Cinema Enchanté: września 2011\nPo przypadkowym odkryciu znakomitego "Słownika komunałów" Gustava Flauberta, nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności. Przed państwem skromna próba wczucia się w tok myślenia wielkiego pisarza i spojrzenia jego oczami na współczesną polską krytykę filmową. Oto przewodnik, który spróbuje zdradzić co, jak i kiedy należy mówić, aby stać się typowym przedstawicielem środowiska. Tekst pisany z przymrużeniem oka i zalecany do lektury wyłącznie z takiej perspektywy.\nAllen Woody – Starzec. Skończył się.\nAngielskie słowa – Wtrącać w recenzjach. It's so impressive.\nAutoryzacja wywiadu – Symboliczna kastracja.\nBankiety - Uczęszczać, ale gardzić.\nBlog - Prowadzić w dobrym tonie.\n„Co jest grane?” - Dobre pytanie.\nDowcip – Używać ostrożnie, byle nie urazić.\n"Dwutygodnik" - Mają rację!\n„Film” miesięcznik - Nie lubić. Chcieć tam pisać po kryjomu.\n"Filmweb" – Pisać z ochotą. Komentarzy nie czytać.\nFilmoznawca - Nudziarz.\nFilmoznawstwa student – Przyszły krytyk filmowy. Albo i nie.\nFreudowski – Zboczony.\nHas Wojciech Jerzy - Wielkie kino, dużo cycków.\nKieślowski Krzysztof - Wielki Polak. Patriota.\n„Kino” miesięcznik – Wiedzieć, że jest. Nie czytać. Petycje podpisywać.\nKomunał – Nie lekceważyć. Mieć pod ręką, a nuż się przyda.\nKrytyk filmowy - Artysta niespełniony. Pewnie gej.\n"Krytyka Polityczna" - Lewactwo. Polubić na Facebooku, bo modna.\nLacan Jacques – Mów, co chcesz. Byle z emfazą.\nLata osiemdziesiąte – Ech, to se ne vrati.\nLynchowski - Wersja dla czytelników: „interesujący eksperyment”. Wersja dla znajomych: „Pierdolę, co za bełkot!”.\nMetafora - Komunał, ale elegancki!\nMinimalistyczny - Ambitny, ale nudny.\nMunk Andrzej – Gdyby żył, on to by wszystkim pokazał!\nNiezależny - Biedny.\nNowofalowy - Nakręcony niedbale.\nNowohoryzontowy - Bardzo minimalistyczny.\nPasja - ta Gibsona?\nPretensjonalny - Wstyd się przyznać, wzruszający!\nProducent filmowy – Sukinsyn. Ma pieniądze.\nPrzymiotnik – Przyjaciel najlepszy.\nRefn Nicolas Winding - Zajebisty!\nReżyser polski - Dziecko autystyczne. Pogłaskać! Wódki polać.\nSerial - Coś jak film. Tylko, że lepsze.\n"Stopklatka" - Pisać tam, ale się wstydzić.\n"Transformersy" - Chwalić, bo wyjdzie żeś nudziarz.\nTruffaut Francois - Kto przepraszam?\nWaters John - A fe!\nAutor: Piotr Czerkawski o 04:52 0 komentarze\nEtykiety: Cinema Enchante, Gustav Flaubert, komunał, Piotr Czerkawski, polska krytyka filmowa, Słownik komunałów polskiej krytyki filmowej\nPrzyjaciel potrzebny na gwałt- recenzja "To tylko seks"\nPomysł na film zapowiada się obiecująco. Oto dwójka zaprzyjaźnionych singli postanawia zrewidować poglądy na temat własnego życia uczuciowego. Rozczarowani dotychczasowymi związkami Dylan (Justin Timberlake) i Jamie (Mila Kunis) nie chcą wikłać się w kolejne pogmatwane relacje. Zamiast tego wybierają niezobowiązujący, przyjacielski seks. Wychodzący z tego założenia film Glucka mógłby stać się wyrazem tęsknoty za barwnymi latami 60., gdy takie układy wydawały się na porządku dziennym. Podobny wątek wdziera się zresztą do fabuły wraz z postacią matki Jamie. Zadanie podstarzałej hipiski ogranicza się jednak wyłącznie do dostarczenia fabule materiału komediowego.(....)\nAutor: Piotr Czerkawski o 06:52 0 komentarze\nEtykiety: Cinema Enchante, Dziennik, Justin Timberlake, Mila Kunis, Piotr Czerkawski, recenzja filmowa, To tylko seks, Will Gluck\nPigmalion ze skalpelem- mini- recenzja "Skóry, w której żyję"\nPedro Almodovar ma pełne prawo, by powtórzyć za jedną ze swoich bohaterek frazę: „czym sobie na to wszystko zasłużyłem?”. Hiszpański mistrz zbiera cięgi od wielu polskich krytyków przekonujących, że nakręcił najsłabszy film w karierze. Tymczasem „Skóra, w której żyję” stanowi zaskakująco udaną wycieczkę w stronę horroru przy jednoczesnym zachowaniu wdzięku typowej „almodramy”. Wbrew narzekaniom na nadmierny patos film zawiera także znakomite sekwencje komediowe, które stanowią bodaj najbardziej campowe fragmenty twórczości reżysera od czasu powstania „Kiki”.\nAlmodovar doskonale wie jednak kiedy powinien nadać swojemu filmowi rys powagi. W „Skórze...” obficie cytuje na ekranie Langa, Franju czy Hitchcocka, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że najważniejsze stają się dla niego odniesienia do samego siebie. Autotematyczne rozważania wydają się konsekwentnym rozwinięciem strategii decydującej o obliczu „Przerwanych objęć”. Reżyser po raz kolejny dokonuje również udanej operacji przeszczepienia ważnego europejskiego tekstu kultury na grunt specyficznie autorski. Dzięki temu bazująca na micie o Pigmalionie „Skóra...” staje się dla niego takim samym przewrotnym hołdem jakim „Porozmawiaj z nią” było dla baśni o Śpiącej Królewnie.\nPrzyjęta przez Almodovara taktyka nie ma w sobie nic z narcyzmu. Wejście w skórę głównego bohatera filmu oznacza przecież dla reżysera przyznanie się do własnych słabości. Almodovar przyjmuje pozę demiurga, który lęka się utraty kontroli nad wykreowaną rzeczywistością. Zarówno mężczyzna grany przez Antonio Banderasa, jak i sam reżyser potrafią tchnąć życie w ograną tezę, że artystyczny talent balansuje na granicy między błogosławieństwem a przekleństwem. Rozpięcie między dwiema skrajnościami nadaje filmowi nieustanną intensywność emocjonalną. Dzięki niej spod warstwy krzykliwej stylizacji w „Skórze...” wyziera ogromna dawka szczerości.\nEtykiety: Cinema Enchante, film, Pedro Almodovar, Piotr Czerkawski, recenzja filmowa, Skóra, w której żyję\nThey're still alive! Czyli kilka słów o "Pearl Jam Twenty"\nKuchennymi drzwiami na Cinema Enchante wkrada się odrobina muzyki. Pretekstem stała się wczorajsza premiera "Pearl Jam Twenty". Cameron Crowe nakręcił bardzo dobry dokument o jednym z najważniejszych zespołów lat 90., a mnie pozwolił na sentymentalną podróż do czasów fascynacji grungem. Poniżej zamieszczam fragment krótkiej recenzji filmu, którą w całości opublikował portal "Zwierciadło.pl".\nCameron Crowe przygotował znakomity prezent na dwudzieste urodziny zespołu Pearl Jam. Dokument amerykańskiego reżysera nie ma w sobie nic z hagiograficznej laurki. Charakter filmu Crowe'a zostaje w pełni podporządkowany fenomenowi jego bohaterów. „Pearl Jam Twenty” bywa jednocześnie stateczne i zbuntowane, tradycyjne i nowoczesne, ironiczne i melancholijne. Całą tę ambiwalencję uwiarygadnia wpisane w film poczucie bezwzględnej szczerości. Właśnie dzięki niej „Pearl Jam Twenty” może spodobać się także widzom, którzy dawno już rozstroili gitary, odłożyli flanele do szafy i pozwolili zakurzyć się ulubionym płytom. Dokument Crowe'a ma w sobie moc, by odczarować tamten sentyment.\n„Pearl Jam Twenty” stanowi popis reżyserskiej dociekliwości. Crowe sięga do trudno dostępnych archiwaliów, zagląda za kulisy i nie cofa się przed zadawaniem niewygodnych pytań. Członkowie Pearl Jam spowiadają się przed kamerą z pogmatwanych relacji z Kurtem Cobainem i wspominają o kryzysach w łonie własnego zespołu. Podróż do przeszłości ma jednak znaczenie oczyszczające.\n(...) dalszy ciąg na stronie "Zwierciadła"\nNa deser jedna z moich ulubionych, swego czasu, piosenek Pearl Jam:\nAutor: Piotr Czerkawski o 01:42 0 komentarze\nEtykiety: Cameron Crowe, Cinema Enchante, Eddie Vedder, film, Grunge, Pearl Jam, Pearl Jam Twenty, Piotr Czerkawski, recenzja filmowa, Zwierciadlo\nDeklarowane wszem i wobec zamiłowanie do kina autorskiego nie pozwala mi przegapić takiej okazji. Premiera "Skóry, w której żyję" stanowi świetny pretekst do przyjrzenia się dorobkowi jednego z najoryginalniejszych twórców współczesnego kina. Wraz z zaprzyjaźnionymi młodymi krytykami filmowymi opisujemy nasze ulubione filmy Pedro Almodovara!\nBartosz Czartoryski :\n"Skóra, w której żyję" (2011)\nNajlepszy film Almodóvara? No cóż, podchodząc do tematu obiektywnie, powinienem rzucić jakimś innym tytułem, lecz powiem "Skóra, w której żyję". Wybrałem się na ten film z prostej przyczyny - - Almodóvar w wywiadach wspominał, że nakręcił horror. Biorąc pod uwagę materiał źródłowy, byłem w stanie mu uwierzyć. W gruncie rzeczy ma rację, bo jego nowe dzieło to sterylny, szpitalny gotyk. "Skóra..." bazuje na jednym z mitów popkultury, micie Frankensteina i jego monstrum, choć oczywiście Almodóvar kanoniczną historię przepuścił przez swój autorski filtr. Dlatego na film ten nie można patrzeć jako na kino gatunkowe, choć jest to kuszące, szczególnie dla mnie. Spektrum znaczeniowe jest jednak o wiele szersze. Na pewno amatorzy twórczości Almodóvara dostrzegą w większym niż ja stopniu, że "Skóra..." znakomicie uzupełnia filmografię hiszpańskiego reżysera.\n"Czym sobie na to wszystko zasłużyłam?" (1984)\n„Czym sobie na to wszystko zasłużyłam?” różni się od wcześniejszych filmów Almodovara. Próżno szukać w nim atmosfery szalonej stypy po generale Franco, która definiowała na przykład „Labirynt namiętności”. Hiszpańskiemu mistrzowi wciąż starcza jednak fantazji, by zmieścić w jednej fabule dentystę- pedofila, zrzędliwą babcię i ekshibicjonistycznego sąsiada. Przede wszystkim liczy się jednak Gloria- uciemiężona kura domowa, która w odpowiednim momencie potrafi pokazać pazury. Almodovar przypatruje się losom bohaterki z mieszaniną neorealistycznego współczucia i wysnutego z filmów zaprzyjaźnionego Johna Watersa czarnego humoru. Przy okazji już w tytule formułuje pytanie- mantrę, które z odpowiednio przesadną intonacją zadawać sobie będą wszystkie jego późniejsze bohaterki. Kino Almodovara stanie się poszukiwaniem odpowiedzi.\n"Przerwane objęcia" (2009)\nWybór zapewne nieco zaskakujący, ale nie będzie już niespodzianką to, że tak naprawdę "Przerwane objęcia" nie są moim ulubionym filmem Almodovara. Tym niemniej - wbrew wielu krytykom - cenię tę kinofliską, autotematyczną i emanującą miłością do ekranu historię niewidomego reżysera, który desperacko stara się ocalić pamięć, a co za tym idzie tożsamość. Wybrałem "Przerwane objęcia" głównie ze względu na jedną scenę, w której bohater próbuje poukładać wspomnienia i udaje mu się to dopiero wówczas, gdy przeistaczają się one w opowieść. Człowiek jest zwierzęciem narracyjnym - wiemy to od Rolanda Barthesa, ale mało kto powiedział o tym piękniej niż Almodovar w "Przerwanych objęciach".\n"Porozmawiaj z nią" (2002)\nJednak. Nostalgia za chodzeniem do kina w liceum na "poważne filmy" circa 2002 zwycięża. A przy okazji to pierwszy film Pedro Almodovara, który widziałam. Z koleżankami z liceum. Te emocje (wtedy jeszcze nie "almodovarowskie") i to wysokie stężenie egzaltacji w powietrzu. Pierwszego się nie zapomina, pierwszy najlepszy, do pierwszego się porównuje, pierwsze śliwki nie-robaczywki.\nPlus trzy skojarzenia:\n1) "Café Müller", czyli Pina Bausch, na zawsze w sprzężeniu zwrotnym z Almodovarem.\n2) "Kukurukuku", czyli nie wafelek, ale "Cucurrucuu Paloma" - przecudnej urody utwór Caetano Veloso.\n3) Ostateczna dekonstrukcja baśni o Śpiącej Królewnie.\nAlmodovar mrocznieje na starość – w „Przerwanych objęciach” kolorki blakły ustępując miejsca nostalgii, w „Skórze, w której żyję” każdy bohater nosi w sumieniu mroczny sekret. Właściwie, nikogo nie można w tym filmie być pewnym, a role kata i ofiary odwracają się w miarę rozwoju fabuły w dosyć nadzwyczajny sposób. Niby tylko Verę zamknięto w złotej klatce, ale swoją klatkę, zbudowaną z własnych pragnień i obsesji okazuje się tu mieć każdy. Każdy z bohaterów gdzieś utknął, a sterylny dom w którym toczy się większość akcji wydaje się symbolizować tę klatkę bardzo dosłownie. Fascynującą postacią w tym filmie jest Marilla, niezbyt wyeksponowana, choć chyba najtragiczniejsza w całym tym towarzystwie. Ona jest źródłem wszystkiego, co dzieje się na ekranie i cichą obserwatorką poniekąd „swojego dzieła”. Sam reżyser stwierdził gdzieś, że kreował ją na taką matronę, głowę rodziny kryminalistów (te blond loki!), która wypuściła na świat dwóch synów i patrzy jak obaj ślepo rozwijają złowieszcze plany podyktowane przez traumę z przeszłości. Z kolei w Verze jest coś współczesnego: otaczają ją ekrany, jest niedostępna, do nieprzyzwoitości perfekcyjna i nieskażona, wciąż obserwowana i oceniana. Niby żyjąca w odosobnieniu, a jednak pod ciągłym ostrzałem. Czy Pedro nie chce nam w ten sposób przewrotnie wytknąć palcem chorego kształtu współczesnego świata? Czy przekornie nie chce nam opowiedzieć czegoś o pozorach kreowanych na ekranach telewizorów i komputerów, w głębi duszy, delikatnie mówiąc, dalekich od ideału? Pięknie to wszystko zwieńczone almodovarowską podróżą po kinie: bez udawania, że reżyser wymyślił swój film sam, co rusz składa ładne pokłony mistrzom, ale żeby nie przesadzać ze skromnością - cytuje i swoje „Kiki”.\nAutor: Piotr Czerkawski o 07:46 6 komentarze\nAutor: Piotr Czerkawski o 09:14 0 komentarze\nDo pomysłu założenia własnego bloga filmowego podchodziłem z oporami. Zaobserwowana tu i ówdzie marketingowa skuteczność takiego działania pozbawiła mnie jednak wszelkich wątpliwości z siłą prawego sierpowego Witalija Kliczki. Nie oznacza to bynajmniej, że "Cinema Enchanté" ma stanowić wyłącznie płytkie narzędzie autopromocji. Owszem, na blogu regularnie pojawiać się będą fragmenty publikowanych przeze mnie w rozmaitych mediach recenzji, artykułów czy wywiadów. Ze względu na poczucie wolności jakie daje prowadzenie własnego bloga chciałbym jednak wzbogacić tę aktywność również o działania w rodzaju środowiskowych polemik, tekstów humorystycznych bądź notek promujących ulubionych twórców.\nChoć strona będzie poświęcona głównie filmowi, zakładam również sporadyczne wycieczki w stronę innych dziedzin sztuki(literatura, teatr, muzyka...). Pośrednio obliguje mnie do tego już sama nazwa bloga, która została zaczerpnięta od tytułu znakomitej płyty francuskiej wokalistki Mariny Celeste. Pomysł piosenkarki polegał na zaaranżowaniu własnych wersji największych szlagierów znanych z klasycznych francuskich filmów. Przy zachowaniu wszelkich proporcji, przyznam, że nieco podobna idea przyświecała mi w kontekście tego bloga. Chciałbym pozostawić Czytelnika w przeświadczeniu, że o klasyce można pisać nowocześnie, a ulubione przeze mnie ambitne kino europejskie nie musi być analizowane wyłącznie przy pomocy przyciężkiego języka akademickiego.\nW tym momencie nie pozostaje mi nic innego jak zaproszenie do regularnego zaglądania na stronę i oddanie głosu wspomnianej Marinie:\nAutor: Piotr Czerkawski o 06:23 0 komentarze\nEtykiety: blog, blog filmowy, Cinema Enchante, krytyk filmowy, Piotr Czerkawski


To już ostatnia szansa na skorzystanie z programu MdM – co zrobić, żeby otrzymać dofinansowanie? - Bank Gospodarstwa Krajowego\nProgram „Mieszkanie dla Młodych” ruszył w roku 2014. W ciągu czterech lat Bank Gospodarstwa Krajowego przyznał na dofinansowania do wkładów własnych kupującym mieszkania łączną kwotę 2,5 mld złotych. Pozwoliło to na realizację życiowego marzenia i kupno własnego mieszkania ponad 98 tysiącom rodzin.\nBank Gospodarstwa Krajowego wznowi od 2 stycznia 2018 r. możliwość składania wniosków o dofinansowanie wkładu własnego z rządowego programu „Mieszkanie dla Młodych”.\nDokumentację kredytową w wybranej przez siebie instytucji kredytującej można złożyć już teraz, o ile pozwalają na to procedury wewnętrzne banku, który będzie pośredniczył w przyznaniu środków. Takie podejście umożliwi bankowi dokonanie wstępnej analizy zdolności kredytowej. Pamiętajmy jednak, że złożenie wniosku o dofinansowanie wkładu własnego będzie możliwe dopiero od 2 stycznia 2018 r. Przypomnijmy, że wniosek o dofinansowanie wkładu własnego należy złożyć wraz z wnioskiem o kredyt. W celu uzyskania szczegółowych informacji, należy skontaktować się z wybraną instytucją kredytującą, współpracującą z BGK w obsłudze rządowego programu „Mieszkanie dla młodych”. Wykaz instytucji dostępny jest na stronie internetowej BGK:\nRządowy program „Mieszkanie dla Młodych” cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Ponieważ, tak jak dotychczas, obowiązywać w nim będzie kolejność zgłoszeń, można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że środki przeznaczone na ostatnią edycję programu zostaną zarezerwowane już w pierwszych kilku dniach stycznia 2018 r.


gay fanfiction - opowiadania, ff, cuz bitches love that shit.: o11. ...Bałbym się jak jeszcze nigdy w życiu.\no11. ...Bałbym się jak jeszcze nigdy w życiu.\n- O kurczaki, oni naprawdę do nas idą... - jęknął Mikado, czując, jak krew odpływa mu z twarzy - Czego mogą od nas chcieć...?\n- Zaraz się dowiemy - Kida próbował zabrzmieć dziarsko, ale widząc zbliżających się w ich kierunku mężczyzn także nie czuł się pewnie.\n- Yo - mruknął Shizuo na powitanie, bacznie lustrując siedzących na ławce chłopaków - Nie zajmiemy wam dużo czasu.\n- Nie zaczynaj tak służbowo, Shizu-chan, bo ich wystraszysz - pouczył go Izaya, uśmiechając się do skołowanych znajomych promiennie.\n- Stul gębę, idioto - warknął Shizuo przez zęby, ale nieco swobodniejszym tonem dodał - Słuchajcie, mam do was pytanie. Czy nie widzieliście może w przeciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin kobiety?\nWcześniej ustalili z Izayą, że ostatnia doba była jedyną dobą, podczas której mogła swobodnie dostać się do mieszkania Orihary tylko w sobie znany sposób, zdążyć zabrać węża, przeszukać mieszkanie i zabrać głowę, oraz napisać list.\n- Metr sześćdziesiąt pięć, może troszkę więcej, długie, czerwone włosy, błękitnooka, raczej zgrabna i całkiem ładna...\n- Spokojnie, wspólniku, bo zaraz ci krew z nosa pójdzie - mruknął Izaya niezadowolonym tonem.\n- Tobie też, jak się nie przymkniesz, bo ci przywalę - Shizuo rozgromił go spojrzeniem. - I przestań nazywać mnie wspólnikiem.\n- Widzieliśmy ją - wtrącił Mikado, przypominając patrzącym na siebie spod byka mężczyznom o swoim istnieniu - Kilka dni temu, gdy wychodziliście z rosyjskiego sushi, szła za wami...\n- Racja! - Kida wyglądał na olśnionego tym odkryciem. - Ej, Mikado! Mówiłem, że to jakaś agentka, szpieg, czy coś w tym stylu... Zgadza się? - Spojrzał na teoretycznie byłych wspólników pytająco.\n- Wariatka - westchnął Izaya - Tylko wtedy ją widzieliście?\n- Taak, raczej tak - Ryugamine wyglądał na zasmuconego faktem, że nie może bardziej pomóc. - Czy mamy wam powiedzieć, gdybyśmy ją gdzieś przyuważyli? - spytał nieśmiało.\n- To byłoby bardzo miłe z waszej strony - Izaya puścił im oczko.\n- Skończ z tym mruganiem, to takie irytujące - westchnął Shizuo i bez pożegnania odszedł od nich wolnym, ale napiętym krokiem. Izaya podążył za nim, nieco naburmuszony, ale widocznie dobrze się bawiąc.\n- Ee, Shizu-chan, a jakbym zrobił tak do ciebie...? No, ale popatrz...!\n- Goń się.\nKida i Mikado odprowadzili ich zaskoczonymi spojrzeniami.\n- To było dziwne - podsumował sytuację Mikado.\n- Taaak... - Tym razem Kida nie miał wiele do powiedzenia, a jego wzrok był dziwnie zamglony. - Słuchaj, też miałeś wrażenie, że oni kłócą się tak jakoś... jakby to była obrażona na siebie para?\n- Ee, dziwnie to zabrzmi, ale... No, trochę tak.\nOboje zaśmiali się i spojrzeli na siebie. Momentalnie przestali się śmiać, ale uśmiechy zamarły im na twarzach.\nMikado nie wiedział, gdzie podziać oczy. Odkąd ostatnio się widzieli, czyli wtedy, gdy Kida go pocałował, nie mieli okazji, żeby porozmawiać. Nie wiedział, czego ma w ogóle oczekiwać i czego... chciałby oczekiwać.\nAle nagle poczuł, jak coś dotyka jego dłoni i już po chwili ich palce się splotły. Kida wciąż był zwrócony w jego stronę, ale spuścił wzrok.\n- Pamiętasz, jak mówiłem, że cię nie zostawię? - zapytał Kida, wciąż na niego nie patrząc.\n- Mhm - wydukał, bo tylko tyle przeszło mu przez gardło.\n- A ty? - Masaomi w końcu na niego spojrzał. – Nie zostawisz mnie?\n- Nie - powiedział Ryugamine nie odwracając spojrzenia.\n- Będziesz mój? - spytał Kida całkiem poważnie, a jego spojrzenie nabrało intensywności.\nMikado poczuł, jak świat wokół przestaje istnieć. Przez chwilę wydawało mu się, że to, co się teraz dzieje, jest tylko jakimś dziwnym snem na jawie w odrębnej rzeczywistości, ale wciąż czuł dłoń Kidy w swojej dłoni. To musiała być prawda.\nSkinął głową. Kida rozpromienił się i zerwał na równe nogi, nie puszczając Ryugamine.\n- A więc, moje słonko najdroższe, kierunek: rosyjskie sushi. Pasuje?\n- T-tak, pewnie... - Mikado wstał, zastanawiając się, czy Kida w końcu go puści, czy będą tak szli przez całą ulicę. Na samą myśl o spacerze za rękę poczuł dziwne mrowienie w żołądku.\n- Weźmiemy jakiś zestaw dla dwojga, czy coś - Masaomi widocznie nie czuł mrowienia w żołądku, bo go nie puścił, tylko jeszcze mocniej zacisnął palce. Zanim się odwrócił i postawił pierwszy krok, uśmiechnął się do przyjaciela jakoś tak... czule.\nDrobny, szczupły mężczyzna, wrzeszcząc jak opętany, biegł ulicami Ikebukuro, oddalając się od powodu swojego przerażenia. Powód ten stał spokojnie na chodniku, ze zrezygnowaniem opuściwszy ramiona.\n- Nie wiem, czy twoja destrukcyjna osobowość ma z tym coś wspólnego - mruknął Izaya, szarpiąc Powód delikatnie za rękaw koszuli - ale ludzie chyba nie są chętni, aby z nami rozmawiać.\n- Przecież starałem się brzmieć grzecznie - westchnął Shizuo bardziej do siebie, niż do bruneta.\n- Nawet najbardziej grzeczne "można prosić na słówko?" z twojej strony brzmi jak zapowiedź śmierci.\n- Można prosić na słówko? - wywarczał blondyn, wyrywając swój rękaw z uścisku Izayi. Ten tylko zachichotał i rozejrzał się po ulicy badawczo.\n- Dotachin! - wykrzyknął triumfalnie i chwycił Shizuo za nadgarstek - Kto jak kto, ale oni muszą coś wiedzieć.\nIzaya był tym bardziej napalony na jakiekolwiek informacje, im więcej telefonów wykonał. Zawsze wiedział wszystko, tym razem jednak żaden z informatorów informatora nie potrafił mu udzielić żadnych, najmniejszych nawet wskazówek.\n- Musisz mnie dotykać? - Heiwajima jednym ruchem zabrał rękę z uścisku Orihary.\n- Jesteś niedotykalski wbrew sobie, Shizuo-kun - powiedział Izaya niskim, melodyjnym głosem.\n- Pieprzysz głupoty i dobrze o tym wiesz - Blondyn spojrzał na niego z obrzydzeniem. - Nie mam potrzeby, żeby dotykała mnie taka zdradliwa paskuda.\n- Twoje słowa ranią jak sztylety - westchnął Izaya - Ale i tak wiem, że podświadomie pragniesz mojego dotyku, Shizu-\n- Nie wiesz nic o mojej podświadomości! - Shizuo nie oglądał się na niego i chociaż mówił podniesionym głosem, brzmiał całkiem spokojnie. - Yo, Kadota!\n- Shizuo - Kadota był zaskoczony. - Co tam?\n- Wszystko byłoby w porządku, gdybym nie musiał prowadzić interesów z tym czymś, co mi siedzi na ogonie - westchnął, ale na jego twarz wkradł się lekki uśmieszek - Chciałbym się was o coś spytać, zawsze wiecie praktycznie wszystko...\n- Protestuję!... Nazywać mnie tak niesympatycznie, Shizu-chan, jak możesz...\n- Jakbym nie nazywał cię nigdy jeszcze mniej sympatycznie... Powinieneś się cieszyć, że sprowadziłem cię tylko do rodzaju nijakiego, zarazo... - Shizuo nawet nie zaszczycił go spojrzeniem. - Szukamy informacji na temat niejakiej Yuu Shinbo...\n- Ee? - Mina Kadoty i nagła zmiana w jego postawie była tak jednoznaczna, że oboje spojrzeli na niego z nadzieją. - Walker, podskocz tu na chwilę!\n- Co-oo-est? - Walker z buzią pełną ramen z kubeczka wychylił głowę z samochodu.\n- Co robi Erika? - spytał Kadota, z niesmakiem przyglądając się długiej nitce makaronu, którą Yumasaki wsysał z widoczną przyjemnością.\n- Ahm, nawet nie wiem - Naburmuszony Walker przełknął potężny łyk ramen. - Nie przyglądałem się, a poza tym nic mnie to...\n- No to się przyglądnij! - Kadota z miną "i tak wiem, że łżesz, bo nie spuszczasz z niej wzroku" machnął na przyjaciela ręką.\n- Pff! - Walker na chwilę zniknął w samochodzie, po czym znów wytknął głowę za drzwi i wyjątkowo głośno zawołał. - Przysypia!\n- To weź ją obudź, jest sprawa! - Kadota przepraszająco zerknął w kierunku wspólników.\n- Pokłócili się? - zainteresował się Izaya z miną człowieka, który dawno już nie przeprowadzał nikczemnych eksperymentów na ukochanych ludziach.\n- Ee, coś w tym stylu - westchnął Kadota i dopiero wtedy zauważyli, jakie ma worki pod oczami; widocznie kłótnia dwóch najbardziej rozgadanych osób w Ikebukuro dała mu się nieźle we znaki - On jest zazdrosny, bo Erika-\nNagle cały van bandy Kadoty zatrząsnął się gwałtownie tak, jakby ktoś budził kogoś wyjątkowo brutalnym potrząsaniem.\n- Wstawaaaaj! - usłyszeli jakiś taki przepełniony determinacją głos Walkera, który ucichł momentalnie, gdy czyjaś drobna dłoń zatkała mu usta.\n- No na rany gościa, musisz się tak drzeć?! - Erika mówiąc to, ziewała potężnie. - Co jest, Yuu przyszła?\n- Dobrze słyszałem, wspólniku? - Izaya wykorzystał moment, w którym Heiwajima był zszokowany i złapał go za rękaw. Temu tylko opadła szczęka i pokręcił głową z niedowierzaniem.\n- Nie, twoje gołąbeczki przyfrunęły - Walker był chyba święcie przekonany, że na zewnątrz nie słychać ani słowa. - No wiesz, żywe yaoi, idealny układ; brutalny seme i drapieżny uke...\nShizuo i Izaya zamarli, a Kadota wyglądał tak, jakby w myślach odprawiał jakieś modły za chwilowym wyłączeniem rozchodzenia się fal dźwiękowych.\n- Drapieżny uke... - mruknął Izaya, jakby rozważał to, jako opcję - Brzmi całkiem nieźle...\n- No nie żartuj! - Erika wyraźnie się ożywiła, bo van zatrząsł się gwałtownie. - Jeśli żartujesz...\nWytknęła głowę z samochodu; nie miała na sobie swojej czapki, a włosy były w nieładzie, oczy jednak świeciły jej się, jakby jechała na pięciu kawach.\n- Erika, mamy sprawę, chodzi o Yuu... - zaczął Kadota, chyba bojąc się, że Erika powie coś, czego wynikiem będą latające automaty.\n- Yuu, moja bratnia dusza! - Uśmiechnęła się promiennie, podchodząc do nich w podskokach, a Walker ociężale ruszył za nią.\n- Bratnia dusza, też mi coś... - mruknął zdegustowany, ale nikt nie zwrócił na to uwagi, a atmosfera zrobiła się gęsta jak kisiel.\n- Skąd ją znasz? - spytał Izaya, bo blondynowi widocznie odebrało mowę, nie wiadomo, czy za sprawą nagłego zwrotu akcji, czy ochrzczenia go "brutalnym seme".\n- Z rosyjskiego sushi - Erika chyba jeszcze nie zdała sobie sprawy, że chodzi o coś poważnego; może była jeszcze trochę zaspana, a może po prostu zbyt podekscytowana obecnością Shizuo i Izayi. - Przyuważyłam ją, jak siedziała sama w kącie. Wyglądała na trochę przygnębioną, więc się do niej przysiadłam.\n- To jeden z nielicznych momentów, gdy się rozdzielamy - wtrącił Walker zrozpaczonym tonem, jakby żałował, że chociaż na chwilę stracił Erikę z oczu - My poszliśmy na automaty, a ona zgłodniała... Widzicie, co ja z nią mam, zostawiam to-to na sekundę, a już zaczepia obcych...!\n- Nie wiem, co masz przeciwko zawieraniu nowych znajomości - oburzyła się Erika i założyła ręce na piersi - Jesteś zazdrosny, czy jak...?\nKadota skrył twarz w dłoniach.\n- Prawdziwy, damski Sherlock Holmes... - wymamrotał przez palce, ale Walker zerwał się dziko i zaczął wymachiwać rękoma w oburzeniu.\n- Ja! Zazdrosny...! Phi... Dobre sobie! - Również skrzyżował ręce na piersiach i nieznacznie odwrócił się od przyjaciółki, demonstrując obrazę.\nChwilę panowała cisza, podczas której Shizuo i Izaya mierzyli Erikę wyczekująco, przy czym mieli nieco skołowane miny.\n- Kiedy to było...? - powiedział w końcu Izaya ostrożnie.\n- Całkiem niedawno! - Erika znów się ożywiła i rozluźniła. - Powiedziałam jej, że wygląda całkiem jak Kyoko z Madoki, te jej czerwone włosy... Ale dlaczego właściwie chcecie to wiedzieć? - Zmierzyła ich nieco podejrzliwym wzrokiem, w którym czaiło się jednak uwielbienie.\n- To dla nas ważne - mruknął Shizuo, bojąc się, że w napadzie bohaterskiej lojalności Erika odmówi składania zeznań - Naprawdę jakiekolwiek informacje...\n- Ja wam mogę powiedzieć wszystko, opisać ze szczegółami każdą minutę, którą zapamiętałam - Erika oparła ręce na biodrach i uśmiechnęła się jakoś tak złowieszczo. - Ale wszystko ma swoją cenę.\n- Erika! - zawołał Kadota ostrzegawczo.\n- Nie wiedziałem, że z ciebie taka materialistka - prychnął Walker, nawet na nią nie patrząc.\n- Spoko, możemy zapłacić - wzruszył ramionami Shizuo.\n- Czy ja mówiłam coś o pieniądzach? - zachichotała Erika, a Heiwajima poczuł nieprzyjemny skurcz gdzieś w brzuchu. Izaya natomiast poruszył się niespokojnie, nie spuszczając z brunetki wzroku.\n- W takim razie czego chcesz w zamian za informacje? - wycedził blondyn przez zęby, próbując odegnać wszystkie wizje przyszłości ze swojej głowy.\n- Żebyś usiadł na tej ławce - powiedziała Erika. Shizuo stał chwilę, jakby nieco rozczarowany, ale także zaskoczony; spojrzał na rzeczoną ławkę. Nie wyglądała niebezpiecznie ani dziwnie, była to zwykła ławka. Usiadł na niej po chwili milczenia.\n- Nie wiem, jaki był w tym cel, ale teraz powiesz?\n- Czekaj, jeszcze nie skończyłam - Erika widocznie wpadła w coś w rodzaju bohaterskiego przekonania o słuszności swoich działań. - Ty mu usiądź na kolana.\nShizuo napiął wszystkie mięśnie, słysząc ostatnie słowa. Przez chwilę rozważał możliwość gwałtownego i widowiskowego protestu, z rzucaniem automatami włącznie, ale powstrzymał się i zacisnął szczęki.\n- Erika! - wykrzyknęli jednocześnie Walker i Kadota, ale ona, niezmordowana i zdecydowana, patrzyła na Izayę wyczekująco. Ten stał nieruchomo, jakby nie wiedział co ze sobą zrobić.\n- Nie wiem, czy wstanę żywy, gdy usiądę - powiedział w końcu spokojnym tonem, w którym czaiła się nutka rozbawienia - Może bym-\nGrobowa cisza, która zapanowała po tym rozkazie, aż kłuła po uszach.\n- ? - Izaya odwrócił się momentalnie i spojrzał na Shizuo takim wzrokiem, jakby sprawdzał, czy to na pewno z jego gardła wyszło to słowo.\n- Głuchy jesteś? Siadaj - warknął, nie patrząc na niego - Chcemy usłyszeć te informacje.\nIzaya jeszcze przez krótki moment stał w miejscu, po czym pokonał ten metrowy dystans pomiędzy sobą, a blondynem i przysiadł mu na kolanach, usadawiając się na skos, żeby dobrze widzieć wszystkich pozostałych. Ręce ułożył na kolanach, jak jakiś grzeczny uczniak. Shizuo swoje oparł sztywno na ławce.\n- Masz, siedzimy. Teraz mów - westchnął zrezygnowany.\n- Ale to w ogóle nie wygląda wiarygodnie - Erika znakomicie się bawiła, a na jej twarz wstąpiły rumieńce. - Nie trzymaj tych rąk tak sztywno, obejmij go jakoś...\n- Erika... - Tym razem to był tylko Kadota, bo Walker rozważał możliwość ucieczki.\nShizuo zgrzytnął zębami, ale posłusznie otoczył szczupłą talię bruneta swoimi muskularnymi rękoma i ułożył splecione luźno dłonie na jego udach, całkiem blisko krocza. Izaya natychmiastowo swoje ręce zarzucił mu na szyję, przy okazji nieco odgarniając jasną grzywkę z czoła wspólnika.\n- T-ty... - Shizuo zacisnął dłoń na udzie Orihary, ale sądząc po jego minie, sprawiło mu to więcej przyjemności, niż bólu, więc rozluźnił uścisk. - Teraz mów, co wiesz, ale umowa jest taka, że nic więcej nie robimy, jasne?\nErice jednak nie trzeba było tego mówić; wyglądała, jakby wszystkie jej marzenia się spełniły i była stuprocentowo usatysfakcjonowana. Przynajmniej na tę chwilę.\n- Teraz wszystko mi się dokładnie przypomina - Uśmiechnęła się przebiegle. - Nasza pierwsza rozmowa dotyczyła ciebie, Heiwajima Shizuo-san - Jej ton znów był uprzejmy. Kadota i Walker spojrzeli na nią przejętym wzrokiem.\n- Czemu nie mówiłaś, że o coś wypytywała? - mruknął Walker z wyrzutem.\n- Ojej, czy to nie oczywiste? - westchnęła Erika - Myślałam, że Shizuo-san po prostu wpadł jej w oko, tak jak połowie damskiej społeczności Ikebukuro... - wywróciła oczyma, jakby niewiedza przyjaciela była dla niej czymś godnym pożałowania. Ego Shizuo nieznacznie wzrosło po usłyszanych słowach, ale dziwnym trafem wzmocnił się uścisk Izayi dookoła jego karku.\n- O co pytała? - wtrącił ostro Izaya.\n- Czy to prawda, że jesteś nadludzko silny. Z kim robisz aktualnie jakieś interesy. - Erika wyliczała ze skupioną miną.\n- Czekaj, ale kiedy dokładnie to było?\nErika po chwili namysłu podała datę, a Izaya i Shizuo spojrzeli na siebie z ukosa.\n- Dzień po tym, gdy podeszła do nas w rosyjskim sushi - powiedział Shizuo na głos to, o czym oboje pomyśleli. Izaya skinął głową i jeszcze chwilę patrzył mu w oczy, po czym przeniósł wzrok na Erikę. Shizuo odchrząknął i nieco poprawił ułożenie rąk na jego udach; miał wrażenie, że całe ciało jest rozluźnione, właśnie oprócz dłoni. Czuł się tak, jakby były w gotowości do momentalnego poderwania się do góry. Izaya chyba też to wyczuł, bo gdy Kadota i Walker odwrócili wzrok, aby przyglądać się myślącej Erice, on zabrał jedną rękę z karku blondyna i położył ją na jego dłoniach.\n- Wyluzuj się - mruknął, a jego, zimne jak zwykle, palce przejechały pieszczotliwie po nadgarstkach blondyna. Tak szybko, jak położył na nim swoją dłoń, zabrał ją. Shizuo, wbrew jego zaleceniom, napiął się jeszcze bardziej, ale nie odpowiedział na to ani słowem. Poczuł jedynie jeszcze większy dyskomfort.\n- Co jeszcze mówiła? O co pytała? - spytał, coraz bardziej zniecierpliwiony.\n- Na koniec oczywiście, tak jak podejrzewałam, spytała, czy jesteś wolny - uśmiechnęła się Erika - Powiedziałam, że nie.\n- Hę?! - Shizuo byłby nie zrzucił z siebie Izayi. - Z jakiej racji...?!\nPróbował udawać, że nie widzi pobłażliwego spojrzenia, którym obdarzył go osobnik moszczący się na jego kolanach.\n- No przecież widziałam was wszędzie razem, to chyba oczywiste - Znowu wywróciła oczami nad głupotą rodu męskiego. - W każdym razie już o nic więcej nie pytała. Wymieniłyśmy się numerami, następnego dnia poszłyśmy na spacer i... wiecie co? - Erika minę miała tak szczęśliwą, że chyba bardziej nie było można. - Dzięki mnie ona...\n- Pokochała yaoi - dokończyli razem Kadota i Walker, jakby słyszeli to już tysiąc razy. Co było bardzo prawdopodobne.\n- Tak! - podsumowała brunetka, unosząc ręce w geście zwycięstwa - Spędziłyśmy dużo czasu, oglądając różne mangi tego typu.\n- Świetnie... - westchnął Shizuo, przekonany, że już nic więcej się nie dowiedzą.\n- W końcu totalnie zabrakło jej pieniędzy na nowe tomy i prawie wpadła w szał! - Erika była wniebowzięta, w przeciwieństwie to Walkera, który sprawiał wrażenie coraz bardziej naburmuszonego. - Powiedziała, że nie będzie jej przez jakiś czas, bo musi przehandlować parę drobiazgów i jak już będzie przy kasie, to się odezwie!\n- Przehandlować? - Shizuo i Izaya znów spojrzeli na siebie, tym razem nie wypowiadając na głos samo nasuwających się wniosków.\n- Tak, zaplanowała to dzisiejszy wieczór. Wiem, odkąd ją poznałam, wieczorami...\n- Chodziłyście na babskie spacery po mieście! - wtrącił zrozpaczonym tonem Walker, a Erika przytaknęła gorliwie, radośnie uśmiechnięta.\n- Wiesz, gdzie ona teraz może być? - odezwał się w końcu Izaya, do tej pory głównie milczący, czerpiący radość z pozycji, w której się znajdował.\n- Niiieee... Ale dlaczego tak wam zależy, żeby to wiedzieć?\n- No... Niech będzie, szczerość za szczerość - westchnął Shizuo - Jeśli powiemy wam prawdę, chyba możemy liczyć na waszą pomoc?\n- Pomoc? - Erika przestała się uśmiechać i zerknęła na nich czujnie. Jej rysy wyostrzyły się nieco, przybrała wygląd czającego się drapieżnika.\n- Tak. Zacznijmy od tego, że Yuu... - Shizuo zamilkł, ponieważ zabrakło mu słów. Tak naprawdę nie miał pojęcia od czego zacząć, a wiercący się Orihara wcale mu w tym nie pomagał.\n- To wariatka - wyręczył go Izaya bezlitośnie - Próbowała go zabić.\n- Unieruchomiła mnie jakąś strzykawką - pokiwał głową Shizuo.\n- Uratowałem mu dupę, a potem... - Izaya spojrzał na niego z nikczemnym uśmiechem.\n- Potem... Eee... - Shizuo zerknął na niego ostrzegawczo.\n- Ohoho, co było potem... - Uśmiech Izayi nie mógł być bardziej złośliwy.\n- Zepchnąłem to w najgłębsze zakamarki najmroczniejszych i najobrzydliwszych wspomnień swojego życia... - wywarczał Shizuo na jednym tchu i natychmiast uzupełnił - Potem włamała się mu do mieszkania...\n- Wcześniej oczywiście śledząc mnie, zdobywając informacje i patrząc w moje okna... - Izaya mówił to tak luźnym tonem, jakby gawędzili o jakimś filmie sensacyjnym, a nie prawdziwym życiu.\n- I ukradła kilka cennych... Bardzo cennych rzeczy. - dokończył Shizuo, nieświadomie delikatnie masując uda Izayi. Jego wzrok i uwaga były skupione na Erice, która miała zupełnie nieodgadnioną minę, a ruchy dłoni wynikały ze zwykłego stresu i napięcia.\n- Tak, dokładnie - wymamrotał Izaya, ledwo poruszając ustami.\nNa twarzy Eriki wciąż malowało się czujne zainteresowanie, jakby dostała chwilowego napadu głuchoty i zupełnie nie zarejestrowała tego, co zostało powiedziane. Po chwili jednak wszystko w jej minie uległo zmianie; zacisnęła usta, zmrużyła oczy, a nozdrza zadrżały jej niespokojnie.\n- Erika-chan, wyglądasz przerażająco - wyjąkał Walker. W ułamku sekundy jednak został totalnie obezwładniony jednym uściskiem dłoni, a pod gromiącym spojrzeniem przyjaciółki zmalał jakby dwukrotnie.\n- Idziesz ze mną! Wy jedziecie! - Erika stała się żywą definicją huraganu; taszcząc za sobą przerażonego Walkera, ruszyła w kierunku vana i zniknęła w jego wnętrzu. Po kołysaniu się auta i odgłosach dobiegających z wewnątrz można było przypuszczać, że trzepnęła Togusę po głowie, nazwała go "śpiącą królewną" i kazała szybko się rozbudzać. Nie minęło pięć sekund, gdy wyszła, niezmiennie ciągając za sobą Walkera i podeszła do Kadoty.\n- Erika... - Spojrzał na nią, osłupiały.\n- Co tak stoisz? Do środka! - Rozkazującym gestem wskazała na samochód. - Yummachi, kochanie, my idziemy na nogach. Wiem, że mogę na ciebie liczyć, moja jedyna, chodząca po tej ziemi, prawdziwa bratnia duszo.\n- M-możesz, pewnie, że możesz! - Walker nie spuszczał z niej roziskrzonego spojrzenia.\n- A wy na co czekacie? Przeczesujcie miasto, szukajcie jej! - Głos Eriki brzmiał stanowczo. - Jeśli natrafię na jakiś jej ślad, od razu dam wam znać...\n- No, to mi się podoba! - Shizuo już miał się zrywać na równe nogi, kiedy Erika wrzasnęła jak opętana. - C-co jest?!\n- CZEKAJ! Na wszystko, co święte, nie ruszaj się, choćbyś cierpiał męki! - zawyła z determinacją i rzuciła się z łapami na Walkera. Shizuo i Izaya zamarli, wciąż w tej krępującej dla nich pozycji, a ona w końcu dorwała swój telefon, otworzyła go i... pstryknęła im zdjęcie.\n- Hę? - Shizuo z niedowierzaniem obserwował, jak dziewczyna całuje ekran i chowa komórkę już do własnej kieszeni.\n- Chyba bym się zabiła, gdybym tego nie uwieczniła - Uśmiechnęła się do nich czule i promiennie. - A teraz jazda, znaleźć tą oszustkę!\nPociągnęła Walkera za rękę i zniknęli za zakrętem.\nShizuo i Izaya w milczeniu przeszukiwali wszystkie zakamarki Ikebukuro w poszukiwaniu burzy czerwonych włosów, ale nigdzie nie natrafili na Yuu. Oboje jednak bardzo dobrze wiedzieli, czym chce ona handlować i gdzie prawdopodobnie odbędzie się wymiana.\n- To jedyne miejsce, w którym aż tak brudne interesy można przeprowadzać bez echa - powiedział Orihara, gdy zrobili sobie przerwę i zamówili w jakimś barze dwie mocne kawy.\nShizuo nie odzywał się. Przyglądał się brunetowi, jakby próbował go rozgryźć.\n- Co jest, Shizu-chan? Nie możesz oderwać ode mnie wzroku...\n- Bawi cię to? - przerwał mu Shizuo, łapiąc go za poły płaszcza nieco mniej brutalnie niż zwykle, bardziej ostrzegawczo. Izaya był uśmiechnięty, ale w jego oczach brakowało dzikich błysków, były nieco przygasłe.\n- Kocham ludzi, Shizu-chan - powiedział Izaya po chwili milczenia, nie spuszczając wzroku z twarzy wspólnika - ale sam też jestem człowiekiem. Całkowicie innym, niż szary tłum, bardzo wyjątkowym i niezwykle urokliwym - Shizuo wywrócił oczami, a Izaya, nieco weselej uśmiechnięty, kontynuował. - Jak myślisz, w mojej sytuacji każdy przeciętny człowiek przeżywałby najgorszy stres swojego życia...\nShizuo nie puszczał Izayi, nie odwracał także wzroku.\n- Celty i Shinra już wiedzą, że ja miałem głowę - mówił Izaya beztrosko, wciąż się uśmiechając - Nie wiedzą jednak, że zniknęła, a my wcale nie jesteśmy blisko odzyskania jej. W moim własnym domu, pozornie świetnie zabezpieczonym, jest jakaś luka, która pozwoliła tej ekologicznej kretynce dostać się do niego. Poza głową, straciłem też mojego węża i...\nUmilkł nagle i przejechał wzrokiem po twarzy Shizuo w jakiś taki delikatny sposób, jakby chcąc zapamiętać każdy jej szczegół.\n- Nie sądzisz, Shizu-chan, że gdybym był zwyczajnym, przeciętnym człowiekiem - kontynuował, jakby nie było wcale żadnej przerwy na czułe spojrzenia - to bałbym się tak, jak jeszcze nigdy w życiu?\nShizuo jeszcze chwilę bacznie mu się przyglądał, próbując jakość przeanalizować jego słowa, po czym puścił go i oparł o krzesło zamaszyście. W tej właśnie chwili podeszła do nich kelnerka z zamówionymi kawami. Nie była to ta dziewczyna, która zamówienie przyjmowała; spojrzeli na nią i dech im zaparło. Shizuo prawie poderwał się z miejsca, a dziewczyna widząc tak gwałtowną reakcję, cofnęła się wystraszona, a trochę kawy wylało się i pociekło jej po nadgarstkach.\n- Ty...! - Shizuo przyjrzał jej się dokładniej i zamarł. Miała włosy trochę krótsze niż Yuu, ale tak samo czerwone. Oczy jej były ciemne i wyglądała na starszą, ale poza tym była prawie identyczna, jak szalona ekolożka. - Przepraszam... Jest pani identyczna... Hm, nieważne... Naprawdę przepraszam, nic się nie stało?\nSzybko wyjął filiżanki kawy z jej dłoni i odłożył na stolik. Dziewczyna uspokoiła się, wytarła ręce o fartuch i uśmiechnęła blado.\n- Wszystko w porządku... Nie chciałabym zabrzmieć dziwnie, ale... Czy wy aby nie szukacie Yuu? - Miała ciepłe, orzechowe oczy i delikatny uśmiech na twarzy. Mężczyźni szybko wymienili spojrzenia i zgodnie pokiwali głowami.\n- Znasz ją? - spytał Shizuo, nieco poirytowany faktem, że starsza wersja Yuu głównie patrzy na Izayę.\n- To moja siostra - westchnęła dziewczyna - Ja jestem Yana, miło mi poznać, panowie. Czy mogłabym wiedzieć, co znowu ta czarna owca zrobiła, że się wam naraziła?\n- Skąd pewność, że czymś się nam naraziła? - zapytał Izaya podejrzliwie, a Yana obdarzyła go przyjaznym uśmiechem. Shizuo pomyślał, że uroda jej siostry nie umywa się do dobroci i spokoju emanujących z Yany.\n- Wybaczcie, ale wasza reakcja, gdy mnie zobaczyliście zdecydowanie nie kojarzyła się z niczym pozytywnym. Bardziej wyglądało tak, jakbyście chcieli się na mnie rzucić i zrobić mi krzywdę - zaśmiała się cicho.\n- Była taka chwila - mruknął Shizuo.\n- Poza tym, moja siostra pytała o pana - Yana wskazała na Izayę, który uniósł brwi, nieco zaskoczony. - Zaraz po tym, gdy zlokalizowała pana mieszkanie, spytała, czy mam pożyczyć łom. Potem pożyczyła klucze od mojego. Czy ona coś panu ukradła?\n- Pożyczyła jej pani łom? - spytał Shizuo trzeźwo.\n- Nie - Yana znów się roześmiała. - Ale ona jest cwana. Mogła coś wykombinować. Pan Orihara Izaya-san? - spytała z nienacka.\n- Miło mi - Uśmiechnął się Izaya czarująco, a Shizuo powstrzymał chęć złapania go za rękaw.\n- Mieszkam piętro pod panem. Dokładnie pod panem. - Yana przestąpiła z nogi na nogę.\n- Przysiądzie się pani do nas? Naprawdę mi głupio, gdy pani tak stoi - Zachowanie Izayi i jego postawa były tak wyjęte z kontekstu, że Shizuo zdębiał całkowicie.\n- Dziękuję, ale nie wiem, czy mi wolno - Yana uśmiechnęła się przepraszająco, niespokojnie zezując w stronę baru. Stało już przy nim trzech innych kelnerów, przypatrując się im bacznie. Izaya westchnął i z uprzejmym uśmiechem podszedł do nich, po czym chwilkę im coś tłumaczył. Pokiwali głowami zgodnie i jeden nawet przyniósł dla Yany krzesło. Shizuo i siostra Yuu patrzyli na całą scenkę z całkiem podobnymi wyrazami twarzy.\n- Załatwione - Izaya skłonił głowę delikatnie i przysunął Yanie krzesło. Kobieta zaczerwieniła się lekko i uśmiechnęła do niego z wdzięcznością. Shizuo nie spuszczał z bruneta pożerającego spojrzenia; ich wzrok spotkał się na sekundę i wtedy przez oblicze Orihary przeszedł błysk samozadowolenia.\n- Więc mieszka pani dokładnie piętro pode mną? - Izaya uniósł jedną brew, czarując dziewczynę spojrzeniem. Pokiwała głową i wyglądało na to, że urok Izayi jednak nie do końca zamącił jej zmysły; minę miała całkiem poważną i widać było, że jasno myśli.\n- Mogę przypuszczać, że chciała się do pana...\n- Może przejdziemy na "ty"? Niezręcznie mi rozmawiać tak oficjalnie - Izaya wyszczerzył się, a Shizuo zirytował jeszcze bardziej.\n- Dobrze - Yana uśmiechnęła się lekko; widocznie przejście na "ty" dodało jej nieco swobody. - Mogę przypuszczać, że chciała się do ciebie dostać, a jest naprawdę cwana. Jeśli dostatecznie się uparła... Czy ona coś ukradła?\n- Powiedzmy - Izaya nieznacznie przysunął się do stołu, prawie nie mrugając. - Naprawdę bardzo, bardzo mi na tym zależy... Nie wiesz może, Yana... - Wymówił jej imię bardzo przeciągle i poważnie. - Gdzie Yuu może teraz być?\n- Znowu mogę tylko przypuszczać - westchnęła Yana, bębniąc palcami o blat stołu - Ale wydaje mi się, że na dziś wieczór zaplanowała sobie wypad na pogranicza Ikebukuro. Przynajmniej mówiła, żebym się nie martwiła, że nie wie, czy wróci na noc i żebym nie dzwoniła, bo i tak nie będzie miała zasięgu. Nie pomogę wam bardziej.\n- To i tak bardzo dużo - odezwał się w końcu Shizuo, czując wdzięczność do Yany, głównie za to, że zamiast mizdrzyć się i chichotać pod wpływem płomiennych spojrzeń Izayi, trzeźwo przedstawiła im sytuację i pozostała jedynie przyjaźnie nastawiona. Wolał nie zastanawiać się nad tym, dlaczego tak bardzo go to ucieszyło. - Dzięki.\n- Nie ma za co, Heiwajima Shizuo-san... Tak, kojarzę pana bardzo dobrze - Uśmiechnęła się delikatnie. - Ale jeśli mogłabym mieć jedną prośbę... - Tym razem kompletnie zignorowała nieco zaskoczonego tą zmianą kierunku zainteresowania Izayę. - Czy mogłabym dostać twój numer telefonu?\nShizuo zamarł, zupełnie nie spodziewając się takiego zwrotu akcji.\n- Moja przyjaciółka jest wręcz zdesperowana... - Uśmiechnęła się przepraszająco Yana. - To na prawdę bardzo miła osoba, nie żadna psycholka, ale fatalnie nieśmiała...\n- Och - Shizuo powstrzymał parsknięcie śmiechem, widząc zmrużone powieki Izayi. - Cóż, ee... Przykro mi, ale jestem zajęty albo... coś w tym rodzaju.\n- Rozumiem - Uśmiech Yany nieco zbladł, ale wyglądała, jakby była przygotowana na taką odpowiedź.\n- Ja natomiast swój numer mogę rozdawać bez żadnych ograniczeń - wtrącił Izaya swobodnym tonem, zerkając na starszą siostrę Yuu z ukosa. Ta, widząc jego spojrzenie, parsknęła śmiechem.\n- To naprawdę miłe, Izaya-san, ale jestem zamężna...\nPięć minut potem, gdy pożegnali się z Yaną i byli już przy wyjściu, Shizuo nie mogąc się powstrzymać, szturchnął Izayę w żebra.\n- No, przynajmniej w tej sprawie Yuu nie kłamała. Faktycznie jej siostra jest zamężna...\nAutor: bee o 11:44\nNaomi 10 lipca 2012 00:59\nTyle mogę powiedzieć.:D\nHaru 10 stycznia 2013 16:02\nIzaya dostał kosza xD uuuu Shizuo- jestem zajęty awawawww generalnie scena na ławce była taka cuda. Calutka rozmowa z brygada z Vana xD\nUuu dobrze mi po lawkowej scenie i smyraniu po udach awawawaw


[Play/P4] Modernizacja, rozbudowa, konfiguracja sieci - cz. 2. - Strona 2 - Forum - TELEPOLIS.PL\n#1087806 autor: dagonPL\n11 sty 2020, 19:17\nSkąd wiesz ze Vodafone złożył oferte, skoro lista podmiotów była niejawna?\nZ tego co pamietam to Tollerton Investments i Novator nie podali konkretnie kto był zainteresowany kupnem.\nByć może coś mi umknęło, ale wydaje mi się ze wskazywanie konkretnych podmiotów było tylko gdybaniem.\nJak znajdziecie jakieś potwierdzenie/ zaprzeczenie , dajcie źródełko.\n#1087807 autor: Benjamin Linus\n11 sty 2020, 19:55\npadła wczoraj jedna stacja\nhttp://beta.btsearch.pl/?dataSource=loc ... 11&zoom=16\nSieje ledwo co L800 wszędzie tam gdzie było do tej pory L1800 / L2100. Transfery na poziomie 0,8 Mbps. Brak LTE-A.\nInne okoliczne stacje też dostały po dupie i zostały mocno obciążone. Ciekawe że w tych miejscach gdzie było L1800 lub L2100 widać na podobnym RSRP inne okoliczne stacje. Wcześniej tego nie było.\nChyba coś się popsuło na stacji.\n#1087809 autor: p2225\n11 sty 2020, 20:12\nMoże grzebią coś z 5G?\n#1088005 autor: Benjamin Linus\nChyba mam "winnego".\nTylko nie wiem czy to robota P4. Na razie jest off. Teraz kojarzę że w sobotę chyba ktoś tam wisiał na maszcie.\nŻaden inny oo nie wykazał blisko masztu mocnego sygnału a wg mapki od betassarch to chyba jest P4.\nhttp://beta.btsearch.pl/?dataSource=uke ... 91&zoom=16\nWiem jakość słaba zdjęć.\n#1088007 autor: ryba123\n14 sty 2020, 16:00\nW Czerwieńsku (Lubuskie) ruszyła budowa stacji wylane fundamenty zaczynaja montować kratę\n25 lip 2011, 13:46\n#1088017 autor: Mixiorek\n14 sty 2020, 18:12\nO, weszli na PKP PLK GSM-R. W końcu! Oby więcej takich wejść bo jest trochę tych stacji.\n#1088021 autor: Benjamin Linus\n14 sty 2020, 18:57\nCzy te 2 anteny powyżej to własnie dla PKP są ?\nWyglądają na podłączone i do tej pory samotne były\n#1088023 autor: Kryniczanin\n14 sty 2020, 19:56\nNie weszli na GSM-R PKP PLK nie robić sobie nadziei!!!\nTo jest maszt PKM - Pomorskiej Kolei Metropolitalnej, oni też montowali GSM-R, ale z PLK nie mają nic wspólnego - to spółka samorządu woj. Pomorskiego.\n#1088027 autor: Mixiorek\n14 sty 2020, 20:16\nNo tak. Ehhhh. Zbyt piękne by było prawdziwe\n#1088028 autor: lordbyd\n14 sty 2020, 20:20\nTak, te dwie anteny są dla GSM-R - anteny zamontowane prostopadle do sieci kolejowej (dwa sektory).\nCiekawe zresztą jaki jest producent tych anten?\n#1088030 autor: Benjamin Linus\n14 sty 2020, 20:25\nna żywo są tak brudne że ciężko by coś dostrzec.\nZabiorę kamerę następnym razem i zrobię zbliżenie może coś zobaczę\nPlay coś aktywny dziś wieczorem.\nNagle zalogowałem się do tego masztu.\ntemporary hosting free\nCo to za lokalizacja ?\nTuchom - gm. Żukowo, Pomorskie\nul. Banińska 1 - tymczasowy mobilny maszt własny\nDo tego pojawiało mi się około 4 kolejne w sąsiadujących wszystkie L800 i 2 z L2100.\nWcześniej nie miałem takiego ruchu .\nO matko co tu się wyprawia\nTo jest to zwiększenie mocy ???\nDo tej miejscowości TĘPCZ mam ok 25 km w linii prostej !\nCiągle w eterze widoczne.\nA ja siedzę w domu.\n#1088044 autor: Mixiorek\n15 sty 2020, 13:00\nJeszcze na marginesie. Zobaczcie jaki to jest potencjał:\n"Na trasie wybudowano 54 maszty radiowe, które umożliwią wysyłanie do pociągów sygnałów z 8 Lokalnych Centrów Sterowania, za pośrednictwem kolejowej sieci cyfrowej komunikacji radiowej GSM-R. Pracę systemu nadzoruje systemem dyspozytorski w Warszawie i Gdańsku."\nhttps://www.plk-sa.pl/biuro-prasowe/inf ... ansk-4512/\n#1088045 autor: marcin19883\n15 sty 2020, 13:27\nU mnie też przez dwie noce z rzędu między 1 w nocy a 3, stacje były offline. Ciekawe co robili.\n#1088074 autor: Benjamin Linus\n15 sty 2020, 17:17\nDzis wieża z m. Tępcz dalej widoczna. możliwy aż tak daleko sieje L800?\nPanowie dodajcie coś do tego przypadku\nspodziewałem się dialogu\n#1088113 autor: Kryniczanin\n16 sty 2020, 05:22\nMixiorek rozmawiałem kiedyś z osobą która zajmowała się szukaniem lokalizacji na GSM-R na szlakach 96 i 105 odcinek Nowy Sącz - Krynica to było ładnych kilka lat temu stąd wiem gdzie w przyszłości mniej więcej będą maszty na tym odcinku. Lokalizacje wprost idealne na doświetlenie zasięgu operatorów z obecnymi lokalizacjami np. początek Muszyny ulica Grunwaldzka przy skrzyżowaniu na Jastrzębik, Zubrzyk - tutaj sieci Słowackie i Plus na dwóch kreskach GSM 900, pozostałych operatorów brak., Barcice tu Plus rządzi ze swoją stacją na OSP. Pozostałe opy zasięg nawiewa Rytro i Stary Sącz.


Prawnik Agata Kościuk - obsługa firm - Polskie Strony - Przegląd krajowych witryn\nUlica i numer: ul. Stefana Dwornickiego 2\nProwadzenie własnej działalności lub zarządzanie całą firmą wymaga znajomości prawa, jaką mają osoby doświadczone w tej dziedzinie, dlatego aby zapewnić sobie przejrzystość działania oraz bezpieczeństwo prowadzonych inwestycji, warto wybrać usługi dobrego prawnika, który zapewni pomoc i kompleksowe wsparcie. Prawnik Agata Kościuk od lat współpracuje z wieloma firmami, zapewniając zarówno bieżącą obsługę prawną, jak i przygotowywanie opinii dla planowanych inwestycji. Reprezentując swoich klientów przed organami prawa zapewnia im satysfakcjonujące rozwiązania.\nPrzejdź do strony → Prawnik Agata Kościuk - obsługa firm\nID (dla promocji): 757\nSłowa kluczowe: prawnik Jaworzno, kancelaria prawna Jaworzno, radca prawny Jaworzno, kancelaria adwokacka Jaworzno\nPrawnik Agata Kościuk - obsługa firm


Michaił Ławrientjew – Wikipedia, wolna encyklopedia\nMichaił Aleksiejewicz Ławrientjew (ros. Михаи́л Алексе́евич Лавре́нтьев, ur. 19 listopada 1900 w Kazaniu, zm. 15 października 1980 w Moskwie) – radziecki matematyk i mechanik, wiceprezydent Akademii Nauk ZSRR (1957-1975), Bohater Pracy Socjalistycznej (1967).\n1910-1911 uczył się w szkole w Getyndze w Niemczech, 1918 ukończył szkołę komercyjną w Kazaniu i wstąpił na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu Kazańskiego, 1921-1922 studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, następnie wykładał w Moskiewskiej Wyższej Szkole Technicznej. W 1927 został kandydatem nauk fizyczno-matematycznych i został delegowany na pół roku do Francji, 1928 w składzie delegacji ZSRR brał udział w Międzynarodowym Kongresie Matematyków w Bolonii, gdzie wystąpił z wykładem. Od 1929 do 1935 starszy inżynier Centralnego Instytutu Aerohydrodynamicznego im. Żukowskiego, jednocześnie 1929-1931 kierownik katedry i profesor Moskiewskiego Instytutu Chemiczno-Technologicznego, od 1931 profesor Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. Od 1934 doktor nauk technicznych, od 1935 doktor nauk fizyczno-matematycznych, 1939 został dyrektorem Instytutu Matematyki Akademii Nauk Ukraińskiej SRR w Kijowie, 1939-1941 i ponownie 1945-1948 profesor Wydziału Fizyczno-Matematycznego Kijowskiego Uniwersytetu Państwowego. W latach wielkiej wojny ojczyźnianej w ewakuacji w Ufie, 1941-1944 kierował Wydziałem Matematyki Zjednoczonego Instytutu Fizyki i Matematyki Akademii Nauk Ukraińskiej SRR, w lutym 1945 wrócił do Kijowa, 1945-1948 był wiceprezydentem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. Od 1946 akademik Akademii Nauk ZSRR.\nW 1947 na sesji Akademii Nauk ZSRR wystąpił z wykładem o drogach rozwoju matematyki radzieckiej (opublikowanym w 1948), 1950 został dyrektorem Instytutu Mechaniki Precyzyjnej i Techniki Obliczeniowej, później pracował również przy utworzeniu broni atomowej w ZSRR, 1951-1953 akademik-sekretarz Wydziału Nauk Fizyczno-Matematycznych Akademii Nauk ZSRR i profesor Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, 1953-1955 zastępca kierownika naukowego KB-1 (Centrum Jądrowe w Arzamasie-16 (obecnie miasto Sarow)). Wraz z Nikołajem Bogolubowem nad bronią atomową. W 1955 został członkiem Prezydium Akademii Nauk ZSRR, 1955-1957 ponownie był akademikiem-sekretarzem Wydziału Nauk Fizyczno-Matematycznych Akademii Nauk ZSRR, 1957-1957 kierował utworzonym 18 maja 1957 Syberyjskim Oddziałem Akademii Nauk ZSRR, jednocześnie 1957-1976 był kierownikiem zorganizowanego przez siebie Instytutu Hydrodynamiki Akademii Nauk ZSRR. W 1958 odegrał ważną rolę przy zorganizowaniu Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, w którym 1959-1962 kierował katedrą analizy matematycznej, a 1962-1966 katedrą hydrodynamiki; jednocześnie 1963-1964 był przewodniczącym Rady ds. Nauki przy Radzie Ministrów ZSRR. Od 1976 do 1980 był przewodniczącym Narodowego Komitetu ZSRR ds. Matematyki Teoretycznej i Stosowanej. Członek rzeczywisty Czechosłowackiej Akademii Nauk (1957), honorowy członek Bułgarskiej Akademii Nauk (1966), członek-korespondent Niemieckiej Akademii Nauk w Berlinie (1969), członek Akademii Nauk Finlandii (1969), zagraniczny członek Francuskiej Akademii Nauk (1971) i PAN (1971). Od 31 października 1961 do 24 lutego 1976 zastępca członka KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 5 do 9 kadencji (1958-1979), deputowany do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR (1947-1951). Honorowy obywatel Nowosybirska (1970). Pochowany na Cmentarzu Południowym w Nowosybirsku.\nMedal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (29 kwietnia 1967)\nOrder Lenina (pięciokrotnie - 1953, 1 czerwca 1956, 16 listopada 1960, 29 kwietnia 1967 i 17 września 1975)\nOrder Rewolucji Październikowej (18 listopada 1970)\nOrder Czerwonego Sztandaru Pracy (czterokrotnie - 10 czerwca 1945, 23 stycznia 1948, 1953 i 1954)\nOrder Wojny Ojczyźnianej II klasy (1 października 1944)\nNagroda Stalinowska I klasy (dwukrotnie - 1946 i 1949)\nZłoty Medal im. Łomonosowa Akademii Nauk ZSRR (1977)\nKomandor Legii Honorowej (Francja, 1971)\nOrder Cyryla i Metodego I klasy (Ludowa Republika Bułgarii, 1969)\nMedal "50 lat Mongolskiej Republiki Ludowej" (Mongolska Republika Ludowa, 1972)\nISNI: 0000 0001 0891 5342\nSELIBR: 294175, 349861\nOpen Library: OL6842064A\nOstatnio edytowano 10 paź 2019 o 15:11


W dzisiejszym poście nie o zabawach paluszkowych, a same zabawy paluszkowe. Pokrótce: Zabawy paluszkowe, doskonale znane i stosowane (pewnie nieświadomie) przez mamy i babcie mają pozytywny wpływ na rozwój dziecka. Po pierwsze są dla niego ciekawe, nawet maluszek, który jeszcze nie angażuje się w zabawę lubi rytm zabaw paluszkowych. Dodatkowo zabawy paluszkowe wytwarzają bliskość z opiekunem i sprzyjają pozytywnej relacji. Dziecko uczy się naprzemienności ról, ćwiczy motorykę dłoni, wzbogaca słownik, relaksuje, a także może nauczyć się liczyć.\nRodzinka Ten duży - to dziadziuś A obok - babunia Ten w środku - to tatuś A przy nim - mamunia A to jest - dziecinka mała A to - moja rączka cała\nRak Idzie rak nieborak Jak uszczypnie - będzie znak\nSroczka (wersja mojej babci) Tu sroczka kaszkę warzyła Ogonek sobie sparzyła Temu dała w miseczce Temu dała w łyżeczce Temu dała w skorupce Temu dała łyżką po pupce A temu łepek urwała Poleciała z dymem Wyleciała kominem I frrr tu się …\nłatwe sudoku ze zwierzętami\nCzuję wstyd, że tak długo nie pisałam na blogu. Mam nadzieję, że przyszłość okaże się bardziej obfita w posty.\nPostanowiłam robić własne ilustracje i z nich tworzyć materiały do ćwiczeń. Dzisiaj prezentuję sudoku z moimi ilustracjami\nProponuję Wam małą zmianę w sudoku. Na planszy, która powinna być "czysta" wypisałam wyrazy. Układając obrazki na planszy mówimy np. "krowa na krokodyl".\nNieco trudniejsza wersja sudoku (z 9 obrazkami) doskonale nadaje się do ćwiczeń z nastoletnimi pacjentami.\nZbliżają się mikołajki. Dzieci piszą listy do Mikołaja, cały świat czeka na Mikołaja! Na terapii też można poćwiczyć z listem do Mikołaja.\nPrzedstawiam Wam propozycje ćwiczenia z takim właśnie listem.\nĆwiczenia można uzupełnić rysunkami ilustrującymi prezenty. Możemy także wpleść słowa bez "r".


NFZ: powołano zespół pracujący nad skróceniem kolejek\nW centrali Narodowego Funduszu Zdrowia został powołany specjalny zespół, który ma przygotować rozwiązania mające przyczynić się do skrócenia kolejek pacjentów do świadczeń. Zespoły takie powstały także w niektórych oddziałach wojewódzkich NFZ.\nPowołany w NFZ zespół dokonuje analizy dostępności świadczeń i czasu oczekiwania pacjentów. Przygotowuje też rozwiązania w zakresie organizacyjno-prawnym. oraz pracuje nad usprawnieniem sposobu informowania pacjentów o dostępności świadczeń.\nW małopolskim oddziale Funduszu w styczniu został powołany zespół ds. kolejek, który jest do dyspozycji Ministerstwa Zdrowia oraz uczestniczy w prowadzonych analizach i opracowaniu koncepcji udoskonalenia systemu kolejkowego. Małopolski oddział Funduszu od lat monitoruje dane przesyłane przez placówki medyczne.\nW roku 2013 we wszystkich poradniach specjalistycznych w województwie małopolskim przeprowadzona została kontrola, podczas której sprawdzano m.in., czy każda placówka prowadzi należyty system rejestracji pacjentów i zapisu do kolejek. Kontrola wykazała, że świadczeniodawcy w większości prowadzą system kolejkowy prawidłowo, chociaż niektórzy wciąż nie pamiętają o konieczności kwalifikacji pacjentów na stany pilne i stabilne. Podczas kontroli pojawiał się także problem utrudnień w rejestracji dla pacjentów.\nZ kolei centrala NFZ tworzy centralny wykaz, zawierający informacje o liczbie osób oczekujących na świadczenia opieki zdrowotnej i o średnim czasie oczekiwania w poszczególnych województwach.


Pijany prokurator spacerował nago ulicami Świdnicy - Dziennik.pl\n9 września 2021, 20:07 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nO sprawie jako pierwszy poinformował portal swidnica24.pl. Według portalu nagi mężczyzna chodził po osiedlu Zarzecze w Świdnicy; widziany był na kilku ulicach, a także w jednym ze sklepów. O sytuacji powiadomiona została Komenda Powiatowa Policji w Świdnicy. Jak się okazało, mężczyzna był pijany.\nRzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Świdnicy Tomasz Orepuk potwierdził w rozmowie z PAP, że mężczyzna to prokurator pracujący w jednej z jednostek okręgu świdnickiego.\n- W dniu dzisiejszym uzyskaliśmy materiały dotyczące tego zdarzenia z policji. Po ich uzyskaniu Prokurator Okręgowy w Świdnicy sporządził wniosek do rzecznika dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec tego prokuratora – przekazał rzecznik. Dodał, że zdarzenie miało miejsce, gdy mężczyzna przebywał na urlopie.\nŚwidnica pijany nagi prokurator prokuratura policja kraj\nKorzystał z ostatnich promieni letniego słońca. Też mi afera.\nA podobno tylko sędziowie piją A tu masz. prokurator\nDajcie spokój to normalne wśród sędziów prokuratorów czy adwokatów. Spacer na świeżym powietrzu.\nSzkoda, że to nie był Prokurator Generalny albo jeszcze lepiej - Prokurator Krajowy!\nKasta od Ziobry\nProkurator tez człowiek ,widocznie doszedł do wniosku ze ma czym się pochwalić …\nA co to love paradę paradują na golasa to prokurator też może a że pod wpływem w czasie wolnym wolno.\nCzy też trafi na billboardy jam kiedy sędziowie? Czy będzie się pisać o nietykalnej kascie pod zarządem ziobry?\ndawać go do Bydgoszczy\npowinien ubrać choćby stringi. puki co Polska to nie raj..............\nCzy to nie był przypadkiem Ziobro ?!\nZaraz wyjdzie na to, że pewnie też prześladowany politycznie....\nPindolek pro curatora\nProkurator, który nie ma nic do ukrycia. Zamiast karać dać do awansu\nfacet posuwa jakas mezatke, stary wrocil nieoczekiwanie na chate... no i faker-prokurator musial szybko spjerdalac\nPo co ten wniosek, i tak nic mu się nie stanie,.\n..oni mogą robić co chcą....u nich bezprawie znaczy prawo......\njak urlop to urlop\njak ma zero za szefa to mu odbiło\n.....pewno zabawiali się na wokandzie ...\nMoże już nie był w stanie ukrywać przed światem tego co pokazał.\nZero ma parasol i tyle chłppino\nHAHA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA HA\nA nie szedł przypadkiem pod pachę z nijakim Kowalskim. Co powie Ziebro? Wyrzuci go i powie; o proszę, jak my razem z Kaczyńskim walczymy z nepotyzmem, lub zatuszuje, gdyż jest różnica polegająca na tym, że on kiełbasy nie ukradł, tylko wisiała mu. A wisieć mogła. Kadry ziebry i kaczyńskiego.\nWyszla naga prawda o partyjnym funkjonariuszu pisowskim\nmoże żona nie docenia rozmiarów więc postanowił wyeksponować na ulicy i sprawdzić reakcje pań\nSpił się jak ******\nprzecież pan prokurator chciał tylko pokazać,że wymiar sprawiedliwości pod światłym kierownictwem ministra zerem zwanego,nie ma nic do ukrycia\nNadzwyczajna Kasta jest ponad prawem. Dziad z Nadzwyczajnej Kasty powinien odpowiadać za ekschibicjonizm, publiczne obnażanie się nieobyczajne zachowanie, Borysewicz 2.\nPrzecież to LGBT, co na to tow Kaczenka?\nTo prokurator z mianowania Ziobry.... klasa.\nProkurator reprezentuje jako urzednik swoj kraj - wiec nie moze nago spacerowac. Kazdy obywatel wrecz przeciwnie - moze robic co chce (prawdopodobnie zostanie za to przez prokuratora ukarany tylko).\nNo zgrzeszył dobrze a kto nie ma pokus ?\nabsolwenci prawa na UMK w Toruniu już tak mają\na skarpetki miał,bo jeśli tak to nie był do końca nagi i miał coś do ukrycia\ntak to jakoś czuję\nMoże był to generalny bo on taki śliczny lecz z rozumkiem jest na bakier ?\nzoo czy zoll\noto skutki działania Zolpidemu i uzależnienia od niego - halucynacje i omamy - pewnie ćpun podwawelski mu zalecił\nSprawa jest włącznie polityczna. Jutro w godzinach wczesnych odbędą się w Brukseli narady o karach nałożonych na Polskę za odsunięcie tego prokuratora od możliwości oskarżania bez przepisowego stroju.\nnaga prawda,taki jest polski wymiar niesprawiedliwości.\ndobrozmianowy funkcjonariusz od Zbigniewa Z.\nZiobro spacerował z nim?\nKora boska ! Ziobro juz go surowo ukarze i sprawiedliwie , ten nasz prawy i sprawiedliwy od prawa i sprawiedliwosci,


Szorty Męskie Wrangler - Jeansowe, Markowe - Dobra Cena, Sklep – Jeanssystem\nJeanssystem » Odzież męska » Szorty » Szorty męskie Wrangler\nKrótkie spodnie jeansowe Wrangler dla niego\nZnana z denimowych realizacji na najwyższym poziomie marka Wrangler w swoim portfolio posiada odzież na każdą porę roku. Szorty męskie Wrangler oferowane przez sklepy internetowe doskonale sprawdzą się w cieplejsze dni. To propozycja dla ceniących sobie komfort mężczyzn w każdym wieku. Bogata oferta modeli zróżnicowanych pod względem kolorów i fasonów to możliwość wyboru krótkich spodni dopasowanych do sylwetki, a także indywidualnych preferencji.\nModne szorty męskie Wrangler\nMęskie szorty Wrangler to propozycja zarówno dla ceniących klasyczny krój, jak i modne projekty mężczyzn. Prezentujemy szorty jeansowe męskie Wrangler, modele chino wykonane z tkaniny, a także idealne na plażę szorty z materiału o właściwościach hydrofobowych. Zrób zakupy bez wychodzenia z domu! Sprawdź ofertę kolekcji outletowych i zamów online spodenki męskie Wrangler dla siebie. Pamiętaj, żeby sprawdzić rozmiar w tabeli pod produktem - projekty różnych marek mogą różnić się między sobą wielkością.


CZY TWÓJ CZAJNIK ELEKTRYCZNY LUB PLAFON SPEŁNIAJĄ WYMAGANIA? SPRAWDZAMY TO - Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Kielcach\nOpublikowano: piątek, 13, sierpień 2021 10:17\nKonsumencie, jesteś zainteresowany kontrolą? Pobierz informacje o wynikach kontroli (czajniki, oprawy oświetleniowe). Dowiedz się więcej z zestawień wyników badań laboratoryjnych (czajniki, oprawy oświetleniowe).\nKontrola Inspekcji Handlowej - czajniki elektryczne - raport (1,48 MB, pdf, 2021.08.12)\nKontrola Inspekcji Handlowej - czajniki elektryczne - zestawienie produktów (316,35 KB, pdf, 2021.08.12)\nKontrola Inspekcji Handlowej - oprawy oświetleniowe - raport (3,63 MB, pdf, 2021.08.12)\nKontrola Inspekcji Handlowej - oprawy oświetleniowe - zestawienie produktów (236,22 KB, pdf, 2021.08.12)


Fotorelacje « Lubelska Piłka - Wszystko o piłce nożnej na Lubelszczyźnie\nFotorelacje, Najważniejsze wiadomości\nniedziela, 15 listopada 2015, 12:21\nPolska – Islandia 4:2 (fotorelacja)\nZapraszamy do obejrzenia zdjęć z piątkowego spotkania towarzyskiego Polska – Islandia 4:2 rozegranego na PGE Narodowym w Warszawie.\nniedziela, 17 lutego 2013, 12:05\nLubelskie pejzaże piłkarskie / Jaworzanka Rogów – Pogoń Trzebiesza\nW „Lubelskich pejzażach piłkarskich” wizyta na meczu Jaworzanki. To Nowy klub na piłkarskiej mapie Lubelszczyzny. Relacja pochodzi z meczu Jaworzanka – Pogoń Trzebierza 0:4. Mamy nadzieje, że nowy klub wkrótce […]\npiątek, 15 lutego 2013, 10:18\nPrzedślubny test żony piłkarza!\nZawodnik i trener w klubie Ruch Izbica Michał Gałka to chłopak o ułańskiej fantazji. W dniu ślubu, a może i przed ślubem postanowił żonę przeegzaminować z umiejętności piłkarskich. Na wyłączonym […]\nA klasa, Fotorelacje\nsobota, 9 lutego 2013, 11:12\nFotoreportaż / „Bychawskie pasiaki”\nDzisiaj prezentujemy fotoreportaż meczu Granit Buchawa – Wisła Annopol. Oczywiscie zaciekawiła nas róznorodność fotografii. Jako całość pasuje do wielu tytułów: „Lubelskie pejzaże” , „Mecz”, „Pasja”, „Chłopaki Zdzicha”, „Bychawskie pasiaki’” i […]\nwtorek, 29 stycznia 2013, 10:14\nFotoreportaż / Sparing Ruch Ryki – Lutnia Piszczac 1:3\nDzisiaj fotoreportaż od którego wieje… Ruch Ryki przegrał pierwsze tegoroccne spotkanie sparingowe z Lutnią 1:3. Jednak jak widać na fotkach walki i emocji nie brakowało. Ruch wystąpił w zestawieniu: Skład: […]\nśroda, 16 stycznia 2013, 15:45\nTurniej halowy o puchar dyrektora CKFiS w Bełżycach – fotorelacja Damiana Szabata\nZapraszamy do obejrzenia relacji fotograficznej Damiana Szabata z turnieju halowego, który rozegrano 12 stycznia. W turnieju udział wzięły: Tęcza Bełżyce (dwie drużyny). Perła Borzechów (dwie drużyny), LKS Wierzchowiska (dwie drużyny), […]\nponiedziałek, 7 stycznia 2013, 13:22\nFotoreportaż / II Chełmska Gala Piłkarska\nJuż trzy okręgi piłkarskie mają swoje Gale Piłkarskie. Dzisiaj w naszym fotoreportażu impreza, która odbyła się z inicjatywy OZPN Chełm. A była to impreza nie ze wszechmiar efektowna, zorganizowana z […]\nsobota, 5 stycznia 2013, 12:54\nWierzbica / JEDEN PROCENT dla sportowców…\nJeden procent dla sportowców to dobrze zainwestowane pieniadze. Jedna z gmin, gdzie władze od lat pomagają spoprtowcom, to Wierzbica. Wraz z rozwojem piłkarstwa, chłopcy szybko przyswajają inne niż sport zainteresowania […]\nniedziela, 30 grudnia 2012, 15:08\nKonferansjerzy – prowadzenie imprez\nOd wielu lat zajmujemy się prowadzeniem eventów firmowych, koncertów, balów i aukcji charytatywnych, które – pozwolimy sobie na nieskromność – prawie w każdym przypadku dzięki naszej kreatywności i ekspresji są […]\nponiedziałek, 24 grudnia 2012, 14:27\nLubelskaPiłka.pl Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia i wszelkich łask od Pana w Nowym 2013 roku życzy Prezes DKS Gaudium – ks. Tomasz Winogrodzki\nsobota, 22 grudnia 2012, 12:14\nRazem z Zamojskim Związkiem Piłki Nożnej do życzeń przyłączają się wszyscy kibice piłkarscy, oraz brać sportowa województwa lubelskiego. Także redakcja portalu lubelskapilka.pl\nśroda, 7 listopada 2012, 09:53\nFotorelacja z meczu LKS Wandalin – Tęcza Zagórze\nDzisiaj w Lubelskich pejzażach piłkarskich Wandalin, miejscowość, która od strony sportowej Niczym nie wyróżniania się na Lubelszczyźnie. Fotorelacje z meczu LKS Wandalin – Tęcza Zagórze / Bełżyce przygotowała Magdalena Wagnerowska. Patrz: […]\nwtorek, 2 października 2012, 12:13\nFotorelacja / A może by tak raz na jakiś czas zajrzeć do Annopola…\nPowrót Wisły Annopol do V ligi lubelskiej znacznie ubarwił rozgrywki – tym bardziej, że w składzie Wisły pojawił się Tomasz Żelazowski. Kim jest wychowanek klubu z Opatowa nikomu przypominać nie […]\nA klasa, Fotorelacje, Lubelskie pejzaże piłkarskie\npiątek, 21 września 2012, 10:18\nLubelskie pejzaże piłkarskie / Rokitno – LKS Skrobów\nLider lubelskiej klasy A, gr. III LKS Skrobów jedzie na mecz do Ludwina. Gospodarze z pewnościa zechcą nadszarpnąć konto punktowe Skrobowa – jedynego zespołu który zdobył komplet punktów. Dzisiaj w […]\nFotorelacje, Liga gra pasek, Najważniejsze wiadomości\nponiedziałek, 17 września 2012, 12:14\nFOTORELACJA / „Święta wojna” w Izbicy… – bohaterem Marek Szponar\nW Izbicy liczono na wygrana z przecietnie spisującym się Startem Krasnystaw. Zapanowała o Starcie opinia, że TO młokosy – strzelają gola i upajają się nim… w końcu przegrywają każdy mecz, w […]\nLZPN PZPN Puchar Polski Trenerzy Leksykon Orion Niedrzwica Duża Po raz pierwszy Prasa P r o f i l e Motor Lublin Wywiady Start Krasnystaw Felieton Ekstraklasa Górnik Łęczna Opinie Ciekawostki 3:3 Giergiel Fotoreportaż W skrócie Liga gra transfer Hetman Zamość Sparingi


Stratos Opony - RIKEN RIKEN ALL SEASON 155/70 R13 75 T\n- RIKEN na sezon 2019 roku zaproponował nową oponę całoroczną RIKEN ALL SEASON. Nieważne czy drogi są suche, mokre, pokryte śniegiem czy nawet oblodzone, najnowsza opona RIKEN ALL SEASON zapewni długie przebiegi i wyśmienitą trakcję na każdej powierzchni. Odpowiada za to nowa technologia trójwymiarowych lameli oraz specjalne rowki RIKEN ALL SEASON no i najważniejsze dzieło inżynierów czyli nowa mieszanka gumowa. RIKEN ALL SEASON to idealne rozwiązanie dla kierowców, którzy chcą jeździć bezpiecznie, bez konieczności sezonowej zmiany opon.\n- W celu osiągnięcia kompromisu podczas prowadzenia auta latem i zimą, w oponie RIKEN ALL SEASON zastosowano technologię trójwymiarowych lameli. Zapewnia ona równie dobrą przyczepność na drogach pokrytych śniegiem i lodem, oraz na mokrym asfalcie, jednocześnie oferując stabilną jazdę na suchej nawierzchni. Duża ilość lameli tworzy wiele krawędzi wgryzających się do powierzchni drogi, gdy opona się obraca, co zapewnia lepszą trakcję na śniegu i lodzie. Ponadto lamele blokują się wzajemnie, tworząc zwarty blok podczas hamowania, przyspieszania i pokonywania zakrętów. Zwiększa to stabilność opony i znacząco poprawia precyzję kierowania. W rezultacie produkt oferuje bardzo dobre właściwości jezdne i wysoki poziom bezpieczeństwa przez cały rok.\n- Nowością od inżynierów koncernu RIKEN są opracowane komputerowo rowki, które skutecznie i szybko usuwają wodę, ograniczając w dużym stopniu ryzyko aquaplaningu. Opona posiada dodatkowe łączniki wzmacniające, w tym lamele między rowkami, dzięki którym wykazuje ona dobrą trakcję na bardzo śliskich nawierzchniach.\n- Opona RIKEN ALL SEASON to nie tylko wysoki poziom bezpieczeństwa, ale także długa żywotność, przy jednoczesnym zachowaniu korzystnego stosunku wartości do ceny. Szeroka i płaska powierzchnia styku sprawia, że opona osiąga długie przebiegi. Jest to możliwe, ponieważ większa część gumy pozostaje w kontakcie z nawierzchnią drogi, a siła nacisku rozkłada się optymalnie


Podkategoria: Architektura - strona 3 - Darmowy, moderowany katalog stron - LinkiSEO.com - Bądź widoczny w sieci!\nZajmujemy się sprzedażą szykownych części do wykończenia wnętrz takich producentów jak EXTERIOR, NMC oraz ORAC DECOR. W naszym sklepie wszystkie materiały dostępne są od ręki i jest możliwość przesyłek na obszarze całej Polski. Przed dokonaniem zakupu zdołacie państwo zamówić bezpłatną próbkę materiału.\nAranżZaprojektowanie wnętrz to istotna rzecz - to wszak w domu spędzamy większość naszego życia. Kiedy więc działać to mądrze? Przede wszystkim powinno się uświadomić sobie jakich towarów traktować. Zaś do wyboru posiadamy niezwykle wielu producentów z rodzaju: klamki, okucia drzwiowe, klamki do drzwi czy okien. Odnawiając własne mieszkanie wskazane jest również zapoznać się spośród informacjami z dziedziny: malowarki, przede wszystkim znanej korporacji graco. Zapraszamy aż do zapoznania się spośród naszym asortymentem towarów.\nProjektowanie wnętrz łódź - Piotr Stolarek »\nUrodzony w 1980 roku w Łodzi. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 2006 roku. Doświadczenie zawodowe zdobywał współpracując z architektami wnętrz, a także realizując pojedyncze zlecenia indywidualne już na studiach od 2003 roku. Praktykę własną prowadzi od 2005 roku. Współzałożyciel grupy projektowej Stolarek Szewczyk Projektowanie Wnętrz działającej na terenie Łodzi i Warszawy, oraz grupy wizualizacyjnej Villusion współpracującej z pracowniami architektonicznymi na terenie Polski i Stanów Zjednoczonych.\nPracę projektową zaczynam od rozmowy z klientem, aby poznać jego upodobania, gdyż wychodzę z założenia, że odpowiednie wnętrze ma określony wpływ na człowieka. Chcę aby moje wnętrza podnosiły standard życia. Moje prywatne upodobania krążą wokół minimalizmu doprawionego nutka szaleństwa. Tworzenie wnętrz to dla mnie praca, ale przede wszystkim pasja przynosząca ogromną satysfakcję.\nProjekty-Domów-Online.pl - idealna, moderowana strona w której zamieszczono najpopularniejsze projekty domów parterowych. Dzięki tej stronie dowiesz się które z wielu projektów domów są najpopularniejsze w ostatnich latach. Wejdź i znajdź ciekawy opis oraz inne szczegółowe dane dotyczące danego projektu!\nGeodeta Dolny Śląsk GeoProfi »\nPortal geoprofi. pl to rozwiązanie, dla zainteresowanych, którzy chcą uzyskać wiadomości odnośnie usług geodezyjnych. Przedsiębiorstwo obiecuje fachowość usługi. W ofercie wyszukasz, np. : wykonywanie planów, wznowienia granic, wydzielenie działek, inwentaryzacje powykonawcze, geodezyjna obsługa inwestycji i inne. Z uwagi na prestiż przedsiębiorstwa, chwali się szacunkiem u konsumentów. Trzeba nadmienić o wykorzystywanych technikach, jakie są odpowiedniej jakości. Firma oferuje: indywidualne podejście do interesanta, rzetelność świadczonej usługi, nowoczesny ekwipunek i inne, które zagwarantują zadowolenie klienta.\nPrzymieszasz się do budowy domu, ale nie wiesz od czego zacząć i skąd wziąć fachową ekipę?, grupa Saczel działa na polskim rynku od 1994 roku. W naszej bogatej ofercie znajdują się :\nPonadto Grupa Saczel specjalizuje się w suchej zabudowie wnętrz. Swoje działania prowadzimy zarówno w okolicach Częstochowy, w której mieści się siedziba firmy, jak i na terenie całego kraju. Nasza oferta skierowana jest do osób indywidualnych oraz firm i instytucji. W ramach usług firma budowlana proponuje cały zakres prac począwszy od pomocy przy wyborze działki, przez doradztwo w kwestiach urzędowych czy wybór najlepszego projektu architektonicznego aż po prace właściwe i odbiory końcowe. Krótko mówiąc: decydując się na Grupę Saczel zyskujesz pewność, że wszystko zostanie przeprowadzone sprawnie i z należytą starannością. Jeśli chcesz się o tym przekonać, odwiedź siedzibę naszej firmy i zobacz dom modelowy.\nMieszkania sprzedaz Warszawa »\nFuturystyczne mieszkania zlokalizowane w centrum Warszawy. Wieżowce są otoczone wspaniałymi ogrodami zaprojektowanymi w stylu Zen. Do ogrodu dostęp posiadają tylko mieszkańcy osiedla. W ten sposób mogą znaleźć upragnioną chwilę ukojenia. Obszar mieszkalny jest na 4000 m2. Budynki składają się z harmonijnej całości z dbałością o najistotniejsze szczegóły. Futurystyczne rozwiązania konstrukcyjne oraz bardzo dobra izolacja termiczna zapewniają skuteczne oddzielenie od szumu ulicy. Połączenie stali nierdzewnej wewnątrz budynku sprawia, że całość wygląda futurystycznie w połączeniu z naturą.\nMała architektura miejska Viaticom - lustra, gabloty, wiaty, barierki, słupki »\nNasza firma oferuje lustra przemysłowe, drogowe, panoramiczne oraz półkuliste, gabloty informacyjne i ogłoszeniowe, stojaki rowerowe, słupki uliczne, wiaty dla palących, urny i kabiny wyborcze, mała architektura miejska.\nochrona rodzicielska, szparowanie włosów, niedrogo, infinity, UltraGraf, kielce, Tonery, drukarki, budowy częstochowa, wideofimowanie ślubów, geodeta świdnica, projektowanie wnętrz łódź, reklama, Sklep internetowy ORAC DECOR, fabryka ciepłych domów, budowy, sony ericsson, OpenSource, dekoracje wnętrz, sklepy internetowe, transport ponadgabarytowy, Końskie, domy, znak wodny, listwy gzymsowe, sklep, fabryka domów, kabiny wyborcze, składanie panoram, z kim budowac, sprzęt, biuro, multi box, lustra panoramiczne, listwy ścienne, flash, mieszkania na sprzedaż, szparowanie photoshop, nokia, domy podpiwniczone, wycinanie tła, listwy wykończeniowe, deweloper warszawa, projekty domów, druk, nieruchomość, WiFi, geodezja świdnica, Ulotki, gzymsy


» IV Tydzień: Sobota\nOśrodek Apostolstwa Trzeźwości 5 kwietnia 2014\nWśród tłumów słuchających Jezusa odezwał się głos: „Ten prawdziwie jest prorokiem”. Inni mówili: „To jest Mesjasz”. Jeszcze inni mówili: „Czyż Mesjasz przyjdzie z Galilei? Czyż Pismo nie mówi, że Mesjasz będzie pochodził z potomstwa Dawidowego i z miasteczka Betlejem?” I powstało w tłumie rozdwojenie z Jego powodu (…). Wrócili więc strażnicy do kapłanów i faryzeuszów, a ci rzekli do nich: „Czemuście Go nie pojmali?”. Strażnicy odpowiedzieli: „Nigdy jeszcze nikt nie przemawiał tak, jak Ten człowiek przemawia”. J 7,40-53\nKim jest Jezus? Jest to pytanie, które rodzi się podczas wsłuchiwania się w nauczanie Chrystusa. Z jednej strony nasz Pan wydaje się być niezwykły. Kto bowiem uczy o miłości nieprzyjaciół, miłości siebie samego, albo o tym, że Bóg nosi miano Ojca? Wśród tłumu słowa Jezusa powodują, że zostaje nazwany prorokiem i Mesjaszem, sami strażnicy zauważają, że jeszcze nigdy tak nikt nie przemawiał. Słowo Jezusa jest Słowem Boga, co więcej, sam Jezus jest Słowem. Jego życie jest listem Boga skierowanym do każdego z nas. Treści tego listu bardzo się boimy. Boimy się Słów Boga, ponieważ spodziewamy się kolejnych oskarżeń i słów wpędzających nas w poczucie winy. Ale czy takie jest słowo Jezusa? Czy może są tam słowa, których boję się najbardziej: jesteś moimi umiłowanym dzieckiem, córką i synem.\nOczywiście możemy w różny sposób podchodzić do Chrystusowego przepowiadania. Pierwszą przeszkodą jaką napotkamy, zanim zaufamy Bogu w Jezusie Chrystusie, to niewłaściwe racjonalizowanie treści – inaczej mówiąc – tłumaczenie. Podobnie czynią słuchacze z dzisiejszej ewangelii: czyż Mesjasz przyjdzie z Galilei? W pierwszym momencie żydzi są pociągnięci słowem Jezusa, ale z kolejnymi minutami zaczynają sobie to wszystko tłumaczyć. Mówią: przecież ten człowiek jest Galilejczykiem wpadając tym samym w stereotypowe myślenie tamtych czasów. Galilejczycy byli bowiem obywatelami drugiej kategorii.\nPodobnie dzieje się z nami, kiedy wydarzenia z życia są dla nas trudne do przyjęcia. Ile razy tłumaczyliśmy sobie niestosowne zachowanie innych lub że gniew i agresja osoby bliskiej nam jest naszą winą, kiedy ktoś po raz kolejny naruszał granice naszej godności tłumaczyliśmy sobie, że tak powinno być, że zasługujemy na to. Tłumaczenie – racjonalizowanie może być bardzo niebezpieczne. Niektóre wydarzenia powinny przemawiać do mnie w największej prostocie. Niektóre zachowania nie mają wytłumaczenia, trzeba przyjąć je w całości, takimi jak są w rzeczywistości.\nW przypadku tłumu słuchającego Jezusa racjonalizacja nie pozwala im przyjąć zbawienia. Ludzie odbierają sobie w ten sposób dar życia jaki przez Niego przychodzi. Wielu przestaje wierzyć w Boga ponieważ nie potrafią przyjąć Jego reguł działania. Mówią: Bóg nigdy nie mógłby tak działać, albo jak Bóg może dopuścić takie wydarzenia.\nW tłumie powstaje także rozdwojenie. Z jednej strony słuchacze Jezusa przeżywają moc Jego słów, a z drugiej nie wierzą, że jest Mesjaszem. Podobne rozdwojenie powstaje w nas, kiedy słuchamy Ewangelii albo kolejnego kazania. Czujemy się pociągnięci prawdą, ale bywa ona wymagająca i konfrontująca mnie z moim życiem, dlatego zaczynamy racjonalizować. Czasami tłumaczymy sobie: co ten ksiądz gada, przecież sam nie jest lepszy. Potrafimy sobie wytłumaczyć bardzo wiele spraw, ale nie potrafimy wytłumaczyć, dlaczego bez Boga czujemy się samotni i pełni lęku o własne życie.\nKochany Ojcze, pozwól mi przyjmować Twoje Słowo – Jezusa Chrystusa, jako ratunek dla mojego życia. Chroń mnie przed ignorancją, przed zamknięciem i lękiem. Pozwól mi ponownie zaufać i zawierzyć.


Błękitne wstążki dróg - tania księgarnia internetowa.\n> Książki>Beletrystyka>Opowiadania>Błękitne wstążki dróg\nKatarzyna Wenta-Mielcarek kreuje utopijny świat roztaczając przed czytelnikiem wizję niedalekiej przyszłości Europy.\nPatronat nad książką objęli: dlaLejdis , Kulturalne rozmowy, Angelic on point, kuznia.art.pl, zazyjkultury.pl\nAutor Katarzyna Wenta - Mielcarek\nPowieść “Błękitne wstążki dróg” przenosi nas w fantazyjny i utopijny, dziś jeszcze, świat. Metaforycznie przedstawia jednak aktualne problemy z jakimi borykają się rządy europejskich krajów, takie jak: Jak chronić obywateli przed terroryzmem? Jak poradzić sobie z globalnym ociepleniem? Jak kobiety mają zabezpieczyć sobie uzyskanie pełni praw, reprodukcyjnych oraz związanych z różnicami płci przy rządach o dziewiętnastowiecznej mentalności ? Czy osoby odmienne kulturowo stanowią jakiekolwiek zagrożenie dla narodowych kultur, czy zagrożeniem są wartości, jakimi kieruje się indywiduum, niezależnie od kultury pochodzenia?\nTe i inne pytania, w kontekście wielokulturowym autorki o kulturze polskiej, niemieckiej i francuskiej, są wplecione w powieść, jak błękitne wstążki w warkocz odważnej i eleganckiej kobiety.\nKatarzyna Gnacikowska 2021-01-11\ncała recenzja na stronie – http://dlalejdis.pl/artykuly/blekitne_wstazki_drog_recenzja\n„Błękitne wstążki dróg” Katarzyny Wenty-Mielcarek jest jedną z tych książek, co do których nie miałam kompletnie żadnych oczekiwań, bo nawet opis z okładki niewiele mówił o tym, czego mogę się spodziewać w środku. Zabrałam się więc za nią nastawiona na czyste poznawanie, co z pewnością pozwoliło mi cieszyć się płynną akcją powieści i dobrym warsztatem autorki, która jest filologiem niemieckim i polskim oraz absolwentką komunikacji interkulturalnej.\nWenta-Mielcarek stworzyła w swojej książce wizję świata w 2050 roku, w którym świat demokratyczny zjednoczył się w obronie przed terroworsami, a postęp technologiczny pozwolił stworzyć sposoby obrony przed niespodziewanymi atakami, wiec ludzie poczuli się bezpieczniejsi dzięki parasolom ochronnym. Niestety, nie wyeliminowano wszystkich zagrożeń, a największe stanowi porywanie dziewczynek, czy to niemowląt na porodówkach, czy też takich w wieku szkolnym.\nKsiążka składa się z trzech części. W pierwszej poznajemy Joannę – główną bohaterkę, jako pracownika korporacji, w której jest ofiarą subtelnego mobbingu. Kobieta czuje się wypalona, niedoceniona, mimo poświęcenia mnóstwa czasu, dobrych wyników, to jednak traktowana jest z dystansem. Dostrzegając absurdy korporacyjnego życia, podłość i małość współpracowników, hipokryzję przełożonych postanawia rzucić tą pracę i zająć się rodziną i własnym biznesem. W drugiej części poznajemy jej życie po zmianie – pełne prawdziwych przyjaźni, spokojniejsze, z kwitnącym biznesem, czasem na sport, odpoczynek i rodzinę. Sielankę przerywa informacja ze szkoły o porwaniu jej dziesięcioletniej córeczki Zosi. W trzeciej części poznajemy drugie oblicze Joanny – kobiety teraz zdeterminowanej, by odzyskać córkę i jej pozostałe koleżanki, zdobywa informacje, gdzie dziewczynki są przetrzymywane, uzyskuje też wsparcie i pomoc ze strony władz.\nPełna recenzja na stronie https://sztukater.pl/ksiazki/item/27850-blekitne-wstazki-drog.html\nCos na półce 2021-01-11\nJak będziemy żyć za trzydzieści lat?\nNieco utopijna wizja przyszłości, w której pod pozorami porządku i troski o obywatela codzienność dominują mobbing, strach i poczucie zagrożenia.\nGłówna bohaterka książki – Joanna – pracuje i mieszka w Paryżu. Mamy lata 50-te XXI wieku. Świat nieco się zmienił w porównaniu do roku 2019, aczkolwiek nie są to zmiany drastyczne, wszystko co się pozmieniało mniej lub bardziej można by z dzisiejszej perspektywy przewidzieć… Światowy ład, porządek i zasady określane są troską o człowieka, obywatela i o jego bezpieczeństwo. Mniej więcej jako całość system ten działa, aczkolwiek w imię bezpieczeństwa odbiera jednostce sporo wolności. Wszystkiemu zaś winne zamachy terrorystyczne dokonywane przez organizacje pokroju ISIS, które doprowadziły do wypracowania w imię dobra ogółu takiego, a nie innego systemu. W tym wszystkim próbuje odnaleźć się Joanna.\nJako przykładna żona i matka żyjąca we Francji daje sobie dość dobrze radę. Poznajemy ją w momencie, w którym praca zawodowa przestaje dawać jej satysfakcję. Zawodowa rzeczywistość pełna jest przykrych dla Joanny przejawów mobbingu, zawoalowanych kpin, szykan, nacisków… Można to zrzucić na karb powszechnie panującej atmosfery zagrożenia, która istnieje jako pewne cywilizacyjne wręcz zjawisko wynikające z ataków na społeczność międzynarodową. Nie usprawiedliwia to jednak w żadnym stopniu tego, czego Joanna doświadcza w pracy… Jako jednostka ukierunkowana na dobro i bezpieczeństwo swojej rodziny Joanna całkowicie zmienia swą perspektywę postrzegania świata w momencie zagrożenia własnego dziecka. Do czego będzie w stanie posunąć się Joanna żeby je ochronić? Jak będzie w stanie o nie walczyć w rzeczywistości, która w imię dobra ogółu tłumi wszelkie indywidualne inicjatywy?\nPełna recenzja na stronie https://cosnapolce.blogspot.com/2019/05/bekitne-wstazki-drog-katarzyna-wenta.html\nCzytanie na platanie 2021-01-11\nGłówną bohaterką książki jest Joanna, Polka od wielu lat mieszkająca we Francji, matka i żona. Spotykamy ją w momencie gdy praca przestaje przynosić jej satysfakcję. Czuje się prześladowana przez szefa i pracowników. Towarzyszy jej również ciągły lęk o dziesięcioletnią córkę.\nCzy Joanna ułoży sobie życie zawodowe? Do czego będzie zdolna w sytuacji zagrożenia bliskich osób?\nPozycja ciekawa i godna uwagi. A jak za trzydzieści lat będzie wyglądała Polska na tle Europy? Nie pytajcie…\nPełna recenzja na https://www.instagram.com/p/Bvg44_TFlfl/\nMirosława Dudko 2019-04-21\ncała recenzja: https://ezo-ksiazki.blogspot.com/2019/04/362-bekitne-wstazki-drog.html\nKamila Dębińska 2019-02-18\nPodsumowując, po książce spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Liczyłam na prawdziwą powieść fantasy. Jednak książkę raczej należałoby sklasyfikować jako powieść obyczajową z elementami fantastycznymi, bo to, że ludzie mają "parasol ochronny" to trochę mało jak na fantastykę. Oprócz tego książkę czytało się bardzo przyjemnie, jednak częste przeskoki między rzeczywistością, a przeszłością trochę wytrącały mnie, podobnie jak osoby, które pojawiały się znikąd i za chwilę znikały. Książkę warto przeczytać, że względy na uczucie, którym Joanna obdarzała swoją córkę Zuzię. Po zaginięciu zdruzgotana matka była w stanie zrobić wszystko, aby ją odnaleźć i przywieźć z powrotem do domu.