Πέμπτη, 09 Φεβρουάριος 2012 21:33\nΤο έργο του «Ο προτελευταίος των Μόνικιν» ξανά «Επί Σκηνής» πιο σύγχρονος από ποτέ…\nΚύριε Τακόπουλε ποιος είναι ο Μόνικιν (ο προτελευταίος) και γιατί μας προτείνει να τον ακούσουμε σε μια εποχή που έχουμε τόσα άλλα προβλήματα;\nΓια να καταλάβετε ποιός είναι ο Μόνικιν θα πρέπει να πάτε να τον συναντήσετε στο θέατρο «Τόπος Αλλού», μια Δευτέρα ή Τρίτη του Φεβρουαρίου του 2012 ή όταν θα ξαναπαιχθεί, μάλλον κάποιον άλλο μήνα. Έτσι μόνο θα μπορέσετε να δείτε τί, και γιατί, σας προτείνει να τον ακούσετε. Όσον αφορά για την εποχή που ζούμε με τα νέα προβλήματά της – αν και τα θεωρώ τόσο νέα όσο και παλιά, όχι μόνον από την ύπαρξη του νέου ελληνικού κράτους αλλά και από εποχής Κλεινού Άστεως – και τί το κοινόν αυτών και του σημερινού κοινού, η απάντησις ίσως έχει ήδη δοθεί με τις ερωτήσεις που μου κάνανε μερικοί από τους θεατές των πρώτων παραστάσεων του Μόνικιν. Όλοι πιστεύανε ότι το έργο αυτό είχε γραφεί «χθες» και μείνανε κατάπληκτοι όταν τους εξηγούσα ότι ο Μόνικιν είχε γραφτεί το 1965. Μάλιστα μια στιγμή πετάχτηκε κάποιος και προσέθεσε πως κάναμε όλοι λάθος, γιατί κατ’ αυτόν το έργο έχει γραφτεί «αύριο».\nΚαι ίσως να μην είχε άδικο, γιατί ο ήρωας του εξακολουθεί και ζει διαχρονικά και μέσα από το μυθιστόρημά μου την «Κενή Διαθήκη», ο τρίτος τόμος της οποίας γράφεται ακόμα. Εν τω μεταξύ αν θέλετε να μ ή ν καταλάβετε ποιος είναι ο Μόνικιν, σπεύσατε να διαβάσετε τους δύο, εις τόμον ένα, πρώτους τόμους της τζοϋσικής Κενής Διαθήκης μου, του πρώτου γεννηθέντος το 1974, και του δευτέρου το 1998, τον μόλις εκδοθέντα από τον καινούργιο εκδοτικό οίκο «Καλλιγράφο». Ή, όταν φεύγετε από την παράσταση του Μόνικιν, ζητήστε το πρόγραμμα, μέσα στο οποίο υπάρχει ολόκληρο το κείμενο του διαλογικού αυτού μονολόγου και τότε ίσως να μάθετε καλύτερα ποιος ήτανε, ή δεν ήτανε, ο Μόνικιν.\nΠόσες φορές ζωντάνεψε σκηνικά αυτός ο ήρωας, σε ποιες σκηνές κι από ποιους ηθοποιούς;\nΠρώτος ζωντάνεψε τον Μόνικιν στην σχολή του «Θεάτρου Τέχνης», ο Βασίλης Παπαβασιλείου. Μετά πάλι στην σχολή ο Δημήτρης Οικονόμου, στις διπλωματικές εξετάσεις του στην επιτροπή, και ολίγο αργότερα στην θερινή περίοδο 1977 του «Θεάτρου Τέχνης» στο επί της οδού Ιουλιανού, θεατρό του. Πρώτοι δε θεατρικοί ακροαταί του το 1965, ήταν η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Γιώργος Λαζάνης, που μου έκανε την κατηγορηματική δήλωση πως, ό,τι και να γινότανε το Θέατρο Τέχνης, θα το ανέβαζε οπωσδήποτε. Όπερ και εγένετο αφού περάσανε δώδεκα χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων ο Λαζάνης και ο Χατζημάρκος το δοκιμάζανε μαζί με άλλα μονόπρακτά μου στη Σχολή. Ο Μόνικιν είχε γίνει τότε το πιο δημοφιλές κείμενο, όπως μου είχε εκ των υστέρων εξομολογηθεί ο Κάρολος Κούν, και όλοι οι μαθητές θέλανε να τον παίξουνε.\nΤρίτος παρ’ολίγο Μόνικιν έγινε ο Γιώργος Αρμένης ο οποίος προθυμοποιήθηκε μόνος του, εκών και καθόλου άκων, να αποστηθίσει τον ρόλο, γιατί ο Δημήτρης Οικονόμου είχε ξαφνικά εκείνο το καλοκαίρι κληθεί να κάνει την στρατιωτική θητεία του, πράμα που το απέφυγε την τελευταία στιγμή ευτυχώς για το θέατρο και τον ίδιο, όχι γιατί απέφυγε το στρατό, αλλά γιατί ο Μόνικιν του απετέλεσε, κατά τα λεγόμενα του ιδίου, σταθμό και υποσταθμό – όπως κάπου διηγείται ο Μόνικιν στο έργο – στην σταδιοδρομία του. Τον είχε σκηνοθετήσει ο Γιώργος Λαζάνης, που με παρακάλεσε λόγω αναχωρήσεώς του εις Επίδαυρον, να σκηνοθετήσω εγώ τον Χρυσικάκο ως Μόνικιν Β΄, τον διάδοχο του Οικονόμου, όταν εκείνος εκλήθη να συμμετάσχει ως μέλος του Χορού μιας τραγωδίας εις Επίδαυρον. Ακολούθησε μετά από χρόνια το 2004, στο Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής στο «Εντροπία», ο Αντρέας Μαριανός, ως Μόνικιν Γ΄, σε σκηνοθεσία δική μου, χωρίς να με παρακαλέσει κανείς. Και έκτοτε παρέλαβε μονίμως και νομίμως ως Μόνικιν ο Δ΄, τουλάχιστον επί σκηνής, ο Νίκος Καλαμό, ο επί έτη μαθητής της Στέλας Άντλερ και «αιωνόβιος» πλέον, φίλος του Μόνικιν. Τον ανέβασε πρώτη φορά στο Νεοελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη, (το μοναδικό ελληνικό θέατρο που έκανε ένα ειδικό αφιέρωμα στο έργο μου) και μετά το πήγε «από εκκλησία σ’ εκκλησία» αρχίζοντας από την αγγλικανική εκκλησία επί της οδού Φιλελλήνων, υπό την ευλογία του πρωτοπόρου εις κάθε νέο ρεύμα, Reverend Malcom Bradshaw, και τελειώνοντας, προς το παρόν, στην εκκλησία-Θέατρο του St. Augustine, στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 2005, όπου ο Καλαμό εστέφθη ως Μόνικιν Δ΄, εις την υπ’ εμού αναληφθείσαν αγγλικήν του απόδοσιν. Έκτοτε ο Μόνικιν αποτελεί ένα work in progress (έργο εν εξελίξει) όπως άλλωστε και όλοι οι μονόλογοι του ρεπερτορίου του, τους οποίους εφέτος ανεβάζει σ’ ένα Φεστιβάλ Μονολόγων, ξεκινώντας από το Θέατρο Τόπος Αλλού και συνεχίζοντας στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, όπου στο τέλος Μαρτίου και στις αρχές Απριλίου θα παιχτεί η «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, θα ακολουθήσει το «Drinking in America» του Έρικ Μπογκόζιαν, (στις αρχές Μαΐου), η «Ραψωδία α΄» της Ομήρου Οδύσσειας, σε μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη (στις αρχές Ιουνίου) και το «Μια νύχτα χωρίς τον Σάντσο» ένα άπαικτο έργο της Ηρώς Διαμαντούρου με τις τελευταίες στιγμές του Δόν Κιχώτη.\nΠοια φαινόμενα της ανθρώπινης φύσης και του κοινωνικού μας μπακγκράουντ θίγει ο μονόχνοτος αυτός ήρωας και ποιες είναι οι μεταφυσικές προεκτάσεις τους;\nΘα μπορούσα να πω όλα τα φαινόμενα και κανένα, γιατί ούτως ή άλλως όπως εξομολογείται ο ίδιος : «τα φαινόμενα είναι απατηλά», και θα προσέθετα, εκ μέρους του, πως δεν είναι καθόλου μονόχνοτος ο καϊμένος ο Μόνικιν. Όσον αφορά για τις μεταφυσικές προεκτάσεις των φαινομένων τον ρώτησα, επανειλημμένως, κι εκείνος δεν απήντησεν.\nΠοιες είναι οι συνέπειες για μας της αποχώρησής του;\nΔεν υπάρχουν συνέπειες, γιατί δεν αποχωρεί.\nΠου βρίσκεται; Σε κρεβατοκάμαρα, σε αίθουσα διαλέξεων ή σε στρατόπεδο συγκέντρωσης;\nΘα έλεγα : στο living room του, που τα λέει όλα έστω και αγγλικά. Γιατί ποιος είναι ο πραγματικός χώρος ζωής ενός συγγραφέα παρά το μέρος, όπου υπάρχουν τα βιβλία του, το γραφείο του και οι φιάλες του, όπως ειδικά στην περίπτωση του Μόνικιν, και ένα κρεβάτι δια πάν ενδεχόμενον. Όσο για το στρατόπεδο συγκέντρωσης, θα έλεγα ναι στην «συγκέντρωση», και όχι στα στρατόπεδα.\nΠοια είναι η σχέση του εκκεντρικού ήρωα με τον θάνατο και ποια με τον απεσταλμένο του τον Χάρο;\nΕίναι μια σχέση που δεν αφορά όμως το κοινό ή τους αναγνώστες του. Οφείλεται σ’ ένα γεγονός, γνωστόν τοις ελαχίστοις πάσι. Δηλαδή στο γεγονός ότι παρ’ολίγον ο συγγραφέας του Μόνικιν να αναχωρήσει εις Κύριον, λόγω μιας Κυρίας, όταν απεπειράθη να αυτοκτονήσει πλην ματαίως, διότι η απόπειρά του «απεντράπη» όπως εξομολογείται άνευ ντροπής εις τους δύο προς το παρόν τόμους της Κενής Διαθήκης. Έκτοτε η μόνη του ενασχόληση με τον θάνατο, είναι κατά τις επισκέψεις του εις τα νεκροταφεία, όπου και αποτελεί τακτικό θαμώνα, ομού μετά του Χάρου.\nΠως λειτουργούν οι λεκτικοί και νοηματικοί συνειρμοί στο κείμενο σας λαμβάνοντας υπ’ όψιν πως έχετε γενικώς έναν ακραίο τρόπο να χειρίζεστε την γλώσσα;\nΛειτουργούν όπως σ’ όλα μου τα έργα. Αν και βέβαια υπάρχει μια εξέλιξη και μάλιστα επιταχυνόμενη, στον τρόπο της γραφής μου, λες και όλα μου τα γραπτά ήσαν μια προετοιμασία για την «Τακοπουλική» γλώσσα, την τρίτη μετά την καθαρεύουσα και τη δημοτική ελληνική γλώσσα, όπως την είχαν αποκαλέσει δύο άγγλοι φιλέλληνες και φιλοτακοπουλικοί συγγραφείς, η οποία συζεί παρανόμως και παρανομίμως πλέον μέσα στους καθόλου έρημους χώρους της πολύτομης Κενής Διαθήκης μου. Και τα δύο σατιρικά μου μυθιστορήματα, και το «Κλείνον Άστυ» και «Οι Αποστάται», όπως και τα δύο βιβλία διηγημάτων μου, το «Τις ο Λαλών» και το «Βίοι Ακατάλληλοι» – για την ακρίβεια short stories, ένα είδος μάλλον σπάνιο στην ελληνική διηγηματογραφία – αποτελούν μια πρώτη γεύση της εν εξελίξει «μεταγλωττίσεως» υπ’εμού της ελληνικής γλώσσας, παίζοντες έναν ρόλο ανάλογο μ’ αυτόν που έπαιζαν οι «Dubliners» και «Τhe portrait of a writer as a young man» και ο «Γιουλίσσες» στην γραφή του «Finnegans Wake» του Joyce. Η ανατίναξις της κοινοτοπίας είτε ως ζωής είτε ως γλώσσας, βρίσκει στην αποσυνθετική ανασύνθεσή της, μια νέα ζωή και μια καινούργια έννοια στην γλώσσα, με το διπλό και τριπλό πολλές ή λίγες φορές, νόημά της, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ανανεώνει μουσικά και καθόλου «παραφονικά» την ουσία του ελληνικού λόγου, από προσωκρατικής εποχής μέχρι της «μετασημερινής» των γηπέδων μας. «Έλληνες αεί γηπαίδες εισί», όπως θα έλεγε ο Μόνικιν.\nΠότε επιτέλους θα γνωρίσουμε τον τελευταίο των Μόνικιν;\nΤον τελευταίο Μόνικιν φοβούμαι, ή μάλλον ελπίζω, ότι δεν θα τον γνωρίσετε σύντομα. Ή εάν τον γνωρίσετε αυτό θα συμβεί εις μετά Τακόπουλον χρόνον.\nΠοια είναι η γνώμη σας για το χάος που επικρατεί στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες;\nΗ γνώμη μου δεν έχει αλλάξει όπως άλλωστε και το χάος. Η ερώτησή σας θα μπορούσε να διατυπωθεί καλύτερα : ποια είναι η γνώμη σας για το χάος που επικρατεί τους τελευταίους αιώνες, ή τις «χιλιετηρίδες». Και όχι μόνον στην Ελλάδα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την αγάπη μου για τη χώρα μου και για τους υπάκουους ή ανυπάκουους πολιτισμένους ή απολίτιστους πολίτες της. Εκείνο που κάπως μ’ ενοχλεί είναι η κάπως ηυξημένη τώρα δόσις υποκρισίας για τα τεκταινόμενα ή τα «τεκταιθέντα». Ο ισχυρισμός π.χ., ότι ο ελληνικός λαός θα ήταν έτοιμος να θυσιαστεί, εάν είχανε μπει όλοι οι κλέφτες πολιτικοί μέσα, δεν με πληγώνει, γιατί τέτοια λόγια αυτοθυσίας εχρησιμοποιούντο από εποχής Αριστοφάνους. Οι πολιτικοί άλλωστε είναι το alter ego κάθε λαού. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που την γράφω, και αυτή εν εξελίξει, στο βιβλίο μου «Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο φίλος και ο πολιτικός, αυτός ο άγνωστός σας».\nΠοια είναι η γνώμη σας για το πάντα φιλόξενο σε σας «Επί Σκηνής»;\nΕάν δεν ακουγότανε σαν κοινοτοπία, θα έλεγα «εξαίρετη». Τελικά αυτό δεν μ’ εμποδίζει να το πω για το «Επί Σκηνής», γιατί δυστυχώς αποτελεί σήμερα μιαν «εξαίρεση» κι έτσι μ’ αρέσει και λεκτικά και συνειρμικά.\nΜετά από το Θέατρο, το περιοδικό του Κώστα Νίτσου, και τα Θεατρικά του Γιώργου Χατζηδάκη, και το Φουαγιέ του πατρός και της μητρός του Επί Σκηνής, Μαρίας Κυριάκη, υπάρχει ένα κενό στον θεατρικό χώρο, αναπληρούμενο μόνο από περιοδικά του δικού σας διαδικτυακού «τύπου». (Κάτι ανάλογο έχει επίσης ο Χατζηδάκης).\nΤώρα τι να πω για τον άλλο Τύπο χωρίς να θεωρηθώ ότι περί, ή πάρι-αυτολογώ. Παλιά όπως στην εποχή των «Νέων Ελληνικών» των Αποστολίδηδων, στα οποία διετέλεσα Γεν. Γραμματεύς και κριτικός θεάτρου, θύμωνα, χωρίς ν’ αγανακτώ, αλλά προτελευταία και τελευταία, βλέπω τα πράγματα με περισσότερο χιούμορ. Όταν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ήμουνα καλλιτεχνικός διευθυντής της μεταπολιτευτικής Καθημερινής της Ελένης Βλάχου με ανεχόντουσαν ακόμα κάπως. Ο φίλος μου Τάκης Λαμπρίας, δημοσίευσε αργότερα στην Μεσημβρινή την πρώτη συνέντευξη που είχα πάρει από τον εαυτό μου.\nΞαναγυρνάω όμως στο τώρα, ξεχνώντας πως μερικά χρόνια μετά από την αναχώρησή μου από την Καθημερινή, αξιώθηκα να δω στις καλλιτεχνικές της σελίδες ένα καινούργιο μου βιβλίο να φέρεται ως γραφέν υπό του Πάρι Ζακόπουλου. Χωρίς πικρία λοιπόν σήμερα, αναπολώ αυτές τις μέρες γιατί, τουλάχιστον τότε μεταπολιτευτικά, με αναφέρανε, έστω μεταλλαγμένο σε Ζακόπουλο. Με μιάν εξαίρεση τον Τήλεφο, που με γνωρίζει, και μ’ αναγνωρίζει ως ποιητή Πάρι Τακόπουλο.\nΠώς λοιπόν να μην χαίρομαι την χείρα φιλοξενίας που μου τείνει το «Επί Σκηνής», που έσπευσε, λόγω Μόνικιν, να μου ζητήσει συνέντευξη, όπως έκανε στην προηγούμενη μορφή του, το «Φουαγιέ», όταν έμαθε ότι θ’ ανέβαινε το θεατρικό μου, «Η Τελευταία Έκτρωση», στη Σκηνή της Θεατρικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης, και μάλιστα να ζητήσει μετά, και συνέντευξη από τον Ρώσο διευθυντή της Ακαδημίας Σεργκέϊ Τσερκάσκυ, για την παράσταση και τον Τακόπουλο.\nΈβγαλα πέρσι δύο καινούργια θεατρικά μου, «Το Γαμοπίλαφο ή περιμένοντας την Βήτα, έναν δορυφόρο τιμής στον Σάμιουελ Μπέκετ» και το «Θού Κύριε Φύλακήν ή η νέα θηλυκή Καμπάλα με έκτακτη συμμετοχή του Βιγιόν του Καραβάτζιο, του Σάντ και του Ζενέ», και προ μηνών την εις έναν τόμο δίτομη Κενή Διαθήκη μου από ένα νεοεμφανιζόμενο εκδοτικό οίκο τον Καλλιγράφο, του Άγγελου Αργυρόπουλου, της μεγάλης οικογένειας των τυπογράφων, και «εκαλύφθην» ομολογώ, με πολύ συγκινητική πιντερική σιωπή, από σύμπαντα τον Τύπο και τα Μέσα Ενημερώσεως.\nΦαντάζεστε εάν ζούσε ο Πίντερ και έβγαζε σήμερα ένα καινούργιο θεατρικό έργο το τί θα έγραφε ο βρετανικός τύπος ! Δεν λέω από μετριοφροσύνη, ο παγκόσμιος τύπος, γιατί εμμέσως αφήνω εκκρεμές το ερώτημά μου αυτό, γιατί αφορά όχι και πολύ ιεροκρυφίως, και το δικό μου έργο.\nΕ, πώς να μη χαίρομαι για το ενδιαφέρον που δείχνει εμπράκτως για τη δουλειά μου το Επί Σκηνής σας. Κάτι είναι να υπάρχουν και λίγοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται ειλικρινά για το έργο σου. Και ιδιαίτερα, νέοι άνθρωποι όπως εσείς και οι αναγνώστες του διαδικτυωμένου «Επί Σκηνής» σας.\nΕυχαριστώ πολύ κι εύχομαι κάθε επιτυχία στον Μόνικιν και στον λαλίστατο συγγραφέα του.


Μέχρι τα 30 σου θα ξέρεις πια... - LoveLetters\nHome Γυναικα Μέχρι τα 30 σου θα ξέρεις πια…\nNow reading: Μέχρι τα 30 σου θα ξέρεις πια…\nΔεν είναι απαραίτητο ότι όποιος είναι με το μέρος σου είναι και φίλος σου.\nΜπορεί να υπάρξουν άνθρωποι στη ζωή σου που να μοιάζουν με φίλους αλλά με την πρώτη ευκαιρία να μην είναι δίπλα στις αποφάσεις σου. Όπως επίσης το ότι κάποιος συμφωνεί με την απόφασή σου δε σημαίνει ότι θέλει και το καλό σου. Όπως υπάρχουν και φίλοι που μπορεί να διαφωνείτε για κάτι, αυτό δεν τους κάνει λιγότερο φίλους σου.\nΤο λάθος είναι ο εύκολος τρόπος, το σωστό όμως κρύβει την ανταμοιβή. Το ξέρεις.\nΜπορείς να διαλέξεις την οικογένεια σου.\nΠροφανώς οι δεσμοί αίματος δεν αλλάζουν, γεννήθηκες σε μια οικογένεια που είτε σου αρέσει είτε όχι. Αλλά και οι καλοί φίλοι είναι μια μορφή οικογένειας. Και αυτούς μπορείς να τους διαλέξεις.\nΔεν κρατάνε όλες οι αγάπες για πάντα.\nΗ δουλειά είναι σημαντική αλλά δεν γεννηθήκαμε για να δουλεύουμε πάνω από 8 ώρες, το πολύ 9 κάθε μέρα.\nΠιο σημαντικό είναι να είσαι ξεκούραστη, να έχεις ενέργεια και πάθος για την δουλειά σου παρά να είσαι εξαντλημένη και να γκρινιάζεις.\nΕαν δε ρωτάς δε μαθαίνεις. Εαν δε ζητάς δε θα πάρεις.\nΕκμεταλλεύσου τις ευκαιρίες, τόλμησε να κάνεις τις ερωτήσεις που σε φοβίζουν.\nΜη βγαίνεις ραντεβού με συνεργάτες.\nΠιθανόν να υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις αλλά εφόσον μπορείς να το αποφύγεις, απόφυγε το.\nΟι σπουδές δεν είναι για όλους.\nΚι αν είσαι από αυτούς τους ανθρώπους μη σε νοιάζει. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορερικός από τον άλλον, κάποιοι άνθρωποι θα πετύχουν αυτά που θέλουν μέσα από τις σπουδές τους, κάποιοι άλλοι θέλουν να κάνουν οικογένεια και να πετύχουν σ αυτό. Σιγουρέψου ότι θα κάνεις τη διαδρομή σου όσο πιο σωστά γίνεται και μη σταματάς να διαβάζεις και να κάνεις όσα αγαπάς.\nΗ πρώτη σου αγάπη μάλλον δεν θα είναι και η τελευταία.\nΕίναι πολύ πιθανό να έχεις και μια δεύτερη αγάπη, ίσως και μια τρίτη.\nΗ μαμά σου ξέρει περισσότερα από όσα νομίζεις.\nΞέρει πολύ καλά πότε είσαι λυπημένη, πότε είσαι απογοητευμένη. Επίσης ξέρει καλά πότε έχεις πιει ή πως είναι τα θέματα με τις φίλες και τα αγόρια. Μη ξεχνάς ότι και εκείνη ήταν κάποτε νέα. Επίσης εκείνη σε μεγάλωσε, σε ξέρει καλύτερα απ όσο σε ξέρεις εσύ η ίδια.\nΟι σχέσεις και οι φιλίες στις σειρές παραμένουν σχέσεις και φιλίες φαντασίας.\nΔεν μπορείς να έχεις τη σχέση της Κάρι με την Μιράντα όπως δεν μπορείς να περιμένεις να βρεις κάποιον με το πάθος του Ράιαν Γκόσλινγκ στο Ημερολόγιο. Είσαι διαφορετικός άνθρωπος με πραγματική ζωή, με προβλήματα και ιδιοτροπίες. Έτσι και οι άλλοι. Οι σχέσεις θέλουν δουλειά και αυτό είναι το ωραίο στο τέλος.\nΌλοι προσπαθούν για κάτι.\nΖήσε τη ζωή σου και άσε τους άλλους να ζήσουν τη δική τους. Μη κρίνεις πως ζουν οι άλλοι ή τι επιλέγουν, εκείνοι όπως και εσύ ξέρουν τι είναι καλύτερο για τον εαυτό τους.\nΔεν έχει σημασία πόσο έξυπνος είσαι ήδη, πάντα θα υπάρχει κάτι να μάθεις, κάτι καινούργιο που θα σε κάνει σοφότερο. Μην επαναπαύεσαι, συνέχισε να μαθαίνεις.


The Third DayHBOReviews\nαπό nikos vel 16 Σεπτεμβρίου 2020\nαπό nikos vel 16 Σεπτεμβρίου 2020 0 σχολιο 1,060 προβολές\nΤο The Third Day είναι μία μίνι σειρά έξι επεισοδίων από το HBO και το Sky Atlantic. Το θρίλερ αυτό εστιάζει σε δύο ξεχωριστές ιστορίες δύο ανθρώπων, που έχουν ως κοινό παρονομαστή ένα μυστηριώδες νησί στη Βρετανία. Τα πρώτα τρία επεισόδια, τα οποία ονομάζονται Summer, είναι επικεντρωμένα στο Sam ενώ τα υπόλοιπα στην Helen.\nΣτους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Jude Law (The Talented Mr. Ripley) και τη Naomie Harris (Skyfall) ενώ δίπλα τους υπάρχουν ονόματα όπως ο Paddy Considine (The Outsider) και η Emily Watson (Gosford Park)\nΠάμε να αναλύσουμε τι είδαμε στο πρώτο επεισόδιο, με όσο λιγότερα spoilers γίνεται.\nΟ Sam διαθέτει με τη σύζυγο του ένα φυτώριο και κάποια πλάνα που έχουν για την επιχείρηση του πάνε στραβά. Ένα μεγάλο χρηματικό ποσό που είχαν συγκεντρώσει “κάνει φτερά” και η απελπισία του φτάνει στα ύψη. Το γεγονός πως βρίσκεται σε μία απομονωμένη περιοχή δεν βοηθάει την κατάσταση.\nTed Lasso- Μία σεζόν γεμάτη συναισθήματα- Review 2ης σεζόν (χωρίς spoilers)\nΌλα αυτά τα ξεχνάει μονομιάς, όταν βρίσκει ένα κοριτσάκια, την Epona, μέσα σε ένα δάσος να ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει! Την απόφαση να τη σώσει από βέβαια θάνατο ίσως τη μετανοιώσει αργότερα, καθώς μπροστά του πλέον ανοίγεται ένας αρρωστημένα μυστήριος κόσμος.\nΗ Epona είναι κάτοικος ενός απόμακρου νησιού, που ενώνεται με έναν δρόμο, ο οποίος βυθίζεται για μερικές ώρες της ημέρας και έτσι δεν μπορεί να φύγει ή να πάει κανείς αυτές τις ώρες. Οι κάτοικοι εκεί ετοιμάζονται για ένα μουσικό φεστιβάλ και εξ’αρχής δεν βλέπουν με καλό μάτι τον Sam.\nJude Law ως ο Sam\nΗ απόφαση του να γυρίσει την Epona, η οποία δεν λέει να ξεκαθαρίσει τι την οδήγησε στην απόπειρα αυτοκτονίας, δεν χαίρει της αποδοχής, για να το πούμε ωραία, από τον πατέρα του κοριτσιού. Οι μόνοι που φαίνεται να του προσφέρουν λίγη βοήθεια είναι οι ιδιοκτήτες μίας pub, η κυρία και ο κύριος Martin, που έχουν αναλάβει να φροντίσουν την Epona.\nΟ Sam, αγχωμένος και πιεσμένος με τα σχέδια του που “τρέχουν” πρέπει να γυρίσει πίσω επειγόντως ενώ την κατάσταση του δεν βοηθάνε τα οράματα ενός μικρού αγοριού. Έλα όμως που κάτι του βρωμάει σε αυτό το νησί και όλα αυτά τα περίεργα τον κάνουν να μην προλάβει τη γέφυρα/δρόμο και να πρέπει να περιμένει μέχρι το πρωί.\nPaddy Considine και Emily Watson ως ο κύριος και η κυρία Martin\nΤο βράδυ γνωρίζει την Jess (Katherine Waterston) και δεν αργεί να έρθει κοντά και να γίνει “λιώμα” από το ποτό μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους του νησιού. Ίσως τελικά να είναι όντως φιλόξενοι άνθρωποι και ο Sam να τους παρεξήγησε. Ίσως και όχι όμως.\nΘα μάθουμε στο 2ο επεισόδιο!\nΠρόκειται για ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα σειράς, κατ’εμέ. Σκηνοθετικά και κινηματογραφικά το επεισόδια παίρνει σχεδόν άριστα. Τα πλάνα του νησιού, η μυστήρια και “αρρωστημένη” ατμόσφαιρα που δημιουργείται και τα vibes από γνωστές ταινίες όπως το The Wicker Man ή το Kill List, έβαλαν τις βάσεις για κάτι πολύ καλό.\nΕρμηνευτικά ήξερα τι να περιμένω από τον Jude Law, που ποτέ δεν απογοητεύει. Από άποψη σεναρίου τώρα, η σειρά βαδίζει όπως είπα σε μονοπάτια άλλων παρόμοιων ταινιών και θέλω να δω αν και κατά πόσο θα διαφοροποιηθεί από αυτά.\n8.1\t4.0625 5