/ες ▶ Shopping Guide\nΑρχική: » Shopping Guide » Retro οικιακές συσκευές & διακόσμηση\nΡετρό – vintage οικιακές συσκευές & διακόσμηση\nRetro. Η ανάμνηση προηγούμενων δεκαετιών, μας δημιουργεί μια γλυκιά νοσταλγία για το παρελθόν. Έχουμε την ανάγκη να ανατρέχουμε σε εποχές, που μέσα μας τουλάχιστον τις θεωρούμε πιο ξέγνοιαστες. Είτε επειδή όντως ήταν ξέγνοιαστες είτε επειδή απλά ήμασταν παιδιά.\nΠροκειμένου να αναβιώσουμε αυτό το συναίσθημα ασφάλειας και θαλπωρής έστω και για λίγο, σκαλίζουμε πράγματα και αναμνήσεις. Ακούμε μουσική μέσα από δίσκους βινυλίου, βλέπουμε ταινίες των 80’s – 90’s (βλέπε Blues Brothers, Indiana Jones, Scarface, Back to the Future, Goonies, Honey I shrunk the kids, Die Hard… τι να πρωτοθυμηθώ), ελληνικό κινηματογράφο 60’s – 70’s, ανακαλύπτουμε κάπου στο πατάρι παλιά παιχνίδια και φωτογραφίες ακόμη και ρούχα μιας άλλης εποχής.\nΜπορούμε να ενισχύσουμε αυτό το συναίσθημα όχι μόνο με τις αναμνήσεις μας. Αλλά διαμορφώνοντας τον προσωπικό μας χώρο με ρετρό διακοσμητικά στοιχεία και συσκευές. Μπορείς να μετατρέψεις το σπίτι σου σε μηχανή του χρόνου. Κάθε φορά που κλείνεις την πόρτα θα αφήνεις πίσω σου την το άγχος, τη ρουτίνα και την τρέλα που μας περιβάλλει.\nRetro – vintage διακόσμηση\nΗ λέξη retro έχει λατινικές ρίζες και σημαίνει “προς τα πίσω” , πίσω στο χρόνο στην προκειμένη περίπτωση. Όταν λέμε ότι κάτι είναι ρετρό, είτε πρόκειται για μουσική, τέχνη, μόδα κ.λ.π. είτε για διακόσμηση, αναφερόμαστε στην δεκαετία του 50′ και πίσω.\nΤείνουμε όμως να τη χρησιμοποιούμε γενικότερα για ό,τι παλιό ή ξεπερασμένο. Ξεπερασμένο σε εισαγωγικά φυσικά, αφού το ρετρό στυλ έχει πολλούς θαυμαστές!\nΗ διακόσμηση λοιπόν που ενσωματώνει τη ρετρό αισθητική, κατακλύζεται από έντονα χρώματα. Το πορτοκαλί, οι ανοιχτές και σκούρες αποχρώσεις του πράσινου ή το ροζ παστέλ είναι κάποια από αυτά.\nΦλοράλ ή ριγέ ταπετσαρίες, πόστερ ή παλιά βινύλια μπορούν να διακοσμήσουν τους τοίχους. Μικροέπιπλα (τραπεζάκια μπαρ, καθρέφτες,πολυθρόνες, ραδιόφωνα,γραφείο, φωτιστικά κλπ) μπορούν να προσδώσουν το ρετρό στοιχείο σε διάφορες γωνιές του σπιτιού.\nΗ απόλυτη ρετρό διακόσμηση βέβαια, μπορεί να καταντήσει κουραστική στην καθημερινότητα. Καλό είναι να υπάρχει ένας ισορροπημένος συνδυασμός ανάμεσα στο ρετρό και το μοντέρνο.\nΠέρα από τη retro – vintage διακόσμηση\nΠέρα λοιπόν από τα διακοσμητικές παρεμβάσεις και τα διάφορα έπιπλα που μπορεί να έχει κάποιος στην αποθήκη του ή να τα βρει σε παλαιοπωλεία και καταστήματα με αντίκες, υπάρχουν εταιρείες που παράγουν κι εμπορεύονται μικροσυσκευές ή και μεγάλες λευκές συσκευές με σκοπό να καλύψουν αυτή την ανάγκη της αγοράς.\nΜπορείς να βρεις από τηλέφωνα και ραδιόφωνα μέχρι βραστήρες και ψυγεία με ρετρό αισθητική. Η διαφορά όμως είναι ότι έχουν προσαρμοστεί στα σύγχρονα τεχνολογικά δεδομένα. Για παράδειγμα ένα ρετρό ραδιόφωνο πλέον, μπορεί να διαθέτει USB και Bluetooth τεχνολογία.\nRetro οικιακές συσκευές\nΥπάρχει μεγάλη γκάμα μικροσυσκευών που μπορούν να δώσουν ρετρό διαστάσεις στο χώρο σου. Οι παρακάτω αποτελούν ένα μικρό ποσοστό των συσκευών – μικρών και μεγάλων – που διατίθενται στην ελληνική αγορά.\nVintage – Retro Τηλέφωνο\nΊσως το σήμα κατατεθέν της retro διακόσμησης. Το VINTAGE τηλέφωνο της TELCO, διαθέτει ρυθμιζόμενη ένταση ήχου, επανάκληση τελευταίου αριθμού και τονική/παλμική κλήση.\nΚόκκινη retro εσπρεσιέρα\nΗ κόκκινη εσπρεσιέρα της Ariette στέκεται διακοσμητικά ακόμη και μόνη της, χωρίς άλλα ρετρό στοιχεία θα τραβήξει όλη την προσοχή… και θα απολαμβάνεις και εσπρεσάκι στο σπίτι! Δες όλα της τα χαρακτηριστικά πατώντας εδώ.\nΈνας βραστήρας επίσης θα συμπληρώσει ιδανικά τη ρετρό αισθητική στον εξοπλισμό της κουζίνας σας. Ο μαύρος βραστήρας της Russell Hobbs μπορεί να είναι λίγο τσουχτερός στην τιμή του αλλά η οθόνη ένδειξης της θερμοκρασίας του νερού τον κάνει μοναδικό!\nΤο ρετρό ή vintage ψυγείο έχει γίνει πολύ της μόδας και όχι άδικα, αφού δίνει ένα τελείως διαφορετικό ύφος όχι μόνο στην κουζίνα αλλά σε ολόκληρο το σπίτι.\nΥπάρχουν κάποια ρετρό ψυγεία που διατίθενται στην Ελλάδα από διάφορους εισαγωγείς, ξεχωρίζουμε όμως αυτά της HYUNDAI επειδή συνδυάζουν ιδανικά ποιότητα και τιμή.\nΕκτός από το επιβλητικό κόκκινο έχετε το νου σας και στο πορτοκαλί. Αν έχετε οικογένεια και η μεγάλη χωρητικότητα του ψυγείου σας είναι απαραίτητη, ρίξτε μια ματιά στον ρετρό ψυγειοκαταψύκτη.\nΤέλος, για όποιον πρόλαβε τις χρυσές πρώτες εποχές στις παιχνιδομηχανές δεν θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω στο άρθρο μου την επιστροφή του Super Nintendo (χρονιά κυκλοφορίας 1990), σε μίνι διαστάσεις αυτή τη φορά, για το οποίο θα κάνω εκτενέστερη αναφορά σε επόμενο άρθρο. Είτε για σένα είτε για δώρο, θα φέρει μεγάλες συγκινήσεις στους gamers , πρώην και νυν.\nUwe Reuter,Nintendo Classic Mini Super Nintendo Entertainment System, CC BY-SA 4.0\nκαθώς και τα marketplaces Gearbest και AliExpress.\nThe Little Death – Μαζί σου κι ας πεθάνω (2014)\nΚαζαντζάκης (2017) – Η Ταινία (Trailer)\n2 σκέψεις στο “Retro οικιακές συσκευές & διακόσμηση”\n10 Νοεμβρίου 2017 την 13:27\nΠολύ όμορφα! Μαζεύω τέτοια πράγματα!\n18 Απριλίου 2018 την 11:38\nΠραγματικά αλλάζει το στιλ του σπιτιού , το αναβαθμίζει\nδίνει άλλη αίσθηση , εχεις απόλυτο δίκαιο ..\nΦανταστική πρόταση !


Γιατί ο Μακρόν κήρυξε «πόλεμο» στον Ερντογάν – Οι βαθύτερες αιτίες της κρίσης Γαλλίας – Τουρκίας - LEROS NEWS\nΠρωτοσέλιδο Κόσμος Γιατί ο Μακρόν κήρυξε «πόλεμο» στον Ερντογάν – Οι βαθύτερες αιτίες της κρίσης Γαλλίας – Τουρκίας\nΗ επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στην Τουρκία και την Γαλλία έχει ένα ευρύτερο υπόβαθρο και δεν αφορά στενά τα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου\nΣτην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε το πώς συμπεριφέρονται χώρες στο διεθνές πεδίο κυρίως σε σχέση με τις εξελίξεις σε ζητήματα που αφορούν στενά τη χώρα μας. Αυτό μπορεί κανείς να το παρατηρήσει και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται συνήθως η πρόσφατη επιδείνωση των γαλλοτουρκικών σχέσεων, όπου κυριαρχεί μια η έμφαση στη συσχέτιση με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.\nΧωρίς να υποτιμούμε τη σημασία που έχει και αυτή η διάσταση, θα ήταν καλό να δούμε λίγο πιο συνολικά το πλαίσιο των γαλλοτουρκικών σχέσεων για να δούμε τους πολλαπλούς λόγους αυτής της επιδείνωσης.\nΗ δυσπιστία της Τουρκίας απέναντι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας\nΈνα πρώτο πεδίο εντάσεων αποτυπώνεται στα ζητήματα που αφορούν την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Είναι γνωστό ότι ένα από τα παράδοξα της ενταξιακής διαδικασίας που ξεκίνησε το 2004 είναι ότι σχεδόν εξαρχής έγινε σαφές ότι χώρες όπως η Γαλλία έβλεπαν με μεγάλη επιφύλαξη την προοπτική να γίνει η Τουρκία μέλλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\nΟ λόγος είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας θεώρησε (και θεωρεί) ότι η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωση με μια τόσο μεγάλη μουσουλμανική χώρα ήταν κάτι που δεν μπορούσε να γίνει εύκολα αποδεκτό. Ας μην ξεχνάμε ότι στη Γαλλία μπορεί να υπάρχει όλο το πλαίσιο του κοσμικού ανεξίθρησκου κράτους, όπως την ίδια στιγμή μια ορισμένη φοβία έναντι του Ισλάμ παραμένει ενεργή στο πολιτικό σύστημα.\nΗ αντιπαράθεση αυτή έγινε ακόμη πιο έντονη στην περίοδο του Δημοψηφίσματος για το Ευρωσύνταγμα όταν ειδικά η γαλλική ακροδεξιά επικέντρωσε ιδιαίτερα στην άρνηση της ενταξιακής προοπτικής της Τουρκίας.\nΣε όλα αυτά έχει προστεθεί και ένας φόβος των γαλλικών αρχών ότι η Τουρκία προωθεί μια αντίληψη «κοινοτισμού», με έντονη εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, που είναι αντίθετη με το πώς η Γαλλία βλέπει παραδοσιακή την προοπτική ενσωμάτωσης διαφορετικών κοινοτήτων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό υπογράμμισε και ο ίδιος ο πρόεδρος Μακρόν τον Ιανουάριο μιλώντας στο ετήσιο δείπνο των αρμενικών οργανώσεων στη Γαλλία.\nΗ αντιπαράθεση για τη Συρία\nΟ εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και η έντονη εμπλοκή της Τουρκίας σε αυτόν επίσης έχει αποτελέσει ένα πεδίο εντάσεων ανάμεσα στην Άγκυρα και το Παρίσι.\nΠαρότι και οι δύο χώρες ήταν κατά της κυβέρνησης Άσαντ και υπέρ μερίδων της αντιπολίτευσης, η Γαλλία υποστηρίζει, όπως και οι ΗΠΑ, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που κατά κύριο λόγο αποτελούνται από τις κουρδικές πολιτοφυλακές (PYD/YPG), τις οποίες η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατικές, καθώς ο «υπαρξιακός» φόβος της είναι η διαμόρφωση κουρδικής οιονεί κρατικής οντότητας στη Συρία.\nΟύτως ή άλλως, η Γαλλία που διατηρεί πάντα ένα ενδιαφέρον για τη Συρία όπως και τον Λίβανο, από την εποχή που αυτές οι περιοχές ήταν τμήμα της Γαλλικής «εντολής» στην επαύριον του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν βλέπει πολύ καλό μάτι όχι μόνο την εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία αλλά και τον τρόπο που έχει συμπορευτεί εν μέρει με τη Ρωσία.\nΗ σύγκρουση για την Αφρική\nΈνα από τα πεδία όπου σωρεύεται ένταση ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γαλλία είναι και η Αφρική.\nΗ Τουρκία τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει κάνει μια μεγάλη πολιτική και διπλωματική επένδυση για να αποκτήσει παρουσία και επιρροή στην αφρικανική ήπειρο.\nΑυτό έχει πάρει ποικίλες μορφές. Καταρχάς υπάρχει όλη η προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει στρατιωτική παρουσία στο Κέρας της Αφρικής, μέσα από την βάση στη Σομαλία αλλά και την ιδιαίτερη επένδυση στις καλές σχέσεις με το Σουδάν, όπως και τις σημαντικές οικονομικές επενδύσεις στην Αιθιοπία.\nΌμως, πλάι σε αυτά η Τουρκία έχει κάνει μια μεγάλη προσπάθεια να αποκτήσει καλές σχέσεις με χώρες της Αφρικής που στο παρελθόν ήταν γαλλικές αποικίες. Μάλιστα, ο Ερντογάν έχει υιοθετήσει μια πολύ συγκεκριμένη ρητορική προς τις αφρικανικές χώρες που υπογραμμίζει ότι η Τουρκία δεν είναι μια αποικιακή δύναμη, ούτε κινείται με μια νεοαποικιακή λογική αρπαγής φυσικών πόρων. Όπως είπε σε επίσκεψη στη Γκαμπόν ο Ερντογάν: «η Αφρική ανήκει στους αφρικανούς· δεν είμαστε εδώ για τον χρυσό σας».\nΗ Τουρκία μάλιστα εκμεταλλεύεται και τα στοιχεία πολιτιστικής εγγύτητας που έχει με αυτές τις χώρες. Για παράδειγμα, στην Γκάνα το 2019 η τουρκική κυβέρνηση άνοιξε ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στην Αφρική, ενώ παράλληλα έχει διάφορα προγράμματα διανομής τροφίμων στην ευρύτερη περιοχή. Ούτε είναι τυχαίο ότι το 2018, ο Ερντογάν πραγματοποίησε επίσκεψη στη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και το Μαλί.\nΠιο πρόσφατα και στο φόντο της εμπλοκής και στον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο ο Ερντογάν επισκέφτηκε την Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο, εντείνοντας την ανησυχία του Παρισιού ότι η Τουρκία διεκδικεί επιρροή σε χώρες για τις οποίες η Γαλλία θεωρεί ότι δικαιούται τον πρώτο λόγο. Και βέβαια ανησυχία προκαλεί στο Παρίσι και ο τρόπος που η Τουρκία προσπαθεί να οικοδομήσει σχέσεις με χώρες στις οποίες η Γαλλία διατηρεί ισχυρή παρουσία. Αυτό αφορά τόσο το Τσαντ, όπου η Τουρκία προσπαθεί να διερευνήσει τις δυνατότητες στρατιωτικής συνεργασίας όσο και τον Νίγηρα όπου η Τουρκία έχει όχι μόνο συμφωνία για ζητήματα στρατιωτικής εκπαίδευσης αλλά και για έρευνες για ορυκτά σε τρία πεδία της αφρικανικής χώρας. Εάν αναλογιστούμε ότι η Γαλλία έχει ένα μερίδιο 63% στα ορυχεία ουρανίου του Νίγηρα, καταλαβαίνουμε το πεδίο του ανταγωνισμού.\nΗ σημασία της αντιπαράθεσης γύρω από την Λιβύη\nΗ Γαλλία είχε εξαρχής ένα σημαντικό ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στη Λιβύη. Άλλωστε, ήταν από τις χώρες που υποστήριξαν την επέμβαση του ΝΑΤΟ, που βέβαια είχε ως αποτέλεσμα την πυροδότηση και του καταστροφικού εμφυλίου πολέμου.\nΗ Γαλλία είχε επενδύσει στην υποστήριξη του Χαφτάρ, ήδη από το 2017, δικαιολογώντας την αρχικά στη βάση των επιτυχιών του πρώτου στην εκδίωξη των ένοπλων τζιχαντιστικών οργανώσεων από τη Βεγγάζη. Στα μάτια του Παρισιού, ο Χαφτάρ φάνταζε προτιμότερος από την κυβέρνηση Σάρατζ την οποία θεωρούσαν ότι ήταν υπό την επιρροή της Μουσουλμανικής αδελφότητας.\nΗ εμπλοκή της Τουρκίας στον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο και ο τρόπος που η βοήθεια από την Τουρκία και το Κατάρ ενίσχυσαν τη θέση της κυβέρνηση της Τρίπολης έναντι του Χαφτάρ επίσης επιδείνωσε σημαντικά τις γαλλοτουρκικές σχέσεις, με αποκορύφωμα τις γαλλικές καταγγελίες για παραβίαση του εμπάργκο όπλων από την Τουρκία όπως και την καταγγελία ότι γαλλικά σκάφη «κλείδωσαν» στα ραντάρ τους τη γαλλική φρεγάτα Κουρμπέ.\nΗ αντιπαράθεση για τη Βυρηττό\nΕνδεικτική της κλιμακούμενης έντασης ανάμεσα στις δύο χώρες και η αντιπαράθεση γύρω από τις πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου Μακρόν στην Βυρηττό μετά την καταστροφική έκρηξη. Εκεί ο Γάλλος πρόεδρος είχε τονίσει ότι εάν η Γαλλία δεν παίξει τον ρόλο της, «δηλαδή μιας δύναμης που πιστεύει στην πολυμερή συνεργασία και πιστεύει στα συμφέροντα του λιβανέζικου λαού, άλλες δυνάμεις μπορεί να αναμειχθούν, όπως το Ιράν, η Σαουδική Αραβία ή η Τουρκία».\nΟι δηλώσεις αυτές έδωσαν στον Μεβλούτ Τσαβούτογλου την ευκαιρία να κατηγορήσει τη Γαλλία για αποικιοκρατική νοοτροπία ως προς το πώς αντιμετωπίζει τα πράγματα. Απέναντι σε αυτό, ο Τούρκος ΥΠΕΞ υπερασπίστηκε την τουρκική προσέγγιση σε αυτές τις χώρες: «Ξέρετε γιατί έχει πανικοβληθεί η Γαλλία; Εγκαθίδρυσαν μια αποικιακή δομή στην περιοχή μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν αρχίσαμε να έχουμε ενδιαφέρον για την περιοχή, την Αφρική, άρχισαν να ενοχλούνται. Ωστόσο, οι σχέσεις με την περιοχή στηρίζονται σε μια αρχή win-win. Το ίδιο ισχύει και για τις οικονομικές σχέσεις. Δεν ζητάμε αντάλλαγμα για την ανθρωπιστική βοήθεια που προσφέρουμε».\nΑπό όλα τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι για τη Γαλλία η προσπάθεια της Τουρκίας να αναβαθμιστεί σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη αποτελεί άμεση και έμμεση αμφισβήτηση συσχετισμών και ισορροπιών όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και στην Αφρική συμπεριλαμβανομένου σημαντικού μέρους της Françafrique, δηλαδή των χωρών που με τις οποίες η Γαλλία θεωρεί ότι διατηρεί ειδική σχέση.\nΚυκλώνας Λόρα: Αυξάνονται οι νεκροί – 800.000 χωρίς ρεύμα σε Λουιζιάνα και Τέξας


Τα σπάνια βιβλία της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Οδησσού θα ψηφιοποιηθούν - Ουκρανοραμα\nΤα σπάνια βιβλία της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Οδησσού θα ψηφιοποιηθούν\nΓράφτηκε από τον/την Admin2 30 Σεπτεμβρίου 2017 . ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ\nΤο Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών για τη 200ή επέτειο της επιστημονικής βιβλιοθήκης του Εθνικού Πανεπιστημίου του Οδησσού διέθεσε χρήματα για την αγορά λογισμικού και υλικού για τη σάρωση βιβλίων, αντίστοιχο του οποίου δεν υπάρχει στην Ουκρανία.\n«Τα αρχεία της βιβλιοθήκης περιέχουν μοναδικά αντίτυπα με ιστορία πάνω από ένα αιώνα. Ο σαρωτής διαθέτει ένα ειδικό φλας, χωρίς υπέρυθρο και υπεριώδες φάσμα. Επιπλέον, για σάρωση σε αυτό το μηχάνημα, το βιβλίο δεν χρειάζεται να ανοιχτεί κατά 180 μοίρες - 100 μοίρες θα είναι αρκετές, και η διαφορά "αντισταθμίζεται" από το λογισμικό. Όλα αυτά θα βοηθήσουν ώστε η διαδικασία ψηφιοποίησης να είναι ασφαλέστερη και θα προστατεύσουν την παλιά έντυπη ύλη», δήλωσε ο Διευθυντής του Τμήματος Επιστημονικής και Τεχνολογικής Ανάπτυξης, κ. Τσεμπέρκους.\nΗ δημιουργία ηλεκτρονικών αντιγράφων αυτών των βιβλίων θα επιτρέψει την πρόσβαση σε ένα ευρύ φάσμα ερευνητών.\nΗ Βιβλιοθήκη του Εθνικού Πανεπιστημίου της Οδησσού χρονολογείται από το 1817 ως βιβλιοθήκη του Λυκείου του Ρισελιέ. Περιείχε 28,5 χιλιάδες τόμους.\n«Στην βιβλιοθήκη μας υπάρχουν εκατομμύρια σπάνιων αντίτυπων βιβλίων. Και ένας από τους κύριους στόχους μας είναι το τμήμα ψηφιοποίησης, έτσι ώστε οι χρήστες μας μπορούν να πάρουν πληροφορίες και από την ιστοσελίδα» - είπε η διευθύντρια της βιβλιοθήκης, Μαρίνα Ποδρέζοβα.


Επίσκεψη στον Όρμο Σελόντα όπου εκτρέφονται τσιπούρες και λαβράκια | LiFO\nΕπίσκεψη στον Όρμο Σελόντα όπου εκτρέφονται τσιπούρες και λαβράκια\nΕπισκεφθήκαμε τις ιχθυοκαλλιέργειες του νομού Κορινθίας, εκεί απ' όπου ξεκινά η εκτροφή και η συλλογή των ψαριών για να φτάσουν στους πάγκους των σούπερ μάρκετ\nΟ όμιλος δραστηριοποιείται χρόνια στον κλάδο. Ιδρύθηκε το 1981, ενώ σήμερα παράγει συνολικά 38.000 τόνους τσιπούρας και λαβρακίου, διαθέτοντας 59 μονάδες εκτροφής, 11 συσκευαστήρια, 6 ιχθυογεννητικούς σταθμούς, 3 κέντρα διανομής και 2 μονάδες επεξεργασίας σε όλη τη χώρα.\n18.7.2019 | 09:59\nΠρωί Πέμπτης. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος, ωστόσο κανείς μας δεν στέκεται σ' αυτό. Η θέα, άλλωστε, γύρω από τα καταπράσινα και δεμένα από τα δέντρα δάση του Σοφικού Κορινθίας είναι εντυπωσιακή. Ανάμεσα στους στενούς και απάτητους δρόμους του, δείγμα κι αυτό του παρθένου τοπίου, ξεπροβάλλει η θάλασσα. Μέσα σε αυτήν σχηματίζονται μερικά «δαχτυλίδια».\nΒρισκόμαστε μέσα στο λεωφορείο της αποστολής της Lidl Ελλάς με προορισμό τον Όρμο Σελόντα, στις ιχθυοκαλλιέργειες του οποίου εκτρέφονται και συλλέγονται ψάρια για να φτάσουν στους πάγκους των σούπερ μάρκετ της αλυσίδας λίγο αργότερα, ολόφρεσκα, στους καταναλωτές.\nΣε μερικά λεπτά έχουμε φτάσει. Στις εγκαταστάσεις της εταιρείας μάς υποδέχονται οι εργαζόμενοί της, από τους κτηνιάτρους και τους ερευνητές των εργαστηρίων μέχρι τους υπαλλήλους που κάθε μέρα μπαίνουν στη θάλασσα για τις ψαριές.\n«Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τα ψάρια ιχθυοκαλλιέργειας. Νομίζουν κάποιοι πως φρέσκο είναι μόνο το ψάρι από τις τράτες των ψαράδων. Τα πλοία, όμως, μπορεί να είναι στη θάλασσα μέρες και κατά τη διάρκειά τους τα ψάρια είναι στον πάγο. Τα δικά μας μέσα σε μια μέρα καθαρίζονται, αποσπλαχνίζονται, ελέγχονται και φτάνουν στον καταναλωτή».\nΑνάμεσα στους πιο μεγάλους πελάτες της είναι πια και η Lidl Ελλάς. Όπως σημειώνει ο Γιώργος Μπάσιος, εμπορικός διευθυντής της εταιρείας, η συνεργασία με την αλυσίδα ήταν ένας από τους λόγους που οι Έλληνες άρχισαν να απομυθοποιούν το ψάρι ιχθυοκαλλιέργειας, να το εμπιστεύονται και να το βάζουν στην κουζίνα τους.\nΤο 80% της παραγωγής της Σελόντα δεν μένει στην Ελλάδα αλλά εξάγεται στην Ευρώπη, ακόμα και στις ΗΠΑ, αεροπορικώς.\nΑυτό φαίνεται και από τα στατιστικά στοιχεία, καθώς το 2015, την πρώτη χρονιά συνεργασίας της Σελόντα με τη Lidl Ελλάς, οι πωλήσεις ψαριών έφταναν τις 287.816, ενώ το 2018, μόλις 3 χρόνια μετά, έχει σημειωθεί ραγδαία άνοδος, με τις πωλήσεις να αγγίζουν σχεδόν το 1 εκατομμύριο.\nΣυνολικά υπολογίζεται πως η συνεργασία μετρά περισσότερους από 3.360 τόνους ψαριών, ενώ η ποσότητα τσιπούρας και λαβρακίου που θα φτάσει στα ράφια των καταστημάτων του δικτύου της εταιρείας στην Ελλάδα αναμένεται να αγγίξει φέτος τους 1.500 τόνους.\nΤο 80% της παραγωγής της Σελόντα, βέβαια, δεν μένει στην Ελλάδα αλλά εξάγεται στην Ευρώπη, ακόμα και στις ΗΠΑ, αεροπορικώς. Στα συσκευαστήρια, μάλιστα, που βρίσκονται δίπλα είδαμε με τα μάτια μας τα κιβώτια που δέθηκαν μεταξύ τους με ταινία για να φτάσουν στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. «Μέσα σε περίπου 25-30 ώρες θα έχει φτάσει στα χέρια του Αμερικανού καταναλωτή» μας λέει ένας από τους εργαζόμενους των συσκευαστηρίων.\nΗ εταιρεία, πέρα από τις ιχθυοκαλλιέργειες, διαθέτει ένα πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο στο οποίο γίνονται καθημερινά μελέτες για την ποιότητα του νερού της θάλασσας και των συνθηκών στις οποίες ζουν και μεγαλώνουν τα ψάρια. Η έρευνα επεκτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο τα επεξεργάζονται.\n«Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τα ψάρια ιχθυοκαλλιέργειας. Νομίζουν κάποιοι πως φρέσκο είναι μόνο το ψάρι από τις τράτες των ψαράδων. Τα πλοία, όμως, μπορεί να είναι στη θάλασσα μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων τα ψάρια είναι στον πάγο. Τα δικά μας μέσα σε μια μέρα καθαρίζονται, αποσπλαχνίζονται, ελέγχονται και φτάνουν στον καταναλωτή» εξηγεί ο κ. Μπάσιος.\nΚαταρχάς, ο καταναλωτής αγοράζει από μας το καθαρό βάρος μετά την αποσπλάχνιση. Τα ψάρια είναι ελεγμένα και πιστοποιημένα. Αυτό δεν συμβαίνει με τα άγρια ψάρια, καθώς αυτά υπάρχει ο κίνδυνος να φέρουν ακόμη και βαρέα μέταλλα.\n«Καταρχάς, ο καταναλωτής αγοράζει από μας το καθαρό βάρος μετά την αποσπλάχνιση. Τα ψάρια είναι ελεγμένα και πιστοποιημένα. Αυτό δεν συμβαίνει με τα άγρια ψάρια, καθώς αυτά υπάρχει ο κίνδυνος να φέρουν ακόμα και βαρέα μέταλλα. Η ευκολία της πρόσβασης σε ολόφρεσκα, καθαρισμένα ψάρια είναι σπουδαία υπόθεση» παρεμβαίνει η κ. Λύτρα, επιστήμονας που εργάζεται στις ιχθυοκαλλιέργειες της Σελόντα από τη δεκαετία του '90.\nΤο μυστικό, ωστόσο, βρίσκεται στις συσκευασίες που φτάνουν στους πάγκους των σούπερ μάρκετ της Lidl Ελλάς. Τα ψάρια τοποθετούνται σε ειδικές συσκευασίες τροποποιημένης ατμόσφαιρας, από τις οποίες έχει αφαιρεθεί το οξυγόνο, κάτι που δεν επιτρέπει την ανάπτυξη μικροβίων. Έχουν προηγηθεί, βέβαια, ιστολογικές εξετάσεις, αναλύσεις πρώτου βαθμού, προληπτικές αλλά και ιστοπαθολογικές εξετάσεις στα ειδικά εργαστήρια από εξειδικευμένους κτηνιάτρους και γιατρούς του Ομίλου Σελόντα.\nΗ ενημέρωση σταματάει όταν είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο καΐκι για να δούμε από κοντά πώς ψαρεύονται οι διάσημες τσιπούρες και τα λαβράκια. Τα σύννεφα αρχίζουν να κατεβαίνουν όσο εμείς ξεμακραίνουμε από τη στεριά.\n«Μην τρομάξετε, αλλά το βάθος σ' αυτό το σημείο που είμαστε φτάνει τα 80 μέτρα» λέει η κ. Λύτρα από το μικρόφωνο, καθώς ο άνεμος είναι δυνατός. Η συγκεκριμένη τοποθεσία, μάλιστα, ακριβώς λόγω του μεγάλου βάθους της, έχει μακρά ιστορία, καθώς εκεί έβρισκε καταφύγιο από τους Γερμανούς το θρυλικό υποβρύχιο «Παπανικολής».\nΟ κυβερνήτης του υποβρυχίου, μάλιστα, ο Μίλτος Ιατρίδης, καταγόταν από το Σοφικό και ήξερε πως ήταν μια εξαιρετική θέση, όπου αφενός οι ίδιοι μπορούσαν να προστατευτούν από τον εχθρό και αφετέρου οι ναύτες να πάρουν αέρα και να ξεκουραστούν.\nΑνάμεσα στους στενούς και απάτητους δρόμους, δείγμα κι αυτό του παρθένου τοπίου, ξεπροβάλλει η θάλασσα. Μέσα σε αυτήν σχηματίζονται μερικά «δαχτυλίδια».\nΕκτός από τσιπούρα και λαβράκι, η Σελόντα εκτρέφει και φαγγρί. Ωστόσο, οι εγκαταστάσεις στις οποίες μεγαλώνει δεν μοιάζουν με των άλλων δύο ειδών, καθώς είναι σκεπασμένες για να μην περνά το φως του ήλιου. Όπως εξηγεί η κ. Λύτρα, το φαγγρί κανονικά ζει σε μεγάλα βάθη, εκεί όπου δεν φτάνουν οι αχτίδες. «Αν μεγαλώσει πιο ψηλά γίνεται πιο σκούρο το χρώμα του. Γι' αυτό κι εμείς τα σκεπάζουμε».\nΌσο εκείνη μας μιλά, δίπλα μας έχει στηθεί ένα μηχάνημα που μοιάζει με γερανό, το οποίο βγάζει από τη θάλασσα τα ψάρια και τα αφήνει πάνω σε πάγκους με πάγο. Από κει φτάνουν στα συσκευαστήρια. Σε λίγη ώρα θα είμαστε κι εμείς εκεί.\nΜπαίνοντας στον χώρο, καλυπτόμαστε από πάνω μέχρι κάτω με ειδικά υφάσματα για λόγους υγιεινής. Το κρύο είναι αισθητό, καθώς η θερμοκρασία αγγίζει το μηδέν. Εκεί μέσα βρίσκονται δεκάδες εργαζόμενοι οι οποίοι καθαρίζουν τα ψάρια και τα επεξεργάζονται.\nΗ Ελλάδα μέχρι πρότινος είχε τα πρωτεία στις εξαγωγές ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας, ωστόσο τα τελευταία χρόνια η Τουρκία μάς έχει ρίξει στη δεύτερη θέση. Όπως εξηγούν στη Σελόντα, οι καταναλωτές πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με αυτά τα ψάρια, αφού δεν ελέγχονται όπως εκείνα που προέρχονται από τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Όταν έρχονται σ' εμάς για έλεγχο, ψάχνουν τα πάντα. Μένουμε εδώ πολλές ώρες, μέχρι να επιθεωρήσουν τα πάντα. Αυτό στην Τουρκία δεν γίνεται» σημειώνει η κ. Λύτρα.\nΣε λίγο η ξενάγηση τελειώνει. Προορισμός αυτήν τη φορά η Νέα Επίδαυρος και συγκεκριμένα μια ψαροταβέρνα λίγα μέτρα μακριά από τη θάλασσα. Εκεί θα γευτούμε μερικές από τις τσιπούρες και τα λαβράκια του Όρμου. Λίγη ώρα μετά έχουν «εξαφανιστεί». «Είναι πολύ νόστιμα αυτά τα ψάρια» παραδεχόμαστε όλοι μεταξύ μας. Είναι απόγευμα και σιγά σιγά όλη η αποστολή της Lidl Ελλάς επιβιβάζεται στο λεωφορείο. Στην επιστροφή περνάμε πάνω από τις ιχθυοκαλλιέργειες. Τα «δαχτυλίδια» είναι ακόμα εκεί. Αύριο το πρωί θα ξεκινήσουν πάλι οι ψαριές.\nΗ ευκολία της πρόσβασης σε ολόφρεσκα, καθαρισμένα ψάρια είναι σπουδαία υπόθεση.


Παραδοσιακές ενδυμασίες γάμου σε διάφορα μέρη του κόσμου – xOrisOria News\nΠαραδοσιακές ενδυμασίες γάμου σε διάφορα μέρη του κόσμου\nΣτις δυτικές κουλτούρες, οι νύφες φορούν παραδοσιακά ένα λευκό φόρεμα την ημέρα του γάμου τους. Πέρα από τα δυτικά όμως θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από γαμήλιες ενδυμασίες στις διάφορες χώρες και πολιτισμούς. Μερικές νύφες στολίζονται με πολύχρωμα ρούχα, άλλες ζωγραφίζουν τα χέρια και τα πρόσωπά τους σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, και κάποιες κρύβουν τα πρόσωπά τους εντελώς πίσω από στρώματα κοσμημάτων ή πέπλα.\nΔεν είναι όλοι υποστηρικτές αυτών των παραδόσεων φυσικά και πολλοί άνθρωποι φορούν ό, τι θέλουν για την Μεγάλη Ημέρα, αλλά ο κατάλογος αυτός προσφέρει μια ενδιαφέρουσα εικόνα για τους διαφορετικούς τρόπους που διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να γιορτάσουν με την ίδια ευκαιρία. Ποιος ξέρει, ίσως βρείτε κάποια έμπνευση!\nΓαμήλιες αμφιέσεις ανά τον κόσμο\n# 1 Ινδικός γάμος\nΣτην ινδική κουλτούρα, ροζ ή κόκκινα νυφικά είναι συχνά το ένδυμα της επιλογής για τις νύφες. Η παντρεμένη γυναίκα στο βόρειο τμήμα της χώρας αναγνωρίζεται συχνά από μια κόκκινη κουκκίδα στη μέση του μετώπου της.\n# 2 Καζακστανή Νύφη\nΣε ένα παραδοσιακό γάμο στο Καζακστάν, οι νύφες φορούν συνήθως ένα καπέλο γνωστό ως «Saukele» καθώς και ένα πέπλο προσώπου. Η Saukele παρασκευάζεται συνήθως πολύ πριν τα κορίτσια φθάσουν στην ηλικία του γάμου.\n# 3 Νιγηριανή Νύφη\nΗ Νιγηρία είναι μια μεγάλη χώρα με περίπου 250 εθνοτικές ομάδες και πάνω από 500 γλώσσες. Ως εκ τούτου, οι γαμήλιες τελετές αλλάζουν ανάλογα με την περιοχή, τη θρησκεία και την εθνική καταγωγή. Ωστόσο, οι Νιγηριανές νύφες συχνά φορούν πολύχρωμα γαμήλια ρούχα. Επίσης, συχνά φορούν ένα Νιγηριανό μαντήλι στο κεφάλι που ονομάζεται Gele.\n# 4 Hutsuls γάμος στην Ουκρανία (Καρπάθια)\nΟι Hutsuls είναι μια εθνο-πολιτισμική ομάδα των Ουκρανών που ζουν επί αιώνες στα Καρπάθια όρη. Τα παραδοσιακά ρούχα του γάμου είναι πολύχρωμα και οι γάμοι είναι πολύ ζωντανοί και γεμάτοι χορό, παιχνίδια και αστεία.\n# 5 Παραδοσιακός γάμος στην Γκάνα\nΟι παραδοσιακά γάμοι στην Γκάνα είναι συχνά πολύχρωμοι και κάθε οικογένεια έχει το δικό της μοτίβο υφάσματος που διαθέτει για το ντύσιμο της νύφης και του γαμπρού.\n# 6 Ιαπωνικός γάμος\nΣε ένα παραδοσιακό ιαπωνικό γάμο, η νύφη φοράει συνήθως ένα λευκό κιμονό για την επίσημη τελετή, το οποίο συμβολίζει την αγνότητα. Μετά την τελετή η νύφη μπορεί να αλλάξει σε ένα κόκκινο κιμονό που συμβολίζει την καλή τύχη.\n# 7 Σκοτσέζικος γάμος\nΟι άνδρες στη Σκωτία φορούν παραδοσιακά τη σκωτσέζικη φούστα της φυλής τους για το γάμο τους. Μετά την τελετή, η νύφη φοράει ένα σάλι με τα χρώματα της γενιάς του νέου συζύγου της για να δηλώσει τη μετάβαση της στην οικογένειά του.\n# 8 Νύφη στη Μογγολία\nΣε μια παραδοσιακή μογγολική γαμήλια τελετή, η νύφη και ο γαμπρός φορούν αυτό που είναι γνωστό ως Deel. Το Deel είναι ένα ρούχο που φορούσαν για αιώνες οι Μογγόλοι και άλλες νομαδικές φυλές στην Κεντρική Ασία.\n# 9 Νύφη από την περιοχή Oas στη Ρουμανία\nΟι γάμοι στην Oas, στο βόρειο-δυτικό τμήμα της Τρανσυλβανίας, είναι ένα σημαντικό γεγονός. Διοργανώνεται από τους γονείς, καθώς και από την νύφη και τον γαμπρό. Περιλαμβάνουν διάφορες τελετουργίες, συμπεριλαμβανομένης της προετοιμασίας της προίκας, των κουστουμιών, την επιλογή νονών και την προετοιμασία της σημαίας του γάμου.\n# 10 Κινέζικος γάμος\nΣτην Κίνα το κόκκινο χρώμα θεωρείται ότι συμβολίζει την καλή τύχη. Το χρώμα επίσης πιστεύεται ότι κρατά μακριά τα κακά πνεύματα. Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί έκπληξη ότι τα παραδοσιακά γαμήλια ρούχα σχεδόν πάντα είναι κόκκινα.\n# 11 Yakan νύφη\nΟι Yakan αποτελούν μία εθνο-γλωσσική ομάδα που κατοικούν κυρίως το νησί της Basilan στις Φιλιππίνες. Οι παραδοσιακοί γάμοι συνήθως αποτελούνται από δύο τελετές, μια ισλαμική και μία παλαιότερη, με προ-ισλαμικό τελετουργικό. Στους γάμους που διοργανώνονται από τους γονείς, τη νύφη και το γαμπρό, βαφούν τα πρόσωπά τους.\n# 12 Νύφη στη περιοχή Gora (μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και ΠΓΔΜ)\nΟι Γκοράνι είναι μουσουλμάνοι, αλλά οι παραδόσεις και τα έθιμά τους περιέχουν διάφορα ειδωλολατρικά στοιχεία. Η νύφη μεταφέρεται σε ένα άσπρο άλογο καλυμμένη με ένα μαντήλι και μία ειδικά διακοσμημένη ομπρέλα κατά τη διάρκεια των εορτασμών του γάμου.\n# 13 Ινδονησιακός γάμος\nΗ Ινδονησία έχει πάνω από 17.000 νησιά και έτσι οι γάμοι εδώ διαφέρουν πολύ ανάλογα με το που ζουν οι άνθρωποι και σε ποια από τις 300+ εθνοτικές ομάδες ανήκουν.\n# 14 Παραδοσιακές ενδυμασίες γάμου και νυφικό στέμμα στη Νορβηγία\nΣτη Νορβηγία, η παραδοσιακή γαμήλια φορεσιά ονομάζεται Bunad. Μπορεί επίσης να φορεθεί για άλλες περιπτώσεις, όπως σε βαπτίσεις.\n# 15 Μatyó νύφη από την Ουγγαρία\nΣτους παραδοσιακούς ουγγρικούς γάμους, η νυφική ενδυμασία αποτελείται συνήθως από ένα κεντητό φόρεμα με μοτίβα λουλουδιών σε τρία φωτεινά χρώματα και μια περίτεχνη υφαντή περικεφαλαία.\nΤα μυστήρια του Αμαζονίου: Πανάρχαιες «κατασκευές» που χρονολογούνται πριν από το μεγάλο δάσος [εικόνες]\nKίνα: Όταν οι ιδιοκτήτες σπιτιών αρνούνται την αποζημίωση [εικόνες]\nΟ ναός που κρύβει θησαυρό τρισεκατομμυρίων!\nTags:Παραδοσιακές ενδυμασίες γάμου σε διάφορα μέρη του κόσμου


Στης Μνήμης Τα Γυρίσματα - Ένα Διήγημα Της Ζωής Δικταίου - Κρήτη πόλεις και χωριά\nHome 00012 - ΖΩΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ Στης Μνήμης Τα Γυρίσματα - Ένα Διήγημα Της Ζωής Δικταίου\nΣτης Μνήμης Τα Γυρίσματα - Ένα Διήγημα Της Ζωής Δικταίου\nΑνοιξη ήτανε θυμάμαι, ζεστή και γλυκιά, έτσι όπως είναι κάθε κρητική άνοιξη, με ευωδιές πολλές και ζωηρά χρώματα της χαράς. Μέρες ηλιόλουστες και μεγάλες σαν τις Κυριακές των παιδιών. Πού και πού, ένα παιχνιδιάρικο αεράκι περνούσε στα στενά σοκάκια ανακατεύοντας ότι έκλεβε απ’ την ανθισμένη φύση, με την κανέλλα από τις μελωμένες τηγανίτες και το λάδι από τα σαρακοστιανά σουσαμένια κουλούρια κι άλλοτε κάνοντας πονηριές φούσκωνε εκείνες τις μπλε φουστίτσες τις πλισέ της παρέλασης και αφού τις σήκωνε ψηλά - ψηλά, έτρεχε σαν κυνηγημένο να κάμει τα ίδια και στην παρακάτω γειτονιά.\nΠώς ρόδιζε η αθωότητα στα μάγουλα των κοριτσιών κι έδινε την ευκαιρία στ' αγόρια να καμώνονται τ' αντράκια χαχανίζοντας κοροϊδευτικά για όσα η περίσταση τύχαινε να τους αποκαλύπτει. Ημέρες τρυφερές και αξέχαστες.\nΈρχονται στο νου εικόνες πολλές, αμέτρητες. Η μια διαδέχεται την άλλη κι η άλλη ξυπνάει άλλη κι όλο κάτι ξεχωριστό με τρόπο μαγικό προστίθεται παλιό και νέο την ίδια στιγμή και παίζω στης μνήμης τα γυρίσματα με τα κρόσσια της νοσταλγίας και τα θαύματα και πάει λέγοντας το ταξίδι πίσω απ’ τον καιρό.\nΤρέχει ο νους σε χωράφια πράσινα με ψηλά σπαρτά κι ανθισμένες μηλιές και χάνεται ανάμεσα στις παπαρούνες και τα παράξενα αγριολούλουδα. Δεν υπάρχει άλλο πιο συναρπαστικό και πιο όμορφο ξύπνημα από τούτο της φύσης που ντύνεται αλλού ροζ κι αλλού κίτρινο , αλλού λευκό κι αλλού μωβ κι έρχεται να διεκδικήσει μια θέση στην καρδιά μας. Τώρα μεγάλη πια, σέβομαι κι αγαπώ περισσότερο τη γη, σαν μια άλλη γυναίκα που ερωτεύεται και λατρεύει το φως και για χάρη του γεννάει χρώματα κι αρώματα μέσα στη σιωπή μαγικά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε και ξυπνάμε μια μέρα διαφορετικοί και τότε μόνο νιώθουμε πώς η σιωπή έχει γίνει μυστική ανάσταση και επανάσταση.\nΜέσα σε όλα αυτά, τα παλιά σπίτια ξαναγεμίζουν ζωή, οι αυλές λουλούδια, τα μπαλκόνια χελιδονοφωλιές και τα όνειρα φως. Μέσα σε όλα αυτά η γειτονιά και το σπίτι που μεγάλωσα, οι μεγάλες κληματαριές που ανέβαιναν και δυο πατώματα ψηλά με χοντρά όλο κόμπους κλήματα κι ένας θεόρατος βράχος τυλιγμένος στον κισσό και στ’ αγριόροδα.\nΜου άρεσαν οι μεσόκοπες γυναίκες με τα πλατιά βαμβακερά μαντήλια σαν ανασήκωναν στα πλάγια τη μαύρη φούστα κι ασβέστωναν σκάλες, αυλόγυρους και πεζούλια περιμένοντας τη Μεγάλη Παρασκευή να περάσει ο επιτάφιος και ο κόσμος.\nΕκείνα τα πέτρινα σκαλοπάτια με τη λευκή κορνίζα ολόγυρα, σ’ εκείνα τα σκαλοπάτια να γυρνούσα πίσω, να ήταν δυνατόν να τ' ανέβαινα ξανά και ξανά όπως τότε να νιώσω τη μυρωδιά του φρεσκοσβησμένου ασβέστη να καίει τη μύτη μου, να κλείσω τα μάτια θαμπωμένη από την αστραφτερή ομορφιά, να σκορπίσω και να μαζέψω τις γυάλινες μπίλιες μου, να ξαναπαίξω πεντόβολα ή αλλιώς «κισκιδάκι» , όπως λένε τούτο το παιχνίδι στο χωριό μου.\nΤρέχει ο νους, όλο τρέχει, ότι θέλει κάνει και δεν βολεύεται στο παρόν, δεν διαφεντεύεται απ’ τα τωρινά, όχι, πίσω γυρίζει, πίσω απ’ τον καιρό, το παρελθόν τον κυβερνάει κι όλο ξεθάβει απ’ τον ασβέστη ότι ξεχάστηκε στον παλιό καιρό για να γλιτώσει από τη μάνητα του καινούργιου. Δεν ησυχάζει, ακολουθεί στις ίδιες διαδρομές με όχημα τη νοσταλγία μια καρδιά που θα γεράσει μετρώντας το αχ και το παράπονο, μα δεν θα ξεχάσει, θα κοιτάζει πάντα μέσα από τις χαραμάδες του χρόνου.\nΕίχαμε στο μπαλκόνι μας ένα γιασεμί κι όλο έσκυβα και το μύριζα και πάντα πίστευα πως από όλα τα άλλα, εκείνο το δικό μας που δεν ήταν φουντωμένος θάμνος αλλά αγκάλιαζε με διάκριση την κληματαριά από τη ρίζα της ίσαμε τις πρώτες διακλαδώσεις ψηλά, εκείνο λοιπόν, μύριζε όχι σαν άλλα, μα ωραιότερα από όλα ιδιαίτερα στο φεγγαρόφωτο.\nΕίχαν σκάσει λίγα ανθάκια θυμάμαι εκείνες τις μέρες και τα φύλαγα να τα πάμε στην εκκλησία σύμφωνα με τις οδηγίες της γιαγιάς Γαρεφαλίτσας, που δεν είχε να πει ποτέ κακό λόγο για κανέναν, γιατί σκοπός της ήταν να γίνει περιβολάρισσα στον παράδεισο κι όταν το ’λεγε αυτό έμοιαζε σαν να απαντούσε στο ερώτημα «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» Δεν ανησυχούσα για τον παράδεισο, δεν με ενδιέφερε να τον προσδιορίσω γεωγραφικά και ο άλλος κόσμος στη σκέψη μου ήταν μια άλλη γειτονιά.\nΘα πηγαίναμε όλα τα παιδιά της πρώτης, δευτέρας και της τρίτης τάξης το απόγευμα στην αγία Τριάδα, με συνοδό τον κύριο Αλκιβιάδη, τον πιο αυστηρό και δύστροπο δάσκαλο. «Για να αποκτήσετε συνείδηση», είχε τονίσει τον λόγο της επίσκεψης στην εκκλησία και μου είχε φανεί πολύ επιστημονικό και ακαταλαβίστικο, όπως κι όταν μιλούσε ο γιατρός που δεν καταλάβαινα τι έλεγε.\n«Κάθε παιδάκι κι ένα λουλουδάκι για τον σταυρωμένο Χριστό», είχε πει η κυρία Κατίνα με χαμόγελο πριν σχολάσουμε κι όλοι καταλάβαμε πολύ φυσικά, πως είμαστε εμείς τα λουλούδια του Χριστού. Η γιαγιά μου, ερμήνευσε βέβαια διαφορετικά τα λόγια της δασκάλας όταν της το ανέφερα.\nΧτύπησε η καμπάνα, όχι για τον εσπερινό, μα για να μαζευτούμε στην αυλή του σχολείου.\n- Γιαγιά ποιό φουστάνι να φορέσω; Ρώτησα τη γιαγιά Γαρεφαλίτσα.\nΒάλε το μπλε με τα κοπελάκια που χορεύουν στον ποδόγυρο κι έλα να σου δέσω τα μαλλιά να μη φουντώνουνε σαν αστιβίδα, μ' απάντησε.\nΚαι το φόρεσα, θαυμάζοντας τα κοπελάκια κι έκανα και δυο σβούρες στη μέση της κουζίνας να με καμαρώσει.\n- Να ’σαι φρόνιμη, μου παράγγειλε.\n- Καλά, είπα και τη χαιρέτησα.\nΜ’ ένα ματσάκι γιασεμιά στο χέρι προχωρούσα και σκεφτόμουν τη μία και μοναδική πασχαλιά του χωριού που ήταν φορτωμένη μωβ ανθάκια και ήθελα πολύ να έχω ένα, μόνο ένα, να το πάω του Χριστού αφού αυτό ήταν τελικά το σωστό, σίγουρη πως θα του άρεσε και το μωβ χρώμα, μα δεν ήταν εύκολο να το κόψω, γιατί η Πασχαλιά σκαρφάλωνε σ' ένα πέτρινο τοίχο τρεις-τέσσερις φορές πιο ψηλό από το μπόι μου και στα χαμηλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από τον χοντρό κορμό της γδαρμένο από τα νύχια των γάτων που ανεβοκατέβαιναν όταν κάτι τους τρόμαζε από τον θόρυβο του δρόμου. Μετά θα το περιέγραφα στη γιαγιά και εκείνη θα χαιρόταν πιο πολύ.\nΜάζεψα κάτι μεγάλες παπαρούνες που βρήκα στο δρόμο γοητευμένη από το κόκκινο χρώμα τους, μα και πάλι στην καρδιά μου είχα το μωβ. Λίγο πριν φτάσω στο σχολείο ένας γλυκομίλητος γέροντας παλιός ράφτης, μου έδωσε ένα κατακόκκινο, γαρύφαλλο. Είχα μεγάλη χαρά με το ματσάκι μου τελικά κι ας έλειπε η πασχαλιά.\nΚρατώντας το σφιχτά στα χέρια μην το χάσω, έπαιζα με τ’ άλλα παιδιά ώσπου να μαζευτούμε όλα αγόρια και κορίτσια στον περίβολο.\nΚουράστηκα; Βαρέθηκα παίζοντας και περιμένοντας; Δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Κάποια στιγμή θυμάμαι πως βρέθηκα μόνη μου στο πλατύσκαλο της εισόδου με το χρωματιστό μωσαϊκό κι άκουγα ένα μακρινό βουητό τις φωνές από την αυλή. Άρχισα να γυρνάω γύρω-γύρω από τον εαυτό μου γρήγορα-γρήγορα κι όλο πιο γρήγορα κι όλο έσφιγγα πιο δυνατά το ματσάκι με τα λουλούδια κι όλο η απουσία του μωβ γέμιζε χρώμα την καρδιά μου. Δώστου σβούρες εγώ, δώστου σβούρες και τα κοπελάκια στο φουστάνι μου και να γελάω, να γελάω. Λες κι ήταν μόλις χτες έρχεται στο νου με ευκολία, ένα γέλιο ξεκαρδιστικό κι ύστερα, εβδομήντα ζευγάρια μάτια να περιμένουν να πέσει το χαστούκι στο μάγουλό μου.\nΠοιος ξέρει πόσο κράτησε ο χορός με τα κοπελάκια και πόσες φορές είχε σφυρίξει ο δάσκαλος, μα απορροφημένη από τα καμώματά μου, δεν είχα πάρει είδηση τίποτα και τίποτα δεν είχα ακούσει, μέχρι τη στιγμή που άστραψε και βρόντηξε η φωνή του στο αυτί μου: «στην εκκλησία θα πας μωρέ ή σε χοροδιδασκαλείο» και σάστισα από φόβο.\nΌπως είδα το απλωμένο χέρι σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό μου τρόμαξα, ντράπηκα, μπορεί και να ένιωσα το τσούξιμο από το χαστούκι που δεν έφαγα, γιατί δεν με χτύπησε, συγκρατήθηκε κι ας είχε την κακή φήμη του δασκάλου που έδερνε, αλύπητα μάλιστα.\nΕίχα γίνει πιο κόκκινη από τις παπαρούνες που κρατούσα. Χαμήλωσα τα μάτια παραμένοντας ακίνητη στην ίδια θέση κι επαναλαμβάνοντας κυρίως από φόβο και λιγότερο γιατί είχα μετανιώσει, «συγγνώμη, συγγνώμη», πολλές φορές.\nΠάντως είχα κρατήσει μια άγνωστη λέξη για να ρωτήσω τη Γαρεφαλίτσα. «Χοροδιδασκαλείο», σημείωσα κάπου στα μυστικά κουτάκια του μυαλού έχοντας αισθανθεί την έλξη του χορού περισσότερο από αυτήν της εκκλησίας. Τα υπόλοιπα τα άφησα για τη νύχτα. Η γιαγιά θα ήξερε, όλα τα ήξερε η γιαγιά ή τουλάχιστον θα είχε κάτι να μου απαντήσει.\n«Ορέ πήγαινε γρήγορα στη θέση σου, έλα κι αργούμε» έκανε, με λιγότερο αυστηρό ύφος από πριν και χαμογέλασε, ζορισμένος μεν, αλλά χαμογέλασε με σφιγμένα δόντια.\nΜπήκα, στην τελευταία σειρά, με τους κοντούς εκεί ήταν η θέση μου, αφού μπαίναμε κατά ύψος! «Οι ψηλοί μπροστά, οι κοντοί στο τέλος, κατ’ ανάστημα είπαμε», ακούστηκε άλλη μια φορά η εντολή.\nΤόσο κακόγουστα έφτανε στ’ αυτιά τούτο το παράγγελμα του δασκάλου, που μου ερχόταν να κλαίω. Στη σκέψη μου το «ψηλός» να σημαίνει κάποιος που έχει χαρίσματα και το «κοντός» να αποτελεί σχεδόν βρισιά. Σκεφτόμουν το «Σοφιάκι» τότε, μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα που όμως ήταν απίστευτα μικροσκοπική. Σαν εκείνη δεν υπήρχε καμιά άλλη, ήταν καλόκαρδη και χαρούμενη και όταν λίχνιζε τ’ άχυρα στο αλώνι γινόταν η πιο όμορφη ζωγραφιά του ανέμου και του κάμπου και τραγουδούσε το «Σοφιάκι» που το είχαν μαγέψει οι ξωτικές και θα έμενε για πάντα παιδί. «Άρα», κατέληγα στο συμπέρασμα, «οι κοντοί έχουν ωραία φωνή» και περίμενα το μάθημα της ωδικής για να το αποδείξω.\n«Ανάπαυση - προσοχή, ανάπαυση – προσοχή», έτσι για το καψώνι μερικές φορές και μετά μόνο «ανάπαυση», είπε ο δάσκαλος για να μας εξηγήσει πριν φύγουμε «δυο τρία πραγματάκια» που συνήθως ξεχνούσαμε. Δεν θυμάμαι ούτε πώς άρχισε αλλά ούτε και πώς τελείωσε ο μονόλογός του. Κάτι λόγια και για πολύ λίγο μόνο είχε πάρει τ' αυτί μου, κάτι για σοβαρότητα και υπακοή και εκείνο το «για να αποκτήσετε συνείδηση και μην ακουστεί άχνα, ούτε τσιμουδιά» σαν προειδοποίηση. Το θέμα πάντως μου είχε διαφύγει.\nΌσο εκείνος μιλούσε, ένα σμήνος πουλιά πέταξαν χαμηλά πάνω απ' τα κεφάλια μας και στρέψαμε αρκετά παιδιά τα μάτια προς την κατεύθυνση τους πριν χαθούν πίσω από τα κεραμίδια.\nΈτσι, με το βλέμμα χαμένο ανάμεσα σε φτερουγίσματα τ' ακολούθησα και μέσα στην τελειότητα της παιδικής αθωότητας ευχόμουν σιωπηλά να ταξιδέψουν τα όνειρά μου, «να βρουν δική τους πολιτεία κι ουρανό με φεγγάρι» όπως μού το ευχόταν η γιαγιά και μού άρεσε να το επαναλαμβάνω προσθέτοντας να μείνω παιδί αλλά να γίνω και δασκάλα, να μην γίνει ποτέ πόλεμος, να μην πεινάει κανείς και να μην με μαλώσει -πόσο μάλλον να με χτυπήσει-, ούτε δάσκαλος, ούτε και άλλος.\nΦτάσαμε σαν να πηγαίναμε σε παρέλαση. Τι όμορφη που είναι η εκκλησία στα δειλινά της παιδικής ανάμνησης και πώς το φως μπαίνοντας απ’ τα χρωματιστά παράθυρα παίζει με τα φωτοστέφανα και ζωγραφίζει με τόση ευκολία την αγάπη στις καρδιές. Θαρρείς πως μπορείς να το αγγίξεις, να το κρατήσεις, να το φυλακίσεις στα χέρια σου.\n«Γλυκαίνει η ψυχή αντικρίζοντας το γυαλένιο φως και βλέπει όλους τους δρόμους ανοιχτούς και τον ουρανό και τη θάλασσα κήπους απέραντους και μυροβόλους», κάπως έτσι έλεγε η γιαγιά κι όταν την ρωτούσα για το γυαλένιο φως, «αφού μπαίνει από τα τζάμια γυαλένιο και χρωματιστό γίνεται, μα δεν σπάει», μ’ απαντούσε.\nΠάντως, σε μια τέτοια ατμόσφαιρα εύκολα ξεχνιέσαι κι ακόμα πιο εύκολα χάνεσαι, χάνεσαι ταξιδεύοντας αλλού, ψάχνοντας το αιώνιο φως στα μάτια του Χριστού ή μήπως στο δάκρυ, το ταπεινό δάκρυ που κυλάει πάνω σ’ ένα ρόδινο μάγουλο δίπλα σου, γιατί ο Χριστός του έχει πάρει χωρίς να ρωτήσει τον πατέρα του και «τι να τον έκανε τον πατέρα του Κωστή;», το ερώτημα που κόμπιαζε να απαντήσει η Γαρεφαλίτσα.\nΑνοιχτά τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς, να μην αφήσουν απ’ έξω τη συγκίνηση, να μη λυπήσουν και να μη λυπηθούν. Είχαμε μαζευτεί αμίλητοι στην ωραία πύλη, μόνο που αυτή τη φορά οι κοντοί μπήκαν μπροστά για να βλέπουν. Στο ιερό της εκκλησίας μια άλλη ατμόσφαιρα, γεμάτη μελαγχολία και μυστήριο. Δεν έφταιγαν τα μωβ καλύμματα στην αγία τράπεζα, ούτε το χαμηλό φως από το ασημένιο καντήλι που σκόρπιζε μια αμυδρή αντανάκλαση της φλόγας του στον άσπρο τοίχο, όχι κάτι άλλο ήταν, ίσως αυτό που ψάχνει η ψυχή, να βρει τι συνδέει τούτο τον κόσμο και τον άλλο και που μήτε να το καταλάβουμε είναι εύκολο, μήτε και να το γνωρίζουμε. Όλα εκεί μέσα είχαν μια χαρμολύπη.\nΣτάθηκε το βλέμμα ώρα πολλή στον σταυρωμένο Χριστό, ώσπου θόλωσαν τα μάτια γιατί ο παπάς έλεγε και ξανάλεγε πως «εμείς τον σταυρώσαμε και τον σταυρώνουμε κάθε μέρα επειδή ακόμα δεν έχουμε μάθει να αγαπιόμαστε, να συγχωρούμε, να δίνουμε το χέρι μας στον άλλο με εμπιστοσύνη». Αυτά τα κατάλαβα, συνήθιζε να τα λέει και η γιαγιά στο σπίτι.\nΟ ήλιος είχε χαμηλώσει περισσότερο. Έμπαινε ολόκληρος τώρα απ' τα χρωματιστά τζάμια αλλάζοντας το χρώμα στα πρόσωπα μα και στα ρούχα μας. Ένα απαλό χνούδι, πέπλο μια ομίχλης ή όνειρο μας τύλιγε όλους. Άπλωσα το χέρι μου γυρεύοντας το χέρι του Κωστή, αυτό δεν είχε πει ο παπάς, να δίνουμε το χέρι μας. Έσμιξαν τα δυο χεράκια, για μια στιγμή ή για μιαν αιωνιότητα, ποιος ξέρει κι ύστερα, από το φόβο του παππά και του δασκάλου λύθηκαν αμήχανα.\nΔεν ήταν το λιόγερμα και τα παιχνιδίσματα από το φως, δεν ήταν μόνο ο χώρος και οι «άγιες ζωγραφιές» όπως έλεγε η Γαρεφαλίτσα, ήταν που ήμουν παιδί και μπορούσα να βλέπω με τα μάτια της ψυχής πιο καθαρά, πιο μακριά.\nΞαναγεννιόμουν εκείνη τη στιγμή κι όλα τα παιδιά είχαμε γίνει λέει άγγελοι κι είχαμε μεγάλες φτερούγες και πετούσαμε μέσα στο φως και τραγουδούσαμε δικά μας τραγούδια με λόγια απλά που καταλαβαίναμε και χαιρόμασταν.\nΤόση αγάπη πλημμύρισε την καρδιά μου, ώστε ακόμη και τον δάσκαλο, τον κύριο Αλκιβιάδη, τον είδα κι εκείνον με άσπρες μεγάλες φτερούγες, τις μεγαλύτερες από όλες και μού άρεσε, γιατί χαμογελούσε και μπορούσε κανείς να δει το χρυσό του δόντι στο πλάι να γυαλίζει και να τον κάνει να δείχνει μέχρι και αστείος.\nΤην ώρα που τόσα και τόσα προσπαθούσαν να χωρέσουν στο άπηχτο ακόμη μυαλουδάκι μου, έγινε κάτι ακόμα πιο παράξενο. Ένας αξεδιάλυτος κόμπος πηχτό αίμα στάθηκε στη χρυσή λόγχη του παπά καθώς άγγιζε το ξύλινο σώμα του Χριστού, για να μας δείξει πώς ο ρωμαίος στρατιώτης «εκέντησε την πλευράν», όπως λένε τα βιβλία κι ένας άλλος κόμπος έσφιξε το λαιμό μου. Αν δεν ήταν εκείνο το «εκέντησε», ίσως να μην κέντριζε το ενδιαφέρον μου τόσο πολύ και να μην είχαν συμβεί όσα ακολούθησαν μετά.\nΤι είναι η αθωότητα, αυτό το ξεχωριστό, το μοναδικό προνόμιο που κάνει να ξεχωρίζουν και να υπερέχουν τα παιδιά από τους μεγάλους. Ξαφνικά όλα είχαν αλλάξει, δεν έμοιαζαν πια με παραμύθι όσα άκουγα. Σιγά-σιγά κάτι άλλο με αιφνιδίαζε και ένιωθα πως κάτι αληθινό έπαιρνε σάρκα και οστά μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Είχα μείνει άφωνη να παρακολουθώ όχι τα λόγια του παπά, μα εκείνο τον Χριστό, που δεν ήταν πια ζωγραφιστός και ξύλινος, όχι, είχε σώμα αληθινό, γεμάτο πληγές κι έμοιαζε με τον ξάδελφο μου τον Γιώργη που ήταν όμορφος αλλά πολύ άρρωστος.\nΤόση θλίψη, τόσο πόνο μα και τόση αγάπη στα ίδια μάτια, στο ίδιο πρόσωπο, αυτό έβλεπα. Συγκλονίστηκα. Για κανέναν δεν είχα λυπηθεί ποτέ τόσο πολύ, γιατί σε κανέναν άνθρωπο ως εκείνη τη στιγμή δεν είχα προσέξει τόση πίκρα, τόση λύπη μα και τόση καλοσύνη μαζί.\nΚι όταν η λόγχη «εκέντησε την πλευράν», -το είχε πει τόσες πολλές φορές ο παππάς-, τότε ήταν που αυτός ο χοντρός κόμπος αίμα λύθηκε και κύλησε αργά-αργά στο πληγωμένο στήθος και νόμισα πως ξαφνικά είχε ανοίξει λίγο τα χείλη και μας ζητούσε βοήθεια, ο Χριστός από εμάς τα παιδιά και κάτι παράξενα λόγια ψιθύριζε, μα δεν ακουγόταν, δεν προλάβαινε, γιατί ο παππάς μιλούσε πιο γρήγορα και πιο δυνατά. Η αλμύρα πλημμύρισε τα μάτια μου αλλά και τα δικά του, έτσι μου φάνηκε και τα δικά του είχαν γεμίσει δάκρυα.\nΈνα αναφιλητό ανεβοκατέβαινε από το στήθος στα χείλη και μ’ έπνιγε, μ’ έπνιγε. Το βουβό δάκρυ δήλωνε φωναχτά με σπαραγμό την παρουσία του και είδα το ίδιο δάκρυ στα μάγουλα του Κωστή και της Ναυσικάς και της Μαρίας και του Μανώλη και της Ξανθής και της Ρηνούλας. Μοιραζόμασταν λοιπόν όλοι το ίδιο μυστήριο; Φοβόμασταν περισσότερο;\nΜακριά από την πολύβουη φασαρία του κόσμου ο δάσκαλος τόνιζε την «υπακοή» και ο παππάς την «πίστη». Μια άλλη σπίθα που κοιμόταν βαθιά μέσα στον καθένα μας είχε ξυπνήσει και πάσκιζε να λευτερωθεί και να ενωθεί με το δειλινό φως για να επιστρέψει στην ασφάλεια και στη χαρά του παιχνιδιού της άλλης μέρας.\nΈκανα μερικά βήματα προς τα πίσω, ώσπου σιγά-σιγά βρέθηκα στα στασίδια των γερόντων και κάθισα στη βάση τους χωρίς να έχω πια διάθεση, ούτε ν’ ακούσω, μα ούτε και να δω τίποτα άλλο. Εξ’ άλλου η Γαρεφαλίτσα τα έλεγε καλύτερα, σαν παραμύθι και δεν μου είχε ποτέ να φοβάμαι τον Θεό που έλεγε ο παπάς.\nΈπαιζα με τις μύτες των παπουτσιών μου τινάζοντας τα λυτά κορδόνια πότε εδώ και πότε εκεί. Μπορεί από αμηχανία ή και από κάποια ταραχή να είχα μια νευρικότητα. Κάπου-κάπου ρουφούσα τη μύτη μου δυνατά, ποιό παιδί εξάλλου δεν το έχει κάνει αυτό κι ας του λένε οι μεγάλοι «δεν πρέπει». Φαίνεται πως ήταν κατάλοιπο της φόρτισης που είχε προηγηθεί.\nΌλα τα παιδιά αισθανόμασταν αλλιώτικα. Το καταλάβαινες στο βλέμμα το γεμάτο απορίες.\nΜυστικά και δειλά, δίχως να παρατηρώ τίποτα πλέον στο χώρο άρχισα το παραμιλητό με τον εαυτό μου. Σ’ εκείνο το βουβό μονόλογο ορκιζόμουν, «θα σ' αγαπώ Χριστέ, θα αγαπώ όλους και όλα και ποτέ μα ποτέ δεν θα κεντήσω την πλευρά κανενός, ποτέ», άσε που συνδύασα και το κέντημα και δεν μού άρεσε ούτε η σταυροβελονιά, είχε και αυτή κρυμμένο ένα σταυρό και πόνο. Κράτησα τις απορίες μου για τα συμβάντα κάτω από το «χοροδιδασκαλείο».\nΠιο αμυδρές οι στερνές ηλιαχτίδες, ίσα που φώτιζαν τα πρόσωπα. Μια σταγόνα φως έσταξε στην καρδιά μου κι ένα αχ γεμάτο παράπονο λευτερώθηκε και φτερούγισε από τα χείλη. Τότε, τότε μόνο πρόσεξα τον δάσκαλο να σκύβει από πάνω μου και μού φάνηκε πως ήταν ίδιος ένας άλλος Χριστός και δυο ψιχαλιστά δάκρυα είχαν κρεμαστεί και στα δικά του μάτια. Δεν είπε τίποτα. Μόνο με κοίταζε παράξενα, πολύ παράξενα.\n«Και τον δάσκαλο θ' αγαπώ, ας είναι κακός» , ψιθύρισα πάλι στον εαυτό μου μα τούτο δεν το ορκίστηκα, δεν το υποσχέθηκα, γιατί αν κάποτε με χτυπούσε το πιο φυσικό θα ήταν να τον ξεαγαπήσω στη στιγμή, όπως κάνουν τα παιδιά έχουν το προνόμιο της ειλικρίνειας να αγαπούν και να ξεαγαπούν, με την ίδια ευκολία.\nΠέρασε εκείνο το απόγευμα μα δεν ξεχάστηκε. Μέχρι την Ανάσταση ονειρεύτηκα πολλές φορές όσα είχαν γίνει και τυραννιόμουν από αγωνία. Άνοιξα κι άνοιξα το αναγνωστικό στη σελίδα με τον αναστημένο Χριστό και τα ροζ τριαντάφυλλα φορές και φορές κι όσο η ζωγραφιά τούτη αποκαθιστούσε τις πληγές με γαλήνευε, μα είχα και ερωτήματα πολλά και η Γαρεφαλίτσα όσο κι αν έκανε φιλότιμες προσπάθειες δεν μου έδινε πειστικές απαντήσεις.\nΣυμφώνησε όμως, ευτυχώς για εμένα, πως στο «χοροδιδασκαλείο», τα παιδιά περνούν καλύτερα και υπό την επίβλεψη της, στις επόμενες μέρες ανοίξαμε το δικό μας, στην εξοχή. Ένα μεγάλο χέρσο χωράφι γεμάτο πρασινάδες και μαντηλίδες.\nΕκεί που γράφει παρουσία ο Θεός και απουσία οι άνθρωποι με κρατούσαν νεράιδες και ξωτικές και μοσχοκούζουλες και χόρευα μαζί και τα «κοπελάκια» στο φουστάνι μου τρελή από χαρά. Η γιαγιά καθόταν σε μια πέτρα χωρίς ποτέ να αποχωρίζεται τη ζακέτα της γιατί ήταν γριούλα και κρύωνε. Χτυπούσε τα χέρια της με τα μακριά δάχτυλα ρυθμικά και τραγουδούσε με τόση αγάπη για εμένα.\nΕίχε περάσει το Πάσχα, είχαν τελειώσει και οι διακοπές κι είχαμε επιστρέψει στο σχολείο. Παίζαμε τζιγκολελέττα κάτω απ' το μεγάλο πλάτανο κι ο δάσκαλος πηγαινοερχότανε σκεφτικός στον περίβολο. Ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά μας πλησίασε και με φώναξε.\nΠήγα κοντά του λέγοντας «μάλιστα κύριε» έτσι όπως απαιτούσε. Έμεινε για λίγο αμίλητος, έξυσε το κεφάλι του αμήχανα κάπως, σα να δίστασε κι ύστερα μού άπλωσε το χέρι. Ο άγγελος μου μόνο ξέρει που έτρεμε και ο ίδιος πόσο φοβήθηκα μην εισπράξω καμιά ανάποδη, μα ξεροκατάπια τον φόβο και το σάλιο μου μαζί.\n«Έλα μωρέ, δώσε μου το χέρι σου», ακούστηκε σχεδόν παρακαλετά και με κράτησε σφιχτά. Περπατήσαμε μέχρι τις μεγάλες γούρνες με τις βρύσες δίπλα στον μικρό κήπο. Εκεί με σήκωσε και μ' έβαλε να καθίσω σ’ ένα ψηλό πεζούλι. Ύστερα βάλθηκε να με κοιτάζει καταμεσής στα μάτια ακόμη πιο σκεφτικός από πριν. Τίποτα δεν καταλάβαινα, τίποτα, έσφιγγα τα χέρια μου σαστισμένη. Τα παιδιά με κοίταζαν. Ένιωθα την αγωνία στο βλέμμα τους. Κάποια στιγμή πρόσεξα το χρυσό δόντι του δασκάλου.\nΜόνο όταν χαμογελούσε φαινόταν. «Άρα μου είχε χαμογελάσει.» Το φαντάστηκα το χαμόγελο δεν το είδα, ο πανικός δεν μου άφηνε τόσο μεγάλα περιθώρια. Χαμογέλασα όμως και η ίδια σηκώνοντας ελαφρά τους ώμους. Ο δάσκαλος σήκωσε το αριστερό φρύδι του, όπως το σήκωνε και η μητέρα μου.\n«Κοίτα, έχουμε ίδιο μπόι», είπε κι έσπασε η σιωπή έτσι όπως θρυμματίζεται ο πάγος κι ύστερα: «Πες μου τώρα, πες μου σε παρακαλώ, τι είχες κι έκλαιγες εκείνη την ημέρα στην εκκλησία;»\n«Τίποτα κύριε ψιθύρισα», μα ο δάσκαλος επέμεινε: «Πες μου μωρέ, πες μου σε παρακαλώ και μ’ έσκασες».\n«Κύ- ρι- ε» συλλάβισα, μα μόνο αυτό. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση.\n«Πες μου γιατί έκλαιγες παιδάκι μου; Δεν μου περισσεύουν χαστούκια για εσένα», είπε παρακαλετά πια και κρεμόταν απ' τα χείλη μου αναστατωμένος.\nΉθελα να του πω, μα δεν έβρισκα τις λέξεις. Προσπαθούσα ώσπου στο τέλος κατάφερα να ψελλίσω «κύριε είδα κάτι απίστευτο, κάτι που είδαν και άλλα παιδιά» και τα μάτια μου βούρκωσαν και ξαναγέμισαν αλμύρα όπως τότε κι όλο ρουφούσα τη μύτη μου και δεν είχα και μαντηλάκι στην τσέπη της ποδιάς.\nΜου χαμογέλασε πλατιά, εκείνο το χαμόγελο το κατάλαβα καλά, δεν έκανα λάθος και μετά με το μαντήλι του, σκούπιζε τα δικά μου και τα δικά του δάκρυα μαζί. Έδειχνε συγκινημένος, συγκινημένος και αλλιώτικος.\n«Πα-ρα-κά-τω», τον άκουσα να λέει συλλαβιστά, αργά-αργά και πήρα θάρρος και του διηγήθηκα πώς «ο Χριστός δεν ήταν ξύλινος αλλά αληθινός και σχεδόν ίδιος με τον ξάδελφο μου τον Γιώργη που ήταν άρρωστος. Και πως όταν τον εκέντησε με τη λόγχη ο παπάς είχα δει να κυλάει μια χοντρή σταγόνα αίμα και να τρέχει στο στήθος του, γι’ αυτό έκλαψα, γιατί κι ο Χριστός είχε δακρύσει και ζητούσε βοήθεια από εμάς τα παιδιά κι ήμουν τόσο μα τόσο σίγουρη για τούτα τα παράξενα».\n«Παιδί μου, μπράβο παιδί μου, μπράβο κορίτσι μου», έλεγε και με φιλούσε στο κεφάλι, δακρυσμένος ο δάσκαλος που είχε τη φήμη του κακού.\nΦύγαμε μαζί, ο δάσκαλος με το ξύλινο μπαστούνι κι εγώ τρέχοντας. Αφηρημένη μπήκα στην αίθουσα, αφηρημένη όπως ήμουν τις περισσότερες φορές, αφηρημένη κι ευτυχισμένη, με ζεστό ακόμη το φιλί του στο μέτωπο.\nΈλεγε η κυρία Μαρίκα το μάθημα, μα μόνο γι’ αυτό δεν είχα όρεξη. Γλίστρησα στο δικό μου κόσμο κι αναρωτιόμουν αν είχε πιστέψει ο δάσκαλος αυτά που τού είχα διηγηθεί κι αν παράλληλα μ’ εμένα είχε δει και ο ίδιος εκείνα τα μυστήρια πράγματα που είχαν γίνει.\n«Οπωσδήποτε και θα τα είχε δει όλα», συμφώνησα με τις φωνές μέσα μου, αφού εξάλλου ήταν πιο μεγάλος, ήταν και μορφωμένος, άρα, «τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται», ο δάσκαλος το έλεγε αυτό, οπότε έκρινα ότι δεν έπρεπε να σκοτιστώ περισσότερο.\nΕκεί που δεν το περίμενα, εκεί που νόμιζα πως είμαι έτοιμη «και τώρα, να τώρα θα προσέχω τι λέει το μάθημα», ένα μεγάλο ξύλινο μπαστούνι σφηνώθηκε στο μυαλό μου. Φώναξε η δασκάλα δυνατά, πολύ δυνατά «μην είσαι πάλι απρόσεχτηηηη! Τι θα γίνει μ’ εσένα;» και αλήθεια τα βρήκα μπαστούνια.\nΌταν κάποιος τα βρίσκει μπαστούνια, όταν δυσκολεύεται δηλαδή, τι κάνει; Όταν δεν μπορεί να χορέψει, μπορεί να προσευχηθεί κι ο Θεός ακούει, έτσι ήξερα από τη γιαγιά έτσι κι έκανα, μόνο που η προσευχή μου δεν είχε ποτέ πολλά λόγια.\nΜ' εντυπωσίαζε να φτιάχνω εικόνες φανταστικές, να τις βάζω δίπλα - δίπλα και να προσπαθώ να μιλήσω μ' αυτές. Έτσι ήταν οι προσευχές μου, έτσι κι εκείνη η προσευχή. Αναζήτησα το σμήνος των πουλιών, αυτό που τότε είχα δει να πετάει χαμηλά πάνω από τα κεφάλια μας κι αφού το βρήκα το άφησα να φτερουγίσει ξανά πάνω από δέντρα και κεραμίδια και το ακολούθησα ψηλά στον ουρανό. Έφτιαξα ένα άλλο ματσάκι λουλούδια. Ένα χέρι όμορφο βγήκε από ένα μωβ σύννεφο και τα πήρε. Ήρθε μια βροχή. Είδα το πανωφόρι του Θεού να τυλίγει την υδρόγειο σφαίρα που είχαμε πάνω στην έδρα και τον κόσμο φωτισμένο με εκατοντάδες χιλιάδες κεριά για να έχουν παρέα τ’ άστρα.\nΚι ύστερα τα φτερουγίσματα των αγγέλων ίδια με αυτά των πουλιών και τα κύματα της θάλασσας έφερναν τραγούδια στις έρημες ακτές και φωνές, πολλές φωνές και το «χοροδιδασκαλείο» και η μουσική, κι ο ήχος της βροχής σαν πέφτει στα κεραμίδια και στις φυλλωσιές και του μακρινού ανέμου το βουητό, το γέλιο των παιδιών, το νανούρισμα της μάνας μου και στο τέλος, το «σώσον κύριε τον λαόν σου» που συνήθιζε να λέει η γιαγιά μου κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και αμέσως μετά το « σώσον κύριε τον λαγό σου» που της έλεγα και την πείραζα καλόκαρδα και γελούσαμε, εκείνες τις ώρες που ένα γέλιο μπορεί να σκίσει το σκοτάδι και να φέρει ένα φεγγάρι στο φεγγίτη.\nΚαλά κακά, είχε τελειώσει κι εκείνη η μέρα κι ο Θεός είχε ακούσει την προσευχή μου, γιατί δεν με μάλωσε η κυρία Μαρίκα κι ας ήμουν, «άλλη μια φορά αφηρημένη».\nΌσο περνούσαν οι μέρες τόσο πιο πολύ ξεθάρρευα με το δάσκαλο. Του μιλούσα πλέον χωρίς εκείνο το φόβο που με καταδίωκε στην αρχή. Παρατηρούσα πως με κάθε κίνηση του ποδιού του, έκανε και μια σύσπαση από το αίσθημα του πόνου που αυτό του προξενούσε κι όλο δάγκωνε τα χείλη του και τα μάτια του γέμιζαν κάτι που ήξερα καλά να διαβάζω, φόβο. Κάπου - κάπου, έδειχνε τόσο μοναχικός και δυστυχισμένος κι ένιωθα λύπη κι ήθελα να του φανερώσω τη συμπόνια και τα αισθήματά μου μα όλο το άφηνα για αύριο, αύριο…\nΈνα πρωί, έγινε μεγάλο σούσουρο στο σχολείο. «Φεύγει ο Αντζουλής, φεύγει ο Αντζουλής, πάει στην Αθήνα να κάνει εγχείρηση στο πόδι του, μπορεί και να του το κόψουν», από ένα στόμα έβγαινε και σε δέκα έμπαινε τούτο το νέο κουτσομπολιό. Χαρές και πανηγύρια που θα ’φευγε ο Αντζουλής, ο κύριος Αλκιβιάδης δηλαδή, Αντζουλής ήταν το παρατσούκλι του.\n«Γλιτώνουμε το ξύλο - γλιτώνουμε το ξύλο», σε ρυθμό εμβατηρίου τραγουδούσε όλη σχεδόν η αυλή. Εκείνος δεν είχε έρθει. Κάτι μού είχε κακοφανεί με όλα εκείνα τα χαχανητά, αλλά δεν το ομολόγησα. Όσα παιδιά είχαν εισπράξει το θυμό και τα χαστούκια του είχαν δίκιο να χαίρονται πετώντας τις σάκες τους στον αέρα.\nΕίχαμε σχολάσει νωρίτερα μια ώρα.\nΚαθώς προχωρούσα στο δρόμο για το σπίτι, είδα λίγο πιο κάτω από το αγροτικό ιατρείο το αυτοκίνητο του δασκάλου και στο πίσω κάθισμα μια μεγάλη καρό βαλίτσα.\n«Ώστε είναι αλήθεια», μού πέρασε από το μυαλό κι έμεινα για λίγο ακίνητη στην ίδια θέση. Μετά πρόσεξα κι εκείνον. Ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, σκυμμένος πάνω στα γόνατά του με το κεφάλι ακουμπισμένο στα χέρια. Διστακτικά πλησίασα και χτύπησα το τζάμι για να με δει. Ξαφνιάστηκε. Δεν το περίμενε. Ήταν σίγουρο πως δεν το περίμενε. Έψαξε το μπαστούνι και με αδέξιες κινήσεις βγήκε με κόπο από το αυτοκίνητο.\n«Καλό ταξίδι κύριε Αλκιβιάδη», είπα και τον κοίταξα καταμεσής στα μάτια όπως άλλοτε εκείνος εμένα.\nΈσκυψε το κεφάλι του, μα είχα προλάβει κι είχα δει το θολό βλέμμα και τα κόκκινα μάτια. Ποιος ξέρει πόσες σκέψεις δυσάρεστες είχε κάνει και πόσο υπόφερε.\n«Κύριε, ο Χριστός πόνεσε πιο πολύ, μού το λέει η γιαγιά μου και ο ξάδελφος μου ο Γιώργης πονάει όμως χαμογελά», ψιθύρισα για να του δώσω κουράγιο κι ένιωθα ξαφνικά πιο δυνατή.\nΠήρε το χέρι μου κι όλο το φιλούσε και μ’ έφερε σε πολύ δύσκολη θέση γιατί είχα μάθει και το τηρούσα πως οι μικρότεροι πάντα δείχνουν σεβασμό φιλώντας το χέρι των μεγαλύτερων.\n«Παιδί μου, κοριτσάκι μου» έλεγε «παιδί μου, ναι έκλαιγε ο Χριστός και ζητούσε βοήθεια από εσάς τα παιδιά και ξέρεις κάτι; Με μάλωσε κι εμένα. Για την ελευθερία να μιλάς δάσκαλε και νόμισα για τη γυναίκα μου, την κυρία Ελευθερία και πριν προλάβω να το σκεφτώ, το ψιθύρισε ξανά, να αγαπάς την Ελευθερία σου και να την διδάσκεις δάσκαλε… Κατάλαβες; Την ελευθερία, όχι την υπακοή! Έχω κι εγώ τα κρίματά μου παιδί μου, έχω…»\nΘαρρείς κι είχα ψηλώσει δέκα σπιθαμές μονομιάς, θαρρείς και απότομα έγινα μεγάλη, τόσο μεγάλη που μπορούσα να χαϊδέψω το πρόσωπό του. Έψαξα στην τσέπη μου. Βρήκα μια καραμέλα από αυτές που μου ’βαζε η Γαρεφαλίτσα κρυφά και μού ’λεγε πως έβλεπε καμιά φορά έναν άγγελο που μού τις έφερνε το ξημέρωμα, αυτόν που πότιζε την καραμελιά και φύλαγε τον μπάρμπα Καραμέλο που την είχε φυτέψει στην αυλή του από κάθε κακό.\nΆπλωσα το χέρι και του την πρόσφερα για το ταξίδι. Δεν είχα τίποτα άλλο, τίποτα εκτός από την καραμέλα και την αγάπη μου για να τον φιλέψω. Κι όμως ήθελα να έχω κι ένα ματσάκι λουλούδια, σαν εκείνα που είχα πάει στον Χριστό. Έφυγα κάνοντας βήματα προς τα πίσω. Δεν ήθελα να του γυρίσω την πλάτη μου. Ήθελα να κρατήσω εκείνη την εικόνα με το μπαστούνι και να τη βάλω κάπου μέσα στην προσευχή μου.\n«Πρόσεχε μωρέ!» μού φώναξε «θα παραπατήσεις και θα πέσεις όπως πας». Αναγνώρισα μια χαρούμενη αλλαγή στον τόνο της φωνής του και χάρηκα. Σήκωσα τα χέρια. Με το ένα τον χαιρετούσα και με το άλλο προσπαθούσα να πιάσω τον άνεμο.\n«Κύριε Αλκιβιάδη να ξαναγυρίσεις!» φώναξα, από τη μέση του δρόμου.\nΑπό τότε κακή σκέψη για τον δάσκαλο δεν δηλητηρίασε ποτέ την καρδιά μου. Τον αντίκριζα με σεβασμό. Ο φόβος που ένιωθα πρώτα είχε χαθεί. Μάθημα δεν μού έκανε ποτέ, ούτε καν γυμναστική ή ωδική όπως έκανε σε άλλες τάξεις κι όμως στην ψυχή μου έφτασαν πολλά μηνύματα από μέρους του, ιδιαίτερα αυτό της «ελευθερίας».\nΟ δάσκαλος, ήταν ο μόνος που γνώριζε το μυστικό μου για όσα παράξενα είχαν συμβεί στην εκκλησία, ούτε στη Γαρεφαλίτσα δεν το είχα πει αυτό, γιατί η ίδια ήταν σίγουρη πως τα θαύματα είναι για τους άπιστους, οι πιστοί έχουν την αγάπη τους και η αγάπη κλείνει μέσα της όλα τα θαύματα. Στην αγάπη πίστευα, εκεί μου είχε μάθει πως είναι ο Θεός, και δεν ήθελα να με αμφισβητήσει.\nΟ δάσκαλος ήξερε όμως καλά κάτι άλλο που η γιαγιά δεν γνώριζε. Ήξερε πως για την αγάπη γέφυρα είναι η αθωότητα και η αθωότητα γίνεται η θάλασσα που ταξιδεύουν τα θαύματα με χάρτινα καραβάκια.\nΜια φεγγαροκλωστή ασημένια είναι δεμένη σ’ ένα μακρινό μικραστέρι και στην άκρη της κρατά ψυχές και θαύματα. Τις ανοιξιάτικες νύχτες μπορείς να την δεις καθαρά φτάνει μόνο να μην έχει εγκαταλείψει την καρδιά σου το καθαρό βλέμμα του παιδιού που υπήρξες κάποτε. Φτάνει μόνο να θέλεις οι αξεδιάλυτοι κόμποι της ψυχής να γίνουν φως και να το αγαπάς, να το δοξάζεις ανοίγοντας του δρόμους όπου το συναντάς, να λευτερώνεις σπίθες από καρδιά σε καρδιά και να πολεμάς την άβυσσο.\n«Καμιά φορά βολεύονται ευκολότερα τα μεγάλα μέσα στα μικρά απ’ ότι τα μικρά μέσα στα μεγάλα», είχε πει ο δάσκαλος. Τώρα καταλαβαίνω την αξία τούτης της σκέψης, τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί στις καρδιές των παιδιών χωρούν όλα τα θαύματα, τώρα που μεγάλωσα και λέω «ευτυχώς που υπήρξα κάποτε παιδί και μπορώ γυρίζοντας πίσω απ' τον καιρό να ξεφυλλίζω την καρδιά μου και να μαθαίνω από την αρχή ανάγνωση στ’ αλφαβητάρι της αγάπης σπέρνοντας άστρα στις μέρες μου».\nΗ αγάπη και το φως δεν χωρίζονται. Αυτό το ξέρουν καλά τα παιδιά, όλα τα παιδιά. Το ξέρουν επειδή προσφέρονται με ανιδιοτέλεια και δε ντρέπονται να αισθάνονται τα πάντα με μια άλλη όραση, την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι μόνο βλέπουν και πολύ φοβάμαι όχι πιο μακριά από τη μύτη τους.\nΤα παιδιά ασκούν την τέχνη της αγάπης και αντέχουν να αντικρίσουν τα έργα της στο φως. Ακούνε τη φωνή του αγγέλου μέσα τους και την εμπιστεύονται γιατί η καρδιά τους είναι μια φωλιά γεμάτη λουλούδια.\nΤις νύχτες αγκαλιάζουν τη μάντισσα μοίρα σφιχτά, μέχρι να δουν να κοκκινίζουν τα μάγουλα της και τότε κρύβονται κάτω από το φουστάνι της, αυτό με το δαντελένιο μαύρο φουρό και της γαργαλάνε τα γυμνά πόδια για να μην ξεχάσει πόσο μεγάλη αξία είναι το γέλιο στη ζωή και για να σταματήσουν, της ζητούν δώρα, ένα καρβέλι αχνιστό ψωμί μεγάλο όσο μια φέτα η πιο μεγάλη φέτα γης και μια κουταλιά μέλι όσο είναι το ολόγιομο φεγγάρι της Δίκτης.\nΤα παιδιά δεν ξέρουν τι είναι οι αβέβαιες ώρες των μεγάλων. Έχουν πάντα κάτι να κάνουν.\nΗ φαντασία είναι που τα βοηθά να αξιοποιούν το χρόνο με τα υλικά της σιγουριάς που τους προσφέρει.\nΤα χαρίσματα της ψυχής τους δεν εξαγοράζονται, ακόμη κι αν υπήρχαν νομίσματα αιώνιας αξίας πάλι δεν θα ήταν δυνατόν, γι’ αυτό καταφέρνουν να μη χάνουν από το οπτικό τους πεδίο τους μαγικούς ορίζοντες των ονείρων και κρατούν φυλαγμένα και κρυμμένα αυτά που οι μεγάλοι τις πιο πολλές φορές αγνοούν.\nΣ’ ένα γύρισμα της μνήμης ένα διάλειμμα πεθύμησα, να θυμηθώ την ομορφιά της ζωής, να ξαναζήσω τη στιγμή χωρίς να κινδυνεύω να βουλιάξω, να ξοδέψω το χρόνο αλλιώς, να χορέψω σαν να μην με βλέπει κανείς, όπως τότε στο υπαίθριο χοροδιδασκαλείο με τη Γαρεφαλίτσα, να συγχωρώ και να ξεχνώ γρήγορα κυνηγώντας το φευγιό μιας πεταλούδας, να πέφτω και να σηκώνομαι για να τρέξω να προλάβω, να κάνω ό,τι σημαίνει χαρά της ζωής.\nΑν γινόταν, ο φόβος των παιδιών να είναι μόνο για την τσίχλα που καταπίνουν…\nΤο διήγημα έχει κοντά τριάντα χρόνια που γράφτηκε...\nΜε κίνητρο τη νοσταλγία και όχημα την Αγάπη.


Παρεμβάσεις στο έργο της καταγγέλλει η Τσατάνη στην Προανακριτική Επιτροπή - Newsbomb - Ειδησεις - News\nΠΟΛΙΤΙΚΗ 06/02/2020 15:08\nΠαρεμβάσεις στο έργο της από τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο καταγγέλλει -σύμφωνα με πληροφορίες- η πρώην εισαγγελέας Εφετών, Γεωργία Τσατάνη.\nΜε τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η κ. Τσατάνη φέρεται να έχει πει: «Ήμασταν σε συντονιστική συνάντηση εισαγγελέων και σε εξέλιξη προκαταρκτικής έρευνας (σ.σ. υπόθεση Βγενόπουλου), μπήκε μέσα ο Παπαγγελόπουλος και είπε ότι θα παρακολουθήσει την σύσκεψη γιατί έχει ενδιφερον για την υπόθεση. Του ζήτησα να βγει γιατί δεν έχει δικαίωμα να παρευρίσκεται και αυτός μου ζήτησε να παραμείνει διότι ενδιαφέρεται. Τελικώς, με πίεσή μου, αποχώρησε διότι δεν είχε δικαίωμα».\nΕιδικότερα, η κ. Τσατάνη φέρεται να είπε πως την «απείλησε» ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος:\n«Πριν ξεκινήσει το κυνήγι μου από τον Παπαγγελόπουλο, υπήρξε δημοσίευμα Βαξεβάνη με τίτλο "Ένα βήμα πριν τη δίωξη". Και μετά υπήρξε άλλο δημοσίευμα επίσης του Βαξεβάνη με δήλωση Παπαγγελόπουλου που έλεγε οτι "Δεν θα επιτρέψω δικαστικά πραξικοπήματα"».\nΣε άλλο σημείο της κατάθεσής της, σύμφωνα με πληροφορίες, είπε:\n«Στις 22/11/15 και ενώ επιστρέφω με το αυτοκίνητο από το γραφείο στο σπίτι με καλεί ο Παπαγγελόπουλος στο τηλέφωνο και του είπα θα σε καλέσω μόλις φτάσω σπίτι. Όταν έφτασα επικοινώνησα μαζί του κι εκείνος μου είπε: "Γιατί δεν έχεις επιστρέψει τη δικογραφία; Θα ακολουθήσει πόλεμος εις βάρος σου και πρέπει να κάνεις Χριστούγεννα με την οικογένεια σου"».\nΣε άλλο σημείο ανέφερε, σύμφωνα με πηγές της επιτροπής:\n«Επειδή αρχειοθετήθηκε η υπόθεση αλλάζει το πειθαρχικό και δόθηκε δικαίωμα ελέγχου απο την πρόεδρο του Αρείου Πάγου που μέχρι τότε δεν υπήρχε και ξεκίνησε η πειθαρχική μου δίωξη από την τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Έγινε αλλαγή νόμου μόνο και μόνο για να διωχθώ... Η κ. Θάνου με έδιωξε πειθαρχικά και ανέλαβε και την κρίση της δίωξης που η ίδια έκανε. Και διώκτης και κριτής. Ό,τι είπε ο κ. Παπαγγελόπουλος για το τι είμαι, αναγράφεται επακριβώς στην προκήρυξη των Πυρήνων της Φωτιάς μετά την επίθεση σε βάρος μου. Όλες οι παρεμβάσεις και τρίτων και του Παπαγγελόπουλου αποσκοπούσαν να ασκηθούν διώξεις σε βαρος Βγενοπούλου επειδή είχε εμμονή».\nΕιδικότερα, απαντώντας σε ερωτήσεις του Θανάση Πλεύρη, φέρεται να είπε:\nΓ. Τσατάνη: Δεν είχε δικαίωμα και αντέδρασα, μου είπε ότι ενδιαφέρεται ο ίδιος\nΘ. Πλεύρης: στις 14.11 σας ζήτησε να επιστρέψετε φάκελο στην κα Ράικου;\nΘ. Πλεύρης: Είχε δικαίωμα να σας ζητήσει να επιστρέφετε φάκελο\nΓ. Τσατάνη: Προφανώς όχι\nΘ. Πλεύρης: Στις 22.11. 15 σας ξαναζήτησε επιστροφή του φακέλου με πιέσεις;\nΓ. Τσατάνη: Όχι με πιέσεις, εκβιαστικά μου είπε «ακόμη δεν γύρισες τον φάκελο γιατί δεν τον γύρισες; Εαν δεν συμμορφωθείς θα αρχισει άγριος πόλεμος σε βαρος σου. Συμμορφωσου, να κανεις Χριστουγεννα με την οικογενεια σου».\nΘ. Πλεύρης: Μετα ξεκίνησε ο πόλεμος;\nΓ. Τσατάνη: Ναι δέχθηκα πειθαρχική δίωξη από επιστολή Βαξεβάνη και αρχειοθετήθηκε. Μετά άλλαξε ο νόμος και ανέλαβε η κα Θανου που έκανε και την δίωξη και την κρίση.\nΜε την έναρξη της συνεδρίασης, ο βουλευτής του Σπύρος Λάππας έθεσε το αίτημα του ΚΙΝΑΛ να κληθεί η Ελένη Τουλουπάκη ως «ύποπτη», λέγοντας πως αυτό είναι «νοσηρό» και πως θα ήταν ολέθριο αν τελικά υιοθετηθεί από τη ΝΔ. Για παραποίηση των λεγομένων του, έκανε λόγο ο Θανάσης Πλεύρης.


Η Μαρσέιγ καθορίζει την κατάταξη του Θρύλου - Redaroume.gr\nΑρχική/ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ/Η Μαρσέιγ καθορίζει την κατάταξη του Θρύλου\nΦινάλε στη «φούσκα» της Όστια το απόγευμα (18:45) για τους «ερυθρόλευκους» κόντρα στη γαλλική ομάδα.\nΗ ήττα του Ολυμπιακού το απόγευμα της Τετάρτης από την Προ Ρέκο σε συνδυασμό με τη νίκη που σημείωσε η Μαρσέιγ κόντρα στην Σπαντάου, άλλαξε τη βαθμολογία στον πρώτο όμιλο. Μια αγωνιστική πριν το φινάλε στον Α’ όμιλο, η γαλλική ομάδα είναι στην τρίτη θέση με 13 βαθμούς, ενώ ο Θρύλος είναι στην 4η θέση με 11 βαθμούς, αντίστοιχα.\nΚάτι που σημαίνει πώς το σημερινό ματς (18:45) ανάμεσα στις δύο ομάδες στην πισίνα της «φούσκας» στην Όστια έχει τον χαρακτήρα «τελικού» για τον Θοδωρή Βλάχο και τους παίκτες του. Όχι για την πρόκριση, διότι αυτή την έχει εξασφαλίσει ο Ολυμπιακός από τη Δευτέρα. Αλλά για την κατάταξη και τη θέση που θα καταλάβουν τελικά οι «ερυθρόλευκοι».\nΌπως αναφέραμε παραπάνω, η Μαρσέιγ έχει 13 βαθμούς και είναι στην 3η θέση, ενώ ο Θρύλος με τους 11 είναι στην 4η. Οι πρωταθλητές Ελλάδας θέλουν να κλείσουν τον όμιλο με νίκη, να τερματίσουν στην τρίτη θέση και να περιμένουν την κατάληξη στον άλλο όμιλο, να δουν ποιος θα είναι δεύτερος για να μάθουν τον αντίπαλο στα προημιτελικά του Final-8.\nΕάν δεν καταφέρουν να νικήσουν τη γαλλική ομάδα, τότε θα μείνουν τέταρτοι και θα κληθούν να αναμετρηθούν με την Μπαρτσελονέτα στο πρώτο ματς της τελικής φάσης στο Βελιγράδι, στις 3 Ιουνίου. Συνεπώς, η πρόκριση έχει έρθει, αλλά και ο σημερινός αγώνας έχει τεράστια σημασία για τον Ολυμπιακό και το μέλλον του στο φετινό LEN Champions League.\nCHAMPIONS LEAGUE FINAL-8 LEN ΜΑΡΣΕΙΓ ΟΛΥΜΠΊΑΚΟΣ ΠΡΟ ΡΕΚΟ\nΑυτοκράτορας του Κυπέλλου ο Θρύλος!\nΑυτή είναι η διαφορά του Ολυμπιακού !\nΣυμπλήρωσε κάρτες ο Μποτία