ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ: Πανταζής Έκτωρ: Έκτωρ Ερωτικός\nΠανταζής Έκτωρ: Έκτωρ Ερωτικός\n[Έγειρε το φεγγάρι πάλιωσε κι αυτή η νύχτα]\nΟ Έκτωρ Πανταζής, φιλοξενείται και ποιήματά του εδώ\nΠιασμένοι στο δόκανο των αισθήσεων, των αισθημάτων, σε αστειότητες που υπαγορεύει η καρδιά, ανήμποροι να γεφυρώσουμε την απόσταση που θα έφτανε μέχρις εμάς, λες κι είμαστε οι ίδιες εκείνες οι αισθήσεις που κοίταξανλαίμαργες εκείνο το έξω, με την ίδια βουβαμάρα που είχαν εκείνα τα πράγματα.\nΛίγο ν' αλλάξεις τη σειρά, λίγο να συσχετίσεις, μικρή αλλαγή προοπτικής,ακόμα λίγο αν επιμείνεις σ' ένα πρόσωπο, σε κάποιες λεπτομέρειες σε μια δική του φωνή με δικό του νόημα κι αρχίζει ο κόσμος να ζωντανεύει, ξυπνά το στοιχειωμένο δάσος, βγαίνουν από μια καθήλωση στο άχρονο. Κάποιο πιο πραγματικό άγγιγμα να τα κινήσει και λύνονται τα μάγια. Τότε η ζωή σου υπαγορεύει, με τη ζωή να φέρεσαι όπως με τη ζωή.\nΙωάννινα. Γαληνά Γιάννινα. Πυκνή παρουσία, πυκνές μνήμες παιδείας πολιτείας, πυκνό δράμα νωπής ιστορίας. Οικείος χώρος και σε κάθε μνημείο του προβάλλουν μορφές που τα κατοίκησαν. Προβάλλει δόξα που διδαχτήκαμε και μας ύψωσε. Από δω πέρασαν δόξες του '21 και δόξες του '12, η ελευθερία του γένους αυτοπροσώπως. Γύρισε το φύλλο της ιστορίας που είχε καθηλωθεί για εκατοντάδες χρόνια.\nΕίχε παγώσει ο χρόνος του Έλληνα και τώρα έβγαινε σε ταχύτατη απόψυξη χωρίς ψυγειοκαταψύκτη. Ό,τι και να λέγεται τα Γιάννινα είναι η πόλη του Πασά, με τα διακόσια άλογα και τις άλλες τόσες παλλακίδες. η ανώτερη τιμή που έκανε σ' όποιον λάτρεψε ήταν να του χαρίσει άλογο και παλλακίδα. Αεικίνητος, ευφυής χωρατατζής, φιλόζωος και σκληρός, αδίστακτα σκληρός. Έπαιξε μόνος στο παιχνίδι του καιρού του με μεγάλη μαεστρία κι επιτυχία, με επιρροή διεθνή, στο τέλος προδόθηκε κι έχασε. Η προφητεία του Πατροκοσμά αλήθεψε: Πήγε στην Πόλη με κόκκινα γένια. Αυτή η πόλη δεν θ' απαλλαγεί ποτέ από τη σκιά του. Καμάρι της ο πασάς με τη Βασιλική, καμάρι της οι Φροσύνες. Καμάρι της η λίμνη, Κασαμπά και μιναρέδες να τραμπαλίζονται κι η λίμνη να τους καθρεφτίζει στον αιώνα.\nΣτον καιρό του Αλήπασα ήταν πρώτη στ' άρματα στα γρόσια στα γράμματα. Μαζί με τη λίμνη και το νησί είναι ότι έχει η πόλη τούτη.\nΜέσα στο φόντο αυτό, ήρθε κι έδεσε από το παρόν η μορφή της. Λεπτοκάμωτο κορμί, ξερακιανό, μελαψό, μαύρο μαλλί, λίγο αλαφιασμένο φέρσιμο, ιδιόμορφο λόγο παρεκκλίνοντα, ντύσιμο επιμελημένα ατημέλητο, θα λεγες ένα αλητάκι αστικών λειμώνων αν δεν φέγγιζε στα μάτια και το λόγο της ένα τι διανόησης. Επιφυλακτική, κάτι τη φόβιζε, κάτι που εισέπραττε ως απόρριψη. Έκανε προσπάθεια να κρατηθεί στο ύψος της δουλειάς που είχε αναλάβει. Της επισήμανε ότι σ αυτή την πόλη για πρωινό τρώνε μπουγάτσα, δεν πείστηκε, αμφέβαλλε ακόμα και για το πραγματικό περιβάλλον. Α, ήταν φανερό ήταν ένα σκιαγμένο πλάσμα. Kάποιο βαθύτερο βάσανο κρύβανε εκείνοι οι τόνοι της φωνής της. Έκανε προσπάθειες να κρατηθεί στο φυσιολογικό. Πολύ περισσότερο οι τόνοι ανησυχίας ανέβαιναν σε ότι είχε να κάνει με τη δουλειά. Από τη μια υπεράσπιζε ότι ήταν ικανή κι επαρκής και τα διευθετούσε όλα όπως πρέπει, είχε όμως και την αμφιβολία μήπως δεν είναι έτσι.Πίστευε, υποστήριζε ότι κατείχε το θέμα αλλά τώρα το μέσο διέφερε και έχανε τόσο τη συνολική εικόνα όσο και τις λεπτομέρειες του τεχνικού μέρους. Είχε ένα τρόπο να βαδίζει πίσω μπρος, και δεν είχε συνείδηση του πόσο παρεξέκκλινε τούτο το φέρσιμο, πάραυτα την εξέθετε στα καχύποπτα μάτια άγνωστων συνεργατών και μάλιστα ενός τέτοιου επαγγελματικού χώρου σαν κι αυτόν όπου το θάψιμο ευδοκιμεί. Σίγουρα την απόπαιρναν και σίγουρα σχημάτιζαν άσχημη εντύπωση, την έκριναν εξωτερικά και οι χαρακτηρισμοί ήταν μειωτικοί. Ήταν άδικοι είχαν όμως τα στερεότυπα με το μέρος τους και άρα μέσα τους ένιωθαν εντάξει, ήταν ζήτημα προσλαμβανουσών. Καθένας έβλεπε σύμφωνα με ότι ήταν ο ίδιος, όπως είθισται, παραπέρα τι να δει; Και βέβαια δεν είχε λόγο να συμμεριστεί η να συμπαθήσει. Το συνεργείο κι οι άμεσοι συνεργάτες της, ευθέως την αποπαίρνανε μέχρις αντιπάθειας, εξηγήσιμο εν μέρει για να μην μπουν στην ευθύνη της, γιατί την είχαν παρεξηγήσει, την είχαν κρίνει με κοινά μέτρα σκληρά επαγγελματικά. Ήταν όμως αυτή η περίπτωση;\nΈβλεπε τις δυο πλευρές, δεν τις συνέχεε ούτε συσχέτιζε, του ήταν αδύνατο να εισχωρήσει και να δει, να βρει το πέρασμα από το εξωτερικό περίγραμμα στο βαθύτερο ψυχικό δράμα. Δράμα; Για την ώρα όλο τούτο κινούνταν σ' ένα νέφος αισθήσεων, σε κάτι απροσδιόριστο. Έπιανε βέβαια κάτω από τον κόσμο των ματιών της κάποια σημασία. Αυτά τα μάτια βγάζανε κάποιο πόνο κι αυτή η στάση με τα πράγματα σαν να είχε μια πηγή εκεί σε μια θέληση κρυμμένη που έκανε προσπάθειες υπέρογκες να σταθεί στην πραγματικότητα. 'Άρχισε να τη συμπαθεί κι από το γεγονός και μόνο που ήθελε να εναντιωθεί σ' όλους όσους μονοκόμματοι την άμπωχναν σε γκρεμό ,και μάλιστα πήρε απροκάλυπτα το μέρος της. Σε ένα καφενείο σε χωριό κοντά στα σύνορα, σχεδόν έρημο, κέρασε κι εκείνη τσίπουρο , που ναι θα το έπινε, το μάτι της είπε κάτι σαν ευχαριστώ κι άρχισε να ανοίγεται να γίνεται φιλική.\nΑργότερα σε μια συνέντευξη μ' έναν αγρότη της παρατήρησε ότι αυτή η προβληματολογία καθόλου δεν του αρέσει, και πώς, εκείνη ,αντέχει να της αραδιάζουν τόσα προβλήματα, που δεν είναι μόνο έτσι και τα λένε επειδή δεν γνωρίζουν τι άλλο να πουν, δεν έχουν να πουν. Βουτηγμένοι σ' ένα χάλι μόνο και μόνο αφού μιλάνε αυτόν τον έτοιμο τρόπο. Και πήρε απάντηση απροσδόκητη που ανοίχτηκαν τα μάτια του: "Δεν κοιτάω τι λέει, κοιτάω τη ψυχή του". Με αυτό άλλαξε αμέσως η εικόνα του για κείνη, αστραπιαία! Μέχρι εκείνη την ώρα είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι συμπλέει και πιστεύει στο κοινότυπο και πολυχρησιμοποιημένο πρόγραμμα ενημέρωσης και έκθεσης προβλημάτων που προωθούν γραφειοκρατίες μικρές ή μεγάλες. Όχι πως δεν την ενδιέφερε να συντάξει να εκθέσει προβλήματα, προοπτικές. Κάθε άλλο. Αλλά δε βάδιζε την απολύτως πεπατημένη , όταν σήκωνε έβαζε κρασί στο νερό της. Αλλά πέρα απ' όλα βάδιζε σε δικής της προοπτικής έρευνα αφού όπως δήλωνε έψαχνε το βαθύτερο άνθρωπο και πρώτα από όλα να ενημερωθεί, να μάθει έστω μ' έμμεσους τρόπους ,απ' τα συμφραζόμενα από λεπτομέρειες που διέφευγαν εδώ εκεί, έτσι που να μπορέσει να εμβαθύνει να βρει το περίγραμμα τον πραγματικό ορίζοντα αυτού που είχε αναλάβει να φέρει σε πέρας. Να συνδέσει στη προκείμενη περίπτωση την ανάπτυξη με τον μόχθο, τον κόπο των πραγματικά ενδιαφερόμενων, αυτών που πασχίζουν στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής με τις εγγενείς αδυναμίες στήριξης και συμπλήρωσε πως επειδή προερχόταν από την ύπαιθρο δεν εννοούσε να σπαταλούνται τα χρήματα της έρευνας των αδίκων (εκείνος έλεγε μέσα του σιγά μη στάξει του γαϊδάρου η ουρά εννοώντας φυσικά όλους τους άλλους έξω απ την ίδια, που λίγη αφέλεια ε... την είχε).Αλλά να διάβαζε την ψυχή τους τέτοια περιπλοκή μετά ανιδιοτέλειας δεν είχε ξαναδεί και ταυτόχρονα του έδινε τούτο, ολική αποκάλυψη της δισημίας των κινήσεων που είδε το πρωί. Με τη φράση αυτή κατάφερε κι ο ίδιος να εισδύσει μέσα της, έβρισκε ένα πέρασμα, μια σύνδεση της συμπεριφοράς της με τη σκιά στα μάτια της: είδε προς την ψυχή της μέσα ακριβώς από την ίδια τη φράση. Μένανε σ' ένα ξενοδοχείο γιά κυνηγούς, στη μέση του πουθενά, στις εκβολές φαραγγιού όπου η ησυχία ήταν πρωτάκουστη για ανθρώπους του άστεως όπως αυτοί για την ώρα. Φάγανε πέστροφες κατευθείαν φερμένες απ τη βοσκή σχεδόν άγριες κι αδύναμες ας πούμε νόστιμες. Η πρώτη νύχτα εκτυλίχτηκε κάτω από το βλέμμα ρηγάδων και νταμάδων κούκος μονός κούκος διπλός ως το πρωί σ' ένα καρέ που ήταν η βραδιά του οδηγού πέρα για πέρα αφού τίναξε την μπάνκα επανειλημμένα τόση ήταν η ρέντα του που τους άφησε όλους χωρίς τα εκτός έδρας. Το πρωί κρυφά από τους εαυτούς τους μετά από μιας νύχτας δρόμο επιτέλους βρήκαν τα πολυπόθητα δωμάτια τους και φρεσκαρίστηκαν για να κινήσει ο ήλιος την πορεία του αφού ακόμα κι αυτός τους περίμενε με αγωνία να τελειώσουν τα χαρτιά. Βγήκανε σχεδόν αμέσως για πρωινό. Κι όσο για τα της δουλειάς εκείνη η πρώτη μέρα τους βγήκε ιδιαίτερα μακρινή αφού το βραδινό τους έβγαλε ποδοσφαιρική τηλεόραση δηλαδή ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Κάνανε βέβαια ένα μικρό μεσημεράκι... Καθώς ανεβαίνανε τα σκαλιά της πέταξε ένα σαν πείραγμα, ένα φιλοφρόνημα. Γύρισε και τον κοίταξε:"Δεν θες να έρθεις στο δωμάτιο μου να το συζητήσουμε λιγάκι"; Καλύτερα να είχε πει «πηδηχτούμε» τη βρίσκω εκφραστικότερη και πιο κοντά σ' αυτό που θα έπρεπε και δεν ήξερε να το διαβάσει μέσα της σαν επιθυμία που την τριγύριζε δεν την έβρισκε όμως η γλώσσα της που φορές τα θέλει όλα να κινούνται στον αφρό της. Προθυμοποιήθηκε, χωρίς να υποψιαστεί από την ευκολία που άνοιγε δρόμο αφού άνοιγε το χώρο της, την προσωρινή έστω διαμονή της, έσπαζε την ιδιώτευση κι άρα τούτο διερμηνεύεται από τα κοινά μάτια μ' ένα είδος προστυχιάς κι αδιακρισίας. Ποιος είναι ο αδιάκριτος ποιος ο πρόστυχος είναι κάτι παραπάνω από φανερό. Ανοίξανε συζήτηση μίλησε πρώτη εκείνη και πέρασε κατευθείαν σ' ό,τι την έκαιγε που ήταν μάλιστα τα της δουλειάς κι όσα αφορούσαν τα της αρμοδιότητας της ως δημοσιογράφου του συνεργείου στην προσπάθεια καταγραφής, προώθησης κι ενημέρωσης περί την υπαίθριο χώρα. Αλλά την έκαιγε η αντιμετώπιση που ήταν και φρέσκια σε ανάλογα θέματα και το τηλεοπτικό μέσο κάπως την ξένιζε. Ρώτησε τη γνώμη του για κείνη και τα σχόλια των συνεργατών επίσης. Τη διέκρινε μια έλλειψη αυτοπεποίθησης πάνω της που την είχε δει αμέσως γιατί από φύση του ήταν παρατηρητικός και περίεργος κι αν κάτι του κινούσε το ενδιαφέρον παθιαζόταν μέχρι να βρει και να δει που πάει πως εξελίσσεται κάτι από τα της ζωής αφού είχε την ευκαιρία να τη βλέπει να διαβαίνει κάτω απ τα μάτια του τόσο το καλλίτερο παρά να την περιμένει στα βιβλία.\nΑμφιβολία και τρόμος του αχόρταγου βλέμματος του ζώου εκείνου που έχει το όνομα κοινωνία αγορά. Ένα είδος αγοραφοβίας ένα είδος αγκυλωμένης συμπεριφοράς που δεν την έβλεπε για πρώτη φορά το είχε ξαναδεί το έργο και εδώ μάλιστα είχαμε κι έτοιμο κατηγορητήριο και με σκληρή απόρριψη που έφτανε στα όρια θυματοποίησης .Τα συνεργεία αυτά κατασπάραζαν κόσμο .Ήταν μη σε βρουν μπόσικο. Προσωπικά εκείνος είχε δώσει τις δικές του μάχες και δεν είχε επηρεάσει λίγο τα πράγματα αλλά κάτι παραπάνω από πολύ ώστε θα μπορούσε να υποστηρίξει μιαν υπόθεση σαν ετούτη κι ήταν του χεριού του μάλιστα, κάτι που εκείνη δεν ήξερε και πώς να ξέρει απλά είχε πετύχει διάνα στην ψυχή του μ' ένα κάποιο είδος διαίσθησης.\nΤην ενθάρρυνε. Πρόβαλε τα χαρακτηριστικά της εφόδια, την εφημεριδική της πείρα που σύντομα θα έβρισκε μέθοδο εξέλιξης στο νέο μέσο και στην παρούσα δουλειά. Τόνισε τη λαμπρή της διαίσθηση και τόνισε τη λεπτή της αίσθηση και να πούμε ευαισθησία απέναντι στο λαϊκό άνθρωπο κάτι που έπιανε στον κόσμο τον χωρίς ψυχολογία της υπαίθρου που είχε ακόμη εκείνη την εποχή δέος απέναντι στον αστό η τον μορφωμένο όπως συνηθιζόταν να λένε. Της μίλησε επίσης για τη διεισδυτικότητα της ματιάς της κι από το γεγονός ότι διερευνά τον άνθρωπο αγαπησιάρικα κι όχι με τη συνήθη στενή έννοια που τους κάνει όλους ίδιους αφού πρώτα τους μεταβάλλει σε αντικείμενα.\nΑυτές οι παρατηρήσεις και την ξάφνιζαν και την ηρεμούσαν και την είχαν κερδίσει κατά κράτος. Άρχισε να κολακεύεται γιατί ένιωθε να γλιστρά από ένα κλίμα αντιπάθειας σε μια κατωφέρεια ενδιαφέρουσα και γλυκιά. Την έφερε μέσα της το κλίμα της συζήτησης που έστρωνε, μακάρισε τη στιγμή που είχε το θάρρος να του ζητήσει να τα πουν. Ήθελε να μάθει κι άλλα, ήθελε περισσότερα, θα μάθαινε περισσότερα!\nΆλλαξε στάση και κάθισε σταυροπόδι, αφού πρώτα σχολίασε «Καθόμαστε όπως θέλουμε, ναι;» Φυσικά εκείνος δεν είχε αντίρρηση κι αφού εδώ ήδη διάβαζε το λύσιμο από τη μεριά των σωμάτων που με τον τρόπο τους κι εκείνα είχαν αρχίσει από ώρες τη δικιά τους συνομιλία που μόνο εκείνοι δεν είχαν προσέξει, είχαν προλάβει από την προτεραία μάλιστα να διαγνώσουν ελκτική συνάφεια ,τα είχαν πει μεταξύ τους κι είχαν αλλάξει διευθύνσεις πριν διαβαστούν στο νου οι προθέσεις τους.\nΣτη βαθιά εκλεκτική συγγένεια η μια ψυχή τρυπώνει στα έγκατα της άλλης και της κάνει έρωτα πριν καταλάβει κανείς οτιδήποτε και το σμίξιμο που ακολουθεί για όσους κατέχουν το φαινόμενο είναι ένας έρωτας που θυμάται ένας έρωτας που έχει διαβεί τον Αμέλη ποταμό και ήπιε νερό δεξιά από το λευκό κυπαρίσσι, την βρύση "που οι νιοι έχουνε μπερμπεριό κι οι νιές πλένουν μαντήλια", "λευκήν εστηκυίαν κυπάρισσον" λέει η επιγραφή που είναι εγχάρακτη στο σκοτεινό βασίλειο των ονείρων και του Άνω ρου του Αχέροντα. Για την Αχερουσία δεν ξέρουμε και για της Στύγας τα νερά που σε οπλές αλόγων τα βαστάζουν. Έλα μικρή μου μίλα μου από τα έγκατα του κόσμου εκεί που πήγες θα βραχείς που μαύρο είναι το νερό δε νοιάστηκες;\nΔεν είχε αντίρρηση να καθίσει όπως ήθελε, είχε αντίρρηση κάτι άλλο μέσα του αν μπορούσε εκείνος να κάθεται άλλο να την κοιτά η να την ποθεί, είχε\nπαρέλθει προ πολλού η ώρα της οικειότητας και της φιλικής διάθεσης. Μέχρι\nεκείνη τη στιγμή δεν του είχε μπει ακόμα έγνοια ερωτισμού ,αυτή κρυβόταν από τα μάτια του νου η επιθυμία, ή την έκρυβε σκόπιμα ο νους; Η αλλαγή στάσης έστειλε μήνυμα βαθύ, τρύπωσε μέσα του η επιθυμία.\n"Ναι, καθόμαστε ελεύθερα" της απάντησε. Αλλά έπρεπε να προσθέσει και το "αγγιζόμαστε ελεύθερα", γιατί εν τω άμα και προς επικύρωση τη φίλησε ανάλαφρα, στο μάγουλο. Ανάλαφρα επισφραγίζοντας διάθεση και δοκιμάζοντας τα αισθήματα της. Της κράτησε το χέρι ενώ συνέχιζαν τη συζήτηση σοβαρά, η επαφή όμως είχε λύσει τα σώματα σε άλλες αναζητήσεις, γρήγορα βρέθηκαν αγκαλιασμένοι και σε παρατεταμένα φιλιά. Όλο και πιο απαιτητικοί γδύθηκαν και γεύτηκαν την επαφή των σωμάτων, έτοιμοι να παραδοθούν, όπου ξαφνικά τους ζητούσαν για την απογεματινή συνέντευξη.\nΠρος μεγάλη τους απογοήτευση, διακόψανε με την υπόσχεση να συνεχιστεί το ξετύλιγμα των ερωτικών περιπτύξεων με τη λήξη της δουλειάς. Ο πυρετός γινόταν υπόγειος και τρυφερά δυνάμωνε τη φωτιά του στις παραποτάμιες όχθες όπου λάμβανε χώρα το γύρισμα. Ο Βοϊδομάτης ποταμός τους έβλεπε κι ανέβαζε τη ροή των ερώτων σαν αγάπες που πίνουν το νερό των ως τα σπλάχνα κι ως τις μέσα καρδιές. Σιγά-σιγά τ' όνειρο κοκκίνιζε και μια φύση από έρωτα τους κύκλωνε σαν κύκλος νερών, υδάτινο βασίλειο που κορμιά βαλαντωμένα λύνονται. Λύνονται ζώνες, δένονται χέρια, μιλάνε μάτια κι αγκαλιές κι όλη η θάλασσα γίνεται δικιά τους.\nΥλικό καρδιάς. Χοροί καρδιάς από της Βάσιας τα τραγούδια έκατσε εδώ σ' αυτό τον τρυφερό έρωτα το νεοφυτεμένο, την ώρα κείνη που οι καρδιές σιγοψιθυρίζουνε τα μυστικά τους, κρυφά από μας, με σκέτο αίμα της καρδιάς.\nΣτην επιστροφή, αυτή τη φορά χωρίς να φάνε πέστροφες, πέστροφες που είδανε στον καταρράκτη ν' ασημίζουν και να τινάζονται σαν ασπίδες, έχιδνες του νερού σχίζοντας το τρομαλέο ύψος του, σαϊτεύοντας τ' αυστηρά νερά, αψηφώντας τη γλυστερότητα, γινόμενες και βέλος και τόξο με τρόπο μυστικά απλό, γινόμενες χορδή που εκτινάσσεται και κόβει του νερού τη τολμηρή κάθεξη, κάθετο πάθος στου ποταμού το μάτι, του Βοϊδομάτη. Πέστροφας των ερώτων που αγάπες πίνουν το νερό των μυστικά- στην επιστροφή κάνανε ένα δυνατό λουτρό μαζί με λουτρό φιλιών και χαδιών πριν γλιστρήσουνε στ' απέραντο κρεβάτι του έρωτα και σε λίγο κυματίζανε στα λευκά σεντόνια, σε μιαν απέραντη παράδοση ηδονής. Έρωτας ολικός, ολική άφεση αγκαλιάσματα θερμά γλυκά βαθιά ατελείωτα και ξαναρχινισμένα.\nΕδώ έχει ένα γλυκό φως το σύννεφο, νυχτερινό, που από τη μια του χρύσιζε κι από την άλλη κατάμαυρο μήνυε κάποια μοίρα; Πουλάκια του θεού μινύριζαν στις δράνες. Ο ήλιος είχε πέσει από ώρα και τα καημένα ετοίμαζαν ατμόσφαιρα κατάκλισης κι ο ύπνος θα τα χώριζε με τις φτερούγες του. Μη μπεις έγνοια εδώ, τη χαρά τους μη λοιδορείς λαύρες ανάσες χύνονται ξεχύνονται όποιος εδώ αλληγορεί λάθος πήρε τη ζωή. Μη μπεις έγνοια εδώ.\nπαράδοση συνευρέσεις συνομιλίες συνέλευση κλειδιά φιλιά κι αντικλείδια από καρδιές τους άρπαξαν γοργά γρήγορα μάθαιναν βάθαιναν, αφή, επαφή , άφεση όλο του κόσμου το φιλί, όλα τα τύλιξε γιορτή, σπαρταρά ψάρι στο βυθό όπως θαλάμι στο μυχό άγριες κορφές , νόστο που έχουν μυστικό οι ψυχές δοτές κύκλος οδύνης μάθε να δίνεις, άγγιγμα ονείρου, άνοιγαν τα μελτέμια κορμί η φούντωση δεν είχε τέλος. κρυφές γωνιές ,γωνιές αποξεχασμένες, άνθιζαν τα κορμιά ερωτικά δώρα σαν απαλό κύμα σκάγανε στο χαριτωμένο μικρό της στόμα, όχι μικρότερο απ' το ροδί της κρυφό μυστήριο, των μυχών με τα όμορφα σαν ροδοπέταλα χείλη, στενό, όχι σαν αυτό του Μαγγελάνου, ούτε Δαρδανέλια θα το πω, δροσερό, καυτό, μειλίχιο, ηδονικό, σφριγηλό, ριγηλό, μικρή φωτιά από μέλι και λάβα, ευαίσθητο σα μύδι και σαν γυαλιστερή , απ' αυτές που είχες δει στο Τρίκερι που φίλεψε φίλος από Αστόρια ο οποίος για να τη φτάσει την Αμερική έκανε απίθανες φορές ρεσάλτο την πρώτη του φορά δεκαοχτάρης με βάρκα και βγήκε στη Λιβύη που ο Καντάφι, ναι υπάρχει από τότε, τον έστειλε αμέσως πίσω, γυαλιστερή που σηκώνεται σα φωτιά μέσα από την κόχη της. Με βελούδινη απαλότητα και χάρη κρυμμένο ,μια ανεπαίσθητη σχισμή στη σάρκα της, ένα δαμάσκηνο θα 'λεγες από σάρκα χωρίς το κουκούτσι του.\nΜες στο μυαλό μπήκε φωτιά ταξίδι διατλαντικό μέσα από τα τρικυμιώδη λακκάκια. Κορμί σπαθί εφηβικά στήθια, θεσπέσιες μασχάλες, κάτω από τον αφαλό έγερνε απότομα σε γκρεμό, ένα φράγμα από χορταριασμένο αλσύλλιο, μια λόχμη κι έπεφτε στο κρυφό βάθος μικρής αβύσσου που τη στεφάνωναν μικρά λεπτά πέταλα από βελούδο τροπικού άνθους, σάρκινη άνθιση στο βυθό της μαύρης χαλασιάς.\nΤα μικρά λοφάκια οργίαζαν, τα στήθια της,. οι κορφούλες σκάγανε από μικρούς πόρους αύρα ερεθισμού ηδονισμένες, λεπτό χνούδι ιδρώς και διαπέρναγε απ' άκρη σ' άκρη το κορμί ρίγος και τρικυμία. Βαθιά συγγένεια εκλεκτική τον πόθο ανέβαζε κι ωθούσε τα πανιά τους σε πλήρη κι ολοκληρωμένη παράδοση. 'Άνοιξαν οι μέσα ωκεανοί, η άβυσσος του τρομερού αγνώστου μέσα τους αναδεύτηκε κι έτεινε τα χείλη στη παραδοχή, στην υπόσχεση, στην κατανίκηση, με τη πιο στενή και βαθιά ομιλία που ενώνει τις πνοές με σθένος, με όρεξη, στις πιο βαθιές πηγές όπου αναβλύζει το αδιανόητο αιώνιο ένα, η κοιτίδα του παντός, η καταβολή, η ρίζα, η αρέσκεια, η μετοχή, η μέθεξη, ο έρωτας, η αλήθεια των κορμιών, το ήδιστον.\nΠηγή ευφροσύνης, συνοδεία παρήγορη και νους σ' αιθρία. Ερωτική μαθητεία. Ευγένεια των εραστών που από την πυρκαγιά των σωμάτων αντλούνε φως για ν' αγαπηθούν πιο πολύ, για να αγαπήσουνε τον κόσμο πιο πολύ,\nΚοιτάνε οι εραστές τα αστέρια και μιμούνται τον κόσμο τους με αστρόλογα\nΒγάζουν το κακό απ τα στήθια τους, κι από τις ερωτικές πνοές εισπνέουν σε ομορφιά, ομορφιά που χαρίζουν σ' όλα του κόσμου τα καλά. Το πόδι τους γίνεται πιο σίγουρο, πιο σβέλτο, πιο επιδέξιο το χέρι, ο νους στρέφεται στο καλό και καμαρώνει τον κόσμο το ταξίδι της ζωής παίρνει φτερά. Η μέθη του θεμελιώνει την προσδοκία και χτίζει τον οίκο ποιητικά, ερωτική ποιητική δόξα της δημιουργίας.\nΤο πρωί τους βρήκε λυτρωμένους. Είχαν αδειάσει την αγωνία τους πάνω στη σχεδία της νύχτας. Ένα φως ευχαρίστησης στεφάνωνε το πρόσωπο τους. Έλαμπαν! Νοιώθεται το κορμί στη συνεπαφή του με της ετερότητας το κορμί, το άλλο, το πλήρωμα, το άπαν .\nΕκείνη με διασταλμένες κόρες αφήνονταν να χορτάσει τη μορφή του, μορφή που της χάρισε την επανένωση με τον βαθύ της εαυτό, μορφή που είχε δρέψει την ηδονή του και του είχε χαριστεί . Ήταν πνευματική η χαρά της και την ανύψωνε. Πήγαζε από τα ζωτικά κέντρα βαθύτατου κορμιού η χαρά της, την ανέβαζε στην κορυφή των Ιμαλαΐων της. Όλη της η αμηχανία κι η ανησυχία ήταν παρελθόν. Είχε αγαπηθεί. Το καλύτερο θεμέλιο για ν' αφεθεί στη χαρά της ζωής και ν' αναπνεύσει στα έργα του κόσμου, δίνοντας κι εκείνη με σιγουριά το δικό της τόνο στην πραγματικότητα. Ο κόσμος τη χωρούσε, τον ανέπνεε, ήταν και για κείνη, μπορούσε να μετέχει με όλη της την ύπαρξη πλήρης, ανενδοίαστα. Ο έρωτας δεν γεννιέται από μια μεταφορά όπως έχει ειπωθεί μόνον, αλλά επί πλέον μας μεταφέρει στα φτερά του σε μια άλλη διάσταση εαυτού όπου ξαφνικά βλέπουμε και τον κόσμο μεταμορφωμένο μαζί με μας. Ο έρωτας μεταξύ των άλλων, μας κάνει τολμηρούς, ανεβάζει τη δραστήρια όψη του είναι μας, το σφρίγος παίρνει μορφή ακαταδάμαστη. Κι όσο πιο τολμηροί του δινόμαστε τόσο και το αίμα μας ανεβάζει το κόκκινο και χύνεται από την ανάσα μας παντού.\nΆκρως περιποιητική, διαχυτική πλήρωσε εκείνη τα τσιγάρα, δεν σήκωνε όχι, τα πρόσφερε, έστω αυτό το λίγο ήταν ευχαρίστηση της. Όλοι το πρόσεξαν, ήταν αλλαγμένη κι ήρεμη, το κάνανε το σχόλιο τους αλλαγμένοι κι εκείνοι -διαμορφώνει και το περιβάλλον-, την είδαν με άλλο μάτι, είχε άλλον αέρα σήμερα. Ένας φίλος πάτησε ματάκι, λίγο πιο πονηρεμένος από τους άλλους και με περισσότερο θάρρος μαζί του.\nΣτα λουτρά του Καβάσιλα θα ελευθερωθεί το βλέμμα κι η ψυχή τους σ' ένα\nτοπίο όμορφο ιαματικό, απόμερο με κρυφή γοητεία στο καταμεσήμερο. Παλιό ασκληπιείο θα το 'λεγες που οι αρχαίοι χρόνοι είχαν ακουμπήσει το χέρι τους, όπου αρχαίες εγκοιμήσεις ξύπνησαν μέσα μας κοιμώμενους καιρούς της μνήμης, μυστικά τής θόλου, θεραπευτικός πάταγος που ερμήνευε κάθε όνειρο και κάθε ψυχής οίστρο κι όλες οι νύχτες βρίσκανε απάντηση. Μια φάραγγα μες στο πράσινο να τη διαρρέει ο Αώος περήφανος, γρήγορος, στροφοδινούμενος με μέγιστο καμάρι. Στην απέναντι όχθη, χωριό-φάντασμα, από κείνα τα χωριά που τα κλαίει ο νους κάποιων ανθρώπων που τα στερήθηκαν στο μοίρασμα του κόσμου. Ελληνικό χωριό που οι συνθήκες το είχαν χαρίσει στη συμπαθή γείτονα χώρα. Εκεί έσπασε μεγαλειώδης ο πίδακας του ιάματος όταν η γραφειοκρατία των νερών θέλησε να το κλείσει φυλακή στην από 'δω όχθη και για να επιβεβαιώνεται το εμπειρίκιον Ο altra riva!\nΤι είναι τα συναισθήματα λοιπόν; Μικραίνουμε τον κόσμο ή τον μεγαλώνουμε αν παραιτηθούμε από τις λέξεις και στραφούμε στην αμιγή γέννηση των συναισθημάτων πριν εμφανιστεί η λέξη κι ο λόγος; Τα όρια των κορμιών είναι μεθόριος.\nΑν και κάθε προσέγγιση προς το αρχέγονο είναι αναγκασμένη να περάσει από τον ζυγό της σκέψης και της γλώσσας, καθόλου απαγορευτικό να κοιτάξουμε στον άγραφο χώρο με άλλο μάτι κι άλλο νου, τον ανοιχτό χώρο σαν πηγή του αρχέγονου αισθήματος. Μόνο με μια φυγή πίσω απ τις λέξεις μπορούμε να διαβάσουμε την πρωτοεμπειρία και έξω από τα συστήματα συνεκτικής ερμηνείας.\nΑνοιγόμενοι στη μεριά του αγνώστου, στην άμεση πηγή. Είναι γι' αυτό που\nεπιμένω να σκάβω με άλλο τρόπο στο ερωτικό κλινάρι να δω πίσω από το\nπολυπαιγμένο φαινόμενο, εκεί που κατοικεί το πραγματικό φιλί, εκεί που η\nενέργεια του χαδιού κατορθώνει κάτι πρωτόγνωρο και μας μπάζει στις μνήμες των σπλάχνων, κάτω από τις στρώσεις του υλικού που ρίξανε οι αιώνες\nεκλέπτυνσης. Δε λέω πως βγαίνω απ' αυτό, ζητώ να περάσω κάποια στρώματα, να δω τη γεύση σαν γεύση, την όσφρηση σαν όσφρηση, τον έρωτα πηγή προσδοκίας. Τον έρωτα φυγή προς το συναισθηματικό βάθος όπου κι ο χρόνος βρίσκει τη πραγματική του διάρκεια. Φυγή προς τη πραγματική αίσθηση του φιλιού αυτού εδώ του προσώπου, που αποκάλυψε βαθύτερα στρώματα έρωτα, βαθύτερες εμβιώσεις του και που άνοιξε ένα κόσμο ανθρώπου με άλλη καταγωγική μοίρα απ' ό,τι είχες υποψιαστεί ποτέ. Ένωσε με τη συγγένεια της ύλης και του νου που έχουν ισαρχέγονη μοίρα. Σε ανάγκασε, σε ωρίμασε να στραφείς στην εμβίωση των ίδιων των λέξεων στην ένωση τους με βαθύτερα ψυχικά σκιρτήματα.\nΣε ειδοποίησε στη σύλληψη ψυχογόνων ρυθμών του σώματος, έκανε να νιώσεις την ενότητα σπλάχνων και νου και πως δεν έχει ηδονή κι απόλαυση ο νους, όταν το βαθύτερο σώμα ενεργά, μυστικά δασκαλεμένο, με κίνηση ρυθμό, φιλί, γλώσσα, συνενεργούμενο ως όλο ψυχοσωματικό γίγνεσθαι σ' ερωτογόνες γραμμές κι ορίζοντες ενδοχώρας.\nΜε κέντρο τις πραπίδες και μαθαίνουμε πως ο άντρας είναι στα φρένα του\nτυφλός άνευ μουσών. Οι μούσες δίνουν το μουσικό τόνο και μούσες θα πει\nερωτικές, ποθητές και πρέπει κι οι εννιά να μπούνε στο μυαλό μας, αν όχι δέκα, την ώρα που το ποθείω και μάομαι, έχει ενεργώς συναρπάσει όλες σου τις άρπες από τα κατάβαθα σου και να χορδίσουν μουσικά, να εμπνεύσουν, να χύσουν εκείνο τον ίμερο που κάνει τα μάτια να πονάνε. Ο έρωτας είναι μουσική. Αυτό συνοπτικά ήρθε κι είπε η σύμπηξη με τη μαγική παρουσία εκείνης. Και γιατί τόσες μέρες να λες και να ξαναλές για έρωτα μιας δοξαριάς, τι είδους μαντέματα είναι αυτά που σου τις κλέβει η Καλυψώ τις όμορφες; Από που τρυπώνουν στην ψυχή τούτα τα μυστήρια μου λες ; Στο βαθύ της χάδι το όστρακο του στήθους έγινε μουσικό όργανο και σε τραγούδησε.\nΑναδύθηκε σε μιαν αρμονία με μαέστρο εκείνη, τη μαστοριά της, την ερωτική των χεριών της, του κορμιού της, των χειλιών της, της ανάσας της που βάθυνε τη σωματική επιφάνεια κι έκανε τις αόρατες χορδές να ηχήσουν μοναδικά μουσικό ερωτικό φως, τραγούδι του σώματος, τραγούδι απαρχή του έρωτα που σε φώτισε με ερωτοπτία, ερωτολαμψία, εισαγωγή στην αθανασία. Γιατί ο έρωτας αν μείνει να καίγεται στα σεντόνια του, τίποτε δεν είναι παρά ένα βουβό κύλισμα στο στάδιο του καθρέφτη και στο βάθος κλιναριού που φάτνης προσομοιάζει. Αν δεν πετάξει με τη βοήθεια των μουσών μέσα στα λόγια μας προς την αγαπημένη για χίλιες και μια νύχτες σχίζοντας πλάθοντας ορίζοντα διατλαντικό γιατί από αυτά τα κύματα ήρθε κι εκεί θέλει να επιστρέψει σε εκείνο εκεί το πέλαγος της απέραντης ομορφιάς που είναι τόσο ψηλά που σπάει ο σβέρκος μας για να δούμε. Ένταση και κορύφωση διάταση και όγκωση στήθους ένα μαγικό κοράλλι μπλε και διάφανο ιδρύει μέσα μας μιαν αίγλη καταδική μας με υμενόπτερη φτιαξιά και μας μιλά αθέλητα, μας εκφέρει μας εκφράζει γιατί κάνει το στόμα μας μεθυσμένο της χαράς και της έκστασης. Είναι η στιγμή που σε άδραξε το πραγματικά ωραίο, η στιγμή του κάλλους, της τρανταχτής Κ α λλ ο ν ή ς, ιδού αυτό το κάλλος με την κρουστή του υπόσταση που με φρίκη σε κρούει αινιττόμενο την άλλη αλήθεια! Νερό στα ρω, ροή του έρωτα υγρή, υδάτινα σεντόνια και της Βάσιας τα αιμάτινα από ουρανό θε μου! Της γελαστής αυτής αοιδού που την άκουγες με κατάνυξη ένα βράδυ να υφαίνει στη φωνή της τον κόσμο μουσικά. Ζήλεψαν οι σειρήνες τη φωνή. Ουράνια των μολπών κι οι άγγελοι σκίρτησαν.\nΈνα σύννεφο κόπηκε από τον ουρανό κι έπεσε μες το διάβα, κοκκίνισαν οι μηλιές από πόθο και μας δώρισαν τα μήλα τους, οι άγγελοι του βοριά υποκλίθηκαν, τούτη η αοιδός δεν έχει όμοια της! Θα ξαναπάμε στο κλαμπ της ,θα γευτούμε τους καρπούς της φωνής της σύκα και ρόδια μες στο μπαχτσέ και λατρευτά δαμάσκηνα στον κόρφο αναμμένα ένα παράξενο φως κάνει το σώμα της διάφανο , από το στόμα της στάζει η κερήθρα μέλι. Θα σε ξανακούσουμε γλυκιά φωνή! Εδώ έπρεπε να λαβαίνουν χώρα οι ιερογαμίες κι οι τελετές μύησης των εφήβων -όταν θα σεβόμαστε τα μυστήρια της ζωής κι όταν το ανάλογο δέος γίνεται οδηγός κι οδός ψυχαγωγικής. Στους ύμνους θείων ερώτων πετυχαίνει να συμβεί ό,τι θα όφειλε να συμβαίνει κάθε μέρα για να γίνεται το ταξίδι της ζωής γλυκό κι όχι να κόβεται σαν το γάλα, να ενώνει δηλαδή τούτος ο θειος αοιδός έρωτα και\nθρησκεία σ' ένα μαγικό συνδυασμό που όμοιος του δε βρίσκεται. Να 'χω αυτές τις ενοράσεις, σαν τώρα που καταλαβαίνω τι θα πει ασκώ τέχνη. Τι θα πει καλυτερεύω και τούτη την καλυτέρευση τη δίνω στο έργο των χεριών. Προσθέτω της ύπαρξης, από βάθος μέσα μου προκύπτω σε κείνο τον αναβαθμό όπου η ψυχή θυμάται την προέλευση της από το πολύ του κόσμου! Θα επανέλθουμε σ' αυτά τα λόγια για να τα δούμε στην προοπτική εκείνη που αναπτύσσεται μπροστά στα μάτια μας. Θα πάρουμε τούτη την άποψη μες στον κόσμο της ανάδυσης του ατόμου. Εδώ που τώρα αξιώνεται ένα άλλης ελευθερίας πρόσωπο, πνευματικότητας στο ύψος των δικών μας ματιών.\nΕτούτη η δουλειά είναι δουλειά μνήμης, αλλά μνήμης που θυμάσαι και το\nμέλλον. Εκείνο το μέλλον της φράσης ετούτης "τι ην είναι ". Τότε όταν η ψυχή σ' αυτήν εδώ τη φύση όπου πρέπει να είναι κι ο θεός σμίγει το νου κι εκεί λαβαίνει χώρα το "νόησις νοήσεως ,το θείο εν ημίν"\nπου αν μη τι άλλο, τι είναι πιο άξιο να σκεφτεί παρά τον εαυτό του Εαυτόν\nθεωρεί το θείον ,άρα εμάς γιατί να μας κοιτάξει; Κι εμείς που είμαστε κάτι\nαπό το θείο όταν διαφάνεια μας δείξει, θα μας φανερώσει του εαυτού μας\nτα βάθη, όταν θα πλησιάσουμε στα χείλη της εσωτερικής αβύσσου και δούμε που ο άγγελος μας φοβόταν να πατήσει... δε θα βάλλουμε τι φωνές θα κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κρατήσουμε την εικόνα αυτή ζωντανή μη μας καταπιεί η διαφάνεια, θα σεβαστούμε τούτη την ανοιχτή σαν περιπέτεια θεοφάνεια εκείνα τα βάθη του εσωτερικού επέκεινα.\nΤι μου είπε η Βάσια; Ένα στοιχείο θηλύτητας, τρυφερότητας ήθελε πει;\nΗ πρώτη φιλοσοφία έχει τα θεμέλια της μέσα της, ράβει το ψηλόκορμο φόρεμα της μόνη δεν πάει σε ράφτες και μοδίστρες ,κάπως αργεί τελευταία το ράψιμο κι ίσως συμμαζεύει κι εκείνη όπως κι η ποίηση τα ράκη της κι η γύμνια μας δεν έχει τέλος... μήπως αγαπητέ μου σκεπτικιστή, γυμνό σε θυμηθείς καλύτερα;\nΗ ηδονή της ποίησης έγκειται στο ρυθμό, μάλιστα ο ρυθμός συγκινεί\nκαταδυόμενος σε βάθος ψυχής. Η ηδονή της αφήγησης εγείρει πρωτόφαντα την εκφραστική ενδοχώρα. Η ηδονή της ζωγραφικής έγκειται στην πρωτογνώριστη εικόνα κι όταν μάλιστα πετύχει αρμονική χρωμάτων και γεωμετρία στέρεα αρχίζεις να τραγουδάς. Η ηδονή της σκέψης χαρά και γιορτή άφατη, μετέχει σε όλα με κατανόηση.\nΗ αφήγηση ξανανοίγει τον έρωτα. Ανοίγει πνευματικές περιοχές έτοιμες να\nηχήσουν στο συναπάντημα της έκφρασης συναισθημάτων. Και λες: Μην ξεχνάτε οι χορδές οι φωνητικές, είναι ισαρχέγονες. Γιατί άραγε; Για να ακούγεται το κλάμα; Και πότε ο άνθρωπος έπιασε το γέλιο; Λέτε να περίμενε την εξέλιξη της συγκίνησης; 252 μυς συνεργούν στο γέλιο!\nΌλα τα κάνει το θυμικό. Θα ήταν απαράδεκτο ν' αφήσουμε τον έρωτα σε έργο του μοναδικό να βαθαίνει κρεβάτια. Πριν ακόμα αφήσουν τα κρεβάτια οι\nεραστές, επιδίδονται σε πλήθος ενέργειες ερωτικών περιβαλλόντων. Περιβολή\nτου έρωτα δεν είναι η γύμνια. Από τα χαμηλά κατώφλια πάει στα πιο ψηλά\nμπαλκόνια. Από την πιο υλική προσήλωση στις πιο λεπτές άυλες περιοχές και\nφτερουγίζει. Απ' το πιο φτηνό τραγούδι στο πιο περίπλοκο στων ιδεών τη χώρα.\nΣε καμία τέχνη δεν αστοχεί. Επιθεωρεί όλα τα έργα. Γονιμοποιεί τα πιο\nλαμπρά μυαλά. Κάνει τα πιο μεγάλα σχέδια. Και πουθενά δε σταματά. Άντε τώρα εσύ πες μου αν είναι ποτέ εφικτό με τέτοιο θόρυβο να σου τρυπά το μυαλό, δεν πρόκειται για κανένα έρωτα, μιλώ για το σκαπτικό που τρυπάει τα νεύρα της γειτονιάς και τα δικά μου φυσικά. Ποιος νοιάζεται για τη γειτονιά.\nΜερικές φορές σου 'ρχεται να φιλήσεις το μολύβι σου, τόσο σε λευτερώνει\nαυτό που γράφτηκε. Νιώθεις μια άφατη γαλήνη. Γαληνά Γιάννινα κι ερωτική κυρά Φροσύνη. Πλαταίνει ο κόσμος σαν τη λίμνη κι αφήνεται σ' όλα τα πλεούμενα ο μόλος. Ο οβελός του τεμένους δείχτης στο ρολόι του ουρανού και δείχνει όλες τις ώρες μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα στον Κασαμπά κι ο πασάς διαβαίνει αόρατος, περήφανος με τις πολύχρωμες γούνες του στιβαρός, βλοσυρός, πάντα με ξεκαρδιστό και πονηρό γέλιο γαλίφικο και τρανταχτό που σφάζει! Τον βλέπει ο δερβίσης και ξεχνά το νάι. Τον βλέπει η κυρά Βασιλική και γίνεται σουλτάνα και χλιμιντρίζουν τ άλογα "Ένας πασάς διαβαίνει μες στον Κασαμπά". Τραγούδι ηπειρώτικο, κλείνει έναν κόσμο μέσα του. Μπαίνει ο σκοπός του απ' τα παράθυρα και σε ξυπνά, ψαύεις στο πλάι σου το γυμνό της κορμί λες και ψαύεις τη Φροσύνη, τη μάγισσα της ομορφιάς, την εταίρα στο γιαννιώτικο έρωτα, μήλο κόκκινο κορμί, δίπλα σου εκείνη οδαλίσκη, από τα χαρέμια του Ενγκρ ή μήπως του Ντελακρουά; Λευκή επιδερμίδα μάτι γραμμένο, ερωτική λαχτάρα, χείλη βύσσινο σφιχτό ηδονικά χορτασμένο και πάντα έτοιμο για νέα ηδονή, καμπύλη του κορμιού ελαφριά σαν τον ορίζοντα της λοφοσειράς, η χλόη στη συμβολή των μηρών γλυκιά υπόσχεση συντριβής στο σκιερό λειμώνα των ηδονών. Ηδύτης μικρής γαζέλας που άραξε στην ακροποταμιά και σιγανασαίνει την ποταμίσια αύρα από τα ρουθούνια της σ' αρχαίαν ώρα αυγής του παλαιόκαινου. Σχεδόν βλέπεις τα βότσαλα βλέπεις τις όχθες, καθρεφτίζεται στις κοίτες του αρχαίου ποταμού. Κρατάς την αναπνοή σου μη ξυπνήσει από την ηδονική της κοίτη η νύμφη, μικρή γαζέλα, μην της στερήσεις το αρχαίο βάπτισμα, τη βαθιά μνήμη του σώματος, τον ωκεανό των πρώτων αστεριών όπου αναπαύεται.\nΝιώθεις σαν αρχαίος θεός, που γέρνει το κεφάλι πάνω από τους ώμους του και κατοπτεύει , εκτιμά την ομορφιά κάποιας άγνωστης του νεράιδας που έχει σπίτι το ποτάμι και βάζει στο μυαλό του να σμίξει μαζί της νεροποταμός θεός. Μεγαλώνεις να νιώσεις τη δύναμη του θεού, γίνεται το σώμα σου μια ροή, ένα ποτάμιο ρεύμα ν' αρδεύσεις τη θηλυκή γόνιμη γη της. Κρέμεσαι όλος πάνω της. Νιώθεις την υγρή της φύση, κόρη των νερών, σμίγετε δυο σταγόνες, γίνεστε μια, του υγρού στοιχείου απόλυτη ροή προς τους ωκεανούς των υδάτων, ροή κινούμενη, ροή ακίνητη, απολυτότητα ρεύματος.\nΗ Μαρίκα Νίνου μπαίνει από το παράθυρο με μέταλλο φωνή: "Γεννήθηκα, γεννήθηκα για να πονώ". Ξύπνημα στη φωνή της γης. Ξύπνημα στον πόνο και στο βάσανο. Στο λέει η γη μ' ένα τραγούδι, στο λέει με μάσκα ομορφιάς η Μαρίκα απ' το παράθυρο. Μην πέσει ο ουρανός και σας πλακώσει, μη γείρει όλος πάνω σας. Πέσανε σε πρωινό έρωτα, στο δροσερό αεράκι έρωτα πονεμένο.\nΣτο δόκανο των αισθήσεων πάντα. Με μικρή φροντίδα να αφεθούνε στην αγωγή των αισθημάτων. Ανήμποροι να πάρουνε τα μάτια τους, μάτια που τα νοικιάσανε και δεν ωφελούνται μήτε το νοίκι. Τα μάτια και τις άλλες αισθήσεις που ρέπουν ασύστολα προς τα κει, ακολουθεί κι ο νους μαγεμένος. Στο δόκανο των αισθήσεων πάντα. Προσηλωμένοι. Αισθησιασμένοι. Μαγνητισμένοι από την ηδονική κρούση των σωμάτων. Κρούση που μεταβαίνει στο μυαλό. ο παλμός της καρδιάς, το αλαφιασμένο αίμα, η ασθματική ανάσα, πανικοβάλλουν το πνεύμα, το δεσμεύουν στο θόρυβο τους με τον κυριαρχικό ρυθμό τους επεμβαίνουν σαν κλείστρο νου, έχουν το πάνω χέρι στην κίνηση των νευροδιαβιβαστών κι οι φερομόνες φρυάζουν... θα τα πάρει το πνεύμα αργότερα τούτα τα κεκτημένα των ηδονισμένων νευρώνων... Όπως μετά από μια μεγάλη καταιγίδα ο ουρανός αποκτά μια διαφάνεια, μια καθαρότητα, μιαν αίγλη αποκαλυπτική, που τον σκούπισε η ορμητική καταιγίδα, τον αποφόρτισε από τα ηλεκτρισμένα νέφη κι όλα τα νερά κατέβηκαν στη γη και ξανάγιναν ποτάμια, έτσι ένιωσαν ελεύθεροι, καθαροί, ανάλαφροι, διάφανοι κι ενθουσιασμένοι... το χέρι του στο χέρι της με καμάρι στην Κόνιτσα-κασαμπά περπάτησαν τη μικρή αγορά της , ρούφηξαν με τα μάτια τους τη λιτή ομορφιά της κωμόπολης, της οποίας το προσωνύμιο κασαμπά μαρτυρά περασμένα μεγαλεία. Γαληνεμένοι και πιο ωραίοι από ποτέ, με χαρά κι ικανοποίηση που ξάστραφτε πατόκορφα σαν ευφυΐα που τους είχε διαπεράσει σε όλους τους πόρους των κορμιών τους, με μετάγγιση ηλεκτρισμένης επαφής καθίσανε στο μικρό καφενεδάκι, ήπιαν καφέ, γλυκό κουταλιού και τσίπουρο μ' αυτή τη σειρά.\nΟ κόσμος έλαμπε, η χαρά τους ήταν άφατη, ερχόταν ο άλλος έρωτας τοξοφόρος και φτερωτός να τους τυλίξει στο μαγνάδι του. Είχαν εκθέσει ανεπανόρθωτα τα κρυφά περάσματα της ψυχής τους. Στον ερωτικό αυτό χορό θα γινόταν παρανάλωμα υπάρξεως. Απόλυτο δόσιμο, απόλυτη ασυδοσία του μικρού θεού. Τα βέλη του τους τόξευαν αδιόρατα, αδιάκοπα. Σαϊτιές από γλυκόλογα, από ματιές παθητικές, από γλυκά φιλήματα, από άγγιγμα.\nΚάθε εξωτερικό βήμα πάει βαθιά την αισθηματική αγωγή τους. Το μάθημα ανεβαίνει, παιδεύει, ανάγει, ο έρως τους ομορφαίνει. Ποτίστηκαν, αρδεύτηκαν\nαπότομα με καταιγιστικά νερά, τώρα τραβάνε τους χυμούς, χυμώνονται,\nβλασταίνουν τα κλαδιά, αμολάνε άνθη στη ψυχή.\nΗ σφοδρή άρδευση δίνει σειρά στο γλυκόλογο, στο γλυκοκοίταγμα κι\nανεβαίνει ο έρως ολοδύναμος στη γλώσσα, παίρνει πνευματική τροφή μεγαλώνει, κραταιώνεται. Το πρωτογενές βίωμα πολλαπλάσια γόνιμο γίνεται στο άγγιγμα της αόρατης ράβδου του πνεύματος, δοκιμαστήρι του έρωτα το λεπτό πνεύμα.\nΣτην ελευθερία του πνεύματος εκδηλώνει τους νόστιμους καρπούς του. Πρέπει να εισχωρήσουμε σε τούτα τα πνευματικά μποστάνια, αυτούς τους ολάνθιστους κήπους, όπου ο ελαφροπόδης έρως στήνει χορό ανάερο. Να ονοματίσουμε τις πνευματικές κλίσεις. Από το αίσθημα, στον αισθησιασμό, την αισθηματική αγωγή , στην πιο λεπτή περιοχή της μονής , στου ύψιστου μυστήριου την εμβίωση.\nΘα δαγκώσει η Εύα το μήλο της γνώσης, θα γευτεί ο άντρας στο άκουσμα του κόσμου που ηχεί μέσα στο ένα μήλο, θα αισθανθεί τη γυναίκα ευαγγελισμό στην αγνιστική εκείνη μορφή που θεμελιώνει την επίγνωση του ένθετου νοήματος; Γυναίκα επαγγελία που συνεπαίρνει και πλαγιάζει την επιθυμία τόσο όμορφα ώστε η κατάκλιση είναι ονειροβασία ένα βήμα από τον παράδεισο...\nΌταν ο άνθρωπος έπιασε τη γραφή ,είχε ολοκληρώσει το τραγούδι του και το κατέγραψε με μιας. Σε μεγάλη ποίηση. Το προφορικό του μεγαλείο, το ηχείο της γλώσσας του άστραφτε μοναδικά, τα είχε ονοματοδοτήσει όλα και μπορούσε να τραγουδήσει υπέροχα. Η γλώσσα στο στόμα του είχε βρει το σπίτι της κι ήτανε τόσον όμορφο μυρωμένο στόμα, χρησμοδοτούσε μέχρι το πέρας των καιρών. Ευαγγελιζόταν τη μοίρα για πολιτισμό, για την πολίτιση του. Η μεγάλη μήτρα ποιητών και σοφών και κάθε πολιτισμού, αρχείο μεγαλειώδες, σάρκα των αιώνων. Ευθύβολα λόγια και σοφά. Μαρτυρία των παντοτινών μας αισθημάτων.\n«Ποτέ το καλλίροο νερό των αιώνιων ποταμών πεζός μη διαβείς, πριν ευχηθείς, μόλις τ' αντικρίσεις στα όμορφα ρέματα, τα χέρια σου αφού νίψεις στο πολυέραστο λευκό νερό,\nόποιος ποτάμι διάβηκε με κακότητα μα και με άνιφτα χέρια, αυτόν οι θεοί τιμωρούν και πληρωμή του δίνουν πόνο».\nΠόνο που εισπράττουμε από παραβίαση του στοιχειώδους κι αυτονόητου που εξαγγέλλεται σ' αυτές τις στροφές. Διδασκαλία κρυφή, διδασκαλία λεξική, βρίσκεις του επίθετου την έγνοια να στολίσει τον κόσμο του ουσιαστικού ονόματος επιτείνοντας τη σημασία του σαν παραστάτης νοήματος σαν πιο έκδηλη που καθιστά την κορμοστασιά και φανερότερη την εικόνα, πιο φωτισμένη και πρόφαντη σαν άνθος στον κορμό της φράσης και νιώθεις το ρήμα σαν το χυμό που χυμώνει όλα τα κλαδιά του φραστικού φυτού. Μικρές\nπαραστάσεις νοήματος στο δέντρο της γλώσσας, στο δομικό σύγκλαδο της\nποίησης. Ζυγισμένα από κόμπο σε κόμπο του δέντρου, ανεβαίνουν ρυθμικά,\nέμμετρα, αρμονικά από τις ρίζες μέχρι τα φύλλα και μέχρι τα\nΤα αναφυλλίζει ο βοριάς καταμεσήμερο, σηκώνονται τα φύλλα ψηλά, σχεδόν πετάνε και τα χάνουμε. Να ξαναβρώ τα φύλλα, να ξαναδώ τα μάτια της, να διαβάσω μέσα στη ψυχή της βαθιά. Να ιχνογραφήσω την αύρα της, την άφατη μελαγχολία της. Μ' ένα καημό να την τραγουδήσω σ' ελεγείες που ποτέ δε γράφτηκαν, να πάνε τον ήχο της πέρα απ' το θάνατο, πέρα κι απ' των νεκρών τη χώρα, στο μακάριο ουρανό, την πατρίδα της. Πονάνε τα μάτια μου, πονεί το σώμα, το χέρι τρέμει πάνω στο λευκό χαρτί. Λευκό χαρτί όπου το σώμα της βάζει υπογραφή από τ' ολόλευκο άσπιλο κρίνο του. Συμπαθητικό λευκό που τα μάτια εκπαιδευμένα στην αορασία το διαβάζουν, το ζουν.\nΣε τέρενα χρόα Περμησσού λουζόταν κι έχαιρε ο τόπος, ανάφεγγε σε ίμερο, σε ψυχωμένο βήμα, σ' έξαρση, τη μουσική έβαζε ο άνεμος μες στα κλαδιά, σύγκλαδα αμαδρυάδων. Σκιερός ναός το σύδεντρο στ' απάτητα, τ' άφταστα του Κιθαιρώνα, στον θεϊκό Ολμειό, στην Ιπποκρήνη. Γύρω από την ιόφαντη κρήνη με πόδια απαλά, ορχούνται και κάνουν το τοπίο να μελωδεί. Για τους θεούς. Και για μας. Σηκώνουν το βλέμμα μας ψηλά, μας υψώνουν, κεντρί και δέλεαρ να πετάξουμε ψηλότερα, να ελευθερωθεί το σκουντούφλικο βήμα μας, εκεί που μας δείχνουν τα αστέρια: Το χιτώνα του ουρανού το χιλιοκέντητο στων άστρων το φως. Με χαμηλή πτήση γυρίζει στην πατρίδα της, η εράσμια του πόθου, η θελκτική του ίμερου, ο καημός.\nΑπό β μέρος δυο στίχοι\nΓυναίκα χαλί της γης, γυναίκα χάδι της ζωής\nΓυναίκα φιλί φωτός, γυναίκα ανάσα φως\nΠέρασες σαν αστραπή του σύννεφου αναλαμπή\nΈκαψες το φυτίλι απ' το πρωί ως το δείλι\nΌχι μην κλαίτε για μένα. Δε φοβάμαι μη τρέξει το μακιγιάζ ,γιατί δεν το φορώ. Άλλη μου η έγνοια. Όχι δεν λυπάμαι που φεύγω ,δε λυπάμαι που μένετε. Είναι μάταιο. Μάταιο να κλαίτε. Όχι μη κλαίτε για μένα.\nΌχι δεν κλαίμε .Δεν έχουμε δάκρυα .Το δάκρυ είναι της ψυχής ,την Ελεγεία της λέμε. Λόγια από καρδιάς. Κι όταν η καρδιά έχει θλίψη ,σου υποκλινόμαστε ,ομορφιά μου!\nΓυναίκα χαλί της Γης * πέρασε σαν αστραπή\nγυναίκα χάδι της ζωής * του σύννεφου αναλαμπή\nγυναίκα φιλί φωτός * έκαψες το φυτίλι\nγυναίκα ανάσα φως * απ το πρωί ως το δείλι\nΠερνώντας το τούνελ μ έπιασε πάλι ένας τρόμος. Κι απάνω εκεί σκέφτηκα τον απτόητο Χέγκελ που όταν βρέθηκε κατάποντα σε μια δεινή τρικυμία ,διαβεβαίωνε τους πάντες ότι είναι ασφαλείς .Τόση εμπιστοσύνη είχε στο άστρο του. Την ίδια εποχή βέβαια δεν είχε παρόμοια τύχη ο Σέλεϊ που ανοιχτά της Μεσσίνας πήγε άπατα με το ιστιοφόρο και το φίλο του. Δε γνωρίζουμε σχόλιά του. Ο Μπάιρον μάλιστα στάθηκε τυχερός που δεν ακολούθησε αυτό το πείραμα κινδύνων των φίλων του τελευταία στιγμή, άλλα του επιφύλασσε η μοίρα του. Το σχόλιο του Νίτσε αρκετά αργότερα τα λέει όλα: Από τα τάματα που βλέπουμε να εκπληρώνονται πρέπει να συμπεραίνουμε πόσα δεν φτάσανε στον προορισμό τους. Μολοντούτο δε σημαίνει ότι γλιτώνεις ή αψηφάς τον τρόμο. Η ζωή κρέμεται από μια τόσο αδύναμη κλωστή που τίποτε και κανείς ποτέ δεν ξέρει. Ακόμα ακόμα δεν ξέρουμε πώς στεκόμαστε όρθιοι. Είναι ένα τόσο μεταφυσικό πράμα η ζωή που λίγο να το σκεφτείς σε γεμίζει απορίες . Κι αν το σκεφτείς λίγο περισσότερο αρχίζεις να υπνοβατείς.\nΉθελα να ξέρω τόσες ψυχές ,τόσες ζωές εδώ γύρω πού πάνε άραγε, τους δικαιώνει τι όλους αυτούς. Ή είναι βουτηγμένοι στην επιβίωση κι όσα έρθουν. Καλλίτερα έτσι. Γιατί αν το βασάνιζαν θα είχαν αρκετούς μπελάδες ,τους φτάνουν αυτοί που έχουν .Καλλίτερα έτσι. Ήθελα να ξέρω ακόμα για κάποια υπόλοιπα θρησκείας. Λίγο καιρό πριν οι ναοί , οι εικόνες ,οι Κυριακές , οι αργίες ,είχαν μια θρησκευτική σημασία. Τη δεκαετία του εξήντα τα θρησκευτικά δράματα πέρασαν απ τους ναούς στις οθόνες ως μεγάλες αφηγήσεις. Έγινε μια μεταγραφή στις νέες τέχνες κι όχι βέβαια ανιδιοτελώς ,όπως άλλωστε και ποτέ η τέχνη στις μεγάλες της δόξες δεν υπήρξε τόσο ανιδιοτελής.. Αλλά πάω λίγο πίσω για να πάμε κάπως πιο μπροστά. Ποιος δίνει σήμερα σημασία σε πράγματα τόσο παλιά εκτός από μια αισθητική τους αποτίμηση; Εδώ πράγματα μόλις χτεσινά ,αξίες, ιδέες , τέχνη και γίνονται αρχαιολογικό είδος .Και ακόμη δεν είδαμε τίποτε. Εικόνες, ιδέες, σκέψη , τρόπος ζωής, προθέσεις .Όλα τούτα τα αρδεύει ένα χάος, μια έκπτωση ,στο μύλο της αποδόμησης , αποδόμηση που κάνει η ίδια η ζωή αποτινάζοντας κορσέδες αιώνων. Τα σοβαρά έργα της κάθονται στο στομάχι της σύγχρονης κοινωνίας ,του πλανητικού χωριού ,το οποίο θυμίζει λίγο απ όλα τα πρώην χωριά ,που ακούγανε βλέπανε αλλά δεν καταλαβαίνανε ,είχανε τον παγανισμό τους ,τα πανάρχαια έθιμά τους ,τα γλέντια. Έτσι και το πλανητικό χωριό ,δεν υπομένει τη λεπτή ζήτηση. Τελικά μεγάλες συλλήψεις και συνθέσεις περνάνε απαρατήρητες και στα αζήτητα ,η κοινωνία παίρνει ανάσα κα ξαναβουτά.\nΗ Ευρώπη μαθημένη ,συνηθισμένη στα μεγάλα αναστήματα σήμερα δεν ξέρει που να πάει. Κόλλησε σαν το γάιδαρο στη λάσπη.\nΑπ’ όταν μάθαμε πόσο ευτελείς υπάρξεις είμαστε ,πόσο αχρείοι αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να το σκεφτόμαστε ,πολύ περισσότερο δε να μιλάμε για μοίρα του κόσμου. Έ! Λοιπόν δεν έχει καμιά μοίρα .Μύστες ,άγιοι, φιλόσοφοι, όλοι οι ερημίτες τωρινών και περασμένων είχαν απόλυτο δίκιο. Μόνο από μακριά μπορείς να ζεις το ανθρώπινο κοπάδι. Ή που δεν καταλαβαίνουν ή που θέλουν να σε κατασπαράξουν : Δε σηκώνουν την αλήθεια. Πες τους αν είναι κανένα βολικό παραμύθι.\nΓάλλοι: εξυπνάκηδες. Γερμανοί :μονήρεις κι αγέλαστοι. Άγγλοι :Σνόμπ και απλησίαστοι τζέντλεμαν. Από αυτά τους τα χαρακτηριστικά βγαίνει κάθε επιτυχημένη τους δουλειά. Στην τέχνη ,στην πολιτική ,στη σκέψη.\nΑμερική: χρήμα και μπίζνες.\nΚαι να θέλεις δεν μπορείς να περιμένεις τίποτε απ όλους αυτούς. Γιατί αυτοί είναι οι ισχυροί και κυρίαρχοι. Για πόσο; Όσο η τεχνολογία τους θα απέχει σημαντικά από τα υπόλοιπα έντεκα δωδέκατα της γης. Πάντως πολύ σύντομα το θέμα θα ζορίσει. Η νέα τεχνολογία θα διαδοθεί αστραπιαία. Και τότε κάνε καλά με πεντακόσια έως ένα δις εκατομμύρια χρήστες στην Ασία σε δέκα χρόνια το πολύ. Θα πουλήσεις αλλά μετά τι κάνεις που θα βαρύνει η πλάστιγγα υπέρ τους.\nΕκείνη τη μέρα καθότανε στο μπαλκόνι της και πίναμε καφέ. Διάβαζε τα φύλλα ημερολογίου που της είχε δώσει .Έγραφα για τη νύχτα που προτίμησε να πάει στο Λυκαβηττό και εκείνον τον είχε να την περιμένει στο Στρέφη. Πήγε να ακούσει Κοέν ,αυτός μπορούσε να περιμένει. Ζήλεψε αυτόν τον τύπο που έπαιρνε μεγαλύτερη σημασία από τον ίδιο για τη βραδιά της., δεν μπορούσε να περιμένει καλλίτερα ο Κοέν; Αυτό τον βούρλιζε και έπιασε να της γράφει πάνω κάτω τα εξής:\nΚατάβασις ήρξατο και δεύρο . Μη σε πλανέψει η ψεύτικη λάμψη του.\nΝα δω αυτή την εξαγγελία σε ανύποπτους καιρούς ως μια διόραση ,να στραφώ και να αντλήσω μάθημα από τα καθιερωμένα θυμικά αναβλύσματα που ξαφνικά ηχούν ως προοράσεις αυτού που ο δρόμος επιβεβαίωνε .άραγε δεν υπαγορεύουν αυτές ο εξαγγελίες την επανοικείωση στο ύψος τους; Άραγε το απαγορευμένο κα η υπαγόρευση δεν είναι η στενή τομή ,το συντέμνον που σαν οπή τόξου αφήνει το βέλος προς το στόχο; Να γρηγορήσω αυτό το εξαίφνης. Να επιμείνω σ αυτό ενδελεχώς ,να το προσεγγίσω στις νέες μαντεψιές ,να το έχω για φως μου. Σαν κάτι που ήρθε και έρχεται μόνο του. Εποπτεία, προορατική στιγμή του διάμεσου ένα είδος έμπνευσης ,μαντείας μαντεψιά του πραγματικού, τηλεπαθητικής θυμικής διάθεσης. Επίζευξη. Γέρνει απ το ύψος του λαιμού του πάνω από την κουπαστή του κόσμου προς τα πελάγη της ζωής σε διαίσθηση του παντός, επίνευση, έμπνευση, αστραπή από τα έσχατα. Στα ύφαλα της εμπειρίας φωλιάζει το πέρασμα προς το α της πείρας ήτοι «εν δε πείρα τέλος διαφαίνεται».\nΜας βοηθάει να κατανοήσουμε ότι δε υπάρχει παρελθόν που να μην εκβάλει σε μελλοντικούς σκοπούς ούτε και μέλλον που να μην είναι αναγέννηση του παρελθόντος .Η διαρκής παρουσία μιας αιώνιας επικαιρότητας. Το βάθος της εμπειρίας αυτό το αιφνίδιο στοιχείο της ροής του κόσμου εμπειράται και εκφράζει και υμνεί. Ελεγεία.\nΗ αληθινή νοσταλγία πρέπει να είναι πάντοτε παραγωγική , να επιζητεί τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος.\nΗ ομορφιά εμφανίζεται στα μάτια μας, όταν ο εσωτερικός εαυτός έχει φτάσει να είναι ομορφιά .Όταν έχει πάρει την ευθύνη όλου του κόσμου πάνω του αξεχώριστα από τον εαυτό του ,έχει οξύνει το νου στο λόγο και τη σημασία του υψηλού ,έχει απαλλαγεί από το ψυχοκτόνο πάθος, έχει νιώσει τη βαθύτερη ενότητα, έχει αγγίξει τη ροή του αρχέγονου χρόνου μετέχων και ενωμένος πάντα με το παν αντικρίζει την όψη του τρομερού ,την όψη της τρομερής ομορφιάς .Είναι σαν να κοιτά πίσω από τη μάσκα του Διόνυσου την παντοδύναμη φύση. Έχει αγωνιστεί να νικήσει τα εφτά πάθη της ζήλιας, έχει νιώσει το μάθημα από κάθε πάθημα ,έχει αφομοιώσει τα εφτά θαύματα στη ματιά του και τότε μαντεύει ότι πίσω από το τρομερό είναι η αλήθεια προς την οποία τα αδύναμα μάτια και πνεύματα δεν αντέχουν να στραφούν.\n«: κείμενα στο ποτήρι[η σελίδα των νεκρών]\n[πίσω ο χρόνος δε γυρνά]\nΣκιές από θλίψη\nφέγγει σαν κερί-ιλαρή φωνή\n-ερωτική μείνε μαζί μου, ερωτική-\nΔεν έστερξε άβυσσο ακοντίζω\nΜάταια λύπη μάταια, εκείνη λείπει\nκαι με λυπεί\nπένθος λυγρό και με λυπεί\nστάχτη είναι μέσα στο αίμα στάχτη στο μάτι-νόημα δεν έμεινε πια\nένα ψευτίζω είναι\nστάχτη στο αίμα στάχτη στο μάτι\nμου έδωσε μαχαίρι μου έδωσε φωτιά\nατσάλι στη φωτιά\nη διάψευση είναι πράγμα αληθινό\nμε βάρος ισοδύναμο της γης\nκλείνει το μυαλό συντρίβει. Έτσι είμαι εγώ. Δεν έχω γλιτωμό\nΤο άλμα του μύθου μάχονταν.\nΜε πήγαινε κατευθείαν για προδοσία..\nΉταν φωτιά από άβυσσο έκαιγε στον παράδεισο\nκιγκλίδες στη φυλακή του έρωτα που είναι το κρεβάτι\nεκεί σε ρίχνει σαν σε αγκαθόπλεχτη φράχτη\nνα αγκυλωθείς κομμάτι να στάξει αίμα στο χιόνι\nνα ρουφήξει η ηδονή αίμα καυτό\nνα γλύψει να κόψει δίψα να πιει να ρουφήξει\nΥπάρχει ένα υποσυνείδητο που τρέμει γιατί δε μας θέλει ο ουρανός.\nΓεννήθηκα με την ψυχή στο στόμα\nΒαριές σαν άλογα σκιές.\nοι φελλοί βυθίστηκαν στον πάτο της σαμπάνιας\nΔΕΙΝΟ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟ θυμήσου: Να μου χορεύει ,να μου κλείνει το μάτι, να με καλεί. Πιο ψηλά σαν σε παράθυρο το φοβερό να ανοιγοκλείνει ηδονικά και να σου δείχνεται και συ να είσαι κάτω από το παράθυρο ,τι κρίμα να μην το φτάνεις να περάσεις τη γλώσσα σου από την κατακόρυφη σχισμή ,να το γλείψεις ηδονικά. Το απόλαυσε ,ανοιγόκλεινε για να δεις τον ερεθισμό του (ειπώθηκε ρητά) ,είχε μια έννοια σπουδής .κατέβαινε ,ανέβαινε και ανοιγόκλεινε ,άνοιγαν χείλη, η σχισμή του κόλαση. Ολοφώτεινο ανάμεσα σε δυο ημισφαίρια θεσπέσια ,από τα οπίσθια το έβλεπα ,μου δειχνότανε ,υπέροχοι οι γλουτοί: καμάρωσέ με σου έλεγε.\nΓοητεία κι ερεθισμός ονείρου, μαγευτικό ερεθισμένο να σε καλεί, σε προκαλεί. Γοητεία και όνειρο. Γοητεία που σε θέλγει ,σε μαγνητίζει ,σου κλέβει το μυαλό. Γοητεία απαράμιλλης άψης χειλιών, τα βλέπεις να αναριγούν , να κυματίζουν ,σάρκινο κοχύλι λαχταριστό ,λυσσασμένο ερέθισμα. Τα νιώθεις να κολλάνε ανεπαίσθητα στο μέλι τους.\nΟπτασία. Μαγνήτες βλέμματος ,επιθυμίας καυτό όνειρο, σπαρταριστή λαχτάρα ,κόψιμο, κάψιμο, καημός. φρενιασμένη φλόγα, φύλο σε μανία βοριά, λάβα και χιόνι ,πάγος που καίει το μυαλό. Αίμα που φλεβίζει δονεί. Όρεξη πλήξη νεύρων, Τένοντες ένταση ,μέθη ως τα κέντρα τα σκοτεινά .Κίνητρο και παράλυση τρέμουλο γλώσσας ,ονειρεμένο με πλάνταξες ,της απώλειας ,σαγήνη κόλαση. Κόλλησε στα ψυχικά βάθη αισθησιασμό ,κολαστήριο θαύμα, βαθιά μνήμη ,λατρευτό σκουροκόκκινο δέος ζεστή κόχη, αίσθηση Καλυψώς ξωτική γητειά γοητεία ,εβένινες νύχτες βελούδο μετάξι θρίαμβος υποταγή θηλυκά θαλάμια θάνατος Δηλητήριο όλεθρος πανικός τρόμος ιερός τρομακτική ομορφιά.\nΉταν και σαν να σε δούλευε και σαν να σου επιτηδευόταν επικίνδυνο παιχνίδι σε χτίκιαζε .Σε έφρισσε. Σε διέλυε. Γλυκός πανικός. Χόρτασες θαύμα με γλυκιά αγωνία στο αιφνίδιο δείξιμο. Ήταν μια Βαυβώ , σκιάχτρο στα όνειρά μας της αμάχης μας ,της ερωτικής μάχης ακατάβλητος συμμαχητής , ηδονής αγώνας, αγωνία χωρίς να γίνεται αγονία.\nΑπαράμιλλη γοητεία .Σάλεμα μυαλού και σπλάχνων .Αναστάτωση. Το μέσα μας εμπυρείο βοά σε θερισμένες φλόγες. Καμίνι που γλεντάει τις αισθήσεις ,φωτιά που καίει το σκοτεινό δασότοπο στα στήθια μας. Τριζοβολάει ο δασότοπος φωτιάς πηγή, φλόγα καμίνι, πυρετός και λύσσα ,σου τινάζει το μυαλό. Όλη του η σκοτεινιά σε φρενιάζει ,σκοτεινή φλόγα ,πύρινος όλεθρος, λάβα και μάγμα σε πίδακες και δίνες. φωτεινός και σκοτεινός άγγελος. Αποσβόλωση. Κρύο ρεύμα και σε καίει στη ράχη. Διαπεραστικός όλεθρος φλόγας, σάρκινη φλόγα .Θεσπέσιο , λάβρο , αναμμένο. Σου κλείνει το μάτι ,σε σφάζει, σε κόβει. Θηλυκό όλεθρος, που σου μαυρίζει το μυαλό. Σε απελπίζει. Σου κλέβει την ανάσα σε παίζει παιχνίδι σοβαρό, σε νικάει, σε στέλνει.\nΌνειρο μαγεμένο λατρευτό γλυκιά φρίκη γλίστρημα στην άβυσσο ,σβήσιμο στον κήπο των ηδονών, σε ποθώ, σε λατρεύω, σε ρουφώ, σε υποφέρω, υποφέρω, λείχομαι στη χλόη του εφηβαίου σου!\nΠαίρνω ανάσα από τα χείλη σου ,παίρνω ανάσα στην πύλη σου. Πύλες καμπύλες σου.\nΆνθος πληγής και να γευτώ το ερωτικό του αλάτι. Να ρίξω αλάτι μαύρο χοντρό στη μέσα πληγή να την πλήξει κατάκεντρα η ηδονή ,το ήδιστον. Έκαναν οι πληγές μπαξέ, κεντρί και δέλεαρ θεσπέσιο ».\nΚι αυτά ξέκοψε απ το ημερολόγιο να διαβάσει. Εκεί που τα διάβαζε δεν είχε προλάβει να τελειώσει την ανάγνωση και ακουμπισμένα όπως ήταν στο τραπέζι ,έκανε έναν αέρα και τα σήκωσε σαν γλάρους στον ουρανό. Μείνανε να κοιτάνε ,γίνανε άφαντα πίσω από τις πολυκατοικίες .Τους στοίχισε. Αλλά το αφήσανε εκεί.\nΣτράφηκε με ύφος αυστηρό, λες κι εκείνος τα είχε φυσήξει και του είπε επιβλητικά: Αν θες να με γνωρίσεις εδώ μέσα είμαι όλη. Και του έδειχνε το μαύρο της σημειωματάριο και ημερολόγιο μαζί. Του το πέταξε θυμωμένη : Διάβασε ό,τι θες!\nΤο πήρε. Το κράτησε αρκετή ώρα κλειστό, σκεφτόταν τι να θέλει να πει το ύφος της .Κάπου είχε θιχτεί, κι όχι από το περιεχόμενο των «φύλλων» όσο για το ότι της τα πήρε ο αέρας και δεν είχε προλάβει να τα μελετήσει όπως θα ήθελε. Κάτι τέτοιο άφησε να εννοηθεί κι η συνέχεια.\nΞανάπε: Αυτού μέσα ,μάγκα, θα μάθεις όλη μου τη ζωή και ποια είμαι και κει –δείχνοντας ένα ντοσιέ- τις δημοσιεύσεις μου. Έτσι θα με μάθεις και τα λέμε. Αλλά θέλει πολύ χαμαλίκι. Σου βάζω χαμαλίκι που δε θα το θελα ,αλλά τώρα μ έπιασαν οι μαύρες μου.\nΑντίθετα απ ότι έλεγε δεν ήταν χαμαλίκι. Είχε την ευκαιρία ,σύντομα και χωρίς κόπο να μάθει. :ήταν οι εξομολογήσεις της . Ήταν μια διαδρομή δέκα πάνω κάτω χρόνων ,απ την εφηβεία της μέχρι τώρα. Συνόψιζε ,έψαχνε, έγραφε, έσβηνε .\nΆρχιζε με στίχους. Οι πρώτοι της ρομαντικοί αναστεναγμοί .Ευαισθησίες ,θυμοί, μεταπτώσεις, καρδούλες, τριαντάφυλλα, είδωλα, μουσικές προτιμήσεις. Πέρναγε στην πολιτική με αναλύσεις ,συνθήματα ,σκέψεις και σύντομα με μια ερωτική απογοήτευση ξεκόβει. Κάπου εκεί δραπετεύει με βαπόρι για την Αθήνα. Στον Πειραιά την περιμένουν και ξανά πίσω. Είδε κι έπαθε. Έγινε θέμα σ όλο το νησί. Σε μισό χρόνο τελειώνει το Σχολείο και γραμμή πάλι στην Αθήνα. Γράφτηκε στη δημοσιογραφία ,πολιτικό κατάλοιπο. Γρήγορα ανέβηκε από το δεύτερο χρόνο και πήγε βοηθός σε γνωστό δημοσιογράφο ,καθημερινής εφημερίδας της Αθήνας. Τελειώνοντας τη σχολή άρχισε να υπογράφει άρθρα και ρεπορτάζ. Σπάνιο για την ηλικία της και την εποχή. Πήρε ιδιωτικά μαθήματα ζωγραφικής κα άρχισε να ζωγραφίζει φίλες της που της ποζάρανε.\nΘα τα καταφέρεις, θα τα καταφέρεις .Ήταν η επωδός της κάθε που τον έπιανε να αποθαρρύνεται και τον απόπαιρνε με αυτό. Είχε ιδιότυπη θεωρία για τα πράγματα και ολοδική της οπτική .Ζωγράφιζε ,είχε πάρει κάποια μαθήματα σε ιδιωτική σχολή για να βελτιωθεί στο σχέδιο όπως διατεινόταν αν και δεν σκοτιζόταν ιδιαίτερα για τον ακαδημαϊσμό του , απ ότι έδειχνε η πρακτική της μέριμνα. Τη ρώτησε αν κάνει μοντέρνα ζωγραφική κι ευθύς χωρίς να τον κοιτάξει είπε: κουραφέξαλα ,δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα υπάρχει μόνο ζωγραφική, μόνο τέχνη και τίποτε άλλο.\nΉταν συχνά απότομη κα μονολεκτική ,για κάποια θέματα δε σήκωνε συζήτηση ,κλεινόταν στο ζωγραφικό της κόσμο, δούλευε με πυρετό. Μετέφερε στο μουσαμά όλη την αίσθηση του κόσμου μ ένα πυρετό χρωματικό που είχε αναζήτηση μαζί και αποτέλεσμα.\nΜια μέρα που έφτιαχνε ένα γυμνό, μιας φίλης της όπως έλεγε και το ονόμαζε Ζέμπρα του βορρά ίσως Σκανδιναβή, γιατί πολύ κοκκινομάλλα έδειχνε με φόντο κάτι κολοκύθια σε ένα κατακόκκινο κεντητό μαντήλι απάνω, είπε ξαφνικά: γνωρίζεις τον Έγκον; Όχι ,δεν τον ήξερε. Ξέρεις όμως ότι η Πράγα του εξήντα οκτώ χρωστά πολλά στα γυμνά του; Ούτε αυτό τη ήξερε. Μάθε λοιπόν ότι όλος ο έρωτας που ξεχύθηκε στην άνοιξη της Πράγας ήταν Έγκον Δεν καταλάβαινε τίποτε. Ούτε εκείνη του εξηγούσε παραπάνω. Κι αμέσως συμπλήρωσε: Θα τα καταφέρεις, θα τα καταφέρεις. Έ ακούτε; Δεν υπήρχε άλλος κανείς εκτός από εκείνον για να ακούσει και συμπλήρωσε : Το στρείδι μας θα ανοίξει θα βρει την Άνοιξη της Πράγας του .\nΑπό το κλείσιμο της Πάργας στην άνοιξη της Πράγας.\nΜια άλλη μέρα σε κέφια και μεγάλες εξάρσεις ,άρχισε να τον αποπαίρνει και να του μαντεύει διάφορα τρελά, και εκείνος δεν καταλάβαινε γρυ που το πήγαινε.\nΞέρεις τι είσαι ; Του είπε.\nΌχι .Της λέει.\nΈνα βοτσαλάκι είσαι στο βάθος ενός ποταμού ,αυτό είσαι, και συνέχισε, να σαι ευχαριστημένος μάγκα μου που δεν είσαι τίποτε άλλο, ένα ζουζούνι ας πούμε γιατί θα σε έτρωγαν οι μαρμάγκες και αμέσως γέλασε φωναχτά. Ξέρεις ότι αλλάζεις κάθε εφτά χρόνια το μεταβολισμό σου, θέλω να πως ότι όλα σου τα κύτταρα ανανεώνονται; Το εφτά είναι ο μαγικός βιολογικός μας αριθμός ,όχι αστεία. Που πάνε αυτά τα κύτταρα μου λες, δε γράφουνε λες τη μνήμη του σώματος μας. Και δε θες κι ο αέρας που αναπνέουμε να έχει μια μνήμη βιοοργανική και δεν ανταλλάσσομε άθελά μας βιομάζα και φύση σε ένα διαρκές πάρε-δώσε , κι άσε από φως και σκοτάδι κι όλα τα αόρατα που μας διαπερνούν ,κοσμικές ακτινοβολίες, μαγνητικά πεδία, απόκοσμες ενέργειες κι όμως εμείς οι μαϊντανοί χάσκουμε και δεν καταλαβαίνουμε τίποτα σ όλο αυτό το χαώδες πανηγύρι του κόσμου. Ενώ είμαστε δέκτες μαζί και πομποί αδιάκοπα ,ακατάπαυστα, ακοίμητα, αλλά χάσκουμε σαν υπνοβάτες.\nΤον κεραυνοβόλησε με όλα αυτά. Συμφωνώ της λέει, συμβαίνουν όλα αυτά, τι σχέση έχω εγώ μου λες;\nΈχεις και παραέχεις με τις αγωνίες σου θαρρείς και κρύβονται;\nΟμολόγησε ότι δεν γνώριζε για ποιο πράγμα μιλούσε. Θα δεις ,του είπε απλά.\nΤου εξήγησε τα περί αστρολογικών της ερευνών ,καθώς και ότι μελέτησε τον αστρολογικό του χάρτη. Πέρα από κάτι γενικά ότι τον εύρισκε ενδιαφέροντα ,κι ότι εκείνη αν δεν δει τα αστέρια δεν κάνει σχέση, άλλο δεν είπε, πάρεξ ότι γενικά ,της «έκανε». Τυ εξήγησε επίσης ότι σχεδίαζε τους χάρτες των σωμάτων με τα ενεργειακά δέντρα και κέντρα και σκόπευε να βρει πώς μπορούν να συντονίζονται. Ήταν λέει μια τέχνη ερωτικής αφύπνισης. Αφύπνισης που θέλει τη γεωμετρική της ακρίβεια για να δραστηριοποιήσει κώνους ενέργειας ώστε να περάσουμε στο αστρικό μας ομοιότυπο.\nΔεν είχε αντίρρηση αν και δε τον βρίσκανε και έτοιμο οι απόψεις της. Μάλλον, συμπέρανε, πως πιο πολύ ήταν παραμύθι ,παρά κάποια γνώση. Τον οδήγησε σ ένα αντίγραφο γυμνό. Κοίτα εδώ του είπε, αυτό το εκ πρώτης όψεως θερμό γυμνό, με το ηβική τρίχωμα σαν χλόη, και με μια αυλακιά όπου πινελιές των μικρών χειλιών. Αν ήξερες ότι ο Έγκον πέθανε μαζί με τη γυναίκα του πολύ νέοι κι ο δυό, και έμπειροι της ηδονής, μεγάλοι ερωτικοί της ιστορίας και μεγάλοι στο θάνατο, θα καταλάβαινες ότι η γυναίκα του ανήκε στην Παρθένο, στον αστερισμό της παρθένου. Ο ίδιος ήταν Αιγόκερως μην αμφιβάλεις. Κοίτα το γυμνό εικονίζει τον πραγματικό αστερισμό της Παρθένου ,να κοίτα εδώ κοίτα την κλίση στο πόδι κοίτα τη θέση των στηθιών ,τις ρώγες, τον άνεμο των μαλλιών πως πέφτουν πίσω. Μ αυτά και μόνο βγάζω το συμπέρασμα πως είναι το αστρικό ομοιότυπο της γυναίκας του ,ο χάρτης των ερωτικών κώνων που συντονίζεται σε μια ακτινοβολία στο ερωτικό ζευγάρι δονητική. Αναζωογονεί και δονεί, γίνεται πομπός και δέκτης των οργωνικών κέντρων. Σε συνάφεια πάντα με ασκήσεις ελέγχου του σώματος και βίωση του ερωτικού συντρόφου ενεργητική, αφετική. Η μιμητική επιθυμία ντύνεται κατά κάποιον τρόπο τα ομοιότυπα ως ίδια.\nΛίγο και θάλεγε πως έμπλεξα ,αν δεν τον προλάβαινε και να του πει πως όλα τούτα τα έπαιρνε συμβολικά ,δεν παρασύρονταν σε πίστεις και φαντασίες, ενδείξεις σημείωνε, χρησιμοποιούσε τη γεωμετρία τους για να πλησιάσει ,όχι μοναδικά αλλά πειραματικά τη γνώση του εαυτού της και του συντρόφου ,μέσα όμως σε μια διαφωτισμένη σχέση, αντλώντας από μεθόδους και εμπειρίες άλλων εποχών. Ερωτικός κολασμός ,κόλαφος.\nΤη φύση για παράδειγμα την έβλεπε ,στο αποκαλυπτικό ,όπως έλεγε φως Ιώνων και Ελεατών. Τους επικαλούνταν συχνά, συχνά επικαλούνταν μυστικούς όλων των θρησκειών και μη. Ήθελε λέει να βρει ένα ενοποιητικό δρόμο ,μια σύλληψη, να πιάσει μαζί το δρόμο των παραδόσεων με το ανάπτυγμα της γνώσης των ημερών. Να καταλάβει , να συλλάβει Δύση κι Ανατολή σε ένα. Σαν ένα πίνακα όπου Ανατολή να είναι κι η Δύση μαζί. Με τον ίδιο τρόπο που το έτος ,η χρονιά, επιστρέφει στην αρχή της ,σαν μια σπείρα ,τέτοια που να γίνεται ενεργός όπως το ελατήριο που κινεί τους δείχτες του ρολογιού. Εύρισκε εδώ το μυστικό από το οποίο οφείλαμε να περάσουμε για μια ώθηση του πολιτισμού σε ανώτερες σφαίρες. Το έβλεπε κάπως όπως ο Γκρέκο ,μια σύνθεση που βάζει μαζί τη γήινη και την ουράνια σφαίρα ,το εδώ και το επέκεινα ,και να το ζούμε από τώρα ,αποφενακίζοντας ημαρτημένα άλλων εποχών συνυψώνοντας σωματοψυχικά τον άνθρωπο ελεύθερο από καταναγκασμούς ,προλήψεις . Να εννοήσουμε ότι η γυναίκα δεν τίκτει ανέραστη ποτέ και να της αναγνωρίσουμε βαρύτητα τέτοια σαν εκείνη της γης που εμπιστεύεται τον εαυτό της στα μαλακά χέρια της ατμόσφαιρας. Δίνοντας πνοή στα έργα μας ,σε αλήθεια και ομορφιά ,και πάντα ανοιχτοί στο καινούργιο. Το πέρασμα του Γκρέκο είναι ξεπέρασμα :υπέρβαση προς τη φιλοσοφία και το πέραν του όντος.\nΒγήκανε και παίξανε στο χορτάρι του άλσους ,λυγίσανε λεπτά κυπαρίσσια ,ανεβήκανε στα πεύκα, σ ένα ερωτικό κρυφτό νιώθοντας τη φύση να τους κοιτά με χίλια μάτια. Αγαπηθήκανε σε φιλιά ρυθμικά κι αέρινα ,κυλιστήκανε στο γρασίδι ,κάνανε θαυμάσιο έρωτα κάτω από τ αστέρια με στρώμα τη γη. Πήγανε για ύπνο.\nΣτο Σαρωνικό βόλτα με παπάκι. Ιούλιος προς το τέλος. Η παραλία βρίθει κόσμου κάθε ηλικίας και περιοχής επικράτειας ελληνικής και αθηνιώτικης , ακόμα δεν είχανε πλακώσει οι συμπαθείς ξένοι. Ακούς διαλέκτους από όλα της τα μέρη. Καθίσανε στο καφενεδάκι της παραλίας, ένα πρόχειρο κτίσμα αυθαίρετο και παραγγείλανε ρακές. Ήταν υπέροχη ,στα μάτια της καθρέφτιζε όλη τη θάλασσα. Τους κρούει αίσθηση υπερπραγματικότητας. Την αισθάνεται απεναντί του να κλείνει όλο το τοπίο , να σκεπάζει όποια άλλη μορφή ανθρώπινη , του έχει κλέψει κάθε άλλο ενδιαφέρον εκτός απο εκείνη και μια φύση που μεγαλώνει για να τη χωρέσει., αισθησιασμός από κρούση και την εμπνέεται ,με όλα της τα χρώματα, σ έναν ουρανό κατακάθαρο σαν το πρόσωπό της ,μια θάλασσα που με απλή διαβάθμιση σκουραίνει στα βαθιά , σ όλο το φάσμα του μπλε της. Άμμος ψιλή και στεγνή. Θέλει να κολυμπήσουνε , της το αρνείται, δεν επιμένει.\nΠίνουνε ούζο και ανοίγονται σε ονειροπόλημα. Σχεδόν μεταξύ θάλασσας και ουρανού, μια μικρή λουρίδα αμμουδιάς τους χωρίζει, το ούζο βρέχει τον ουρανίσκο ,γλυκιά μέθη η παρουσία της , τον οδηγεί στον εαυτό του ,έχει την εικόνα της ,την κρατά, τον κρατά. Η μόνη του δίψα είναι τα μάτια της, η λεπτή της μορφή το πνεύμα της το ευθύβολο ,η διαίσθησή της ,ο οραματισμός της.\nΤο ίδιο βράδυ ανοιχτήκανε με το σκαραβαίο σε άγνωστη ύπαιθρο αρκετά μακριά σχεδόν στο χάος ,μακριά ακουγότανε σκυλιά .δοθήκανε σε ξέφρενο αγκάλιασμα βίαιο .Γύρω απόλυτη ερημιά και μόνο ηδονικές κραυγές ,απόλαυση μέχρις απογνώσεως ,έσκιζαν το μαύρο που τους τύλιγε και έφευγαν στο άπειρο.\nΛες και δεν υπήρχε γη για να πατήσουν, από το καβούκι αυτό αρχαίου λεπιδόπτερου ,πιο αρχαίες οι κραυγές διέσχιζαν το αχανές αρχαίων καιρών ,όταν δεν είχαν ακόμα γεννηθεί οι θεοί.\nΑπλά χρησιμοποιούσε τη γεωμετρία τους για να πλησιάσει ,όχι μοναδικά αλλά πειραματικά τη γνώση του εαυτού της και του συντρόφου της, μέσα όμως σε μια διαφωτισμένη σχέση, αποφενακισμένη ,αντλώντας από μεθόδους και εμπειρίες άλλων εποχών.\nΑκόμη μια αναμέτρηση με το χάος που τους κυκλώνει ,ακόμη μια δοκιμή να μορφωθεί το χάος μέσα τους, ο χαώδης εαυτός όπως τον ξυπνάνε οι ηδονικοί σπασμοί ,η ανάδευση σπλάχνων .\nΔοκιμή να ακούσουν τη φωνή της ηδονής ,δοκιμή ν αγγίξουν τα όρια των κορμιών ,δοκιμή να σμίξουν, δοκιμή να σπάσουνε το μόνο σώμα να βγούν από την επαφή στη γνωριμία , να νιώσουνε τα όρια που δίνουν οι καμπύλες του ερώμενου σώματος.\nΑπόπειρα να υποκλέψουνε το μυστικό που λέγεται ψυχή, νους, και κατοικεί σε βάθη άγνωρα. Να πούνε το σώμα, να πούνε την ψυχή του να πούνε το νου. Να αναστενάξουν. Έρωτα γίνε εσύ η κατοικία τους, έρωτα γνώστη μυστικέ αποκάλυψέ τους.\nΚλεισμένοι στο καβούκι του σκαραβαίου ,τέρας μεταλλικό, του παλαιοζωικού ,στην αιώνια νύχτα ,ησυχία απέραντη, μόνο τις ανάσες ακούνε ,και το χάδι. Κραυγές σκίζουν την αδιαπέραστη νύχτα, ηδονική απόγνωση.\nΏ νύχτα του μυαλού , δέξου τη μυστήρια τέλεση δέξου την ακατανόητη ένωση ,τέρας με δυο ράχες στο αδιαπέραστο σκοτάδι στο καβούκι του σκαραβαίου.\nΑπό ποια μυστήρια άλγεβρα λοιπόν βγαίνουμε; Δωμάτια μέσα σε άλλα μεγαλύτερα δωμάτια από το σκοτεινό δωμάτιο του σώματος στο ακόμη σκοτεινότερο της Πολιτείας ,και το απόλυτο δωμάτιο του σύμπαντος το πιο μυστήριο. Άραγε αναπνέει το δωμάτιο του σύμπαντος, έχει σάμπως πόρτες και παράθυρα. Λένε ότι περιστρέφεται και διαστέλλεται, είναι μια δίνη φοβερή .Ποιος να πει περισσότερα ,που το μυστικό δωμάτιο του σώματός μας, του «δικού» μας σώματος ,μας ανήκει, και γιατί; Δεν ξέρουμε να το πούμε. Ας το αφήσουμε να ταξιδεύει στο δικό μας κόσμο, το φωτεινό και σκοτεινό μαζί, μέσα στα μυστικά του ,που αν τα μαθαίναμε ίσως δεν θα ήταν καλλίτερα, ίσως θα είχαμε προδοθεί. ίσως εγκαταλείπαμε από ανία. Αλλά το σύμπαν ,ο κόσμος αναπνέει στη φλογερή μας ανάσα σίγουρα ως έρως πρώτος θεών μητίσατο πάντων. Ελάτε κόρες του ουρανού , ο άνθρωπος πέτυχε ένα τρόπο να βλέπει τη φωνή του. Επιστράτευσε εικοσιτέσσερα γράμματα ,τα έκανε στρατό της γραφής και με αυτόν τον ολιγάριθμο στρατό ,όχι που βλέπει τη φωνή του, αλλά τη στέλνει στα πέρατα του κόσμου. Και χτίζει κόσμο αόρατο, με μόνη τη φωνή, και φωτίζεται. Ελάτε κόρες του ουρανού, την Ελεγεία της αρχίστε.\n«Να μας φέρει εις άμεσον επαφήν με τας εις το βάθος της υπάρξεως αποκεκρυμμένας δημιουργικάς δυνάμεις δυνατότητας».\nΜα τι έχεις πια, αφού μεγάλωσες σε σπίτι , έστω τους διώξατε, τι σε πιάνει και βγάζεις τόσο άχτι. Πάει πέρασε ,εξήντα χρόνια, δυο γενιές δεν κουραστήκατε μ αυτή την ιστορία. εξάλλου με τον πρώην κάτοχο του σπιτιού απ΄ ότι έχεις πει ,ο παππούς σου ήταν πολύ φίλος, καθώς τον περιγράφεις στο Ελαιοτριβείο. Και λοιπόν πολύ ωραία εικόνα να φορτώνει το σιδερόψαρο και να τραβάει για Τιράνα. Θαυμάσιο.\nΣέλωσε .φόρτωσε τις λίρες ,πήρε το όπλο ,σαν το Ρόβα του τραγουδιού βάζει ασημένια πέταλα καρφιά μαλαματένια μες στη Βλαχιά να πάει ,καταλαβαίνεις Αούστρια ε; Αυτοκρατορία ,εμπόριο, χρήμα, χρυσές δουλειές ο Ρόβας. Ναι ο Ντίρης για Τιράνα. Άσε με χριστιανέ μου, ώστε δέκα χρόνια έζησες σ αυτό το σπίτι. Έμ κάτι θα σου άφησε ,τόση ενέργεια πρώην ενοίκων πού θα πήγαινε ,Σε στοίχειωσε. Και ψάχνουνε τώρα θησαυρούς, ανασκάφτουνε .καλά να τα παθαίνουνε.\nΚαι μπήκατε εσείς στα πράγματα πια. Μόνοι σας ελευθερωμένοι, μα για δε μου λες και γιατί φύγατε.. Κατά ξενιτιά μεριά. α είπα. Ναι ξέρω για τώρα πηγαίνετε μπροστά.\nΈτσι να περνάει προς τη ζωή να αποκτήσει ένα τόνο υπαινικτικό ένα ερωτισμό στην κόψη και απότομες κοψιές .Να γυρίζει από πολλές μεριές η ματιά, η οπτική, να γίνεται αληθινό πέρασμα. Διαλογικό, σημειωτό, με εναλλαγές. Αυτό θέλω λίγο πρασινάκι εδώ ,χρυσό εκεί, ιώδες παραπέρα, βρύα και υδροχαρή και νερόπαπιες ,σκυλιά φέρμας, κυνήγια. Στον κυνηγότοπο οι φάσες στο φτερό και στη γέφυρα του Ντάλα να κολυμπάει γυμνή σαν μπουγάτσα λαμπρομίχου.\nΝα βγάζει που και που το κεφάλι η ανάγκη της επιβίωσης κι η φωνή της ζωής ,να μην πνίγονται στο αφηρημένο. και η φωνή του χορού από τον Άδη της ζωής-με δικαιώματα.\nΡε συ δεν πρέπει να ναι έτσι, δεν νομίζω ότι τη νόηση τη διαμόρφωσε ο άνθρωπος. Γιατί τότε θα πρέπει της νυχτερίδας όλη εκείνη τη μαεστρία να ακούει το χώρο θα έπρεπε να την εξηγήσουμε πως; Δεν έχει αιτιώδη εξήγηση οπότε, το ίδιο στο δελφίνι και τόσα άλλα! Η σημασία βγαίνει από κοινωνικά σπλάχνα και ξέρουμε με τι μεταφυσικό πάθος. Αλλά η νόηση ,η συνειδητότητα είναι ένα σκαλί πάνω από τα ανώτερα θηλαστικά, βέβαια ο άνθρωπος έχει μια επίκτητη ικανότητα αδιανόητη και γνώσεις που μεταβιβάζει. Κρατά αρχείο και διευρύνει τον ορίζοντα ακατάπαυστα. Αυτά έχουν διαπιστωθεί από καιρό κα είναι κοινό κτήμα .Σήμερα πια αλλού πρέπει να στρέψουμε το νου μας κι όχι τόσο σε ατομικό επίπεδο, μέσα κι έξω κι ανακατωτά ,να συναντηθούμε με το τεχνικό πνεύμα που εξακοντίζεται στα ύψη κα να μεθοδεύσουμε μια σπουδή κα μέθοδο σε ορίζοντα κοινωνίας. Να οδηγηθούμε σε κάποιες οικειοποιήσεις σε σύγχρονη προοπτική. Παράλληλα δε να μην αγνοήσουμε το άτομο πως πρέπει να βαδίσει ,τι να κοιτάξει. Γιατί μένουμε πίσω σ όλους τους τομείς .Η σύγχρονη τεχνική επιστήμη απαιτεί άλλου είδους αναστροφή. Πρέπει να μάθουμε σιγά σιγά ή και με άλματα να κατασκευάζουμε, να προγραμματίζουμε ,να χειριζόμαστε γιατί αυτό προέχει σαν στρατηγική να μην μένουμε διαρκώς πίσω ,να διορθώσουμε το βήμα. Ακολουθώντας το κυρίαρχο πλάνο, να μην χάνουμε απ τα μάτια μας που πάει ο κόσμος. Κρατώντας και τον πολιτισμό μας σ ένα ύψος με συνθετική ματιά. Σαν μια νέα σχολή ευελπίδων.\nΟ εφιάλτης του αλκοολικού :τα άδεια μπουκάλια.\nΤο παρατήρησες κι εσύ ότι δε βάζω αλκοόλ; Μα δε φτάσαμε ακόμα εκεί είμαι στο επεισόδιο Στέκι της Κίρκης ,εκεί στον πολύξενο τόπο με χείμαρρο μαλλί, αρώματα, κιρκίσια ποτά , μεταμορφώσεις ,απόλυτες μεταμορφώσεις. Τόσο που το φτύσιμο διαγράφει κυκλική τροχιά, σκέφτηκες ποτέ σου; Και η χειρούργα δέλφιδα από τα Λίντς. Έχει σαββατιανές , πλάτεια πάθη , στούντιο Γκουλάγκ, πινελιές από μικρές θείες ταξιδεύτρες., και φιλοσοφικό πολτό που το βυζαίνουμε σαν αμβροσία δηλ σαν αθανασία.\nΜπαίνουμε σ έναν Παράδεισο αναπόταμοι. Από ακρωτήρι σε Ιδαίο άντρο περνώντας από Αμάρι θεσπέσια μάτια λευκό καμάρι. Στη Σαλονίκη στο σπίτι του Μοσκώφ ,σαν τη γυναίκα του Κανδαύλη. Μπακαλάκης και η ομορφιά του στο μπαλκόνι. Αναδρομή πάθους ,δεν κάθονται στα σύρματα όμορφα μάτια χανιώτικα και ξένοι έρωτες, καλαθοπλέκτες , κοφίνια μινωίτικα, με ζώσανε τα φίδια ας είναι κα χρυσά .Μαντεία της νέκρας και των νεκρών Νεκρομαντεία. Umana Umana στίχοι ηχούν χτίζονται Ελεγείες μεταξύ Μοιρολογιού Μπαλάντας .\nΜικρή γαζέλα τόλμησε να πάει πέρ απ τα κύματα\nΜικρή γαζέλα ατόξευτη με τολμηρά πηδήματα\nΕίχε αγάπη δυνατή την κέρδισε η σιωπή\nτραγούδι μου φύγε γοργά σ όλα τα πλάτη του ντουνιά\nνα μάθουνε θέλω γι αυτή όσα δεν είχε ονειρευτεί\nΡάγισε κόσμε ράγισε μαύρο κακό την άρπαξε\nΡάγισε κόσμε ράγισε στην άσφαλτο ναυάγησε\nΛέω τραγούδια θλιβερά για όσους έχουνε καρδιά\nΤα μάτια μου πονέσανε μαύρο το δάκρυ δέσανε\nΌσο στον κόσμο θα γυρνώ μόνο εκείνη θα υμνώ\nΠως στάθηκε σ αυτή τη γη σαν των βουνών κρύα πηγή\nΦύγε τραγούδι μου γοργά σχίσε όλα τα πέλαγα\nΤραγούδι μου λυπητερό πάρε τον πόνο για φτερό\nΝα πας σ όλα τα στόματα τα λόγια που σου έμαθα\nΔεν έχει πια ετούτη η γη εκείνης τη γλυκιά φωνή.\nΤα λόγια είναι βόλια πέφτουνε στα περβόλια\nΣκιρτά η μάνα η δόλια στη μαύρη της τη μπόλια\nλοφίο φωτιάς του κόκορα έτσι στάθηκε ο ήλιος ένα σούρουπο στις καμπύλες της μαβιάς λοφοσειράς, δεν έλεγε να βασιλέψει, θρηνούσε λαφίνα μάνα.\nΠως ν αντέξουν τα μάτια μου την ομορφιά σου μάτια μου\nάντρες γυναίκες τρέχουν τρέχουνε σε θαυμάζουνε\nείσαι μια περιπέτεια εγώ θα πω τα αίτια\nΗ ταφή της νυφούλα σαν σε επιθαλάμια κλίνη.\nΣυλλογή και πάθημα όταν είναι μακριά κατά μόνας, παθήματα ομοίωσης εκεί που καίει ο πυρετός. Σαν που κατέβηκες στα δικά σου χώματα να πάρεις φως, να σε φωτίσουνε και ύψωσες το θρήνο της ψυχής σου. Την αρρώστια των ψυχών να πεις όταν δρα μέσα τους η αλήθεια του έρωτα όταν βιώνεται η απουσία και γίνεται οπτασία. Όταν ο θυμός βαθαίνει το λόγο, τον ενδιάθετο λόγο. Όταν το οικείο χώμα φωνάζει στα μάτια την ψυχή της.\nΟ ειδωλικός χώρος το ενδιάμεσο της αιωρούμενης γης ,άρση του βάρους ελαφρύτητα ποδιού μούσες ιμερόεσσες σε μερώνουν. Το ήθος ριζώνει στων δικών σου χωμάτων την πράξη, απόλυτη ειλικρίνεια ύψιστη σοβαρότητα πάθος αλήθειας πλάτος οραματισμού βάθος συγκίνησης έρωτας ομορφιάς ΓΑΛΗΝΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ και ποιότητα υλικού αυστηρή διάταξη χρώματος τόνων. Η συγκράτηση και ο απόλυτος έλεγχος της εκφραστικής αργά αρθρωμένος τένοντας, η κατευθυνόμενη ένταση της ισχυρής συγκίνησης σε μια απόλυτη γεωμετρία του πάθους, αυστηρή οργάνωση ,με τη δύναμη της βαρύτητας των υλικών ενός βουνού ώστε να γίνεται αέρινο.\nΤι σημαίνει η φυγή μας προς το Ellis island ; Γιατί μας θέλγει ο σιωπηλός μάρτυρας και τόσες ηδονικές κρούσεις; Η νέα Ελλάδα γεννήθηκε από μια Βαβυλωνία τοπικισμού, ποτέ δεν υπήρξε ενιαία Ελλάδα εξαίρεση το κράτος των «ΑΓΓΕΛΩΝ».\nΒαβυλωνία του παγκόσμιου χωριού.\nΔεν ξέρεις ότι αν μια φορά πάρεις τον κατήφορο θα κάνεις διπλό κόπο να ξαναβρείς τον ίσιο δρόμο, στο δρόμο της μιμητικής επιθυμίας η απογοήτευση είναι μοιραία .Η τριπλή διάψευση προορισμός αναπότρεπτος.\nΑνεβαίνουμε προς τον καλύτερο ορίζοντα και ξαφνικά μας ξαναρίχνει μια απροσεξία ,ένα παραπάτημα ,καισσαρίων άνεμος ,πτήση βύθιση, ήταν ριζικό ή τη μοίρα μας την οδηγούμε με τα δικά μας χέρια; Παραπάτημα στού κάγκελου τις ακροβασίες ,δοκιμές αποτυχίας.\nΗ Αμερική μετά το εξήντα παίρνει το πάνω χέρι και με ανάπτυξη των μέσων ηγείται πολιτικά πολιτιστικά κλπ Η φιλοσοφική μας παρτιτούρα χάθηκε με τον Πλήθωνα, αυτόν τον Έλληνα Νίτσε του μεσαίωνα, ο Γεννάδιος, Γεώργιος Σχολάριος κατά κόσμο και Σχολαστικός, οπαδός του Ακινάτη , θα κάψει τους «Νόμους» ,την παρτιτούρα του Γένους, κι αυτή η φωτιά θα είναι η τελευταία αναλαμπή από τη σκέψη των Ελλήνων. Με τον Καΐρη συμπληρώνεται το παζλ. Το λάθος της Ευρώπης ,αν κάνουν λάθη οι χαμένοι, ήταν που πίστεψε και επέμεινε να αλλάξει τον κόσμο με ιδέες και φιλολογία. Η Αμερική απέδειξε ότι ο κόσμος αλλάζει με το να ονειρευόμαστε κοιτάζοντας αστέρια, κατασκεύασε το όχημα που οδηγεί εκεί κι ας ήταν δεύτερη δεν άργησε να γίνει πρώτη. Με αυτό κρατούμενο άνοιξε η όρεξη της και συνεχίζει στις κατασκευές.\nΘέλει να σε βγάλει από το δαιμονισμό, αυτή την έκφραση από κάποιο παραστράτημα , η ερωτική μίξη πρέπει να είναι θεομιξία , να είναι και πνευματική χαρά, να σε λυτρώνει κι όχι να σε υποτάσσει ένας ερωτικός ύμνος διαρκείας. Όχι μια πτώση. Αληθινή ποίηση ,αληθινή παράδοση στην ομορφιά μια απόσταση από το κλειστό εγώ και ύψωση στου εαυτού και του εσύ τη συνάντηση. Γύμνωση από το εγώ ,το σκοτάδι, και παράδοση στο φως του κόσμου.\nΚάλας Καλσούμ Σουμάκ.\nΣυμπίπτει κάπως αμφίβολα το ζωδιακό διάγραμμα με τη μοίρα της εσωτερική ζωή και ωρίμαση. Πρότυπα Τζένις Τζοπλιν :I don’t cry Αττικά δάκρυα Η μάνα δεν έχει δάκρυα. Ποια ζωγράφος την εκφράζει; Σοφία Λασκαρίδου Κ. Ρώτα . Να δω πως θα χωρέσουν τα ζωγραφικά σημειώματα. Λου Σαλομέ Χάνα Άρεντ Έμιλυ Ντίκινσον Ιουλία Μοναχή Πάτμος. Αχμάτοβα Αμπράμοβιτς Άπεφθο θήλυ Φίλη δημοσιογράφος Κύκλος φιλενάδων εσωτερισμού χάσιμό της και χαμός της, αναζήτηση , ύπαρξη.\nΤζίνα Μπαχάουερ χορευτικός μουσικός όλεθρος Ισιδώρα Ντάνκαν και την πνίγει το φουλάρι της αφού είχε φουλάρει τις μηχανές δείχνοντας πως μια ρόδα κόβει όλα τα ρόδα της ζωής. Συλβί ώρα έξι .Στο ύψος της Ιφιγένειας.\nΑποκατάσταση ομαλής απλής φράσης δείχνει τον τρόπο που κατασιγάζει ο πανικός , η απόγνωση ,μαλακό αίσθημα δε σε βιάζει κανείς.\nΣυγχρονικό χρονικό πέρασμα ,ανάλυση των συνθηκών της δουλειάς, ποια πείρα αντλήθηκε από της εργασίας την προσπέλαση. άγγιγμα των θεωριών που αναφέρθηκαν στην καθημερινή ζωή χωρίς μεγάλο ζόρι ,ανάλαφρα, όπως υπάρχουν όχι αρνητισμούς. Ποίηση λογοτεχνία φιλοσοφία τέχνη παράδοση. Σκέψη ανακάλυψη. Αδιόρατα να ανεβαίνουν οι αισθήσεις του μέσα τέμπλου.\nΚαι η δικαίωση μιας ζωής κρυφής, αόρατης, αλλά που είναι η σημασία ,το νόημα.\nΣχεδόν να υπακούει σε μια δομή ,δομή που αναλαμβάνει να τα ανατάξει όλα προς την έλξη του μαγνήτη, ελκυσμός εφελκυσμός σωμάτων ,η μεσολάβηση της μιμητικής επιθυμίας να αναφανεί ο Δίδυμος και μια περιφέρεια κόσμου ζωής.\nΕπειδή ξέρανε πόσο κακούργος είναι ο άνθρωπος όταν υποκινείται από τα υπόγεια και σε κοινωνική φτιαξιά και σε ατομική μουτσούνα, είμαι ορκισμένος να μην πώ ψέμα.\nΝα ντύσω τη ματιά της με το βλέμμα της Κ’Πάνου, τη μελαγχολία της Λόρεν ,τα χείλη της Γιαννάτου, τα συμπαθητικά λακκάκια της Κ.Ρώτα, τα αισθησιακά μάτια της Νάντιας .να γίνει η ύψιστη Σεβαστιανή μορφή από τη διαφωτισμένη δύση στην παναρχαία σοφία της ανατολής και τανάπαλιν, καταθελγμένη από τη συνακρόαση Ουμαγκούμα Ελεγείας Μοιρολογιών, ο εξαγνισμός του φρονήματος και ανύψωση της καλαισθησίας. Kοσμοϊστορική σημασία του Πολέμου του Κόλπου , τα κόλπα οι κόλποι στον πόλεμο και κολπάκια σαν εγκόλπια για κρυφούς κόρφους, και του Κοσσυφοπεδίου: Η κήρυξη νέας ιστορικής περιόδου. Η μάχη είναι υπόθεση εργαστηρίου, τεχνικής. Η πληροφορική εξαγγέλλει την Παντοκρατορία της. Το τέλος της ιστορίας είναι μια εξαγγελία του τέλους των αφηγήσεων ευρωπαϊκής κοπής Χέγκελ! Τέρμα. Τέρμων Ευρωπαϊκός.\nΕκείνες τις μέρες με είχε καταβάλλει η δουλειά και δεν είχα χρόνο να τη συναντώ. Αυτό με έφερε πιο κοντά στον εαυτό μου και έριξα το βάρος να τα βρω λίγο μαζί του κα να αναλογιστώ τι μπορούσε να μου συμβαίνει. Να δοκιμάσω κάπως και την ετοιμότητα μου ,καθώς και ν αντισταθώ στην ακάθεκτη έλξη της ,ίσως και να κρατηθώ σε μια απόσταση μη μου γίνει συνήθεια ακατάβλητη..\nΌμως συσχέτιζα τα πράγματα μ εκείνη. Πρόβαλε μπροστά μου κύρια με δυο εικόνες .Με τη Σταχομαζώχτρα του Μπρετόν ,της οποίας συγκέντρωνε καίρια χαρακτηριστικά φυσιογνωμικά όσο και ψυχισμού. Η άλλη εικόνα ήταν η Λύπη το Βανγκόγκ. Άρχισα να αναλογίζομαι τη δύναμη της εκφραστικής τέχνης ,αφού το μυαλό μου για να βρει μια κάποια ανάπαυση στεκόταν να ακουμπήσει πάνω σ αυτές τις δυο καλλιτεχνικά εκφρασμένες διαθλάσεις άλλων εποχών, άλλων διαθέσεων. Γιατί λοιπόν γύρναγε σ αυτές ο νους; Τι έβρισκε. Την ομοιότητα; Αφού τίποτε δεν μπορούσε να είναι πιο όμοιο από την ίδια;\nΕίναι όμως έτσι; Μήπως με κινούσε κάτι βαθύτερο για να ανατρέχω να συλλάβω κάτι άλλο; Μήπως με αιφνιδίαζε στις εμφανίσεις αυτές κάποια άλλη πλευρά που έκρυβε νόημα, μπορούσε να την αποσπά από τη σύγχυση τούτη η συμπλησίαση και να γίνεται : Σταχομαχώχτρα της Λύπης; Άφηνα να κυριαρχεί αυτή η αίσθηση που δεν το κρύβω με ενθουσίαζε. Συμπλησίαζε με κάτι καλλιτεχνικό ,διαβαζόταν το πρόσωπό της μέσα από τις δυο εικόνες ,μπορούσα να κρατώ μέσα απ αυτές την αίσθηση του προσώπου της.\nΜια από αυτές τις νύχτες ήρθε κι έδεσε με τα προηγούμενα και ένα αρκετά όμορφο όνειρο. Ήμουνα λέει στη Νικόπολη ,προς τη μεριά της παραλίας όπου εξέχουν λιγοστά ερείπια και μετεωρίζονται ,παλιά δόξα εκείνης της περιοχής. Εκεί στο ανοιχτό ,είμαι συντροφιά με ένα αρχιτέκτονα και ένα αγιογράφο και πιο πέρα αόριστα πρόσωπα αχνά ιδωμένα, το κοπρόσκυλο μας δείχνει τα θεμέλια μόνο που εκεί κατάκαμπα ιχνογραφούσανε ουρανό. Ακολούθησα τις κουβέντες τους και το δάχτυλο που περιέγραφε ψηλά προς τον ουρανό. Είδα τα ιχνογραφήματά τους καθαρά γραμμένα ,το σχήμα του τρούλου με καθαρές κεραμιδί διατάξεις χρώματος εκεί συνεχείς εδώ διακεκομμένες , τα ανοίγματα ,παράθυρα του τρούλου, τα σταυροθόλια ,ο αγιογράφος είχε σχεδιάσει ,είχε λευκογραφήσει μάλλον όπως στα αρχαία αγγεία τον παντοκράτορα στο κέντρο και αγγέλους στα τέσσερα αντικριστά τύμπανα ,αλλά παρόμοια κι αυτός όχι με χρώμα ,αλλά με άκτιστο ύλη όπως έλεγε και εννοούσε ψηφίδες εφυαλωμένες με διάφανο γυαλί για να απορροφάει το φως. Γιατί στα ανοίγματα των παραθύρων θα έβαζε τρίεδρα κρύσταλλα ,ώστε αναλυμένο το φως να πέφτει στις εικόνες ,τα μυστήρια αυτά ψηφιδωτά στο ολόλευκο, έπαιρναν αυτό το φως και το διαχέανε σε μια χρωματική γιορτή. Ενώ όλα τούτα ήταν ορατά ,οι θαυματοποιοί δίπλα μου συνέχιζαν να δείχνουν στον ουρανό, από όπου λες έπαιρναν τα υλικά τους. Εδώ το όνειρο ξέφυγε και με πήγε σε τόπο οικείο, στο χαμηλό ναό, καθεδρικό του χωριού. Ήτανε λέει το εκκλησίασμα , οι ψάλτες ήταν και δεν ήταν ,άφαντος ο ιερέας στο ιερό και στις δυο πόρτες, δυο άγγελοι κραταιοί, με δυνατούς ώμους ,σχεδόν διπλάσιοι στο ανάστημα ,από μας, μόλις που τους χώραγε η εκκλησία και ήτανε λέει οι φρουροί ,οι φύλακες του ναού. Ένιωθες την κραταιά τους δύναμη, το πρόσωπό τους κάπως αόρατο σε ένα κύκλο φωτός πιο ψηλά ,αν και φοβόσουν να τους κοιτάξεις καταπρόσωπο, και πιο πολύ σε απασχολούσαν τα χέρια τους που με το αριστερό δείχνανε την πόρτα του ναού που ήταν και ο δυο ανοιχτές ,ακόμα και η χτισμένη στην πραγματικότητα ,που σημαίνει άλλο χρόνο. Ήταν ντυμένοι στα πορφυρά με χιτώνες έως τα πόδια ποδήρεις, δείχνανε τις πύλες του Ναού με αυστηρή σοβαρότητα. Ίσως λέγανε: σε όσους αρέσει ,κι έξω φαίνεται κάποιος κίνδυνος να επικρέμονταν. Αφηγήθηκα το όνειρο σ εκείνη την άλλη μέρα. Ενθουσιάστηκε. Να το κρατήσεις ζωντανό ,μου είπε, μην το ερμηνεύεις ,είναι κάτι που ήρθε ως δώρο .Τι φαντάζεσαι ένας ναός είμαστε. Το σκοτεινό δωμάτιο του σώματος που έλεγες, , δεν είναι καθόλου σκοτεινό. Είναι ολοφώτεινος ναός. Από μέσα μας βγαίνουν ο ναοί που χτίζουμε ,από ψυχική ύλη ή αϋλότητα αν θες και με κτιστή ύλη διαμορφώνουμε τους ναούς να κατοικήσει το θείο. Γιατί θεός είναι η κοινωνία ,η κοινωνική μας σχέση και απώτερα ο κόσμος του ουρανού και της γης, όπως έδειχνε ο αρχιτέκτονας και ο αγιογράφος ,από άκτιστη ύλη ναι ακριβώς, αναλογίες Βαζάρι κατά Γκρέκο.\nΚαι στο ναό μέσα μας κατοικεί το θειότατο της ψυχής μας ο νους ,που κάποιος θεός άναψε στην ψυχή μας σαν φως ,όπως θα ξέρεις από το φιλόσοφο.\nΚαι δες ,πες πως το χωριό σου δεν είχε καθόλου ναό, τι φαντάζεσαι θα ήταν όλοι εκείνοι οι αγριόλυκοι που όλο τσακωμούς είναι και χωρίζουν μεταξύ τους και την τελευταία αυλακιά στα δυο με φωνές και μαλώματα και φονικά. Αν ακόμα δε συναντιόνταν που και που στην εκκλησία ,θαρρείς και δε θα γύριζαν ολοταχώς στην άγρια μορφή και ίσως αλληλοτρώγονταν, αλληλοσπαράσσονταν. Μόνο αυτό τους σώζει ,ότι στο δέος του ναού ,με την ιεροπρεπή γλώσσα ,λίγο να καταλαβαίνουν μπαίνουν σε κάποιο νόημα, κι ακόμα δένονται συναισθηματικά ,συνηθίζουν τη μορφή του γείτονα που ολημερίς μισούνε και δεν κρένουν. Είναι και το άλλο κοιτώντας τα μνήματα γίνονται και λίγο φιλόσοφοι. Στο ναό όμως είναι σιγανοπαπαδιές .Θυμάμαι κάποτε σ ένα χωριό πόσο τρόμαξα από τις άγριες φάτσες τους. Ήταν αυτό που λέμε κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Πρώτα συνάντησα πέντε έξι κυνηγούς με τα όπλα τους και τα σκυλιά τους να χαλάνε τον κόσμο ξημερώματα. Μέχρι να απομακρυνθούν για τα καλά από την πλατεία είδα κι έπαθα από την τρομάρα μου.\nΛίγο αργότερα βαδίζοντας σ ένα μονοπάτι συνάντησα ένα γέρο με ένα τεράστιο δρεπάνι στον ώμο, αυτό που κόβουν χόρτα και βάτα. Δεύτερος τρόμος, θες λέω να ήρθε η ώρα μου, να είναι κάνας χάρος. Τον γνώριζα το γέρο ,αλλά τι εμπόδιζε ο χάρος να έχει τη μορφή του κι ακόμα το λίγο τρελούτσικο μάτι του γέρου ,έτσι να του γύριζε μ έστελνε με τη μία. Όλο τέτοιες φάτσες βρίσκεις ,ειδικά στα ερημωμένα χωριά κι έχω γυρίσει με τη δουλειά μου αρκετά. Ούτε ένα ποτήρι νερό δε δίνουνε σε μερικά και μάλιστα σου λένε τι θες εδώ απ την Αθήνα ,άιντε δίνε του. Για να καταλάβεις την νεοελληνική φιλοξενία ίσως.\nΒλέπεις δε γνωρίζουνε για ξένιο Δία ,οπότε τι να φοβηθούνε , μόνο που τώρα τελευταία με τους ξένους ,θα το χτυπάνε το κεφάλι τους.\nΛοιπόν, φαντάζομαι θα συλλαμβάνεις το κοινωνιοποιητικό μέγεθος της εκκλησίας ,καθώς και την παιδαγωγική και παρηγορητική σημασία που έχει γι αυτούς τους φτωχοδιάβολους .Ο μόνος τους φόβος είναι μην τους αφήσει ο παπάς αλειτούργητους.\n-Μα, της παρατήρησα, πολλοί ούτε απέξω δεν περνάνε, και όλη τη μέρα καντήλια στα καφενεία κατεβάζουν.\n-Άσε τι λένε και τι κάνουνε. Μόλις τους ζορίζουν λίγο τα πράγματα ,όλο βοήθειες είναι σαν την κότα που όταν πίνει νερό δεν της πάει κάτω αν δεν αποταθεί στα ουράνια. Αλλά επειδή ξέφυγα αρκετά σου επαναλαμβάνω να κρατήσεις την αίσθηση του ονείρου γερά, γιατί κάπως έτσι φωτίζεται ο ναός της ψυχής μας.\nΣκέφτηκα τα λόγια της αργότερα. Θυμήθηκα ότι στην εφηβεία μου είχα σχεδιάσει ένα διήγημα όπου με ενδιέφερε να φωτίσω το ιστορικό του χωριού και να το σταθεροποιήσω σε κάποιους άξονες για οδηγό γνωριμίας με καταγωγικές ρίζες. Ήταν ένα μικρό ιστόρημα που επίσης το είχε ξυπνήσει πάλι μια σειρά ονείρων πολύ αποκαλυπτικών . Στις ρίζες του βουνού ,στο κτήμα με τις ελιές που στην κορφή του υπάρχει η βρύση της συκιάς όπου και στέρνα για το πότισμα οπωροφόρων και μικρού κήπου ,ο οποίος μας κράτησε σ εκείνα τα χρόνια της ανέχειας.\nΠιο δω από τον κήπο σ ένα ξέφωτο ,μέσα στο όνειρο ,ξαφνικά κοιτάζω και βλέπω τέσσερις προτομές πάνω σε βάθρα και ήτανε λέει ο Πάνος ο Φώτος ο Ντίρης ο Σπανός. Αναρωτήθηκα πως βρέθηκαν εκεί και πως τόσο καιρό δεν το είχα παρατηρήσει .Όπως συνήθως τη λύση δίνει μια αιφνίδια σκέψη ,που ξετρυπώνει από μια άκρη του μυαλού και λέει πως όνειρο είναι, γι αυτό δεν το είδες. Κα ως όνειρο δεκτό το απολαμβάνεις και το πρωί το σκέφτεσαι με άλλα μάτια.\nΜε αφορμή το όνειρο αυτό είχα φτιάξει τη μυθολογία του χωριού. Είχα μάλιστα τοποθετήσει τις τέσσερις μορφές καβαλάρηδες στα σταυροθόλια :Πάνος πυρόξανθο , Ντίρης σιδερόψαρο, Σπανός ωχρό , Φώτος καράς.\nΕρχόταν τώρα όμως οι κραταιοί άγγελοι ,και ποιος μπορεί να τους φέρει αντίρρηση, ούτε να τους κοιτάξω κατά πρόσωπο δεν τόλμησα, και είναι σαν να μου αποκλείουν το δικαίωμα. Και ίσως έχουν δίκιο, γιατί στα σταυροθόλια θα εμφανιστούν οι τέσσερις άγγελοι εξολοθρευτές της αποκαλύψεως, συνέπειες ονείρου. Πρέπει να επανορθώσω την ιδέα μου για προτομές μορφών .\nΚόκκινη την άνοιξη\nΑπ της ψυχής σου το φιλί άνθισε μέσα μου πληγή\nΉλιος απ την ανατολή και φώτισε όλη τη γη\nΠόνος είναι στο τραγούδι κόκκινο την άνοιξη λουλούδι\nΤου αλήτη τα παράπονα βιολί που ηχεί παράτονα\nΠού να σε βρώ ,πού να σε συναντήσω\nπουλί χαμένο στο νοτιά και να σε φέρω πίσω\nλέω τραγούδι παραπονεμένο για σένα φώς σβησμένο\nΕικόνες φτιάχνει το μυαλό μέσα σε σύννεφο χρυσό\nΜα πώς να ξέρει το φτωχό δίχτυα να δέσει στ ανοιχτά\nΚαι να σε βγάλει στα ρηχά\nΣε δίχτυα εσύ δεν πιάνεσαι νύχτα είσαι και χάνεσαι\nΑνθίζει μέσα μου πληγή φεγγάρι εσύ μακριά απ τη γή\nΠότε λάδια πότε ξύδια της ζωής αποκαΐδια\nΠώς να κάνω ιστορία με μισή αυτοκρατορία\nΕσύ με κηδεμονεύεις ένα δίνεις δυό μου παίρνεις\nΚαι με παίζεις σαν τη γάτα με αισθήματα φευγάτα\nΤρείς το λάδι δυό το ξύδι στο δικό μας το ταξίδι\nΚάνω το λογαριασμό χάνω,βγάζω το σκασμό\nΝα ξεχάσω πίνω ξύδια που με ζώσανε τα φίδια\nΝα ξεχάσω να ξεφύγω ά να σ έβλεπα ένα λίγο\nΤου μυαλό μου ο καθρέφτης νάτανε μάνα μου ψεύτης\nΝα μου λέει παραμύθια να μου κρύβει την αλήθεια\nΠού γυρνάς και πού πηγαίνεις και ξανάγινα εργένης\nΚαταδέξου μας κι εμάς που όλο ξύδια μας κερνάς.\nΕικόνιζε τον τάρανδο στη σπηλιά ή στο μαχαίρι με αντίστοιχη σημασία: έχω την εικόνα ,έχω και το πράγμα, όπως ο λυρικός αιχμαλωτίζει το ερωτικό αντικείμενο με την έκφραση του πάθους.\nΤοξεύτηκε από τον ψυχοπομπό.\nΤο κλάμα της μάνας δεν είχε δάκρυα. Ήταν νεκρό. Χήρα μάνα, χήρο νησί ,αυτός ο τάφος αυτό το σήμα. Όλα μα όλα για να καταλήξει ένας τάφος, και πώς ο θάνατος το κάνει αθάνατο;\nΔραπέτισσα έφηβη του νησιού, δραπέτισσα σύντονα και της ζωής. Ερωτική της ελευθερίας, στου κενού την έξοδο. Ξόδεψε το λάδι της σπάταλα, έχυσε το καντήλι τη φωτιά του.\nΠοιάς ελεγείας η φωνή να πει τον πόνο; Μάνας βουβής τα λόγια δεν ακούγονται, τα πίνει πικρά ,πονά. Επαίτισσα, σταχοσυλλέκτρα στην αναζήτηση της μυστικής φύσης.\nΠικρό βοτάνι μέσα της η ζωή με απελπισία θρεμμένο.\nΑπέλπιδη εξοδούχος ,τη μαύρη βάρκα βιάστηκε να πάρει,\nΝα πιει νερό από την Άορνο, νερό κι από την Άρνα.\nΝα βγει ευθύς στον Άδη ένα με τις σκιές.\nΜε πάτημα στην άβυσσο και στα σκαλιά τα κάτω\nΑπό τη μεγάλη κατηφόρα ο δρόμος γρήγορος για κει, για τους ασφοδελούς λειμώνες της Κόρης.\nΑν και τα λόγια μας στον Άδη δε φτάνουν\nΤου Ορφέα η λύρα μέχρι εκεί ίσως ηχεί\nΚι ας πει τώρα σκοπό για σένα και άκουσε:\nΜικρή γαζέλα ατόξευτη γύριζες τη ζωή\nστα μάτια σου καθέφτιζες τα άτια όλης της θάλασσας\nτιμούσες με την τόλμη σου το λατρευτό νησί\nευγένεια είχες, έλαμπες με ομορφιά μιας άνασσας\nιερατική, ερωτική, έθυες στις μούσες\nαέρινη, αδίστακτη, τον κόσμο ετιμούσες\nΑ! πως πήδηξες με άλμα τολμηρό τα κύματα\nπώς στο χορό επιδέξια είχες βήματα\nΔε θες ακόμα μια φορά να δεις τ’ αστέρια\nνα τα εξηγήσεις με λόγια σοφά με επιδέξια χέρια\nΤον ήλιο τάχα δε θες να δεις στη δύση\nή μιας ανατολής το φως του χρυσή βρύση\nμικρή γαζέλα έφυγες από πόρτα μυστική\nΤο Ρόζμπαντ ήταν απ τα λίγα μπαρ που νιώθαμε και μας ερχότανε διάθεση πιο πλήρης να συνοδεύσουμε το ποτό με πιο μεστές κουβέντες. Μας ανέβαζε μας προκαλούσε ένα ευχάριστο συναίσθημα οικειότητας και απόστασης ταυτόχρονα.\nΘαλεγες πως είχε μια πνευματική αύρα η καλλίτερα είχε απ όλα αλλά σε ένα\nμέτρο και μια ισορροπία. Ίσως αυτό οφειλόταν στον Υβ το μπάρμαν με το άψογο στυλ που δεν του ξέφευγε τίποτε στα πλαίσια της δουλειάς του. Και τα πλαίσια της δουλειάς του βέβαια ήταν σχεδόν τα πάντα στο δικό του μαγαζί.\nΕκείνη η βραδιά είχε δείξει από την αρχή.\nΜια γνώριμη μικρούλα και μπερμπάντισσα της νύχτας μας ζήτησε να της\nπαραγγείλουμε το ποτό της, που βέβαια δε προβάλαμε αντίρρηση. Έλα όμως που είναι κώδικας των μπαρ ο παραγγέλλων να το χρεώνεται. Το καταλάβαμε σε λίγο που ζητήσαμε λογαριασμό. Είχε χρεώσει και το ποτό της μικρής.\nΕίδε ο Υβ που ξινίσαμε και μας ρώτησε αν είχαμε κεράσει, γιατί εν τω μεταξύ\nη μικρή είχε φύγει.\nΕίπαμε πως όχι.\n-Τρε μπιεν αφήστε το σε μένα.\nΤο αφήσαμε λοιπόν σε κεινον.\nΕίχαμε δει λίγο πιο πριν μια ταινία με τον Μπόγκαρντ και τη Λορίν Μπακόλ\nτίτλο δε θυμάμαι, χιλιοπαιγμένη, πασίγνωστη ταινία κι επαναλαμβάναμε το\nμοτίβο του γερο-μέθυσου της ταινίας :\n-Σ' έχει τσιμπήσει ποτέ ψόφια μέλισσα;\n-Μόλις πριν λίγο πήγε να μας τσιμπήσει μια και θα το μαθαίναμε το κόλπο.\nΜε αφορμή αυτό στράφηκε η κουβέντα στη νέα εποχή που διαγράφεται για το βιβλίο κι όχι μόνο.\n-Ο Κινγκ χτυπά και κάνει εποχή, ταρακουνά κι αλλάζει τα ήθη της παγκόσμιας αγοράς. Πρωτοπόρος μοντέρνος χτυπά στο φαντασιακό του Αμερικανού, καλός τεχνίτης, τι δείχνει σε μας τους Ευρωπαίους του συναισθήματος και της φιλολογίας;\n-Σωστά χτυπά με το ρυθμό αμερικανικής ζωής τις λέξεις στο διαδικτυο, ρουφά το αίσθημα του Αμερικανού και το αναπλάθει. Γνήσια αμερικανική φλέβα χτυπά τη καρδιά του, χτυπά και τη φλέβα του φαντασιακου καθώς και της φαντασίας...\n-Αναπλάθει μεν μέσα σ' ένα μεταλλικό ήχο σε μιαν ασίγαστη κίνηση που είναι η ζωή της Αμερικής.\n-Δίνει όμως μια νέα ώθηση, πάει στα βιβλία του μιαν ανάσα παραπέρα, μες στο προβλέψιμο μιας μόλις μελλοντικής ζωής που είναι ωσεί παρούσα.\n-Ωραία, εμείς τι δουλειά έχουμε, ως Έλληνες θέλω να πω, έχουμε κάποιο μέλλον, έστω της χώρας μας το μέλλον ή θα μείνουμε να μας θαυμάζουν οι εθνολόγοι σαν υπολείμματα του παρελθόντος, γιατί αν κρίνουμε από το ρυθμό που βαδίζουμε μάλλον...\n-Κοίτα, ακόμα κι ο ρυθμός της ομιλίας μας και πως πίνουμε το ποτό απέχει\nπαρασάγγας από αυτόν του Αμερικανού. Ο Αμερικανός δε χολοσκά, είναι της άμεσης ζωής. Εχει υποκαταστήσει το δικό μας ψυχολογισμό με τη κίνηση, χτυπά φεύγει. Στα γρήγορα. Κι επειδή αυτό το αίσθημα το εξάγει κυριαρχεί. Εμείς ή ακολουθούμε καταϊδρωμένοι ή μένουμε πολύ πολύ πίσω σε όλα, θα μας αγνοήσουν οι πάντες. Ακόμα κι αν μάθουμε και γίνουμε σαν αυτούς πάλι πίσω θα 'μαστε. Δεν τους σταματάει τίποτε. Κάποτε κοιτάζανε τι λέει η Ευρώπη, σήμερα ούτε που τους νοιάζει αν υπάρχει. Ξέκοψαν και τραβάνε επηρμένοι με διαστημική επιταχυνση. Θα δεις ο Κινγκ είναι μια επανάσταση. Θα υπάρξει παγκοσμίως στροφή γενναία από το βιβλίο στις ιστοσελίδες. Θα\nαλλάξει ριζικά τα δεδομένα. Κι όλοι κι όλα θ' ακολουθήσουν, επειδή το παν τείνει εκεί. Πανεπιστήμια, Σχολεία, Βιβλιοθήκες, Εκδόσεις, Συγγραφείς, Έρευνα. Όλα απ' την αρχή κι όποιος προλάβει, αν προλαβαίνεται κάτι τέτοιο.\n-Τι μένει τότε;\n-Τίποτε δε μένει. Θα δεις στο διαδικτυο να σπρώχνονται όλοι σαν τους\nσολομούς όταν πάνε στις πηγές να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Αιματοχυσία. Θα κλάψουν μάνες και μανούλες. Κάθε πετυχημένος, θα γκρεμίζει τον προηγούμενο πετυχημένο με επιτάχυνση απείρου.\nΈσκασαν δυο γαλλιδούλες, ίδιες δούλες του Ζενέ, λικνιστές και λυγερές δίπλα μας. Πιάσανε κουβέντα κι αστεϊστήκαμε. Σε λίγο ήρθε η Βίκυ του Α. ξαφνιάστηκε. Δεν συνηθίζαμε ν' απλωνόμαστε, πέρα από οικειότητες στα μπαρ της γειτονιάς μας. Η ατμόσφαιρα έστρωνε ωραία, το Ρόζμπαντ μας χώραγε, μας πήγαινε σήμερα.\nΗ Ζιζέλ ήταν μέτρια, μέτριας ομορφιάς, είχε μιαν απλότητα και πλούσιες\nκαμπύλες, υποσχόμενη θέρμη και γλύκα. Με πήρε ξανά στην αγκαλιά της έπαιζε ένα μελαγχολικό χορευτικό. Ένιωσα να με πιέζει το στήθος της, πιέστηκα πάνω στη κοιλιά της, πέρασε τα δυο της μπούτια στο ένα μου πόδι, ερεθιζόταν στο ημίφως, την γοήτευε το ερωτικό μεθύσι της. Είχε πιει αρκετά. Ένιωθες τον πυρετό που ανέβαινε απ' το σεξ, στο κεφάλι της... Την ένιωθες ζεστά, σχεδόν άγγιζαν αυτό που ήθελε, ήθελε να παρθεί μέσα στο χορό. Στροβιλιστήκαμε ώρα.\nΤην ένιωθα να σβήνει στην αγκαλιά. Είχε σπασμούς οργασμού ήταν ολοφάνερο, τους συγκρατούσε, έκανε προσπάθειες να μην εκτεθεί και ταυτόχρονα την ερέθιζε η ιδέα του πλήθους να εκτίθεται και τη ξεπέρναγε. Στο σκοτάδι της γωνίας που με τράβηξε με φίλησε με ορμή, με λύσσα, λαχανιασμένη, αφήνοντας τα κύματα που ανέβαιναν να την τρικυμίσουν ανελέητα. Έσπασε σ' ένα τελευταίο σπασμό. Ζήτησε να πιαστεί απ' το φιλί. Παραδόθηκε γλυκά στην αγκαλιά μου. Χάρηκα τους σπασμούς της, τη λύσσα της. Χύθηκα στο φιλί της, εκσπερμάτωνα στο κενό, μου είχε ξεκουμπώσει το παντελόνι κι έπινε με βουλιμία το σπέρμα. Σχεδόν κρυμμένοι. Δεν είδε κανείς τη βίαια σκηνή. Χαλάρωσε.\nΒγήκαμε βιαστικά στη νύχτα και στους σκοτεινούς δρόμους ξανακάναμε έρωτα μέχρι το πρωί. Το χάραμα χωριστήκαμε. Δεν τη ξανάδα.\n-Έχεις σκεφτεί ποτέ σου;\n-Σκέφτομαι τώρα, μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, να προσπαθούμε να εξομολογηθούμε στο ποτήρι μας τους πόνους μας και εκείνο αντί να μας καταλαβαίνει να μας μεταλαβαίνει, -αυτή η σύγχρονη μετάληψη μακριά από τις δογματικές ετικέτες- γιατί τι ναός σύγχρονος θα ήταν το μπαρ αν δεν μπορούσε να τα παρέχει; 'Αλλωστε γιατί να πάμε;\nΚαι συνεχίζω τη διάζευξη που είναι σύζευξη, σημαίνει δηλαδή ότι έγειρε στο μπράτσο σου, γυναίκα που παραπατά μεθυσμένη από ποτό και για ηδονή. Μέσα στη φλυαρία μας, μες στο άδειασμα που μας κάνει αυτό το ψάξιμο των μπαρ, αν έλειπε η γυναίκα -τις πιο πολλές φορές λείπει, αν και συχναρμενίζει εκεί κοντά το φουστάνι της-, δε θα 'μασταν απλά για γέλια. Αν κι ο πάτος του ποτηριού σαρκάζει προς το φουρτουνιασμένο μας μυαλό. Η συνήθεια της παρέας.\nΤο ποτό ζητάς, τη παρέα ή τη γυναίκα; Όλα μαζί. Αλλά συχνά και πιο πιστά σε περιμένει το ποτό. Είναι πάντα εκεί. Καταφύγιο και δίψα. Αν είναι όμως μόνο του σε ρίχνει στη μαύρη σκοτεινιά, άστο, να λείπει. Φύγε. Πήγαινε αλλού, όπου έχει άρωμα γυναίκας. Πήγαινε εκεί που η μάτια της χειρουργού δελφίδας σε τσακίζει. Ντύσε τη με μεταλλικά δερμάτινα κι εφάρμοσε χειρουργική διείσδυση. Στις φοβερές σχισμές των ματιών της λύσε το μυστήριο του κορμιού της, του ψυχισμού της. Λύσε την δέσε την. Μοίρασε της δαγκωνιές σ' όλο της το κορμί, να ουρλιάζει σα μαύρη λύκαινα.\nΔέσε τη, πήδηξε τη.\nΚάνε τη να πονέσει, να πιει με βαθύ λαρύγγι.\nΔέσε τη, θέρισε τη βίαια, παρόξυνε τη.\nΚαν' τη ζητιάνα. Φερ' τη σ' απόγνωση, να σε νιώσει\nΝα σε ζητιανέψει. 'Ασε τη τότε να σε ψάχνει. Θα είναι για πάντα μεθυσμένη.\n-Πως μάθανε τα πουλιά να πετάνε;\n-Απ' τα σύννεφα. Έχουν ίδια φτερά.\nΣκέφτομαι λοιπόν τώρα μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, πως μέσα απ' το γυαλί των μπουκαλιών και των ποτηριών, μες απ' το λαμπερό ποτό μεταλαβαίνουμε κάτι βαθύτερο.\nΔεν μπορεί να μας τραβά ο μαγνήτης του, έτσι απελπισμένα αν κάπου εκεί μέσα δε βρίσκουμε την ψυχή μας.\nΠοιος ξέρει πότε και γιατί σε ποια μέθη τη ξεχάσαμε εκεί πέρα.\nΜερικές φορές τη ξαναπαίρνουμε μαζί μας, τις περισσότερες φεύγουμε χωρίς\nψυχή κι ίσως πιο λίγες φεύγουμε με μια δεύτερη ψυχή το ίδιο απελπισμένη με\n(Θα είναι για πάντα η Ζιζέλ και θα δείχνει έξι η ώρα 00οο στο Πασί. Πυρετό της αριστοκρατίας του οινοπνεύματος).


Απόφαση του Υπ. Υγείας για τις αρμοδιότητες νοσηλευτών και νοσηλευτριών | Ειδήσεις\n20/01 / 2015 19:59\nΣυγκεκριμένα σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργείου Υγείας που υπογράφει ο υπουργός κ.Βορίδης καθορίζονται οι αρμοδιότητες και καθήκοντα με άμεση ευθύνη του Νοσηλευτή-τριας στην κοινότητα.\n1. Η Νοσηλευτική κατ' οίκον επίσκεψη που περιλαμβάνει:\n* Την εφαρμογή νοσηλευτικής διεργασίας.\n* Τη λήψη νοσηλευτικού ιστορικού.\n* Τη διενέργεια κλινικής εξέτασης (επισκόπηση, ακρό-αση, ψηλάφηση)\n* Τη νοσηλευτική διάγνωση, σύμφωνα με την ισχύουσα διεθνή ταξινόμηση και τα ισχύοντα νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n* Το σχεδιασμό, την εφαρμογή και την αξιολόγηση της νοσηλευτικής φροντίδας.\n3. Η πρόληψη επιπλοκών χρόνιου κλινοστατισμού με μηχανικά μέσα και με εφαρμογή ασκήσεων.\n5. Η περιποίηση στομίας: γαστροστομία, ειλεοστομία, νηστιδοστομία, κολοστομία και εκπαίδευση του ασθενή.\n8. Η λήψη αίματος για εργαστηριακές εξετάσεις και διασταύρωση ομάδας αίματος.\n9. Η εξέταση αίματος και ούρων για σάκχαρο και οξόνη με χρήση stick.\n10. Η μέτρηση, καταγραφή, αξιολόγηση των Ζωτικών Σημείων.\n13. Η εφαρμογή κλασσικών θεραπειών πόνου, σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n14. Η λήψη βιολογικών υλικών για διαγνωστικούς σκο-πούς.\n17. Η αντιμετώπιση των μεταβολών της θερμοκρασίας του σώματος.\n20. Η εκτέλεση δοκιμασιών (ή τεστ) δερμοαντιδράσε-ων και χορήγηση αντιτετανικού ορού.\n21. Η επίδειξη και/ή αξιολόγηση σε έναν ασθενή της χρήσης σπρέι, νεφελοποιητή, δοσομετρική συσκευή εισπνοής ή συσκευή IPPB.\n22. Η περιποίηση τραχειόστομου - ενδοτραχειακού σωλήνα - βρογχοαναρρόφηση και εφαρμογή πρωτοκόλλων για αντιμετώπιση επειγουσών καταστάσεων.\n24. Η χορήγηση θρομβολυτικών σκευασμάτων σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n25. Η χορήγηση τοπικής αναισθησίας σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n28. Η χορήγηση εντερικής και παρεντερικής διατροφής.\n29. Οι πλύσεις ουροδόχου κύστης, οφθαλμών, και συ-ριγγίων.\n30. Καθήκοντα σχολικού νοσηλευτή - τριας όπου προ-βλέπεται.\n31. Ο σχεδιασμός και λήψη μέτρων ασφαλείας για αποφυγή ατυχημάτων.\n32. Η συνταγογράφηση φαρμάκων και αναλώσιμου υγειονομικού υλικού όπως: Ήπια αναλγητικά - αντιπυ-ρετικά, βιταμίνες, σίδηρο, φυσιολογικό ορό 0,9%, αντι-βηχικά σιρόπια, υπακτικά, αντιδιαρροϊκά, αντιεμετικά, επιδεσμικό υλικό, οξυζενέ, αντισηπτικά διαλείμματα, επιθέματα, σύριγγες, συσκευές ορού, υλικό καθετηριασμού ουροδόχου κύστης, three way, spray κατακλίσεων και τραυμάτων.\n33. Η συμβουλευτική υποστήριξη ατόμου με ψυχική διαταραχή και της οικογένειάς του, από τους νοσηλευ-τές-τριες κατόχους ειδικότητας Νοσηλευτικής Ψυχικής Υγείας.\n2. Αρμοδιότητες και καθήκοντα με άμεση ευθύνη του Νοσηλευτή-τριας στο νοσοκομείο.\n3. Η διενέργεια κλινικής εξέτασης (επισκόπηση, ακρό-αση, ψηλάφηση).\n4. Η νοσηλευτική διάγνωση, σύμφωνα με την ισχύουσα διεθνή ταξινόμηση και τα ισχύοντα νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n5. Ο σχεδιασμός, η εφαρμογή και η αξιολόγηση της νοσηλευτικής φροντίδας.\n6. Η συμμετοχή στη διαλογή ασθενών (triage) στο τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ).\n7. Η πρόληψη και έλεγχος των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων.\n8. Η παροχή ανακουφιστικής-παρηγορητικής φροντίδας.\n9. Η εκπαίδευση ασθενούς για αυτοφροντίδα και εκ-παίδευση οικογενειακών μελών για την συνέχιση φρο-ντίδας του ασθενούς στο σπίτι, τη συμμόρφωση με τα θεραπευτικά πρωτόκολλα, τις επιπλοκές των νόσων, την αντιμετώπιση και φροντίδα αυτών.\n10. Η ενημέρωση και εκπαίδευση της οικογένειας σε δικαιώματα, υποχρεώσεις και διαθέσιμες υπηρεσίες που αφορούν στον ασθενή.\n11. Η εφαρμογή τεχνικών αποκλιμάκωσης της έντασης και διαχείρισης της ψυχοκινητικής διέγερσης.\n12. Η προετοιμασία του ασθενή για την Ηλεκτροσπα-σμοθεραπεία (ΗΣΘ) και Συμμετοχή στην εφαρμογή της.\n13. Η απομόνωση, διαχείριση και δήλωση κρουσμάτων λοιμωδών - μεταδοτικών νοσημάτων και οιουδήποτε επικίνδυνου παράγοντα για τη δημόσια υγεία.\n14. Η αξιολόγηση - αντιμετώπιση αναγκών υγείας ατόμων και παραπομπή σε ειδικούς μέσω συστημάτων τηλε - υγείας.\n18. Η περιποίηση στομίας: γαστροστομία, ειλεοστομία, νηστιδοστομία, κολοστομία και εκπαίδευση του ασθενή.\n19. Ο καθετηριασμός περιφερικών αγγείων και παρα-κέντηση Fistula από τους νοσηλευτές που εργάζονται στις Μονάδες Αιμοκάθαρσης μετά από σχετική εκπαί-δευση.\n21. Η διασταύρωση ομάδας αίματος από τους νοση-λευτές που υπηρετούν στα τμήματα αιμοδοσίας.\n22. Η εξέταση αίματος και ούρων για σάκχαρο και οξόνη με χρήση stick.\n23. Η μέτρηση, καταγραφή, αξιολόγηση των Ζωτικών Σημείων.\n26. Η εφαρμογή κλασσικών θεραπειών πόνου, σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n29. Η αντιμετώπιση των μεταβολών της θερμοκρασίας του σώματος.\n32. Η εκτέλεση δοκιμασιών (ή τέστ) δερμοαντιδράσε-ων, και η χορήγηση αντιτετανικού ορού.\n33. Η επίδειξη και/ή αξιολόγηση σε έναν ασθενή της χρήσης σπρέι, νεφελοποιητή, δοσομετρική συσκευή εισπνοής ή συσκευή IPPB.\n34. Η εκπαίδευση του ψυχικά ασθενή και της οικογέ-νειάς του στη συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή και θεραπεία.\n35. Η ΚΑΡΠΑ, η ηλεκτρική ανάταξη, η αντιμετώπιση καταστάσεων shock, και η εφαρμογή πρωτοκόλλων για αντιμετώπιση επειγουσών καταστάσεων.\n36. Η παραπομπή για απλές διαγνωστικές εξετάσεις από τους νοσηλευτές που εργάζονται στα τμήματα επειγόντων περιστατικών και εξωτερικών ιατρείων βάσει θεραπευτικών νοσηλευτικών πρωτοκόλλων ή κατόπιν ιατρικής υπόδειξης.\n37. Η περιποίηση τραχειόστομου - ενδοτραχειακού σωλήνα - βρογχοαναρρόφηση και εφαρμογή πρωτο-κόλλων για αντιμετώπιση επειγουσών καταστάσεων.\n38. Η συμβουλευτική υποστήριξη ατόμου με ψυχική δι-αταραχή και της οικογένειάς του, από τους νοσηλευτές-τριες κατόχους ειδικότητας Νοσηλευτικής Ψυχικής Υγείας.\n3. Αρμοδιότητες και καθήκοντα Νοσηλευτών-τριών κατόπιν ιατρικής γνωμάτευσης.\n2. Η χορήγηση θρομβολυτικών σκευασμάτων σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n3. Η χορήγηση στελεχιαίας και τοπικής αναισθησίας σύμφωνα με τα ισχύοντα θεραπευτικά νοσηλευτικά πρωτόκολλα.\n7. Ο συντονισμός μεταμοσχεύσεων από νοσηλευτές που εργάζονται σε Μονάδες Μεταμόσχευσης Οργάνων μετά από εκπαίδευσή τους στον Εθνικό Οργανισμό Με-ταμοσχεύσεων.\n8. Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων. Πρόληψη και αντιμετώπιση επιπλοκών μετά από μετάγγιση αίματος και παραγώγων.\n9. Η διενέργεια περιτοναϊκής κάθαρσης, αιμοκάθαρσης και εκπαίδευση της οικογένειας και του αρρώστου.\n11. Οι πλύσεις ουροδόχου κύστης, οφθαλμών, ώτων, παραρρινικών κοιλοτήτων, και συριγγίων.\n12. Η φροντίδα εγκαυματία ανάλογα με το βαθμό εγκαύματος.\n13. Η εφαρμογή και αφαίρεση δερματικών και σκελε-τικών έλξεων.\n14. Η ακινητοποίηση κατάγματος σε επείγουσες κατα-στάσεις στα πλαίσια παροχής πρώτων βοηθειών.\n15. Η λήψη αίματος για εργαστηριακές εξετάσεις και καθετηριασμός περιφερικών αγγείων στα ΤΕΠ και τα Εξωτερικά Ιατρεία