"Λέξημα" ( www.lexima.gr ) Ηλεκτρονικό περιοδικό για τη Λογοτεχνία και την Ποίηση: 2007\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Και το λίγο φως τη ...\nΤο Λέξημα στηρίζει την πρωτοβουλία Blog Action Day...\nDavid Lodge, Σκέψεις, σκέψεις...\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - Αμερικάνικη Φούγκα ...\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - «Χένρι Τζέιμς, ο Δά...\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - "Στους δρόμους του ...\nΒιβλιοπαρουσιάσεις-Λοιπές κατηγορίες(3)"Κριτική ση...\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Χιόνια πάνω στους κ...\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Τρεις ιστορίες" - Δ...\nΤρόποι και …Τόποι γραφής.\nΜια συζήτηση με τον Μιχάλη Πιερή, για τον ρυθμό και τη γλώσσα στην ποίηση, για τη συλλογή του «Τόποι γραφής», για τον μοντερνισμό του ελεύθερου στίχου αλλά και για τον Καβάφη.\nΌταν ξεκίνησα να γράφω το τελικό κείμενο της συνέντευξης με τον Μιχάλη Πιερή σκέφτηκα ότι το καλύτερο βιογραφικό, ή ο καλύτερος πρόλογος, θα φάνταζε με φτωχό συγγενή μπροστά στο έργο του.\nΑκριβώς γι’ αυτό κι επειδή είμαι της γνώμης ότι το ποίημα κάνει τον ποιητή και όχι το αντίστροφο, επέλεξα να τον παρουσιάσω με ένα ποίημά του.\nΣτις μέρες μας ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιούν τον ποιητικό από τον πεζό λόγο είναι ο ρυθμός. Πόσο μπορεί να απέχει ο ποιητικός ρυθμός από αυτόν της καθημερινής εκφοράς του λόγου ;\n«Φρόντισε ν’ απέχεις και να μην απέχεις» προτρέπει ο ποιητής Μόντης. Ενώ πιο αναλυτικά το περιγράφει με ευστοχία ο κριτικός Σεφέρης όταν μιλά για την κατάκτηση της «μέσης φωνής» από τον Κορνάρο. Είναι στ’ αλήθεια, το πιο κρίσιμο σημείο για τον ποιητή. Ζήτημα ζωής ή θανάτου. Το πώς θα κατορθώσει ο ποιητικός του λόγος να μην μυρίζει “ποιητικότητα”, αλλά να έχει μέσα του τη δύναμη, την ομορφιά και τη χάρη της καθημερινής προφορικής ομιλίας. Κι αυτό όχι μέσα από την εξωτερική της μίμηση, αλλά μέσα από σεμνή ποιητική εργασία που οδηγεί στην κατακτημένη φυσικότητα.\nΚι ας υπογραμμίσω κάτι. Ας μην υποτιμούμε τον προφορικό λόγο του καθημερινού ανθρώπου. Εκεί βρίσκεται η ποίηση. Δεν είναι ανώτερη μορφή η γλώσσα των ποιητών. Μα υπάρχει άραγε γλώσσα των ποιητών, ή υπάρχουν μόνο διάφοροι ποιητικοί τρόποι πολιορκίας της καθημερινής εκφοράς του ανθρώπινου λόγου;\nΜε δεδομένο ότι ο ποιητικός λόγος είναι αποτυπωμένος προφορικός λόγος πως θα κρίνατε το αίτημα για αντιστοιχία του γραπτού, αποτυπωμένου ρυθμού ενός ποιήματος, με αυτόν της απαγγελίας του;\nΟ αποτυπωμένος ποιητικός ρυθμός (δηλαδή ο ρυθμός που εμπεριέχει ένα γραπτό κείμενο) γίνεται αμέσως ζωντανός ρυθμός (δηλαδή ακουστικός), μόλις κάποιος διαβάσει ή απαγγείλει το ποίημα. Όμως, και η σιωπηλή ανάγνωση που γίνεται κατά μόνας, ή και εκείνη η πρώτη ανάγνωση που κάνει ο ποιητής μόλις τελειώσει ένα ποίημα (ή και η πρωτογενής που κάνει καθώς ακόμη το γράφει), έχει ακουστική υπόσταση, γιατί ο ρυθμός ζωντανεύει ακόμη και αν δεν σαρκωθεί σε ήχο που ακούγεται, αλλά σε ήχο που εκλύεται μέσα μας, που τον «ακούει μες στη σκέψη το μυαλό» όπως το είπε ο Καβάφης.\nΜήπως υπάρχει μια σημαντική μεταβολή, μια νέα τάση, απότοκος των σύγχρονων μέσων και ο ποιητικός λόγος τείνει να γίνει γραπτός, πεζός λόγος;\nΌλες οι λέξεις που έχει στη διάθεσή του ένας ποιητής έχουν τις ίδιες ποιητικές και πεζολογικές δυνατότητες. Το θέμα είναι τί είδους κίνηση δίνει σε αυτές ένας τεχνίτης του λόγου, πότε και πώς τις κάνει να συνομιλούν ή να τραγουδούν, πότε να περπατούν ή να χορεύουν, ανάλογα με την εσωτερική ρυθμική ενότητα που προσπαθεί να προσδώσει στο κείμενο που δουλεύει. Το θέμα είναι ότι η διάταξη των λέξεων πρέπει να είναι τέτοια ώστε ο ρυθμός να προκύπτει από τα ίδια τα πράγματα και τα αισθήματα που περιγράφονται στο ποίημα. Ότι, δηλαδή, από την κατάλληλη διάταξη των λέξεων και των ήχων προκύπτει εκείνη η αρμονία που προσθέτει δύναμη και χάρη στο λόγο, και δεσμεύει την προσοχή του αναγνώστη. Όπως το λέει αλλιώς ο Κορνάρος, η καλή τέχνη σε κάνει να μην μπορείς «να ξεχωρίζεις το τραγούδι απ’ τον τραγουδιστή».\nΣτη συλλογή σας Τόποι Γραφής, υπάρχει μια ρυθμική πραγματικότητα την οποία αντιλαμβάνεται κάποιος καλύτερα όταν διαβάσει δυνατά το ποίημα. Υπάρχει κάποια βιωματική αφετηρία που σας οδήγησε προς αυτού του τύπου τη ρυθμική οργάνωση της ποιητικής σας δημιουργίας;\nΜου θυμίζετε ότι μια παλαιότερη ποιητική συλλογή μου φέρει τον τίτλο Ρυθμού και φόβου. Νομίζω ότι η σχέση μου με τον κόσμο ξεκίνησε με αυτό το διπλό αίσθημα. Τον ρυθμό και τον φόβο. Γι’ αυτό και ο ποιητικός ρυθμός είναι για μένα στενά συνδεδεμένος με τη συγκίνηση και το νόημα. Θα σας πω κάτι αυτοβιογραφικό. Ένα ποίημα της συλλογής αυτής ξεκινά με τους εξής στίχους:\nΜε ορίζουν διά παντός οι κύκλοι\nτης σιρίζας. Του ζώου ο παλμός\nστο μονοπάτι. Ανήφορα κατήφορα\nώς του γκρεμού την άκρη. Το ρίζωμα\nστα σωθικά ρυθμού και φόβου.\nΠώς έγινε αυτό το «ρίζωμα» του ρυθμού (με τον παλμό του ζώου) και του φόβου (με την άκρη του γκρεμού) δεν ξέρω. Λένε πάντως ότι η παιδική μας ηλικία είναι η σκοτεινή μήτρα όλων των αισθημάτων που αναπτύσσουμε αργότερα. Η πιο μακρινή μνήμη από την παιδική μου ηλικία συνδέεται ακριβώς με αυτή την εμπειρία. Τα καλοκαίρια (για το μάζεμα των χαρουπιών) όλη η οικογένεια έφευγε πολύ πρωί (γύρω στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα) για τις μακρινές περιοχές όπου η οικογένεια είχε κτήματα, μαζί με όλα τα σύνεργα και το φαγητό φορτωμένα στα ζώα προκειμένου στις πέντε-έξι το πρωί να ξεκινήσει η συγκομιδή των καρπών. Τα νήπια ή και τα πιο μικρά παιδιά (στην ηλικία των τριών-τεσσάρων χρόνων), δεν μας ξυπνούσαν. Τυλιγμένα στις κουβέρτες μάς τοποθετούσαν ένα στη μία κοφίνα της σιρίζας και ένα στην άλλη. (Ίσως αξίζει να αναφέρω ότι η κυπριακή λέξη «σιρίζα» ετυμολογείται από το λατινικό series που σημαίνει «ειρμός»). Κάποια στιγμή, λοιπόν, ξυπνούσαμε (συνήθως από κάποιο θόρυβο της φύσης ή το πρώτο χάραμα) και αντί στο κρεβάτι, βρισκόμασταν στην πλάτη ενός ζώου, συχνά σε στενό μονοπάτι επάνω από κάποιο γκρεμό. Κι ενώ βιώναμε αυτή την παράξενη αίσθηση ενός ρυθμικού σύμπαντος με βάση τον παλμό του ζώου, βγάζαμε σιγά σιγά το κεφάλι από τη σιρίζα και βλέπαμε με δέος το μαύρο βάραθρο. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι η σχέση μου με την έννοια του ρυθμού είναι μια έννοια σχεδόν σωματική, σοφιλιασμένη ταυτόχρονα στη μνήμη, στο μυαλό και στη σκέψη.\nΕπομένως ο ρυθμός είναι για σας το στοιχείο που προσδίδει κίνηση στον ποιητικό λόγο, την απαρχή της συγκίνησης…\nΟ ρυθμός είναι ένα στοιχείο που βρίσκεται εξαρχής μέσα στην ίδια τη συγκίνηση που γεννά το ποίημα. Η συγκίνηση, άλλωστε, είναι μια ρυθμική κίνηση. Κι ένας τέτοιος πρωτογενής ρυθμός, έχει μιαν αυτόνομη δυναμική, είναι ρυθμός ο οποίος σκέφτεται, έχει δικούς του προβληματισμούς. Δεν ελέγχεται απέξω γιατί παράγεται ενδογενώς. Πρόκειται για μιαν άλλη μελωδία. Μια συνομιλία μυστική του ρυθμού (ως υπαρξιακού γεγονότος) με το περιεχόμενο των λέξεων και των αισθημάτων. Υπ’ αυτή την έννοια ο ρυθμός «ρυθμίζει» το νόημα του στίχου σε ένα άλλο επίπεδο. Όχι αυτό που εύκολα μπορεί να περιγραφεί με βάση τα κλασικά εργαλεία της μετρικής επιστήμης. Διότι ο ρυθμός είναι ζωικό στοιχείο, δεν ταυτίζεται με το μέτρο. Το μέτρο είναι μηχανικό, μπορείς να το παραστήσεις. Όχι τον ρυθμό. Ο ρυθμός είναι σύμφυτος με την προσωπικότητα του ποιητή. Έχει σχέση με τη φυσική του ανάσα, τον τρόπο που περπατά ή χορεύει, που τρώει και πίνει, που μιλά και γράφει και βεβαίως τον τρόπο που κάνει έρωτα.\nΠόσο μοντερνιστικός μπορεί να είναι ο ελεύθερος στίχος, μετά από έναν αιώνα παρουσίας ή και αυτός έχει γίνει μέρος της διευρυμένης ποιητικής μας παράδοσης;\nΑς τελειώνουμε με αυτή την παρεξήγηση περί «ελεύθερου στίχου». Τί θα πει «ελεύθερος» στο χώρο της τέχνης. Σκλάβος είναι ο δημιουργός, σκλάβος της τέχνης που υπηρετεί. Αυτό που γίνεται με τους μεγάλους ποιητές κάθε νέας εποχής, είναι η ανακάλυψη μιας νέας σκλαβιάς. Ο Τ. Σ. Έλιοτ είπε ότι «μόνο ένας κακός ποιητής μπορεί να θεωρήσει τον ελεύθερο στίχο ως την απελευθέρωση από τη φόρμα. Ο ελεύθερος στίχος ήταν μια επανάσταση εναντίον της νεκρής φόρμας, και μια προετοιμασία για τη νέα φόρμα ή για την αναγέννηση της παλιάς». Πάντα, λοιπόν, δεσμώτης είναι ο ποιητής, ο δημιουργός εν γένει, στους νόμους και στις επιταγές της τέχνης του, μόνο που αυτοί οι νόμοι δεν είναι οι ίδιοι με τους νόμους μιας άλλης εποχής. Πώς θα δεσμευόταν ο Κορνάρος από τους ρυθμούς και τους ήχους της εποχής μας (για παράδειγμα τον ήχο και το ρυθμό του αυτοκινήτου, του τρένου, του μετρό, ενός αεροπλάνου, ενός βομβαρδισμού); Αυτά δεσμεύουν (και εμπνέουν) ως ηχητικά και ρυθμικά και μουσικά φαινόμενα τον ποιητή της εποχής μας.\nΣτη συλλογή σας αναφέρεστε στον Κορνάρο, ενώ υπαινικτικά εμφανίζονται και άλλες σημαντικές μορφές της νεοελληνικής ποίησης, σε μια εποχή που αρκετοί ποιητές δίνουν την εντύπωση ότι διαλέγονται περισσότερο με τη διαφήμιση και λιγότερο με προγενέστερα ή και σύγχρονα κείμενα. Ποια είναι η γνώμη σας;\nΟ ποιητής θα γράψει λαμβάνοντας υπόψη όλες τις καινούριες μορφές ή τεχνικές έκφρασης της εποχής του (τη γλώσσα της διαφήμισης ή γενικά των media, τα λογοπαίγνια, τα συνθήματα, ακόμη και τα μηνύματα που αποστέλλονται μέσω των κινητών). Η γλώσσα του ποιητή είναι ένα βρεγμένο σφουγγάρι που πέφτει στο χώμα και απορροφά τα πάντα, ακόμη και σκουπίδια και σκόνη υπό την προϋπόθεση ότι ο ποιητής θα κινείται αντίθετα στο ρεύμα, δεν θα τον παρασύρει στη φορά του. Θέλω να πω ότι θα χρησιμοποιεί αυτός τα υλικά του (ακόμη και τα πιο πεζά) για τις δικές του ανάγκες, δεν θα τον χρησιμοποιούν οι τεχνικές των άλλων. Θα δίνει φόρμα και νόημα αυτός, δεν θα του το δίνουν αυτοί που εξουσιάζουν τα όνειρα και τις επιθυμίες ενός ανυποψίαστου αναγνωστικού κοινού (που στις μέρες μας διαμορφώνεται κυρίως από ένα χειραγωγημένο θεατή των ποικίλων τηλεοπτικών σκουπιδιών).\nΓι’ αυτό και η καλή ποίηση συνήθως αποτρέπει τη γρήγορη ένταξη του ποιητή που τη γράφει στην καθιερωμένη ποιητική πραγματικότητα. Γιατί η τελευταία είναι μια καταναλωτική πνευματική πραγματικότητα που τη φτιάχνουν εικονικά τα ΜΜΕ, η διαφήμιση, οι εκδότες, οι επαγγελματικές και δημόσιες σχέσεις των λογοτεχνικών κριτικών με τους λογής εμπόρους της λογοτεχνίας, οι ευκαιριακές συσπειρώσεις για την ιεράρχηση των λογοτεχνικών βραβείων, για τη συμπερίληψη σε ανθολογίες, κλπ. Αυτή η εικονική πραγματικότητα δεν κατασκευάζει μόνο τον πρόσκαιρο “κανόνα” των επιτυχημένων τάχα ποιητών (για θυμηθείτε τους Παράσχο, Δροσίνη και Σκίπη που κάποτε βρέθηκαν στην κορυφή ενός τέτοιου “κανόνα”). Κατασκευάζει δυστυχώς και συγκεκριμένες υπαρξιακές και αισθητικές ανάγκες στις οποίες υποτάσσονται όλοι αυτοί οι ποιητές που κυνηγούν με αρρωστημένο πάθος τη συγκαιρινή τους αναγνώριση, όπως ο κάλπης ποιητής του καβαφικού «Ούτoς εκείνος».\nΟ γλωσσικός πλούτος και η χρήση των λέξεων στη συλλογή σας, δίνουν την αίσθηση ότι το ζήτημα της γλώσσας είναι σημαντικό για εσάς σε μια χρονική περίοδο που πληθαίνουν οι αναφορές για γλωσσική πενία στην ποιητική μας παραγωγή…\nΟ Ροΐδης κατέκρινε κάποτε τους ποιητές για τη γλωσσική τους πενία, μα το έκανε ύστερα από προσεκτική μελέτη κι έχοντας με οξυδέρκεια εντοπίσει πού ήταν το πρόβλημα. Αναφέρομαι στη γνωστή επίκριση του Ροΐδη στους ποιητές της νεοελληνικής γραμματείας μετά τον Σολωμό (δηλαδή στους Βαλαωρίτη, Ζαλοκώστα, Δροσίνη, κ.ά.), τους οποίους ψέγει για το γεγονός ότι η γλωσσική τους παιδεία περιορίστηκε στο «κλασσικόν ιδίωμα του κλέφτικου άσματος», και δεν μελέτησαν και «τα δημοτικά μνημεία και των άλλων ελληνικών χωρών, και ιδίως της Κρήτης, της Ρόδου, της Χίου και της Κύπρου».\nΟ Καβάφης νομίζω ότι αντελήφθη το νόημα της καίριας αυτής παρατήρησης. Από τη μια ο περιορισμός στο «κλασσικό ιδίωμα» του κλειστού χώρου της Στερεάς Ελλάδας· από την άλλη ο πλούτος του ανοιχτού χώρου του περιφερειακού Ελληνισμού (Κρήτη, Ρόδος, Χίος, Κύπρος). Πρόκειται για μια κρίσιμη διάκριση. Διότι οι δυναμικές ζυμώσεις από τις οποίες κάποια στιγμή τροφοδοτούνται και τα εκάστοτε κέντρα, συνήθως γίνονται στην περιφέρεια. Δείτε τί έγινε με τις ποιητικές κατακτήσεις του Καβάφη. Από τον Σεφέρη και μέχρι την Α' και τη Β' μεταπολεμική γενιά και έως τη γενιά του '70, οι περισσότεροι γράφουν είτε συνομιλώντας δημιουργικά με το καβαφικό πρότυπο, είτε κάνοντας ένα είδος παστίς επάνω στις φόρμες και στους ρητορικούς τρόπους του Αλεξανδρινού.\nΑναφερθήκατε στο γλωσσικό πλούτο της τελευταίας μου συλλογής. Θα ήθελα να πω ότι αυτό δεν έγινε προγραμματικά. Προήλθε μέσα από μια μόνιμη στάση θαυμασμού και φόβου απέναντι στη ζωντανή γλώσσα του ελληνικού λαού και απέναντι στις κατακτήσεις της ελληνικής ποίησης. Μια γλώσσα πάντως που τη χειρίζομαι από τη σκοπιά ενός Κύπριου. Δηλαδή που προσέρχομαι ως ξένος προς αυτή. Δεν μου είναι δεδομένη.\nΑσχολείστε χρόνια με το έργο του Καβάφη και θεωρείστε από τους σημαντικότερους μελετητές του. Θα θέλατε να μας πείτε αν υπάρχει κάτι νεότερο σχετικά με το έργο του αλλά και πως ερμηνεύετε το φαινόμενο να μεγαλώνει η αξία του με την πάροδο του χρόνου;\nΗ αξία του Καβάφη θα μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου γιατί μπόρεσε να δημιουργήσει το έργο του όχι ως ποιητής του κέντρου αλλά της περιφέρειας, των παρυφών, των προσχώσεων και των προσμείξεων. Ο Καβάφης ανήκε στο «μέγα πανελλήνιον», σ’ εκείνους που μπορούσαν να δουν το κέντρο χωρίς κανένα αίσθημα κατωτερότητας (ίσως μάλλον με κάποιο αίσθημα ανωτερότητας με το οποίο τον προίκιζε η αίσθηση της διαφοράς). Γι’ αυτό έζησε και μελέτησε και έγραψε μόνο για την ποίηση, αυτήν υπηρέτησε, σε αυτή λογοδότησε.\nΟ Καβάφης, ως εξόριστος ποιητής, έζησε μακριά από το παρακμιακό κλίμα της πρωτεύουσας πόλης ενός κράτους που διαχειριζόταν τις ποικίλες εξουσίες του έθνους (πολιτική, εκκλησιαστική, οικονομική, εκπαιδευτική, γλωσσική). Και ως εξόριστος και «ξένος πολύ», μπόρεσε να αποδράσει από το «φριχτό τους σπίτι» και να δημιουργήσει αυτό το σπάνιας ποιότητας έργο που δεν ανήκει μόνο στον ελληνισμό, αλλά στο παγκόσμιο κοινό της αληθινής ποίησης.\nΩς προς το άλλο θέμα που με ρωτάτε, τα καλά νεότερα είναι η επικείμενη έκδοση των καβαφικών αυτοσχολίων που ετοίμασε η Diana Haas και η προετοιμασία της κριτικής έκδοσης των 154 αναγνωρισμένων ποιημάτων, με όλες τις αυτόγραφες παραλλαγές του Αρχείου του ποιητή, καθώς και τις έντυπες παραλλαγές σε δημοσιεύσεις που έγιναν ενόσω ζούσε ο ποιητής. Μια έκδοση που την ετοιμάζει η Renata Lavagnini με τη συνεργασία της Σταματίας Λαουμτζή. Επίσης, μέσα στο χρόνο θα κυκλοφορήσει με δική μου επιμέλεια και το Λεξικό παραθεμάτων του Καβάφη στο οποίο φαίνεται ο συστηματικός τρόπος με τον οποίο πλούτιζε το λεξιλόγιό του ο Αλεξανδρινός ποιητής περισυλλέγοντας λέξεις αθησαύριστες στα λεξικά της εποχής του ή καινούριες έννοιες γνωστών λέξεων.\nΑς κλείσω μ’ ένα λήμμα από το Λεξικό αυτό που για μένα έχει μιαν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αφορά στην αποδελτίωση μιας σπάνιας λέξης από δύο αριστουργήματα της πρώιμης νεοελληνικής γραμματείας, ένα της Κύπρου κι ένα της Κρήτης:\nΦίλαινα: Φίλη, Φιλενάδα\n«K’ εγώ, που σού ’μαι φίλαινα και τέκνο στην αγάπη.»\nΦίλενα:«Eίπεν της η ρήγαινα· Aν θέλεις να είμεστεν φίλενες.»\nΛεοντίου Μαχαιρά, Χρονικό της Κύπρου\nΤάκης Βαρβιτσιώτης, Χρήστος Τουμανίδης, Δημήτρης Βαρβαρήγος, Ιάσων Ευαγγέλου, Δημήτρης Μυταράς κ.ά είναι μερικά από τα ονόματα που φιλοξενούνται στις συνεντεύξεις στο Λέξημα. Για να διαβάσετε κάποια από αυτές, επιλέγοντας από τη λίστα συνεντεύξεων, ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 10:42 PM\nΤέσσερα χρόνια παρουσίας στο διαδίκτυο, συμπληρώνει το Λέξημα σε λίγες μέρες και στην ύλη του προστέθηκε ένα "μικρό" αφιέρωμα για τον Αρθούρο Ρεμπώ.\nΜετά τον Ρεμπώ, είναι ο τίτλος άρθρου, του Χρήστου Κρεμνιώτη που επιχειρεί να μας φωτίσει μιαν άλλη πλευρά στην ποίηση του Ρεμπώ.\nΑναδημοσιεύουμε εδώ ένα απόσπασμα :\n<<Τόσο βαθύτερα ριζώνει ο άνθρωπος στην απελπισία, όσο μεγαλύτερο πίστεψε τον εαυτό του ανάμεσα στους ανθρώπους και η ζωή, δεν του το επιβεβαιώνει. Τότε, συνήθως, ευκολότερα παραδίδεται σε κάθε είδους πράξη πιστεύοντας την λυτρωτική. Ή ορθότερα, ελπίζοντας την τέτοια. Θεωρεί σχεδόν, πως κάπου πρέπει να γίνει «χειρότερος» για να βρει κάτι που ίσως, θα μοιάξει με λύτρωση. «[...] Όσο παραδεχόμουν το Καλό, όσο αποδεχόμουνα το σε τι συνίσταται το «Υψηλό και το Ωραίο», τόσο περισσότερο βυθιζόμουν στη χυδαιότητα και γινόμουν πρόθυμος να κάνω τις πιο κοινές πράξεις.». Λίγες αράδες από το «Υπόγειο», ένα από τα λακωνικότερα έργα του Ντοστογέφσκυ. Ας συλλογιστεί καθένας γιατί τις μετέγραψα εδώ.\nΟ Ρεμπώ, πιστεύει σχεδόν ότι θα επαναφέρει τον κόσμο στην κατάσταση του φωτός, ότι οφείλει κάτι τέτοιο, οτι είναι ο μόνος που το μπορεί,μα δυστυχώς, για να το επιτύχει, χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα τα οποία ρίξανε τον κόσμο από το φως. Ο Εντμόντ Μανύ, όταν γράφει για τον Ρεμπώ, αναφέρει πως στο Ταλμούδ, ο Σατανάς πολλάκις αποκαλείται Έφηβος και σημειώνει επίσης, πως η θεμελιακή αμαρτία του Ρεμπώ, είναι η αδημονία. Μα αυτό, είναι γνώρισμα της νεότητας. Κατ' εμέ, το λάθος στον Ρεμπώ(συνεπώς το αμάρτημα ) είναι πως καλεί τον εαυτό του να αναλάβει χρέη Μεσσία, συνεπώς, το ΄΄λάθος'', δεν είναι δικό του. Απλούστατα, ο Ρεμπώ, προσπαθεί πιστά να αισθανθεί απο άκρη σε άκρη, τις φαντασιακές διαστάσεις που η εποχή του έδινε στον άνθρωπο, όντας βέβαια ο μόνος που, πάνω απο όλα λόγω της ηλικίας του(απόδειξη πως λίγο καιρό αργότερα εγκαταλείπει κάθε τέτοια προσδοκία), τις λαχτάρησε με τόσην ένταση.\n«Εδώ και μερικούς αιώνες, γράφει ο Έλιοτ (δοκίμιο: θρησκεία και λογοτεχνία) , δεχόμαστε σιωπηρά πως δεν υπάρχει σχέση μεταξύ λογοτεχνίας και θεολογίας...». Μεταφέρω αυτές τις οξυδερκείς γραμμές του Βρετανού, γιατί γνωρίζω καλά, πως τα θρησκευτικά κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα, και μέχρι τέλους θα είναι οι επιβεβλημένοι άξονες μας, θα απέχουν πολύ απο τη φιλοκαλία, το γούστο και την αισθητική του νεοέλληνα αναγνώστη ο οποίος, επί το πλείστον, αποτελεί αντιδάνειο του εαυτού του και ανάκλαση της ιστορίας του. Εδώ λοιπόν, χρειάζεται μια διευκρίνιση ούτως ώστε, μια και καλή να πετάξουμε από επάνω μας το μυριάσθενο μασκάρεμα που υπέστη ο Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός, δεν είναι η θρησκεία των Επέκεινα, μα του Αιέν. Δεν είναι η πολιτεία του έκπτωτου ανθρώπου, μα εκείνου της μετάνοιας. Δεν είναι εθελοτυφλία ως προς την ύλη, μα ο καταιγισμός της ύλης με πνεύμα. Η μεν πτώση, σχεδόν προϋπάρχουσα του ανθρώπου, η δε λύτρωση δικαίωμα του ανθρώπου. Ελευθερία του ανθρώπου. Η μεν πτώση, παρελθόν του ανθρώπου, ο δε άνθρωπος, μέλλον της ίδιας του της λύτρωσης. Στο σφάλμα του, τίποτα παραπάνω δεν είναι το αμάρτημα, ο άνθρωπος πρέπει να συγχωρέσει τον εαυτό του, αν κάποιος δεν χρειαστεί να συγχωρέσει τον εαυτό του, δεν θα μπορέσει τίποτε και ποτέ να συγχωρέσει στον άλλον μα , άτηνα, υπάρχει μιαν άλλη οδός ‘ ‘ευκολότερη''. Το λάθος, αποκαλείται άλλη έκβαση της ορθότητας, άλλη μορφή της αλήθειας. Και όλα αυτά, για έναν και μόνο λόγο. Γιατί ο άνθρωπος, ακόμη και δεσμώτης, δεν υποτάσσεται στο να παραδεχτεί πως έχει ανάγκη από λυτρωτή... « έδειτο γαρ του ιατρεύοντος, η φύσις ημών ασθενήσασα, έδειτο του ανορθούντος, ο εν το πτώματι άνθρωπος[...] εζήτει συναγωνιστή ο δεσμώτης...»(Γρηγόριος Νύσσης, «λόγος κατηχητικός ο μέγας» ). >>\nΓια να διαβάσετε όλο το άρθρο ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΤο αφιέρωμα ολοκληρώνεται με το σημαντικότερο έργο του Ρεμπώ, Μια εποχή στην κόλαση, σε μετάφραση X.Σ. Kρεμνιώτη.\nΓια να διαβάσετε το έργο ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΗ φωτογραφία είναι από την ελληνική ΒΙΚΙΠΑίΔΕΙΑ\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 11:47 PM\nLabels: Άρθρα μελέτες δοκίμια\nΜε ένα διήγημα του Ναούμ Θεοδοσιάδη - SimonSays και ένα διήγημα της Ελένης Γκίκα δραστηριοποιούνται και πάλι οι δημοσιεύσεις έργων στο Λέξημα.\nΓια να διαβάσετε το διήγημα του Ναούμ Θεοδοσιάδη ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΓια να διαβάσετε το διήγημα της Ελένης Γκίκα ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΓια τον κατάλογο με τα δημοσιευμένα έργα Πεζογραφίας ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΓια τον κατάλογο με τα δημοσιευμένα έργα Ποίησης ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nΣτην κατηγορία Δημιουργοί (δεξιά στήλη του περιοδικού) μπορείτε επίσης να διαβάσετε Μεταφράσεις καθώς και έργα Παιδικής Λογοτεχνίας\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 9:29 AM\nLabels: Δημιουργοί και έργα τους\n"...Σήμερα ο Τάκης Βαρβιτσιώτης είναι ένας από τους μεγάλους του Νεοελληνικού Παρνασσού. Θα λέγαμε ο μόνος που κρατάει τις Θερμοπύλες της Νεοελληνικής Ποίησης, αμόλευτη από εμπορικές διαφημίσεις και σκοπιμότητες. Με την ευκαιρία της απονομής σ' αυτόν του σημαντικού Βαλκανικού Βραβείου «Αίμος» το περιοδικό μας έκαμε μια συζήτηση μαζί του: για το πώς βλέπει την Ποίηση στον σημερινό κόσμο του τεχνοκρατικού πολιτισμού και τί σχέση έχει η Ποίηση με την Πολιτική και τη Θρησκεία.\n- Διαβάζω πολλούς ποιητές από όλο τον κόσμο, όπως βέβαια και Έλληνες που βρίσκονται πάντα στην παγκόσμια πρωτοπορία. Να παραθέσω ονόματα; Θα ήταν ένας απέραντος κατάλογος. Αρχίζοντας από τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε, τον ασύγκριτο αυτό άγγελο της νύχτας και τα μεγάλα ονόματα των Μπωντλαίρ, Μαλλαρμέ, Ρεμπώ, Βερλαίν, θα έφθανα έως τον κορυφαίο ίσως ποιητή του περασμένου αιώνα, τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε και θα συνέχιζα με τους σπουδαίους νεότερους ποιητές: Απολλιναίρ, Ρεβερντύ, Ελυάρ, Σαιν Τζων Περς, Πάουλ Τσέλαν, Ντύλαν Τόμας, Οκτάβιο Πας, Λόρκα, Αλμπέρτι, Χιμένεθ, για να καταλήξω στις ανυπέρβλητες μορφές του Χαίντερλιν, του Νοβάλις, του Κητς και του Σέλλεϋ..."\nΑπόσπασμα από τη συνέντευξη του Τάκη Βαρβιτσιώτη στον Γιώργο Πολ. Παπαδάκη που δημοσιεύεται στο Λέξημα.\nΓια να διαβάσετε το πλήρες κείμενο ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 12:20 AM\nΣυλλογική παρουσίαση (7)\nΠαρουσιάζονται : Διονύσιος Σολωμός, ποιήματα και πεζά, με επιμέλεια Δημήτρη Δημηρούλη - Ελένη Καρασσαβίδου - Γρηγορία Πούλιου - Κώστας Ριζάκης...\nΕισαγωγή - επιμέλεια - σχόλια : Δημήτρης Δημηρούλης\nΣαστίζ' η γη κι η θάλασσα κι ο ουρανός το θάμα,\nτο μέγα πολυκάντηλο μες το ναό της φύσης\nκι αρμόζουν διάφορο το φως χίλιες χιλιάδες άστρα\nχίλιες χιλιάδες άσματα μιλούν και κάνουν ένα.\nΜε αφορμή τα 150 χρόνια από το θάνατο του Σολωμού, κυκλοφόρησε πρόσφατα η σχολιασμένη έκδοση με το σύνολο των έργων του, των παραλλαγών και των σημειώσεων που το συνοδεύουν, με την επιμέλεια του Δημήτρη Δημηρούλη.\nΜε λογισμό και μ' όνειρο, ο ποιητής,\nμε σεβασμό και γνώση, ο επιμελητής,\nπαραδίδει στους αναγνώστες και στο χρόνο το σύνολο του έργου που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο στην ιστορία της νεοελληνικής ποίησης.\nΘ' αντιπαρέλθω εν συντομία τις κραυγές και τους ψιθύρους, με τα υποτιθέμενα άδολα ψευτοδιλήμματα, για την προσφορά και τη σημαντικότητα του έργου στη σύγχρονη ελληνική ποίηση, καθώς θεωρώ ότι προέρχονται από ανθρώπους και από χώρους που θα επιθυμούσαν να υπάρχει μόνο ως κονσέρβα ο Σολωμός, για να μπορούν οι ίδιοι να υπάρξουν. Σε αυτούς, άλλωστε, είχε απαντήσει ο Οδυσσέας Ελύτης, στο Άξιον Εστί, με τους στίχους :\nΣτα θετικά της νέα αυτής έκδοσης, εκτός των άλλων, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και το εισαγωγικό κείμενο του επιμελητή. Κείμενο που βοηθά τον αναγνώστη να κατανοήσει το όλο «κλίμα» αυτού που ονομάζουμε σολωμικό έργο. Και αντί άλλου σχολίου παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του εισαγωγικού κειμένου :«Στο ερώτημα ποια είναι η καλύτερη μέθοδος για την έκδοση των σολωμικών κειμένων δεν μπορεί να δοθεί γενική απάντηση με καθολική εφαρμογή. Εξαρτάται από την εποχή και τις επιδιώξεις του εκδότη. Το βέβαιο είναι ότι θα ήταν χρήσιμο να έχουμε σοβαρές απόπειρες τόσο για μια φιλολογική όσο και για μια χρηστική έκδοση του Σολωμού. Δεν πρόκειται να είναι οριστικές, αλλά θα βοηθήσουν στη προσέλκυση του αναγνωστικού κοινού, τώρα που και ο εθνικός ποιητής, αλλά και η ποίηση ως ποίηση, το έχουν ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά.» (σε56) .......\nΑπόσπασμα από την 7η συλλογική παρουσίαση βιβλίων ποίησης στο Λέξημα.\nΓια να διαβάσετε όλο το κείμενο πατήστε ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 11:09 AM\nLabels: Βιβλιοπαρουσιάσεις - Ποίηση\nΓια να μη σκεπάσω με δικό μου κείμενο χθεσινή ανάρτηση, το δημοσιεύω στο blog μου, στο οποίο παραπέμπω\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 11:12 PM\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Και το λίγο φως τη νύχτα φτάνει" του Ματ Κοέν\nΜε τον διακριτό και εύγλωττο τίτλο «Ξεσκονίζοντας Τη Βιβλιοθήκη μας» συνεχίζεται να παρουσιάζεται στο Λέξημα η νέα υποκατηγορία παρουσίασης βιβλίων πεζογραφίας που αντέξανε στο χρόνο.\n(http://www.peri-grafis.com) που παρουσιάζει το βιβλίο του Ματ Κοέν: «...Και Το Λίγο Φως Τη Νύχτα Φτάνει...» με τίτλο πρωτοτύπου “Elizabeth And After…" σε μετάφραση της Βίκυς Σταματάκη. Ο Εκδοτικός Οίκος είναι η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ και το έτος A' έκδοσης ήταν το 2000. Σελίδες: 320\nΟι διακοπές τελειώσανε και ξαναγυρνάμε φρέσκοι πίσω στη ρουτίνα της πόλης, ρουτίνα όμως που μπορεί να μετριάζεται ή και να ξεχνιέται τελείως όταν διαβάζει κανείς ένα καλό βιβλίο. Τούτο τον μήνα λοιπόν έχω τη χαρά να παρουσιάζω ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα ποτέ, -με άνεση θα το ενέτασσα στα είκοσι κορυφαία αναγνώσματά μου. Πρόκειται για το «...Και Το Λίγο Φως Τη Νύχτα Φτάνει...» του Ματ Κοέν.\nΑρπάζω την ευκαιρία να ξεκαθαρίσω πως δρω εντελώς παρορμητικά κι αυθόρμητα, μιας κι έχω την απόλυτη ελευθερία της επιλογής του εκάστοτε προς παρουσίαση βιβλίου, από το σύνολο των αγαπημένων αναγνωσμάτων μου κι έτσι, φυσικά και μου αρέσουν όλα όσα παρουσίασα και θα παρουσιάσω στο μέλλον. Απλά, μερικά τα ξεχωρίζω λιγάκι περισσότερο. Θα κλείσω τούτη τη παρένθεση λέγοντας πως ο αρχικός μου σκοπός ήταν να παρουσιάσω κλασσικούς συγγραφείς και τίτλους κι η αρχή με τον Ονορέ Ντι Μπαλζάκ και το «Άγνωστον Αριστούργημά» του, το μαρτυρά. Μα ύστερα σκέφτηκα πως όλοι μας λίγο-πολύ, έχουμε ακούσει έστω και κάτι, για τους Φλωμπέρ, Σταντάλ, Ντοστογιέφσκη κ.λπ. ενώ π.χ. για τον καημένο -εκπληκτικό- Ματ Κοέν, είμαι βέβαιος πως αρκετοί από μας -κι εγώ πρώτος απ' όλους- δεν είχαμε πάρει καν μυρωδιά πως υπήρξε κι έγραψε. Έτσι αποφάσισα να παρουσιάζω σε τούτο τον πρώτο κύκλο, μερικά από κείνα τα βιβλία που βρίσκονται καθ' οδόν -κατά τη προσωπική μου γνώμη- προς τα μελλοντικά κλασσικά αναγνώσματα.\nΕ λοιπόν ο Ματ Κοέν υπήρξε κι έγραψε μεταξύ άλλων το “Elizabeth And After” -που προσωπικά θα το προτιμούσα σα τίτλο, από την ελληνική του εκδοχή- και που το διάβασα και μαγεύτηκα. Πρόκειται για ένα χρονικό οδοιπορικό με κεντρικόν άξονα μια γυναίκα, την Ελίζαμπεθ και μια σειρά λεπτοπλόκων ιστοριών που στήνονται τριγύρω, πάνω και μέσα της και που όταν αυτή αφήνει τούτο τον κόσμο, θαρρείς και χάνεται το κοντάρι σ' αυτό το γαϊτανάκι κι οι ιστορίες τείνουν να διασπαστούνε φυγοκεντρικά, αλλά όχι αμέσως, μιας κι η δύναμη της συνήθειας και της γυναίκας αυτής, τις κρατά ακόμα κοντά. Όταν όμως πια διασπώνται σχηματίζουν νέους μικρούς καμβάδες, μικρότερης όμως ισχύος.\nΗ ηρωίδα, που από την αρχή γνωρίζουμε πως έχει πια χαθεί, είναι μια ικανή, δυνατή, ερωτική και μαχητική γυναίκα, παγιδευμένη κι η ίδια στον ίδιο τον καμβά της, επιδρά στους γύρω της όσο ζει και μάλιστα θετικά κυρίως κι όταν χάνεται, ο κόσμος γύρω της αναζητά απεγνωσμένα, να βρει το χαμένο κέντρο του, ένα νέο επίκεντρο.\nΓια να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 11:00 PM\nΓουίλιαμ Φώκνερ, Η βουή και η μανία.\nΤελειώνοντας την ανάγνωση του μυθιστορήματος μού ήλθε στο νου αυτός ο χαρακτηρισμός: αφηγηματικό ζάπινγκ. Γράφοντας την εποχή του μεταμοντερνισμού ο Φώκνερ χρησιμοποιεί διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές σε κάθε ένα από τα τέσσερα κεφάλαια του έργου. Στο πρώτο έχουμε τη λεγόμενη «stream of consciousness», τη ροή της συνείδησης στον εσωτερικό μονόλογο ενός διανοητικά καθυστερημένου νέου. Μου θύμισε τον «Λούσια» του Νίκου Χουλιαρά. Στο δεύτερο έχουμε επίσης τον εσωτερικό μονόλογο του ενός από τους δυο αδελφούς του. Διαταραγμένη προσωπικότητα, ο αδελφός αυτός θα αυτοκτονήσει. Με εξαίρεση το θαυμάσιο και σχετικά εκτενές μέρος όπου αφηγείται την περιπέτειά του με το μικρό κοριτσάκι των Ιταλών εμιγκρέδων, η αφήγηση αποτελείται από σύντομα σπαράγματα μνήμης και θραύσματα σκέψεων. Στο τρίτο μέρος ο Φώκνερ εγκαταλείπει τον μοντερνισμό για τον μεταμοντερνισμό της διαυγούς αφήγησης, σαν αυτής του μυθιστορήματος των κλασικών του 19ου αιώνα, αν και έχουμε επίσης πρωτοπρόσωπη αφήγηση, όχι ενός ατόμου διαταραγμένου ψυχικά αλλά ενός σχετικά ισορροπημένου ατόμου, γι αυτό και με περισσότερη συνοχή. (Ψυχικά ισορροπημένου, γιατί ηθικά, άστα να πάνε στο διάβολο. Έβαλε χέρι στα λεφτά της ανηψιάς του, μέχρι που αυτή του τα βούτηξε, παίρνοντας για τόκο και τις δικές του οικονομίες). Στην τριτοπρόσωπη αφήγηση, την κυρίαρχη αφήγηση του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, επιστρέφουμε στο τέταρτο μέρος, με εστίαση στο πρόσωπο της μαύρης υπηρέτριας, «του μόνου θετικού προσώπου του μυθιστορήματος», όπως γράφει το αυτί του εξωφύλλου. (Αλλά για στάσου, δηλαδή ο ΑΜΕΑ είναι από χέρι αρνητικός;)\nΟ χρόνος της αφήγησης είναι ένα ζιγκ ζαγκ. Μετά το πρώτο μέρος που επιγράφεται «Απριλίου 7η, 1928» έχουμε μια αναδρομή 18 χρόνων με τίτλο «Ιουνίου 2α, 1910. Στο τρίτο μέρος πηγαίνουμε μια μέρα πριν από το πρώτο μέρος, την «Απριλίου 6η, 1928» για να πηδήσουμε στο τέταρτο στην «Απριλίου 8η, 1928». Τουλάχιστον το τέλος είναι στη σωστή του θέση.\nΤώρα που γράφω αυτές τις γραμμές μου έρχεται η σκέψη μήπως το κίνημα του μεταμοντερνισμού οφείλεται στο φαινόμενο του εθισμού. Ο κόσμος, συγγραφείς και αναγνώστες, είχαν βαρεθεί πια να διαβάζουν και να γράφουν όπως τον 19ο αιώνα, και αναζήτησαν νέους τρόπους γραφής. Ίσως να υπερβάλλω, αλλά ένα άρθρο του Άρθουρ Καίσλερ με τίτλο «Ο εθισμός στην τέχνη», το οποίο διάβασα μαθητής, με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, και έχω την τάση να το χρησιμοποιώ σαν ερμηνευτικό pass- partout σε πολλά φαινόμενα. Και επειδή κάθε αλλαγή δεν σημαίνει αναγκαστικά και πρόοδο (στο νου μου, σαν εκπαιδευτικός, μου έρχονται οι κατά καιρούς διατυμπανιζόμενες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία), γι αυτό και το κίνημα του μοντερνισμού δεν ρίζωσε, και οι συγγραφείς σήμερα έχουν επιστρέψει στην αφηγηματική διαύγεια των κλασικών (αν μπορούσαν ας έκαναν και αλλιώς, τα βιβλία τους θα έμεναν στα αζήτητα.)\nΤο έργο πραγματεύεται την πτώση μιας οικογένειας του Αμερικανικού Νότου. Και μου έρχεται μια ακόμη σκέψη: Γιατί μαγεύονται οι συγγραφείς τόσο με την «πτώση»; Η λέξη «Πτώση» υπάρχει σαν τίτλος σε έργο του Καμύ, και βρίσκεται επίσης στον τίτλο ενός έργου του Έντγκαρ Άλλαν Πόε («Η πτώση του οίκου των Άσερ»). Αλλά η ιστορία με την πτώση ξεκινάει πιο παλιά, από τις τραγωδίες, με την πτώση του οίκου των Ατρειδών και των Λαβδακιδών. Ο Τόμας Μαν μας αφηγήθηκε επίσης την πτώση των Μπούντενμπρουκς», και ο Μάρκες την πτώση μιας άλλης οικογένειας στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς». Υπάρχουν κι άλλες, κάπου έχω ξαναγράψει, δεν θυμάμαι πού. Και τώρα που ξαναδιαβάζω αυτό το κείμενο για να το διορθώσω θυμάμαι και το «Μυστικό της κοντέσας Βαλαίρενας» του Ξενόπουλου.\nΔιαβάζοντας τη βιογραφία του συγγραφέα (καταθλιπτικός και αλκοολικός) κάνω τη σκέψη ότι οι Αμερικανοί πεζογράφοι είναι, σαν τους καταραμένους ποιητές, καταραμένοι πεζογράφοι. Πρόσφατα διάβασα ένα δείγμα από δυο απ’ αυτούς. Ξεκινώντας από τον «Τρούμαν», έχοντας σαν ερέθισμα την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία αλλά και ένα ντοκιμαντέρ στο κανάλι της βουλής, διάβασα το «Πρόγευμα στο Τίφανις» και μια αρκετά εκτενή βιογραφία. Στη συνέχεια Κερουάκ. Ερέθισμα: ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ, πάλι στο κανάλι της βουλής. Αντίδραση: «Στο δρόμο», από τη βιβλιοθήκη του Βήματος. Φίτζεραλντ δεν έχω διαβάσει ακόμη, αλλά ξέρω για τη ζωή του. Και κοίτα να δεις άγνοια, ξαναδιαβάζοντας τώρα στη Wikipedia τη βιογραφία του, είδα ότι αυτούς τους πεζογράφους τους χαρακτήρισαν συλλήβδην ως «η χαμένη γενιά». Ο Χέμινγουεη φαινόταν ο πιο ισορροπημένος, αλλά και αυτός δεν την γλύτωσε. Σαν τον Τζακ Λόντον αυτοκτόνησε. Και πρόσφατα διάβασα στη «Θεραπεία του Σοπενάουερ» του Ίρβιν Γιάλομ (αργότερα θα γράψω δυο λογάκια και γι αυτήν) ότι ο Χεμινγουέη είχε δηλώσει «Εμένα ο ψυχαναλυτής μου είναι η γραφομηχανή μου». Για πολλά χρόνια φαίνεται ότι αυτός ο ψυχαναλυτής τον στήριζε, όμως στο τέλος τον πρόδωσε. Βρισκόταν στην Κούβα όταν πήρε ένα κυνηγετικό όπλο και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, στα εξήντα δύο του.\nΡε μπας και το keyboard στο κομπιούτερ μου είναι ο δικός μου ψυχαναλυτής; Αν ναι, να πάρω ένα καλύτερο, έτσι, για σιγουριά. Και αυτό βέβαια καλό είναι, ασύρματο, αλλά φτηνιάρικο.\nΜπάμπης Δερμιτζάκης 20-10-2007\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 9:29 PM\nΤο Λέξημα στηρίζει την πρωτοβουλία Blog Action Day για το περιβάλλον\nΤο Λέξημα συμμετέχει στο BLOG ACTION DAY με ευαισθησία για το περιβάλλον δημοσίευοντας ένα προφητικό παραμύθι. Είναι το "παραμύθι του αύριο" από τα οικολογικά παραμύθια της συλλογής του Μπάμπη Δερμιτζάκη "Ο χορός της βροχής".\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 10:50 PM\nΦράντς Κάφκα (1883-1924), Η μεταμόρφωση.\nΤη «Δίκη» και το «Κάστρο» τα διάβασα πριν πάρα πολλά χρόνια. Στη βιογραφία του Κάφκα με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι σώθηκαν σαν από θαύμα. Ετοιμοθάνατος ο Κάφκα, είχε παρακαλέσει το φίλο του και μετέπειτα βιογράφο του Max Brod να καταστρέψει τα χειρόγραφα. Αυτός πήγε στην κόλαση γιατί αγνόησε την επιθυμία του φίλου του, αλλά ο Δάντης μεσολάβησε και μεταφέρθηκε στον παράδεισο, γιατί πρόσφερε στην ανθρωπότητα δυο από τα μεγαλύτερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: Τη «Δίκη», η οποία εκδόθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατο του συγγραφέα, και τον «Πύργο», που εκδόθηκε μετά από δυο χρόνια.\nΗ «Μεταμόρφωση» βρισκόταν επί χρόνια στο ράφι των τύψεων, μέχρι που πρόσφατα αποφάσισα να τη διαβάσω, πριν ένα μήνα περίπου. Αυτό που γράφει η Wikipedia, ότι οι πρώτες γραμμές της έχουν γίνει διάσημες και παρατίθενται συχνά, είναι κάτι που το έχω επιβεβαιώσει εδώ και πολλά χρόνια:\nAs Gregor Samsa awoke one morning from uneasy dreams he found himself transformed in his bed into a gigantic insect. The original German is this:\nΠριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές είπα να ρίξω μια ματιά στην Encyclopaedia Britannica, στη βιογραφία του συγγραφέα. Από εκεί επιλέγω δυο φράσεις που φωτίζουν ένα από τα βασικά θέματα του έργου: την απελπισία του Κάφκα που δεν γνώρισε την αποδοχή και την αγάπη του πατέρα του. Η απελπισία αυτή εκδραματίζεται σε τρία από τα διηγήματα της συλλογής. Οι φράσεις αυτές είναι: (για τον πατέρα του) belonged to a race of giants and was an awesome, admirable, but repulsive tyrant. Και: may be sought after and begged in vain for approval. Αναζητάει την επιδοκιμασία του, γράφει η Encyclopaedia Britannica, ενώ πιο σωστό νομίζω είναι ότι αναζητάει την αγάπη του.\nΗ αναζήτηση της πατρικής αγάπης και επιδοκιμασίας μοιάζει με μια απωθημένη επιθυμία, που εμφανίζεται μεταφιεσμένη, σαν νευρωσικό σύμπτωμα, στο φανταστικό των διηγημάτων του. Αλλά, τώρα που το σκέφτομαι, μήπως η λογοτεχνία ολόκληρη δεν είναι παρά μια μεταμόρφωση απωθημένων λίγο πολύ επιθυμιών, οι οποίες όμως, όπως κάθε απώθηση, πασχίζουν ταυτόχρονα να αποκαλυφτούν αλλά και να κρυφτούν, σαν νευρωσικό σύμπτωμα;\nΤρία από τα διηγήματα αποκαλύπτουν, υπό το φως της βιογραφίας, τη θεματική αυτή. Είναι χαρακτηριστικό το τέλος του διηγήματος που δίνει τον τίτλο στη συλλογή. Παρουσιάζεται η οικογένεια του μεταμορφωμένου σε έντομο ήρωα να νοιώθει ανακουφισμένη μετά το θάνατό του. Στην «Κρίση» ο ήρωας σιγοφωνάζει πέφτοντας από τη γέφυρα για να αυτοκτονήσει: « ‘Αγαπημένοι μου γονείς, κι όμως πάντοτε σας αγαπούσα’. Εκείνη τη στιγμή η κυκλοφορία πάνω στη γέφυρα ήταν αφάνταστα μεγάλη». Έτσι τελειώνει το διήγημα.\nΌμως το φαινόμενο της μεταμφίεση της απωθημένης επιθυμίας που αγωνίζεται να βγει στο φως δεν εκφράζεται πουθενά πιο χαρακτηριστικά από ότι στο διήγημα «Οι έντεκα γιοι».\nΠρόκειται για ένα εξαιρετικά πρωτότυπο διήγημα. Έχουμε έναν πατέρα να παρουσιάζει σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση τα πορτρέτα των έντεκα γιων του, ενώ απουσιάζει παντελώς η πλοκή. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν διδακτικό υλικό στη διδασκαλία της προσωπογραφίας. Ο Κάφκα στον ενδέκατο γιο δίνει το δικό του πορτρέτο, την αυτοπροσωπογραφία του. «Μερικές φορές με κοιτάζει σα να θέλει να μου πει: θα σε πάρω μαζί μου πατέρα. Κι εγώ σκέφτομαι: Είσαι ο τελευταίος που θα εμπιστευόμουν». Υπάρχει καλύτερη έκφραση της αγάπης του γιου, αλλά και της απόρριψής του από τον πατέρα; Τα υπόλοιπα δέκα πορτρέτα λες και φτιάχτηκαν για να μπερδέψουν τον αναγνώστη ως προς τη σημασία του τελευταίου.\nΗ θεματική αυτή εντάσσεται στη γενικότερη θεματική της οποίας αποτελεί υποκατηγορία, όχι μόνο αυτών των διηγημάτων, αλλά και του συνολικού έργου του Κάφκα: τη θεματική της ματαίωσης, της αποτυχίας, είτε αυτή αναφέρεται στον έρωτα, όπως στο συντομότατο (μιας σελίδας) διήγημα «Στη γαλαρία», είτε γενικά στη ζωή, όπως στο «Ένας αγροτικός γιατρός». Τα έργα του Κάφκα, κινούμενα στα όρια του φανταστικού, αποτελούν μια αλληγορία του πραγματικού.\nΜπάμπης Δερμιτζάκης, 7-10-2007\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 11:26 PM\nΤο πιο ενδιαφέρον για μένα στο μυθιστόρημα αυτό είναι η αφηγηματική του τεχνική. Ενώ το κλασικό ρεαλιστικό μυθιστόρημα επιλέγει συνήθως μια αφήγηση, είτε την πρωτοπρόσωπη είτε την τριτοπρόσωπη, τα σύγχρονα μυθιστορήματα καταφεύγουν σε πιο σύνθετες αφηγηματικές τεχνικές, με πολλούς αφηγητές, πολλά είδη γραφής, με κάθε είδος να διαθέτει τις στυλιστικές του ιδιαιτερότητες. Αυτή την τεχνική, σε τόσο ευρεία έκταση, την συνάντησα για πρώτη φορά στον John dos Passos (1996-1970). Ανάλογο στην ποίηση, και στα καθ’ ημάς, είναι το «Άξιον εστί» του Ελύτη.\nPosted by Lexima Ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό at 7:35 AM\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - Αμερικάνικη Φούγκα του Αλέξη Σταμάτη\nH Εύη Οικονομίδου παρουσιάζει στο Λέξημα και την κατηγορία Πεζογραφία το βιβλίο "Αμερικάνικη φούγκα" του Αλέξη Σταμάτη από τις εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 403. Διαβάστε ένα απόσπασμα:\nΟ Αλέξης Σταμάτης για τον αναγνώστη που διαβάζει ελληνική λογοτεχνία είναι γνωστός και πετυχημένος συγγραφέας και δεν νομίζω φυσικά ότι χρήζει ιδιαίτερων συστάσεων. Έχω ήδη παρουσιάσει στο lexima.gr παλαιότερο μυθιστόρημά του, το δεύτερο σε σειρά έκδοσης, το Μπαρ Φλωμπέρ, στην κατηγορία Πεζογραφία όπου μπορείτε να ανατρέξετε και να το διαβάσετε.\nΕπίσης, στην κατηγορία Συνεντεύξεις ήδη μας έχει δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που του έθεσα και πρόθυμα ανταποκρίθηκε προς αυτή την κατεύθυνση.\nΓοητευτική η γραφή του σε κάθε του βιβλίο. Από αυτό τον κανόνα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και στο τελευταίο του μυθιστόρημα, την Αμερικάνικη φούγκα. Παρόντα κι εδώ τα γνωστά στοιχεία - αγάπες του: τα μότο γνωστών συγγραφέων, μουσικά κομμάτια, ειδικά ο Bob Dylan, αλλά και ο κινηματογράφος, ειδικά ο Αντονιόνι.\nΟ ήρωας είναι Έλληνας συγγραφέας που βρίσκεται στο χειρότερο τέλμα της προσωπικής, συναισθηματικής, επαγγελματικής και συγγραφικής ζωής του. Ψάχνεται, έχει μπλεχτεί στις αδιέξοδες ατραπούς του μυαλού και της μνήμης του. Στέρεψε από δημιουργικότητα. Κι ακριβώς τότε είναι που τον προσκαλούν τυχαία σε πανεπιστημιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στις μεσοδυτικές ΗΠΑ για τρεις μήνες. Θα πάει, αφού απώτερος σκοπός ήταν:\nΤην ήθελε ξανά αυτή την αίσθηση. Να γράψει ξανά λογοτεχνία, μυθιστόρημα, κάτι έξω από την εφημερίδα.\nΗ Αμερική θα γίνει μία αποκάλυψη γι΄αυτόν, η Αμερική της εκλογικής αναμέτρησης μεταξύ του Μπους και του Κέρι. Εκεί θα χάσει τον εαυτό του, ή μήπως θα τον βρει; Το πολύπλευρο και πολυεπίπεδο ταξίδι αρχίζει.\nΜέσα από τα φαντάσματα της μνήμης που τον στοιχειώνουν και ενός βασανιστικού παρελθόντος θα ωθηθεί να χάσει την ταυτότητά του, να φύγει από τον παλαιό εαυτό του, να περιπλανηθεί στην αμερικάνικη ενδοχώρα σαν ήρωας road movie, να υποδυθεί κάποιον άλλο, να πάρει τη ζωή κάποιου άλλου άντρα μέσα από μία σειρά σημαδιών που θα τον καθοδηγούν και αποκαλύψεων, όσο εν δυνάμει επικίνδυνο μπορεί να αποβεί κάτι τέτοιο.\nΈτσι ο συγγραφέας θα πάρει τη θέση του Μαρσέλο, του περίεργου τύπου με τη θεόσταλτη μαύρη Μάσταγκ. Θα γίνει ο ίδιος Μαρσέλο μετά τον θάνατο του ίδιου του Μαρσέλο, θα ιδιοποιηθεί την ταυτότητα του περίεργου άντρα. Αφού παίρνει τη θέση του, μπαίνει στην ζωή, στο σχέδιο και τους στόχους του νεκρού. Και μεταμορφώνεται. Αρχίζει το παιχνίδι της αυτογνωσίας. Παρ΄ όλη την εξάντληση, ένιωθε μία δύναμη μέσα του, μια έντονη ώθηση, σαν κάποιος να τον οδηγούσε να κάνει μια σειρά ενέργειες. Από δω και πέρα θα είναι ταυτόχρονα ο συγγραφέας-δημιουργός της ιστορίας αλλά και ο ήρωάς της που θα ζήσει έντονα, θα μπλεχτεί, θα κινδυνεύσει, θα προβληματιστεί, θα διδαχθεί, θα γνωρίσει περίεργους ανθρώπους και καταστάσεις περιπέτειας. Κάποιοι άνθρωποι που θα συναντήσει ή και αντικείμενα θα είναι καθοδηγητικοί και σημαδιακοί.\nΣτην ξένη μήτρα, μόνος του-δεν ήθελε ούτε φως. Σταδιακά. Να βγει έξω σταδιακά. Όπως αλλάζει κανείς δέρμα, περιμένοντας τα κύτταρα να αναπαραχθούν. Ένιωθε μουδιασμένος, παράξενα. Ο νέος του κόσμος υπάκουε σε καινούριες αρχές.\nΝέα δεδομένα, νέοι δρόμοι, νέο υλικό λόγω του Μαρσέλο, νέες προοπτικές:\nΉταν σα να΄χε δύο έτοιμους, γερούς χαρακτήρες με εντυπωσιακά βιογραφικά.\nΑφού επιλέγει τη ζωή του Μαρσέλο θα αποκτήσει και τις γνωριμίες του. «Ζει» τον ήρωά του, συγγραφέας και ήρωας λογοτεχνικός ταυτίζονται. Η Λόρα, το laptop του Μαρσέλο, η βαλίτσα του με το περίεργο περιεχόμενο, η περιπλάνησή του στην αμερικανική ενδοχώρα για να αποπερατώσει ό,τι υποσχέθηκε σε κάποιους, οι Ινδιάνοι Νάβαχο και η σοφία των μύθων τους, ο Φοίνιξ, οι διώκτες αποτελούν το υλικό που λίγο λίγο χρησιμοποιεί ο συγγραφέας-Μαρσέλο για να καθοδηγήσει τον εαυτό του-Μαρσέλο. Μιλάμε δηλαδή για ένα βιωμένο μυθιστόρημα με χαρακτήρες στερεούς και δυνατούς, για μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα.\nΟ ήρωας-συγγραφέας που στην Ελλάδα θεωρείται νεκρός, στην Αμερική ζει ως Μαρσέλο και βιώνει μια μυθιστορηματική κυριολεκτικά ζωή, ζει ένα βιωμένο μυθιστόρημα, επιθυμώντας να ξαναγεννηθεί και να αποκοπεί από το παρελθόν για να βρει τον χαμένο παράδεισο. Ή, όπως παραθέτει μέσα στο βιβλίο φράση από το Σατανικοί στίχοι του Σάλμαν Ρούσντι Για να ξαναγεννηθείς, τραγούδησε ο Γκρίμπρεελ Φαρίστα, κατρακυλώντας απ΄ τους ουρανούς, πρέπει πρώτα να πεθάνεις.\nΓια να βρει τον εαυτό του πρέπει πρώτα να απολέσει τον παλαιό. Για να γράψει δυνατό μυθιστόρημα πρέπει να μπει μέσα σ΄ αυτό, ν΄ αναπνεύσει στις σελίδες του, να γίνει ο ίδιος ο ήρωας.\nΜέσα απ΄ τη φοβερή περιπέτεια που βιώνει, ο ήρωάς του βγαίνει από μια χρόνια αδράνεια κι αρχίζει μια νέα ζωή.\nΆλλωστε, να το θέσω κι έτσι, ένας από τους λόγους για τους οποίους ασχολούμαστε με την ανάγνωση της λογοτεχνίας δεν είναι και αυτός; Να βγαίνουμε, έστω και για λίγο από τη μονοδιάστατη ζωή μας, και μέσω των ηρώων των βιβλίων να ζούμε πιο πλούσια και πολυδιάστατα;\nΑλλά από την άλλη έχουμε έναν συγγραφέα που ζει μέσα από τον ήρωά του παρά κάθεται να γράψει γι΄αυτόν. Είναι δημιουργός και θεατής του έργου του ταυτόχρονα.\nΚαι η αποστολή του: Αυτό που όφειλε να κάνει τώρα ήταν να βάλει μια τάξη σ΄ αυτό το χάος. Να το οργανώσει. Εξάλλου, αυτή ήταν η δουλειά του ως συγγραφέα: να επιμελείται το χάος.\nΚαθώς προχωρούμε στις σελίδες του βιβλίου παρατηρούμε πως θίγονται θέματα που άπτονται της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της Αμερικής. Μέσω των προσώπων του βιβλίου κριτικάρεται ολόκληρο το αμερικάνικο οικοδόμημα, απομυθοποιείται με σκάνδαλα. Σε κάποιο σημείο λέγεται: Η χώρα-ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, είπε ειρωνικά.\nΚαι μαζί το πιο αποπολιτικοποιημένο κράτος που υπάρχει.\nΑφού στην ουσία κυβερνάνε οι επιχειρήσεις.\nΣε άλλο σημείο μιλά για μια αμνησιακή χώρα που την ίδια στιγμή διεξήγε ακόμα έναν παράλογο πόλεμο στην άλλη άκρη της Γης.\nΈνα κατηγορώ για το πολιτικό σύστημα της Αμερικής.\nΚαι τι ήταν τελικά αυτός; Ένας φυγάς στο κέντρο μιας τρελής καταδίωξης, σ΄ έναν τρελό τόπο. Μια καταδίωξη στη «Χώρα της Ελευθερίας». Μια αμερικάνικη φούγκα.\nΟ συνθέτης ήταν ο ίδιος. Δημιουργούσε στο χώρο και το χρόνο. Μόνο που αντί για νότες χρησιμοποιούσε λέξεις, έννοιες, συναισθήματα. Ύφαινε την ίδια του την πλοκή. Συνέθετε την αμερικάνική του φούγκα.\nΓια να διαβάσετε ολόκληρη τη βιβλιοπαρουσίαση κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 10:10 AM\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - «Χένρι Τζέιμς, ο Δάσκαλος» του Κόλμ Τόιμπιν\nΟ Σιδέρης Ντιούδης παρουσιάζει στο Λέξημα το βιβλίο «Χένρι Τζέιμς, ο Δάσκαλος» του Κόλμ Τόιμπιν σε μετάφραση Εμμανουήλ Σκιαθάτου από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, 2007. Σελ. 564\nΓια τον αμερικανό συγγραφέα Χένρι Τζέιμς, που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1843, άλλα έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Αγγλία έχουν γραφτεί πάμπολλα βιβλία. «Ο Δάσκαλος» του Τόιμπιν ανήκει στα βιβλία αυτά που ασχολούνται με τη ζωή και το έργο του Τζέιμς, βασιζόμενο στα έργα του συγγραφέα, στις σημειώσεις του και σε αποφθέγματα του καθώς και σε εκτενή βιβλιογραφία που αφορά τον Χένρι Τζέιμς και την οικογένεια του.\nΠιο συγκεκριμένα η ογκώδης μυθιστορηματική βιογραφία ασχολείται με ένα διάστημα πέντε χρόνων (1895-1899) απ' τη ζωή του Τζέιμς. Η αφήγηση ξεκινάει από την αποτυχημένη προσπάθεια του συγγραφέα στην θεατρική συγγραφή με το έργο Guy Domville, που φτάνει στο σημείο να γιουχαϊστεί και την οριστική του στροφή στο μυθιστόρημα. Τα ταξίδια του κοσμοπολίτη συγγραφέα είναι πολλά στην Ευρώπη και κυρίως στην αγαπημένη του Ιταλία και στην Γαλλία, όπου περιγράφεται η πνευματική ζωή της εποχής. Υπάρχουν πολλές διεισδυτικές αναφορές στα μέλη της οικογενείας του Τζέιμς με γλαφυρές περιγραφές χαρακτήρων και συμπεριφορών. Ο Τόιμπιν ως βαθύς γνώστης και θαυμαστής του έργου του καταφέρνει με την αφήγηση του να μας δώσει την δυνατότητα να αφουγκραστούμε όλα όσα συνέβαιναν στην ζωή του Τζέιμς μέσα από τα δικά του μάτια. Μιλάει για την διφορούμενη σεξουαλικότητα του, για τις υπαρξιακές αγωνίες και το βαρύ προσωπικό τίμημα που πλήρωσε ο συγγραφέας βάζοντας την πνευματική του ζωή πάνω απ' την καρδιά του. Σημαντική αναφορά γίνεται και στο ζήτημα της μοναξιάς του συγγραφέα. Μιας μοναξιάς που απ' ότι φαίνεται όσο και αν απολάμβανε την πνευματική ζωή της εποχής του, την αποζητούσε πάντα και του ήταν απαραίτητη. «Είχε εντρυφήσει στη μοναξιά, σκεπτόταν, και είχε μάθει να μην περιμένει απ΄ την ημέρα τίποτα παρά από μια μονότονη ευχαρίστηση, στην καλύτερη περίπτωση. Μερικές φορές η αίσθηση της μονοτονίας γινόταν έντονη, σαν ένας παράξενος κι επίμονος πόνος που τον απασχολούσε για λίγο, άλλα είχε μάθει να τον ελέγχει. Συνήθως όμως κυριαρχούσε η αίσθηση της ευδαιμονίας. Όταν νύχτωνε, η σιωπή και η νωχελική ηρεμία τον πλημμύριζαν μ' ένα είδος ευτυχίας που κανένας άνθρωπος ή κοινωνική συναναστροφή, καμία αίγλη ή πολυτέλεια δεν θα μπορούσαν να του προσφέρουν».\nΓια να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση στο Λέξημα κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 12:22 PM\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - "Στους δρόμους του Μακαρό" του Μοχάμεντ Ούμαρ\nΟ Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει στο Λέξημα το βιβλίο του Μοχάμεντ Ούμαρ, "Στους δρόμους του Μπακαρό"από τις εκδόσεις ΚΨΜ 2006 σελ.279.\nΓια πρώτη φορά νιώθω να προβληματίζομαι σε σχέση με τα κριτήρια μιας βιβλιοκριτικής. Θεωρούσα δεδομένο ότι ήταν μόνο αυτά της «λογοτεχνικότητας», για να χρησιμοποιήσω τον όρο τον ρώσων φορμαλιστών. Πώς μπορώ να συστήσω με θέρμη ένα βιβλίο στο οποίο εκείνο που με εντυπωσιάζει κυρίως είναι ο αγωνιστικός του χαρακτήρας, το κοινωνικό του μήνυμα, η πολιτική του στόχευση, αυτό που σ' άλλους καιρούς θα χαρακτηρίζαμε απορριπτικά σαν «προπαγανδιστική λογοτεχνία», παρόλο που υπάρχει και ο αντίστοιχος όρος, με θετικές όμως συνδηλώσεις, «στρατευμένη λογοτεχνία»;\nΕ, λοιπόν μπορώ. Γιατί θα πρέπει να εξυμνούμε πάντα το βιβλίο που έχει (ή φιλοδοξεί να έχει) τις προδιαγραφές να γίνει κλασικό, ανάγνωσμα εις τους αιώνας των αιώνων όπως τα ομηρικά έπη και οι αρχαίες τραγωδίες, και όχι και εκείνο που φιλοδοξεί μόνο να ευαισθητοποιήσει πάνω στα οξυμένα προβλήματα που ταλανίζουν την πατρίδα του συγγραφέα;\nΣτο τέταρτο κοινωνικό φόρουμ ήμουν ομιλητής σε ένα πάνελ. Συναντάω τη φίλη μου Σίλβια Οκαλιόβα, που περιμένει να δει για πρώτη φορά το βιβλίο της «Ζάπινγκ σε ιδέες του μέλλοντος» στον πάγκο του εκδοτικού της οίκου, ενός από τους συμμετέχοντες στο φόρουμ. Παίρνοντας το βιβλίο της βλέπω και το βιβλίο «Στους δρόμους του Μπακαρό», με υπότιτλο «Η Αμίνα στη δίνη της ιστορίας». Το πήρα για τον υπότιτλο και για τις μαύρες γυναίκες που υπήρχαν στο εξώφυλλο. Στο αυτί του βιβλίου διαβάζω για τον συγγραφέα: Μοχάμεντ Ούμαρ. Γεννημένος το 1956 στη Νιγηρία, με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες σε πανεπιστήμιο της χώρας του, αποβλήθηκε απ' αυτό για την πολιτική του δράση, εξορίστηκε από τη χώρα του και ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε πανεπιστήμια της Ρωσίας και της Αγγλίας. Ζει στο Λονδίνο και εργάζεται στις εκδόσεις Zed books. Και μετά από κάποιους μήνες που πήρε το βιβλίο τη σειρά του στα διαβάσματά μου, διαβάζω με έκπληξη στο εσωτερικό, στην ταυτότητα του βιβλίου: Πρώτη παγκόσμια έκδοση. Το μυθιστόρημα αυτό γράφηκε (προφανώς) στα αγγλικά, αλλά κανένας εκδοτικός οίκος δεν το εξέδωσε, αλλά μεταφράστηκε στα Ελληνικά και εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.\nΓιατί άραγε; Μήπως δεν ικανοποιούσε τα λογοτεχνικά στάνταρ κανενός εκδοτικού οίκου; Ή μήπως το ριζοσπαστικό του μήνυμα τρόμαξε τους εκδότες;\nΤο έργο ανήκει στη φεμινιστική λογοτεχνία, και ας γράφηκε από άντρα. Θέμα του η θέση της γυναίκας σε μια ισλαμική χώρα, όχι σε μια τριτοκοσμική αραβική, αλλά σε μια μαύρη τεταρτοκοσμική κοντά στον Ισημερινό, όπως είναι η Νιγηρία.\nΤο αφηγηματικό στημόνι είναι φανταστικό, αλλά πάνω του υφαίνονται πολύ πραγματικά επεισόδια. Για ένα τουλάχιστον δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία: Μια γυναίκα καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού για μοιχεία. Υπέγραψα πριν λίγο καιρό και για τη δεύτερη γυναίκα το κείμενο που μου έστειλε η Διεθνής Αμνηστία.\nΤο σκηνικό αυτών των επεισοδίων είναι η καταπίεση της γυναίκας με τις ευλογίες του Ισλάμ, η διαφθορά των πολιτικών, η γενική φτώχεια και εξαθλίωση του πληθυσμού. Όμως άλλο είναι να τα ακούς περιληπτικά κατά καιρούς σε ειδήσεις και άλλο να τα διαβάζεις σε λογοτεχνικές σελίδες, βγαλμένες από τη γλαφυρή πένα ενός ταλαντούχου συγγραφέα.\nΗ Αμίνα, μια μεγαλοαστή, με άνδρα στο κοινοβούλιο, μπαίνει μπροστάρισσα στον αγώνα των γυναικών για γυναικεία χειραφέτηση και κοινωνική δικαιοσύνη. Μετά από μια διαδήλωση συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, όμως ο δικαστής τις αθωώνει. Το βιβλίο κάποτε τελειώνει, όμως ο αγώνας συνεχίζεται.\nΔιαβάζοντας για το Ισλάμ συνειδητοποίησα σε όλο της το βάθος τη μαρξιστική έννοια της αλλοτρίωσης. Οι πιο αλλοτριωμένοι δεν είναι οι εργάτες, αλλά οι γυναίκες στο Ισλάμ. Διάβασα κάπου ότι μετά από μια διαδήλωση γυναικών στο Μαρόκο για τα δικαιώματα της γυναίκας, έγινε, την επόμενη κιόλας μέρα, μια τριπλάσια σε όγκο αντιδιαδήλωση γυναικών που έλεγαν «καλά είμαστε».\nΕπίσης συνειδητοποίησα και την αλήθεια της ρήσης του Μαρξ: Θρησκεία, το όπιο του λαού. Αν ο Χριστιανισμός είναι όπιο, το Ισλάμ είναι καθαρή ηρωίνη.\nΒέβαια και ο Χριστιανισμός τον Μεσαίωνα καθαρή ηρωίνη ήταν. Μόνο έτσι εξηγούνται τα θύματα της ιεράς εξέτασης και οι καμένες στην πυρά μάγισσες, κάπου 300.000 διάβασα. Οι γυναίκες είναι μια ζωή θύματα του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.\nΣε κάποια πάνελ στο φόρουμ μιλούσαν για τη χειραφέτηση της γυναίκας, ενώ σε κάποια άλλα καταδίκαζαν την σχεδιαζόμενη αμερικανική εισβολή στο Ιράν. Όμως η αμερικανική εισβολή δεν ήταν που γλίτωσε τις Αφγανές από τους Ταλιμπάν; Νομίζω ότι οι αμερικάνοι κάνουν ακόμη απόσβεση των όσων ξόδεψαν για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Έχουν τσάμπα προβοκάτορα. Τι ψυχή έχουν 2.000 νεκροί στους δίδυμους πύργους, μπροστά στη χώρα που κατακτήσαμε και τη θέσαμε πάλι κάτω από την επιρροή μας;\nΗ αμερικάνικη εισβολή δεν είναι η λύση. Η λύση είναι ένας μεγάλος ηγέτης σαν τον Κεμάλ Ατατούρκ. Διάβασα, θυμάμαι, όταν ήμουν στο στρατό τη βιογραφία του και θαύμασα τον μεγάλο ηγέτη. Εχθρός μας, αλλά μεγάλος. Έβγαλε με τη βία τον φερετζέ από τις τουρκάλες, και έπνιξε μουλάδες στην κρεμάλα. Κατάργησε το αραβικό αλφάβητο και εισήγαγε το λατινικό, ενώ εμείς ακόμη έχουμε ενδοιασμούς για το μονοτονικό. Πριν λίγο καιρό διάβασα, κάτι που αγνοούσα, σε βιβλίο της μαροκινής φεμινίστριας Fatima Mernissi ότι οι γυναίκες στην Τουρκία ψήφιζαν από το 1934. Στην Ελλάδα ψήφισαν για πρώτη φορά το 1951.\nΌμως νομίζω ότι οι μουσουλμανικές χώρες είναι καταδικασμένες να πέσουν στην αγκαλιά των ισλαμιστών φονταμενταλιστών. Οι στρατηγοί μπόρεσαν να αποτρέψουν το ισλαμικό κόμμα να ανέλθει στην εξουσία την πρώτη φορά, όχι όμως τη δεύτερη. Όταν θα χάσουν και οι ίδιοι τον έλεγχο τι θα γίνει;\nPosted by Λεξημα at 11:33 AM\nΒιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - Σα νερό για ζεστή σοκολάτα της Λάουρα Εσκιβέλ\nΜε τον διακριτό και εύγλωττο τίτλο «Ξεσκονίζοντας Τη Βιβλιοθήκη μας» συνεχίζεται στο Λέξημα η νέα υποκατηγορία παρουσίασης βιβλίων πεζογραφίας που αντέξανε στο χρόνο.\n[a href=http://www.peri-grafis.com / &] Περί-γραφής [/a]\nΔιαβάστε ένα απόσπασμα από τη βιβλιοπαρουσίαση του Αυγούστου 2007\nΤίτλος: Σα νερό για ζεστή σοκολάτα\nΣυγγραφέας: Laura Esquive\nΑ΄ Ελληνική έκδοση: 1994\nΤίτλος πρωτοτύπου: Like Water For Chocolate\nΚαιρός διακοπών πλέον κι είναι ώρα για κάτι ευχάριστο, δροσερό, γλυκό και γευστικό. Είναι καιρός για λίγη ζεστή σοκολάτα, από τα μαγικά χέρια της Λάουρα. Ξέρω πως κυκλοφορούνε πολλά βιβλία μαγειρικής, γκουρμέ ή άλλως πως. Ξέρω πως κυκλοφορούνε πολλά ερωτικά βιβλία. Θαυμάσια, καλά, μέτρια... Κείνο που δεν ήξερα κι ίσως κι εσείς, είναι πως κυκλοφορεί ένα βιβλίο που είναι κι από τα δυο, χωρίς να ‘ναι κι απαραίτητα, μα... τέλος πάντων.\nΆνοιξα μ’ έντονο σκεπτικισμό το πόνημα τούτο, προετοιμασμένος να ...‘φάω στη μάπα’ κάτι σύνηθες, γλυκανάλατο κι ακόμα-ακόμα προετοιμασμένος να το παρατήσω στη πρώτην ευκαιρία, να πιάσω κάτι άλλο και μετά να φροντίσω να το φέρει η τύχη, να μη το ξαναπιάσω ποτέ ξανά. Έχει συμβεί, σας τ’ ορκίζομαι, αυτό στο παρελθόν. Ε λοιπόν σας πληροφορώ πως τη πάτησα! Το βιβλίο αυτό κατάφερε να με καθηλώσει και μάλιστα με πολλούς τρόπους.\nΦανταστείτε μια πολυπλόκαμη σειρήνα που στην αρχή αφήνεσαι να ενδώσεις στα θέλγητρά της από περιέργεια και μόνο. Μετά, -πλοκάμι το πλοκάμι- σε κερδίζει και μένεις κοντά της. Ύστερα δε θες με τίποτα να ξεκολλήσεις και να τελειώσει κι όταν αυτό συμβαίνει, δυστυχώς, -γιατί ναι... δυστυχώς τελειώνει κάποια στιγμή- γυρνάς σα χαμένος τις λιγοστές, τελευταίες, σχεδόν άδειες σελίδες μπας κι έχει ξεμείνει κάτι ακόμα να γευτείς από τη μαγεία, εκεί που αναγράφει το που, το πώς, το γιατί και το πότε τυπώθηκε –μέχρι και ποιος ήτανε βάρδια νυχτοφύλακας στον εκδοτικό όταν παραδόθηκε- και τα διαβάζεις ακόμα μαγεμένος, γιατί σε κρατά το τελευταίο άρωμα αυτής της ακόμα ζεστής σοκολάτας. Σε γοητεύουν ακόμα κι αυτές οι ...άχρηστες πληροφορίες, όπως σηκώνεις την άδεια πια κούπα για να στραγγίξεις και τις τυχόν τελευταίες ρουφηξιές της. Κι όταν κλείνεις με βαριά καρδιά το εξώφυλλο, ξαναγυρνάς στην αρχή, πυρετωδώς, για να ξανακοιτάξεις μπας και σου ξέφυγε τίποτε, τίποτε τελευταία στοιχεία για τη συγγραφέα και πάει λέγοντας.\nΈτσι έκανα και τότε πρόσεξα τ’ όνομα της μεταφράστριας: Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας! Μια θαυμάσια μεταφράστρια εξειδικευμένη στις λατίνικες γλώσσες και κύρια μεταφράστρια του λατρεμμένου μου Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Η γυναίκα καταφέρνει θαυμάσια πράγματα στις δουλειές που ‘χει κάνει, -κι έχω διαβάσει μέχρι σήμερα- και βρίσκω την ευκαιρία να τη συγχαρώ και δημόσια. Επίσης να εξάρω τη προσεγμένη έκδοση από την Ωκεανίδα. Μπράβο τους!\nΚλείνω τη παρένθεση κι επανέρχομαι στο βιβλίο. Πρόκειται για ένα έξοχο βιβλίο εξωτικής μαγειρικής, ένα ερωτικότατο βιβλίο με πάμπολλους, έντονους και κομψούς τόνους αισθησιασμού και παράλληλα χρονικό μιας εποχής, παλιάς και κάπως ...πρωτόγονης. Ένα βιβλίο θηλυκό, από μια γυναίκα ταλαντούχα, λατίνικο κι απολαυστικό μέχρι τη τελευταία ...σταγ... εεε σελίδα, -ναι! ναι... κι αυτή με τις άχρηστες πληροφορίες.\nΌχι, μην αναζητήσετε αβυσσαλέα βάθη κι υψηλή φιλοσοφική σκέψη. Άλλωστε ποιός ξέρει αν αυτή η μαστοριά στο να φτιάχνει κανείς μιαν εξαίσια ζεστή σοκολάτα, δε κρύβει μεγάλη δόση σοφίας. Όταν κάποτε ρωτήσαν οι μαθητές, ένα κινέζο σοφό δάσκαλο για το μυστικό της ευτυχίας, είπε: «Να φτιάχνεις έτσι το σπίτι σου, ώστε τον χειμώνα να φαντάζει ζεστό, το καλοκαίρι δροσερό και να φτιάχνεις το τσάι σωστά, παραδοσιακά, έτσι ώστε να το απολαμβάνεις πλέρια». Οι μαθητές εξανέστησαν: «Αυτό είναι Δάσκαλε το μυστικό της Ευτυχίας; Σιγά, και ποιός δε το ξέρει»; Τότε ο δάσκαλος απάντησεν ήσυχα: «Δείξτε μου έστω κι ένα που να κάνει όλα όσα είπα κι εγώ θα πάω να καθίσω στα γόνατά του να γίνω μαθητής του»!\nΓια να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση, κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 11:02 PM\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: Νορβηγικό Δάσος του Χαρούκι Μουρακάμι\nΗ Μαργαρίτα Καρλαύτη παρουσιάζει για το Λέξημα και την κατηγορία της "πεζογραφίας" το "Νορβηγικό Δάσος" του Χαρούκι Μουρακάμι σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου και τις εκδόσεις Ωκεανίδα.\nΤο λέει ξεκάθαρα ο Τόρου Βατανάμπε. Γράφει τις αναμνήσεις του δεκαοκτώ χρόνια μετά τα γεγονότα, φοβούμενος πως οι μισοσβησμένες του μνήμες συνεχίζουν να ξεθωριάζουν και να σβήνουν στιγμή τη στιγμή. Γράφει με την απελπισία του πεινασμένου που ρουφάει άψυχα κόκαλα προκειμένου να κρατήσει την υπόσχεση που έδωσε στη Ναόκο τότε... Να μην την ξεχάσει ποτέ. (σελ 21)\nΤο σπουδαίο Iάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα κυρίως από το βιβλίο του «Το κουρδιστό πουλί» που έχω επίσης παρουσιάσει στο Λέξημα στις 9/2/06 (http://www.lexima.gr/lxm/read-143.html) με αρκετά στοιχεία για το συγγραφέα. Όμως το «Νορβηγικό Δάσος» είναι προγενέστερο και είναι το βιβλίο που τον έκανε ευρέως γνωστό στην Ιαπωνία.\nΤο «Νορβηγικό Δάσος» δεν έχει τις μεταφυσικές προεκτάσεις που έχει το «Κουρδιστό Πουλί», αλλά και εδώ ο συγγραφέας αφήνει κάποια υπονοούμενα μεταφυσικών εμπειριών ή παιχνιδιών του μυαλού. Η ιστορία του βιβλίου όπως ήδη έγραψα είναι οι αναμνήσεις του Τόρου Βατανάμπε από τα φοιτητικά του κυρίως χρόνια.\nΗ διήγηση είναι πρωτοπρόσωπη και ο Βατανάμπε ξεκινάει με τη βαθιά φιλία που τον ένωνε με το ζευγάρι Κιζούκι και Ναόκο στα εφηβικά του χρόνια και την απώλεια που βίωσε, όταν ο αγαπημένος του φίλος Κιζούκι έβαλε τέρμα στη ζωή του, χωρίς να υπάρχει κανένας προφανής λόγος και χωρίς καμιά εξήγηση. «Τη νύχτα που πέθανε ο Κιζούκι, ο θάνατος έπαψε να είναι το αντίθετο της ζωής και βρέθηκε ξαφνικά εδώ μέσα μου. Πάντα ήταν εδώ και όσο κι αν προσπαθούσα δε θα μπορούσα πια να το ξεχάσω. Εκείνη τη νύχτα του Μαΐου, ο θάνατος πήρε μαζί του μαζί με τον δεκαεπτάχρονο Κιζούκι και κάτι από μένα» (σελ 48).\nΣτη συνέχεια ο Βατανάμπε μας διηγείται περιστατικά από τη ζωή του ως φοιτητής, μας μιλάει για το Λοχία, τον ιδιόρρυθμο συγκάτοικό του, που του εξασφάλιζε διασκεδαστικές ιστορίες, το γοητευτικό και χαρισματικό συμφοιτητή του Ναγκασάβα και την μάλλον άδικη για τη Χατσούμι σχέση που είχε συνάψει μαζί του. Συνεχίζει αναπτύσσοντας τη σχέση που είχε με τη Ναόκο, τους περιπάτους και τις συζητήσεις τους, προτού αυτή εγκαταλείψει την πόλη και αποφασίσει να αποσυρθεί σε ένα παράξενο μέρος-κλινική προκειμένου να ξαναβρεί τις ισορροπίες της, για να μπει τέλος ακόμα ένα πρόσωπο στη ζωή του και στη διήγησή του, η Μιντόρι.\nΚατά την απουσία της Ναόκο, ο Βατανάμπε πιάνει φιλίες με μια συμφοιτήτριά του, τη Μιντόρι Κομπαγιάσι, που έκαναν μαζί το μάθημα της Ιστορίας του θεάτρου. Η γήινη, όλο ζωντάνια, αυθόρμητη Μιντόρι με τις παράξενες επιθυμίες και απορίες, είναι το ακριβώς αντίθετο της εύθραυστης και αέρινης Ναόκο. Ενώ κατά τις επισκέψεις του στο μέρος που φιλοξενείται η Ναόκο, γνωρίζει τη συγκάτοικό της, τη Ρέικο που και αυτή έχει να διηγηθεί μια παράξενη ιστορία για το πώς κατέληξε σ' αυτό το μέρος.\nΚαι σε αυτό το βιβλίο ο Μουρακάμι ακολουθεί το προσφιλές του ύφος γραφής χωρίς προσχέδιο, με πολλές λεπτομέρειες στις αφηγήσεις του, που παρότι δεν προσφέρουν στην πλοκή, καταφέρνουν να μας βυθίσουν στον κόσμο και στην ψυχολογική κατάσταση των ηρώων. Έτσι, ο Μουρακάμι χωρίς να υπογραμμίζει συγκεκριμένα γεγονότα ή να τραβάει την προσοχή μας από τις ιστορίες, όσο εμείς βρισκόμαστε βυθισμένοι σ' αυτές και τις λεπτομέρειες που παραθέτει, κάνει αναφορές στα θέματα που τον απασχολούν, όπως ο θάνατος, η απώλεια, η ψυχολογική διαταραχή, οι ερωτικές σχέσεις, και αφήνει τους αναπάντητους προβληματισμούς του να φωλιάσουν μέσα μας, σχεδόν χωρίς να το πάρουμε είδηση.\nΤο βιβλίο πήρε τον τίτλο «Νορβηγικό Δάσος» λόγω του τραγουδιού των Beatles “Norwegian wood”. Παραθέτω τους στίχους για δύο λόγους. Πρώτον γιατί παρόλο που δεν αναφέρονται πουθενά στο βιβλίο, περιγράφουν κάποιες σκηνές, ατάκες ή προβληματισμούς του και δεύτερον για να επισημάνω την εμφάνιση -ή την εξαφάνιση αν προτιμάτε- του «πουλιού».\nΣτο «Νορβηγικό Δάσος» ο Μουρακάμι κάνει κάποιες αναφορές που ενδεχομένως περνάνε απαρατήρητες, αλλά ο προσεκτικός αναγνώστης τις αναγνωρίζει περισσότερο ανεπτυγμένες στο «Κουρδιστό πουλί». Για παράδειγμα στη σελ. 230 ο Βατανάμπε βλέπει ένα όνειρο. «...σε κάθε κλαδί σε κάθε δέντρο ήταν γατζωμένα μικρά πουλιά. Το βάρος τους εμπόδιζε τα κλαδιά να κουνηθούν στο αεράκι. Βρήκα ένα ξύλο και χτύπησα το πιο κοντινό κλαδί για να διώξω τα πουλιά και να το ελευθερώσω. Δεν έφυγαν. Αντί να πετάξουν, έγιναν σιδερένια και έπεσαν στο χώμα.» και στη σελ. 344 ο Βατανάμπε γράφει: «...κι εγώ κουρντίζω κάθε πρωί τον εαυτό μου. Από την ώρα που σηκώνομαι, πλένω τα δόντια μου, ξυρίζομαι, τρώω το πρωινό μου, ντύνομαι, φεύγω από την εστία και φτάνω στο πανεπιστήμιο, έχω γυρίσει το κουρντιστήρι μου περίπου 36 φορές... Μπορώ και γυρίζω το κουρντιστήρι μου κάθε πρωί επειδή σε σκέφτομαι... Σήμερα είναι Κυριακή. Τις Κυριακές δεν κουρντίζω τον εαυτό μου»\nΣ' αυτό το βιβλίο κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιες αλλόκοτες παρομοιώσεις, που μου θυμίζουν λίγο το στυλ του Τομ Ρόμπινς. Στη σελ. 400:\n«Τι θα πει στ'αλήθεια όμορφη;» «Θα πει πως η ομορφιά σου γκρεμίζει βουνά και στερεύει θάλασσες». «Μου αρέσεις πολύ Μιντόρι. Πάρα πολύ. Σαν αρκουδάκι της άνοιξης» Στη σελ 448: «Το κούρεμά σου είναι φοβερό. Τόσο φοβερό που θα μπορούσε να κόψει όλα τα δέντρα σε όλα τα δάση του κόσμου» Σελ. 458: «Πόσο πολύ μ' αγαπάς;» «Τόσο που να λιώσουν όλες οι τίγρεις του κόσμου και να γίνουν βούτυρο»\nΌμως κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιες γαστριμαργικές απολαύσεις, όπως παραδοσιακοί ριζοκεφτέδες γεμιστοί με ξινό ουμεμπόσι και τυλιγμένοι με νόρι, τεμπούρα και ρύζι με πράσινα φασολάκια, κοτόπουλο τεριγιάκι, πιτάκια με φύκια και τηγανητό τόφου, σούσι με ψάρι, σουκιγιάκι -μοσχαρίσιο κρέας πράσινα κρεμμύδια, μακαρόνια, ψητό τόφου και λαχανικά-, ψητή πάπια, γλώσσα φιλέτο κ.α.\nΌπως σε όλα τα βιβλία του Μουρακάμι παρούσα είναι και η μουσική. Στο «Νορβηγικό Δάσος» γίνονται πάμπολλες αναφορές σε πολλά τραγούδια και μουσικούς. Χένρι Μαντσίνι -Dear heart, Μπραμς Τέταρτη Συμφωνία, Μπιλ Έβανς, Μπαχ-Φούγκα, Μπιτλς - Michelle, Nowhere man, Julia, Norwegian wood, Μπερτ Μπακάρα, Λένον, Μακ Κάρτνι, Τζιμ Μόρισον, Τελόνιους Μονκ, Ορνέτ Κόλμαν, Μπαντ Πάουελ, Αντόνιο Κάρλος Τζομπίμ, Ραβέλ, Ντεμπισί, Μπομπ Ντίλαν, Ρέι Τσαρλς κ.α\nΓίνονται όμως και αναφορές σε βιβλία και συγγραφείς, που ενώνουν, χωρίζουν, χαρακτηρίζουν, ή απλώς διαβάζονται αναλόγως της διάθεσης. «Ο κένταυρος», «Ο μεγάλος Γκάτσμπι», «Φύλακας στη σίκαλη», «Πόλεμος και Ειρήνη», «Μαγεμένο βουνό», «Κάτω απ τον τροχό», «Κεφάλαιο», Τρούμαν Καπότε, Τζον Άπνταϊκ, Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, Ρέιμοντ Τσάντλερ, κ.α.\nPosted by Λεξημα at 8:30 PM\nΒιβλιοπαρουσιάσεις-Λοιπές κατηγορίες(3)"Κριτική σημειωτική και κριτική της Κουλτούρας, Η Συγκριτική Γραμματολογία στην Ελλάδα, Νεοελληνική Ετυμολογία"\nΟ Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει 3 δοκιμιακά βιβλία στο Λέξημα και την κατηγορία < "Λοιπές κατηγορίες" Διαβάστε αποσπάσματα από τις παρουσιάσεις των βιβλίων:\n"Κριτική σημειωτική και κριτική της Κουλτούρας" - Manuel Gonzalez de Avila\n"Η Συγκριτική Γραμματολογία στην Ελλάδα" - Έλενα Κουτριάνου\n"Εισαγωγή στη Νεοελληνική Ετυμολογία" Θεόδωρος Μωϋσιάδης\nΚαι μια και μπήκε επί τέλους η κατηγορία «Λοιπές κατηγορίες» στο Λέξημα, να σας παρουσιάσουμε τρία δοκιμιακά βιβλία που βρίσκονταν για καιρό στο «Ράφι των τύψεων», κατά την προσφυή έκφραση της «Εαρινής Συμφωνίας», με επέκταση της σημασίας από τα βιβλία που έχουμε στο ράφι και δεν διαβάσαμε στα βιβλία που έχουμε στο ράφι και δεν παρουσιάσαμε. Και μια και αργήσαμε θα τα παρουσιάσουμε όλα μαζί.\nΚαι ξεκινάμε με τη μελέτη του Ισπανού Manuel Gonzalez de Avila, Κριτική σημειωτική και κριτική της κουλτούρας, σε μετάφραση Βασίλη Αλεξίου (Παπαζήσης 2006, σελ. 485).\nΗ σημειωτική δεν είναι πια της μόδας όπως ήταν πριν τρεις δεκαετίες. Ένας από τους πατέρες της, ο Umberto Eco, μετά το εξαίρετο βιβλίο του «Σημειωτική» το έριξε στο μυθιστόρημα. Έχασε η σημειωτική, κέρδισε η λογοτεχνία (και ο κινηματογράφος. Το «Όνομα του ρόδου» υπήρξε μια εξαίρετη ταινία). Όμως ο Manuel Gonzalez de Avila με αυτό το βιβλίο του την φέρνει ξανά στο προσκήνιο αναδεικνύοντας την κριτική της διάσταση, ως μια κριτική της κουλτούρας. Οι τίτλοι των υποκεφαλαίων είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικοί ως προς τους προσανατολισμούς του. Σας δίνουμε μερικούς απ' αυτούς: «Η διπλή θεωρητική υπόσταση της σημασίας: ρεαλισμός και νομιναλισμός», «Οι επιλογές της απομονωτικής Σημειωτικής», «Ο θάνατος του κώδικα και η σημειωτική λειτουργική ετερογένεια», «Η οριστική πτώση της απομονωτικής σημειωτικής», «Ανθρωπολογία, βιολογία, φαινομενολογία και γνωσιακές επιστήμες στην απομονωτική σημειωτική», «Η κοινωνική επικοινωνία ως σημειωτική επιβολή» κ.λπ.\nΟ μεταφραστής Βασίλης Αλεξίου, λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, προλογίζει το έργο με ένα εκτεταμένο (50 σελίδες) και ιδιαίτερα κατατοπιστικό κείμενο. Διατυπώνει με σαφήνεια τους κινδύνους που διέρχεται η σημειολογία σήμερα. «Ο πρώτος κίνδυνος είναι να κλειστεί η Σημειωτική σε μιαν ανέξοδη, άνευρη, εσωτεριστική αυτοαναφορικότητα (πράγμα που έχει συμβεί πολλές φορές στο σύντομο παρελθόν της αγγίζοντας, σε κάποιες ακραίες στιγμές, τα όρια ενός ‘επιστημολογικού αυτισμού', όπως τον χαρακτηρίζει σε κάποιο σημείο το παρόν βιβλίο), αρκούμενη σε μια απλή βοτανολογία ή κηπουρική του λόγου και ασχολούμενη με τη δημιουργία αναλυτικών εργαλείων κάθε φορά περισσότερο σύνθετων και λιγότερο εξηγητικών, στην κατεύθυνση απλά και μόνο της ίδιας της διατήρησης και αναπαραγωγής της ως ακαδημαϊκής «πειθαρχίας». (Εδώ ο Αλεξίου κάνει λογοπαίγνιο με το discipline). Το δεύτερο, με το να μεταμορφωθεί κάτω από την πίεση των κυρίαρχων κοινωνικών προταγμάτων σε μια τεχνοκρατική γνώση για να «βελτιστοποιήσει»… τη διαχείριση των συμβολικών ανταλλαγών» (σελ. 18-19).\nΟ Αλεξίου, ένας militant της ριζοσπαστικής Αριστεράς, πιστεύει ότι η σημειωτική μπορεί να ξεφύγει από αυτούς τους κινδύνους και να αρθρώσει ένα απελευθερωτικό λόγο. Η επαναστατικοποίηση των σημείων μπορεί να γίνει όχι μόνο «στη μοναξιά της επιστημονικής έρευνας και μελέτης και στην αγωνιώδη καλλιτεχνική πάλη για την ευ-μορφία… αλλά και… στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και στην πλήθουσα μπαχτινική αγορά… (απόσπασμα)\nΤο δεύτερο βιβλίο που σας παρουσιάζουμε είναι Η συγκριτική γραμματολογία στην Ελλάδα. Σύγχρονες τάσεις (επιμέλεια Ελένα Κουτριάνου, Εκδόσεις Μεσόγειος 2005, σελ. 400).\nΔεν είναι μόνο η Σημειωτική που περνάει κρίση ως επιστημονικός κλάδος, αλλά και η Συγκριτική Γραμματολογία, που κάποιοι πιστεύουν ότι έχει υποσκελισθεί από τις Πολιτισμικές Σπουδές, όπως αναφέρει στην εισαγωγή της η επιμελήτρια του τόμου. Οι θιασώτες των Πολιτισμικών Σπουδών υποστηρίζουν ότι η Συγκριτική Γραμματολογία πρέπει να ενσωματωθεί σ' αυτές ως επί μέρους κλάδος των. Οι Συγκριτολόγοι αντιστέκονται. «Ο Steven Totosy de Zepetnek… επαναλαμβάνει… πως η ενσωμάτωση κλάδων όπως η συγκριτική γραμματολογία στις πολιτισμικές σπουδές δεν είναι απαραίτητα μια εξέλιξη που θα απέβαινε προς όφελος είτε της συγκριτικής γραμματολογίας είτε της λογοτεχνίας. Κι αυτό γιατί οι πολιτισμικές σπουδές αντιμετωπίζουν τη λογοτεχνία ως μία μόνο από πολλές πολιτισμικές δραστηριότητες και ως πολιτισμική παραγωγή, ενώ η συγκριτική γραμματολογία διατηρεί την εστίαση στην ίδια τη λογοτεχνία», γράφει η επιμελήτρια στην εισαγωγή της προσυπογράφοντας (σελ. 38).\nΌλα τα κείμενα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ορισμένα έχουν μια γενικότερη θεματική, όπως π.χ. το κείμενο του Βίκτωρα Ιβάνοβιτς «Θέσεις για μια συγκριτολογία των Βαλκανίων», ενώ άλλα είναι εστιασμένα σε πιο ειδικά θέματα, όπως «Η κοινωνική διάσταση του Liebestod στον Σοφοκλή και στον Kleist» της Χριστίνας Ντόκου και «Στη χώρα της υπερκειμενικότητας: ‘Στη χώρα Ίψεν' του Ιάκωβου Καμπανέλλη και οι ιψενικοί ‘Βρικόλακες'» του Δημήτρη Τσατσούλη.\nΤον θεωρητικό της λογοτεχίας θα ενδιαφέρουν οπωσδήποτε τα κείμενα του Β. Μπέννινγκ για την αποδόμηση και της Ελένας Κουτριάνου για την διακειμενικότητα, ενώ τον θεατρολόγο θα ενδιαφέρουν τα κείμενα της Χριστίνας Ντόκου, του Δημήτρη Τσατσούλη και του Βάλτερ Πούχνερ. Όσο για μας, έχοντας ένα ενδιαφέρον για τις ανατολικές σπουδές, μας άρεσε ιδιαίτερα το κείμενο της Ευτέρπης Μήτση με τίτλο «Από την Ακρόπολη στο χαμάμ: Φύλο και εξουσία στο Ελληνικό ταξίδι», όπου σχολιάζει πως περιγράφουν δυο περιηγήτριες, η Mary Wartley Montagu και η Elizabeth Craven, τα χαμάμ της Αθήνας την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.\nΚλείνουμε με το βιβλίο του εξαίρετου γλωσσολόγου Θεόδωρου Μωυσιάδη Εισαγωγή στη Νεοελληνική Ετυμολογία (Ελληνικά Γράμματα, 2005, σελ. 292).\nΗ ετυμολογία είναι ένας τομέας της γλωσσολογίας που ενδιαφέρει το ευρύ κοινό. Μάλιστα στη «Ραδιοτηλεόραση» υπήρχε παλιά μια σελίδα με ετυμολογίες λέξεων. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι το βιβλίο αυτό του Μωυσιάδη δεν απευθύνεται μόνο στον ειδικό επιστήμονα-γλωσσολόγο, αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό.\nΤη σημασία που είχε η ετυμολογία στην αρχαιότητα επισημαίνεται από τον συγγραφέα ήδη στο πρώτο κεφάλαιο: «…τόσο οι αρχαίοι Έλληνες όσο και οι ρωμαίοι θεωρούσαν την ανάλυση των λέξεων ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το ποιόν των σημαινομένων (Πλάτων) ή ακόμη θεμελιώδες τμήμα της κειμενικής μελέτης (Αλεξανδρινοί). Επιπλέον, οι στωικοί φιλόσοφοι… προσκολλήθηκαν στενά στη σημασιολογική σχέση των λέξεων, επιχειρώντας να ανεύρουν τους ελλείποντες κρίκους (‘τα πάθη της λέξεως') που μεσολαβούν από το ‘πρωτότυπον' ως το ‘παράγωγον'» (σελ. 30).\nΚαι ενώ η ετυμολογία ενδιέφερε τόσο τους αρχαίους, σήμερα η μελέτη της φαίνεται περιθωριοποιημένη, παρά το, όπως επισημάναμε, ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού. Ο Μωυσιάδης επισημαίνει τους λόγους αυτής της περιθωριοποίησης αμέσως μετά. Στη συνέχεια, αφού μιλήσει για τη Στατική Ετυμολογία και τη Διαχρονική Ετυμολογία, μιλάει για τους γλωσσολόγους που συνέβαλαν στην ανάπτυξή της (P. Kretschmer, V. Pisani, O. Szemerenyi, Eugenio Coseriu κ.ά.), με τις δυο κύριες τάσεις, τη σημασιοκεντρική ετυμολογία και τη μετασχηματιστική ετυμολογία. Σ' αυτή τη δεύτερη παραθέτει ένα παράδειγμα μετασχηματισμού του μέσου ολλανδικού houden («κρατώ») και goud («χρυσός») στην Ολλανδική, Γερμανική, Αγγλική και Γοτθική.\nΔεν είμαι γλωσσολόγος, αλλά μια και μου δίνεται η ευκαιρία ας κάνω κι εγώ μια ετυμολογική μου παρατήρηση: το αγγλικό milk, που στα γερμανικά είναι Milch και στα Ρώσικα «Μαλακό». Ακόμη: Στην Κρήτη την έγκυο την έλεγαν παλιά «Βαρεμένη». Ίσως από το «βαρυμένη», καθώς η έγκυος βαραίνει με το βάρος του εμβρύου. Στα Ρώσικα λέγεται «μπερέμιεναγια». Θωδορή, τα λέω καλά ή κάνω «παρετυμολογία», θέμα που συζητάς στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου σου;\nΈνα ενδιαφέρον γλωσσολογικό θέμα είναι ποιες λέξεις ελληνικές υπάρχουν σε άλλες γλώσσες, και όχι μόνο στην Αγγλική, που την αφθονία τους σ' αυτήν μας κατέδειξε ο Ζολώτας. Μιλώντας με τον άντρα της Ρωσίδας δασκάλας μου, μου είπε ότι η πεθερά του στο χωριό μας βρίσκεται «β εγιό στοιχείο».\n«Άκουσα καλά;», λέω. Και όμως αυτό ήταν, το βρήκα και στο Ρωσοελληνικό λεξικό. Η πεθερά του, με τους χωριάτες χωριανούς μου, βρισκόταν «στο στοιχείο της».\nΑλλά ας ξαναγυρίσουμε στον Μωυσιάδη.\nΓια να διαβάσετε ολόκληρες τις βιβλιοπαρουσιάσεις κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 3:02 PM\nLabels: Βιβλιοπαρουσιάσεις - Λοιπές κατηγορίες\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Χιόνια πάνω στους κέδρους" - David Guterson\nΟ φίλος μας Πάτροκλος Χατζηαλεξάνδρου, γνωστός και από το λογοτεχνικό του στέκι www.Peri-grafis.com Περί...Γραφής ξεσκονίζει τη βιβλιοθήκη του και παρουσιάζει κάθε μήνα στο Λέξημα, ένα βιβλίο της επιλογής του, που άντεξε στο χρόνο.\nΔιαβάστε ένα απόσπασμα από την παρουσίαση του Ιουλίου:\nPosted by Λεξημα at 6:22 AM\nΒιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Τρεις ιστορίες" - Δάφνη Χρονοπούλου\nΟ Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει στο Λέξημα το βιβλίο της Δάφνης Χρονοπούλου “Τρεις Iστορίες” από τις εκδόσεις Βιβλία Tων Μουσών 1994.\nΚυριολεκτικός ο τίτλος, τρεις νουβέλες με ισάριθμες ιστορίες περιέχει αυτό το βιβλίο της Δάφνης Χρονοπούλου. Οι δυο είναι σονάτες για βιολί και πιάνο, έναν άντρα και μια γυναίκα, ενώ η άλλη είναι κονσέρτο για βιολεντσέλο και ορχήστρα. Όχι πιάνο, όχι βιολί, αλλά βιολεντσέλο, με τον μελαγχολικό τόνο της ματαίωσης, ή καλύτερα του ennui, της ανίας.\nΑς ξεκινήσουμε από αυτή την ιστορία, την πρώτη στη σειρά, με τίτλο «Ο Tελευταίος Yπερασπιστής». Διαβάζοντάς τη μου ήλθε συνειρμικά στο νου η ταινία «Ο Άγγελος Του Θανάτου» με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρντον. Μια Ρωσίδα ευγενής, τυφλή, έχει μια αυλή από παράσιτα γύρω της που τρώνε και πίνουνε με έξοδα δικά της και όχι στην υγειά της: την κουτσομπολεύουν ασύστολα. Αυτή, μέσα στο σκοτάδι που την περιβάλλει, έχει διαλέξει αυτό τον τρόπο για να εξαγοράσει την κοινωνικότητά της. Διατηρεί όμως αμείωτο τον αέρα της αρχόντισσας: αγέρωχη και επιβλητική. Τι άλλο μπορεί να περιμένει εκτός από το θάνατό της;\nΕστιαστής στην αφήγηση είναι ο Σάσα, ο ανεψιός της, μέσα από τα μάτια του οποίου βλέπουμε τη γριά αριστοκράτισσα. Ο αρχικός του οίκτος μετατρέπεται σε έκπληξη, μπροστά στην τόση ψυχική δύναμη που κρύβει η θεία του.\nΗ Δάφνη είναι αριστοτέχνης στην περιγραφή λεπτών ψυχολογικών χαρακτηριστικών και καταστάσεων. Ένα από τα ωραιότερα σημεία της νουβέλας είναι η περιγραφή του δισταγμού του Σάσα να αγκαλιάσει μια κοπέλα, και τη δική της προσμονή για ένα αγκάλιασμα που δεν έγινε, γιατί σε λίγο ήλθε ο «δικός» της. «…η Ζώη… έμενε εκεί μετέωρη ανάμεσα σε δυο χέρια, το ένα ταπεινωτικά σίγουρο γι αυτήν και το άλλο υποτιμητικά διστακτικό, μα και τα δυο αδιάφορα τώρα» (σελ. 29).\nΑπό την ανία πάσχει κι ο επόμενος ήρωάς της, ο Μιχάλης. Τα φτιάχνει με τη Λάλα, μια γυναίκα ασυνήθιστη. «Καστανόξανθη, και κακομαθημένη, και αναίσθητη» (σελ. 46), «τη γελοιότερη, τη συντηρητικότερη, την πιο αφύσικη γυναίκα του κόσμου» (σελ. 46), «η πρόστυχη καταναλωτική μανία της» (σελ. 49). «Τη λάτρεψε παράφορα η Μιχάλης διότι αποτελούσε την τελευταία του ελπίδα. Μόνο αυτή η ολοκληρωτικά αφύσικη ήταν δυνατόν να τον βγάλει από την απάθεια και να τον σώσει από τη μοίρα του» (σελ. 50).\nΌταν θα τον παρατήσει, θα εκπλαγεί. Γιατί, όπως γράφει με διεισδυτικότητα η Χρονοπούλου, «υπάρχουν και κάποιοι που θεωρούν ελάττωμα το να είναι αηδιαστικοί και προτιμούν να αποφεύγουν εκείνους τους οποίους αηδιάζουν» (σελ. 52). Στο τέλος της νουβέλας ο Μιχάλης, επιτυχημένος πολιτικός, βλέπει έναν απόμαχο της πολιτικής να πίνει ήσυχα την πορτοκαλάδα του, εδώ κι είκοσι χρόνια, στη δροσιά της Βουκουρεστίου και στο πρόσωπό του βλέπει το δικό του μέλλον. Αναπολεί τα περιπετειώδη ταξίδια του στον κόσμο με τη Λάλα.\nΣτο «Όνειρο Της Πεταλούδας», την τρίτη νουβέλα της, η Μινόξι κι ο Σίντι, δυο ναρκομανείς, περιφέρουν τη σχέση τους ανά τον κόσμο πριν αγκυροβολήσουν σε μιαν ερημική παραλία,\nΓια να διαβάσετε ολόκληρη την βιβλιοπαρουσίαση κάντε κλικ εδώ\nPosted by Λεξημα at 10:45 PM


Δημιουργηθηκε στις Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015 11:44\nΞύλο και ξεγύμνωμα διευθυντών για τις απολύσεις\nΗμέρες ΕΑΣ και πλατεία Ομονοίας θύμισε η «επίσκεψη» εκατοντάδων εργατών στα κεντρικά γραφεία της Air France στη Γαλλία. Όπως όταν ξυλοκοπήθηκαν και ξεγυμνώθηκαν δημοσίως οι απεργοσπάστες που θέλησαν να επωφεληθούν από τη διάλυση της ΕΑΣ και το δράμα των εργαζομένων, έτσι και τώρα, ο διευθυντής στο τμήμα του Ορλί, Πιερ Πλιζονιέ, όπως και ο επικεφαλής του τμήματος ανθρωπίνου δυναμικού, Χαβιέ Μπροζέτα, βρέθηκαν κυνηγημένοι με τη γραβάτα να είναι ό,τι τους έχει απομείνει από τα ξεσκισμένα ρούχα τους.\nΕίχε προηγηθεί «χειρωνακτική περιποίηση» εν μέσω διαφόρων… «Γαλλικών» από τους εργαζόμενους, ενώ απειλήθηκε κανονικό λυντσάρισμά τους, που αποσοβήθηκε μόνο με την παρέμβαση της αστυνομίας και ανδρών ασφαλείας για τη φυγάδευσή τους.\nΑιτία όλων αυτών; Η ανακοίνωση της πρόθεσης της διοίκησης της αεροπορικής εταιρείας να απολύσει, όχι έναν, όχι δύο, αλλά περί τους 2.900 εργαζόμενους, για να «εξυγιάνει τα ζημιογόνα τμήματα της εταιρείας». Σε μια εποχή που η ανεργία στην Ευρώπη συνιστά τον νο1 εφιάλτη, το «εν ψυχρώ» πέταγμα στην ανεργία ισοδυναμεί με καταστροφή της ζωής. Η οργή των εργαζομένων, που οδήγησε στην εισβολή κι επίθεση στα γραφεία, έχει στέρεες βάσεις.\nΦυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που οι εργαζόμενοι της Air France καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης: «Μας ζητάνε να δουλεύουμε περισσότερο. Το κάναμε αυτό με το προηγούμενο σχέδιο διάσωσης. Ο μισθός μειώθηκε ελαφρά, δουλεύουμε παραπάνω, και τώρα μας ζητάνε να δουλέψουμε ακόμα περισσότερο. Θα πεθάνουμε, δεν μπορούμε να δουλέψουμε περισσότερο!», λένε οι εργαζόμενοι, ενώ θυμίζουν πως από το 2012, 5.500 άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους.\nΠέρα από την αποτροπή των απολύσεων, ένα από τα αιτήματα είναι η παραίτηση του διευθύνοντα σύμβουλου, Αλεξάντερ Ντε Ζινιάκ, που είναι ο «εγκέφαλος» της «αναδιάρθρωσης».\nΤο ίδιο το περιστατικό έγινε αιτία πολιτικής αντιπαράθεσης και απειλών προς τους εργάτες. Ο Σαρκοζί κατηγόρησε συλλήβδην τα συνδικάτα, λέγοντας μάλιστα πως είναι αυτοί που είχαν ψηφίσει τον Ολάντ το 2012. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση, ο πρωθυπουργός Μάνουελ Βαλς ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία των δραστών, ενώ είπε πως η εταιρεία (της οποίας το κράτος κατέχει το 17% των μετοχών) θα προχωρήσει όχι σε απολύσεις, αλλά σε… περικοπές θέσεων. Τα συνδικάτα προειδοποιούν πως οι 2.900 θέσεις είναι απλά η αρχή, ενός ευρύτερου τσουνάμι απολύσεων.\nΗ κρίση του καπιταλισμού, που χτυπά και τον χώρο των αερομεταφορών (αντίστοιχες «αναδιαρθρώσεις» είχαν πραγματοποιηθεί και στη Lufthansa), βάζει τη μια τάξη απέναντι στην άλλη, θέτοντας το ερώτημα, «ποιος τελικά θα επιβιώσει και ποιος θα χαθεί;». Τέτοιες επιθετικές κινήσεις δείχνουν πως οι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν τον εχθρό τους, που ευθύνεται για τα δεινά τους, και δεν είναι διατεθειμένοι να πάνε «σαν τα πρόβατα στη σφαγή».\nΑυτό που μένει είναι η οργή να συνολικοποιηθεί, και να πάρει οργανωμένη μορφή για το τσάκισμα των καπιταλιστών σαν τάξης, και όχι απλά ως ο ένας ή ο άλλος ο εργοδότης.


ΠΙΝΑΚΕΣ | σολωμάντζαρος .............. δια χειρός\n16 Μαρ. 2018 Σχολιάστε\nby σολωμάντζαρος in ΠΙΝΑΚΕΣ, Παραμορφώσεις\n01 Μαρ. 2018 Σχολιάστε\nGallery by σολωμάντζαρος\n28 Φεβ. 2018 Σχολιάστε\n26 Φεβ. 2018 Σχολιάστε\nacrylic on wood 23×32 cm\n24 Φεβ. 2016 1 σχόλιο\nακρυλικό σε καμβά 50χ70\nπρόβα με κοινό\nακρυλικό σε καμβά (60χ70)\n29 Νοέ. 2015 Σχολιάστε\nby σολωμάντζαρος in 1, ΠΙΝΑΚΕΣ, αόρατη πρόβα - οι μουσικές που είδα\nακρυλικό σε καμβά (38χ54)\n25 Νοέ. 2015 Σχολιάστε\nακρυλικό σε καμβά , 58χ44\n21 Νοέ. 2015 Σχολιάστε\nακρυλικό σε καμβά 60×80 cm\n17 Ιον. 2015 1 σχόλιο\nΚρίτων Αθανασούλης – Ταξίδι\nστάχτη, σκουριά, νες καφέ κι ακρυλικό σε χαρτί 110χ173\nΤον πίνακα μπορείτε να τον δείτε στην έκθεση απο ΠΟΙΗΣΗ μέχρι τις 25 Ιούνη 2015\nΤσαγρή 22 Παλιά Εμπορική Τράπεζα.\nεικαστική ομάδα Ζωγραφοίζωντες\n21 Φεβ. 2015 3 Σχόλια\nακρυλικό σε καμβά 100χ157\n31 Αυγ. 2014 1 σχόλιο\nby σολωμάντζαρος in ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ\nΗ υψηλή τέχνη πήγε διακοπές τον Αύγουστο στο δωμάτιο της κόρης μου.\nΤώρα είναι οκτώ. Άραγε τι θα μου ζητήσει στα δεκατέσσερα;


Οδός Σαλαμίνος ή οδός Παρατηρητηρίου « Ελεύθερο Βήμα Αχαρνών\n« Μας πάνε παρατηρητήριο;\nΗ “ΑΧΑΡΝΑΪΚΗ ” κυκλοφόρησε – Φύλλο 148 της 17ης Ιουλίου 2016 »\nΟδός Σαλαμίνος ή οδός Παρατηρητηρίου\nPosted by koszig στο 2 Αυγούστου 2016\nΣε προηγούμενη ανάρτηση έγινε αναφορά για την τροποποίηση του Τεχνικού Προγράμματος έτους 2016, (κλικ εδώ).\nΣτις παρατηρήσεις για την τροποποίηση του Τεχνικού Προγράμματος φάνηκε η σοβαρότητα του παρατηρητηρίου, που ζήτησε τροποποίηση για «Αντιμετώπιση ζημιών που προήλθαν από θεομηνίες» και μάλιστα εγγραφή στον κωδικό για τα πεζοδρόμια!!\nΠαρακολουθείστε την έκτακτη συνεδρίαση για το θέμα αυτό\nΑκολούθησε η συνεδρίαση για το επόμενο έκτακτο θέμα:\nΝΟΜΟΙ για το Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ\nΠαρακολουθείστε τη συνεδρίαση\nΣτην πρόσκληση για τη συνεδρίαση γίνεται αναφορά για το αρ. πρωτ. 716/1-6-2016 έγγραφο του Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ.\nΑυτό το έγγραφο αναφέρεται στη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου\n607ΘΩΨ8-Φ5Θ Απόφαση έγκρισης Προϋπολογισμού 2016\nΜετά το τέλος της συνεδρίασης ρώτησα τον επικεφαλής της παράταξης «Αχαρνείς Αυτόνομη Ριζοσπαστική Κϊνηση» Οδυσσέα Καμπόλη αν έχει το κείμενο του παρατηρητηρίου. Η απάντηση ήταν ότι του το έδειξαν αλλά δεν το έχει, ούτε για το αρχείο της παράτξης!!\nΤελικά όλοι ψήφισαν υπέρ για να φύγει το βάρος της κατάστασης από πάνω τους.\nΣε επόμενη ανάρτηση θα γίνει ανάλυση του προϋπολογισμού και του Παρατηρητηρίου, ίσως απαντηθεί και το ερώτημα γιατί ζητάγαμε από το Ταμείο και Δανείων δάνειο ισοσκελισμού του προϋπολογισμού 9.912.816,42 €.\nΣτον κωδικό 1699.002 Έσοδα από Λογαριασµό Εξυγίανσης ΥΠΕΣ ποσό 19.885.490,12 €. (Αυτό είναι το κρυφό δάνειο)\nΠως προέκυψε αυτό το ποσό;\nΠροσεχώς εκδρομή στη Σαλαμίνα για ενημέρωση\nThis entry was posted on 2 Αυγούστου 2016 στις 10:46 πμ\tand is filed under Δήμος Αχαρνών (Δήμαρχος Κασσαβός).


Πολίτικο γλυκό | Γλυκά, Παραδοσιακά | Athena’s Recipes\nΈνα γλυκό που αγαπάμε όλοι στο σπίτι. Φτιάχνεται πιο εύκολα παρά την αρχική εντύπωση που θα σχηματίσετε διαβάζοντας τη συνταγή. Απλώς, ακολουθήστε προσεκτικά τα βήματα και το αποτέλεσμα θα δικαιώσει πέρα για πέρα την προσπάθειά σας.\nΧρόνος για να παγώσει: 4 ώρες\nΘα χρειαστούμε ένα ταψί ή πυρέξ διαστάσεων 20x35 εκ.\n55 ml κονιάκ\n35 γρ. καρύδα\n100 γρ. κορν φλάουρ διαλυμένο σε λίγο απ’ το γάλα\nΛίγη αλεσμένη κανέλα\n1. Πρώτα φτιάχνουμε το σιρόπι. Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνουμε τη ζάχαρη με το νερό. Αφήνουμε να κοχλάσει έντονα για 1 λεπτό, αποσύρουμε την κατσαρόλα απ’ τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει λίγο.\n2. Για τη βάση προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170°C στον αέρα. Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά της βάσης με ένα σύρμα μέχρι να ενωθούν. Αδειάζουμε το μείγμα στο ταψί και το απλώνουμε ομοιόμορφα με μια σπάτουλα. Το ψήνουμε γύρω στα 30 λεπτά μέχρι να πάρει ένα χρυσαφί χρώμα. Μόλις είναι έτοιμο, το βγάζουμε από τον φούρνο και ενόσω είναι ζεστό, το τρυπάμε ελαφρώς με ένα πιρούνι. Το περιχύνουμε με το χλιαρό σιρόπι και το αφήνουμε να το απορροφήσει.\n3. Για να φτιάξουμε την κρέμα, ρίχνουμε όλα τα υλικά της σε μέτρια κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά. Ανακατεύουμε με ένα σύρμα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Όταν η κρέμα αρχίσει να πήζει, αποσύρουμε την κατσαρόλα απ’ τη φωτιά. Αφήνουμε την κρέμα να κρυώσει λίγο και την απλώνουμε ομοιόμορφα πάνω στο σιροπιαστό παντεσπάνι. Σκεπάζουμε με ένα κομμάτι μεμβράνης, αφήνοντάς την να κολλήσει στην επιφάνεια της κρέμας. Με αυτό τον τρόπο η κρέμα δεν κάνει τη χαρακτηριστική πέτσα. Όταν κρυώσει το γλυκό, το βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει καλά, τουλάχιστον για 4 ώρες.\n4. Όταν το γλυκό παγώσει καλά, αφαιρούμε τη μεμβράνη και πασπαλίζουμε με κανέλα αλεσμένη. Κόβουμε το γλυκό σε μερίδες και σερβίρουμε.\nΚουραμπιέδες με λεμόνι και χαλεπιανά\nΚίφιλλα με σταφίδες\nΚουλουράκια με πορτοκάλι και καρύδια


Φθινοπωρινός γάμος με θαλασσόξυλα και λουλούδια σε έντονα χρώματα │ Παναγιώτα & Γιάννης - EverAfter\nHome » ΓΑΜΟΙ » Φθινοπωρινοι Γαμοι » Φθινοπωρινός γάμος με θαλασσόξυλα και λουλούδια σε έντονα χρώματα │ Παναγιώτα & Γιάννης\nΦθινοπωρινός γάμος με θαλασσόξυλα και λουλούδια σε έντονα χρώματα │ Παναγιώτα & Γιάννης\nAug 27 ΓΑΜΟΙ, Φθινοπωρινοι Γαμοι\nTο ζευγάρι του σημερινού γάμου επέλεξε να παντρευτεί μια φθινοπωρινή μέρα και πραγματοποιήσει μια όμορφη δεξίωση στον μοναδικό χώρο του οινοποιείου Κελλάρι Παπαχρήστου. Η διακόσμηση κινήθηκε σε έντονες αποχρώσεις του φούξια και λιλά με υπέροχες συνθέσεις λουλουδιών από την The Peacock Events να στολίζουν τόσο όμορφα το προαύλιο της εκκλησίας. Εμείς λατρέψαμε αυτές τις υπέροχες συνθέσεις από θαλασσόξυλα που έδιναν μια ρουστίκ διάθεση σε όλη τη διακόσμηση! «Είμαστε τυχεροί που βρήκαμε το Κελλάρι Παπαχρήστου για τη δεξίωση του γάμο μας! Εξαιρετικός χώρος με έναν εξαιρετικό άνθρωπο που μας έκανε να αισθανθούμε σιγουριά από την πρώτη στιγμή. Μας σύστησε την αγαπημένη μας wedding planner Κατερίνα Κατρίτση από The Peacock Events που πραγματοποίησε ότι της ζητήσαμε! Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στους δύο που έκαναν την πιο σημαντική μέρα της ζωής μας σημαντική!», μοιράζεται μαζί μας η νύφη.\nΗ νύφη μοιράστηκε μαζί μας: «Παντρευτήκαμε στην Παιανία το φθινόπωρο. Η νυφική ανθοδέσμη είχε μαργαρίτες, τριαντάφυλλα και βότανα! Ο στολισμός της εκκλησίας και στις λαμπάδες ήταν απλός με συνθέσεις από θαλασσόξυλο. Στην είσοδο της εκκλησίας υπήρχαν κουτιά με λινάτσα και αντίστοιχα λουλούδια. Στην δεξίωση γάμου, το Centrepiece ήταν διακοσμημένο με συνθέσεις από λευκά τριαντάφυλλα ενώ στα υπόλοιπα τραπέζια είχε ξύλινα φαναράκια. Πολύ ιδιαίτερο ήταν το βιβλίο των ευχών μας όπου ήταν φελλοί μέσα σε ένα ξύλινο κουτί με τις σημαντικότερες μας ημερομηνίες. Η διακόσμηση μας άρεσε πάρα πολύ και αν ξαναπαντρευόμασταν θα την οργανώναμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο!»\n«Γνωριστήκαμε σε ένα μαγαζί που δούλευε ο Γιάννης όταν ήταν αποκριές. Αν και μέναμε στην ίδια πόλη ποτέ μας δεν είχαμε συναντηθεί. Ακόμη αναρωτιέμαι ακόμη πως του τράβηξα την προσοχή έτσι όπως ήμουν μασκαρεμένη. Η πρόταση γάμου έγινε σε ένα από τα σοκάκια της Τήνου! Έγινε με πολύ απλό τρόπο αλλά εγώ θα την θυμάμαι για πάντα!»\n«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια στιγμή μας αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι θα ήθελα να το ξαναζήσω έτσι ακριβώς..»\nΗ συμβουλή της νύφης σε μια bride-to-be: «Να το χαρεί ,να μην αγχωθεί και να το ευχαριστηθεί όσο περισσότερο μπορεί από την πρώτη στιγμή που θα το σχεδιάζει μέχρι την μέρα του γάμου της.»\nFiled Under: ΓΑΜΟΙ, Φθινοπωρινοι Γαμοι\n<< Μοναδικά στιγμιότυπα από ένα όμορφο family shoot στην Θεσσαλονίκη Φθινοπωρινή βάπτιση κοριτσιού με θέμα το ουράνιο τόξο σε παστέλ χρωματισμούς>>


NewsIT Κοσμος “Λεπενιζει” ο Μακρον! Διωχνει απο το Ελιζε τους δημοσιογραφους\nΌταν και στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, η Μαρίν Λε Πεν “πετούσε” έξω από το αρχηγείο της δημοσιογράφους συγκεκριμένων μέσων, είχε προκληθεί σάλος. Τώρα που σχεδόν το ίδιο κάνει ο Εμανουέλ Μακρόν, ευτυχώς δεν είναι… απλά Παρασκευή.\nΕίναι η σειρά του νέου προέδρου της Γαλλίας να τα… ακούσει από τα media, μετά την απόφασή του να διαμηνύσει ότι η κυβέρνηση είναι εκείνη που θα επιλέξει τους δημοσιογράφους που θα καλύπτουν θέματα της προεδρίας. Ο Μακρόν θέλει να ελέγξει τις διαρροές και να μη γίνει Ολάντ. Καλά κάνει, αλλά το κάνει με λάθος τρόπο.\nΟ Μακρόν διεμήνυσε ότι στους διαδρόμους του προεδρικού μεγάρου δεν θα επιτρέπεται πλέον, όπως γινόταν επί Ολάντ, να κυκλοφορούν οι δημοσιογράφοι. Την Πέμπτη (18.05.2017) στην πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, οι δημοσιογράφοι κρατήθηκαν έξω από την καγκελόπορτα του Ελιζέ.\nΗ ενημέρωση θα είναι ελεγχόμενη ήταν το μήνυμα του Μακρόν και φυσικά στη Γαλλία προκλήθηκε σάλος. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που δέχτηκε επί οκτώ μήνες να είναι καλωδιωμένος και να φορά μικρόφωνα πάνω του και να τον καταγράφουν οι κάμερες σε κάθε του βήμα κατά την προεκλογική περίοδο. Όταν λοιπόν είχε ανάγκη τη δημοσιότητα, ήταν ευπρόσδεκτη. Τώρα που είναι πρόεδρος, τα πράγματα άλλαξαν. Je suis désolé Emanuel, δεν πάει έτσι.\nΗ σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η απόφαση του Μακρόν να επιλέξει τους δημοσιογράφους που τον συνοδεύουν στο ταξίδι του στο Μάλι, όπου επισκέπτεται τους Γάλλους στρατιώτες. Να είναι δηλαδή οι συντάκτες Άμυνας αυτοί που θα συνοδεύσουν τον πρόεδρο και όχι οι πολιτικοί συντάκτες. Μόνο 25 δημοσιογράφους ήθελε ο πρόεδρος να πάρει μαζί του και μοιραία κάποιοι έμειναν εκτός.\nΚαι φυσικά τα γαλλικά ΜΜΕ δεν το άφησαν έτσι. Όπως όταν η Λε Πεν απέκλεισε δημοσιογράφους, κάποιες εφημερίδες όπως η Liberation, την μποϊκόταραν. Σήμερα, 15 ΜΜΕ “στέλνουν” ανοιχτή επιστολή στον νέο πρόεδρο και έχουν κι εκείνοι ένα μήνυμα για εκείνον: Δεν είναι δουλειά του Ελιζέ να επιλέγει ποιοι δημοσιογράφοι θα καλύπτουν συγκεκριμένα θέματα. Αυτή είναι η δουλειά των διευθυντών και των εκδοτών.\n«Δεν μπορεί να αποφασίζει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να αποφασίζει τη δουλειά των δημοσιογράφων. Κανείς από τους προκατόχους σας δεν το έκανε. Την ώρα που υπάρχει αυξανόμενη δυσπιστία για τα media, το να επιλέγετε ποιος θα καλύψει τις μετακινήσεις σας προκαλεί περισσότερη σύγχυση ανάμεσα στην επικοινωνία και τη δημοσιογραφία και είναι κίνδυνος για τη Δημοκρατία» αναφέρει μεταξύ άλλων το κοινό κείμενο που υπογράφουν δημοσιογράφοι από: AFP, BFM TV, Europe 1, Le Figaro, France Info, France Inter, Liberation, JT M6, Mediapart, Le Monde, Le Parisien, Le Point, RFI, RMC, Télérama, TF1.\nΤην υπογράφουν επίσης:\nJean-Philippe Baille, διευθυντής του RTL\nChristophe Deloire, γενικός γραμματέας των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα\nGuillaume Dubois, διευθυντής L’Express\nJohan Hufnagel, διευθυντής της Libération\nLaurent Joffrin, διευθυντής έκδοσης της Libération\nLuc Bronner, διευθυντής Le Monde\nFrédéric Barreyre, διευθυντής του France Culture\nNassira El Moaddem, διευθύντρια του Bondy Blog\nMichel Field, υπεύθυνος France Télévisions\nJean-Marc Four, διευθυντής του France Inter\nEric Kervellec, διευθυντής France Info\nEdwy Plenel, διευθυντής Mediapart\nΜε πληροφορίες από Le Monde και huffingtonpost.fr\nΓΑΛΛΙΑΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝΛΕ ΠΕΝΜΑΚΡΟΝΜΑΡΙΝ ΛΕ ΠΕΝ


Καταστροφές στο εξοχικό σπίτι του Πέτρου Φιλιππίδη - OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!! Καταστροφές στο εξοχικό σπίτι του Πέτρου Φιλιππίδη | OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!\nΚαταστροφές στο εξοχικό σπίτι του Πέτρου Φιλιππίδη\nΑνεπιθύμητος στην περιοχή Σοφικό Κορινθίας φαίνεται να είναι ο ηθοποιός Πέτρος Φιλιππίδης, μετά τις καταγγελίες σε βάρος του για σεξουαλικές παρενοχλήσεις.\nΣυγκεκριμένα, άγνωστοι έγραψαν συνθήματα εναντίον του στους τοίχους του εξοχικού του, δείχνοντας την οργή τους για τα όσα φέρεται να έχει πράξει κατά συναδέλφων του.\nΤα συνθήματα ωστόσο καλύφθηκαν με μαύρη μπογιά άμεσα, ώστε να μην είναι εμφανή στους περαστικούς, αναφέρει το dete.gr.\nOΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!: Καταστροφές στο εξοχικό σπίτι του Πέτρου Φιλιππίδη


Θάνατος για δικά σου λεφτά - Νέα της Αθήνας\n30.10.2021 54 0\nΑλεξάντερ Γκίντσμπουργκ, επικεφαλής του Ν.Ν. Ο Γκαμαλέι, σοκαρισμένος με τα στοιχεία που δόθηκαν: στη Ρωσία, το 80% των εμβολιασμένων που αργότερα αρρώστησαν με Covid-19, όπως αποδείχθηκε, αγόρασαν πιστοποιητικό εμβολιασμού: «Πεθαίνουν για τα χρήματά τους».\nΟ επιστήμονας αναφέρει η Gazeta.ru:\n«Αν όσοι εμβολιάστηκαν με το υποτιθέμενο «Sputnik V» αρρωστήσουν σοβαρά, όπως δείχνουν τα στοιχεία, πρόκειται για άτομα που, δυστυχώς, χρησιμοποίησαν τα πιστοποιητικά που αγόρασαν – πλαστά πιστοποιητικά. Ανάμεσά τους, το 80% είναι αυτοί που αγόρασαν».\nΟ επικεφαλής της SIC ισχυρίζεται ότι είναι πολύ εύκολο να ελεγχθεί το γεγονός του εμβολιασμού χρησιμοποιώντας μια ειδική ανάλυση για δείκτες φαρμάκων. Όπως αποδείχθηκε, στο 80% των ασθενών που πάσχουν, αυτοί οι δείκτες απουσιάζουν. Ο επιστήμονας σημειώνει με πικρία ότι οι άνθρωποι που έχουν αγοράσει πιστοποιητικό εμβολιασμού «απατούν τον εαυτό τους»:\n«Οι άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα και μετά αρρωσταίνουν και πεθαίνουν για τα δικά τους χρήματα. Αυτοεξαπατούνται. Φαίνεται να έχουν μια ψυχολογική αλλαγή στις ιδέες τους».\nΈλληνας ορειβάτης που θα κατακτήσει το ύψος των 4892 μέτρων


Lizardville Beer Store And Whiskey Bar, Fairlawn - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nLizardville Beer Store And Whiskey Bar, Fairlawn\nΝο 28 από 50 Εστιατόρια - Fairlawn\nΠερπατήστε γύρω από την αποθήκη μπύρας και διαλέξουν ένα μοναδικό μπύρας από τα ράφια ή στο κάλυμμα του ψυγείου καυσαερίων. Μπορούν να κρυώσει μπύρα σας για να μπορείτε να απολαύσετε στο μπαρ. Ή επιλέξτε ένα bourbon ή ουίσκι από τη λίστα. Το μενού του εστιατορίου...είναι διαθέσιμα. Το προσωπικό είναι έμπειρο και φιλικό ξενοδοχείο.Περισσότερα\nΜεγάλη ποικιλία από ουίσκι bourbon/επιλογής\nΥπηρεσία μπαρ/whiskey επιλογή 2 nd κανένα στο Akron. Το προσωπικό είναι πολύ καλά καταρτισμένος και εξυπηρετικό με προτάσεις. Η επιλογή της μπύρας είναι απαράμιλλη.\nΕάν είστε στο κλίμα για μια μπύρα της βιοτεχνίας, ουίσκι ή ένα πούρο, αυτό είναι σίγουρα το μέρος για εσάς! Έχουν έναν ολόκληρο τοίχο από μπίρες για να διαλέξετε και θα χαλαρώσετε και θα εξυπηρετήσει αν προτιμάτε να περάσετε την ώρα σας. Εκτός από την...τεράστια προσφορά ουίσκι, μπορείτε να επιλέξετε ένα πούρο για να απολαύσετε στην ανοιχτή βεράντα του αέρα με τζάκι για να διατηρείτε το χώρο χαλάρωσης μακριά. Ένα εξαιρετικό σημείο για δειγματοληψία και το φαγητό είναι διαθέσιμο από το μενού για να είστε ικανοποιημένοι με κάθε τρόπο.Περισσότερα\nΑξιοπρεπές φαγητό όταν πάτε, απαίσια όταν κάνεις έξω\nΗ ατμόσφαιρα είναι συνήθως αρκετά καλό. Πολύ δυνατά, συσκευασμένα πάντα για κάποιο λόγο. Τροφίμων, που θα μπορούσε να θεωρηθεί " αναβαθμιστεί " φαγητό μπαρ. Η πίτσα είναι αρκετά καλό, φτερά είναι τόσο μπρος και πίσω. Θα το συνιστούσα εάν θέλετε κοτόπουλο wings αποκτήστε χωρίς κόκαλα....Το παραδοσιακό φτερά έχουν τόσο λίγο το κρέας αξιοθρήνητο. Η τιμή που χρεώνουν οι είναι εξωφρενικό για το ποσό των φτερών πραγματικά παίρνετε για να φάτε. Βγάλτε είναι φρικτή, στην καλύτερη περίπτωση. Διαχείριση είναι ακόμα χειρότερη (τουλάχιστον που είχαμε να αντιμετωπίσουμε) . Αν παραγγείλετε βγάλτε, κοιτάξτε το πραγματικό σας φαγητό. Θέλουν να κάνουν αυτό που είναι σχετικά με τα πιάτα και να πω ότι με αυτό τον τρόπο τη σειρά προτεραιότητας. Όταν διάβασα την περιγραφή του μενού, απλώς υποστηρίζουν μαζί σας όσον αφορά το γεγονός ότι δεν έχουν να κάνουν με το σωστό τρόπο. Είχαμε το ζήτημα αυτό πολλές φορές και ποτέ δεν έχω λάβει μία φορά κάθε συγνώμη ή οτιδήποτε γι' αυτούς προς Θεού, η σειρά. Είναι θλιβερό. Εμείς ως οικογένεια και πολλαπλές άλλες οικογένειες γνωρίζω γύρω από αυτόν τον τομέα, θα οδηγήσουν σε άλλες τοποθεσίες εάν θέλουν να ξεκινήσετε Lizard. Περιμένετε το προσωπικό είναι συνήθως αρκετά καλή, μερικά πολύ καλό διακομιστές. Η ομάδα διαχείρισης (και πάλι ότι έχω ασχοληθεί κατά το παρελθόν) είναι ένα ανέκδοτο. Δεν είμαι σίγουρος εάν αναζήτηση εξαιρετικά αγενής και να απαντήσει στα άτομα να λειτουργήσει αυτό το μέρος, αλλά η θλιβερή. Έχω ήδη πρόκειται να σαύρες για μεγάλο χρονικό διάστημα, και αυτό είναι μακράν το χειρότερο θέσεις απ' όλα. Και πάλι, αν η διαχείριση δεν γνωρίζουν το μενού, Πώς αναμένετε να λειτουργήσει ένα μέρος;Περισσότερα\nΥπέροχη ατμόσφαιρα. Η επιλογή της μπύρας εδώ είναι απενεργοποιημένη η χάρτες. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό. Συνιστώ το Buffalo σαλάτα με κοτόπουλο, ήταν φανταστικό.\nΠραγματικά δροσερό STORE\nΜοναδικό και πολύ ωραίο κατάστημα για τους λάτρεις της μπίρας και διαθέτει επίσης μεγάλη ποικιλία από ουίσκι, ωραίο προσωπικό, εξαιρετικές τιμές\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Lizardville Beer Store And Whiskey Bar και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΔιεύθυνση: 79 Springside Dr, Fairlawn, OH 44333-4559


GNTM: Ο Άγγελος Μπράτης μας συστήνει τη μητέρα του - "Ήταν η πρώτη που πίστεψε σε μένα" (VIDEO)\nNα μεταμορφωθούν σε “bratis girls” και να παρουσιάσουν τη νέα του συλλογή κλήθηκαν τα 16 υποψήφια GNTM, έτσι ώστε να οπτικοποιήσουν το όραμα του Άγγελου Μπράτη.\nΤα fittings, οι πρόβες και η προσοχή του Άγγελου στις λεπτομέρειες, έκαναν τη μέρα ιδιαίτερα απαιτητική.\nΚατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, ο Άγγελος Μπράτης είχε στο πλευρό του τη μητέρα του, την οποία μας σύστησε για πρώτη φορά.\n«Ήρθε η ώρα να σας συστήσω την πρώτη μοδίστρα του ατελιέ μου, η οποία ήταν και η πρώτη μοδίστρα που με εμπιστεύτηκε και πίστεψε σε αυτό που ήθελα να κάνω. Για όσους δεν κατάλαβαν την ομοιότητα, πρόκειται για τη μαμά μου, την κυρία Έλλη. Φτιάχνει πάντα τα πιο δύσκολα ρούχα όλων των collection και είναι πάντα αυτά που είναι τα πιο συναισθηματικά», είπε ο Άγγελος Μπράτης.\n«Η μαμά, ότι και να κάνει το παιδί, είναι περήφανη. Δεν είδα καμία μαμά να μην είναι περήφανη για το παιδί της, αλίμονο», είπε η κυρία Έλλη.\nΤσακαλώτος: Θέλουμε όλοι οι βουλευτές αφού το φτιάξατε αυτό το μπάχαλο να πάρετε και την ευθύνη


ΑΡΧΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ Στο κουτούκι του Ρωχάμη\nΟ «Πεταλούδας» βρήκε το «Λιμανάκι» τη; ζωής του.\nΚάποτε ήταν ένας περιβόητος κακοποιός που παρέμεινε στη φυλακή για είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια, χωρίς να έχει χύσει ούτε σταγόνα αίμα… Η λατρεία του για τις αποδράσεις και την ελευθερία δημιούργησε γύρω του τον θρύλο του «Πεταλούδα». Ακόμη και οι αστυνομικοί που κάθε λίγο και λιγάκι εξαπέλυαν ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό και τη σύλληψή του τον χαρακτήριζαν «συμπαθή» και «σταρ» των αποδράσεων. Σήμερα όμως ο Βαγγέλης Ρωχάμης είναι ένας νομοταγής πολίτης, επιχειρηματίας, ψαράς, αλλά πάνω απ’ όλα καλός σύζυγος… Και όμως είναι γεγονός! Υστερα από τριάντα ένα χρόνια στην παρανομία ο «Πεταλούδας» πέρασε στην απέναντι όχθη και ζει μια ήρεμη και αξιοζήλευτη ζωή στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Λευκαντί Ευβοίας. Οπως αποκαλύπτει σήμερα η «Espresso», μετά την αποφυλάκισή του το 2000 αποφάσισε όχι μόνο να γυρίσει σελίδα, αλλά να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Γνώρισε τον έρωτα στο πρόσωπο της Γιώτας και μεταμορφώθηκε. Μετά από πέντε χρόνια γνωριμίας, πριν από λίγο καιρό παντρεύτηκαν και ζουν ευτυχισμένοι στον τόπο που λατρεύουν, το Λευκαντί.\nΩστόσο, φρόντισαν μαζί και πραγματοποίησαν το όνειρο του Βαγγέλη Ρωχάμη. Δημιούργησαν πριν από περίπου έναν χρόνο το «Λιμανάκι» του. Ενα πανέμορφο καφέ-ουζερί αλλά και ψησταριά, στο οποίο σχεδόν κάθε μέρα γίνεται χαμός. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι έχουν βρει το δικό τους μέρος για καφέ το πρωί και για φαγητό το μεσημέρι και το βράδυ με θέα την καταγάλανη θάλασσα. Ενα μέρος που ο Βαγγέλης Ρωχάμης φροντίζει πάρα πολύ. Ενα μέρος-ησυχαστήριο για τον άνθρωπο που κατάφερε να συνταράξει την κοινή γνώμη με τις αμέτρητες αποδράσεις του από τις πιο «σκληρές» φυλακές της χώρας. Ενα μέρος που του έχει προσφέρει μια διαφορετική ζωή. Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στην «Espresso» κάτοικος της περιοχής: «Σε αυτό το μαγαζί έχει δώσει τα πάντα. Το λατρεύει και φροντίζει όλοι να περνούν καλά. Ο Βαγγέλης είναι πλέον ένας καλός πολίτης και άριστος επιχειρηματίας. Καθ’ όλα νόμιμος και μάλιστα φορολογικά άψογος! Αυτό το διαπίστωσαν και οι αστυνομικοί από τη νέα Οικονομική Αστυνομία, όταν πήγαν να ελέγξουν το “Λιμανάκι του Ρωχάμη”».\nΓια περισσότερα από δέκα χρόνια ο Βαγγέλης Ρωχάμης από την Εύβοια ήταν ο νούμερο ένα καταζητούμενος. Ηταν ο άνθρωπος που καμία φυλακή δεν μπορούσε να τον κρατήσει. Ο Ρωχάμης είχε κατηγορηθεί από τις Αρχές για μια σειρά ποινικών πράξεων, κυρίως για ληστείες και κλοπές. Ο ίδιος φώναζε με όλη του τη δύναμη πως δεν αποδέχεται τις κατηγορίες. Πάντως, ένα είναι σίγουρο: ο Ρωχάμης δεν έκανε ποτέ κακό σε άνθρωπο, όπως παραδέχονται πλέον όλοι. Στη φυλακή της Κέρκυρας ήταν πολύ αγαπητός. Τον θεωρούσαν άνθρωπο που «το έλεγε η ψυχή του». Εκανε πολλούς φίλους μέσα στη φυλακή, αλλά εμπιστευόταν λίγους. «Ακόμη και όταν ήμουν στην απομόνωση ένιωθα ελεύθερος» είχε δηλώσει μετά την αποφυλάκισή του, τον Απρίλιο του 2000. Στην πραγματικότητα πάντως έκανε τα πάντα για να βρεθεί για λίγο έξω από τη φυλακή, έστω και αν ήξερε ότι μετά θα τον ξανάπιαναν, γιατί λάτρευε την ελευθερία. Μάλιστα, κάποιοι ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι ενώ οι διωκτικές αρχές τον αναζητούσαν, εκείνος διασκέδαζε σε νυχτερινά κέντρα και ζούσε έντονα την κάθε στιγμή της ζωής του σαν να ήταν η τελευταία…\nΚαυτά φιλιά φόρα παρτίδα για τη Σαμάνθα Φοξ και τη σύντροφό της\n6-12-2019 | 14:15μμ\nΠιο ερωτευμένες από ποτέ εμφανίστηκαν στα βραβεία Rainbow Honours Awards της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας η 53χρονη τραγουδοποιός Σαμάνθα Φοξ και η 45χρονη σύντροφός της Λίντα...