Jasnobeżowa Bluzka Zhadina w Www.renee.pl\nGift od Mikołaja! Kupuj aż o 35% taniej! Sprawdź!\n13h 58m 41s\nJasnobeżowa Bluzka Zhadina\nKod produktu: 153767\n1 osoba interesuje się tym produktem\nBędąc w Renee Girls Club otrzymasz 90 ReneeCoins\nZamów teraz, a paczkę otrzymasz: śr. 08.12 - pt. 10.12\nSkład:95% Wiskoza, 5% Elastan\nBluzka Zhadina o luźnym kroju, z przeszyciem na środku i trójkątnym dekoltem. Z delikatną stójką oraz długimi rękawami marszczonymi u góry i wiązanymi u dołu. Zakończone dodatkowo falbanką. Wykonana z elastycznej, wiskozowej tkaniny. Szukasz bluzki, która łączy w sobie elegancję i casualowy urok? Trafiłaś idealnie!\nMonika / Kraków\nPiękna, kolor idealny na wiosnę, rozmiar S/M będzie dobry za równo na dziewczyny noszace S jak i większe M:)\nMalgorzata / Szczecin\nPiękny kolor i krój.\nMałgorzata / Ligowo\nPiękna bluzka, starannie uszyta, świetna jakość.\nAgnieszka / Ozorków\nBardzo ładna bluzka, super się prezentuje.\nAGNIESZKA / Szczecinek\nBardzo ładna i oryginalna bluzka. Jestem zadowolona z zakupów .Polecam wszystkim zawsze można coś ciekawego wybrać\nJadwiga / Łącko\ntwarzowa i bardzo dobrze się nosi...rękawy super\nAneta / Dęblin\nPiękna. Miły w dotyku materiał. Polecam.\nJolanta / Siedlce\nPolecam zakup bluzki: elegancka do pracy i na wyjście..\nCzarne Spodnie Corrane\nCzarna Torebka Erinig\nCzarne Botki Harmeina\n[A] Obwód klatki piersiowej 100\n[C] Obwód w biodrach 108\n[D] Długość całkowita 64\n[E] Długość rękawa 60\nJak mierzymy Bluzki i Koszule?


G M I N A B R O J C E ZAPYTANIE OFERTOWE - PDF Free Download\nDownload "G M I N A B R O J C E ZAPYTANIE OFERTOWE"\n1 ZAPYTANIE OFERTOWE Zapraszam do złożenia oferty na dostawę sygnału internetowego w ramach projektu Internet szansą na rozwój einclusion w Gminie Brojce realizowanego przez Urząd Gminy w Brojcach. Zamawiający: Gmina Brojce ul. Długa Brojce NIP: REGON: tel fax Przedmiot zamówienia dostawa sygnału internetowego (szczegółowy zakres przedmiotu zamówienia zawiera załącznik Nr 2). 2. Zamawiający nie dopuszcza składania ofert częściowych. 3. Wymagany termin realizacji zamówienia: 31 października 2012 r. 4. O udzielenie zamówienia ubiegać się mogą wykonawcy spełniający warunki: - posiadają uprawnienia do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli ustawy nakładają obowiązek posiadania takich uprawnień; - posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz potencjał techniczny, a także dysponują osobami zdolnymi do wykonania zamówienia; - znajdują się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia; - nie podlegają wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie art. 24 ust. 1, 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 z późn. zm.). 5. W celu potwierdzenia wymaganych wyżej warunków wraz z ofertą należy dostarczyć oświadczenie o spełnianiu tych warunków załącznik nr Wykaz dokumentów wymaganych w ofercie: 1) formularz ofertowy załącznik nr 1 2) szczegółowy zakres przedmiotu zamówienia załącznik nr 2 3) oświadczenie, o którym mowa w punkcie 5 załącznik nr 3. 4) proponowany projekt umowy w dwóch egzemplarzach parafowany przez Wykonawcę załącznik nr 4.\n2 7. Oferta wraz z załącznikami winna być napisana w języku polskim, trwałą i czytelną techniką, wypełniona i parafowana w całości oraz podpisana przez osobę upoważnioną do reprezentowania firmy. 8. Dostawca poniesie wszelkie koszty związane z przygotowaniem i złożeniem oferty. 9. Przy wyborze oferty Zamawiający będzie kierował się kryterium najniższej ceny. 10. Okres związania ofertą wynosi 30 dni od daty złożenia oferty. 11. Wykonawca złoży ofertę w zaklejonej kopercie skierowanej na adres Zamawiającego wraz z oznaczeniem Oferta na dostawę sygnału internetowego w ramach projektu <<Internet szansą na rozwój einclusion w Gminie Brojce>> 12. Termin składania ofert upływa dnia 24 kwietnia 2012 r. o godz , oferty należy składać w sekretariacie Urzędu Gminy w Brojcach (pokój nr 10). 13. Otwarcie ofert nastąpi w dniu 24 kwietnia 2012 r. o godz w siedzibie Zamawiającego. 14. Zamawiający udzieli zamówienia Wykonawcy, którego oferta odpowiada zasadom określonym w niniejszym zapytaniu oraz zostanie uznana za najkorzystniejszą. 15. Zamawiający powiadomi wszystkich Wykonawców o wyniku postępowania. W zawiadomieniu wysłanym do Wykonawcy, którego oferta została wybrana Zamawiający określi termin i miejsce zawarcia umowy, której wzór stanowi załącznik nr 4. Zamawiający:\n3 Załącznik nr 1..., dn (nazwa i adres Wykonawcy) FORMULARZ OFERTOWY Nawiązując do zaproszenia do złożenia oferty na dostawę sygnału internetowego oferuję wykonanie przedmiotu zamówienia za: cenę netto:... zł; podatek VAT:... zł cenę brutto:... zł (słownie: złotych). 1. Termin realizacji zamówienia: wg zał. nr 2 Zakres przedmiotu zamówienia. 2. Wyrażam zgodę na warunki płatności określone w zapytaniu ofertowym. 3. Oświadczam, że zapoznałem się z opisem przedmiotu zamówienia i nie wnoszę do niego zastrzeżeń. 4. Oświadczam, że spełniam warunki określone przez Zamawiającego. 5. Załącznikami do niniejszego formularza oferty stanowiącego integralną część oferty są: - zakres przedmiotu zamówienia załącznik nr 2 - oświadczenie o spełnianiu warunków udziału w zamówieniu załącznik nr 3 - proponowany projekt umowy w dwóch parafowanych egzemplarzach załącznik nr 4...., dn pieczątka i podpis osoby uprawnionej\n4 Załącznik nr 2 ZAKRES PRZEDMIOTU ZAMÓWIENIA Informacje ogólne: 1. Przedmiotem zamówienia jest dostawa sygnału internetowego w ramach projektu Internet szansą na rozwój einclusion w Gminie Brojce w ramach działania 8.3. Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu einclusion osi priorytetowej 8. Społeczeństwo informacyjne zwiększenie innowacyjności gospodarki Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka Użytkownikami końcowymi są osoby zagrożone wykluczeniem cyfrowym będące mieszkańcami gminy Brojce. Wykaz teleadresowy powyższych osób zostanie udostępniony Wykonawcy w trakcie podpisywania umowy i będzie stanowił jej załącznik. 3. Wykonawca, w trakcie realizacji przedmiotu zamówienia oraz w trakcie realizacji umowy będzie zobowiązany do przestrzegania zapisów ustawy o ochronie danych osobowych. 4. Zamawiający dopuszcza zmiany w treści umowy, których nie można było przewidzieć lub przyczyny nie leżą po stronie Zamawiającego. Dopuszcza się również zmiany w sprzęcie aktywnym wynikające z nie dostępności oferowanego produktu z zastrzeżeniem, że oferowane parametry muszą spełniać wymagania minimalne oferowanego w postępowaniu przetargowym lub muszą być lepsze. 5. Przedmiot zamówienia obejmuje montaż, konfigurację i dostawę sygnału internetowego o parametrach określonych w dalszej części. 6. Zamawiający oraz użytkownicy końcowi nie będą podpisywali żadnych dodatkowych umów gwarantujących poprawne wykonanie przedmiotu zamówienia do czasu trwania projektu, tj. do 31 października 2012 r. 7. Podstawową umową regulującą realizację całego przedmiotu zamówienia stanowi wzór umowy załączony do zapytania ofertowego przez Wykonawcę. Lokalizacja dostarczenia sygnału internetowego LP 1 Bielikowo 40 2 Bielikowo 35/2 3 Bielikowo 35/1 4 Bielikowo 36 5 Bielikowo 29 6 Bielikowo 29a/1 Adres\n5 LP 7 Bielikowo Brojce Długa 6/1 9 Brojce Brzozowa 5b/5 10 Brojce Długa 22a 11 Brojce Długa 11/2 12 Brojce Długa 9/1 13 Brojce Brzozowa 9a/5 14 Cieszyce 1 15 Dargosław 35/4 16 Mołstowo 5 17 Mołstowo 8 18 Stołąż 9/6 19 Stołąż 7 20 Strzykocin 4/4 21 Strzykocin 23/3 22 Stołąż Strzykocin Tąpadły 3/1 25 Uniestowo 1/2 26 Uniestowo 3/2 27 Uniestowo 5/6 28 Uniestowo 5/2 29 Żukowo 13/2 30 Żukowo 4/2 Adres ŚWIETLICE WIEJSKIE 1 Bielikowo 5 2 Brojce Długa 43 3 Darżewo 20 4 Przybiernowo Wiejska 8 5 Pruszcz 8 6 Tąpadły 2 7 Żukowo 14\n6 Szczegółowe warunki dotyczące przedmiotu zamówienia: 1. Wykonawca dokona podłączenia sygnału internetowego w lokalach użytkowników końcowych. Wykaz miejsc zamieszkania użytkowników końcowych zostanie przedstawiony po wyborze wykonawcy. 2. W kwestii technicznego montażu Wykonawca będzie się kontaktował z użytkownikiem końcowym. 3. Płatność za montaż sygnału internetowego zostanie uregulowana z chwilą realizacji dostępu do Internetu do wszystkich lokalizacji, które będą potwierdzone protokołem odbioru przez Wykonawcę i Zamawiającego. 4. Termin płatności za ten etap prac wynosi 30 dni licząc od dnia poprawnego wystawienia faktury VAT. 5. Płatność za sygnał internetowy będzie regulowana w okresach miesięcznych. 6. Terminy płatności za dostawę sygnału internetowego wynoszą 30 dni licząc od dnia poprawnego wystawienia faktury VAT. 7. Dostawca sygnału internetowego jest zobowiązany do usunięcia usterki w postaci braku sygnału internetowego bez względu na jego przyczynę u użytkownika końcowego w terminie 3 dni roboczych od dnia zgłoszenia (z możliwością przedłużenia tego okresu o czas naprawy urządzeń na które udzielona jest gwarancja producenta). 8. Użytkownik końcowy i Zamawiający nie będzie podpisywał żadnej dodatkowej umowy z dostawcą sygnału internetowego. Realizacja tego zakresu usług będzie określała umowa pomiędzy Wykonawcą a Zamawiającym. 9. Wykonawca realizuje serwis wynikający z przedmiotu zamówienia do 31 października 2012 r. Serwis: 1. Dostępność telefoniczna do linii pomocy czynnej 7 dni w tygodniu 24 godziny na dobę. 2. W przypadku braku możliwości usunięcia wady lub usterki w sposób zdalny ich usunięcie musi nastąpić w ciągu 3 dni roboczych od dnia zgłoszenia (z możliwością przedłużenia tego okresu o czas naprawy urządzeń na które udzielona jest gwarancja producenta), 3. Wymiana uszkodzonych lub wadliwych części odpowiadających za łącze internetowe z wyłączeniem karty sieciowej, Wykonawca dokona na koszt własny. Czas realizacji 5 dni roboczych od chwili stwierdzenia uszkodzenia wymagającego naprawę (z możliwością przedłużenia tego okresu o czas naprawy urządzeń na które udzielona jest gwarancja producenta). 4. Z każdej czynności serwisowania konieczny jest protokół potwierdzający wykonanie usługi podpisany przez użytkownika końcowego i Wykonawcę. W przypadku gdy naprawa wykonywana jest zdalnie potwierdzenie jej wykonania nie wymaga podpisu użytkownika końcowego.\n7 5. Zamawiający we własnym zakresie będzie dokonywał kontroli sposobu i zakresu serwisowania urządzeń aktywnych i oprogramowania przez Wykonawcę. 6. Wykonawca udziela gwarancji na poprawne funkcjonowania sygnału. Wymagania techniczne: 1. Wizja lokalna warunków technicznych w miejscach zamieszkania użytkownika końcowego. 2. Montaż fizyczny wszystkich elementów koniecznych do uruchomienia sygnału internetowego (okablowanie, korytka, urządzenia aktywne, montaż w pomieszczeniach, montaż w punktach dystrybucyjnych, itd.). 3. Konfiguracja łącza (konfiguracja dostępu na serwerach dostępowych Wykonawcy, uruchomienie sygnału). 4. Dostarczenie pełnego zestawu urządzeń wymaganych do skonfigurowania połączenia internetowego (z wyłączeniem karty sieciowej) wystarczających do podłączenia do Internetu w przypadku 30 lokalizacji u indywidualnych odbiorców 1 urządzenia a w przypadku 7 lokalizacji w świetlicach wiejskich 5 urządzeń. Zapis oznacza że do każdej z siedmiu lokalizacji należy dostarczyć sprzęt sieciowy (router, switch) umożliwiający podłączenie czterech urządzeń (komputerów, drukarek sieciowych). 5. Minimalne parametry dla połączenia: szybkość transmisji do komputera klienta 512 kb/s, szybkość transmisji od komputera klienta 64 kb/s (nie dotyczy łączy realizowanych w oparciu o technologie radiowe (np. CDMA) w lokalizacjach gdzie niemożliwe jest zrealizowanie dostawy sygnału w oparciu o łącze kablowe) 6. Brak limitu transferu danych (zarówno pobieranych jak i wysyłanych). 7. Konto dla użytkownika szt.1 na serwerze dostawcy usługi. 8. Koszty związane z realizacją zamówienia ponosi Wykonawca...., dn pieczątka i podpis osoby uprawnionej\n8 Załącznik Nr 3 Oświadczenie Składając ofertę na dostawę sygnału internetowego /pełna nazwa Wykonawcy, numery rejestrów, NIP, REGON/ z siedzibą w : reprezentowany przez osoby uprawnione: oświadcza, że: 1) posiada uprawnienia do występowania w obrocie prawnym, zgodnie z wymaganiami ustawowymi; 2) posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz potencjał techniczny, a także dysponuje osobami zdolnymi do wykonania zamówienia; 3) znajduje się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia; 4) nie podlegają wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie art. 24 ust. 1, 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 z późn. zm.) /Miejscowość, data/ /Podpisy i Imienne pieczątki osób uprawnionych do składania oświadczeń woli w imieniu Wykonawcy/\ntel.: 89 527 37 58 fax: 89 527 35 01 ZESPÓŁ SZKÓŁ EKONOMICZNYCH im. Mikołaja Kopernika 10-144 Olsztyn ul. Bałtycka 37 email: sekretariat@ekonomik.olsztyn.pl. http://www.ekonomik.olsztyn.pl. Olsztyn, dnia\nZAPYTANIE OFERTOWE Zapraszam do złożenia oferty na projekt i druk plakatów, dyplomów oraz innych gadżetów promocyjnych niezbędnych do przeprowadzenia i promocji turnieju Brojce Enter The Game w ramach\nZAPYTANIE OFERTOWE Zapraszam do złożenia oferty na przygotowanie i dostarczenie gadżetów promocyjnych niezbędnych do przeprowadzenia i promocji turnieju Brojce Enter The Game w ramach projektu Internet\nZAPYTANIE OFERTOWE NR 9/2016. Zaproszenie do złożenia oferty na remont świetlicy wiejskiej w Czachowie (Gmina Cedynia). Zaproszenie do składania ofert\nZAPYTANIE OFERTOWE NR 9/2016 Zaproszenie do złożenia oferty na remont świetlicy wiejskiej w Czachowie (Gmina Cedynia). Zamawiający: Cedyński Ośrodek Kultury i Sportu Plac Wolności 4, 74-520 Cedynia Tel./fax\nAB.042.3.12.2015 Stary Sącz, 07 grudnia 2015 roku Dotyczy: realizacji projektu POIG.08.03.00-12-050/13 realizowanego przez Miasto i Gminę Stary Sącz pt. Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu mieszkańców\nProjekt jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego ZAPYTANIE OFERTOWE Zapraszam do złożenia oferty na dostawę zestawów książek do treningu czytania w ramach\nRIZPIFZ.271.167.2017 I. ZAMAWIAJĄCY: Gmina Celestynów ul. Regucka 3 05-430 Celestynów NIP: 532 105 76 50 REGON: 013268965 Tel. 22 789 70 60 Fax 22 789 70 11 Celestynów, dnia 06.10.2017r. Gmina Celestynów\nWarunki przetargu w trybie zapytania o cenę na zakup i dostawę zgrzewarek dla PWiK Sp. z o.o. w Starachowicach nr spr.


Plotki PCV: мая 2016\nStawianie sztachety z plastiku na ogrodzenie i bramkę sztachetowa nie wymaga zezwolenia na budowę oraz zawiadamiania tego faktu do starostwa powiatowego oprócz szczególnych przypadków.\nBalustrady plastikowe na plot i furtkę ogrodzeniowa nie przekraczające wielkości 2,2 m stawiane miedzy dwoma sąsiadującymi nieruchomościami nie potrzebują żadnych formalności oficjalnych. Tyczy się to także ogrodzeń zastępczych ochraniających plac budowy.\nbudowa ogrodzenia od strony ulicy, torów kolejowych oraz innych miejsc publicznych (nie dotyczy płotów przy drogach prywatnych oraz wew. nie będących drogami powszechnymi)\nZgłoszenia budowy ploty plastikowe na plot i furtę ogrodzeniowa dokonuje się w miejscowym starostwie powiatowym ewentualnie urzędzie miasta.\nZgłoszenie zamiaru stawiania płotu winno zawierać formę ogrodzenia, procedurę wykonania jego montażu a także zaplanowany dzień rozpoczęcia budowy.\nNiezależnie od zgłoszenia wypada dodać oświadczenie o upoważnieniu do dysponowania nieruchomością w zamiarach budowlanych a także o ile jest to wymagane przez starostwo szkic ogrodzenia.\nCzasami do stawiania ogrodzenia plastykowe na ogrodzenie i furtę ogrodzeniowa wymagane są specjalne uzgodnienia tj. np. akceptacja administratora drogi na miejsce zjazdu.\nKonstrukcje płotu wolno rozpocząć po 30 dniach od momentu zgłoszenia zamiaru jego konstrukcji, o ile biuro nie wniesie uprzednio protestu. Sprzeciw może zaistnieć w sytuacji, jak projektowane sztachetki Winylowe na plot i bramę ze sztachet jest nieadekwatne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego np. może być w pasie drogowym projektowanej szosy. W sytuacji gdy planowane plot plastykowe na plot i furtkę ze sztachetprzypuszczalnie może grozić bezpieczeństwu ludzi albo mienia, np. poprzez blokowanie widoczności, budowa takiego ogrodzenia może wymagać dostania pozwolenia na jego budowę. Zgłoszenie zamysłu konstrukcji ogrodzenia jest ważne przez 2 lata. Wstrzymanie przystąpienia do robót przez ten czas skutkuje odwołaniem zgłoszenia i w przypadku ochoty pobudowania ogrodzenia potrzebne staje się kolejne zgłoszenie tego faktu.\nАвтор: mixivaxixi на 12:25 Комментариев нет:\nCzy ekologicznebalustrady PVC na ogrodzenie i furtkę ze sztachetek są doskonale\nCzy ekosztachetki PCV na ogrodzenie i bramę ze sztachetek są idealne\nObecnie dominuje moda na ekologie, ale czy wyżej wspomniany trend rację bytu w każdej dziedzinie naszego życia? Sprawa wygląda tak iż właściwie tak. Nikogo nie zdumiewa ekologiczna żywność jak i eko ubiór z eko włókien natomiast eko budynek, a tym bardziej eko płoty to rzecz bardziej abstrakcyjna. Skupmy się w takim razie na ekologicznym ogrodzeniu i furtkę ze sztachetek.Zapewne niejedni z czytelników frapuje się jakie to mogą być ogrodzenia, a odpowiedz jest nadzwyczaj prosta. Są to ogrodzenia stworzone z drzewa z odzysku, np. pochodzącego z rozbiórki jakiegoś domu. Drewno z odzysku, jest wspaniałym wyborem pod względem ekologicznym, często również tańsza możliwością aniżeli zakup nowychpółproduktów do konstrukcji ogrodzenia. ploty PCV na ogrodzenie i furtkę sztachetowa z rusztowania, palety, artykuły pozostałe po rozbiórce mogą być ponownie użyte do aranżowania indywidualnych oryginalnych ogrodzeń, które będzie dobrane do osobistych potrzeb. Jeśli nie jesteś pewien, czy dane drewno ogrodzeniowe jest towarem z recyklingu, powinno się sprawdzić czy posiada certyfikat FSC, świadczący o pochodzeniu ze źródeł odnawialnych.\nNaturalne balustrady Winylowe na ogrodzenie i furtkę ze sztachet to wszystko czego musisz mieć\nInna opcja na ekologiczne balaski plastikowe na ogrodzenie i furtkę sztachetowa są rosnące ogrodzenia. Wymogiem posiadania takiego modelu płotu jest dysponowanie odpowiednia powierzchnia. Krzewy, drzewa, czy również inne rośliny mogą doskonale sprawdzać się w funkcji ogrodzenia. Wierzba, bądź tez topola czarna to drzewa, jakimi łatwo można manipulować w ów sposób, żeby ukształtowały idealne plot dla ludowego wzoru skwerów. Żyjąca wierzba umożliwia nam dobrane uregulowania jej witek oraz konaru w ten sposób, by wolno było ukształtować z nich różne kształty. Do wykonania sztachetki z plastiku na plot i furtę ze sztachet pomocne jest mniej więcej 500 pędów żyjącej wierzby. Jeśli mamy kłopot z ukształtowaniem naszych roślin, warto zastanowić się nad zatrudnieniem speca.\nАвтор: mixivaxixi на 11:55 Комментариев нет:\nBalaski plastikowe na plot i bramkę ogrodzeniowa jako substrat architektury prawdopodobnie może uskutecznić parę istotnych misji.</h1> <title>Ogrodzenia z PCV na ogrodzenie i bramę ze sztachet jako element architektury może zrealizować parę elementarnych powinności.\nOgrodzenia PVC na ogrodzenie i bramkę ogrodzeniowa jako substrat architektury prawdopodobnie może wypełnić parę istotnych misji.\nSztachetki PVC na plot i furtkę ze sztachetek jako element architektury przypadkiem może wykonać kilka zasadniczych powinności.\nGłówną funkcją dowolnego opłotu jest protekcja. Ogrodzenia powinny ochraniać nieruchomość przede wszystkim przed rozbójnikami. Acz płoty strzegą również przed zwierzyną jakie zdołałyby zniszczyć np. rośliny zasadzone w ogrodzie.balaski plastikowe na ogrodzenie i furtkę ze sztachetek mogą być też wyborną asekuracją od wiatru oraz kurzu. Dzięki ekranowi który można wykonać z ogrodzenia odpoczynek w ogrodzie stanie się rzeczywistą przyjemnością. Ażeby ogrodzenie manifestowało taką role powinno być zbudowane z kasetonów tak żeby dowolne przęsło było całe. Plotki plastikowe na ogrodzenie i furtkę sztachetowa jest świetną protekcją przed ciekawskimi sąsiadami. Stawiając wysokie płot, a najporządniej szczelnie zabudowane pies z kulawą nogą nie odwiedzi na naszą nieruchomość. Płot jest swojego rodzaju strażnikiem naszej prywatności.\nIzolacja akustyczna ogrodzenia plastykowe na plot i furtę sztachetowa to kolejna funkcja .\nWyjątkowo od strony ruchliwej jezdni winniśmy posiadać ogrodzenia dźwiękoszczelne. Dzięki takiemu ogrodzeniu na nielokalnej nieruchomości będzie o mnogość ciszej. Bezwzględną izolacją akustyczną wyrażają się balaski z Winylu na ogrodzenie i furtkę sztachetowa. Poza tym ogrodzenie ma być nie tylko funkcjonalne. Podstawową funkcją płotu jest ozdoba każdej posesji. Płot jest bonusem do budynku, stąd wygląd oraz postać płotu powinien stanowi zaadaptowany do wzoru w jakim wykonano dom. Aczkolwiek już sam wybór idealnego ogrodzenia nie wystarczy. Płot powinno być estetyczne bo bez tego chociażby najpiękniejsze ogrodzenie w dniu nabytku z upływem lat straci na własnej specyfice. Jednym słowem sztachetki plastykowe na plot i bramkę ze sztachet ma zdobić a nie szpecić ogrodzenie. Powyższe argumenty potwierdzają iż ogrodzenie może spełniać mnóstwo powinności, chociaż podstawowym poleceniem ogrodzenia jest asekuracja. Jednakże pozostałe funkcje są identycznie ważne. Ergonomia ogrodzenia zależy przede wszystkim od materiałów z jakich jest stworzone, jego wyglądu (ażurowe bądź pełne), jak wysokie jest płot) oraz położenia w którym je zainstalujemy.\nАвтор: mixivaxixi на 06:38 Комментариев нет:\nNiepoprawnie zabezpieczone płoty drewniane szybko się psują i mogą nieodwracalnie zgubić swój dotychczasowy urok i własności. Decydując się na używanie drzewa na płot powinno się poznać rodzaje konserwacji oraz pielęgnacji takiego ogrodzenia. Tylko wówczas będziemy mogli cieszyć się jego pięknem przez długi okres czasu.\nWszelakie prace konserwujące płot z drewna trzeba rozpocząć od należytego oraz skrupulatnego przygotowania materiału na ogrodzenie, bowiem od tego zależy rezultat końcowy naszych prac. Przed użyciem produktów do protekcji i ozdoby sztachet z drewna kluczowe jest ocena, czy drzewo jest czyste, suche oraz czy nie dźwiga objawów biokorozji. Nie prędzej niż po zakończeniu obróbki drewna na ogrodzenie zdołamy przejść do aplikacji preparatów konserwujących.\nKonserwację, przede wszystkim w przypadku ascetycznego drzewa ogrodzeniowego, winnyśmy zacząć od naniesienia 1-2 powłok bezbarwnego impregnatu technicznego, jaki zabezpiecza drzewo ogrodzeniowe przed grzybami, sinizną oraz owadami. Gdy ochronimy już nasze ogrodzenie przed rozwojem biokorozji, wypada nanieść następne preparaty, jakie zabezpieczą je przed czynnikami atmosferycznymi- wodą i promieniowaniem UV. Jeżeli pragniemy utrzymać naturalny odcień drzewa naszego ogrodzenia, winniśmy użyć achromatyczny lakier do przeznaczeń zewnętrznych. Jeśli natomiast zależy nam na nadaniu naszemu ogrodzeniu określonego atramentu, winnyśmy sięgnąć po impregnat koloryzujący ewentualnie lakierobejcę.\nW pierwszym wypadku środek konserwujący wsiąknie w drzewo, zakonserwuje ogrodzenie od środka, jednakże nie wytworzy na jego powierzchni profilaktycznego filmu. Zabezpieczone w ów sposób płot pozostanie matowe oraz naturalne w dotyku. Jeżeli zależy nam na doskonalszej oraz trwalszej protekcji ogrodzenia, powinniśmy zaimplementować lakierobejcę. Lakierobejca stworzy na nawierzchni malowanego płotu lakierowy film, jaki efektywniej niż w przypadku impregnatu konserwuje ogrodzenie przed ujemnym działaniem warunków atmosferycznych.\nJak widać by płoty z drewna były trwałe należy poświęcić im wiele uwagi i troski.\nCałkowicie inaczej jest w wypadku ogrodzeń wykonanych z plastiku. Ów typ ogrodzeń jest w całości odporny na czynniki atmosferyczne przez co nie potrzebuje pielęgnacji. Ogrodzenia z plastiku nie podlegają również biokorozji stądtoteż służą swoim właścicielom przez długi czas.\nАвтор: mixivaxixi на 05:53 Комментариев нет:\nBudowa balaski PVC na plot i bramkę ze sztachet ni...\nBalaski plastikowe na plot i bramkę ogrodzeniowa j...


zakony żeńskie – MISERICORS – Codzienna aplikacja Miłosierdzia\nKategoria: zakony żeńskie\nKurs “Nowe życie” dla sióstr zakonnych w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, 1-3 marca 2019\nW dniach 1-3 marca 2019 r. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach odbędzie się drugi kurs “NOWE ŻYCIE”, w którym weźmie udział ponad 70 sióstr..\nSłyszałeś/-aś o współczesnym niewolnictwie? O dramatach ofiar handlu ludźmi? CHCESZ im pomóc? Sieć Bakhita zaprasza – zacznij od modlitwy, od Nowenny do św. Bakhity z..\nWideo – fragmenty homilii dot. świętej Faustyny – Pytajmy się, czy potrafimy tak zaufać Bogu, aby nie szukać swojej woli, ale realizować to, co On..


Rząd ustali ceny owoców i warzyw - Kraj - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nsnajper55 25.07.19, 21:39\nRząd będzie ustalać minimalne ceny owoców, zbóż i warzyw. Kupujący po cenach niższych będą surowo karani.\n"Projektowane przepisy będą miały w głównej mierze prewencyjny i odstraszający charakter. Zakup produktów rolnych lub spożywczych po cenach niższych niż ceny referencyjne będzie skutkować wszczęciem postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów"\nW dalszej kolejności rząd ustali ceny także innych produktów, takich jak kapcie męskie, gwoździe stalowe 5", papier toaletowy o zapachu rumianku itp.\nPS. Jakie poparcie w jesiennych wyborach zdobędzie PSL?\nRe: Rząd ustali ceny owoców i warzyw\nyoma 25.07.19, 21:42\nZapomniałeś o zwisach męskich wzorzystych.\nCzy jak soczyście zaklnę, to mnie wyrzucą?\nkolor 25.07.19, 21:58\nWróciła gospodarka nakazowo-rozdzielcza\nsnajper55 25.07.19, 22:00\n> Zapomniałeś o zwisach męskich wzorzystych.\nNawet na gładkie przyjdzie kolej.\n> Czy jak soczyście zaklnę, to mnie wyrzucą?\nWracamy do czasów młodości a Ty chcesz kląć?\nKolejny Bareja (bareja?). UOKiK dba aby klienci nie kupowali zbyt tanio. Strach będzie na bazarku robić zakupy...\nZa to na jesieni chłopi gromadnie zagłosują na PiS.\nyoma 25.07.19, 23:15\nChcę. Dlatego chcę na jesieni spisdalać, żeby nie wracać do czasów młodości.\nJuż tam byłam i wiesz co, niekoniecznie mi się podobało.\nbuldog2 25.07.19, 22:47\nPrzewiduję interesujący rozwój sytuacji, o ile tylko rząd PIS się postara.\nNa rynku hurtowym Bronisze pod Warszawą chłopi ustalili (kilkanaście lat temu) cenę minimalną ziemniaków - wtedy chyba 50 czy 60 groszy za kilo w worku. Ale kiedy podchodził klient, żeby tylko sprzedać, po cichu namawiali do kupna za 15 groszy (czasem nawet taniej).\nDziś może być podobnie. Tylko kto i za co będzie karany - miastowy że kupuje taniej, czy chłop za duping?\nsnajper55 26.07.19, 00:07\n> Przewiduję interesujący rozwój sytuacji, o ile tylko rząd PIS się postara.\n> Na rynku hurtowym Bronisze pod Warszawą chłopi ustalili (kilkanaście lat temu)\n> cenę minimalną ziemniaków - wtedy chyba 50 czy 60 groszy za kilo w worku. Ale k\n> iedy podchodził klient, żeby tylko sprzedać, po cichu namawiali do kupna za 15\n> groszy (czasem nawet taniej).\n> Dziś może być podobnie. Tylko kto i za co będzie karany - miastowy że kupuje ta\n> niej, czy chłop za duping?\nKarany ma być kupujący.\nyoma 26.07.19, 00:24\nHahaha a co ma UOKiK do fizycznego kupującego? :)))\nsnajper55 26.07.19, 02:31\n> Hahaha a co ma UOKiK do fizycznego kupującego? :)))\nIm raczej chodzi o pośredników. Ale odbije się to przecież także na nas, konsumentach.\nave.duce 26.07.19, 08:15\nPomyśleć, że swego czasu to rolnicy (obok artystów) najgłośniej domagali się wolnego rynku.\nyoma 26.07.19, 11:08\nChcieliście pisiu, no to go macie, skumbrie w tomacie, głąb.\nyoma 26.07.19, 11:06\nCholera wie, o co im chodzi. Z ich wiedzą prawną równie dobrze można sobie wyobrazić UOKiK rzucający się na osoby fizyczne.\nsnajper55 26.07.19, 11:10\n> Cholera wie, o co im chodzi. Z ich wiedzą prawną równie dobrze można sobie wyob\n> razić UOKiK rzucający się na osoby fizyczne.\nO głosy wsi w czasie wyborów. O totalitarne państwo. Uj wie o co jeszcze.\nyoma 26.07.19, 11:28\nNo i to jest zgrabne podsumowanie.\npies.na.czarnych 25.07.19, 23:22\nCiekawe jak długo nad tym myśleli? Wyglada na to, że Matołuszowi VAT się nie zgadza.\nW wielu krajach ustala się max ceny przeważnie na produkty pierwszej potrzeby. U mnie np. na paliwo, chleb itp. Minimalne ceny to chyba tylko mafia ustala na swoje produkty.\nBędzie jak w kibicu\ninocom 25.07.19, 23:35\n> Rząd będzie ustalać minimalne ceny owoców, zbóż i warzyw. Kupujący po cenach ni\n> ższych będą surowo karani.\n> "Projektowane przepisy będą miały w głównej mierze prewencyjny i odstraszający\n> charakter. Zakup produktów rolnych lub spożywczych po cenach niższych niż ceny\n> referencyjne będzie skutkować wszczęciem postępowania przez Prezesa Urzędu Ochr\n> ony Konkurencji i Konsumentów"\n> W dalszej kolejności rząd ustali ceny także innych produktów, takich jak kapcie\n> męskie, gwoździe stalowe 5", papier toaletowy o zapachu rumianku itp.\n> PS. Jakie poparcie w jesiennych wyborach zdobędzie PSL?\nMiejscowe monopole trzeba regulować !\nadalberto3 25.07.19, 23:39\nDrugim krokiem powinien być udział producenta w przetwarzaniu żywności. Droga produktu między rolnikiem i producentem musi być jak najkrótsza. Zbędnych pośredników trzeba wyeliminować. Obecnie zbyt często ceny produktu końcowego ustalane są na zasadzie - widocznie klient tyle może zapłacić. I niezbyt świadomy płaci.\nRe: Miejscowe monopole trzeba regulować !\nwsk175 25.07.19, 23:56\nSieroty po PRL się odezwały....\nsnajper55 26.07.19, 00:13\n> Drugim krokiem powinien być udział producenta w przetwarzaniu żywności.\nKtoś broni robić hodowcy krów sery ze swojego mleka? Uważasz, że powinien być do tego zmuszany?\n> Droga produktu między rolnikiem i producentem musi być jak najkrótsza. Zbędnych pośred\n> ników trzeba wyeliminować.\nTo robi wolny rynek - eliminuje zbędnych pośredników.\n> Obecnie zbyt często ceny produktu końcowego ustalane są na zasadzie - widocznie klient\n> tyle może zapłacić. I niezbyt świadomy płaci\nTak działa rynek. Wolny rynek. Jak inaczej ceny mogą być ustalane? Alternatywą jest to, co było za komuny.\nyoma 26.07.19, 00:25\n>Droga produktu między rolnikiem i producentem\nadalberto3 26.07.19, 00:50\nsverir 26.07.19, 10:40\n" Droga produktu między rolnikiem i producentem musi być jak najkrótsza. Zbędnych pośredników trzeba wyeliminować"\nDlatego istnieją spółdzielnie rolnicze. Ale jedni wolą zrzeszyć się w spółdzielni, inni wolą manifestować swoje niezadowolenie z pośredników.\nSęk w tym, że dotychczas nikt nie wykazał, że zbędni lub niezbędni pośrednicy narzucają jakieś nieuzasadnione niczym marże. Co jeżeli się potwierdzi po wprowadzeniu cen urzędowych, to ceny żywności poszybują w górę. Nie dla rolników, a dla konsumentów.\nNadmienię jeszcze, że wielu rolników i tak nie przetwarza własnych płodów rolnych. Jeszcze gospodarka nakazowo-rozdzielcza odbije im się czkawką.\nCzy ty wiesz co wpływa na ceny warzyw\ntaniarada 26.07.19, 00:31\nPogoda.Dzisiaj w Stuttgart w moim samochodzie pod wieczór było 41 stopni Celsjusza.Jarzysz to naczelny tego zapyziałego forum?\nRe: Czy ty wiesz co wpływa na ceny warzyw\nwsk175 26.07.19, 00:49\nTyrasz tutaj by auto z klimą wreszcie kupić i prosisz o podwyżkę....\npies.na.czarnych 26.07.19, 01:47\nTanjusza zaczynaj uprawę warzyw tropikalnych w bagażniku.:)\nyoma 26.07.19, 11:04\nStuttgart jej wpływa na ceny żarcia. Wina Miemca :)))\naniechto.only 26.07.19, 09:08\nTak to tłumaczy Ministerstwo Rolnictwa. Co ciekawe Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii ma zgoła odmienną opinię na ten temat:\nCzyli sami zdają sobie sprawę, że nowe przepisy są do kitu. No ale czego się nie robi dla kampanii wyborczej.\nsnajper55 26.07.19, 11:08\n> Tak to tłumaczy Ministerstwo Rolnictwa. Co ciekawe Ministerstwo Przedsiębiorczo\n> ści i Technologii ma zgoła odmienną opinię na ten temat:\n> Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii, w opinii do wstępnego projektu n\n> oweli napisało, że "jak uczą doświadczenia historyczne", administracyjne kształ\n> towanie ceny rzadko prowadzi do efektywnej alokacji zasobów.\n> "Może pojawić się zatem pytanie czy cena referencyjna (...) może w każdym przyp\n> adku rekompensować w całości koszty produkcji, jednocześnie nie prowadząc do za\n> wyżania marży producentów rolnych? Można przypuszczać, że w zmiennych warunkach\n> rynkowych czasami może okazać się zbyt niska i nie spełniać swej funkcji, a cz\n> asami – odmiennie – może być źródłem bezpodstawnych korzyści producentów rolnyc\n> h" - napisano.\n> Czyli sami zdają sobie sprawę, że nowe przepisy są do kitu. No ale czego się\n> nie robi dla kampanii wyborczej.\nZbyt wysoka cena referencyjna może też uderzyć w producentów, gdyż mogą nie znaleźć kupców na swoje zbyt drogie produkty. Lub nie sprzedadzą za te cenę produktów gorszej jakości, a ceny nie będą mogli obniżyć. Konieczne będą skupy interwencyjne przez firmy państwowe że wszystkimi tego konsekwencjami.\nTo są uroki ingerencji państwa w wolny rynek, które aż za dobrze znamy.\nPrzeczytałeś ten artykuł\ntaniarada 26.07.19, 11:17\nCzy tylko pieprzysz byle pieprzyć .MRiRW ustali ceny referencyjne dla owoców i zbóż.Jaki rząd?Od razu napisz że Kaczyński.Dobry Boże spuść bombę.I tak dalej.\nRe: Przeczytałeś ten artykuł\nsnajper55 26.07.19, 11:31\n> Czy tylko pieprzysz byle pieprzyć .MRiRW ustali ceny referencyjne dla owoców i\n> zbóż.Jaki rząd?Od razu napisz że Kaczyński.Dobry Boże spuść bombę.I tak dalej.\nZgadza się. Rząd działa pod dyktando Kaczyńskiego. Uważasz że takie oczywiste rzeczy trzeba pisać?\nsverir 26.07.19, 13:20\n"MRiRW ustali ceny referencyjne dla owoców i zbóż.Jaki rząd?"\nPtysiu z kremem - minister to organ, który kieruje działem administracji rządowej. Zatem jak najbardziej rząd, choć nie Rada Ministrów czy Prezes Rady Ministrów.\nxyz_xyz1 26.07.19, 11:24\nI bardzo dobrze. Rząd też powinien ustalić maksymalne ceny wszelakich innych produktów w sprzedaży detalicznej jak tak zwane ceny urzędowe. Skończyłoby sie wykorzystywanie Polaków przez sklepikarzy i zagraniczne markety.\nyoma 26.07.19, 11:27\nSklepikarz też Polak.\neiran 26.07.19, 11:34\nSklepikarz to zwykle Żyd. Jeśli Polak, to sklepik mu zwykle upada.\nyoma 26.07.19, 11:58\nKońcówka nie rozpoznałby Żyda, nawet gdyby ten skoczył mu na plecy.\nbuldog2 26.07.19, 11:59\nTe ceny będą takie same dla wszystkich sklepów? Czy markety będą miały ceny minimalne i urzędowe wyższe, niż ceny w sklepach polskich, żeby nic nie sprzedały? Czy niższe, żeby nie zarobiły? Czy będą sklepy z cenami komercyjnymi?\nI czy będą sklepy i ceny specjalne dla działaczy i aktywu PIS i KK?\nsnajper55 26.07.19, 14:27\n> Te ceny będą takie same dla wszystkich sklepów?\nTe ceny będą obowiązywać kupujących produkty rolne od rolników - pośredników, przetwórców oraz dystrybutorów. Czyli wszystkich poza konsumentami.\n"Kto jako pierwszy nabywca będący przetwórcą lub dystrybutorem, lub pośrednikiem nabywa, wbrew przepisom art. 38q ust. 1, produkty rolne..."\npies.na.czarnych 26.07.19, 14:51\n> Te ceny będą obowiązywać kupujących produkty rolne od rolników - pośredników, przetwórców oraz dystrybutorów. Czyli wszystkich poza konsumentami.\nCena zostanie doliczona do produktu koncowego i ty za to wszystko zaplacisz. Jedynie zyskuje rzad, ktory na kazdym etapie sciaga podatek od wartosci dodanej, czyli VAT- value-added tax (tak ladnie sciagniete z angielskiego aby seweryn nie wiedzial o co chodzi:)\ntaniarada 26.07.19, 12:50\nPrzy Tobie X to by nikt nie zarobił.A patrz na Niemców .Tu każdy zarobi .Nawet ten co kosi trawę.U nas sami mechanicy lub złote rączki.Ewentualnie Adam Słodowy.Dlatego jest jak jest .Bogaty i biedny.\nkadziteusz 26.07.19, 15:54\neiran 26.07.19, 15:57\nAdam Słodowy żyje. Pogłoski o jego śmierci były mocno przesadzone. A tak konkretnie - były fejkiem.\nRolnikom też grożą kary\nsnajper55 26.07.19, 14:32\nKarani będą też rolnicy sprzedający pośrednikom, przetwórcom lub dystrybutorom produkty rolne bez umowy w formie pisemnej lub elektronicznej.\nRe: Rolnikom też grożą kary\npies.na.czarnych 26.07.19, 14:52\nsciagalnosc VAT musi wzrosnac :)\nyoma 26.07.19, 16:22\nI skończą się porzeczki prosto z krzaczka.\nRownouprawnienie kobiet w nowej RP\n______Scan ile Ci płacą za te klamstwa i oszczerst\nNastolatki polują na bezdomnych\nCiekawy artykuł - o ty, jak zwyczajni ludzie, nie


Aktualizacja historii: Lissandra i Vel'Koz | League of Legends PL - newsy, poradniki, artykuły i tier listy\nAktualizacja historii: Lissandra i Vel’Koz\nLissandra – Wiedźma Lodu\nChoć każda z sióstr utraciła część siebie, to właśnie na mroźnych polach, na których Lissandra stoczyła liczne bitwy, złączyły się one w jedno i zatriumfowały. Razem były niepowstrzymane… ale nawet więzy krwi nie mogły dać im wszystkiego.\nLissandra i pierwsi członkowie jej Mroźnej Straży robili wszystko, co było w ich mocy, by zmienić historię, przechwytując wszelkie zapisy tego, co naprawdę się wydarzyło… Mimo to plotki i przepowiednie przetrwały w mitach i pieśniach. Szeptano, że Avarosa i Serylda pewnego dnia wrócą, by zjednoczyć skłócone plemiona. Wszystkich tych, których uznawano za ich nowe wcielenia, Lissandra kazała po cichu zabijać. Czasem wracała wśród cieni, by odnowić moce, którymi ją obdarzono.\nSigvar Półkołczan ukląkł na jedno kolano, pochylając głowę, a wicher za bramą zawył niczym znane z legend lodowe upiory.\nBył Siepaczem ze Szczytów, Krwawym Mieczem z Zimowej Iglicy. Pozbawił głowy Helmgara Skaliste Serce, wodza Wybranych Dzieciąt, i w pojedynkę obronił Dolinę Goryczy, odpierając plemię Cierniokruków, dopóki nie nadeszły posiłki z cytadeli.\nCo więcej, Sigvar był Zrodzonym z Lodu.\nA jednak — mimo tych wszystkich wielkich czynów i zaszczytów, na które zasłużył pod bacznym Okiem Lissandry — klęcząc w otwartej bramie Cytadeli Mroźnej Straży i słuchając przeraźliwie zawodzącego nad Howling Abyss wiatru, czuł lekki niepokój w związku z czekającym go zadaniem.\nNie założył swojego ciężkiego, ciemnego pancerza, bo nie sprawdziłby się podczas misji, ale przewiązana na plecach tarcza i przytroczony do pasa miecz dawały mu dość pewności siebie. Sporo od niego oczekiwano. Modlił się, by nie zawieść.\n— Zagłębiacie się teraz w znajdującą się pod nami ciemność, bracia i siostro z Loży — rzekł Ralakka Rozwidlony Język, Mroźny Ojciec Strażników. — Ale nie będziecie sami. My, Dzieci Mroźnego Cienia, nigdy nie jesteśmy same, czy to podczas najmroczniejszych na lodowych ziemiach zim, czy w najgłębszych zakamarkach ukrytych ścieżek. Oko Lissandry zawsze bacznie nas obserwuje.\n— Z lodu powstaliśmy i w lód się obrócimy — zaintonował Sigvar wraz z pozostałą dwójką członków Loży.\nPo jego lewej klęczał Olar Kamienna Pięść — legendarny wojownik, który walczył w szeregach Mroźnej Straży przez pół żywota, jeszcze zanim Sigvar przyszedł na świat. Był szczupły jak wilk, miał całkiem siwą brodę i stalowoszare oczy, a jego skóra przypominała poznaczoną głębokimi bruzdami skałę. Ramiona okrył futrem lodowych niedźwiedzi, a jego nagie ręce zdobiły wyblakłe tatuaże wojenne i kilkanaście żelaznych obręczy zdobytych w rytualnych walkach. Na plecach nosił olbrzymi młot, Dziecię Gromu. Broń ta, z żeleźcem powleczonym Prawdziwym Lodem, była równie słynna co jej właściciel.\nPo prawej stronie Sigvara klęczała Halla Lodowa Dusza. Sigvar ubóstwiał Olara, Halla zaś go onieśmielała. Była nieustraszona, niezłomna, bezlitosna i śmiercionośna niczym zima. U pasa zawieszone miała bliźniacze topory o krótkich trzonkach — Krwawy Kieł i Krwawy Szpon. Dziwnie było ją jednak zobaczyć bez ciemnej kolczugi i rogatego hełmu. Podobnie jak Sigvar i Olar zrezygnowała tym razem z pancerza. Boki głowy miała wygolone, a z reszty jasnych włosów uplotła pojedynczy, misterny warkocz, który przypominał smoczy grzebień. Jej lewa źrenica była zupełnie biała, a na policzku widniały trzy głębokie blizny — ślad po oślepiającym ciosie.\nOlar któregoś razu opowiedział historię ich powstania. Halla walczyła wówczas z polującymi Niedźwiedziami. Podobno zabiła trzy, zanim pozostałe się oddaliły, i Sigvar w to wierzył. Gdyby nie trafiła do Mroźnej Straży jako dziecko, bez wątpienia zostałaby potężną przywódczynią jednego z plemion żyjących poza murami cytadeli.\nKapłan Mrozu podszedł do nich, zaczynając od Olara. — Oko cię obserwuje — rzekł.\nSigvar ledwo dosłyszał odpowiedź Olara, tak głośno łomotało mu serce. Kiedy Kapłan Mrozu stanął przed nim, coś przewróciło mu się w żołądku, jak przed pierwszą bitwą.\n— Spójrz na mnie, Mroźny Strażniku — powiedział cicho starzec i Sigvar posłusznie uniósł głowę. Twarz kapłana była przeraźliwie chuda, z zapadniętymi policzkami i obwiedzionymi cieniem oczami. Nie było w nich ani krzty życzliwości, ale Sigvar się tego spodziewał. Wiara Kapłanów Mrozu była niezłomna i okrutna. Na szyi Rozwidlonego Języka wisiał fragment Mrocznego Lodu, kolejny był zaś przytwierdzony do jego sękatego kostura. Były to święte odłamki, wykorzystywane do uzdrawiania i odprawiania modłów. Kapłan zamoczył palec w płytkiej misie wypełnionej gęstym, cuchnącym atramentem krakena i namalował oko na czole Sigvara.\n— Oko cię obserwuje — powiedział.\n— I nigdy nie mruga — odrzekł Sigvar, ponownie pochylając głowę. Atrament wypalał mu skórę, ale zniósł to ze stoickim spokojem godnym Zrodzonego z Lodu. Ból był błogosławieństwem.\nKapłan podszedł do Halli, dokończył rytuał i trójka wybrańców powstała.\nOlar był najwyższy z nich, umięśniony i żylasty, a Sigvar zdecydowanie najcięższy. Choć Halla była o pół głowy niższa od Sigvara, jej siła i autorytet sprawiały, że wydawała się wyższa.\nTroje Strażników schyliło się po torby, czekany i zwoje lin, które następnie zarzucili na ramiona i przymocowali do pasów.\nSigvar spojrzał na pozostałych członków Mroźnej Straży, którzy w milczeniu przyglądali się ceremonii. Ralakka Rozwidlony Język odwrócił się i odszedł, odegrawszy swoją rolę w ekspedycji. Grupka innych Kapłanów Mrozu udała się za nim niczym kruki podążające za wojenną bandą. Po krótkiej chwili zniknęli w mrokach cytadeli.\n— Pora ruszać — odezwała się Halla Lodowa Dusza. — Ciemność wzywa.\nSigvar dołączył do Halli i Olara, zostawiając Mroźną Straż za sobą. Minęli wielkie wrota cytadeli i wkroczyli na most rozciągający się nad Howling Abyss.\nNiesione na wietrze upiorne zawodzenie przybrało na sile, a w twarze uderzyły ich odłamki lodu, jednak żadne z nich nawet się nie skrzywiło. Z radością powitali lód. Był ich sojusznikiem. Ich prawdą.\nWrota cytadeli zamknęły się za nimi z ogłuszającym hukiem, który po chwili ucichł pośród wycia wiatru.\nSigvar wziął głęboki wdech.\nPora wkroczyć do wnętrza otchłani.\nPodróż tę odbywano co roku, podczas równonocy wiosennej, kiedy następuje zrównanie dnia z nocą. Za każdym razem wybierano trzech członków Mroźnej Straży. Wszyscy pochodzili z Loży Strażników, wewnętrznego kręgu wiary, który stał na straży sekretów zagłębiania się w otchłań.\nBycie wybranym do wykonania tego świętego zadania to wielki zaszczyt. Kiedy zadęto w rogi i wywołano jego imię, Sigvar poczuł, jak rozpiera go duma. Był jednym z najmłodszych wybranych w ten sposób członków Straży — miał zaledwie dziewiętnaście zim. Ileż to razy spoglądał na tysiące imion innych wybrańców, wyrytych na murach Loży? Jednym z jego pierwszych wspomnień po trafieniu do cytadeli było wpatrywanie się w nie z nabożnym szacunkiem i fantazjowanie o wspaniałych czynach tych wojowników. Przy ponad połowie imion widniała prosta runa, zwana runą śmierci. Informowała o tym, którzy z nich zginęli podczas wypełniania swojej świętej misji. Zanurzanie się w głąb otchłani było niebezpieczne, nawet dla Zrodzonych z Lodu.\nKlęcząc przed posągami z Mrocznego Lodu, przedstawiającymi Trójkę — czcigodne Avarosę, Seryldę i Lissandrę — marzył, by pewnego dnia go doceniły i pozwoliły, by jego imię również znalazło się na murze. Jego modły zostały w końcu wysłuchane. Przygotowywał się na to całe życie. Loża na pewno się na nim nie zawiedzie.\nSzli przez most pod bacznym spojrzeniem olbrzymich posągów, w milczeniu wskazujących im drogę. Niespokojny wiatr nie przestawał nimi targać, wyjąc przeraźliwie i kotłując się wściekle.\nMost ten miał wiele imion. Niektórzy zwali go Areną Treningową, inni Morderczym Mostem. Dla innych znany był po prostu jako Most przy Cytadeli lub Łuk nad Otchłanią. Za życia Trójki nosił jeszcze inne miano, ale zostało ono zapomniane. Członkowie Mroźnej Straży często nazywali go Mostem Żalu. Koniec końców tysiące Zrodzonych z Lodu zakończyły tam żywot.\nBył to prawdziwy zabytek, zgodnie z legendą zbudowany jeszcze przez starych bogów. Oczywiście czasy tych bóstw już dawno przeminęły. Niektóre pogańskie plemiona nadal oddawały im cześć, choć z czasem zostały nawrócone na jedyną prawdziwą wiarę — dobrowolnie albo siłą. Bez względu na to, czy im się to podobało, czy nie, lód się o nie upomniał.\nCzęść kamienia odpadła i osunęła się w ciemność. Jak nauczali kapłani mrozu, czas nie darzył prastarego piękna szacunkiem. Ostatecznie wszystko było ulotne i niestałe. Nawet najwyższe góry zostałyby zrównane z ziemią przez wiatr i lód, jeśli tylko upłynęłoby dość lat. Tylko wiara była wieczna.\nSigvar czuł, jak wypełnia go bezkresna nabożność, maszerując u boku Kamiennej Pięści i Lodowej Duszy. Tysiące lat temu miała tu miejsce największa bitwa w dziejach. Właśnie tutaj Zrodzeni z Lodu starli się z Obserwatorami, a wydarzenie to miało zadecydować o losach całego świata.\nOdnieśli zwycięstwo, choć cena była wysoka, a Obserwatorzy z powrotem pognali w mrok.\nSigvar szedł w ciszy, myśląc o tych dawnych, niezwykłych czasach. Pozostała dwójka również milczała, choć Sigvar nie wiedział, czy tak jak on przypominali sobie pradawne legendy, czy po prostu nie chcieli przekrzykiwać ryku wiatru.\nDotarli na koniec Mostu Żalu, gdzie Lissandra poprowadziła Zrodzonych z Lodu do słynnej bitwy. Halla Lodowa Dusza gestem nakazała im się zatrzymać.\n— Schodzimy tutaj — krzyknęła, by mogli ją usłyszeć, wskazując na odcinek mostu przy przepaści, który runął wiele lat temu.\nSigvar i Olar kiwnęli głowami. Olar był wprawdzie starszy i bardziej doświadczony — jego imię wyryto na murze dziewięć razy, a imię Halli jedynie trzy — ale niełatwo wyzbyć się starych przyzwyczajeń. U kobiet z plemion Freljordu krew Trójki ujawniała się znacznie potężniej.\n— Ja poprowadzę — zawołała Halla. — Kamienna Pięść pójdzie drugi, jako wsparcie. Półkołczan z tyłu.\nRozwinęli dwie długości liny i przymocowali ją sobie nawzajem do pasów — Halla do Olara, a Olar do Sigvara. Zacisnęli pasy, na których trzymały się żelazne kolce przytwierdzone do ich butów i wyciągnęli czekany, które przywiązali do nadgarstków skórzanymi paskami.\nHalla kilka razy pomachała czekanami w powietrzu, rozluźniając mięśnie. Następnie zeskoczyła z mostu i wylądowała trzy metry niżej na bryle lodu wystającej ze ściany przepaści. Sigvar i Olar poczekali, aż wbije czekany w lód, i dołączyli do niej.\n— Wypełniamy wolę bogini, Tej, Która Stąpa Pośród Nas — rzekła Halla. — Dajcie jej powód do dumy, synowie zimy.\nZsunęła się z krawędzi, kurczowo trzymając się czekanów. Wbiła kolce w lodową bryłę i zaczęła kierować się w dół.\nOlar wyszczerzył się do Sigvara, a w jego oczach pojawił się dziki błysk. — Nie będziesz już taki sam, kiedy wrócimy. Howling Abyss odmienia każdego… jeśli zdoła wrócić. — Mrugnął do niego i podążył za Hallą, znikając Sigvarowi z pola widzenia i pozostawiając go samego.\nNie, nie samego — przypomniał sobie. Oko go obserwowało. Nadal czuł pieczenie skóry na czole. Lissandra była z nim teraz i zawsze.\nOdczekał jeszcze chwilę i ruszył w głąb nieznanej nicości.\nPoruszali się szybko. Halla Lodowa Dusza narzuciła im mordercze tempo, nie podejmując jednak żadnego zbędnego ryzyka. Schodzili po kolei, najpierw Halla, potem Olar, a na końcu Sigvar. Za każdym razem niemal całkowicie rozwijali liny. W ten sposób mogli zachować stałe punkty asekuracyjne w razie odpadnięcia, a regularne odpoczynki pozwoliły im utrzymać tempo, bez konieczności dłuższych przerw.\nMost Żalu nie był jedyną drogą nad przepaścią. W okolicy znajdowało się wiele innych mostów, choć tylko kilka z nich było widocznych w danej chwili. Mgła i ciemność tworzyły tam nieprzenikniony całun. Wszystkie mosty poza najwyższym od dawna nie były używane, a prowadzące do nich liczne korytarze i przejścia zostały zasypane przez lawiny albo zamknięte przez Mroźną Straż w celu ograniczenia liczby dróg do cytadeli.\nChoć najbliższe mosty dzieliło zaledwie kilkaset metrów, im głębiej prowadziły, tym bardziej były od siebie oddalone. Niektóre z nich zostały doszczętnie zniszczone — z lodowych ścian sterczały tylko resztki dawnych konstrukcji.\nDookoła panował mrok, choć nie była to wszechogarniająca ciemność śródzimy. Bardziej przypominało to wypłowiałą szarość zmierzchu. Lód zdawał się promieniować matowym, eterycznym blaskiem, który przenikał na wskroś gęstniejącą mgłę, dzięki czemu nie musieli zapalać pochodni.\nWicher wciąż szalał pośród przepaści, szarpiąc ich widmowymi dłońmi i usiłując oderwać ich od lodowej ściany.\nNie sposób było określić, ile minęło czasu. Godziny zlewały się w jedno. Zejść, zaczekać, zejść, zaczekać. Schodząc, Sigvar poruszał się w równym tempie, zatracając się w jednostajności wbijania czekanów i kolców, które wyciągał z lodu zawsze w tym samym rytmie. Czekając, aż Halla i Olar pokonają kolejny odcinek, mamrotał Litanie Prawdy, by nie tracić koncentracji.\nNie opieraj się zimnu, gdyż to w nim kryje się prawda. Bądź jednością z lodem, a wszystko wnet pojmiesz.\nCoraz bardziej zapuszczali się w głąb nicości. Mogło minąć kilka godzin, a nawet cały dzień. Nie widząc nieba, Sigvar nie mógł być pewny.\nPrzyj naprzód bez słowa skargi. Lód nie błaga o litość ani jej nie okazuje. Podobnie jak my.\nŻaden człowiek nie byłby w stanie dotrzymać im tempa. Byli Zrodzonymi z Lodu, dziećmi bogów, a nie zwykłymi śmiertelnikami. Mogli maszerować całymi dniami bez konieczności snu i pokonać każdego wroga. Ze stoickim spokojem znosili to, co zabiłoby każdego Ogniolubnego.\nMimo to ramiona bolały Sigvara niemiłosiernie, a skóry, którymi był okryty, lepiły się do ciała od potu. Gdy lód się pod nim skruszył, zareagował zbyt wolno. Czekan nie wbił się dość głęboko, a pod wpływem uderzenia z lodowej ściany oderwała się jedynie nieduża bryła.\nNie obawiaj się bólu ani nie próbuj uniknąć jego błogosławieństwa. Bez niego nie istnieje życie.\nObracając się w powietrzu, jeszcze raz spróbował się zatrzymać, łomocząc czekanem o lód, ale narzędzie wyleciało mu z ręki i straciłby je, gdyby nie było przywiązane do jego nadgarstka.\nA gdy nadejdzie śmierć, nie wzdrygaj się na jej widok.\nPo kilkunastu metrach przeleciał obok Olara. Szare oczy mężczyzny były szeroko otwarte.\nZ lodu powstaliśmy i w lód się obrócimy.\n— Przygotuj się! — zawołał stary wojownik, zaciskając ręce na czekanach i uginając kolana.\nSigvar widział, jak Halla spogląda w górę i wypowiada przekleństwo, widząc, że spada prosto na nią. Przesunęła się szybko i pewnie, sprawnie wbijając czekany w innym miejscu, by zejść mu z drogi.\nWówczas lina rozwinęła się maksymalnie, brutalnie przerywając lot Sigvara. Grzmotnął o lodową ścianę, na moment tracąc zdolność oddychania.\nOlar zaryczał dziko, utrzymując na sobie cały ciężar Sigvara. Nie rozluźnił jednak uchwytu i w dalszym ciągu kurczowo trzymał się czekanów, z ramionami napiętymi jak struny.\nSigvar szybko doszedł do siebie, wbijając czekany i kolce głęboko w lód. Spojrzał na Hallę Lodową Duszę, która wpatrywała się w niego swoimi niezwykłymi oczami — jednym niebieskim, jednym białym — mrugając równie często co oko namalowane na jej czole.\nPatrzyła w milczeniu.\n— Zatrzymamy się na Moście Cienia — powiedziała w końcu i ruszyła w dół, w szarawą ciemność. Sigvar zaklął pod nosem, czując, jak pomimo zimna płoną mu policzki.\nKiedy Olar się z nim zrównał, po raz kolejny wyszczerzył do niego zęby.\n— Ciężki z ciebie kawał skurczybyka, Półkołczanie — stwierdził. — Prawie pociągnąłeś nas ze sobą.\n— Lód się osunął — wyjaśnił cicho Sigvar. — To się nie powtórzy.\n— Oby tak było. Następnym razem możemy po prostu przeciąć linę.\nSigvar spojrzał na starego wojownika badawczo. Z trzech ostatnich wypraw w głąb otchłani, w których Olar brał udział, powrócił tylko on. Czyżby właśnie dlatego?\nNa Moście Cienia upuścili torby, odczepili liny i odpięli czekany. Most został tak nazwany, ponieważ nawet w środku lata, gdy słońce nigdy nie chowa się za horyzontem, nie był skąpany w świetle.\nOlar opadł na kamienne płyty z przesadzonym jęknięciem, opierając się o niską balustradę mostu. Halla odsunęła się od nich, zdejmując naszyjnik z niewielką podobizną Lissandry, który następnie położyła na ziemi. Uklękła przed nim i zaczęła się modlić. Sigvar stanął jak słup soli, zastanawiając się, czy powinien uczynić to samo, ale Olar przywołał go gestem i nakazał mu usiąść.\nStarszy mężczyzna — Sigvar nie był pewny, jak bardzo był stary, ale na pewno był dobrze po sześćdziesiątce — wyjął małą skórzaną piersiówkę. Otworzył ją, napił się, westchnął z zadowoleniem i podał ją Sigvarowi. Młodszy wojownik kiwnął w podziękowaniu głową i wziął solidnego łyka.\n— Łzy bogów — powiedział Olar. — Po tej stronie Gór Graniastych czegoś takiego nie znajdziesz.\nNapój palił Sigvara w gardło, doprowadzając do łez. Które natychmiast zamarzały mu na policzkach. Pokiwał głową z uznaniem i oddał piersiówkę Olarowi, który pociągnął kolejnego łyka, zanim schował ją za pazuchę.\nWoda w bukłaku zamarzłaby, gdy tylko przekroczyliby bramę cytadeli. Byli w stanie wytrzymać bez niej, choć mocny trunek przyjemnie zwilżył Sigvarowi gardło.\nWytatuowane ramiona Olara nadal były całkiem nagie i Sigvar pokręcił głową, ciaśniej otulając się ciepłymi skórami.\n— Nie jest ci zimno, starcze? — spytał.\n— Będzie o wiele zimniej niż teraz, chłopcze — odrzekł Olar, uśmiechając się złowieszczo. — W porównaniu z tym, co nas czeka, to jest jak letni wietrzyk.\nSigvar nie wiedział, czy mężczyzna żartował. Przyciągnął do siebie torbę i wyjął z niej wąski pasek solonego mięsa, zawinięty w woskowaną skórę. Ułamał dwa kawałki i podał jeden Olarowi. Włożył mięso do ust, próbując rozmrozić je na tyle, by dało się pogryźć. Było twarde i żylaste, ale w tamtym momencie wydawało się szczytem luksusu.\nOparłszy się plecami o murek obok Olara, Sigvar praktycznie nie musiał przejmować się szalejącym wiatrem, co uważał za prawdziwe błogosławieństwo. Wicher ryczał przeraźliwie nad ich głowami, omiatając most falami śnieżno-lodowej zawieruchy. Niektórzy twierdzili, że wycie wiatru to tak naprawdę krzyki tysięcy Zrodzonych z Lodu, poległych dawno temu w tej wielkiej bitwie w czasach bohaterów, których dusze na zawsze utknęły w przepaści.\n— Koszmarny dźwięk, co, chłopcze? — rzucił Olar. — Po jakimś czasie nie daje spokoju.\n— Przez całą drogę tak będzie?\nOlar pokręcił głową. — Chciałbym. Nie, na dole jest cicho jak w grobowcu.\n— To na pewno lepsze niż to…\n— Rzeczywiście, można by tak pomyśleć. Ale cisza jest gorsza. Zwłaszcza tak przytłaczająca. Ciąży jak pełnowymiarowa kolczuga. Nie, już wolę ryk wiatru.\nHalla skończyła modły i usiadła obok Olara. Pociągnęła porządnie z jego piersiówki i wytarła usta wierzchem okrytej rękawiczką dłoni.\n— Jak to jest, że zawsze masz najlepszy towar, Kamienny? — zagaiła, przez co Olar parsknął.\n— To pewnie zasługa mojej urzekającej osobowości — odpowiedział.\n— Niemożliwe. — Minę miała śmiertelnie poważną, przez co Olar znowu parsknął śmiechem.\nSigvar nachylił się ku niej i niepewnie podał jej mięso, nadal płonąc ze wstydu. Patrzyła na nie przez chwilę i Sigvar zaczął już myśleć, że odmówi, ale w końcu wzięła kawałek i kiwnęła głową na znak wdzięczności.\n— Skąd wziął się twój przydomek, Półkołczanie? — spytała, usiłując pogryźć mięso.\n— Doszło do najazdu. Byłem żółtodziobem, towarzyszyłem w eskorcie wozów z żywnością dla mieszkańców cytadeli. Zaatakowali nas na lodowej ziemi. Ukryli się pośród zamieci. Członkowie plemienia Zębatych Kruków.\nHalla stęknęła. — Niebezpieczni wojownicy. Łowcy głów.\nSigvar pokiwał głową. — Oberwałem kilkoma strzałami. Ale dalej walczyłem. Kamienna Pięść nadał mi to miano, gdy ostatni z Zębatych Kruków uciekł, pozostawiając poległych i konających pobratymców, by zamarzli na kość.\n— Nigdy nie będziesz bardem, chłopcze — ocenił Olar. — Jesteś zbyt skromny. I nie potrafisz dramatyzować.\n— Nie to co ty, dziadku — powiedziała Halla. — Twoje opowieści stają się coraz bardziej naciągane.\n— Opowiadałem ci o niedźwiedziu, chłopcze? — spytał Olar, puszczając oko do Sigvara.\n— Nie — zagroziła mu palcem Halla. — Nie zamierzam tego znowu słuchać.\n— No to innym razem — wzruszył ramionami Olar. — Wracając do tematu, Zębate Kruki naszpikowały go ni mniej, ni więcej, a tuzinem strzał. Miałeś wtedy chyba jakieś czternaście zim? Choć nawet wtedy był z niego kawał chłopa. Nie był wprawdzie tak wyrośnięty jak teraz, ale mimo wszystko. Zarobił cztery strzały w tarczę i dwie w nogę, a jedna przeszła mu na wylot przez przedramię. Dwie utkwiły w piersi, jedna w ramieniu, kilka w plecach. Ale walczył dalej, wyjąc niczym elnuk. Powalił trzech Zębatych Kruków, zanim dostał kolejną strzałą, przez którą upuścił miecz. To go jednak wcale nie spowolniło. Wyciągnął jedną ze strzał, które tkwiły mu w ciele, i zabił nią dwóch kolejnych! W życiu nie widziałem czegoś równie zabawnego! Zrodzony z Lodu godny swego miana. Serylda byłaby z niego dumna.\n— Nieustraszona Matko — natychmiast powiedziała Halla, ściskając podobiznę Seryldy, wiszącą jej u szyi razem z Avarosą i Lissandrą.\n— Nieustraszona Matko — wymamrotał Sigvar. Twarz mu płonęła, a wzrok wbił w ziemię, skrępowany pochwałą Olara.\n— Masz dziwne poczucie humoru, Kamienna Pięści — skwitowała Halla, wstając. — Chodźcie. Pora ruszać w dalszą drogę.\n— Przepraszam, że spadłem — odezwał się Sigvar, przygotowawszy się do kolejnego etapu wyprawy. — Przysięgam, że już więcej was nie zawiodę.\n— Jeśli spadniesz, taka będzie wola Trójki — odrzekła Halla. — A jeżeli pociągniesz nas ze sobą, takie będzie nasze przeznaczenie. Twoja przysięga nic nie znaczy.\nPrzeszła obok niego, szukając najlepszego miejsca do zejścia. Olar wyszczerzył zęby i położył ciężką dłoń na ramieniu Sigvara.\n— Nie przejmuj się, chłopcze — powiedział. — Zdarza się nawet najlepszym. Jeśli to najgorsze, co nas spotka, będziemy na klęczkach dziękować Trójce.\nSchodzili dalej, jak zwykle ścigani nieprzerwanym wyciem lodowatego wiatru.\nPojawił się niczym zjawa wyłaniająca się z mgły. W jednej chwili pod nimi była pustka, a w drugiej był już widoczny jak na dłoni.\nZ oddali wyglądał, jakby był porośnięty jakimś dziwnym, nienasyconym, czarnym bluszczem albo ciernistym krzewem. Było to oczywiście niemożliwe, bo na tej głębokości nic nie miało prawa wyrosnąć. Chłód zdawał się pochodzić z dna.\nNie, to nie było coś równie przyziemnego co roślinność. To była antyteza życia. Sigvar poczuł, jak skręcają mu się wnętrzności, i przełknął ślinę, by wcisnąć żołądek z powrotem na swoje miejsce. Znał legendy i opowiadane przy ogniskach historie członków Loży, który przeżyli tę wyprawę, ale i tak czuł się nieswojo.\nPokonał ostatnie trzy metry i wylądował, przyjmując skuloną pozycję. Mięśnie drżały mu z wysiłku, a palce miał powykręcane niczym szpony od ciągłego chwytania czekanów. Pomimo wyczerpania rozglądał się, szeroko otwierając oczy i nie ważąc się zbyt głośno oddychać.\n— Niczego nie dotykaj — ostrzegła go Halla.\n— A jeśli czegoś dotknę, taka będzie wola Trójki, czyż nie? — zadrwił Olar. Sigvar nie był nawet w stanie się uśmiechnąć.\nHalla odwróciła się, kręcąc głową. — Odpocznijcie. To już ostatni most. Dopóki nie dotrzemy do dna, nie będzie żadnych przystanków, a ten odcinek jest najdłuższy. Niech Trójka ma nas w opiece.\nZrzuciwszy z barków zbędny balast, Sigvar wszedł na środek mostu, rozglądając się, jednocześnie zachwycony i przerażony. Wiatr nie dawał się tu tak bardzo we znaki. Świszczał jedynie pośród dziwnych, kamiennych formacji, które tworzyły wokół mostu powykręcane sieci.\nTrudno było mu pojąć, co właściwie widzi, ale samo patrzenie sprawiało, że zbierało mu się na wymioty.\nWokół mostu wyrastały olbrzymie łuki, powstałe z czegoś, co przypominało skałę wulkaniczną. Wyglądało to tak, jakby kiedyś szalało tu morze lawy, która nieoczekiwanie zastygła w powietrzu.\nSigvar oczywiście znał historię tego mostu. To, co było uwięzione na dole, próbowało dawno temu uciec, długo po czasach Trójki.\nTo tu członkowie Mroźnej Straży stawili czoło ciemności i zginęli. Z każdą śmiercią moc Tego, Co Kryje Się Poniżej, rosła. Pochłaniała ciała poległych, czyniąc z nich paliwo do gwałtownego rozwoju. Taka była jej natura. Mogła przez tysiące lat być uśpiona, zgaszona i pozornie nieaktywna, ale wystarczyła jedna kropla krwi, by obudzić się do życia z nagłą, porażającą siłą.\nTo, na co Sigvar patrzył — te dziwne, przyprawiające o mdłości łuki i posklejane szczątki — to fragmenty Tego, Co Kryje Się Poniżej, pozostałe po tym, jak mrok przeskakiwał od jednego członka Mroźnej Straży do kolejnego, odbierając im życie.\nZ materii, którą pochłonął, zrodziło się coś.\nSigvar czuł w głowie nieprzyjemny, drażniący nacisk, który zdawał się pochodzić z tego, co leżało poniżej. Przycisnął kłykcie do skroni, próbując sobie ulżyć.\nNagle wróciło do niego dawno zapomniane wspomnienie — pojawiło się znienacka niczym chmara wylatujących z jaskini nietoperzy. Przypomniało mu się dzieciństwo, sprzed czasów przystąpienia do Mroźnej Straży. Pamiętał lodowe arki swojego plemienia — lśniące trzymasztowce, które przecinały zamarznięte pustkowia zaostrzonymi kilami. Pamiętał noc, w którą ich statki zatrzymały się przy Wielkim Szczycie. Czekali tam na nich wojownicy z Mroźnej Straży. Poznał ich po czarnych hełmach. Spośród wszystkich członków plemienia wybrali właśnie Sigvara i sześcioro innych dzieci w wieku poniżej dziesięciu zim. Był to prawdziwy zaszczyt. Sigvar patrzył, jak jego bliscy odpływają, skąpani w świetle nocy. Wówczas widział swoją rodzinę po raz ostatni.\nTrafił do cytadeli, gdzie poddano go Próbom, a następnie wyczerpującym, brutalnym Testom. Jedno po drugim, pozostałe dzieci z jego plemienia opuszczały ten świat, aż został tylko on.\nDo tamtej pory zdążył zapomnieć o swoich dawnych braciach i siostrach. Miał nową rodzinę. Nową wiarę.\nBył członkiem Mroźnej Straży.\nPoczuł dłoń na ramieniu i z nagłym dreszczem powrócił do rzeczywistości. Siedział oparty plecami o obłupany kamienny posąg pradawnego strażnika. Nie pamiętał, kiedy usiadł. Olar stał nad nim pochylony.\n— Nie zasypiaj — poradził stary wojownik. — To miejsce sprowadza złe sny. Złe wspomnienia.\nSigvar wstał. Nie myślał o swoim dawnym plemieniu od wielu lat. Ostatnie okruchy snu uleciały, pozostawiając po sobie głęboki niepokój.\n— Już czas — rzekła Halla.\nZaczęli pokonywać ostatni odcinek drogi. Na dole były jedynie obłęd, chłód, mrok i strach.\nTo, Co Kryje Się Poniżej, czekało cierpliwie od tysięcy lat.\nIm niżej schodzili, tym lód stawał się ciemniejszy. Jego powierzchnię przecinały czarne żyły, drapieżnie wyciągając się w górę. Słychać było nieokreślone trzeszczenie — Sigvar mógł przysiąc, że czuje, jak coś od wewnątrz drażni jego gałki oczne. Nie dostrzegał żadnego ruchu, ale przypuszczał, że dźwięk wydają te złowieszcze, ukryte pod lodem nici, które próbują się wydostać z tego przeklętego więzienia i wyjść na powierzchnię…Sigvar próbował wyprzeć odgłos z głowy, recytując pod nosem Litanie i skupiając się na wbijaniu czekanów i kolców.\nLód nie był tu tak równy jak wyżej. W wielu miejscach natrafiali na wystające bryły i trudne do pokonania nawisy. Niekiedy mogli korzystać jedynie z czekanów, kołysząc się nad bezkresną głębią bez jakiegokolwiek oparcia i polegając wyłącznie na sile własnych ramion. Dwukrotnie znajdowali się w ślepym zaułku, bez możliwości przejścia dalej, i musieli cofać się do miejsca, w którym Halla wypatrzyła nową trasę.\nOblepiała ich ciężka, natrętna, lodowa mgła, przez co Sigvar nie widział swoich towarzyszy poniżej. Mgła tłumiła wszystkie dźwięki poza tym bezustannym, doprowadzającym do szału chrobotaniem.\nW końcu Sigvar ujrzał lodowe podłoże, które nagle wyłoniło się spośród mgły. Halla i Olar czekali na niego, odwiązawszy już torby, liny i czekany. Panowała przytłaczająca cisza. Nawet trzeszczenie lodu zdawało się ucichnąć.\n— Jesteśmy na dnie? — szepnął Sigvar, pozbywając się sprzętu i produkując przy tym gęste obłoczki pary.\n— Dalej już nie pójdziemy — odpowiedział cicho Olar. — Ale otchłań sięga jeszcze głębiej.\nStarszy mężczyzna gestem nakazał mu podejść we wskazanym kierunku. Stanęli blisko przepaści. Sigvar spojrzał w dół i jego oczom ukazała się bezdenna czeluść.\n— Jak głęboko? — wyszeptał.\n— Nikt nie wie. Do środka świata i jeszcze dalej. Może do krainy Tego, Co Kryje Się Poniżej.\nSigvar z chrzęstem wbił czubki kolców w lód. — Mogliśmy z łatwością przeoczyć to miejsce. Gdybyśmy zeszli dziesięć metrów dalej, droga w dół mogłaby się ciągnąć całą wieczność.\n— Lodowa Dusza doskonale zna tę trasę — uspokoił go Olar, przykładając mu dłoń do pleców i kierując go w stronę Halli.\nSigvar uklęknął i przytknął do lodu urękawiczoną dłoń. Był przejmująco zimny i sprawiał mu ból pomimo wielu warstw ubioru. Nie był to jednak zwykły chłód, bowiem lód emanował mocą.\n— To wszystko… to Prawdziwy Lód? — szepnął, a jego oczy rozjaśnił nabożny zachwyt.\n— Tak — odpowiedziała Halla. — Tylko nieliczni wybrańcy mieli szansę go zobaczyć. Oko naprawdę cię obserwuje, Półkołczanie. Jak i nas wszystkich. Mamy wielkie szczęście.\nPrawdziwy Lód był jednym z elementów wiary Mroźnej Straży. Jej członkowie czcili go i uważali za święty dar od Trójki. Nasycony prastarą mocą żywiołów, był twardszy od żelaza i nigdy się nie topił, nawet w najgorętszych płomieniach kuźni. Dzierżenie broni z choćby okruchem Prawdziwego Lodu — takiej jak młot bojowy Olara, Dziecię Gromu, czy bliźniacze topory Halli, Krwawy Kieł i Krwawy Szpon — było zaszczytem o głęboko religijnym znaczeniu. Umiejętność wykuwania takiego oręża została dawno zapomniana. Pozostały jedynie święte relikwie używane przez bohaterskich Zrodzonych z Lodu przed wielu laty. Sigvar modlił się, by któregoś dnia zostać uznanym za godnego noszenia tak wspaniałej broni, ale na razie musiał mu wystarczyć nieodłączny półtorak wykonany w krainie leżącej wiele kilometrów za granicami zamarzniętego pustkowia. Był to porządny miecz, który jeszcze nigdy go nie zawiódł.\n— Jesteśmy blisko, Trójce dzięki — odezwała się Halla. — Idziemy dalej.\nKroczyli wzdłuż skraju przepaści, z Hallą na czele pochodu.\nSigvar jeszcze nigdy nie doświadczył takich temperatur, choć spędził całe życie na jałowej, lodowej pustyni. Pomimo wielu warstw skór i futer, chłód przeszywał go na wskroś i sprawiał ból z każdym oddechem. Jego twarz szybko pokryła się cienką warstwą lodu, który pękał, ilekroć młodzieniec mrugał. Broda Olara całkowicie zamarzła — gdyby jej dotknąć, zamieniłaby się w pył. Szron pokrył im buty, a znajdujący się pod stopami lód próbował zatrzymać ich w miejscu, utrudniając każdy ruch.\nTylko Zrodzeni z Lodu mogli to znieść. Mimo wszystko Sigvar nie był pewny, jak długo wytrzyma. Godzinę? Może dwie? Na pewno nie dłużej.\nHalla prowadziła ich naprzód. Nawet najkrótszy przystanek oznaczał śmierć.\nW końcu dotarli do miejsca, w którym droga się zwężała i musieli ustawić się gęsiego.\nHalla ruszyła pierwsza, a Olar nakazał Sigvarowi podążyć za nią.\n— Tylko się nie wpatruj — przestrzegł go Olar. — Niedobrze jest na to patrzeć.\n— O czym ty mówisz? — spytał Sigvar.\nOlar tylko pokręcił głową i zamilkł. Sigvar wcisnął się w szczelinę, zastanawiając się nad słowami starego wojownika.\nPrzejście było wąskie, a on był znacznie szerszy niż Halla. Prawdziwy Lód parzył go ze wszystkich stron. Było mu tak zimno, że był przekonany, iż jeden cios młota roztrzaskałby mu kości, ale parł naprzód, stopa za stopą, aż wreszcie wydostał się z korytarza.\nPo drugiej stronie znajdowała się duża jaskinia w kształcie misy. Lód pod nogami był tu jaśniejszy — na obrzeżach matowy, a na środku przezroczysty. W samym sercu groty był idealnie gładki, przypominał czarne lustro. Podłoże było tu obszerne i otaczały je olbrzymie bryły Prawdziwego Lodu. Przypominały ustawione w nieregularny pierścień filary i nadawały jaskini wygląd świętego kręgu zapomnianych bogów. Lodowych menhirów było dokładnie dziewięć i Sigvar pojął znaczenie tej liczby dopiero po chwili.\n— Komnata Dziewięciu — powiedział z czcią.\nOczywiście słyszał o Dziewięciu. Były niczym ogromne kajdany, które trzymały na wodzy To, Co Kryje Się Poniżej. Legenda głosiła, że powstały z dawno utraconej magii. Niektórzy mówili, że stworzyły je yeti, ale Sigvar przestał wierzyć w takie opowiastki już wiele lat temu.\nW każdym razie teraz wiedział, że dotarli do celu podróży.\n— Trzymamy się krawędzi, nie wchodzimy do wnętrza pierścienia — pouczyła ich Halla, kiedy Olar wyłonił się ze szczeliny. — Nie zbliżajcie się do środka lodu i nie patrzcie w dół.\nSigvar wiedział, że mówiła przede wszystkim do niego, i pokiwał głową.\n— Trzeba obejrzeć każdy z Dziewięciu. Ja zacznę tu i będę szła w tym kierunku — dodała Halla, wskazując najbliższy filar i zakreślając w powietrzu okrąg w prawą stronę. — Kamienna Pięści, ty zaczniesz tu i będziesz szedł tędy. Weź ze sobą chłopca.\nW każdej innej sytuacji Sigvar najeżyłby się, gdyby ktoś nazwał go chłopcem i przydzielił mu opiekuna. Stawiał czoło szarżującym na niego berserkerom trolli, czując jedynie dziką radość, ale teraz był wdzięczny, mogąc zostać przy Olarze. W powietrzu wisiało namacalne napięcie, jak w chwilach między grzmotem a błyskawicą.\nPodeszli do najbliższych filarów. Sigvar starał się ze wszystkich sił nie patrzeć pod nogi. Być może kiedyś była to zamknięta jaskinia, ale sklepienie oberwało się już dawno temu. Sigvar miał wrażenie, że coś dużego spadło tu z góry.\nNie śmiał spojrzeć w dół, choć kątem oka i tak dostrzegał jakiś cień widoczny pod powierzchnią lodu. Nęcił go, jakby świadomie przyciągając jego uwagę…\n— Nie patrz — syknął Olar, najwyraźniej też odczuwając silną presję.\nHalla dotarła do pierwszej bryły lodu i zaczęła ją powoli okrążać, lustrując wzrokiem. Olar i Sigvar zbliżyli się do drugiej.\n— Czego szukamy? — zapytał cicho Sigvar, walcząc ze sobą, by nie spojrzeć na środek lodowego podłoża.\n— Jakichkolwiek zmian — wyjaśnił Olar.\nZ bliska Sigvar dokładnie widział zamarznięte nici ciemności uwięzionej przez Prawdziwy Lód. — Skąd mamy wiedzieć, czy coś się zmieniło? — mruknął.\nOlar nie odpowiedział od razu, zmrużonymi oczami śledząc ostro zakończone krawędzie masywnej bryły. W końcu odchrząknął i wskazał palcem. — Dawno temu, kiedy To, Co Kryje Się Poniżej, zostało wygnane po raz pierwszy, pokryto ten lód runami. Widzisz to?\nSigvar podszedł bliżej i dostrzegł wyryte na powierzchni rzędy linii, tworzące runiczne pismo. — Co to znaczy? — chciał wiedzieć.\n— To znaczy, że lód nie stopniał. Chodź, sprawdźmy następny.\nRuszyli dalej wzdłuż lewej ściany jaskini, nadal unikając otwartej przestrzeni na środku.\nSigvar nigdy nie był w stanie jasno opisać, co wydarzyło się dalej. Pamiętał, że szedł tuż za Olarem w kierunku następnego filaru. Nagle poczuł w czaszce obezwładniający ucisk i jakiś ruch w kącikach oczu. Przytłoczyła go cisza i wszystko stało się rozmyte, jakby nieoczekiwanie wpadł w obłok mgły, która otępiła wszystkie jego zmysły.\nPóźniej stał na środku jaskini, patrząc prosto w dół.\nSpoglądało na niego wielkie, nieruchome oko.\nDusza Sigvara drgnęła niespokojnie i zakrzyknęła opętańczo, ale on nie był w stanie odwrócić wzroku. Olbrzymie, pozbawione powieki oko miało go w swojej mocy.\nOd mrocznego monstrum dzieliło go może sześć metrów twardego lodu, ale i tak czuł, że to zdecydowanie za mało. Nie sposób było cokolwiek wyraźnie zobaczyć, ale Sigvar miał wrażenie, że wokół oka wiją się liczne, pokryte mackami odnóża. Przy takiej istocie nawet największe z tytanicznych lewiatanów, które zamieszkiwały nieprzeniknioną głębię, wydawałyby się małe. Coś takiego nie miało prawa istnieć.\nA jednak istniało. W jego spojrzeniu kryła się zaś bezkresna inteligencja.\nPotwór patrzył na niego. Przewiercał go wzrokiem, na wskroś. Sigvar czuł, jak zdrowe zmysły zaczynają go opuszczać, jego umysł zaczął się rozplątywać niczym rzucony w mroki nocy kłębek nici. Żołądek Sigvara był związany w bolesny supeł, przed oczami pojawiły się poskręcane cienie, niosące ze sobą groźbę, że…\nJakaś ręka chwyciła go za kołnierz, ciągnąc całe jego ciało w tył. Potknął się o własne nogi, wymachując nimi dziko, zanim został wyszarpnięty z kręgu i bezceremonialnie rzucony na lód. Wstał niezgrabnie, wciąż widząc przed oczami wijące się kształty.\nPo chwili dostrzegł, że stoi przed nim Olar, trzymając jego futra w mocno zaciśniętej dłoni. Halla klęczała w pobliżu, modląc się gorączkowo.\nNadal widział kłębiące się cienie, a jego głowa wydawała się ciężka, jakby była wypełniona duszącą mgłą. Mimowolnie spojrzał w stronę serca jaskini, by znów ujrzeć…\nTwarda pięść Olara boleśnie trafiła go w szczękę i głowa Sigvara gwałtownie poleciała w tył. — Nie. Patrz. Na. To.\nSigvar zamrugał, odrobinę otrzeźwiawszy, i kiwnął głową.\n— Hallo, on nie jest dość silny — powiedział Olar z uniesioną pięścią. Z jego oczu zniknęła cała sympatia. Zastąpił ją przejmujący, bezlitosny chłód. — Powinien wrócić.\n— Nie! — sprzeciwił się Sigvar. — Nic… nic mi nie jest.\n— Powinien wrócić — powtórzył Olar, patrząc na Hallę. Wojowniczka skończyła odprawiać pośpieszne modły i podniosła się, wpatrując się w Sigvara zwężonymi oczami.\n— Nic mi nie jest. Dam radę — zapewnił ich.\n— Jeśli znowu okaże słabość, zabij go — poleciła Halla. — Idźcie. Obejrzyjcie filary.\nRuszyła do następnej bryły, a lód głośno zaskrzypiał pod jej stopami.\n— Nie zmuszaj mnie do tego — warknął Olar do Sigvara. — Nie chcę wyciągać stąd twojego truchła.\nNie śmieli zostawiać tu zwłok. Obawiali się, że mogły posłużyć za pożywienie Temu, Co Kryło Się Poniżej. Droga powrotna sama w sobie była niewyobrażalnie trudna. Sigvar nawet sobie nie wyobrażał, jakim wysiłkiem byłoby wyniesienie stąd ciała.\nA podczas kilku ostatnich wspinaczek Olar musiał wracać z dwoma ciałami. Jego szacunek do starszego wojownika jeszcze bardziej się pogłębił.\n— Nie będę patrzył — przysiągł Sigvar, wbijając wzrok w Olara. — Chodźmy.\nOlar chrząknął i gestem nakazał Sigvarowi iść przodem.\nNiemal natychmiast zauważyli runę na następnym filarze. — Tutaj — wskazał Olar.\nLinie symbolu były tak ostre, że równie dobrze mógł zostać wyryty przed zaledwie godziną, a nie tysiące lat temu. To był dobry omen. Oznaczało to, że lód ani trochę się nie nadtopił.\n— Ten jest twój — rzekł Olar, gdy zbliżyli się do kolejnego filaru, wyrastającego z ziemi pod ostrym kątem. — Ja sprawdzę następny. Nie zawiedź mnie, chłopcze.\nSigvar kiwnął głową i mężczyzna zostawił go samego. Filar był niemal zupełnie czarny. Gdy na niego spojrzał, wijące się cienie zaczęły jakby wracać, sprawiając wrażenie, że coś porusza się pod wierzchnią warstwą lodu.\nGwałtownie potrząsnął głową i zaczął obchodzić filar dookoła, oglądając go z każdej możliwej strony — ale nie mógł znaleźć żadnej runy. Każdy z boków był nieskazitelnie gładki. Sigvar zmarszczył brwi i ponowił próbę, tym razem poruszając się wolniej.\nW dalszym ciągu nic jednak nie znalazł.\nZerknął w kierunku pozostałych i zobaczył, że Halla i Olar prawie się spotkali, sprawdziwszy już wszystkie poza dwoma filarami.\n— No dawaj — powiedział do siebie, intensywnie mrugając oczami. — Skup się.\nObszedł filar po raz trzeci. Nadal nic.\nHalla i Olar szli w jego stronę z ponurymi minami. Kiedy jeszcze raz spojrzał na filar, mógł przysiąc, że zobaczył spływającą po nim kroplę wody… ale to przecież niemożliwe. Mrużąc oczy, zbliżył twarz do jego powierzchni.\nZ bliska dostrzegł, że lód był pokryty wilgocią. Krawędzie filaru były zaś niespotykanie nieostre, jakby ktoś metodycznie je tępił. Zdziwił się, że nie zauważył tego wcześniej. Nie odczuwał jednak niepokoju, nawet gdy we wnętrzu Mrocznego Lodu coś się poruszyło. Ogarnął go nienaturalny spokój.\nZ tyłu usłyszał jakiś krzyk, ale ledwo go zarejestrował. Dźwięk był przytłumiony, zupełnie jakby dochodził z bardzo daleka. Nie przejął się nim. Jedyne, co miało znaczenie, to czerń, która kryła się w bryle naprzeciwko niego. Wołała do niego, szeptała, przyciągała coraz bliżej. Cienie nie tańczyły teraz tylko w kącikach oczu, lecz były wszystkim, co widział. Wyciągnął rękę w stronę…\nZłapała ją jakaś dłoń. Dłoń Halli. Został odepchnięty w tył i grzmotnął o lodową ścianę prawie trzy metry dalej.\nZ przerażeniem rozpoznał mrok kłębiący się wewnątrz filaru w rozpaczliwej próbie ucieczki. Uderzał od środka, usiłując rozsadzić ściany swojego więzienia. Zdał sobie sprawę, że sięgał po niego.\nOczy Halli były zamknięte, a jedna z jej dłoni spoczywała w najsłabszym punkcie powierzchni bryły, z którego nadszedł atak. W drugiej ręce ściskała talizman Lissandry. Gdy wypowiedziała całe wyznanie wiary, z jej wyciągniętej dłoni zaczął bić zimny blask. Filar powoli pokrywał się kryształkami lodu.\nTo nie mogło jednak wystarczyć. To, co Halli udawało się wymodlić, nie było Prawdziwym Lodem. Nikt już nie potrafił powoływać go do życia.\nNa powierzchni filaru pojawiły się drobne rysy, kiedy ciemność uderzyła ze zdwojoną mocą. Z zamkniętymi oczami Halla nie mogła tego zobaczyć, a Sigvar był za daleko. Nawet zrywając się na równe nogi i wyciągając miecz, nie mógł zdążyć.\nOlar nagle pojawił się u boku Halli, z Dziecięciem Gromu w obu rękach. Gdy mrok przebił się na wolność, pędząc w kierunku Halli z prędkością błyskawicy, Olar odepchnął wojowniczkę na bok.\nZamachnął się swoim młotem i rozciął mackę ciemności na dwoje z ogłuszającym hukiem. Nie był to jednak koniec walki — z pęknięcia wystrzeliły kolejne trzy macki.\n— Kamienna Pięści! — zawołał Sigvar. Rzucił się do przodu, ale był zbyt wolny. Wszyscy byli zbyt wolni.\nOlar zatoczył się w tył, odganiając jedną z macek ciosem Dziecięcia Gromu, ale nie zdołał powstrzymać dwóch pozostałych. Z lubością wbiły mu się w ciało — jedna w lewe ramię, a druga głęboko w lewą stronę szyi.\nMięśnie Olara Kamiennej Pięści zadrgały, kiedy potworne macki zagłębiły się jeszcze bardziej. Jego żyły ściemniały i uwydatniły się pod bladą skórą. Olar padł na kolana. Sigvar chciał go złapać, ale Halla go odciągnęła.\n— Nie! — krzyknęła. — Ciebie też pożre.\nOstatnim wysiłkiem Olar rzucił Dziecię Gromu w ich stronę. Broń prześlizgnęła się po lodzie. — Idźcie! — wydyszał Olar. — Powiedzcie… reszcie… w cytadeli!\n— Weź młot! — zawołała Halla do Sigvara.\n— Nie możemy go zostawić…\n— Za późno. Już po nim.\nSigvar patrzył, bezsilny i przerażony, jak mrok pożera Olara. Wojownik trząsł się gwałtownie, a większość jego skóry przybrała koszmarny odcień czerni i fioletu, niczym gigantyczny siniak. Przeszywało go ponad tuzin macek, wiążąc go z ciemnością skrytą wewnątrz lodu.\n— Weź młot, Półkołczanie! — powtórzyła Halla.\nSigvar schował własne ostrze i podniósł Dziecię Gromu, przygotowując się na ból. Sapnął z wrażenia. Chłód błyskawicznie rozlał się przez jego ramiona prosto do serca, niemal je zatrzymując, lecz Sigvar nie stawiał oporu. Przyjął chłód, stając się z nim jednością.\nPełzający, pająkowaty kształt zaczął rozprzestrzeniać się po ciele Olara. Twardniał jak stygnąca skała wulkaniczna. Pod skórą starego wojownika zapulsowało potworne fioletowe światło, niczym bicie drugiego serca.\nSigvar ze wstrętem zdał sobie sprawę, że coś rośnie we wnętrzu Olara.\nZ rozpaczliwym okrzykiem Halla cisnęła Krwawym Szponem, który poleciał ze świstem, wielokrotnie obracając się w powietrzu. Ugodził Olara prosto między oczy, natychmiast zadając mu śmierć. Choć był to akt miłosierdzia, Sigvar nie mógł przeboleć faktu, że legendę Mroźnej Straży spotkał tak podły koniec.\nNa ciele Olara od razu wytworzył się lód, poczynając od miejsca, w którym wbił się Krwawy Szpon. Skrzypiący szron szybko spowił mu głowę, pierś i ramiona. Wyglądało na to, że moc Prawdziwego Lodu powstrzymała ciemność — jej macki stały się ospałe, a fioletowe światło zaczęło gasnąć.\n— To koniec? — szepnął Sigvar.\n— Może na razie.\n— Co z twoim toporem?\n— Zostawimy go — powiedziała gładko Halla. — Z pomocą Trójki utrzyma To, Co Kryje Się Poniżej, w ryzach, ale nie sposób stwierdzić, jak długo. Musimy iść. Już.\nSigvar nie protestował. Zaczął omijać krąg szerokim łukiem, ale Halla go powstrzymała.\n— Za wolno — szczeknęła. — Środkiem. No idź!\nSigvar zamarł, nie chcąc wkroczyć na taflę lodu, ale widząc biegnącą przed sobą Hallę, niechętnie zrobił pierwszy krok. Starając się za wszelką cenę utrzymać wzrok w górze, ruszył za nią, z początku ostrożnie, a później coraz szybciej. Spodziewał się w każdej chwili wyczuć pod stopami ruch paskudnego, uwięzionego pod lodem monstrum, budzącego się z wiekuistego snu.\nJego moc znów zaczynała na niego działać, wdzierając się do świadomości niczym natrętne macki. Potwór obserwował go — wielkie, pozbawione powieki, nieruchome oko przewiercało go wzrokiem. Chęć spojrzenia w dół była obezwładniająca. Sigvar poprawił chwyt na Dziecięciu Gromu, zaciskając zęby z bólu, którego źródłem był lodowaty oręż.\nWpatrywał się w plecy Halli, wypowiadając pod nosem Litanie. — Nie odwracaj się od bólu, bowiem ból jest życiem, a jego brak oznacza śmierć. Delektuj się nim. Witaj go z otwartymi ramionami. — Nie spojrzał w dół, nawet gdy się potknął. Każdy krok wymagał ogromnego wysiłku, jak gdyby biegł przez zaspy śnieżne. Czuł na sobie natarczywe spojrzenie oka. Wołało do niego, szeptało, przyciągało bliżej. Zaczął głośniej mamrotać błogosławieństwa, by je zagłuszyć.\nDotarł na drugą stronę, zachłannie łapiąc powietrze, w końcu wolny od wołania nicości. Halla już na niego czekała. Wypchnęła go do przodu, w kierunku wąskiego wyjścia.\nZanim się przez nie przecisnął, na chwilę się odwrócił.\nCzyżby z ciała Olara znowu bił ten fioletowy blask? Nie zdążył się przyjrzeć — Halla szturchnęła go ponaglająco. — Szybko — powiedziała.\nNie mieli czasu na ostrożne, powolne pokonywanie szczeliny. Sigvar parł naprzód, trąc ciałem o lód i nie zważając na ból. Gdy znaleźli się po drugiej stronie, rzucili się pędem przez wąwóz, by wrócić do miejsca, w którym zeszli z lodowej ściany.\n— Musimy… zanieść wieści… do cytadeli! — wydyszała Halla w biegu. — Integralność Dziewięciu… została naruszona. Więzy… które pętały… To, Co Kryje Się Poniżej… zostały poluźnione. Trzeba sprawdzić… wszystkie inne miejsca! Trzeba odnowić… lodową pokrywę!\nDotarli do porzuconego sprzętu wspinaczkowego, oddychając ciężko.\n— Nie powinniśmy tu zostać i walczyć? — zarzęził Sigvar.\n— Obserwator obudzi się, tylko jeśli… upadną wszystkie filary — powiedziała Halla. — Krwawy Szpon powinien powstrzymać pośledniejsze istoty.\n— A jeśli nie powstrzyma?\n— To je zabijemy — zawyrokowała Halla. — Ale musimy zanieść wieści do cytadeli. Przynajmniej jedno z nas musi wrócić. Zostaw wszystko, co nie jest niezbędne.\nTrochę niechętnie Sigvar zrzucił tarczę z ramion i oparł ją o lodową ścianę. Obok położył miecz, a Halla pomogła mu przymocować na plecach Dziecię Gromu. Przewiązali się liną, przytwierdzili czekany do nadgarstków i rozpoczęli długą wspinaczkę z powrotem na górę.\nPrzez cały czas Sigvar czuł na sobie wzrok olbrzymiego, upiornego oka.\nSkorupa, którą stało się ciało Olara Kamiennej Pięści, otworzyła się z pyknięciem i ze środka wylało się blade stworzenie z posegmentowanymi odnóżami, pokrywając podłoże jaskini posoką.\nWstało chwiejnie, wbijając w lód szpony długości sztyletów. Z tyłu zafurkotał ostro zakończony ogon i stworzenie uniosło głowę, ukazując spiczaste zęby i liczne kolce. Z serca stwora biło jasne, fioletowo zabarwione światło. Segmenty gąbczastego, elastycznego egzoszkieletu otoczyły serce i zaczęły twardnieć.\nStwór miał wstrętny, biały kolor, ale jego skóra szybko ciemniała, jak gdyby wchodząc w reakcję z powietrzem. Istota otworzyła oczy i rozejrzała się po lodowatym świecie, w którym się urodziła — dwanaście punkcików intensywnego fioletowego światła, skupionych w trzech grupkach.\nWysoko uniosła głowę i z jej gardła dobył się przeraźliwy krzyk.\nHalla i Sigvar byli w połowie drogi do Mostu Utraconych, kiedy ten nieludzki dźwięk dobiegł ich uszu. Niósł się echem pośród otaczającej ich mgły. Nie dało się określić, z której strony ani jak daleko znajdowało się jego źródło.\n— Zagęszczaj ruchy — powiedziała Halla i oboje przyspieszyli, przedkładając prędkość ponad bezpieczeństwo. Wściekle wymachiwali ramionami, w których trzymali czekany, i mocno odpychali się nogami w górę, wbijając kolce głęboko w lód. Sigvar stale spoglądał w dół, w każdej chwili spodziewając się ujrzeć tam jakąś nienazwaną grozę…\nGdy Most Utraconych wyłonił się spośród mgły, Sigvar w końcu się doczekał.\n— Lodowa Duszo — syknął, na co Halla popatrzyła w dół.\n— Ruchy! — krzyknęła, zwężając oczy.\nWspinali się gorączkowo. Jeśli to… coś dopadnie ich, zanim dotrą do mostu, będzie po nich. Sigvar jeszcze raz zerknął w dół, by zobaczyć, jak stwór mknie w ich kierunku. Pełzł szybkim, wężowatym ruchem, dźgając lodową ścianę licznymi, ostro zakończonymi odnóżami. Jego oczy zapłonęły i potwór wydał z siebie skrzek, który przywodził na myśl odgłos stali szorującej o stal albo klekotania żuwaczek.\nHalla dotarła do mostu jako pierwsza. Odwróciła się, uchwyciła dłoń Sigvara w żelaznym uścisku i wciągnęła go na górę. Zanim zdążył się podnieść, odwiązała linę i wyjęła Krwawy Kieł. W drugiej ręce trzymała jeden z czekanów. Był to marny, choć skuteczny substytut Krwawego Szpona.\nSigvar rzucił oba czekany na ziemię i zaczął dobywać Dziecięcia Gromu, ale Halla go powstrzymała. — Nie — powiedziała. — Idź dalej.\n— Zostanę z… — zaczął, ale uciszyła go ostrym spojrzeniem.\n— Masz iść dalej, Półkołczanie — rozkazała, wskazując na niego Krwawym Kłem. — Bez dyskusji.\n— Bez dyskusji! — warknęła. — Idź. Zanieś wieści do cytadeli.\n— Ale to ja powinienem…\n— Ruszaj! — ryknęła z taką furią, że Sigvar aż się cofnął. — Idź, Półkołczanie — powtórzyła ciszej. — Jeśli Trójka pozwoli, niedługo do ciebie dołączę.\nZ nieskrywaną niechęcią podniósł czekany z ziemi i zaczął się wspinać, a Halla upadła na kolana, zamknęła oczy i oddała się modłom.\nPokonał jakieś dziewięć metrów, kiedy stwór przelazł przez most. Spojrzał w górę, wbijając wzrok w Sigvara, i ruszył za nim w pościg.\n— Tutaj, poczwaro! — zawołała Halla, wstając z kolan. — No chodź, to pokażę ci prawdziwą moc Trójki!\nSigvar przyglądał się bezsilnie. Stwór zwrócił spojrzenie ku Halli i rzucił się na nią z niewyobrażalną prędkością.\nHalla zdołała uniknąć jego zakrzywionego ciosu — szpony zaświszczały w powietrzu tuż nad jej głową. Wyprostowała się i wbiła Krwawy Kieł głęboko w bok potwora. Parujące wnętrzności rozlały się dookoła, a z gardła monstrum dobył się przeraźliwy skrzek. Uderzyła czekanem, ale ten tylko się odbił od stwardniałego pancerza.\nTańczyła dalej, wirując i wymykając się z zasięgu ataków potwora.\nNatarła jeszcze dwa razy, odcinając jedno z paskudnych odnóży i pozostawiając głęboką ranę z boku łba stwora, ale ten nadal był nadludzko szybki. Kiedy zamierzała się do kolejnego ciosu, monstrum rzuciło się naprzód i wbiło jedno z odnóży w jej przedramię. Halla upuściła Krwawy Kieł, sycząc z bólu.\nRozpaczliwie zamachnęła się czekanem na łeb potwora, ale wyłupiła mu tylko kilkoro oczu. W jej przedramieniu nadal tkwiło jego odnóże. Nie była w stanie się uwolnić.\nSigvar zaryczał, wyrwał czekany z lodu i odepchnął się od ściany. Przeleciał dziewięć metrów i wylądował tuż obok Halli na ugiętych nogach, z ramionami rozpostartymi dla zachowania równowagi. Zamarznięte kamienne płyty zatrzeszczały pod jego ciężarem, gdy przeturlał się, ledwo dysząc.\nKiedy potwór zwrócił się ku niemu, Dziecię Gromu było już gotowe w jego rękach. Monstrum próbowało wyciągnąć odnóże z ramienia Halli, ale ta złapała je i trzymała mocno, nie pozwalając mu się uwolnić.\n— Wal, Półkołczanie!\nPotwór niewyobrażalnie szeroko rozwarł paszczę, ukazując rzędy ostrych zębów i skrzecząc przeraźliwie, kiedy Sigvar zamierzył się Dziecięciem Gromu, by wyprowadzić śmiertelny cios.\nOlbrzymi młot trafił stwora prosto w łeb, odpychając monstrum w tył w eksplozji chłodu, z hukiem godnym grzmotu. Poczwara uderzyła o balustradę mostu i spróbowała wstać, ale zachwiała się, a fioletowe światło bijące z jej serca osłabło.\nSigvar zaszarżował na potwora z dzikim rykiem, by nie pozwolić mu się otrząsnąć. Stwór zasyczał wściekle, ale nie mógł uniknąć kolejnego ataku. Tym razem Dziecię Gromu uderzyło go w pierś, doszczętnie miażdżąc egzoszkielet i roztrzaskując w drobny mak ochronną klatkę wokół płonącego serca. Kiedy stwór szybował nad skrajem mostu, opętańczo wymachując odnóżami, jego serce sczerniało i zgasło.\nPo chwili truchło zniknęło w gęstej mgle.\n— To było… lekkomyślne… — stwierdziła Halla. Siedziała na ziemi, a jedno z jej ramion zwisało bezwładnie wzdłuż ciała. Skórę miała całkiem bladą — bledszą niż zwykle — a jej oczy były podkrążone i ciemne.\n— A może taka była wola Trójki — odrzekł Sigvar, opadając przy niej na kolana.\n— Może — przyznała, uśmiechając się lekko.\nSigvar wyjął nóż i odciął zakrwawioną tkaninę rękawa Halli. Skóra wokół rany była pociemniała i parowała. Czerń wlewała się już do żył. Oboje wiedzieli, co może się wydarzyć, jeśli ciemność rozprzestrzeni się bardziej.\n— Użyj Krwawego Kła — nakazała Halla. W jej głosie nie było słychać strachu. — Dobrze wyceluj — dodała, dotykając dłonią mostka.\nSigvar wziął od niej Krwawy Kieł i zważył go w dłoni. Z rękojeści promieniował chłód, ale chłopak ledwo to zauważył.\n— Jeszcze nie wyszło poza ramię — powiedział. — Może nie będzie…\nHalla spojrzała na niego jasnymi, pozbawionymi lęku oczami. Kiwnęła głową.\n— Zrób to — rzekła.\nSigvar wspinał się przez trzy dni.\nI przez cały czas czuł na sobie wzrok złowieszczego oka z głębi.\nCzuł jego nieopisany głód — dręczył go i pozbawiał sił — ale Sigvar się nie zatrzymywał.\nChoć głód tej pradawnej istoty był wręcz namacalny, Sigvar zauważył, że nie odczuwała ona prawdziwych emocji. Nie czuła gniewu, nienawiści ani rozgoryczenia wobec swojego losu. Była obojętna, nieczuła, nieprzenikniona… i cierpliwa. W pewien sposób czyniło to ją jeszcze straszniejszą.\nNie była też sama. Sigvar nie miał pojęcia, ilu innych Obserwatorów było uwięzionych na dnie Howling Abyss, ale w miarę wspinaczki czuł, jak zwracają się ku niemu kolejne oczy.\nW końcu wdrapał się na Most Żalu. Dopiero teraz, opuściwszy wielką przepaść, wymknął się ich spojrzeniom.\nHalla Lodowa Dusza była przywiązana liną do jego pleców. Miała zamknięte oczy i oddychała płytko, ale żyła. Jej lewa ręka była ucięta tuż pod ramieniem, ale rana nie krwawiła — stworzony z Prawdziwego Lodu rdzeń Krwawego Kła skutecznie ją zabliźnił. Niesienie jej było wyczerpujące i jeszcze bardziej utrudniało wspinaczkę, ale był to jego obowiązek, który wypełnił bez słowa skargi.\nZatrzymawszy się tylko na kilka sekund, by złapać oddech, Sigvar ruszył w kierunku cytadeli, stąpając ciężko. Miał wrażenie, jakby wyjechał na wiele lat.\nTu, na górze, szalała burza lodowa i widoczność była ograniczona do zaledwie kilkunastu metrów. Kiedy spośród zamieci wyłoniły się mury twierdzy, Sigvar dostrzegł jakąś niewyraźną sylwetkę.\nRalakka Rozwidlony Język, Mroźny Ojciec Strażników stał oparty o swój sękaty kostur. Zatrzymując się przed bramą, Sigvar przyjrzał się czarnej końcówce kostura i zerknął na odłamek lodu wiszący na szyi kapłana.\nStarzec zmierzył ich niespokojnym wzrokiem. Pojął, co się wydarzyło.\n— Niewielu z twoich braci spojrzało w oczy ciemności, jak my — powiedział kapłan. — Twoja wiara się pogłębiła, ale musisz się jeszcze wiele nauczyć.\nSigvar pokornie pokiwał głową. Rozwidlony Język popatrzył na nieprzytomną Hallę, wciąż przywiązaną do pleców Sigvara, zanim zwrócił się znów do niego.\n— Kamienna Pięść? — spytał, a Sigvar po prostu pokręcił głową. Był zbyt wyczerpany, żeby powiedzieć coś więcej. — Z lodu powstaliśmy i w lód się obrócimy — rzekł Kapłan Mrozu, dotykając czoła z czcią.\n— Topi się — wykrztusił z siebie Sigvar. — Jeden z Dziewięciu. Coś z niego wylazło.\n— Obserwatorzy budzą się ze snu… — szepnął kapłan, szeroko otwierając oczy — być może z podziwu, a może ze strachu.\nSigvar jedynie kiwnął głową, oddychając nierównomiernie. Czuł, że powoli opuszczają go resztki sił.\n— Trzeba powiadomić naszą wielką mistrzynię, Panią Lodu i Ciemności — dodał kapłan. Ogromne wrota cytadeli otwarły się i Sigvar ujrzał znajome cienie. — Chodź, Zrodzony z Lodu. Musimy przygotować się na to, co nadchodzi.\nVel’Koz – Oko Pustki\nAby w pełni zrozumieć grozę, jaką jest Vel’Koz, trzeba najpierw poznać historię Obserwatorów i ich ślepoty na świat śmiertelników.\nNajśmielsi z nich rozerwali zasłonę i pomknęli w górę, lecz pogubili się w nieznanej dotąd liniowej, materialnej naturze rzeczywistości. Na chwilę pojawiły się czas, ciepło i ból…\nJeden z nich zdecydowanie się wyróżniał. Był prawdopodobnie najstarszym z pomiotów, a na pewno istniał najdłużej poza granicami otchłani. Nieszczęśnicy, którzy mieli okazję go spotkać, nadawali mu wiele imion. Tysiące lat przed tym, jak Icathia poznała moc Pustki w bitwie, prymitywne ludy Shurimy lękały się diabła zwanego Vel’Kozem, który wypełzał z podziemi, by wykradać sny mędrców. Choć jego miano nie ma dosłownego tłumaczenia we współczesnej mowie, oznacza mniej więcej „pojmować przez zagładę”.\n— Skoro wszyscy są w tym stanie — wskazałem na ogień sygnałowy za naszymi plecami — to kto rozpalił o…\nZnalazł się przy mnie w ułamku sekundy. Spojrzałem w jego olbrzymie oko i poczułem, jak w monstrum wzbiera niewyobrażalny głód. Nie łaknął jedzenia, lecz czegoś, co znajdowało się znacznie głębiej. Moja dusza chwiała się na skraju przepaści, a bezlitosny głód próbował ściągnąć ją w dół…\nJestem Hennis Kydarn, wojownik i włócznik z Tokogolu. Postanowiłem nie dać mu tej satysfakcji i nie krzyczeć, nawet kiedy jedna z jego macek wbiła się w moje oko. Bólu nie było…\n…gdy pracowałem. Analiza może powodować fizyczne cierpienie, jeśli tego pragnę, ale tym razem mi na tym nie zależało. Nauczyłem się wiele o bólu i sposobach jego wykorzystania.\nPosiadane przez tego osobnika informacje są cenne, jak każda wiedza. Osada, relacje, kasty. Pewna samica, potomstwo… Osobnik wzbrania się przed analizą, ale z łatwością go złamię.


SPRZEDAM FILIZANKI – Kraków – 220158680 | Gumtree\nMałopolskie Dom i Ogród wyposażenie wnętrz kuchnia | Kraków ogłoszenie 220158680\nDO SPRZEDANIA POSIADAM FILIZANKI WIDOCZNE NA ZAMIESZCZONYCH ZDJĘCIACH. MOŻLIWOŚĆ WYSYŁKI. POLECAM\nSprzedam filiżanki i czajniczki firmy Dilmah\nSprzedam filiżanki firmy Dilmah 6 szt po 12 zł za sztukę i czajniczki 2 szt po 15 zł za sztukę.\nKOMPLET 6szt Filiżanki z Talerzykami PORCELANA Filiżanka z talerzykiem\nSprzedam komplet filiżanek z chińskiej porcelany . Zestaw ma około 40lat i nigdy nie był używany. służył mi zawsze za ozdobę meblową. Filiżanki mają małą pojemność co widać na zdjęciach. Sprzedaje tylko cały zestaw i cena w polu jest za wszystkie egzemplarze łącznie.\n4marcel kubki filiżanki Ravi Decor Vitoria NOWY na prezent\nAbsolutnie nowy zestaw z pudełkiem, bardzo ładny. Idealny prezent. Stan jak na zdjęciu - wszystko OK. Odbiór osobisty przy ul. Warszawskiej 20 (rejon Galerii Krakowskiej). Możliwa wysyłka lub transport (koszty pokrywa Nabywca). Jestem otwarty na negocjacje. Mają Państwo pytania, wątpliwości, propozycje – proszę dzwonić lub mailować. Kontakt 602 425 928 lub marcinceler@gmail.com Mogę do ...\nWyprzedaż!Filiżanka 0,27Ritzenhoff Grolman Bacione\nFiliżanka niemieckiej marki Ritzenhoff z ciekawą grafiką. W skład zestawu wchodzi spodek wykonany z wysokiej jakości porcelany oraz stalowa łyżeczka. Jest bardzo wygodna w użytkowaniu oraz łatwa w czyszczeniu. Idealnie nadaje się do serwowania Latte Macchiato, doskonały pomysł na prezent.Producent:RitzenhoffNr katalogowy:R-2610003Kolekcja:BacioneWymiary filiżanki:wysokość - 12,6 cmśrednica - 8,3 c ...


Nadzieja umiera ostatnia - Karmel.pl\nZnaleźć motywy nadziei w świecie, który naznaczony jest jej brakiem, to prawdziwa sztuka. Święci są tymi, co tę sztukę tworzą swoim życiem i przekazują ją w swoim nauczaniu. Św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego należy do wspólnoty tych, których nazywamy świadkami nadziei. Sama przeżywała stany rozpaczy i zniechęcenia i zawsze prowadziło ją to do wyznania ufności w moc Bożego Miłosierdzia:\nA jednak, nie mogę powstrzymać się od tego odczucia: Bóg w swoim miłosierdziu mnie zbawi…”\nPrawie nigdy nie czuję ufności; nie mam żadnego uczucia nadziei; ale ufam mimo wszelkiej nadziei…\nOch! Chcę zawsze ufać i zawierzać…”


Tornister z kosmosem szkolny dla chłopca BAMBINO SPACE\nStrona Główna > TORNISTRY>BAMBINO>Tornister szkolny BAMBINO SPACE z kosmosem\nTornister szkolny BAMBINO SPACE z kosmosem\nKOSMICZNY TORNISTER DO 1 KLASY DLA CHŁOPCA\nNajfajniejszy tornister szkolny dla miłośnika kosmosu i galaktycznych podróży. Dla uczniów klas 1-3 nasi eksperci polecają tornister szkolny sygnowany przez Bambino. Ergonomiczny, kasetonowy tornister z wyprofilowanym pleckami jest przyjazny dla zdrowia Twojego dziecka. Odpowiednio noszony tornister pomaga w utrzymaniu prawidłowej sylwetki. Tornister Bambino to połączenie wysokiej jakości materiałów, niskiej wagi (poniżej 1 kg) i najlepszego wzornictwa. Czarny tornister z zielonymi obszyciami nie brudzi się tak szybko jak jasne plecaki. Z myślą o bezpieczeństwie z każdej strony tornistra zamocowano odblaskowe taśmy. Z naszym tornistrem każdy dzień w szkole będzie tak ciekawy jak odkrywanie nowych planet! Wystartuj w szkole niczym rakieta kosmiczna!\ntornister szkolny polecany dla uczniów klas 1-3. Idealny tornister dla pierwszoklasisty.\nkonstrukcja tornistra Bambino jest wzorowana na najlepszych tornistrach zachodnich marek. Posiada kasetonowy, usztywniony korpus. Jego waga to mniej niż 1 kg.\nkomora główna to miejsce na książki i zeszyty ucznia. Najcięższe oraz największe (np. bloki i teczki A4) przedmioty warto, ze względu no rozłożenie ciężaru, umieścić w specjalnych przegródkach z tyłu tornistra, jak najbliżej pleców. Mniejsze akcesoria, np. zeszyty można włożyć z przodu.\nw komorze głównej znajdują się 2 przegrody ułatwiające porządkowanie ekwipunku oraz guma ściągająca zawartość. Dzięki niej zawartość plecaka nie będzie się przemieszczała.\nproste w obsłudze zamykanie komory klapą z zatrzaskiem.\nkieszeń przednia to doskonałe miejsce na śniadaniówkę lub piórnik.\ndodatkowo po bokach znalazła się kieszeń z siatki na bidon lub butelkę z napojem oraz kieszeń z suwakiem na podręczne przedmioty.\nplecy w tornistrze BAMBINO zostały usztywnione i wyprofilowane grubą warstwą miękkiej pianki. Dzięki temu kręgosłup ma lepsze podparcie, a poza tym nic nie uwiera.\nspecjalny VENTI STREAM AIR FLOW SYSTEM w połączeniu z zastosowaniem oddychającej siateczki pomaga w wentylacji pleców.\nmiękko wyściełane szelki z regulacją pozwalają dopasować tornister do sylwetki ucznia.\ntornistry Bambino są przyjazne dla zdrowia. Ich noszenie nie ma negatywnego wpływu na sylwetkę.\ndno zostało wzmocnione tworzywem. Nóżki sprawiają, że plecak szkolny Bambino do 1 klasy nie przewraca się.\nwygodny uchwyt górny ułatwia przenoszenie tornistra.\nodblaskowe elementy z każdej strony tornistra zapewniają doskonałą widoczność w drodze do i ze szkoły nawet po zmroku.\ncałość wykonano z mocnych, nieprzemakalnych materiałów z dbałością o estetyczne detale, jak np. ozdobne przywieszki od suwaków.\nTornister polecany przez Bambino.\ngłębokość 15cm + kieszeń\nTornister szkolny BAMBINO TOUCAN tropikalny z tukanem\nTornister szkolny BAMBINO FOOTBALL niebieski z piłką nożną