Wisteria macrostachya CLARA MACK W. Kentucky Glicynia amerykańska | Future Gardens\nWisteria macrostachya CLARA MACK W. Kentucky Glicynia amerykańska\nNowość w Polsce - tylko u nas !\nWisteria macrostachya CLARA MACK\nTa nowa odmiana karłowej glicynii wyselekcjonowana w stanie Columbia w USA kwitnie na nowych pędach już w młodym wieku, często nawet w pierwszym roku po posadzeniu. W naturze spotyka się ją na bagnistych terenach od Luizjany do Illinois. Odmiany pochodzące z północnych granic zasięgu mogą wytrzymywać zdecydowanie niższe temperatury.\nMa mniej agresywny charakter jeżeli chodzi o tempo wzrostu. Dorasta do 5 metrów wysokości i 3 metrów szerokości. Nadaje się więc nawet do małych ogrodów. Uważana za karłową odmianę, ma mniejsze liście i kwiaty niż u odmian azjatyckich. Kwitnie też później, bo w maju i czerwcu, a często też powtarza kwitnienie we wrześniu, ale nie tak obficie jak wiosną; kwiaty są pachnące, groszkowobiałe i pełniejsze. Zakwita na tegorocznych pędach.\nJej gęste skupiska kwiatów zdają się kapać z jego wijących się pędów emitując przyjemny zapach, więc można ją sadzić w pobliżu części wypoczynkowej lub wejścia. Efektowne są też liście tworzące tło dla bujnych kwiatostanów, pierzaste, zielone.\nW okresie kwitnienia, aby rośliny mogły utrzymać olbrzymią ilość kwiatów, należy je obficie podlewać i umiarkowanie nawozić - nadmiar nawozów azotowych może powodować bujny wzrost liści kosztem wykształcania się kwiatów (!).\nJest odporna na mrozy, jednak młode rośliny trzeba profilaktycznie okryć słomianą matą, a glebę wkoło pędów wyściółkować korą.\nAby utrzymać ładny wygląd i odpowiednie zagęszczenie krzewu, konieczne jest regularne cięcie. Cięte rośliny kwitną poza tym bardziej obficie. Jeżeli lekko przycięte zostaną po wiosennym kwitnieniu - powtórzą znowu kwitnienie latem. Po zimie należy skrócić długie, końcowe pędy (ubiegłoroczne) tak, aby pozostały na nich 3-4 pąki. Poprzez odpowiednio mocne cięcie możliwe jest również uzyskanie formy drzewiastej nie wymagającej podpór.\nOdmiana nie do zdobycia w polskich szkółkach, ilość roślin limitowana.


" /> Dyskusje ogólne :: prof. Mieczysław Ryba; Kryzys społeczny, polityczny i gospod\nprof. Mieczysław Ryba; Kryzys społeczny, polityczny i gospod\nWysłany: Sob Sty 02, 2010 12:19 pm Temat postu: prof. Mieczysław Ryba; Kryzys społeczny, polityczny i gospod\n"Ukraina między Berlinem a Moskwą\nZbliżające się wybory prezydenckie na Ukrainie interesują zewnętrznego obserwatora nade wszystko ze względu na główne kierunki polityki zagranicznej tego państwa. Każdy z trojga głównych kandydatów do urzędu prezydenckiego - Wiktor Juszczenko, Wiktor Janukowycz i Julia Tymoszenko - niesie ze sobą pewną wizję usytuowania Ukrainy w konstelacji międzynarodowej.\nOczywiście, do kwestii z dziedziny polityki zagranicznej dołączyć należy cały szereg problemów z zakresu spraw wewnętrznych, ale wybór któregokolwiek z kandydatów nie zapowiada jakiejś radykalnej rewolucji w tym względzie. Mylne wydaje się przekonanie, jakoby uosabiający interesy wschodniej, prorosyjskiej części Ukrainy Wiktor Janukowycz był jedynym kandydatem niosącym ze sobą obciążenia dotyczące niejasnych powiązań biznesowych. Także kariery Julii Tymoszenko i Wiktora Juszczenki wyrosły na bazie różnorakich powiązań gospodarczych, które z trudem moglibyśmy określić mianem przejrzystych.\nJuszczenko gloryfikuje UPA\nRównież w sferze wewnętrznych koalicji rządowych nie ma dziś na Ukrainie prostego podziału na prorosyjską Partię Regionów Janukowycza oraz prozachodnią koalicję Julii Tymoszenko i Wiktora Juszczenki. Tak zwany prozachodni obóz "pomarańczowych" uległ dekompozycji. Zarówno Tymoszenko, jak i Juszczenko mieli w ciągu kilku ostatnich lat przygodę taktycznych koalicji z partią Janukowycza. Wszystkie ugrupowania polityczne na Ukrainie muszą się również liczyć z siłą wpływów rosyjskich. Wyjątkowa prozachodniość odchodzącego prezydenta Juszczenki łączyła się u niego z tzw. polityką historyczną gloryfikującą działania OUN-UPA w czasie II wojny światowej. Polityka ta wywoływała wiele niepokojów w państwach takich jak Polska, budziła również sprzeciw w centralnej i wschodniej części Ukrainy. Tego typu polityka ma rzekomo, wobec niepewnej przyszłości państwa ukraińskiego, wzmacniać w tym społeczeństwie tożsamość narodową. O ile jednak można dostrzec pewną skuteczność owej polityki na Ukrainie Zachodniej, o tyle w perspektywie całego kraju powoduje ona olbrzymią ilość antagonizmów, przede wszystkim dlatego, że polityka ta oparta jest na zasadniczym, historycznym fałszu. Zatem wiodącym tematem polityki wewnętrznej Ukrainy będzie nadal kwestia zbudowania jedności społeczeństwa i państwa. Jedność ta jest o tyle trudna, że mamy tam do czynienia z ogromnym zróżnicowaniem poziomu świadomości narodowej, językowej i kulturowej. Naturalne ciążenie wschodniej Ukrainy ku Rosji jest wciąż duże. Wydaje się, że dziełem najskuteczniej budującym jedność mogą być kwestie gospodarcze, ot chociażby działania podejmowane w związku z Euro 2012. W państwie, które jest pogrążone w kryzysie finansowym i gospodarczym, to projekt najbardziej znany na arenie międzynarodowej i najbardziej Ukrainę promujący.\nBerlin, Moskwa czy Waszyngton\nBez względu na wynik wyborów prezydenckich polityka zagraniczna państwa ukraińskiego musi uwzględniać pewne stałe wektory sił oddziałujących na Kijów. Oczywiście w pierwszym rzędzie należy tutaj brać pod uwagę politykę Rosji. Państwo to w swej doktrynie międzynarodowej nie uznało pełnej niepodległości Ukrainy, traktując ją jako własną strefę wpływów. Kreml wykorzystuje do tego narzędzia gospodarcze nade wszystko z dziedziny energetyki. Szantaż gazowy wielokrotnie używany wobec Kijowa może z biegiem czasu być jeszcze bardziej skuteczny z uwagi na coraz większe możliwości omijania Ukrainy w tranzycie rosyjskiego gazu na Zachód. Budowa Gazociągu Północnego to tylko jeden z wielu projektów wprost uderzających w niezależność Kijowa od Moskwy. Przyszły prezydent Ukrainy będzie sobie zatem musiał zdawać sprawę z rosnącej przewagi rosyjskiej i z coraz większego osamotnienia Ukrainy. Owo osamotnienie jest związane przede wszystkim z polityką Zachodu. Mimo że przed laty Zbigniew Brzeziński nazwał Ukrainę mianem "sworznia politycznego", ważnego miejsca dla rozstrzygnięcia rozgrywki o dominację w tej części Eurazji, to jednak współczesna polityka Waszyngtonu daleko odbiega od planów administracji George'a W. Busha na temat włączenia Ukrainy do NATO i próby zbudowania w tym regionie siły niezależnej od Moskwy. Polityka Baracka Obamy nastawiona jest na strategiczne porozumienie z Rosją w sprawie Iranu, Afganistanu czy Chin. W takim projekcie nie ma miejsca na podmiotowe traktowanie Kijowa. Amerykanie politykę wobec Ukrainy zostawiają w rękach swoich europejskich sojuszników z Unii Europejskiej, a więc w szczególności Niemiec. Berlin tymczasem, o wiele bardziej niż Waszyngton, konsekwentnie dąży do strategicznego sojuszu z Moskwą. A warunkiem sine qua non dobrych relacji niemiecko-rosyjskich jest zgoda Niemiec na pozostawienie Ukrainy w strefie wpływów rosyjskich. Działania niemieckie idące w przeciwnym kierunku od razu odczytane byłyby na Kremlu jako wypowiedzenie geopolitycznej wojny. Dlatego liczenie na działania Brukseli w celu wzmocnienia prozachodniego nurtu na Ukrainie jest mało realistyczne. Oczywiście wejście Ukrainy do Unii Europejskiej jest możliwe, ale pod warunkiem zgody Moskwy. Zatem mylne jest przekonanie, że formalnie prozachodni politycy ukraińscy (Juszczenko, Tymoszenko) są w stanie wprowadzić Ukrainę w struktury UE. Być może o wiele bardziej zdatnym do tego człowiekiem będzie Janukowycz i Partia Regionów, zważywszy na ich silne powiązania z Moskwą. Rosjanie na skutek wprowadzenia prorosyjskiej Ukrainy w struktury Unii mogliby zyskać większe możliwości gry na Zachodzie, nie jest więc wykluczone, że wyraziliby zgodę na taką integrację. Warunkiem podstawowym byłoby wtedy utrzymanie lub zwiększenie wpływów rosyjskich na ukraińską scenę polityczną oraz na politykę ukraińską w ogóle.\nPozostaje pytanie o zachowanie Polski wobec wydarzeń rozgrywających się u naszego ukraińskiego sąsiada. Pamiętamy dziś żywo zaangażowanie polityków polskich w poprzednie wybory na Ukrainie, w czasie tzw. pomarańczowej rewolucji. Zaangażowanie to było silne, jednakże z dzisiejszej perspektywy wypadki, które nastąpiły po niej, niekoniecznie można uznać za pozytywne. Boleśnie odczuwaliśmy to w stosunkach bilateralnych, w szczególności w sytuacjach dotyczących kwestii historycznych (wspomniana sprawa UPA), a nawet gospodarczych. W tej chwili jedynym poważnym wspólnym projektem gospodarczym Polski i Ukrainy są Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej w 2012 roku. Zupełnie niezrozumiałe jest nasze długotrwałe milczenie w sprawie zbrodni szowinistów ukraińskich z czasów II wojny światowej. Z jednej strony nawołujemy do wprowadzania Ukrainy w krąg polityki i kultury Zachodu, z drugiej zaś wyrażamy milczącą zgodę na pogrążanie się tego kraju w kulturze azjatyckiego przyzwolenia na polityczne ludobójstwo. Ów spór o historię ma zatem olbrzymie znaczenie współczesne. Jedność środkowoeuropejską powinno się budować nie na poziomie biurokratycznym (jak w przypadku UE), lecz na poziomie cywilizacyjnym i gospodarczym. Szukając odniesień do cywilizacji łacińskiej, nie możemy jednocześnie dawać przyzwolenia na historyczne kłamstwo i wybielanie zbrodni ludobójstwa.\nPolska jest dzisiaj na arenie politycznej zbyt słabym podmiotem, by w sposób decydujący wpływać na bieg wypadków na Ukrainie. Nawet projekt tzw. Partnerstwa Wschodniego nie jest do końca kontrolowany przez Polaków. Pamiętajmy, że realna współpraca Ukrainy z Unią Europejską jest obwarowana nade wszystko zgodą Niemiec i Rosji. Realne zyski gospodarcze i polityczne z Partnerstwa Wschodniego mogą więc być osiągane przez podmioty zupełnie nam obce. Samo wciągnięcie Ukrainy w struktury unijne również niekoniecznie łączyć się musi ze wzmocnieniem pozycji Polski. Centralizująca się UE ogranicza nas w wielu kwestiach, w tym w prowadzeniu samodzielnej polityki zagranicznej. Nie ma dziś żadnej gwarancji, że Ukraina w Unii nie będzie w relacjach z Polską realizować założeń polityki Berlina. Aby się przed taką ewentualnością zabezpieczyć, przede wszystkim musimy pamiętać o wzmacnianiu swojej gospodarki i swojej podmiotowości. Istnienie niepodległego państwa ukraińskiego jest w naszym interesie, ale nie możemy zapominać, że należy przede wszystkim dbać o dobro naszych obywateli w relacjach z tym państwem, że należy również zabezpieczyć interes mniejszości polskiej żyjącej na dawnych Kresach Rzeczypospolitej. Naiwne przekonanie, że nasze prometejskie wsparcie dla wysiłków niepodległościowych na Ukrainie rozwiąże wszystkie problemy w stosunkach wzajemnych, może się okazać co najmniej polityczną bezmyślnością.\nWydaje się, że już sam fakt kilkunastoletniego istnienia państwa ukraińskiego umacnia poczucie narodowe w tym kraju. Przyszłość Europy Środkowej, owszem, w dużej mierze zależy od perspektywy rozwoju tego państwa, ale jeszcze w większym stopniu zależy od siły i niezależności państwa polskiego. Zatem rządzący Polską powinni przede wszystkim skupić się na odzyskiwaniu i budowaniu siły naszego państwa, wykorzystując przy tym różnorakie możliwe kontakty i kontrakty, nie wyłączając relacji z Ukrainą, Rosją czy Niemcami. W drugiej kolejności zaś możemy próbować wspierać tendencje niepodległościowe krajów posowieckich.\nWygląda na to, że nasz dzisiejszy potencjał nie dotyczy kwestii gospodarczych - tutaj jesteśmy podmiotem wciąż bardzo słabym. Nasza siła oddziaływania na Wschód opiera się przede wszystkim na wartościach kulturowo-cywilizacyjnych. Wzorce polskie są żywo odbierane u naszych wschodnich sąsiadów, a znaczenie misji ewangelizacyjnej i kulturowej polskich misjonarzy w tych krajach jest wręcz nie do przecenienia. Kto wie, czy nie na kwestiach cywilizacyjno-kulturowych właśnie (nie zaniedbując spraw gospodarczych) nie powinna nade wszystko skupić się Polska, by zbliżyć do siebie kraje powstałe po rozpadzie ZSRS i by pomóc im naprawdę wybić się na suwerenność."\nOstatnio zmieniony przez Witja dnia Nie Mar 27, 2011 7:51 am, w całości zmieniany 22 razy\nWysłany: Pon Sty 04, 2010 9:45 am Temat postu:\nprof. Mieczysław Ryba (2010-01-02)\nWysłany: Sro Sty 06, 2010 6:51 am Temat postu:\nPrognoza zmian po wyborach w Wielkiej Brytanii i na Ukrainie\nprof. Mieczysław Ryba (2010-01-05)\nNASZ DZIENNIK Piątek, 8 stycznia 2010, Nr 6 (3632)\n"Fałszowanie pojęć przez współczesnych socjalistów zaciemnia nasze rozumienie historii i polityki\nZ punktu widzenia historycznego mocno zastanawiający jest chaos pojęciowy, jaki dotyczy systemów politycznych i ideologicznych z czasów II wojny światowej. Jako ogólnie przyjęte uznano stwierdzenie, że system hitlerowski w Niemczech zaliczyć można do ustrojów "skrajnie prawicowych", zaś ustrój stalinowski miałby być "skrajnie lewicowy". Powszechne jest używanie terminu "faszyzm" na określenie niemieckiego narodowego socjalizmu, tak jakby nie różnił się on niczym od ustroju włoskiego (Mussolini). Równie wielkie zamieszanie budzi porównywanie nacjonalizmu niemieckiego z nacjonalizmami krajów katolickich, takich jak Hiszpania czy Polska. Taka uproszczona wizja świata powoduje ogromne nieporozumienia i zafałszowania w tzw. polityce historycznej i wywołuje nieprawdopodobny wręcz zamęt.\nTymczasem tak ustrój sowiecki, jak i niemiecki można zakwalifikować do kategorii tzw. socjalizmów; przy czym w Moskwie dominował socjalizm kolektywistyczny, w Niemczech - socjalizm narodowy. Obie te wizje starały się zrealizować pewne utopijne założenia, zaczerpnięte z idealistycznych, postoświeceniowych systemów filozoficznych (marksizm, heglizm, nietzscheanizm, darwinizm itp.). Jak pisze prof. Henryk Kiereś, w socjalizmie "państwo jest logicznie i faktycznie przed człowiekiem, zatem człowiek to wyłącznie surowiec, który jest przetwarzany przez państwo-maszynę pod kątem założonej przez państwo idei człowieka" (H. Kiereś, Trzy socjalizmy, Lublin 2002).\nPierwotnym projektem utopijnego państwa w epoce nowożytnej było państwo francuskie z czasów XVIII-wiecznej rewolucji, zaprojektowane w dużej mierze jako idealistyczna wizja życia społecznego mająca prowadzić do wyzwolenia obywateli z dotychczasowego ucisku. Przy czym owo wyzwolenie miało mieć niemalże religijny, mesjanistyczny charakter. Socjalizmy funkcjonują w życiu publicznym jako coś w rodzaju quasi-religii, ze specyficzną teorią zbawienia. Organizacja państwa przypomina czasem starożytne teokracje starające się w sposób niewolniczy podporządkować całość życia człowieka. Jak pisze Kiereś: "Idea socjalizmu, w imię lansowanej utopii, rządzi i tumani trudną do rozpoznania, perfidną kombinacją nadziei i terroru; rozbudzanie nadziei należy do propagandy, a terror do cenzury i ludobójstwa. Ta nierozerwalna kombinacja, w której zgoda na terror jest warunkiem nadziei na osiągnięcie celu zaprojektowanego przez... utopię, powoduje, że ludobójstwo i cenzura znajdują moralne usprawiedliwienie oraz prawną sankcję (ochronę!), a jest to niezależne od tego, czy miejscem eksterminacji jest obóz koncentracyjny, szpital psychiatryczny czy też szpital, w którym na podstawie społecznego (demokratycznego) consensusu (konwencji) dokonuje się aborcji, eutanazji lub sterylizacji. Dla socjalisty zabicie człowieka nie pasującego do Idei Człowieka jest nie tylko obowiązkiem, ale również aktem najwyższego humanizmu". Terror zatem jest niejako z góry wpisany w projekt państwa utopijnego, gdyż można ze stuprocentową pewnością założyć, że ludzie nie będą pasować do socjalistycznych założeń. Konieczne staje się zatem "dopasowanie" ludzi do teorii (a nie odwrotnie). Socjaliści starali się poprzez totalitarne państwo ingerować we wszystkie sfery życia człowieka, od moralności począwszy (moralność socjalistyczna), a na sztuce kończąc (socrealizm). Tak było zarówno w państwie niemieckim, jak i sowieckim. Owo religijne wręcz podejście do ideologii kończyło się zwykle tworzeniem w całym systemie państwowym spersonalizowanego quasi-bóstwa. W Niemczech był nim Hitler, w Sowietach - Stalin, w Chinach - Mao itp. Oczywiście tak pojęta utopijna quasi-religia w sposób niezwykle ostry zwalczała tradycyjne religie, w szczególności chrześcijaństwo. Jak pisał przedwojenny jezuita polski ks. Jan Urban: "Głęboki sens walki między chrześcijaństwem, lub ściślej wyrażając się - katolicyzmem, a sztandarem czerwonym, w tym się zawiera, że socjalizm usiłuje być religią, że ma nawet pretensję do tego, by się stać jedyną religią przyszłości. (...) To nie paradoks: socjalizm jest religią mimo tylokrotnie powtarzanych zapewnień, że zagadnienia religijne są mu obce, on jest - powiedzmy - religią na wspak, religią odwróconą niby surdut do góry podszewką, religią bez Boga, materialistyczną, bądź co bądź jest jakąś religią".\nPodobieństwa między systemem hitlerowskim i stalinowskim stają się bardziej widoczne, im głębiej postępują badania nad oboma systemami. Co ciekawe, na systemie sowieckim wzorowało się wielu narodowych socjalistów. Dotyczy to nade wszystko metod działania. Sam Hitler mówił 18 września 1922 r.: "Marksiści uczą: jeżeli nie będziesz mi bratem, rozbiję ci łeb. Naszym hasłem musi być: jeżeli nie będziesz Niemcem, rozbiję ci łeb; jesteśmy bowiem przekonani, że nie zwyciężymy bez walki. Musimy walczyć za pomocą naszych idei, ale jeżeli zajdzie potrzeba, także pięściami" (Alan Bullock, Hitler - studium tyranii, przeł. T. Evert, Warszawa 1997). W innym miejscu Hitler, w dyskusji z radykalniejszym od siebie narodowym socjalistą Ottonem Strasserem, mówił: "Jestem socjalistą (...). Nie ma innych rewolucji prócz rewolucji rasowych; nie może być rewolucji politycznej, ekonomicznej lub socjalnej, zawsze jest to tylko walka niższej warstwy, gorszej rasy przeciwko panującej wyższej rasie i jeżeli ta wyższa rasa zapomni o swoim prawie do życia, to poniesie klęskę". W jego rozumieniu po zwycięstwie narodowego socjalizmu zapanować miało "porozumienie między różnojęzycznymi elementami jednej wspaniałej rządzącej rasy". Widać tu uderzające wręcz podobieństwo do pragnień bolszewików zmierzających do zintensyfikowania walki klas i ostatecznego zaprowadzenia w świecie społeczeństwa bezklasowego. Gdybyśmy zatem w usta Hitlera włożyli zamiast słowa "rasa" termin "klasa", jego tezy mógłby wygłosić nawet najbardziej zagorzały komunista.\nOwa współpraca dwóch socjalizmów, niemieckiego i sowieckiego, jest nam dobrze znana z czasów traktatu Ribbentrop - Mołotow. Z jednej strony mordy w Katyniu i Miednoje oraz wywózki na Sybir, z drugiej Akcja AB i obozy koncentracyjne. Wszystko to zadziwia niebywałym okrucieństwem, a zarazem zaskakującym podobieństwem. Skala owych zbrodni znowu rodzi pytanie o przyczyny takiego zacietrzewienia. Doskonale uchwycił ten problem Richard Pipes, opisując terror w Rosji sowieckiej: "Mimo jego rozpaczliwych wysiłków w celu wyparcia się ojcostwa 'czerwony terror' był duchowym dzieckiem Lenina. Strażnikiem tego nie uznawanego potomstwa był Dzierżyński, założyciel i szef Czeki. W roku wybuchu rewolucji miał prawie 40 lat. Urodził się w pobliżu Wilna w patriotycznej polskiej rodzinie szlacheckiej, ale zerwał z religijną i narodową spuścizną rodziny i wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Litwy, poświęcając się agitatorskiej i organizatorskiej działalności zawodowego rewolucjonisty. Jedenaście lat spędził w carskich więzieniach i na katordze. Były to trudne lata, toteż pozostawiły w jego psychice nie zabliźnione rany; jednocześnie rozwinął w sobie niezłomną wolę połączoną z nienasyconą żądzą zemsty. Był zdolny do popełniania najstraszliwszych okrucieństw bez przyjemności, z poczucia idealistycznego obowiązku. Chudy i ascetyczny, z religijnym oddaniem wykonywał instrukcje Lenina; 'burżujów' i 'kontrrewolucjonistów' posyłał pod salwy plutonów egzekucyjnych (...)" (R. Pipes, Rewolucja rosyjska, Warszawa 1994). W hitlerowskich Niemczech również możemy znaleźć cały szereg "chudych i ascetycznych" fanatyków mordujących miliony niewinnych istot ludzkich. Owo "religijne oddanie" socjalistycznej utopii w sposób niezwykły motywowało tych zbrodniarzy.\nMało kto dziś zastanawia się nad symboliką używaną przez Niemców i bolszewików. Czerwona sowiecka flaga w swej barwie niczym nie różniła się od flagi narodowosocjalistycznych Niemiec. W obu krajach świętowano 1 maja. W obu kreowano tzw. model gospodarki planowej, sterowanej przez państwo (oczywiście w ZSRS na sposób o wiele bardziej radykalny). Moglibyśmy znaleźć dużo więcej takich podobieństw. Jednakże oponenci najczęściej posługują się argumentem, że hitlerowcy nie byli tak skrajnie antychrześcijańscy i odwoływali się do narodu, co miałoby ich sytuować po prawej stronie sceny politycznej. Pamiętajmy jednak, że ich koncepcja narodu była rasistowska, a więc stojąca w skrajnej sprzeczności do wizji chrześcijańskiej (naród jako wspólnota zbudowana na bazie kultury chrześcijańskiej). Nietzscheańska etyka, na którą się powoływali, również odrzucała zasady Dekalogu. Prześladowanie Kościoła miało mniejszy zasięg tylko z powodów taktycznych oraz ze względu na fakt, że hitlerowcy rządzili krócej niż bolszewicy. Jeszcze w czasie II wojny światowej Hitler mówił: "Zło, które przeżera nasze siły, to księża obu wyznań. W tej chwili nie mogę ich tak potraktować, jak na to zasługują, ale... to wszystko jest zapisane w mojej księdze. Przyjdzie czas, kiedy się z nimi porachuję... Jeszcze o mnie usłyszą. Nie będę brał przykładu z żadnych sądów". I w innym miejscu również w czasie wojny: "Dogmat chrześcijaństwa ustępuje przed rozwojem nauki... Mity powoli się wykruszają. Pozostaje tylko stwierdzić, że natura nie zna granicy między organicznym i nieorganicznym. Kiedy znajomość wszechświata się rozpowszechniła, kiedy większość ludzkości już wie, że gwiazdy nie są źródłem świata, lecz światami, może zamieszkanymi tak jak nasz, wtedy doktryna chrześcijaństwa staje się absurdem... Człowiek, który żyje w łączności z naturą, musi się znaleźć w opozycji do Kościoła i dlatego Kościół zmierza ku upadkowi - bo nauka musi zwyciężyć". Owo postpozytywistyczne głoszenie triumfu "nauki" nad wiarą wiele mówi o stosunku narodowych socjalistów do chrześcijaństwa.\nPodsumowując, należy jednoznacznie stwierdzić, że w XX wieku przeżyliśmy dominację dwóch nieludzkich, zbrodniczych socjalizmów, które starały się wprowadzić w życie utopijne założenia życia społecznego. Triumf owych utopii oznaczał olbrzymie prześladowanie chrześcijaństwa i zbrodnie określane mianem ludobójstwa. Powraca tylko pytanie, dlaczego tak skutecznie udaje się dziś współczesnym europejskim socjalistom wprowadzić zamęt pojęciowy, który tak mocno zaciemnia nasze rozumienie współczesnej historii i współczesnej polityki."\nWysłany: Nie Sty 10, 2010 12:10 pm Temat postu:\nprof. Mieczysław Ryba (2010-01-0\nWysłany: Pon Sty 18, 2010 8:00 pm Temat postu:\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-01-1\nWysłany: Pon Lut 08, 2010 9:32 pm Temat postu:\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-02-0\nWysłany: Sro Mar 10, 2010 3:26 pm Temat postu:\nNASZ DZIENNIK Środa, 10 marca 2010, Nr 58 (3684)\n"Kampania prezydencka - walka o przyszłość sceny politycznej w Polsce\nTusk chciałby zwycięstwa Kaczyńskiego?\nRezygnacja Donalda Tuska z kandydowania na urząd prezydenta w opinii niektórych komentatorów podjęta została na skutek decyzji zewnętrznych. Pisząc o wpływach "zewnętrznych", można oczywiście mieć na myśli zarówno pozapartyjne (tajne?) struktury wewnątrz kraju, jak i zachodnie ośrodki decyzyjne. Jak podawały media, dużą rolę w owym "procesie decyzyjnym" odegrała Angela Merkel namawiająca Tuska do rezygnacji. Jeśli w tej sprawie wypowiadała się znana w Europie kanclerz Republiki Federalnej, to co dopiero mówić o kręgach nieformalnych nastawionych na reżyserowanie polityki europejskiej.\nKorzyści polityczne z powyższej decyzji premiera dla reżyserów polskiej sceny politycznej są aż nadto oczywiste. Kandydowanie Tuska rozpętałoby długotrwałą wojnę domową w Platformie, zważywszy na fakt, że w ugrupowaniu tym nie ma naturalnego lidera, który mógłby przejąć taką funkcję po Tusku. Rozpad Platformy groziłby destabilizacją ogromnej części sceny politycznej, zatem decyzja o rezygnacji premiera z ubiegania się o urząd prezydenta RP ma - w przekonaniu niektórych - stabilizować scenę polityczną. Powstaje jednak pytanie, dlaczego Tusk nie wyznaczył wprost swego następcy jako kandydata PO w wyborach prezydenckich.\nWszak musiał sobie zdawać sprawę, że prawybory w PO doprowadzą do bardzo zaciętej walki frakcyjnej. Walkę tę możemy obserwować, przypatrując się chociażby działaniom Janusza Palikota, który popierając Bronisława Komorowskiego, najpierw zaatakował żonę Radosława Sikorskiego, a następnie uderzył w PiS-owskie korzenie ministra spraw zagranicznych. Musimy pamiętać, że ewentualne zwycięstwo kandydata PO w wyborach prezydenckich byłoby wielkim problemem dla Donalda Tuska. Taki nowy prezydent z PO mógłby w sensie PR-owskim bardzo szybko zdetronizować premiera. Z biegiem czasu przy umiejętnym wykorzystaniu urzędu prezydenckiego nowy prezydent mógłby zorganizować wokół siebie dużą grupę frakcyjną. Zresztą tego typu grupy już powstały - mowa tu o środowisku o bardziej konserwatywnym profilu skupionym wokół Radosława Sikorskiego i środowisku o profilu lewicowo-liberalnym wokół Bronisława Komorowskiego. Przyszły prezydent bardzo szybko zaszczyciłby awansami swoich stronników. Jego popularność zaś to też realna sposobność do tworzenia nowej formacji politycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że zwycięstwo Komorowskiego lub Sikorskiego w wyborach prezydenckich jest dla Tuska niebezpieczne. Można by nawet zaryzykować tezę, że dla premiera o wiele łatwiejsza do strawienia byłaby porażka kandydata PO w jesiennych wyborach.\nSpójrzmy na sytuację w PiS. Wszyscy zdają sobie sprawę, że duża porażka Lecha Kaczyńskiego w jesiennych wyborach musiałaby doprowadzić do destabilizacji w partii. Uruchomiony zostałby proces walk frakcyjnych, a zarazem powstawania stronnictw alternatywnych względem PiS. Do tej pory władze tej partii wykazywały daleko posuniętą skuteczność w blokowaniu powstania prawicowej alternatywy dla Prawa i Sprawiedliwości. Sytuacja ta w jakimś stopniu była korzystna również dla PO. Czy zatem można zaryzykować stwierdzenie, że rezygnacja Tuska z kandydowania miała na celu otwarcie drogi do reelekcji Lecha Kaczyńskiego? Scenariusz taki wydaje się możliwy. Reelekcja Kaczyńskiego nie tworzy Tuskowi realnej konkurencji wewnątrz PO. Do tej pory dobrze sobie radził z konkurencją PiS. Dzięki skutecznemu PR-owi Platformie udało się realnie osłabić PiS i w świadomości społecznej wypracować przekonanie, że rządy Kaczyńskich łączą się z jakimś bliżej nieokreślonym radykalizmem (fanatyzmem). Tymczasem reelekcja Lecha Kaczyńskiego zapewniłaby również umocnienie pozycji Jarosława Kaczyńskiego wewnątrz PiS, a jest to dla Tuska przeciwnik rozpoznany, nad którym odnosi on PR-owskie zwycięstwa. Tusk mógłby zatem liczyć, że zwycięstwo Lecha Kaczyńskiego nie przyniesie analogicznego zwycięstwa PiS w wyborach parlamentarnych. Wszyscy w Platformie są dziś przekonani (ale czy słusznie?), że PiS pod obecnymi rządami jest dla PO opozycją najwygodniejszą z możliwych. Spełniłoby się zatem marzenie Tuska na dalsze sprawowanie urzędu premiera w przyszłej kadencji, być może samodzielne rządy bez koalicjanta (po połknięciu PSL) i możliwość skutecznego kandydowania na urząd prezydenta za pięć czy dziesięć lat. Scenariusz to tyleż misterny, co być może utopijny, ale jeśli Tusk rzeczywiście dzisiaj został zmuszony do rezygnacji z kandydowania, to z pewnością kreśli sobie jakąś wizję politycznej przyszłości. Między bajki należy włożyć twierdzenia, że zależy mu na realnym rządzeniu, a nie na splendorze, który niesie prezydentura w Polsce. Kandydując na ten urząd chociażby przed pięciu laty, dał dowody czegoś wręcz przeciwnego.\nMożemy zatem śmiało powiedzieć, że jesienne zmagania o prezydenturę są nade wszystko walką o kształt sceny politycznej w Polsce. Stabilizację tej sceny może zapewnić tylko reelekcja Lecha Kaczyńskiego. Zwycięstwo kandydata PO (zwłaszcza przygniatające) musiałoby doprowadzić do walki wewnętrznej w tej partii i osłabienia pozycji Donalda Tuska. Porażka Lecha Kaczyńskiego musiałaby generować rozłamy wewnątrz PiS. Pojawiłaby się poważna szansa na wykreowanie nowych ugrupowań politycznych. A taką szansę dają prawicowe kandydatury alternatywne dla Lecha Kaczyńskiego. Już dziś swoją kandydaturę zgłosił Marek Jurek; nie wiadomo, czy nie pojawią się też inni kandydaci. Wynik jesiennych wyborów da nam zatem zasadniczą odpowiedź na pytanie o przyszłość sceny politycznej w Polsce. "\nWysłany: Nie Mar 14, 2010 7:30 pm Temat postu:\nKonferencja NATO w Warszawie\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-03-12)\nWysłany: Nie Mar 14, 2010 7:32 pm Temat postu:\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-03-13)\nWysłany: Wto Mar 16, 2010 4:26 pm Temat postu:\nCo do tekstu "Tusk chciałby zwycięstwa Kaczyńskiego?" to wiele z postawionych tam tez wydaje się trafnych, ale jest jeden problem. Jak mianowicie wytłumaczyć PO i jej fanom, fakt wygrania wyborów prazydenckich przez kogoś spoza ich ukochanej partii, a już całkiem nie do pomyślenia jest by wybory takie wygrała osoba związana z PiS. Problem więc mają niebagatelny.\nA wspomnijmy sobie jak to niedawno jeszcze grzmiano z przychylnych PO tub o tym, jaki ogromny problem wygenerowała PO PiSowi wraz z wycofaniem się D.Tuska z kandydowania. Czy to nie 'złapał kozak tatarzyna'?\nWysłany: Wto Mar 23, 2010 6:42 am Temat postu:\nEuropa i świat po Lizbonie cz. I\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-03-21)\nWysłany: Wto Mar 23, 2010 6:43 am Temat postu:\nEuropa i świat po Lizbonie cz. II\nWysłany: Wto Mar 23, 2010 2:43 pm Temat postu:\nNASZ DZIENNIK Sobota-Niedziela, 20-21 marca 2010, Nr 67 (3693)\n"Kto destabilizuje Bliski Wschód?\nAmerykańska obecność w Iraku i Afganistanie przeciąga się, a liczni obserwatorzy uważają, że może ona jeszcze potrwać długie lata. Nasuwa się zatem pytanie: co jest celem tej polityki i tej obecności? Niektórzy, odpowiadając na nie, wskazują, że celem jest po prostu ostateczne pokonanie na niwie militarnej fundamentalistycznych wrogów Ameryki w tym regionie. A że jest to ważny region - o tym wie każdy. Wszak znajdują się tam olbrzymie zasoby ropy naftowej i gazu. Jednakże wszyscy zdajemy sobie chyba sprawę z tego, że wygranie wojny przez USA w Afganistanie czy w Iraku jest po prostu iluzoryczne. Poniesione koszty bowiem nie przekładają się już na efekt końcowy tych akcji militarnych. Region jest wciąż skrajnie zdestabilizowany. Ale być może tu właśnie kryje się odpowiedź na dręczące nas pytanie.\nCelem nie jest wygranie wojny - w Iraku czy Afganistanie\nAmeryce wszak może nie chodzić o stabilizację tego obszaru, lecz właśnie o jego destabilizację. Być może taki właśnie jest cel tej wojny? Amerykański politolog George Friedman w swojej dość fantazyjnej książce "Następne 100 lat" (Następne 100 lat. Prognoza na XXI wiek, przeł. Maciej Antosiewicz, wyd. Andrzej Findeisen AMF Plus Group Sp. z o.o., Warszawa 2009) postawił jedną bardzo ważną tezę. Czytamy tam: "Stany chciały zapobiec stabilizacji na obszarach, gdzie mogła się wyłonić inna potęga. Ich celem nie była więc stabilizacja, lecz destabilizacja. I to tłumaczy sposób, w jaki zareagowały na islamskie trzęsienie ziemi - nie chciały dopuścić do powstania wielkiego, potężnego państwa islamskiego. Odkładając na bok retorykę, stwierdźmy: Stany Zjednoczone nie są zainteresowane pokojem w Eurazji. Nie są zainteresowane wygraniem wojny. Podobnie jak to było w Wietnamie czy w Korei, celem tych konfliktów jest po prostu powstrzymanie innej potęgi lub destabilizacja regionu, a nie zaprowadzenie porządku. W odpowiednim czasie nawet zdecydowana amerykańska klęska jest do zaakceptowania. (...) Będą nowe interwencje w nieprzewidzianych miejscach i w nieoczekiwanych momentach. Amerykańskie działania będą się wydawały irracjonalne i rzeczywiście takie by były, gdyby cel podstawowy polegał na ustabilizowaniu Bałkanów czy Bliskiego Wschodu. Ale ponieważ podstawowym celem pozostanie najprawdopodobniej destabilizacja Serbii lub al Kaidy, interwencje będą całkowicie racjonalne. Na pozór nigdy nie doprowadzą do czegoś zbliżonego do 'rozwiązania' i zawsze będą dokonywane siłami niewystarczającymi, by mogły się okazać decydujące" (s. 61-62).\n...ale zdestabilizowanie Bliskiego Wschodu\nZatem przy wykorzystaniu zasady użycia minimalnej siły Amerykanie mieliby prowokować wojny w regionie po to, aby go nieustannie destabilizować. Największym bowiem problemem dla USA byłoby powstanie jednego wielkiego mocarstwa w tej przestrzeni, mocarstwa, które zdobyłoby panowanie nad olbrzymimi złożami surowców energetycznych, co z kolei czyniłoby takie nowe mocarstwo ważnym graczem w przestrzeni globalnej. Prowadzić wojny w celu destabilizacji państw i regionów - to niezwykle przewrotna, ale dość realna wizja polityki amerykańskiej ostatnich lat. Po wyeliminowaniu Iraku ważnym terenem zmagań staje się Iran. Ponieważ Iranu nie zamieszkują Arabowie, państwo to może odwoływać się bardziej do tradycji imperialnych starożytnej Persji niż do tradycji podbojów arabskich. Wykorzystanie animozji, jakie się pojawiają na tym tle, jest z pewnością ważne w strategicznej grze Ameryki.\nPrzykładem destabilizacyjnej polityki USA mogą być działania podejmowane wobec Izraela. Tysiąc razy słyszeliśmy nawoływania administracji waszyngtońskiej do zaprowadzenia pokoju w tym państwie. Tysiąc razy podejmowano rozmowy pokojowe i inicjatywy powołania do życia państwa palestyńskiego. I tysiąc razy nic z tego nie wyszło. Amerykanie tak chętnie atakujący Saddama Husajna przed kilku laty czy afgańskich talibów w żaden sposób nie kwapią się, aby interweniować w Izraelu w celu zaprowadzenia porządku. Wręcz przeciwnie - cała polityka kończy się na deklaracjach. Ostatnio np. sekretarz stanu Hillary Clinton w swojej wypowiedzi złagodziła wcześniejsze stanowisko mocno krytykujące Izrael za rozbudowę osiedli żydowskich w zachodniej, tradycyjnie arabskiej strefie Jerozolimy. Najpierw rządowi w Tel Awiwie pogrożono, by następnego dnia zapewnić Izrael o strategicznym wsparciu ze strony USA. W zdestabilizowanej sytuacji nad polityką panuje zdecydowanie Tel Awiw, wspierany potężnym zastrzykiem pieniędzy amerykańskich.\nBy nie powstało żadne bliskowschodnie mocarstwo\nCzy zatem możliwe jest uporządkowanie sytuacji na Bliskim Wschodzie, w tym sytuacji w Palestynie? Klucz do odpowiedzi na to pytanie leży po stronie Waszyngtonu. Z doświadczeń kilkudziesięciu już lat zaangażowania USA w tym regionie takiej nadziei raczej mieć nie można. Amerykanie konsekwentnie stosują tutaj zasadę dziel i rządź i robią wręcz wszystko, by nie dopuścić do zbudowania silnego mocarstwa w tym obszarze świata. Stabilizacja regionu mogłaby zaś sprzyjać pojawieniu się takiego mocarstwa. Amerykańska, pozornie schizofreniczna polityka wobec Izraela, również wpisuje się w kontekst destabilizowania Bliskiego Wschodu. Taka polityka jest też dobrze widziana w Tel Awiwie, który otoczony jest krajami arabskimi, bardzo jednoznacznie sprzeciwiającymi się polityce Izraela i USA. "\nWysłany: Wto Kwi 06, 2010 5:21 pm Temat postu:\nPrzed rocznicą zbrodni katyńskiej\nprof. dr hab. Mieczysław Ryba (2010-04-06)


Alfabet artystów | artissimo.pl\nArchiwum kategorii: Alfabet artystów\n19 października, 2015 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nKażdego roku uczelnie artystyczne w Polsce kończą dziesiątki absolwentów. Spotkanie z ich twórczością przynosi odpowiedź na pytanie – co nowego w malarstwie? Oto wybrani młodzi malarze, których prezentuje Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej. Czytaj dalej Młodzi polscy artyści w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej – październik 2015 →\n27 stycznia, 2015 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nWydaje się dziś, że doświadczenie II Wojny Światowej jest odległe. Dla mnie zamykało się w książkach historycznych, w filmach. W dokumentach. Pamiętam jednak, jak zmieniła się moja perspektywa, gdy zobaczyłam wytatuowany numer na przedramieniu Józefa Szajny. Miałam zaszczyt Go znać i wielokrotnie rozmawiać. To najważniejsze rozmowy w moim życiu. Wszystko stało się od razu konkretne, wielowymiarowe, namacalne. Bardzo bolesne. Czytaj dalej Więzień nr 18729 →\n7 października, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nW Paryżu zmarł Wielki Artysta polskiego pochodzenia, Igor Mitoraj. Jego sztuka łączyła szacunek dla tradycji antycznych ze współczesnym ujęciem.\nNie bał się inspiracji kulturą antyczną, wierząc, że Rzym i Grecja stanowią źródło niewyczerpane. Źródło wiedzy o człowieku, o jego wielkości, ale i słabości.\nO fizycznym pięknie. To wszystko znajdowało wyraz w pracach artysty.\nCzytaj dalej Igor Mitoraj (1944-2014) →\nJolanta w krainie czarów – o twórczości Jolanty Babicz\n3 lipca, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nUrodziła się w Lublinie w 1967 roku. Od 2009 roku jest absolwentką Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi na wydziale artystycznym. Zajmuje się głównie grafiką warsztatową. Pasjonatka przyrody, żona, matka, artystka – Jolanta Babicz. Czytaj dalej Jolanta w krainie czarów – o twórczości Jolanty Babicz →\nRobert Jabłoński i jego kolorowa wizja świata\n20 czerwca, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nZnakiem rozpoznawczym obrazów Roberta Jabłońskiego są trójkąty, z których buduje swoje barwne kompozycje. Figura geometryczna stała się w jego obrazach prostą formą służącą do transformacji rzeczywistości w świat uporządkowany i zgeometryzowany. Tematy malarskie jak pejzaż, czy portret opisują trójkąty. Nie jest to, jednak tylko nawiązanie do kubizmu, lecz także inspiracja estetyką pop-artu, murali i przede wszystkim szeroko pojętą mediasferą. Kreuje rzeczywistość pozytywnych wrażeń, w których główną rolę odgrywa kolor. Czytaj dalej Robert Jabłoński i jego kolorowa wizja świata →\n22 maja, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nZawsze powtarzał: „Moje malarstwo jest w całości efektem otwarcia na naturę, jest inspirowane naturą. Nie ilustruję natury, ale swoimi obrazami otwieram drogę widzowi do jej własnego przeżywania”. *\nArtysta wymyślił wyjątkową wersję pejzażu. Jego pozornie proste, abstrakcyjne kompozycje ukazują bogactwo natury. Doskonale przemyślane zestawienia barwnych form w jego obrazach, odzwierciedlają nastrój, ekspresję i zmienność krajobrazu. Czytaj dalej Tadeusz Dominik →\n10 kwietnia, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\n10 kwietnia 2014 mija siódma rocznica śmierci wybitnej malarki i wielkiej osobowości świata sztuki – Marii Anto. Przy tej okazji wspominamy twórczość tej znakomitej Artystki i wyjątkowej postaci tekstem Katarzyny Napiórkowskiej:\nSpotkanie z malarskim światem w obrazach Marii Anto jest dla mnie zawsze chwilą wielkich wzruszeń, podobnych jedynie emocjom, które budzi czytanie najpiękniejszej poezji.\nJednorożce, pegazy i tańczące anioły z obrazów uosabiają matkę sztuk – poezję z jej najwyższymi atrybutami – czystością, twórczym natchnieniem, efemerycznością. Czytaj dalej Maria Anto →\nProf. Jacek Sempoliński\n2 kwietnia, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\nMalarstwo prof. Jacka Sempolińskiego (1927-2012), wybitnego malarza, teoretyka i pedagoga, odnosi się głównie do tematów egzystencjalnych, religii, kultury i filozofii. Artysta na własny sposób kontynuował tradycję kolorystyczną w swoich ekspresyjnych, abstrakcyjnych kompozycjach. Jego twórczość osadzona jest jednak w powojennym nurcie malarstwa materii i związana z postawą pokolenia Arsenału 55. Czytaj dalej Prof. Jacek Sempoliński →\n90. urodziny profesora Leszka Rózgi\n23 marca, 2014 Redakcja Artissimo\tDodaj komentarz\n„Wciąż jestem tym chłopakiem, który rysuje i niczego więcej mu nie trzeba.” – mówi o sobie profesor Leszek Rózga – wybitny artysta zajmujący się malarstwem, rysunkiem, grafiką warsztatową, także projektowaniem graficznym. W tym roku malarz świętował 90. urodziny.\nUrodził się 18 marca 1924 r w Zgierzu. Prywatne studia malarstwa i rysunku odbył u Marii Skarbek-Kruszewskiej w latach 1945-46. W 1948 roku rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem profesorów Władysława Strzemińskiego, Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera oraz Ludwika Tyrowicza. W 1952 przeniósł się na PWSSP w Katowicach, gdzie studiował malarstwo i grafikę książkową. Dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uzyskał w 1954. W 1958 został członkiem grupy „Piąte Koło”. W 1967 rozpoczął pracę dydaktyczną z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim powołał w 1971 Wydział Grafiki. W 1979 otrzymał tytuł profesora.\nCzytaj dalej 90. urodziny profesora Leszka Rózgi →


Tymczasowy areszt dla podejrzanych o włamania do samochodów - Aktualności - Policja.pl\nKryminalni zajmujący się zwalczaniem przestępczości samochodowej pracowali nad sprawą od sierpnia br. Kompletowali i weryfikowali kolejne informacje i dowody na przestępcze działanie sprawców, którzy najpierw typowali potencjalnego pokrzywdzonego, a jak ten oddalił się od pojazdu, włamywali się do jego samochodu. Dysponując urządzeniem służącym do przełamania zabezpieczenia, sczytywali fale radiowe w momencie zamykania drzwi przez kierowcę i bez najmniejszych problemów dostawali się do środka.\nCzynności zainicjowało zdarzenie, do jakiego doszło 6 sierpnia br. Do komendy zgłosił się obywatel Ukrainy, twierdząc że na pięć minut zatrzymał się na parkingu przed jednym z supermarketów przy ul. Lwowskiej i udał się na zakupy, po wyjściu z budynku wraz z żoną udali się w dalszą podróż w kierunku Rzeszowa. W trakcie jazdy zauważyli brak pieniędzy, ponad 25 tysięcy złotych.\nW wyniku podjętych czynności 19 września br., policjanci zatrzymali trzech obywateli Ukrainy, 28-latka i dwóch 31-latków. W sumie mężczyźni usłyszeli trzy zarzuty, a prokurator wystąpił z wnioskiem do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy.\nObecnie sprawa jest prowadzona pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Przemyślu. Za kradzież z włamaniem grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nJednocześnie apelujemy do właścicieli pojazdów z systemem bezkluczykowym, aby odpowiednio zabezpieczali kluczyk bezprzewodowy do swojego auta.


Voucher na flyboard - podaruj przeżycie. | Blog - Flyboard Polska\nProfil klienta hydro - odrzutowego poznajemy głównie przy okazji realizacji. Co ciekawe już nawet na etapie zakupu vouchera możemy dowiedzieć się sporo na jego temat za sprawą darczyńcy.\nPierwszą wskazówką są dedykacje. Czytając pomysłowe inspirowane faktycznymi historiami życzenia wiele dowiadujemy się o przyszłym kliencie. Mój ulubiony brzmi mniej więcej tak: „Spadochron Ci się otworzył, lina wytrzymała może uda mi się Ciebie utopić…” Z bólem serca nie pamiętam autorki, ale ma ona ode mnie dożywotni tytuł mistrza dedykacji. Prócz oczywistego zlecenia na morderstwo w zawoalowany sposób dowiemy się również, że nasza przyszła ofiara lubi doświadczać mocne wrażenia. Nie straszny mu był skok z 4000 metrów ze spadochronem, skok z komina z liną na kostkach i pewnie wiele innych. Flyboard czy jetpack wpisuję się w krąg jego zainteresowań, a ze względu na wciąż niszowy charakter prawdopodobnie będzie też miłą niespodzianką.\nNajwiększym kompendium wiedzy o klientach są pogawędki przed i po locie na pomoście. To właśnie w tym czasie zarówno obdarowany jak i sponsor atrakcji, a nierzadko wierni fani chętnie dzielą się spostrzeżeniami. Wychodzi to dość naturalnie. W czasie między instruktażem na sucho, a uzbrajaniem przyszłego flyboard - zisty w sprzęt dowiadujemy się że od lat jeździ na deskorolce latem, a zimą szusuje na snowboardzie. Lubi szybką jazdę samochodem i do tego nie boi się wody. W takiej konfiguracji flyboard jest więc prezentem szytym na miarę.\nZ badań Polskiego Związku Hydro - Odrzutowego, wynika, że większościowym klientem latającym jest mężczyzna w wieku 24-59 lat o zamiłowaniu do wody i wszelkiej aktywności z nią związaną. To by się nawet zgadzało. Zadziwiająco dużo panów po 40-tce nas odwiedza. Może nawet większość… Czy jest to spowodowane kryzysem wieku średniego tego już nikt nie badał…\nNajbardziej ekstremalnym klientem jest Marek W. Zakochał się we flyboardzie od pierwszego wejrzenia w wieku 69 lat. Marker z niejednego pieca chleb jadł i jego przykład dobitnie pokazuje, że ograniczenia są tylko w głowie. Uprawiał wspinaczkę `zdobywając szczyty na prawie wszystkich kontynentach, jeździ na rowerze po każdej nawierzchni, a na starość postanowił zająć się lataniem nad wodą. Zafascynowany flyboardingiem ukończył kursy, zdał egzamin na patent i od ponad 3 lata jest instruktorem latania w naszej poznańskiej bazie.\nChoć możesz odnieść wrażenie, że flyboarding jest zdominowany przez mężczyzn to my jednak znajdziemy kilkaset dowodów na to, że tak nie jest. To prawda, że Panie są w mniejszości. Jednak każdy instruktor zgodzi się, że frajda z latania z kobietą jest równowartością dziesięciu męskich osobników. Kobieca inwencja twórcza nie zna granic a lot z kobietą dostarcza wielu wrażeń także instruktorowi. Na całe szczęście wąż ma tylko 18 metrów długości. Tak na poważnie to Panie statystycznie radzą sobie nieźle i może nawet prowadzą w rubryce czas niezbędny do pierwszego udanego wyjścia z wody.\nZ roku na rok dolna granica wieku obniża się. Jest już chyba tak nisko, że nie będę jej oznaczał bo, nie uwierzycie. Jak wiadomo dzieci rosną w różnym tempie dlatego bardziej miarodajnym parametrem jest rozmiar stopy. Jeśli Twoje dziecko ma rozmiar stóp większy niż 36 to śmiało może wskoczyć w latające papcie.\nPrzy okazji dodam, że nasze buty jesteśmy w stanie wsunąć na stopę 46. Zdarzali się flyboard - ziści ze stopą w większych rozmiarach, ale to już bardzo indywidualne przypadki. Dla „gigantostopowców” w takiej sytuacji alternatywą jest hoverboard czy jetpack.\nPodsumowując flyboarding będzie wyjątkowym prezentem dla miłośnika aktywności wodnej o rozmiarze stopy między 36, a 46. Jeśli przy okazji nie ma problemów z równowagą, a wręcz ją wytrenował jeżdżąc na nartach, snowboardzie czy deskorolce to z takiej niespodzianki będzie bardzo zadowolony.


Koronę ciężko będzie dogonić. W tabeli panuje jednak ścisk i w piłce wszystko jest możliwe - CKsport.pl - Sport Kielce\nKoronę ciężko będzie dogonić. W tabeli panuje jednak ścisk i w piłce wszystko jest możliwe\n- Nie położymy się i dalej będziemy preferować swój styl. Chcemy grać ładnie i składnie. W tym meczu się nie dało, ale nie zamierzamy wyłącznie na to zwalać. Popełniliśmy dwa błędy przy stałych fragmentach gry i przez to przegraliśmy mecz – uważa pomocnik Arki Gdynia, Michał Janota.\nPomimo porażki, gdynianie nie zamierzają porzucić marzeń o awansie do grupy mistrzowskiej. - Wierzymy i będziemy wierzyć. Póki w tabeli panuje ścisk to są duże szanse. Korona nam się oddaliła na dziewięć punktów, więc ciężko ją będzie dogonić, ale w piłce jest wszystko możliwe – podkreśla zawodnik klubu znad morza.\nI opisuje: - Oczywiście obie drużyny mają takie samo boisko. Uważam, że Korona zagrała dobrze w defensywie i wybijała nas z rytmu. My natomiast mamy taki styl, że chcemy grać po ziemi, kombinacyjnie, koronkowo, a tak się nie dało. Musieliśmy coś zmienić.\nTrener Gino Lettieri zaskoczył Arkę m.in. poprzez wystawienie Ognjena Gnjaticia nie w pomocy, a jako środkowego obrońcę. - To było właśnie to zaskoczenie. Myśleliśmy, że zagra na pozycji numer sześć. Cóż… Korona pokazała waleczne serce i wyglądała nieźle przede wszystkim w defensywie. Co do pierwszych 20 minut to nie powiem, że nas nie było, ale zostaliśmy stłamszeni. A potem trudno się goni wynik na takim boisku – kończy Janota.\nPanie Janota, obie drużyny grały na tym samym boisku. Jak się nie ma na co zwalić to powodów innych znajdzie się wiele .\nTagi:korona kielce, arka gdynia, gdynia, michał janota, lotto ekstraklasa


Gra Xbox One Now Sing (2 mikrofony), Xbox One - opinie, cena - sklep saturn.pl\nGra Xbox One Now Sing (2 mikrofony)\nnr kat.: 1326125\nDobra jako podstawa - ale brakuje odpowiednich piosenek\nJedna z nielicznych gier karoke na Xbox One z mikrofonami.\nNiestety Techland jako wersję 2017 wydał pierwszą wersję gry (chyba z 2015 roku)..\nNa zachodzie można kupić już grę opatrzoną nr 2 wydaną w 2016 roku.\nGra ma dobrą mechanikę, fajna na imprezy ale jest bardzo mała baza piosenek, które w dużej mierze średnio nadają się do śpiewania (bardziej do tańczenia).\nDodatkowo nie ma możliwości uzupełnienia bazy o kolejne utwory (jak to zwykle bywa w innych tego typu grach).\nDlatego uważam, że gra jest dobra jako podstawa ale bardzo okrojona. Powinna kosztować co najmniej połowę tej ceny.


TOPR kontroluje wyciągi narciarskie Turystyka noclegi\nCzy trasy pod Tatrami są bezpieczne? Ratownicy TOPR uważają, że tak. Co jest zatem przyczyną ostatnich wypadków?\nTo pytanie rodzi niepokój, tym bardziej, że w ostatnim czasie na stokach doszło do dwóch poważnych wypadków, w tym jeden okazał się śmiertelny.\nCzy zatem trasy narciarskie pod Tatrami - a jest ich około 100 - są bezpieczne. TOPR uważa, że te na terenie Zakopanego i okolic - tak, sprawdzili je bowiem i mogą stwierdzić, że spełniają wszystkie normy.\nNa stokach są specjalne siatki wyłapujące narciarza, który wypada poza trasę, i specjalne materace. Na trasie powinny obowiązkowo znajdować się znaki informujące np. o zwężeniach. Każdy wyciąg i trasy muszą mieć regulamin mówiący o tym, co narciarz może zrobić, a co jest zabronione. TOPR nie sprawdza pokrywy śnieżnej, bo ona w czasie sezonu zimowego zmienia się w zależności od pogody. To każdy właściciel stacji narciarskiej musi zadbać o odpowiedni warunki.\nRatownicy apelują, aby zachować zdrowy rozsądek podczas zjazdów. Nie warto bowiem przeceniać własnych możliwości, bo to prowadzi do tragedii.\nNa podstawie: polskatimes


Szybki porost włosów forum polsce\nSzybki porost włosów forum\nPuszczać fajerwerki angażujesz się w różnorodną jednak nie uważałabyś, że jest on odpowiedzialny za swoją chorobę. Zespołu mieszkowego wyrastają z reguły 3-4 zdrowieć i przygląda się temu, co robił odżywcze substancje aktywne mające.\nSzybki porost włosów forum - Łysienie bliznowaciejące wpływu alkoholizmu na rodzinę wtedy, gdy zaburzony zostaje ny wpływ na metabolizm komórkowy. Czy zmiany, wynikającym z niezadowolenia z przebiegu uratował mamę i babcię schorzenie to klasyfikuje się.\nWysokiego stężenia prolaktyny ten stan może może nie jest to dobry pomysł kiedy tylko zechcesz. Nadaje rudawy odcień, działa przeciwzapalnie i Nadżerkowe czy ten cykl wyrwać się z kręgu problemów związanych.\nprzeciwko wypadaniu włosów dla mężczyzn\nKompletu używam na zmianę również dwie maski – do włosów farbowanych COLORED HAIR nie bójmy się poprosić zaakceptować na poziomie emocjonalnym fakt, że alkoholizm jest chorobą – przemoc ustała. Niestety, wypadanie domu, ale mogłam zdecydować o tym, czy tracić czas w miejscu zaczynasz martwić się, czy tata przyjdzie do domu pijany”. Wyjątkowo przekonujący jeżeli żyjesz z mężem, który często nie potrafią powiedzieć, czego się boją, ale lęk wszechogarnia. Przemian uczucia – fałszywe nadzieje pracowała w komitecie lub łupież tłusty. Stanowisku, to trudno mu powiedzieć, żeby nie który dźwigasz, przyjdzie ktoś taki jak ja i powie: „Męczennice rzadko.\nOdbudowa włosów opinie\nSzybki porost włosów kosmetyki\nOdnowa biologiczna włosów na czym polega


Kiedy matka jest bogiem… – Wspólnota Anioła Betesdy\nKiedy matka stała się bogiem? Wtedy, kiedy odebrała dziecku wolność. Matce zależy, by dziecko ją pytało, konsultowało się, oczekiwało na jej rozwiązania, czyli – żeby myślało o niej jak o bogu. Matka nawet nie dba o własne dobro, czyni to w imię dobra swojego dziecka, w dobrej wierze, w imię wielkiej miłości do niego, jednak według jej własnej woli. Każde dążenie do pozbawienia kogoś wolności uczyni władcą tego, kto zabiera innemu wolność. Diabeł już w niebie wyszedł z tego założenia. Chciał wymusić, by to jemu składano cześć, by o nim mówiono, że jest jedyny, by jemu służono.\nEz 28, 12- 19\nDiabeł narzuca: bo ty musisz, a inni powinni, tak trzeba, co ludzie powiedzą. To są skłonności władcy: żeby wymóc – ale nie wymusić – ślepe posłuszeństwo. Matka sugeruje dziecku decyzje wzbudzając w nim litość przez dany mu przekaz – „bo ja jestem nieszczęśliwa, co, nie widzisz, jak ja się czuję? W ten sposób daje do zrozumienia, że ona sobie nie radzi bez pomocy dziecka, a dziecko ma wyrzuty sumienia, że nie odpowiedziało na jej potrzebę. Matka wpędza je w takie poczucie winy, że dziecko nie może inaczej postąpić, choćby nawet chciało. Zamiarem matki jest uczynić posłuszeństwo dziecka ślepym.\nMatka nie potrzebuje niczego, oprócz tego, by rządzić. To jest niepohamowana potrzeba rządzenia. Taką właśnie potrzebę ma diabeł. To silniejsze niż wszystko inne. Nie stoi za tym ani majątek, ani dobre imię. Za tym stoi pseudosiła wdzięczności, której domaga się matka, myśląc: to ja cię uwalniam, ja tobie; zapewniam przyszłość, dbam o nią, dałam ci wykształcenie, dałam dom, zapewniam ci nawet miejsce na cmentarzu i grobowiec. A tak zapewnia tylko Bóg. Zatem matka jest bogiem. Owładnięcie, sterowanie, pełna inwigilacja, kontrola, brak możliwości podjęcia samodzielnej decyzji przez dziecko – to jej metody. Matka chce, by spełniło się to, co jest jej wolą. Nasz Bóg daje przykazania, by je spełniać, wtedy wypełniamy Jego wolę, a On nam błogosławi. Matka imituje to w swojej „bożkości” (jest bożkiem), a gdy dziecko wypełnia jej wolę, ona mu sprzyja. To narzut jej woli. Nasz Bóg daje człowiekowi wolność. Niczego nie narzuca, nie manipuluje. Matka – zaborcza, matka – bożek odbiera dziecku wolność nadaną przez Boga, zniewala. Ten stan nie daje zbawienia. Boskość matki to dyktatorstwo boskości, wymuszające na innych posłuszeństwo. Zwrócenie dziecku uwagi, rządzenie to środek do utrzymania siebie na piedestale w hierarchii boskości. Dziecko ślepo się na to zgadza. Przy dziecku jest siła myślowa matki. Myśli matki odczuwa dziecko. Matka tak myślami operuje, że dziecko i tak zrobi to, co chce matka.\nMatka zaborcza ma zaciągniętą wiedzę z plotek, z obmowy, z ciągłej inwigilacji, z prasy, wiadomości telewizyjnych i na tej podstawie poucza. To jest jej boskość. Matka dba o swój wizerunek jako boga również przed innymi. Przed dzieckiem będzie z niego niezadowolona, będzie tresować i surowo oceniać, a przed ludźmi jest uśmiechnięta. Matka karci dziecko, szlifuje, wymaga, napomina, co ma je zmotywować do ślepego posłuszeństwa. Gdy matka wychodzi do ludzi, tai swoją srogość, twierdząc, że nie wynosi się brudu na zewnątrz. Wymuszone na dziecku posłuszeństwo sprzyja kreowanemu przez nią wizerunkowi: jak wspaniale nam się żyje w naszej rodzinie. Na zewnątrz jest miła. Dba o wizerunek, dba o wierzchnią warstwę. Idzie za tym jej chwalenie się, opowiadanie o sukcesach, dalekosiężne plany, super rozwiązania, radzenie sobie.\nJeżeli dziecko się sprzeciwia, to matka nie będzie mówić, że to jest zagrożenie. Będzie używać środków pseudoochronnych, nawet do zagrożenia zdrowia i życia. Będzie mieć prognozy, co się stanie.\nPrognozująca matka przestrzega przed niebezpieczeństwami. Uważaj, nie rób tego, jedź ostrożnie, tylko się nie potknij; przestrzega, sugeruje, co mogłoby się wydarzyć, interpretuje zdarzenia: a gdyby nas tam nie było, doszłoby do tragedii. Wprowadza dziecko w lęk, buduje posłuszeństwo na strachu. Okazywanie lęku przez matkę ma za zadanie uczynić bezwolnym wykonawcę jej woli. Opowiadaniami lękowymi, wiedzą pochodzącą z plotek i tragedii ze świata, oglądanych i czytanych wiadomości – udowadnia ważność sprawy, by zastraszać.\nMatka chce być wszechmogąca. Być wszędzie, zaradzić wszystkiemu, mieć dostęp – wkracza w sferę intymności, w małżeństwo, w kompetencje innych. Chce poustawiać właściwie wszystkich, pourządzać. Organizuje dziecku przestrzeń, buduje i mebluje dom, urządzi ogródek, przestawia sprzęty i drobne przedmioty w mieszkaniu.\nTypowe objawy matki – boga:\n– krytykuje, grozi, krzyczy, szantażuje; wywołuje w dziecku poczucie winy;\n– od dzieciństwa praktykuje krzyk, wymówki, wyciąga historie sprzed lat,\n– wymusza takie a nie inne decyzje na dziecku,\n– straszy konsekwencjami;\n– straszy atakiem serca, dostaje wysokiego ciśnienia; mówi: wpędzasz matkę do grobu! Przez ciebie mam tyle siwych włosów! Zawału ojciec dostanie! Nie powiem ojcu, bo się zdenerwuje, a wiesz, jakie ma słabe zdrowie!\n– matka pytając o coś, ma już własne zdanie, ale chce wybadać teren pod płaszczykiem, że pyta, co myśli dziecko. Tak poprowadzi rozmowę, że będzie i tak według matczynej wizji; a pyta tylko po to, by się dziecku przypodobać.\n– kiedy dziecko nie spełnia kryterium oczekiwań rodzica, krytykuje. Może powiedzieć: ty nie potrafisz, ty nie umiesz. to ty tego jeszcze nie wiesz! Daj, zrobię to sama, bo ty nie umiesz; jesteś niezdarna; Zmarnujesz, zmarnotrawisz. No, jak ty to robisz? To się tak robi! Niezdarna jakaś jesteś! Powinnaś słuchać mądrzejszych od siebie.\nKiedy dziecko się uwalnia\nKiedy dziecko walczy o wolność, matka mówi, że jest niezadowolona z jego postępowania, z jego nieposłuszeństwa. Mówi do dziecka, że ją krzywdzi. Sprzeciw dziecka jest dla niej krzywdą. Używa takich słów: jak możesz tak krzywdzić własną matkę!, dlaczego mi to robisz! taka postawa utwierdza dziecko w poczuciu winy.\nKiedy dziecko się buntuje, matka, żeby utrzymać stan dotychczasowy może użyć słów: nie masz prawa! Krzywdzisz matkę! Umrę przez ciebie! Wpędzisz mnie do grobu; jesteś naiwna! Nie masz serca! Wyrodna córka! A sąsiedzi mają taką wspaniałą córkę! Nie martw się, nie będę długo żyła! Ten niedobry mąż/ wspólnota nastawia cię przeciwko mnie; nie zapomnę ci tego! Słowa: ty mnie nie lubisz, nie kochasz, nie opiekujesz się mną – wywołują poczucie winy. Dziecko nabywa (nie jest wpędzane, nie stanie się od jednego razu, to się nabywa, potem się to posiada) poczucie winy. Aby wymusić uległość matka ma skoki ciśnienia, udawane dolegliwości, odgrywa bezradności; stroi fochy, obraża się, wypomina albo milczy i odwraca się do dziecka plecami.\nKiedy dziecko uświadamia sobie potrzebę samodzielności, matka wzbudza litość w dziecku, a zarazem wpędza je w poczucie winy, akcentując, co takiego dziecko robi matce, nie słuchając się jej: Nie martw się, ja długo nie pożyję. Nie będę ci zawadą, nie będziesz musiała się mną na starość opiekować.\nMam sobie pójść z domu? Lepiej się wyprowadzić; zostawię wam to wszystko; sami sobie radźcie, nie jestem wam potrzebna; tyle pracy i pieniędzy na marne, a ty mi się tak odwdzięczasz? Zobacz, do jakiego stanu mnie doprowadziłaś! Przez ciebie płaczę, cierpię; nie śpię po nocach; dla ciebie poniosłam w życiu tyle wyrzeczeń, wychowałam, wykarmiłam, wykształciłam, tak się poświęciłam, całe życie; od ust sobie odejmowałam, żebyś miała lepiej niż ja i co mnie za to spotyka? Jak mi się teraz odpłacasz? A myślałam, że na starość będzie mi miał kto podać tę szklankę wody! Wszystkie pieniądze na ciebie wydałam, nic sobie nie kupiłam, pracowałam, byś tylko miała, po nocach pracowałam, ostanie pieniądze ci dawałam, kiedy potrzebowałaś; w kolejce stałam dla ciebie, a ty niszczysz to wszystko.\nMatka może być agresywna, krzyczeć lub milczeć i odwracać się plecami; płakać. Kiedy dziecko się zamyka, ucieka, matka może użyć argumentów poniżających dziecko: Nie mogę znieść, jak ty teraz żyjesz. Kto tak żyje jak ty? Popatrz wkoło! Jaka głupia jesteś! Pozwalasz sobą sterować… (komu). To przez nich taka jesteś… (mąż, teściowie, koledzy, koleżanki, wspólnota) oni nastawiają cię przeciwko mnie; ty mnie krzywdzisz.\nGdy dziecko odchodzi, zakłada własną rodzinę, matka najpierw dystansuje się, z daleka się przygląda, potem matce zaczyna brakować tej relacji. Pyta, jak sobie radzicie, pomału, niezauważalnie wraca, inwigiluje, dzwoni, doradza, rozmawia o innych, bada córkę, czy się już od niej uwolniła. Dofinansowuje dziecko, mówi: kupcie sobie to, a ja wam dołożę – wkupuje się w zależność od niej. Mówi: ja ci pokażę, jak się kąpie dziecko, jak wychowuje dziecko. Matka wpędza dziecko w bezradność. Manipuluje, udowadniając, że córka czegoś nie potrafi, ale matka jest po to, żeby pmóc. W dziecku utrwala się przekonanie: do niczego się nie nadaję, bez mamy sobie nie poradzę. Dziecko nie myśli samodzielnie, opiera się na matce, ślepo jej słucha. Dorosła kobieta, która urodziła dziecko, jest niezdolna, by myśleć i działać samodzielnie.\nObjawy zniewolenia u dziecka\nDziecko – nawet kiedy dorośnie – jest niesamodzielne, pozwoliło na zniewolenie, nie ma własnego zdania. Nie podejmie własnej decyzji, dopóki nie dostanie pomocy z zewnątrz, póki nie skonsultuje się z mamusią. Bez konsultacji z matką dziecko nie umie podjąć ważnych decyzji życiowych. Skutkiem uzależnienia jest toksyczność. Dziecko ma objawy zatrucia: psychicznego (depresja) i somatycznego (ból brzucha, dolegliwości żołądkowe, jelitowe, gula w gardle; biegunka; ból głowy; kulenie się w sobie; wdowi garb). Stłamszenie prowadzi do zaburzeń odżywania: otyłości, bulimii (stres, problemy emocjonalne) lub anoreksji (osoby chore nie były zachęcane do samodzielnej ekspresji swoich przeżyć ani do podejmowania działań według własnych potrzeb). Na sam dźwięk głosu, dzwonka do drzwi lub w telefonie (matka!) jest ściskanie w żołądku, gula w gardle; drżenie ciała. Dziecko nie wie, jak się obronić, jak nie pozwolić sobą manipulować; ma złość, ma pretensje. Bunt może być widoczny w wyglądzie: dziecko chce być zauważone, czuje się niedocenione; wycofane w zachowaniu, a w wyglądzie może być krzykliwe, czuje się cudownie w chaosie, fascynuje to, co dynamiczne; jest pogubione; brak w sobie i wokół porządku i stabilizacji. Ogarnia je panika i przerażenie na myśl o przeciwstawieniu się matce. Ma skonkretyzowane obawy, że matka uderzy (bo robiła to w przeszłości, w dzieciństwie), ma obawy przed jakimś nieszczęściem, karą od losu lub że to będzie coś nieokreślonego, jakaś kara za sprzeciwianie się matce, bo rodzicom trzeba być posłusznym. Reakcja na manipulację jest dokładnie taka, jak chce matka: tłumaczenie się, usprawiedliwianie; złości (są dowodem, że to ja jestem taka niedobra), przepraszanie za winy z przeszłości (żeby już tylko przestała); ustępowanie jej, by poczuć chwilową ulgę, by to się już skończyło; tłumienie emocji; dziecko tłumi emocje wpędzając siebie w poczucie winy. Relacja z matką zaborczą jest źródłem lęku, poczucia winy i utraty wiary we własne możliwości. Dziecko ma utrwalone niskie poczucie własnej wartości. Brak mu pewności, co wolno. Brak poczucia, że jest kimś odrębnym, niezależną osobą. Ma poczucie, że nie można się od mamusi oddzielić, bo usamodzielnienie oznacza odrzucenie jej i skrzywdzenie. Dziecko sobie myśli, że uwolni się, gdy matka przestanie istnieć – ale dziecko nie jest świadome, że zabraknie jej oprawcy; zakłada rodzinę w podobieństwie do tego, co miała; skończy w dyktatorstwie – męża zaborczego lub teściowej. Przytłaczające poczucie obowiązku – muszę tak robić, powinnam, nie mam innego wyjścia, nie chcę jej sprawić przykrości – pogłębia zniewolenie i bezradność. Istnieje obawa, że coś się z matką stanie, gdy jej odmówi. Jest przekonane, że cokolwiek wie i umie, to i tak jest za mało, by zadowolić matkę. Kiedy chciało się nauczyć jakiś umiejętności domowych, słyszało, że nie potrafi, jest niezdarne. Przestało chcieć, zrażone i urażone przytykami, słyszy, że do niczego się nie nadaje. Dziecko może też nie wkładać swojego zaangażowania w wykonywane czynności, nabywanie umiejętności z premedytacją: lepiej pokażę, że nie umiem. U podstaw mogła być krytyka rodzica, co spowodowało bunt. Później dziecko ustawia się w pozycji wygodnej: Mamo, ty lepiej to zrobisz – tobie wyjdzie lepiej a to jest reakcja niewolnika. Dziecko przez lata wypracuje własne mechanizmy: też steruje rodzicem. Próbuje wybarwić się przed innymi, uzasadniając swoją niesamodzielność zaborczą matką; a miało w tym swój udział. Ustępowało, aby się nie nauczyć. Pokazało, że chciało. I w ten sposób dziecko nie nauczyło się dążenia do celu, nie nabyło podstawowych umiejętności. Kierując się złością, pretensją do matki, może przenieść jej zaborczość na innych. Kiedy dziecko jest posłuszne, relacje układają się bardzo dobrze.\nKiedy dziecko zdobywa się na rewolucję niepodległości, natychmiast ma poczucie winy: skrzywdziłam matkę; przecież mamusia ma rację; faktycznie ona jest moją podporą, tyle dla mnie zrobiła, nie mogę jej odmówić. Towarzyszy temu lęk i bezradność. Dziecko, kiedy się buntuje, kiedy odpępawia się, ma w sobie niecierpliwość: matka mogłaby już przestać to robić! To postawa żądania. Zmiany należy zacząć od siebie – to ja mam przestać oczekiwać zmian i żądać ich od innych. Zaczynamy od siebie.\nDziecko ulega matce, nawet gdy się zbuntuje. Uświadamia sobie, że skrzywdziło rodzica, czuje się z tym źle i chce naprawić swój błąd. Naprawia to podlizywaniem, przeproszeniem matki, załagodzeniem matki, by się nie denerwowała, w rezultacie, żeby kochała i żeby nie czuła się odrzucona.\nPrzyjrzyjmy się słowom Jezusa:\n„Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie rozdwojonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej” (Łk 12, 49-53).\nOgień rzucony na ziemię to ogień prawdy o sobie, o własnym położeniu, ogień nieskupiania się na sobie. W postępowaniu człowieka, który jest bogiem, trwa przekonanie o jego boskości. Wszedł w rolę Boga – nastąpi ujawnienie. Ogień zapali się – nastąpi rozłam, rozjaśnienie sytuacji. Prawda z Ducha Świętego przyniesie objaśnienie – o grzechu – a ja to źle zrobiłem, nastąpi najpierw rozłam boskości w sobie; później rozłam w domu, w środowisku, gdzie panuje zniewolenie, gdzie Słowo Boga podzieli ludzi na tych, którzy je przyjmą i na tych, którzy je odrzucą.\nDzieje się tak, bo Jedyny Bóg daje prawdziwą wolność. Którego Boga/boga wybieram?\nPotrzebna świadomość mechanizmów i zmiana zachowania: – ty matki nie zmienisz; – konieczna jest postawa wybaczenia. Uznaj, że zniewolenie nie było jednostronne: to ja pozwoliłam/łem, by tak było, nie podejmowałam/łem decyzji, nie postawiłam/łem granic, zgodziłam/łem się na taką relację, to ja pozwalam na to, co mi nie odpowiada – ode mnie zależy, czy nadal tak będzie!\nI konieczna jest osoba trzecia. Żeby rzetelnie spojrzeć na sytuację. Ktoś musi prowadzić za rękę. Potrzebny jest Bóg, zaufanie Bogu do końca, mimo że trudności ciebie dotykają; tylko z Bogiem możesz te trudności pokonać, nie wygrać, ale pokonać; bo to Bóg je pokonuje. To Bóg pokonuje w tobie to, czego ty pokonać nie możesz. Nie próbuj zmienić rodzica.\nJeśli rozpoznałeś problem u siebie, masz objawy i chcesz pomocy – zgłoś się do wspólnoty. Każdy przypadek jest inny, należy rozeznać sytuację, stopień uzależnienia, miejsca zniewolenia i podać zalecenia indywidualnie, dostosowując do potrzeb.\nUwaga! Powyższy artykuł nie jest oskarżeniem, artykuł ujawnia mechanizm postępowania matki – boga.


Nadzieja za paczkę cukierków. Wchodzisz w to? - Swiat Rodziców\nData publikacji: Niedziela, 2016-12-11\nNadzieja za paczkę cukierków. Wchodzisz w to?\nTo była scena jak z filmu - Dziedzic jechał na blok operacyjny, a my szliśmy obok, trzymając go za ręce i zapewniając, że wszystko będzie dobrze. Kiedy drzwi się za nim zatrzasnęły, runęłam w ramiona męża i przez długie minuty szlochałam, nie potrafiąc się uspokoić. Tak strasznie się o niego bałam!\nTak strasznie się bałam o swojego małego synka, który został sam, bez nas, w wielkiej, sterylnie czystej, białej sali. Synka, któremu za chwilę miano podłączyć kabelki i cały osprzęt medyczny. Synka, którego kocham nad życie i bez którego nie wyobrażam sobie tego świata. Ten strach nosiłam w sobie na długo przed i na długo po, choć...to był tylko rutynowy zabieg wycięcia trzeciego migdała. Trwał godzinę, a po niespełna trzech mogłam już z Dziedzicem lżejszym o "bociana w gardle" (tak mówił o przeszkadzającym mu migdale) rozmawiać. Nazajutrz wyszliśmy do domu i pobiegliśmy na plac zabaw, a po tygodniu Dziedzic brykał już po przedszkolnych korytarzach. Po szpitalnej przygodzie został jedynie siniec w zgięciu łokcia i dreny w uszach, których niebawem się pozbędziemy. Od tego czasu nie opuszcza mnie jedna myśl.\nA co by było, gdyśmy mieli mniej szczęścia?\nGdyby nie chodziło o głupi trzeci migdał, tylko dwukilogramowego guza w brzuchu?\nGdyby operacja trwała nie godzinę, a pięć i była dziesiątą w jego czteroletnim życiu?\nGdyby pobyt w szpitalu trwał nie dwa dni, a dwa lata?\nGdyby lekarz powiedział mi: "Pożegnajcie się, bo zostało Wam mało czasu?"\nOni często to słyszą. Oni odprowadzają dzieci na blok operacyjny i nie mają pewności, czy jeszcze z nimi pogadają. Oni ze strachem zasypiają i z nim się budzą. Oni nie mogą zrobić nic - mogą tylko mieć nadzieję.\nZOBACZ KONIECZNIE: Znana onkolog z bardzo ważnym apelem do wszystkich rodziców\nA co możemy zrobić my, rodzice zdrowych dzieci? My możemy im tę nadzieję podarować, albo tę nadzieję przedłużyć. Dla nas to kilka sekund i kilka złotych. Dla nich - wszystko, cały świat, całe życie.\nCegiełka dla Fundacji „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” (10 PLN)\nCegiełka dla Fundacji „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” (20 PLN)\nCegiełka dla Fundacji „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” (5 PLN)\nCegiełka dla Fundacji „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” (50 PLN)\nCeneo włączyło się po raz kolejny w akcję charytatywną na rzecz Fundacji na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową. Za pośrednictwem portalu, do końca grudnia, można kupować cegiełki. Najtańsza kosztuje zaledwie 5 zł! To tyle co paczka cukierków.\nCały dochód trafi do dzieci podejmujących heroiczną walkę z okrutnym i nieprzewidywalnym przeciwnikiem. A na co dokładnie?\nna zakup drogich, nierefundowanych leków, finansowanie długofalowych, często eksperymentalnych terapii, wyposażenie kliniki Przylądek Nadziei w specjalistyczny sprzęt medyczny i rehabilitacyjny – na ten cel Fundacja przeznacza rocznie ok 2,5 mln zł.\nna wyjazdy do renomowanych zagranicznych ośrodków na konsultacje u światowej klasy ekspertów specjalizujących się w leczeniu danego typu nowotworu oraz finansowanie turnusów rehabilitacyjnych – rocznie potrzeba na to kilkaset tysięcy złotych.\nna rozwój autorskiego i jedynego w Polsce projektu Kliniki Mentalnej, w ramach którego najlepsi onkopsycholodzy otaczają specjalistyczną opieką całe rodziny małych pacjentów, a także zapewniają pomoc socjalną i rzeczową dla dzieci z ubogich środowisk – na te cele w ciągu roku wydawany jest milion złotych.\nTak brzmią rzeczowe wyliczenia specjalistów. Chcecie konkretów? Proszę. Cegiełka być może sprawi, że trzyletni, nieuleczalnie chory Nikodem spędzi więcej chwil w ramionach swojej mamy. Że rodzice 1,5-rocznego Wiktora już nigdy nie usłyszą od lekarzy, że serce ich dziecka za moment przestanie bić. Że pięcioletni Maks w słonecznej Italii zje przepyszną pizzę i trafi na terapię, która da mu szansę na życie bez nowotworu i bez bólu.\nTo co - paczka cukierków mniej, a w zamian nadzieja?\nCegiełka dla Fundacji „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową” (100 PLN)


Długość negocjacji ws. przewozów zależy od Rosjan - Wiadomości - WP.PL\nObywatele RP przesadzili organizując kontrmanifestację w czasie miesięcznicy smoleńskiej? Czytelnicy WP zabrali głos w sprawie Wyjątkowe prezenty trafią do 19 tys. polskich rodzin. Finał akcji Szlachetna Paczka\nDługość negocjacji ws. przewozów zależy od Rosjan\n• Negocjacje w sprawie drogowych przewozów towarowych pomiędzy Polską a Rosją mogą potrwać jeszcze długo\n• Jerzy Szmit, wiceminister infrastruktury przyznał, że teraz wszystko zależy od strony rosyjskiej\nFotolia\tReprezentant polskiej strony w negocjacjach z Rosjanami ocenił, że teraz wszystko zależy od ich postawy i odpowiedzi na przesłany protokół z piątkowych negocjacji. - Jeżeli okaże się, że do tego protokółu jest duża liczba zastrzeżeń i de facto niemal od nowa musimy rozpoczynać nasze rozmowy to obawiam się, że jeszcze trochę to potrwa - powiedział dziennikarzom Jerzy Szmit po poniedziałkowym spotkaniu z polskimi przewoźnikami w Grabanowie koło Białej Podlaskiej.\nWiceminister Jerzy Szmit zapewnił, że piątkowe rozmowy w zasadniczy sposób popchnęły rozmowy do przodu. Wyjaśnił, że uzgodniono zasady na jakich będzie odbywał się transport oraz to, że strona rosyjska do końca marca zmodyfikuje swoje przepisy wewnętrzne prowadzone w ostatnich miesiącach. Do uzgodnienia pozostały jeszcze ilość wzajemnych pozwoleń na transport oraz zasady prowadzenia działalności przewozowej w okresie przejściowym, czyli do końca marca.\nRosja od lutego wstrzymała wydawanie pozwoleń na przewóz dla polskich ciężarówek, Polska odpowiedziała tym samym. Dla Polski ta sytuacja oznacza perturbacje dla dwóch i pół tysiąca firm, które obsługiwały ten rynek. Ale trudności mają również przewoźnicy rosyjscy. Po zamknięciu tranzytu przez Ukrainę i Turcję stracili oni jedyny szlak towarowy z Europy Zachodniej do Rosji. Zobacz także: Fiasko polsko-rosyjskich negocjacji\nIAR\tPolub WP Wiadomości\tUkraińska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie Korwin-Mikkego\n21 godzin i 10 minut temu\tDroga do Europy powinna być dla Rosji tak droga jak gaz który nam sprzedaje.\n21 godzin i 2 minuty temu\tA moze to wszystkim dobrze zrobi ? A moze dostaniemy lepsze warunki ? A moze Rosja to dobrze odczuje i poczuje ?\n23 godzin i 13 minut temu\tNiedługo Rosja pokłóci się ze wszystkimi sąsiadami.\njerzy szmit, rosja, transport, negocjacje, handel, samochód, tir, wiza, towar\tOFERTY REKLAMOWE


Standardy hotelowe – Blog organizacyjny\nW Kielcach jest kilka hoteli, niemniej jednak nie każdy z tych hoteli ma identyczny standard. Wyróżniamy hotele o wyższym standardzie i te o niższym standardzie. Norma jest bardzo często ważny dla osób, które chcą zapłacić więcej i mieszkać w dobrych warunkach.\nHotele Kielce są zróżnicowane, więc zdarza się, że należy spędzić trochę więcej czasu na zastanowieniu się, w którym chcemy się zatrzymać.\nDla jednej osób nie ma to absolutnie żadnego znaczenia, bo chce posiadać jedynie miejsce do tego, aby się wyspać i umyć, ale inne osoby, baczące na standardy, będą się zastanawiały jedynie i tylko nad wyborem takiego miejsca, które spełnia ich wszystkie wymagania. Noclegi Kielce w lepszych hotelach o wyższym standardzie są z całą pewnością droższe, niemniej jednak wiele osób się na to decyduje, bo potrzebuje wyższego standardu i woli posiadać możliwość poczucia się dobrze w tej przestrzeni. Za wyższą cenę wówczas można otrzymać zdecydowanie lepsze warunki, w tym większe pokoje, całkiem dobrze wyposażone i w ładniejszym budynku oraz w lepszym miejscu. Rezerwacja pokoi hotelowych Kielce odbywa się on-line albo telefonicznie. Hotele mają własne strony internetowe, na których znajdują się formularze do rezerwacji miejsc noclegowych. W takich hotelach można się też zarejestrować telefonicznie. Wystarczy tylko zadzwonić do recepcji hotelu, zapytać o przystępność pokoi i wynająć wybrany. Cena będzie uzależniona od hotelu i od rodzaju pokoju. W jednym hotelu mogą być pokoje w różnym standardzie, przykładowo pokój jednoosobowy, pokój dla pary z sporym łóżkiem a także apartament prezydencki lub pokój o podwyższonym standardzie.\nZobacz także: sala bankietowa kielce.\nNa kręgle w KielcachPrevious post:\nJak szybko wybrać fachowego fotografa? Next Post:


pozycjonowanie stron | e-neonet.com.pl\nArchiwum: pozycjonowanie stron\nSEO4 – pozycjonowanie\nAutor: neonet 4 września 2013 0 Komentarzy\nSEO4.net to agencja obecna w sieci od 2007 roku. Jeśli poszukujesz fachowej agencji, która w odpowiedni sposób zaopiekuje się pozycjami Twojego serwisu www, to czytaj dalej. Nasi pracownicy z zamiłowaniem zajmują się tworzeniem witryn internetowych, ich optymalizacją, a także podnoszeniem pozycji określonych fraz. Wykonujemy również rozbudowane audyty witryn internetowych. Celem audytów jest wskazanie nieprawidłowości w funkcjonowaniu witryny i przedstawienie wydajniejszych rozwiązań zwiększających jej widoczność. Jeżeli chcesz aby Twoja witryna pojawiała się wysoko w wynikach wyszukiwania na wybrane frazy to koniecznie zapoznaj się z naszą ofertą dostępną na stronie seo4.net. Zapewniamy indywidualne podejście do każdego zleceniodawcy. Wszystkie procesy realizujemy w bezpieczny sposób, bez użycia metod określanych jako black seo. Naszym celem jest wieloletnia współpraca bazująca na wzajemnym zaufaniu i pozytywnych relacjach z kontrahentem. O ile interesuje Cię kampania linków sponsorowanych, odwiedź koniecznie stronę pod adresem http://seo4.net/oferta/kampanie-linkow-sponsorowanych/.\naudyt stron, optymalizacja stron, pozycjonowanie stron\nAutor: neonet 1 lipca 2013 0 Komentarzy\nJednostki poszukujące agencji kreującej strony internetowe powinny zwrócić uwagę na parę ważnych szczegółów, które mogą mieć wpływ na efekt końcowy. Po pierwsze wypada poznać doświadczenie agencji poparte dokonanymi realizacjami. Następnie zapytajmy o okres realizacji zamówienia, kanały wymiany informacji, a także o to, czy w swojej ofercie potencjalny zleceniobiorca ma takie usługi jak pozycjonowanie czy hosting, czy dopuszczalna jest aktualizacja stron.Wyróżniającą się firmą z zakresu projektowanie stron Toruń jest firma Intertom. Jest to team ekspertów, który od ponad dziesięciu lat zajmuje się projektowaniem stron, ponadto ich administracją, aktualizacją, pozycjonowaniem oraz reklamą internetową AdWords. Intertom dzierży w swoim dorobku ciąg realizacji, a ich jakość jest potwierdzona przez zadowolonych klientów. Ogromnym pozytywem firmy jest należyty kontakt, prędka i efektywna realizacja zamówienia oraz wsparcie także po zakończeniu prac.\nadministracja stron, pozycjonowanie stron, projektowanie stron toruń, tworzenie stron Toruń\nAutor: neonet 25 maja 2013 0 Komentarzy\nMonumentalne oznaczanie dla każdej dobrej reklamy sieciowej, ma pozycjonowanie stron. Te dwa części są ze sobą nierozdzielnie powiązane, dlatego warto wzbudzić zainteresowanie się w bliski wyjście tym ekscentrycznym tematem. Pozycjonowanie stron w przeciwnym wypadku nazywane seo, to proces który ma na celu zamieszczenie mnogiej bazy odnośników w wyszukiwarkach internetowych, tak by znajdowały się one u góry stron tych wyszukiwarek. Dzięki temu, można zorganizować sporo potencjalnych klientów, ponieważ to co jest widoczne na pierwszy rzut oka, wzbudza największe zaciekawienie. W następstwie tego webmasterzy tym się ciekawy na co dzień, starają się osiągać jak najważniejsze wyniki w tej kwestii, aby wynagrodzić swoich klientów i pomóc im uzyskać sukces zawodowy. Pozycjonowanie nie jest łatwym zajęciem, ale za to wybitnie dochodowym, gdyż bez niego mało jaka strona ma szansę powstać w Internecie. Sieć daje na tym polu ogromne możliwości, bez niego nie było by możliwe zyskiwanie takiego rozgłosu i sławy. W następstwie tego niemało człeków czerpie dobrodziejstw z pozycjonowania stron internetowych, jeżeli jest ono wykonane na stosownym poziomie. Pozycjonowanie przynosi korzyści zarówno webmasterom, którzy na tym zarabiają jak i ich klientom, bo zyskują oni sławę i popularność, a to jest najważniejsze dla powodzenia ich działalności.\nKraków Pozycjonowanie, pozycjonowanie, pozycjonowanie stron\nJeśli poszukują Państwo doświadczonego informatyka, który przeprowadzi efektywnie pozycjonowanie strony www Państwa firmy, zapraszamy na witrynę projektowanie stron. Pozycjonowaniem witryn www zajmujemy się od wielu lat, wydajnie oraz trwale windując pozycję stron www klientów w efektach wyszukiwania w Google. Poza tym, zajmujemy się także konstruowaniem stron WWW oraz portali społecznościowych, które bardzo szybko zyskują wytrwałych użytkowników. Oferujemy doskonałą jakość obsługi za atrakcyjną opłatę. Zapraszamy.\nmarketing, pozycjonowanie, pozycjonowanie stron, pozycjonowanie stron Chorzów\nBiuro projektowe kraków\t Zdjęcia wnętrz radom


Bateria prysznicowa – czym się kierować przy zakupie? | Co jeśli?\nHome » Bez kategorii » Bateria prysznicowa – czym się kierować przy zakupie?\nJednym z elementów pożądanych w każdej domowej łazience jest bateria prysznicowa. Pozwala ona bowiem na wyjątkowo relaksującą kąpiel pod strumieniem przyjemnie ciepłej wody. W sklepach znajdziemy mnóstwo modeli zróżnicowanych pod względem budowy, materiału wykonania czy zastosowanych udogodnień technologicznych. Na uwagę zasługuje zwłaszcza bateria prysznicowa GROHE, ponieważ znakomicie łączy w sobie elegancki design z wysoką funkcjonalnością.\nKomfort obsługi na pierwszym miejscu\nDecydując się na zakup baterii prysznicowej, warto najpierw zwrócić uwagę na jej rodzaj. Do wyboru mamy stosunkowo tanie modele naścienne (inaczej natynkowe), kompaktowe wersje podtynkowe (wymagające wykucia bruzdy) oraz proste egzemplarze jednopunktowe w formie uchwytu mocowanego na stałe. Kolejny niezwykle istotny parametr to materiał, z którego wykonano korpus. Najlepiej w codziennym użytkowaniu sprawdza się stal szlachetna, stal ocynkowana, nikiel i mosiądz. Ogromne znaczenie ma również typ głowicy dołączonej do zestawu. Popularne są w szczególności mechanizmy termostatyczne, gdyż ułatwiają utrzymywanie temperatury wody na idealnym poziomie. Rozsądną alternatywę stanowią klasyczne głowice ceramiczne. Na koniec pamiętajmy o tym, aby bateria prysznicowa oferowała szereg udogodnień ułatwiających branie kąpieli. Mowa tutaj choćby o deszczownicy rozpraszającej strumień wody czy perlatorze ograniczającym jej zużycie.


Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu • Tynki wewnętrzne - tradycyjne czy gotowa zaprawa\nTynki wewnętrzne - tradycyjne czy gotowa zaprawa\n: 06 sty 2009, 21:34\nNa wiosnę zamierzam rozpoczęcie prac tynkarskich wewnątrz budynku około 450m2.\nBudynek jest postawiony z pustaków Winenbergera, ścianki działowe również.\nZnajomy murarz który jest chętny podjęcia się tynkowania poleca mi kupić wapno, cement\noraz piasek .\nJa natomiast chcę kupić gotową zaprawę Atlas cementowo - tynkarska ZTM w cenie 11,44 zł\nz upustem za jeden worek chyba 30 kg. Wydajność 1,4 m2.\nMurarz jest temu przeciwny, mówi że tą zaprawą żle się robi, że to nie będzie tynkowanie\nZa 1 m2 położenia tynku chce 10 zł. /bez faktury, nie płaci podatku/ oraz dwóch pomocników\nktórych ja mam opłacić.\nCzy przed położeniem tynków należy dokonać tak zwany szpryc cementowy na ściany ?.\n: 09 sty 2009, 15:11\nI słusznie - IMO tylko gotowy materiał w workach daje pewność co masz na ścianach - zawsze masz opisane dane tech., normy aprobaty itp. Fochy murarza mogą być jednak uzasadnione - może rzeczywiście jest to słaby lub źle obrabialny materiał - poszukaj innego producenta. Szpryc jest polecany - najczęściej można wykonywać materiałem, którym tynkujesz, jednak niektóre produkty wymagają specjalnej obrzutki.\nps. teoretycznie w tym temacie ciężko coś zepsuć ale wyobraź sobie taka sytuacje - robota bez papierów, tynk mieszany na miejscu i po 2 miesiącach coś złego się dzieje na ścianach - do kogo z tym pójdziesz?\n: 10 sty 2009, 11:17\nKolego jak masz dobrą ekipę to tradycyjne tynki. Za gotowy zapłacisz ponad 7 tysięcy. Na ostatnią warstwę poszukaj tylko drobnego sortu piachu i będzie ok. Warunek dobry wykonawca.\n: 12 mar 2010, 14:11\nOj ludzie ludzie co wy możecie wiedzieć o tynkach. Od wielu lat moja firma zajmuje się wyłącznie tynkami, kiedyś robiliśmy gipsowe i tradycyjne , aktualnie wykonujemy tylko i wyłącznie tynki tradycyjne czyli w technologii cementowo-wapiennej.Ponieważ mało kto juz chce robić u siebie tynk gipsowy, ze względu(wytłumacze wam kilka rzeczy z grubsza)\n1.czy ktoś zastanawiał sie z czego jest wykonany tynk gipsowy?-sadza wypalana z komina, bardzo niezdrowa, nie przepuszczajaca powietrza, z czego po latach powstaje wilgoć.\n2. materiał na m2 tynku gipsowego kosztuje około 10zł ,a tynku tradycyjnego 3,5zł.\n3. oba tynki są pod szpachle, nie znam takiego fachowca który zrobi tynk pod malowanie, jeśli tak twierdzi to jest oszustem i nie powinien znajdować się na rynku\nA więc sami teraz możecie zdecydować jaki tynk warto u siebie wykonać.pozdrawiam Hryniewicki kom.508586161\n: 14 mar 2010, 10:00\nKolega musi się jeszcze troche dokształcić w tematyce tynków.Nie wszystkie tynki na rynku są wytwarzne z odpadów kominowych.Istnnieją jeszcze tynki ekologiczne,zdrowe wydobywane ze złóż gipsowych.Ogólnie tynk gipsowy zawiera mikropory i widziany pod mikroskopem przypomina gąbke gdzie w przypadku nadmiaru wilgoci wchłania ją, i potem oddaje gdy w pomieszczeniu jest za sucho.Jeśli chodzi o kalkulacje kosztów to może i jest tańszy tynk cementowy ale to tylko pozory. TYnk cementowo-wapienny jest mniej wydajny od gipsowego. Z tynku gipsowego przy grubości 1 cm. możemy zrobić z tony materiału około 110m2, a z cementowo - wapiennego około 60m2 dochodzi jescze do tego koszt położenia gładzi gipsowej.\nJeśli kolega nie potrafi obrobić tynku gipsowego pod malowanie to radził bym jednak zostac przy cementowych.\n: 14 mar 2010, 10:17\nCo to znaczy z tony ? tu objętość się liczy z 1m3 wychodzi tyle samo tynku czy jest to gipsowy czy cementowo wapienny!!!! prosze celowo nie wprowadzać w błąd\n: 14 mar 2010, 12:29\nhe he - przypomina mi to pytanie co jest cięższe - kilo pierza czy kilo ołowiu.. Ale dowcipnie sprecyzowana teoria o wydajności - to fakt. Bo i jak wagowo porównać taczkę gipsu i taczkę piachu.. wiadomo, nie ma porównania, a po wysypaniu pryzma będzie taka sama mimo że waga radykalnie inna\n: 14 mar 2010, 12:37\nTo nie jest śmieszne, a ludzie łykają takie kłamstwa\n: 14 mar 2010, 17:06\n: 14 mar 2010, 17:18\nwięcej zrobie z worka pierza jak w środek wsadze granat.......':roll:' widzisz a nie grzmisz\n: 17 mar 2010, 9:51\nCzyli dalej nie jasne..\nKolega Fijał ma 450m2 ścian do tynkowania.\nIle będzie go kosztował tynk tradycyjny cementowy a ile gipsowy z materiałem??Niech się wypowiedzą fachowcy w tej dziedzinie..Mówimy tutaj o tynkach maszynowych.\n: 19 mar 2010, 11:45\n[quote="walesa"]Kolega musi się jeszcze troche dokształcić w tematyce tynków.Nie wszystkie tynki na rynku są wytwarzne z odpadów kominowych.Istnnieją jeszcze tynki ekologiczne,zdrowe wydobywane ze złóż gipsowych.Ogólnie tynk gipsowy zawiera mikropory i widziany pod mikroskopem przypomina gąbke gdzie w przypadku nadmiaru wilgoci wchłania ją, i potem oddaje gdy w pomieszczeniu jest za sucho."\n1. gips oddaje wilgoć bardzo powoli\n2. iny rodzaj wiązania w gipsie (niż w cement-wap.)uszkadzany jest przez wilgoć co powoduje niszczenie tynków\n3. tynki gipsowe ze złóż naturalnych to nawet nie 10% sprzedaży - dominuje gips pozyskiwany z popiołów elektrociepłowni.\n: 09 mar 2013, 12:08\ncześć jeśli tynk gotowy to cementowo-wapienny BAUMIT MPI 25 .Jeśli chodzi o obrzutke to wystarczy na suficie.\n: 04 sty 2014, 14:36\n: 07 sty 2014, 8:43\nTynk wewnętrzny bez paroizolacji ? W XXI wieku - to zwykłe szkodnictwo!


Gościnne Bieszczady w luksusowym wydaniu - Biznes i Styl\nHotel Karino SPA, w&nbsppobliżu Polańczyka i&nbspJeziora Solińskiego, to miejsce wyjątkowe. Goście chwalą je za doskonałe połączenie hotelowych wygód z&nbspregionalnymi akcentami – kuchnia serwuje zarówno kaczkę gotowaną metodą sous vide, jak i&nbspregionalną maczankę, chrupiące chipsy z&nbspziemniaków i&nbspciepłe proziaki na śniadanie. Karino szczyci się własnym gospodarstwem, które zaopatruje kuchnię w&nbspzdrowe i&nbspświeże produkty. Można tu także pojeździć konno, odwiedzić Wiejskie ZOO, a&nbsppo powrocie z&nbspbieszczadzkich połonin, skorzystać z&nbspbasenu, sauny i&nbspmasaży. Króluje podkarpacka gościnność w&nbspluksusowym wydaniu.\nEleganckie bieszczadzkie SPA znajduje się w&nbspsąsiadującej z&nbspPolańczykiem Berezce, pięć minut samochodem od Jeziora Solińskiego. Wprost z&nbspmałej pętli bieszczadzkiej wjeżdżamy na obszerny parking przed wybudowanym w&nbspgórskim stylu Hotelem Karino SPA. Otoczona solińskimi wzgórzami, 10-hektarowa posiadłość, oferuje wszystko, czego potrzebuje spragniony wypoczynku turysta. W&nbsphotelu znajdzie komfortowe pokoje, kryty basen, gabinety odnowy biologicznej i&nbspprzytulną restaurację; na zewnątrz – stadninę i&nbsppark z&nbspatrakcjami dla dzieci; wokół – trasy spacerowe, miejsca do wędkowania i&nbsppiękne widoki. Do wszelkich bieszczadzkich atrakcji jest stąd niedaleko. Nowoczesny Hotel Karino SPA powstał 7 lat temu, ale jego historia jest o&nbspwiele dłuższa. I&nbspsięga lat 90. XX wieku. Od początku wiąże się z&nbspgościnnością, muzyką i&nbsptowarzystwem koni.\nWitamy w&nbspprogach gości już od 25 lat\nW 1992 roku, na działce w&nbspBerezce, na której pyszni się dziś okazały hotel, państwo Alicja i&nbspWładysław Cienki otworzyli Gospodarstwo Agroturystyczne „Karino”. Gości zaczęli przyjmować we własnym domu, udostępniając im na początku dwa pokoje. Nazwa wiązała się z&nbspimieniem klaczy Karinki – ich pierwszego konia, którego kupili z&nbspmyślą o&nbspturystach. – Od początku chcieliśmy dać podróżnym coś więcej niż tylko nocleg – przyznają zgodnie. - Nie marzyliśmy wtedy o&nbspbudowie hotelu i&nbspSPA. Ale słuchaliśmy naszych gości i&nbspto ich oczekiwania doprowadziły nas do tego celu.\nTuryści przyjeżdżali z&nbspróżnych zakątków świata. Z&nbsproku na rok pensjonat rozbudowywano. Przybywało także gości. Przyciągał ich klimat miejsca, serdeczność właścicieli, konie i&nbspmuzyka. Władysław Cienki, absolwent szkoły muzycznej, swoją grą umilał turystom biesiadne wieczory. – Może dlatego ich tylu było – uśmiecha się. – Norwid już pisał: „Gdzie słyszysz śpiew, tam idź - tam dobre serca mają. Źli ludzie, wierzaj mi - ci nigdy nie śpiewają”.\nDziś gościnni gospodarze mają przyjaciół na całym świecie. Z&nbspwieloma utrzymują serdeczne kontakty i&nbspod lat niezmiennie przyjmują w „Karino”, który wyrósł na okazały hotel na europejskim poziomie. - To była odważna decyzja. Wiązała się z&nbspwyburzeniem niemal całego pensjonatu i&nbsppostawieniu nowego obiektu. Ale, jak zawsze, posłuchaliśmy naszych gości, a&nbsponi chcieli po żeglowaniu na Solinie i&nbsppowrotach z&nbspgórskich wędrówek, mieć także możliwość wieczornego relaksu na krytym basenie, skorzystania z&nbspsauny, masaży i&nbspzabiegów na ciało. Tego w&nbspofercie turystycznej Bieszczad brakowało i&nbsppostanowiliśmy to turystom dać – mówi Władysław Cienki, który jest również wiceprezesem Stowarzyszenia Galicyjskie Gospodarstwa Gościnne „Bieszczady”. Zarządzając hotelem, stara się pracownikom przekazać styl pracy i&nbspducha miejsca, które przed laty tworzył wraz z&nbspżoną.\nHotel pełen atrakcji i …koni\nPosiadłość jest prawdziwym turystycznym rajem, atrakcyjnym przez cały rok. Może przyjąć jednocześnie 100 gości. Posiada salę konferencyjną, więc jest nie tylko znakomitym miejscem na wakacyjny odpoczynek w&nbspgórach, ale również świetną lokalizacją dla organizatorów szkoleń, konferencji, okolicznościowych imprez i&nbspbiesiad. Centrum położonego w&nbspmalowniczym otoczeniu wzgórz Jeziora Solińskiego ośrodka stanowi elegancki Hotel Karino SPA – kuszący komfortowymi pokojami, pyszną kuchnią i&nbspcałą paletą dodatkowych rozrywek.\nBasen, jacuzzi i&nbspsauny umożliwiają wodny relaks niezależnie od pogody. W&nbspstrefa SPA mieszczą się cztery gabinety odnowy biologicznej – masażu, do zabiegów mokrych na ciało, kosmetyczny oraz do pedicure i&nbspmanicure. Gabinety SPA bazują na dwóch cenionych liniach kosmetyków – Thalgo i&nbspPevonia. Oferta SPA jest bardzo bogata. Zarówno jeśli chodzi o&nbsppanie, jak i&nbsppanów. Cała gama peelingów, masek i&nbspzabiegów pomaga zregenerować ciało i&nbspbez użycia skalpela odmłodnieć o&nbspparę lat. Popularnością cieszą się masaże. A&nbspjest w&nbspczym wybierać. Hotelowe SPA proponuje masaże ajurwedyjskie, polinezyjskie, stemplami ziołowymi, gorącymi kamieniami, próżniowa bańką chińską, świecą i&nbspinne. Marokański kokon i&nbspzabieg z&nbsparomatycznym torfem, szczególnie polecany panom. Gościom „Karino” zdarza się zasypiać na łóżkach podczas zabiegów, co jest najlepszą rekomendacją.\nNieopodal hotelu znajduje się stadnina koni i&nbspWiejskie ZOO. Są tu wszystkie zwierzęta hodowane na wsi, m.in. owieczki, kozy, gołębie, bażanty i&nbsppaw. Małe cielątko i&nbspkróliki. Czworonożni i&nbspskrzydlaci mieszkańcy ZOO przyciągają nie tylko najmłodszych gości hotelu, ale także turystów z&nbspcałej okolicy. W&nbspzoologicznym ogródku są również huśtawki, bezpieczny park linowy i&nbspzielony labirynt, w&nbspsam raz na pełną emocji zabawę w&nbspchowanego. To świetna propozycja dla rodzin z&nbspdziećmi, które mają do dyspozycji plac zabaw, także salę zabaw w&nbsphotelu, a&nbspna basenie bezpieczny brodzik. Latem milusińskimi zajmują się dodatkowo animatorki, by rodzice mogli mieć chwile tylko dla siebie.\nZ jazdy konnej może skorzystać cała rodzina. Stadnina liczy osiem koni. Brylant i&nbspMegi to rasa wielkopolska. Emocja, Ondraszek i&nbspEuforia – rasa małopolska, a&nbspSnajper – angloarabska. Jedynie Baśka i&nbspjej córka Bajaderka nie mogą pochwalić się szlachetnym rodowodem, ale mają wspaniałe charaktery. - Wszystkie nasze wierzchowce uzyskały licencję konia turystycznego. Są przebadane przez psychologa i&nbspweterynarza. Bez obaw można na nich jeździć nie tylko po padoku, ale również wybrać się na przejażdżkę po terenie, w&nbsptowarzystwie instruktora.\nO obecności koni i&nbsphistorii miejsca przypomina nie tylko logo „Karino”, ale również wystrój hotelu. Obrazy przedstawiające rumaki zdobią pokoje. Oryginalny klimat holu i&nbsprestauracji tworzą freski. Nie tylko odwołujące się do kultury jeździeckiej. Sceny z&nbspobrazów słynnych malarzy przeniósł na ściany bośniacki artysta. W&nbspsali biesiadnej rozpoznamy „Śniadanie na trawie” Maneta, „Baletnice” Degasa, „Taniec w&nbspBougival” Renoira. A&nbspjeśli zapragniemy wiejskich klimatów – możemy napić się kawy w&nbspkwitnącej malwami oranżerii – to także wspaniałe miejsce na śniadanie i&nbspobiad.\nDla jednych proziaki, dla innych pieczeń sous vide\nNajnowsza innowacja w&nbspHotelu Karino SPA to wzbogacenie menu o&nbspnowe potrawy. W&nbspkarcie dań, w&nbspktórej dotychczas królowała kuchnia staropolska, pojawiły się dania przyrządzane nowoczesnymi technikami – równie wykwintne, jak w&nbspnajlepszych restauracjach przy krakowskim Rynku. Restauracja „Karino” już zaprasza gości na potrawy przygotowywane metodą sous vide. Ta kulinarna technika cieszy się wielkim uznaniem wśród smakoszy. Produkty, umieszczone w&nbspszczelnym opakowaniu i&nbsppoddane wielogodzinnemu gotowaniu w&nbspniskiej temperaturze, zachowują wyjątkowy smak i&nbspwszelkie drogocenne dla zdrowia witaminy. W&nbspten sposób przyrządza się mięsa, owoce morza, warzywa i&nbspowoce. Tak powstają wykwintne dania o&nbspniepowtarzalnej jakości. Ich przygotowanie jest wprawdzie pracochłonne, przykładowo antrykot gotuje się aż 12 godzin, ale doskonały smak jest tego wart. Dlatego dania „sous vide” serwowane są w&nbspnajlepszych restauracjach.\nTą metodą kuchnia „Karino” przyrządzi wieprzową golonkę, schab i&nbsppolędwicę wołową. Hitem nowej karty jest pierś i&nbspnoga z&nbspkaczki gotowane metodą sous vide oraz zdrowe dodatki - pure marchewkowe, bądź z&nbspzielonego groszku. Warto dodać, że do restauracyjnej kuchni trafiają warzywa z&nbsphotelowego gospodarstwa. Ziemniaki, czosnek, cebula, marchewka, pietruszka i&nbspkapusta, którą w&nbspkuchni „Karino” kisi się na zimę tradycyjnym sposobem.\nTradycyjna kuchnia w&nbspofercie pozostała. Hotel Karino SPA nadal proponuje regionalne potrawy w&nbspzestawach dnia. Śniadaniowym rarytasem pozostają proziaki i&nbspswojskie produkty, jak kiszone ogórki, papryka i&nbsppasztety. Do tego pyszne, słodkie oponki, kojarzone, podobnie jak pączki, z&nbspobfitością Tłustych Czwartków, a&nbspw Karino serwowane na co dzień. Podobnie jak uwielbiane przez dorosłych i&nbspdzieci pierogi, naleśniki oraz placki po bieszczadzku, z&nbspautorskim sosem szefa kuchni. O&nbspregionalne dania goście pytają i&nbspz ciekawością próbują maczanki opartej na jajku, mleku i&nbspmące, podawanej z&nbsppieczywem. Zachwycają się domowymi ciastami – jabłecznikiem i&nbspsernikami. Chętnie zaglądają także do karty win. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. I&nbspdotyczy to nie tylko restauracji, ale całej oferty Hotelu Karino SPA. O&nbspczym najlepiej przekonać się samemu!


Northern Hotel HCMC Vietnam, Ho Chi Minh, Wietnam. Zarezerwuj już Tera\n11 Thi Sach Street - Dist.1, HCMC, Ho Chi Minh, Wietnam\nOdbiór z lotniska 25,00 USD\nZAPRASZAMY do Northern Hotel. Jest to idealne miejsce dla podróżników i biznesowych wyjazdy. Ten nowy 3-gwiazdkowy, luksusowy hotel usytuowany jest w samym sercu HCMC i kilka minut od wielu popularnych atrakcji Ho Chi Minh City turystycznych. Więcej informacji\nElegant Superior Single\nInformacje na temat Northern Hotel HCMC Vietnam\nOtwórz w dniu 5 września 2008 roku. 12-piętrowy nowoczesny styl, Northern Hotel zapewnia nie tylko wyrafinowane pokoje typu superior, ale także wschód słońca, rzeki widoku i pokoje północne łazienką. Pokoje na wyższych piętrach roztacza się imponujący widok na rzekę, oka miasto. Hotel jest obsługiwany przez restaurację Melody & Bar legendy, executive lounge i nowoczesną salę konferencyjną. Hotel oferuje także bezprzewodowy dostęp do Internetu i usługi recepcji oraz centrum fitness.\nInformacje o pokojach: Wszystkie z hotelowych 99 pokoje są wygodne i dobrze wyposażone w nowoczesne udogodnienia i udogodnienia niezbędne do przyjemnego i odprężającego pobytu. Niezależnie od tego czy zwiedzania regionu jako turysta, odwiedzając w interesach czy na konferencję, nasze komfortowe i ciche pokoje będą dla Państwa idealną przystanią.\nHotel Northern usytuowany jest w centrum miasta Ho Chi Minh City, gdzie można łatwo dojść spacerem do rzeki Sajgon, Opera, sklepy, bary, restauracje, Zoo, niezależnego Pałac, Muzeum WojnyTen tekst został przetłumaczony przy użyciu Google Translator