Rodosto: Φεβρουαρίου 2013\nΑναρτήθηκε από Δημήτρης A. Μαυρίδης στις 1:01 π.μ. 1 σχόλιο:\nΘανάση Μουσόπουλου, Βυζαντινή Οικουμένη, θέματα ιστορίας και πολιτισμού. Ιδιωτική έκδοση, Ξάνθη 2012, σσ.212.\nΑινιγματική και προβληματική είναι η θέση που κατέχει σήμερα το Βυζάντιο στο συλλογικό ελληνικό υποσυνείδητο, αλλά και στην επιστημονική προσέγγιση της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας. Αληθινά, δεν γνωρίζουμε πια σήμερα που να τοποθετήσουμε την μακρόχρονη αυτή ιστορική πορεία, πώς να την αξιολογήσουμε και κυρίως ποιά θέση να της δώσουμε στη συγκρότηση της ταυτότητάς μας.\nΠρόκειται βέβαια για συμπτώματα και αποτελέσματα της μακρόχρονης κρίσης ταυτότητας που μας ταλανίζει από την εποχή της Δ΄ Σταυροφορίας τον 13ο αι, όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατακτάται και διαμελίζεται από τους Δυτικούς. Έκτοτε, ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, διχασμοί και ατέρμονες συζητήσεις επικεντρώνονται στο ερώτημα αν ανήκουμε στην Ανατολή ή στη Δύση, ερώτημα που πάντα ξεκινά ή καταλήγει στην απορία για το Βυζάντιο.\nΣήμερα, η αντίληψη που έχουμε για τη σχέση μας με το Βυζάντιο περιστρέφεται γύρω από την πρόσληψη ενός ανατολικού θρησκόληπτου περιβάλλοντος με θηριώδεις εκδηλώσεις και οπισθοδρομική παρουσία, όπως ακριβώς αντελήφθη τη βυζαντινή ιστορία ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και όπως περιγράφτηκε στην γεμάτη παρανοήσεις και διαστρεβλώσεις ιστορία του Γίββωνα. Αντίστοιχα, στην αρνητική αυτή εικόνα για το Βυζάντιο αντιτίθεται αυτό που επιβιώνει με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και τη νοσταλγία συντηρητικών στρωμάτων, που υποστηρίζουν ότι το Βυζάντιο αντιπροσωπεύει ένα κορυφαίο πολιτιστικό περιβάλλον, το οποίο πρέπει να μας κάνει περήφανους. Σήμερα κυριολεκτικά ισχύει η παρατήρηση του Φώτη Κόντογλου μισό αιώνα πριν ότι το Βυζάντιο είναι «σημείο αντιλεγόμενο». Σημαντικό είναι το γεγονός ότι μερίδα του ακαδημαϊκού κατεστημένου φαίνεται να εγκαταλείπει την αντίληψη της συνέχειας τους ελληνικής ιστορίας και της ιστορικότητας του ελληνικού έθνους. Η οργανική σύνθεση, που συνέδεε την κλασική αρχαιότητα, το Βυζάντιο και τον Νέο Ελληνισμό, προϊόν της ρομαντικής ιστορικής σύλληψης του 19ου αι, δεν γίνεται αποδεκτή από πολλούς σήμερα. Υποστηρίζεται ότι το ελληνικό έθνος είναι σύνθεση που ακολουθεί τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, δηλαδή αποτέλεσμα διεργασιών κατά τον ελληνικό Διαφωτισμό τον 18ο αι. Η άποψη αυτή, που επιτυχώς χαρακτηρίσθηκε ως εθνομηδενισμός, συνδυάζεται με μια εξιδανίκευση της Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με την οποία η καταπιεστική και οπισθοδρομική Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας κύρια σκοπιμότητα ήταν η απομύζηση των υπηκόων της, παίρνει άφεση αμαρτιών και εξωραΐζεται. Οι αντιλήψεις αυτές δεν μπορούν να προσφέρουν ένα πλαίσιο και μια πειστική αφήγηση για τους μακρούς αιώνες, τους γεμάτους ελληνική παρουσία και τεράστια παραγωγή τέχνης και λογοτεχνίας, που κανείς δεν αμφισβητεί τον ελληνικό τους χαρακτήρα. Ούτε έχουν υποστηριχθεί και δεν βασίζονται σε επιστημονικές εκδόσεις ή σε συνθετικές εργασίες.\nΌπως και να ερμηνεύσουμε τις εξελίξεις αυτές το συμπέρασμα παραμένει και συνοψίζεται στο ότι είναι απολύτως και κατεπειγόντως αναγκαίος ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης μας με την αρχαιότητα και με τους δέκα αιώνες του Βυζαντίου. Είναι αναγκαία και πάλι η δημιουργική εκείνη μελέτη και ενασχόληση που οδήγησε στην έκδοση έργων, όπως η ιστορία του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, η συλλογική Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών ή η ιστορία του Νέου Ελληνισμού του Απόστολου Βακαλόπουλου.\nΤο μικρό βιβλίο του Θανάση Μουσόπουλου δεν ασχολείται βέβαια με τα μεγάλα αυτά θέματα, ωστόσο αυτά βρίσκονται στη βάση της προσπάθειας του συγγραφέα να δώσει μία κατανοητή τεκμηριωμένη, αλλά και εκλαϊκευμένη εικόνα της βυζαντινής ιστορικής και πολιτισμικής παρουσίας. Και αυτό μας φαίνεται απολύτως αναγκαίο, όσο αναγκαία είναι και η συγγραφή επιστημονικών μελετών. Γιατί δεν πρόκειται για επιστημονική μελέτη, αλλά για μία προσπάθεια κατανόησης του βυζαντινού φαινομένου, αξιολόγησης και εκλαϊκευμένης παρουσίασης στο ευρύτερο κοινό. Ο συγγραφέας βασίζεται στην αντίληψη της συνέχειας της ελληνικής ιστορίας και της ελληνικότητας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χωρίς να αποσιωπά τις ρωμαϊκές καταβολές της και τις ανατολικές επιδράσεις στην εξέλιξή της. Δίδονται εδώ όλες οι πληροφορίες οι σχετικές με τους θεσμούς και την πνευματική παρουσία του βυζαντινού φαινομένου. Ο συγγραφέας δεν είναι ειδικός επιστήμων, πλην η διδακτική του πείρα του επιτρέπει να κινείται άνετα στα πεδία της βυζαντινής δημιουργίας και ειδικά στην βυζαντινή λογοτεχνία.\nΑναφέρουμε ενδεικτικά τα θέματα που αναπτύσσονται συνοπτικά στο βιβλίο: δίκαιο, οικονομία, θετικές επιστήμες, ελληνική γλώσσα, φιλοσοφία, βυζαντινή ποίηση, ιστοριογραφία και χρονογραφία, καθημερινός βίος, καλές τέχνες, σχέση με την αρχαιότητα, βυζαντινή αναγέννηση, λόγιοι στη Δύση. Δίνεται συνοπτική βιβλιογραφία.\nΤο μικρό αυτό βιβλίο εκδόθηκε στην Ξάνθη, μια επαρχιακή πόλη με αξιόλογη πνευματική δραστηριότητα. Ο συγγραφέας του ζει και εργάζεται στην Ξάνθη, μια πόλη όπου εκδίδεται σημαντικός αριθμός βιβλίων. Αρκεί να αναφέρουμε ότι τα βιβλία τοπικής ιστορίας που έχουν εκδοθεί στην Ξάνθη τα τελευταία χρόνια υπερβαίνουν σήμερα τα εκατό. Σχεδόν όλα τα βιβλία που εκδίδονται στην Ξάνθη τυπώνονται εκεί. Υπάρχουν αρκετά τυπογραφεία των οποίων οι εκτυπώσεις δεν έχουν να ζηλέψουν πολλά από τις εκτυπώσεις των τυπογραφείων του Κέντρου. Στο συγκεκριμένο μικρό βιβλίο έχουμε μόνο να παρατηρήσουμε ότι η ευκολία στην βιβλιοδεσία με την προτίμηση σε κολλητές σελίδες μειώνει τη διάρκεια ζωής του βιβλίου σε λίγα χρόνια. Για βιβλία με μακροζωία και φιλοδοξίες συνεχούς χρήσης το ραφτό σύστημα βιβλιοδέτησης είναι το ενδεδειγμένο.\nΑναρτήθηκε από Δημήτρης A. Μαυρίδης στις 1:44 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Βιβλιοκρισία, Βυζάντιο, Πολιτισμός


Πως φέρεται κάθε ζώδιο όταν «δαγκώσει τη λαμαρίνα» - Σελίδα 3 από 4 - FNews\nΟ Υδροχόος είναι ελεύθερο πνεύμα και ζει τον έρωτα χαλαρά, ανέμελα, με περιπετειώδη διάθεση. Έχει την ανάγκη να αγαπήσει. Κρατά όμως αποστάσεις ασφαλείας για να μην τον εκμεταλλευτούν. Δεν θυσιάζει την ελευθερία του και φοβάται τα ψεύτικα συναισθήματα. Όταν συναντήσει το μεγάλο έρωτα, κάνει τη σύντροφό του ευτυχισμένη. Είναι ανοιχτόκαρδος αλλά καθόλου εύκολος. Δεν επιτρέπει στον καθένα να μπαίνει στη ζωή του, βάζει στεγανά. Δείχνει ενδιαφέρον, πίστη, σταθερότητα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλει να παραβιαστούν τα προσωπικά του όρια. Του αρέσουν άτομα διαφορετικά από αυτόν, με άλλη κουλτούρα, εθνικότητα ή σπουδαία καριέρα. Στον έρωτα δεν έχει ταμπού. Δεν τον σοκάρει τίποτα, δοκιμάζει τα πάντα αρκεί να υπάρχει το πνευματικό ερέθισμα. Εκτιμά τα ψυχικά χαρίσματα. Μια σέξι εμφάνιση δεν του λέει κάτι αν δεν έχει μοιραστεί ενδιαφέροντα και αντιλήψεις για τη ζωή. Τον ενδιαφέρει ο τρόπος σκέψης των άλλων. Οι στενόμυαλοι τον απωθούν. Δεν παρασύρεται από την επιφάνεια. Όταν ενδιαφέρεται για ένα πρόσωπο, συμπεριφέρεται φιλικά, συζητάει χωρίς τρυφερότητες. Στέλνει μηνύματα, τηλεφωνεί και όταν ξεπεράσει τις επιφυλάξεις του, γίνεται τρυφερός και ρομαντικός. Η γυναίκα Υδροχόος είναι εγωίστρια, αλλάζει συνεχώς. Ανήκει σε όλους αλλά και σε έναν. Κάνει τα πιο απίθανα πράγματα, είναι υπερβολική και στον έρωτα είναι παράδοξη. Θέλει έναν άντρα έξυπνο και με επιχειρήματα. Έντονη, δυνατή, εκρηκτική η σχέση με ένα Τοξότη, ακραία η σχέση με έναν Αιγόκερω (κρίνεται από την πρώτη στιγμή), καλή η σχέση με τον Υδροχόο, κεραυνοβόλος ο έρωτας με τον Ζυγό.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα


Αλέξανδρος της Έσσης - Βικιπαίδεια\nAlexander von Hessen-Darmstadt (Γερμανικά)\n15 Ιουλίου 1823\nΙουλία του Μπάττενμπεργκ (1851–1888)\nΛουδοβίκος Β΄ μέγας δούκας της Έσσης και Βιλελμίνη του Μπάντεν\nΛουδοβίκος Γ΄ μέγας δούκας της Έσσης\nΚάρολος της Έσσης\nGeneral of the Cavalry και field marshal-lieutenant/Ρωσικός αυτοκρατορικός στρατός\nΓαλλοπρωσικός πόλεμος, Αυστρο-πρωσικός πόλεμος, Δεύτερος Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας και Murid War\nΟ Αλέξανδρος, γερμ. Alexander (15 Ιουλίου 1823 - 15 Δεκεμβρίου 1888) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Με τον μοργανατικό γάμο του έγινε ο ιδρυτής του κλάδου του Μπάττενμπεργκ.\n1.1 Ο μοργανατικός γάμος του\nΉταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Β΄ μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της εξαδέλφης του Βιλελμίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου διαδόχου του Μπάντεν. Μάλλον όμως ήταν γιος της Βιλελμίνης από τον εραστή της Αύγουστο-Λουδοβίκο βαρόνο Σεναρκλάνς ντε Γκρανσύ. Η μητέρα του ζούσε χωριστά από τον σύζυγό της και είχαν διαζευχθεί, αλλά ο Λουδοβίκος Β΄ δεν αρνήθηκε την πατρότητα των δύο τελευταίων τέκνων της, του Αλεξάνδρου και της Μαρίας. Τη Μαρία ζήτησε ο Αλέξανδρος Β΄ μέλλων αυτοκράτορας της Ρωσίας ως σύζυγο και ο Αλέξανδρος τη συνόδευσε στη Ρωσία, όπου βαπτίσθηκε ορθόδοξη και ονομάστηκε Μαρία Αλεξάνδροβνα. Αφού έγινε ο γάμος, ο Αλέξανδρος έμεινε στην Αυλή της Αγ. Πετρούπολης.\nΟ μοργανατικός γάμος του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]\nΑλλά δεν μόνο ήταν η πατρότητά του σκάνδαλο: ερωτεύτηκε την Ιουλία κόμισσα Χάουκε, κυρία των τιμών της Μαρίας. Η Γερμανο-Πολωνή Ιουλία ήταν κόρη υπουργού Πολέμου του Νικολάου Α΄· όταν έμεινε ορφανή, ο τσάρος την πήρε υπό την προστασία του. Ο τσάρος προόριζε τον Αλέξανδρο για μία ανιψιά του, αλλά ο Αλέξανδρος ζήτησε την Ιουλία. Αν και ο τσάρος απαγόρευσε τον γάμο, ο Αλέξανδρος την έκλεψε και τη νυμφεύτηκε στο Μπρέσλαου το 1851. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄ μέγας δούκας της Έσσης τους επέτρεψε να έλθουν στην Έσση. Της απένειμε τον τίτλο της κόμισσας του Μπάττενμπεργκ. Στους έξι μήνες η Ιουλία έκανε το πρώτο τους παιδί.\nΟ Αλέξανδρος ήταν πριν αξιωματικός του Ρωσικού στρατού: ο τσάρος του είχε αναθέσει ένα σύνταγμα λογχοφόρων και του είχε απονείμει τη διάκριση του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου. Αλλά με το να εγκαταλείψει τη θέση του για να διαφύγει με την Ιουλία κόμισσα Χάουκε στο εξωτερικό, κατάστρεψε τη σταδιοδρομία του. Με την αποδοχή από τον αδελφό του, μπόρεσε να λάβει θέση στον Αυστριακό στρατό με τον όρο να μην διαμένει στη Βιέννη, που ήταν ντροπιαστικό. Ακολουθούσε τις μετακινήσεις του στρατού. Διακρίθηκε σε μάχες και το 1886 πολέμησε στο στρατό της Έσσης εναντίον της Πρωσίας. Η Έσση και η σύμμαχός της Αυστρία ηττήθηκαν και η Πρωσσία προσάρτησε την Έσση-Κάσσελ, όχι όμως την Έσση-Ντάρμστατ του Λουδοβίκου Γ΄, σεβόμενη τη συγγένειά του με τον τσάρο.\nΟι ετήσιες επισκέψεις του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ και της συζύγου του Μαρίας στην Έσση, ανέβασαν το κύρος του μοργανατικού γάμου του Αλεξάνδρου και της Ιουλίας. Ζούσαν στη Νότια Έσση, στο κάστρο Χαϊλίγκενμπεργκ. Το 1858 ο Λουδοβίκος Γ΄ αναβάθμισε την Ιουλία σε πριγκίπισσα του Μπάττενμπεργκ, τίτλο για αυτήν και τους απογόνους της. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 1888. Η Ιουλία έγινε Καθολική και απεβίωσε το 1895. Τα παιδιά τους μετανάστευσαν στη Βρετανία, όπου η βασίλισσα Βικτώρια της Βρετανίας τους έδωσε υψηλές θέσεις και έκαναν δυναστικούς γάμους.\nΝυμφεύτηκε το 1851 την Ιουλία, κόρη του Ιωάννη-Μαυρικίου κόμη Χάουκε. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Ο Αλέξανδρος είχε τέκνα:\nΜαρία 1852-1923, νυμφεύτηκε τον Γουσταύο, πρίγκιπα του Έρμπαχ-Σένμπεργκ.\nΛουδοβίκος 1854-1921, μαρκήσιος του Μίλφορντ Χέιβεν, ναύαρχος της Βρετανίας. Νυμφεύτηκε μία εγγονή της Βικτωρίας. Η πρώτη κόρη του παντρεύτηκε τον βασιλιά της Σουηδίας και η δεύτερη κόρη τους Αλίκη παντρεύτηκε γιο (και αδελφό) βασιλιά της Ελλάδας. Ο γιος τής Αλίκης νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Β΄ της Βρετανίας.\nΑλέξανδρος 1857-1893, πρίγκιπας της Βουλγαρίας.\nΕρρίκος 1858-1896, πρίγκιπας του Μπάττενμπερκ. Νυμφεύτηκε μία κόρη της Βικτωρίας και η κόρη τους τον βασιλιά της Ισπανίας.\nΦραγκίσκος-Ιωσήφ 1861-1924, πρίγκιπας του Μπάττενμπερκ. Νυμφεύτηκε την κόρη του βασιλιά του Μαυροβουνίου.\n↑ 2,0 2,1 2,2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p10100.htm#i100994. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.\n↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 «Hessen und bei Rhein, Alexander Prinz» (Γερμανικά) σελ. 427.\n↑ p10100.htm#i100994. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.\n↑ 9,0 9,1 Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2022.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αλέξανδρος_της_Έσσης&oldid=8921380"\nΤελευταία τροποποίηση 16:45, 28 Ιουνίου 2021.