Triathlon na długim dystansie UltraMan cz.2 – Bieganie, kolarstwo, triathlon, adventure i odżywanie\nKiedy myślisz, że już jest tak kiepsko i gorzej być nie może to masz rację. Kiedy myślisz, że jest już tak kiepsko i gorzej już być nie może to spodziewaj się, że może być tylko gorzej. Kiedy myślisz, że jest dobrze i się nie złamiesz to spodziewaj się, że przyjdzie kryzys i wtedy będziesz miał rację. Kiedy wierzysz w siebie od początku i wiesz, że mimo wszystko dasz radę, to zrobisz co do Ciebie należy, a zmęczenie i kryzysy przyjmiesz jako podstawę każdego przedsięwzięcia.\nZ dnia pierwszego: Na mecie Barry pytał mnie co się stało. Tłumaczyłem mu , że kichy to i tamto i wydawał się być przez to trochę zdołowany. Później po zawodach powiedział mi, że byłem dla niego takim młodym wilcem, bo z organizatorami innych UltraMan’ów zrobili sobie małe typowanie. Ja byłem jego cichym faworytem, co odczuwałem później na biegu, gdy podjeżdżał do mnie samochodem i podkręcał głośno muzykę. Takie chwile, gdy słyszysz głośno muzykę, widzisz bratnią i bardzo pomocną duszę są mocno podnoszące na duchu. Miał na swoim koncie Maraton Des Sables i był wielkim fanem piosenki otwierającej te zawody, czyli HighWay to Hell więc zgadnij jaką muzykę słyszałem z jego głośników. Dodatkowo mówił, że wyglądam dobrze i na zrelaksowanego. Te słowa bardzo mi pomagały, bo podtrzymywałem swoje zdanie na temat poprawnej techniki mojego biegu.\nDnia pierwszego: Na mecie zastanawiałem się czy to już nie koniec dla mnie. Barry mówił, że tak po prostu jest czasem. To co powinienem zrobić to wziąć bardzo gorącą kąpiel i naładować się dobrym jedzeniem. Na drugi dzień Simon – organizator zawodów powiedział bardzo ważne dla mnie zdanie:\nOne night to recover is always just what you need. To czego każdy z nas zawsze potrzebuje to jedna krótka noc na regenerację.\nWsiadając po 10km pływania i tych 150km na rowerze do samochodu czułem, że może być ciężko kolejnego dnia, chociaż mięśnie były wciąż w dobrej kondycji. Nie czułem bólu w mięśniach i wielkiego zmęczenia, które mogłoby sygnalizować, że mięśnie są urżnięte na zabój. Do samochodu się wtoczyłem i od razu położyłem w drugim rzędzie. Czułem, że organizm raczej walczy z tym co go zaskoczyło, czyli z zimnem i mocnym wyziębieniem i szalejącym przy tym mocno błędnik i nerkami, które sygnalizowały co i rusz, że muszę do tualety. Wiedziałem wtedy, że muszę odleżeć w cieple jak najwięcej i dać sobie trochę luzu. Dobrze, że nie musiałem się martwić o wkładanie roweru, czy zbieranie poszczególnych części ubioru. Zjadłem na mecie tylko same owoce, bo znów myślenie o jedzeniu napełniało mnie wszelaką niechęcią. Owoce oczywiście były zmiksowane w małą papę. Udało się nam ogarnąć specjalny transformator do samochodu dzięki czemu mieliśmy wtyczkę na prąd w aucie. Tak ekipa ładowała aparaty, przygotowywała jedzenie, picie itd. W sumie filmów wyszło 250GB i około 30h materiału. Ciekawe co uda się z tego skleić. Dodatkowo w aucie dosłownie mieliśmy wszystko czego w życiu potrzeba, czyli router internetowy i blender. Można by rzec, że w takim połączeniu SKY IS THE LIMIT. Internety, jedzenie i dach nad głową. Szkoda tylko, że w tych górach nie było wszędzie zasięgu. Apropos jedzenia to zaplanowane miałem każdego dnia na mecie zielone szejki z cudami w środku, ale nie do końca to się udało bo jak myślałem o zapachu spiruliny, czy białka konopnego to robiło mi się niedobrze.\nZaraz po starcie zrobiło się kilka małych grupek. Do pierwszego podjazdu\nPrzed wyjazdem w planach mieliśmy spać na campingu jednak wszystko zmieniło się po jednym telefonie. Teraz już wiem, że śpiąc w namiocie i mając średni komfort odpoczynku z dnia na dzień raczej nie dałbym rady ukończyć tych zawodów. Bo gdzie byłaby ta ciepła kąpiel. Ciepły kąt i pokój w którym spokojnie bym sobie mógł na chwilę usiąść lub zjeść ryżyk z warzywkami. Los tak chciał, że zadzwoniłem do Jurka (Iszego polskiego UltraMana) zapytać o to jak radzić sobie ze zmęczeniem z dnia na dzień i jak dobierać jakieś ewentualne tempo. Zapytał gdzie śpimy, co mamy i jak to jest ogólnie nakreślone. Na opcję namiotową usłyszałem następujące słowa:\n„Powiem Ci angielsku: Ty weź się w łeb pierdzielnij. Jedziesz na najważniejsze zawody w swoim życiu i będziesz spał w namiocie?”\nW ten sposób dostałem nakaz rezerwacji jakiegoś hotelu, a resztą zajął się już Jurek. Było mi głupio i niezręcznie, ale poczułem i zarazem zrozumiałem też, że to jedyne i słuszne wyjście. Nie to, że jestem księciem, który potrzebuje spać pod świeżą pierzyną i w przytulnym miejscu, ale to w sumie była ekstremalna sytuacja, która wymagała pełnej koncentracji i mobilizacji każdego dnia. Już nie wspomnę o bałaganie jaki zrobiłby się namiocie, komarach, mrówkach i muchach. Mimo, że spaliśmy w jednym małym pokoju w pięć osób z łóżkami piętrowymi to i tak było spoko. Młody i Przemek chodzili spać o tej samej godzinie co ja. Ja każdego dnia po wyścigu, po powrocie od razu z szejkiem kładłem się na łóżku. Miałem to gdzieś, że jestem brudny i śmierdzący. Potrzebowałem poleżeć i podłożyć sobie wałek pod mięśnie dwugłowa uda. W tej pozycji moje ciało odpoczywa i zastyga najlepiej. Można to poczuć po tym jak leży bezwładnie na łóżku. Jak już miałem dosyć leżenia na plecach to kładłem się na brzuchu i wałek kładłem pod golenie. W ten sposób znowu przepięknie sobie odpoczywałem. Nauczył mnie tego Siergiej – Ukraiński masażysta i polecał żeby spędzać w ten sposób jak najwięcej czasu. Dodatkowo nigdy nie zastygać po wysiłku w pozycji siedzącej. Twierdził i miał rację, że moje problemy z pasmem biodrowo piszczelowym biorą się właśnie z tego powodu. Zalecał mi zawsze bieganie po treningu rowerowym żeby dobrze się rozruszać – zwłaszcza stopa. Po pierwszym dniu wyścigu założyłem buty, ale chodziłem tylko po UltraManowym parkingu. Truchtanie odstawiłem na dzień trzeci. Strasznie bolały mnie stopy, ale wiedziałem, że tak będzie, bo tak było po każdym treningu trwającym co najmniej 100km. Pojawiło się to dopiero podczas ostatnich 2-3 miesięcy przygotowań. Zwłaszcza śródstopie, o które mocno zacząłem się martwić jeśli chodzi o bieg. W końcu drugiego dnia było do zrobienia jeszcze 280km i to w tych samych butach.\nTak pofałdowaną i lekko pod górkę trasę uznawano za płaską\nKtoś mi mówił przed wyjazdem o jakiś regulacjach w butach SPD i kupieniu jakiejś wkładki, ale nie chciałem sobie tym już zawracać głowy, bo to byłby kolejny koszmar załatwiania, jeżdżenia, kombinowania i kupowania. Przed wyjazdem pojawiało się mnóstwo spraw do załatwienia. Lista narastała cały czas. Faktycznie wyjazd na te zawody to spore przedsięwzięcie. Może nie takie jak organizacja zawodów, ale listę rzeczy do zrobienia każdy miał długą. Ogarnąć trasę, kupić bilety na channel tunel, dokupić sprzęty kuchenne, elektronikę, ubezpieczenie. To wszystko jak rozbije się na drobne rzeczy i jeśli nie da się zamówić z internetów to zamienia się w koszmar jeżdżenia i kupowania.\nGdy zdjąłem skarpety i buty po pierwszym dniu palce u nóg miałem mocno ściśnięte. Co jakiś czas masowałem stopę, aby rozluźnić spięte mięśnie. Nie wiem czy pomagało, ale masaż być przyjemny, spina była dość mocna.\nDzwoniłem co dziennie do Jurka i opowiadałem mu co tam i jak tam. Miałem pewne zamierzenia, ale to były ogólne zamierzenia, a wszystko zweryfikować miały zawody. Wszystko rozsypało się po pierwszym dniu kiedy to po raz kolejny przekonałem się, że nie warto kalkulować. Mega odkrywcze było to, że spokojnie mogę jechać z tętnem ponad 160 całe 150km. Muszę zweryfikować te strefy tlenowe dokładniej na przyszły rok, bo może mam więcej potencjału niż mi się wydaje, a solidny trening byłby w stanie wynieść moje możliwości trochę wyżej. Dziwne są te nasze organizmy ludzkie, bo na treningach czasem ciężko mi było przez 3h strefach 140-160. Dobrze jest jednak odkrywać takie pokłady energii i nowych możliwości. Teraz na pewno łatwiej mi będzie mocniej eksploatować swój organizm.\nWracając do telefonów do Jurka główne założenia i najlepsze, które dostałem brzmiały:\nNic na wariata i cały czas swoje.\nTeraz wiem, że to znaczy mniej więcej tak: tyle na ile jest się przygotowanym, tyle na ile pozwala organizm i przede wszystkim głowa. Głowa potrafi wiele o czym przekonałem się na biegu i opowiem później. Co to znaczy robić swoje, do czego to zobowiązuje i jakie ma to poparcie naukowe – może zastanawiać się Świeżynka – osoba bez doświadczeń. Trudno jest zawsze osobie świeżej w sporcie wyczuć co tzn. słuchaj swojego organizmu, bo zazwyczaj kończy się to na za szybkim starcie, bo czuje się na począsiu dobrze, a do mety dobiega jako trup lub marszując. Miałem jeden taki start na 10km w swoim życiu, który mnie nauczył poszanowania tempa i dystansu. Niby tylko 10km, ale intensywność zabijająca. W dystansach ultra wydaje mi się, że należy tylko polegać na sobie, bo wiesz ile de facto możesz na bazie treningów wyciągnąć z siebie i czujesz kiedy topnieją Ci zasoby lub, że jest najzwyczajniej za szybko. Nigdy nie jest też za wolno bo najważniejsze to napierać do przodu. W biegu na dyszkę trzeba zapierniczać. Wiadomo, że idealnie jest skończyć będąc silnym, ale to jest też bardzo trudne. Tu właśnie czasem przydaje się ten pulsometr lub zegarek z gpsem. Co ciekawe wspominana przez mnie ekipa z gołymi klatami podzieliła dystans biegowy na 4 półmaratony dbając o to, aby każdy półmaraton był szybszy. To też było niezłe zwłaszcza, że teren był bardzo różny, a im się udało przyspieszać na każdej ćwiartce dystansu.\nJeśli chodzi o mnie to na pływaniu w ogóle nie miałem zegarka, bo moja poprzednia maszyna z gpsem po prostu szwankowała. Rower przeleciałem z zegarkiem z HR (bez gps), który dostałem od Timex’a i licznikiem, który założyłem przed zawodami. Dzięki temu znałem przynajmniej średnią rowerową lub prędkość bieżącą. Na sikor rzadko patrzyłem, bo przy górach nie dało się zadbać o sztywne progi HR. Najczęściej patrzyłem jednak na podjazdach bo ciekaw byłem ile może być i były wyniki po 180 uderzeń/min. Cóż zrobić taki teren. Na bieg ruszyłem już w ogóle bez żadnej elektroniki. Wyczucie ciała to na pewno był mój największy atut. Wiedziałem na ile mnie stać i na ile mogę sobie pozwolić. Udało mi się wyczuć organizm dzięki treningom w których intensywność podzieliłem na lekko, średnio, mocno i absurdalnie (sprinty). Szkoda trochę, że nie miałem kozackiego zegarka zwłaszcza podczas pływania, bo wtedy udałoby się zmierzyć liczby ruchów rękami w wodzie i wtedy miałbym świetny materiał do analizy i poprawienia wraz z trenerem mojego pływania. Co widać na takiej analizie? Np. ilość ruchów na poszczególny kilometr. Im więcej ruchów tym gorsza technika i mniejsza efektywność i opływowość ciała. Zresztą sam wiem co można by już poprawić bo zrobiłem to już. Tutaj za moje dobre pływanie muszę pochwalić Szkoła Kraula TI. Dziękuję za opiekę i pewnie gdyby nie zajęcia z Tobą Piotrek to byłoby ciężko mi zaliczyć to pływanie. Zwłaszcza opanować się w ciężkich chwilach. Co dobre i przyjemne to fakt, że dostałem nawet pochwałę od Kanadyjskiego Organizatora za konsekwencję i spokój w wodzie mimo wyziębienia. Już pierwszego dnia Kanadyjczyk mocno chwalił moje Total Imersion. Piotr wymyślał mi wiele różnych treningów jednym z nich było pływanie w koszulce. Jak na te warunki był to jeden z celniejszych punktów w tych planach. Bardzo dużo mi to dało. Dziwnie zawsze ludzie się patrzyli na moje pływanie, ale pływający w koszulce koleś na basenie to była zawsze duża sensacja. Raz nawet starsza pani powiedziała mi, że pływając w tej koszulce wcale mi nie jest łatwiej i na pewno wcale nie będzie mi cieplej, a wręcz nawet może być odwrotnie. Ja zawsze lubiłem być mimo wszystko odszczepieńcem i robić większość rzeczy inaczej niż inni i na opak.\nPod koniec byłem już tak zmęczony, że ciężko było mi się ułożyć na lemondce.\nAle dobra koniec pisania o życiu w które wpisany jest trening. Zatem racing w Wali wciąż dzień pierwszy przebiegał ciężko. Poleżałem na łożu z nogami odpowiednio ułożonymi, wychlałem 1,5 owoców z dodatkami (nasiona, pestki, orzechy). Razem około 3500kcal. Weszło lekko. Zazwyczaj piję takie 1,5L smoothie na śniadanie, ale wartość energetyczna to 2000kcal. Minęło 40min i makaron lub z warzywami + szpinakowa sałata czekały (z prażonym słonecznikiem). Nie chciało mi się jeść i nie miałem apetytu, ale musiałem być studnią bez dna, którą trzeba było napełnić. Ile bym nie nałożył tyle bym zjadł. Mimo wszystko nie objadałem się tak żeby się zapchać i żeby mój przewód pokarmowy się zatrzymał. Dynia w makaronie smakowała magicznie. Było dużo chilli, które miało dawać więcej ciepła od środka i leczyć rany z początków dnia. Posypywałem też wszystko oddzielnie solą żeby gromadzić jak najwięcej wody. Zazwyczaj soli nie używam i podobnie reszta ekipy, ale to przesolone żarcie smakowało lepiej. Jednak tylko dlatego, że ta sól wcale nie jest jakaś nad wyraz smakowita lecz uzależniająca. Gdy jadłem już obiad czułem że owoce się wchłonęły i wracają mi siły. Głowa trochę mniej wisiała, ale wciąż nie miałem ochoty podnosić jej do góry. Głowa to ciężka część ciała mimo wszystko, o czym można się przekonać robiąc psa z głową do dołu na jodze i tego dnia czułem jej ciężar dużo bardziej. Po obiedzie poszedłem znowu się położyć, bo na gorące prysznice nie byłem jeszcze gotów. Leżałem i piłem ciepłą mieszankę ziołową z pokrzywę. Było ciężko, ale czas działał na moją korzyść. W końcu się zebrałem na ciepłą kąpiel. Przelewałem wodę z 15-20min. Niech mi świat wybaczy, ale tak musiał być. Lałem po żebrach z przodu i po nerkach. To było miłe i kojące uczucie. Cały czas miałem jednak kolana trochę ugięte. Wydawało mi się, że zgięcie w kolanach powoduje mniejszy ucisk na nerki. Skóra zaczynała oddychać na nowo – to miłe uczucie. Po kąpieli poprosiłem Natalię żeby mi posmarowała plecy olejkiem rozgrzewającym, który kupiliśmy specjalnie na wyjazd. Strasznie się wkurzałem i mówiłem, że to gówno za 40zł nic nie daje. Tylko piecze mnie w niektórych miejscach. Doszedłem do wniosku, że muszę mieć jakieś drobne przetarcia na skórze po piance. Założyłem też na odcinek lędźwiowy pas rozgrzewający, który znowu jakoś słabo działał. Trochę pokląłem na sklep w którym to dostałem i położyłem się spać. Najlepsze było to, że moje klątwy musiałem odwołać kolejnego dnia po przejechaniu 280km rowerem, kiedy to bolały mnie kolana i postanowiłem je mimo wszystko delikatnie posmarować tym rozgrzewająco – chłodzącym olejkiem. Nie wytrzymałem z nim dłużej niż 10min. Toczyłem walkę, że to to mi dobrze zrobi i jak bardzo potrzebuję tego. Najpierw trzymałem nogi pod kołdrą, później je odkryłem, później jeszcze dmuchałem. W końcu tego palenia nie wytrzymałem i poszedłem pod prysznic zmyć olejek. Wtedy zrozumiałem jak bardzo moje ciało potrzebowało ciepła dzień wcześniej, w ogóle nie sygnalizując mi jak mocno działał ten olejek. 40zł jednak nie poszło na marne. Ni z tąd ni z owąd szybko pierwszego dnia wyścigu zrobiło się późno. Po kąpieli była już 21:00. 21:30 leżakowałem już w łóżku. Zmusili mnie jeszcze do zjedzenia jaglanki z poranka i tak leżałem, zastanawiałem się kiedy zasnę.\nStarałem się nie denerwować kolejnym dniem, który uważałem za najtrudniejszy. Organizatorzy mówili, że drugi dzień jest najważniejszy. Jeśli przetrwa się ten rower to bieg będzie już tylko formalnością. Miało być też dużo zabawniej bo drugiego dnia wszyscy startujemy razem i cały czas będziemy się mijać z poszczególnymi ekipami. Będzie więcej wszystkich na trasie. Obiecali też dużo świetnych widoków zwłaszcza na Morze Irlandzkie wzdłuż którego wiła się trasa przez długie kilometry. To był kolejny dzień w moim życiu kiedy widziałem jedne z najpiękniejszych widoków w moim życiu. To dawało mi dużo siły bo nie koncentrowałem na ogromnym wysiłku który wkładam na wjeżdżanie na kolejne klify. Byłem bardzo zdziwiony, gdy po 100km średnia była wciąż 35km/h. Tu jednak zaczynały się schody i tempo musiało zacząć spadać. Dodatkowo wiało znad morza. Nauczyłem się lepiej pracować na przerzutkach i oszczędzać więcej sił. Dodatkowo podejrzałem jednego Hiszpana, który był świetnym kolarzem i fajnie podjeżdżał. Wstawał, podkręcał i siadał. Faktycznie w ten sposób wjeżdżało się szybciej. Miałem też na to siłę. W ten sposób kręciłem na tych lżejszych podjadach nawet po 30km/h. Byłem mocno zdumiony, że tak dobrze czasem mi idzie i nie wkładam w to tyle siły. Do tego dobra kadencja i jechałem jak dobrze i szybko jak na siebie. Można powiedzieć, że jak zły.\nDrugiego dnia wyścig zaczynał się dopiero o 8:30 więc śniadanie zaplanowałem na 5:45. W menu nic nowego, czyli kasza jaglana. Czułem się wciąż obolały i obudziłem się koło 5:00. Jeszcze przed budzikiem Natalii, która odpowiedzialna była za śniadowanie i w ogóle całe jedzenie. Bóle jakby trochę ustąpiły, ale wiedziałem, że rower będę musiał zacząć od ciepłego ubrania zapiętego na ostatni guzik. Zresztą delikatnie kropiło od samego rana więc aura nie napawała zachwytem. Wszyscy zresztą pocieszali mnie, że będzie coraz lepsza pogoda. Przebrałem się w drechy i zszedłem do kuchni. Jako tako wszystko weszło. Na twarzy miałem jednak muła, to samo jeśli chodzi o samopoczucie. Trzymałem się postanowienia, że kawy nie piję bo zabierze mi potrzebną z innych miejsc energię. Po zjedzeniu poszedłem jeszcze poleżeć do 7:00. Niby mieliśmy blisko na miejsce, bo jakieś 8km, ale kapitan Natalia musiała zgłosić moją gotowość o 7:30 do ścigania. Było zdecydowanie lepiej niż pierwszego dnia po wyścigu, ale wiedziałem, że dzień będzie trwał jeszcze dłużej. Trzeba było tylko się zebrać w sobie. Nie mogłem nawet się uśmiechać na siłę. Czasem tak robię, że uśmiecham się do siebie żeby poprawić sobie nastrój, ale gębka zajechanego konia jak po westernie nie chciała mi zejść. Nie chciało mi się nucić żadnej muzyki. Totalny dół. W luźnych dresach zacząłem chodzić po parkingu. Spotkałem Organizatorów i pytali jak jest? Powiedziałem, że zdecydowanie lepiej, ale nie to jeszcze nie jest moja pełna gotowość. Oni tylko powtarzali, że 1 night is all you need to recover. Poszedłem zerknąć na wyniki z poprzedniego dnia i wtedy zobaczyłem czasy pływania, które wywołały na mnie szok. Najdłużej płynął mój ziomek ze Szwecji – 5h6min. Doznał hipotermii i musiał wyjść z wody. Ogrzać się chwilę i założyć dodatkowe warstwy pod piankę. Był najmocniej zbudowany ze wszystkich i miał zarazem najmniej tłuszczu. Stwierdził, że to chyba właśnie z powodu niskiego procentu tłuszczu woda tak mocno go dotknęła. Sam w to nie mógł uwierzyć, bo w końcu był Szwedem i zimno mu nie było obce. Gdy zacząłem z nim wspólnie bieg właśnie o tym rozmawialiśmy. Opowiedział mi zresztą też podczas biegu o swoim starcie na 80km. Wyobraź sobie przebiec taki dystans na siłowni na bieżni elektrycznej. Mówił, że to solidny bodziec psychiczny. Poza tym w Szwecji odbywają się podobno zawody 24h w bieganiu po bieżni elektrycznej. To jest dopiero niesamowite. Głowa mnie boli na samą myśl o tym. Jakie to trzeba mieć zaparcie. Niby na bieżni lżej „… ale jak Mario Bros, chociaż idziesz to stoisz wciąż … ”.\nGdy tak włóczyłem się cały czas po hotelu i parkingu przed startem drugiego dnia nie mogąc znaleźć swojego miejsca i na 1h przed startem jeszcze nie będąc jeszcze przebranym w strój startowy przyszła Natalia z filiżanką dobrej kawy. Wziąłem łyczka – tylko kontrolnie i dla smaku. Wtedy nagle poczułem silny się przyjemniej. Wydawało mi się, że zacząłem odczuwać mniejszy ból, a także mentalnie się poczułem się lepiej. Lepiej to znaczy tak, że nawet zacząłem się uśmiechać. Omamiony narkotykiem poszedłem po pełną filiżankę, która byłem pewien, że ustawi mnie do pionu. Bach wyrzłopałem przepięknie i w miarę szybko filiżankę. Od razu zachciało mi się żyć i byłem na kofeinowym haju przed, którym tak bardzo się wzbraniałem. Chyba w ten sposób uruchamia się u mnie te nowe pokłady energii. Każdy się ze mnie śmieje, że po kawie jestem innym człowiekiem. W tym przypadku nie chciałem żeby organizm wziął skąd inąd energię i żeby akumulatory, które gromadziły siłę na czarne i ciężkie chwile były cały czas full. To był jednak ten moment kiedy potrzebowałem tego najbardziej. Naćpać się wsiąść na rower i po prostu jechać. Jak dopijałem kawę nóżka mi już zapierniczała jak szalona we wszystkie strony, a kolega Agentyńczyk z którym również się zbratałem na prezentacji zawodników zjadał jajecznicę i tosty. Mówił, że wyglądam na gotowego na maxa i w pełni zregenerowanego. Wtedy czując moc rzekłem do niego powodzenia – good luck i poszedłem do naszego super bolida – Scudziaka przebierać gatki i całą resztę. Nim się zorientowałem i zanim odziałem się w bluzę trzeba było iść na oficjalne ustawienie zawodników względem pierwszego dnia. Kawa naprawdę mocno podniosła mnie na duchu i zmniejszyła odczucie zmęczenia. Z uśmiechem na ustach ustawiłem się ze swoim rowerem słysząc znowu racer numer 15 Adam Sulowsky representing Poland. Uhhh byłem na dobrym rauschu. Poczułem, że znowu będzie dobrze.\nEkipy wspierające musiały ruszyć przed startem zawodników 15min wcześniej, tak żeby nie robić śmietnika na drodze i nie blokować drogi. Organizatorzy ustawili się na zakrętach i hamowali ruch w najważniejszych na początku miejscach. Odliczanko od 10 wtem nagle 1 i start. Każdy spokojnie, bo zaczynało się od zjazdu i przejazdu przez miasto. Drafitng był dozowlony na pierwszych kilometrach, a później wszystko miały już zweryfikować góry. Nim się obejrzeliśmy już po 10min dojechaliśmy do aut teamowych, które były rozstawione co jakiś czas. Z każdego samochodu grała jakaś mocna nuta, którą dało się słyszeć długo przed minięciem poszczególnego auta. Z polskiego wozu ku uciesze wszystkich kolarzy grała ABBA, którą zresztą słuchaliśmy każdego dnia do śniadania – jedyna płyta jaką mieliśmy u nas w pensjonacie i zakosiliśmy na czas wyścigu. Wyobraź sobie spośród wielu aut, które stały wzdłuż pierwszego na samej górze, usłyszeć Dancing Queen. Podjazd był na tyle długi, że tu kończył się drafting. Moja ekipa dostawała wiele pochwał za dokarmianie innych zawodników na trasie. Każdy chętnie jadł to co my mieliśmy w naszym menu. Żaden team nie miał tylu owoców. Zwłaszcza arbuzów i melonów. Izraelczyk na koniec zawodów stwierdził – Poland very professional team. Przyjemnie było słuchać takich wypowiedzi, a było ich kilka.\nCo by tu dużo mówić po raz kolejny. Podjazdy dnia drugiego były łatwiejsze niż dnia pierwszego, ale to nie znaczy, że było łatwo. Mówi się, że co pod górkę to musi być też z górki. Znieczulony kawą zaraz na pierwszym podjeździe mijałem wszystkie teamy po kolei. Udało mi się przestawić siebie tak, że głowa nie myślała, a nogi kręciły. Każdy na pierwszym podjeździe na spokojnie i siedząco. Od samego początku wszystkie te podjazdy były długie i ciągnęły się kilometrami. Na szczęście nie były już strome. Tam gdzie kończył się drafting zaczynała się liczyć siła! Mocni kolarze poszli do przodu. Co i rusz przejeżdżała jakaś ekipa krzycząc coś do pojedynczych zawodników. Jedna z drużyn hiszpańskich cały czas dmuchała w jakąś trąbkę. Miałem jej dosyć po 100km. Co i rusz mijając mnie wychylała się z auta głową z tą męczącą trąbką. Później się zastanawiałem czy nie chcą mnie tym zmęczyć psychicznie bo w końcu Ultraman to też ściganie. Z kolei cieszyła mnie para Walijczyków którzy byli teamem wolontariuszy. Pomagali młodemu „Meksykowi”. Za każdym razem Walijczyków wychylał się przez okno wyjmował pięść i krzyczał GO GO GO! Wyglądał przekomicznie. Podziękowałem mu za to 4dnia. Jego żona też mocno się niego śmiała. Dostali zresztą później nagrodę wyróżnienie za najlepszy team. Miałem nadzieję, że ta nagroda przypadnie Polish Team bo wszędzie te ochy i achy. Tak czy siak ekipa się spisała, była i jest dobrym produktem eksportowym. Nie można mieć wszystkiego więc byłem bardzo wdzięczny walijskiemu Temowi, bo na jednym z podjazdów około 200km już nie miałem siły. Miałem ochotę sobie na chwilę przystanąć mimo wszelkich rad od wielu osób żeby nigdy nie zatrzymywać się pod górę. Widziałem już zatoczkę w którą chciałem zjechać, ale pojawiło się tam w ostatnim momencie auto walijskiego teamu. Wysiadł z niego walijski ziomuś i machał rękami na krzyż krzycząc NO NO NO i później GO GO GO. Miałem ochotę tylko wesprzeć się nogą na chwilę, a tu pojawił się On. Chciałem mu to też krzyknąć, ale nie miałem wtedy siły. Powiem tak droga jeszcze się ciągnęła i ciągnęła. Co gorsza widać było można powiedzieć czarno na białym, że jeszcze daleka i kręta, a szczyt bardzo odległy.\nChciałbym powiedzieć, że nie wiem jak się udało tam wjechać, ale myśląc świadomie należy powiedzieć, że krok za krokiem. Kroków było od wuja mówiąc grzecznie z kolei. Dodam, że przed tym podjazdem miałem znowu kryzys, który objawiał się tym, że licznik wskazwywał 25km/h i wydawało mi się pedałuję na ostro. Nie wiedziałem znowu co jest nie ten teges: czy to wiatr, czy to może podjazd. Chociaż wiatru nie czułem. Zgadnij co zamówiłem u mojego teamu jadąc tak niedołężnie? Później wiedziałem, że zamówione expresso, bo kawa była ekspresu czeka na mnie jak zbawienia na samej górze. Chociaż chciałem tylko pojedyncze to dostałem podwójną końską dawkę. Wypiłem jedynie pół kuba. Więcej nie dałem rady, bo od razu zacząłem dostawać zadyszki. Była jeszcze tortilla i pozdrowienia na film na fejsa. W międzyczasie dogonił mnie Szwed na swoim kosmicznym czarnym Specu. Krzyknąłem do niego żeby cisnął i życzyłem powodzenia. Później podobno go jeszcze podganiałem i odstawał mi na 2min, ale spotkaliśmy się dopiero na mecie.\n4 dnia wracaliśmy trasą, która przebiegała właśnie przez ostatnie 40kilometrów może trochę mniej. Śmiałem się z tego i zastanawiałem się jak mi się udało to przejechać. Cały czas góra i dół. Cały czas pod górkę. Sam nie wiedziałem jak mi się to udało, ale wtedy już dumnie trzymałem nagrodę za ukończone zawody, a w torbie leżała koszulka finishera.\nJedno miejsce pod sam koniec zwłaszcza mocno zostało mi w pamięci. Był szybki i ostry zjazd 20to kilku procentowy. Chciałem gnać z niego ile wejdzie, bo podjazd był długi. W połowie spotkałem Przemka, który machał rękami na boki i krzyczał żeby zwolnić. Dobrze, że tym razem posłuchałem i zwolniłem. Zaraz za nim dole był mostek i zakręt 90 stopni. Sam już nie wiem co było gorsze – niemożność lecenia na łeb na szyję z górki, czy z kolei kolejny podjazd, który do łatwych też nie należał. Wtedy zacząłem się zastanawiać – więcej podjeżdżam, mniej zjeżdżam, gdzie jest ten koniec kiedy końcówkę sobie pięknie zjadę na sam dół i trochę podjadę żeby finiszować z dumą. Wóz techniczny cały czas mówił, że już nie dużo. Ze zaraz, że ileś tam. Byłem tak bardzo wkurzony na te nieprecyzyjne informacje, że miałem ochotę krzyknąć kilka niemiłych słów żeby nauczyli się przeglądać mapy i road booka. Ciężko mi się już końcówkę leżało na lemondce. Czasem chwytałem baranka na dole i siedziałem raz jednym raz drugim pośladkiem na siedzeniu. Dobrze, że pod koniec kazali mi cały czas jeść. Byłem już trochę obojętny, po prostu jechałem bez emocji bo tak trzeba było. Poprzednie starty nauczyły mniej jednak tego żeby zawsze zaciskać zęby zwłaszcza na końcu. Starałem się nic nie odpuszczać mimo braku huraoptymizmu. Pamiętałem o tym, że nogi muszą boleć w pewnej granicy, a ja muszę to kontrolować i cały czas naciskać. Więcej wykrzesać z siebie nie mogłem. To była już taka granica, której tym razem wiedziałem, że nie przekroczę i nie uruchomię kolejnych pokładów energii drzemiących w organiźmie. Z kolei następnym razem pójdę już na pewno krok dalej. Jakby na zmęczenie nie patrzeć mógłbym tak jechać jak automat jeszcze długo. 200 czy więcej kilometrów nie zrobiłoby na mnie wielkiego wrażenia. Jechałbym tak jak Forest Gump biegł przez „Amerykę”.\nNa przyszłość muszę się jeszcze nauczyć zacięcia na ostatnich odcinkach. To jest zbieranie doświadczeń z takich chwil. Nie to, że miałem ściganie się w nosie, ale nastawienie to podstawa. Mam nadzieję, że jak za parę lat będę startował w Mistrzostwach Świata UltraMan na Hawajach to każde pojedyncze doświadczenie zaprocentuje bardzo mocno. Na tyle mocno, że będę każdego dnia w czubie. Będę najnormalniej w świecie silny. Silny tylko dla siebie, a przy okazji będę się ścigał z innymi. Może to wciąż jest marzeniem, ale gdy ponad rok temu pokazałem wszystkim moje „bucket list” wiele osób mówiło, że zamieniłem się „prąciem” na głowę mówiąc grzecznie. Dziś mogę tym osobą powiedzieć, że moja głowa jest i była na miejscu, a ich zapytać dlaczego w swoim życiu są takimi piknikami, że nic nie robią ciekawego, nie mają pasji i chęci życuia. Jakże pięknie mi się to teraz pisze. Zeszło ze mnie tyle presji i stresu. Czułem, że wiele osób czyha na moją porażkę tak samo jak i na sam sukces, którym miało być ukończenie. Koncentrowałem się jednak na tych dobrych ludziach, którzy wkładali równie dużo serca i zaangażowania w ten start. Dziwnym trafem na 2tygodnie przed samymi zawodami przeszła mi zadyszka – taki mój objaw, który pojawia się w trudnych momentach w moim życiu. Nie mogę wtedy nabierać powietrza do końca coś mnie blokuje. To oznaka, że cholernie mocno mi na czymś zależy. Nie życzę tego nikomu. Dziwnie jednak na te 2tygodnie przed startem odpuściło. Wiara i dobre ludzie dzięki którym wyjazd się udał przeważyli całą szalę.\nWyścig dnia drugiego skończyłem po 10h40min. Ty przeczytałeś z kolei właśnie 8 stron komputeropisu.\nCześć trzecia – ostatnia i chwalebna niebawem.


Egzamin zawodników Klubu Sportów i Sztuk Walk w Turku - Turek.net.pl\nEgzamin zawodników Klubu Sportów i Sztuk Walk w Turku\nRedakcja Turek.net.pl środa 22 grudnia 2021 12:00\nW dniu 18 grudnia w turkowskiej hali widowiskowo- sportowej odbył się coroczny egzamin Klubu Sportów i Sztuk Walk w Turku w którym uczestniczyły dzieci i młodzież trenująca Shinkyokushinkai WKO Japan Karate. Egzamin został przeprowadzony w dwóch turach testowych zgodnie z wymaganiami Okręgowego Związku Karate w Poznaniu i PZK.\nEgzamin poprowadził sensei Daniel Pakuła 3 dan, a komisję egzaminacyjną stanowili shihan Dariusz jasiakiewicz 5 dan, Waldemar Mila 2 dan, Sebastian Szewczyk 2 dan. W egzaminie brało udział czołówka zawodników w wieku od 3 do 70 lat. Po testach sprawnościowych i technicznych został przeprowadzono test walk kontaktowych z podziałem na wiek i stopnie. Najlepiej wypadł senpai Wojtek Gadomski V-ce Mistrz Świata z 2020 roku, który zdał na zielony pas 4.1 kyu ( zielony pas). Rewelacyjnie spisała się też sekcja przedszkolaków, która krok w krok dotrzymywała tępa swoim starszym kolegom. Walki tez nie były łatwe , gdyż zdający walczyli z karateka , którzy nie brali udziału w egzaminie i nie mieli za sobą wyczerpującego testu technicznego oraz sprawnościowego.\nWalki odbywały się w ochraniaczach z podziałem na pasy i wiek zawodników, a było ich 20 po 1 minucie. Jak zawsze zdający seniorzy musieli pokazać dużo więcej, a wymagania wobec nich były wyższe ale wszyscy dali radę i pokazali swój hart ducha oraz determinację w walce ze swoimi słabościami. Nowy rok zapowiada się bardzo ciekawie , gdyż udajemy się na wagowe Mistrzostwa Świat oraz międzynarodowy obóz, gdzie będzie możliwość zdawania na wyższe pasy mistrzowskie. Jak co roku odbędzie się również letni i zimowy obóz klubowy na który już dziś zapraszamy członków Klubu Sportów i Sztuk Walk i nie tylko. Nabór uzupełniający zaczynamy od 2 stycznia 2022 roku.\nTagi: KSiSW (54) egzamin (72) karate (359)\n23 złote medale dla turkowskich karateków....\nRewelacyjny występ młodych adeptów...\n160 zawodników zrzeszonych w OZK Poznań wzięło udział w XXXI Pucharze Wielkopolski w konkurencji kata i...\nDziewczyny ze Słodkowa dobrze wypadły w Żerkowie


Pozycjonowanie stron internetowych Białystok - Katalog stron, katalog seo - Mocny Katalog Stron\nWitam, nazywam się Robert Wieczorek i zajmuję się pozycjonowaniem stron internetowych. Posiadam 2 certyfikaty google potwierdzającego moje kompetencje. Dodatkowo obsułguję sklepy internetowe od A do Z tj. projektowanie, marketing, rozwój od strony programistycznej, Naszym głównym zajęciem jest wdrażanie infrastruktury informatycznej dla hurtowni i dużych sklepów internetowych - przeprowadzamy integrację platform sklepowych z popularnymi systemami magazynowymi takimi jak Subiekt czy Wf Mag. Projektujemy również strony internetowe i portale www. Zapraszamy do kontaktu.\nSzczegóły strony wieczorekweb.pl:\nTytuł: Pozycjonowanie stron internetowych Białystok\nSłowa kluczowe: sklepów, strony www, strony internetowe, pozycjonowanie stron, tworzenie, sklepy internetowe, seo, sem, portali, stron, projektowanie\nUsługi » Projektowanie stron www\nPodlinkuj stronę wieczorekweb.pl:


Wiadomości: Maciej Zajder nowym środkowym AZS-u Olsztyn\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Maciej Zajder nowym środkowym AZS-u Olsztyn\nMaciej Zajder nowym środkowym AZS-u Olsztyn\nPo awansie do europejskich pucharów władze Indykpolu AZS Olsztyn rozpoczęły kompletowanie składu na nowy sezon. Jako pierwszy do olsztyńskiej drużyny dołączył środkowy Maciej Zajder, który zastąpi Mattiego Oivanena.\n– Byliśmy bardzo zadowoleni z gry Mattiego Oivanena w minionym sezonie. Kibicom zapewne w pamięci pozostaną bardzo mocne i skuteczne zagrywki Fina. Już w lutym rozpoczęliśmy z Mattim rozmowy na temat ustalenia warunków nowego kontraktu. Ustaliliśmy z menadżerem Mattiego warunki nowej umowy, jednak ostateczna decyzja miała zapaść po zakończeniu sezonu. Kilka tygodni później kontuzji doznał zawodnik Asseco Resovii Rzeszów Olieg Achrem i pojawiły się obawy, czy Resovia wypożyczy nam Rafała Buszka na kolejny sezon – tłumaczy p.o. prezesa zarządu Tomasz Jankowski. – Limit trzech obcokrajowców musieliśmy zarezerwować na inne pozycje i postawiliśmy na polskich środkowych. Po ostatnim meczu z AZS-em Politechniką Warszawską rozmawialiśmy z Mattim na ten temat, który przyjął naszą decyzję ze zrozumieniem – dodaje.\n– Udało nam się porozumieć z Maciejem Zajderem, który mam nadzieję w przyszłym sezonie pokaże się olsztyńskim kibicom z jak najlepszej strony jako następca Fina – dodał Tomasz Jankowski.\nMaciej Zajder urodził się 31 stycznia 1988 r. w Łasku. Jest wychowankiem Skry Bełchatów. Do Indykpolu AZS Olsztyn przychodzi z Lotosu Trefla Gdańsk. W lipcu 2013 roku z reprezentacją Polski, z Piotrem Hainem w składzie, zdobył srebrny medal letniej uniwersjady. Na środku siatki zastąpi Mattiego Oivanena.\nAZS Olsztyn, Maciej Zajder, PlusLiga, transfery, Trefl Gdańsk


Bądź zdrów - Mózg jak dżojstik\n- Słyszała pani o biofeedbacku? - pyta mnie pewnego dnia głos w słuchawce. "No tak, dzwoni kolejny szarlatan, który za ciężkie pieniądze obiecuje ludziom cudowne uzdrowienia", pomyślałam. - To urządzenie, dzięki któremu można ćwiczyć fale mózgowe - kontynuuje głos. - Biofeedback w gabinecie mojej żony to pierwsza taka maszyna w Wielkopolsce. Żona jest neurologiem.\n"To jednak lekarz?", dziwię się i wrzucam hasło "biofeedback" do wyszukiwarki internetowej. Okazuje się, że urządzenie wymyślili Amerykanie z NASA w latach 60. Służyło do szkoleń astronautów, którzy musieli w ogromnym stresie bezbłędnie wykonywać różne czynności. Teraz biofeedbacki można znaleźć w klinikach i poradniach. Ćwiczą na nich osoby nadpobudliwe, zestresowane, po urazach czaszki, cierpiące na depresję, porażenie mózgowe, padaczkę, autyzm. Zdrowi mogą dzięki nim poprawić koncentrację, organizację, wyciszyć się.\n- Chce pani spróbować? - odrywa mnie od lektury głos z słuchawki.\nKosmonauci, Małysz, ja\nNa ćwiczenie mózgu umawiam się w gabinecie lekarskim Neuro Medica przy ul. Wierzbięcice. - Biofeedback nie jest panaceum na wszystkie dolegliwości - wyjaśnia witająca mnie w drzwiach Jadwiga Kurpiewska-Wachowiak, neurolog i psychoterapeuta. - To metoda wspomagająca leczenie, ucząca panowania nad falami mózgowymi. Nie ma skutków ubocznych, a ćwiczenie jest przyjemne - dodaje.\nCzekając na sesję, czytam w broszurkach, że z urządzenia korzystają znani sportowcy, np. Adam Małysz czy Krzysztof Hołowczyc. - Pomaga im się skoncentrować i uspokoić tuż przed wysiłkiem - tłumaczy lekarka.\nPrzechodzę do gabinetu. Urządzenie nie robi na mnie wrażenia: to dwa, połączone ze sobą, komputery - jeden monitor dla ćwiczącego i drugi dla terapeuty. Siadam na fotelu. Pracownik ośrodka smaruje mi głowę z lewej strony i ucho tłustą mazią i przytwierdza tam kabelki. - Optymiści mówią, że wykorzystujemy 10 proc. możliwości swojego mózgu, pesymiści, że 5 proc. Biofeedback pozwala wykorzystać 30 proc. - informuje lekarka.\nJestem już okablowana. Podaję swoje imię, nazwisko, wiek i ruszamy.\nMózg zamiast myszki\nGdy patrzę, jak uruchamia się program, pani doktor obserwuje moje fale na swoim monitorze. - Ma pani świetną koncentrację - ocenia. - Tylko ten poziom stresu... Musimy go obniżyć, bo inaczej z ćwiczeń nici - dodaje. Na monitorze pojawiają się spadające gwiazdy. - Proszę je śledzić - słyszę. Skupiam wzrok na jednej z nich. - Widzi pani ten czerwony słupek? To stres. Proszę się postarać obniżyć słupek - mówi.\nPatrzę na słupek, napinam się i myślę: "No, obniżaj się". Słupek trochę się obniża i znów podskakuje (krąży wokół 10, a norma to 5 lub 6). Po kilku minutach udaje się. Wydaje mi się, że nie miałam w tym udziału, ale jestem zadowolona. - Zaczynamy ćwiczenia. Będzie pani grała w różne gry i zdobywała punkty. Nie dostanie pani dżojstika ani myszki. Musi pani poradzić sobie bez nich - oznajmia pani doktor. "Ciekawe tylko jak", dodaję w myślach.\nNa monitorze pojawiają się góry, w dole płynie rzeka. Mam falami mózgowymi tak kierować, aby rzekę rozszerzyć. Znów skupiam wzrok. Gdy rzeka się rozszerzy, słyszę dźwięk z komputera - właśnie stukają mi punkty. Po trzech minutach gra się zmienia: kieruję samochodem. Gdy znów się napinam, słyszę: - Proszę się rozluźnić. Ciało śpi, umysł pracuje.\nChociaż pani doktor twierdzi, że idzie mi bardzo dobrze, zaczynam podejrzewać, że ktoś mnie tu nabiera. Bo przecież widzę, że nawet gdy myślę o czymś innym, nadal zdobywam punkty. "Nie mam najmniejszego wpływu na to, co się dzieje. Wszystko zostało zaprogramowane w komputerze, to oszustwo", myślę. I z takim przekonaniem wyszłabym z gabinetu, gdyby nie... samolot.\nLatam, naprawdę latam\nZniechęcona zerkam na ekran i widzę pas startowy. - Musi pani równo lecieć - słyszę instrukcje. Teraz nie napinam mięśni, nie wlepiam oczu w ekran. Patrzę na samolot i przypominam sobie, że kiedyś bardzo chciałam być pilotem. W wyobraźni ustawiam równo skrzydła i lecę. Słyszę jak punkty w szaleńczym tempie wskakują na moje konto. - Załapała pani, o co chodzi. Samolot nie jest zbyt lubiany przez ćwiczących, ale u pani najlepiej działa - cieszy się lekarka.\nA ja szybuję. Maszyna reaguje, gdy chcę odrobinę skręcić, gdy wyrównuję. Zaczynam żałować, że za moich czasów nie przyjmowano kobiet do szkoły lotniczej w Dęblinie. Trzy minuty mijają i samolot znika. Pani doktor podłącza znów samochód. - To pani najgorzej szło, teraz powinno być dużo lepiej - mówi. I faktycznie, udaje mi się kierować, choć nie potrafię wytłumaczyć, jak to się dzieje.\nSesja się kończy, proszę o wydruk wyników. - Te dane nic nie pokażą. Za pierwszym razem trzeba się nauczyć, jak pracować. Aby były efekty, potrzeba około 10 sesji - informuje Kurpiewska-Wachowiak. Ale jednego jest pewna. - Byłaby pani trudnym pacjentem przez wysoki poziom stresu. To częste u dziennikarzy - dorzuca.\nTa diagnoza mnie nie uspokaja. Wolno wracam do redakcji i zastanawiam się, czy nie lepiej było zostać pilotem ...


�USZCZYCA STAWOWA OBJAWY - wszystko o zdrowiu\n�uszczyca stawowa objawy\nwi�cej Porady lekarzy i ekspert�w o: �uszczyca stawowa objawy\n, steryd tylko zwalcza najuci��liwsze objawy. Problem zostaje.\n4. Leczenie biologiczne �uszczycy stawowej - w mojej opinii obecnie nie do za�atwienia prywatnie, nawet gdyby�my p�acili pe�n� stawk�, nie oczekuj�c na �ask� urz�dnika z NFZ. Pr�by kontaktu z pozna�skimi szpitalami, kt�re che�pi� si� tym\nNie - ta choroba nie dyskwalifikuje zupe�nie. Posiadamy pacjentow z tym schorzeniem. Aczkolwiek pewne zagro�enie wyst�pienia wykwit�w na powierzchni robionej laserem istnieje.Jak wiadomo wyst�powanie objaw�w �uszczycy opr�cz uwarunkowa� genetycznych mo�e wywo�ac podra�nienie mechaniczne i\n( w tym �uszczycy stawowej ), czyrak�w, �wierzbu, paso�ytniczych i ropnych schorze� sk�rnych, tr�dziku krostkowego i r�owatego, alergii sk�rnej, zaburze� w�trobowo – ��ciowych, r�nych zaburze� jelitowych, cukrzycy, zapalenia t�tnic oraz nadci�nienia i mia�d�ycy naczy�. Uzupe�nienie\np�ny. Najbardziej charakterystycznym wczesnym objawem choroby jest rumie� w�druj�cy, kt�ry pojawia sie na sk�rze w miejscu uk�szenia przez kleszcza. Zaka�enie mo�e wywo�ywa� ponadto rozsiane zmiany sk�rne, stawowe, w uk�adzie nerwowym lub wielonarz�dowe. Zastosowanie w�a�ciwej antybiotykoterapii nie do\no ile wiem, to wystarczy zrobi�\n- zaburzeniach dermatologicznych (�uszczyca, bielactwo, wypadanie w�os�w...),\n- leczeniu oty�o�ci,\n- d�ugotrwa�ym wysi�ku fizycznym w pracy i sporcie,\nnawet mniej ni� w fazie indukcji u Atkinsa. Nie mia�a� objaw�w niedoboru\n> P�niej w�glowodany do 60g\nJak rozumiem, zwi�kszenie ilo�ci w�glowodan�w nast�powa�o stopniowo?\n> W pierwszym etapie, do ust�pienia problem�w stawowych stosunek t�uszcz�w do\n> bia�ek 2:1. P�niej w celu\ndozna�am od pocz�tk�w sierpnia, kiedy to zacz�am si� leczyc.\nDzie� po Nowym Roku nast�pi�o znaczne pogorszenie. Odczeka�am dwa dni, ale kiedy zaatakowa�y korzonki napisa�am do lekarza. Przytocz� fragment listu z objawami:\nZ moj� sk�r� jest coraz gorzej, zmiany obejmuj� ju� ca�kowicie d�onie, nadgarstki i\nmam neurobolerioze,kleszcze co roku bo mieszkam na osiedlu po�ozonym przy samym lesie wiec kleszcze wyci�galem w kazde lato odk�d pami�tam.Moje objawy narasta�y od kilku lat a mianowicie:duszno�ci,skoki ci�nienia,k�opoty �o��dkowe,zgaga,refluks,totalne zm�czenie,tiki,drgania mi�sni


Stanowisko IZ POWER dotyczące kosztu lunch/obiad/kolacja oraz przerwy kawowej wskazanych we Wskaźnikach Instytucji Zarządzającej PO WER\nWojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu przedstawia poniżej stanowisko interpretacyjne IZ POWER dotyczące kosztu lunch/obiad/kolacja oraz przerwy kawowej wskazanych we Wskaźnikach Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym Wiedza Edukacja Rozwój do opracowania standardu i cen rynkowych wybranych wydatków w ramach PO WER.\nZgodnie ze Wskazówkami IZ PO WER w ramach kategorii lunch/obiad/kolacja przewidziano maksymalną cenę rynkową w wysokości 35 PLN/osobę/posiłek. Ponadto IZ PO WER doprecyzowała, iż w przypadku lunchu lub obiadu wydatek jest kwalifikowalny, o ile wsparcie dla tej samej grupy osób w danym dniu trwa co najmniej 6 godzin lekcyjnych (tj. 6 x 45 minut). W przypadku kolacji wydatek uznaje się za kwalifikowalny, o ile finansowana jest usługa noclegowa. Oznacza to, że gdy w projekcie uzasadnione jest finansowanie usługi noclegowej, uczestnikowi projektu może przysługiwać wg standardu obiad lub lunch w maksymalnej wysokości 35 PLN/osobę oraz dodatkowo kolacja w maksymalnej wysokości 35 PLN/osobę. Każdy posiłek liczony jest bowiem odrębnie.\nOdnosząc się do standardu dot. przerwy kawowej należy wskazać, iż wydatek ten jest kwalifikowalny, o ile forma wsparcia, w ramach której ma być świadczona przerwa kawowa dla tej samej grupy osób w danym dniu trwa co najmniej 4 godziny lekcyjne, wówczas koszt takiej przerwy kawowej może maksymalnie wynieść 15 PLN/osobę/dzień szkoleniowy. Niemniej jednak, jeżeli dane wsparcie trwa w danym dniu co najmniej 8 godzin lekcyjnych, możliwym jest sfinansowanie drugiej przerwy kawowej w maksymalnej kwocie 15 PLN/osobę.\nIlość odsłon: 76437


GMINA PRUSZCZ GDAŃSKI MISTRZEM POWIATU\nReprezentanci gminy Pruszcz Gdański zwyciężyli w Mistrzostwa Powiatu Gdańskiego w halowej piłce nożnej. Zawody rozegrano w hali sportowej przy Gimnazjum im. Kazimierza Jagiellończyka w Trąbkach Wielkich w niedzielę, 9 marca 2014 r. Rywalizowało siedem drużyn.\nGmina Pruszcz Gdański - Pszczółki 1:0\nGmina Pruszcz Gdański - Przywidz 2:1\nFinał: Gmina Pruszcz Gdański - Kolbudy 3:1\nW barwach gminy Pruszcz Gdański wystąpiło dwóch wychowanków GTS SPARTA Wiślinka: Mikołaj Kowalski (AMATOR Kiełpino), który zdobył tytuł najlepszego zawodnika turnieju, i Sebastian Kowalski (GTS Mokry Dwór) oraz: Kamil Stadnicki (GTS Mokry Dwór), Mateusz Wojtkun (GTS Rotmanka) i Rafał Rzepecki (CZARNI Pruszcz Gdański).\nOto wyniki ostatniej, 9 kolejki ALPS, rozegranej 2 marca 2014 r.:\nStraszyn MIX – Tragutt 0 : 3 (11 : 25, 23 : 25, 15 : 25)\nFaworytem spotkania byli gospodarze i nie było niespodzianki. Drużyna Traugutt Pruszcz Gdański zdecydowanie wygrała pierwszego i trzeciego seta. Jedynie drugi set był zacięty i zakończył się minimalnym zwycięstwem faworytów. Drużynie z Pruszcza Gdańskiego nie tylko należy pogratulować kolejnego dobrego występu, ale również wspaniałych kibiców.\nIV MEMORIAŁ TOMASZA SŁUPECKIEGO W TENISIE STOŁOWYM\nKolejna, już IV edycja Turnieju im. Tomasza Słupeckiego w tenisie stołowym, nieodżałowanego Prezesa GTS Pruszcz Gdański, za nami. Tym razem, ponad 61 uczestników spotkało się 22 lutego 2014 r. w gościnnym Przejazdowie. Ostro rywalizowali w ośmiu kategoriach wiekowych. Nad sprawnym przebiegiem zawodów czuwał Janusz Sampolski, sołtys Przejazdowa, który tradycyjnie zaprosił do pomocy organizacyjnej całą swoją rodzinę. Nagrody ufundował OKSiR Cieplewo, przy współudziale Pomorskiego Zrzeszenia LZS w Gdańsku oraz GTS Pruszcz Gdański. Sponsorem tytularnym imprezy był Bank Spółdzielczy w Pruszczu Gdańskim, który od 2011 roku corocznie towarzyszył wszystkim czterem edycjom memoriału.\nDziewczęta rocznik 2004 i młodsze:\n1. Kinga Kot\n2. Julia Kołodziej\n3. Rozalia Hinz\nChłopców rocznik 2004 i młodsi:\n1. Bartosz Smolnicki\n2. Adrian Kuban\n3. Oliwier Jackiewicz\nChłopcy rocznik 1998 – 2000:\n1. Mateusz Wozbanowicz\n2. Filip Sendłak\n3. Michał Jakusz\nMężczyźni rocznik 1981 – 1992:\n1. Grzegorz Liwski\n2. Sebastian Krzoska\n3. Michał Dejneka\nKobiety rocznik 1993 – 2000:\n1. Natalia Sampolska\n2. Natalia Kencz\n3. Weronika Poroś\nChłopcy rocznik 2001 – 2003:\n2. Jakub Marczuk\n3. Adam Rudo\nChłopcy rocznik 1993 – 1997:\n1. Karol Toporek\n2. Marek Sampolski\n3. Daniel Kamela\nMężczyźni rocznik 1980 i starsi:\n1. Witold Chyliński\n2. Jacek Chyliński\nWszyscy medaliści otrzymali puchary, które wręczała Magdalena Kołodziejczak wójt gminy Pruszcz Gdański, którą wspierali Piotr Kirkiłło–Stacewicz, długoletni, zasłużony działacz sportowy gminy, Janusz Sampolski oraz Dariusz Grudniewski, członek Zarządu GTS Pruszcz Gdański.\nHarmonogram rozgrywek II rundy, włącznie z finałem play-off.\nNajbliższa 9 kolejka zostanie rozegrana w niedzielę, 2 marca 2014 r.:\nWiślinka - Bystra o godz. 10:00 w sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej w Wiślince przy ul. Szkolnej 10.\nStraszyn MIX - KS Traugutt Pruszcz Gd o godz. 10:00 w hali sportowej Zespołu Szkół w Straszynie przy ul. Starogardzkiej 48 (wjazd od ul. Jana Pawła II).\nRotmanka - SALUS Łęgowo godz. 10:00 w hali sportowej Zespołu Szkół w Rotmance przy ul. Piłsudskiego 37.\nHarmonogram - final, runda rewanżowa\nTRIUMF SPARTY WIŚLINKA W SZEMUDZIE\nW sobotę, 15 lutego 2014 r., na zaproszenie klubu sportowego Dragon Bojano, nasza drużyna GTS Sparta Wiślinka wzięła udział w turnieju halowej piłki nożnej rocznika 2003 o Puchar Wójta Gminy Szemud. Nasi jedenastoletni zawodnicy rozegrali osiem spotkań, z których siedem wygrali, a tylko jeden mecz zremisowali, co w końcowej klasyfikacji dało im pierwsze miejsce w turnieju.\nWyniki poszczególnych spotkań Sparty:\nz Sokołem Bożepole Wielkie 1-0, Iskrą Gdynia 1-0; (obie bramki strzelił Jakub Pawłowski), Pogonią Lębork 4-0 (gole: Jakub Kowynia - 2, Jakub Pawłowski, Wojciech Pawluk - po 1, Dragonem Bojano 1-0 (bramkę zdobył Jakub Pawłowski), Profanem Gościcino 1-1 i Jedynką Reda 1-0 (obie bramki dla Sparty strzelił Jakub Pawłowski), Orły Osowa 3-0 (strzelcy: Maciej Pawłowski, Szymon Wąsowski i Jakub Brzeżicki), Jaguarem Gdańsk 2-0 (bramki zdobyli: Jakub Pawłowski i Jakub Brzeżicki).\nPuchar z rąk wójta gminy Szemud odebrał Maciej Pawłowski, kapitan zespołu Sparta Wiślinka.\nPUNKTY DLA LUKSA\nW minioną sobotę i niedzielę, zawodnicy sekcji tenisa stołowego ze Straszyna rozegrali turnieje drużynowe i indywidualne. Straszynianie uczestniczyli w rozgrywkach III i IV ligi organizowanych przez Pomorski Związek Tenisa Stołowego. Trzecioligowcy rozegrali wyjazdowe spotkanie 14 kolejki w Gdańsku. Zmierzyli się z III zespołem AZS AWFiS. Straszynianie rozstrzygnęli mecz na swoją korzyść, wygrywając 8-2.\nPunkty zdobyli: Karol Toporek, Jacek Chyliński i Witold Chyliński (po 2), Adrian Dudkiewicz (1)\noraz w grze podwójnej - Chyliński, Chyliński.\nZawodnicy IV ligi podejmowali w Straszynie zespół ŻTS Ares Service Kmiecin. Młodzi zawodnicy ze Straszyna ulegli bardziej doświadczonym rywalom 4-10. Należy nadmienić, że w pierwszej rundzie rozgrywek nasi zawodnicy nie zdobyli punktu w Kmiecinie, tak więc ich postawa w ostatnim spotkaniu napawa optymizmem.\nPunkty zdobyli: Bartosz Czerwiński – 2 i Michał Jakusz – 1 oraz w grze podwójnej Jakusz i Czerwiński.\nW niedzielę najmłodsi zawodnicy uczestniczyli w wojewódzkim turnieju klasyfikacyjnym żaków, który odbył się w Gdańsku. Reprezentacja ze Straszyna okazała się najliczniejsza.\nAdam Rudo - 2 miejsce\nZosia Szlufik - 6 miejsce\nAdrian Kuban - 7 miejsce\nOliwier Jackiewicz - 13 miejsce\nKrzysztof Dziewulski - 14 miejsce\nBartosz Smolnicki - 15 miejsce\nJacek Sawicki - 17 miejsce\nMALI PIŁKARZE NA TURNIEJU HALOWYM W TRĄBKACH WIELKICH\nW sobotę, 8 lutego 2014 roku, reprezentacja Szkółki Piłkarskiej Straszyn wzięła udział w halowym turnieju piłki nożnej ART-POL CUP w kategorii U’10, czyli dla roczników 2004 i młodszych w Trąbkach Wielkich. Były to bardzo udane rozgrywki dla naszych adeptów piłki nożnej.\nW imprezie uczestniczyło w sumie osiem drużyn, podzielonych na dwie grupy. W rozrywkach grupowych straszynianie zmierzyli się z zespołami: GKS Kolbudy, remisując 1:1, i CONRAD Gdańsk, pechowo przegrywając po emocjonującym meczu 3:4. Natomiast wynikiem 8:0 zwyciężyli w starciu z SOKOŁEM Ełganowo. Wyniki te pozwoliły na awans do półfinału, w którym to team ze Straszyna trafił na rywala zza miedzy - CZARNYCH Pruszcz. Po bardzo dobrym meczu młodzi piłkarze pokonali rywala 3:2, tym samym awansując do finału, w którym ponownie zmierzyli się z CONRADEM, ulegając przeciwnikom 0:1.\nStraszynianie otrzymali również wyróżnienia indywidualne: Oskar Burzyński został najlepszym zawodnikiem, natomiast Igor Dzierżawski - wyróżnionym zawodnikiem z drużyny.\nProgram szkolenia futbolowego jest współfinansowany przez GRUPĘ ENERGA S.A., z którą OKSiR podpisał umowę sponsoringową.


Dlaczego warto ogrzewać dom kotłem gazowym? - Blog-wnetrzarski.pl\nOgrzewanie domu potrafi być bardzo kosztowne. Wielu ludzi łapie się za głowę, kiedy musi kupić kilka ton węgla na zimę, kiedy dom ogrzewany jest za pomocą starego pieca węglowego. Wymieniając swój piec na nowoczesny kocioł gazowy, można zaoszczędzić na rachunkach oraz przyczynić się do poprawy stanu powietrza. To również gwarancja wygody i oszczędności czasu. Dlaczego warto ogrzewać swój dom kotłem gazowym? Dowiesz się z naszego artykułu.\nNiewątpliwą korzyścią z wymiany pieca węglowego na kocioł gazowy jest wygoda jego użytkowania. Mając piec zasilany węglem, wymagane jest ciągłe podkładanie surowca w celu utrzymania ognia, a tym samym ciepła. Dlatego zimą konieczne jest przebywanie w domu, bądź wracanie do zimnych pomieszczeń. Kotły gazowe są w pełni zautomatyzowane, dlatego nie ma potrzeby ich nadzoru i ciągłej obsługi. Po instalacji i pierwszym uruchomieniu są praktycznie bezobsługowe, a jedyne, o czym trzeba pamiętać to coroczny przegląd. Posiadając panel sterujący, można ustawić temperaturę powietrza oraz godziny działania kotła. Dlatego to prawdziwa wygoda i oszczędność czasu dla jego użytkowników.\nNiższe rachunki w porównaniu z kosztem zakupu węgla\nWiele osób uważa, że zakup kotła gazowego wiąże się z ogromnymi kosztami, dlatego nie decyduje się na wymianę swojego pieca. Otóż koszt jego zakupu w porównaniu z inwestycją w odnawialne źródła energii jest niewielki i zwróci się dość szybko. Wszystko za sprawą niewielkiej ceny gazu oraz kotłów gazowych. Opalając dom za pomocą pieca węglowego, musimy wydać mnóstwo pieniędzy na zakup węgla, a latem podgrzewać wodę elektrycznie. Wiąże się to z wyższymi rachunkami za prąd. Ogrzewając dom gazem, możemy pozwolić sobie na włączanie kotła w momencie, kiedy potrzeba nam jedynie podgrzać wodę czy zwiększyć temperaturę w pomieszczeniach.\nNie bez powodu tak wiele mówi się o ogromnym wpływie ogrzewania węglem na środowisko naturalne. Ma ono wpływ nie tylko na postępowanie globalnego ocieplenia, ale także niszczy zdrowie mieszkańców naszej planety. Zimą stale unoszący się smog związanych z ogrzewaniem domów węglem wpływa destrukcyjnie na zdrowie, wywołując szereg chorób układu oddechowego oraz zwiększając ryzyko wystąpienia raka. Nadmiar smogu w powietrzu zaburza fotosyntezę oraz wywołuje kwaśne deszcze, szkodliwe dla fauny i flory. Nowoczesne kotły gazowe są przyjazne środowisku, gdyż nie emitują do środowiska naturalnego żadnych szkodliwych substancji.\nPrev post Jak dbać o porządek w domu?


Funkcjonowanie ZR od 22 marca br. do 9 kwietnia br. (18.03.2021)\n1. Biura (Poznań, Leszno, Piła) czynne są od poniedziałku do piątku od 8.00 do 16.00.\n2. Dyżury radcy prawnego i eksperta ws. ZUS (biorąc pod uwagę terminy procesowe) utrzymane są na dotychczasowych zasadach. Mając na względzie obostrzenia epidemiczne, proszę (jeśli jest to możliwe), by porady odbywały się telefonicznie lub e-mailowo.\n3. Biura w Jarocinie, Gnieźnie i Wrześni będą zamknięte. W wyjątkowych sytuacjach, za zgodą przewodniczącego ZRW, możliwe będzie korzystanie z tych pomieszczeń.\n4. Nie organizujemy spotkań w salach konferencyjnych w Poznaniu, Pile i Lesznie. W wyjątkowych sytuacjach zgodę na ewentualne spotkania podejmuje przewodniczący ZRW.\n5. Pracownicy Regionu pracują w zaostrzonym rygorze sanitarnym oraz w systemie pracy zdalnej/rotacyjnej. Podczas spotkań bezpośrednich z pracownikami regionu, proszę o używanie maseczek i zachowanie dystansu.\n6. Z uwagi na wprowadzenie pracy zdalnej/ rotacyjnej, przed wizytą w biurach regionu prosimy o kontakt z daną osobą za pośrednictwem telefonu, maila lub innego elektronicznego komunikatora. Dane teleadresowe znajdują się na stronie www.solidarnosc.poznan.pl w zakładkach: kontakt, struktura/władze, biura ZR.\nPozdrawiam, życząc zdrowia,


Gry na znak C - darmowe gry do pobrania - Victory Games Strona: 14\nkomórki doktor kick war: ice strike galatyka tse warzone opowiadanie baza świata\nChromium jest ciekawa strzelanina kosmiczna z ladna grafika. Sterujemy kosmicznym mysliwcem, ktorego zadaniem bedzie chronic transportowiec dostarczajacy zapasy na pierwsza linie frontu kosmicznej wojny. Przed nami stanie niezliczona liczba wrogow, chcacych zniszczyc transporterowiec. Nie dosc, ze m... Czytaj więcej\nKolejna odmiana Arkanoida, ale tym razem bardzo interesująca. Gra się w środowisku kosmiczno/futurystycznym. Celem gry jest zbicie wszystkich cegiełek piłeczką, ale należy tak poruszać materacem (deseczka) na dole, aby piłeczka nie spadla poniżej materacu, tylko się odbiła od niego. Podc... Czytaj więcej\nChick-A-Droid jest zabawną grą logiczną. Mały, mechaniczny kurczak, postanawia uciec szalonemu naukowcowi dr Kajiya. Niestety, naukowiec przewidział taka możliwość i stworzył 99 poziomów, przez które kurczak musi przejść, aby cieszyć się wolnością. Do przejścia każdego poziomu pot... Czytaj więcej


Podziękowanie dla rodziców na zakończenie roku (przedszkole, szkoła) - KreatywnaDzungla.pl\nW tym wpisie znajdziesz podziękowanie dla rodziców na zakończenie roku szkolnego za zaangażowanie w realizację zdalnego nauczania i nie tylko. Przygotowałam kilka wzorów do wyboru, a każdy z nich w wersji dla rodziców przedszkolaków i uczniów.\nPodziękowania możesz pobrać za darmo. Wszystkie zawierają delikatne i eleganckie elementy ozdobne. Wybrane podziękowanie możesz wydrukować na białej kartce albo kolorowej np. beżowej i podpisać. Z powodu aktualnej sytuacji związanej z koronawirusem może się zdarzyć, że nie będzie możliwości osobistego wręczenia takiego podziękowania, dlatego też na dokumencie tylko pozostawiłam miejsce na ewentualne podpisy i pieczątkę.\nZobacz wszystkie przygotowane przeze mnie podziękowania i wybierz wzór, który najbardziej przypadł Ci do gustu. Kliknij “pobierz” i gotowe. Przy okazji zajrzyj również TUTAJ i zobacz dyplomy dla przedszkolaków oraz uczniów m.in. za zdalne nauczanie.\nPodziękowanie- wzór liście\nPOBIERZ dla przedszkola\nPOBIERZ dla szkoły\nPodziękowanie- wzór różowe kwiaty\nPodziękowanie- wzór kwiaty\nPodziękowanie- wzór gałązki z kwiatkami\nPiękne dyplomy. Stokrotne dzięki!!!\nNiepubliczne Przedszkole " Skrzat"\nDziękujemy <3 :* :*\nBardzo ładne dyplomy. Dziękuję!\nDzień dobry ! Ale się cieszę ,że się tu znalazłam ! Bardzo mi się podoba ta strona.Chętnie tu wrócę.\nBardzo mi miło 🙂 Zapraszam jak najczęściej\nSerdecznie dziękuję. Piękne dyplomy\nBardzo dziękuję – są piękne\nSuper, dziękuję bardzo. Przydałaby się też wersja dla opiekunów dzieci, którzy nie mają rodziców albo podziękowanie dla babci czy dziadka, którzy często pełnią tą rolę.\nCzy można poprosić wersję do edycji lub zapisanie wyrazu “rodziców” wielką literą? Bo podziękowania są piękne, ale chciałabym bardziej docenić Rodziców i napisać ich z wielkiej litery 😉\nświetny pomysł dziękuję\nSuper dyplomy. Dziękuję.\nEdukacja Zdalna – Wallpapict.com\ndziękuję, piękne dyplomy, wykorzystam 🙂


Od soboty zmiany w kursowaniu linii tramwajowej nr 5! - Bytom informacje\nOd soboty zmiany w kursowaniu linii tramwajowej nr 5!\nDodano: 2020-05-15 12:45\nRemonty torowisk tramwajowych w centrum Zabrza oraz w Biskupicach są przyczyną zmian w kursowaniu linii tramwajowej nr 5.\nZmiany wprowadzone zostaną już nad ranem w sobotę, 16 maja\nOd godz. 4.00 w sobotę, 16 maja do poniedziałku, 18 maja (do godz. 3.00) tramwaje linii nr 5 będą kursować wg specjalnych rozkładów jazdy na skróconej trasie: Bytom pl. Sikorskiego – Zabrze Biskupice pętla. W związku ze zmianami uruchomiona zostanie autobusowa komunikacja zastępcza oznaczona jako T-5, kursująca na odcinku: Zabrze Stalmacha – Zabrze Biskupice pętla, zgodnie z tramwajowymi rozkładami jazdy.\nZ kolei od poniedziałku, 18 maja do odwołania po zabrzańskiej stronie linię nr 5 zastąpi linia nr 29. W związku ze zmianami w organizacji ruchu tramwajowego na połączeniu Bytomia i Zabrza, komunikacja będzie wyglądać w następujący sposób:\nZmiany w rozkładzie jazdy linii nr 5 dostępne są TUTAJ\nUwaga! Zmiany w rozkładach jazdy linii tramwajowych!\nW związku z rozpoczęciem modernizacji infrastruktury tramwajowej w ciągu ul. Karola Goduli w Rudzie Śląskiej nastąpią zmiany w rozkładach jazdy linii nr 5, 9 i 17 oraz uruchomienie linii nr 30 od 18 k


B.V. Larson, Bunt — przeczytaj pełną wersję w LitRes\n1 Audiobook 23,03 zł\nZ serii: Star Force\nKup i pobierz za 29,79 zł 20,85 zł ($ 5,54)\nRozmiar: 340 str. 3 ilustracje\nTagi: wojny kosmiczne, kosmicznych światów, bitwyEdytuj\nTytuł oryginału: Star Force #3. Rebellion\nCopyright © 2012 by B. V. Larson.\nKorekta: Kamila Borto, Agnieszka Pawlikowska\ne-mail: drageus@drageus.com www.drageus.com\nISBN ePub: 978-83-65661-28-9\nISBN mobi: 978-83-65661-29-6\nKampania przeciwko Robalom dobiegła końca. Pozostali przy życiu marines orbitowali na pokładzie wielkiego, cylindrycznego okrętu inwazyjnego wokół pokrytej pyłem planety, którą nazywaliśmy Heliosem. Dowództwo makrosów od paru dni czekało na coś i zostawiło nas na orbicie. Nie wiedzieliśmy, na co czekają.\nNiedaleko płonęła olbrzymia, czerwonopomarańczowa gwiazda. Jej blask obejmował więcej przestrzeni niż nasze Słońce, mające czterdziestokrotnie mniejszą średnicę. Sprawiało to, że czułem się jeszcze bardziej nieistotny niż zwykle. W połączeniu z bezdusznym traktowaniem przez makrosy rozumiałem teraz, jak mogłaby poczuć się inteligentna ameba, gdyby uświadomiono jej mikroskopijność własnej egzystencji.\nWisieliśmy w przestrzeni niedaleko tego samego pierścienia, którego użyliśmy do inwazji układu. Okręt inwazyjny eskortował jedyny ocalały krążownik makrosów. Działo na jego podbrzuszu obracało się w różne strony, mimo że nie miało w co celować.\nMoja cegła dowódcza stanowiła jedną z części, które przetrwały wojnę z Robalami. Nie była już jednak schludnie połączona z pozostałymi. Przymocowaliśmy je za pomocą magnetycznych podstaw do zakrzywionego, metalowego pokładu ładowni w niemal przypadkowym położeniu. Nie miałem czasu zabrać się do ułożenia ich w równe rządki – i pewnie już tego czasu nie znajdę.\nW środku pracowałem z oficerami, którzy przeżyli inwazję, nad przywróceniem skutecznego łańcucha dowodzenia i kontroli nad jednostką. Głównie jednak lizaliśmy rany. Straciliśmy dwie trzecie żołnierzy i mniej więcej połowę sprzętu, zostawiliśmy na Heliosie tysiące trupów. Na pokładzie okrętu inwazyjnego kolejne setki były ranne lub martwe. Nie mogłem zastąpić poległych, ale rany szybko leczyły się dzięki pomocy nanitów we krwi.\nNawet nanity nie wiedziały jednak, co robić z najciężej rannymi, którzy leżeli w śpiączce, w połowie drogi między życiem i śmiercią. Mogli być utrzymywani przy życiu przez niezliczone mikroskopijne roboty, ale ponieważ ich mózgi nie dawały żadnych oznak aktywności, nie byłem pewien, po co to robić.\nNie byłem też pewien, co podczas naszego oczekiwania robiły makrosy. Być może potrzebowały pozwolenia od oddalonego o lata świetlne dowództwa, zanim zabiorą nas do domu, a może po prostu wciąż się zastanawiały. W każdym razie nie zawracałem im głowy. Cieszyłem się z chwili przerwy. Po cichu dryfowaliśmy przez kilka dni przy pierścieniu.\nZ początku spoglądaliśmy z niepokojem na powierzchnię Heliosa i przestrzeń otaczającą dwa okręty makrosów, spodziewając się, że zaatakuje nas rój rakiet Robali. Ale nic takiego nie nastąpiło. Po jakimś czasie uspokoiliśmy się nieco, ale wciąż czuliśmy przygnębienie. Nie miałem pojęcia, jak silny cios zadaliśmy cywilizacji Robali. Być może trwale ją okaleczyliśmy. Świetny sposób na przedstawienie się nowo poznanemu rozumnemu gatunkowi.\nJedyną zaletą tej ekspedycji było to, że już niemal się skończyła. Wszyscy na pokładzie rozmawiali o tym, co zrobią, gdy wrócą do domu. Niektórzy zamierzali odwiedzić Miami, podczas gdy inni stwierdzili, że pewnie będą spali przez cały pierwszy tydzień. Marines z uśmiechem pytali towarzyszy, czy zaciągną się na kolejną wyprawę za podwójną stawkę – niemal wszyscy odpowiadali: „ni cholery”.\nHelios był ponurym doświadczeniem. Spodziewałem się, że będzie ciężko, jako że makrosy sprowadziły nas dopiero, gdy ich wielkie maszyny zawiodły. Z perspektywy doświadczenia rozumiałem, dlaczego nie udało im się zdobyć fortec wroga. Górzyste, przypominające termitiery miasta Robali były pełne małych tuneli, w które makrosom trudno byłoby się zagłębić. Co gorsza, taktyka miejscowych, polegająca na podkopywaniu baz i podkładaniu tam bomb atomowych, zapewne zniszczyła kopuły makrosów, będące miejscem produkcji niezliczonych nowych robotów. Ich pierwszy atak na Heliosa najwidoczniej skończył się katastrofą, co poskutkowało tym, że dowództwo wysłało tam moich żołnierzy. Co mieli do stracenia? I tak byliśmy mięsem armatnim.\nRola ludzkości w imperium makrosów stała się boleśnie jasna. Byliśmy nie tyle sojusznikami, co niewolniczą armią, używaną do samobójczych ataków na oporne fortece wrogich biotów. Podsumowawszy ostatnie wydarzenia, stwierdziłem, że nasza pozycja w imperium makrosów jest na dłuższą metę nie do przyjęcia. Jak mam rekrutować ludzi na misje sprowadzające się do bezmyślnych rzezi obcych, którzy powinni być naszymi sojusznikami? Jeszcze trudniej będzie sprzedać opinii publicznej nasze własne, znaczące straty.\nŻałowałem tego, co zrobiliśmy Robalom. Z perspektywy czasu było mi szkoda, że nie próbowaliśmy się z nimi skontaktować, choć nie wykazywali zainteresowania czymkolwiek poza zniszczeniem nas. Być może powinniśmy bardziej usilnie próbować. Moja dziewczyna, Sandra, zbeształa mnie za to.\n– Nie daliście Robalom żadnej szansy? – spytała po raz kolejny dzień po odlocie. Nie mogła przejść nad tym do porządku dziennego.\n– Wysłaliśmy sygnały radiowe. Na pewno byli w stanie je odebrać, ale nie wiedzieli, co do nich mówimy.\nSpojrzałem na nią, ciesząc się, że udało jej się przeżyć piekło Heliosa. Wciąż była młoda, zdrowa i atrakcyjna. I wciąż moja. Wyglądała niemal tak samo, jak w dniu, w którym ją poznałem, tylko miała nieco krótsze włosy. I tak były nieregulaminowe, ale Siły Gwiezdne nie dochrapały się jeszcze własnego regulaminu. Na razie nie narzekałem. Włosy do ramion wyglądały bardzo kobieco. Gdy skończyłem ją podziwiać i spojrzałem jej znów w oczy, ujrzałem w nich niebezpieczny błysk.\n– Nie daliśmy im prawdziwej szansy – powiedziała. – Wyrżnęliśmy ich.\n– Czekaj no – odparłem, starając się nie krzyczeć. Dawno temu nauczyłem się, że podnoszenie głosu na własną dziewczynę, niezależnie od tego, jak bardzo kusiło, rzadko sprawiało, że dzień stawał się lepszy. Dlatego mówiłem spokojnie. – To oni nie dali szansy nam. Zaatakowali, gdy tylko wylądowaliśmy. Nie mieliśmy tysiąca lingwistów, tylko tysiąc marines Sił Gwiezdnych.\n– Moglibyście spróbować zrozumieć ich język. Wydaje się, że porozumiewają się na jakimś poziomie, tak samo jak my. Nie są telepatami.\n– Nie było czasu, Sandro. Może z czasem udałoby nam się nauczyć ich języka, gdyby przybyli w pokoju i dali szansę na rozmowę. Ale nie zrobili tego. Zaatakowali, a my się broniliśmy. Gdy bitwa już się zacznie, obie strony mają czas tylko na to, by próbować przeżyć.\n– Obwiniasz Robale za ich własną śmierć?\n– Tak naprawdę to nie. Obwiniam makrosy. Nie mieliśmy szans. Robale też nie miały wyboru. Wyobraź sobie, że jesteśmy na Ziemi i zostało nam kilka ostatnich fortec. Makrosy nagle pojawiają się z nową siłą inwazyjną, składającą się z obcych, których wcześniej nie widzieliśmy. Co byśmy zrobili, gdyby wylądowali z armią Robali w takim Teksasie? Czy przywitalibyśmy ich z otwartymi ramionami po długiej wojnie z ich panami? Czy mielibyśmy kwiaty we włosach i uśmiechy na twarzach? Nie, przywalilibyśmy im ze wszystkiego, co mamy, i walczyli na śmierć i życie, zakładając, że nowa armia wroga wcale nie chce z nami gadać. To właśnie się stało. Gdy nas zaatakowali, musieliśmy walczyć.\n– Nie było wyjścia?\n– Raczej nie. Gdy wylądowaliśmy w okrętach makrosów, sprawy nie mogły potoczyć się inaczej. Byliśmy zmuszeni do walki. Nie mieliśmy czasu ani przestrzeni do negocjacji z gatunkiem, z którym nie potrafiliśmy się komunikować.\nSandra zamilkła. Zauważyłem jej kwaśną minę. Uznałem, że wygrałem tę dyskusję, ale nie zarobiłem u niej punktów.\n– Ale mogłeś spróbować – upierała się, krzyżując ręce na piersi. W jej półprzymkniętych oczach widziałem irytację.\nOboje byliśmy jeszcze w naszej modularnej kajucie. Przycisnąłem najbliższą ścianę, a w odpowiedzi pod moimi palcami pojawiło się kołowe menu. Ściany naszych cegieł były pełne nanitów zaprogramowanych tak, by reagowały na dotyk. Interfejs szybko stawał się intuicyjny dla każdego, kto go używał. Aby pozycje menu były łatwiejsze do identyfikowania w grubych rękawicach, kazałem im lekko drżeć w stanie aktywności. Pod opuszkami palców czułem je, jakby były twardymi, wibrującymi kamyczkami. Kazałem otworzyć się szafce i wyciągnąłem kombinezon bojowy.\nUbrałem się i spojrzałem na Sandrę.\n– Tak – odparłem. – Mógłbym spróbować. Następnym razem, a mam nadzieję, że nie będzie następnego razu, zrobię to.\nRozluźniła ręce, ale nadal miała dziwny wyraz twarzy. Uznałem, że czas wyjść i dać jej ochłonąć.\n– Idę zrobić przegląd cegieł – powiedziałem. – Musimy doprowadzić większość z nich do stanu użyteczności.\nZanim zdążyłem wyjść, zatrzymała mnie, chwytając za biceps. Gdy się obróciłem, zaskoczyła mnie mocnym pocałunkiem.\n– Dobrze. Wybaczam ci bezduszne wyrżnięcie rasy inteligentnych istot.\n– Miejmy nadzieję, że one też mi to kiedyś wybaczą – mruknąłem.\nŚluza zamknęła się za mną ze zgrzytem i sykiem. Wszystkie drzwi w kompleksie teraz skrzypiały przy poruszaniu. Pył z Heliosa znajdował się wszędzie. Pewnie zostanie z nami na zawsze.\nSpędziłem kolejną godzinę, rozmawiając z operatorami podnośników i ludźmi z pełnymi nanitów pistoletami do uszczelniania. Wszyscy pracowali nad połączeniem naszej kupy cegieł w kompleks. Kilka modułów było mocno uszkodzonych, a innym brakowało zasilania, ale sytuacja wciąż ulegała poprawie.\nNiektórzy żołnierze narzekali na podwójne zmiany. Czy nie mogliby nieco odpocząć? Ostatecznie ukończyli misję i wrócili żywi na okręt. Teraz, gdy jednostka wracała na Ziemię, może warto zacząć imprezę?\nMoją reakcją była ponura mina.\n– Jeszcze nie jesteśmy w domu, marines – mówiłem każdemu, który zadawał jedno z tych pytań, po czym dawałem mu pięć lub sześć natychmiastowych zadań. Z jękiem powracali do pracy.\nMoją drugą godzinę nękania marines zakłóciło brzęczenie w hełmie.\n– Sir? – odezwała się kapitan Jasmine Sarin.\n– Słucham, kapitanie.\n– Znowu ruszamy.\nDotarcie do modułu dowodzenia, którego naprawy wciąż trwały, zajęło mi mniej niż minutę. Wyłączyłem buty magnetyczne, skierowałem się w stronę cegły i skoczyłem. Można powiedzieć, że tam poleciałem. Poziom grawitacji w ładowni był dość niski i zwykły człowiek, bez nanitów we krwi, nie dałby sobie rady tak dobrze. Gdy z powrotem włączyłem buty, które przylgnęły do najbliższego z prostopadłościanów, musiałem przejść jeszcze tylko jakieś dziesięć metrów.\nZnalazłem się w środku i oceniłem sytuację. Oczywiście brakowało majora Robinsona, którego zabił dziadek Robal na Heliosie. Nie wybrałem jeszcze nowego zastępcy. Reszta sztabu patrzyła spojrzała na mnie niepewnie.\n– Co się dzieje? – spytałem.\n– Nie jesteśmy pewni. Okręty zmieniają szyk. Krążownik leci teraz za nami.\n– Jak szybko przelecimy przez pierścień?\nWpatrywałem się przez chwilę w kapitan Sarin.\n– Ale pierścień jest na orbicie zaraz obok nas.\nSarin pokręciła głową.\n– Nie lecimy w stronę pierścienia skierowanego na Ziemię, pułkowniku. Kierujemy się w inne miejsce w układzie. Być może do innego portalu.\nZaniepokojony, pospiesznie zdjąłem hełm i założyłem zestaw słuchawkowy. Przycisnąłem duży centralny ekran. Był nieco większy niż stół bilardowy i znajdował się na mniej więcej podobnej wysokości. Staliśmy wokół, pochylając się i spoglądając na ekran jak grupa fanów podczas turnieju.\nW jednym z rogów nadal był uszkodzony. Co zabawne, nanity miały problemy z dużymi układami elektronicznymi. Potrafiły naprawić coś małego i delikatnego dużo szybciej niż coś dużego. Zapewne miało to jakiś związek z ich kontrolą organizacyjną. Trudniej było sprawić, aby milion nanorobotów współpracował nad złożonym zestawem zadań, niż aby tysiąc pracował nad pojedynczym detalem. Jak w przypadku wielkiego procesora równoległego, próbującego zajmować się wydajnie jednym zadaniem, rozbicie dużego programu na mniejsze części było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać.\nWidziałem, jak oba duże okręty poruszają się z niewielką prędkością. Pozory potrafiły jednak mylić. Ich prędkość względem siebie była nieduża, ale w rzeczywistości oba przyspieszały w ogromnym tempie. Dość zauważalnym, co dopiero wtedy świadomie zarejestrowałem. Efekt ten objawiał się jako lekkie przyciąganie w stronę wewnętrznej ściany ładowni. Wiedziałem, że bez tłumików grawitacyjnych odczuwałbym to dużo mocniej. Ludzie i cegły lataliby na wszystkie strony.\n– Nie powinien pan skontaktować się z dowództwem makrosów? – spytała kapitan Sarin.\nPodniosłem wzrok. Wszyscy wpatrywali się we mnie. Wiedziałem, czego naprawdę chcieli – wiedzieć, co się, do cholery, dzieje. Niepewność jutra była najgorszą częścią całej tej ekspedycji. Gdy wyruszyliśmy na planetę Robali, by ją podbić, nie mieliśmy pojęcia, dokąd się wybieramy ani co tam zastaniemy. To sprawiało, że czuliśmy się jeszcze gorzej. Uważam, że ludzie lepiej radzą sobie ze stresem i napięciem, jeśli jakoś przygotowują się do tego, co ich czeka. Nawet jeśli to, co robią, nie ma sensu, nastawienie sprawia, że łatwiej im znieść koleje losu. Gdy jesteśmy aktywni, mamy poczucie bezpieczeństwa, podczas gdy bezczynność i niewiedza wypełniają nas przerażeniem.\nOdchrząknąłem i skinąłem głową. Poprawiłem słuchawki i włączyłem nadawanie.\n– Otworzyć kanał do dowództwa makrosów.\nZ wyraźną ulgą kapitan Sarin otworzyła kołowe menu i wcisnęła jedną z pozycji. Jej palce ślizgały się i tańczyły po ekranie.\n– Robi się, sir – odparła po kilku sekundach.\nPrzez chwilę lub dwie zbierałem myśli. Podczas kontaktów z makrosami zadawanie pytań czy stawianie żądań na niewiele się zdawało. Rozumieli jedynie bezpośrednie polecenia.\n– Dowództwo makrosów, tu dowódca biotycznych żołnierzy, Kyle Riggs. Dostarczcie informacje o naszej obecnej misji.\n– Wybrano nowy cel inwazji. Wprowadzono nowe parametry misji.\nWszyscy obecni w module dowodzenia nabrali powietrza. Zaczęli się przekrzykiwać. Przeciąłem powietrze dłonią, starając się ich uciszyć. W końcu zamilkli.\n– Nie wracamy na Ziemię? – spytałem, wytrącony nieco z równowagi. Od razu wiedziałem jednak, że makrosy nie odpowiedzą.\n– Ładunek nie może zadawać pytań.\nZamknąłem oczy i potarłem napięte mięśnie szczęk. Chciałem się na nich wydrzeć, ale wiedziałem, że nic to nie da.\n– Do skutecznego działania potrzebujemy wymiany personelu – oznajmiłem, starając się zachować spokój. – Zabierzcie nas najpierw na Ziemię.\n– Gdy ustalaliśmy warunki współpracy, określiliśmy wymagania. Ta jednostka nie jest już w pełni sił. Zanim obierzemy nowy cel, potrzebujemy wymiany biotów.\n– Odmowa. Biot Riggs zapewnił dowództwo makrosów, że siły naziemne są w pełni funkcjonalne.\nZmarszczyłem brwi. Kiedy, do cholery, powiedziałem coś takiego?\n– Moje siły naziemne nie są w pełni funkcjonalne.\n– Odlot z poprzedniej planety docelowej był uzależniony od skuteczności sił naziemnych.\nZastanowiłem się. Co wówczas powiedziałem? Wtedy, gdy atakował nas wielki Robal i mogliśmy zginąć lada chwila? A, tak, powiedziałem im, że nie musimy zabierać całego sprzętu. Zapewniłem ich, że będziemy nadal skuteczną siłą bojową bez dodatkowych cegieł i broni…\nRozłączyłem się. Wpatrywałem się w pobliską ścianę. Wokół mnie kłębili się podwładni zadający rozsądne, logiczne pytania. Zignorowałem ich wszystkich.\nMamy lecieć na podbój kolejnej planety. Zrobiło mi się chłodno i nieco niedobrze. Aby pozwolili nam na odlot z Heliosa bez większości sprzętu, zapewniłem dowództwo makrosów, że jesteśmy wciąż zdolni do walki. Teraz trzymali mnie za słowo. Dowiedziałem się już, że gdy ktoś się do czegoś zobowiązał, makrosy nie pozwalały na zmianę decyzji.\nZostało nam jedynie kilka grawiczołgów. Zginęła ponad połowa moich marines. Większość z nich zapewne była już we wnętrzu jakiegoś Robala na Heliosie. Pomyślałem, jak potoczyłyby się sprawy, gdybyśmy musieli powtórzyć kampanię na planecie przy obecnym stanie osobowym. Z tego, co udało mi się wyliczyć, zostalibyśmy zdruzgotani i zmieceni przez pierwszy kontratak Robali. Moi żołnierze nie byliby teraz zdolni do odbycia tej misji. Ale dostaliśmy właśnie nowe, samobójcze rozkazy.\nTak czy siak, mieliśmy przejebane.\nPomachawszy nieco rękami, aby uciszyć otaczających mnie ludzi, znów otworzyłem łącze z dowództwem makrosów. Nie był to dobry moment, aby się z nimi kłócić. Był to moment na to, aby dowiedzieć się, co nas czeka – a przynajmniej, ile są skłonni mi powiedzieć.\n– Dowództwo makrosów – powiedziałem oficjalnym tonem – aby osiągnąć maksymalną skuteczność, moje siły potrzebują informacji o wrogu.\n– Wrogi gatunek jest biotyczny, dysponuje technologią podróży kosmicznych. Należy usunąć gatunek z docelowego układu.\nWestchnąłem. Chcieli, abyśmy zaatakowali kolejną planetę pełną podobnych nam, organicznych form życia. Moi ludzie byli w szoku. Niektórzy kręcili głowami i zakrywali twarze dłońmi. Większość wpatrywała się w pustkę.\n– Musimy wiedzieć więcej o naturze celu – powiedziałem. – Aby osiągnąć maksymalną skuteczność. Powiedzcie nam o ich planecie.\n– Celem w tym układzie nie są planety. Wrogie bioty znajdują się w stacjonarnych sztucznych strukturach w przestrzeni kosmicznej.\nSkinąłem głową, zastanawiając się. Walka w nieważkości. Brzmiało, jakby tych struktur było więcej. Stacje kosmiczne? Sztuczne habitaty?\nMojego łokcia dotknęła drobna dłoń. Opuściłem wzrok i zobaczyłem, że kapitan Sarin wpatruje we mnie swoimi ślicznymi, przerażonymi oczami.\n– Sir, nie myśli pan chyba o pójściu na to, prawda? – spytała szeptem. – Nie jesteśmy gotowi do ponownej walki.\n– Dowiaduję się, czego tylko mogę, gdy tylko mogę. Proszę wracać na stanowisko, kapitanie.\nJej dłoń odskoczyła od mojej ręki, usta były małą, wąską linią. Odwróciła twarz z powrotem w stronę dużego ekranu. Uznałem, że znajdzie jeszcze mnóstwo czasu, by się z tym pogodzić. Albo będziemy wszyscy martwi, więc nie zrobi to różnicy.\n– Dowództwo makrosów, potwierdźcie moje przypuszczenie. Wrogowie to ten sam gatunek, z którym zetknęliśmy się podczas poprzedniej misji.\n– Przypuszczenie niepoprawne.\n„Świetnie” – pomyślałem. To co nam zostaje? Możemy walczyć z kimś innym, z kimś, kto żyje w jakiegoś rodzaju habitatach kosmicznych zamiast na planetach. Aby przetrwać w przestrzeni kosmicznej, musieli mieć niezłą technologię. I nie należeli do znanego nam gatunku. Nie zyskaliśmy zbyt wiele informacji.\nPrzez kilka dni próbowaliśmy jakoś się zorganizować. Już wcześniej toczyły się prace, ale teraz na horyzoncie mieliśmy niespodziewaną misję. Pracowaliśmy więc w zawrotnym tempie. Najpierw trwały naprawy kombinezonów i sprzętu. Gdy zaspokoiliśmy podstawowe potrzeby wszystkich marines, kazałem fabrykom wybudować nowy zestaw skrzynek mózgowych i wieżyczek laserowych. Miałem nadzieję na szybkie wyleczenie rannych. Gdy tylko opuścili łóżka, kazałem im ćwiczyć i pracować w ładowni. Cegły wreszcie były porządnie ułożone i nie przypominały już stosu gałęzi. Teraz wyglądały jak oficjalna baza Sił Gwiezdnych, choć mniejsza niż wcześniej.\n– Nowy kontakt, sir – powiedziała kapitan Sarin, łącząc się z mostka.\nPospieszyłem tam, zostawiając to, nad czym pracowałem, i każąc Kwonowi skończyć robotę w ładowni.\n– Co się dzieje? – spytałem, podchodząc do konsoli.\nKapitan Sarin rozpuściła spięte zazwyczaj w kok włosy. Były nieco za długie, jak na marine, ale nie zamierzałem jej zwracać uwagi. Wyglądała dziś bardziej kobieco, ale próbowałem to ignorować. Sprawnie pracowała na nowej konsoli dowodzenia. Wskazała duży ekran. Teraz zobaczyłem już, dlaczego mnie wezwała. Nowy kontakt pojawił się na dużym stole. Wyglądał jak mały, migający owal na naszym obrazie układu gwiezdnego. Zbliżaliśmy się do kolejnego zawieszonego w przestrzeni pierścienia. Natychmiast otworzyłem kanał do makrosów.\n– Dowództwo makrosów – powiedziałem – zbliżamy się do pierścienia. Czy zabierze nas bezpośrednio do układu wroga?\nZaczęła mi się udzielać panika podwładnych. Przerwałem połączenie.\n– Wszyscy na stanowiska bojowe. Może być gorąco, nie należy wykluczać istnienia kolejnego pola minowego.\nMoi ludzie ożywili się. Kapitan Sarin rozkazała dowódcom oddziałów wysłać marines na wyznaczone pozycje bojowe. Słyszałem pospieszny stuk butów magnetycznych na dachu cegły. Przyjrzałem się pierścieniowi. Zbliżał się bardzo szybko. Pewnie została nam mniej niż minuta, zanim skoczymy w Bóg wie co.\n– Dowództwo makrosów – powiedziałem – prosimy o opóźnienie skoku.\n– Prośba odrzucona – odparł syntetyczny głos z nieznośnym spokojem.\n– Potrzebujemy czasu, aby przygotować się do walki w nieważkości – wyjaśniłem. – Nie jesteśmy przygotowani do takiej misji. Musimy zmienić konfigurację.\n– Prośba odrzucona. Biot Riggs zapewnił dowództwo makrosów, że siły lądowe są w pełni funkcjonalne.\n– Jesteśmy funkcjonalni, ale przy braku informacji założyliśmy, że będziemy walczyć w podobnych warunkach. Potrzebujemy czasu, aby przekonfigurować broń.\n– Prośba odrzucona – powtórzył głos z typowym dla siebie optymizmem.\nWszyscy wpatrywaliśmy się ze strachem w zbliżający się pierścień. Jak większość z dotychczas napotkanych, miał jakieś pięć kilometrów średnicy. Zastanawiałem się, czy starożytna rasa, która zbudowała ten tajemniczy środek transportu, latała kiedyś czymś, co wypełniało cały pierścień. Okręt kosmiczny o pięciokilometrowym przekroju? Brzmiało to dość onieśmielająco.\nGdy skoczyliśmy do układu Heliosa, czekał na nas długi rząd min. Makrosy straciły pięć z sześciu krążowników, zanim dotarliśmy do planety. Teraz został nam jeden okręt. Uznałem, że jeśli wróg ma jakiś rodzaj skutecznej obrony, możemy zostać zniszczeni, zanim nawet opuścimy pokład.\n– Będziemy mniej niż stuprocentowo efektywni.\n– Wymagany szacowany stopień efektywności.\nZamyśliłem się. Mógłbym powiedzieć, że jeden procent, ale nie chciałem przesadzić i sprawić, że stwierdzą, iż ściemniam. Przypomniało mi się coś, czego nauczyłem się od znajomego szefa projektu programistycznego – nie podawać ładnej, okrągłej liczby. Nieparzyste były bardziej wiarygodne.\n– Hm – odezwałem się w końcu. – Mamy dwadzieścia dziewięć procent szacowanej skuteczności w przypadku walki w nieważkości. Potrzebujemy czasu na zmianę konfiguracji w celu osiągnięcia maksymalnej efektywności.\nNa kilka sekund zapadła cisza. Tymczasem pierścień był coraz bliżej. Nie widziałem już całej jego krawędzi. Podwładni sami zmienili tryb obrazu – zobaczyłem schematyczne przedstawienie kosmicznych wrót. Byliśmy bliżej, niż myślałem. Miałem tylko nadzieję, że sztuczne neurony makrosów iskrzą w dobrą stronę.\n– Zmiana harmonogramu. Zmiana priorytetu.\nCo to znaczyło, do cholery? Wszyscy wgapiliśmy się w ekran, szukając odpowiedzi. Poczuliśmy drgnięcie i lekki ruch w bok. Na ekranie pierścień, który znajdował się bezpośrednio przed nami, przesunął się.\n– Zatrzymujemy się i zawracamy, sir – wyjaśniła kapitan Sarin.\nSłyszałem ulgę w jej głosie. Uśmiechnąłem się, a ona odpowiedziała tym samym. Staliśmy u progu śmierci, ale jeszcze nie zapukaliśmy do drzwi i nie wparowaliśmy do środka. To wystarczyło, aby ucieszyć moją załogę – utrzymanie się przy życiu przez parę kolejnych godzin.\nByło to jednak krótkotrwałe uczucie. Pomyślałem o zapytaniu makrosów o więcej szczegółów, na przykład o to, ile czasu dadzą nam na „przygotowania”, ale uznałem, że to zły pomysł. Wykorzystamy cały czas, jaki otrzymamy, a gdy znowu będą chcieli ruszyć, będziemy grać zaskoczonych i prosić o więcej. To technika, którą moje dzieci bezbłędnie opanowały względem mnie, gdy jeszcze byłem ojcem. Kiedy mówiłem „czas do łóżka”, słyszały „zgódźcie się na pójście do łóżka, po czym po cichu bawcie się dalej, póki nie przypomnę sobie, by znowu wysłać was do łóżka… wrócić do punktu pierwszego i powtórzyć”.\nWspomnienie o dzieciach sprawiło, że po raz pierwszy od dawna poczułem w sercu ukłucie. Przez całą minutę po prostu wpatrywałem się bezmyślnie w ekran. Gdy zdałem sobie znów sprawę z otoczenia, zobaczyłem obok nową twarz. Była to Sandra.\n– Jesteś przytomny? – spytała.\n– Co się dzieje, do cholery? Mamy być w gotowości bojowej czy nie?\n– Nie – odparłem. Odwróciłem się do kapitan Sarin i poleciłem jej odwołać rozkaz.\n– Gdzie reszta dowództwa? – spytała Sandra, rozglądając się. – Co z Raphimem?\nByłem tylko ja, kapitan Sarin i troje innych oficerów. Oprócz tego dwóch bosmanów i sierżant sztabowy o nazwisku Górski. Przejął nawigację od zabitego porucznika Raphima Shresthy, bo zanim się zaciągnął, był na studiach inżynierskich.\nGórski uniósł dłoń w rękawicy i pomachał do Sandry. Uśmiechał się lekko.\n– Jestem nowy – oznajmił.\nZawsze wyglądał na niedogolonego, a jego błękitne oczy sprawiały, że nieodmiennie wydawał się czymś zaskoczony.\n– Raphim i inni polegli na Heliosie – wyjaśniła po cichu Sarin.\n– Och… no tak – powiedziała Sandra z nietypową dla siebie nutą zakłopotania. Była nieco podenerwowana. – Przepraszam. Wygląda na to, że potrzebujecie tu nowych ludzi.\n– Myślałem, że lecimy na Ziemię. Uznałem, że przydzielę ludziom nowe obowiązki, gdy wrócimy do bazy. Ale masz rację. Misja się nie skończyła, a my potrzebujemy pełnej załogi cegły dowodzenia. Straciliśmy osiemdziesiąt procent oficerów. Ryzyko zawodowe frontowych żołnierzy.\nSandra zmarszczyła brwi. Wyraźnie było jej przykro, że poruszyła tak drażliwy temat. Wszyscy byli w szoku i zastanawiali się nad czekającą ich kampanią. Nabrałem powietrza i pokręciłem głową. Musiałem przestać śnić na jawie i w końcu zapędzić ludzi do roboty. Ciągłe myślenie o tym, że większość z nas nie żyje i czeka nas walka z kolejnym nieznanym wrogiem, nie pomagało. Czas znowu przejąć dowodzenie.\n– Dobrze – powiedziałem, rozglądając się po pomieszczeniu. Słabo oświetlone twarze spoglądały na mnie, odbijając niebieskawy blask kilkunastu ekranów. – Jesteście teraz wszyscy podporucznikami, oprócz kapitan Jasmine Sarin, którą awansuję na majora. Gratulacje, Jasmine. Będziesz teraz moją zastępczynią w miejsce Robinsona.\n– A co ze mną? – spytała Sandra, uśmiechając się.\nWidziałem, że mówi to półżartem, ale spojrzałem na nią z powagą.\n– Nie słyszałaś? Jesteś teraz podporucznikiem. Orientujesz się w cegle dowodzenia nie gorzej niż inni, którzy mi zostali. Pracowałaś nad komunikacją w moim biurze, ale teraz dostaniesz nowe zadanie. Będziesz dowodzić komunikacją w całej jednostce.\nZałoga wydawała się zaskoczona, ale nikt nie zgłosił obiekcji. Widziałem w ich oczach, że wszyscy czuli, iż zasłużyli na awanse. Też tak uważałem. W tych warunkach wiedza, jak przetrwać, była cechą pożądaną u moich oficerów. Nawet Sandra walczyła wręcz na Heliosie. Ilu ludzi na Ziemi zabiło kosmitę gołymi rękami? Niewielu. Przez wojnę dziewczyna nie skończyła studiów, ale miała nie gorsze kwalifikacje niż inni. Zarządziłem zebranie sztabu i wezwałem major Sarin, porucznika Górskiego i sierżanta sztabowego Kwona do mojego biura. Gdy tylko go zobaczyłem, awansowałem Kwona na kapitana, mimo jego obiekcji.\n– Nie mam wykształcenia, sir – marudził. – Nie wiedziałbym nawet, jakiego widelca użyć w mesie oficerskiej!\n– Ma pan mylne pojęcie, kapitanie – powiedziałem. – Oficerowie Sił Gwiezdnych nie używają widelców.\n– A! – odparł Kwon, szczerze zaskoczony. – W takim razie dam sobie radę.\n– Doskonale. Potrzebuję doświadczonego oficera polowego, znającego się na siłach lądowych. Jeśli mamy najechać te sztuczne satelity – czyli pewnie jakieś stacje kosmiczne – będzie to robota dla piechoty. Nie będziemy w stanie korzystać z opancerzonych grawiczołgów na pokładzie struktur wroga.\nWszyscy spojrzeli na mnie z niepokojem. Chyba po raz pierwszy zdali sobie sprawę z tego, czego oczekiwały od nas makrosy. Bieganie po planecie z karabinem to jedno, ale najechanie bazy orbitalnej wroga, podczas gdy on do ciebie strzela, to było coś zupełnie innego.\n– Sir – odezwała się po raz pierwszy major Sarin – nie rozumiem, w jaki sposób mamy uzyskać dostęp do bazy wroga – czymkolwiek jest.\n– To jeden z wielu powodów, dla których zwołałem to zebranie. Jakieś pomysły?\nWszyscy spojrzeli na Kwona, prawdziwego żołnierza piechoty.\n– Mamy kombinezony – powiedział świeżo upieczony kapitan. – W najgorszym razie podlecimy i jakoś przepalimy sobie wejście.\n– W najgorszym razie – zgodziłem się.\n– Lepszy pomysł – kontynuował Kwon – to zbudowanie pojazdu desantowego.\nZastanowiłem się chwilkę i skinąłem głową.\n– Jak dużego?\nKwon wzruszył ramionami.\n– Jednoosobowego albo wielkości czołgu. Cokolwiek będzie łatwiejsze.\nZastanowiłem się dłużej.\n– Zostało nam kilka borczołgów – stwierdziłem. – Będzie z nich dobra platforma. Ale nie pomieszczą wszystkich desantowców. Jedynie dwudziestu marines każdy. Jeśli jednak zmienimy systemy napędu i namierzania, mogą podlecieć do celu i użyć laserów wiertniczych do zrobienia dziur.\n– Dobry pomysł, sir. – Kwon skinął głową.\nSarin i Górski przyglądali się tej wymianie zdań ze zdumieniem. Patrzyli na nas, jakbyśmy byli kosmitami.\n– A co wy myślicie? – spytałem.\n– Szczerze, pułkowniku? – zapytała Sarin.\n– Nie wierzę, że rzeczywiście planujemy to zrobić. Nie mamy pojęcia, jak wygląda wróg ani jak wyglądają jego stacje kosmiczne. Nie wiemy nawet, jakie posiadają środki obrony.\n– Owszem – zgodziłem się. – Proszę kontynuować.\n– Jak mamy planować atak przy tak małej wiedzy?\n– Nie mamy wyboru. Makrosy nie lubią pytań. Nie zamierzają dać nam nieskończonej ilości czasu na przygotowania. Przygotujemy się do tej misji tak szybko, jak to możliwe, mimo masy niewiadomych. A następnie każdej sekundy użyjemy do zebrania dalszych danych i skorygowania planów.\nGórski odchrząknął. Spojrzałem na niego pytająco.\n– Sir. Myślę, że jest jeszcze opcja, której nie rozważyliśmy.\nKup i pobierz za 29,79 zł 20,85 zł ($ 7,91 $ 5,54)\niOS.EPUB0,77 MBEPUB dostosowany do urządzeń iPhone i iPad


Jak najwięcej drzew. Byle nie przy drogach | Nowa Trybuna Opolska\nJak najwięcej drzew. Byle nie przy drogach\nMagdalena Żołądź 01.12.2015 Zaktualizowano 01.12.2015\nZ wpisu na facebookowej stronie nto: „Mąż, żeby nie staranować osobowego auta z kobietą i z dzieckiem, które zajechało mu drogę, zjechał na pobocze i staranował 5 grubych drzew. Ostatnie przygniotło go w kabinie”. Ten wpis pani Mirosławy to jeden z przykładów na to, że nie trzeba szaleć na drodze czy prowadzić po pijanemu, by zderzyć się z drzewem.\nMoże to spotkać - jak w tym przypadku - człowieka, który uderzył w drzewo, by chronić czyjeś życie. A gdyby drzewa przy drodze nie było, co najwyżej poobijałby nieco auto i nabił guza na głowie, parkując z impetem w polu. Jasne, że bardzo często o takich wypadkach decyduje brawura i prędkość. Ale czy to oznacza, że kierowca, który popełnia błąd, musi go od razu przypłacić życiem? To zbyt wysoka cena, nawet jeśli nie zachowało się należytej czujności.\nPobocza powinny być wolne od drzew. Jestem za ich usuwaniem i nasadzaniem nowych, ale nie przy drodze. A wszystkim tym, którym tak łatwo przychodzi anonimowe i - niestety - nie zawsze cenzuralne pisanie na forach, że winni są kierowcy, a nie drzewa, życzę dużo zdrowia. I szczęścia na drodze - by nie spotkała ich taka historia jak męża pani Mirosławy.\nczstkamki1 01.12.2015 12:39:26\nDrzewa przy drogach do jakaś niedorzeczność.\nAndrzej 01.12.2015 11:16:02\nNie zgadzam się. Drzewa przy drogach ocieniają drogi, dzięki czemu w lecie nie nagrzewa się nawierzchnia oraz pojazdy. Przy drogach lokalnych drzewa powinno się nasadzać, a tam gdzie są nie ruszać. Wycinka starych drzew jest barbarzyństwem. Bezpieczeństwo można powiększać poprzez stosowanie rozwiązań technicznych, na przykład barier uniemożliwiających kolizję z drzewem, oraz zastosowania pasów do wyprzedzania i lin rozdzielających pasy. Można stosować rondka i ograniczenia prędkości. Po co Pani pisze takie niepogłębionwe teksty?