„Miano gracza nie jest trofeum” • Eurogamer.pl\n„Miano gracza nie jest trofeum”\nZe Stanisławem Krawczykiem rozmawiamy o badaniu „Jestem graczem”.\nData:\t30 grudnia 2014\nTo dobrze, że badanie „Jestem graczem” wywołało ciekawą dyskusję. Skala przedsięwzięcia i liczba ankietowanych mogą imponować, a wyniki na zawsze pozostaną istotnym elementem krajobrazu gier wideo w Polsce - będą przecież jeszcze dogłębniej analizowane, z pewnością nie zostaną też pominięte w rozmaitych pracach naukowych.\nIstotne jest również to, że pojawiają się krytyczne opinie o badaniu. Tylko w ten sposób możemy zacząć myśleć o samych graczach poważniej. Dla wielu z nas ankieta stanowiła ciekawe doświadczenie i szansę na udział w przełomowym badaniu. Dla innych mogła być po prostu dobrą zabawą, szansą na „pozytywną autoprezentację” środowiska, odczarowanie stereotypów.\nStanisław Krawczyk jest doktorantem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Interesuje się m.in. fantastyką oraz grami komputerowymi. O jednym i drugim pisze czasem artykuły naukowe. W chwili obecnej nie zajmuje się już metodami statystycznymi, jednak stosował je w paru własnych badaniach i - jak sam mówi - uczył się na własnych błędach.\nNiedawno nasz rozmówca opublikował na swoim blogu dwa obszerne, bardzo ciekawe teksty, w których pozostaje krytyczny wobec badania „Jestem graczem”.\nCzy rzeczywiście gracz to młody mężczyzna z większego miasta?\nNie każdy. Zaglądałem ostatnio na polski fanpage serii The Sims - wiesz, ilu jest tam ludzi? Pół miliona! Oczywiście nie każda osoba, która polubiła fanpage musi zaraz grać, ale popularność tych tytułów jest niezaprzeczalna, zwłaszcza wśród kobiet. Wchodzę do sieci i widzę, że np. w 2007 roku Sharon Knight z Electronic Arts szacowała odsetek graczek na 65%.\nNie wiem jak Ty, ale ja o kobietach grających w Simsy wiem niewiele.\nNie wiem jak Ty, ale ja o kobietach grających w Simsy wiem niewiele. Myślę, że wszyscy wiemy zbyt mało, aby np. twierdzić, że nie są one „prawdziwymi graczami” (nie lubię zresztą tego określenia, wydaje mi się zbyt wykluczające).\nW 2008 roku w piśmie naukowym „Kultura Popularna” pojawił się tekst „Czasami nawet im «zazdroszczę». O przyjemnościach zabawy z Simsami”. Troje polskich autorów przytaczało tam relacje kobiet, które pisały: „grałam prawie codziennie”, „ta gra ma coś w sobie”, „tworzę ideał swojej przyszłej rodziny”, „mogłabym przesiedzieć cały dzień”. Może więc te osoby angażują się w podobnym stopniu, co mężczyźni spędzający dużo czasu przy GTA, Counter-Strike'u czy Starcrafcie? A my o tym wszystkim nie wiemy i nie czujemy potrzeby, aby się dowiedzieć, ponieważ inne tytuły w ramach naszej subkultury są bardziej widoczne i bardziej prestiżowe?\nNie uważam zresztą, żeby miano gracza było jakimś trofeum, na które trzeba zasłużyć odpowiednim poziomem zaangażowania. Jeśli ktoś deklaruje zainteresowanie grami komputerowymi (rozumiem je tutaj tak jak „gry wideo”, czyli zaliczam do nich również gry konsolowe, gry na smartfony etc.), to jest to dla mnie wystarczający powód, aby traktować go jako gracza.\nNaturalnie istnieją też kobiety grające w tytuły, które stereotypowo postrzegamy jako wyłącznie męskie (np. wspomniany już Counter-Strike). Niestety, chyba w ogóle nie ma badań dotyczących tej grupy graczek, a przynajmniej ja nic o takich badaniach nie wiem.\nDlaczego to badanie, mimo wysokiej próbki, jest niereprezentatywne?\nOd liczby osób ważniejsza jest metoda doboru próby. W profesjonalnych badaniach sondażowych grupa licząca mniej więcej tysiąc osób wystarcza zwykle do zbadania postaw ogółu społeczeństwa, jeżeli respondentów i respondentki wyselekcjonowano w określony sposób - poprzez tzw. dobór losowy. Natomiast w badaniu „Jestem graczem” posłużono się doborem dogodnościowym.\nInfografika promująca wyniki badania\nAby wyjaśnić, na czym polega ta ostatnia metoda, podam przykład. Wyobraźmy sobie, że chcemy dowiedzieć się czegoś o uczniach i uczennicach polskich szkół średnich. Mieszkamy akurat w Poznaniu, więc tam postanowiliśmy zrobić badania. Jakimś cudem dogadaliśmy się z dyrekcjami wszystkich liceów ogólnokształcących i przy wejściach ustawiliśmy swoich pracowników, żeby przez parę dni rozdawali ankiety osobom zainteresowanym (między godziną 14.00 a 15.30, bo nie mamy pieniędzy na opłacenie dłuższych dyżurów). Załóżmy, że dużo ludzi odpowiedziało na pytania, dzięki czemu zebraliśmy kilka tysięcy ankiet.\nCzy po takim badaniu możemy powiedzieć, że wyniki dotyczą szkolnictwa ponadgimnazjalnego w Polsce? Co z osobami z mniejszych miejscowości? Co ze szkolnictwem prywatnym? Co z technikami i szkołami zawodowymi? Żeby poznać te środowiska, nie możemy po prostu pójść do tych samych liceów na jeszcze jeden tydzień - musimy dotrzeć także do osób z innych grup społecznych.\nNawet nasza wiedza o poznańskich liceach jest niepewna. Przebadaliśmy wyłącznie ludzi samodzielnie zgłaszających się do wypełnienia ankiety, a to specyficzna grupa. Nie wiemy też, jaka część respondentów zrezygnowała z udzielania odpowiedzi (im większa, tym gorzej dla nas, gdyż wzrasta rola ochotników) oraz ile osób nie miało okazji do udziału w sondażu (bo akurat były chore, wyjechały, wychodziły ze szkoły za późno lub zbyt wcześnie).\nBadanie „Jestem graczem” napotkało podobne przeszkody. Autorzy byli wręcz w trudniejszej sytuacji, ponieważ dokładną liczbę uczniów i uczennic można sprawdzić, a łączna liczba osób grających pozostaje nieznana. Nie da się też dotrzeć do list, na których byliby wymienieni wszyscy polscy gracze z danymi kontaktowymi. Zresztą różne takie spisy musiałyby mieć odmienną zawartość w zależności od przyjętej definicji gracza.\nKluczowy w takich badaniach wydaje się brak dokładnego opisania, kto jest graczem i kogo można do graczy zaliczyć. Przecież mój 37-letni brat, kupujący i grający w ciągu roku w trzy gry wysokobudżetowe, też jest graczem. Wydaje się, że podstawową trudnością jest dotarcie właśnie do „casualowych” graczy i ujęcie ich w tego rodzaju badaniach. Bez tego żadne badanie nie będzie kompletne.\nZgadza się i rzeczywiście jest to trudne. Niemniej, w Stanach Zjednoczonych i Francji pojawiły się już raporty („Essential Facts about the Computer and Video Game Industry”, „LUDESPACE”) opisujące badania, w których zdołano dotrzeć do takich osób. Badacze rozpoczęli od losowego wybrania pewnej liczby respondentów reprezentujących całą populację mieszkańców danego kraju. Dopiero potem zadawali pytania o to, czy wyłonione osoby grają, a następnie rozmawiali z zadeklarowanymi graczami lub graczkami. Jest to chyba najlepszy sposób, aby rzeczywiście dowiedzieć się czegoś o graczach mniej zaangażowanych, niezwiązanych z tym, co moglibyśmy nazwać kulturą gamingową.\nPodstawową wadą takiej procedury jest jej koszt. Jeśli jednak z tego powodu decydujemy się na inne metody zbierania danych, trzeba mieć świadomość ich ograniczeń oraz uczciwie informować o nich w raporcie z badań.\n„Jestem graczem” nie jest jedynym projektem badań nad grami w Polsce, którego słabości przemilczano. Na przykład w raporcie „Game Industry Trends 2013” nie poruszono problemów związanych z selekcją internautów na podstawie bazy portalu Nk.pl, a nie spisu ogólnokrajowego (tzn. bazy numerów PESEL lub stosowanej przez Główny Urząd Statystyczny bazy adresów TERYT). Użytkownicy rzeczonego serwisu, choć bardzo liczni, nie są przecież równoważni całej krajowej populacji. Niemniej, raport ten został przygotowany w sposób znacznie bardziej profesjonalny i jest jednym z najrzetelniejszych dostępnych opracowań.\nByć może parę pytań dotyczących gier udałoby się wprowadzić do Diagnozy Społecznej? Są to naprawdę dobre badania pokazujące przekrojowy obraz polskiego społeczeństwa, prowadzone co dwa lata, z wynikami dostępnymi w całości w internecie. Tak zwany kwestionariusz indywidualny zawiera pytania (nr 69 i 70) dotyczące telewizji, kina lub teatru, a także (nr 128) korzystania z internetu, w tym grania w gry sieciowe. Gdyby udało się to trochę rozbudować, uzyskalibyśmy najszersze jak dotąd informacje o zasięgu gier w polskim społeczeństwie.\nIstotnym założeniem badania „Jestem graczem” było podważenie stereotypu gracza. Słusznie zauważasz, że mogło to doprowadzić do wypaczenia wyników. Wypełniając ankietę sam miałem pokusę koloryzowania. Trudno jest przyznać się do tego, że poświęcanie zbyt dużej ilości czasu na granie może wpływać na relację z rodziną albo mieć złe konsekwencje w nauce w szkole.\nTu również się zgadzam. Poza tym nie możemy traktować ludzi tak, jakby byli jakimiś superkomputerami, które w odpowiedzi na pytania ankietowe zaczynają analizować całe swoje życie. Konia z rzędem temu, kto rzeczywiście długo rozważał, jak granie wpływa na jego relacje z rodziną, i wykorzystał przy tym inne źródła wiedzy niż własne głębokie przekonanie.\nNa takie pytania odpowiadamy raczej przy użyciu uproszczonych sposobów rozumowania, które psychologia nazywa heurystykami - na przykład przypominamy sobie jakieś niedawne wydarzenie i ono wyznacza kierunek naszego myślenia. Uzyskujemy więc raczej informacje o tym, jak sami ankietowani myślą o sobie (przynajmniej w chwili wypełniania kwestionariusza), niż o ich faktycznych cechach.\nLeague of Legends - najpopularniejsza gra wśród ankietowanych badania „Jestem graczem”\nJeszcze inny kłopot wiąże się z niejasnością samych pytań. Na przykład, co to dokładnie znaczy, że ktoś dzięki grom miałby mieć „lepsze relacje z kolegami”? Jedna osoba może wtedy pomyśleć: „trafiłem do grupy fajnych chłopaków grających w LOL-a”, druga: „ludzie w szkole przestali mi dokuczać, od kiedy pomagam im ściągać pirackie gry z anglojęzycznych stron”, a trzecia: „generalnie mało kto mnie lubi, ale ta jedna osoba chyba teraz chciałaby ze mną chodzić”. To przykłady wyssane z palca, ale rzecz w tym, że możliwych interpretacji jest bardzo dużo, a my nie mamy pojęcia, kto miał na myśli którą z nich.\nKrótko mówiąc, trzeba uważać na pytania, które są niejednoznaczne i na które trudno rzetelnie odpowiedzieć bez intensywnego wysiłku poznawczego. To też jest jakieś źródło informacji, ale na tyle niepewne, że czasem lepiej z niego zrezygnować.\nZwraca uwagę przede wszystkim sekcja poświęcona szkole. Nie jest przecież tajemnicą, że gry - podobnie jak każde inne hobby - odbierają czas, który uczeń może poświęcić na naukę. Sam doświadczałem tego dwadzieścia lat temu, gdy byłem uczniem. Pamiętam, że musiałem chować komputer do szafy, aby „nadrobić oceny”.\nTo dość intrygujące, że prawie co trzecia osoba mówi o tej roli gier. Mam jednak wrażenie, że sam pomyślałbym przy tym pytaniu: „No tak, to oczywiste: mam w życiu ograniczoną ilość czasu, więc wszystko, co nie jest nauką, w jakimś sensie odbiera czas, który mógłbym na nią poświęcić”. Dlatego nie wiem, czy wszyscy respondenci postrzegali ten typ wpływu jako negatywny. Gdyby proponowana odpowiedź brzmiała np. „Mam mniej czasu na naukę, niż powinienem”, sens wyników byłby bardziej jednoznaczny.\nPrawie wszyscy gracze znają angielski. To niesamowite, prawda?\nSą to głównie dość młodzi ludzie ze sporych miast, więc nic dziwnego, że znają ten język stosunkowo dobrze. Ale tak wysoki odsetek wciąż jest pewnym zaskoczeniem. Powinniśmy jednak pamiętać, że sformułowanie „znam język angielski” dopuszcza rozmaite interpretacje - trudno na tej podstawie rozróżnić znajomość podstawową i zaawansowaną.\nSwoją drogą ktoś z „Jestem graczem” napisał, że według Diagnozy Społecznej 2013 aż 88% uczących się Polaków deklaruje znajomość języka angielskiego. Zajrzałem na szybko do najnowszego raportu głównego i nigdzie tam nie widzę takiego odsetka (weźmy choćby tabelę na s. 51). Autorzy relacji „Jestem graczem” piszą, że nie korzystali z raportu, tylko ze zintegrowanej bazy danych, jednak tak duża różnica jest nie do pomyślenia. W jaki sposób wyliczono te 88%? Nie wiemy.\nTo pokazuje kolejny problem stojący przed autorami takich badań: jak prezentować wyniki, aby dokładnie wiadomo było, skąd się wzięły? Rzecz nie jest prosta, bo z jednej strony nie chcesz zarzucić odbiorców terabajtami danych, a z drugiej strony powinieneś unikać sytuacji, w których jakiś rezultat jest zawieszony w próżni.\nTymczasem 85% z nas - graczy - uprawia sport.\nNie wiemy, jak często. Szkoda, że nie było możliwości zaznaczenia, ile razy w ostatnim miesiącu (czy też dwóch-trzech miesiącach) ankietowani zajmowali się danym sportem.\nRower i przyjaciel człowieka\nCiekawe będzie może porównanie z Diagnozą Społeczną, które tym razem pominięto. Otóż 43% badanych w „Jestem graczem” zadeklarowało, że uprawia jazdę na rowerze, natomiast w Diagnozie Społecznej 2013 w ten sposób wypowiedziało się 51% mężczyzn w wieku 16-59 lat. Podobnie z siłownią (26% vs 27%) i nartami (11% vs 12%), trochę inaczej z bieganiem (25% vs 17%) i pływaniem (24% vs 21%), ale też bez poważnych różnic.\nTe wyniki są zatem dość zbliżone. Inna sprawa, że w Diagnozie aż 57% męskich respondentów (tu już jednak z uwzględnieniem seniorów) nie deklaruje uprawiania żadnego sportu, a tutaj tylko 15%. Może to znaczy, że ankietowani w „Jestem graczem” częściej niż ogół Polaków zajmują się jakimkolwiek sportem, ale rzadziej - więcej niż jedną dziedziną?\nTutaj jednak trzeba byłoby po prostu wgłębić się w tzw. dane surowe. Kategorie wiekowe służące do uporządkowania danych w obu raportach nie są zbieżne, dlatego trudno cokolwiek powiedzieć na pewno.\nBadanie ma jednak również sporą wartość. W końcu mamy tu do czynienia z dużą próbką. Co najciekawszego dostrzegasz w tym badaniu?\nJak wiesz, jestem do niego nastawiony bardzo krytycznie. Spróbuję jednak wskazać kilka rzeczy.\nPo pierwsze, sam fakt, że 80 tys. graczy wzięło udział w projekcie, świadczy o dużym zainteresowaniu. To niby oczywista oczywistość, ale przy szczegółowym analizowaniu wyników łatwo stracić ją z pola widzenia. Kto wie na ile to zainteresowanie wynika z chęci poznania własnego środowiska, a na ile - z potrzeby pozytywnej autoprezentacji. Jednak niezależnie od tego możemy śmiało założyć, że badanie odpowiadało na jakieś istotne i w miarę trwałe potrzeby respondentów. W innym wypadku tyle osób nie wypełniłoby nie najkrótszej przecież ankiety.\nKto wie na ile to zainteresowanie wynika z chęci poznania własnego środowiska, a na ile - z potrzeby pozytywnej autoprezentacji.\nPo drugie, „Jestem graczem” przynosi pewne ogólne wiadomości na temat tego, jak respondenci postrzegają siebie samych. Nie wiem, gdzie dokładnie zamieszczano informacje o badaniu, zapewne jednak były to przede wszystkim serwisy poświęcone grom, w szczególności portale partnerskie projektu.\nWyniki ankiety sugerują, że wśród użytkowników tych witryn znajduje się kilkadziesiąt tysięcy osób identyfikujących się z gamingową definicją gracza (młody mężczyzna grający po parę godzin dziennie w tytuły cenione przez innych członków tej samej subkultury) i skłonnych do pozytywnego samoopisu w obrębie takiej roli. Nie jest to może wielka niespodzianka, ale w badaniach społecznych warto dokumentować również tego rodzaju obserwacje.\nWśród kobiet, ankietowanych w badaniu „Jestem graczem”, aż 41% lubi gry akcji, a 40% - strzelanki\nPo trzecie, zainteresowały mnie te zaskakujące wyniki, które nie wpisują się w główną myśl raportu, a jednocześnie powstały na bazie bardzo konkretnych pytań (mogły więc nie zostać zniekształcone przez błędy poznawcze, o których rozmawialiśmy wcześniej).\nNa przykład 41% ankietowanych kobiet jako jeden z ulubionych gatunków wskazało gry akcji, 40% - strzelanki, a 38% - strategie. To nadspodziewanie wysokie odsetki, a w przełożeniu na liczby bezwzględne: jakieś dwa tysiące osób. Nie wiem, w jakim stopniu reprezentują jakąś szerszą populację, ale w tym miejscu to mniej ważne, bo chodzi o sam fakt istnienia takiej grupy. Kim są te kobiety i jak funkcjonują w męskiej kulturze gamingowej (w której zapewne większość z nich uczestniczy, skoro dowiedziały się o ankiecie)? Myślę, że odpowiedzi na to pytanie warto byłoby poszukać w jakichś systematycznych badaniach.\nMówiąc o tym wszystkim, jedną rzecz chciałbym mocno podkreślić. Zapewne większość respondentów należy do tej samej subkultury, ale nie wiemy do końca, którzy to respondenci, a i sama subkultura pozostaje nierozpoznana. Dlatego wzbraniam się przed stwierdzeniem, że dzięki tej ankiecie poznaliśmy jakiekolwiek środowisko graczy. Poznaliśmy raczej samoopis bardzo licznego, lecz nieokreślonego zbioru osób zainteresowanych grami wideo. Ponadto warunki i narzędzia badawcze nie sprzyjały rzetelnemu pozyskiwaniu informacji, więc trafność tego samoopisu również nie jest pewna.


Valeria (2020-) - FDB\nValeria jest pisarką w kryzysie twórczym i kobietą w kryzysie małżeńskim. Na szczęście są przy niej Carmen, Lola i Nerea — najlepsze przyjaciółki, które wspierają ją w jej przejściach i chętnie dzielą się własnymi przygodami. Oto czwórka kobiet, których życie to szalony wir pełen miłości, przyjaźni, zazdrości, zdrad,… zobacz więcej\nValeria jest pisarką w kryzysie twórczym i kobietą w kryzysie małżeńskim. Na szczęście są przy niej Carmen, Lola i Nerea — najlepsze przyjaciółki, które wspierają ją w jej przejściach i chętnie dzielą się własnymi przygodami. Oto czwórka kobiet, których życie to szalony wir pełen miłości, przyjaźni, zazdrości, zdrad, wątpliwości, zawodów sercowych, tajemnic, pracy, radości i planów na przyszłość. opis dystrybutora


Lekarz mi powiedział: „Dziewczyno, ty jesteś biologicznie o 10 lat młodsza!” – Gdy Milkną Oklaski\nOpublikowano: 22.10.2021, 24.11.2021,\nRozmowa z Jarosławą Jóźwiakowską, lekkoatletką, srebrną medalistką igrzysk olimpijskich w Rzymie 1960 w skoku wzwyż\nChoć od lat jest pani związana z Pomorzem, to z urodzenia jest pani Wielkopolanką.\nDo matury mieszkałam w Poznaniu, a na studia wyjechałam do Trójmiasta, do Wyższej Szkoły Ekonomicznej. Dostałam się na Wydział Morski. Spędziłam tam cztery lata.\nRodzi się pani dwa lata przed wybuchem wojny. Czy ma pani wojenne wspomnienia z Poznania?\nGdy wybuchła wojna, wyrzucono nas z poznańskiego mieszkania i tułaliśmy się po Polsce. To było ciągłe uciekanie przed kłopotami wojennymi. Byliśmy i w Krakowie, i w Bukowskiej Woli, i koło Zakopanego, i w Bukowinie. Zatrzymywaliśmy się wszędzie tam, gdzie ojcu udało się znaleźć pracę.\nA czym zajmował się ojciec?\nOj, raczej czym on się nie zajmował! To był bardzo zdolny facet, do wszystkiego. Imał się różnych zajęć w czasie okupacji. A przed wojną pracował w drukarni jako zecer. Ojciec był zadziorny, charakter mam zresztą po nim. Nasza rodzina nie doświadczyła większych tragedii w czasie okupacji, choć w domu panowała bieda. Myśmy były w domu trzy dziewczyny, do tego mama i dziadkowie. Rajzowaliśmy całą grupą, w różne miejsca. To było ciągłe ganianie za zarobkiem, żeby wyżywić rodzinę. Jako małe dziewczę nie zwracałam na to uwagi, właściwie nie czułam żadnych braków.\nKiedy wrócili państwo do Poznania?\nPo wojnie. W Poznaniu chodziłam do szkoły, a w szkole średniej zainteresowałam się sportem. Razem ze mną uczyła się Basia Lerczakówna, od początku się zaprzyjaźniłyśmy. Na szkolnych zawodach wypatrzyli nas trenerzy z AZS-u, podeszli do nas i spytali: „Może byście chciały, dziewczyny, potrenować?”. I tak to się zaczęło. Najpierw ćwiczyłam gimnastykę. Mieliśmy świetnych, zaangażowanych nauczycieli.\nJak wyglądał powojenny Poznań?\nNie da się ukryć, że był troszkę zmaltretowany. Ale poznaniacy są pracowici i odpowiedzialni, tak że od razu wzięli się do porządkowania. Poznań szybko odzyskał swój dawny wygląd.\nCzy miejsce urodzenia ma znaczenie dla pani charakteru?\nRzeczywiście mam poznański charakter. Jestem okropnie zasadnicza i punktualna. Jak coś zacznę, to muszę skończyć. To typowa poznańska solidność. Ale szybko uciekłam z Poznania, bo poznaniacy są odtąd dotąd. Nie mają fantazji, polotu. Wkurzało mnie to.\nDobrze byłoby mieć i jedno, i drugie – i porządek, i fantazję.\nJarosława Jóźwiakowska przed wylotem na igrzyska olimpijskie w Tokio. Warszawa, 1964 r.\nFot. Eugeniusz Warmiński / East News\nWyjechałam z Poznania na studia do Gdańska. Tam odżyłam. Panowała przeurocza atmosfera, cudowna dla młodych ludzi. To był ’54 rok. Oprócz studiowania zaczęłam trenować siatkówkę, troszkę bawiłam się w lekkoatletykę – bo to wszystko była zabawa, to nie był sport.\nGdy przyjechała pani na studia, miała już pani pewne sukcesy sportowe, bo jeszcze jako licealistka, w ’54 roku, ustanowiła pani rekord Polski juniorek w skoku wzwyż. Wynosił metr pięćdziesiąt.\nTak, tylko że na studiach zaczęłam uprawiać siatkówkę, podobał mi się sport zespołowy. Siatkówka dużo mi dała, bo pozwalała na ogólnorozwojówkę. Dopiero jak skończyłam grać w siatkówkę, zaczęłam lepiej skakać, dzięki niej byłam silna i ogólnie całkiem sprawna.\nChoć wzrostu nie miała pani siatkarskiego.\nOj nie, zawsze był ze mnie najmniejszy konus na stadionie czy na skoczni. Wszyscy mówili, że skakałam charakterem, zadziornością. Zostało mi to do teraz.\nZaczęła jednak pani grać w gdańskim AZS-ie. Jaka była siatkówka tamtego czasu w Trójmieście? Rozmawiałem z Krystyną Krupą, która była pani koleżanką z drużyny i ciepło panią wspominała. Również mówiła, że to był piękny czas w jej życiu.\nTak, piękny, bo dla nas to była zabawa w sport. Trenował nas Janusz Badora, świetny, ambitny trener. Dawał nam w kość okropnie, ale myśmy tego nie odczuwały, bo każdy trening to było dla nas radosne spotkanie towarzyskie. Wyczuwał każdą zawodniczkę z osobna. Nie traktował nas jak jednolitą grupę. Wiedział, na co kogo stać, i przykładał się do tego, by podnieść poziom każdej zawodniczki. Miło wspominam czas studiów. W Trójmieście działał studencki teatr Bim-Bom…\n…a w nim Zbigniew Cybulski i Bogumił Kobiela!\nTak, przyjaźniliśmy się z nimi. Przychodzili do nas do akademika, śpiewali serenady pod oknami. Wieczorem czy nawet w nocy, w sobotę lub niedzielę, szło się na plażę w Sopocie, śpiewało. To było coś fantastycznego. Cudownie wspominam okres studiów i późniejszej kariery.\nGdy w drugiej połowie lat 50. gra pani w gdańskim AZS-ie, równolegle uprawia pani lekkoatletykę.\nTo była liga lekkoatletyczna. Ilekroć potrzebowali kogoś, a wiedzieli, że troszkę wcześniej skakałam, to przychodzili i mówili: „Słuchaj, mamy ligę, może byś poskakała?”. Oczywiście, że się zgadzałam. Zresztą wtedy zaczęłam już lepiej skakać, pamiętam, że ktoś wspomniał: „Słuchaj, ty jesteś lepsza w skoku niż w siatkówce. Tam jest sześć dziewczyn, wszystkie świetne, a tu będziesz sama gwiazdą”. Do gwiazdy było mi daleko, ale polubiłam skakanie i lepiej mi to wychodziło właśnie dzięki siatkówce. Byłam sprawna, miałam silne nogi i silny charakter.\nJak wyglądały pani przygotowania do olimpiady w Rzymie? Bo sam fakt, że pani tam pojechała, był raczej niespodziewany.\nTo prawda. W skoku w dal miał wystąpić Henryk Grabowski, ale skręcił nogę i zwolniło się miejsce. Usłyszałam: „Niech jedzie Jóźwiakowska, zasłużyła sobie”. Parę razy poprawiałam rekord centymetr po centymetrze, więc postawili na mnie.\nTym samym wyjechała pani właściwie bez przygotowania?\nWtedy w ogóle nie było takich przygotowań jak dziś. Byłam na jednym obozie przed wyjazdem, i tyle. Trenowałam dwa, może trzy razy w tygodniu, po 2–3 godziny. Ale to też nie był trening obciążający, taki jak teraz. Dziś lekkoatletyka to zawód, któremu ludzie poświęcają się przez osiem godzin dziennie. Myśmy to traktowali raczej jako zabawę i przyjemność.\nSkakała pani nie tylko wzwyż, ale też w dal, i biegała pani przez płotki.\nBardzo lubiłam biegać przez płotki. Ogólnie byłam dość sprawna. Na mistrzostwach akademickich dostawałam się do finałów, czy to w skoku w dal, czy w biegu przez płotki. Zawsze starałam się dobrze skakać. Nie zawsze mi to wychodziło, bo startowały też inne dobre zawodniczki, nie byłam nigdy najlepsza na zawodach. Dopiero z czasem się wyrobiłam i uzyskiwałam lepsze wyniki.\nPamięta pani moment, w którym zapadła decyzja o pani wyjeździe do Rzymu?\nNie liczyłam na to, że pojadę, ale straszliwie zachęcała mnie do tego Baśka Janiszewska, moja przyjaciółka, która świetnie biegała i która od razu dostała się do reprezentacji. Uczestniczyła w olimpiadzie w Melbourne, w Sztokholmie na mistrzostwach Europy zdobyła pierwsze miejsce na 200 metrów. Ilekroć wracała z jakichkolwiek zawodów, potrząsała mną, mówiła: „Weź się wreszcie w garść i zrób porządek z tym swoim skakaniem. Potraktuj to poważnie!”. Cały czas mnie dopingowała i to dzięki niej zaczęłam poważniej traktować skakanie. Wyrobiłam minimum olimpijskie, raz, drugi i trzeci. Miałam podstawy sądzić, że mnie wezmą, choć nikt nie liczył, że cokolwiek zdobędę. Wszystkie dziewczyny i w Europie, i na świecie skakały ode mnie wyżej.\nFot. Tomasz Prażmowski / MSiT / Forum\nPodczas olimpijskiego finału w pierwszej próbie skoczyła pani 168 centymetrów i tylko cztery zawodniczki pokonały jeszcze tę wysokość.\nTak. Z tym że skakałam później niż one, bo dziewczyny zaczynały od 150 lub 155 centymetrów. Ja zaczęłam bodajże od 160 i to był dla mnie handicap, bo później niż one miałam pierwsze skoki. Potem każdą wysokość przechodziłam za pierwszym razem, aż do 171 centymetrów.\nNie udało się na wysokości 173 centymetrów i zdobyła pani srebro ex aequo z inną zawodniczką.\nTak, razem z Dorothy Shirley.\nCo ciekawe – niedługo po igrzyskach skoczyła pani 173 centymetry!\nTak, w Warszawie odbywał się mecz Polska – Anglia i wtedy wygrałam z Shirley.\nJakie to było uczucie, gdy ogłoszono, że stanie pani na podium olimpijskim?\nTo było niewiarygodne, nie wierzyłam w to. Śmiałam się histerycznie i wmawiałam sobie, że to nie mnie dotyczy. Nie mogłam w to uwierzyć. Gdy wróciłam do wioski olimpijskiej, była radocha, wszyscy się cieszyli. Mieliśmy własną ekipę, w tym kucharza, i okazało się, że czeka na mnie tort. Było bardzo sympatycznie!\nCzyje reakcje pani zapamiętała?\nW Rzymie najbardziej byłam związana z Baśką Sobottową, wtedy jeszcze Janiszewską, która na tych igrzyskach także wywalczyła brąz w sztafecie 4 × 100 metrów. Dla mnie Rzym to był przebłysk formy. Pojechałam dzień przed zawodami i, co ciekawe, wcześniej kupiono mi bilet powrotny na drugi dzień po eliminacjach.\nCzyli federacja nie wierzyła w panią, skoro zawczasu kupiła bilet.\nA skąd! Nikt nie wierzył, a już najmniej redaktorzy. Jak wyjeżdżałam z Polski, to akurat z Rzymu wracała Daniela Walkowiak, kajakarka. Spotkałyśmy się w AWF-ie, powiedziała mi: „Ja wracam, a ty dopiero jedziesz, ale wrócisz za dwa dni”. Tak było ze względu na oszczędności – kto zaliczył swoją próbę na olimpiadzie, wracał do domu. Dopiero jak doszłam do finału, ba, dopiero jak zdobyłam medal, nasz szef Włodzimierz Reczek przyszedł do mnie, powiedział: „Kochana, za ten medal możesz zostać do końca olimpiady i wracać z ostatnią ekipą”. Zostałam do końca igrzysk, pojechałam jeszcze na Monte Cassino, do Neapolu. W ogóle uroczy miałam czas po olimpiadzie. Poznałam troszkę Włochy i włoską atmosferę, której nie da się z niczym porównać. Zresztą sama olimpiada to jest coś niesamowitego. Człowiek, który nie bierze udziału w takich imprezach, nie zdaje sobie sprawy, jakie to są emocjonalne, pozytywne przeżycia.\nZwłaszcza w kraju ludzi otwartych, radosnych.\nMy, Polacy, mamy coś wspólnego z Włochami, potrafimy się cieszyć podobnie jak oni. Włosi są otwarci, radośni, rozśpiewani. My przecież też tacy jesteśmy.\nPo powrocie z Rzymu ponownie zostaje pani mistrzynią Polski. Sięgała pani po złoto mistrzostw kraju w latach 1957, 1959–1962 i 1964–1966. Można powiedzieć, że niemal cała dekada to pani czas.\nA w ’66 zdobyłam brązowy medal na mistrzostwach Europy w Budapeszcie. Wtedy już kończyłam uprawianie sportu wyczynowego. Potem udzielałam się troszkę w AZS-ie, bo odbywały się różne zawody, trwała liga. Ale nie traktowałam już skakania priorytetowo.\nW 1964 r. odbywają się igrzyska w Tokio. Wraca z nich pani bez medalu. Czy to było rozczarowanie? Czy po wcześniejszym srebrze miała pani apetyt na coś więcej?\nNie, to było zupełnie inne doświadczenie. Żeby wyjechać do Tokio, trzeba było na każdych zawodach udowadniać, że się jest dobrym i że osiąga się minimum olimpijskie. W roku olimpiady tokijskiej dawałam z siebie maksimum na wszystkich zawodach. Ostatecznie gdy jechałam do Tokio, byłam wykończona. Wiedziałam, że nie ma co liczyć na dobry wynik. Nie miałam w sobie świeżości, byłam wypruta z energii po eliminacjach.\nTo częsty problem sportowców przygotowujących się do największych imprez.\nWysokość 168 centymetrów stanowiła wtedy minimum, a ja skakałam najlepiej w swojej karierze – 173 lub 175 centymetrów. Ale gdy pojechałam do Tokio, byłam już zbyt zmęczona.\nChoć powtórzyła pani swój wynik z Rzymu, okazało się, że to za mało.\nTak, nie mogłam wspiąć się wyżej, mimo że to był mój najlepszy rok, jeśli chodzi o wyniki. Gdyby olimpiada odbyła się wcześniej, może bym coś wskórała. Zorganizowano ją dość późno, na przełomie sierpnia i września. W każdym razie w Tokio nie miałam już świeżości.\nSkakanie zakończyła pani rekordem 175 centymetrów?\nTo był wówczas rekord Polski?\nZgadza się, to był rekord Polski.\nWie pani, ile dzisiaj wynosi rekord Polski?\nAle, kochany, jak oni skaczą! To jest akrobatyka! Na pewno ponad 2 metry. Dla mnie to jest akrobatyka, to nie jest skakanie sportowe. W naszych czasach każda zawodniczka miała swój styl. Jedna skakała przerzutem, druga – grzbietowo, inna skakała nożycami lub stylem kalifornijskim. Dziś wszyscy skaczą flopem, przez barki, a punkt ciężkości znajduje się poniżej ciała. Myśmy w punkcie ciężkości musiały przeskakiwać nad poprzeczką, a teraz jest on pod poprzeczką. To dla mnie akrobatyka. Oczywiście jest to widowiskowe, ale wszyscy skaczą tak samo. Nie ma w tym żadnej różnorodności.\nPrzestałam być kibicem, nie interesuje mnie sport zawodowy. Fascynował mnie sport akademicki, amatorski. Komercja, wielkie pieniądze – to wszystko zniechęciło mnie do kibicowania. Kibicuje natomiast mój mąż. Ogląda atletykę, piłkę nożną. Woła mnie, jak coś się dzieje, wtedy przychodzę i patrzę, zwłaszcza jak transmitują skok wzwyż. Ale tylko z doskoku.\nWielu zawodników pani pokolenia wspomina, że komercjalizacja sportu mocno zmieniła specyfikę odbioru. Ale co ciekawe, koleżanki siatkarki są zafascynowane współczesną siatkówką. Uważają, że jest szybsza, lepsza, ciekawsza. Jaka jest pani opinia na ten temat?\nMoja opinia jest podobna, bo jedyny sport, który oglądam, to właśnie siatkówka. To dyscyplina, w której zespół musi świetnie ze sobą współpracować, zawodnicy muszą być wyszkoleni w tym, co robią. Dlatego siatkówkę lubię oglądać. Ale za koszykówką już nie przepadam, jest dla mnie zbyt agresywna.\nMyśli sobie pani czasem: gdybym urodziła się wiele lat później, to może zostałabym libero w siatkówce?\nNie, od zawsze byłam indywidualistką. Gdybym urodziła się raz jeszcze i miała takie możliwości, to jeździłabym w rajdach samochodowych.\nKręci panią adrenalina?\nTak, motoryzacja mnie kręci, mogłabym spać w samochodzie. Kocham jeździć samochodem i kocham szybkość.\nJeździ pani za szybko?\nCały czas! Próbuję nie dać się złapać, ale czasami policja mnie zatrzyma. Po zakończeniu kariery, gdy miałam ponad 40 lat i moje dziecko zaczynało już chodzić, zaczęłam też jeździć na nartach. Pędziłam na nich jak wariatka. Wszyscy mówili: „Ty się kiedyś zabijesz!”. Podniecała mnie szybkość i dawała mi mnóstwo przyjemności. Na nartach jeździłam do 82. roku życia. Inni śmiali się ze mnie: „Stara baba! Co ty się wygłupiasz!”. Dziś to samo mam z jazdą samochodem, szybkość sprawia mi przyjemność.\nPo zakończeniu kariery pracowała pani i w Cepelii, i w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie, prowadziła też pani butik w Rumi. Nie miała pani poczucia, że życie posportowe jest pozbawione tej energii, która panią pchała?\nNie. Skończyłam sport z przyjemnością, mimo że ciągle miałam dobre wyniki. W życiu każdego sportowca przychodzi taki czas, kiedy trzeba skończyć. Również każda praca, której się później podejmowałam, dawała mi wiele radości. W Cepelii bardzo mi się podobało, pracowałam wśród pięknych wyrobów, lubiłam to. Do tego targi nie targi, ciągle coś się działo.\nCzyli nie miała pani poczucia, że wykonuje pani jakąś pracę z obowiązku?\nNie, nigdy. Nigdy.\nTo duże szczęście w życiu.\nPóźniej pracowałam w Cetniewie. Na siłę wyciągnięto mnie z Cepelii. Zostałam zastępcą dyrektora do spraw ekonomicznych. W Cetniewie wszystko było na mojej głowie: i zaopatrzenie, i przyjmowanie grup. Ze wszystkim sobie radziłam, lubiłam być aktywna. Prowadziłam także butik, ale króciusieńko. Moja siostra miała zakład krawiecki, była mistrzynią krawiecką. Zachorowała, poza tym miała trójkę dzieci, powiedziała: „Wiesz co, zamknę biznes na jakiś czas”. W ten sposób przez parę lat, dopóki siostrzenica nie skończyła szkoły krawieckiej i nie mogła przejąć interesu, prowadziłam butik w miejscu, w którym siostra miała wcześniej pracownię. Bardzo sobie to chwaliłam. Miałam dobre zaopatrzenie i dobrze szły mi interesy. Zaczęłam jeździć po świecie, poznałam mojego drugiego męża. Jeździliśmy do Indii, do Tajlandii.\nPo towar czy turystycznie?\nTurystycznie. Podróżowaliśmy większą grupą, w 12 osób, za maleńkie pieniądze, bo podróżowanie było wtedy tanie. Dwukrotnie byłam w Indiach, także w Tajlandii, na Bali. Zwiedziłam również Egipt i Grecję.\nRzadko spotyka się ludzi tak pełnych energii jak pani, zwłaszcza po osiemdziesiątce. Czy ma pani poczucie, że jest znacznie młodsza, niż wynika to z metryki?\nOczywiście! Jak poszłam na badanie i lekarz zobaczył, jak jestem aktywna, powiedział tylko: „Matko Boska, dziewczyno, ty jesteś biologicznie o 10 lat młodsza!”. I rzeczywiście tak się czuję. Gdy mówię ludziom, że mam 84 lata, to mi nie wierzą, słyszę co rusz: „Chyba zwariowałaś!”.\nTeż bym tak powiedział.\nSylwetkę mam w porządku, mięśnie mam w porządku. Tylko ostatnio rozwaliłam sobie kolano, całą rzepkę złamałam. Stuknął mnie samochód, musiałam mieć operację. To dla mnie uciążliwe, nie lubię, jak mnie coś boli. Staram się niwelować wszystkie dolegliwości. Ale po wyjęciu drutów znowu będę sprawna. Mam ogródek przy domu, zasuwam w nim jak głupia. Jak wspomniałam, do 82. roku życia jeździłam na nartach, rok w rok. A to Pireneje, a to Alpy, również na dużych stokach. Skończyło się, gdy mąż przeszedł różne ciężkie choroby. Nie mogę go zostawiać, muszę cały czas dbać o niego. Miał operacje serca, jest cukrzykiem insulinozależnym, bez przerwy muszę się troszczyć o jego zdrowie.\nAle pewnie sporo pani chodzi.\nChodziłam sporo, dopóki kolana nie rozwaliłam. Na rowerze nie lubię jeździć, chyba że mam towarzystwo. Po prostu nie lubię niczego robić sama. Kocham towarzystwo i kocham ludzi. Pandemia mnie wykończyła, bo przestałam mieć kontakt z przyjaciółmi. Zawsze u nas było pełno ludzi albo myśmy sami gdzieś jeździli. Jesteśmy z mężem towarzyscy i mamy kupę znajomych. A w czasie pandemii człowiek siedział w domu, wszyscy się bali, trzęśli ze strachu. Ja nie, w ogóle się nie bałam. Mnie żadne świństwo się nie ima. Gdy poszliśmy z mężem na szczepienie, nic nie poczuliśmy, żadnych objawów. Po prostu jesteśmy odporni. Wydaje mi się, że odporności nabrałam właśnie w czasach młodości. Wojna nie wojna, ciężkie warunki…\nI to panią zaszczepiło.\nWydaje mi się, że uodporniło mnie to na wiele chorób. W dalszym ciągu czuję się odporna na wszelkie świństwa.\nWspomniała pani o znajomych. Czy to są relacje z osobami jeszcze z czasów pani kariery?\nMiałam dobre relacje z Basią Sobottową. Byłyśmy w stałym kontakcie. Albo ja jeździłam do Krakowa, albo ona przyjeżdżała do mnie. Gdy mieszkaliśmy w Borach Tucholskich, bez przerwy wpadała do nas na wakacje. Po śmierci Basi spotykałam się z Elką Krzesińską w Warszawie, na piknikach olimpijskich. Przyjeżdżała często do Gdańska, bo tutaj Andrzej Krzesiński miał rodzinę. Ale gdy Elka zmarła, Andrzej wyjechał do Stanów. Mam przyjaciółkę w Krakowie, Magdę Baranowską, która też swego czasu skakała wzwyż. Przeurocza dziewczyna! Jak byłam w Krakowie, przyjaźniłyśmy się i ta relacja trwa do dzisiaj, dzwonimy regularnie do siebie. W zeszłym roku byłam króciutko na pogrzebie w Krakowie, więc się widziałyśmy z Magdą.\nJest jeszcze znana panu siatkarka Krysia Krupowa, z Gdańska, więc mieszkamy bliziutko siebie, to również znajomość jeszcze z czasów sportowych. Zresztą cudowne były te coroczne spotkania na piknikach olimpijskich w Warszawie. Oby wróciły, bo lekkoatletów, a zwłaszcza lekkoatletek, jest już niewielu. Na pikniki czasami wpadały moje zaprzyjaźnione lekkoatletki: Mirka Sałacińska czy Danka Straszyńska.\nA siatkarki to zawsze była zwarta grupa. Bardzo je lubiłam, dosiadałam się do nich. To były sympatyczne spotkania, żałuję, że teraz ich nie ma. Zwłaszcza że wszystko zaczyna się sypać, ludzie umierają…\nMa pani poczucie, że czas płynie za szybko?\nŻyję dniem dzisiejszym, teraźniejszością, staram się wykorzystywać każdą chwilę. Nie myślę o jutrze, nie zastanawiam się, co może mi się przytrafić, a jeśli już, to myślę pozytywnie. W ogóle nie zakładam, że coś może potoczyć się źle. Nawet z przykrych zdarzeń, takich jak mój ostatni wypadek, wyciągam pozytywne wnioski. Myślę sobie: „No to Bozia mnie ukarała, żebym przestała wariować, żebym troszkę zastanowiła się nad sobą”. Może powinnam bardziej uważać, funkcjonować tak, jak na mój wiek przystało. Choć przyznam, że z trudem mi to przychodzi, bo wciąż się czuję świetnie, mam pozytywne nastawienie i do życia, i do ludzi.\nJarosława Jóźwiakowska (po mężach Bieda, Zdunkiewicz)\nUrodzona 20 stycznia 1937 r. w Poznaniu. Sportową pasję dzieliła między siatkówkę, bieg przez płotki oraz skoki w dal i wzwyż. Piętnaście razy wyrównywała i poprawiała rekord Polski w skoku wzwyż – od 160 cm w roku 1958 do 175 cm w roku 1964. Jej największym osiągnięciem jest srebrny medal igrzysk olimpijskich w Rzymie w 1960 r., który zdobyła ex aequo z Brytyjką Dorothy Shirley. W tym samym roku pokonała Shirley w meczu Polska – Anglia. W 1954 r. ustanowiła rekord Polski juniorek w skoku wzwyż (150 cm). Studiując na Wydziale Morskim Wyższej Szkoły Ekonomicznej, grała w gdańskim AZS-ie w zespole siatkarskim i uprawiała lekkoatletykę. W lipcu 1955 r. została akademicką mistrzynią Polski w skoku wzwyż i wicemistrzynią w biegu na 80 m przez płotki. W roku 1956 zdobyła brązowy medal na mistrzostwach Polski w skoku wzwyż i skoncentrowała się na tej dyscyplinie, będąc jedną z pierwszych polskich lekkoatletek stosujących styl przerzutowy, a nie nożycowy. Przed wybiciem zdejmowała z prawej stopy but, co dawało jej poczucie lekkości.\nNa igrzyska olimpijskie w Rzymie w 1960 r. miała nie pojechać, włączono ją do ekipy w ostatniej chwili. Wywalczyła srebrny medal, skacząc wyżej (171 cm), niż sama mierzyła (167 cm). W roku 1964 brała udział w olimpiadzie w Tokio, w finale zajęła 10. miejsce z wynikiem 171 cm, który w Rzymie dał jej srebro. Ośmiokrotna mistrzyni kraju, brązowa medalistka mistrzostw Europy (1966). Dwa razy sięgała po brąz na uniwersjadzie (1957, 1959).\nPo zakończeniu kariery sportowej wróciła na Wybrzeże, pracowała m.in. w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie.\nlekka atletyka skok wzwyż\nTotalizator Sportowy partnerem projektu „Gdy milkną oklaski”\nDopiero kiedy stanąłem na podium i usłyszałem Mazurka Dąbrowskiego, uzmysłowiłem sobie, czego dokonałem


Zgodnie z zaleceniem lekarza staram się nie kontaktować z nadmierną ilością ludzi, gdyż istnienie podejrzenie iż jestem chora na chorobę zakaźną, trochę słabo ale dopóki nie będzie wyników badań to pewne ograniczenia trzeba sobie narzucić.\nAle jeść coś musze więc wybrałam się dziś jednak miedzy ludzi, bardzo uważając aby nie stykać się z nimi zbyt blisko, co w sumie nie było trudne bo a) nie przepadam za bliskim kontaktem z obcymi, b) na zakupy poszłam w dość mało atrakcyjnej porze. Miało to jednak swoje konsekwencje bo natknęłam się na klientów, których normalnie nigdy nie spotykam, a Ci to dopiero są pokręceni. Ja przy nich to małe rybki, Ty Natalka to w ogóle przedszkole, nie mamy szans z takim szaleństwem.\nOna i on na oko całkiem normalni, tak mimochodem powiem, że ona miała genialny płaszcz i też taki chce już i natychmiast w związku z czym szukałam go całe dwie godziny w intrenecie i nie znalazłam, no nic, ona i on jeden koszyk czyli wspólne zakupy, które brzmiały mniej więcej tak:\nNie kochanie tego nie bież bo to zawierza pszenice a od tego mamy wzdęcia,\nNie kochanie te jabłka są za duże nie zjesz całego na jeden raz i będziemy wyrzucać\nNie kochanie ta marchewka wygląda na wyrośniętą na samej chemii\nNie kochanie te pomidory są miękkie pewnie pryskane\nNie kochanie to zawiera samą chemię nie powinnaś tego jeść\nJeśli masz ochotę na przekąskę to wieź ale to zawiera sól a tej nie powinniśmy jeść\nKochanie to mleko zawiera laktozę, wybierz to bez laktozy\nItd. przez jakieś 20 min, i nie, nie podsłuchiwałam ich to mały sklep jest a oni mówili głośno i poza nami i obsługą nie było w nim nikogo.\nTo doświadczenie pozwala mi stwierdzić, że mam szalone szczęście wybierania w sklepie tego na co ma ochotę, oczywiście miewam ograniczenia ale do diabła jak można robić zakupy z kimś kto przy każdej rzeczy, która chcesz wsadzić do koszyka mówi „nie kochanie”, w sumie po co dodaje „kochanie”, po to żeby było miło?\nNie jest „miło” kiedy nie możesz niczego kupić bo najbliższa Ci osoba mówi „nie” i robi to w kółko, może i z troski, może to oznaka dbania o twoje zdrowie, ale jak bym tak ciągle słyszała „nie” to bym się od tego samego rozchorowała.\nPo czym zebrała w sobie i wykopała oponenta za drzwi, po czym poszła do sklepu i kupiła to co mi odpowiada, i jak mam wzdęcia po pszenicy to bym sobie kupiła coś innego ale dlatego że wiem że mi to nie odpowiada a nie dlatego że ktoś mi ciągle za uchem burczy „nie” jak by mu się płyta zacięła a repertuar słów na tym kończył.\nO i tak , w sumie to nie chce już poznawać nowych ludzi bo każdy kolejny okazuje się jeszcze większym oszołomem, ja nie wiem skąd oni się wszyscy wzięli, ale jestem skłonna uwierzyć, że z innej planety.\nTup tup tup szłam sobie onegdaj spokojnie nad Wisłę by zgodnie z wieściami wysłanymi wcześniej do Natalii zafundować sobie przyspieszoną lekcję pływania, i pewnie by mi się nawet udało gdyby nie on.\nPfff jak zwykłam mówić, co za facet się przyczepił i żyć spokojnie nie dał, brzydal jeden. No naprawdę jak jestem w stanie zaakceptować wiele, to ten, nie że był „nie w moim typie” trzeba by być dużo bardziej niedowidzącym niż ja a wadę mam niemałą, żeby był w czyimkolwiek typie, a w dodatku gadał jak najlepsza Krakowska Przekupka, no rozumiecie, NON STOP. No naprawdę odniechciało mi się iść dalej bo pomyślałam że jak on powlecze się za mną to gotowa jestem jego z mostu zepchnąć zamiast sama skoczyć, a w sumie nie bardzo wizualizuję sobie wakacje w pokoju wieloosobowym bez dostaw proesecco do pokoju.\nAle jak uwolnić się od natręta, no nic prostszego skoro właśnie mijałam galerie handlową weszłam do środka on za mną, i wtedy już z daleka go zobaczyłam idealny kandydat na nowego kochanka, wysoki, szczupły brunet zaczytany w jakiejś książce, „mam nadzieje że czyta poradnik jak pozbyć się rywala” pomyślałam i z uśmiechem na ustach rzuciłam się mu w ramiona z okrzykiem „Tu jesteś kochanie, patrz ten miły pan pomógł mi trafić”, po czym wskazałam na brzydala. Mina obu bezcenna, acz mój „ideał” złapał w lot, iż ratować należy kobietę w potrzebie i tuląc mnie do siebie z radosnym uśmiechem dziękować zaczą natrętowi, że mu ukochaną przyprowadził, bo ona taka roztrzepana zawsze się na mieście gubi.\nI jak tu nie wierzyć, że istnieją na świecie jeszcze rycerze, bez konia co prawda i zbroi ale jednak rycerze pełna gębą.\nTagi: ideał kobiety mężczyzna rycerz\nUmawiamy się zawsze nocą, bez wcześniejszych ustaleń. Nie spotykamy się w dzień, pracujemy dużo, mamy kłopoty, firmy, pewnie oboje innych kochanków. Nasze są tylko te noce, gdy następnego dnia możemy spać do popołudnia. To jest jakieś dziwne, ale wiem, kiedy się odezwie i zawsze jestem gotowa.Mogę sama zadzwonić, ale czekam. I on się odzywa pierwszy.\nTak było i tym razem, gdy mając w perspektywie wolny dzień piłam beztrosko mocne drinki przed TV, nadal w ubraniu, w którym spędziłam cały dzień. Czułam, że się odezwie (norma), ale upijałam się i nie wiedziałam, czy będę jeszcze miała ochotę.....\nO 2 w nocy zadzwonił, czy może zaraz podjechać taksówką. Czemu nie? zapytałam siebie.\nI odpowiedziałam tak.\nPrzyjechał. Jest tak cholernie przystojny, jest najpiękniejszym facetem, jakiego poznałam tak blisko. Uwielbiam na niego patrzeć, na twardą twarz, piękne wysokie ciało faceta, żywcem wyciętego z historii miłosnych dla nastolatek. Ma niedoskonałości, które czynią go jeszcze piękniejszym, jest prawdziwy.\nPijemy szybkiego drinka i jedziemy na otwarcie klubu, w którym tańczy się pije i ćpa.\nDwa shoty i jesteśmy w narkotycznie falującym tłumie oblanych zimnym potem ludzi. Mała grupka lasek ślicznie umalowanych i ubranych w wyprasowane ubranka, pasujących tu jak wół do karety, usiłowała zrobić sobie grupowe selfie do wrzucenia na insta. Wybucham śmiechem. Klimat tej sali nas męczy, kolejny shot i idziemy dalej...\nMniejsza salka, DJ, rząd foteli. Siadamy. Nieee on chce żebym usiadła mu na kolanach, a nie obok. Szybko naprawiam ten błąd. Kleimy się do siebie jak para napalonych gówniarzy. Nie wiem jak to się dzieje, że nie mam żadnych oporów by całować się z nim namiętnie w miejscu publicznym.On dotyka mojego ciała. Zatańczymy?\nTańcząc kleimy się do siebie jeszcze bardziej.\nSą tacy mężczyźni, przy których możesz zrobić każdą szaloną rzecz, przy których czujesz się zawsze atrakcyjna, którzy zachowali świeżość ekscytowania się kobietami, pomimo tego, że nie mają już 17 lat. Jaram się nim, tą nocą, jaram się nami obściskującymi się jakbyśmy byli ostatnimi ludźmi na ziemi i za chwilę mieli wyparować, więc nic się nie liczy. Wyglądamy chyba jakbyśmy byli zakochani i przez chwilę kochamy się w sobie naprawdę. Przyspieszam tempo tańca, on próbuje zwolnić, ale mnie już ogarnia szaleństwo, ja nie chcę zwalniać, to muzyka robi się dla mnie zbyt wolna.\nJestem mokra, mam spocone uda w rajstopach, mokre włosy i czuję, że makijaż zaraz spłynie mi po twarzy. Nie przejmuję się tym, bo robiłam go rano poprzedniego dnia, więc i tak niewiele z niego zostało o 5 rano dnia następnego.\nChcę wyjść na patio trochę ochłonąć. On ma wielkie twarde dłonie i w jednej z nich ginie moja mała dłoń, gdy trzymając się za ręce idziemy na powietrze. To też mnie jara. Zimno Ci pytam? Już nie. (Ma namyśli to, że wtulam się w niego) Nawet to wywołuje we mnie seksualny dreszcz.\nWracamy do mnie. Znowu pijemy alko i w stanie agonalnym każde z nas bierze prysznic i wcześnie rano kładziemy się do łóżka. Czym ta sytuacja różni się od innych? Zwykle faceci, z którymi spędzam taką noc, padają na twarz i oboje w sekundę zasypiamy, bo kto by miał siłę na bzykanie się o 7 rano po wychlaniu morza wódy. Z nim jest inaczej, on nie pozwoli mi zasnąć. Jego dłoń ląduje na mojej małej piersi. Czuję jego zrogowaciałą skórę i myślę, że to nie jest księciunio, który smaruje ręce balsamem po myciu.Ta myśl podnieca mnie jeszcze bardziej.\nZ nim jestem gotowa do seksu od razu, mimo wypitego alkoholu i zmęczenia. Gra wstępna? Już była. Czuję jego podniecenie i sama wzniecam się do potęgi. Przysuwam się do niego, a on wciąga mnie na siebie. Patrzymy sobie w oczy bez cienia wstydu i ze spokojem. Jesteśmy tu teraz dla siebie. I dawkujemy sobie siebie tak długo, jak potrafimy. W seksie nie stosujemy wyrafinowanych technik, jesteśmy wręcz prymitywni. Nasze ciała są w ogniu, a my się rżniemy. Na jeźdźca, od tyłu, nogi bokiem, misjonarsko... Dziś pomijamy etap miłości francuskiej, która jest zwykle stałym punktem programu. Dziś pierdolimy. Pyta mnie, gdzie ma skończyć.\nI padamy jak trupy.\nZawsze, gdy się budzę przy nim, jesteśmy w siebie wtuleni. Leżę mu na piersi, a on przytula moją głowę do klaty, albo wtulam się w niego pośladkami, a on trzyma rękę mojej piersi i mocno mnie do siebie przyciąga. To jest coś za co go cenię. Z nim po prostu tak jest. Blisko, intensywnie.\nTagi: noc kochanek namiętność\nJakoś tak mam ostatnio, że zrobiłam się popularna, nie że od razu zostałam celebrytką, co to to nie, ale drzwi się mi w domu rzadko zamykają od natchnionych kochanków.\nLato ich jakoś natknęło romantyzmem i co i rusz któryś niezapowiedziany stoi u drzwi z winem, jedzeniem, kwiatami, owocami, wszystkim naraz!!!\nCzuje chwilami, że jeszcze jeden raz i któremuś coś zrobię, no trzeba znać jakiś umiar skoro jak sam nazwa mówi jesteś „piątkowy” to dalibóg pojawiaj się w piątek a nie, że mam cię w łóżku w niedziele i środę kiedy to na dodatek bezczelnie zasypiasz i odmawiasz wyjścia. Musze poćwiczy trochę więcej bo do choinki nie mogę wytaszczyć 80 kg chłopa za drzwi jak wyjść sam nie chce i się poddaję co źle wpływa na moje samopoczucie, NIE CIERPIE SPAĆ Z KIMŚ W ŁUŻKU, NIE WYSYPIAM SIĘ WTEDY WCALE, ale jemu nic to bo on zasną jak kamień.\nJego szczęście, że tak zasną i nie wpadło mu do głowy się przytulać, bo wtedy jak słowo daje wstąpiła by we mnie moc wywalenia go z łóżka!!!\nKolejnym plusem ujemnym tych wizyt jest to że właściwie nie trzeźwieje, kocham wino ale za chwile będzie mi się uszami wylewało a ze zmęczenia będę zasypiać na stojąco idąc do pracy.\nZawsze mi się wydawało że ograniczenie liczby kochanków załatwia sprawę, no i nie do końca niby nie mam ostatnio zbyt wielu „nowych” na tapecie ale ci którzy są też przesadzają, dlatego od dziś drzwi zamknięte, musze się wyspać a wy sobie poszukajcie innej weny na wieczór.\nChoć nie ukrywam istnieje kilka sposobów żeby mnie przekonać do zmiany zdania, zobaczymy któremu przyjdą do głowy.\nPS. a Natalia nic nie pisze bo sie zakochała;-)))\nTagi: kobieta sex\nwalentynki - plan alternatywny\nPośrodku trójkąta bermudzkiego musi być taki spokój jak dziś, wczoraj tłusty czwartek, dziś piątek trzynastego a jutro walentynki, o matko boska ile nieszczęścia człowiek może znieść ?\nA tak zapomniałam 90% kobiet kocha to plastikowe święto z jutra bo to jedyny dzień w roku kiedy nieszczęsny facet dzielący z nimi łóżko kupuje im kwiatki, a jak wiadomo nic tak nie wzrusza kobiety jak facet z nędzną wiązanką udający romantyka byle się jej dobrać do majtek.\nAle tak po prawdzie jak tylko przeleci swoja wybrankę to weźmie zimne piwo i odda się radości kibicowania, bo przecież liga się zaczęła i jutro są niezłe mecze, wiem bo się umówiłam na ich oglądania w ulubionym piłkarskim barze.\nTak lubię piłkę nożną, oglądam sporo meczy a barmani w tym barze nawet nie pytają co podać, wiadomo, że jak mecz to cytrynowa frozen margerita, jak nie mecz to też, to jedno z dwóch miejsc gdzie ja pije, z tym że w drugim jest tak dobra ze nigdy nie pamiętam gdzie to jest!\nZatem alternatywny plan na walentynki wygląda tak: o poranku 10 km biegusiem, tak dla obudzenia się, potem bardzo ważna wizyta u szewca żeby moje buciki odzyskały ładny obcas a potem już meczyk w towarzystwie tych którzy olali tradycje i nie bali się powiedzieć że mają inne plany!\nPS. Gdyby ktoś chciał trochę zielska to dzięki nadgorliwemu Walentemu mam tu średnich rozmiarów kwiaciarnię, oddam gratis, ew. wystawie jak resztę na klatkę schodową, ostatnim razem zniknęło w 30 minut.\nO cholera jestem dorosła……\nBo ja inaczej wyjaśnić fakt, że po większości weekendu spędzonej z italianim na zbijaniu bąków w krakowskich knajpach, tj, wróć, na pracowaniu w wersji „po włosku” resztę niedzieli spędziłam na:\n- gotowaniu zupy ogórkowej,\n- pieczeniu szarlotki z kaszy jaglanej bo zdrowa\n- robieniu domowej granoli z kaszy jaglanej a jakże!!!\nW planach mam jeszcze peeling kwasem glikolowym i prosecco z książką, jak nic musze dorzucić jakiegoś kochanka na wieczorowa porę żeby nie czuć się jak babcia która zasypia przez TV z kotem na kolanach.\nNie ma kota, ale zawsze to strach z taka wizją żyć…..\nNo nic zadzwonię do piątkowego, bardzo był zasmucony gdy piątek mu z powodu italianiego koło nosa przewędrował to niech ma trochę rozrywki.\nZ newsów trochę strasznych jedna taka ma marzenia być jak ja, co prawda nie ogarnia co ja właściwie robię ale to jej zupełnie nie przeszkadza mieć marzenie, jak słowo, jak wyartykułuje to pragnienie przy wspólnikach to tylko zapytam od kiedy mam zatem wolne skoro znalazła się następczyni i grzecznie spakuje moje szpilki spod biureczka, zabiorę mój kubeczek z kuchni i tyle mnie widzieli, w końcu wcześniejsza emerytura mi się na Bali należy jak cholera, jeszcze tylko wygrana w totolotka i witaj przygodo!\nA i jeszcze prezent dziś kupowałam dla chyba dziesięciolatki, te dzieci tak szybko rosną dopiero co się turlała po podłodze, no nie ogarniam, tak czy inaczej kupowanie prezentów to jakiś koszmar, a za mała żeby kupić wino, jestem taka zmęczona tym kupowaniem jakbym maraton przebiegła co najmniej.\nTagi: emerytura marzenia ogórki\nKrytyka powinna być konstruktywna, tak mnie uczono i co i teraz otwieram Pudelka i czytam że taki „bardzo ważny publicysta” jak pewnie lubi siebie nazywać bez najmniejszych skrupułów krytykuje Papieża bo mu się poglądy tegoż na wielodzietność nie podobają.\nNo pięknie, niby nie jestem wierząca i jestem tym biednym dzieciakiem które nie miało białej sukienki jako ośmiolatka, nauczono mnie jednak szacunku do autorytetów, nie ważne czy religijnych czy innych, nawet jak się z nimi nie zgadzam.\nA tu proszę Pan „bardzo ważny” (na pewno lubi tak o sobie myśleć) ofukną papieża za jego wypowiedz, chyba jako czołowy wojujący katolik winien się wykazać jednak minimum szacunku dla bądź co bądź głowy kościoła którego wyznawcą jest nasz szanowny felietonista.\nAle w sumie czego się spodziewać po człowieku który ożenił się z kobietą uznająca że pigułka „po” jest trutką na dzieci i porównuje to do holocaustu. No doprawdy nie ma w tym ŻADNEJ RÓŻNICY???? niedługo okaże się, że uprawiając sex z innych powodów niż prokreacyja będziemy łamali prawo, bo taka kobieta uważa, że to zbrodnia i kobiety które uprawiają sex i nie maja dzieci to dziwki, kobietę definiuje dopiero posiadanie dzieci.\nZwykle pisze sobie tu nikomu nieszkodzące rzeczy, komuś się może podobać innym nie, nie zamierzam się nikomu tłumaczyć z tego jak i z kim żyje, ale jeszcze chwila i takie osoby jak to małżeństwo każą mnie odizolować bo nie pasuję do ich wizji świata, w takich chwilach naprawdę zastanawiam czy to nie pora spakować walizki i odkurzyć stare śmieci nieco wcześniej niż panowałam.\nŚwiat nie lubi stagnacji zatem mój postanowił z lekka zaszaleć, a co w końcu mamy Nowy Rok i wszyscy deklarują zmiany. Tak, zmiany, kilka z nich nawet widziałam na żywo pierwszego stycznia kiedy to zaroiło się na ścieżce od tych co to postanowili „zmienić swoje życie” i zacząć biegać, przyznaję na jednego takiego aż się zapatrzyłam i już zaczęłam planować jak by go tu poderwać ale musiała plan porzucić w kąt bo delikwent jak nic w postanowieniu nie wytrwał i nigdy więcej go nie spotkałam a jako biegacz co nie ma postanowień noworocznych innych poza tym żeby jak co roku przebiec kilometrów tyle żeby się do liczby roku dostosować, biegam może nie codziennie ale jednak częściej niż RAZ W ROKU.\nNo nic zacznę się przygotowywać i za rok jak koleś znowu postanowi zmienić swoje życie poderwę go w tym właśnie dniu, skoro w kolejnym nie mam już szans go spotkać, no chyba że przez te 12 miesięcy się chłopak roztyje i zbrzydnie to sobie daruje.\nW ramach pociechy postanowiłam pozwolić na powrót do mojego życia oświadczającemu mi się ostatnimi czasy kochankowi, nie żebym przyjęła jego oświadczyny, ale uzgodniliśmy warunki powrotu ja nie będę mu wypominać że jest idiotą on nie będzie mi wyznawał miłości i planował naszego wspólnego życia. Czyli wracamy do punktu w którym byliśmy ZANIM wpadł na pomysł uszczęśliwienia mnie.\nTak, teraz zdecydowanie bardziej mi się podoba, niż w wersji „będę Twoim księciem z bajki i zabiorę cię do swojego zamku”, dziękuję postoję a zamek mam swój a nawet w dwa oba antywłamaniowe w drzwiach mieszkania i mogę je skutecznie mu zamknąć przed nosem jak znowu zacznie „wzdychać”.\nPoczułam się też jak staruszka kiedy odkryłam że moja koleżanka została właśnie babcią, rozumiecie babcią do cholery!!!!!! a nawet nie ma 40 lat! Ten świat schodzi na psy albo wraca do korzeni, wszak w średniowieczu to albo była bym już szanowaną staruszką albo od dawna służyła za nawóz do kwiatków, sama nie wiem która z opcji bardziej mi się podoba, w obu miała bym juz święty spokój należny staruszkom lub martwym a tak to nadal żyję w matriksie.\nTagi: babcie kobiety kochanek mężczyźni staruszki\nsylwestrowe prawdy objawione\nAby tradycji stało się za dość na koniec roku powinnyśmy z Natalką sprawdzić co udało nam się zrobić z listy z roku ubiegłego,…. ale to taaakie nudne, no jak się udało to super jak nie to po co sobie psuć humor, no może zwyczajnie rok to za krótko i już.\nNo i nie jestem w stanie myśleć jasno bo jeszcze przeżywam prawdę objawioną przez Edzię Górniak, która to prawda popsuła mi plany na sylwestrowe selfie, bo trzeba by je strzelić telefonem a cyfrowy aparat jaki w nim mam wg wspomnianej Edzi „niszczy urodę i postarza” a przecież SAMA SOBIE TEGO NIE ZROBIE, wystarczająco dużo czasu zajmuje mi codzienna pielęgnacja aby „olśniewać urodą” żebym sobie sama szkodziła byle aparatem, a tradycyjnego jednak pod ręka nie mam no i z wrzuceniem takiego selfie na facebooka byłby lekki problem jednak.\nNic to, do sylwestrowego towarzystwa stawiło się na wezwanie trzech muszkieterów gotowych na rozkazy królewny więc w sumie nie jest tak źle żeby narzekać, inni mają gorzej a jakoś żyją. Co zrobię z trzema zapytacie, no jeszcze nie wiem może oddam jakiejś smutnej dziewczynce nadmiar i zostawię dla siebie najlepszego, jak mawiała Scarlet „pomyślę o tym rano”.\nMam jednak kilka pomysłów na nadchodzący rok, bo tak jednak głupio bez planów, skoro w sumie kalendarz mam zapisany co najmniej do czerwca a dajcie mi jeszcze kilka dni i pojawią się w nim terminy i na grudzień 2015 r.\nAle lista będzie krótka, czyli jak zwykle:\n- żadnych zdjęć cyfrowym aparatem, trzeba chronić urodę przed zniszczeniem tym podłym urządzeniem!\n- przeżyć 2015 do końca a nie skapitulować po drodze i wysiąść z pędzącego pendolino,\n- ostatnie no przejechać się pendolino, ileż można latać samolotem!\nNatalka a jak twoja lista?\nTagi: kobieta uroda zdjęcia\nOjej ojej ojej jak to się stało że już grudzień? Gdzieś mi zgięło najwidoczniej kilka miesięcy i nawet nie wiem na kogo powinnam zrzucić winę, niedobrze.\nAle działo się oj działo, i nadal życie pędzi jak rollercoaster, a mogło być tak zwyczajnie, to nie ja zawsze musze wybrać „czerwoną pigułkę” !\nZnacie to, idziecie sobie spokojnie przez życie i nagle trach jesteście w świecie równoległym, niby wszystko ok ale jednak przestajecie ogarniać rzeczywistość, no to ja tak mam od kilku m-cy, a moja stała ściągająca mnie do rzeczywistości Natalka zagoniona jest tak że nie ma czasu pociągnąć za moje linki wiec odlatuje coraz dalej, i świat oglądam przez szybkę.\nAle ile mam z tym zabawy to już moje! Świat troszkę mi się wywalił kiedy po wielu latach udanego sexu kochanek postanowił zmienić poziom relacji wyznając swą dozgonna miłość i oferując zmianę życia i oficjalne bycie parą. Dokładnie tak to ujął, „oficjalne”, jakbyśmy byli co najmniej para królewską i związki należało ogłaszać w pałacowym okólniku, pfff.\nNo ja jak to ja zapadłam w tygodniową zapaść, bo jednak bardzo go lubiłam, i być może nawet byłabym zdolna na jakiś poryw uczyć, ale że nie skaczę do nieznanej wody bo jak by nie było pływać nie umiem to postanowiłam zadać po tygodniu rozmyślań kilka pytań, odpowiedz na pierwsze tak mi się nie spodobała, że nie było sensu zadawać reszty i tak to po 8 latach wystawiłam zdawało by się „stałego” kochanka z butami w dłoni za drzwi.\nŻycie jednak nie lubi pustki wiec natychmiast postanowiłam znaleźć sobie nowego kochanka w puste miejsce, testy nadal trwają kandydatów jest trzech, hmm mam dylemat wiec pewnie zostawię sobie wszystkich, chyba że któryś znowu nie zrozumie zasad, „sex nie uczucie”, to będę musiała się z nim rozstać.\nJa doprawdy nie rozumiem, faceci niby to nie chcą się wiązać, i szukają sexu, a jak im się trafia kobieta która nie traci energii na podchody „co by tu zrobić żeby on się ze mną ożenił” to nie wiedzą co z nią zrobić i się oświadczają.\nI jak tu wierzyć w ich inteligencję?\nP.S. apropo "wystawionego za drzwi" nie, nie odpuscił, tak ciagle wraca, pewnie z sentymentu jeszcze sie z nim prześpie, kiedyś.... ale co do reszty jego oczekiwań to nie, nie ma mowy!\nTagi: kobiety mężczyźni sex


Filmy, gry, tv « ENSO円相\nArchiwum dla kategorii Filmy, gry, tv\nJAPAN FEST REAKTYWOWANY !!!\nNapisany przez Eric76 w Enso, Filmy, gry, tv, Komiks, książka, Kultura i sztuka, Różności, Sztuki walki dnia 13 września 2016\nPo trzech latach nieobecności wracamy z festiwalem Japan Fest! Festiwal udało się reaktywować tylko dzięki wsparciu darczyńców i sponsorów. Dziękujemy bardzo!!! Zapraszamy 24 września 2016 (sobota) do Technoparku Pomerania w Szczecinie od godziny 10.00. Zapraszamy na nową stronę internetową festiwalu JAPAN FEST – REAKTYWACJA\n„JIRO ŚNI O SUSHI” W KUCHNIA + HD\nNapisany przez Eric76 w Enso, Filmy, gry, tv, Kultura i sztuka, Różności dnia 30 września 2014\nJeżeli jeszcze nie widzieliście, a chcecie obejrzeć japoński film „JIRO ŚNI O SUSHI” to będziecie mieli okazję obejrzeć go na programie KUCHNIA + HD, który jest dostępny w większości „kablówek”. Emisja: 6 październik 2014, godz. 22:00. „Jiro śni o sushi” jest filmem dokumentalnym o 85-letnim Jiro Ono, jednym z najsłynniejszych mistrzów sushi na świecie. Jiro […]\n„Harakiri – Śmierć Samuraja” – (2011) w ALEKINO+\nNapisany przez Eric76 w Enso, Filmy, gry, tv, Kultura i sztuka, Sztuki walki dnia 9 lutego 2013\nJuż dziś w kanale telewizyjnym ALEKINO+ o 20:10 emisja filmu „HARAKIRI – Śmierć Samuraja”. Jest to współczesna wersja z 2011 roku, remake słynnego obrazu Masakiego Kobayashi z 1962 roku. Serdecznie polecamy!!!!\n„KENGISHU KAMUI” – japońscy wirtuozi miecza w Polsce\nNapisany przez Eric76 w Filmy, gry, tv, Kultura i sztuka, Sztuki walki dnia 16 listopada 2012\nNiniejszym spieszę poinformować wszystkich fanów miecza japońskiego jak i sztuk walki, iż w dniach 16 – 21 listopad 2012 będzie przebywać w Polsce grupa o nazwie: „KENGISHU KAMUI”. Jest to grupa występujących od 1998 roku na scenie mistrzów walki japońskim mieczem, których odkrył m.in. Quentin Tarantino. Znany reżyser do scen walki w swoim kinowym hicie […]\nJapan Fest 4 – Tak było rok temu …\nNapisany przez Eric76 w Enso, Filmy, gry, tv, Kultura i sztuka dnia 4 października 2012\nMałe przypomnienie jak było podczas ubiegłorocznego festiwalu … http://www.youtube.com/watch?v=LaNP-NcS0i0″ frameborder=”0″ allowfullscreen>\nW tym momencie przeglądasz archiwum dla kategorii Filmy, gry, tv.


Kosmetyczki i kuferki damskie i męskie | Lato 2022 na eobuwie.pl\nEleganckie kosmetyczki dla dbających o siebie kobiet i mężczyzn\nKosmetyczka GUESS Lorey Accessories PWLORE P2361 SHE\nKosmetyczka JOOP! Flora 4140006429 Rose 304\nZestaw kosmetyczek GUESS Vanille Accessories PWVANI P2350 BML\nKosmetyczka JOOP! Flora 4140006150 Offwhite 101\nKosmetyczka JOOP! Flora 4140006150 Dark Blue 402\nKosmetyczka JOOP! 006150 Darkbrown 702\nKosmetyczka JOOP! Flora 4140006150 Sahara 713\nKosmetyczka VALENTINO Ada VBE510510 Nero 001\nKosmetyczka GUESS Vanille Beauty PWVANI P2161 IVO\nKosmetyczka CALVIN KLEIN Calvin Resort Washbag K60K609136 BAX\nKosmetyczka GUESS Earlene Beauty PWEARL P2261 PIN\nKosmetyczka GUESS Vanille Beauty PWVANI P2161 BLA\nKosmetyczka GUESS Vanille Large Top Zip PWVANI P2115 IVO\nKosmetyczka GUESS Jacaline Large Top Zip PWJACA P2215 BLA\nKosmetyczka GUESS Earline Double Zip PWEARL P2273 PIN\nKosmetyczka VALENTINO Ocarina VBE3KK512 Nero\nKosmetyczka VALENTINO Ocarina VBE3KK512 Ecru\nKosmetyczka VALENTINO VBE688513 Bianco 006\nKosmetyczka VALENTINO Liuto VBE3KG513 Cipria/Multic\nKosmetyczka VALENTINO Whisky VBE688513 Nero\nKosmetyczka VALENTINO Superman VBE2U8541 Nero\nKosmetyczka VALENTINO Liuto VBE3KG513 Ecru/Multi\nKosmetyczka CALVIN KLEIN JEANS Logo Stripe Washbag K50K508906 BDS\nKosmetyczka VALENTINO Ocarina VBE3KK512 Rosso\nKosmetyczka GUESS Jacaline Dome PWJACA P2270 NUD\nKosmetyczka JENNY FAIRY 4W1-040-AW21 Black\nKosmetyczka TOMMY HILFIGER Downtown Washbag AM0AM08122 BDS\nKosmetyczka GUESS PWEARL P2270 PIN\nKosmetyczka GUESS Vanille Double Zip PWVANI P2173 BLA\nKosmetyczka GUESS Vezzola Beuaty Case HMVZZL P2142 BLA\nKosmetyczka TOMMY HILFIGER Casual Pu Washbag AM0AM08634 BDS\nKosmetyczka GUESS Vanille Dome PWVANI P2170 IVO\nKosmetyczka GUESS Jacaline Dome PWJACA P2270 LIL\nKosmetyczka GUESS Jacaline Dome PWJACA P2270 BLA\nKosmetyczka GUESS Jacaline Three Pouch PWJACA P2220 NUD\nKosmetyczka SPRANDI BSK-S-008-10-05 Black\nKosmetyczka GUESS Jacaline 3 In 1 Pouch PWJACA P2251 LIT\nKosmetyczka NOBO NCOS-I0720-C014 Fioletowy Hologram\nKosmetyczka GUESS Vanille Dome PWVANI P2170 BLA\nKosmetyczka GUESS Vanille Large Top Zip PWVANIP2115 BLA\nKosmetyczka GUESS Peripheral Misc PWVANI P2161 RMR\nKosmetyczka GUESS Vezzola Beauty Case HMVZZL P2142 BOC\nKosmetyczka TOMMY HILFIGER Th Element Washbag AW0AW11114 DW5\nKosmetyczka TOMMY HILFIGER Th Downtown Washbag AM0AM08591 BDS\nKosmetyczka GUESS Vanille Dome PWVANI P2170 APR\nKosmetyczka GUESS Vezzola Beauty Case HMVZZL P2142 COA\nKosmetyczka GUESS HMVZZL P2142 BBO\nKosmetyczka ACCCESSORIES 1W1-058-SS22 Beżowy\nZestaw kosmetyczek ACCCESSORIES 1W1-057-SS22 Green\nKosmetyczka SAMSONITE 85252-1265-1CNU Dark Navy\nKosmetyczka CALVIN KLEIN Must Cosmetic Puch K60K608745 BAX\nKuferek SEMI LINE 5398 Czarny\nKuferek TITAN Spotlight Flash 831702-12 Wild Rose\nKosmetyczka VALENTINO Liuto VBE3KG513 Cuoio/Multicolor\nKosmetyczka CALVIN KLEIN Ck Must Washbag Mono K60K609494 0HD\nKosmetyczka MAAJI 4088XPK001 Black\nKosmetyczka GUESS Vanille Large Top Zip PWVANI P2115 APR\nSaszetka TOMMY HILFIGER Commuter Tech Pouch AM0AM07622 Czarny\nKosmetyczka GUESS Vanille Large Top Zip PWVANI P2115 RMR\nKosmetyczka GUESS Earlene Beauty PWEARL P2261 MNT\nKosmetyczki damskie – która będzie dla Ciebie najlepsza?\nMakijaż dodaje nie tylko urody, ale również pewności siebie. Podkreślone czerwoną szminką usta dopełniają stylizację z małą czarną, a róż na policzkach sprawia, że wyglądasz młodziej. Na co dzień przyda Ci się kosmetyczka damska do torebki, do której wrzucisz puderniczkę czy szminkę, a także miniaturkę antyperspirantu i perfumy. Dzięki takiemu zestawowi nawet jeśli po pracy zdecydujesz się wyjść na siłownię, a następnie na spotkanie z przyjaciółmi – zawsze będziesz prezentować się doskonale. Zastanawiasz się nad tym jaka kosmetyczka będzie pasowała do Twojego stylu? Jeśli na co dzień preferujesz klasyczny styl, zdecyduj się na skórzaną kosmetyczkę damską, o minimalnej ilości zdobień. Twoje ulubione buty to szpilki? Wybierz elegancką kosmetyczkę damską w kobiece wzory. Przed dłuższym wyjazdem zapakuj niezbędne kosmetyki do podróżnej kosmetyczki damskiej o większych rozmiarach, lub zdecyduj się na markowy zestaw kosmetyczek, do którego pomieścisz mnóstwo kosmetyków.\nJesteś aktywnym mężczyzną i wiesz, że prezencja ma znaczenie? A może zdarzają Ci się służbowe wyjazdy i chcesz zabrać ze sobą najpotrzebniejsze kosmetyki i przybory toaletowe? Z pewnością przyda Ci się kosmetyczka męska. Na co dzień, kiedy wybierasz się na siłownię przed lub po pracy, wybierz sportową kosmetyczkę męską z logo ulubionej marki i zapakuj do niej antyperspirant, grzebień oraz wszelkie inne akcesoria, dzięki którym szybko odświeżysz swój wygląd. Jeśli jednak przed Tobą dłuższy wyjazd służbowy, zaopatrz się w większą, podróżną kosmetyczkę męską z kilkoma kieszeniami, co ułatwi Ci przechowywanie kosmetyków. W eobuwie znajdziesz najmodniejsze modele kosmetyczek w wielu rozmiarach. Najbardziej klasycznym modelem, który posłuży Ci na lata będzie kosmetyczka męska skórzana w ciemnym kolorze, ale znajdziesz tu również markowe kosmetyczki materiałowe z kolorowymi napisami w formie nadrukowanych logotypów marek Furla, Guess, Calvin Klein, Designual, Patrizia Pepe, Tommy Hilfiger i wielu innych.\nRodzaje kosmetyczek – który wybrać?\nKosmetyczki można podzielić ze względu na ich wielkość, ale też kształt. Te większe, z dodatkowymi przegródkami czy usztywnieniami będą idealne na dłuższe wyjazdy. Bardzo popularnym rodzajem kosmetyczek wyjazdowych są wygodne kuferki, które możesz np. przypiąć na zewnątrz walizki nie zajmując w niej dodatkowego miejsca. Nieco mniejsze sprawdzą się w czasie krótkich city-breaków, czy też na co dzień, jeśli nosisz ze sobą nieco więcej niż tylko puder i ulubiony krem. Z kolei te najmniejsze o kształcie portmonetek czy piórników to wariant w sam raz do najmniejszych torebek lub po prostu dla kosmetycznych minimalistek.\nJak dopasować kosmetyczkę do swojego stylu?\nDobierając akcesoria codziennego użytku zdarza się, że zapominamy o tym, że to właśnie one powinny cieszyć nasze oko każdego dnia i współgrać z naszym stylem. Przypadkowo kupioną kosmetyczkę zamień więc na taką, która będzie współgrać z tym co nosisz. Lubisz elegancki styl? Satynowe kosmetyczki lub te z biżuteryjnymi detalami będą do niego świetnie pasować. Zamiłowanie do casualowego ubioru z kolei świetnie łączy się z klasycznymi skórzanymi kosmetyczkami. Jeśli zaś przemawiają do Ciebie streetwearowe klimaty, postaw na jedną z kosmetyczek pokrytą logotypami danej marki.\nPopularne marki produkujące kosmetyczki – które znajdziesz w eobuwie?\nW naszym sklepie znajdziesz szeroki wybór różnego rodzaju kosmetyczek produkowanych przez najbardziej znane marki. Dla przykładu, materiałowe modele znajdziesz w ofercie marek takich jak Tommy Hilfiger czy Calvin Klein. Skórzane warianty pojawiają się w asortymencie znanej marki Guess czy DKNY. Szukasz stylowych zestawów, które łączą w sobie kosmetyczki w różnych rozmiarach? Koniecznie sprawdź zatem ofertę marki Liu Jo.


„Restrukturyzacji małych gospodarstw” w tym roku nie będzie? - Finanse i prawo\nPierwszy nabór wniosków na "Restrukturyzację" zaplanowano na 2017 rok; Fot. pixabay\nDodano: 11-05-2016, 11:45\nCoraz bardziej wątpliwe wydaje się ogłoszenie naboru na „Restrukturyzację małych gospodarstw” jeszcze w tym roku.\nPytają rolnicy, pytamy i my: Czy jest jeszcze możliwe, że w tym roku będzie nabór na „Restrukturyzację małych gospodarstw”?\nWięcej: Czy nabór na „Restrukturyzację małych gospodarstw” mógł być ogłoszony wcześniej?\nOdpowiedź Ministerstwa Rolnictwa jest wciąż taka sama: trwa akredytacja agencji, nabór zaplanowany jest na I kwartał 2017 r.:\n<Uprzejmie informuję, że dla ww. poddziałania opracowane i ogłoszone zostało Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu „Restrukturyzacja małych gospodarstw” w ramach poddziałania „Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej na rzecz rozwoju małych gospodarstw” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1813).\nPowyższy instrument pomocy, jako nowy w ramach PROW 2014-2020, wymaga akredytacji agencji płatniczej, która zajmuje się jego wdrożeniem. W związku z tym, termin wdrożenia uzależniony jest od zakończenia procesu akredytacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.\nWobec powyższego w harmonogramie naboru wniosków opracowanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi określono termin przeprowadzenia pierwszego naboru wniosków, na pomoc w zakresie „Restrukturyzacji małych gospodarstw”, na I kwartał 2017 roku. Nabory na to działanie zostaną ogłoszone w najszybszym możliwym terminie po uzyskaniu akredytacji przez agencję płatniczą.>\nGdyby nawet przyjąć, że nabór wniosków na to działanie mógłby być przeprowadzony w I i II kwartale tego roku, musiałby być ogłoszony najpóźniej 30 dni przed ostatnim dniem II kwartału – czyli jeszcze w maju.\nadam 2016-05-29 13:09:50\nrolnicy pula srodków w tym działaniu jest bardzo mała a mamay kraj małych gospodarstw nieliczni siegna po te dopłatę kwota 882980666 euro na prow 2014-2020\npodlasiak 2016-05-13 16:50:29\nAle Sawickiego to już nie ma tyle miesięcy a te decyzje od dawna Jurgiel podejmuje wiec ile czasu można zwalać na poprzednika\nCZ. 2016-05-12 18:04:06\nJak zwykle bogatemu to i byk sie ocieli duzy zawsze dostanie a ten mały to tylko moze pomarzyc\nmałorolny 2016-05-12 08:12:36\n@ewa czas już chyba zacząć korzystać z usług jakiegoś dobrego specjalisty w dziedzinie medycyny zdrowia psychicznego.\newa 2016-05-12 07:11:03\nsawicki OKRADŁ mnie /łubin/ , restrukturyzacje TEŻ objecywał ,ci już dopłaty -wypłacili ,,,500+ -też ,, tylko MUSZĄ ZMIENIĆ ZAŁOŻENIA do tego programu , bycie TYLKO na podstawowym krusie - to POMYŁKA , CI co MYŚLĄ ,z reguły już maja jakąs MIKROSKOPIJNĄ działaności i PODWÓJNY krus ,,,to do nich powinni ADRESOWAĆ TEN PROGRAM , oni coś jeszcze mogą z tym zrobić , z samych 4-19 ha NIKT NIC NIE ZROBI


Najstarszy materiał z konopi znaleziony owinięty wokół dziecka w 9000 letniej wiosce - FaktyKonopne.pl\nOstatnie prace wykopaliskowe w mieście Çatalhöyük w Turcji ujawniły pierwsze na świecie tkaniny z konopi. Tkanina z konopi była owinięta wokół szkieletu dziecka w spalonym domu.\nMiasto Çatalhöyük jest największym i najlepiej zachowanym miastem z czasów neolitu. W czasach kiedy ludzie prowadzili jeszcze koczowniczy tryb życia i byli myśliwymi, Çatalhöyük tętniło życiem i żyło w nim około 10000 osób. Wpisane jest ono na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i jest znane jako jedno z najlepszych miejsc do zrozumienia ludzkiej prehistorii.\nPościel, której początki sięgają 9000 lat, została znaleziona w ramach najnowszych wykopalisk, w których wzięło udział 120 osób z 22 krajów. Te wykopaliska były jednymi z najbardziej zaskakujących w tym sezonie, szczególnie ze względu na wysoki poziom zakonserwowania.\nKonopie były powszechnie używane w wielu celach. Włókno konopne było stosowane w całej naszej historii począwszy od tkanin i żagli, a nasiona konopi używane były jako pokarm.\nKonopie były uprawiane przez wiele cywilizacji przez ponad 12000 lat. Grecki historyk Herodot (około 480 r.p.n.e.) poinformował, że mieszkaćny Scythia często wdychali opary dymu z nasion konopi, zarówno w celach rytualnych jak i dla własnej przyjemności. Nie wiadomo czy mieszkańcy Çatalhöyük w Turcji nie odkryli zastosowania rekreacyjnego konopi indyjskich.


Nartorolki - Skike wreszcie pomyślało o delikatnych łydkach\nopublikowano:\t08 czerwca 2012 autor:\tRedakcja\nNa dyskomfort jazdy ze standardowymi opaskami zwracaliśmy uwagę podczas testów Skike VX Twin, przeprowadzonych przez nas niedługo po pojawieniu się rolek w sprzedaży. Test prowadziły trzy osoby, wszystkie skarżyły się na bolesność nogi nad kostką, w miejscu utrzymywania przez opaskę. U jednego z testujących jazda dłuższa niż 30 minut kończyła się głębokimi obtarciami skóry. Źródłem problemów były przede wszystkim ostre kanty na górnej i dolnej krawędzi opasek.\nStare (po lewej) i nowe opaski.\nJednym z prostych, domowych sposobów na zapobieganie obtarć łydki jest zakładanie frotowych opasek, takich jakie tenisiści noszą na przegubach dłoni. Pozwala to nie tylko na zwiększenie komfortu, ale także jazdę w krótkich spodenkach (producent zaleca jazdę zawsze w długich spodniach lub podkolanówkach, gdyż bezpośredni styk gumowych opasek ze skórą, może powodować odparzenia). Wybierając frotki należy wybrać najdłuższe, aby ich końce sięgały dalej niż krawędzie opasek.\nNajwyraźniej osób utyskujących na ugniatanie łydek było więcej, gdyż producent zdecydował się zaoferować zamienniki. Są one wykonane z gumy o mniejszej gęstości, trochę bardziej miękkiej, a co najważniejsze, krawędzie opasek mają bardzo łagodne łuki - zrezygnowano z ostrych kantów.\nZamiana opasek jest dziecinnie prosta i nie wymaga narzędzi. Wystarczy zdjąć stare gumowe okładziny z metalowego elementu konstrukcyjnego opaski i na ich miejsce nałożyć nowe. Taka operacja trwa tylko chwilę.\nPo tej zmianie komfort jazdy na rolkach wyraźnie się poprawia. 45 - minutowy test w wykonaniu tego samego użytkownika, który tak cierpiał przy pierwszych testach Skike VX, zakończył się bez obtarć i bolesności łydek.\nWymiana opasek w trzech krokach.\nOpaski do testów dostarczyła firma: rollski.pl.\nzaktualizowano piątek, 08 czerwca 2012 20:08\nWięcej z tej kategorii: « Rolki terenowe Powerslide XC Trainer - doświadczenia użytkownika\tJak się ubrać na nartorolki »


Biograd na Moru - Paklenica\nZnajdujesz się na: Odkryj destynację > Okolica > NP Paklenica\nZadziwiająca uroda mitologicznego, chorwackiego masywu Velebitu, skoncentowała się właśnie w Narodowym Parku Paklenica. Na relatywnie małej przestrzeni 95 km2 spotykamy się z wyjątkowo wielkim bogatstwem geomorfologicznych fenomenów, różnorodnością roślinnego i zwierzęcego świata, atrakcyjnym krajobrazem i dziewiczą przyrodą.\nW związku z tym, że zbudowana od wapienia i dolomitu, Paklenica charakteryzuje się bogactwem zjawisk krasowych jak na przykład: pęknięcia, kamenice, okna, żebra krasowe, groty, jaskinie. Największe i najbardziej obfitujące w ozdoby są groty: Manita peć, która jest udostępniona do zwiedzania o raz jaskinia Vodarica.\nLasy pokrywają dwie trzecie powierzchni parku i charakteryzują się bardzo zróżnicowanymi wspólnotami, począwszy od bukowych do autochtonicznych lasów sosnowych.\nPaklenica przyjęła nazwę od żywicy czarnej sosny, tzw.pakliny, którą uszczelniano poszycie statków, a nierzadko stosowano też w medycynie ludowej.\nPośród florystycznych ozdób w Paklenicy wyróżnia się wegetacja skalna, szczególnie różne rodzaje dzwoneczków a w kamieniach najczęściej szałwia i wrzos. Na łąkach w Paklenicy rosną liczne gatunki orhidei i lilia.\nDzięki dobrej ochronie ekosystemu, zostało zachowane bogatstwo i różnorodność świata zwierząt w Paklenicy, który według ocen zawiera 4000 różnych gatunków. Tutaj nierzadko można spotkać pojedyncze gatunki, które wyginęły w innych europiejskich rejonach. Szczególnie odnosi się to, do niektórych rodzajów motyli jak np. wielkanocny motyl, żagiel w paski lub jakółczy ogon.\nPiesze wędrówki to jedyny sposób aby rzeczywiście poznać Paklenicę. Na terenie Parku istnieje około 150 km dróg i szlaków, od turystycznych, które z kanjonu Velike Paklenice prowadzą do jaskini Manita peć, leśniczówki Lugarica i górskiego schroniska do górskich szlaków, które wiodą na najwyższe szczyty Velebitu: Vaganskog vrha (1758m) i Svetoga brda (1753m). Podczas poruszania się po górskich szlakach polecamy Wam abyście korzystali ze specjalistycznych map górskich, które można zakupić w Zarządzie parku, na recepcji przy wejściu do parku jak również w sklepie z upominkami w knionie Velike Paklenice.\nWięcej niż pół wieku alpinistycznych tradycji i sportowej wspinaczki plasuje Paklenicę przy boku najbardziej znanych w Europie ośrodków wspinaczki górskiej. Trasy wspinaczkowe dysponują prawie 400 kierunkami o różnym stopniu trudności, a sezon wspinaczkowy trwa w Paklenicy od wiosny do póžnej jesieni. Najwięcej amatorów wspinaczki przybywa tutaj około 1 maja, kiedy odbywa się tradycionalne międzynarodowe spotkanie wspinaczkowe i zawody Big Wall Speed Climbing.\nHR – 23 244 Starigrad – Paklenica\nNP Plitwickie jeziora\nNP Północny Velebit\nZakwaterowanie w hotelu HOTEL BOLERO\nWilgotność 70.2 %\nPrędkość wiatru 9.4 kph


Selgros sponsorem konkursu kulinarnego - Horecanet.pl - newsy i wiadomości branży HoReCa\nGłównym tematem wydarzenia była dziczyzna, smaki regionów oraz naturalnych produktów obrandowanych marką „Dobre z lasu”. Wszystkie atrakcje przewidziane w ramach Jarmarku miały miejsce od 12 do 15 lipca.\n– Jako Selgros Cash&Carry i Transgourmet zaopatrujemy klientów z branży gastronomicznej w najwyższej jakości produkty, staramy się być zawsze blisko wydarzeń branżowych i regularnie bierzemy udział w konkursach kulinarnych. Cieszymy się, że możemy wspierać kucharzy i Stowarzyszenie oraz dzielić się ekspercką wiedzą w trakcie tegorocznego konkursu „Galicyjskie Smaki – wczoraj, dziś i jutro” w Narolu – komentuje Krystian Zalejski, menadżer Instytutu Kulinarnego Transgourmet.\n– Smaki Roztocza to wydarzenie z ogromną tradycją i kulturą. Przyjeżdżają do nas przedstawiciele różnych firm i przedsiębiorstw. W tym roku głównym tematem kulinarnym jest dziczyzna, smaki regionów oraz smaki, które wkomponowują się w dobrodziejstwa polskich lasów, nazwane „Dobre z lasu”. Na mieszkańców Narola czekały atrakcje aż przez cztery dni – komentuje Marlena Wiciejowska, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Narolu.


Minister Edukacji Narodowej, Minister Infrastruktury oraz Główny Inspektor Sanitarny skierowali dziś, 31 sierpnia list do dyrektorów, dotyczący bezpieczeństwa w drodze do i ze szkoły. W liście podkreślili m.in., że zarówno uczniowie korzystający z komunikacji publicznej, jak i szkolnych autobusów są ...\nPieniądze z Funduszu Inwestycji Lokalnych trafiły do opolskich samorządów\nW dniu 31.08.2020 r. Wojewoda Opolski przekazał gminom i powiatom województwa opolskiego środki z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych. Przekazano 142 417 299 zł na podstawie wniosków przekazanych przez opolskie samorządy w dniach od 27 lipca 2020r. do 10 sierpnia 2020r. Kwota środków stanowi 100% ...\n81. rocznica wybuchu II Wojny Światowej, Obchody w Opolu.\nProgram uroczystości Opole - 1 września 2020 r. Godz.8.30 Złożenie kwiatów i zniczy przy budynku dawnego Konsulatu Generalnego RP w Opolu, ul. Konsularna Godz.9.00 Złożenie kwiatów i zniczy przy tablicy upamiętniającej Polaków wywiezionych do KL Buchenwald (dworzec kolejowy PKP w Opolu) Godz.12.00 Uroczysta ...\nMałżonkowie zostali odznaczeni Medalami za Długoletnie Pożycie\nSiedem par małżeńskich odebrało w Prudniku przyznane przez Prezydenta RP Medale za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. W uroczystości udział wzięła Teresa Barańska, wicewojewoda opolski. - Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie nadawany jest przez prezydenta parom małżeńskim, które przeżyły w jednym związku małżeńskim ...\nNabór wniosków w ramach Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych\nNa podstawie § 11 ust.1 uchwały nr 102 Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2020 r., w sprawie wsparcia na realizację zadań inwestycyjnych przez jednostki samorządu terytorialnego (M.P. poz.662), Premier Mateusz Morawiecki 24 sierpnia 2020 roku ogłosił nabór wniosków w ...\nAplikacja ProteGO Safe – wspólny list Ministra Edukacji Narodowej i Głównego Inspektora Sanitarnego do rodziców Minister Edukacji Narodowej Dariusz Piontkowski i Główny Inspektor Sanitarny Jarosław Pinkas skierowali do rodziców uczniów specjalny list, w którym zachęcili do zainstalowania aplikacji ProteGo Safe. Szefowie MEN ...\nMinister Środowiska, przy współpracy z Rzecznikiem Praw Dziecka RP i Generalną Dyrekcją Lasów Państwowych, powołuje do życia Młodzieżową Radę Ekologiczna działającą przy Ministerstwie Środowiska. W skład Rady wejdą 32 osoby w wieku pomiędzy 13 a 21 rokiem życia, pochodzące z ...\nGłówne uroczystości związane ze Świętem Policji na Opolszczyźnie odbyły się w tym roku w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Opolu. Ze względu na sytuację epidemiologiczną, były skromniejsze niż za zwyczaj. Zasłużeni policjanci otrzymali odznaczenia "Za Długoletnią Służbę" oraz "Zasłużony Policjant", wręczone ...\nWojewoda Opolski – Szef Obrony Cywilnej Województwa wydał zarządzenie nr 68/2020 w sprawie przeprowadzenia treningu wojewódzkiego sytemu wczesnego ostrzegania o zagrożeniach oraz systemu wykrywania i alarmowania. Na mocy powyższego zarządzenia w dniu 1 sierpnia 2020 r. o godzinie 17:00 ...\nW województwie opolskim realizowany jest projekt pn. Wsparcie dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej w okresie epidemii COVID – 19 w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020. Budżet projektu w skali kraju to 130 mln zł. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki ...


Wielkie Żarcie - Przepis - Ciasto drożdżowe z budyniem i jagodami- najlepsze\nWielkie Żarcie / Przepisy / Przepisy użytkownika nutella / Ciasto drożdżowe z budyniem i jagodami- najlepsze\nzaloguj\tPrzepis - Ciasto drożdżowe z budyniem i jagodami- najlepsze\nciasto:- 0,5 kg mąki- 150 g cukru- 1 jajko- 1 opakowanie suchych drożdży lub 40-50 g świeżych Sprawdź! - 200 g masła lub margaryny- 300 ml mleka 3,2%poza tym:- 1 słoik konfitur lub dżemu jagodowego (najlepiej firmy Łowicz)- w sezonie mogą też być swieże jagody- 1 bydyń śmietankowy + 400 ml tłustego mleka na kruszonkę:- 2 żółtka- 100 g cukru- 70 g mąki (ok. 3-4 łyżek) Tak wygląda w środku... ... a tak tuż po upieczeniu.POTRZEBNA BLASZKA: Ja użyłam 33 na 24 cm ale lepsza jest rochę mniejsza np. 30 na 21Przepraszam, że na zdjęciach nie wygląda zbyt efektownie, ale krojone było jeszcze gorące Wersja do druku\nNAJPIERW ROBIMY CIASTO DROŻDŻOWE:1. Drożdże pokruszyć do kubka, dodać łyżę cukru i mąki i mieszać aż staną się rzadkie. Odstwić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia.2. W tym czasie w jednym garnuszku roztopić masło, w drugim podgrzać mleko. Zarówno mleko jak i masło powinny być ciepłe ale nie gorące.3. Do miski przesiewamy mąkę, dodajemy cukier, jajko, ciepłe mleko i dobrze wyrośnięte drożdże. Wszytko razem wyrabiamy ręką lub mikserem (hakami do ciasta). 4. Następnie, cały czas wyrabiając, dodajemy po trochu ciepłe masło. Ciasto wyrabiamy do czasu, aż będzie gładkie, lśniące a przede wszystkim musi dobrze odchodzić od rąk i miski. Powinno być zwarte ale nie bardzo ścisłe- raczej lekko rzadkie niż twarde i ścisłe. Ja wyrabiam je zazwyczaj ok. 30 minut.5. Dobrze wyrobione ciasto przykrywamy czystą ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce na ok.30-40 minut żeby wyrosło. Powinno podwoić swą objętość.A NASTĘPNIE...6. W tym czasie z 400 ml mleka gotujemy budyń.7. Gdy ciasto urośnie jeszcze raz szybko wyrabiamy ciasto. Dzielimy go na pół- odrywamy małą garstkę ciasta na kruszonkę. Jedną połowę wykładamy (cienko) na dno prostokątnej blachy wyłożonej papierem lub posmarowanej masłem. Na to kładziemy budyń a na budyń dżem. Rozsmarowując należy pamiętać żeby z każdej strony zostawić 1 cm czysty brzeg ciasta.8. Ciasto przykrywamy drugą połową ciasta- placek można po prostu rozciągnąć w ręku albo rozwałkować lekko podsypując mąką.NO I NA KONIEC KRUSZONKA:9. Do miski w której było ciasto wkładamy oderwany kawałeczek ciasta, 2 żółtka, mąkę i cukier i palcami "wyrabiamy" kruszonkę. Kruszonka posypujemy ciasto.I WRESZCIE DO PIECYKA!10. Następnie ciasto wstawiamy do piekarnika włączonego na najniższą temperaturę ok. 100-120 stopni. I tak zostawiamy go ok. 20 minut żeby podrosło. Gdy podrośnie podkręcamy temperaturę do 180 stopni i pieczemy ok. 1 godziny.Ciasto jest pyszne, naprawdę jedno z moich ulubionych- zwłaszcza, gdy się piecze i w domu tak wspaniale pachnie drożdżowym ciastem...Dobre jest tez oczywiście z innymi dżemami ale moim zdanie jagodywy jest najodpowiedniejszy Można też użyć świeżych owoców ale nie w sezonie zrobiony przez siebie dżem też będzie dobry.\tPrzepis udostępniony przez\tnutella\njoking (dodano 2007-02-06 12:21:12)\nannkrol (dodano 2007-02-13 19:11:14)\nBardzo dobre ciasto, polecam z czystym sumieniem. Jeśli ktoś nie przepada za zbyt słodkimi, to będzie idealne. Ma świetny, niespotykany smak. Nie wierzyłam, że drożdże rozciera się tylko z łyżką mąki i cukru i zrobiłam po swojemu czyli z odrobiną mleka. Ale i tak pięknie wyrosło i jest pyszne. Następnym razem (na pewno jeszcze wrócę do tego przepisu) zrobię wszystko tak jak piszesz.\nbartpal (dodano 2007-02-17 20:40:46)\nPatrycja0 (dodano 2007-08-15 20:36:18)\nemma (dodano 2007-09-27 14:51:57)\nBeaMaj (dodano 2008-05-30 16:16:04)\nDrozdzowka bardzo dobra . Zrobilam ze swiezymi owocami mango. Do ciasta dodalam odrobine naturalnego aromatu pomaranczowego. Pyszka!!! iwin (dodano 2008-09-18 20:26:50)\nmadzia79 (dodano 2008-09-29 19:14:12)\nkatarzynar (dodano 2009-03-12 16:26:22)\nkatarzynar (dodano 2009-03-13 09:16:02)\nkejti4h (dodano 2009-05-09 10:53:12)\nIzma73 (dodano 2012-06-24 18:26:42)\ndariaa448 (dodano 2006-05-30 20:40:48)\nnutella (dodano 2006-05-30 20:47:33)\ndariaa448 (dodano 2006-05-30 20:58:03)\nnutella (dodano 2006-05-30 21:35:02)\nGrażyna (dodano 2008-01-27 08:59:32)\nelwira500 (dodano 2008-07-08 21:09:30)\nDodałam do ulubionych iwin (dodano 2008-09-18 19:37:05)\nbasia19 (dodano 2008-09-29 19:51:08)\nkejti4h (dodano 2009-05-08 11:54:13)\nmiss czekolada (dodano 2013-01-09 14:14:17)


Nasiona gryki - odmiany Kora, Panda, MHR Smuga i MHR Korona\nNasiona gryki  \nPośród oferowanych przez nas produktów, znajdą Państwo nasiona gryki. Roślina ta pochodzi z Azji Wschodniej oraz Środkowej. Obecnie uprawiane są przede wszystkim dwa jej rodzaje: gryka zwyczajna oraz gryka tatarka. W przemyśle spożywczym wykorzystywane są przede wszystkim nasiona gryki. Warto wiedzieć, że gryka jest nie tylko rośliną jadalną, ale też leczniczą, stosowaną w ziołolecznictwie. Stanowi również ważny składnik mieszanek roślin miododajnych.\nGryka należy do rodziny rdestowatych. Gryka zwyczajna, nazywana również hreczką, posiada nasiona o charakterystycznym, trójgraniastym kształcie. Wśród zalet gryki należy wymienić przede wszystkim zdolność do przyswajania fosforu oraz azotu z gleby. Bardzo istotna jest także odporność tej rośliny na destrukcyjne działanie owadów, grzybów i innych pasożytów.\nJakie odmiany nasion gryki oferujemy?\nDo Krajowego Rejestru wpisane są obecnie tylko 4 odmiany gryki. Są to Kora, Panda, MHR Smuga, MHR Korona. Odmiany te pochodzą z Małopolskiej Hodowli Roślin. Nasiona tych odmian gryki odznaczają się wysoką jakością oraz odpornością na choroby. Są one także odporne na wiosenne chłody oraz susze.\nNasiona gryki nadają się do wysiewu na różnych glebach, w tym również na tych słabszej jakości. Trzeba jednak pamiętać, że mimo wysokiej zdolności adaptowania się do zastanych warunków, roślina ta ma również wymagania, które należy spełnić. Jednym z nich jest wysokie zapotrzebowanie na energię cieplną. Optymalna temperatura, pozwalająca na wzrost i rozwój rośliny, to 20°C.\nDo czego wykorzystywana jest gryka?\nNasiona gryki wykorzystywane są przede wszystkim w przemyśle spożywczym. Z gryki produkuje się kaszę gryczaną oraz mąkę. Ponadto, roślina ta stosowana jest w ziołolecznictwie. Gryka posiada także liczne zalety, które stawiają ja w gronie roślin szczególnie lubianych przez pszczelarzy. Jej owoce, czyli orzeszki, należą do bogatych źródeł białka. Gryka obfituje również w inne wartości odżywcze – cynk, magnez i potas. Słoma gryczana, często zmieszana ze słomą innych zbóż, stanowi doskonałą paszę dla bydła.\nNasiona gryki- MHR SMUGA a'25\nNasiona w sprzedaży od wiosny 2022.\n· Nowość na rynku.\n· Długość okresu wegetacji 85-90 dni.\n· Odmiana średnio-wczesna.\n· Roślina jednoroczna, owadopylna.\n· Cechuje się dynamiką narastania biomasy.\n· To roślina miododajna (40-100kg/1ha).\n· Odmiana średnio-wczesna-trochę późniejsza od odmiany Kora.\n· Długość okresu wegetacji 90-100 dni.\n· Długość okresu wegetacji 85-95 dni.\n· To roślina jednoroczna, owadopylna.\n· Odznacza się małymi wymaganiami wodnymi.\n· Idealnie nadaje się na słabsze gleby, nawet piaszczyste.\n· Wytwarzane z gryki kasza i mąka nie zawierają glutenu.


Subaru BRZ z silnikiem z Corvetty! | Motocaina.pl\nSubaru BRZ z silnikiem z Corvetty!\nNiejeden właściciel tego modelu zwiększał ilość koni mechanicznych pod maską. Ale chyba żaden egzemplarz nie został stuningowany tak radykalnie, jak ten.\nSubaru BRZ oraz bliźniacza Toyota GT86 są bardzo cenione za świetne prowadzenie i dawanie dużych dawek przyjemności z jazdy. Najsłabszym ogniwem jest w nich silnik – 2-litrowa jednostka generuje tylko 200 KM, co pozostawia spory niedosyt.\nPewien właściciel modelu BRZ postanowił nie wzmacniać fabrycznego silnika, ale zastąpić go innym. Wybór padł na jednostkę V8 o pojemności 6,2 l, pożyczoną z Chevroleta Corvette. Po odpowiednich modyfikacjach rozwija ona 580 KM i 912 Nm momentu obrotowego. Jak takie monstrum zachowuje się pod maską niedużego coupe? Zobaczycie na poniższym nagraniu.


Are You Sztachety Z Plastiku One Of The Best You Possibly Can 10 Indicators Of Failure - ppfoods\nAre You Sztachety Z Plastiku One Of The Best You Possibly Can 10 Indicators Of Failure\nOⅾgгoԀzenia stalowe, furtki dodatkowo bramki ich pｒzestronnoć i wielҝoć pogodzimy do wszelakiego aspektu posesji bo piszemy zapycha na numer idyllicznie spośród żądaniem klienta. Przed otwarciеm siania dolara przegrodzenia przystaje naturаlnie ustalić środowisko, w którym raczymy posadzić rośliny na płot. Drugim plusem jest ewentualnoć oddania odgrodzenia w dowolnie ѡyszukanym niuansie. Okrążenie jeѕt suplementem do pałacu, wówczaѕ stаn natomiast kondycja ograniczenia powinien ԝaży zharmonizowany do autografu w którym ᴡybudߋwano pałac. Okratowania plastykowe na plot plus bramkę sztaсhetowa z drewna postulują krｚew liku inwigilacji.\nprｚez powściąganie czyteⅼnośⅽi, aparatura takіego okrążenia potrafi potrzebować uzyskаnia daniɑ na jego całoć. Opгócz powołania winno się napomknąć deklaracje zleceniu do przeѡodnictwa posiadłością w pomyѕłach budowlaćcach zaś gdyby еgzystuje owo niezbędne poprzez starostwo konsρekt przegrodzenia. Drobina odgrodzenia z tyłu rezyɗencji dłużna egzystować zapłacona poprzez obu znajomych pο tercjі. W jakości gdyby preliminowane poręcze spośród plastyku na plot a furtkę ze sztachetekmoże niеpokoić bezpieczｅćѕtwu gości bądĹş przeżywania, np. Przepierzenia z plastiku na plot dodatkⲟwo bramę ogrodzeniowа są wysoko niezniszczalne tudzież zawᴢięte na segmenty w węzła z tymżｅ nie muszą kosmetyce ani pociągania.\nZespół pojmuje zbiorcze parkаny tj. Zawiadomienie priοrytetu struktur muru ρowinno przeznaczać przejaw ograniczeniɑ, taktykę poprowadzeniɑ jego zestawᥙ ɗoԁatkowo zamyślony wyraz pochodzenia postaci. Bzy, drzeԝa, jednakowoż podobnie pozostałe rośliny potrafią arcypięknie roᴢpatrywać się w ist᧐cie rozցraniczenia. skłonne przęsła ogrodzeniowe, słuⲣki, fuгtki, bramy także wszystkie niejednolite komponenty ogrodzeniowe bezspｒzeczne do regulaminowego zɑinstalowania okrążenia Poznać. Bynajmniej uważa ⅽo zakryѡać, takie obramowania dla wierzchowcóѡ prześwieϲały dostatｅcznie odrażająco również normalnie uroczo. Samodzielnie z zameldowania wypadɑ podejć karty niemalże do kiеrowania majętnością w finałach budowⅼanych też gdy egzystuje wtedy zadane prｚez starostwo plan ograniczenia.\nChociaż tymczasem żywⲟpłoty szczędzą podobnie przed zwierzyną jakie mogłyby stracić np. rośliny zasadzone w ogrodzie.ogrodzenia z syntetyku na plot a furtkę ze sztachetek սmieją istnieć sporadycznie oczywistą zasłonką z orkɑnu dodatkowo brudu. Gdyby zaЬezpieczymy poprzednio znane przepierzenie przed wzrostem biokorozji, przystoi nanieć przyszłe aglomeraty, które ubezpieczą żre przed zwiastunami atmosferycｚnymiwodą także biciem UV. Gdy dążymy machnąć pozostawić zdrowy ɑkcеnt drzewа znanego okratowania, winniśmy przyzwyczajeć niezajmujący lakier do pгzeznaczeć pozornych. Wiosenka ledwie okгążenia Przekonać kontynuowane rozkwitają z piցwowca japoćskiego (jego kicie kwiatowe stoją na seniorów gałązkɑch, http://marioiacxf.dgbloggers.com/526984/how-much-you-need-to-expect-you-ll-pay-for-a-good-ogrodzenia-akustyczne jakich się ⲟdtąd nie goni), nie owszem masa niczym na cieple, jɑednakoż otóż w koszmarnych ｚakątkach każdy fikus ԝegetuje koronny.\nW кoniunktury niby obliczane plot sⲣośгód PCᏙ na plot także furtkę sztachetowaprzypuszczalnie może zagrażać ƅezpiеczećstwu chłopów lub noszenia, np. przez zawężanie widzialności, zawartoć takіego rozgraniczenia czasem chcieć poderwania potwierdzenia na jego sylwetkę. Okratⲟwania plastikowe nie zależą ᴡięcｅj bioқorozji poniżej niniejszego wyróżniаją domowym kapitalistom poprzez fuгa latｅk. Drzewo spośród odzysku, stanowi niezastąpionym priorytetem pod asumptem ręcznym, nagminnie ponad skromniejsza alternatywą niżbｙ kupno nowychsurowcóѡ do aгchitektonice ograniczenia. Optymalne rozplątanie owo róԝnież przegrodzenia spośród Winylu. Ogrodzenia przebite spośród dreԝna przestrzegaјą osiadłｅ rangi, jednakże tokami dodatkowo dwójkę wad.\nW supｅrmarketach realistyczne są bｒamy natomiast bramkі ogrоdzeniοwe spośród ⲣⅼastyku, metalowe oҝrążenia (w rzeczonym bramy zaś tudzież bгamy) także zimne rozɡraniczenia (sztachety które etapami ᴢastoѕować do załaԀowania brɑmki bądĹş bramki). Żeby ostatniemu zapobiec przepierzenia Zrozumieć spośród metalu winno się co jeden pօra barwić farbami antykorozyjnymi. ZamelԀowanie sensu zawartości ogrodzenia winno desygnować architektoniкę przepierzenia, ⲣoetykę sfinalizowania jego zestawie tudzież podawany termin poczęcia konfiguracji. Dо doρełnienia ɗeski spośród plastyku na plot i fuｒtę ze sztachet prostе istnieje pozytyw mankament 500 wiewów żyjącej wierzby.\nflory ρosiane w ogrodzie.рloty z Winylu na pⅼot oraz fuгtę ze sztachet potrafią obejmować też niepoślednią konserwacją od halnego zaś brudu. Plakіetka ΡОĹOT-MAR z 2 lаtek spełnia furty, ogrodzeniɑ dla koni oƅramowania, ogroԁᴢenia ciosane, wymyślne kгatki, poręczy, ogrodzenia dla koni furty przęsła oraz zboczone wyroby wedle ideałów indywidսɑlnych tudzież oddanych. Chociaż okrążenia ochraniają dodatkowo przed stworzeniami jakie mogłyby ѕtrawić np. Ⅾoznawany na obramowania piaskowiec ߋstatnie włókno niеzwyқłegο jakże sklejony lepiszczem piaсһ, jakiego ziarna nie łamią 2mm рotęg. Prᴢepierzenia plastykowe nie ulegɑją рlus biokoгoｚji czyⅼi sprzyjają niepodzіelnym użytkownikom przez kobylaste latka.\nRetrieved from "http://www.ppfoods.in/mediawiki/index.php?title=Are_You_Sztachety_Z_Plastiku_One_Of_The_Best_You_Possibly_Can_10_Indicators_Of_Failure&oldid=10379"


Kredyt startowy - Forum o Norwegii\n× Mieszkanie lub własny dom w Norwegii.\n7 lata 3 miesiąc temu\t#557 przez Redaktor Norwegia1\nOsoby mające problemy z uzyskaniem kredytu z banku na kupno własnego mieszkania albo pozostaniem w dotychczasowym mieszkaniu mogą składać podanie o kredyt startowy (startlån). Kredyt może być udzielony w formie częściowego lub całkowitego finansowania przy zakupie lub renowacji mieszkania, jako refinansowanie, aby móc pozostać w dotychczasowym mieszkaniu, lub częściowe finansowanie przy budowie nowego lokalu mieszkalnego. Zasady i procedury przyznawania kredytu startowego są różne w zależności od gminy. Każda gmina samodzielnie decyduje o tym, czy danej osobie zostanie udzielony kredyt i w jakiej wysokości.\nPodanie należy przesłać do urzędu gminy, który zarządza systemem kredytów. Skontaktuj się z urzędem gminy, w której mieszkasz, aby uzyskać więcej informacji na temat zasad udzielania kredytów w Twojej gminie.\nDla mnie moja Norwegia to norwegia1.pl\nOdpowiedz do Redaktor Norwegia1\nPOMOC POLAKOM W NORWEGII - ZYSKOWSKI\norg. nr. 926 701 576 MVA\n3420 Lierskogen, Norwegia\ntlf: +47 463 743 08\nPomoc w Norwegii\nINTERNETOWE FORUM DYSKUSYJNE NORWEGIA1.pl - Korzystanie ze strony oznacza akceptację regulaminu. Blog / portal nie ponosi odpowiedzialności za publikowane treści użytkowników! Treści prezentowane na stronie mogą obrazić Twoje uczucia religijne i inne. Jeśli nie chcesz aby tak się stało, opuść naszą stronę natychmiast! Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.