Siedem największych „pomyłek” w przekładach Biblii – DZS w Karpaczu\nSiedem największych „pomyłek” w przekładach Biblii\nJak wiadomo Biblia to zbiór natchnionych ksiąg, które zostały spisane w starożytnych językach; hebrajskim, aramejskim i greckim. Jeśli zaś mówimy o Biblii jako dziele natchnionym przez Boga, musimy pamiętać, że dotyczy ono całego procesu jej powstawania. Charyzmat natchnienia nie obejmuje natomiast przekładów Pisma Świętego.\nKażdy przekład Pisma Świętego jest dziełem konkretnego człowieka, a nie Ducha Świętego. Nie znając języków biblijnych, musimy zdać się na ludzi, którzy podjęli się niezmiernie trudnego zadania, jakim jest próba przełożenia Biblii.\nCzasem jakiś przekład utrwala w nas pewne biblijne zwroty, które niekoniecznie są najlepszą z możliwości. Wszyscy odmawiamy w modlitwie „odpuść nam nasze winy” , choć w oryginale zapisano słowo „długi”; mówimy „Błogosławionaś Ty między niewiastami”, choć bardziej poprawnie byłoby „Jesteś najszczęśliwszą z niewiast”. W gruncie rzeczy są to jednak kwestie drugorzędne i należy się cieszyć, że powstaje tak wiele różnych przekładów, bo każda nowa próba może nas wzbogacić. Czasem tłumacz może zwrócić uwagę na coś, co umknęło jego poprzednikom, dany szczegół może do nas silniej przemówić i stać się inspiracją do nowych przemyśleń.\nW historii przekładów Biblii było bardzo wiele pomyłek. Ja jednak przytoczę tylko te, które w znaczący sposób wpłynęły na naszą wyobraźnię (między innymi za pośrednictwem dzieł sztuki).\nNiewiasta depcząca Węża\nW tradycji ikonograficznej znajdziemy ogromną ilość wizerunków przedstawiających Niepokalaną, która depcze głowę Węża swoimi stopami. Wizerunki te wyrażały głęboką wiarę Kościoła w szczególną pomoc Maryi w walce z Szatanem i były inspirowane tak zwaną Protoewangelią, czyli fragmentem z Księgi Rodzaj (Rdz 3, 15), w którym Bóg zapowiada nieprzyjaźń między Wężem i Niewiastą oraz ostateczną klęskę Węża. Jednak podstawą do wyobrażeń Maryi depczącej głowę Węża był łaciński przekład Biblii św. Hieronima, zwany Wulgatą.\nProtoewangelia w wersji Wulgaty brzmi: Inimicitias ponam inter te et mulierem et semen tuum et semen illius: ipsa conteret caput tuum et tu insidiaberis calcaneo eius (Rdz 3, 15).\nBiblia Wujka, która jest przekładem opartym na Wulgacie przekazuje wersję: Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą; i między nasieniem twoim a nasieniem jej, ona zetrze głowę twoją, a ty czyhać będziesz na piętę jej.\nŚwięty Hieronim przetłumaczył fragment o zmiażdżeniu głowy Węża słowami: ipsa conteret caput tuum („ona zmiażdży ci głowę”), choć oryginalny tekst hebrajski zmiażdżenie głowy Węża przypisuje Potomstwu Niewiasty.\nHieronim niekoniecznie popełnił w tym miejscu pomyłkę. Wybrał raczej jedną z uprawnionych możliwości. Występujący w tekście zaimek osobowy rodzaju męskiego [hû’, w zapisie hw’] odczytał jako zaimek osobowy rodzaju żeńskiego, który w języku hebrajskim ma formę hî’, ale w najstarszych tekstach Pięcioksięgu bywał zapisywany jeszcze tak samo jak zaimek osobowy rodzaju męskiego.\nWe współczesnych przekładach tłumacze nie idą za interpretacją św. Hieronima, uważa się ją za mało prawdopodobną, bo przecież to Jezus Chrystus, potomek Niewiasty, był tym, który pokonał Szatana. Dlatego Biblia Tysiąclecia zgodnie z oryginałem podaje:\nCzy oznacza to, że wizerunki Maryi depczącej Węża są niepoprawne teologicznie?\nW 1830 roku, kiedy Francją wstrząsała tak zwana rewolucja lipcowa, w paryskim klasztorze Sióstr Miłosierdzia (tzw. Szarytek) przy ul. du Bac, młoda nowicjuszka Katarzyna Labouré miała wizję Najświętszej Panny depczącej stopą głowę Węża. Matka Boska nakazała, aby sporządzony został medalik według wzoru, jaki ujrzała Katarzyna (były tam jeszcze promienie, litera „M” z wystającym z niej krzyżem i dwunastoma gwiazdami dokoła, a pod monogramem dwa Serca: Jezusa i Maryi). Takie są początki słynnego Cudownego Medalika.\nJeśli przyjmiemy prawdziwość tych objawień, zastanawiające jest, że Maryja objawiła się, uwzględniając błędny łaciński przekład Biblii. Ale z drugiej strony, może to wcale nie jest takie dziwne. Bóg, zwracając się do człowieka, uwzględnia wyobrażenia i symbole, które są mu bliskie. Dlatego stygmaty pojawiały się na środku dłoni, a nie na przegubach, bo tak malowano rany Chrystusa na obrazach. A ikonograficzne wizerunki Maryi depczącej głowę Węża były już wpisane na trwałe w religijną wyobraźnię.\nWiadomo, że to Jezus Chrystus pokonał Szatana, ale stało się to możliwe dlatego, iż Maryja zgodziła się powiedzieć Bogu: Tak.\nDobro to Bóg i dlatego nikt nie może samowolnie nazwać dobrem czegoś, co nie pochodzi od Niego. Tak samo nie jest w ogóle możliwe, by dobro było złem. Wobec tego próba zapanowania nad dobrem i złem jest ze strony ludzi wystąpieniem przeciwko Bogu, odcięciem się od Boga.\nNaszą wyobraźnię kształtują obrazy. W sposób najzupełniej oczywisty kojarzymy zakazany owoc, który zerwała Ewa, z jabłkiem. Król Władysław Jagiełło, nawrócony z pogaństwa, manifestował nawet swą chrześcijańską pobożność między innymi wielką awersją do jabłek, których nie jadał w ramach pokuty (w rzeczywistości miał po nich problemy z żołądkiem, ale dorobił do tego pobożną ideologię!). Tymczasem oryginalny tekst hebrajski w ogóle nie wspomina o jabłku, ale mówi, że to był owoc.\nŚwięty Hieronim przetłumaczył słowa Węża, że po zerwaniu i spożyciu zakazanego owocu ludzie poznają dobro i zło, używając słowa malum, które w języku łacińskim może oznaczać zarówno zło jak i jabłko. A ponieważ soczyste, czerwone i okrągłe jabłko doskonale nadawało się jako symbol pokusy i uwiedzenia, zaczęto je malować na obrazach ukazujących kuszenie w Ogrodzie Eden (wyjątkowo Michał Anioł namalował w Kaplicy Sykstyńskiej figi).\nZ czasem znaczenie symboli na obrazach i słów łacińskich zostało zapomniane, a zbyt dosłowne rozumienie obrazów sprawiło, że symboliczne drzewo poznania dobra i zła stało się jabłonią.\nW tym wypadku chodzi nie tyle o pomyłkę w przekładzie, co o wpływ przekładu poprzez wieloznaczność terminu.\nMojżesz z rogami, czyli pomyłka św. Hieronima\nOczywiście historycy sztuki wiedzą, że Mojżesz z rogami to bardzo częsty motyw obrazów, rzeźb i rycin. Najsłynniejszy posąg dłuta Michała Anioła, ukazujący w ten sposób tę postać, znajduje się w rzymskiej Bazylice św. Piotra w okowach (Basilica di San Pietro in Vincoli a colle oppio). Tyle że rogi Mojżesza w wersji Michała Anioła to zaledwie małe guzy. Natomiast w Bazylice Dominikanów są to rogi okazałe, długie i poskręcane.\nWinowajcą, który uczynił Mojżesza rogaczem jest znowu św. Hieronim, autor łacińskiego przekładu Biblii z IV wieku, zwanego Wulgatą.\nMorze, które nie było Czerwone\nW hebrajskim tekście Księgi Wyjścia wcale nie jest napisane, że było to Morze Czerwone. Oryginał mówi o Morzu Trzcinowym – Jam Suf (Suf oznacza trzcinę lub sitowie a Jam to zarówno morze, jak i wielki zbiornik słodkowodny, np. jezioro). Pomyłka zapoczątkowana została przez Septuagintę, żydowski przekład Starego Testamentu na język grecki.\nCzy znasz V przykazanie?\nOczywiście wszyscy odpowiedzą bez wahania, recytując katechizmową formułkę: „Piąte – Nie zabijaj!” Czy jednak na pewno tak brzmi to przykazanie w Dekalogu? To prawda, że w większości polskich przekładów znajdziemy właśnie wersję „Nie zabijaj!”, która utrwaliła się w naszej świadomości. Prowadzi to jednak czasem do dziwacznych nieporozumień. Otóż przeciwnicy kary śmierci często powołują się właśnie na V przykazanie dekalogu, uważając, że w sposób bezwzględny i jednoznaczny zakazuje ono odbierania życia każdej istocie ludzkiej.\nOdnosząc się do interpretacji przykazania, w kontekście problematyki kary śmierci, należałoby jednak zacząć od kwestii, czy ta forma odpowiada hebrajskiemu oryginałowi. Otóż dokładniejszym wyrażeniem myśli zawartej w dekalogu jest sformułowanie: „Nie dopuszczaj się morderstwa”.\nW języku hebrajskim istnieją trzy określenia na zadanie śmierci. Słowo rasah znaczy dosłownie: „zamordować”. Zabicie kogoś na wojnie język hebrajski określa słowem harag, dla kary śmierci używany zaś jest czasownik hemit. W dekalogu przykazanie w języku hebrajskim brzmi: lo trisach (Wj 20, 13), a więc posługuje się konkretnym słowem rasah o konkretnej treści. Z wszystkich polskich przekładów jedynie Biblia Paulistów (pełne wydanie ukazało się w listopadzie 2008) tłumaczy poprawnie.\nDekalog zakazuje morderstw, natomiast nie zakazuje egzekucji wykonywanych na mordercach. Egzekucja nie jest bowiem morderstwem. Zresztą, zaraz po tekście dekalogu znajdziemy szczegółowe przepisy, kiedy kara śmierci powinna być stosowana. Tekst dekalogu jest znany w wersji katechizmowej, ale już mniej osób czytało księgi biblijne. Jeśli zaś ktoś czytał, to zdarza się, że popada w dysonans poznawczy. No bo jak to? Dekalog zakazuje zabijania, a potem Biblia wyszczególnia, kiedy należy zabijać? A wszystko to wynika z użycia w przekładach dekalogu bardziej neutralnego i bardziej ogólnego terminu niż w oryginale.\nPrawo żydowskie było bardzo surowe i kara śmierci przewidywana była za wiele przestępstw niekoniecznie proporcjonalnych do tej kary, na przykład za złorzeczenie rodzicom albo za cudzołóstwo. Mimo rygoryzmu moralnego, starotestamentalne prawa wyróżniają się jednak na tle innych starożytnych religii wielkim humanitaryzmem.\nNieumyślny zabójca miał jeszcze możliwość schronienia się w tak zwanych „miastach ucieczki”, gdzie otrzymywał azyl i ochronę przed zemstą, jaką prawo przyznawało krewnym zmarłego (Lb 35,22-23). Starsi z miasta ucieczki ustalali na podstawie zeznań świadków, czy uciekinier nie popełnił przestępstwa umyślnie, gdyż w takim przypadku musieli wydać go miasteczku, z którego zbiegł.\nMorderca, który dokonał zbrodni z premedytacją, nie miał prawa do azylu nawet łapiąc się rogów ołtarza, co normalnie zapewniało ochronę. Bóg wypowiada słowa o jednoznacznej wymowie: Jeśli zaś ktoś posunąłby się do tego, że bliźniego zabiłby podstępnie, oderwiesz go nawet od mego ołtarza, aby ukarać śmiercią (Wj 21,14). Także w opisie przymierza noachickiego czytamy: Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie – upomnę się o nią u każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie brata. [Jeśli] kto przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo człowiek został stworzony na obraz Boga (Rdz 9, 2-6).\nW tekście tym kara śmierci jest wręcz żądana przez samego Boga, który motywuje ją wielką godnością człowieka stworzonego jako obraz Boga. Zamordowanie bliźniego jest tak wielką zbrodnią, że może być za nią tylko jedna kara. Stary Testament nie pozostawia więc wątpliwości, co do godziwości stosowania kary śmierci. Postulaty zniesienia kary śmierci można wywodzić z różnych przesłanek humanitarnych, ale na pewno nie z V przykazania dekalogu.\nFragment, którego nie było\nOprócz powyższych pomyłek ciekawostką jest jeszcze jeden fragment, z piątego rozdziału Pierwszego listu św. Jana (1J 5,7-8), który obecny był w wielu przekładach Biblii do XIX wieku. Bibliści nazywają go łacińskim terminem: Comma Joanneum.\nW Wulgacie fragment ten brzmi następująco: Quoniam tres sunt, qui testimonium dant in caelo: Pater, Verbum, et Spiritus Sanctus: et hi tres unum sunt. Et tres sunt, qui testimonium dant in terra: spiritus, et aqua, et sanguis: et hi tres unum sunt.\nBiblia Wujka przekłada: Albowiem trzej są, którzy świadectwo dają na niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty: a ci trzej jedno są; A trzej są, którzy świadectwo dają na ziemi: Duch i woda i krew: a ci trzej jedno są.\nComma Joanneum ma także protestancka Biblia Gdańska (1632), tu inna jest końcówka: … A trzej są, którzy świadczą na ziemi: Duch i woda, i krew, a ci trzej ku jednemu są.\nJednakże słów o Ojcu, Słowie i Duchu Świętym brakuje w najstarszych rękopisach greckich i najstarszych przekładach. Nie spotyka się ich także w kodeksach Wulgaty sprzed VIII wieku. Prawdopodobnie była to uwaga zrobiona na marginesie jednego z rękopisów łacińskich. Później podczas przepisywania tego rękopisu, kopista włączył uwagę do tekstu głównego. Obecnie komentarze i przypisy są wyraźnie oddzielone od tekstu Pisma Świętego, ale kiedyś było łatwiej o pomyłki. I tak oto pojawił się w Biblii łacińskiej fragment, którego tam nie było, a potem przedostał się do przekładów z języka łacińskiego.\nW tłumaczeniach współczesnych, takich jak Biblia Tysiąclecia 1J 5,7-8 brzmi następująco: Trzej bowiem dają świadectwo; Duch, woda i krew, a ci trzej w jedno się łączą.\nPrevious PostChiny migają się od śledztwa w sprawie przyczyn pandemiiNext PostStanisław Bareja, czyli niespotykanie spokojny człowiek


Życie Częstochowy i Powiatu » Wypadek po pijanemu\nCztery lata w więzieniu spędzi Łukasz M., który dwa lata temu, będąc pod wpływem alkoholu, doprowadził do wypadku. Jeden z pasażerów, który z nim podróżował, zginął na miejscu. Drugi natomiast odniósł obrażenia, które spowodowały u niego ciężkie kalectwo w postaci niedowładu nóg.\nTragedia rozegrała się 29 sierpnia 2015 roku w godzinach wieczornych. Łukasz M. jechał audi a3 ulicą Kopalnianą w Częstochowie. Dojeżdżając do skrzyżowania z ulicą Lakową i wykonując manewr hamowania, utracił panowanie nad pojazdem i zjechał do rowu. W wyniku tego doprowadził do uderzenia pojazdu w betonowy przepust. Na skutek uderzenia jeden z pasażerów samochodu doznał ciężkich obrażeń ciała i poniósł śmierć na miejscu. Kolejny pasażer odniósł obrażenia, które spowodowały u niego ciężkie kalectwo w postaci niedowładu nóg. Pozostali dwaj pasażerowie doznali stłuczeń oraz złamań kości.\n– Na podstawie opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego stwierdzono, że bezpośrednią i jedyną przyczyną zaistniałego wypadku było nieostrożne i niezgodne z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego zachowanie Łukasza M. – przypomina prokurator Tomasz Ozimek, rzecznik Prokuratory Okręgowej w Częstochowie. Z opinii wynika ponadto, że bezpośrednio przed wypadkiem samochód kierowany przez oskarżonego poruszał się prędkością około 102 km/h, przekraczając dozwoloną na tym odcinku drogi prędkość o 52 km/h. – Jednocześnie na podstawie opinii biegłego z zakresu toksykologii ustalono, że w chwili zdarzenia Łukasz M. znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdyż w jego krwi stwierdzono 1,3 promila alkoholu – wyjaśnia.\nPrzesłuchane w śledztwie osoby jadące samochodem zeznały, że nie pamiętają kto prowadził pojazd. Inni świadkowie zdarzenia wskazali jednak Łukasza M., jako kierowcę pojazdu.\nŁukasz M. również odniósł w wypadku poważne obrażenia, co do lutego 2016 roku uniemożliwiało wykonanie czynności procesowych z jego udziałem. – Ostatecznie jednak przesłuchany w charakterze podejrzanego Łukasz M. przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa i wyjaśnił, że 29 sierpnia 2015 roku przebywał na spotkaniu towarzyskim, w trakcie którego wypił 3 piwa. Po zakończeniu spotkania zabrał do samochodu osoby, które także uczestniczyły w tym spotkaniu – tłumaczy prokurator Ozimek.\n11 października sąd wydał w tej sprawie wyrok. Skazał oskarżonego na karę czterech lat pozbawienia wolności oraz orzekł wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Jednocześnie zasądził też od Łukasza M. na rzecz pokrzywdzonych nawiązki w łącznej kwocie 11.000 zł oraz świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.\nW mowie końcowej prokurator wnosił o wymierzenie Łukaszowi M. kary 10 lat pozbawienia wolności. Prokuratura Rejonowa Częstochowa-Południe, która w tej sprawie skierowała akt oskarżenia, złoży wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku (tzw. zapowiedź apelacji). Łukasz M. nie był w przeszłości karany.


Gospoda pod świńskim łbem - Page 16\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Wto Gru 31 2013, 12:27;\nFilip był za to cholernie romantyczny. Chyba aż za bardzo. Ale to tylko, jak miał dziewczynę, bo jakoś tak... jak był z chłopakiem to mniej się starał. Te romantyczne, ckliwe gesty i słowa wydawały się być nie na miejscu, ale dziewczyny je kochały. No i Filip też, ale o tym ciii. Szkoda więc, że Rekin nie zrobi dla nich pikniku w środku lasu! Wielki smutek.\n-Znam i właśnie dlatego się ciebie obawiam- uśmiechnął się wrednie, ściskając kufel dłońmi. Taaakie ciepełko. Tak naprawdę to nie miał pojęcia, dlaczego niektórzy ludzie tak bardzo unikają Rasha. Przecież był całkiem miły, sympatyczny i znośny, nie tylko po alkoholu. Przynajmniej według Filipa, który przecież kochał wszystkich. Z boku musieli wyglądać naprawdę zabawnie; oślizgły, wredny Ślizgon i puchaty Puchon. No naprawdę, ubaw po pachy. Filip nie miał pojęcia, za co tak bardzo lubił tego chłopaka, ale zwyczajnie nie mógł mu odpuścić. Sam także nie wiedział, dlaczego Sharker się z nim kumpluje, choć pewnie inni jego znajomi patrzyli na Filipa krzywo.\nStone znów zamrugał oczyma, gdy chłopak wypowiedział jego imię w tym dziwnym języku... Właściwie, to nawet nie był język, w przekonaniu Filipa. Raczej takie syczenie... coś takiego. Zmarszczył brwi i spojrzał na kolegę podejrzliwie, jakby bał się, że zaraz zginie na miejscu albo coś w tym stylu. Albo, co gorsza, uśmierci Filipa.\n-Może tak było do tej pory- zrobił arcy poważną minę, upijając spokojnie łyk piwa. -Ale ze mną nie pójdzie ci tak łatwo. Poza tym, moja kurtka jest dla mnie bardzo ważna- pogładził rękaw wspomnianej kurtki z czułością, powstrzymując śmiech. -Musiałbyś zaoferować mi coś bardzo... wyjątkowego, cennego, bym się zgodził. Ostrzegam tylko, że wysoko ją cenię!\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Wto Gru 31 2013, 21:23;\nSłysząc jego słowa, Shark jedynie popatrzył na niego z mieszaniną powagi i rozbawienia, trochę tak jakby bardzo starał się nie uśmiechnąć. Co jak co, ale tych części spotkań z puchonem nie lubił nikomu opowiadać, w końcu ujmą dla jego honoru było uśmiechanie się do kogokolwiek. (Nie)stety Filip miał zaskakującą i rzadką zdolność do wyławiania z zakątków jego duszy ludzkiej twarzy, a ślizgon niespecjalnie lubił ukazywać, że jednak ją ma. Znajomość z ludźmi z jego domu była prostsza. Wszyscy uważali się za ten sam oślizgły gatunek i nikogo absolutnie nie dziwiło, że był niemożliwym rasistą i totalnym dupkiem. Momentalnie atmosfera w pobliżu Rasheeda stała się gęstsza. Czuł się jak ćpun uzależniony od heroiny, który skrzętnie stara się to ukryć. Poczuł jakby jego barki zaczynała przyglądać jakaś niewidzialna siła. Mimo tego nadal utrzymywał na twarzy przyjazny wyraz i starał się nie dać się swoim myślom wytrącić się z zadowolenia jakie jeszcze przed chwilą go ogarniało. Pociągnął kolejny spory łyk Ognistej, smakując go długo na języku. Kiedy wreszcie przemówił, głos miał nieco zachrypnięty.\n- Och, Ty nie musisz się obawiać… a przynajmniej na razie. Zawsze jednak dobrze pamiętać o tym, że drażnienie węży jest niebezpieczne.\nZacisnął mocno palce na grubym szkle, odwracając spojrzenie w stronę baru. Dobry nastrój nadal z niego ulatywał, jednak to dało się szybko naprawić. Tutaj nastąpiło kolejne pociągnięcie alkoholu. Bardzo dobrze, że tym razem Shark szybko przełknął, bo jak nic parsknąłby i wyjątkowo dostojnie opluł cały stół. Uwielbiał tę reakcję. Przerażenie lub co najmniej zniesmaczenie gdy syczał na innych. Każdy normalny człowiek czułby się co najmniej zniechęcony do używania wężomowy, gdyby dowiedział się o tym jak bardzo źle jest to kojarzone. Każdy normalny, ale z pewnością nie ten ślizgon. Szczerze powiedziawszy takie reakcje tylko karmiły jego ego. Cóż, lubił, gdy ludzie się go bali, a to zdecydowanie wskazywało na poważny problem psychiczny. Jednak jak powiedział kiedyś pewien mądry człowiek: who cares?\n- Szczerze mówiąc, nie wiem czy mógłbym Ci podarować coś co by Cię zainteresowało mój miły. W każdym razie na pewno mogę Ci obiecać, że Cię nie zavaduje.\nTego typu deklaracje z jego ust z całą pewnością można było uznać za wiążące, w końcu honor był dla niego ważny. No cóż, a przynajmniej na tyle ważny by dotrzymać czegoś tak prostego. Lubił Stone’a i na niego nie podniósłby różdżki. Salamandry nie odgryzają sobie ogonów dla przyjemności.\nTa, pisanie po alkoholu jest złym pomysłem. Ten post jest bez sensu :p\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Czw Sty 02 2014, 12:34;\nOjej, wyczuwam zmianę nastroju. Filip też ją wyczuł. Jeszcze niedawno sobie żartowali i kopali się pod stołem, aż tu nagle Rash tak spoważniał. Trochę podejrzane. I to wszystko przez tą wężoustość. Echeś. Do Filipa dotarło to dopiero po chwili. Mało kto obnosi się z tą umiejętnością, bo mało kto ją posiada. W rodzinie Stone'ów nikt nie mógł się tym pochwalić. Zresztą, wydaje mi się, że u nich, gdzie wszyscy od lat walczyli ze złem i tak dalej (pomagali bezdomnym, integrowali się z mugolami) to umiejętność "mówienia" w języku wężów mogłaby zostać odebrana jako coś złego, wręcz przerażającego. Ba! Sam fakt, że Filip przyjaźnił się z TAKIM kimś, kto był Ślizgonem oślizgłym i złym wzbudziłaby u matki Fifiego strach. Na pewno chciałaby zabrać syneczka z tego złego, mrocznego Hogwartu, który tylko demoralizuje jej dziecko. Bo pani Stone miała skłonność do przesady, zwłaszcza jeśli chodziło o jej pocieszy. Więc chyba lepiej, jeśli na razie Fiflak nie powie o znajomości z Rasheedem.\n-Och- udał zdziwienie i przyłożył rękę do ust. -Czuję się zaszczycony- zachichotał. Tak, zachichotał. Jak jakaś podniecona nastolatka. -Przecież ja się z tobą wcale nie drażnię. Wiesz, że cię uwielbiam- wyszczerzył zęby w uśmiechu i wcale nie kłamał. Bo Stone kochał wszystkich swoich przyjaciół, a w jakiś pokrętny sposób ten Ślizgon stał się jednym z nich. Filip nie miał pojęcia, kiedy i jak to się stało, ale może wtedy, gdy razem leżeli pod stołem po imprezie i rozmawiali o życiu? Tak romantycznie!\n-Pfff- prychnął i machnął ręką, wydymając zabawnie wargi. -Nawet nie zdążyłbyś unieść różdżki, bo ja znokautowałbym cię w tym czasie trzy razy i jeszcze zdążyłbym się napić- uśmiechnął się, ale po chwili spoważniał i dotknął lekko ramienia. Właściwie to go dźgnął, ale tak lekko, leciutko.\n-Nie powiedziałeś mi co u ciebie. Jak ci minęły święta? Co tam, jak tam?\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Pią Sty 03 2014, 02:09;\nWypita ognista zaczęła dawać rezultaty, w związku z tym, że tempo popijania jej ślizgon miał całkiem niezłe. Zdecydowanie szybko zapominał o momentach, w których to nachodził go raczej zły humor kiedy miał kilkadziesiąt procentów pod ręką. Atmosfera zaczęła znowu się rozluźniać, a Shark bezwiednie zaczął obracać na palcu sygnet rodowy, obserwując Filipa z wyraźnym zainteresowaniem. Jego rodzice raczej się nie przejmowali jego życiem w Hogwarcie, więc informacja o tym, że przyjaźni się z kimś kto miał Filipową opinię raczej by ich nie zaintrygowała. W związku z tym, Rash na pewno nie mógłby powiedzieć, że wie co chłopak czuje w tym momencie.\nNagle Fifi zachichotał, a Sharker nie potrafił tego odebrać inaczej jak wysoko uniesionymi brwiami. Serio? Dziewczęcy chichot? Mimowolnie rzucił szybkie spojrzenie na otoczenie, mając cichą nadzieję, że nikt nie zwrócił na to uwagi.\n- Uwielbienie to dobra rzecz, zwłaszcza kiedy dotyczy mojej osoby - odpowiedział po chwili ze zwykłą sobie pewnością, gdyż te słowa jeszcze bardziej udobruchały jego buntowniczy, zły humor.\nCałe szczęście, że Stone nie wypowiedział głośno swoich myśli. Jak nic wybuchłaby z tej racji awantura. Leżenie pod stołem na imprezie i rozmowy dwóch, wyjątkowo rozochoconych alkoholem nastolatków z pewnością nie zaliczało się według Rasheeda do rzeczy romantycznych, a jeśli już jakimś cudem zakwalifikowałby to jako romantyczne to wolałby sobie zaaplikować avadę niż pozwolić by taka wieść obiegła Hogwart. Wszystko co kojarzyło się z ogólnie przyjętym romantyzmem strasznie Sharka irytowało i sam nie wiedział dlaczego. Być może to zasługa jego jakże wylewnych rodziców, a jeśli już o nich mowa…\nŚlizgon skrzywił się, zupełnie tak jakby mu czekoladową żabę nadziano miąższem z cytryny i spojrzał na Filipa z miną, z której łatwo można było odczytać za jak bardzo kretyńskie uważa to pytanie.\n- A jak myślisz? - zaczął, nieco poirytowany rozpoczynaniem tak niewygodnego nań tematu - Jak co roku. Znowu dostałem wszystko czego chciałem. Miałem nadzieję, że chociaż w tym coś im nie wyjdzie…\nKażdy kto znał Rasheeda wiedział, że co roku wymyśla nowe, niestworzone pozycje na swojej liście „must have”, którą zawsze podsuwał rodzicom, aby wyprowadzić ich z równowagi. Chciał by wreszcie okazali jakiekolwiek emocje na stężałych od obojętności twarzach. Niestety co roku ponosił sromotną klęskę.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Nie Sty 05 2014, 13:26;\nFilip pił raczej powoli, bo wiecie, chłopaczek miał dość słabą głowę. I choć wiedział, że Rekin nic mu raczej nie zrobi, nawet po pijaku to po tym, jak zaczął na niego syczeć Filip wolał zachować ostrożność. Zresztą, on mógł się upić jednym piwem!\nNo, dziewczęcy chichot. Taki z naszego Stone'a był menski menszczyzna, nie ma co. Ale to wszystko wina Laili!\n-Ach, jesteś taki skromny- wywrócił oczyma i znów zachichotał. Potem jednak chrząknął, łapiąc się na tym, że faktycznie może to brzmieć trochę... dziwnie. Pociągnął spory łyk piwa, tak że na dnie prawie nic już nie zostało. Ale alkoholik!\n-Jesteś dla nich okropny, wiesz? Może oni naprawdę się starają i im zależy, a ty zachowujesz się tak... no właśnie, tak- zrobił nieokreślony ruch dłońmi w jego stronę, po czym wytarł usta wierzchem jednej z nich i wywrócił oczyma wyraźnie poirytowany. -Wiesz, że na świecie jest wiele biednych dzieci?- zapytał nagle, co trochę zalatywało "pokój dla świata i jedzenie dla biednych". Ale taka prawda. Sharker miał wszystko, czego zapragnął, a prosił o to tylko, by "sprawdzić" swoich rodziców. Filip mógł tylko o tym pomarzyć. Serio, Ślizgon powinien się ogarnąć, bo to trochę bardzo niemiłe w sumie.\n-To wredne- skwitował tylko. Ej, serio, lepiej zakończmy ten wątek i zróbmy im nowy, bo tu mi już straaaaaasznie ciężko idzie.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Nie Sty 05 2014, 20:11;\nShark uśmiechnął się z wyższością.\n- Skromność to moje drugie imię! Zaraz po Nieziemski - odparł, lustrując Filipa uważnym spojrzeniem. Chciał sprawdzić czy zareaguje tak jak Bozia przykazała i przytaknie mu ochoczo!\nPodejście puchona do wyrzucania galeonów w błoto ciągle strasznie go bawiła, nieważne ile razy marnował przy nim pieniądze. Tym razem było jednak inaczej, gdyż temat zszedł na koligacje rodzinne.\n- Kochany, gdybym miał rodziców, którym zależy i się starają to z pewnością nie byłbym dzisiaj tym kim jestem - w powietrzu wręcz zawisły niewypowiedziane słowa określającą ślizgonowatość Rasheda. On po prostu doskonale wiedział, że jego rodzice to po prostu dawca nasienia i komórki jajowej, a on sam był jedynie dziedzicem, w końcu gdy ma się już dziecko to tak trochę wypadałoby się nim zająć, nie? Odrobina poświęconej uwagi jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziła…\n- Szczerze to gówno mnie obchodzą jakieś biedne dzieci - żachnął się, a jego oczy zaczęły ciskać błyskawice - Od kiedy jestem jakimś jebanym altruistą? Serio Stone? Chyba pomyliłeś drzwi.\nUps, trafił w czuły punkt. Wytykanie egoizmu egoiście jest bardzo złym pomysłem, zwłaszcza jeśli:\na) Jest on średnio zrównoważony psychicznie\nb) Jest ślizgonem\nc) Szybko wypił już prawie całą szklankę ognistej\nd) Ma głęboko gdzieś wydawaną kasę, bo ma jej jak lodu.\n- Och, wredne? Bardzo dobrze, bo już myślałem, że zamieniam się w jakąś miękką ciapę. Ostatnio zbyt często jestem miły.\nTak, zdecydowanie się wkurzył i teraz już nawet nie próbował tego ukrywać. Bębnił nerwowo palcami w szklankę, biorąc kilka uspokajających oddechów, żeby znowu nie zrobić czegoś głupiego. Jak był wściekły - to i porywczy, a jak porywczy - to i niebezpieczny dla każdego kto napatoczy mu się pod nogi. Niestety nic z tego nie wychodziło. Dopił resztę alkoholu, przełykając go szybko i głośno odstawił naczynie, zrywając się na równe nogi i wciągając płaszcz na grzbiet.\n- Wiesz co Stone? Jak tak bardzo pałasz chęcią pomocy to idź przetaczać szlamom swoją krew. Odwrócił się gwałtownie na pięcie i rzucił do kelnerki zapłatę za Ognistą. Potem nie minęły dwie sekundy, a już wyskoczył z baru i popędził wkurzony w stronę Hogwartu.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Czw Maj 15 2014, 21:27;\nGdzie indziej mogłaby się udać? Jeśli już miała iść do knajpy, to z całą pewnością nie pasowały do niej Trzy Miotły, czy żaden z tych innych, czystych, zadbanych, gustownych, gdzie mogłaby się natknąć na młodzież i normalnych ludzi. Półmrok i tajemniczość, która spowijała Gospodę pod Świńskim Łbem idealnie pasowały.\nWychyliła kolejną szklankę Ognistej. Nie miała bardzo mocnej głowy, ale z racji swoich Wschodnich korzeni, jej organizm wykazywał się całkiem dużą tolerancją, na alkohole wysokoprocentowe.\nDłonie wciąż lekko jej drżały. Przymknęła oczy.\nUbrała się w czarną, postrzępioną, długą suknię ze stojącym, okazałym kołnierzem, pełną podoczepianych w najdziwniejszych miejscach falbanek i koronek. Była na swój sposób piękna, ale przy tym... ekstrawagancka, jak na Anastazję przystało. Do tego założyła czarne, wysokie szpilki, również czarny kapelusz z wielkim rondem, z którego spływała zasłaniająca część jej twarzy siatka. Wokół jednego z jej nadgarstków, oplatała się srebrna kobra z jadeitowymi oczyma. Tego dnia założyła nawet kilka pierścionków.\nWyglądała trochę jak Femme Fatale.\nAlbo jakby wracała z pogrzebu.\nSkrzywiła się nieco i dała barmanowi gestem do zrozumienia, że zamawia kolejną kolejkę. Oparła łokcie na blacie stolika. Mężczyzna przyniósł jej szklanicę, wypełnioną bursztynowym trunkiem. Podziękowała delikatnym skinieniem głowy i ujęła ją w swoje drobne dłonie.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Czw Maj 15 2014, 22:37;\nNie było jej. Ta myśl kołatała się po jego głowie już od jakiegoś czasu, gdy zamiast skupiać się na przygotowywaniu do owutemów, on wolał szlajać się gdzieś po Hogsmeade w poszukiwaniu nauczycielki. Czego on od niej chciał? W sumie trudno powiedzieć, Sharker nie był osobą, która od tak zbierała się do tego, aby pogadać o życiu, jednakże z Anastazją sprawa miała się nieco inaczej. Nie musiał dużo mówić, bo wszystko robił za niego umysł. Jego wspomnienia, wydzierane zaklęciem przez Silvarovą już kilkukrotnie, wniknęły w jej umysł, a Rasheed po raz kolejny musiał przeżywać swoją historię. I jeszcze raz. I jeszcze raz, aż do skutku, aż do chwili, w której nauczy się jak ma odeprzeć jej atak. Może przy okazji nauczyłby się jak ma być lepszym człowiekiem? Może… kto wie?\nTo jego przeszłość pokazała mu jak być egoistą. Nieustanne potyczki z ojcem, a także te w szkole, ukształtowały w nim standardowego Ślizgona, który ani myślał o tym, aby zmieniać cokolwiek w swoim życiu. O ile jednak wcześniej nie spoufalał się z nauczycielami, tak teraz chyba to robił. Szukał jej w domu, a gdy nie znalazł, zaczął wypytywać sąsiadów. Podobno miała być tutaj, ale czy na pewno? Gospoda pod świńskim łbem nie kojarzyła mu się zbyt dobrze. To w niej odbyła się jego pamiętna rozmowa ze Stone’m, której skutki było widać przez długie tygodnie. Był na niego wściekły i pewna niechęć pozostała. Niemniej jednak ledwie wszedł do środka, a jego wzrok od razu padł na kobietę w dość niecodziennym stroju. To na pewno była ona. Kto inny ubierał się tak dziwacznie, że można by go rozpoznać z drugiego krańca Pokątnej? Mimo wszystko nie mógł się przywitać zbyt normalnie. Dobrało się dwóch świrów.\n- Cześć - wysyczał w wężomowie, gdy już zbliżył się do jej ucha, po czym zajął miejsce obok, zamawiając u barmana piwo kremowe. Oczywiście reakcja była oczywista. Gdzie jak gdzie, ale żeby w takim miejscu zamawiać trunki bezalkoholowe… to budziło pewne wątpliwości. W każdym razie otrzymał swój napitek i zmierzył Nastkę badawczym spojrzeniem.\n- Coś się stało? - spytał ją, mierząc badawczym spojrzeniem. Zazwyczaj ludzie nie upijają się samotnie w barze, ale jak wiemy Silvarova nie była standardowym mieszkańcem Hogwartu i okolic. Westchnął krótko, muskając palcami wisiorek ze splecionymi wężami, który otrzymał anonimem na walentynki i przygładzając gdzieś po drodze kołnierz czarno - białej koszuli w kratę, dobrze pasującej do ciemnych jeansów i zamszowej kurtki. Wyglądał raczej nie jak uczeń, a jak ktoś kto urwał się z pokazu mody.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Pią Maj 16 2014, 00:54;\nZ piekła jej własnych myśli wyrwał ją znajomy głos. Raczej syk... Doskonale wiedziała, że to on, nawet wcześniej, już kiedy zbliżył się do stolika, nawet jeśli siedziała tyłem do wejścia. Zapach, charakterystyczny chód - takie rzeczy chcąc nie chcąc zdradzały człowieka.\nŚlizgon postawił swoje kremowe piwo i dosiadł się do niej. Rzuciła mu karcące spojrzenie. Przynajmniej był na tyle bezczelny, żeby kupować alkohol. Doskonale wiedziała, że zdarzało mu się wypić. Chyba nie miała z tego powodu żadnych problemów. Poza tym... Miał już swoje lata. Bardziej chodziło o fakt, że jednak nadal pozostawała jego nauczycielką. Nie podobało się jej, że zdarzało się chłopakowi wymykać do Hogsmeade, szczególnie, jeśli zrobił to z jej powodu.\nNie mogła mu odpowiedzieć, bo nie miała czasu albo była na to zbyt zmęczona. Ostatnie dni były dla niej okrutne. Trafiła się dość paskudna sprawa i musiała zaniedbać swoje obowiązki, jako nauczycielki Transmutacji, a zająć tymi związanymi z pracą w Brygadzie... Upiła solidny łyk Whiskey.\nDomyślał się? Pewnie tak. Ta praca ją wyniszczała. Dlatego nie lubiła zbliżać się do nikogo, wszystkich traktowała z dystansem. Nienawidziła, kiedy ktoś zwracał jej uwagę, że powinna się oszczędzać albo co gorsza - gdy ktoś jej matkował. Wiedziała doskonale, czego chce od życia i nie przeszkadzało jej to, że czasami wracała do domu i padała na kanapie w ubraniach, bo nie była w stanie doczołgać się do łóżka o własnych siłach.\nZacisnęła palce na szklance.\n- Co tu robisz? Nie powinno Cię tu być. - Stwierdziła sucho i zajrzała mu prosto w oczy. Chciała coś z nich wyczytać, ale... po co? Dość już o nim wiedziała, a on nie wiedział o niej nic. Tyle, co zdołała mu świadomie przekazać, na temat swojej pracy, bo przecież był zainteresowany podobnym zawodem. Chciała mu uzmysłowić, ile to wymaga od człowieka poświęceń.\nWestchnęła. Powinna go przegonić, najlepiej odprowadzić do szkoły, ale nie mogła. Nie chodziło nawet o to, ile wypiła, bo nie było tego jeszcze tak wiele. Po prostu coś ją powstrzymywało. Nie chciała rozmawiać, ale cieszyło ją dzisiaj towarzystwo. Zbyt długo przebywała sam na sam ze swoimi demonami.\n- Tak. - Jakieś ukłucie w sercu. Nie odwróciła wzroku. Nie była głupią dziewczynką, która udaje, że wszystko jest w porządku, kiedy już na pierwszy rzut oka widać, że tak nie jest. Czy jednak zdoła mu powiedzieć więcej. - Praca... - Westchnęła i opuściła wzrok. - Chciałabym już wrócić. - Do Hogwartu, do życia. Czy on zrozumie? Nie stać jej było na wiele słów. Nie potrafiła mówić. Padło na niego, bo ostatnio nie miała nikogo bliższego od Rasheeda. Na szczęście była młoda i różnica wieku, która ich dzieliła, choć odczuwalna i wyraźna, nie stanowiła bariery nie do przekroczenia. - Zostaniesz? - poprosiła. Pierwszy raz od dawna, nie chciała zostawać sama.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Pią Maj 16 2014, 01:59;\nW pierwszym odruchu miał ochotę się roześmiać. Rzucanie osobie pełnoletniej karcącego spojrzenia rzadko kiedy przynosiło jakiś inny skutek od zupełnego zignorowania. Również w tym przypadku nie można było liczyć na coś innego, więc jedynie uśmiechnął się kpiąco, w sposób, jaki widziała już dziesiątki razy podczas wizji i tych pierwszych minut, w których rozmawiali, nim przeszli do właściwej części zajęć. Potem już nie był w stanie trzymać fasonu. Za każdym razem jak przekraczał Bramy Piekieł, jak pieszczotliwie nazywał gabinet Anastazji, wiedział, że znowu zostanie rozbity i straszliwie okaleczony. Jego zdolność do obrony była jeszcze niezbyt dobra, a wręcz chwilami miał wrażenie, że było jeszcze gorzej niż na początku, a jednak… jednak wcale tak nie było. Starał się bardzo, nawet mimo tego, że gdzieś w pewnej chwili zgubił najlepszą motywację, jaką była chęć ukrycia swoich sekretów. Teraz jednak już wiedziała. Widziała jego pierwsze porozumienie się z wężem na wakacjach w Wenecji, znoszenie chorych wymagań ojca, tonięcie w stercie papierów na jego biurku, gdy próbował zrozumieć jak produkuje się fałszoskop. W tej chwili Silvarova była jedyną żyjącą osobą, która wiedziała o nim aż tyle. Nawet Julia nie znała tych stron jego twarzy, nie mówiąc już o reszcie jego przyjaciół. Ślizgonów naprawdę niewiele interesowało w tym temacie… wyjątkiem był w sumie Victor, ale jego wiedza też była połowiczna. Dziwnie się z tym czuł, ale nigdy tego nie ukazywał, zawsze robiąc dobrą minę do złej gry, zupełnie tak, jakby zawsze miało mu to ratować tyłek z opresji. W pewnym momencie się poślizgnie, pytanie jednak czy uda mu się wyślizgać tak, aby utrzymać się na nogach?\nMachnął lekceważąco ręką na jej słowa, spławiając tym samym jej próby przywrócenia go do porządku. Był dorosły, miał prawo chodzić gdzie chce… no dobra, wciąż był uczniem Hogwartu, ale już niecałe dwa miesiące, a wszystko miało się skończyć. Nie miał najmniejszych wątpliwości co do tego, że zostanie na studiach. Dziedzina zaklęć i uroków zanadto go pociągała, a przy okazji wciąż mógłby zgłębiać rozległe tajemnice zamku. Może przy okazji dowiedziałby się więcej o czarnej magii? Bardzo w takich chwilach żałował, że ojciec nie wolał przeprowadzić się gdzieś w granice Durmstrangu.\nJego oczy były nieprzeniknione. Powinna pamiętać, że nie zawsze da się z nich cokolwiek wyczytać, a dzisiaj był jeden z tych dni, w których były całkowicie zamknięte na uczucia. Lodowato zimne, przenikliwe spojrzenie było dzisiaj badawczo rzucane na Anastazje. Uśmiechnął się lekko. Czyżby się poddała?\nPotem zaczęła mówić. Niewiele i niespiesznie, ale to i tak dużo dla niego znaczyło. Zdążył się do niej przywiązać przez cały ten czas, który upłynął im od ich pierwszej lekcji. Brzmiało to co najmniej dziwnie, jeśli przypomnimy sobie, że Rasheed porzucał ludzi jeśli tylko przestał mieć z takowej znajomości jakieś korzyści, ale cóż. Silvarova była inna. Przede wszystkim była nauczycielem, po drugie pracowała w Ministerstwie, po trzecie znała jego demony, po czwarte… na co komu taka wyliczanka. Po prostu był jej ciekaw, a jeśli on coś sobie zaprogramuje, to ciężko jest mu wybić dany pomysł z głowy.\nCóż mógł jej dać? Oboje nie potrafili rozmawiać, dlatego teraz, w tej chwili on jedynie spojrzał na nią jakoś mniej twardo, „odbezpieczając” swoje piwo i stukając w jej szklankę.\n- Zostanę - potwierdził, po czym napił się, siadając wygodniej i zastanawiając się cóż więcej może powiedzieć, cóż więcej jej zaoferować? Nie był altruistą, nie zamierzał się nad nią użalać, ale z kolei nie chciał jej tutaj zostawiać, gdy go o to poprosiła. Wbrew pozorom był gentelmanem, a pięknym kobietom się nie odmawia.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Pią Maj 16 2014, 11:18;\nMogła przypuszczać, że tak to się właśnie skończy. Ślizgon ani myślał zabrać stąd swoich czterech liter. Nie żeby nie była dla niego jakimś autorytetem. Po cichu liczyła, że jeszcze respektuje jej zdanie. Powinien.\nTeraz jednak nie to zaprzątało jej głowę. Ostatnia sprawa... była paskudna. Co tu dużo mówić? Mnóstwo krwi, czarnomagiczne rytuały, takie rzeczy czasami się zdarzają. Niestety. Ktoś ewidentnie próbował stworzyć horkruksa, przy czym Anastazja jako jedyna z całego zespołu, miała nieprzyjemne wrażenie, że wszystko się udało. Może nie do końca tak, jak powinno, ale jednak. Sam fakt jednak, że ktoś spróbował stworzyć coś tak potężnego, oznaczało, że mają do czynienia z godnym przeciwnikiem. Prawdopodobnie samozwańczym szaleńcem, który naczytał się legend i zapragnął potęgi legendarnego Czarnego Pana, a być może pragnienie nieśmiertelności tak go skusiło? Cokolwiek nim nie kierowało - był groźnym przeciwnikiem.\nNie wiedziała, ile może chłopakowi powiedzieć. Pewnie nic. Jak zwykle. Miała ochotę się wyżalić - nikt jej nie słuchał, a gdyby było inaczej, to sprawa skończyłaby się zupełnie inaczej.\nChoć niektórzy mieli do niej pewien żal... ona wiedziała doskonale, że postąpiła właściwie. Ten człowiek, o ile można go było nazwać jeszcze człowiekiem - on zasłużył na śmierć. Stwarzał zagrożenie. Dla wszystkich. Pojmanie go żywcem graniczyło z niemożliwością. Został otoczony, ale miotał morderczymi zaklęciami we wszystkich kierunkach. Lada chwila mógł znaleźć w sobie na tyle energii i trzeźwości umysłu, a po prostu uciekłby im, teleportując gdzieś daleko.\nHorkruksa już przechwycili i zniszczyli, wystarczyło więc jedno zaklęcie... Jedno, którego używać nie powinna, a przed którym nie było żadnej obrony.\nTylko rozbłysk zielonego światła i...\nW wyjątkowych przypadkach mieli na to pozwolenie. Wyjątkowych. Zespół jej nie zdradził, ale ich spojrzenia i poczucie winy, które w niej narastało - gdyby posłuchali jej wcześniej, nie byłoby tylu ofiar, może udałoby się go powstrzymać inaczej, a teraz dziewczyna musiała wziąć na swoje barki największy ciężar, związany ze sprawą.\nNie chodziło nawet o to, że zabiła człowieka.\nGdyby mogła to wszystko przekazać Rasheedowi, ale nie umiała mówić, a już na pewno nie tyle, nie o tak osobistej sprawie.\nNachyliła się lekko w kierunku chłopaka. Nie powinna tego robić.\n- Zabiłam człowieka. - Zamknęła oczy i wychyliła szklankę do końca. Taaak... postąpił jak prawdziwy gentleman i został, bo go o to poprosiła. Chociaż musiało kryć się za tym coś więcej. Podniosła drżącą rękę, żeby dać znać barmanowi, że jej szklanica stoi pusta. Tamten pospieszył do stolika, przy którym siedzieli i nalał jej kolejną porcję ognistej.\n- Nie za dużo już? - zapytał rozbawiony, ale kiedy natknął się na jej spojrzenie, uśmiech szybko spełzł z jego twarzy, pokłonił się tylko krótko i uciekł za bar, rzucając dziewczynie tylko kilka badawczych spojrzeń.\nZ jej oczu popłynęła jedna, samotna łza. Była rozbita...\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Pią Maj 16 2014, 18:53;\nJakże się miał zachować w takiej chwili? To trochę tak, jakby przyszła do niego Julia i powiedziała mu o tym, że jej matka wcale nie zmarła w szpitalu, a po prostu odłączyła ją od rurek. Wtedy pewnie by jej pogratulował, ale czego? Morderstwa? Tak. Gdyby Rasheed miał rozwinięty jakikolwiek kręgosłup moralny to zapewne zmartwiłby się tym, że jego nauczycielka kogoś zabiła, ale tak? Wielokrotnie sam miał ochotę na to, aby kogoś pozbawić życia, powstrzymywało go tylko i wyłącznie to, że Ministerstwo Magii było o wiele skuteczniejsze od mugolskich organów ścigania i zapewne dość szybko wylądowałby w Azkabanie, a tam nie chciał trafić za żadne skarby. Cóż, wiedział, że to co powiedziała miało związek z jej pracą, wszak nieważne jak bardzo ekscentryczna by nie była, nie podejrzewał jej o to, aby chodziła po okolicy i miotała czarnomagicznymi. Powiedziałby raczej, że dopóki nie była do tego zmuszona, to by po nie nie sięgnęła, a więc musiała, prawda? Takie miał o niej zdanie, nie był jednak pewny czy słusznie i chyba nie chciał w to wnikać. Nie mógłby teraz, w tej chwili, od tak po prostu jej czegoś wyrzucać, a chociaż jej nie rozumiał to chciał wesprzeć. Jakże mógłby wiedzieć o czym mówiła, skoro ani nie była wylewna i nie spowiadała mu się ze swojego życia, ani on na nią nie naciskał, pozwalając jej mówić tylko tyle, na ile miała ochotę bądź potrzebę. Uważał, że w ten sposób zachowuje się fair, chociaż… skłamałby gdyby wyparł się tego, że był ciekaw. Jego opinia o tym zawodzie buła mocno wyidealizowana, ale cóż mu się dziwić? Jedyne co wiedział na pewno to to, że to jeden z tych zawodów które zabiera się ze sobą do domu i… i że najpewniej mógłby z łatwością stanąć po drugiej stronie barykady, stając się przeciwnikiem Silvarovej. Był śliski. Z łatwością zmieniał swoje stanowisko, o ile mógł z tego mieć jakieś korzyści, dlatego też w pierwszym odruchu po prostu nic nie mówił, pozwalając barmanowi na uzupełnienie jej szklanki. Kiedy jednak na jej policzku zalśniła łza, nie mógł pozostawać obojętnym. Wciąż nie wiedział na ile może sobie pozwolić, ale mimo wszystko mógł spróbować. Musnął jej dłoń swoimi chłodnymi palcami, aby ścisnąć ją pocieszająco.\n- Mogę Ci jakoś pomóc? - zapytał cicho, ale nie w sposób, który sugerowałby narzucanie się, bo i w gruncie rzeczy nie chciał być natrętny. Nie wiedział też czy jest jakiś sposób, który pomógłby jej w tym, aby się z tym uporać, zwłaszcza jeśli ktoś tak wyzuty z empatii miałby go realizować.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Sob Maj 17 2014, 02:41;\nOna sama nie miała do siebie żadnych wyrzutów sumienia z powodu tego, że użyła zaklęcia niewybaczalnego przeciwko komuś, kto zdecydowanie na to zasłużył. Już Durmstrangu ćwiczyli zaklęcia niewybaczalne, zwłaszcza na studiach - nauczyła się przyjąć to jako zwyczajny oręż, broń, moc, która jednak w Anglii była zakazana. Cruciatus był tutaj zakazany do przesłuchań, podczas gdy w Białorusi nie miano najmniejszych oporów przed korzystaniem z tej klątwy, jako środka szybszego i tańszego od veritaserum. Nie każdy auror zna się wszak na legilimencji, a niektórzy pojmani znają się na oklumencji.\nNajwiększy problem stanowiła świadomość. Na świadomość zaś wpływali współpracownicy, którzy zaczęli traktować ją jak trędowatą. Nikt jej nie pogratulował, nikt nie stwierdził nawet "nareszcie koniec". Jedynie piętnujące spojrzenia i szepty, które słyszała za plecami cały czas. Długo zaciskała zęby, chciała w końcu powiedzieć, że nie dali jej wyboru, że przecież miała prawo, że to wszystko, dla większego dobra... Właśnie... Większe dobro - główna domena Grindelwalda, człowieka, którego potęga i historia, za szkolnych lat motywowała ją i imponowała jej. Zawsze chciała posiąść moc podobną jemu. Tym bardziej czuła się winna. Tym bardziej zastanawiała się, czy faktycznie jest stworzona do walki ze złem? Jak może ścigać tych, którzy pragną potęgi i dążą do niej za wszelką cenę, skoro sama zrobiłaby to samo, gdyby tylko ktoś obiecał jej, że kiedyś, na końcu tej drogi, osiągnie potęgę podobną tej, którą władał Czarny Pan? Byłaby w stanie poświęcić wszystko. Sama myśl o władzy i mocy ekscytowała ją do tego stopnia, że jej serce przyspieszało bieg, podobnie jak jej oddech.\nJak Rasheed mógłby to wszystko pojąć? Jak mogłaby mu powiedzieć wszystko to, co ją trapiło. Nie potrafiła mu nawet zdradzić prawdziwego powodu swojego przygnębienia, a co dopiero rozwodzić się na ten temat.\nPewnie najchętniej by stąd odszedł. Rozumiała go. Widział ją zawsze silną, niezłomną, chłodną. Tą, która wnikała w jego umysł i robiła to z bezlitosnym niewzruszeniem. On nie miał problemów z tym, że dziewczyna poznaje jego najgłębsze sekrety, a ona nie umiała zdradzić mu nawet jednego.\nDrgnęła i cofnęła szybko rękę, gdy poczuła jego dotyk. Otworzyła lekko usta, jakby chciała coś powiedzieć, a jej oczy zdradzały szczere zdziwienie.\n- Rasheed... Nie... - Zaniemówiła. On naprawdę chyba wbił sobie do głowy, że mógłby jakoś jej pomóc. Co miał zrobić? Wysłuchać jej? Co to da? Zacisnęła zęby. Wyciągnęła powoli dłoń w stronę jego dłoni, by zacisnąć na niej drobne palce. - Rasheed... Ale obiecaj, obiecaj proszę, że nikomu, nikomu nie powiesz. - Dalej... Dalej poszło wszystko jakby łatwiej. Najpierw zaczęła opowiadać o swoim dzieciństwie, zdawkowo, nie wyjawiła mu bowiem wszystkich sekretów, nie zamierzała. Tylko nakreśliła mu trochę swoją sytuację. Jak ambicje i pragnienie osiągnięcia władzy całkowicie przyćmiły okres jej dojrzewania, jak w szkole uczyła się pilnie i jak pojedynkowała się z innymi uczniami, jak uprawiała czarną magię, okaleczając jednego z rówieśników Durmstrangu i jak wybaczono jej to tylko dlatego, że była zdolna i miała znaną, szanowaną rodzinę. Opowiedziała o tym, że rodzina oczekiwała, że zrobi karierę polityczną, że podtrzyma rodzinne tradycje i jak wyjechała z Białorusi do Londynu, na prośbę samego Ministra Magii, celem pomocy w rozbiciu Lunarnych. Dalej mówiła o tym, jak wyklęto ją w domu i jak musiała opuścić swoją rodzinę, bez możliwości powrotu, choć kochała ich wszystkich, ale chęć pójścia własną ścieżką, była silniejsza od niej. Mówiła o pracy w Brygadzie Uderzeniowej, o tym, jak musiała korzystać z legilimencji podczas przesłuchań i jak bardzo cierpiała potem fizycznie i psychicznie, jak próbowano wykorzystać jej młody wiek, sądząc, że jest naiwna i słaba i jak o mało nie stała się marionetką na politycznej szachownicy, kiedy nagle jej zwierzchnik, człowiek, który sam zaprosił ją do swojego kraju, został oskarżony o wspieranie Lunarnych. Tak... Minister Magii zdradził. Czy to w ogóle możliwe? To wszystko budowało jej charakter, cały czas wzbogacała się o kolejne trudne doświadczenia życiowe, a teraz... kiedy wydawało jej się, że zyskała pozycję, kiedy wszyscy zaczęli jej ufać, pomimo jej pochodzenia i wątpliwej renomy jej nazwiska, nagle wszystko runęło. Uznano, że jest piekielnie zdolna, ale przez to piekielnie niebezpieczna. Wszyscy trzymają się od niej z daleka, jakby była trędowata, jakby mogła nagle okazać się nowym wcieleniem zła, niosącym zagładę całej Wielkiej Brytanii. Opowiadała mu, jak zastanawiała się, czy rzeczywiście tak nie jest, czy może to nie tylko plotki, pomówienia, ale czy rzeczywiście nie stanowi zagrożenia.\nW końcu nie mogła już dłużej mówić i łzy spłynęły z jej oczu.\nMoże po raz pierwszy w życiu? Tak szczerze? Liczyła, że chłopak to wszystko zrozumie, że chociaż wysłucha jej monologu i... i co dalej? Nigdy nikomu tak wiele nie powiedziała i nie miała pojęcia, jak człowiek może zareagować w takiej sytuacji.\nPo fakcie, nagle zapragnęła wymazać mu wspomnienie na temat tej rozmowy. Zaczęły zżerać ją wyrzuty sumienia, że okazała słabość, że powiedziała komuś tak wiele, o wiele więcej, niż powinna.\nPrzygryzła wargę, spoglądając na ślizgona.\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Sob Maj 17 2014, 18:44;\nTo akurat potrafił zrozumieć. Znaczy nie to, że kogoś zabiła, bo to absolutnie nie obchodziło. Postępowała tak, jak chciała, a on bardzo to cenił, zwłaszcza, że większość ludzi była na tyle prosta, że nie odważyłaby się na postępowanie wbrew obowiązującym normom, decydując się na całkowite podporządkowanie swoich wyborów moralności, bądź innym bzdurnym zasadom, które w jego życiu nie istniały. Rozumiał natomiast jej pragnienie potęgi, które również istniało w nim, w tym, że w wersji mocno uproszczonej. Nigdy jednak nie myślał o tym, aby ostatecznie dążyć do tego, aby zyskać władzę, bo i zazwyczaj skupiał się na tym, aby odpowiadało mu życie doczesne, kuszące swoimi wygodami i możliwościami niczym dzikie maliny na krzaku. Wystarczyło tylko wyciągnąć rękę i zerwać, a jeśli miało się możliwości to czemu miałby z nich nie korzystać? Pozostawione mu w spadku setki tysięcy galeonów przelewały się w skarbcu ilekroć tylko do niego zaglądał, a te tysiące, które matka wyrzucała w błoto, bawiąc się na tych wszystkich drętwych przyjęciach zaraz na nowo zapełniały ich skrytkę w Gringottcie. Rasheed wcześniej nie zdawał sobie z tego aż tak mocno sprawy, ale interes jego staruszka był całkiem dochodowy. Mógł sobie radośnie siedzieć na tyłku całe życie i przepuszczać forsę, która przecież pomnażała się praktycznie bez żadnego wysiłku z jego strony. Wystarczyło aby czasem pokierował odpowiednimi osobami, a z tym akurat różnie bywało, jednakże w większości przypadków wybory były trafione. Dlaczego więc nie miałby stać się hedonistą? Odpowiedzi na to nie było. Wystarczyło spojrzeć z jaką łatwością przyszło mu zaakceptowanie nowego stanu rzeczy. Czerpanie przyjemności z dnia codziennego było u niego tak naturalne, że gdyby nagle jego sytuacja materialna miała się zmienić, zapewne strasznie by to przeżył, o ile w ogóle.\nTeraz jednak słuchał jej słów, mając coraz większe baczenie na to co mówiła. Czyż powinien złożyć jej taką obietnicę? W sumie co mu szkodziło, wszak nie było tajemnicą to, że zazwyczaj ich nie dotrzymuje, a Anastazja musiała być naprawdę porządnie zdesperowana skoro mimo wszystko chciała mu opowiedzieć swoją historię. Uśmiechnął się więc obłudnie i po prostu potwierdził.\n- Obiecuję. - wyszeptał, a chociaż jego oczy były nieprzeniknione to z całą pewnością można było stwierdzić, że błyskała w nich zwyczajna ciekawość, tak u niego ściśle związana z chęcią pozyskiwania korzyści, że Silvarova powinna natychmiast pożałować tego, iż chciała mu się wyspowiadać. Czyż nie było jednak za późno? W gruncie rzeczy nie, ale o tym nie teraz.\nMówiła i mówiła, a on słuchał, wszak był dobrym słuchaczem, dlatego mogła wyrzucać z siebie swoje myśli tak długo, jakby tylko potrzebowała, a on nie przerwałby jej nawet słowem. Analizował jednak każde słowo, zupełnie tak, jakby starał się wycisnąć jak najwięcej z jednej, marnej połówki cytryny i zrobić z tego cały dzbanek słodkiej lemoniady. Może w gruncie rzeczy tak było? Chciał ją po prostu wykorzystać od samego początku? Tak… chciał. Odkąd tylko dowiedział się z plotek, że jest legilimentką. Jego pragnienie poznania jej ściśle się z tym wiązało i od kiedy tylko zgodziła się, aby go uczyć, wykradając mu jego tajemnice, on zapragnął poznać jej sekrety, a teraz wreszcie udało mu się do niech dojść. Z niemałym przestrachem zdążył odkryć to jak bardzo są podobni do siebie. Nie odpowiadało mu to zbytnio, ale nic nie mówił, tak czy siak uważając ją teraz za niegodnego przeciwnika skoro sama, bez jakiejkolwiek walki przedstawiła mu swoje życie, dając tak idealny obraz siebie, jakiego akurat potrzebował, aby zarzucić pętlę na jej szyję. Nie bez powodu był w Slytherinie. Z każdej sytuacji potrafił wyciągnąć coś, co zaowocowałoby czymś szczególnym w przyszłości i nawet w tej chwili nie miał do końca czystych zamiarów, chociaż tak na dobrą sprawę postanowił na razie nie wychylać się ze swoimi planami, pozwalając im ewoluować w ciszy i spokoju. Takim zamiarom nie potrzeba blasku fleszy.\n- Więc jesteśmy sprzymierzeńcami. - powiedział, gdy już skończyła mówić, pocierając krótko jej dłoń swoim kciukiem zanim rozluźnił uścisk, rozłączając ich dłonie jakby to co powiedziała postawiło między nimi jakąś niewidzialną barierę, czemu zupełnie przeczyło to co powiedział. Odchrząknął znacząco, jakby jego słowa miały dwa znaczenia i pospieszył z wyjaśnieniem.\n- Mamy podobne poglądy. - stwierdził oczywistość, a potem wbił spojrzenie w swoją szklankę z wodą, mieszając jej zawartość kilkoma nieprzypadkowymi ruchami - Lunarni chcieli mnie zrekrutować w swoje szeregi.\nUśmiechnął się kpiąco, traktując tę sytuację tak, jakby była jakimś niewybrednym żartem.\n- Chyba domyślasz się dlaczego. Nie wymazali mi pamięci, a przysięgi nie składałem, w każdym razie byłem torturowany, a potem zostawiono mnie samemu sobie. Farid musiał popełnić błąd… no cóż, w każdym razie potem zamordowali mojego ojca. Nie wiem na ile było to dzieło przypadku, ale jakoś tak… ehh, stwierdziłem, że w obecnej sytuacji to brzmi aż zabawnie. - skrzywił się przez moment, jakby to co wspominał było bolesne, ale zaraz spojrzał na nią przenikliwie stalowoniebieskimi oczyma, jakby starając się przejrzeć jej zamiary.\n- Widzisz, Ciebie wyprowadził w pole ten facecik, Pan Minister. Nasza historia w pewnym momencie się o siebie ociera. Czyż to nie przeznaczenie? - uśmiechnął się lekko prześmiewczo, jakby ta sytuacja była dla niego jakąś dziwną i niezwykłą. W gruncie rzeczy nie wiedział czemu opowiedział jej o tym. Chyba doszedł do wniosku, że ona jako jedyna go zrozumie, bo wiedziała o czym mówił. Julia nie miała o tym pojęcia, a przynajmniej Sharker sądził że nie ma. Zaś co do Jeanette… wolał się chyba nie przekonywać co by mu zrobiła, jakby dowiedziała się, że Sherazi nie usunął mu ich wspomnień. Anastazja w tej chwili była jego jedynym sojusznikiem. Czyż to nie brzmiało komicznie?\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Nie Maj 18 2014, 01:01;\nOna JUŻ żałowała. Nigdy nikomu nie mówiła nic poza... w zasadzie nigdy nikomu NIC nie mówiła. Zbywała ludzi. Nawet jeśli nie zdradziła chłopakowi wszystkiego, absolutnie WSZYSTKIEGO, to powiedziała mu przynajmniej o kilkaset razy więcej, niż powinna. Zacisnęła zęby. Ta chwila słabości może ją kiedyś drogo kosztować. Nawet jeśli wydawało się jej, że Sharker jest wobec niej całkowicie w porządku, że nie ma złych intencji. Póki co, czerpał korzyści z ich znajomości, bo uczyła go oklumencji, więc nie mógł być nieuprzejmy.\nDlaczego jej szukał?\nNie drgnęła nawet na milimetr. Cofnęła tylko rękę. Obiecał? Wiedziała, że to słowo, w ustach wielu nic nie znaczy. Mogła postawić mu pewne warunki. Musiała, nie miała przecież wyboru. Tylko jak to zrobić?\nChłodna kalkulacja. Doskonale wiedziała, CO musi zrobić. Nie było odwrotu.\nMogła jeszcze go zabić. Tylko to nie wchodziło w grę, zważając na ryzyko, jakie za sobą niosło takie przedsięwzięcie. Poza tym... ścigałaby samą siebie, a wiedziała, jak bezlitosne może okazać się Biuro Aurorów. Nawet tutaj, w kraju, który był tak honorowy, że nie pozwalał nawet na używanie niewybaczalnych aurorom. Swoją drogą, kto wpadł na tak genialny pomysł, by nazywać je niewybaczalnymi? Tylko Anglicy mogli być tak dziwni.\nWpatrywała się więc tylko w oczy chłopaka. Teraz nic, od jego chłodnego spojrzenia, po kpiący ton głosu, nie podobało jej się w nim. Nie mogła mu ufać. Nigdy. Nie powinna.\n- Nie jesteśmy sprzymierzeńcami Rasheed. Tymczasowo gramy po jednej stronie. - Nie odwróciła wzroku. Powinna dać mu wybór. - To, co Ci powiedziałam, pozostanie naszą tajemnicą. - Ton jej głosu wskazywał, że chłopak raczej nie ma z czym dyskutować. - Daję Ci dwie możliwości. Pierwsza i mniej bolesna, to Przysięga Wieczysta, druga, która raczej nie będzie tak miła, to zaklęcie Obliviate. Jeśli będę zmuszona... Nie chciałabym Cię krzywdzić Rasheed, ale popełniłam błąd i teraz to widzę. Poza tym powinieneś przystać na moje ultimatum, jeśli chcesz kontynuować nasze prywatne lekcje. - Nadal mogła więcej niż on. Nie przewidywała nawet, że chłopak może mieć jakiś plan, ale jego gesty i głos kazał jej sądzić, że nie postąpiła słusznie. Zdradził się... - To nie przeznaczenie Sharker. - Dotknęła dłonią jego policzka. - To obłęd - wyszeptała prawie niedosłyszalnie, ale była pewna, że słowa dotarły do chłopaka. - Wybacz. - Nie dopijała już kolejnej szklanki. Wręcz odsunęła ją w kierunku chłopaka. - Masz, pij. Dzisiaj nie patrzę. - Po jednej stronie szklanki wciąż pozostały ślady szminki. Niezwykłe. Rzadko stosowała jakikolwiek makijaż...\nRe: Gospoda pod świńskim łbem Nie Maj 18 2014, 06:50;\nMoże grał, może chciał ją sprawdzić? Wszak Anastazja znała jego historię, wiedziała jak zachowuje się codziennie, lecz czy miała pojęcie o tym kim był w rzeczywistości? Szczerze w to wątpił, a to co zrobiła teraz było największym taktycznym błędem jaki mogła wykonać, nawet jeśli wierzyła w to, że pomoże jej to utrzymać swoje sekrety. Na jej propozycję, a właściwie ultimatum zareagował niczym innym jak śmiechem. Zupełnie jakby się tego wszystkiego spodziewał, ale śmiały się tylko wargi, bo oczy pozostawały lodowato zimne i zamknięte na jakąkolwiek emocję. Czy był rozżalony? Może trochę, bo kobieta, której w pewnym sensie zaufał okazała się być jeszcze bardziej egoistyczna od niego.\n- Nie jesteś jedyną legilimentką w tym zamku - te słowa zawisły między nimi jak ostrzeżenie, ale chłopak nie czekał na to, aż Anastazja w jakikolwiek inny sposób zareaguje, bo zerwał się na równe nogi, przewracając lekceważąco szklankę, jakby swoimi słowami przepełniła czarę, jaka już się w nim wręcz przelewała.\n- Teraz będziesz mi grozić, tak? Pamiętasz co stało się z ostatnim, który skłaniał uczniów do składania wieczystych przysięg? Mam Ci przypomnieć, że gnije teraz gdzieś pod jakimś pierdolonym płotem? Skoro mi nie ufasz to trudno. Próbuj mnie kurwa zamordować. Hampson na pewno się ucieszy. - wyrzucił te słowa szybciej niż pomyślał, jak zwykle zresztą, ale gdyby miał wybór to wcale by ich nie cofał. Proszę bardzo, niechże trzaśnie też w niego Obliviate, a żeby żyło się lepiej jeśli nie będzie umiała zrobić tego prawidłowo i wyląduje potem jak pierdolona Sunday Grimes, w wieku wczesnoszkolnym, w szpitalu.\n- Nie potrzebuje Twojej pierdolonej łaski. Niczego już, kurwa, nie potrzebuje. - czyżby wydawał się być… zraniony jej brakiem zaufania? Kto wie, był Ślizgonem, więc takie fortele, w których prowokowało się i potem sprawdzało były bardzo w ich stylu, a teraz… Anastazja nie zdała, ale czy jej będzie na tym w ogóle zależało?\nJak stał, tak odwrócił się na pięcie i wyskoczył z baru, nim jeszcze mogła w ogóle pomyśleć o tym, aby się w jego stronę odwrócić i wycelować różdżką. No i zaczęła się gonitwa po prawdę… a może właśnie po jej usunięcie?\nStrona 16 z 20 Strona 16 z 20 • 1 ... 9 ... 15, 16, 17, 18, 19, 20


Kalendarium - PKM Południe\nPodpisanie listu intencyjnego w sprawie wydłużenia linii SKM na południe Gdańska\nPrezentacja wyników Studium Programowo-Przestrzennego przygotowanego przez Biuro Rozwoju Gdańska i określenie zakresu projektu PKM Południe.\nDecyzja samorządów o powierzeniu realizacji Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowego PKM Południe samorządowej spółce PKM SA.\nOgłoszenie przetargu na wykonanie Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowego PKM Południe\nPodpisanie umowy z TPF Sp. z o.o na wykonanie dokumentacji STEŚ.\nPodpisanie umowy z PBPR i PBS Sp. z o.o. na wykonanie analiz transportowych dla projektu PKM Południe.\nPodpisanie umowy ze związkiem uczelni im. Daniela Fahrenheita o współpracy przy projekcie PKM Południe.\nZłożenie wniosku CEF 2021 – 2027.\nKwiecień - Wrzesień 2022\n3 serie spotkań informacyjnych dla mieszkańców.\nZakończenie prac nad STEŚ i ewentualna decyzja o realizacji projektu PKM Południe.\nRealizacja I etapu PKM Południe (pod warunkiem pozytywnej rekomendacji STEŚ i zdobycia dofinansowania inwestycji).


Ile zarabiają młodzi Polacy? - Forum - Polityka.pl\nIle zarabiają młodzi Polacy?\nDziś aby zrobić karierę trzeba zdobywać doświadczenie wcześnie, najlepiej jeszcze na studiach. Ale jednocześnie kryzys najbardziej uderzył po kieszeni młodych, rozglądających się za pierwszą pracą.\n2010-06-01 09:55 | Leniwiec\nCiekawa ocena wyższego wykształcenia zdobytego w Polsce\n"Na przebieg kariery zawodowej w coraz mniejszym stopniu ma dziś wpływ kierunek studiów. Coraz więcej natomiast zależy od tego, jak wcześnie i u kogo zaczynamy zdobywać doświadczenie zawodowe. Jeśli dopiero po dyplomie, to na dobrą pracę i płacę liczyć trudno. Zmarnowane lata trudno będzie nadrobić."\nBardzo dosadne podsumowanie a zarazem ciekawa ocena poziomu studiów i wyższego wykształcenia w Polsce - zmarnowane lata.\n2010-06-01 10:00 | kkk_a\n"Coraz więcej natomiast zależy od tego, jak wcześnie i u kogo zaczynamy zdobywać doświadczenie zawodowe. Jeśli dopiero po dyplomie, to na dobrą pracę i płacę liczyć trudno. Zmarnowane lata trudno będzie nadrobić."\nTo absurd. To znaczy, ze 5 lat niekiedy naprawde trudnych studiow, nie pozwalajacych na jednoczesna prace, jest teraz czasem straconym? Czyli osoba, ktora przez 5 lat byla zaangazowana w nauke aby zdobyc jak najlepsza wiedze, jest na przegranej pozycji? Wg pracodawcow lepsi sa ci, ktorzy studiowali "po lebkach" aby miec jednoczesnie czas na prace, niz ci, ktorych wiedza jest gruntowna? Ludzie nie potrafia obecnie rozrozniac wiedzy od umiejetnosci. Majac wiedze mozna stosunkowo latwo zdobyc umiejetnosci, bo czesto wymaga to praktycznego zastosowania posiadanej juz wiedzy. Ale odwrotnie proces ten nie dziala - z umiejetnosciami bez wiedzy daleko sie nie zajdzie, bo niewiedza i brak zrozumienia tego, co sie robi, szybko wyjdzie na jaw.\n2010-06-01 13:42 | tsubaki\nRe:Ile zarabiają młodzi Polacy?\n"Czyli osoba, ktora przez 5 lat byla zaangazowana w nauke aby zdobyc jak najlepsza wiedze, jest na przegranej pozycji?"\nJako pracodawca, wlasnie tak uwazam. Wszystko to co wystudiowane na piatke, czy szostke, nie ma dla mojej firmy zadnego znaczenia. Znaczenie ma tylko to czy klient jest zadowolony. Asbolwent prosto po magisterce nie ma pojecia czego potrzebuje klient-firma, ani jak to osiagnac. Ten, ktory juz ma doswiadczenie, troche sie orientuje, pracownicy nie marnuja czasu na przyuczenie go. Jesli nawet studiowal po lebkach i ma braki w wiedzy, to szybko je nadrobi i to zgodnie z profilem mojej firmy.\n2010-06-01 20:01 | Ężynjer\nRe: to absurd...\nBardzo trafne spostrzeżenie. Zaraz po studiach przyjęto mnie do Siemens w Monachium - z wiedzą akademicką i nadzieją pracodawcy że szybko pojmę praktykę. Po latach pracy w Niemczech okazało się, iż gruntowna wiedza jaką zdobyłem na 5-cio letnich dziennych studiach przebija wszystkie firmowe "talenty".\n2010-06-01 20:20 | monikaadams\nzgadzam się, niestety. sama studuję i widzę jak hermeneutyczne jest środowisko mojego profilu studiów. "Wbić" się do pracy w zawodzie, za grosze lub nawet w ramach praktyk za darmo graniczy z cudem (przyjmują tylko sprawdzonych studentów, ktorzy już wcześniej pracowali u nich...). To jest środowisko konserwatorów dzieł sztuki, ale domyślam się, że w innych dzieninach jest podobnie. Studia są ważne, ale nie należy się im zbytnio poświęcać, w końcu programy nauczania często są te same od kilkunastu lat, a profesorowie całkowicie odcięcia od świata nienaukowego, często traktując pragmatyczne spojrzenie na naukę, jako jej profanacja (znam takie przypadki w "świecie nauk humanistycznyc").\n2010-06-01 20:24 | monikaadams\nw tym świetle reforma wyższego szkolnictwa w Pl wydaje się niezbędnna.. słyszałam o projektach umożliwiających "wstęp" na uczelnie profesjonalistom danych dzienin (z ogromnym doświadczeniem) ale niekoniecznie z tytułem naukowych. Wydaje się to być dobrym pomysłem.\n2010-06-02 11:39 | kkk_a\nTo w takim razie po co firmy szukaja absolwentow i zadaja w CV wyzszego wyksztalcenia, skoro i tak umiejetnosci nabyte juz w firmie licza sie najbardziej a wiedza jest zbedna? Jesli wazne jest jedynie to, czy klient jest zadowolony oraz wysokosc obrotow, to szukajcie i zatrudniajcie zwyklych handlowcow, a nawet absolwentow liceow. To, niestety, swiadzcy o ogolnym niskim poziomie polskich firm, a jego przyczyna jest fakt, ze firmy owe trudnia sie wylacznie handlem i dystrybuja produktow, ktorych dzialanie (np. w przypadku produktow z branzy technicznej) opracowali inzynierowie pracujacy w firmach macierzystych za granica, majacych dzialy badan z prawdziwego zdarzenia.\nPodejrzewam, ze wiekszosc polskich firm zajmuje sie wylacznie sprzedaza. Dlatego tez wszystkim w Polsce slowo "firma" kojarzy sie automatycznie wylacznie z handlem. Nie ma firm majacych rozwiniety dzial badan, bo przemysl w naszym kraju nie istnieje. W Niemczech, gdzie obecnie przebywam, firmy szukaja wylacznie absolwentow, zwlaszcza absolwenci kierunkow technicznych i inzynieryjnych maja wziecie, czesto robia w tych firmach doktoraty (we wspolpracy z uczelnia oczywiscie). Ze slabym wyksztalceniem lub z dyplomem slabej uczelni nikt nie ma szans, a nawet tym dobrze wyksztalconym nie jest latwo taka posade dostac. Osoby takie pracujac w tych firmach nie zajmuja sie handlem, poziomem zadowolenia klienta ani obrotami. One pracuja tam naukowo i wiedza zdobyta na studiach jest im bezwzglednie potrzebna.\nProsze sie wiec nie ludzic, ale rzetelnej wiedzy nie zastapi zadne szkolenie w firmie. Osoby majace te wiedze i umiejace z niej korzystac zawsze beda w cenie.\n2010-06-02 12:32 | oj\npolecam słownik języka polskiego :D\n2010-06-02 15:29 | starbuck\nMoim zdaniem studia są istotne, tylko należy wybrać takie, które dają umiejętności, ponieważ te można wykorzystać w różnych branżach. Daje to więcej możliwości zatrudnienia.\n2010-06-02 18:35 | PanBorsuk\nZanim skończyłem studia już miałem kilka propozycji pracy. Nie byłem najlepszy na roku - byłem absolutnie średni. Jednak mojego zawodu nie sposób wykonywać bez akademickiego przygotowania - jest ono niezbędne. Znam specjalistę po ekonomii na jednej z najlepszych uczelni w kraju (on akurat kończył z najlepszą lokatą), który też miał propozycje pracy już na studiach. Zaczynał od wysokiego stanowiska w dużej instytucji finansowej - teraz jest specjalistą od zarządzania takimi instytucjami. Ile uczelni jest w stanie przygotować kogoś takiego? Większość magistrów marketingu i zarządzania nadaje się najwyżej do pracy w sekretariacie bo kto ich niby nauczy prawdziwego marketingu? Trzeba rozróżnić człowieka z wyższym wykształceniem tzn. specjalistę z wiedzą, której nie zdobędzie się w żaden inny sposób od "człowieka po studiach".\n2010-06-02 19:03 | PanBorsuk\nArtykuł zdaje się dotyczyć zawodów, w których wiedza nie jest niezbędna - wystarczy być bystrym,kreatywnym pracowitym człowiekiem. Drugą stroną medalu są różne zawody gdzie do podjęcia każdej decyzji potrzeba wysoko specjalistycznej wiedzy - inżynierowie, technolodzy, lekarze, różne specjalizacje prawnicze, często różne specjalizacje wojskowe szczególnie w marynarce wojennej, lotnictwie. Oczywiście tam też potrzeba doświadczenia ale bez mozolnych studiów nawet przysłowiowym palcem się nie kiwnie.\n2010-06-02 19:19 | PanBorsuk\nNo toś zabłysnął. Tak się składa, że kkk_a ma absolutną rację. O poziomie gospodarki świadczy ile jest w stanie stworzyć nowych "produktów" - czyli innowacyjność. Ile jest takich innowacyjnych firm w Polsce? Tyle się mówi o wschodzącej "wielkiej chińskiej gospodarce" a co NOWEGO jest nam ona w stanie zaoferować? Największą siłą gospodarek krajów zachodnich nie jest przecież koszt produkcji ale opracowywanie nowych produktów. Pomyśl jak bogaty byłby Łukasiewicz gdyby opatentował destylację ropy:)\n2010-06-02 19:32 | PanBorsuk\nI jeszcze jedno, jeśli jesteś dociekliwy: zgadnij co kiedyś było w budynku, w którym teraz jest Muzeum Powstania Warszawskiego i ile warta była kilka lat temu technologia, którą tam opracowano?\n2010-06-02 22:11 | kiri\npolskie firmy to dno, relikt PRLu - mentalnie. wymagania kosmiczne - taki Mars (krypto reklama w artykule), a tu ci niespodzianka, prace i tak dostają tam tylko kuzyni kuzyna, córki, bracia pani z działu. pieprzenie, jacy to oni są postępowi, rozwijający, jak to stazysta duzo wyniesie - tak, wyniesie twardą dupe i kopa na papapa. ale zapomniałam-przecież już na samą praktyke dostać sie do nich to cud - stołki dawno obstawione! a przecież Mars to tylko handel i dystrybujcja w Polandzie. Wszelkie wytyczne mają z zagranicy/ więc ja się pytam po co ta cała szopka?\nPolka to gówno i tyle, tutaj się człowieka traktuje jak gówno/bez protekcji ani rusz - wykształcenie, doswiadczenie, umiejtności, talenty możecie sobie drodzy poszukujący pracy w d... wsadzić. Nie bez powodu ten kraj to syf! Lepiej wyjechac za granice niż się tak szarpać:)\n2010-06-03 00:38 | graga05\nW kraju, gdzie mieszkam wakacje szkolne sluza do pracy. Zreszta dotyczy to nie tylko studentow, ale i uczniow szkol srednich. Administracja, media, martwia sie, nie o to, czy mlodziez bedzie mogla wyjechac na tzw. wypoczynek, tylko, czy bedzie wystarczajaca oferta dla nich summer jobs. Studia to juz zawsze jest jedna mysl - znalezc odpowiedni intership, czyli praktyke. Oczywiscie bez zaplaty. Zdarzaja sie tez czasami platne praktyki, ale to wygrana na loterii.\nMoj wnuk, ktory wlasnie skonczyl pierwszy rok studiow majac jako majors dwa kierunki: biochemie i antropologie niestety nie zostal zakwalifikowany prze instytucje, ktora organizuje bardzo prestizowe intershipy, a na ktorych student jeszcze zarabia. Przyjeto 15, on byl 16-ty, niestety nikt przed nim nie zrezygnowal. Moze poszczesci sie mu lepiej w przyszlym roku. Zaczal wiec szukac roznymi kanalami. Z kilku mozliwosci jakie udalo mu sie znalezc, wybral prace dla naukowca na Uniwersytecie. A temat z nauk podstawowych. Korelacja dzwiekow wydawanych przez ptaki z praca ich mozgu i reakcjami. Czyli mowa ptakow. Smieszne no nie? Nie o maszynach, ani o biznesie itd... jak to sie naogol rozumuje. Okazuje sie, ze praca polega na pomocy w opracowaniu zebranych przez lata materialow komputerowo.\nPoniewaz glownie jest to zadanie na " w domu", do prowadzacego bedzie ( a wlasciwie juz zaczal) chodzi tylko od czau do czasu - szukal dalej. Wlasnie udalo mu sie poznac wicedyrektorke jednego z muzeum i ma u niej zapewniona prace przy organizowaniu jakiegos przedsiewziecia. Jesli okaze sie, ze jest tego malo pojdzie do pracy do szpitala, gdzie pracuje matka, ktora zapisala go juz na woluntariat wiele miesiecy temu, a jako dziecko pracownika ma pierwszenstwo.\nOn nie jest wyjatkiem, tak spedzaja tu wakacje wszyscy studiujacy mlodzi ludzie. Bardzo duzo bierze klasy letnie, zeby wyprzedzic program.\nWspomniany mlody czlowiek prawie na pewno juz wie, co chailby robic w przyszlosci. Dosyc to odlegle od pracy w museum, a nawet przy opracowywaniu dzwiekow ptaszkow. Teraz jest trend, zeby rozwijac sie ogolnie, czyli nauczyc sie pracowac, wspolpracowac, organizowac,zasad rynkowych. Ilosc pozycji jakie juz moze sobie wpisac do resume jest imponujaca. I to mu juz owocuje, a w przyszlosci ulatwi start zawodowy. Przynajmniej polowa absolwentow dostaje prace tam gdzie sie sprawdzilo - za darmo - we wczesniejszych latach.\n2010-06-03 04:00 | zly\n3500zl dla inzyniera po siedmiu latach pracy w Warszawie..Przeciez to smieszne.Tyle zarabia sie na zmywaku w Londynie bez znajomosci jezyka,plus darmowe zarcie.I bez wykazywania sie kreatywnoscia,samodzielnoscia i nowatorstwem.\n2010-06-04 12:10 | Tomassen\nDokładnie tak. I - niestety. Już dziś da się zaobserwować sytuację, w której ludzie wykształceni (magistrowie/inżynierowie), po studiach są po prostu bez pracy. A więc co roku studia kończy X tys. studentów z dyplomem, tylko po to, aby potem siedzieć w domu, układać kostkę, mieszać beton albo dostać się gdzieś wielkim fartem tak, żeby chociaż na kuroniówkę odrobić. A bezrobocie rośnie. Dziwne?\nSam mam znajomego, który ukończył studia na kierunku bodajże budowy maszyn.. albo konstrukcji maszyn, coś takiego. Inżynier. Nie może dostać pracy, bo nie ma doświadczenia w zawodzie. A gdy chciał zatrudnić się w jakiejś innej pracy, gdziekolwiek.. wszędzie mówią mu, że ma za wysokie kwalifikacje. Stwierdził, że na CV będzie podawał tylko ukończenie technikum w takim razie. I jak tu nie uznać 5 lat za stracone?\n2010-06-04 18:12 | jerry111\n"Jako pracodawca, wlasnie tak uwazam. Wszystko to co wystudiowane na piatke, czy szostke, nie ma dla mojej firmy zadnego znaczenia. Znaczenie ma tylko to czy klient jest zadowolony"\nCoz... wiekszosc tzw. "firm" w Polsce to li tylko (zwykli) handlarze.\nTam porzadne wyksztalcenie faktycznie nie jest specjalnie przydatne!\n2010-06-04 19:45 | Cezary\nProwadzę firmę transportową\nSam mam wykształcenie średnie i powiem tak: nasz kraj rzeczywiście jest niszówką i nie potrzeba mi na stanowisku np. dyspozytora człowieka z wykształceniem wyższym, chociaż przyjąłem ostatnio do pracy w charakterze kierowcy, absolwenta wyższej uczelni technicznej, który nie radził sobie z zaprogramowaniem wyświetlaczy w autobusie. O czym to świadczy ?\n2010-06-04 23:26 | ezekiel\nTutaj jest spora sprzeczność tkwiąca w całym dzisiejszym systemie gospodarczo-społecznym. Z jednej strony pracodawcy (często dość ograniczeni jeśli chodzi o inne aktywności poza wyrabianiem zysku w im znanych dziedzinach) wymagają papieru z uczelni (najlepiej renomowanej), z drugiej strony bardziej istotne jest posiadanie doświadczenia zawodowego, korporacyjnego drylu. Pojawia się więc pytanie - po co pracodawcy pracownik wykształcony, zwłaszcza na kierunkach humanistycznych? By nie powiedzieć erudyta. Studiowanie solidne nie może iść w parze z pracą zawodową. Tak więc na pierwszym miejscu stawia się przyuczenie do zawodu, ale też przyuczenie do obrabiania komuś tyłów, posłuszeństwa, konformizmu etc. Studiowanie pomimo tego, że nie jest realnie potrzebne, jest wymagane przez pracodawcę. Aby więc zacząć pracę potrzebne jest wyłożenie tysięcy złotych na studia (w przypadku osób będących na studiach płatnych, a tych w Polsce jest większość- kilka dziesiątek tysięcy), które są realnie nieistotne.\nDzisiejszy kapitalizm nie potrzebuje osób wykształconych, tylko posłusznych, sprofilowanych w wąskiej dziedzinie. Reszta to "nie filozuj".\n2010-06-05 09:10 | wiehu\nWarto przy tym dodać ze robią średnio po 13 godzin dziennie , 7 dni w tygodniu.\nA to się leczy.\nTak więc przedstawiacie w tym artykule ludzi (według was wzory do naśladowania dla innych) , z tym medycyna uważa ich za chorych .\nCzyli , chorych ludzi ( według wiedzy medycznej ) przedstawiacie jako wzory do naśladowania :-)\n2010-06-06 20:14 | smb\nPragne wtracic,ze losy mlodych ludzi z dyplomem wyzszej uczelni np. w Niemczech tez nie sa lepsze.Dlugoletnie praktyki (dobrze wykstalceni, mlodzi, pelni zapalu i nadziei na stale zatrudnienie..itd. itp.) czesto za kilka euro a czasami i bez wynagrodzenia, aby tylko zdobyc praktyke zawodowa. Nastepni chetni czekaja juz w dluuugiej kolejce. Oczywiscie ze srednim wykszalceniem mozna szybciej znalezc prace, ale lepszy jest status studenta (dlateg tak dlugo sie tutaj studiuje, robi doktorat) niz bezrobotnego.A wiec nie jest to tylko problem Polski.\n2010-06-07 23:48 | krishna.mortensen\nznaczenie ma poziom i jakość polskich uczelni. wysoki standard nadal pozostaje w fazie życzeniowej i niestety trudno ocenić go na rzeczywistym poziomie.jeżeli absolwenci mają wzbudzać zainteresowanie u pracodawców, to ich studia muszą dawać rzeczywiste korzyści.przygotowywać mlodych ludzi na realne wejście na rynek pracy. odnoszę wrażenie, że w Polsce tego brakuje.\nludzie kończą studia z brakiem podstawowych umiejętności, potrafię więc zrozumieć, że pracodawcy wolą zatrudnić kogoś kto "ma doświadczenie".\nnie jestem zwolennikiem tego, ze "kazdy powinien studiować" i nie uważam, że\nwiedza nabyta na studiach jest niezbędna, decydująca w kwestii zdobycia pracy\nz przymrużeniem oka, jednak napiszę:skoro studiowanie stalo się trendem i "kazdy powinien studiować", to czemu nie zgodzić się na jeszcze większą elastyczność i podwoić obroty - tempo wspólczesnego życia, przecież tego wymaga...\n2010-06-08 12:03 | spc\nPanie inzynier Wyjedz Pan!!\n2011-03-01 01:51 | tsubaki\nPudlo, zaden handel.\nPotrzebuje ludzi z wyzszym wyksztalceniem, ale nie prymusow piatkowo, szostkowych. Ktos kto spedza cale dnie w ksiazkach ma male umiejetnosci interpersonalne.\nAle rozumiem, ze sa branze, w ktorych te umiejetnosci nie sa wazne, liczy sie sycha wiedza.\n2012-02-18 20:08 | Arno\njak sie idzie na rozmowe to warto wiedziec jaki jest poziom zarobkow


Trzewiki Geox Rishon Baby Girl - wygodny model, który gwarantuje bardzo dobrą przyczepność i odpowiednie wsparcie kostki. Cholewka to połączenia skóry naturalnej i ekologicznej oraz materiału tekstylnego. W środku miękka wyściółka (skóra + materiał tekstylny) oraz wkładka z antybakteryjnej, bezchromowej, bezpiecznej dla dzieci skóry naturalnej. Całość opiera się na elastycznej, gumowej podeszwie wyposażonej w Flexy System, który wspiera naturalne ułożenie stóp podczas chodzenia. Wzmocniony nosek oraz zapiętek zapewniają dodatkową ochronę małych stóp. Najwyższy stopień amortyzacji to zasługa zastosowanej technologii Softly Cushioned. Perforowana podeszwa Geox Respira pozwala stopom oddychać i odprowadza pot na zewnątrz, jednocześnie nie przepuszczając wody do wnętrza, dzięki czemu w środku panuje optymalna temperatura, a stopy pozostają suche przez cały dzień. Dziecięce buty Geox to najlepszy wybór dla Twojego malucha.


ALL-STAR WESTERN #9 | BatCave\nZa pomocą magicznego medalionu Nighthawka Jonah Hex uwalnia się z więzów i hakiem przebija swojego porywcza. W międzyczasie Nighthawk i Cinnamon w dokach rozprawiają się resztą członków grupy August 7.\nPo rozprawianiu się z przeciwnikami na miejscu zjawia się Hex, który oddaje Nighthawkowi medalion i prosi o pomoc w znalezieniu Thurstona Moody’ego.\nKilka godzin później, w innym rojenie Nowego Orlenu. Moody ma poważne kłopoty, gdyż ściga go Talonka. Mężczyzna prosi o litość. Specjalnie opuścił Gotham, by nic nie zdradzić, ale wynajął Hexa i naprowadził go na właściwy trop. Kiedy Jona i Jeremiah Arkham dostrzegają Thurstona jest już za późno. Talonka zabija swoją ofiarę, ale pozostawia na miejscu jeden ze sztyletów. Chociaż Hex próbuje ją trafić, to żadna kula nie rani zabójczyni. Bohater widząc jej ruchy domyśla, że przeszła ona szkolenie akrobatyczne, tak samo jak jego żona, o której nie lubi rozmawiać.\n3 tygodnie później, Gotham City. W kasynie Alana Wayne’a grupa wpływowych mężczyzn stara się przekonać przodka Bruce’a, by ten zrezygnował z planów utworzenia parku. Uważają, że najważniejsze jest posiadanie ziemi, bo mając ją można się dorobić pieniędzy, diamentów i innych kosztowności. Chociaż tereny, które chcieliby zagospodarować są zarośnięte przez trujący bluszcz, to Alan nie ma zamiaru zmieniać swoich planów.\nRozmowa mężczyzn zostaje przerwana, kiedy do kasyna wchodzi Tallulah Black, która ma zamiar wyrównać rachunki z rozmówcą Alana. Oskarża go o kradzież ziemi należącej do jej rodziny. Kiedy żona Hexa ma zamiar zastrzelić mężczyznę, do akcji wkracza jego prywatna ochrona, w postaci Talonki. Zabójczyni Court of Owls wyrzuca Tallulah przez okno, gdzie ta ląduje tuż obok swojego męża, Jonaha Hexa.\nAll-Star Western #9 stwarzał szansę na pokazanie części historii Court of Owls. Czytając ten numer ma się jednak wrażenie, że cała sprawa związana z tajemniczą organizacją nie jest najważniejsza. Brak wyraźnej konkluzji sprawia natomiast wrażenie, że czegoś brakuje. Żeby dowiedzieć się jak dalej przebiegać będzie walka Hexa i jego żony z Court of Owls trzeba będzie sięgnąć po kolejne numery. Tak, więc All-Star Western #9 to tylko przedsmak, tego co czeka czytelników. Wejście Tallulahi Black robi naprawdę niesamowite wrażenie. Jest klimatycznie, a kolejna Talonka również prezentuje się nie najgorzej. Biorąc także po uwagę, że mamy ciekawe wzmianki na temat wykupu ziem w Gotham City, czy plany Alana Wayne’a, zapowiada się dosyć ciekawa opowieść. O ile 9. numer All-Star Western z punktu widzenia crossovera Night of the Owls nie w pełni spełnił moje oczekiwania, to już kolejne numery serii powinny to wynagrodzić.\nW numerze znajduje się również ostatnia część dodatkowej historii z Nighthawkiem i Cinnamon.


PasjoMatka - Macierzyństwo z pasją: "...BO GO/JĄ ROZPIEŚCISZ!"\nChyba każdy rodzic spotkał kiedyś ciocię lub wujka "Dobra Rada", którzy mają najlepsze pojęcie o wychowaniu dzieci, bo wychowali już jakieś, albo nie wychowali żadnego, ale mają perfekcyjne podstawy teoretyczne (w swoim własnym mniemaniu). Chyba każdego rodzica drażnią dobre rady wciskane nieproszenie, czasem przez zupełnie obce osoby.\nBardzo mnie drażniło czepianie się o ubranie syna - zawsze był najcieniej ubrany w okolicy, co mi wytykano, próbując uspokoić swoje rozdarte dziecko. Jakby mi ktoś przy 35+ stopni kazał siedzieć w polarze - też bym się darła, no ale to mnie się krytykowało jaka ze mnie wyrodna matka, że dziecko tylko w bodziaku. Jednak dziś nie o tym. Chciałabym napisać o radach, które rzekomo mają uchronić rodzica od rozpuszczenia dziecka "jak dziadowski bicz". Rzekomo, bo czy naprawdę nasze pewne zachowania do tego prowadzą? Najczęściej słyszałam dwie "porady" - dla mnie bzdurne i nieco sadystyczne (zwłaszcza względem noworodka).\n1. "Nie reaguj od razu na płacz - na pewno dziecko chce coś wymusić."\nZaiste - noworodek rodzi się z zaprogramowanymi setkami technik manipulacji, z których z najskuteczniejsze uznaje płacz i krzyk, dlatego najczęściej ich używa. Wołanie mamy nie ma absolutnie nic wspólnego z faktem, że od niedawna maluch jest w całkiem obcym środowisku, nie słyszy znanego sobie bicia serca mamy, boi się wielkiej nieznanej przestrzeni wokół niego, jest mu zimniej/cieplej, brzuszek ma pusty, chce mu się pić, bądź w pampersie ma bałagan lub metka od ubranka drapie czy jakiś nieznany hałas je wystraszył. Dziecko od małego to sprytny manipulator i trzeba mu od razu te ciągotki ukrócić - niech wie, że nie jest pępkiem świata.\nSerio, nie tylko część ludzi, ale nawet część położnych ma takie przekonania, że nie powinno się od razu biec do płaczącego dziecka, bo ono manipuluje rodzicem za pomocą krzyku. Moja na szczęście była z tych normalnych, które tłumaczyły, że do trzeciego miesiąca dziecko zwyczajnie komunikuje swoje potrzeby w ten jedyny znany sobie sposób. Nie ma w tym za grosz manipulacji, bo takiemu maluchowi myślenie abstrakcyjne jest zupełnie obce, a głos ma jedynie potrzeba bliskości i zaspokojenia jego potrzeb. Tak wiec reagowałam na płacz od razu (no chyba, ze akurat byłam w toalecie), niezależnie od przyczyny, a jak chciał na ręce to nosiłam - choćby i godzinę. I tu dochodzimy do punktu 2.\n2. "Nie noś dziecka, bo je rozpuścisz."\nNo jasne - odbierz mu to, co zna najlepiej, co je najlepiej uspokaja - bicie swojego serca, które słyszał przez 9 miesięcy, bo noszenie na pewno uczyni z dziecka rozwydrzonego bachora. Nie przejmuj się tym, że mając go na rekach prócz okazania swojej matczynej miłości dajesz mu to, czego najbardziej potrzebuje w nowym, wielkim, obcym świecie - poczucie bezpieczeństwa. Może od razu hodować w łóżeczku niczym chomika w klatce i wyciągać tylko na "papu", mycie i zmianę pampersa?\nTę radę również całkowicie zignorowałam - gdy synek dawał znać, że chce na ręce, to go brałam, z czasem (gdy zaczął trzymać główkę) w nosidło, żeby coś przy okazji zrobić. Zawsze. Płacz mojego synka o przytulanki nigdy nie trwał dłużej niż moje dotarcie do niego. Czasem synek śpi z nami, jak się źle czuje (np. ząbkuje). Czy mam rozpieszczone dziecko? Nie. Wyraźnie widzę, że w tym okresie, gdy dopiero oswajał się ze światem dałam mu tak wielkie poczucie bezpieczeństwa, ze z czasem, posiadając nowe umiejętności coraz mniej potrzebował brania na ręce, nauczył się bawić sam, co jakiś czas tylko upewniając się spojrzeniem, że mama jest niedaleko i w razie potrzeby przyjdzie. Teraz kiedy raczkuje i staje, sam przychodzi do mnie się przytulić chwilę i wraca do swoich zabaw i nauki nowych umiejętności. Gdzie ten "rozpuszczony bachor" ja się pytam?\nA jakie Wy "dobre rady" ignorowałyście?\nspisała PasjoMatka o 12:21\nEtykiety: dziecko, niezbędnik mamy, pamiętniczek, poglądy, pomóżmy sobie, porady, przemyślenia\nBudująca Mama 8 maja 2014 13:37\nJa dobre rady olewam. Tak z zasady, robię po swojemu, ale Zośka trochę mi próbuje wymuszać. No tak, ale teraz chusta poszła w kąt i kiedy ma się wytulić? Nie chce spać popołudniami, w nocy przez zęby śpimy razem... Trochę się martwię, że tak jej zostanie, ale płaczącej nie zostawię :/\nPasjoMatka 8 maja 2014 21:48\nTy wiesz najlepiej czego Zosi trzeba, a bliskość rodzica, to akurat coś, co możemy dziecku dać zawsze, kosztuje tylko trochę naszego czasu, a dla dziecka jest bezcenna. To, że jej ją ofiarowujesz nie znaczy, że będziesz musiała spełniać jej wszelkie kaprysy i zachcianki - jestem pewna, że sobie poradzisz z wyznaczaniem granic. Nasz synek jak ma zły humor czy coś go boli to śpi z nami - tyle jego, niech wie, że może na nas liczyć. :)\nBudująca Mama 8 maja 2014 21:52\nZośka od jakiegoś miesiąca ma gorsze noce :P no i widać, że wymusza, ale uwagę wymusza :)\nPasjoMatka 8 maja 2014 22:03\nJej dziecięce prawo. ;)\nPerypetie Matki Prowincjonalnej 8 maja 2014 19:53\nmnie kiedyś zdenerwowała moja teściowa, która przed wizytą Igi u lekarza, powiedziała do mnie: "Tylko ją czysto ubierz." Po prostu zagotowało się we mnie, moja teściowa, uwielbia być babcią-dobra rada, jakiś czas temu przyjeżdżała do nas moja przyjaciółka a kuzynka męża (dzięki niej się poznaliśmy) a wtedy moja teściowa wypaliła: "Tylko posprzątaj w domu, jak Olka przyjedzie", nie wytrzymałam: "a co, przyjeżdża z Sanepidem?" i się zamknęła :)\nPasjoMatka 8 maja 2014 21:41\nTak jakby to nie maluch brudził ciuszki tylko z założenia dziecko ubierało się w brudne ciuchy. I tak jakby człowiek sprzątał tylko od święta a normalnie spał na mchu i paproci za moskitierą z pajęczyn...\nMnie na szczęście ominęły komentarze odnośnie czystych ubrań. Na szczęście dla komentujących, bo dziecko to dziecko i ma prawo się pobrudzić. Odkurzam podłogi codziennie, myję min. raz z tygodniu, o ile warunki pogodowe przy współpracy z mężem i psem nie wymagają częściej, a i tak dziecko po całym dniu na czworakach czyste nie jest. Maluch przecież wybrudzić się może (i brudzi) na spacerze, przy jedzeniu i przy masie innych okazji i co? Przebierać je co kwadrans?\nAnna Zugaj 8 maja 2014 21:46\nHm z tym płaczem na zawołanie w pierwszych trzech miesiącach jest racją:) Jednak później malec nabywa umiejętności, sam uczy się swoich emocji. Przecież rozpoznajemy kiedy płacze bo jest głodny, kiedy ma mokrą pieluszkę, kiedy go coś boli lub kiedy po prostu chce się przytulić. Moim zdaniem każdy wychowuje swoje dziecko jak chce, jedne rady są lepsze inne trochę gorsze.\nJednak co do noszenia to trochę tak jest, że jak dziecko ma już 5, 6 miesięcy to korzystniej dla niego jest po prostu położyć go na kocyku i zabawiać, a gdy marudzi to poprostu trzeba śpiewać, wydurniać się tak by zapomniało co go trapi:)\nPasjoMatka 8 maja 2014 22:02\nJa mam na myśli przede wszystkim te pierwsze trzy miesiące, bo to okres, w którym budujemy u dziecka poczucie bezpieczeństwa, więź z nim, pewne przyzwyczajenia oraz uczymy się z nim nawzajem rozumieć. Dlatego dla mnie rada, by na tym etapie nie reagować od razu i unikać noszenia nie jest normalna - nauczy dziecko tylko, że nie może na rodzicu polegać.\nJuż 3-4 miesięczne dziecko, któremu się stworzy poczucie bezpieczeństwa się zaczyna samo zabawiać na kocyku czy macie edukacyjnej przez różną długość czasu. A jak smyk już praktycznie cały dzień spędza na podłodze - bawiąc się, turlając, siadając, czołgając, raczkując - po swojemu poznając otoczenie, to właśnie to wzięcie na ręce/kolana jest czymś, czego czasem potrzebuje. Ja wdrapywałam się rodzicom i dziadkom na kolana nawet jako kilkulatka - żeby przytulili. No ale każde dziecko jest inne, ma inne potrzeby i każdy rodzic ma swoje metody, ale moim zdaniem to nie przytulanie czy noszenie rozpieszcza dziecko. :)\nAnna Zugaj 8 maja 2014 22:22\nZgadzam sie;) sama swe dziecie przytulam ile tylko sie da;) ale staram sie mu tez dac swobode, w weekendy zawsze spie z mlodym oraz wtedy kiedy mnie potrzebuje to jest naprawde ok;)\nPasjoMatka 9 maja 2014 18:32\nU mnie jeszcze jeden wariant spania z dzieckiem dochodzi - jak nie zdążę go odnieść do jego pokoju, zasnę szybciej od niego albo jednocześnie. ;D\nOlo jest z tych rozpieszczanych-noszonych i teraz mi się wyrywa :) Mimo, że czasem w ramach treningu bicepsów chciałabym go sobie ponosić, ten się wyrywa. Wszystko ma swój czas, więc cieszmy się nosić dzieci, tak szybko się wyrywają :)\nAle tak serio, Olo nie wytrzymuje długo na łapkach, teraz liczy się tylko raczkowanie, zwiedzanie, wstawanie i upadanie. Tak jak napisałaś, jak chce się przytulić, to tak jak z kotem, sam musi przyjść, bo na siłę nie da razy :)\nZ komentarzy nt opieki nad dzieckiem, moje ulubione to "jemu chce się pić" i "gdzie to (niechodzące) dziecko ma buty"\nA w ciąży pierwsze co usłyszałam od bezdzietnej koleżanki to "musisz przez całą ciążę naciągać sobie sutki, wtedy nie będą Cię tak bolały podczas karmienia" WTF?\nPasjoMatka 9 maja 2014 18:30\nTwój syn rzeczywiście do naszego podobny, bo też od rąk preferuje odkrywanie świata, który jak już się zdążył przekonać - nie jest taki przerażający, zwłaszcza, kiedy mamę lub tatę widać w pobliżu lub gdzieś na horyzoncie.\nPS. Rozbroiła mnie doszczętnie ta rada o sutkach. ;D Ciekawe jak będzie przebiegała ciąża autorki wypowiedzi - może zaskoczyć znajomych. ;)\nsamotna_droga 10 maja 2014 14:31\nmasz rację, panie i panowie dobrej rady mnie irytują. Najgorzej jak mówią to przypadkowe panie na przystanku lub na mieście, że np. "oo dziecko nie powinno jeść takiej bułki" - tak miałam ostatnio, dokładnie wczoraj. Mało tego kiedy zrezygnowałam z jazdy autobusem stwierdzając, ze przejde się z dzieckiem (w wózku) do danego celu, pani na przystanku zbulwersowana powiedziała, że narażam dziecko na utratę zdrowia. Od kiedy spacer dziecku szkodzi to nie wiem...ale było ciężko. Z płaczem dziecko to niestety moja mama miała takie podejście...na całe szczęście mieszkamy daleko od siebie.\nPasjoMatka 11 maja 2014 12:48\nBo przecież dziecko się na spacerze męczy, sama nie wiedziałabym, że siedzenie w wózku męczy, gdyby mi w trakcie biegania z maluchem (w specjalnym wózku) tego nie uświadomiono. ;)