Znaleźć czas dla siebie | Kongres Antropologiczny\nWeronika 10 marca 2018\nOkres ciąży nie wyklucza pełnej aktywności zawodowej kobiety, przynajmniej na początku. Prowadząca taki tryb życia nie ma zbyt wiele czasu na to, by tracić go na długie poszukiwania specjalnych ubrań.\nW dobie internetowej najczęściej załatwia takie zakupy właśnie poprzez Internet. Pracująca kobieta potrzebuje konkretnych strojów spełniających funkcje zawodowe, a więc eleganckich, oficjalnych i klasycznych.\nGłównie właśnie takie kupuje ze szczególnym wyczuciem. Na pozostałe okazje, a więc rodzinne spotkania, wyjścia okazjonalne czy też do noszenia na co dzień wybiera odzież mniej oficjalną, dającą więcej swobody i pewnie również trochę tańszą.\nW sklepach internetowych jest znacznie większy wybór niż w stacjonarnych, więc dosyć szybko na czas ciąży kobieta może zorganizować swoją garderobę nie wychodząc specjalnie z domu. Jednakże w swoim aktywnym życiu znajduje czasem chwilę, by się zatrzymać i z mamą, siostrą bądź koleżanką pospacerować po sklepach.\nBez czasowej presji bywają to przyjemne spotkania uwieńczone niekiedy praktycznymi zakupami.\nPrevious Zawsze modna\nNext Odzież ciążowa na każdą okazję


Damska ramoneska ze skóry 374647 w Tchibo\nWyjątkowo miękka w dotyku, wysokogatunkowa skóra\nSzwy działowe i szwy wiedeńskie z przodu i z tyłu podkreślają kobiecą sylwetkę\nStójka z paskiem zapinanym na guzik zatrzaskowy\nNumer zamówienia 102215\nElegancka i równocześnie zapewniająca swobodę ramoneska zachwyca wyjątkowo miękką, garbowaną bez użycia chromu skórą.\nKurtka skórzana ma dopasowany krój, a szwy działowe i szwy wiedeńskie z przodu i z tyłu oraz asymetryczny zamek błyskawiczny dodatkowo podkreślają kobiecą sylwetkę. Kurtka jest w całości na podszewce i wyjątkowo miękko otula ciało.\nKurtka ma modną stójkę z paskiem zapinanym na guzik zatrzaskowy, a wstawki na ramionach zdobi dekoracyjne stebnowanie. Kurtka ma ponadto dwie kieszenie zapinane na zamek błyskawiczny oraz zamki błyskawiczna na zakończeniu rękawów.\n100% Skóra owcza grabowana bez użycia chromu\nPodszewka rękawów: 100% poliester\nDługość całkowita: ok. 56 cm\nZaleca się specjalny proces czyszczenia przeznaczony do produktów skórzanych\nprzez Luiza T. od 2019-04-08\nRozmiar dobry, ładnie uszyta. Skóra świetnej jakości. Nie jest ciężka. Kolor bardzo ładny.\n35 klientów uznało ocenę produktu za pomocną.\nprzez Hanna N. od 2019-05-28\nKolor super, rozmiar też. Trochę za długie rękawy. Skóra mięciutka. Polecam !\nKurtka dopasowana, dobrze się układa, trzeba sprawdzić tabelę rozmiarów przed zakupem i dokładnie wymierzyć biust, talię i biodra. Kolor nietuzinkowy.\nprzez Kinga K. od 2019-09-17\nSuper delikatna skóra, ładny kolor średni szary, trzyma rozmiar , dość droga, ale udało mi się kupić ze zniżką 30 %\nprzez Katarzyna C. od 2019-09-10\nNie wiem co powiedzieć. Szukałam takiej ramoneski od zeszłej jesieni, aż trafiła na ideał. Właśnie ten :D Jest bardzo dobrze wykonana. Zamki dobrze osadzone, nie są błyszczące (baaardzo zależało mi na tym, aby nie błyszczały z daleka), skóra miękka, szwy dobrze zrobione


Zapomnij o tych 5 rzeczach, jeśli chcesz, aby Twój związek był zd…\nStrona główna » Związki » Zapomnij o tych 5 rzeczach, jeśli chcesz, aby Twój związek był zdrowy i szczęśliwy\nmówisz „nie”, zamiast „tak”\nJeśli wydaje Ci się, że dotychczas mogłaś być zbyt wybredna, ta porada jest dla Ciebie. Bycie wybredną może być dobrą cechą podczas randkowania, ale pamiętaj, że jeśli czekasz na tego jedynego, będziesz musiała umówić się na spotkanie z szerokim spektrum osób. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka mężczyzna nie jest w Twoim typie i odbiega od ideału, musisz wiedzieć, że humor i życzliwość też mogą być seksowne! Zdecyduj się na częstsze mówienie „tak”. Umów się na jedną randkę więcej, niż zakładałaś. Pamiętaj, że to nie propozycja małżeństwa, tylko kilka godzin z Twojego życia, które w dłuższej perspektywie mogą przynieść Ci korzyść.\nZbyt często myślisz o przyszłości\nOdczuwasz nacisk na znalezienie partnera, a każdego napotkanego mężczyznę analizujesz pod kątem tego, czy ma dobre geny dla Waszego przyszłego dzidziusia? To delikatnie mówiąc, szalony sposób na randkowanie. Analityczne spojrzenie może uniemożliwić Ci poznanie osoby, która w rzeczywistości stoi przed Tobą. Prawda jest taka, że nie dowiesz się, czy mężczyzna, z którym się spotykasz, jest dobrym materiałem na męża, dopóki go trochę nie poznasz. Wtedy też Twoja definicja tego, czego szukasz w związku, najprawdopodobniej ulegnie zmianie. Weź kilka głębokich oddechów i postaraj się żyć chwilą obecną. O przyszłość pomartwisz się później. I pamiętaj- to tylko randka!\nPlanujesz nieczyste zagrania\nZnajdź równowagę między własnym życiem i moralnością oraz upewnij się, że facet wie, że jesteś nim zainteresowana. Granie trudnodostępnej, gdy w rzeczywistości jest zupełnie inaczej, jest całkowicie niepotrzebne.\nUżywasz seksu, jako broni\nOczywiście seks może być początkiem związku lub momentem, kiedy dwójka ludzi zdaje sobie sprawę, że znaleźli to, czego szukali. Jednak pod żadnym pozorem, nie można używać go jako broni w zdrowym związku! Upewnij się, że nie używasz seksu tylko po to, aby przyciągnąć faceta. Nie ma ustalonych zasad, ile dni należy czekać przed pójściem do łóżka. Ale ponieważ jesteś inteligentna, wykorzystaj swój mózg oraz instynkty i pracuj nad przyciągnięciem mężczyzny w inny sposób niż seks.\nZbyt często słuchasz otoczenia\n„Co on miał na myśli”?- Ty też często zadajesz to pytanie znajomym? Powinnaś z tym skończyć. Twoi przyjaciele nie czytają ludzkich umysłów, więc nie oczekuj, że poprawnie odpowiedzą na to pytanie. Twoi przyjaciele zawsze będą starali się Cię chronić, ale bez znajomości całej historii z Twoim partnerem, mogą instynktownie pchać Cię ku negatywnemu, sugerując, że powinnaś odejść. Uważaj na opinie innych. To Ty jesteś jedyną osobą, która zna wszystkie fakty.


Ruszył nabór do programu „E-MISJA – Rozwój kompetencji cyfrowych mieszkańców Gminy Jedlicze” | Gmina Jedlicze\nStrona główna » Ruszył nabór do programu „E-MISJA – Rozwój...\nRuszył nabór do programu „E-MISJA – Rozwój kompetencji cyfrowych mieszkańców Gminy Jedlicze”\nposted by redaktor on 5 Kwiecień, 2019 - 12:15\nBurmistrz Gminy Jedlicze zaprasza do wzięcia udziału w bezpłatnych szkoleniach w ramach projektu „E-MISJA – Rozwój kompetencji cyfrowych mieszkańców Gminy Jedlicze”. Projekt skierowany jest do Mieszkańców Gminy Jedlicze w wieku 25-74 lata, którzy są zainteresowani poprawą kompetencji cyfrowych.\nSzkolenia prowadzone będą przez wykwalifikowanych instruktorów. Każdy uczestnik będzie pracował przy nowoczesnym sprzęcie informatycznym. Ponadto w ramach projektu wszyscy uczestnicy otrzymają materiały szkoleniowe oraz zaświadczenia potwierdzające udział w szkoleniu.\nGrupa docelowa: Moduł adresowany do rodziców/opiekunów poświęcony jest przygotowaniu rodzica do roli przewodnika dziecka w zakresie bezpiecznego i „mądrego” korzystania z sieci i reagowania na sytuacje zagrożenia. Rodzic/opiekun pozna źródła wartościowych i pochodzących z legalnych źródeł treści dla dziecka, zrozumie, jak zapewnić bezpieczeństwo dziecku w sieci, jak również nauczy się korzystać z podstawowych usług e-administracji dedykowanych rodzinom, takich jak złożenie wniosku Rodzina 500+, uzyskanie Karty Dużej Rodziny i wielu innych. Zawarte w module elementy szkoleniowe służyć mają ponadto podniesieniu kompetencji w zakresie korzystania z kultury i z zasobów edukacyjnych w Internecie, co jest bardzo istotne w niwelowaniu barier i przeciwdziałaniu wykluczeniu kulturowemu.\nGrupa docelowa: Moduł przeznaczony jest przede wszystkim dla przygotowujących się do założenia własnej działalności. Uczestnik nauczy się, jak może wykorzystać zasoby Internetu, aby podnieść skuteczność działania w ramach poszczególnych funkcji biznesowych (komunikacja, marketing, zaopatrzenie, finanse itp.).\nGrupa docelowa: Moduł przeznaczony jest dla wszystkich, którzy chcieliby nauczyć się załatwiać skutecznie sprawy prywatne, biznesowe, finansowe i urzędowe za pośrednictwem Internetu. Po zakończeniu szkolenia każdy uczestnik będzie potrafił, wykorzystując sieć, zarządzać kontem bankowym, dokonywać płatności, realizować zakupy, rezerwować podróż, płacić podatki oraz nauczy się, jak korzystać z podstawowych usług e-administracji, m.in. wnioskując o zaświadczenia, świadczenia czy też występując o dowód osobisty –wszystko w sposób elektroniczny, szybko i bezpiecznie.\nGrupa docelowa: Moduł przeznaczony jest dla osób, które chcą poznać filozofię i sposób funkcjonowania sieci społecznościowych oraz wykorzystać je w działalności na rzecz swojej społeczności lokalnej lub prywatnie. Uczestnicy po zakończeniu szkolenia nabędą umiejętności pozwalające na bezpieczne poruszanie się w świecie sieci społecznościowych, w tym m.in. nauczą się nawiązywać i kontynuować swoje znajomości, kształtować swój wizerunek, wykorzystywać i dzielić się swoją twórczością oraz korzystać z cudzej (ze szczególnym uwzględnieniem regulacji prawa autorskiego), współdziałać z innymi. Ponadto nauczą się, jak korzystać z podstawowych usług e-administracji z wykorzystaniem konta w ePUAP i profilu zaufanego.\nGrupa docelowa uczestników: Moduł przeznaczony jest dla osób, które chciałyby mieć swoje miejsce w sieci w postaci własnej strony internetowej lub bloga. Uczestnicy po zakończeniu szkolenia nabędą podstawowe umiejętności pozwalające im stworzyć takie miejsce, zarządzać nim, opracowywać i dodawać do niego treści (słowne, graficzne, muzyczne, filmowe), z uwzględnieniem ich ochrony na gruncie prawa autorskiego, monitorować, wykorzystując mechanizmy analityki internetowej, rozpowszechniać oraz zrozumieć, jakie sprawy formalne trzeba załatwić. Ponadto nauczą się, jak korzystać z podstawowych usług e-administracji z wykorzystaniem konta w ePUAP i profilu zaufanego.\nGrupa docelowa: Moduł przeznaczony jest przede wszystkim dla rolników, którzy na szkoleniu dowiedzą się, gdzie i jakie przydatne informacje, aplikacje i e-usługi mogą znaleźć w sieci, jak z nich bezpiecznie korzystać, jak regulować swoje rachunki bez konieczności odwiedzania placówki bankowej czy urzędu. W ramach nauki pozyskiwania informacji z sieci uczestnicy szkolenia zapoznają się z najpopularniejszymi portalami rolniczymi (np. farmer.pl, gospodarz.pl, topagrar.pl, ppr.pl, tygodnik-rolniczy.pl, wrp.pl, gieldarolna.pl), dedykowanymi forami wymiany informacji rolniczych (np. rolnik-forum.pl, fpr.com.pl) oraz portalami meteorologicznymi (np. pogodynka.pl, agropogoda.pl). Ponadto nauczą się jak korzystać z podstawowych usług e-administracji z wykorzystaniem konta w ePUAP i profilu zaufanego, Geoportalu (geoportal.gov.pl), rozliczeń podatkowych online (e-płatności i e-deklaracje), usług online dla ubezpieczonych w KRUS (portal eKRUS.gov.pl), usług Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich (ksow.pl), ARiMR, ODR KOWR oraz GIW/GIS/PIORIN/GIJHARS –docelowo PIBŻ.\nGrupa docelowa: Moduł przeznaczony jest dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się, gdzie w Internecie szukać ciekawych i przydatnych zasobów szeroko pojętej kultury i zasobów edukacyjnych z legalnych źródeł oraz jak wykorzystywać je do nauki lub własnej twórczości. Uczestnicy szkolenia zapoznają się z ogólnodostępnymi portalami prezentującymi dorobek polskiej kultury (Ninateka –Filmoteka Narodowa, Polona, Encyklopedia Teatru Polskiego, Narodowe Archiwum Cyfrowe, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina). Poznają praktyczne podstawy prawa autorskiego, niezbędne do korzystania z kultury w sieci i zdobędą umiejętność wyszukiwania legalnych źródeł kultury, w tym korzystania z Bazy Legalnych Źródeł. Uczestnicy dowiedzą się, jak odtworzyć historię własnej rodziny, miejscowości czy regionu, bazując na informacjach z sieci, i jak stworzyć drzewo genealogiczne.\nSzkolenia realizowane będą w miejscach na terenie Gminy Jedlicze:\nSzkoła Podstawowa im. Wincentego Manierskiego w Jedliczu ul. Tokarskich 5,\nDruga sala będzie wybrana po rekrutacji w zależności od miejsca zamieszkania większości uczestników danego modułu.\nZajęcia w ramach jednego modułu szkoleniowego (16 godz. dydaktycznych), będą realizowane w trybie 4 weekendowych spotkań po 4 godziny dydaktyczne zgodnie z zatwierdzonym harmonogramem.\nNabór uczestników do projektu rozpoczyna się w dniu 4 kwietnia 2019 r. i będzie prowadzony na bieżąco, do momentu uzyskania pełnej liczby uczestników.\nOsoby zainteresowane udziałem w projekcie zobowiązane są do złożenia kompletu wymaganych dokumentów w Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół i Przedszkoli w Jedliczu.\nZasady rekrutacji określone są w REGULAMINIE (patrz: poniżej załączniki do pobrania).\n1. deklaracja przystąpienia do udziału w projekcie,\nkwestionariusz osobowy osoby przystępującej do projektu,\noświadczenie o zapoznaniu się z obowiązkiem informacyjnym odbiorcy ostatecznego oraz personelu projektu beneficjenta,\noświadczenie o niepełnosprawności uczestnika indywidualnego (o ile dotyczy),\n2. deklaracja o wyborze tematyki szkolenia\nWięcej informacji na temat projektu można uzyskać w Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół i Przedszkoli w Jedliczu:\npokój nr 2, tel. 13 44 847 46\npokój nr 3, tel. 13 44 847 48\nKoordynator projektu – Marek Świdrak, tel. 13 44 847 48, e-mail: zeas@jedlicze.pl\nDeklaracja przystąpienia do udziału w projekcie e-MISJA.pdf\nKlauzula informacyjna i zgoda przetwarzanie wizerunku_szkolenia.pdf\nOświadczenie o wyborze tematyki szkolenia.pdf\nRegulamin E-misja Jedlicze.pdf\nZałącznik nr 1_Kwestionariusz.pdf


tych przeglądów gazowowych Katowice\nUrządzenia ogrzewcze i wentylacyjne mają na celu utrzymanie w pomieszczeniach mikroklimatu właściwego dla pobytu ludzi i ewentualnie dla przechowywania rzeczy (np. w muzeach). Elementami składającymi się na mikroklimat są: temperatura, należyty skład powietrza (właściwa zawartość tlenu i wilgoci, brak szkodliwych domieszek, zwłaszcza nadmiaru tlenku węgla), niewystępowanie nadmiernych prądów powietrznych (przeciągów) itp.\nSystemy ogrzewania dzielą się na ciągłe i periodyczne. Urządzeniami do ogrzewania periodycznego są u nas przede wszystkim piece pokojowe, gdyż otwarte kominki nie stanowią w Polsce źródła ogrzewania, lecz mają co najwyżej- znaczenie dekoracyjne.\nPiece pokojowe można podzielić na kaflowe i żeliwne. Czasami łączy się te dwa systemy, wstawiając piec żeliwny w obudowę kaflową. Każdy piec musi mieć podłączenie do kanału dymowego, murowanego lub wykonanego z ognioodpornych prefabrykatów. Kanały dymowe powinny być wyprowadzone ponad dach budynku. Należy zapewnić możność czyszczenia tych kanałów od góry oraz wyjmowania z nich sadzy ed dołu przez otwory czyszczakowe zaopatrzone w szczelne zamknięcie (drzwiczki wyciorowe).\nPiece ogrzewane periodycznie powinny posiadać dużą zdolność akumulowania ciepła, dlatego też są one wykonywane z takich materiałów, jak glina ogniotrwała (szamot), cegła itd., i mają masywną budowę. W czasie intensywnego palenia masa pieca nabiera energii kalorycznej, która następnie oddawana jest przez powierzchnię kafli w drodze promieniowania i konwekcji. Im wyższą temperaturę ma ogrzana powierzchnia, tym większy jest udział ciepła oddawanego przez promieniowanie. Zbytnie nasilenie promieniowania wpływa ujemnie na samo poczucie osób przebywających w pomieszczeniu. Ze względu na to zjawisko piece kaflowe korzystniejsze są od pieców w obudowie metalowej. Przez odpowiednie skonstruowanie kanałów powietrznych można doprowadzić do tego, by piece kaflowe i metalowe (tzw. trwałopalne) ogrzewały dwa i więcej pomieszczeń, do których ogrzewane powietrze dostaje się wówczas przez kratki umieszczone w ścianach. Jest to prymitywna forma centralnego ogrzewania powietrznego.


Dzikie rośliny – lekarstwa, kosmetyki i przysmaki z pobliskiej łąki - Ulica Ekologiczna\nDzikie rośliny – lekarstwa, kosmetyki i przysmaki z pobliskiej łąki\nNie doceniamy dziko rosnących roślin, które dziś zapomniane, kiedyś nazywano „apteką wychodzącą do ludzi”. Pokrzywa, mniszek lekarski, stokrotka – to tylko część z ogromnego skarbca, który przygotowała dla nas matka natura.\nNiedoceniana moc ziół\nOstatnio zapanowała swoista moda na zdrowy tryb życia, którego podstawą jest bogata w produkty naturalne, dobrze zbilansowana dieta. Niestety dla wielu wybór zdrowego jedzenia ogranicza się do kupna produktów z etykietami „naturalne”, „organiczne”, „ekologiczne” czy co gorsza do zażywania suplementów diety. Tymczasem na wyciągnięcie ręki są rośliny, które mogą wesprzeć nasze zdrowie, urodę oraz urozmaicić kuchnię. Dzikie rośliny, które rosną na łące, w lesie, a być może nawet w naszym ogródku, są prawdziwą kopalnią składników odżywczych. Mogą służyć jako lekarstwo, kosmetyk oraz dodatek do potraw i to w dodatku zupełnie za darmo.\nDo zbierania dzikich roślin należy się odpowiednio przygotować. Bez znajomości podstawowych faktów na ich temat można wyrządzić sobie krzywdę. Przede wszystkim warto zdecydować, które rośliny są naszym celem jeszcze przed wyjściem na łąkę, żeby dowiedzieć się, kiedy najlepiej przystąpić do zbiorów, a przede wszystkim czy nie ma przeciwskazań do spożywania ich przez nas. Zioła mogą bowiem pomóc, ale czasem również zaszkodzić.\nPodobnie jak w przypadku zwykłych roślin ważne jest miejsce, w którym występują. Powinno znajdować się ono z dala od dróg, samochodów czy zakładów przemysłowych. Wybierajmy rośliny o wyraźnie zielonych łodygach i liściach. Zbyt ciemny kolor może świadczyć o obecnych związkach azotu, z kolei blady lub żółty o chorobie. Rośliny nie powinny być zdeformowane. Uszkodzone tracą swoje właściwości odżywcze, dlatego ważny jest sposób ich przechowywania. Po zerwaniu najlepiej ułożyć je luźno w koszyku.\nPokrzywa nie kojarzy się dobrze i prawie każdy padł choć raz w życiu jej ofiarą. Ta roślina przywodzi nam na myśl przede wszystkim pieczenie, swędzenie i bąble. Ma ona jednak również drugą twarz, znacznie bardziej przyjazną. Jej pędy mogą mieć prawdziwie dobroczynne działanie.\nPokrzywa jest rośliną pospolicie występującą. Pędy pokrzywy (ok. 15 cm) zbiera się od kwietnia do maja, później można zrywać już tylko młode liście z wierzchołków pędów. Roślinę przed spożyciem należy poddać obróbce cieplnej.\nPokrzywa wzmacnia organizm i oczyszcza go z toksyn. Poprawia pracę wątroby i zmniejsza potliwość. Posiada silne działanie moczopędne, dlatego stosuje się ją w schorzeniach dróg moczowych i kamicy nerkowej. Pokrzywa pomoże również w walce z anemią. Napar i sok z tej rośliny posiadają właściwości zwiększania poziomu hemoglobiny i czerwonych krwinek w organizmie człowieka.\nTa piekąca roślina może wzmocnić też nasze włosy i skórę. Napar stosowany zewnętrznie wzmacnia włosy, przeciwdziała ich wypadaniu, przetłuszczaniu i łupieżowi. Kąpiel z dodatkiem tej rośliny odżywia skórę.\nPokrzywa ma również zastosowanie w kuchni. W internecie znajdziemy mnóstwo inspirujących przepisów na potrawy z tej rośliny. Chcesz zaskoczyć swoich gości? Z pewnością niewielu z nich piło już zupę z pokrzywy.\nKażdy z nas zna mniszka lekarskiego. Ten żółty kwiatek nazywamy jest mleczem lub dmuchawcem w zależności od postaci, którą akurat przybiera, jednak pewnie niewielu wykorzystywało go inaczej niż do plecenia wianków czy zabawy w dzieciństwie.\nMlecz jest chwastem rosnącym m.in. na łąkach i w ogrodach. Mniszek lekarski kwitnie od kwietnia do czerwca. Ziele najlepiej zebrać jeszcze przed kwitnieniem rośliny, gdyż później gorzknieje. Korzenie i podziemne pędy mniszka zrywa się albo wczesną wiosną (zanim pojawią się liście), albo jesienią. Najlepiej wyjmować go z ziemi z kawałkiem korzenia.\nKwiaty mniszka lekarskiego posiadają właściwości moczopędne. Roślina oczyszcza drogi moczowe, stosuje się ją również w leczeniu schorzeń wątrobowych. Mlecz wykazuje dużą skuteczność w leczeniu kamicy żółciowej i innych schorzeń dróg żółciowych. Wspomaga trawienie. Podobnie jak pokrzywę można stosować go pomocniczo w leczeniu anemii. Zawarty w roślinie interferon pobudza organizm do walki z wirusami oraz bakteriami. Poprzez obniżenie poziomu cukru we krwi mniszek jest pomocny w leczeniu cukrzycy, miażdżycy i otyłości. Syrop z mlecza polecany jest przede wszystkim przy kaszlu, zapaleniu gardła a także chrypce.\nMniszek lekarski zyskał w niektórych krajach, m.in. we Francji, ogromną popularność. Jego świeże liście z dodatkiem sosu spożywa się jako sałatkę. W celach kulinarnych nad Sekwaną hoduje się ogrodową odmianę mniszka, łagodniejszą w smaku. W kuchni możemy jednak wykorzystać również dziko rosnącą w Polsce odmianę tej rośliny. Można z niej sporządzić np. wino.\nStokrotkę zna każdy z nas. W dzieciństwie dziewczynki plotły z niej wianki lub bezlitośnie wyrywały jej płatki, aby dowiedzieć się czy obiekt westchnień odzwierciedla ich uczucia. Właściciele pięknych i zadbanych trawników plewią tę roślinę. Ten niepozorny kwiat ciągle pozostaje niedoceniony.\nStokrotka pospolita rośnie na terenie całego kraju na łąkach, pastwiskach i przy drogach. Kwiaty można zbierać od kwietnia do sierpnia, choć najbardziej wartościowe są te zbierane w maju. Surowcem zielarskim stokrotki jest kwiat. Młode listki są jednak jadalne i można dodawać je do sałatek i zup.\nZ suszonych kwiatów stokrotki sporządza się napary, które można stosować zewnętrznie i wewnętrznie. Stosowane wewnętrznie przeciwdziałają gorączce i wzmacniają organizm. Poprawiają także przemianę materii. Mogą służyć jako środek moczopędny oraz wyregulować cykl miesiączkowy. Zewnętrznie napary sprawdzą się natomiast w postaci kąpieli i okładów jako środek przeciwzapalny, przy źle gojących się ranach, krwawych wybroczynach, owrzodzeniu i wykwitach skórnych. Napary od zewnątrz stosuje się do zachowania higieny osobistej, przy egzemach, zranieniach, łojotoku i zapaleniach skóry. Stokrotka przyjmowana zewnętrznie może przynieść ulgę naszym oczom. Warto przepłukać ropiejące oczy herbatą ze stokrotką. Napój można również zastosować w stanach zapalnych spojówek, w przypadku upławów oraz zapalenia brzegów powiek.\nStokrotka znajduje również zastosowanie w kosmetyce. Maseczki z kwiatów oraz przymoczki z wyciągu olejowego polecane są przy trądziku, egzemach i siniakach. Kąpiele z dodatkiem naparu działają wzmacniająco na skórę, uszczelniają kapilary oraz likwidują obrzęki.\nAromatyczne cuda natury\nTrudno uwierzyć, że nie doceniamy potencjału roślin, które są tak blisko nas. Nie tylko wzmocnią nasz organizm, zadbają o naszą urodę i urozmaicą kuchnię, ale wypełnią swoim aromatem nasz dom. Poza tym czy wyprawa na łąkę z bliską osobą nie jest dobrym pomysłem na spędzenie wiosennego weekendu?\nDzikie rośliny – lekarstwa, kosmetyki i przysmaki z pobliskiej łąki, 3.1 out of 5 based on 8 ratings\nElkebana: trofeum dla miłośników roślin\nRośliny letniego przesilenia\nGynostemma – ziele lepsze od żeń-szenia


BMI – czym jest i jak je wyliczyć? « Emfot – Klinika dietetyczna\n17 Lut Brak komentarzy admin Emfot co to jest bmi, kalkulator bmi, oblicz bmi, odchudzanie\nBMI to skrót od angielskiego Body Mass Index – dzięki temu współczynnikowi możemy ustalić, czy pomiędzy naszą wagą a wzrostem są wyrażone wzajemne prawidłowości. Daje to pewną kompetencję na temat zagrożenia skrajnie wysoką wagą lub niedożywieniem. Trzeba mimo wszystko pamiętać, że poprzez wyliczenie tego wskaźnika nie poznamy zawartości tkanki tłuszczowej w budowie organizmu, co może dawać nieprawdziwy obraz właściwej masy ciała. Nawet gdy współczynnik ciężaru ciała do wzrostu podniesionego do kwadratu sytuuje się w przedziale normy, zawartość tłuszczu w masie ciała może być nazbyt znacząca. Indeks ten jest więc korzystny jako instrument do szybkiego, orientacyjnego sprawdzenia, czy nasza waga jest prawidłowa.\nOblicz BMI – wzór jest klarowny i polega na podzieleniu własnej wagi przez wzrost wyrażony w metrach do kwadratu. Zdobyty wskaźnik należy zrewidować w tabeli – wynik pomiędzy 18, 5 a 25, 0 oznacza wagę prawidłową oraz brak zagrożenia otyłością lub niedowagą. Natomiast rezultat powyżej 30, 0 to poważne ostrzeżenie – oznacza I stopień otyłości, co może skutkować poważnymi problemami natury zdrowotnej. Przy takim rozpoznaniu warto bez ociągania się udać się do dyplomowanego znawcy żywienia w celu ustalenia jadłospisu i planu odchudzania.


LosyZiemi.pl - Wagadugu, Burkina Faso – Napastnicy zaatakowali restaurację, zabili 17 osób w stolicy\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Konflikty, zagrożenia i ataki terrorystyczne, Świat i Wszechświat, Zagrożenia » Wagadugu, Burkina Faso – Napastnicy zaatakowali restaurację, zabili 17 osób w stolicy\nWagadugu, Burkina Faso – Napastnicy zaatakowali restaurację, zabili 17 osób w stolicy\nponiedziałek, 14.08.2017 23:24 wibi. Kategorie: Konflikty, zagrożenia i ataki terrorystyczne, Świat i Wszechświat, Zagrożenia Tagi: Burkina Faso, Ouagadougou, Wagadugu, zginęło\nCo najmniej 17 osób zginęło, a osiem zostało rannych, w niedzielnym ataku na restaurację w stolicy Burkina Faso, Wagadugu. Napastnicy to prawdopodobnie dżihadyści – poinformował w poniedziałek nad ranem minister łączności tego kraju Remis Dandjino.\nWedług świadków grupa uzbrojonych mężczyzn wtargnęła do tureckiej restauracji w Wagadugu w niedzielę wieczorem. Doszło do wymiany ognia między napastnikami a siłami bezpieczeństwa.\nGraniczące m.in. z Mali i Nigrem Burkina Faso od 2015 r. jest celem dżihadystów. Agencje zauważają, że do niedzielnego zamachu doszło w miejscu oddalonym o ok. 200 metrów od jednej z kawiarni, która była celem ataku terrorystycznego w styczniu 2016 r. Zginęło wówczas 30 osób, a rany odniosło ponad 70; większość ofiar stanowili cudzoziemcy. Do zamachu przyznała się wówczas regionalna grupa Al-Kaidy Islamskiego Maghrebu (AQIM).\n« Słońce – Na wschodzie pojawiła się bardzo aktywna plama słoneczna, za 6 dni znajdzie się na wprost Ziemi\nSept-Sorts, Francja – Celowo wjechał autem w pizzerię, zginęła ośmioletnia dziewczynka, co najmniej 5 kolejnych osób rannych »


Opowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus\nStrona główna ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO HISTORIE PIŁKI NOŻNEJ Angielscy piłkarze Opowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus\nLB przedstawia Full Story of Footballer Genius, który jest najlepiej znany przez Pseudonim; "Delstroyer". Nasza opowieść o dzieciństwie z Dele Alli i nieopowiedzianymi biografiami Fakty przedstawiają pełne informacje o ważnych wydarzeniach od dzieciństwa do daty. Analiza obejmuje jego historię życia przed sławą, życie rodzinne i wiele OFF i ON-Pitch mało znanych faktów na jego temat. Bez wątpienia urodzony w Nigerii angielski piłkarz jest obecnie jednym z obiecujących młodych piłkarzy na świecie. Prezentujemy historię Dele Alli. Opowieść o tym, jak trudne wychowanie zainspirowało powstanie supergwiazdy z Premier League. Bez dalszego adieu, pozwala Begin.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Wczesne dzieciństwo\nBamidele Jermaine Alli urodził się w Milton Keynes w Buckinghamshire w kwietniu 11, 1996 u nigeryjskiego ojca, pana Kehinde Kenny Alli (Business Man) i brytyjskiej matki Denise Alli (House Wife). Jego miłość do futbolu zaczęła się tak szybko, jak tylko mógł chodzić (Age 1).\nRodzice Dele Alli nigdy nie interesowali się talentem syna z powodu ciągłych problemów małżeńskich, które przydały się po ich myśli. Niestabilność w ich małżeństwie doprowadziła do rozwodu w momencie, gdy Dele miał zaledwie 3 lat. Jego ojciec, Kenny, odłączył się od swojej mamy Denise w ciągu tygodnia od ślubu w 1996. Zgodnie z brytyjskim prawem rozwodowym, Denise otrzymała pełne prawo do przebywania ze swoim synem. Pan Kehinde Kenny Alli mógł odwiedzać okazjonalnie jego syna Dele.\nPo rozwodzie Dele przebywał z mamą w Milton Keynesm w Wielkiej Brytanii, a jego ojciec przeniósł się do Nigerii, aby stawić czoła wielomilionowej działalności naira, którą założył dzięki swojemu wielkiemu pobiciu w Wielkiej Brytanii. Rozstanie rodziców doprowadziło do tymczasowego przepadku piłkarskich marzeń Dele. Mógł tylko czasami grać w piłkę, a jego mama nigdy nie miała okazji zapisać go do żadnej akademii młodzieżowej.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Jego pierwsza wizyta w Nigerii\nCiągła komunikacja z ojcem podczas pobytu w Nigerii nadal utrzymywała silny związek między ojcem a synem. W wieku ośmiu lat Young Dele podjął decyzję o odwiedzeniu Nigerii po raz pierwszy. Jego tata nauczył go kultury Joruba i sprawił, że zrozumiał znaczenie noszenia tradycyjnych strojów.\nWkrótce potem młody Dele uświadomił sobie, że jest księciem popularnego klanu w nigeryjskim plemieniu Yoruba. Idealnie, jego ojciec był synem króla. Będąc w Lagos, Dele spotkał się i zaprzyjaźnił ze swoimi dalszymi członkami rodziny.\nBędąc w Lagos, uczęszczał do międzynarodowej szkoły o wartości X X rok-rok. Podczas pobytu w Nigerii Dele zauważył, że praktycznie wszyscy Nigeryjczycy byli bardzo przyjaźni, gościnni i otwarci na niego. Od urodzenia nigdy nie czuł tyle szczęścia.\nPobyt w Nigerii był jednak krótki z powodu decyzji jego ojca o rozszerzeniu działalności na Stany Zjednoczone. Oboje musieli się tam przenieść.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -How Problemy z jego tatą Rozpoczęty\nDele cieszył się pobytem w Nigerii przez prawie rok, zanim ponownie przeprowadził się do posiadłości w Houston w Teksasie z ojcem Kehinde. W pewnym momencie jego życia Dele poczuł się niekomfortowo. Jego tata podjął decyzję o ślubie z kimś, kogo nie lubił, by być jego krokową matką. Brałeś udział w ślubie sądowym, które odbyło się w Lagos.\nPo tym wydarzeniu napięcie między nim a jego ojcem wzrosło w związku z nową żoną Lolą. Spowodowało to świeże myśli o opuszczeniu Stanów Zjednoczonych. Podjął decyzję i poprosił swojego ojca, aby pomógł mu przenieść się z powrotem do Wielkiej Brytanii. Jednym z idealnych powodów powrotu do zdrowia było odmłodzenie jego piłkarskiego snu, które, jak mu się wydawało, mogło złagodzić jego bóle.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Wracając do Wielkiej Brytanii\nPo przybyciu do Wielkiej Brytanii Dele spotyka się z mamą w całkowitym bałaganie. Rosła wysoko w narkotyki i alkohol.\nTo oznaczało początek nienawiści do obojga rodziców, którzy uważali go za wzór do naśladowania. Wkrótce zaczął sam prowadzić ekstrawagancki styl życia.\nWedług Dele; "Nie mając żadnych rodziców u boku, jedyną rzeczą było trzymanie się uliczki w celu wsparcia".\nTak było w przypadku Dele Alli. Zmieszał się z gangami z ulic Londynu. W 13, Dele jego matka wydała pełną zgodę na usługi społeczne, aby sprostać jego potrzebom. Niesamowitą rzeczą, którą zrobili, było rozpalenie jego piłkarskich marzeń po tym, jak obiecali im, że nie będą śledzić złych wpływów z ulic. Podpisał swój pierwszy kontrakt na 16.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Życie rodzinne\nOJCIEC: Pan Kehinde Kenny Alli jest tatą Dele Alli. Jest koronowanym księciem, milionerem, a także znanym biznesmenem w Lagos w Nigerii.\nPrzed podjęciem swojej decyzji w Wielkiej Brytanii, Kehinde długo marzył o nacjonalizacji w Wielkiej Brytanii. Dla niego osiągnięcie tego oznacza małżeństwo z obywatelem i urodzenie dziecka, aby uzyskać stały pobyt w AKA (Kpali, znaczenie w Nigerii).\nJego cele zostały spełnione i oto dziecko urodziło się pod nazwą Bamidele Jermaine Alli.\nMAMA: Nie wymaga wiele wstępu, kiedy przechodzimy od razu do jej historii. Mama Dele Alli opowiedziała o tym, jak przełomowa chwila oddała swojego syna, aby mógł spełnić swoje marzenie o zostaniu najlepszym piłkarzem. Denise Alli walczyła z alkoholizmem i miała usunąć swoje dzieci z pomocy społecznej. Wręczyła więc Dele parę, którą piłkarz nazywa teraz przybranymi rodzicami.\nTeraz mama Denise mówi, że za każdym razem, gdy ogląda 19-letniego Spursa, Dele zdobywa punkty za swój klub i kraj, wie, że podjęła słuszną decyzję.\nFani nigdy wcześniej nie słyszeli prawdy o tym, jak Dele dotarł tam, gdzie jest dzisiaj. Walcząc z łzami, powiedziała Denise LifeBogger:\n"Musiałem pozwolić mu odejść, aby dać mu lepszą przyszłość. Emocjonalnie to było bolesne, ale było to słuszne. Miałem poważny problem z piciem wywołany moim nieszczęśliwym dzieciństwem. Byłem uzależniony od wódki, piwa - wszystkiego - przez kilka lat. Usługi socjalne odwiedziły mnie po skargach moich sąsiadów o tym, jak ja wychowywałem moje dzieci, ale moje dzieci nigdy nie zostały zabrane. To była moja decyzja, aby pozwolić Dele żyć z inną rodziną. Wiedziałem, że był to jedyny sposób, w jaki mógł spełnić swoje marzenie o zostaniu profesjonalnym piłkarzem. Trudno było porzucić syna, ale okazało się, że jest to jego zbawienie. Jestem bardzo wdzięczny za to, jak się sprawy potoczyły. "\nJego mama powiedziała: "Kiedy strzelił gola przeciwko Francji, wyskoczyłem z mojego miejsca -Tak się złożyłoy. Mój syn zrobił to sam. Jestem z niego bardzo zadowolony i jestem z niego dumny wszystko, co osiągnął. "\nDenise wychowała także syna Lewisa, córki Becky i najstarszą Barbarę, która została z nią. Według niej, "Czasy były trudne - bardzo trudne. Miałem czworo dzieci przez czterech różnych ojców, ale żadna z relacji nie trwała. Byłem samotną mamą. Mieszkaliśmy w Milton Keynes w domu z trzema sypialniami, ale było trochę nieokrzesanie. Ja i Dele zawsze byliśmy bardzo blisko, kiedy był młodszy. Był moim małym przywiązaniem. Zawsze mówił: "Pocałuj mnie mamo". Widziałem, że ma talent i zabiorę go do parku, jak tylko mogę. Zawsze chciał zostać piłkarzem, odkąd był małym chłopcem i marzył o graniu w Barcelonie. "\nGdy dorósł, problemy jego mamy zaczęły się mnożyć, a jednocześnie zaczął wpadać w kłopoty w szkole z powodu braku prawdziwej matki, która by go prowadziła. została również zgłoszona do Opieki Społecznej.\nJednak zanim Dele był 13, Denise zaczęła się martwić, że zaraz wpadnie w ręce gangów prześladujących obszar Bradwell w Milton Keynes, gdzie mieszkali. Zgodziła się, że może przenieść się o sześć mil, by żyć z bliskim przyjacielem i kolegą piłkarzem, Harrym Hickfordem i jego rodzicami, Alanem i jego żoną Sally. Podczas gdy Denise upiera się, że nigdy nie został formalnie adoptowany, pozwoliła swojemu synowi żyć w pełnym wymiarze godzin z Hickfordami i ich dwojgiem dzieci w bardziej zamożnej części Cosgrove.\nDenise również powiedziała, że usprawiedliwia siebie: "Wszystkie dzieci w wieku Dele były na ulicach paląc, kłócą się i okradają. Niektórzy trafili do więzienia. Martwiłem się, że mój syn ulegnie pokusie życia w kapturze. Czasami był wyzwaniem, jak większość chłopców. Musiał zmienić szkołę średnią i nigdy nie osiadł w swojej pierwszej szkole. Hickfordy nie byli moimi przyjaciółmi, ale mieli miły dom i wiedziałem, że muszę dać mojemu synowi szansę na kontynuowanie życia i odniesienie sukcesu. Kiedy wyszedł, nie było łez, tylko poczucie ulgi, ponieważ wiedziałem, że będzie z ulicy i bezpieczny. Dele powiedział mi: "Nic mi nie jest, mamo. Nie martw się o mnie. Przytulił mnie. Było ciężko, ale był szczęśliwy i byłem szczęśliwy. Pomimo oddania go, nigdy nie byłem oddzielony od Dele. Wracał do mnie na nocleg raz w miesiącu. Jest także blisko biologicznego ojca ... Kenny jest z niego taki dumny. "\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Agonia\nZaczęło się, gdy Dele dołączyła do Tottenham Hotspurs. Sunday Mirror poinformował, że ani Denise, ani Kehinde nie widzieli wschodzącej gwiazdy, odkąd podpisał kontrakt z Milton Keynes Dons dla Tottenhamu. Pamiętając dzień, w którym wyszedł, Denise powiedziała Sunday Mirror:\nBył w świetnym humorze i powiedział: "Kocham cię mamo". Nie miałem pojęcia, że to ostatni raz, kiedy go zobaczę. Nadal mnie to przeraża. "\nDenise dodał: "Czekałem na zewnątrz po meczu i kiedy Dele wyszedł, cicho mu powiedziałem. "Dele ... to ja ... twoja mama. Nie zatrzymał się. On tylko spojrzał na mnie, powiedział, że jest zajęty i odjechał. Byłem we łzach, to było rozdzierające serce. Przez cały tydzień płakałem. "\nRaporty wskazują, że po tym czasie Dele przestał nosić Alli z tyłu koszulki - i podobno przeniósł się do domu i zmienił swój numer telefonu. Zdewastowana para ujawniła również, że czekali na mecze Tottenhamu i boisko treningowe Dele w nadziei, że zobaczą ich syna.\nKehinde, który sam jest wielomilionowym przedsiębiorcą pochodzącym z Nigerii, powiedział, że zapłacił nawet, aby wyjechać na stadion i obejrzeć mecze na White Hart Lane, próbując nawiązać kontakt.\nPowiedział w Sunday Mirror: "Nieumiejętność widzenia i mówienia do niego bardzo boli. Mieszkał ze mną od lat i zawsze byłem tam dla niego zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Wiem, że niektórzy ludzie pomyślą, że chcemy go po prostu za jego pieniądze, ale nie może to być dalsze od prawdy. Sam jestem bardzo bogaty i nie potrzebuję ani grosza od Dele. Po prostu chcę być tutaj dla niego i dla niego, aby wiedzieć, że go kocham. Byłem tam dla niego od dzieciństwa i mam zdjęcia, żeby to udowodnić. "\nZarówno Kehinde, jak i Denise dodali: "Może nas nienawidzić, ponieważ nasz rozwód uczynił nas daleko od niego, kiedy potrzebował nas najbardziej. W naszych sercach będziemy się modlić do naszego syna. Modlimy się, aby wrócił do naszego życia. "\nDele Alli Childhood Story Plus Biografia nieznana: -Odwołanie od Big Sister\nBarbara jest najstarszą siostrą Dele Alli. Zawsze mówiła o rozpadzie rodziny, mówiąc, że jest jednym z nich "Najtrudniejsze rzeczy, które musieli przejść".\nDele Alli'S Siostra Barbara Johnson błagała gwiazdę Tottenhamu o ponowne rozważenie jego decyzji, by nie rozmawiać z rodziną, mówiąc, że nie są oni po jego majątku lub sławie.\nJego starsza siostra kiedyś apelowała. Pisanie dalej InstagramBarbara Johnson powiedziała: "Co za bolesna historia, mam nadzieję, że przeczytałeś tego brata. Wszyscy tęsknimy za tobą i kochamy cię szczerze, nie po twoich pieniądzach lub po twojej sławie, że chcemy tylko, że jesteście malutcy #Delbot, kocham was jak galaretki ".\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Życie w związku\nPewnego razu wszyscy pytali: z kim się spotyka Dele Alli? ... Jeśli jeszcze nie wiesz, dziewczyną Dele Alli z czerwca 2017 jest Ruby Mae. Ruby Mae jest już pełnoprawnym model w wieku 22 (jak na 2017) i choć nie jest tak sławna jak Kendall Jenner jeszcze. Założę się, że jest na dobrej drodze.\nDziewczyna Dele Alli, Ruby May.\nPiękna 5 "9" wzorowała się nawet na kampaniach takich jak Dolce & Gabbana i kontynuuje rezerwację sesji zdjęciowych, gdy wzrasta jej popularność. Wartość netto Ruby Mae może już niewiele, ale dzięki jej powiązaniom z Dele, to tylko kwestia czasu, zanim zostanie rozpoznana. Obecnie jest reprezentowana przez Boss Models Management w Wielkiej Brytanii\nWielu uważa, że jest to powód, dla którego Dele Alli może nie połączyć się z rodzicami w najbliższym czasie. Jak mogliby powiedzieć, "Ona go mocno trzyma".\nSłucha jej i woli ją od swojej rodziny.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Kariera i rozwój dzieciństwa\nDele grał w piłkę nożną ze swoimi przyjaciółmi z okolicznych pól od dzieciństwa. Przeszedł przez szeregi w swojej lokalnej drużynie w okolicy, zwanej City Colts. To właśnie tam nauczył się piłki nożnej.\nDele rozpoczął tak zwaną poważną karierę piłkarską w wieku 11, kiedy wrócił do Milton Keynes ze Stanów Zjednoczonych.\nZaczął trenować z Milton Keynes Dons w okolicach 13. Ale kiedy podpisał kontrakt z klubem w 16 (kiedy włamał się do pierwszej drużyny), jego rodzice twierdzą, że nie zostali zaproszeni - i z czasem mówi się, że stał się coraz bardziej odległy.\nJego przełomowy rok przyszedł w 2014, kiedy zebrał i kontrolował domową wygraną XTUMX-4 pomocnika MK Donsa Manchester United w sierpniu 2014. Jego występ przyniósł mu uznanie od wszystkich ekspertów w grze i doprowadził do porównania ze Stevenem Gerrardem.\nAlli go zrobił Premier League przenieś się do Tottenhamu w lutym 2015, aby otrzymać wstępną opłatę w wysokości X XUM MILI za pięć i pół roku. Został jednak wypożyczony w MK Dons na pozostałą część sezonu. Niewielu oczekiwało, że Dele zrobi pierwszy zespół, kiedy rozpoczął sezonowe treningi ze Spurs. Ale zafascynował fanów, kiedy w sierpniu grał w realnej gwiazdce Realu Madryt Luka Modric i zdobył dwa wyrównujące gole w meczu z Leicester City dwa tygodnie w tym sezonie. Pomogło mu to stać się regularnym graczem pierwszej drużyny, a Spurs są zmuszeni podwoić zarobki Dele do £ 5 na tydzień.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Odrzuciłem szansę na grę w Nigerii\nW lutym 2015 doniesiono, że były gracz Wimbledonu, John Fashanu, próbował przekonać Alli, by grała w Nigerii.\nPechowy, John. Po odrzuceniu okazji do gry w Nigerii, Alli został zaproszony do reprezentacji Anglii i zadebiutował w meczu z Estonią w październiku, a 2015 jako późny zastępca Ross Barkley w wygranej 2-0.\nBez wątpienia Fash był postrzegany jako najlepszy człowiek, który przekonał Dele do dołączenia do Super Orłów Nigerii. Od dzieciństwa był dla niego figurą ojca.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -The Manchester United Uplift\nDominował w Manchesterze United, kiedy był jeszcze w MK Dons.\nDele Alli zadebiutował w Premier League, grając w drużynie Spurs przeciwko Manchesterowi United w pierwszym meczu sezonu - ale nie był to pierwszy raz, gdy młody pomocnik zrobił coś przeciwko angielskim gigantom.\nW pierwszym sezonie Louisa Van Gaala w Anglii, Alli była częścią zespołu MK Dons, który zaklął United 4-0 w Capital One Cup. Alli uważa nawet, że ten występ przyniósł mu gigantyczny ruch na Spurs kilka miesięcy później. Według Dele;\n"Można powiedzieć, że pomogło mi to zostać zauważonym. Mieliśmy dobry rok w zespole i był to jeden z najbardziej wyróżniających się meczów. To była świetna platforma dla klubu i dla mnie oraz dla kilku innych graczy. To było trochę surrealistyczne dla United. Była to gra, której tak naprawdę nie spodziewaliśmy się wygrać, a co dopiero wygrać. Pokazaliśmy światu, co możemy zrobić tej nocy ... "\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Fan Liverpoolu\nAlli w rzeczywistości dorastała jako fanka Liverpoolu i cytuje Stevena Gerrarda jako swojego bohatera z dzieciństwa.\nThe Liverpool Echo poinformował, że Alli zwrócił się do czerwonej strony Merseyside, aby znaleźć swoją drużynę piłkarską i w wywiadzie Złożony, mówił o swoim fandomie dla ikony Kop, Steven Gerrard dorastał, ujawniając, że kupował buty w oparciu o to, co miał na sobie kapitan Liverpoolu. Istotne jest stwierdzenie, że Liverpool i MK Dons raz uzgodnili opłatę dla Dele. Negocjacje dotyczące jego pensji zakończyły się niepowodzeniem. Liverpool stwierdził, że nie mogą zapłacić mu więcej niż 4000 funtów tygodniowo.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Otrzymywanie agresywnego stylu gry\nZaniedbanie Rodzicielskie doświadczane w dzieciństwie ma szczególną zdolność rany, jak widzieliśmy w przypadku Dele Alli. Opór między nim a jego rodzicami rzeczywiście powtórzył się przez te wszystkie lata. Wywołało zarówno negatywne, jak i pozytywne konsekwencje. Negatywna strona ma związek z częstym gniewem, jaki on wyświetla w polu gry. Spowodowało to kilka poruszeń wśród jego przeciwników.\nWedług Dele, "Byłem bardzo rozzłoszczony na boisku, więc jeśli popełniłem zły atak lub zrobiłem się trochę agresywny, Mauricio Pochettino powiedziałoby:" To byłaby czerwona kartka w zawodowym pojedynku "i zabrałoby mnie z sesji. To prawdopodobnie trochę uspokoiło mnie na boisku. Ale wciąż gram trochę gniewem.\nW jaki sposób kłopotliwe dzieciństwo Dele Alli wywołuje zmiany na skoku\nDele Alli również przekształcił swoje trudne wspomnienia z dzieciństwa w talent, którym jest dzisiaj. To oznacza pozytywną stronę. Zdobywa ten sposób myślenia, aby niszczyć drużyny przeciwne za każdym razem, gdy pamięta, skąd pochodzi i jak przeszedł przez ból i zaniedbanie ze strony rodziców.\nOprócz trenera Dele Alli ma podziękować jednemu ze swoich kolegów z zespołu. Nie jest on nikim innym jak Hugo Lloris, który odegrał ojcowską rolę od czasu jego przybycia do zespołu Tottenham.\n"Hugo Lloris wywarł na mnie duży wpływ w Tottenham. Mówił mi o mojej agresji i to mi bardzo pomogło. Powiedział, żebym nie pozwolił, by ta agresywna strona wypadła z mojej gry, więc pozostanę sobą.\nOpowieść o biografii Dele Alli Childhood Story Plus -Rankingi biografii LifeBogger\nPrezentujemy Ci rankingi LifeBogger Dele Alli, które są zgodne z renomowanymi źródłami.\nStatystyki Dele Alli\nDemarai Gray Childhood Story Plus Fakty z biografii


ROZMOWA Z JÓZEFEM HENEM. : Telawiw Online\nW kategorii: Wywiady | Lipiec 8, 2016 | 6:07\nRozmowa przeprowadzona w warszawskim “Czytelniku” do książki “Dawka Polin”.\nPamiętasz ten moment, gdy po wojnie wróciłeś do zniszczonej Warszawy i nie znalazłeś swojej ulicy, ani swojego domu?\nPrzetrwałem wojnę na wschodzie – w Rosji, choć nie jestem „męczennikiem Syberii”. Miałem jakąś niesamowitą intuicję. To ja sam pchałem się na wschód, bo przecież wiedzieć nie mogłem, żeby od tego wszystkiego uciekać – z błogosławieństwem osamotnionych rodziców. Po latach napisałem taką powieść pt. Opór pokazującą przeżycia mieszkańców żydowskiej kamienicy w Warszawie w czasie wojny z Niemcami we wrześniu 1939 r. To wszystko było na Nowolipiu. Tam jest opisane zachowanie ludzi podczas bombardowań. Narrator, czyli ja – podczas tego oblężenia dojrzał. Byłem najbardziej spokojny.\nPotem w październiku widziałem na ulicy Solnej, jak ortodoksyjny Żyd, chuderlak w okularach, został zaczepiony przez trzech Niemców. Dwaj z nich mieli ochotę się z nim pobawić, trzeci, najwyraźniej zniecierpliwiony, odwiódł ich od tego. Zrozumiałem, że oni mogą robić wszystko bezkar nie, upokarzać, bić – jeszcze wtedy nikt nie wyobrażał sobie, co naprawdę się stanie. Ale mnie to wystarczyło. Nie byłem w getcie i nie ukrywałem się w żadnej piwnicy. Nie przemykałem się pod ścianami domów, mając fałszywe papiery. Nie polowali na mnie szmalcownicy.\nUtleniłem sobie moje czarne włosy i poszedłem na wschód. Miałem trochę szczęścia; granicę, którą „wyznaczyli” Ribbentrop i Mołotow, przekroczyłem 8 listopada, dokładnie w moje 16 urodziny, tak wszedłem w dorosłość.\nW Rosji nie wywieziono mnie, jak wywieziono moją siostrę i brata. Było ciężko, dramatycznie, bywałem blisko śmierci głodowej, obdarty, bosy; mój brat był w łagrze i nigdy nie wrócił, nie wiadomo co się z nim stało; siostrę wywieziono do Jakucji. Zimą 1941 r. przemierzalem z kolegą setki kilometrów, często w śnieżnej zawiei, i nie było przypadku, żeby samotna babina odmówila nam noclegu, parzonego mleka, smażonych kartofli na boczku. Im uboższa chatynka, tym cieplejsze przyjęcie – to była reguła. Psychikę Rosjan określają przestrzenie i klimat tego kraju.\nZanim wróciłeś do zburzonej Warszawy…w jaki sposób dowiedziałeś się o tym, co sie stało z gettem?\nO powstaniu w getcie dowiedziałem się dopiero rok później. Prasa sowiecka może i gdzieś tam dała jakąś informację – wiedzieliśmy tylko, że jest niedobrze. W maju 1944 r. na Ukrainie, jak poszedłem do wojska polskiego – leżeliśmy na trawie, żeby obeschnąć po kąpieli i podszedł do mnie młody chłopak, i mówi do mnie: muszę ci o sobie opowiedzieć. Wygląd miał lepszy niż Paul Newman (niebieskooki blondyn) i na polecenie polskiego podziemia wchodził do getta w niemieckim mundurze. To było trochę dziwne, że akurat do mnie podszedł, bo nie byłem tam przecież jedynym Żydem, ale pisałem przed wojną do Małego Przeglądu, więc może ludzie wiedzieli.\nOn po raz pierwszy powiedział mi o getcie, gdzie byli jego rodzice. Chciał ich stamtąd wyprowadzić, bo czuło się, że będzie akcja niemiecka, która wywoła powstanie. Oni mu tam pokazali bunkier, wszystko przygotowane, żywność na pół roku – nie wiedzieli tylko jednego, że się tam spalą. W wojsku polskim zgłosił się do batalionu szturmowego, działającego na tyłach wroga – powiedział, że Niemcy nauczyli go zabijać, teraz będzie ich zabijał. To jego historia. Też chciałem wstąpić do tego batalionu szturmowego, też chciałem zabijać. Podczas pobytu w wojsku pisałem.\nNawet w najgorszych czasach miałem świadomość, że przeżywam swoje tworzywo; wiedzialem, że kiedyś będę to opisywał. Nie szliśmy przez Warszawę. Byłem w Lublinie, gdy Warszawa była wyzwalana. Straszli wie chciałem iść do Warszawy, przedostać się do mojego miasta, spojrzeć na ulicę i dom, które były moją ojczyzną – ale koledzy, Żydzi, chłopaki z mojego plutonu, mówią do mnie: Józek, nie chodź tam – tam nic nie ma, tylko gruzy.\nCzęść zniszczonej Warszawy obejrzałem dopiero w lipcu 1945 roku – jadąc gdzieś jako dziennikarz – nasz pociag stanął w tym miejscu, gdzie teraz jest Dworzec Zachodni. Wysiadłem i przeszedłem dwie-trzy ulice, cofnąłem się przerażony. Tam nikt nie mieszkał, same ruiny. Miesiąc później zostałem wezwany do dowództwa – na warszawskiej Pradze. Idę ulicą Targową i widzę moją mamę – ona mnie nie poznała, byłem w mundurze oficerskim – stanąłem przed nią i mówię „mama”, a łzy mi z oczu trysnęły na metr. Obok byli ludzie, którzy to widzieli i popłakali się.\nMama i ojciec byli w getcie cały czas. Ojciec pracował jako konserwator maszyn w „szopie” u Schulza, no i mieli zaświadczenie, że nie podlegają selekcji. Mimo to, mamę wzięli na Umschlagplatz. Stała już w kolejce wyselekcjonowanych na śmierć. Ocalała dzięki temu, że zrobiła dwa kroki w bok – tylko dwa kroki – wciskając się do kolejki na życie. Ten półbóg w mundurze SS – który przeznaczał na śmierć lub życie – nie zauważył. Dwa szybkie kroki, dzieki którym mogłem ją po wojnie spotkać.\nPotem było powstanie w getcie; moja ulica Nowolipie została zajęta przez Niemców od razu na początku. Wywieźli ich do Majdanka. Tam przeszli selekcję, ale nadawali się do pracy, więc nie poszli do gazu.\nTwoje miasto zniknęło; poszedłeś w końcu na ulicę, gdzie mieszkałeś przed wojną, czy też omijałeś to miejsce?\nPoszedłem tam i krokami obliczyłem, które gruzy są moją kamienicą, opisaną po latach w powieści pt. Nowolipie. Była żółta brama obłożona kafelkami – wziąłem taki kafelek. Mojej Warszawy już nie było – zniknęła wraz z ludźmi, którzy ją zaludniali. Noszę ją w sobie, po prostu jest we mnie – prawdziwsza, barwniejsza, niemal bardziej dotykalna od tej, którą postawiono na jej miejscu. Tamto miasto nigdy ode mnie nie odeszło. Widzę twarze i słyszę głosy. W Nowolipiu opisałem zwyczajnych ludzi, którzy zostali zamordowani. Pisałem o życiu – nie o śmierci.\nPisałem o dzieciach, które były tylko dziećmi, opisałem świat, który żył – po którym została pustka. Ale czytelnicy wiedzą o tej śmierci – i dlatego książka o zwykłym życiu jest książką o Holokauście. Nigdy nie napisalem jakiejś prozy, której akcja toczyłaby się w getcie. Nie waham się umieszczać akcji w odległych epokach, albo na wyspach Oceanii, do których nigdy nie dotarłem, w Algierze i Dakarze. To co się dzieje między ludźmi, między kobietą i meżczyzną, czy nawet między uwięzionym w obozie bokserem a jego lagerfuhrerem – to domena literatury.\nAutor może to sobie wyobrazić, może się z czyimiś uczuciami identyfikować. Ale pisanie o getcie nie mogło być dla mnie sprawą wyobraźni. Tam rozgrywka była nie między ludźmi, lecz między człowiekiem a piekłem. Pisanie jest zawsze osądem. Od pierwszej chwili powiedziałem sobie, że nie mam prawa nikogo osądzać – ja, który tam nie byłem. Ani tych z policji żydowskiej, ani tych z Judenratu; nikogo, kto ratował swoje życie, a przede wszystkim życie najbliższych, życie własnej matki, bo taka bywała stawka i na tym polegał bestialski szantaż.\nNie byłem nigdy w takiej sytuacji – nie mogę wiedzieć, jak bym się sam zachował. Nie dałem sobie prawa osądzać także dlatego, że wiedziałem dużo, gromadziły się we mnie opowieści tych, co przeżyli, i słuchając ich czułem sie coraz bardziej bezradny.\nZacząłeś pisać przed wojną do „Małego Przeglądu”, założonego przez Janusza Korczaka. Czy znałeś „Starego Doktora”?\nZostałem kiedyś zaproszony do kina przez Mały Przegląd, którego byłem korespondentem. Było to pismo dla dzieci – unikalne na świecie – którego współredaktorami były też dzieci. Zabrałem matkę i mojego starszego brata. On był tak zły i zazdrosny, że cały czas kopał jakiegoś pana, który siedział przed nami. To był właśnie doktor Korczak. I byłem świadkiem porażki pedagogicznej Korczaka, bo się odwracał i mówił „dziecko przestań”. Dziecko nie przestało i Korczak po prostu się prze siadł. Korczak zginął i mój brat zginął. Nie wiadomo co się z nim stało, po prostu się rozpłynął.\nW jakiej kulturze Ty się właściwie wychowałeś, bo przecież świat nie otworzył się dla ciebie dopiero pdczas wojny?\nWychowałem się przede wszystkim w kulturze europejskiej, choć zafascynowany byłem kinem amerykańskim. My, dzieci, umieszczani byliśmy pod samym ekranem, nad nami snuły się wydłużone cienie poszarzałych bohaterów. Tarzan, biały koń spieszący swemu panu na ratunek, zębami uwalniał go z więzów. Panowało już kino dźwiękowe, ale wciąż za 20 groszy można było oglądać nieme filmy z kowbojami. W domu, kiedy zostawałem sam, odgrywałem sobie ten świat. Wałek od kanapy stawał się wierzchowcem, a pokój stołowy i sypialnia rodziców poszerzały się w prerię, po której wlokłem się wycieńczony.\nPotem wszystko się skomplikowało, we mnie, wokół mnie i w kowbojskim filmie. Szybkość wyciągania kolta niekoniecznie świadczyła o szlachetności. Miałem własne obserwacje wojenne, frontowe. Czynu bohaterskiego dokonuje się bez zastanowienia, irracjonalnie. Odwaga wcale nie musi być przywilejem dobra. Odważny był szeryf, ale odważne też były bańdziory w filmie W samo południe, gardzące niebezpieczeństwem, idące na śmiertelną rozprawę z Gary Cooperem.\nCzytało się, mówię o moim przedwojniu w Warszawie – Dickensa, Marka Twaina, Londona, Shawa, braci Mannów, Zweiga, Capka, Dos Passosa, Galsworthy’ego, natomiast Hemingway na przykład był mało znany. Poznałem paryskie dworce dzięki powieściom o Arsenie Lupienie, nie należy tego lekceważyć. Do Prousta dopiero się przymierzałem.\nJestem nieuleczalnym „zapadnikiem”, a wielka literatura rosyjska, to przecież też czołówka literatury europejskiej. Jestem autorem biografii Montaigne’a, który w niektórych oczach uchodzi za patrona Unii Europejskiej. A także biografii innego wielkiego Europejczyka, ostatniego króla Polski – Stanisława Augusta Poniatowskiego.\nByłeś jedynym pisarzem w Polsce po Wojnie Sześciodniowej w 1967 roku, który zareagował na to, że Polska zerwała stosunki z Izraelem. Napisałeś wtedy opowiadanie pt. „Oko Dajana”.\nZostało wtedy wydrukowane w paryskiej Kulturze pod pseudonimem Korab, bo przecież w Polsce cenzura by tego nie puściła. Jak zacząłem je pisać, wiedziałem od razu że to ma być literatura, a nie żaden tekst publicystyczny. Oko Dajana zaczyna się od zdania Pewnego dnia spostrzegłem, że Warszawa nie jest najpiękniejszym miastem świata.\nUważałem wtedy, że straciłem grunt pod nogami – słuchając jakiegoś brutalnego antyizraelskiego komentarza w radio. Ale nikt się nie spodziewał zerwania stosunków dyplomatycznych. Tu w kawiarni Czytelnik, gdzie teraz rozmawiamy, siedział bliski współpracownik premiera Cyrankiewicza i mówił, że to jest niemożliwe, żeby Polska, która ma trzy miliony zabitych Żydów, zerwała stosunki z Izraelem. To się nie stanie.\nKilka godzin później zerwano stosunki z Izraelem, zaraz po tym, jak zrobiła to Moskwa. Wściekłem się. Coś mi się wtedy stało z błędnikiem, zacząłem źle chodzić, dostałem środki na uspokojenie. Mój wówczas 12-letni syn Maciek przeprowadzał mnie przez ulicę.\nAle nie wyjechałeś z Polski, czy może rozważałeś taką możliwość? Choćby niecały rok później po marcu-68?\nJa jestem troszkę przekorny z natury i powiedziałem sobie, że tej przyjemności komunistom nie zrobię. Ktoś widział później w 1968 roku, że już na mnie i na kilku innych pisarzy leżały karty emigracyjne wypełnio ne. W latach 70. zaczęli mnie sekować, nie mogłem nic wydawać, a moje teksty ukazywały się tylko za granicą. Jeden taki pułkownik od literatury, politruk partyjny, choć prywatnie bardziej liberalny, tłumaczył mi poufnie, że ich rozwścieczyłem głównie tym, że nie wyjechałem.\nCzy możesz jakoś podsumować swoje życie w PRL, przez cały ten czas mieszkasz w Warszawie.\nPowiem Ci coś o ludziach, Eli – często w peerelu, podobnie jak przedtem w Rosji Sowieckiej, czarno-białe stereotypy się nie sprawdzały. Zawsze w końcu okazywało się, że w tym systemie ludzie też bywają bardzo różni. Pod koniec lat 60. byłem w Paryżu i chciałem już nawet zostać tam na stałe, proponowano mi pracę tłumacza w koncernie Renaulta, który zaczął właśnie robić interesy z ZSRR, ale nagle dostałem wiadomość z Polski, że poszła do składu moja książka. A ja w Polsce byłem pisarzem.\nW ogóle, to trudno powiedzieć, w jakim stopniu totalitarna władza odbiła się na polskiej literaturze; przecież emigranci nie dali tak naprawdę żadnego dzieła, nie napisali żadnych wielkich powieści, najwyżej reportaże i opowiadania, a oni tam mieli wszystko jasne. Podczas gdy w Polsce, my pisarze, po 1945 r. żyliśmy w stałej rozterce, ale z tego przecież właśnie powstaje literatura. Potem w latach 80. wiele rzeczy w kraju wydawano w podziemiu.\nNie chcę stwarzać wrażenia, że moje życie i wszystkich tych, którzy prze żyli, było nieustającym lamentem. Nie siedzieliśmy stale nad brzegami Babilonu, opłakując i śniąc o naszej zaginionej ojczyźnie. Po wojnie tryskaliśmy twórczością, pisaliśmy humoreski. Każdy robił to, co umiał najlepiej, do czego pchały go talent, przeżycia i ciśnienie młodej krwi. Radość miłości, ukochane dzieci, wnuki – nowe przyjaźnie – myślę, że to bardzo zdrowe zjawisko. Ucieczka od życia byłaby oczywistym kalectwem.\nTylko, że my wszyscy wiemy, że tej rodzinnej radości zawsze towarzyszy spychany w podświadomość niepokój; nie będę tego tematu rozwijał; wiadomo, o co chodzi – jak niebezpieczny i nieprzyjazny jest świat. Chodzę więc przez to moje pogodne, często uśmiechnięte życie, na ogół twórcze – z utajonym bólem. To, co sie stało tam, za murami getta, w którym ja nie byłem, zdeterminowało moje życie.\nJak ty się odnajdujesz w obecnych czasach; chodzi mi o wszechobecną „kulturę obrazków”, internet, czy to ci nie przszkadza?\nOczywiście, że przeszkadza. Dla mnie to jest obce, bo jestem z innego pokolenia. Boję się w tym poruszać, choć niektórzy mi zadroszczą, że piszę wiecznym piórem; pokazali w internecie mój pokreślony rękopis, jakie to piękne, a teraz tego już nie ma. Ale chodzi własnie o te zmagania pisarza ze słowem. Ja muszę nerwowo czuć litery, żeby one nie były wykrojone przez kogoś; wykreślam, ale to, co wykreślam zostaje na papierze i zawsze mogę przywrócić.\nWszystkie emocje zostają w rękopisie, trzeba się tylko strzec jednego: autorowi często rękopis bardziej się podoba od maszynopisu, bo tam są zawarte wszystkie emocje, które on przeżywał podczas pisania; to jest bardzo niebezpieczne zwłaszcza dla początkujących pisarzy. Maszynopis łatwiej jest przeczytać oczami „niechętnego krytyka”, a w literaturze to jest ważne, żeby i w ten sposób spojrzeć na swoją robotę.\nŚledzisz młodą lteraturę w Polsce?\nCzytam mało, przeważnie jakieś recenzyjki, ale konflikty, które oni przed stawiają, mnie nie interesują. Umieją posługiwać się słowem, ale nie ma ją biografii, Szczególnie, jak weźmiesz tzw. kobiecą literaturę, te dziewczyny świetnie piszą o tym, że urodziły dziecko i miały kochanków etc., ale poza tym nie mają wiele do powiedzenia. Nazwano to nawet brutal nie „literaturą menstruacyjną”. Oni często rozdymują jakieś swoje przeży cia związane z Solidarnością. Oczywiście, wielka literatura może pow stać z obserwacji ludzi, ale do tego trzeba Prousta, żeby obserwować własną kucharkę Franciszke, jak Ludwika XIV i zrobić z tego arcydzieło.\n« Rozmowa z JACKIEM PETRYCKIM. | Poprzedni\nNastępny | "Zabijać białasów"… »


Praca w państwowym urzędzie - Kariera\nStrona główna praca Praca w państwowym urzędzie\nWiele osób marzy o tym, aby móc być zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę. Takie rozwiązanie niesie bowiem ze sobą cały pakiet korzyści. Przede wszystkim, pracodawca zobowiązany jest do opłacania obowiązkowej składki zdrowotnej oraz składni na ubezpieczenie społeczne. Dzięki temu, osoby takie mogą liczyć na bezpłatną podstawową opiekę medyczną oraz na emeryturę w przyszłości. Poza tym, osoby zatrudnione na umowę o pracę mogą korzystać z przysługujących im dwudziestu sześciu dni urlopu wypoczynkowego i z urlopów okolicznościowych i bezpłatnych. Mają również możliwość korzystania ze zwolnień lekarskich. Są to spore dogodności. Kobiety nie obawiają się bowiem zajścia w ciążę, a także mogą swobodnie korzystać z opieki na dziecko. Wielu osobom marzy się więc zatrudnienie w oparciu o taką umowę. Najczęściej można się spotkać z takimi umowami na posadach państwowych, czyli w rozmaitych urzędach. Nie jest jednak łatwo otrzymać taka pracę w dzisiejszych czasach. Wynika to przede wszystkim z ograniczonej ilości miejsc. Poza tym, aby móc zostać urzędnikiem państwowym, trzeba posiadać również szereg różnych kompetencji.\nPrzede wszystkim, bardzo ważne jest posiadanie konkretnego wykształcenia kierunkowego. Najlepiej, jeżeli jest to administracja połączona z innym kierunkiem, który jest związany z charakterem działalności danego urzędu. Poza tym, trzeba również móc pochwalić się niekaralnością i nieposzlakowaną opinią. Poza tym, stanowiska urzędnicze powinny być zajmowane przez osoby profesjonalne, systematyczne, merytoryczne i elastyczne. Urzędnik bardzo często zajmuje się rozdysponowywaniem środków finansowych. W związku z tym, nie może się on mylić i popełniać głupich błędów. Powinien być dokładny i sumienny. Kluczowe powinny być również kwalifikacje związane z obsługa komputera i pakietu Office. Zazwyczaj są to wymagania formalne, stawiane takim kandydatom. Niekiedy kandydaci poddawani są również testom praktycznym, po podejściu do rozmowy kwalifikacyjnej. Muszą oni na przykład wykonać zadania w arkuszu kalkulacyjnym, lub znaleźć rozwiązanie określonego problemu.\nWiele mówi się obecnie o tym, że w wielu urzędach na pracę mogą liczyć jedynie osoby z tak zwanego klucza partyjnego. W pewnych sytuacjach faktycznie jest to prawdą, jednakże nie można nastawiać się negatywnie. Zawsze warto jest podejmować próby i aplikować na wymarzone stanowisko. Do rozmowy kwalifikacyjnej trzeba się jednak solidnie i rzeczowo przygotować. Podstawą jest oczywiście znajomość obowiązującej wersji Kodeksu postępowania administracyjnego. poza tym, dobrze jest również znać przepisy, na których opiera się działalność danej instytucji. Bardzo często pojawiają się na rozmowach o pracę typowe pytania problemowe, które dotyczą przyszłego zatrudnienia. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu można liczyć na pozytywny wynik takiej rozmowy.


W dniu 30 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny … – Pruszkowskie Stowarzyszenie Patriotyczne\nW dniu 30 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny …\n12 stycznia 2016 E Rad Strona główna 0\nTrybunał Konstytucyjny trzykrotnie złamał prawo\nW dniu 30 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny powołując się na art. 755 § 1 oraz art. 7301 § 2 Kodeksu Postępowania Cywilnego w związku z art. 74 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wydał postanowienie o zabezpieczeniu wniosku grupy posłów poprzez wezwanie Sejmu RP do zaniechania wyboru nowych sędziów Trybunału do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie o sygn. akt K 34/15.\nPrzed podjęciem się rozpoznania sprawy o sygn. akt K 34/15 uznano, że mamy do czynienia ze sprawą „o szczególnej zawiłości lub doniosłości”, w związku z tym Trybunał powinien orzekać w pełnym składzie. Takie zarządzenie podjął Prezes TK Andrzej Rzepliński, który w uzasadnieniu do wydania zarządzenia o rozpatrzeniu sprawy w pełnym składzie napisał, że z badanymi normami ustawowymi „wiążą się doniosłe zagadnienia ustrojowe”. Następnie, przez wzgląd na nacisk opinii publicznej, trzech sędziów (Rzepliński, Biernat i Tuleja) wycofało się ze składu orzekającego. W związku z tym liczba sędziów konieczna do orzekania w pełnym składzie (przynajmniej 9) spadła poniżej minimum, po czym podjęto decyzję aby sprawę rozpatrzeć jednak w składzie pięciu sędziów.\nNastępnie, orzekając o wniosku grupy w sprawie o sygn. akt K 34/15, Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku usiłował rozszerzyć jego skutki poprzez podjęcie próby zobowiązania Prezydenta RP do podjęcia konkretnego działania w związku z wydanym orzeczeniem.\nW ten sposób Trybunał Konstytucyjny trzykrotnie rażąco naruszył prawo w celu osiągnięcia założonych przez siebie celów politycznych, stojących w zbieżności z interesem Platformy Obywatelskiej oraz Nowoczesnej. Podejmując powyższe decyzje Trybunał stanął jednoznacznie po jednej ze stron sporu politycznego w Polsce, rujnując swój autorytet jako rzekomo „bezstronnej” instytucji stojącej na straży porządku prawnego.\nPierwszym rażącym naruszeniem prawa było wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wspomnianego na początku postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia.\nMożliwość ingerowania przez sąd konstytucyjny w prace innych organów państwowych przewidywał art. 68 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, który wskazuje że:\n„Trybunał może wydać postanowienie tymczasowe o zawieszeniu lub wstrzymaniu wykonania orzeczenia w sprawie, której skarga dotyczy, jeżeli wykonanie wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia mogłoby spowodować skutki nieodwracalne dla skarżącego albo gdy przemawia za tym ważny interes skarżącego lub ważny interes publiczny”.\nNietrudno zauważyć, że zakres tej normy dotyczy jedynie skargi konstytucyjnej, czyli środka prawnego z art. 79 Konstytucji RP. Tymczasem rozpatrywanie sprawy było oparte o wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją (art. 188 pkt 1 Konstytucji RP). W związku z tym, nie można uznać wspomnianego artykułu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym za podstawę wydania takiego postanowienia w tej sprawie.\nSędziowie doskonale zdawali sobie z tego sprawę, w związku z tym zdecydowali się pominąć ten przepis, tak aby przy pomocy art. 74 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym sięgnąć bezpośrednio do Kodeksu Postępowania Cywilnego. W ten sposób postąpił wbrew własnej linii orzeczniczej, zgodnie z którą wydając postanowienie o zabezpieczeniu TK przekroczył swoje uprawnienia. Przykładem może być m. in. postanowienie K 4/06 z 2006 r., OTK 2006/2A/24, gdzie czytamy że postanowienie o zabezpieczeniu ma służyć „zabezpieczeniu roszczeń, których można dochodzić przed sądem powszechnym lub przed sądem polubownym. Z oczywistych względów (…) nie znajdują zastosowania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, którego kognicja obejmuje badanie aktów normatywnych pod kątem zgodności z przepisami Konstytucji”.\nInne postanowienia Trybunału Konstytucyjnego, które mogłyby służyć za przykład to m. in. postanowienie TK z dnia 11 IV 2007, K 2/07, OTK nr 4A/2007, poz. 43; postanowienie TK z dnia 11 V 2004, K 15/04, OTK nr 5A/2004, poz. 51 czy też postanowienie TK z dnia 4 X 2006, K 31/06, OTK nr 9A/2006, poz. 135.\nW tym miejscu warto zadać pytanie, czy sędziowie Trybunału Konstytucyjnego pamiętali, że zgodnie z art. 741 Kodeksu, istnieje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie o zabezpieczeniu. Jeśli uznać, że TK miał prawo do wydania wspomnianego postanowienia, warto podjąć refleksję – do jakiego sądu można złożyć takie zażalenie? W tej sytuacji dochodzi do naruszenia wyrażonej w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP zasady dwuinstancyjności postępowania.\nStosując logikę sędziów Trybunału Konstytucyjnego w sprawie stosowania przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego należałoby uznać, np. że od wyroków TK przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Już w tym miejscu bez trudu da się zauważyć, że tok rozumowania sędziów wydających postanowienie o zabezpieczeniu prowadzi do absurdu.\nKolejnym absurdem jest uzasadnienie odejścia od dotychczasowej linii orzeczniczej, za jaki uznano „szczególną sytuację”. Tymczasem warto pamiętać, iż wydanie postanowienia o zabezpieczeniu samo w sobie jest działaniem sądu w szczególnej sytuacji. Tworzenie przez sędziów TK kolejnego stopnia „szczególnej szczególności sytuacji” to dziwaczna konstrukcja, nieznajdująca żadnych podstaw w obowiązującym prawie.\nZgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne. Oznacza to, że orzeczenia o charakterze tymczasowym należy traktować jako wyjątek od reguły, który powinien mieć wyraźną podstawę w ustawie o TK. Nie znajdziemy takiej podstawy ani w art. 67 ani 68, co oznacza że sąd konstytucyjny samodzielnie bez żadnych podstaw wykreował sobie możliwość wydania nowego rodzaju takiego orzeczenia. W mojej ocenie jest to niedopuszczalne.\nKolejną przesłanką wskazującą na to, że Trybunał Konstytucyjny nie miał prawa do wydania takiego postanowienia, jest art. 188 Konstytucji RP. Wskazuje on, że kontrola TK obejmuje akty normatywne oraz ewentualnie procedurę ich przyjmowania, a nie władczą funkcję kreacyjną Sejmu RP, taką jak powoływanie sędziów do TK. Trybunał Konstytucyjny, tak samo jak każdy organ państwowy, ma obowiązek działania „na podstawie i w granicach prawa” (zasada legalizmu z art. 7 Konstytucji RP). TK ma prawo do podejmowania wyłącznie takich rozstrzygnięć, na które zezwalają bądź które nakazują mu przepisy prawa, w tym przypadku art. 188 i 189 Konstytucji RP.\nUsiłując (całe szczęście bezskutecznie) wkroczyć w funkcję kreacyjną Sejmu sędziowie TK naruszyli zasadę legalizmu. Jak wskazuje art. 194 Konstytucji RP, to Sejm wybiera sędziów Trybunału. Dokonuje tego poza kontrolą jakiegokolwiek innego organu państwowego, w tym Trybunału, którego kompetencje wyznaczają literalnie wspomniane art. 188 i 189 Konstytucji.\nGdyby przyjąć tok rozumowania sędziów TK, doprowadziłoby to do sytuacji, w której bez zgody następczej Trybunału Konstytucyjnego Sejm RP by nie mógł skutecznie wybierać sędziów TK. Zgoda na taki stan rzeczy mogłaby doprowadzić do tego, że Trybunał mógłby przy pomocy tych samych narzędzi np. blokować uchwalanie ustaw. Nie mam żadnych wątpliwości, że w tym przypadku mieliśmy ze strony Trybunału do czynienia z nieudolnym usiłowaniem wkroczenia w suwerenne kompetencje Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.\nugim rażącym naruszeniem prawa było bezprawne rozszerzanie przez Trybunał skutków swojego wyroku.\nPodkreślmy, że orzekając o przedmiotowym wniosku poselskim Trybunał powinien dokonywać kontroli abstrakcyjnej, wyrokując o kontroli przepisów z Konstytucją. Analizując samo orzeczenie dochodzimy do wniosku, że TK rzeczywiście tak właśnie postąpił. W pkt 5 TK orzekł, że art. 21 ustawy rozumiany inaczej niż obowiązek Prezydenta RP niezwłocznego odebrania ślubowania do sędziego TK wybranego przez Sejm, jest niezgodny z Konstytucją.\nZ tej sentencji nie wynika jednak żadne zobowiązanie. Trybunał Konstytucyjny orzeka bowiem w sposób generalny jedynie o zgodności przepisów z ustawą zasadniczą.\nSentencja wyroku Trybunału jest wiążąca dla organów państwa, w przeciwieństwie do jej uzasadnienia. Jak słusznie wskazał prof. L. Garlicki w swoim komentarzu do Konstytucji RP:\n„nie jest też polski TK właściwy do ustalania powszechnie obowiązującej wykładni konstytucji ani ustaw, rozumianego jako wydawanie — w odrębnie unormowanej procedurze — abstrakcyjnych odpowiedzi w kwestii znaczenia i prawnej treści określonego przepisu zawartego w konstytucji lub w ustawie zwykłej”.\nOznacza to, że wszelkie próby wymuszenia na organach państwa konkretnych zachowań przy pomocy uzasadnienia do wyroku są bezprawne. W związku z wyrokiem Prezydent RP nie jest zatem zobowiązany do podjęcia żadnych konkretnych działań.\nOrzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wydanego w trybie kontroli konstytucyjności nie dokonuje się poprzez bezpośrednie czynności faktyczne, które nie maja charakteru normatywnego. Wyrok w sprawie o sygn. akt K 34/15 nie jest przecież orzeczeniem w sporze kompetencyjnym, w którym orzeka się jaki organ jest właściwy bądź niewłaściwy do podjęcia jakiegoś działania.\nJak wskazuje art. 190 ust. 4 Konstytucji, bezpośrednim skutkiem orzeczenia niekonstytucyjności jest wyeliminowanie zbadanej normy z obrotu prawnego oraz możliwość wzruszenia przez rozstrzygnięcia, które zapadło na mocy niekonstytucyjnej regulacji. Ewentualne obowiązki związane z orzeczeniem mogą być skierowane wyłącznie do organu, który wydał akt. W szczególności chodzi o usunięcie niezgodności poprzez wydanie przepisu zgodnego z aktem wyższego rzędu bądź – gdy orzeczono o naruszeniu trybu legislacyjnego – uchwalenie tego samego przepisu w legalnym trybie.\nZ powyższego wynika, że podmiotem który mógłby ewentualnie wykonać wyrok powinien być Sejm, a nie Prezydent.\nJednak trzecie rażące naruszenie prawa dokonane przez Trybunał Konstytucyjny i tak czyni powyższe rozważania bezprzedmiotowymi, bowiem na skutek tego naruszenia orzeczenie w sprawie o sygn. akt K 34/15 jest nieważne z mocy prawa.\nMowa oczywiście o składzie orzekającym w tej sprawie, który opisałem na samym początku mojej analizy. Wskazałem tam, że zarządzeniem Prezesa TK badaną sprawę uznano za „szczególnie zawiłą lub doniosłą”, w związku z czym zdecydowano się (jak nakazywała ustawa) oddać ją pod osąd pełnego składu. Jednak w związku z wyłączeniem się z rozpatrywania sprawy trzech sędziów, liczba sędziów konieczna do orzekania w pełnym składzie (przynajmniej 9) spadła poniżej minimum.\nCzy w związku z faktem, że trzech sędziów wyłączyło się ze składu orzekającego, badana sprawa nagle straciła status szczególnie doniosłej lub zawiłej? Oczywiście, że nie. Waga sprawy w żadnym stopniu nie uległa zmianie! Skutkiem tej sytuacji jest tylko chwilowy brak możliwości orzekania (ustawa nakazuje orzekanie w takich sprawach wyłącznie w pełnym składzie). Trybunał powinien zawiesić sprawę do czasu wyboru nowych sędziów, którymi można by uzupełnić skład.\nRzeczywistą przesłanką zmniejszenia składu orzekającego były względy polityczne, z powodu których Prezes TK nie chciał dopuścić do orzekania nowych wybranych przez Sejm RP sędziów. Tego rodzaju działanie jest rażącym i skandalicznym złamaniem ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, które powoduje że wydany wyrok nie ma mocy prawnej. Stanowi on wyłącznie prywatną opinię grupy pięciu prawników.\nPodkreślmy raz jeszcze – przesłanka do wydania wyroku w pełnym składzie (zawiłość i doniosłość badanej sprawy) w dalszym ciągu istniała. Dla podjęcia decyzji o przeniesieniu sprawy do składu pięciu sędziów nie ma żadnej podstawy prawnej. W szczególności, że w dniu badania sprawy dzięki wyborowi dokonanemu przez Sejm a następnie zaprzysiężeniu tak wybranych sędziów przez Prezydenta Trybunał ponownie liczył 15 sędziów.


MTV Polska - Program TV na Czwartek 21 listopada 2019\nPoranny zestaw teledysków pomyślany tak, aby zacząć dzień od ulubionej muzyki.\nStrefa "P" (19)\nStrefa "P" (22)\nSerial o problemach otyłych nastolatków. Widzowie dowiedzą się co proponują specjaliści i jak pomagają im w odzyskiwaniu pewności siebie.\nCatfish: : Ponowne spotkanie (1)\nNev Schulman z filmu 'Catfish' i Max Joseph, pomagają odkryć prawdę na temat partnera lub partnerki poznanych przez internet.\nWzgórza Hollywood. Nowy początek: Nie jesteś moją rodziną (2)\nStephanie stara się naprawić relacje z bratem. Mischa mierzy się z Perezem Hiltonem, który znęcał się nad nią w okresie...\nNastoletnie matki 7: Zadośćuczynienie (22)\nBohaterki "Licealnych ciąży", Farrah, Maci, Amber i Catelynn, stają przed całkiem nowym wyzwaniem jakim jest pierwszy rok macierzyństwa. Program prezentuje...\nNastoletnie matki 7: Mama Miś (23)\nDziara za dziarę 2: Głębokie i znaczące (1)\nCharlotte i Bear powracają z szokującymi projektami. Pary przyjaciół i bliskich, w tym także celebryci, tworzą dla siebie nawzajem wyjątkowe...\nDziara za dziarę 4 (9)\nPrzybyłe do studia pary tworzą tatuaże dla siebie nawzajem, ale nie dowiedzą się jak one wyglądają, dopóki dzieło nie zostanie...\nChallenge: Starcie Eksów: American Psycho (9)\nEks-zakochani stają do walki o główną nagrodę w wysokości 300 tysięcy dolarów. Tym razem pary zostają zesłane na Dominikanę, gdzie...\nDopasowani 3: Miłości nie kupisz (2)\nMimo że Devinie zachowuje się jak palant, Kiki wciąż jest w nim zakochana. Pary zżywają się coraz mocniej, ale nadchodzące...\nDopasowani 3: Spadek libido (3)\nPary, które potwierdziły, że do siebie nie pasują, wciąż się spotykają. Hannah przeżywa fakt, że Kiki interesuje się Chuckiem. Tymczasem...\nCatfish 7: Angel i Antonio (40)\nSłowo 'catfish' oznacza udawanie w sieci kogoś, kim się nie jest. Najczęściej ma to na celu rozkochanie w sobie drugiej...\nCatfish 7: CJ i Shana (37)\nEkipa z Florydy 2: "Horoba" bez C (9)\nOsiem osób spędza niezapomniane lato w Panama City Beach. Dobra zabawa ma pomóc im oderwać się od codziennego życia i...\nEkipa z Florydy 2: Nie jestem w ciąży, hurra...? (10)\nEkipa z Newcastle 19: Wstrząśnięta rodzina! (5)\nKolejny sezon popularnego reality show, którego akcja toczy się w Newcastle. Podobnie jak w pierwowzorze, ósemka obcych sobie osób, wprowadza...\nEkipa z Newcastle 19: Kłopoty w raju (6)\nEkipa z Newcastle 16 (2)\nNowicjusz Sam doprowadza do konfliktu między dziewczynami. Tymczasem Marnie i Aaron znów mają się ku sobie, mimo że oboje są...\nM is for Music - Supercharts


Rekrutacja zdalna – Biznes Wprost\nKryzysNajlepsi polscy pracodawcyBranżePraca\nDodano: 18 maja 2020, 09:56 3\nMedia branżowe informowały o kolejnych innowacjach usprawniających poszukiwania i weryfikację nowych pracowników. Nie tylko na świecie, ale i na polskim rynku powstały start-upy tworzące aplikacje do automatycznego zbierania i selekcji CV czy komunikacji z kandydatami (Emplocity i Waywer). Na wdrożenie botów rekrutacyjnych zdecydowali się m.in. jedni z największych polskich pracodawców: grupa Budimex i PKO Bank Polski, a także Santander Bank Polska, mBank, Aviva.\nOgłoszenie stanu epidemii w Polsce sprawiło, że wiele branż w kraju pracuje całkowicie zdalnie. Rekrutacje nie zostały zahamowane, ale są prowadzone w trybie online. W nowej sytuacji poradzą sobie te organizacje, które już wcześniej transformowały procesy, czego przykładem jest firma PLAY. ‒ Uważnie obserwowaliśmy na rynku trendy digitalizacji procesów rekrutacyjnych, za którymi podążaliśmy, usprawniając rekrutację i czyniąc ją bardziej komfortową dla kandydata. Przetestowaliśmy różne narzędzia do rekrutacji online i w pełni wdrożyliśmy te, które w naszej opinii były najbardziej skuteczne. Dlatego już od roku byliśmy przygotowani do prowadzenia kompleksowych procesów rekrutacyjnych zdalnie. Od 16 marca wszystkie rekrutacje prowadzimy w trybie online, a wypracowany przez nas wcześniej model rekrutacyjny nie wymagał dodatkowych zmian – mówi Gabriela Machajek, Recruitment Manager PLAY.\nJednak nie wszystkie firmy będą dziś potrzebowały dodatkowych aplikacji rekrutacyjnych, które sprawdzą się głównie przy dużej skali rekrutacji. W małych i średnich organizacjach wystarczy niekiedy konwersja z tradycyjnych spotkań rekrutacyjnych na rozmowy online. Tymczasem ta z pozoru prosta modyfikacja może się okazać wewnątrz firmy trudnością i będzie wymagać pracy nad zmianą mentalną wśród menedżerów. Działań, eliminujących pogląd o wyższości spotkań bezpośrednich i niwelujących sceptycyzm do podejmowania decyzji o zatrudnieniu na podstawie rozmów wirtualnych.\nZadbajmy o menedżerów\nRekruterzy to bez wątpienia pracownicy przygotowani do realizacji procesów online. Od dawna znacząca część etapów rekrutacji odbywa się dzięki narzędziom pracy zdalnej. Internet i profesjonalne portale społecznościowe od wielu lat stanowią źródło pozyskiwania kandydatów. Weryfikacja i selekcja tych najbardziej odpowiednich często odbywa się w trakcie zdalnych rozmowy rekrutacyjnych dzięki komunikatorom IT. Nie tylko ze względu na rozproszenie geograficzne, ale często z uwagi na wygodę i oszczędność czasu zarówno kandydatów, jak i samych rekruterów. Osoby zajmujące się na co dzień rekrutacją pracowników powinny zatem świetnie odnaleźć się w nowej rzeczywistości pracy wirtualnej. Należy jednak pamiętać, że nie są oni w procesie rekrutacyjnym jedynym ogniwem po stronie pracodawcy.\nDziś szczególnie istotne jest zadbanie o komfort pracy hiring menedżerów, którzy podejmują finalne decyzje o zatrudnieniu pracowników do swoich zespołów. Najnowocześniejsze digitalowe elementy rekrutacji zwykle na końcu prowadziły kandydata do bezpośredniego spotkania z przyszłym przełożonym, który dziś pozbawiony tej możliwości przyjmuje ryzyka związane z decyzjami podejmowanymi w nowych warunkach. Wagę tej kwestii podkreśla także Gabriela Machajek: ‒ Odpowiednio wcześnie zadbaliśmy również o transfer wiedzy na temat rekrutacji zdalnej wewnątrz organizacji. Zapewniliśmy komfort nie tylko kandydatom, ale również menedżerom, przygotowując ich zarówno narzędziowo, jak i merytorycznie do prowadzenia rozmów online.\nObowiązkiem odpowiedzialnej i dojrzałej organizacji jest obecnie przygotowanie hiring menedżerów do działań w tej wyjątkowej sytuacji i wyposażenie ich w niezbędne narzędzia do minimalizacji ryzyka niewłaściwych wyborów oraz we wskazówki do selekcji, a także merytorycznej oceny kandydatów.\nZdalna ocena jest możliwa\nRekrutacje prowadzone online będą z pewnością wymagały dodatkowych narzędzi oceny przyszłych pracowników, na przykład w postaci testów psychometrycznych. Pozwalają one bez konieczności spotkań face to face zweryfikować pożądane na danym stanowisku kompetencje i cechy osobowości, a także wyjaśniać wątpliwości wobec kandydatów pojawiające się na wcześniejszych etapach rekrutacji.\nPotrafią również wychwycić to, co niezauważalne podczas spotkania (testy Profiles XT przeznaczone dla specjalistów i manedżerów). Narzędzie Profiles XT bada style myślenia oraz predyspozycje do wykonywania zadań przewidzianych na stanowisku, a także ‒ co istotne ‒ motywację do ich realizacji w dłuższej perspektywie czasu. Tego rodzaju testy są niezwykle czułe na wszelkiego rodzaju fałsz, dlatego będą odpowiednie również dla tych pracodawców, którzy do tej pory podchodzili do narzędzi psychometrycznych z rezerwą.\nFirma BIGRAM zdecydowała się pójść o krok dalej i w obliczu nowej sytuacji rynkowej dodatkowo przemodelowała inne zaawansowane narzędzia wspomagające pracodawców tak, aby mogły być wykonywane zdalnie. Obecnie najbardziej rzetelne narzędzia oceny pracowników i kandydatów – Assesment Center i Development Center, polegające na rzeczywistej obserwacji zachowania i badaniu „próbek pracy”, mogą być realizowane w pełni online, zachowując ten sam, wysoki poziom jakości.\nNowe oblicze onboardingu\nNajwiększe wyzwania rekrutacji zdalnej czekają biznes już po wyborze i zatrudnieniu pracownika. Choć wiedza na temat standardów, procedur i codziennego funkcjonowania w organizacji jest łatwo dostępna i często przekazywana online, to pełne wdrożenie nowych osób do organizacji, to znaczy przekazanie obowiązków i dobrych praktyk, zwykle w dużej mierze opiera się na codziennym bezpośrednim kontakcie z przełożonym i resztą członków zespołu.\nNiewątpliwie konieczność pracy zdalnej wymusza dziś na organizacjach kompleksowe zmiany działania w obszarze onboardingu pracowników, co firmy chętnie dziś komunikują w mediach społecznościowych. Przykładem jest grupa Allegro, która na swoim profilu Linkedin poinformowała w pierwszym w 100 proc. zdalnie przeprowadzonym procesie onboardingu dla 40 zatrudnionych w kwietniu pracowników. Potrzebę szybkiego reagowania potwierdza również Gabriela Machajek: ‒ Ze względu na obecną sytuację całkowicie przemodelowaliśmy proces onboardingu. Wszystkie szkolenia wdrażające do pracy w PLAY prowadzone są obecnie zdalnie. Ponadto regularnie monitorujemy efektywność szkoleń online, dzięki wprowadzeniu specjalnych badań ewaluacyjnych.\nNajbliższe miesiące będą służyły nie tylko zmianie narzędziowej w obszarze rekrutacji, ale staną się także nieplanowanym testem na zaufanie w biznesie. Zaufanie do rekruterów, którzy dostarczają możliwie najlepiej sprawdzonych mobilnie kandydatów, oraz do managerów, którzy będą podejmowali decyzje inaczej niż dotychczas. Warto pracować i wdrażać nowe sposoby działania, bo być może rekrutacja i praca trwale obiorą kierunek online. To czas na wzmożenie empatii potrzebnej również w biznesie. Bądźmy wzajemnie wyrozumiali w okresie adaptacji do nowych warunków ‒ wobec konieczności przełożenia rozmowy, dziecka pojawiającego się na ekranie czy szczekającego w tle psa w trakcie spotkania rekrutacyjnego online.\nAutor: Anna Łojewska, Senior Recruitment Business Partner, BIGRAM\nZadbać o zwolnionych można, zanim się ich zwolniCzytaj też:\nUsługi HR w dobie kryzysu


Noże Yanagiba, Ko-Yanagi, Sujihiki – Sklep Prestiżowa Kuchnia\nNoże Yanagiba, Ko-Yanagi, Sujihiki\nNoże Yanagiba są niezwykle charakterystyczne - długie, smukłe ostrza, zakończone szpicem, pozwalają bez kłopotu oddzielać skórę ryb od delikatnego mięsa. W tradycyjnej japońskiej kulturze te noże przybrały wiele nazw – Yanagi Sashimi, Ko-Yanagi, Sujihiki. Służą, przede wszystkim, do przyrządzania artystycznego sushi i sashimi.\nJedne z najstarszych form japońskich noży dla profesjonalistów\nTradycyjne noże do sushi i sashimi są jednostronnie ostrzone, dzięki czemu można nimi kroić plastry grubości 1/5 milimetra! Taki nóż w rękach wprawnego sushi-mastera, choć długi (często jego ostrze ma ponad 30 cm), potrafi zdziałać cuda. Nóż jest tak precyzyjny, że sztuka krojenia ultra cienkich plastrów, usuzukuri, staje się dostępna również miłośnikom eleganckiego porcjowania.\nNoże Sujihiki, czy Ko-Yanagi, są z reguły ostrzone dwustronnie (na potrzeby Europejczyków), ale to wyraźne odstępstwo od reguły i klasyki gatunku. Niemniej, te noże też są bardzo ostre.\nNoże Yanagiba - niezastąpione w kuchni wielbicieli Japonii i nie tylko\nNie musisz być mistrzem sushi, by wykorzystać potencjał długiego, perfekcyjnie ostrego noża Sujihiki. Choć taki nóż może budzić respekt, faktycznie kroi się nim doskonale. Jest idealnym przedłużeniem ręki tego, kto kocha ryby, dania rybne, czy para się sztuką przyrządzania malowniczych sushi lub sashimi. Niemniej jednak i miłośnicy europejskiej kuchni odkryją wiele przyjemności w krojeniu ortodoksyjnymi nożami. Długie ostrze perfekcyjnie sprawnie, bo jednym płynnym ruchem, wyfiletuje dużą rybę, czy potężną porcję mięsa bez kości.\nNoże Yanagi Sashimi pozwalają nieustannie doskonalić swoje umiejętności. Stąd, jak zawsze podkreślamy, są prawdziwą inwestycją w lepsze gotowanie.