Δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση ο βουλευτής της ΝΔ, Πάνος Καμμένος. Εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση σε Παπαδήμο, Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου από το βήμα της Βουλής (Vid)\nnews247 15 Νοεμβρίου 2011 12:10\n"Δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτή την κυβέρνηση", είπε ο βουλευτής της ΝΔ, Πάνος Καμμένος από το βήμα της Βουλής.\nΤαυτόχρονα εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση στην προηγούμενη κυβέρνηση, στοχοποιώντας ιδιαίτερα τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, αλλά και τον Γιώργο Παπανδρέου.\nΜάλιστα, εξαπέλυσε βαριές κατηγορίες και χαρακτηρισμούς κατά του νέου πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου.\nΜεταξύ άλλων, ο κ. Καμμένος επικαλέστηκε τις αναφορές για παραποίηση των στοιχείων για το έλλειμμα επί υπουργίας Παπακωνσταντίνου, υπογραμμίζοντας πως παρόλα αυτά "ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι σήμερα εδώ ως μέλος της νέας κυβέρνησης".\nΠαράλληλα, κατηγόρησε και τον κ. Παπανδρέου για κερδοσκοπικά παιχνίδια με το ζήτημα του δημοψηφίσματος.\nΟ κ. Παπακωνσταντίνου, απάντησε άμεσα λέγοντας πως όσα ανέφερε ο κ. Καμμένος ακούγονται και αναγράφονται μόνο σε περιθωριακά blogs και δεν έχουν θέση στη Βουλή, ενώ χαρακτήρισε τις κατηγορίες του "τζάμπα μαγκιές".\nΣημειώνεται ότι σήμερα ο Π. Καμμένος έχει συνάντηση με τον Α. Σαμαρά, στον οποίο φέρεται να δήλωσε ότι προσωπικά τον ίδιο τον στηρίζει αλλά διαφωνεί με τη συμμετοχή της ΝΔ στην κυβέρνηση. Πάντως, αν τελικά ο Π. Καμμένος καταψηφίσει το ενδεχόμενο της διαγραφής του παραμένει ανοιχτό.\nΚαμμένος: Χούντα η νέα κυβέρνηση\nΠ. Καμμένος : "Δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης"


absolutely summer | a/man/called/… | Page 2\nAugust 5, 2015 August 5, 2015 ~ kapa\t~ Leave a comment\nΝομίζω το ΄χω ξαναγράψει, τι πειράζει μια φορά -και δυο και τρεις- ακόμη; Χωρίς επαναλήψεις και ψευτομερεμέτια δεν συντηρούνται τα μπλογκς, πέφτουν και σε πλακώνουν.\nEπιστροφή από διακοπές στο Χορευτό με τσίμα τσίμα λεφτά για ρεφενέ βενζίνες, διόδια, ένα σάντουιτς και ναύλα για το λεωφορείο μετά. Bλέπω -την ώρα της αναχώρησης και του ανεφοδιασμού σε τυρόπιτες- το Crocodiles στη βιτρίνα κάποιου βολιώτικου δισκάδικου χωμένου ανάμεσα σε άσχημα μπετόν και ακόμη πιο άσχημη ζέστη. Όλα είναι άσχημα όταν επιστρέφεις. Tότε, σήμερα άλλαξαν οι επιστροφές, η όψη τους μαλάκωσε μια στάλα, πιάσαν τόπο τα μπότοξ. Χωρίς να πολυσκεφτώ, κάνω ένα γρήγορο υπολογισμό του περιεχόμενου της τσέπης. Δεν βγαίνει ο λογαριασμός, αν οι άλλοι θελήσουν ένα στοπ για τσιμπολόγημα στη διαδρομή. Ή αν σου πει να μείνετε μια νύχτα στη Θεσσαλονίκη -πριν ξαναπάει ο καθένας σπίτι του- και παίρνετε μετά το πρωινό ΚΤΕΛ. Μα ο σατανάς έχει μπει μέσα μου, μπαίνω κι εγώ βγαίνοντας με το λάφυρο και τσέπη αφυδατωμένη κατά 300 -μπας και ήταν 400; – δραχμές. Οι άλλοι τρεις -ειδικά τα υπέροχα μαυρισμένα, υγρά (πού διάολο χάθηκαν αυτά τα λιπγκλος τους) κορίτσια- με κοιτάζουν με απελπισία, απορία, μπορεί και θυμό. Αυτό που ήθελα το έκανα, δεν θα με πτοούσαν οι απαξιωτικές ματιές τους. Ούτε το ότι θα έπρεπε να την παρακαλέσω να μου δανείσει για το εισιτήριο της επιστροφής ή να με αφήσει να φάω ένα μικρό, μια μπουκίτσα πράμα, κομμάτι από το τοστ της, να πιω μια γουλιά από τη μπίρα της, να ικετεύσω -εν τέλει- για συγχώρεση. Όλα τα άντεχα αφού αυτό που ήθελα το πήρα. Ικέτης; Ικέτης, γονατιστός, δεν ήταν άσχημη η θέα από κει χαμηλά ανάμεσα στα πόδια της.\nΣτο εξώφυλλο ήταν όλοι χοντρά ντυμένοι μέσα σ’ ένα χρωματιστό δάσος. Εμείς στην άσφαλτο, με τα ελάχιστα απαραίτητα (τι ωραίοι, τραγανιστοί ώμοι φιλοξενούσαν τα τιραντάκια τους), έβραζε ο τόπος κι ας ήταν δέκα το πρωί. Κλιματισμοί και ανάλογα πολυτελή κομφόρ δεν υπήρχαν στα Φιατάκια τότε. Πολλές φορές μου πέρασε απ΄το μυαλό η σκέψη πως μέχρι να φτάσω σπίτι ούτε ο Ian, ούτε ο Will, ούτε το βινύλιο θα τα καταφέρουν. Θα λιώσουν σαν τα κεράκια στην εθνική οδό, ανάμεσα Τέμπη-Μάλγαρα και Έσο Πάπας. Βάλε και το ΚΤΕΛ την άλλη μέρα το πρωί, αρμαγεδώνας.\nΤελικά έλιωσα εγώ. Κι όταν ξαναστερεοποιήθηκα -χρόνια μετά- τίποτε δεν ήταν ίδιο. Κωλοκαρκίνοι, τι τα θες, παρορμητικοί μα κι ανασφαλείς, επίμονοι αλλά ανυπόμονοι, ευαίσθητοι και κυκλοθυμικοί. Σκάρτο πράμα αγοράζεις αν μας σπιτώσεις.\nΤο δισκάκι, κωλοκαρκινάκι κι αυτό, ζει ακόμη μαζί μου. Χιλιοταλαιπωρημένο στο εξώφυλλο, πονάει η ψυχή σου σαν το βλέπεις, δεν του φέρθηκα πάντα καλά, συμβαίνουν αυτά με όσους αγαπάς, δυστυχώς. Αλλά ατσαλάκωτο μέσα. Ούτε χρατς, ούτε χριτς. We lost some time after things that never matter, τραγουδάει. Some, του λέω με νόημα, some. Κάτι ρέστα έχουμε ακόμη Ian, κοίτα να τα ξοδέψουμε όπως τους αρμόζουν.\nAugust 4, 2015 August 4, 2015 ~ kapa\t~ 4 Comments\nΉταν η πρώτη φορά -μετά από πάρα πολλά χρόνια- που ξανοίχτηκα στα σκούρα βαθιά. Mόνο δυο σημαδούρες και μια βάρκα, δέκα μέτρα παραπέρα, ανάμεσα σε μένα και τα βράχια.\nΣημαδούρες, βάρκα, βράχια, μπλε. Καρτ ποστάλ χιλιοειδωμένη, πάντα βάλσαμο.\nΓαλήνη. Με όποιο τρόπο και να τη γράψεις, όποια λέξη και να εφεύρεις.\nΈκανα μιαν απελπισμένη απόπειρα να βουτήξω, προσπαθώντας να φτάσω στο βυθό. Δεν είχα το κουράγιο, μπορεί και να φοβήθηκα πως δεν θα τα καταφέρω, στα μισά παραιτήθηκα. Θα ‘ταν τέσσερα, τεσσεράμισι μέτρα, μια διαδρομή βατή κάποτε, τώρα βουνό. Στη θάλασσα.\nΤο νερό διαυγές, γυαλί, πιο καθαρό κι απ΄την ψυχή ενός νεογέννητου. Αυτά με τα προπατορικά που σέρνουμε στην πλάτη μας από την πρώτη μέρα δεν τα πιστεύω, έχω πολλούς άλλους λόγους, ρεπερτόριο ολόκληρο, για να τρομάζω.\nΟ ήλιος ευλογία, καύσιμο για την ψυχή. Δεν έμεινε γωνιά της αφώτιστη. Οι μαύρες σκέψεις -αυτά τα βαμπίρ που την βασανίζουν κάθε μέρα- λούφαξαν στην αρχή, μετά τρόμαξαν, στο τέλος την άφησαν επιτέλους μόνη.\nΞάπλωσα στο νερό σαν τον άνθρωπο του Βιτρούβιου, με πόδια και χέρια ανοιχτά όσο άντεχαν τα κουρασμένα, σκουριασμένα άκρα μου.\nΑλάφρυνα. Θα ‘μουν δεν θα ΄μουν δυο, τρία κιλά. Έδωσα ρεπό στη σάρκα να φύγει, να απαλλαχτώ από την παρουσία της, να ηρεμήσει κι αυτή απ’ τις προσταγές του μυαλού τύραννου.\nΆδειασα από κάθε Κακό.\nΓλάροι πέρναγαν μισό μέτρο, ούτε καν μισό, πάνω απ΄ το κεφάλι μου. Πρώτη φορά, κι αυτό.\nΧαμογελούσα τρισδιάστατα (αυτό εγγράφεται στο βιβλίο των ευτυχισμένων στιγμών, στις μπροστά μπροστά σελίδες) με κλειστά μάτια όταν τους άκουγα να ξαναπερνάνε, όσο ένιωθα τον αέρα από τα φτερά τους πάνω μου. Βρήκαν παιχνίδι; Bρήκα κάθαρση.\nΧρόνος δεν υφίσταται εκεί μέσα, δεν έχω ιδέα πόσο έμεινα. Μισόν αιώνα, ίσως.\nΤο τσιγάρο που άναψα μετά, εγώ ο άκαπνος, είχε γεύση που όμοιά της δεν θυμάμαι εδώ και πολύ καιρό. Πόσο πολύ; Άλλον μισό αιώνα, ίσως.\nΟυδείς γνωρίζει το αύριο, ούτε καν το πέντε λεπτά μετά. Μα εκεί νιώθεις απέθαντος. Μπορεί και να ΄ναι η πηγή της ζωής που ψάχναν, μάταια, οι κονκισταδόρες.\nJuly 29, 2015 July 29, 2015 ~ kapa\t~ 1 Comment\nΕξήμιση. Βράζει η πλάση, κοχλάζει. Με εμάς μέσα της, σιγά το ζουμί, oύτε μισό κονσομέ της προκοπής φτιάχνεις.\nΝτους, ξανά. Για πέντε λεπτά ανακούφιση. Πέντε ευλογημένα λεπτά, μετά αφυδατώνεται και το μέσα σου εκτός απ΄το έξω. Δεν σκουπίζεσαι, μπας και παρατείνεις για λίγες στιγμές τη δροσιά. To τρίτο, μετά τις 12μιση το βράδυ και τις τέσσερις το πρωί. Tέτοιο grande πότισμα ούτε οι κήποι στις Βερσαλλίες αξιώθηκαν.\nΤολμάω να ξαναπέσω στο κρεβάτι, είναι νωρίς ακόμη.\nΑποκοτιά. Πέφτω πάνω στο ρεπερτόριο.\nΓύρνα απ΄ την άλλη. Μη κολλάς και μη ξεφυσάς πάνω μου. Έκοψες και τον αέρα απ’ τη μπαλκονόπορτα, τοίχος ολόκληρος έγινες. Και στο ‘πα χίλιες φορές να σκουπίζεσαι καλά, χτες άλλαξα σεντόνια…\nΚουβέντες που πριν τριάντα χρόνια, ακόμη και είκοσι, ήταν inconcessus. Πιο απαγορευμένες κι από το «love» σε στιχάκια της Diamanda Galas. Δεν πληγώνομαι πλέον, έχεις δει τοίχο ευαίσθητο;\nΟ ανεμιστήρας στο ταβάνι πολεμάει φιλότιμα, όλη τη νύχτα, ως τώρα. Το ‘χω δει αυτό το θέαμα σε πολλές ταινίες, φιλμαρισμένο από ζόρικες γωνίες, ένας ξαπλωμένος άντρας και οι φτερωτές από πάνω του, ιδρώτας, σκιές, τα σεντόνια γουμίδια. Κανείς δεν σηκωνόταν όμως μετά να πάει να πιάσει δουλειά, τέτοιο σενάριο δεν αξιώθηκα.\nΕφτά. Τι φοράς σήμερα που θα χτυπήσει 38ρια; Τραγωδία να μην είσαι σε δουλειά που το dress code είναι βερμούδα-φανελάκι. Η στολή των συνταξιούχων. Με κάλτσα μπεζ και σκαρπίνι. Τέτοιο στυλ ούτε ο Γκωτιέ, ούτε τα δίδυμα Dean & Dan, ούτε καν ο Γκαλιάνο ονειρεύτηκαν. Στολή κλιματιστικό. Την φοράνε και κυκλοφορούν έξω ακόμη και με θερμοκρασίες που λυγίζουν γκαμήλα. Απορώ πώς δεν την πατένταραν ακόμη κάτι Daikin, Mιτσουμπίσι, Φουτζίτσου, τραγικό και άθλιο μάρκετινγκ έχουν εν τέλει.\nΜπαίνω μέσα στις πρώτες ανοησίες που βρίσκω μπροστά μου, παντελόνι, πουκάμισο, ανοίγω την πόρτα, λέω φεύγω. Παλιά συνήθεια, από τότε που τα φεύγω έπαιρναν απάντηση. Και -ενίοτε- συνοδευόταν με χορταστικό πρωινό σεξ, διπλή μερίδα, ρε γαμώτο θ’ αργήσω, εγώ καθόλου. Ray Davies είσαι βασιλιάς αγόρι μου, άρχοντας, won’t you tell me?\nΤης το ΄χα πει κάποια στιγμή, με μια δόση παράπονου, παλιά, πολύ παλιά, στις μεγάλες ζέστες έμοιαζες της Κάθλιν Τέρνερ στο Body Heat. Και τώρα της μοιάζω, απάντησε, μη σου πω ότι είμαι απείρως καλύτερη. Ανέκαθεν είχε απαντήσεις Ray, ανέκαθεν, για όλα.\nΠρώτη κίνηση κατεβάζω παράθυρα, δεύτερη κλιματισμός, τρίτη όπισθεν. Με κλειστά μάτια. Ούτε τα σκυλιά του Pavlov τόσο εκπαιδευμένα.\nΚαθ΄ οδόν διασταυρώνομαι με το αγαπημένο μου ATM. Εφτά και είκοσι, ήδη τρεις συνταξιούχοι -οι δυο με τη στολή κλιματιστικό, ο τρίτος με τζιν, ριγέ μπλε/κόκκινο/άσπρο πόλο, σακούλα φαρμακείου υπό μάλης- περιμένουν. Σα να μη τους έφτανε ο φόβος της αρρώστιας και του θανάτου, προστέθηκε και το άγχος του άδειου ΑΤΜ. Aυτά δεν είναι capital controls, ξεπάστρεμα είναι.\nΑνοίγω ραδιόφωνο. «Πετάει το γάντι ο Τσίπρας». Όποιος θέλει ας το σηκώσει, με 31 βαθμούς -ήδη- ούτε ασχολούμαι, ας μείνει χάμω να πεθάνει ασήκωτο. Άμα θέλει το σηκώνει ο Νταβανέλος. Γάντια, καλοκαιριάτικα, με καύσωνα. Δεν παν καλά οι άνθρωποι.\nΑλλάζω σταθμό. Θαλασσινός. Μετά Μάλαμας. Δεν φτάνει που είναι γαμημένα τα μεσημέρια μας με τους 38 και τους 39, μακελεύουν και τα πρωινά μας.\nΤα καζάνια της Κόλασης. Με σάουντρακ τα μεταξωτά. Και τη φουφού του καστανά. Χωρίς να φυσάει. Ας μας λυπηθεί κάποιος. Ας είναι και ο διάολος αυτοπροσώπως, λιγότερο άσπλαχνος θα είναι απ’ αυτόν που διαλέγει κατατονίες, εφτάμιση το πρωί, μιας μέρας που ο Σάκης Αρναούτογλου είπε -φορώντας σακάκι- ότι θα καίγεται όλη η χώρα από άκρη σ’ άκρη.\n(μούζικα ρε μπάσταρδοι, μούζικα)\nJuly 27, 2015 July 27, 2015 ~ kapa\t~ 1 Comment\nΠρώτο σίξτις/σέβεντις μπάνιο χτες.\nΔέκα, δεκαπέντε άνθρωποι, σε μια παραλία που φαινόταν τόσο ατέλειωτη όσο και η ζέστη. Η κάψα θόλωνε τις άκρες του κάδρου. Κάπου σταματούσαν όλα, ξηρά και νερό, μα δεν διέκρινες πού. Μερικές φορές αυτό είναι καλό, δεν είναι φρόνιμο να ξέρεις πάντα τις συντεταγμένες του τέλους.\nΟμπρέλα ιδιωτική, δυο πετσέτες, κρύο νερό στο ισοθερμικό τσαντάκι. Και τέσσερα τσιγάρα, ένα πριν, τρία μετά. Μας έμεινε κουσούρι, το «μετά».\nΗσυχία, επιτέλους. Μόνο κάποιες κουβέντες την ραγίζουν, που και που.\nΠέντε γυναίκες -όλες στα σύνορα της εμμηνόπαυσης, άλλες περιμένοντας τη σφραγίδα στο διαβατήριο, άλλες έχοντας ήδη διαβεί με βαριά βήματα τη μπάρα- συζητούν μέσα στο νερό για συμβάντα αδιάφορα που συγκλονίζουν τις μέρες τους. Για βιβλία που δεν διάβασαν, για τα γεμιστά που άρπαξαν στο φούρνο χτες, για το μαλλί που θέλει κούρεμα, για την Βίκυ που χάνει την Ιατρική για μια χούφτα μόρια, για μόρια που δεν τις καταδέχονται πια, για μαγιώ νούμερο 16. Πέρυσι 14, φέτος προαγωγή. Bitter sixteen.\nΤις ακούω, κάθε λέξη τους, σχεδόν κάθε ανάσα τους, μη σου πω και κάθε σκέψη τους. Οι άνθρωποι ξεχνούν πως ο,τι λες μέσα στη θάλασσα τρέχει και τρυπώνει στα αυτιά παρείσακτων. Είμαι ένας απ’ αυτούς. Ένας voyeur με σφαλιστά μάτια.\nΒήμα πρώτο, πάνω απ’ τα γόνατα.\nΒήμα δεύτερο, στον αφαλό.\nΤρίτο βήμα δεν είχε. Κάθαρση μόνο, νερά γυαλί, τέσσερα μέτρα μακριά από την ομπρέλα, δυόμιση μέτρα βάθος. Σε οργιές θα ήταν πιο λόγιο αλλά δεν ξέρω να μετατρέπω.\nΜιάμιση ώρα μέσα στο νερό. Σε ένα βιβλίο θα διάβαζες «γίναν θάλασσα μέσα στη θάλασσα κι αυτοί». Ανακουφίζομαι που δεν το έγραψα. Ευγνωμωνώ το σύμπαν μου που είναι τυφλό, κουφό, ανάπηρο και δεν έχει ιδέα τι θα πει συνωμοσία.\nΟι πέντε γυναίκες γίναν τρεις, μετά δυο, μετά ένα κενό στον ορίζοντα, κενό με φως που ματώνει τα μάτια. Ο μόνος πόνος που κάθε συνάντηση μαζί του είναι ευλογία.\nΒγαίνουμε και μετράμε πετραδάκια κολημμένα στα γυμνά μας πόδια, ανάμεσα στα δάχτυλα, στα μαλλιά. Τα δικά μας νταμάρια, τα δικά μας παράσημα. Καλή και η άμμος αλλά σ’ αφήνει δίχως γαλόνια.\nΚανείς μας δεν σκουπίζεται, αφήνουμε το νερό να ξεψυχήσει ήρεμα πάνω μας. Τέτοιο τέλος όλοι το ονειρεύονται, λίγοι το αξιώνονται, της λέω. Δεν καταλαβαίνει για ποιο τέλος μιλάω, συνήθισε πια τις μετέωρες, περιπλανόμενες διαπιστώσεις μου, δεν δίνει σημασία.\nΗσυχία. Επιτέλους ησυχία. Κανένα κάπιταλ κοντρόλ δεν σε ανακαλύπτει εδώ. Για μια, δυο, τρεις ώρες. Μόλις νιώθεις το κακό να ‘ρχεται, βουτάς και το πνίγεις. Το Κακό δεν ξέρει κολύμπι.\nΜια γουλιά νερό. Και τσιγάρο, που μουσκεύει απ΄ τα βρεμένα δάχτυλα. Αλάτι, ιώδιο και καπνός. Η χημική ένωση που ανέκαθεν έφτιαχνε το θέρος. Κάποτε το μάθαμε, οι κατά φαντασίαν Σαντιάγκο.\nΩραία ημερολόγια, της λέω.\nΝα ζήσουμε να τα θυμόμαστε, απαντά, ανάβοντας το τέταρτο.\nJuly 15, 2015 July 15, 2015 ~ kapa\t~ 5 Comments\nTίποτε δεν ελέγχουμε, τίποτε δεν ασφαλίζουμε, τα «ίσως» για το αύριο μας εξουσιάζουν. Έρμαια της στιγμής είμαστε, όχι ρυθμιστές του χρόνου. Είμαστε η σκιά του ήλιου, όχι ο ήλιος ο ίδιος.\nΤα εμπέδωσα αυτά από καιρό αλλά σας το ‘χω πει εκατό φορές μπαγασάκια πως δυο πράγματα ζητάω μόνο. Χωρίς και με αφορμές. Σήμερα μου ΄ρθε άλλη μια, κατακέφαλα.\nΘα φύγουμε πρώτοι εμείς. Πάντα εμείς πρέπει να φεύγουμε πρώτοι.\nΤα δυο σας να μη χαθείτε, ποτέ. Να βρίσκεστε. Όσο μακριά το ένα απ’ το άλλο και να ΄στε.\nΑν το ξεχνάτε, που και που θα ερχόμαστε να σας παίρνουμε για μια βόλτα. Όπου και να ζείτε. Μ’ όποιους και να μοιράζεστε τη ζωή σας. Θα ερχόμαστε, θα κορνάρουμε βουβά για να κατεβείτε. Θα βάζετε τις ζώνες σας στο πίσω κάθισμα και θα δίνετε παραγγελιά, θα ξεκινάμε για όπου πείτε σεις.\nΘα ακούμε -όσο δυνατά θέλετε- τα τραγούδια που εσείς θα διαλέγετε, θα σας αφήνουμε να βγάζετε τα κεφάλια και τα χέρια σας έξω απ’ τα παράθυρα, θα σας αφήνουμε να βρίζετε, να λέτε «μαλακιζμένο», να πετάτε τυρογαριδάκια, να μπουγελώνεστε και να μαλώνετε για χαζές αφορμές μπροστά μας. Δεν θα θυμώνουμε, θα χαμογελάμε μόνο. Κρυφά, να μη πολυπαίρνετε θάρρος.\nΜετά, πριν έρθει για τα καλά η νύχτα, θα σας αφήνουμε στα σπίτια σας, στους αγαπημένους σας, θα βλέπουμε να μπαίνετε μέσα, να κλείνει η πόρτα πίσω σας και τότε μόνο θα ξαναφεύγουμε.\nΑφού πρώτα αφεθούμε για λίγο σε μια λυτρωτική αγκαλιά, της καληνύχτας, του «να ΄στε καλά μωρά μας».\nΓιατί εσείς θα είστε ακόμη δεκαπέντε και δώδεκα. Πάντα.\nΚι εγώ, κι εκείνη, θα είμαστε εκεί, μαζί. Αόρατοι αλλά μαζί, χωρίς εισαγωγικά. Για πάντα.\nJune 21, 2015 June 21, 2015 ~ kapa\t~ 5 Comments\nJune 5, 2015 June 5, 2015 ~ kapa\t~ Leave a comment\nθάνατος οι τέντες που χτυπιούνται απ’ το μπουρίνι,\nθάνατος οι γυναίκες που δεν αγαπιούνται πια\nκαθώς στραγγίζουν την τελευταία σταγόνα απ’ το χαρτόνι\nαφού έχουν ψιλοκόψει τα κρεμμύδια.\n«Μυρίζω;», λέει, κι ύστερα «ας μυρίζω».\nMay 22, 2015 May 22, 2015 ~ kapa\t~ Leave a comment\nΧίλιες τριακόσιες ογδόντα εφτά ημέρες μετά, το πήρα απόφαση πως τα τσιμέντα μουλάρωσαν και δεν κουνιούνται ρούπι. Ούτε κανάκεμα, ούτε ταξίματα, σπονδές, ευχέλαια, μήτε απειλές πιάνουν τόπο.\nKάποτε διάβασα τι γίνεται μέσα στην κοιλιά μιας αράχνης.\nΤις νύχτες που οι τέντες ακούγονται να τρίζουν, σκέφτομαι ξανά και ξανά το Μπάουντι. Να γίνω Φλέτσερ ή να μείνω για πάντα Μπλάι;\nApril 29, 2015 April 29, 2015 ~ kapa\t~ Leave a comment\nΌλες οι συναλλαγές πάνω από 70 ευρώ θα γίνονται με κάρτα στα νησιά, είπε.\nΑλλά σε νησιά με πληθυσμό πάνω από 3.000 άτομα, συμπλήρωσε.\nΚαι πήγε η καρδιά των αγονογραμμητών στη θέση τους. Χωρίς τσαλακωμένα τάληρα και φραγκοδίευρα στο πορτοφολάκι (ντρέπομαι να πω κατοστάρικα και πεντακοσάρικα, μη τυχόν και δεν καταλάβει κανείς ότι μιλάω για δραχμές), όλη η «αφήγηση» καταρρέει. Eξαϋλώνεται η μαγεία -πικρή, δεν αντιλέγω- του αποχωρισμού με το νησί, να βλέπεις τα εικοσάρικα, τα δεκάρικα, τα κέρματα να λιγοστεύουν μετρώντας αντίστροφα μέρες ως τα τελευταία απρόθυμα βήματα στην προβλήτα, αυτό το βασανιστικό δικό μας green mile. Ενώ με το πλαστικό «πληρώνω», το θέρος -έστω και ως ψέμα, ως αυταπάτη- παρατείνεται. Χωρίς άδεια τσέπη, βασανιστικά αφαιμαγμένη, δεν έχει γεμάτο βιβλίο όμως.\nΤο ‘χω βάσανο κρυφό, εξομολογημένο τώρα πλέον, που δεν μπορώ να σκαρώσω ούτε μισήν ιστορία για λίγες νύχτες σε ένα νησί σαν αυτά τα ερημονήσια που όλοι ξέρουν να περιγράφουν, καλύτερα κι από το πετσί τους. Όχι σε μια σελίδα, σε εκατό, σε διακόσιες. Όλα τα χωράνε μέσα. Τις μέρες, τις νύχτες, τους λιγοστούς ανθρώπους του, τους φασαριόζους (με το άλλοθι των νιάτων τους) εισβολείς, την άμμο, τα βότσαλα, τα μεθύσια, τους έρωτες, τα σπέρματα πάνω σε ιδρωμένους υπνόσακους, τη γύμνια, τις ζήλειες, τους καφέδες με τσιμπλιασμένα μάτια, τα νοικιασμένα Hondaκια, τα σε δυο παλάμες μετρημένα -sold out, ήδη από το περασμένο θέρος- αλμυρίκια, τις καμένες πλάτες, τα φιλιά που δόθηκαν αλλά κι εκείνα που μείναν ανεπίδοτα μέσα σε σκηνάκια ή σε δωμάτια 3Χ3, το λιγοστό νερό, το άφθονο, σπάταλο μπλε, το ογκώδες φως.\nΕντάξει, και τις εθιμικές φωτιές στις παραλίες. Tους μικρούς φάρους των δεκαοχτώ, είκοσι, άντε εικοσπέντε μας. Με τους ύμνους κάθε εποχής, από στόματα αγοριών που είχαν κρεμασμένα πάνω τους -στολίδια, λάφυρα- όλα τα ξέμπαρκα κορίτσια. The answer is blowing ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ.\nΤα φέραμε από δω, τα φέραμε από κει μωρό μου, δεν κατηφορίσαμε ποτέ.\nApril 26, 2015 April 26, 2015 ~ kapa\t~ 1 Comment\nApril 6, 2015 April 7, 2015 ~ kapa\t~ Leave a comment\nOι θερινές μνήμες (μου) είναι εύπλαστες. Ξεγελιέμαι εύκολα με το λίγο μπρος-λίγο πίσω. Άλλωστε δεν έχω βάλει κολαούζο στις δεκαετίες κανέναν διορθωτή για να κινδυνεύω να μου επιστρέψει το κειμενάκι ως χρονικά ανακριβές. Πρόσωπα θυμάμαι, έστω με κάποια μικρή δυσκολία. Να τα τοποθετήσω σωστά στο χρόνο ζορίζομαι.\nΑπό τη μέρα που συνειδητοποίησα πως διάβαζαν κι άλλοι τα όσα σκέφτομαι, ξεκινούσα την πληκτρολόγηση έχοντας -πρώτα- βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να διαψεύσει τις μνήμες μου. Καλού κακού αποφεύγω τα ονόματα. Στον εφηβικό και πρώιμο ενήλικο βίο μου πρωταγωνιστούν η Κ, ο Γ, η Σ, ο Κ, η Α, η Π, o Σ, η Μ, η Λ, ο Φ, η άλλη Σ. Ο δικός μου Περιοδικός Πίνακας. Αμφιβάλλω αν ο Mendeleev θα μπορούσε να καυχηθεί πως σκάρωσε κάτι σπουδαιότερο απ΄αυτό.\nΓιατί όλοι (οι περισσότεροι θες; αυτό να πω) γράφουμε για ανθρώπους με τα αρχικά τους; Γιατί ρίχνουμε καπνό πάνω σε όσα συνέβησαν –ή δεν συνέβησαν, καν- τριάντα και σαράντα χρόνια πριν; Από τι μας -τους- προστατεύουμε; Γιατί δεν εξομολογούμαστε ολογράφως και περιοριζόμαστε σε ακατάληπτα μορς; Γιατί είναι κακό να μάθουν (δεν θα μάθουν) έστω και τώρα, έστω μ΄ αυτόν τον λίγο χλιαρό, λίγο θλιβερό, λίγο άδικο γι αυτούς τρόπο, ότι έστω και ερήμην τους μας χάρισαν μεγαλειώδη ξενύχτια, θριαμβευτικές στύσεις και άδοξες εκσπερματώσεις;\nΔεν κερδίζεις, μου λέω, τίποτε -εξόν από λίγες παραγράφους- προσπαθώντας να θυμηθείς την Σ να αλλάζει το πάνω του μαγιώ της μιαν ανάσα μακριά σου (αντίθετα με το όνομα, το στήθος της ξεδιπλωνόταν πάντα ολογράφως), την μυρωδιά -αυτή τη ζεστή, αποπνιχτική κλεισούρα- της πρώτης μου εργένικης σκηνής, τις κλεφτές ματιές στα σφιχτά, μπόλικα πόδια της άλλης Σ (και στο άσπρο μαγιώ της, που φέγγριζε, σκούραινε βασανιστικά και ανελέητα), είκοσι -φοιτήτρια- αυτή, δεκαπέντε -σπυριάρης- εγώ, το Φιατάκι του Γ που ανέθρεψε δυο μεγάλους έρωτες (και τους πήγε και τέσσερα διόδια μακριά). Άντε να βγάλεις μισή ιστορία λειψού πάθους. Κέρδος το λες αυτό, σήμερα;\nΤο λέω. Αφού στίβεις κι ακόμη, τριάντα, σαράντα χρόνια μετά, βγάζουν ζουμί.\nKαι τι να γράψω –ρωτάω τον Φ– που δεν το ξεκοκάλισε ήδη ο ΠΘ; Με το νι, με το σίγμα, με ονοματεπώνυμα (ας είναι και κάλπικα) και ΑΦΜ. Όλοι των κρεβατιών, των καναπέδων, των πατωμάτων είμαστε, λέει. Αλλά εντάξει, μη το παίρνεις κατάκαρδα. Μπορούμε πάντα να επικεντρωθούμε στα ψίχουλα. Στα Μ, στα Σ, στα Λ, στα Α, στα Γ μας.\nApril 2, 2015 April 2, 2015 ~ kapa\t~ 2 Comments\nEδώ και πολύ καιρό οι μέρες μας είναι λιγόλογες, ράθυμες και φοβισμένες. Και οι νύχτες απρόθυμοι συμπαραστάτες τους. Αλλάζουν βάρδιες χωρίς ν’ αλλάζουν κουβέντα, σαν τους τσολιάδες στα γυαλισμένα μάρμαρα. Θαρρείς και φοβούνται το ποινολόγιο που καραδοκεί, αν αποπειραθεί να διηγηθεί η μια την ιστορία της στην άλλη. Δεν μιλιούνται αυτές, την πληρώνουμε εμείς. Θυμήσου από πότε έχεις να δεις στον ύπνο σου κάτι τόσο ωραίο που σε έκανε κομμάτια με το που ξύπνησες, γιατί ήταν ψεύτικο. Δεν θυμάσαι κι εσύ.\nΕίναι ψέμα πως η μουσική μέσα στις κασέτες αναπνέει ακόμη. Αυτές οι ψευτονοσταλγίες είναι εφευρήματα για να γεμίζουν τάχα μου πιασάρικα κειμενάκια που ζουν μια δυο μέρες σε οθόνες. Σαν αναμμένη λάμπα που μαζεύει τα μυγαράκια τριγύρω της, αυτά τα εφήμερα, σβήνει, φεύγουν, πεθαίνουν. Μια στις τόσες σκαλίζουμε τα κουτιά που είναι φυλαγμένες, θαυμάζουμε (με κάποιον ελαφρύ σαρκασμό) την καλλιγραφία -ως πρόθεση που προδόθηκε οικτρά από το αποτέλεσμα- πάνω τους, πασχίζουμε να θυμηθούμε ποιος μας τις χάρισε, σε ποιόν «ξεχάσαμε» να τις επιστρέψουμε ή για ποιόν ανομολόγητο έρωτα τις προορίζαμε (αυτά τα κρυφά νοήματα στην Side1 και οι υπαινιγμοί στις Side2, αυτά μας έφαγαν), τις πάμε μπρος-πίσω ψάχνοντας το τραγούδι της ζωής μας (κάθε βδομάδα, κάθε κασέτα και διαφορετικό, τι ωραίο να ξέρεις πως έζησες τόσες ζωές), τις ξανακολλάμε εκεί που ήταν μασημένες μπας και σώσουμε τι; Αλήθεια δεν ξέρω. Το TEAC, εξάλλου, έγινε αραχνοφωλιά. Μόνο ο Ziggy Stardust λείπει από κει μέσα, μα μεγαλοπιάστηκε κι έχει κόψει τις κουβέντες με τις αράχνες. Εμείς το πληρώνουμε, κι αυτό.\nΗ ώρα άλλαξε. Πάει εφτάμιση κι ακόμη το φως, όμορφο, χορταστικό, δεν βιάζεται να φύγει. Θυμήθηκα τις επισκέψεις στους παππούδες, στα τελευταία τους. Το ρολόι στο χέρι με βασάνιζε, να πω δυο κουβέντες τυπικές, να φύγω, να πάω να βρω εκείνην, να πάω έξω στους ζωντανούς. Ήμουν το φως τους και δεν το καταλάβαινα. Τώρα με τρώει.\nΗ ντουλάπα περιμένει αναδιάρθρωση χειμερινού χρέους. Να φύγουν τα φετινά XL, να έρθουν τα περυσινά L. Ποτέ αντίστροφα. Μικρές εαρινές τραγωδίες που επαναλαμβάνονται με το πέρας της Μεγάλης Βδομάδας, ίσως και λίγο αργότερα. Αυτό το «να φτιάξω ντουλάπες», «να σηκώσω τα χειμωνιάτικα» ενώ θα έπρεπε να λειτουργεί ως Κάθαρση, ως τονωτικό ψυχής εν όψει προσμονής γυμνού -επιτέλους- δέρματος, σε γεμίζει με ένα μη διαχειρίσιμο βάρος που πάνω του είναι θρονιασμένες οι τύψεις. Υπέρβαρα, plus size όλα. Μόνο τα αβίαστα γέλια βγαίνουν λειψά στο ζύγι.\nΌμως το θέρος (όπως και να το βαφτίσεις, τα τζιτζίκια θα συνεχίσουν να φλυαρούν μη δίνοντας δεκάρα για τις δημιουργικές ασάφειες που γίναν περισσότερες κι απ΄τα μυρμήγκια πάνω στο παρατημένο, κομμένο καρπούζι· κι ο αέρας από τη θάλασσα θα κάνει φωλιές πάνω στα αρμυρίκια) πλησιάζει. Όχι πες μου, τo λέει η καρδιά σου να το υποδεχτείς φορώντας χειμωνιάτικα;\nMarch 16, 2015 March 16, 2015 ~ kapa\t~ 2 Comments\nΤο μυαλό μας θέλει άδειασμα. Αυτός ο ατέλειωτος, υγρός, δυστοπικός, πηχτός χειμώνας -όχι πως οι προηγούμενοι του φερθήκαν τρυφερότερα- ήταν βάσανο μεγάλο. Το μυαλό μας θέλει να στεγνώσει απ΄ τα βρωμόνερα που το πλημμυρίσαν, σταγόνα, σταγόνα και δεν θυμάμαι πώς γίνεται αυτό. Διαβάζω πως όταν ζέσταινε λίγο ο καιρός, βρίσκαμε τον τρόπο. Κάποτε το κάναμε, έτσι λένε οι παλιές ιστορίες, ακόμη και χωρίς μια στην τσέπη. Ξυπόλητοι, με ένα μπλουζάκι, μια κασέτα. Μετά χωθήκαμε στα θέλω και στα πολύπλοκα, τα παραπανίσια, τα ψηφιακά. Έναν, δυο ανθρώπους που αγαπάς και μυρίζουν -ακόμη- όμορφα θες μαζί. Αρκεί όταν κι αυτοί αδειάζουν το μυαλό τους και το απλώνουν για στέγνωμα, τώρα που φεύγουν οι βροχές, να μη ξεχαστούν και πετάξουν και σένα μέσα από κει.\nεικόνα: Αlexandros K


Καθαριστικό Γυαλιού POLTI Forzaspira AG 130 - Iron Vap\nΑρχική ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΜΕ ΑΤΜΟ>Καθαριστικό Γυαλιού POLTI Forzaspira AG 130\nΑσύρματος καθαριστής τζαμιών με ατμό για γρήγορο και εύκολο καθάρισμα.\nΤο μοντέλο AG130 είναι ένας επαναφορτιζόμενος ασύρματος ατμοκαθαριστής για γρήγορο και ξεκούραστο καθάρισμα παραθύρων, καθρεφτών, κρυστάλλων και άλλων λείων επιφανειών. Ψεκάστε ατμό και καθαρίστε την επιφάνεια με το ενσωματωμένο πανί μικροϊνών.\nΤο προϊόν είναι διαθέσιμο άμεσα\nΧωρητικότητα 150 mL\nΜήκος καλωδίου/ Eμβέλεια χρήσης Απεριόριστη\nΒάρος συσκευής 0.7 kg\nΦόρτιση Μπαταρίας 220/240 V - 50/60 Hz\nΤάση Μπαταρίας 3,7 V\nΤο μοντέλο AG130 είναι ένας επαναφορτιζόμενος ασύρματος ατμοκαθαριστής για γρήγορο και ξεκούραστο καθάρισμα παραθύρων, καθρεφτών, κρυστάλλων και άλλων λείων επιφανειών. Ψεκάστε ατμό και καθαρίστε την επιφάνεια με το ενσωματωμένο πανί μικροϊνών. Το Forzaspira AG130 διαθέτει αυτονομία λειτουργίας έως και 30 λεπτά και μεγάλη αφαιρούμενη δεξαμενή, διάφανη και εύκολη στον καθαρισμό και στο επαναγέμισμα. Επιπλέον περιλαμβάνει 2 ακροφύσια καθαρισμού, 28 εκ. και 17 εκ. για μεγάλες και μικρές επιφάνειες, αντίστοιχα.\nΤέλειο οριζόντιο και κάθετο καθάρισμα\nΜπορείτε να καθαρίσετε εύκολα όλες τις επίπεδες επιφάνειες, οριζόντιες και κάθετες, χρησιμοποιώντας είτε το μεγάλο ακροφύσιο (28 εκ.), είτε το ακροφύσιο για μικρότερες επιφάνειες (17 εκ.). Γρήγορο και τέλειο αποτέλεσμα σε γυαλιά, καθρέφτες χωρίς ραβδώσεις ή θάμπωμα.\nΜεγάλη αυτονομία – Επαναφορτιζόμενη μπαταρία\nΤο AG 130 διαθέτει αυτονομία εργασίας 30 λεπτών, ενώ χάρη στην τεχνολογία ιόντων λιθίου της ενσωματωμένης μπαταρίας, μπορεί να φορτιστεί ανά πάσα στιγμή, ακόμη και αν η μπαταρία δεν είναι πλήρως αποφορτισμένη. Έτσι, ο τζαμοκαθαριστής σας είναι πάντα έτοιμος για χρήση.\nΕλαφρύς και πρακτικός\nΙδιαίτερα ελαφρύς και εύκολος στη χρήση, ζυγίζει μόνο 700g και έχει χωρητικότητα 150ml. Χάρη στο χαμηλό βάρος του, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γρήγορα, εύκολα και χωρίς κόπο.\nΑπλή και γρήγορη συντήρηση\nΧάρη στην αποσπώμενη δεξαμενή και τα αποσπώμενα ακροφύσια, ο καθαρισμός και η αποθήκευση του AG130 δεν απαιτούν ιδιαίτερη προσπάθεια. Χρειάζεται λίγο χώρο και μπορεί να αποθηκευτεί οπουδήποτε.\nΑσύρματος καθαριστής τζαμιών με ατμό...


Ο όσιος Βενέδικτος γεννήθηκε στη Νουρσία της Ιταλίας και έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του ήταν ευγενείς και πλούσιοι, αλλά και αφοσιωμένα τέκνα της Εκκλησίας. Γι' αυτό και στο παιδί τους, με αγάπη και ταπεινό φρόνημα, εφάρμοσαν τη διαπαιδαγώγηση πού συνιστά ο λόγος του Θεού: «Εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (προς Έφεσίους, στ' 4). Ν' ανατρέφετε, δηλαδή, τα παιδιά σας, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Έτσι και οι γονείς αυτοί ανέθρεψαν το γιο τους Βενέδικτο με θερμότατη ευσέβεια και φρόντισαν να του ανάψουν το ζήλο να εργασθεί σε κάτι μεγάλο και καλό υπέρ της Εκκλησίας. Ο Βενέδικτος όταν ενηλικιώθηκε, πράγματι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των γονέων του. Αφού αποχώρησε σ' ένα φαράγγι στα Απέννινα όρη, επιδόθηκε στην προσευχή και τη μελέτη.\nΟ Άγιος Βενέδικτος θεραπεύει ένα λεπρό.\nΤμήμα αγιογραγίας. San-Clusogono στη Ρώμη. (731-741 μ.Χ.).\nВенедикт Нурсийский, прп., Аристовул ап., Александр папа Римский, сщмч. Агапий Газский, мч. Минея на март (14-16). Юго-западный купол. Западная сторона; Балканы. Сербия. Грачаница; XIV в.; местонахождение: Сербия. Косово. Монастырь Грачаница. Купол\nαπό τό Μηναίο 14 - 16 Μαρτίου\nστο νοτιοδυτικό θόλο τής δυτικής πλευράς\nΗ τόσο αγία ζωή που έκανε, έγινε αιτία να αποκτήσει μεγάλη φήμη στους γύρω ορεινούς πληθυσμούς. Μέσα σε διάστημα είκοσι χρόνων, ήλθαν κοντά του 164 μοναχοί. Οπότε το έτος 540 ίδρυσε μοναστήρι, επάνω στο όρος Cassino. Υπήρξε ιδρυτής του μοναχικού τάγματος των Βενεδικτίνων, που υπάρχει μέχρι και σήμερα στη δυτική Εκκλησία. Ο όσιος Βενέδικτος πέθανε ειρηνικά το έτος 543, σε ηλικία 62 χρονών.\nΟ τάφος των Αγίων Βενέδικτου και Σολαστικά.\nστο μοναστήρι του Monte Cassino στην Ιταλία.\nΟι Βενεδικτίνοι είναι οι μοναχοί του τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου. Το τάγμα ιδρύθηκε το 529 από τον Άγιο Βενέδικτο στην Ιταλία. Με εντολή του Πάπα Γρηγορίου του Μεγάλου, στάλθηκαν πολλοί ιεραπόστολοι στην Αγγλία και την Γερμανία, για να διδάξουν τον κανόνα του τάγματος\nМонастырь Бенедиктбоерн, расположенный на юге Германии, у подножия Баварских Альп, является одним из самых старейших и известных в стране. Он был основан в 739–740 годах. Первоначальное название монастыря – Бурон. Вот уже более 1200 лет здесь хранятся мощи преподобного Венедикта († 543 или 547), которого почитают и Православная Церковь\nBenediktboern Μονή, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Γερμανίας, στους πρόποδες των Άλπεων της Βαυαρίας, είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημο στη χώρα. Ιδρύθηκε το 739 με 740 μ.Χ. Το αρχικό όνομα του μοναστηριού - Buron. Για περισσότερα από 1200 χρόνια φυλάσσονται λείψανα τού Αγίου Βενέδικτου († 543 ή 547).\nΤο δεξί χέρι τού Αγίου Βενέδικτου τού εκ Νουρσίας. Μονή Benediktboern\nВенедикт Нурсийский, прп. (14 марта)\n◄ Ζωή 238\nLife 240 ►\nΗ ζωή του Αιδεσιμότατου Πατέρα Βενέδικτου μας\nΜνήμη 14 Μαρτίου\nΕυλογημένη με το όνομα του 1928, ο Άγιος Βενέδικτος ήταν ευλογημένος και με τη χάρη του Θεού. Στο μυαλό του, από τα πρώτα χρόνια ο Benedikt ήταν ήδη γέρος και στην ηθική του ζωή έμοιαζε σαν σύζυγος γεμάτος τελειότητα από νεαρή ηλικία. Δεν έχει υποτονική επιθυμίες ψυχή του της σάρκας και τις κοσμικές, αλλά ήδη κατά το χρόνο της ανθοφορίας της νεολαίας του, όταν αυτός θα μπορούσε να απολαύσει ελεύθερα όλες τις απολαύσεις του κόσμου, που όλα βρίσκονται πάνω στο γρασίδι μαραμένο, μαζί με τα λουλούδια της.\nΟ Άγιος Βενέδικτος ήταν αρχικά από την πόλη Nursia το 1929 και άρχισε να μελετά τις κοσμικές επιστήμες εκείνης της εποχής στη Ρώμη. Αλλά βλέποντας αυτά τα ειδωλολατρικά σχολεία πολλών διεφθαρμένων - όπως ζουν σύμφωνα με πάθος τις επιθυμίες τους - αναχώρησε από εκεί φοβούμενος μήπως, λόγω του μικρού μάθησης βιβλίο δεν καταστρέφει το μεγάλο μυαλό της ψυχής του και να καταστραφεί με τους ανθρώπους που το κακό, για να μην πέσουμε στην άβυσσο της αμαρτίας . Έτσι έφυγε από τα σχολεία όχι ένα μάθημα φασκόμηλο και ένα λογικό άγνοια και περιφρονούσε την εξωτερική σοφία για να κρατήσει την εσωτερική αγνότητα. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή ο ίδιος δεν άφησε κανένα σχολείο ένα ειδωλολατρικό, αλλά και ένα μεγάλο πλούτο της δικής της, ήταν ήδη νεκρός, γονείς, και προσπάθησε μόνο να μοναστική τάξη και pustynnicheskoy ζωή. Στην έρημο, που ακολούθησε κάποιος ειλικρινής γέρος, πρώην νοσοκόμα του, μια γυναίκα που τον αγάπησε πάρα πολύ για ενάρετη ζωή. Όταν έφθασαν στον τόπο που ονομάζεται Effidi, ο Βενέδικτος κρατήθηκε εδώ από τους γνωστούς του και έζησε εδώ στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Οι ευσεβείς άνθρωποι αυτής της περιοχής, έχοντας αγαπήσει την ευλογημένη νεολαία, τον αντιμετώπισαν με μεγάλο σεβασμό. Που έζησε μαζί του στο Bayou φορά παρακάλεσε τους γείτονες nochvy 1930 για να εξαλείψουμε το σιτάρι και τα βάζουμε στο τραπέζι του, πάει κάπου. Κατά τύχη, αυτές οι νύχτες έπεσαν από το τραπέζι και έσπασε σε δύο.Επιστρέφοντας, τους είδε σπασμένα, ήταν πολύ λυπημένος από αυτό και ακόμη και φώναξε, αφού οι νύχτες ήταν ξένοι. Ευλογημένος αγόρι, βλέποντας ότι η ηλικιωμένη γυναίκα κλαίει για σπασμένα nochvah, πήρε τα δύο σπασμένα κομμάτια και, έχοντας αποσυρθεί, βρισκόταν στο έδαφος ενώπιον του Θεού.Προσευχήθηκε για μια ώρα και, όταν ανέβηκε από την προσευχή, βρήκε το πλοίο ολόκληρο - δεν ήταν καν προφανές ότι είχε νικηθεί πριν. το πήρε στον σύντροφό του. Οι ειδήσεις αυτού του θαύματος σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλους τους κατοίκους εκεί. Πήραν τα εν λόγω nochvy, να κρεμαστεί στον τοίχο του ναού, κοντά στην πόρτα, έτσι ώστε να έχουν δει την είσοδο του ναού - για τη δόξα του Θεού, με τον έπαινο του ίδιου του σχεδιασμού, όπως η μεγάλη χάρη του Θεού, ο Θεός-παρακαλώντας Venedikt νεολαίας. Αλλά ο άγιος, χωρίς να φέρει την τιμή του ανθρώπου και της δόξας, άφησε κρυφά όλους αυτούς και, αφήνοντας τη νοσοκόμα του, αποσύρθηκε στην έρημο. Όταν ήρθε στον τόπο που ονομάζεται Dol το 1931 , βρίσκεται στην Ρώμη για σαράντα μίλια, στη συνέχεια, για του Θεού βλέποντας ότι πληρούνται εδώ μοναχός με το όνομα της ρωμαϊκής: περπάτησε από ένα κοντινό μοναστήρι, που είχε αποκλειστεί από τον ηγούμενο Θεόδοτος.Σπονώντας με αυτόν τον μοναχό, άρχισαν να μιλάνε για τη σωτηρία της ψυχής.Εδώ ο ευλογημένος Βενέδικτος άνοιξε το πνεύμα και την καρδιά του και βρήκε σε αυτόν έναν φίλο της πρόθεσης του. Ρωμαϊκό στην έρημο ευλογημένη Βενέδικτος ντυμένος με μοναστική τάξη, και η εύρεση ενός βαθιά ζούγκλα επί τόπου και όχι απρόσιτη σπηλιά, τον έβαλε εκεί, το φαγητό είναι έφερε σε αυτόν που ήταν έξω από το μοναστήρι. Το μυθιστόρημα τρία χρόνια ο μοναχός δεν είχε πει σε κανέναν για το ιερό Venediktov, αλλά λαμβάνοντας κρυφά κατά τη διάρκεια του γεύματος ένα κομμάτι ψωμί, τον αντιμετωπίζουν με κάποια αυτή την ημέρα, μέσα στο σπήλαιο. Όμως, ως προς την είσοδο του σπηλαίου από τα βουνά και ήταν άβολο να μπει σε αυτό, ήταν απαραίτητο να ξεφύγουμε ανηφόρα, που σε αυτό το ψηλό βουνό απλώνεται ένα μακρύ σχοινί και κατεβαίνουν Venedikt ευλογημένο ψωμί σε αυτό? Μέχρι το τέλος του σχοινιού δέθηκε ένα μικρό κουδούνι, έτσι ώστε ο άγιος Βενέδικτος να ακούσει όταν κατέβηκε το ψωμί. Διάβολος μισεί επίσης δούλοι του Θεού, σχεδιάστηκε για να εμποδίσει την καλή δουλειά της ρωμαϊκής, με σκοπό, Αγίου Βενέδικτου ήταν βασανίζεται από την πείνα, για να τον πάρει για να παραδώσει δειλία. Κάποτε, όταν το έθιμο της ρωμαϊκής κατεβαίνουν στη σπηλιά του ψωμιού βουνού, ο διάβολος έριξε τον βράχο κουδούνι και έσπασαν, αλλά δεν είναι τίποτα που πρέπει να επιτευχθεί: η ειλικρινής μοναχός ρωμαϊκή δεν παύει να εξυπηρετεί το ιερό Venedikt μέχρι εκείνη τη στιγμή, μέχρις ότου ο Κύριος θέλησε να upokoit από αυτό Το θεόμορφο έργο και ο ευλογημένος Βενέδικτος, κάτω από τον λαμπρό λαμπτήρα που σκαρφαλώνει, είναι να δείξουμε στον κόσμο τα πνευματικά οφέλη πολλών.\nΤρία χρόνια αργότερα, ένα ορισμένο πρεσβύτερος, μακριά από τα βουνά που εξακολουθεί να κατοικείται η περιοχή και σε μια εποχή που ετοίμαζε για τον εαυτό του Πάσχα διακοπές άφθονη φαγώσιμα, ο Κύριος εμφανίστηκε και είπε σε ένα όραμα:\n- Ότι εσείς brashna preparest πολλά, και ο δούλος μου Βενέδικτος, σε μια συγκεκριμένη σπηλιά - την ίδια στιγμή κάλεσε και τον τόπο - για χάρη της αγάπης για να με εξασθενημένο από την πείνα.\nΤότε ο πρεσβύτερος, αμέσως συγκεντρώθηκε και πήρε μαζί του φαγητό, πήγε να αναζητήσει τον άνθρωπο του Θεού. Περνώντας βουνά, ροές στις κοιλάδες και την άβυσσο, φτάσαμε τελικά στη σπηλιά που του υποδείχθηκε, όπου βρήκε τον ευλογημένο Βενέδικτο. Φιλώντας ο ένας στον άλλον για τον Κύριο, και οι δύο κάθισαν και άρχισαν να τρώνε τις ψυχές τους με συνομιλίες εξοικονόμησης ψυχής.Τότε ο πρεσβύτερος είπε στον άγιο:\n"Πατέρα, θα δοκιμάσουμε φαγητό, χάρη στο Θεό, γιατί σήμερα είναι το Πάσχα".\nΟ άνθρωπος του Θεού του απάντησε αυτό:\n- Ναι, σήμερα είναι το Πάσχα για μένα, καθώς με τιμήσα να σε δω.\nΟ μοναχός δεν ήξερε ότι είχε έρθει η γιορτή του Πάσχα, επειδή είχε ζήσει μακριά από ανθρώπους και κανένας δεν τον γνώριζε, εκτός από τον μοναχό Ρωμαίο.\n- Πραγματικά, ο πατέρας - είπε ότι πρεσβύτερος - Σήμερα γιορτή της ανάστασης του Κυρίου, και θα έπρεπε να μην γρήγορα, γιατί έχω αυτό για σας, και αποστέλλονται από τον Κύριο να μας τόσο σήμερα όσο πάρει αρκετά από τα δώρα του.\nΈτσι, χάρη στον Θεό, οι δυο τους έτρωγαν φαγητό και ο πρεσβύτερος, παρηγορημένος από την πνευματική αγάπη, πήγε στο μοναστήρι του, δοξάζοντας τον Θεό, ότι τιμήθηκε να δει τον υπηρέτη του Θεού. Μετά από αυτό, σύντομα άνοιξε το σπήλαιο του μοναχού από τους βοσκούς, και έπειτα πολλοί έμαθαν γι 'αυτό. Ο λαός άρχισε να συρρέει σε αυτόν με καταγγελίες για τις ανάγκες τους, ενώ ο άγιος πατέρας τους παρηγορούσε με πνευματική τροφή.\nΒλέποντας μια τέτοια αγία ζωή Βενέδικτος, διάβολος, καίγοντας το μίσος, σχεδιάστηκε για να εμποδίσει τη σωτηρία της Μεσογειακής. Από τη στιγμή που μετατρέπεται σε κόκκινο πουλί που ονομάζεται Braid το 1932 , και άρχισε άφοβα να πετάξει στο πρόσωπο του, έτσι ώστε το πουλί θα μπορούσε να πάρει ένα χέρι, έστω και Αγίου Βενέδικτου το ήθελε, αλλά δεν δίνουν προσοχή σε αυτό.Γνωρίζοντας ότι αυτός είναι ένας πονηρός εχθρός, προσέχει τον εαυτό του με το σημάδι του σταυρού και το πουλί εξαφανίστηκε. Σύμφωνα με την εξαφάνισή της, αμέσως, από τη δράση του διαβόλου, στον Άγιο επιτέθηκε όπως ύβρις σαρκικό πάθος, που ποτέ δεν συνέβη. Άσωτος διάβολος μετατρέπεται σε κάποιο είδος της συζύγου, ένα όραμα για άλλη μια Μοναχός ακόμα στην εφηβεία, εμφανίστηκε μπροστά του στα μάτια και στη δολοφονία του σώματός του, άναψε τέτοιο πάθος, ότι σχεδόν έπεσε σε απελπισία. Είχε το μυαλό να επιστρέψει στον κόσμο με μια λαχταριστή πρόθεση, αλλά η χάρη του Θεού τον ενίσχυσε και τον έκανε νικητή πάνω από το πάθος. Ακούστηκε, είδε κοντά του πολλές τσουκνίδες και αγκάθια.Λαμβάνοντας τα ρούχα του, ο Βενέδικτος έριξε τον εαυτό του γυμνό στα αγκάθια, και λίγες ώρες βρίσκεται στη μέση της, που πάσχει σοβαρά εγκαύματα σε όλο το σώμα του, έτσι συνέχισε να κάνει μέχρι τότε, μέχρι που είδα ότι ήταν όλοι οι αιμορραγίες. Έχοντας έτσι να απαλλαγεί από κακές σκέψεις και προοπτική, έδωσε μια ένθερμη ευχαριστία στον Κύριο. Από εκείνη τη στιγμή, ενισχύεται με τη χάρη του Θεού, ο άγιος Βενέδικτος οδήγησε μια τέτοια αγνή ζωή που τόλμησε ήδη άσωτος δαίμονα πλέον να τον δελεάσει στη ζωή του, αφού ο ίδιος είπε στους μαθητές του, ως προειδοποίηση προς αυτούς.\nΌταν η φήμη διαδόθηκε παντού, συνέβη ότι σε ένα από τα μοναστήρια αυτής της χώρας ο ηγούμενος πέθανε. Τότε οι μοναχοί του μοναστηριού πήγαν στον Άγιο Βενέδικτο και άρχισαν να ζητούν με ζήλο να είναι ο μέντορας και ο ποιμένας τους. Αλλά αρνήθηκε να κυβερνήσει πάνω τους, θεωρώντας τον εαυτό του αμαρτωλό και ανάξιο του αυτού. Ο Βενέδικτος τους είπε:\n"Τα λόγια μου δεν θα συμφωνήσουν με τα δικά σας."\nΌμως, πεισμένος από τα αιτήματά τους, συμφώνησε και, απροβλέπυτα, έγινε ηγούμενος της μονής. Ο Άγιος Βενέδικτος με επιμέλεια διέταξε το μοναστήρι.Αυστηρά παρατηρώντας το καταστατικό postnicheskogo διαβίωσης, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να ζουν μόνοι τους, έτσι ώστε οι μοναχοί άρχισαν να λυπάμαι που έχετε επιλέξει οι ίδιοι αυτό το ηγούμενο, ο οποίος δεν είναι κατάλληλο να διαφθείρει τα ήθη τους. Οι χειρότεροι από τους μοναχούς συνέλαβαν τα εξής: ανάμιξαν το δηλητήριο με το κρασί και το βάζονταν στο κύπελλο, τόλμησαν να δώσουν αυτό το θανατηφόρο ποτό στον Αιδεσιμότατο Πατέρα κατά τη διάρκεια του δείπνου. Αυτός, με το τίμιο χέρι του, δημιούργησε το σταυρό σημάδι πάνω από το κύπελλο και το σκάφος με τη δύναμη του ιερού σταυρού έσπασε αμέσως, σαν να χτυπήθηκε από ένα πέτρωμα. Τότε ο άνθρωπος του Θεού ήξερε ότι το κύπελλο ήταν θανατηφόρο, γιατί δεν μπορούσε να αντέξει τον ζωοστατικό σταυρό. αμέσως κάλεσε στον αδελφό του και χωρίς καμία κακία, και μάλιστα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του, τους είπε:\n"O παιδιά!" Μήπως ο βασιλεύοντας Κύριος έχει έλεος σε σας. Γιατί το θέλατε να μου το κάνετε αυτό; Δεν σου έχω πει πριν ότι τα μυαλά μου δεν ταιριάζουν με τα δικά σου; Λοιπόν, αναζητήστε έναν άλλο πατέρα, δεν μπορώ να μείνω μαζί σας.\nΚαι να τους διδάξει την ειρήνη, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά, όπου έζησε πριν, και έμεινε εκεί ένας στα μάτια του Θεού vsevidtsa. Αλλά ο Κύριος, όλα χτίζεται από κοινού προς το καλύτερο, δεν ήταν όλα τόσο ιερό Βενέδικτος έκανε το δρόμο της σωτηρίας τους και μόνο: να ταίριαζε και να αναθέσει σε άλλους να σωτηρία.Και αντί ενός μικρού λεκτικού κοπαδιού, ο Κύριος του έδωσε περισσότερο, και αντί να εγκαταλείψει ένα μοναστήρι του παρέδωσε δώδεκα μοναστήρια. Γιατί όταν η φήμη του ravnoangelnom ζωή του Βενέδικτου, στη συνέχεια, σ 'αυτόν από παντού συνέρρεαν αλήθεια: κάποιοι θέλουν αξίζει να τις προσευχές και την ευλογία του, άλλοι ήθελαν να θρέψει την ψυχή του για να εμπνευσμένη συζητήσεις του, ενώ άλλοι το θέλουν και πότε να εγκατασταθούν. Και πολλά εκείνη την εποχή άφησαν τον κόσμο και όλα τα κοσμικά. Κατασκεύασαν μικρά κλουβιά γύρω από τη σπηλιά του και άρχισαν να ζουν, παίρνοντας τον εαυτό τους από την εργασία των χεριών τους. Λίγα χρόνια αργότερα, ο αριθμός των αδελφών του Αγίου Βενέδικτου πολλαπλασιάστηκε έτσι ώστε αυτός ο απελπισμένος Δεκέμβριος να μην μπορεί να περιέχει όλους. Τότε ο άγιος χώρισε όλους τους μοναχούς σε δώδεκα μέρη και κάθε τμήμα άρχισε να ζει σε ένα ξεχωριστό μοναστήρι. ενώ ο άγιος έδωσε κάθε μοναστήρι από τους έμπειρους μαθητές του από το γιγουμέν και άφησε μαζί του τον νεογέννητο αδελφό για την οικοδόμησή του.\nΜερικοί από τους λαμπρούς Ρωμαίους πολίτες ήρθαν επίσης στον Άγιο Βενέδικτο και, δίνοντάς τους τους γιους τους να υπηρετήσουν τον Θεό, τους έδιναν οδηγίες για πνευματική εκπαίδευση και δόμηση. Αυτός ήταν ο Ευτύχιος, ο σύζυγος της διάσημης οικογένειας. έφερε τον άγιο τον γιο του, τον νεαρό Μαύρη, και τον ανέθεσε στον άγιο για την υπηρεσία του Θεού. επίσης, οι πατριάρχες Τερτύλιος, αφιερώνοντας τον μικρό του γιο Πλακίδα στον Θεό, την έδωσαν στα πατρικά χέρια του Βενέδικτου. Ο Μαύρος υπηρέτησε στον άγιο, βοηθώντας τον στο έργο του, και το παιδί της Πλακίτσας ανατράφηκε, απολαμβάνοντας περισσότερο από το πνευματικό του φαγητό από το σώμα.\nΣε ένα από τα μοναστήρια του μοναχού Venedikt υπήρχε ένας ορισμένος απρόσεκτος αδελφός. κατά τη διάρκεια της εκκλησίας τραγουδούσε, έμενε από την εκκλησία και παρόλο που ο γιόγκεν τον τιμωρούσε συχνά γι 'αυτό, δεν διορθώθηκε. Μαθαίνοντας από αυτό, ο Αιδεσιμότατος Βενέδικτος κάλεσε αυτό το μοναχό, και τον καθοδήγησε εποικοδομητικές συζητήσεις, να πάει στο σπίτι, αλλά ακόμα δεν είχε επισκευαστεί. Στη συνέχεια, ο αιδεσιμότατος πατέρας ήρθε στο μοναστήρι και στέκεται κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας στην εκκλησία είδαν αυτό το αμέλεια αδελφός και είδε μαζί του ένα δαίμονα με τη μορφή της ένα μαύρο αγόρι, ο οποίος συνέλαβε την φούστα του μοναχού, σχεδιάστε της έξω από την εκκλησία. Ο Μοναχός είπε στους γύρω του:\n"Βλέπετε, ποιος τραβά τον αδερφό του από την εκκλησία!" Είπαν:\nΜετά από αυτό, ο άγιος Βενέδικτος προσευχήθηκε στον Θεό ότι άνοιξε τα πνευματικά μάτια τους, και την επόμενη μέρα κάποιοι από αυτούς είδε ένα μικρό Αιθιοπίας, ο οποίος ήταν να προσελκύσει έναν μοναχό από την εκκλησία, και είπε στον άγιο που βλέπουν. Μετά την απόλυση της υπηρεσίας εκκλησίας ο Αιδεσιμότατος Πατέρας, για χάρη του αδελφού του, η μεταβλητή είναι μια ήπια ιδιοσυγκρασία για την τρομερή, δεν είναι λόγια μόνο, αλλά και με μια ράβδο τιμωρηθεί ο τεμπέλης αδελφό, και οδήγησε μακριά το διάβολο, ο οποίος, όπως ο ίδιος πήρε μια ήττα, περισσότερο από ποτέ επέστρεψε στον εν λόγω μοναχό και από τότε έχει διορθωθεί πλήρως.\nΈνα μοναστήρι, στέκεται πάνω σε ένα ψηλό βουνό, δεν είχε νερό γύρω του, έτσι ώστε για εκείνη ήταν απαραίτητο να πάει σε μια βαθιά χαράδρα? Έτσι, στο βουνό, το μοναστήρι, το νερό έφερε με μεγάλη δυσκολία. Οι μοναχοί της μονής, αφού ήρθε στον πατέρα άγιο, παρακαλώντας τον ότι υπέστη ένα μοναστήρι στο άλλο μέρος όπου θα μπορούσαμε να πάρουμε νερό εύκολα. Ο άγιος Βενέδικτος και τους διέταξε να περιμένουν λίγο τον εαυτό του τη νύχτα με λίγο παλικάρι Placidus πήγε στο βουνό, και, γονατίζει και προσεύχεται στο Θεό, σπατάλη νερού από μια πηγή στο βουνό, όπως έκανε ο Μωυσής στην έρημο διψούν Ισραήλ (Iskh.17: 1-7 ). Και αυτή η πηγή δεν ήταν αρκετή μόνο για μοναστικές ανάγκες, αλλά άρχισε να ρέει αρκετά καλά από το βουνό.\nΣε ένα άλλο μοναστήρι ακολουθία του συνέβη: σε μια εποχή που ένα από τα αδέλφια στις όχθες του ποταμού έσκαβε στον κήπο Motyka 1933 , ο σίδηρος με τη λαβή έπεσε στο νερό, και έναν αδελφό ο οποίος ήταν πολύ στενοχωρημένος: τμήματα σιδήρου Motyka ήταν αδύνατο να βγει από το νερό, όπως το ποτάμι ήταν και βαθιά και γρήγορα. Αυτή τη στιγμή, ο Αιδεσιμότατος Βενέδικτος κατά λάθος μπήκε στο κήπο και είδα θλίψη αδελφό, ένα θαύμα, ένα θαύμα σαν αυτό του προφήτη Ελισσαιέ ( 4Tsar.6: 6 ): ήταν, πήρε ένα ξύλινο ραβδί Motyka και το βάζουμε στις όχθες του ποταμού, στον τόπο όπου ο πεσμένος σιδήρου, και αμέσως ανέβηκε από το κάτω μέρος και εγκαταστάθηκε στην λαβή. Και ο μοναχός έδωσε στον αδελφό του μια ολόκληρη σκαπάνη, λέγοντας:\n- Εργαστείτε και μην είστε λυπημένοι.\nΈνας μοναχός καθόταν στο κελί του του, και το αγόρι Placidus, λαμβάνοντας βάζο νερό, πήγε στο ποτάμι για νερό, αλλά pocherpaya το από την ακτή, ο ίδιος, μαζί με το νερό-μεταφορέα έπεσε στο ποτάμι, με τον ταχύτερο τόπο, και τώρα και διατέθηκε νερό. Ο μοναχός, έχοντας δει αυτό με τα πνευματικά του μάτια, κάλεσε τον μαθητή Μαύρα, ο οποίος τον υπηρετούσε:\n- Εκτελέστε, τρέξτε: Η πλακίδα έπεσε στον ποταμό και είναι ήδη μακριά από το ρεύμα.\nΣτη συνέχεια Moor πήγε στο ποτάμι και είδε τον πνιγμό offshore Placidus, έτρεξε κατά μήκος του ποταμού, ως ξηρό μέρος: δεν είχε καν παρατηρήσει ότι τρέχει στο νερό, αλλά νόμιζε ότι ήταν στην ξηρά. Με τρόμο ήρθε με τον Πλάκτιτς και είπε όλα σχετικά με τον Αιδεσιμότατο Πατέρα. Ο Άγιος Βενέδικτος δεν απέδωσε αυτό το θαύμα στις προσευχές του, αλλά στη δύναμη της απεριόριστης υπακοής της Μαύρας. Ο Μάριος σκέφτηκε ότι αυτό το θαύμα έγινε σύμφωνα με τις προσευχές του μοναχού.\nΑλλά η Πλάκα είπε:\n"Είδα πάνω από το κεφάλι του μανδύα μου τον μοναχό και μου φάνηκε ότι εσύ ο ίδιος, πατέρα, με πήρε από τα μαλλιά και το έσυρε σε ξηρό έδαφος, στην ακτή την είδα η Μαύρα.\nΤην ίδια στιγμή, όταν ο Κύριος δόξασε τον μοναχό Βενέδικτος τόσο μεγάλη δύναμη των θαυμάτων εργασίας, και σ 'αυτόν από όλες τις πλευρές άρχισαν να συρρέουν στους ανθρώπους, μερικοί που ζούσαν στην περιφέρεια αυτή πρεσβύτερος το όνομα Florentius, με την παρακίνηση του διαβόλου, μισούσε τον Άγιο Πατέρα, και έγινε βλασφημίας ντροπή τα λόγια του και να τον κατηγορήσει μεταξύ των ανθρώπων, θέλοντας να τον στερήσει από το σεβασμό που είχε όλοι οι άνθρωποι γι 'αυτόν. Αλλά δεν πέτυχε τίποτα: κανείς δεν πίστευε αυτήν την επαίσχυντη βλασφημία και κανείς δεν υπακούει στον πρεσβύτερο. Τότε αυτός ο ασεβής άνθρωπος αποφάσισε να δηλητηριάσει τον άγιο. προετοιμάζοντας μια prosphora με ένα θανατηφόρο δηλητήριο, το έστειλε ως δώρο στο Monk Venedikt.Ένας αυστηρός σύζυγος, παρόλο που είδε ότι ήταν μια δηλητήριο με δηλητήριο, το δέχτηκε με ευγνωμοσύνη. Την ώρα εκείνη, όταν ο μοναχός τρώνε συνήθως, ένα κοράκι πέταξε στο κελί του από ένα κοντινό δάσος και έτρωγε φαγητό που είχε μαγειρευτεί γι 'αυτόν εκεί. Η Αποκάλυψη Βενέδικτος πήρε το δηλητηριασμένο ψωμί κοινωνία, αποστέλλονται σε αυτόν από τον πρεσβύτερο Florentius, το βάζουμε πριν από το κοράκι και είπε:\n- Στο όνομα του Ιησού Χριστού, ο Υιός του Ζωντανού Θεού, πάρτε αυτό το ψωμί και το φέρετε σε τέτοιες έρημες θέσεις όπου κανείς δεν μπορεί να το βρει - ούτε άνθρωπος ούτε πτηνό.\nRaven, ανοίγοντας το ράμφος και cawing του, άρχισαν να πετούν γύρω από το ψωμί, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι θέλει να υπακούσει τις εντολές του μοναχού, αλλά δεν μπορεί, λόγω του ότι στην κοινωνία ψωμί κακόβουλο δηλητήριο του διαβόλου. Τότε ο άνθρωπος του Θεού είπε πάλι στο πουλί:\n"Πάρτε, πάρτε το, μην φοβάστε", δεν θα σας δηλητηριάσει με αυτό το ψωμί?Τότε το φέρτε στην έρημη έρημο.\nΚαι τα κοράκια, εκπληρώνοντας ό, τι του διατάχθηκε, με μεγάλο φόβο, λαμβάνοντας το θανάσιμο που prosforora με τα ράμφη τους, πέταξε μακριά?επιστρέφοντας τρεις ώρες αργότερα, άρχισε να τρώει από τα χέρια του συνηθισμένου φαγητού του μοναχού γι 'αυτόν. Ήπια όπως Βενέδικτος, βλέποντας την οργή και την εχθρότητα που Φλωρεντία, προσευχήθηκε περισσότερα για αυτόν από ό, τι για τον εαυτό του - αλλά δεν θα θέσει τον Κύριο σε αυτό το αμάρτημα, αλλά ναι διορθώστε το. Ωστόσο, ο κακός πρεσβύτερος δεν ήταν καθόλου διορθωμένος: ο ίδιος είχε προγραμματιστεί ακόμη και ο χειρότερος.\nΔεν μπόρεσε να σκοτώσει τα σώματα του Αγίου Βενέδικτου, σκόπευε να σκοτώσει τις ψυχές των μαθητών του με τη σατανική πονηριά του. Οι μαθητές του μοναχού δούλευαν καθημερινά στον κήπο του. και εδώ Florentius δωροδόκησε επτά όμορφα νεαρά κορίτσια και τους έστειλε στον κήπο τους με τραγούδια και χορούς πριν από την έξαλλη συμπεριφορά από τους νέους μοναχούς και έτσι αναδεύεται μέχρι την κακή επιθυμίες των νέων καρδιές τους. Βλέποντας αυτό, ο Μόνικ Benedict φοβόταν τον πνευματικό θάνατο των νεαρών μαθητών του και αποφάσισε να φύγει μαζί τους από εκεί. Έτσι, από τη μία πλευρά, έφυγε από τον τόπο εξαιτίας του θυμού Φλωρεντία, και από την άλλη - και ο νεαρός πήρε μακριά τον πειρασμό. Κάλεσε τους αδελφούς και ηγουμένους τους μοναστήρια, έβαλε πάνω τους έμπειρους πατέρα και τους έδωσε όλα το θέλημα του Θεού, και ο ίδιος ταπεινά παρακάμπτουμε το μίσος και την εχθρότητα του ανθρώπου, είχε πάει εκεί με τους μαθητές yuneyshimi του. Ο Πρεσβυτέρος Φλωρεντίνος, αφού έμαθε για την αναχώρηση από την περιοχή του Μοναχού Venedikt, ήταν πολύ ευχαριστημένος. Αλλά ο Θεός της εκδίκησης, Κύριε, εκδίκηση για τον υπηρέτη Του, σκότωσε αυτόν τον πονηρό πρεσβύτερο με έναν απροσδόκητο θάνατο .Όταν κάποτε κάθισε στο σπίτι και διασκέδασε, το δωμάτιο στο οποίο ήταν, έπεσε και ο μητρός θρυμματίστηκε από τους τοίχους. Από δική του, κανείς δεν τραυματίστηκε, και μόνο αυτός πέθανε τόσο μόνος.\nΑυτό έχει γίνει γνωστή στα μοναστήρια Βενέδικτος, και αριστερά σε ένα μοναστήρι, το αγαπημένο μαθητή του αγίου, την ευλογημένη Maurus, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, έστειλε την ηγουμένη Βενέδικτου. Του έγραψε: "Ελάτε πίσω, Πατέρα: ο ιερέας, θυμωμένος με σας μάταια, πέθανε έναν κακό θάνατο."\nΟ μοναχός, ακούγοντας για τον θάνατο της Φλωρεντίας, γεμίζει με μεγάλη θλίψη και φώναξε για μεγάλο χρονικό διάστημα γι 'αυτόν. Στη Μαύρα, τον μαθητή του, θυμόταν ότι ένιωθε χαρούμενος για το θάνατο της Φλωρεντίας και του επέβαλε τη μετάνοια. ο ίδιος δεν ήθελε να επιστρέψει στον τόπο των προηγούμενων εκμεταλλεύσεών του, αλλά μεταφέρθηκε σε άλλο τόπο. Ωστόσο, αλλάζοντας την κατοικία, ο άγιος δεν συμμετείχε με τον πρώην εχθρό του, επειδή ο εφευρέτης του όλου κακού διαβόλου άρχισε να κάνει πιο σκληρή κατάχρηση μαζί του. αλλά πόσο πολέμησε εναντίον του, ο άγιος του Θεού, με τη βοήθεια του Θεού, παρέμεινε ασυναγώνιστος.\nΟ μοναχός Venedikt, έχοντας αφήσει τα πρώτα του επιτεύγματα, πήγε στην καμπανική χώρα, σε μια πόλη που ονομάζεται Kasin 1934 . Εδώ σε ένα ψηλό λόφο βρήκε έναν ναό ειδώλου προς τιμήν του θεού Απόλλωνα. γύρω από τον ίδιο ναό υπήρχε άλσος. Ο Άγιος Βενέδικτος καταστράφηκε αμέσως το είδωλο, ο ναός καταστράφηκε και ο ελαιώνας κόπηκε και καίγεται. Μετά από λίγη ώρα σε αυτό το μέρος, ανέστησε μια εκκλησία στο όνομα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, έχτισε ένα μοναστήρι και συνένωσε μια ακόμη μεγαλύτερη αδελφότητα του 1935 . Στην περιοχή αυτή υπήρχαν πολλοί ειδωλολάτρες και ο Άγιος Βενέδικτος, με ισχυρή πράξη και λέξη, διεκδικώντας το ιερό κήρυγμά του με θαύματα, μετέτρεψε πολλούς στο Χριστό. Οι δαίμονες, που δεν έφεραν την έλευση του Βενέδικτου σε αυτήν την περιοχή και δεν υποφέρουν από την καταστροφή των ναών τους, άρχισαν να τον επιτίθενται με σαφήνεια. Σαν να αναπνέει μια φλόγα από μανία, τον κάλεσαν με ρωμαϊκό τρόπο:\n"Ο Βενέδικτος, ο Βενέδικτος!"\nΌταν ο άγιος δεν τους απάντησε, φώναξαν:\n"Δεν είσαι Benedikt, αλλά Maledikt, Maledikt!"\n"Είστε καταραμένοι, καταραμένοι και όχι ευλογημένοι!" Τι χρειάζεστε για εμάς; Και γιατί μας διώχνεις;\nΟ ευλογημένος Βενέδικτος με την προσευχή και το σημάδι του σταυρού τους οδήγησε μακριά από αυτόν, όπως η σκόνη από τον άνεμο. Όταν χτίστηκε το μοναστήρι και οι αδελφοί που εργαζόταν στο κτίριο του κτιρίου, ανεγέρθηκε ένας καμπαναριό - αυτή τη στιγμή ο άγιος, προσευχόμενος μια φορά στο απομονωμένο κελί του, είδε έναν δαίμονα με τα πόδια.\n"Πού πηγαίνετε, εχθρός;" Ζήτησε τον Αιδεσιμότατο Βενέδικτο.\n- Πάω στους εργαζόμενους μοναχούς.\nΙερά έστειλε αμέσως να πει στους αδελφούς, ότι σε μεγάλο βαθμό είναι δύσπιστοι όσον αφορά οποιαδήποτε ακούσια εχθρού μάστιγα, όπως και τώρα πήγε να τον έναν δαίμονα. Αποστέλλονται ακόμη μιλήσει με τους αδελφούς, όταν έπεσε ξαφνικά υπό κατασκευή τοίχων και σκότωσε ένα νεαρό παλικάρι, και όλοι οι μοναχοί ήταν πολύ λυπημένος: δεν λυπήθηκε από το γεγονός ότι το τείχος έπεσε, αλλά από το γεγονός ότι ο αδελφός τους είχε πεθάνει. Όταν ήρθαν στο άγιο, του είπαν γι 'αυτό με δάκρυα. Διέταξε να φέρει το νεκρό νεαρό άνδρα για τον εαυτό του, αλλά ο ίδιος δεν θα μπορούσε να φέρει στα χέρια του, σαν ένα πέτρινο τοίχο, όχι μόνο το σώμα του, αλλά ακόμα και τα οστά γκρεμίστηκε. Οι αδελφοί τον έβαλαν στο σάκο και έφεραν στο κελλί του πατέρα του. Αγίου Βενέδικτου, διέταξε να τον βάλουν στην ψάθα σχετικά με τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να προσευχηθούν, και σε όλους να αφήσουν το κελί του, έμεινε μόνος, και ένθερμη προσευχή του στο Θεό έθεσε το νεκρό παιδί, και την ίδια μέρα, είναι υγιές, όπως ήταν, μετά το ξύπνημα, του έστειλα για την προηγούμενη δουλειά του στους μοναχούς. Η μονή ιδρύθηκε από τον Βενέδικτο Μοναχός για την αποστολή τους αδελφούς να εργαστούν χωρίς φαγητό ή ποτό να μην τρώνε μέχρι να επιστρέψει στο μοναστήρι, και ο κανόνας αυτός ήταν απαραβίαστη ικανότητα απομνημόνευσης. Κάποτε, κάποιοι από τους αδελφούς που έστειλαν στην εργασία έπρεπε να καθυστερήσουν λίγο, επειδή το μονοπάτι ήταν πολύ μεγάλο. Πείνα, στο δρόμο, μπήκαν στο σπίτι ενός ευσεβούς και ενάρετου παρθένου, ο οποίος είχε επίσης την τροφή και το ποτό του πίσω. ήρθαν αργά για την ευχή τους στον Αιδεσιμότατο Πατέρα τους. Τους ρώτησε:\n"Δεν έτρωγαν πουθενά, Πατέρα!" Απάντησαν. Ο άγιος στη συνέχεια τους είπε:\n"Γιατί λες;" Δεν έχετε υποστηρίξει τον εαυτό σας με φαγητό από ένα τόσο αγαπητό κορίτσι; Δεν φάγατε κάτι; Και δεν πίνουν τόσες πολλές κούπες;\nΑκούγοντας αυτό, οι αδελφοί τρομοκράτησαν ότι ο προνοημένος πατέρας τους γνώριζε τα πάντα, τόσο μακριά από αυτό έγινε. πέφτοντας στα πόδια του και του λέγοντας όλη την αλήθεια, άρχισαν να του ζητούν συγχώρεση. Επίσης, ένας άλλος αδελφός, τρώγοντας κρυφά το δρόμο, κατήγγειλε τον Άγιο Βενέδικτο. Είδε εξυπνάδα τα μάτια του όλο και περισσότερο ότι γίνεται εν κρυπτώ, και επειδή όλοι φοβούνται να κάνουν ή να πουν συνετό τίποτα πουθενά: όλοι γνώριζαν ότι το πνεύμα του πατέρα τους παντού μαζί του, ότι ακούει και να βλέπει όλα τα λόγια και τις πράξεις του και να επιπλήξει τους αμαρτωλούς.\nΟ Τότελλα, ο βασιλιάς της Γκότα, ο οποίος την εποχή εκείνη είχε την περιοχή της Καμπανίας, έχοντας μάθει για τη διορατικότητα του Μοναχού Βενέδικτου, σχεδίαζε να τον επισκεφτεί. Αλλά πρώτα δεν πήγε στον εαυτό του, αλλά έστειλε, με το πρόσχημα του ίδιου του, έναν ορισμένο αξιωματούχο που ονομάζεται Ρίγα.Αυτό θέλησε να δοκιμάσει το σεβασμό του μοναχού: ξέρει ότι δεν ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς που ήρθε σε αυτόν. Και μόνο η Ρίγα, όπως ήταν πράγματι ο βασιλιάς, περιτριγυρισμένος από αγόρια και αγόρια, πλησίαζε τον Άγιο Βενέδικτο, όταν ο μοναχός τον είδε από μακριά, τον έκλεψε:\n- Βγάλτε, παιδί, αυτά τα βασιλικά ρούχα, στα οποία βάλατε: επειδή δεν είναι δικά σας, αλλά σας έστειλαν σε μένα.\nΗ Ρίγα, φοβούμενος αυτήν την καταγγελία, υποκλίθηκε στον άγιο και αμέσως επέστρεψε. Μετά από αυτό, με την παραίτηση και με τα τόξα στον θεατή του Θεού ήρθε ο βασιλιάς Totella ο ίδιος? ο Μόνικος Βενέδικτος άρχισε να τον κατακρίνει και να τον κατακρίνει για τη σκληρότητα και τις κακές του πράξεις και να του έδωσε προφητικά λόγια. Ο Μοναχός είπε στον βασιλιά:\n- Με τη βοήθεια του Θεού θα πάρετε τη Ρώμη, θα διασχίσετε τη θάλασσα, αλλά στο δέκατο έτος της βασιλείας σας θα πεθάνετε.\nΚαι αυτή η προφητεία του Αιδεσιμότατου Πατέρα έγινε πραγματικότητα.Εκτός από το δώρο της προφητείας, ο Άγιος Βενέδικτος είχε επίσης τη δύναμη που του δόθηκε από τον Θεό πάνω από τους δαίμονες. Ένας κληρικός της Εκκλησίας της Akviniyskoy 1936 , βασανίζεται από έναν δαίμονα, με τη συμβουλή του επισκόπου του Κωνσταντίας πήγε στους ιερούς τόπους, τα λείψανα των μαρτύρων, αλλά οι άγιοι μάρτυρες σε αυτόν ως ανάξιο, δεν έχουν υποβάλει την επούλωση. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο άγιο του Θεού Βενέδικτος και, σύμφωνα με τις προσευχές του, αμέσως έλαβε θεραπεία. εκδιώχθηκε από τον κληρικό δαίμονα, ο άγιος του έδωσε μια τέτοια εντολή:\n- Μην τρώτε κρέας, μην τολμούν να ενταχθούν στην ιερατική τάξη: γιατί την ημέρα που θα αποφασίσετε να αποδεχθείτε την ιεροσύνη, θα προδώσετε και πάλι από το ανελέητο μαρτύριο του δαίμονα.\nΟ θεραπευμένος κληρικός, που επέστρεψε στο σπίτι, κράτησε εδώ και καιρό αυτές τις δύο εντολές του αγίου πατέρα: δεν έτρωγε κρέας και δεν τολμούσε να λάβει ιεροσύνη. Αλλά πολλά χρόνια αργότερα, αυτός ο κληρικός, βλέποντας πως μετά την είσοδο των νεκρών πρεσβυτέρων στη θέση τους πολύ νεότερους από αυτόν, θεώρησε αυτόν τον ατιμωτικό για τον εαυτό του και άρχισε να αναζητά ιερατική τάξη. Και όταν ανέβηκε στην ιεροσύνη, την ίδια ημέρα, σύμφωνα με το ταξίδι του Θεού, δέχτηκε επίθεση από έναν άγριο δαίμονα, και βασανίζοντας ανελέητα αυτόν τον κληρικό, τον σκότωσε. Έτσι εκπληρώθηκε ο προφητικός λόγος του μοναχού πατρός Benedict.\nΈνας ευγενής άνδρας με το όνομα Feoprov, σεβαστός από όλους τους πολίτες της Kasina, θεϊκά σοφή διδασκαλία του Αγίου Βενέδικτου μετατράπηκε από την ειδωλολατρία στην αληθινή πίστη, και λόγω της ενάρετης ζωής τους, απολαμβάνουν με πνευματικό πατέρα και δάσκαλό του από μια εξαιρετική τοποθεσία και την αγάπη. Μόλις ο Φέοφροφ εισήλθε στο κελί του Μοναχικού Βενεδικτού και βρήκε τον πνευματικό του πατέρα να πικράει και να φωνάζει. Για μεγάλο χρονικό διάστημα στέκεται και κοιτάζοντας τα δάκρυα neuderzhnye του, ήταν σε μια απώλεια, διότι είδε τον να μην κλαίνε κατά τη διάρκεια της προσευχής (και ενώ ο Αιδεσιμότατος πάντα κλαίει): Αυτή τη στιγμή Βενέδικτος όχι μόνο να ρίξει τα δάκρυα, αλλά και με μεγάλη θλίψη προφέρει τρομερές φασαρία και γκρίνια.\nΜε έκπληξη, ο Φέοπροφ ρώτησε για το λόγο του κλαυματισμού του και ο άγιος, ο οποίος μόλις συγκρατήθηκε από τα δάκρυα και τα λυγμούς, είπε:\n- Βλέπεις αυτό το μοναστήρι, το οποίο δημιούργησα με τη βοήθεια του Θεού, και όλα όσα ταξίδευα εδώ για τους αδελφούς; Όλα αυτά, σύμφωνα με την κρίση του παντοδύναμου Κυρίου, θα προδωθούν στους εχθρούς για καταστροφή. Και παρακαλούσα μόνο το Θεό να διατηρήσει τη ζωή της αδελφότητας μου που ζει εδώ στο μοναστήρι.\nΑυτή η προφητεία του Αγίου Βενέδικτου εκπληρώθηκε μετά την επανεμφάνισή του. Μια νύχτα, όταν όλοι οι αδελφοί είχαν ξεκουραστεί, οι μακριές επιδρομές του1937 επιτέθηκαν ξαφνικά στη μονή. Αλλά δεν αιχμαλώτισαν κανέναν από τους αδελφούς: φυλασσόμενοι από τις προσευχές του Αιδεσιμότατου Πατέρα τους, όλοι οι μοναχοί έφυγαν χωρίς τραυματισμό. Οι Longebards, έχοντας καταστρέψει το μοναστήρι, το κατέστρεψαν πολύ. Κατά τη διάρκεια του Αγίου Βενέδικτου, αυτό το μοναστήρι, προστατευμένο από τον Κύριο, απολάμβανε απόλυτη ικανοποίηση.Ένας ευσεβής άνθρωπος έστειλε δύο αγγεία στον Άγιο Βενέδικτο. Ο αποστελλόμενος δούλος έκρυψε ένα από αυτά τα πλοία και τον έκρυψε κάπου στο δρόμο και ο άλλος έφερε τον Αιδεσιμότατο Πατέρα. Αλλά ο αλήτης, απελευθερώνοντας τον σκλάβο, του είπε:\n"Κοίτα, παιδί, μην πίνεις από το σκάφος που έκρυβες στο δρόμο, αλλά το ρίχνεις έξω και θα δεις τι υπάρχει μέσα του."\nΜε την ταπεινοφροσύνη ενός αγίου, ο δούλος υποκλίθηκε στον άγιο και έφυγε.Όταν έφτασε στο κρυφό σκάφος αποφάσισε να δοκιμάσει αν ο άγιος του είχε πει την αλήθεια και να αναγκάσει το σκάφος να ρίξει το κρασί και τώρα τα φίδια σέρνουν έξω από αυτό με το κρασί. Ανησυχώντας έντονα γι 'αυτό, ο σκλάβος μετανόησε την αμαρτία που είχε διαπράξει.\nΚοντά στο μοναστήρι του μοναχού υπήρχε ένα συγκεκριμένο χωριό. οι κάτοικοι του ήταν παλιότεροι ειδωλολάτρες, με την έλευση του Αγίου Βενέδικτου στη χώρα αυτή, σύμφωνα με την επιμέλεια του, όλοι στράφηκαν στονΧριστιανισμό . Σε αυτό το χωριό υπήρχε ένα γυναικείο μοναστήρι. Εδώ, για να διδάξει τις καλόγριες με το λόγο του Θεού, ο Μόνικ Benedict είχε το έθιμο να στέλνει έμπειρους και έμπειρους αδελφούς. Κάποτε, για μια τέτοια οικοδόμηση, ένας από τους αδελφούς στάλθηκε στις καλόγριες. Στο καθήκον του, όταν επέστρεφε στο μοναστήρι του, μερικές από τις καλόγριες στο δρόμο τον ζήτησαν να πάρει μερικές πετσέτες. Ο μοναχός πήρε τις πετσέτες και τους έβαλε στο στήθος του. Επιστρέφοντας, ήρθε στο Monk Venedikt? ο άγιος κοίταξε με έκπληξη σε αυτόν και στη συνέχεια με θυμό είπε:\n"Αδελφέ, γιατί η ανομία εισήλθε στην καρδιά σου;"\nΟ μοναχός, τρομοκρατημένος και ξεχνώντας τις πετσέτες που ήταν κρυμμένοι πίσω από το στήθος του, δεν κατάλαβε τι του λέει ο Αιδεσιμότατος Πατέρας.\nΑλλά ο άγιος είπε και πάλι:\n«Δεν ήμουν εκεί μαζί σας όταν πήρατε πετσέτες από τις μοναχές και τους έκρυβετε στο στήθος σας;»\nΑκούγοντας αυτό, ο μοναχός έπεσε στα πόδια του αγίου και άρχισε να ζητά τη συγχώρεση γι 'αυτόν στην αμαρτία του.\nΜια μέρα, όταν ο μοναχός, μετά από το έθιμά του το βράδυ, είχε δειπνήσει και ήταν ήδη αργά, τότε πριν το γεύμα του στέκεται ένας νεαρός μοναχός και, κρατώντας ένα κερί στα χέρια του, τον λάμπει. αυτός ο μοναχός ήταν γιος ενός πλούσιου κυβερνήτη - και εδώ άρχισε με υπερηφάνεια να σκέφτεται τον εαυτό του:\n"Και ποιος είναι αυτός, στον οποίο είμαι τώρα που στέκεται και κρατάει ένα κερί ως υπάλληλος σε τον;" Και γιατί εργάζομαι γι 'αυτόν τον γέρο;\nΌταν ο νεαρός μοναχός τόσο λογικός στην καρδιά του, αυτή η περήφανη ιδέα του δεν ήταν κρυμμένη από τον οραματιστή πατέρα. αμέσως τον αποκάλυψε πατρικά και ταυτόχρονα παρατήρησε με πείσμα:\n"Γιε, ορίστε την καρδιά σας με το σημάδι του σταυρού και γιατί αυτές οι περήφανες σκέψεις φωλιάζουν σε σας;" Να είστε προσεκτικοί στον εαυτό σας.\nΚάλεσε έναν άλλο αρχάριο, διέταξε να πάρει το κερί από το χέρι του. Ο αμαρτωλός που είχε αμαρτήσει, με δάκρυα στα μάτια του, άφησε το κελί. Και όταν οι αδελφοί άρχισαν να ζητούν από τον μοναχό γιατί τους έστειλε ο Αιδεσιμότατος Πατέρας, τους ομολόγησε τις περήφανες σκέψεις τους. Και όλοι έμειναν έκπληκτοι για την αλαζονεία του Αγίου Βενέδικτου, ότι ακόμη και οι εγκάρδιες σκέψεις δεν αποκρύπτονται από αυτόν.\nΚάποτε στη χώρα Campanian, το 1938, υπήρχε λιμός και δεν υπήρχαν πάνω από πέντε φραντζόλες στο μοναστήρι, έτσι ώστε αυτό το μοναστήρι να μην είναι αρκετό ακόμη και για ένα γεύμα. Όταν στο μοναστήρι θλίφθηκαν όλοι οι αδελφοί και αναρωτήθηκαν πού να πάρουν το ψωμί για φαγητό για το χρόνο της πείνας, ο άγιος τους είπε:\n- Γιατί είσαι, λίγο πιστοί, λόγω έλλειψης ψωμιού τόσο θλιβερό; Δεν εμπιστεύεστε στο Θεό, που δεν αφήνει κανέναν που τον υπηρετεί πιστά; Και δεν θυμάστε τα λόγια του Ευαγγελίου του Σωτήρα μας: "Ζητήστε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και όλα αυτά θα προστεθούν σε σας. διότι ο ουράνιος Πατέρας σου γνωρίζει τι χρειάζεστε πριν από την αίτησή σας " ( Ματ.6: 8,33 ). Έτσι, μην αποθαρρύνεστε. Σήμερα είστε φτωχός, και αύριο θα έχετε σε αφθονία όλα όσα είναι απαραίτητα.\nΚαι το επόμενο πρωί, σύμφωνα με το βλέμμα του Θεού, βρέθηκαν 200 στρώματα αλεύρου σε τσάντες μπροστά στις πύλες της μονής και κανένας δεν μπορούσε να πει από πού και που έφερε ένα τέτοιο πλήθος ψωμιού. Τότε όλοι αποφάσισαν ότι αυτός είναι ο ίδιος ο Κύριος, μέσα από τις προσευχές του Αιδεσιμότατου Πατέρα τους, τους έστειλε αόρατα αυτό το αλεύρι.\nΈνας συγκεκριμένος σύζυγος του Θεού ζήτησε από τον μοναχό να του δώσει την ευλογία να χτίσει ένα μοναστήρι στο χωριό αυτού του λατρευτή. αυτό το χωριό δεν βρίσκεται μακριά από την πόλη Terakinsky το 1939 . Ο μοναχός έστειλε στο χωριό μερικούς από τους μαθητές του, οι οποίοι ήταν μάλλον επιδέξιοι οικοδόμοι και τους διέταξε να καθαρίσουν τον τόπο και να προετοιμάσουν όλα τα απαραίτητα για την οικοδόμηση του μοναστηριού.\n"Εγώ," είπε ο άγιος σε αυτούς, "θα έρθει σε σας σε τέτοια και μια τέτοια μέρα" (και την ίδια στιγμή κάλεσε αυτή την ημέρα), "και θα σας δείξω σε ποια θέση να χτίσετε κάθε κτίριο."\nΟι οικοδόμοι ξεκίνησαν και αφού προετοίμαζαν τα πάντα άρχιζαν να περιμένουν την άφιξη του Αιδεσιμότατου Πατέρα. Και όταν η καθορισμένη ημέρα, νωρίς το πρωί, όταν οι οικοδόμοι ήταν ακόμα κοιμάται, σε ένα όνειρο που εμφανίστηκε στον Άγιο Βενέδικτο και επεσήμανε τα σημεία όπου επρόκειτο να χτίσουν την εκκλησία και ένα γεύμα, και ένα νοσοκομείο, και το κελί του, και όλα τα άλλα μοναστικά κτίρια. Ξυπνάτε, είπαν ο ένας τον άλλον όνειρά τους και θαύμασε ότι είχε δει σε όνειρο το ίδιο πράγμα, ο Αιδεσιμότατος Βενέδικτος έχουν μάθει να περιμένουν. Αλλά ο άγιος δεν ήρθε εκείνη την ημέρα, ούτε το επόμενο, και οι οικοδόμοι, που εμφανίζονται σε τον θλίψη, είπε:\n"Άγιος πατέρας!" Αναμείναμε τον ερχομό σας, όπως υποσχεθήκαμε, για να μας δείξετε τον τόπο για τα κτίρια του μοναστηριού και γιατί δεν ήρθατε;\nΟ Βενέδικτος απάντησε:\n"Τι λέτε, αδελφοί; Δεν ήρθα σε σας;"\nΑλλά οι οικοδόμοι το αρνήθηκαν και είπαν:\n- Όχι, πατέρα, δεν ήρθε. Τότε ο μοναχός είπε:\n«Ξεχάσατε ότι ήρθα σε σας όταν κοιμόταν ακόμα και έδειχνε με το χέρι σας σε όλους τους χώρους στους οποίους πρέπει να χτίσετε κάθε κτίριο;» Γι 'αυτό, πηγαίνετε και χτίζετε τα κτίρια στις θέσεις που σας διέταξα σε ένα ονειρικό όραμα.\nΚαι αφού κατέβηκαν στον άγιο, αποχώρησαν και έκαναν ό, τι είχαν διατάξει.\nΣτην ίδια χώρα υπήρχαν δύο κορίτσια ευγενών οικογενειών. Ορκίστηκαν να διατηρήσουν την παρθενία τους και έζησαν περνώντας από το χρόνο στη νηστεία.αλλά, ζωντανεύοντας τη ζωή τους με καθαρότητα, είχαν μια αχαλίνωτη γλώσσα και συχνά καταδίκασαν, καταραμένοι και εκτίμησαν τους άλλους. Μόλις μάθαιναν αυτό, ο Μόνικ Benedict τους διέταξε να πουν:\n- Διορθώστε τη γλώσσα σας, αλλιώς θα σας αφήσω από τη Θεία Κοινωνία.\nΑλλά δεν άφησαν την τρέλα τους και ούτε απάντησαν στην εντολή του πατέρα του μοναχού. λίγες μέρες αργότερα, τα κορίτσια πέθαναν και στην καθαρή παρθενία τους και θάφτηκαν μαζί στην εκκλησία. Όταν επιτεύχθηκε Θεία Λειτουργία και Διάκονος, διακηρύσσοντας τις κατηχουμένων - koi δεν μπόρεσε να συμμετάσχουν - εντολή να εγκαταλείψουν την εκκλησία, ενώ κάποιοι είδαν ως δύο κορίτσια βγαίνουν από τους τάφους τους και από την εκκλησία το 1940 , επειδή δεν μπορούσαν να μείνουν εκεί κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας? και αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια κάθε Θείας Λειτουργίας. Όταν ο Άγιος Βενέδικτος έμαθε αυτό, τους έδινε κρίμα. παίρνοντας την προφήτα, διέταξε να μεταφερθεί στην εκκλησία και να θυσιάσει για τις ψυχές αυτών των κοριτσιών. Και αυτό το ιερό ζώο της θυσίας, κανείς δεν έχει δει ότι παρατείνουν ποτέ έξω από την εκκλησία, και όλα Πιστεύεται ότι αυτό το ιερό μυστήριο και οι προσευχές ηγουμένη αυτά τα κορίτσια λαμβάνουν συγχώρεση από τον Κύριο.\nΈνας νεαρός μοναχός στο μοναστήρι του Αγίου Βενέδικτου έχει υπερβολική αγάπη των γονιών τους και συχνά, χωρίς την ευλογία του μοναχού, πήγε στο σπίτι τους. Μόλις άφησε το μοναστήρι, όπως συνήθως, κρυφά, και μπήκε μόνο στο σπίτι των γονιών του, καθώς έπεσε νεκρός. Έχοντας μάθει για αυτό, οι μοναχοί πήραν το σώμα του και πρόδωσαν τη συνήθη ταφή. Αλλά το πρωί βρήκαν το σώμα του εκτοπισμένο από έναν τάφο. Τότε το έθαψαν και το πρωί τον βρήκαν από τη γη. Μετά από αυτό, οι γονείς του νεκρού μοναχού αναφιλητό έπεσε στα πόδια του αναθ Βενέδικτου και τον ρώτησε, έτσι ώστε να κατοικεί σ 'αυτό τη χάρη του Θεού, ελέησόν γιο τους, ο οποίος πέθανε με μια τέτοια αμαρτία, και έχουν διέταξε το έδαφος για να κρατήσει το σώμα του. Ηγουμένη, λυπημένος βλέποντας την καρδιά τους, πήρε ένα μικρό σωματίδιο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Μυστήρια και είπε να το θέσω ευλαβικά στο στήθος του νεκρού και στη συνέχεια να το θάψει. Μετά από αυτό, το σώμα παρέμεινε στον τάφο και δεν ξέσπασε πλέον από τη γη.\nΟ μοναχός ήταν πολύ ευγενικός σε όλους, έλεος, αγαπώντας τη φτώχεια και γενναιόδωρη. Ό, τι έστειλε ο Θεός στο μοναστήρι του, έδωσε στους φτωχούς και τους άπορους, γενικά, οι αδελφοί και οι αδελφοί του βρισκόταν σε συνθήκες φτώχειας. Μόλις ένας συγκεκριμένος σύζυγος, πραγματικά φτωχός, διώχθηκε από τον πιστωτή του, ο οποίος χρωστάει είκοσι ζάτιτς το 1941 . Στη συνέχεια, ήρθε στον Άγιο Βενέδικτο και με δάκρυα άρχισε να τον ικετεύει να δώσει δώδεκα ζατίτες για να πληρώσει το χρέος, αφού ο δανειστής με απειλή τους απαίτησε από αυτόν. Ο Αιδεσιμότατος, χωρίς να έχει ποινή, το 1942 , είπε στον άνδρα:\n"Συγχωρήστε μας αδελφό: τώρα δεν έχω αυτό που ζητάτε, αλλά επιστρέψτε σε δύο ημέρες."\nΑυτές τις δύο μέρες ο Άγιος Βενέδικτος πραγματοποίησε σε συνηθισμένες προσευχές και ζήτησε από τον Θεό να απελευθερώσει τον οφειλέτη από το καθήκον του. Την τρίτη ημέρα, αυτός ο φτωχός άνθρωπος ήρθε πάλι και, υποκλίνοντας στον άγιο του Θεού, τον ρώτησε για τα υποσχεθέντα λύτρα. Την εποχή εκείνη υπήρχε ένα πλοίο στο μοναστήρι γεμάτο σαπούνι. και ξαφνικά, στην προσευχή του αγίου, στην κορυφή της συλλογής του 1943 υπήρχαν δεκατρία ζατίτες. Λαμβάνοντάς τους, ο ευγενικός πατέρας τους έδωσε όλα στον αναξιοπαθούντα άνθρωπο, λέγοντας:\n«Πηγαίνετε, παιδί, και δώστε δώδεκα από αυτές στον πιστωτή και πάρτε το υπόλοιπο για τις δικές σας ανάγκες».\nΜόλις ένας άνθρωπος του Θεού πήγε μαζί με τον αδελφό του στο χωριό για να δουλέψει στον κήπο. στο δρόμο συναντήθηκαν ένας αγρότης που έφερε στα χέρια του τον αποθανόντα μικρό γιο του. εκρήγνυται σε δάκρυα, ήρθε σε ένα μοναστήρι και εκεί άρχισε να αναζητά τον Αιδεσιμότατο Πατέρα Βενέδικτο. του είπαν ότι ο άγιος δούλευε στο χωριό με τους αδελφούς και ότι θα επιβραδύνει εκεί. Τότε ο άνθρωπος άφησε τον νεκρό γιο του πριν την πύλη της μονής, πήγε στον μοναχό και τον γνώρισε ήδη επιστρέφοντας στο μοναστήρι. Έτσι έτσι άρχισε να τον προσκαλεί:\n"Δώσε μου, πατέρα, γιος μου, δώσε μου ένα γιο!" Ο άνθρωπος του Θεού, έκπληκτος, του είπε:\n"Έλαβα το γιο σου;"\nΟ θλιβερός πατέρας είπε:\n"Ο γιος μου πέθανε, αλλά εσείς πηγαίνετε και τον αναστήσετε". Ακούγοντας αυτό, ο Άγιος Πατέρας ήταν πολύ λυπημένος και είπε στους αδελφούς:\n"Τρέχουμε, αδελφοί, τρέχουμε, γιατί δεν είναι δουλειά μας να αναθρέψουμε τους νεκρούς, αλλά τους ιερούς αποστόλους.\nΟ άνθρωπος, ο οποίος περιβάλλεται από απροσδόκητη σπατάλη, ορκίστηκε στον άγιο ότι δεν θα τον άφηνε μέχρι να αναβιώσει τον γιο του. Τότε ο μοναχός, περπατώντας με τον αδελφό στο σώμα του νεκρού νεαρού, γονάτισε και έκλαψε σε προσευχή στον Θεό:\n- Κύριε! Μην με περιφρονείτε ως αμαρτωλό, αλλά με την πίστη αυτού του ανθρώπου να σας προσευχόμαστε για την ανάσταση του γιου σας και να δώσετε την ψυχή σας σε αυτό το σώμα.\nΔεν είχε χρόνο για να ολοκληρωθεί ιερό προσευχές του, το σώμα του νεκρού άρχισαν να εμφανίζονται στη ζωή σας και αισθάνεστε τα χέρια του κινούνται πάνω από όλα. Ο άγιος, λαμβάνοντας τον νεαρό από το χέρι, τον έβαλε ζωντανό και καλά και τον έδωσε στον πατέρα του. Και όλοι δοξάζουν τον Θεό, βλέποντας ένα τέτοιο λαμπρό θαύμα. Πολλά άλλα θαυμάσια και έκανε την αναθ Βενέδικτος, γραμμένο για εκτενώς στο St. Gregory Διάλογος , τον Πάπα, το 2ο βιβλίο από τα γραπτά του το 1944 για τη δική μας οικοδομή, και αρκετά από αυτή τη σύντομη αφήγηση, που λαμβάνονται από το ίδιο βιβλίο. Τώρα ας προχωρήσουμε στην επόμενη αφήγηση από τη ζωή του μοναχού Venedikt.\nΟ μοναχός Venedikt είχε μια αδελφή που ονομάζεται Scholastica. Από την παιδική ηλικία, οι γονείς αφιερωμένο στο Θεό, πέρασε τη ζωή της και την παρθένα postnicheskuyu ήταν τόσο ευχάριστο για τον Κύριο. Ήταν έρχεται στον αδελφό της, αυτόν τον άγιο του Θεού, μία φορά το χρόνο. Ο Βενέδικτος δεν το δέχτηκε στο ίδιο το μοναστήρι, αλλά σε ένα, όχι μακριά από τα υπόλοιπα, μοναστικές εγκαταστάσεις. πηγαίνοντας εκεί σε αυτήν, ο μοναχός οδήγησε εδώ με τις ψυχικές συνομιλίες της. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του μακαριστού Scholastica, όταν ήρθε με τον τρόπο του ιερού του αδελφού του, ο Βενέδικτος ήρθε να της με μερικούς από τους μαθητές του και ολόκληρη μέρα μαζί της στην ιερή συνομιλία και εμπνευσμένη διδασκαλία. Το βράδυ, όταν ήρθε το σκοτάδι της νύχτας, ήταν προετοιμασμένοι για το γεύμα, αλλά και την κατανάλωση των τροφίμων, δεν επιτρέπεται εμπνευσμένη συνομιλίες, και έτσι πέρασε ένα μεγάλο μέρος της νύχτας. Η αγία παρθένα είπε στον Άγιο:\n"Σας παρακαλώ, αδερφός μου, μην με αφήσετε όλη αυτή τη νύχτα, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για την ουράνια χαρά και την αιώνια ζωή μέχρι το πρωί.\nΣε αυτό ο άγιος απάντησε:\n"Τι λέτε;" Πρέπει να μείνω έξω από το κελί όλη τη νύχτα;\nΕκείνη την εποχή, ο αέρας ήταν τόσο καθαρός και καθαρός που ακόμη και ένα ίχνος κάποιου βροχόπτρου ήταν ανεμπόδιστο. Ιερά, βλέποντας ότι ο αδελφός μου δεν θέλει να την υπακούσει, χέρια διπλωμένα και να τους το κεφάλι τους, στην καρδιά του μυστηρίου του, με δάκρυα, έφερε την προσευχή στο Θεό παντοδύναμος. Ήταν μόνο μετά την προσευχή, σήκωσε το κεφάλι του, ξαφνικά άκουσε τον τρομερό κεραυνό με τον κεραυνό του κεραυνού και της βροχής, έτσι ώστε να μην ιερό Venedikt ή που ήρθαν μαζί του όχι μόνο τους αδελφούς του δεν θα μπορούσε να πάει στο σπίτι, αλλά ήταν αδύνατο να ανοίξει ακόμη την πόρτα.(Τόσο ισχυρή ήταν η προσευχή της αγίας παρθένου ενώπιον του Θεού ).Βλέποντας ότι Scholastica προσευχή του έφερε στη γη μια ξαφνική βροχή, ο μοναχός είπε:\n"Τι μου έκανες, αδελφή;"\n"Σας ζήτησα, αδερφός, να μείνεις", απάντησε, "αλλά δεν ήθελες να με υπακούσεις, γι 'αυτό προσευχόμουν στον Κύριό μου και με άκουσε αμέσως.Τώρα, αν θέλετε, μπορείτε να με αφήσετε και να πάτε στο μοναστήρι.\nΈτσι, ο Άγιος Βενέδικτος, χωρίς να το θέλει, παρέμεινε μαζί της όλη τη νύχτα χωρίς ύπνο, μιλώντας με την αδελφή της για την αιώνια ζωή. Το πρωί, με το αντίο, χωρίστηκαν. Μέσα σε τρεις ημέρες μετά από αυτή μοναχός, που στέκεται στην προσευχή, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είδε την ψυχή του ιερού αδελφή του, η αύξηση στον ουρανό σε μια μεγάλη φωτεινότητα και έλαβε τη δόξα του ουρανού στο χωριό. Μετά την εκμάθηση αυτού του οράματος του θανάτου της αδελφής του, ο Βενέδικτος γεμίζουν με μεγάλη χαρά, χαρά ότι η ψυχή της βρέθηκε άξιος αυτής της δόξας, και ο Κύριος είχε δώσει χάρη, έδωσε τα αδέλφια του ανάπαυση. Ο ίδιος διέταξε να μεταφέρει το σώμα της στο μοναστήρι της με δέος, σαν πολύτιμο θησαυρό, και το έβαλε σε ένα φέρετρο, το οποίο είχε ετοιμάσει για τον εαυτό του.\nΣύντομα ο μοναχός ήρθε να επισκεφθεί τον διάκονο του Σερβάντ. ένας άνθρωπος γεμάτος ουράνια χάρη, ήταν ο ηγούμενος ενός μοναστηριού στην Καμπανία, που χτίστηκε από τον Πατρίκιο Λιβέριο. Ξόδεψαν χρόνο σε μια κουβεντιάζοντας συνομιλία για το γλυκό φαγητό του ουράνιου βασιλείου. στη γη, αν και δεν μπορούσαν να το δοκιμάσουν πλήρως, παρ 'όλο που εν μέρει συμμετείχαν στο μυαλό τους που επιζητούσαν τον Θεό. όταν έφτασε η ώρα να φάει το σωματικό φαγητό, άρχισαν να το παίρνουν με αναστεναγμούς, θυμόμαστε ότι το φαγητό είναι άφθαρτο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο μοναχός πήγε στο κελί του και ο φιλοξενούμενος του, ιερός διάκονος Servand, οδηγήθηκε στο κελί δίπλα στον Αιδεσιμότατο. Αγίου Βενέδικτου, αναπαύεται λίγο το βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, σηκώθηκε για προσευχή και προσεύχεται κοντά στο παράθυρο, ξαφνικά είδε ένα μεγάλο φως που προέρχεται από τον ουρανό, έτσι το ίδιο βράδυ έγινε ελαφρύτερο από ό, τι μια μέρα? αλλά το πιο θαυμάσιο ήταν ότι στον ευλογημένο Βενέδικτο - όπως ο ίδιος ο ίδιος αργότερα είπε - φάνηκε ότι είδε ολόκληρο το σύμπαν, σαν να ήταν όλοι κάτω από ένα ηλιακό φως. Κοιτάζοντας προσεκτικά σε αυτό το φως, ο μοναχός είδε την ψυχή του ευλογημένου Herman, επίσκοπος Capua, σε έναν φλογερό κύκλο που μεταφέρθηκε στον ουρανό. Τότε ο μοναχός Benedikt, επιθυμώντας ότι ο δούλος του ήταν μάρτυρας του, είδε αυτό το φοβερό όραμα, τον αποκαλούσε με μια δυνατή φωνή δύο ή τρεις φορές με το όνομα. Servando εκπλήσσει το γεγονός ότι το ιερό του καλώντας σε μια τέτοια ασυνήθιστη ώρα, φοβισμένη και γρήγορα πήγε στο κελί του, και ο Βενέδικτος είδε αυτό το φως του ουρανού, αλλά όχι όλοι, αλλά μόνο ένα μικρό μέρος? και ο ίδιος ο Άγιος Πατέρας του είπε όλα τα άλλα. Στη συνέχεια, Άγιος Βενέδικτος έστειλε αμέσως στην πόλη της Kasin την αγαπημένη πολίτη μαθητή του Feoprovu με το αίτημα: να στείλει περισσότερα στο Capua το 1945 και να μάθουν για τον άγιο επίσκοπο στη Γερμανία. Και από εκεί ήρθε η είδηση ότι είχε πεθάνει. Όταν ο Βενέδικτος έμαθε για το χρόνο του θανάτου του Αγίου Επισκόπου Herman, διαπιστώθηκε ότι πέθανε στην ίδια ώρα, κατά την οποία ο Βενέδικτος είδε την ψυχή του εις τους αγγέλους στον ουρανό σε ένα πύρινο κύκλο.\nΜετά από αυτό, είναι σύντομα η ώρα ο Μοναχός Venedikt να εγκαταλείψει το σώμα και να αναχωρήσει στον Κύριο. Μαθαίνοντας ώρες για έξι ημέρες του θανάτου του, τους είπε να ανοίξει η προετοιμασμένοι τον εαυτό του ένα φέρετρο και καλά, ξάπλωσε στο sickbed του. Αλλά ακόμα και τότε δεν έπαψε να διδάσκει τους αδελφούς και μάλιστα έγραψε σε αυτούς τους κανόνες της μοναστικής βαθμό. Την ημέρα του θανάτου του, πρόσταξε να φέρουν τον εαυτό του στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, το οποίο, όπως ειπώθηκε παραπάνω, στήθηκε στο ερειπωμένο ναό του Απόλλωνα. Κοινωνία είναι τα Θεία Μυστήρια, του Αγίου Βενέδικτου σήκωσε τα χέρια του προς τον Θεό και την προσευχή στα χείλη τους χώρισαν από το σώμα, πήγε στον Κύριο στον ουρανό ένδοξη χωριό, koi την τιμή να δείτε περισσότερα στο έδαφος.\nΕκείνη την εποχή, όταν ο Άγιος Βενέδικτος επιλύθηκε με φυσικούς δεσμούς, δύο μοναχοί, μία στο δρόμο, έστειλε σε κάποια υπηρεσία, και ένα άλλο στο μοναστήρι του κατά τη στιγμή της προσευχής στο κελί της δικής τους, αντάξια της το ίδιο όραμα: έβλεπαν το μονοπάτι που οδηγεί από τη γη στον ουρανό.Καλύφθηκε με πολύτιμα ρούχα, στις πλευρές αυτού του μονοπατιού υπήρχαν πολλά κεριά που ανάβευαν κεριά. Πάνω από αυτό είναι ο τρόπος που είδαν μερικά από φωτεινή του συζύγου, του οποίου η ομορφιά ήταν απερίγραπτη, και άκουσαν τη φωνή του, ότι αυτός ο δρόμος προετοιμασμένοι για την αγαπημένη του Θεού, και ότι ο Βενέδικτος πάνω του αυτή την ώρα θα πρέπει να ανέβει στον ουρανό. Αυτό το όραμα, οι δύο αδελφοί είχαν ανατεθεί, χωρίζονται από μια μεγάλη απόσταση, αν και οι ίδιοι είδαν αυτή τη στιγμή να είμαστε ενωμένοι.Φτάνοντας στην ταφή του ιερού πατέρα τους, μιλούσαν για όλη αυτή την αδελφότητα. Στη συνέχεια, οι μοναχοί ήρθαν μαζί εδώ από όλο το μοναστήρι του Αγίου Βενέδικτου, και όλα αυτά με δάκρυα στα μάτια τον έκανε μια έντιμη ταφή.\nΤο άγιο σώμα του αναθ Βενέδικτου θέσει σε δημιούργησε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή Εκκλησία, δοξάζοντας την Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, τον Ένα Θεό στην Αγία Τριάδα, στο σύνολό δημιουργία δοξάζεται για πάντα. Αμέλη 1946 .\nΟ Benedict (ή σύμφωνα με τη ρωμαϊκή προφορά του Benedictus) - σε μετάφραση σημαίνει ευλογημένη.\nΗ Nursia είναι μια μικρή πόλη στην Ούμπρια (στην Ιταλία).\nNaschi ή νύχτα (επίσης nokhvitsa) - δίσκο ή σκάφος, παρόμοιο με το δίσκο, που χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό του vita και άλλες γεωργικές ανάγκες.\nDol (δηλαδή, λίμνη). σε αυτήν την ερημική περιοχή (κοντά στη σύγχρονη Subiaco) ήταν παλαιότερα οι βίλες των αυτοκράτορων Claudius και Nero.\nΚως - (λατινική merula) - τσίχλα.\nMotyka - φτυάρι, φτυάρι.\nΠόλη Kasin (Casinum) βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Λυρής, στους πρόποδες του όρους Cassino (στην αρχαία Καμπάνια - προς τα βόρεια-ανατολικά της πόλης της Νάπολης).\nΤώρα εδώ είναι το περίφημο μοναστήρι του Monte Cassino. Για μεγάλο χρονικό διάστημα υπηρετεί ως κέντρο επιστημονικής και θεολογικής εκπαίδευσης και τόπος προσκυνήματος για ολόκληρο τον δυτικό χριστιανικό κόσμο. Η μονή καταστράφηκε από τους μακρόβαρους. οι μοναχοί του συνταξιοδοτήθηκαν κυρίως στη Ρώμη, όπου, κοντά στο Quirinal, ιδρύθηκε ένα νέο μοναστήρι. Το 720, ο Πάπας Γρηγόριος Β ανανέωσε το Monte Cassino. Οι πάπες που τον ακολούθησαν έδωσαν πολλά προνόμια. Οι Σαρακηνοί το 884 κατέστρεψαν πάλι, αλλά αργότερα ανοικοδομήθηκε. το 1340 το μοναστήρι καταστράφηκε και πάλι από σεισμό και αποκαταστάθηκε από τον πάπα Ιούλιο Β, ο οποίος το απέδωσε στην εκκλησία του Αγίου. Justin. Στο μοναστήρι υπάρχει μια μεγάλη βιβλιοθήκη, όμορφα έργα ζωγραφικής. Εδώ κειμήλια κειμήλια του Αγίου Βενέδικτου και η αδελφή του σχολικού του. Ο Άγιος Βενέδικτος έγραψε για το μοναστήρι αυτό ένα χάρτη, ο οποίος στη συνέχεια υιοθετήθηκε σε πολλά μοναστήρια στη Δύση. Κατά την κατάρτιση των κανόνων της μοναστικής ζωής, που καθοδηγήθηκε από τη ρύθμιση για τις ανατολικές μοναστήρια Kassiyana το ρωμαϊκό (η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Φεβρουαρίου), αλλά πέθανε από την αυστηρότητα τους, που ισχύουν για την αδύναμη ανάπτυξη του μοναχισμού στη Δύση. Ωστόσο, ο χάρτης του Βενέδικτου υπαγορεύει την παραίτηση από την ιδιοκτησία, την υπακοή στην άνευ όρων και σταθερή εργασία. Ο πρεσβύτερος από τους μοναχούς ορίζει επιπλέον τις οδηγίες των παιδιών και την επανεγγραφή των χειρογράφων. Το τελευταίο αυτό διάταγμα αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευεργετικό μετά, καθώς συνέβαλε στη διατήρηση από την εξόντωση πολλών μνημείων της αρχαιότητας σε περιόδους άγνοιας. Και στο χρόνο Βενεδικτίνων (το όνομα που δίνεται σε όλους τους μοναχούς του Αγίου Βενέδικτου υιοθέτησε έναν χάρτη ή στην Ρώμη - Βενέδικτος) έκανε πολύ καλή για την Εκκλησία των έργων του στα γραπτά των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού.\nAquino (κοντά στο Roman Aquinum - Aquinum) είναι μια μικρή πόλη στην Ιταλία. την επαρχία Caserta στην περιφέρεια Sora · στην περιοχή αυτή γεννήθηκε ένας από τους πιο διάσημους θεολόγους-σχολαστικούς Θωμάς Ακινάς.\nΟι Longobards είναι ένας μαχητικός λαός που ανήκει στη γερμανική φυλή.Αρχικά μακρυγουδάκια έμεναν κατά μήκος του ποταμού. Έμπε, στη συνέχεια μετακόμισε στο Δούναβη, όπου συγκεντρώθηκαν και σχημάτισαν το κράτος στις αρχές του 6ου αιώνα. Το 568, υπό την ηγεσία του βασιλιά Αλώνη, μετακόμισαν στην Ιταλία και εγκαταστάθηκαν εκεί. Η κατάκτηση του ιταλικού άγρια Longobardi (μαζί τους ήταν όχι λιγότερο άγρια Σάξονες, Suevi, και άλλοι.) Συνοδεύτηκε από μια μεγάλη λεηλασία, καταστροφή του πληθυσμού, την καταστροφή των πόλεων και την αναγκαστική κατάσχεση της γης. Το 774, ο Καρλομάγνος έβαλε τέλος στο βασίλειο του Longobard. Την πρώτη φορά που οι Λομβάρδες ήταν Αριανοί, τον 7ο αιώνα μετατράπηκαν στην Καθολική Εκκλησία.\nΗ Καμπανία είναι η νότια περιοχή της Ιταλίας, που βρίσκεται γύρω από τον κόλπο της Νάπολης, με την κεντρική πόλη της Νάπολης.\nΗ πόλη Terakinsky βρίσκεται στο λεγόμενο. Εκκλησία περιοχή, κοντά στη θάλασσα.\nΑυτό είναι στην αρχή του 2ου μέρους της λειτουργίας - «Λειτουργία των πιστών». Αυτή τη στιγμή, ο διάκονος λέει: "Οι άνθρωποι πρέπει να ανακοινωθούν, να βγουν έξω από τους δρόμους της πίστης" κλπ. προετοιμασία για την υιοθέτηση του ιερού βαπτίσματος.\nΖλάτιτσα - χρυσό, κεραμοπετάσματα.\nΟ αφρός είναι ένα μικρό νόμισμα.\nΣότσι - ένα μπιζέλι, φασόλια, λαχανικά.\nΕδώ, βέβαια, είναι το έργο του Αγ. Grigory Dvoslov "Συζητήσεις για τη ζωή και τα θαύματα των Ιταλών".\nCapua (Sarua) - μια πόλη και ένα φρούριο στη νότια Ιταλία στην αριστερή όχθη του ποταμού Volturno. Στην αρχαιότητα ήταν η πρώτη πόλη της Καμπανίας.\nΟ μοναχός Venedikt πέθανε το 543.\nPosted by nektariosparaskeuakos on Μαρτίου 14, 2018


Κορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ - Νικόλαος Παναγιωτόπουλος\nΗ παραπληροφόρηση την εποχή του κορονοϊού και η κακοποίηση του επιστημονικού διαλόγου\nΚορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ: Η απόλυτη ομοφωνία των μεγάλων μέσων.\n(Κορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ) Όλοι μας έχουμε νομίζω αντιληφθεί το ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ στη δύσκολη περίοδο που περνάμε με την πανδημία του κορονοϊού. Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει εύκολα κάποιος είναι η απόλυτη ομοφωνία των πιο μεγάλων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, εφημερίδων, ιστοσελίδων και άλλων μέσων ενημέρωσης. Κάθε αντίθετη γνώμη εξαφανίζεται. Διαπρεπείς επιστήμονες του εξωτερικού που εκφράζουν μια άλλη γνώμη στην καλύτερη περίπτωση φιμώνονται και στη χειρότερη σπιλώνονται. Και στο εσωτερικό δεν δίνεται κανένα βήμα σε νηφάλιες φωνές που εκφράζουν απορίες και προβληματισμούς.\nΔιαμορφώθηκε μάλιστα ένα κλίμα τρομοκρατίας από την πρώτη στιγμή με φρικιαστικές σκηνές από την Ιταλία κακπηχυαίους τίτλους που σκοπό είχαν να σοκάρουν την κοινή γνώμη και έτσι τρομαγμένη να την χειραγωγήσουν.\nΚορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ: Αντιδεοντολογική μετάδοση εικόνων.\nΔε θα ξεχάσουμε επίσης ότι παραβιάζοντας κάθε αρχή δεοντολογίας μετέδιδαν σκηνές ετοιμοθανάτων μέσα από Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας χωρίς ο κατά τα άλλα λαλίστατος Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών να καταδικάσει αυτή τη μοναδική παραβίαση κάθε έννοιας αξιοπρέπειας. Ο κάθε ασθενής είναι σεβαστός και πέρα από το ιατρικό απόρρητο υπάρχει και το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να μη διασύρονται οι τελευταίες του στιγμές και να ρίχνεται βορά στις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα. Μήπως οι δεοντολόγοι του ιατρικού σώματος δεν παρακολούθησαν συνεντεύξεις όπου ασθενείς περιέγραφαν τις φρικαλέες εμπειρίες που βίωσαν στο κρεβάτι του πόνου πάσχοντας από Covid-19;\nΚορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ:Συνεχής ενημέρωση για θαυματουργά φάρμακα.\nΜήπως μπορούμε να αγνοήσουμε τη συνεχή «ενημέρωση» για τα θαυματουργά φάρμακα που αφού ωφελούσαν σε δημοσιότητα και κέρδη κάποιους επιτήδειους εξαφανίζονταν στη συνέχεια: Έκτακτη είδηση για 97χρονους που πέθαιναν σε κάποιο επαρχιακό νοσοκομείο. Λες και δεν πεθαίνουν καθημερινά πολλοί νεότεροι από διάφορες αιτίες χωρίς να δημοσιευθεί τίποτε γι’ αυτούς. Αν μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε όσα ειπώθηκαν αυτούς τους μήνες από τα «έγκυρα» μέσα θα αισθανόμαστε κάτι περισσότερο από απογοήτευση για τον τρόπο με τον οποίο ενημερωνόμαστε.\nΚορονοϊός και Παραπληροφόρηση από ΜΜΕ: Η περίπτωση του θανάτου 47χρονου.\nΑς δούμε ένα κραυγαλέο παράδειγμα της έγκυρης αυτής δημοσιογραφίας. Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες σε αναγνωσιμότητα ενημερωτικές ιστοσελίδες, ηλεκτρονικό κομμάτι μιας από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδας, με πηχυαίους τίτλους η εξής είδηση «ΣΤΟΥΣ 285 ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ- ΠΕΘΑΝΕ 47ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΝΟΣΗΜΑ» Τι κατάλαβα; Ότι φαντάζομαι καταλάβατε κι εσείς. Πεθαίνουν από κορονοϊό νέοι και μάλιστα στα καλά καθούμενα. Άρα φοβηθείτε όλοι γιατί κινδυνεύετε. Τ\nους ηλικιωμένους τους τρομοκρατήσαμε. Όσους έχουν το οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας τους έχουμε κάνει να ανησυχούν ότι ο θάνατος τους παραμονεύει. Ας τρομοκρατήσουμε και τους υπόλοιπους. Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα την είδηση και έπεσα από τα σύννεφα. Σας την παραθέτω με απόλυτη ακρίβεια αντιγράφοντάς την μέχρι και στο κόμμα Η υπογράμμιση είναι του αρθρογράφου):\nΗ περίπτωση του θανάτου 47χρονου:Η περιγραφή της είδησης.\n«Ο ασθενής νοσηλευόταν στη Μονάδα Εμφραγμάτων στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο – Μετά τον θάνατό του διαπιστώθηκε ότι το τεστ κορωνοϊού ήταν θετικό\nΩστόσο, χθες βράδυ, το αποτέλεσμα στο τεστ κορωνοϊού ήταν θετικό. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο άτυχος άνδρας δεν αντιμετώπιζε υποκείμενα νοσήματα»\nΤι να σχολιάσουμε για την παραπληροφόρηση;\nΤι να σχολιάσουμε; Ότι όταν κάποιος πεθαίνει από έμφραγμα του Μυοκαρδίου σε Μονάδα Εμφραγμάτων έχει στεφανιαία νόσο; Το έμφραγμα είναι η εκδήλωση του υποκείμενου νοσήματος που τον οδήγησε στο θάνατο και η εκδήλωση αυτή της νόσου είναι επικίνδυνη και συχνά θανατηφόρος; Τι να πούμε όταν ένας ασθενής με έμφραγμα χρεώνεται στη λίστα των θυμάτων του κορονοϊού επειδή βρέθηκε θετικό το δείγμα στη νεκροτομή; Αν δηλαδή μετά από θανατηφόρο τροχαίο ο πολυτραυματίας που υποκύπτει στα τραύματά του βρεθεί θετικός στον κορονοϊό θα χρεωθεί στα θύματα της πανδημίας; Δυστυχώς αυτό θα γίνει αγνοώντας το προφανές. Το θύμα είναι ένα από τα εκατομμύρια ασυμπτωματικά άτομα που έχουν μολυνθεί από τον κορονοϊό. Θαυμάστε δημοσιογραφία και στατιστικές Είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει για τις στατιστικές αυτές που απάδουν κάθε επιστημονικότητας.\nΟ πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου έστειλε απειλητική ανακοίνωση.\nΟ πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου μας, μας έστειλε απειλητική ανακοίνωση- δήλωση ότι όποιος ιατρός μέλος του συλλόγου διατυπώσει ι αντίθετη από την επίσημη γνώμη δημόσια, θα τιμωρείται και μάλιστα ο ίδιος ο πρόεδρος θα εξαντλεί την αυστηρότητά του απέναντί του. Αντί να φιμώνει την αντίθετη άποψη που μπορεί να συμβάλλει σε ένα διάλογο που επιβάλλεται να γίνεται μεταξύ επιστημόνων, μήπως θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει την τιμωρία όσων διακινούν τέτοιες ειδήσεις όπως η πιο πάνω . Φυσικά δε θα το κάνει γιατί αυτά τα ίδια μέσα τον τρέφουν προβάλλοντάς τον σε κάθε ευκαιρία.\nΖούμε μέρες επικίνδυνες…\nΔυστυχώς στις μέρες του κορονοϊού αποδεικνύεται με τον πιο απεχθή τρόπο ότι ζούμε σε μέρες επικίνδυνες. Μέρες καταστρατήγησης δικαιωμάτων που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα καταργούνται στο όνομα δήθεν της δημόσιας υγείας. Πραγματικοί κίνδυνοι αξιοποιούνται στην κλίνη του Προκρούστη για να εξυπηρετηθούν ποικίλες σκοπιμότητες. Δεν μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε απόλυτα ποιες είναι αυτές. Είναι όμως σίγουρο ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ο χρόνος θα δείξει πολλά. Μέχρι τότε προσοχή στην πληροφόρηση. Μπορεί να βλάπτει πολύ τη δημόσια και ατομική μας υγεία.


O πατέρας του Σαχζάτ Λουκμάν για τις φυλακίσεις πρώην και νυν χρυσαυγιτών | Η Εφημερίδα των Συντακτών\nUnable to retrieve https://www.facebook.com/keerfapage/videos/378470333300052 at this time, please check again later.\nΣε επικοινωνία με την ΚΕΕΡΦΑ η Σουγκράν Μπίμπι και ο Χαντίμ Χουσείν προχώρησαν στην παρακάτω δήλωση:\n«Η απόφαση του δικαστηρίου να στείλει φυλακή τους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα και του παιδιού μας, του Σαχζάτ Λουκμάν δεν μπορεί να αποκαταστήσει την μεγαλύτερη αδικία, την αφαίρεση της ζωής δύο νέων εργατικών παιδιών. Ο πόνος είναι χαραγμένος στην καρδιά μας που εξακολουθεί να πονάει. Είναι μεγάλη ανακούφιση ότι οι δολοφόνοι του Σαχζάτ τιμωρήθηκαν με φυλάκιση ξανά. Ευχαριστούμε την ελληνική δικαιοσύνη. Ευχαριστούμε τους συμπαραστάτες μας, τους δικηγόρους μας, την Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος και την ΚΕΕΡΦΑ».\nΕπίσης ο Χαντίμ Χουσείν απέστειλε βίντεο στο οποία αναφέρει:\n«Στο όνομα του μεγαλοδύναμου Θεού. Χαιρετισμούς. Θέλω να ευχαριστήσω ελληνική δικαιοσύνη που ξανά στείλανε φυλακή για έξι χρόνια τους δολοφόνους του γιου μου. Είμαι ικανοποιημένος τώρα που άκουσα ότι 38 άτομα από Χρυσή Αυγή διέταξε το δικαστήριο να πάνε φυλακή. Γι αυτό ευχαριστώ ξανά το δικαστήριο. Μετά από αυτό θέλω αν ευχαριστήσω πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ που έτρεξε κάθε μέρα για την υπόθεση του γιου μου και φτάσαμε να βρούμε το δίκιο μας. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πέτρο (Κωνσταντίνου), την ΚΕΕΡΦΑ και όλα τα μέλη της που με στήριξαν τόσο πολύ καιρό.\nΕυχαριστώ τους δικηγόρους και όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες.\nΗ αγωγή για αποζημίωση που προχωρά θα μας δικαιώσει ξανά.\nΘέλω ο μεγάλος μου γιος , ο Φευζάλ να πάρει νόμιμα χαρτιά στην Ελλάδα, να δουλέψει στην Ελλάδα. Θα είναι μεγάλη βοήθεια γιατί είμαστε πολύ χάλια οικονομικά».


Επίθεση στους συγκεντρωμένους εκπαιδευτικούς έξω από το γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη Παντιέρα αντικαπιταλιστική ενημέρωση\nΠαντιέρα Επιλογές Εργατικό Κίνημα Καταστολή Επίθεση στους συγκεντρωμένους εκπαιδευτικούς έξω από το γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη  Επίθεση στους συγκεντρωμένους εκπαιδευτικούς έξω από το γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη\nΜαρ 20, 2014g.mour.Επιλογές, Εργατικό Κίνημα, Καταστολή0 Με χημικά και ξύλο επιτέθηκαν το μεσημέρι της τετάρτης τα ΜΑΤ στους εκπαιδευτικούς που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι έξω από το πολιτικό γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη.\nΟι εκπαιδευτικοί πραγματοποίησαν συμβολική κατάληψη στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, στο πλαίσιο της τριήμερης απεργίας της ΟΛΜΕ ενάντια στις απολύσεις.\nΥπενθυμίζεται ότι οι καθηγητές της επαγγελματικής εκπαίδευσης, που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα το καλοκαίρι του 2013, απολύονται την Παρασκευή 23 Μάρτη, παρά τις περί του αντιθέτου «διαβεβαιώσεις» της κυβέρνησης.\nΟΛΜΕ: «Η βάρβαρη πολιτική σας θα ανατραπεί»\nΣε ανακοίνωσή της αναφορικά με τις δρομολογημένες απολύσεις εκπαιδευτικών, η ΟΛΜΕ αναφέρει:\n«Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ καταδικάζει την αναλγησία των υπουργών Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλου και Διοικ. Μεταρρύθμισης κ. Μητσοτάκη, αλλά και συνολικά της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, οι οποίοι οδηγούν στην απόλυση – σφαγή εκατοντάδες εκπαιδευτικούς της τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης στις 22 Μάρτη.\nΗ ΒΑΡΒΑΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ»\nΚούνεβα-Marfin–Σκουριές:Τρεις Περιπτώσεις εφαρμογής του δόγματος του σοκ Περνάει ο στρατός κι ο λαός χορηγός..\nΣχετικές δημοσιεύσεις:Όχι στις διώξεις αγωνιστών και συνδικαλιστών!ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Καταγγελία για τις επιθέσεις με ΜΑΤ και χημικά σε συνταξιούχους και ΚαισαριανήΚηφισιά: Οργανωμένη επίθεση της ΧΑ σε μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκλογικό τμήμα