KATOLIK - Głos Tradycji: Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie - "Przegląd Kościelny"\nJurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie - "Przegląd Kościelny"\nW nauce o Sakramencie Pokuty jest rozdział o jurysdykcji bez wątpienia najważniejszy. Myśmy już nieraz, a mianowicie w VII roczniku str. 377, kiedyśmy mówili o "jurysdykcji nad penitentami z obcych diecezji", zwracali na ten przedmiot uwagę Czytelników naszych; a ileż to razy, kiedy się nasuwają większe trudności, wciska się prawie na usta aksjomat: Ecclesia supplet? Często uciekają się do niego moraliści; dlatego warto się bliżej nad nim zastanowić ze stanowiska dogmatycznego i praktyczno-moralnego.\nSupplere – uzupełnić, znaczy wyrównać jakiś brak istniejący, który nie usunięty mógłby unieważnić akt następny; po którego zaś usunięciu nie można już kwestionować ważności aktu. Chodzi tu zatem o moment potrzebny do wywołania skutku zamierzonego, o uzupełnienie zdolności działania. Jeżeli zaś po akcie dokonanym zaczepia się ważność skutku, którą władza kościelna może ex post uznać, to to uznanie nazywa język kościelny sanacją. Tak np. gdyby przy wyborze lub instytucji kanonicznej jakiego zwierzchnika kościelnego miał był zajść błąd jaki istotny, któryby potem chciał znieść Papież, to by się to nazywało sanacją; gdyby zaś nieważność wyboru i instytucji, a zatem nieważność podjęcia urzędu pozostała, a jednak to nie miało wpływu unieważniającego na następne akty urzędowe mniemanego dostojnika, natenczas tłumaczyłoby się to "uzupełnieniem – supplere". W tym ostatnim przede wszystkim rozumieniu używa się najczęściej wyrażenia "supplere". Pełnomocnictwo w sobie nie istniejące, może wskutek nowego przyzwolenia kościelnego przedstawiać się jakoby rzeczywiście było nadanym; akt dokonany przez tego, który sam w sobie nie miał pełnomocnictwa, może stać się ex post prawomocnym, kiedy zgodzi się na to przełożony duchowny, który może w każdym pojedynczym przypadku udzielić, jak i udziela, na korzyść wiernych prawomocnego uzdolnienia. Lessjusz objaśnia to uzupełnienie krótko w słowach: jus ipsum confert jurisdictionem extraordinarie ad singulos actus. To uzupełnienie, że użyjemy powyższego przykładu, nie sprawia tego, żeby proboszcz albo prałat ustanowiony z istotnymi przeszkodami miał być rzeczywistym proboszczem, miał rzeczywiście posiadać uzdolnienie wykonywania urzędu proboszczowskiego: ale w każdym razie wywołuje to, że ile razy sprawuje mniemany ten zwierzchnik funkcje proboszczowskie, tylokrotnie odbiera on z niego to uzdolnienie konieczne do ważności tych funkcji. Po spełnieniu funkcji ustaje to uzdolnienie.\nUzupełnienie to tedy przedstawia się jakby delegacją do prawnego dokonania rozpoczętego aktu, dopełniającą się od aktu do aktu. Tak tylko można je rozumieć. Że urząd, jak się tu przypuszcza, nie został ważnie powierzony, dlatego nie może tu być mowy o mocy urzędowej, i dlatego moc ta, o ile ona tu zachodzi, jest delegowaną. Nie jest ona jednakże habitualnie tylko delegowaną i dlatego nie potrzebuje tu pozornie ważny zwierzchnik uzupełnienia dla pojedynczych funkcji, lecz tylko delegacji wciąż się przerywającej i powtarzającej. Tego uzupełnienia jednakże potrzeba nie tylko, kiedy urząd nieważnie został powierzony, lecz także ilekroć zwierzchnik mniemany nieważnie urząd sprawował.\nTo uzupełnienie może oczywiście dokonać się tylko jakimś zewnętrznym objawem, a może go tylko dokonać ten, który sam posiada wyższe urzędowe pełnomocnictwo i który dlatego może wedle upodobania przelewać na innych część władzy swojej. Na pytanie zaś, kto to może uczynić, będzie najpraktyczniej powołać się na najwyższego zwierzchnika kościelnego. Jeżeli zatem mówią moraliści: Kościół uzupełnia – Ecclesia supplet – to mówią tym samym oczywiście: Papa supplet, a to znaczy, że Papież przelewa na kogoś w pewnych przypadkach mocą zewnętrznie objawionej woli swojej, władzę, która ani była urzędową, ani ogólnie delegowaną.\nPotrzeba więc tu koniecznie objawienia woli, które znów może być formalne albo wyraźne, ale może być także i milczące, i skryte; nie potrzebuje się powtarzać od przypadku do przypadku, bo może być tylko ogólne i prawne. O tym uzupełnieniu może być nadto tam tylko mowa, gdzie chodzi o uzdolnienie i moc, które tylko Kościół bezpośrednio przelewać może i które co do ważności od Kościoła są zawisłe, które może zwierzchnik kościelny mocą pojedynczego woli objawu udzielić.\nTam jednakże, gdzie potrzeba sakramentalnego pełnomocnictwa, albo gdzie w ogóle nie dostawa istotnej rzeczy, potrzebnej do udzielenia Sakramentu, Kościół nigdy nie uzupełnia. Braku ważnie przyjętego Sakramentu nie może Kościół nigdy zastąpić i uzupełnić. Jak bowiem Kościół nie może dowolnie zmieniać istoty i istotnych części Sakramentu, tak nie może wywoływać skutków sakramentalnych poza rzeczywistym udzielaniem Sakramentów, które Chrystus Pan postanowił i rozrządził. Braku chrztu ważnego, ważnego poświęcenia kapłańskiego i biskupiego nie może Kościół nigdy uzupełnić.\nNie może też Kościół uzupełnić najwyższej władzy kościelnej, to jest pełności władzy papieskiej. Brak istotny czegoś przy wyborze Papieża istotnie potrzebnego nie może być niczym uzupełniony; a co najwięcej, to chyba sanacja wyboru albo uzupełnienie przy prawie do wyboru nastąpić może. Nikt bowiem prócz właściwego Papieża samego nie posiada onej pełni władzy; nikt też więc nie może jej przenosić od aktu do aktu. Chrystus sam przenosi ją na wybór kanoniczny; a żeby ją był chciał uzupełnić, o tym nie ma nigdzie mowy. Papież bezsprzecznie uznany jest Papieżem w rzeczywistości i posiada rzeczywiście pełnię władzy papieskiej.\nZa to może znów to uzupełnienie rozciągać się na cały zakres reszty jurysdykcji kościelnej i to w najrozleglejszym tego wyrazu znaczeniu, gdzie bądź błąd zachodzi, którego następstwa trzeba usunąć, czy to przy jurysdykcji zwyczajnej, czyli urzędowej, czy też przy władzy delegowanej.\nNajczęściej nasuwa się ta kwestia uzupełnienia przy jurysdykcji w sakramentalnym forum, gdzie chodzi o uważnienie rozgrzeszenia sakramentalnego, które wskutek istotnego defektu w spowiedniku jest nieważne. Chodzi tu wprawdzie o udzielenie Sakramentu, ale tego właśnie Sakramentu istotna forma zależy od zwierzchnika kościelnego; w nim splatają się, jeden skutek wywołując, obie władze, sakramentalna i jurysdykcyjna, czyli potestas ordinis i potestas jurisdictionis.\nKościół zatem może uzupełniać w trybunale pokuty, gdyż 1) odpuszczenie grzechów ma podwójny charakter: sakramentalny i jurysdykcyjny – a gdzie jednego nie ma, tam nie może być mowy o odpuszczeniu; 2) dlatego, że z powodu charakteru jurysdykcyjnego zawisła od kościelnego upełnomocnienia ważność aktu. Pierwszego punktu nikt nie zaprzecza i żaden też katolik nie może go zaprzeczyć. Już w pierwszych wiekach kładli wszyscy bardzo wielki nacisk na przymiot sędziego w spowiedniku, jako wyrok wydającego, a Sobór Trydencki tak uroczyście to wypowiedział w XIV ses. rozdz. 5. 6. 7 i kan. 9, że salva fide nikt tego zaczepić nie może. I o to też, w jaki sposób władza sakramentalna i istniejąca już jurysdykcja z sobą są spojone, nie było nigdy sporu. Suarez w dziele de poenit. (disp. 16. sect. 3. n. 27) tak mówi o tym punkcie: Właśnie dlatego, że Chrystus Pan postanowił Sakrament Pokuty jako sąd, nie wystarcza do odpuszczenia grzechów potestas ordinis, ale ratione prius potrzeba innej władzy i wykonania tej innej władzy, a jest nią władza sędziego. Ta jest konieczną i istotną podstawą. Do konkretnego jednak wykonania władzy sędziego w tym celu, aby grzesznika z Bogiem pojednać, grzechy odpuścić, potrzeba potestas ordinis, czyli władzy sakramentalnej, gdyż w tym obecnym porządku o odpuszczeniu grzechów bez wlania łaski poświęcającej nie może być mowy, a wlanie łaski poświęcającej, udzielenie Ducha Świętego jest odpuszczeniem grzechów. Kościół wyraża to ściśle w officjum w słowach: "quia ipse (Spiritus Sanctus) est remissio omnium peccatorum" (Postcom. fer. III Pentec.). W jednym więc akcie rozgrzeszenia wykonują się dwie różne w swym rodzaju władze w tym celu, aby człowieka znów z Bogiem pojednać. Na chrzcie św. odpuszczają się grzechy w sposób sakramentalny, w Sakramencie zaś Pokuty odpuszczają się przede wszystkim przez sąd, a tylko w konsekwencji przez Sakrament. Nie odpowiadałoby to zatem wyraźnemu rzeczy położeniu, gdybyśmy w odpuszczeniu grzechów stronę sądu albo w spowiedniku charakter sędziego uważali tylko jako conditio sine qua non, a cały punkt ciężkości siły skutecznej chcieli upatrywać w potestas ordinis. Najwewnętrzniejsza tymczasem podstawa odpuszczenia grzechów spoczywa w działaniu kapłana jako sędziego; formalne dopełnienie dzieje się mocą potestas ordinis. I skuteczność władzy karania, która jest istotną w Sakramencie Pokuty, odbiera uzupełnienie swoje we władzy poświęcenia; przez tę władzę i dla niej staje się pokuta nadana rzeczywiście sakramentalną.\nTeolodzy, zastanawiając się nad tym, jak ta władza sędziego w pokucie się wyrabia, rozchodzą się bardzo w zdaniach swoich. Z tych zdań my trzy tu podnosimy, a przy nich wyjaśni nam się tym lepiej uzupełnianie kościelne, np. w przypadku, kiedy ktoś nie ma mocy rozgrzeszać sakramentalnie.\nJedni tedy przyjmują, że przy święceniu kapłańskim każdy kapłan odbiera od Chrystusa samego władzę jurysdykcyjną do odpuszczania grzechów; wykonywanie zaś tej władzy podlega o tyle postanowieniom kościelnym, o ile by ją wyżsi zwierzchnicy duchowni mogli zmniejszyć; i dlatego potrzeba by pozytywnego zakazu, pewnej rezerwacji, aby kapłan zwyczajny nie mógł rozgrzeszać. To zdanie popiera Doctor Navarrus (Marcin Azpilcueta).\nInni znów przyznają więcej wpływów władzy kościelnej i twierdzą, że nie tylko władza odpuszczania grzechów podpada rezerwacji i unieważniającemu zakazowi wyższego zwierzchnika kościelnego, ale że nadto ten zwierzchnik musi przekazywać przedmiot, czyli materię, tj. pewną cześć wiernych. Przyznają oni jednakże, że władzę, jak jest sama w sobie, przelewa bezpośrednio Chrystus Pan wtenczas, kiedy się udziela Sakrament Kapłaństwa. Co zaś później się dzieje ze strony Kościoła, to nie jest przyczyną skutek wywierającą, lecz tylko koniecznym warunkiem, tak jak podanie chleba i wina koniecznym jest warunkiem do tego, aby władza konsekrowania wykonać się mogła, ale nie jest przyczyną wywołującą konsekrację. Tę opinię reprezentują Scotus, św. Antonin, Lessjusz.\nOstatni znów rozróżniają stanowczo pomiędzy władzą sakramentalną a władzą sędziego i twierdzą, że jedna i druga w odmienny sposób i w odmiennym czasie bywa udzielana: i to pierwsza w święceniu i przez nie, druga później zewnętrznie przez odpowiednie organa kościelne, czy to przez nadanie kościelnego urzędu, czy też przez pojedynczą delegację. O tym zdaniu mówi Suarez: "quam ego verissimam censeo"; po jej też stronie stoi św. Tomasz. "Duplex est, mówi on, spiritualis potestas, una quidem sacramentalis, alia jurisdictionalis. Sacramentalis quidem potestas est, quae per aliquam consecrationem confertur... talis potestas secundum suam essentiam remanet in homine, quamdiu vivit, sive in schisma, sive in haeresim labatur... Potestas autem jurisdictionis est, quae ex simplici injunctione hominis confertur; et talis potestas non immobiliter adhaeret; unde in schismaticis et haereticis non manet: unde non possunt nec absolvere, nec excommunicare, nec indulgentias facere, aut aliquid hujusmodi; quod si fecerint, nihil est actum" (II. II. qu. 39).\nPierwsi i drudzy opierają się na następujących aksjomatach: 1) władzę rozgrzeszania wykonują kapłani bezpośrednio w imię Chrystusa, a nie w imię Kościoła lub Papieża; dlatego przelewa też Chrystus sam całą władzę i wszystko, co do niej należy ze strony spowiednika, tak władzę sakramentalną, jak sędziowską; co zaś Chrystus sam bezpośrednio przelewa, to przechodzi tylko przez poświęcenie kapłańskie, przy którym konsekrator jest tylko przyczyną instrumentalną. 2) Przy święceniu kapłańskim w słowach: "accipe Spiritum Sanctum: quorum remiseris peccata, remittuntur eis et quorum retinueris, retenta sunt" albo się przelewa władza odpuszczania i zatrzymywania grzechów, albo oznacza się władza już jako przelana. Wedle Soboru Trydenckiego (ses. 14, rozdz. 3. 5) oznaczają te słowa władzę sędziowską, a więc ta władza udziela się już przy święceniu kapłańskim. 3) Zdania te znajdują widocznie poparcie swoje w następujących słowach Soboru Trydenckiego (ses. 14, rozdz. 7): "Verumtamen pie admodum, ne hac ipsa occasione aliquis pereat, in Ecclesia Dei semper custoditum fuit, ut nulla sit reservatio in articulo mortis, atque ideo omnes sacerdotes quoslibet poenitentes a quibusvis peccatis et censuris absolvere possunt", a więc uczy Sobór, że ukrócenie władzy ze strony Kościoła w rodzaju rezerwatu ustaje i dlatego może w niebezpieczeństwie życia każdy, który ważnie jest poświęcony, rozgrzeszać; ergo dlatego ma każdy kapłan tę władzę sędziego, czyli władzę rozgrzeszania z poświęcenia swego.\nAby rzecz, o którą tu chodzi, lepiej wyświecić, winniśmy zwrócić uwagę na podwójny rodzaj władzy jurysdykcyjnej, która jest w Kościele i którą przelewają zwierzchnicy kościelni. Jest władza w Kościele, która nie tylko uprawnia go do przelewania władzy, ale która jest jego prawem, którą Kościół sam stworzył i unormował; i jest znów w nim władza, która go uprawnia do przelewania władzy, ale która z Boskiego idzie prawa, której treść albo przedmiot bezpośrednio z Boskiego wypływa prawa. I tak mamy np. przed sobą władzę Boskiego bezpośrednio prawa, kiedy od ślubu się dyspensuje, matrimonium non consummatum się rozwiązuje, kiedy Papież ex cathedra albo Sobór powszechny określa prawdę wiary. W tych wszystkich przypadkach wykonuje Kościół albo odnośna władza kościelna potestatem vicariam: bezpośrednio w imię Boga i Chrystusa. Papież po dokonanej definicji musi tak wierzyć w prawdę zdefiniowaną, jak ostatni i najmniejszy z wiernych. Inaczej ma się znów z rzeczami, które idą bezpośrednio z kościelnego prawa, jak np. z nakładaniem i zwalnianiem z cenzur kościelnych, z dyspensą od kościelnych przeszkód małżeńskich itd. W tych przypadkach działa Kościół lub najwyższy zwierzchnik kościelny nie potestate vicaria, lecz potestate propria: bo chociaż Chrystus Pan jest niewidzialną głową Kościoła, a Papież nazywa się w tej myśli vicarius Christi, to jednak ma Papież razem z resztą zwierzchników kościelnych prawdziwą i własną władzę. Chrystus Pan nie chciał urządzić wszystkich stosunków prawnych, lecz dał na wzór społeczności po ludzku zorganizowanej widzialnej głowie tejże społeczności pełnię władzy do zorganizowania stosunków, których sam nie ułożył. Tu mamy tedy władzę, która bezpośrednio idzie z kościelnego prawa, a tylko pośrednio z prawa Boskiego.\nKto tedy działa w pierwszym zakresie, ten działa bezpośrednio w imieniu Chrystusa jako uprawniony do tego; w drugim zaś razie działa właściwy zwierzchnik kościelny we własnym imieniu, a delegowany w imieniu delegującego, a zatem zawsze w imieniu biskupa, Papieża, pośrednio zaś w imieniu Chrystusa, o ile Kościół z całą swą organizacją jest dziełem Chrystusa. Rozumie się tu samo z siebie, że posiadanie i pozyskanie facultates drugiego rodzaju zawisło od objawu woli Papieża. Jak od niego zależy stworzenie takich prawnych facultates, tak też i jemu musi być pozostawione ich przelewanie i odbieranie. Ale i przy facultates pierwszego rodzaju zawisło ich posiadanie od przelania, objawu woli zwierzchnika kościelnego, ostatecznie Papieża. Z tego też powodu upada konsekwencja pierwszego argumentu przytoczonego na obronę pierwszej i drugiej opinii. Samemu Papieżowi daje Chrystus sam wszelką władzę jurysdykcyjną: tak tę, która idzie bezpośrednio z Boskiego prawa, jak i idącą bezpośrednio z prawa kościelnego. Wszyscy zaś inni odbierają ją od Papieża. Papieżowi bowiem samemu powierzył Chrystus w Piotrze troskę o Kościół jako wieczysty urząd, a chociaż postanowił on znów urząd biskupi jako instytucję, to przecież od Papieża zależy zniesienie wszystkich stolic biskupich albo zmiana, ograniczenie, uregulowanie pojedynczych pełnomocnictw.\nChętnie przyznajemy zatem, że w odpuszczeniu grzechów w trybunale pokuty wykonuje się władza bezpośrednio w imię Chrystusa: nie tylko pod względem Sakramentu, ale i sądu; ale mimo to może ona być bezpośrednio przez zwierzchnika kościelnego odwołalnie przelana i dlatego różni się, i może być oderwana od władzy poświęcenia. I władza rozwiązywania, zamiany ślubów, wykonuje się bezpośrednio w imieniu Chrystusa – boć i sam Papież dokonuje tego tylko w imieniu Chrystusa, a nie we własnym imieniu, a mimo to musi ją Papież przelewać na innych i może ją znów odwoływać. To zaś samo okazuje już, jak nikły jest wywód, że władzę jurysdykcyjną do trybunału pokuty musi przelewać bezpośrednio Chrystus Pan przy poświęceniu kapłańskim.\nŻe władzę jurysdykcyjną i władzę święcenia można faktycznie oddzielić od siebie, to dowodzi, że jedna z drugą nie potrzebuje być nierozdzielnie złączona. Czy temu, który posiada władzę święcenia, braknie kiedy władzy jurysdykcyjnej, to oczywiście jest kwestią i dlatego nie możemy się na tym opierać. Ale to można udowodnić, że może ktoś mieć stronę sędziowską władzy odpuszczenia grzechów, nie posiadając strony sakramentalnej, czyli władzy święcenia. Ktoś może być bardzo dobrze biskupem i nawet Papieżem, zanim otrzymał święcenie kapłańskie: a w takim razie może przed poświęceniem na kapłana posiadać zupełną biskupią, ewentualnie papieską władzę jurysdykcyjną, a więc i władzę jurysdykcyjną in foro interno. Przyjąwszy, żeby w tym czasie zaszedł w konfesjonale rezerwat, który trzeba rozwiązać in foro interno, to w tym razie miałby jurysdykcję ze względu na niego tylko zwierzchnik odnośny, a więc niepoświęcony jeszcze biskup albo Papież, a więc miałby tu ktoś, kto nie jest jeszcze kapłanem, jurysdykcjonalną stronę władzy odpuszczania grzechów. W rzeczywistości zachodzi to we wszystkich tych przypadkach, kiedy ktoś przed święceniem kapłańskim dostał urząd, do którego jest przywiązane dusz pasterstwo. Przypadek zaś, który przytoczyliśmy, wykazuje to dowodniej. Żeby jednak w rzeczywistości grzechy mogły być odpuszczone, potrzeba do tego kapłana, który ad hoc musi być delegowany. To samo jednak nie dowodzi, żeby władza delegującego zwierzchnika nie miała być jurysdykcją in foro interno, owszem to dowodzi właśnie, że jest nią; władza delegowana nie może być inna, jak władza delegującego.\nDrugie zdanie przez nas powyżej przytoczone, identyfikujące władzę święcenia z władzą jurysdykcyjną w sakramentalnym forum, nie licuje wcale z nauką o rozgrzeszeniu z grzechów powszednich. Jeżeli bowiem, jak z niego wynika, władza kościelna ma polegać tylko na ograniczeniu władzy przez Chrystusa powierzonej w rodzaju rezerwacji, natenczas można pytać się z Elbelem, czy to jest możliwe ze względu na grzechy powszednie? Grzechy powszednie nie należą jako konieczna materia przed forum trybunału pokuty; po cóż więc tedy tu korzystać z rezerwacji? Żeby zaś wszyscy pojedynczy kapłani mogli bez jurysdykcji kościelnej rozgrzeszać z grzechów powszednich, to można było dawniej jeszcze twierdzić z jakimś pozorem prawdopodobieństwa; teraz zaś po dekrecie Innocentego XI "de quotidiana communione" nie można już bronić ważności takiego rozgrzeszenia, dokonanego przez kapłana nie mającego specjalnej jurysdykcji.\nDla wyjaśnienia jeszcze lepszego kwestii co do dwóch tych władz i ich działań, i co do sposobu ich udzielania, niech nam wolno będzie zwrócić uwagę na inne jeszcze przez teologów przytaczane argumenty.\nSłowa: Accipe Spiritum Sanctum itd., mówią niektórzy teolodzy, są rzeczywiście częściową formą Sakramentu; mocą ich uzupełnia się ordynowanemu sakramentalny charakter kapłański i potestas in corpus Christi verum rozszerza się w potestas in corpus Christi mysticum. Na to trudno się jednak pisać, żeby mocą tych słów każdy kapłan odbierał właściwą władzę jurysdykcyjną; bo i chociaż byśmy przyjęli, że Chrystus mocą tych słów udzielił Apostołom władzę jurysdykcyjną pro foro interno, czemu przeczy Suarez, to przecież wiadomą jest powszechnie, że ich stanowisko było wyjątkowe i że dlatego odebrali jurysdykcję uniwersalną in foro interno et externo, która nie mogła im być odebraną, ale która też nie przeszła na ich następców. Dla następców apostolskich: czy to w biskupiej, czy w kapłańskiej godności nie możemy przyjąć takiej nieograniczonej władzy, żeby jej nigdy stracić nie mogli, bo któżby chciał ją np. przyznać zwyczajnemu kapłanowi?\nJeżeli zaś to jest pewne, że słowa: "Accipe Spiritum Sanctum...", o ile się one zwracają do ordynanda, nie mogą mieć zupełnego znaczenia, jakie wypływa z samego wyrażenia, natenczas upada wszelki dowód, zwłaszcza jeżeli słowa te inną jeszcze myśl w sobie zamykają, którą przyjąć można. Myśl ta jednak musi być zaznaczona czymś innym.\nTo zaznaczenie mamy w słowach: "quorum remiseris peccata..."; gdyż one wskazują kierunek i cel, w którym Duch Święty na nowo się udziela; a tym celem jest to, żeby akt sędziowski odpuszczenia grzechów i zatrzymania mógł się dopełnić mocą Ducha Świętego, tj. sakramentalnie, sprawiając łaskę poświęcającą. Że ten, do którego słowa te się zwracają, ma być sędzią, to oczywiście z nich wynika, ale żeby one postanawiały go sędzią, to nie wynika z nich koniecznie. Jeżeli jest już sędzią, natenczas odbiera w imię tych słów władzę skończoną, odpuszczania łaskawie grzechów; jeżeli zaś nim nie jest, natenczas odbiera wolność sprawowania tej władzy, odpuszczania grzechów za pośrednictwem wlewania łaski od tej chwili, w której otrzyma rzeczywiście władzę sędziego.\nJest to naszym zdaniem jedynym wyjściem z dylematu; inaczej trzeba by chyba przyjąć, że Kościół, a na pierwszym miejscu Papież ma władzę poprawiania tego, co Chrystus Pan bezpośrednio udzielił; bo że dyscyplina kościelna wymaga ograniczania pojedynczym kapłanom władzy odpuszczania grzechów, to samo z siebie przecież wynika, a nadto twierdzi to wyraźnie Sobór Trydencki (ses. 14, rozdz. 7). W takim zaś razie jest słuszną rzeczą, że Chrystus sam już nie udziela pełnej władzy, kiedy potem ograniczać ją trzeba, lecz że pozostawia głowie Kościoła całe przenoszenie władzy sędziego.\nTego przecież twierdzić nie można, żeby Ojcowie Soboru przez dalsze słowa na oznaczonym powyżej miejscu: "verum tamen pie admodum itd.", chcieli to wyrazić, że, ponieważ na chwilę niebezpieczeństwa życia nie ma rezerwatu, dlatego może każdy, kto ma święcenie kapłańskie, każdego umierającego rozgrzeszyć; gdyż w takim razie chybaby się byli przyznali do najskrajniejszego zdania, jakieśmy przytoczyli na pierwszym miejscu, a które nigdy nie miało wielu zwolenników. Jakiż wtenczas byłby związek tego zdania z wstępem tego samego rozdziału, który posiadanie władzy jurysdykcyjnej uważa za to samo, co "posiadanie poddanych" i stwierdza wyraźnie, że tego nie ma każdy kapłan. Dlatego można tylko to zdanie, które mówi o rozgrzeszaniu umierających, tak rozumieć, że albo: Sobór uważa w "atque ideo omnes sacerdotes quoslibet poenitentes a quibusvis peccatis absolvere possunt" kapłanów już zaopatrzonych we władzę jurysdykcyjną z wykluczeniem tak zwanego sacerdos simplex – a w takim razie musi się to ideo odnosić rzeczywiście do miejsca w zdaniu: "ut nulla sit reservatio"; albo też odnosi Sobór to ideo do "ne hac ipsa occasione aliquis pereat", a w dalszym "atque ideo..." zamyka dalszy rozwój myśli, że Kościół, aby usunąć niebezpieczeństwo pod względem zbawienia duszy, w chwili śmierci znosi wszelką rezerwację i udziela także wszystkim kapłanom władzę rozgrzeszania. Oba sposoby wyjaśnienia można przyjąć, są probabiles, i dlatego można przyjąć, że kapłani nie mający aprobacji, nawet i w tym razie, gdzie by można z łatwością dostać kapłana zaopatrzonego w aprobację, mają jurisdictionem probabilem.\nZ tego tedy wszystkiego, cośmy aż dotąd wypowiedzieli, okazuje się jawnie, że św. Tomasz ma słuszność po swojej stronie, kiedy uczy (cont. gent. 4, 72), że, chociaż w trybunale pokuty wykonuje się władza odpuszczania grzechów nie tylko pod względem sakramentalnym, lecz i sędziowskim bezpośrednio w imieniu Chrystusa, to jednak Chrystus sam tylko na Papieża przelewa bezpośrednio tę sędziowską stronę władzy, na innych zaś przelewa ją Papież mocą odwołalnego objawu swej woli. Tego zaś, że takie jest urządzenie, wewnętrzna przyczyna w tym właśnie spoczywa, że odpuszczenie grzechów w obrębie Kościoła nie miało być samym tylko odpuszczeniem, ale odpuszczeniem połączonym raczej z ukaraniem winnego. Gdzie zaś mowa jest o karze, tam musi być i mowa o zwierzchniku, i to najwyższym kościelnym, od którego jedynie i wyłącznie zawisła ta cała władza.\nJeżeli tedy zastosujemy to, cośmy aż dotąd wypowiedzieli, do naszego punktu, to jest do pojęcia uzupełnienia ze strony Kościoła i we wewnętrznym forum trybunału pokuty, to z całą jasnością okaże się teraz, że Kościół i w tym Boskim forum może to uczynić, co może we forum ludzko-kościelnym pod względem wyjątkowego udzielenia jurysdykcji. Tak jak on może we forum zewnętrznym, czysto kościelnym, od aktu do aktu dawać temu jurysdykcję, tj. delegować tego, kto jej nie posiada, tak może to czynić ze względu na jurysdykcję dla konfesjonału. Ważność tylko rozgrzeszenia udzielonego na mocy tego będzie tu zawsze jeszcze zawisła od tego, czy spowiednik ma rzeczywiście charakter kapłański, podczas gdy przy funkcji czysto kościelnej Kościół może uzupełnić każdy brak (defectus) potrzebnego rekwizytu.\nKiedyśmy się aż dotąd tak rozpatrzyli w pojęciu i możliwości uzupełniania onego supplere, możemy teraz stawić przed oczy pytanie praktyczne, w jakich przypadkach i z jaką pewnością można przyjąć takie uzupełnienie.\n2. To nie ulega wątpliwości, że Kościół tam uzupełnia jurysdykcję, gdzie można na jej posiadanie udowodnić titulus coloratus, a gdzie równocześnie zachodzi błąd powszechny, czyli powszechna niewiadomość o zachodzącym defectus. Na to mamy w Kościele aksjomat powszechnie znany: "Ecclesia supplet, si error communis conjungitur cum titulo colorato". Św. Alfons mówi: "Si error communis est cum titulo colorato sive putativo, certum est apud omnes, ab Ecclesia conferri jurisdictionem", ale dodaje do tego: "ut Ecclesia suppleat, non sufficit titulus fictus, sed requiritur titulus, qui licet sit tantum putativus (quia forte est ex aliqua causa invalidus) tamen sit revera collatus a legitimo superiore, etsi huic vetitum sit aliunde, titulum illum conferre" (ks. 6, n. 572). Że św. Alfons to mówi, to wystarcza, i dlatego możemy w tym razie uważać, że tu jurysdykcja na pewno udzielona została, gdyż zdania św. Alfonsa są przez Papieża przyjęte i dlatego wyrażają bezpośrednio wolę Papieża. Prócz tego jednak mamy inny jeszcze dowód, że taka jest wola Papieża, a tym posłużył się i św. Alfons. Kanoniści i moraliści powołują się w naszej kwestii jednozgodnie na rozdz. Barbarius rzymskiego prawa cywilnego, który przyjęło prawo kanoniczne. Tam chodziło o znamię niewolnictwa u Barbariusza, dla którego wedle prawa władza pretora, jaką wykonywał, była nieważna i dla którego wszystkie czynności jego urzędowe powinny by były być unieważnione. Mimo to zadekretowano wówczas, że władza pretora wprawdzie nie była Barbariuszowi ważnie udzielona, ale urzędowe czynności miały być uznane za ważne, "quia populus Romanus potuisset etiam servo hanc potestatem decernere", czyli innymi słowy: władza najwyższa nie jest związana tymi unieważniającymi zasadami prawa; może ona mimo takich niedostatków, które sama postanowiła, dać pełnomocnictwo i dlatego czyni to dla dobra społecznego, jeżeli ktoś przez władzę najwyższą albo przez kogoś innego za jej zezwoleniem pozyskał urząd publiczny, dotknięty tajemnie takim istotnym brakiem (defectus) potrzebnego rekwizytu.\nŻe prawo kanoniczne przejęło takie dekrety prawa cywilnego, to wywodzi św. Alfons (ks. 1, n. 106) z dekretów samego prawa kanonicznego, jak np. z dekretałów (ks. 5, tyt. 32, rozdz. 1): "sicut leges non dedignantur sacros canones imitari, ita et sacrorum statuta canonum principum constitutionibus adjuvantur" i "sancta Ecclesia legum saecularium non respuit famulatum, quae aequitatis et justitiae vestigia imitantur" (tamże, tyt. 33, rozdz. 28).\nW zbiorze Gracjana, w capitula Hadriani, w causa 3 qu. 7 c. 1, mamy dowód nawet kanoniczny na uzupełnienie brakującej jurysdykcji: "Infamis persona nec procurator esse potest, nec cognitor. Verumtamen si servus, dum putaretur liber, ex delegatione sententiam dixit, quamvis postea in servitutem depulsus sit, sententia ab eo dicta rei judicatae firmitatem tenet".\nZ tego też widać, jaka jest myśl onego error communis, którego domaga się prawo do titulus coloratus, aby można przyjąć uzupełnienie. Nie ma tu mowy o tym, że error communis wtenczas tylko można przyjąć, gdy wielu się zwróciło do takiego, który ma jurysdykcję "pozorną"; owszem jeden jedyny potrzebuje się tylko zwrócić, a error jest communis, jeżeli tego, do którego on się zwraca, uważają powszechnie za reprezentanta władzy ważnie postanowionego albo za delegowanego.\nTak jak jurysdykcja forum zewnętrznego, o której dotąd mówiliśmy, uzupełnia się i jurysdykcja forum wewnętrznego. Jest ona częścią tylko władzy urzędowej, która zamyka w sobie równocześnie jakie bądź uzdolnienie dla forum zewnętrznego; dlatego sama w sobie nigdy ona nie występuje. Że zaś reguła powyżej przytoczona wyjęta z prawa cywilnego i kanonicznego, domagająca się ewentualnie uzupełnienia władzy urzędowej nieważnie przekazanej, odnosi się głównie do onej władzy, dlatego nie mamy prawa dzielenia jej, lecz musimy przyjmować uzupełnienie uzdolnienia urzędowego w całej treści, a więc i jurysdykcji we forum wewnętrznym.\nŻe tak ostatecznie, jak mówi św. Alfons, utrzymują powszechnie autorowie, dlatego i w tym leży wskazówka, że na to zdanie zgadza się najwyższy prawodawca kościelny, bo by w przeciwnym razie musiał był głos przeciw temu podnieść i zaprzeczyć temu.\nJak daleko jednakże sięga ten titulus coloratus i w jakich granicach brać go wolno, nie są tak zgodni między sobą teologowie, jak się zgadzają np. w zasadzie powszechnej, że przy error communis cum titulo colorato Kościół rzeczywiście uzupełnia. Ściśle rzecz biorąc, może tu być mowa tylko o pozornie ważnym akcie przekazania urzędu albo delegacji, który jednakże jest nieważny z powodu braku prawnego rekwizytu, o którym publicznie nie wiedziano. Z moralną pewnością przyjmuje się tu jeszcze jako przypadek, w którym upada władza jurysdykcyjna nieważnie aż dotąd posiadana, śmierć albo odwołanie tego, który ją udzielił, na tak długo, dopóki odwołanie itd. nie mogło przejść do publicznej wiadomości, i to do tyla, że, jeżeli pojedynczy człowiek prywatnie i przypadkowo dowiedział się o tym, że tam jurysdykcji już nie ma, jurysdykcja jednak istnieje dalej; chociaż i delegowany na pewną wiadomość o śmierci delegującego, nie może w sposób godziwy wykonywać swej władzy. Tak twierdzi Reuter, a opiera się on w tej swojej dedukcji na kan. Si praebendam. Kanon ten określa jednakże tylko: jakiego rodzaju pełnomocnictwa upadają ze śmiercią delegującego, a jakie nie tracą swej mocy. Lessius twierdzi, że, dopóki odwołanie delegacji albo śmierć delegującego nie jest jeszcze powszechnie znana, trwa pełnomocnictwo delegowanego; a opiera to twierdzenie swoje na dwóch punktach: 1) że wtenczas zachodzi titulus coloratus i error communis; 2) że władza generalnego wikariusza biskupiego, którego upoważnienia bardziej zależą od biskupa, aniżeli upoważnienia delegowanego, dopóty mają moc swoją, dopóki fakt śmierci biskupa nie przeszedł do powszechnej wiadomości. Craisson twierdzi także w Manuale n. 303, że śmierć biskupa, dopóki nie przeszła do powszechnej wiadomości, nie udaremnia władz generalnego wikariusza i powołuje się na poparcie twierdzenia swego na decyzję Roty rzymskiej. To samo odnosi się oczywiście do wszystkich władz delegowanych w przypadkach, kiedy następuje odwołanie albo śmierć delegującego. I chociażby tego nie nazywano uzupełnieniem, można by to jednakże odnieść do jakiego bądź wypadku, na mocy którego trwa dalej jurysdykcja. Ten czynnik bezpośredni oczywiście, który ją wywołuje, nie jest już tym samym, który ją udzielił i aż dotąd podtrzymał; a jak przy uzupełnieniu prawo kościelne albo najwyższy zwierzchnik kościelny, Papież, przekazuje władzę, tak tutaj działa on, uzupełniając prawo kościelne.\nInnych przypadków nie możemy podciągnąć pod rubrykę uzupełniania, dokonującego się z pewnością. Tak np. nie można tego twierdzić, żeby po upływie czasu, na który dany był instrument jurysdykcji, jeżeli w ogóle, jak zwykle się dzieje, nie wiedziała o tym wcale publiczność, jurysdykcja uzupełniała się mocą titulus coloratus cum errore communi. Na czas następny nie było tu wcale titulus, a więc nie było i titulus coloratus. Error communis mógł tu zachodzić bez titulus. Craisson twierdzi tu stanowczo, że Kościół w tym razie nie uzupełnia.\nW dyskusji odnoszącej się do naszej kwestii, stawiają często moraliści pytanie, czy na podstawie samego error communis można twierdzić z wszelką pewnością, że Kościół uzupełnia. Św. Alfons uważa zdanie przemawiające za uzupełnieniem za prawdopodobne – probabilis, ale sam jest więcej przeciw aniżeli za nim. Zwolennicy zdania powołują się na św. Alfonsa, Lugo, Suareza, Sancheza, Lessjusza; jednakże to jest pewnym, że żaden z przytoczonych tu autorów nie twierdzi tego stanowczo, żeby sam error communis bez połączenia z titulus coloratus albo bez jurisdictio opinionis probabilis wpierw już istniejącej uprawniał do przyjmowania, że Kościół tu uzupełnia. Autorowie ci wypowiadają zdanie swoje tylko z wątpliwością, jak Suarez (de poenit. disp. 26, sect. 6) i Lugo (de poen. disp. 19, n. 30), albo mówią o error communis, który powstaje z istniejącej jurisdictio probabilis (Lessjusz de jur. et just. l. 2, c. 29, dub. 8, n. 68; Sanchez in decal. l. 1, c. 9, n. 35).\nInni zaś autorowie, którzy zbijają to zdanie, stawiają z całą stanowczością różnicę, czy tu chodzi o error communis bez względu na jurysdykcję prawdopodobną albo bez względu na titulus coloratus, czy też o error communis z tym względem i formułują rzecz ściśle.\nNa sam error communis nie można rozciągnąć tego uzupełnienia, gdyż tu nie ma dostatecznego objawu woli Kościoła, a przypuszczalne tylko zezwolenie nie wystarcza. Uzupełnienie jest pewnym rodzajem delegacji; pełnomocnictwo zaś delegowane nie może opierać się na woli tylko przypuszczalnej wyższego zwierzchnika. Mimo to jednak nie można powiedzieć o zdaniu przeciwnym, żeby nie było probabilis. Z przytoczonych powyżej cytatów z prawa mogliby zwolennicy przeciwnego zdania, gdyby chcieli, wyczytać może jakikolwiek objaw woli Kościoła, mianowicie, gdyby się powołali na główną podnietę ustaw prawnych, na postulat ogólnego dobra. Bądź jak bądź jednakże, w każdym razie wątpliwości nikt nie usunie.\nZ powyżej przytoczonych dwóch przypadków można by chyba w rzadkich tylko przypadkach postawić regułę praktyczną co do sądu o czynach, czy są godziwe, czy niedozwolone. To bowiem jest niewątpliwym, że ten, który wie, że nie posiada jurysdykcji, ani pod tytułem error communis ani też pod tytułem error communis cum titulo colorato, nie może sobie przywłaszczyć jurysdykcji ani zniewolić Kościoła do jej uzupełnienia. Musiałby chyba zajść jakiś przypadek konieczny, którego by w inny sposób nie można załatwić. Jeżeli tedy zastosujemy to, cośmy wypowiedzieli, do rozgrzeszenia kapłańskiego, to z reguły może ten tylko podać powód do rozgrzeszenia, kto sam nie wie o tym, że nie ma jurysdykcji. Od jego zachowania się po akcie dokonanym zależy to, czy do error communis przyłączył się tytuł, czyli też nie. Jeżeli się tytuł przyłączył, to rozgrzeszenie jest ważne, bądź że tu kapłan zawinił, bądź że też nie zawinił. Jeżeli zaś tytuł się nie przyłączył, natenczas jest rozgrzeszenie wątpliwe, a co kapłan w takim razie uczynić powinien, wskazują wyraźnie reguły objaśniające, jak winien naprawiać niedostatki i błędy, których się dopuścił w trybunale pokuty.\nTo uzupełnienie ze strony Kościoła może być wątpliwe, a w takim razie zachodzi jurisdictio probabilis. Na to trzeba koniecznie zwrócić uwagę, gdyż bliższe rozpatrzenie się w tej kwestii wyjaśni, czy wolno lub nie wolno posługiwać się w konfesjonale jurysdykcją, która nie jest pewną w całej objętości swojej, ale jest prawdopodobną.\nDla lepszego wyjaśnienia kwestii przypominamy, że wątpliwość może być faktyczna albo prawna. Jeżeli niepewność, czy jurysdykcja istnieje, polega na fakcie wątpliwym, np. jeżeli ktoś wątpi, czy ma do niej jakiś tytuł prawny, czy dostał instrument jurysdykcyjny, czy czas jego nie upłynął, to kwestia inaczej się przedstawia, aniżeli, kiedy ktoś wątpi na podstawie różnicy zdań co do objaśnienia i granic istniejącego bezsprzecznie tytułu prawnego. W naszym tu objaśnieniu zwrócimy głównie uwagę na drugą wątpliwość i nazwiemy ją jurysdykcją prawdopodobną, pierwszą zaś nazwiemy jurysdykcją wątpliwą.\nTeolodzy stawiają wszędzie, gdzie poruszają naszą kwestię, głównie pytanie: czy wolno z jurysdykcją teoretycznie tylko prawdopodobną sprawować Sakrament Pokuty i wszyscy, z wyjątkiem tylko małej liczby rygorystów, odpowiadają na nie nie zupełnie przecząco, nazywając tę jurysdykcję praktycznie pewną; gdyż zdaniem ich Kościół ją uzupełnia na przypadek, żeby to zdanie miało być obiektywnie nieprawdziwe. Św. Alfons tylko ogranicza je do tyla, że twierdzi, iż może to tylko dziać się z przyczyn rozumnych i ważnych.\nPonieważ zdanie św. Alfonsa niemałe ma znaczenie w teologii, dlatego trzeba by się bliżej przypatrzyć temu jego zdaniu: "nonnisi quando adest causa gravis necessitatis aut magnae utilitatis, vel graviter rationabilis", a mianowicie rozpatrzyć się w tym, czy ono się odnosi do ważności rozgrzeszenia, albo też tylko do jego godziwości. W nowszych czasach podnoszono to, że, aby przyjąć uzupełnianie Kościoła, a więc ważność aktu, potrzeba do tego ważnych powodów; ale tego nie zna św. Alfons. Jeżeli zaś można udowodnić, że św. Alfons uważa, iż korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej tylko z moralną pewnością jest ważne, natenczas możemy z bardzo wielu najznakomitszymi moralistami iść krok jeszcze dalej i oświadczyć się za tą moralną pewnością, jak to podniósł i Ballerini w uwadze do Gurego (Compendium theologiae moralis) II n. 649.\nŚw. Alfons przytacza (j. w., n. 573) przeszło trzydziestu autorów, a pomiędzy nimi i najznakomitszych, którzy utrzymują, że wolno jest działać z jurysdykcją rzeczywiście prawdopodobną, choćby tylko z tego powodu, aby przez oddalenie penitenta ani sobie, ani penitentowi nie sprawiać trudności. Ten powód nazywają powodem rozumnym. Św. Alfons bada potem podane powody i wydaje o nich sąd swój. Odrzuciwszy z nich kilka, wydaje taki wyrok o ostatnim powodzie: "Ratio quarta et potior est, quia in Ecclesia adest universalis consuetudo fere omnium confessariorum absolvendi cum jurisdictione probabili, ut testantur communiter Suarez, Lugo etc. et omnes alii auctores citati pro hac sententia. Communis autem sententia doctorum fundat moralem certitudinem, ex praefata consuetudine; et licet contrarii illicitum putent absolvere cum jurisdictione probabili, praescindunt tamen, nec possunt negare, hanc consuetudinem adesse, saltem apud partem longe majorem confessariorum. Posita igitur ut certa hac consuetudine, certum est, licitum esse sacramentum ministrare cum jurisdictione probabili, quum ipsa consuetudo jurisdictionem praebeat etc.". Co tu św. Alfons mówi, to nie jest tylko referatem, ale sądem wydanym o opinii, na którą się zgadza wyraźnie. Że się zaś na nią zgodził, to widać wyraźnie z tego, co powiedział w Homo apostolicus (tract. 16, n. 91), gdzie te same opinie przytacza i wyrok o nich wydaje, o ile dotyczy ważności rozgrzeszenia: "Secunda (sententia) est communis, et communiter affirmat... Ratio vera (hujus sententiae) est consuetudo universalis, quae est in Ecclesia in absolvendo cum jurisdictione probabili... et consuetudo dat utique jurisdictionem".\nŚw. Alfons podaje jeszcze trzecią opinię, jakoby szedł i za nią: "licitum esse... sed nonnisi quando adest causa gravis necessitatis aut magnae utilitatis, ut ajunt Elbel et Wigandt, vel causa rationabilis, ut inquiunt Suarez et Sporer. Ratio hujus limitationis est, quia licet Ecclesia eo casu ob bonum animarum bene censeri possit jurisdictionem supplere, tamen non praesumitur, nulla justa causa accedente, velle connivere merae libertati sacerdotum", albo w Homo apostolicus: "tunc tantum licere... quum concurrit aliqua causa graviter rationabilis; aliter non praesumi debet, Ecclesiam favere velle nimiae confessariorum libertati". I tu można by zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście ważność rozgrzeszenia ma być ograniczona na takie przypadki? gdyż w takim razie sprzeciwiałby się Święty samemu sobie. Przyczyna podana w pierwszym cytacie na ważność praktyki tam określonej nie byłaby podług tego, co tu powiedział Święty, ratio vera. Kościół patrzałby tu więcej na ograniczenie zbyt wielkiej dowolności spowiedników, aniżeli na dobro dusz, i to dowolności, która wedle św. Alfonsa jest probabiliter i to zewnętrznie probabiliter dozwolona, a więc nie mającej ani cienia grzechu na sobie, kiedy jej Kościół nawet nie karci.\nNie trzeba byż nam tu konkludować, że św. Alfons stawia tu "trzecią" swoją opinię "praescindendo" a probabilitate secundae sententiae i nie chce nic ujmować pewności moralnej, że ważne jest rozgrzeszenie dane na podstawie tej opinii? Albo jeżeliby rzeczywiście trzeba apodyktycznie uważać korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej z braku ważnych powodów za jakąś dowolność, której Kościół nie chce popierać, czyż wtedy dopnie on swego celu, kiedy wskutek nieważności aktu wierni cierpieć będą? Prędzej go z pewnością on osiągnie, jeżeli przedstawiać i uważać będzie akt taki za niedozwolony. Na poparcie ostatniego tylko zdania może służyć powód, że Kościół ma na oku tylko dobro duchowne wiernych, ale nie chce popierać dowolności spowiedników.\nPytamy się nadto: Czy Święty uważa potrzebę i "bonum animarum", czy też consuetudo universalis, że Kościół się temu nie sprzeciwia, za powód, dla którego Kościół uzupełnia jurysdykcję? Jeżeli uważa ostatnie za powód, natenczas widać jasno, że uzupełnienie nie zawisło od tego, że istnieją ważne powody, gdyż wedle jego świadectwa universalis consuetudo fere omnium confessariorum nie bierze na to żadnego względu. Pierwsze nie może być powodem bezpośrednim, gdyż byłoby nim już przy tak nazwanej przez św. Alfonsa i innych dubia jurisdictio, którą odróżnia od jurisdictio probabilis, a z której pozwala korzystać tylko w pewnych bardzo ważnych wypadkach. Chodzi tam niewątpliwie o bonum animarum, a jednak zgadza się tu św. Alfons z Busenbaumem, który twierdzi, że takie rozgrzeszenie jest wątpliwe i że tylko tam zastosować je można, gdzie się uważa, że lepiej jest rozgrzeszyć wątpliwie aniżeli wcale nie rozgrzeszyć. Consuetudo rozgrzeszania z wątpliwą jurysdykcją w takich przypadkach dla pewnej konieczności istnieje bez wątpienia, a jednak nikt nie wywodzi z tego, że ważne jest takie rozgrzeszenie, albo że uzupełnienie ze strony Kościoła tu jest moralnie pewne. Przy tej consuetudo braknie świadomości, że to jest prawnie ważne. Gdyby tedy przy probabilis jurisdictio konieczna tylko potrzeba decydowała bez względu na świadomość, że to jest prawnie ważne, natenczas byłoby rozgrzeszenie udzielone z jurisdictio probabilis moralnie pewne; a tego przyjąć nie można ze względu na zdanie odrzucone przez Innocentego XI: licet uti opinione probabili in sacramentis conferendis.\nOstatecznie nie można ze zwyczaju stawiać dowodu, że jurysdykcja istnieje, albo że się uzupełnia już dlatego, iż istnieje zwyczaj rozgrzeszania w koniecznej potrzebie. Zwyczaj sam w sobie nie daje żadnej jurysdykcji, tylko o tyle tam o niej mówić można, o ile przemawia on za tym, że na to zwierzchnik się zgadza. To zaś przypuszczenie, że się zgadza, opiera się na tym, żeby przecież w razie przeciwnym mógł się temu oprzeć. Oprzeć się zaś może albo powinien tylko wobec aktów, które nie potrzebują być spełnione. Do takich jednak aktów nie może należeć nasza kwestia: czy w koniecznej potrzebie należy raczej dać komuś rozgrzeszenie cum probabilitate, aniżeli go wcale nie dać. Z tego więc, że ktoś przeciw temu nie podniesie protestu, nie można wyciągać wniosku, że zwierzchnik zgadza się na to w tej myśli, iż uzupełnia wszelki brak potrzebnego rekwizytu, ale to zgadzanie się zwierzchnika może się na tym ograniczyć, że przyjmuje to, aby niepewne rozgrzeszenie zostało udzielone. Inaczej zaś przedstawi się rzecz w tym przypadku, kiedy niepewne rozgrzeszenie moralnie będzie niedozwolone, to jest, kiedy poza konieczną potrzebą ktoś z niepewnej skorzysta jurysdykcji. Tam oczywiście nie może zwierzchnik pominąć zwyczaju milczeniem i musi albo się oprzeć temu, albo usunąć niepewność, kiedy może ją usunąć.\nŚw. Alfons przedstawia rzeczywiście niemałą trudność, przyznając, że zgadza się na zdanie Sporera, Elbla, Suareza, Gobata, którzy kwestionują nie tylko to, że rozgrzeszenie z jurysdykcją prawdopodobną ma być godziwe, ale i to, że ma być ważne, bo by można z tego wnosić, iż św. Alfons wątpi w ich myśl o ważności tego rozgrzeszenia. Jednakże potrzeba tylko bliżej rozpatrzyć się w rzeczy, aby dojść do przeciwnego rezultatu.\nAutorowie przez nas przytoczeni różnią się pomiędzy sobą pod względem wątpliwości swoich. Gobat (tr. 7, n. 115) uważa korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej w koniecznych przypadkach za bardzo prawdopodobnie ważne. Suarez stara się udowodnić, że można korzystać z tej jurysdykcji z pewnością praktycznie wystarczającą, chociaż widać w nim pewną chwiejność (disp. 26, sect. 6, n. 6). Elbel i Sporer stawiają pewną różnicę co do pewności, z jaką można przyjąć uzupełnienie ze strony Kościoła; Elbel ogranicza i ważność na causa magnae utilitatis aut necessitatis, chociaż korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej nazywa probabile licitum. Sporer mówi o "rationabilis causa", ale dodaje, że w innych przypadkach "nullo modo probabile vel verisimile, tunc Ecclesiam velle supplere defectum et conferre jurisdictionem". I ma słuszność po swojej stronie, jeżeli rozumie, że Kościół uzupełnia zawsze, kiedy może przypuścić rozumne korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej; jeżeli zaś rozumie, że ta rationabilitas wtenczas zachodzi, kiedy penitent jest w trudnym położeniu, to nie ma słuszności i sprzeciwia się wszystkim tym, na których consuetudo sam się powołuje: "ex universali Ecclesiae consuetudine omnes fere sacerdotes, exceptis paucis, iisque vel nimis timidis, vel indoctis nimis, absolvunt cum jurisdictione probabili". Na nich tedy powołuje się św. Alfons, ale z żadnym z nich nie zgadza się zupełnie, bo universalis consuetudo jest dla niego, kiedy chodzi o ważność, moralnie pewnym punktem oparcia.\nSą inne jeszcze powody, na które można się powołać przy uzasadnianiu, że Ecclesia supplet i na to warto przede wszystkim zwrócić uwagę.\nI tak pierwszym powodem jest error communis. Ten wystarcza, aby Kościół uzupełniał. Św. Alfons nie oświadcza się za nim stanowczo. Lacroix i inni inaczej go formułują. Zaprzeczają oni, żeby przy jurisdictio probabilis, polegającej na fałszywym rozumieniu, mógł decydować tylko error communis. Ten error zachodzi tam wprawdzie, gdzie uczeni nie są zgodni pomiędzy sobą, a inni nie mogą dojść do prawdy, ale prócz tego zachodzi tam coś podobnego do titulus coloratus. Jurisdictio probabilis opiera się na prawdopodobnym tłumaczeniu prawa; prawo, instrumentum, które się objaśnia, jest titulus coloratus; dlatego trzeba uzupełnianie Kościoła tłumaczyć, jak się tłumaczy error communis cum titulo colorato, tj., że nie ulega żadnej wątpliwości. Tak wytłumaczony ten powód przedstawia moralną pewność.\nDrugi powód, dawniej przez autorów wysuwany, nie ma dziś znaczenia: że ostatecznie każdy kapłan, choćby i nie miał jurysdykcji, ma jurysdykcję na grzechy powszednie. Dopóki zatem ktoś ma żal za grzech powszedni choćby jeden, i podaje go jako materię rozgrzeszenia, dopóty ma rozgrzeszenie sakramentalne swój skutek i inne grzechy się odpuszczają.\nJest to dowód wyłącznie na jurysdykcję prawdopodobną pod względem odpuszczenia grzechów; inne powody odnoszą się do każdej jurysdykcji. Ten dowód przypuszcza, że penitent wzbudza w sobie rzeczywiście i żal za grzechy powszednie albo włącza grzechy ciężkie dawniej już popełnione. Przy tym przypuszczeniu było to aż do dekretu Innocentego XI z 12 lutego 1679 pewnym, że każdy kapłan mógł rozgrzeszać ważnie z grzechów powszednich i już ważnie odpuszczonych ciężkich grzechów i nie było pod tym względem żadnej kontrowersji. Jeżeli zaś to jawnie się działo w oczach zwierzchników kościelnych i żaden z nich nic na to nie mówił, to trzeba tu przyjąć, jak wszyscy teolodzy przyjmowali, że zachodzi ciche udzielenie pełnomocnictwa ze strony zwierzchników kościelnych. Nie było też sporu pod tym względem; sprzeczano się tylko o to, skąd i kiedy powstało to pełnomocnictwo. Jedni mniemali, że przy święceniu kapłańskim Chrystus sam je udziela nieodwołalnie, inni znów, że Kościół je udziela w milczeniu. Pierwsze mniemanie atoli jest fałszywe i konsekwencją jest tylko fałszywego pojmowania władzy jurysdykcyjnej, a w dalszej konsekwencji podsuwa ono mniemanie, jakoby i teraz mimo zakazu Innocentego XI pełnomocnictwo nie mogło być unieważnione. A jednak mamy to przekonanie, że mimo znacznej liczby autorów formułujących w tym kierunku swoje zdanie, praktycznego prawdopodobieństwa nie można uzasadnić.\nNa podstawie tego zdania nie można tedy pozyskać wszechstronnej pewności co do rozgrzeszenia udzielonego z jurysdykcją tylko prawdopodobną i dlatego trzeba, ilekroć się korzysta z jurysdykcji prawdopodobnej, oprzeć się na consuetudo universalis, aby udowodnić, że Ecclesia supplet, bo ta consuetudo, jak mówi św. Alfons, "utique dat jurisdictionem, sicut docent communiter Suarez, Barbosa etc. et probatur aperte ex cap. «Contingat» de «foro compet.» ubi sic habetur «Nisi forte hi, quibus delinquentes ipsi deserviunt, ex indulgentia vel consuetudine speciali jurisdictionem hujusmodi valeant sibi vindicare»".\nJurysdykcja więc, istniejąca z początku prawdopodobnie, staje się przy podjęciu aktu moralnie pewną; dlatego nie pomieszaliśmy też z św. Alfonsem pojęć prawdopodobieństwa a wątpliwości co do jurysdykcji i wątpliwą jurysdykcję ograniczyliśmy z rozwagą na te przypadki, w których uzupełnienie Kościoła jest wątpliwe i w których w następstwie jurysdykcja i ważność aktu przy podjęciu spowiedzi albo innych aktów zostają wątpliwe.\nLugo uważa ważność aktu, opierającego się na jurysdykcji prawdopodobnej, za tak pewną, że twierdzi, iż to jest praktyczną normą w zwykłym biegu rzeczy. Tylko, gdyby w razie śmierci ważność rozgrzeszenia opierała się jedynie na tym uzupełnieniu, trzeba by zapewne postarać się o większe zapewnienie, bo, co by było przesadzoną troskliwością w zwykłym biegu rzeczy, nie byłoby nią wtenczas, kiedy przy schyłku żywota chodzi o zabezpieczenie duszy na całą wieczność. Szczególniej zaś dlatego trzeba by tak działać, bo o prawdopodobieństwie wystarczającym i uznanym decyduje często wyrok subiektywny, który nie zawsze kieruje się rzeczywistym sprawy położeniem.\nKwestię tę jednak trzeba by nam jaśniej uzasadnić! Jest to zdaniem prawdopodobnym, że w niebezpieczeństwie życia może rozgrzeszyć każdy kapłan, chociażby i nie miał jurysdykcji, nawet gdyby z łatwością można dostać kapłana aprobowanego; zachodzi tu pełnomocnictwo prawdopodobne, opierające się na prawdopodobnym objaśnieniu kanonu prawnego (Sobór Trydencki, ses. 14, rozdz. 2); a więc zachodzi moralnie pewne pełnomocnictwo do wysłuchania spowiedzi. Aby przykazaniu Boskiemu zadość się stało, musi wystarczyć ta pewność moralna; aby jednak zapobiec każdej możliwej jeszcze wątpliwości, gdzie chodzi o środek zbawienia, nie będzie zbyteczną jeszcze większa pewność, i dlatego, jeżeli można, trzeba zniewolić penitenta, aby postarał się o rozgrzeszenie u aprobowanego spowiednika, poddawszy mu materię jaką bądź wystarczającą do rozgrzeszenia. "In eo articulo homo multa forte faceret, quae non sunt necessaria et quae non expedit facere in vita", można powiedzieć ze Stozem.\nMówiliśmy tutaj głównie o uzupełnieniu jurysdykcji ze względu na sakramentalne rozgrzeszenie. Uzupełnienie to jednak odnosi się i do innych pełnomocnictw czy to kościelnego, czy też Boskiego prawa, jeżeli tylko mogą być przelane aktem woli zwierzchnika: jak np. w forum wewnętrznym prawo dyspensowania co do ślubów, przeszkód małżeńskich, irregularitates. Inne odnoszące się raczej do zarządu, aniżeli do jurysdykcji przytacza Lessjusz: "Supradicta procedere etiam in iis, quae geruntur ex officio publico, quamvis non sint actus jurisdictionis, ut in instrumento tabellionis; in electione et praesentatione ad beneficia et officia; in actu parochi assistentis contractui matrimonii, hic enim actus non est jurisdictionis, sed exhibitionis praesentiae sui, tanquam testis jure requisiti".\nW końcu winniśmy i na to zwrócić uwagę, że wielu odmawia korzystaniu z jurysdykcji, uważanej powszechnie za prawdopodobną, pewnej ważności, czepiając się zbytecznie intencji presumowanej Kościoła albo zwierzchnika kościelnego; kiedy tymczasem przelanie pełnomocnictwa ze strony zwierzchnika nie dopełnia się zamiarem tylko, lecz zewnętrznym objawem tego zamiaru, jak słusznie mówi Lessjusz: "jurisdictio sine actu externo dari nequit, ut communiter docent theologi". Św. Alfonsa to jest zasługą, że podniósł i objaśnił głównie ten objaw zamiaru zwierzchnika kościelnego, który widać w zwyczaju ogólnie bez wszelkiej remonstracji przyjętym, i że powagą swoją zatwierdził ten przyjęty powszechnie zwyczaj korzystania bez skrupułu z pełnomocnictwa prawdopodobnego. Na tym opiera się też pewność praktyczna korzystania z jurysdykcji prawdopodobnej. Nawet chociażby na pewien czas lub w pewnych miejscach ten zwyczaj powszechnie przyjęty miał być porzucony, nie obala to jego prawności, chyba żeby było powszechnie wiadomą, że ten, który ma rzeczywiście to prawo, chciał sam z niego zrezygnować. Tu jednak takiego zamiaru nie można udowodnić.\nArtykuł z czasopisma: Przegląd Kościelny. Pismo miesięczne poświęcone nauce katolickiej i życiu kościelnemu, wydawane przez Ks. Władysława Jaskulskiego, proboszcza w Dolsku. (Rocznik IX. 1887). Półrocze I. Poznań. NAKŁADEM REDAKCJI, DRUKIEM JAROSŁAWA LEITGEBRA. 1887, ss. 169-189. (1)\n(1) Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, Papież Pius IV, Wyznanie Wiary katolickiej (Professio Catholicae Fidei).\n2) Ks. Dr Ignacy Grabowski, a) Prawo kanoniczne według nowego kodeksu. b) O występkach przeciw wierze i jedności kościelnej. c) Kościół a herezja.\n3) P. Dominicus M. Prümmer OP, Manuale iuris canonici in usum scholarum.\n4) Kardynał Gousset, Arcybiskup w Reims, Teologia moralna dla użytku plebanów i spowiedników.\n5) Ernestus Müller, Episcopus Linciensis, Theologia moralis.\n6) Ks. Jan Nepomucen Opieliński, a) Co to jest ekskomunika? b) Ekskomunika na schizmatyków. c) Apostaci, heretycy i schizmatycy a inni grzesznicy.\n7) Ks. Franciszek Bączkowicz CM, Przepisy Kościoła odnoszące się do współżycia katolików z heretykami. b) Posty obowiązujące.\n8) X. J. Ł, Znaczenie klątwy ogłoszonej w ostatniej Encyklice. (Gawęda dwóch przyjaciół nauki kościelnej).\n9) Ks. Władysław Szczepański SI, Nowy Indeks książek zakazanych oraz jego uzasadnienie, dzieje i nowe prawo.\n10) Ks. Adam Kopyciński, Generalna spowiedź.\n11) Ks. Antoni Ciepliński, Tajemnica spowiedzi.\n12) Abp Emil Guerry, Kodeks Akcji Katolickiej.\n13) Ks. Maciej Sieniatycki, a) Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna. b) Zarys dogmatyki katolickiej. c) Problem istnienia Boga. d) System modernistów. e) Modernistyczny Neokościół.\n14) P. Christianus Pesch SI, Compendium Theologiae dogmaticae.\n15) "Homiletyka", Non est potestas nisi a Deo. [Wszelka władza pochodzi od Boga].\n16) P. Leonardus Lessius SI, De perfectionibus moribusque divinis.\n(Przypisy od red. Ultra montes.)


Płyta piankowa 5 mm 102x152 cm samoprzylepna biała fotostories – profesjonalny wydruk i galeryjna oprawa fotografii –\nfotostories – profesjonalny wydruk i galeryjna oprawa fotografii – » Płyta piankowa 5 mm 102×152 cm – samoprzylepna biała\nPłyta piankowa 102×152 cm – samoprzylepna biała 5 mm.\nPłyta piankowa 5 mm 102×152 cm samoprzylepna biała składa się z trwałej, sztywnej pianki polistyrenowej, która występuje jako trzon pomiędzy dwoma powierzchniami papierowymi i posiada matowe wykończenie.\nPłyta piankowa 5 mm 102×152 cm jako zabezpieczenie Twoich zdjęć. Płyty docinamy do rozmiaru twoich prac. Sprawdź inne rozmiary lub zapytaj nas o wycenę indywidualną.\nPłyta piankowa 5 mm 102×152 cm, samoprzylepna, grubości 10 mm\nBądź pierwszym recenzentem “Płyta piankowa 5 mm 102x152 cm - samoprzylepna biała” Anuluj pisanie odpowiedzi


Eloderm Omega 3-6-9, emulsja do kąpieli to emolient przeznaczony do pielęgnacji skóry suchej, nadwrażliwej oraz swędzącej szczególnie podatnej na działanie czynników zewnętrznych, od 1. dnia życia.\n* Kompleks omega 3-6-9 plus – kompleks 7 olejów: słonecznikowego, kokosowego, lnianego, awokado, arganowego, makadamia i oliwkowego o silnych właściwościach nawilżających, odżywiających i regenerujących skórę.\n* Trójglicerydy kwasu kaprynowego i kaprylowego, olej macadamia oraz kukurydziany uzupełniają niedobory lipidów międzykomórkowych.\n* Nie należy stosować dodatkowych środków myjących, gdyż mogą wywołać podrażnienia.\nEloderm, żel do mycia ciała i włosów 2 w 1, od 1 dnia życia, 200 ml


O co chodzi w sporze o 11,5 tony? Polskich absurdów drogowych ciąg dalszy - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plO co chodzi w sporze o 11,5 tony? Polskich absurdów drogowych ciąg dalszy\n18 listopada 2016, 11:08 | Aktualizacja: 18.11.2016, 13:32\nMapa Polski z drogami o nośnosci 11,5 tonyźródło: Materiały Prasowe\nWiceminister transportu Jerzy Szmit zapowiada rozbudowę sieci dróg o wyższej nośności. Dla branży transportowej to za mało. Szeroka koalicja firm z branży logistycznej i handlowej apeluje o pomoc do wicepremiera Mateusza Morawieckiego\nDzisiejszy briefing wiceministra o planach modernizacji dróg zwiększających nośność do 11,5 tony na oś to reakcja na decyzję Komisji Europejskiej, która skierowała wczoraj do Trybunału Sprawiedliwości UE sprawę przeciwko Polsce z powodu nieprawidłowego wdrożeniem dyrektywy w sprawie maksymalnych obciążeń pojazdów ciężarowych.\nChodzi o to, że na większości dróg Polska ogranicza dopuszczalną masę na oś do ośmiu ton albo 10 ton, a to poniżej wartości 11,5 tony określonej w unijnym rozporządzeniu. - Drogi o dopuszczalnym nacisku 11,5 tony stanowią w Polsce 34 proc. tych krajowych. A to tylko 1,6 proc. dróg publicznych w Polsce – wylicza Maciej Wroński, prezes związku pracodawców Transport i Logistyka Polska.\nMapa Polski z drogami o nośnosci 11,5 tony.pdf\nMinisterstwo Infrastruktury i Budownictwa (MIB) przypomina, że drogi krajowe mimo że stanowią ok. 5 proc. tras w Polsce, przenoszą aż 60 proc. całego ruchu drogowego. - Drogi krajowe w większości spełniają normy dla ruchu międzynarodowego, kolejne odcinki są sukcesywnie dostosowywane do ruchu pojazdów o nacisku osi napędowej wynoszącym 11,5 - podaje MIB.\nUE chce swobody dostaw\nBruksela stoi jednak na stanowisku, że ciężarówki do 40 ton masy całkowitej i 11,5 tony nacisku na oś napędową powinny mieć możliwość swobodnego przemieszczania się po sieci dróg we wszystkich państwach członkowskich.\n- W dyrektywie Rady 96/53/WE ustanowiono wspólne normy. Stosowanie różnych norm w poszczególnych państwach członkowskich mogłyby utrudnić ruch transgraniczny i miałoby niekorzystny wpływ na uczciwą konkurencję – twierdzi KE.\nBranża logistyczna podkreśla, że w Polsce wielu dużych miast, ośrodków przemysłowych i portów kontenerowych można dotrzeć jedynie drogami, na których dopuszczono do ruchu jedynie pojazdy o małym nacisku na oś. - Do żadnego z 33 terminali kontenerowych w Polsce nie prowadzi droga o dopuszczalnym nacisku 11,5 t na oś – twierdzi Maciej Wroński.\nJak się dowiedzieliśmy, do wicepremiera Mateusza Morawieckiego wpłynęło pismo od „Koalicji 11,5”, w skład której wchodzą przedstawiciele szeroko pojętej branży logistycznej i handlowej, m.in. związku pracodawców TLP, Polskiej Izby Spedycji i Logistyki, Polskiej Organizacja Handlu i Dystrybucji, Polskiej Organizacja Przemysłu i Handlu Naftowego oraz Polskiej Unii Transportowej.\nBranża twierdzi, że niewielka liczba kilometrów dróg z nośnością 11,5 tony to problem dla transportu drogowego i bariera gospodarcza dla Polski. Bo ogranicza konkurencyjność gospodarki, utrudnia lokalizację inwestycji, zmniejsza wyładowanie pojazdów oraz przyczynia się do obciążania dróg, zwiększenia emisji CO2, wypadków itd.\nUłatwienia w transporcie kontra ochrona dróg\n- Niezwłoczne spełnienie wymagań stawianych Polsce przez KE oznaczałoby dopuszczenie ruchu ciężkiego na drogach do tego niedostosowanych. Koszty remontów dróg niszczonych przez pojazdy ciężarowe musieliby ponosić ich zarządcy, co w najszerszym zakresie obciążałoby budżety samorządów - podkreśla MIB w komunikacie.\nW branży transportowej usłyszeliśmy jednak, że dzisiejsze ograniczenia nośności są fikcją, bo gdyby służby kontrolne zaczęły bezwzględnie egzekwować te zasady, to na krawędzi stanęłoby wiele gałęzi gospodarki. Np. betoniarki obsługujące budowy i cysterny dowożące paliwo do stacji wywierają nacisk 11,5 t na oś (były projektowane na rynek europejski, a nie polski).\n- Wysyłanie cysterny wyładowanej do połowy nie ma ekonomicznego sensu, więc jeżdżą pełne. Nikt nie będzie lokalizował inwestycji przemysłowej, jeśli z autostrady nie da się dojechać np. do zakładu, więc dostawy trwają. Poza tym firmy transportowe często mieszczą się we wsiach i tam też trzeba w jakiś sposób dojechać – usłyszeliśmy w jednej z firm transportowych.\nBrak jest jednak jednolitych zasad. Jak usłyszeliśmy, w polskiej logistyce obowiązuje niepisana wytyczna Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o niekaraniu za przekroczenie nacisku na oś dotycząca transportu międzynarodowego. Kierowcy skarżą się, że np. celnicy tych ustaleń nie respektują i nakładają kary.\nSwego czasu istniał poważny problem z obsługą od strony drogowej portu w Gdyni, do którego prowadzi nowa Trasa Kwiatkowskiego zbudowana przez samorząd w nieżyciowym standardzie 10 ton na oś. Gdyby funkcjonariusze nie odstąpili od sprawdzania nacisku na oś, byłby problem z obsługą tego portu. Kierowcy opowiadają, jak funkcjonariusze GITD urządzali sobie „polowanie” na drogach dojazdowych do strefy ekonomicznej na Śląsku, żeby nabić sobie liczbę skutecznych interwencji.\n>>> Czytaj też: Kontrakt wart 25 mln zł. Warszawa kupi autobusy elektryczne Ursusa\nJak to wygląda za granicą\nW wielu krajach też obowiązują ograniczenia administracyjne dotyczące nośności, ale w celach załadunku albo rozładunku w transporcie międzynarodowym można wjeżdżać na drogi niższej kategorii. W razie kontroli kierowca musi okazać dokument dowozowy i udowodnić, że ta trasa jest optymalna (tzn. że nie wybrał drogi dłuższej, ale gorsze, żeby zaoszczędzić na opłatach za przejazd).\n- Zgodnie z dyrektywą UE, w ruchu międzynarodowym w celu załadunku i rozładunku transportów można wjeżdżać na lokalne drogi. Takie zasady obowiązują nie tylko w krajach starej UE, ale też np. w Czechach i Słowacji – twierdzi Maciej Wroński z TLP.\nWedług polskiego prawa, żeby poruszać się po drogach niższej kategorii samochodami ciężarowymi o nacisku osi ponad osiem lub 10 ton, należy uzyskać specjalne zezwolenie od właściwego zarządcy dróg. A to oznacza, że czasami dla jednej trasy przewoźnik musiałby uzyskiwać kilkanaście zezwoleń (u kolejnych zarządców: gminnych, powiatowych, wojewódzkich i krajowego), co jest potężną barierą biurokratyczną. Jak podkreśla KE, dzieje się to nawet w przypadku, kiedy obciążenie tych samochodów jest zgodne z przepisami unijnymi, co – zdaniem Brukseli - powinno gwarantować prawo do poruszania się po tych drogach bez konieczności dodatkowych zezwoleń.\nTransportowcy z „Koalicji 11,5” proponują wprowadzenia możliwości korzystania z całej sieci infrastruktury drogowej dla normatywnie załadowanych pojazdów w celu załadunku lub rozładunku (nie tylko w transporcie międzynarodowym, ale też krajowym), a także ułatwienia dla transportu kontenerów, czyli transportów intermodalnych.\nZ naszych ustaleń wynika, że przedstawiciele resortu rozwoju spotkają się z przedsiębiorcami z „Koalicji 11,5”. Sprawę jednak będzie pilotował MIB, czyli resort Andrzeja Adamczyka.\nZaskoczony resort szykuje modernizacje\nNa razie do postulatów branży rządzący się wprost nie odnieśli. Co do skargi KE, to MIB twierdzi, że decyzję przyjmuje ze zdziwieniem. Jak podkreśla resort, Komisja otrzymała szczegółowe wyjaśnienia o przyczynach, dla których sieć nie została w pełni dostosowana do unijnych wymogów. Komisja była wielokrotnie informowana o pracach podejmowanych przez Polskę w tym zakresie.\n- W lutym 2016 r. przesłaliśmy władzom polskim uzasadnioną opinię. Polska nie dostosowała jednak swoich przepisów do prawa unijnego. Podjęliśmy zatem decyzję o skierowaniu sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości UE – czytamy w komunikacie KE.\nResort zapewnił, że w przekazanych wyjaśnieniach strona polska uzyskała roboczą deklarację, iż Komisja nie skieruje skargi do Trybunału Sprawiedliwości UE. - Z niewiadomych dla nas przyczyn KE wycofała się z wcześniejszych ustaleń – podkreśla MIB.\nMIB przypomina, że dopiero po przystąpieniu do UE w 2004 r. Polska zaczęła budować i przebudowywać drogi publiczne z przeznaczeniem do ruchu pojazdów o nacisku osi napędowej 11,5 t.\nGDDKiA wylicza, że dziś w realizacji (w budowie albo w przetargu) jest w sumie ponad 2 tys. km. Wszystkie będą dostosowane do nośności 11,5 tony na oś. Drogowcy przypominają, że przebudowywane i rozbudowywane są także istniejące drogi krajowe. W najbliższym czasie zostanie skierowanych do realizacji 12 kolejnych takich zadań.\n- Sieć dróg krajowych, na których mogą poruszać się pojazdy o nacisku osi do 11,5 tony wzrośnie do ponad 50 proc. dróg krajowych. Na końcowym etapie są analizy dróg krajowych, które mają zostać dopuszczone do ruchu pojazdów ciężkich. W najbliższym czasie projekt rozporządzenia zostanie skierowany do uzgodnień międzyresortowych i konsultacji publicznych – zapowiada MIB.\n>>> Polecamy: Kolei dużych prędkości W Polsce. Do 2020 roku poznamy szczegóły projektu\nTagi:Unia Europejska, prawo, polityka i gospodarka, transport\nPKO Leasing ma zgodę UOKiK na przejęcie Raiffeisen Leasing Polska\nAntek(2016-11-18 15:11) Zgłoś naruszenie 83\nDzięki temu możemy rozjeżdżać niemieckie drogi wioząc towary z polski do Francji, Hiszpani czy Wielkiej Brytani...\nHex(2016-11-18 15:38) Zgłoś naruszenie 00\n"1/4 drogowego transportu międzynarodowego" w UE, lepiej dopisać, bo ktoś się przyczepi^^\nHex(2016-11-18 15:35) Zgłoś naruszenie 21\ndrugi trol się znalazł, jasne, co z tego, że 1/4 drogowego transportu międzynarodowego to polskie firmy wykonują co jest solą w oku Niemcom i Francji, ale ty i Piotr34 wolelibyście uwalić polski sektor transportowy jeszcze bardziej, bo taka już wasza mentalność\nPiotr34(2016-11-18 13:12) Zgłoś naruszenie 611\nCzyli wozac niemieckie towary do Rosji mamy rozjezdzic swoje drogi bo dla na nie pare groszy?\npomyśl czowieczku(2016-11-18 15:05) Zgłoś naruszenie 51\nTransport miedzynarodowy to przede wszystkim jazda z Polski do Niemiec i z Niemiec do Polski, a nie z Niemiec do Rosji\nzabić za złodziejstwo(2016-11-18 21:10) Zgłoś naruszenie 11\nI kto to zbuduje? Zaraz bedzie cieniej betonu, asfaltu itd..\nDr. Jan Zuchowski(2016-11-18 21:42) Zgłoś naruszenie 04\nTIR mogą jechać drogą wojewódzką czy powiatową - ale pytanie jest z jaką SZYBKOŚCIĄ-??? Wiadomym jest, że te drogi mają DOŁKI // GÓRKI - na których powstają DRGANIA pionowe oraz o czym się nie mówi ani pisze POZIOME!!! rozchodzące się nawet 100-metrów wprawo lub lewo!! To one NISZCZĄ ludziom domy, kościoły, ratusze itp dlaczego - bo przekraczają normy nawet 8 razy! Siła niszcząca TIR= 30 ton x 70 km/godz. czyli UDERZENIE ok. 2 100 TON!


Weź udział w konkursie i wygraj nagrody na Dzień Dziecka | Super Mamy\n[Aktualizacja wyniki] Dzień Dziecka zbliża się wielkimi krokami![Aktualizacja wyniki] Dzień Dziecka zbliża się wielkimi krokami!\nKonkurs internetowy pharmaceris beraw kids\nMamy nadzieję, że Dzień Dziecka był tak wyjątkowy, jak wymarzyły sobie to wasze pociechy. Dziękujemy za tak liczny udział w naszym konkursie. Poniżej lista zwycięzców - wszystkim serdecznie gratulujemy!\n1. Monika Nowotka\n2. Małgorzata Dróżdż\n3. Paulina Bąk\n4. Monika Grobelak\n5. Katarzyna Jakuszko\n6. Natalia Dykta\n7. Alicja Zych\n8. Joanna Olczak\n9. Anna Gorgol\n10. Julia Marchewka\n11. Katarzyna Maliszewska\n12. Krystyna Poloczko\n13. Anna Wachowiak\n14. Zuzanna Wilkosz\n15. Klaudia Paruch\nDzień Dziecka to jeden z najlepszych dni w ciągu roku. Uwielbiamy sprawiać, by nasze dzieci od samego rana chodziły z uśmiechem od ucha do ucha. Tak naprawdę, to w jaki sposób spędzimy ten dzień zależy od naszej kreatywności, ale pamiętajcie drogie SuperMamy – najważniejsze by spędzić go razem, robiąc to na co nasze dzieci mają naprawdę ochotę. Żeby trochę pomóc i zaopatrzyć was w najpotrzebniejsze rzeczy, przygotowałyśmy konkurs, w którym do wygrania są fantastyczne nagrody.\nNagrodami w konkursie jest aż 15 zestawów składających się z:\nplecaka REIMA (kolor wybrany losowo);\nzdrowych słodkości od BeRAW Kids: żelki i batony;\ndermokosmetyków chroniących przed słońcem od Pharmaceris.\nMłodzieżowy plecak o pojemności 20 litrów fińskiej marki Reima idealnie pomieści wszystko to, co potrzebne jest młodemu poszukiwaczowi przygód. Wygodne paski naramienne z opcją regulowania ułatwią dopasowanie plecaka do wzrostu i sylwetki. Wodoodporny materiał zabezpieczy wszystko co cenne, a odblaskowe elementy zwiększa bezpieczeństwo i widoczność. Reima to wiodąca na świecie marka z Finlandii z ponad 75-letnim doświadczeniem w tworzeniu funkcjonalnej i wytrzymałej odzieży dziecięcej. Kolekcje tworzą ubrania wykonane z wysokiej jakości tkanin technicznych na każdą porę roku i warunki pogodowe. Dla marki Reima bezpieczeństwo produktów jest zawsze najwyższym priorytetem, a łańcuch dostaw jest przejrzysty, z poszanowaniem praw człowieka i zwierząt. Zasady projektowania marki obejmują innowacyjność, funkcjonalność, bezpieczeństwo i świeży fiński design. Odzież została zatwierdzona przez najtrudniejszych testerów na świecie: dzieci.\nPrzekąski BeRAW Kids to między innymi żelki i batony, które zachwycą twoje dziecko smakiem, a ciebie prostym i czystym składem. Produkty BeRAW Kids nie zawierają dodatku cukru, oleju palmowego, sztucznych aromatów i barwników. Za to mają w składzie mnóstwo witamin i minerałów, naturalnych owoców i warzyw. To idealna przekąska dla aktywnego dziecka! W portfolio BeRAW Kids znajdują się:\nw 100% naturalne batoniki o smakach guma balonowa, truskawka-banan, jagoda-jabłko oraz fistaszek. Nie zawierają cukru, syropu glukozowo-fruktozowego oraz oleju palmowego. Są wzbogacone witaminami i pysznie smakują;\nowocowe żelki bez dodatku cukru i żelatyny, które stanowią źródło błonnika. Proponujemy smaki truskawka, mango-marakuja oraz jedyne na rynku żelki z chrupkami ryżowymi: bananowe oraz malinowe;\nowocowo-warzywne smoothie, również bez dodatku cukru. W 100% naturalna, idealna przekąska podczas wakacyjnych wycieczek.\nProdukty z serii Pharmaceris S – mineralny spray ochronny do twarzy i ciała z SPF 50+ oraz bezpieczny krem ochronny do twarzy dla dzieci z SPF 50 to mineralne produkty ochronne polecane do stosowania w celu zapewnienia codziennej, bardzo wysokiej ochrony przed intensywnym nasłonecznieniem wyjątkowo delikatnej, wrażliwej skóry niemowląt od 1. dnia życia, dzieci i dorosłych. Praktyczna aplikacja w formie sprayu - mgiełki zapewnia wygodę i szybkość w stosowaniu. Lekka, bezwodna emulsja bez efektu lepkości, do stosowania na mokrą i suchą skórę.\nZarówno mineralny spray ochronny do twarzy i ciała z SPF 50+, jak i bezpieczny krem do twarzy dla dzieci z SPF 50+ zawierają 100% filtrów mineralnych, dzięki czemu tworzą ekran ochronny, odbĳający szkodliwe promieniowanie UVA i UVB. Po aplikacji, oba preparaty pozostawiają na skórze mleczno - białą warstwę ochronną, minimalizując ryzyko powstania poparzeń, odczynów alergicznych, wyprysków posłonecznych oraz zmian barwnikowych, a dodatkowo wskazując, które obszary skóry zostały zabezpieczone.\nMineralny spray ochronny do twarzy i ciała z SPF 50+ zapewnia działanie emoliencyjne, posiada właściwości zmiękczające, odbudowuje naturalną barierę lipidową i zwiększa nawilżenie skóry. Zawartość witaminy E gwarantuje rolę naturalnego czynnika przeciwrodnikowego. Chroni naskórek przed uszkodzeniami wywołanymi szkodliwym promieniowaniem oraz fotostarzeniem. Formuła jest wodoodporna. Z kolei, bezpieczny krem do twarzy dla dzieci z SPF 50+ jest idealny dla skóry delikatnej i wrażliwej i dodatkowo chroni przed zimnem i wiatrem.\nCo zrobić, żeby wziąć udział w konkursie i wygrać nagrody?\nWystarczy, że odpowiesz na pytanie: idealny Dzień Dziecka według SuperMamy to…?\nCzas trwania konkursu od dzisiaj, tj. 25 maja do 1 czerwca, do godz. 23:59.\ngość (Ocena: 5) 29.05.2022 16:39\nIdealny dzień dziecka to wspólnie spendzony czas nie trzeba żadnych zabawek basen park trampolin aktywny wypoczynek najlepszy


Piotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Nauka » Piotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia\nPiotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia\nInstytucja notarialnego poświadczenia dziedziczenia umożliwia szybkie przeprowadzenie wszelkich formalności związanych z uregulowaniem spraw spadkowych i uzyskanie dokumentu potwierdzającego prawa do spadku. Celem prezentowanej publikacji jest omówienie tej instytucji w sposób praktycznie użyteczny.W pracy analizie poddano także inne czynności przeprowadzane przez notariuszy, w tym ocenę ważności testamentów oraz oświadczeń o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Przedmiotem rozważań jest również nieznana dotychczas polskiemu systemowi prawnemu instytucja zapisu windykacyjnego. Książka jest adresowana przede wszystkim do notariuszy. Korzystać z niej mogą także sędziowie, adwokaci i radcowie prawni, którzy zawodowo zajmują się potwierdzaniem praw do spadku; może być pomocna również aplikantom prawniczym.\nKiedy premiera Piotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia? Kiedy wychodzi Piotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia?\nData wydania książki zaplanowana została na 31.08.2011. Nowa książka Piotr Borkowski z 2011 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2011 roku.\nNowa książka Piotr Borkowski - Notarialne Poświadczenie Dziedziczenia data premiery


Widok na Railay Beach\nRailay Beach ukryta jest pomiędzy wysokimi klifami i gęstą dżunglą. Można się na nią tylko dostać jedną z tradycyjnych łódek jakich pełno jest na tajskich plażach. Ponieważ nie ma tutaj ani dróg, a zatem nie ma też samochodów i skuterów, przebywając na Railay ma się wrażenie, że jest się na wyspie. Plaża dzieli się na dwie główne części:\nZachodnia Railay to główna plaża w okolicy, która słynie z krystalicznie czystej wody i z otaczających ją klifów. Jest to też główne wejście do Walking Street – prowizorycznej, małej ulicy, gdzie znaleźć można sklepy z pamiątkami i sporo knajp z tanim, tajskim jedzeniem.\nWschodnia Railay oddalona jest od jej poprzedniczki około 5 minut piechotą. Tutaj nie znajdziesz miejsca do wylegiwanie się na piasku, ale jeśli masz ochotę na wydanie trochę więcej na jedzenie i zakwaterowanie, to ta część na pewno ci się spodoba. Wschodnia Railay jest również przyjemnym miejscem na spacery.\nWarto spędzić tu kilka dni a podczas nich można plażować, pić mleko prosto z kokosa, smakować świeżych owoców morza, pływać, kajakować w okół skałek zanurzonych w morzu, snurkować ale też cieszyć się wspinaczką skałkową od której słynie niewątpliwie to miejsce.\nDla dodatkowej adrenaliny zapraszamy na wspinaczkę do laguny ukrytej między skałami. Początek trasy do punkt widokowego i laguny oznaczone jest znakami. Nie ma tam schodów a na trasę warto zamienić japonki na normalne buty lub zapinane sandałki. Po drodze w górę wybrudzicie się na czerwono od ziemi i konarów ale na górze roztacza się niezły widok na obie plaże Railay. Kierując się dalej w stronę laguny będziecie mijać na płaskim terenie ogromne drzewo charakterystyczne zarówno dla Tajlandii czy Malezjii, to przy nim ukryliśmy kesza o ile deszcze go nie wymyły powinien on tam nadal być. Dalsza trasa na lagunę jest nieco niebezpieczna więc sami musicie podjąc decyzję czy warto...\nKesza założyliśmy rok temu ale nie było czasu na jego publikację, stąd nie mamy pewności czy nadal tam jest, ale jeśli go nie ma to nie ma problemu, żeby znalazca właściwego miejsca ukrycia zrobił reaktywacje wraz z podesłaniem fotki potwierdzającej obecność. Chodzi o pokazanie miejsca, zaprowadzenie was tutaj a nie o sam pojemnik.\nJeśli ktoś będzie na miejscu i nie znajdzie a reaktywacji nie będzie chciał robić to usuniemy go z zasobów keszy.\nCache name Widok na Railay Beach\nHint przy ogromnym drzewie na trasie na lagunę


Zaawansowane systemy do planowania transportu i logistyki | Quintiq\nPlanowanie transportu i logistyki\nZaawansowane planowanie transportu i logistyki\nOprogramowanie Quintiq umożliwia pełną optymalizację złożonego łańcucha dostaw w transporcie i znacznie podnosi wskaźniki KPI oraz konkurencyjność firmy na rynku. Menedżerowie, planiści i dyspozytorzy uzyskują pełny wgląd w cały proces planowania transportu i logistyki oraz pełne możliwości sterowania nim — od długofalowego planowania strategii sieciowych, przez codzienne tworzenie grafików czasu pracy po planowanie tras. Niezależnie od tego, czy przed firmą stoją wyzwania związane z dystrybucją, logistyką kontenerową, tworzeniem tras, wysyłaniem towarów czy innymi zagadnieniami związanymi z transportem i logistyką, oprogramowanie Quintiq umożliwia maksymalne wykorzystanie potencjału firmowych zasobów, szybsze reagowanie na nowe zdarzenia oraz zwiększenie niezawodności realizacji dostaw. Firma Quintiq może poszczycić się wyjątkowymi osiągnięciami w zakresie przekraczania docelowych wskaźników KPI w przypadku większości wdrożeń. System Quintiq może pomóc w zwiększeniu wydajności operacyjnej, obniżeniu kosztów transportu i wyróżnieniu usług firmy dzięki zapewnieniu niezawodnych i terminowych dostaw.\nPobierz broszurę Quintiq Logistics Planner. Główne zalety planowania transportu i logistyki za pomocą oprogramowania Quintiq i wynikające z tego korzyści\nElastyczność – oprogramowanie Quintiq pomaga rozwijać firmę i można je w pełni zaadaptować do określonych potrzeb i reguł biznesowych, wliczając w to wskaźniki KPI, funkcjonalność, procesy biznesowe, ograniczenia i interfejsy użytkownika. Przejrzystość – dzięki pełnej przejrzystości procesów dystrybucyjnych i wskaźników KPI menedżerowie, planiści i dyspozytorzy mogą utworzyć niezawodną, zoptymalizowaną sieć dystrybucji zapewniającą dokładne terminy dostaw dla klientów. Kontrola – wyjątkowa sztuczna inteligencja wbudowana w oprogramowanie Quintiq zapewnia optymalizację planów, umożliwiając jednak doświadczonym planistom i dyspozytorom skorygowanie zaleconych planów przy uwzględnieniu zmian z ostatniej chwili. Skalowalność – silnik optymalizacyjny systemu Quintiq obsługuje ogromne ilości danych, dostarczając odpowiednie plany w wyjątkowo krótkim czasie.\nWszechstronne rozwiązania do planowania transportu i logistyki\nRozwiązanie do planowania transportu i logistyki firmy Quintiq oferuje: Planowanie obsługi transportu Planowanie strategiczne, taktyczne i operacyjne sieci dystrybucyjnej przy użyciu określonych reguł, ograniczeń i wskaźników KPI oraz scenariuszy hipotetycznych.\nPuste przebiegi Rozwiązywanie nierównowagi i zarządzanie pustymi kontenerami dzięki zoptymalizowanym planom transportu intermodalnego. Planowanie ładunku Maksymalizacja wykorzystania kontenerów i przyczep oraz znaczne obniżenie kosztów transportu. Planowanie obsługi technicznej Możliwość zaplanowania obsługi technicznej tak, aby była wykonywana w najodpowiedniejszej chwili i miejscu oraz po jak najniższych kosztach przy jednoczesnym efektywnym wykorzystaniu zasobów.\nZarządzanie realizacją Skuteczne reagowanie na nieoczekiwane zdarzenia oraz doskonałe wsparcie procesów decyzyjnych sugerujące alternatywne plany i obniżające koszty operacyjne.\nPlanowanie dla terminali Zwiększenie przepustowości terminali poprzez optymalizację wykorzystania składów i sprzętu, tworzenie harmonogramów pracy i planowanie rozwoju w przyszłości.\nPlanowanie centrum dystrybucji Uzyskanie maksymalnej skuteczności centrum dystrybucyjnego poprzez planowanie doków, kolejności ładowania i zasobów.\nPrzyjmowanie i dostarczanie przesyłek Wyróżniające się usługi kurierskie z precyzyjnymi przedziałami czasowymi, większa produktywność i niższe koszty eksploatacji.\nWięcej informacji o planowaniu logistycznymJak uzyskać przewagę konkurencyjną niezbędną do działania w trudnych warunkach rynkowych.Pobierz broszurę Niemożliwe do rozwiązania problemy związane z planowaniem i tworzeniem harmonogramów mile widzianePytania, sugestie i prośby — również! Kontakt KarieraLokalizacjeCopyrightWarunki prawneOchrona prywatnościMapa strony


przez mark123 15 lut 2014, 15:38\nzaczarowana napisał(a): mark123, czyli w sumie przez uczenie na pamięć? Jak minęło kilka miesięcy, to w ogóle pamiętałeś ten materiał jeszcze?\nDo 1 klasy technikum włącznie z przedmiotów ścisłych nawet pamiętałem, a matematyki i języka niemieckiego nie musiałem uczyć się w ogóle, wystarczyły mi zajęcia w szkole i odrabianie prac domowych i materiał też zostawał mi w głowie; natomiast z przedmiotów humanistycznych materiał mi ulatywał z głowy. A od 2 klasy technikum w szybkim postępie materiał z przedmiotów coraz szybciej wylatywał mi z głowy. Obecnie, gdy próbuję się czegoś uczyć, to zazwyczaj po kilku minutach już nie pamiętam, co czytałem.\nprzez zaczarowana 15 lut 2014, 21:45\nSęk w tym, że Ciebie ten cały materiał nie interesuje, ja miałam na odwrót, do ostatniej LO to dla mnie były nudy i jedna wielka męczarnia. Wszystko szło mi ciężko. Dopiero na studiach odrodziłam się na nowo, mimo, że moja pamięć też nie była najlepsza i nie jest nadal ale sam fakt, że przedmioty zawodowe mnie interesowały i interesują nadal te zagadnienia, a z innych przedmiotów się ściągało to studia akurat w moim przypadku to chyba jeden najlepszych okresów w życiu :)\nW Twoim przypadku to pozostaje jedynie "3xZ"\nprzez mark123 15 lut 2014, 22:08\nzaczarowana napisał(a): W Twoim przypadku to pozostaje jedynie "3xZ"\nDla mnie nie ma już dobrego sposobu; 3xZ dobrze działało na początku studiów. Teraz jedynie częściowo działa 3xZ, a częściowo los, albo mi się uda trafić w chwilę, kiedy nie będzie reakcji obronnych mojego organizmu przed uczeniem się albo nie uda.


Nauki CK w świetle Biblii - Strona 24 - Forum biblijne\nPost autor: Krystian » 11 cze 2020, 18:32\nDlaczego świadkowie nie mogą pełnić służby w Straży Pożarnej?\nPost autor: Krystian » 21 cze 2020, 0:37\nPost autor: Krystian » 21 cze 2020, 1:35\nhttps://youtu.be/5TegXERC3bc?list=RDCMU ... mcRbItBORw\nPost autor: kostek » 06 sie 2020, 8:23\n11 cze 2020, 18:32\nMogą i wielokrotnie pełnią.\n06 cze 2020, 13:21\nSkoro Pan Jezus się posługuje waszym kanałem łączności\nto CK powinno być nieomylne\na może Pan Jezus jest omylny\nKupiłem jakiś czas temu auto, ale ostatnio często muszę dolewać oleju silnikowego.\nRe: Nauki CK w świetle Biblii\nPost autor: Krystian » 06 sie 2020, 19:13\nDziękuję kostek za odpowiedź.\nDlatego zapytałem, bo dla mnie to było dziwne.\nWidać user na innym forum napisał bzdurę.\nPost autor: Henryk » 06 sie 2020, 21:02\nPytasz o radę, czy skarżysz się?\nBobo- oczekuję przeprosin w imieniu wszystkich Badaczy Pisma Świętego!\nPost autor: Krystian » 08 sie 2020, 11:55\nMusisz dolewać oliwi\nBo raz według CK sodomici zmartwychwstają, a potem nie zmartwychwstają\nPost autor: Henryk » 08 sie 2020, 12:37\n08 sie 2020, 11:55\n[Musisz dolewać oliwi\nGdy silnik "bierze" olej, świadczy to o awarii silnika.\nCzęsto uszczelka pod głowicą, a nawet może być pęknięta miska olejowa...\nAle auto z tego powodu nie zaczyna zawracać!\nPost autor: Krystian » 08 sie 2020, 13:01\nHenryku najlepsze jest, że CK jest łącznością Boga z nami\nPost autor: Bobo » 09 sie 2020, 17:18\nNo i taka mądrość z Ciebie bije, że śmiech na sali. Piszesz do Henryka obśmiewując ŚJ ale przecież Badacze (Henryk też) Russella uznają za 'niewolnika'\nMyślisz ty komu i co piszesz?\nPost autor: Henryk » 09 sie 2020, 18:17\n09 sie 2020, 17:18\nPiszesz do Henryka obśmiewując ŚJ ale przecież Badacze (Henryk też) Russella uznają za 'niewolnika'\nMoże tak byłoby warto spytać Badaczy (i Henryka).\nRussel był wolnym człowiekiem i propagował wolność innym.\nNie porównuj Russela do Ciała Kierowniczego!\nNie maja ani jednego punktu wspólnego!\nPost autor: Bobo » 09 sie 2020, 18:32\nHenryk pisze: Jesteś pewien?\nPo co pytać jeszcze raz skoro np. nike już to napisała. Dość dawno ale chyba się nie wyprze:\nRussell o sobie nigdy nie powiedział, przynajmniej ja nie czytałam,że on jest wierny i roztropnym sługą.\nJa jednak wierzę,że on takowym był. W naszej literaturze br. Johnson i inni bracia po śmierci br. Russella tak o nim pisali.\nviewtopic.php?f=16&t=9727&p=347389&hili ... 85#p347389\nJa wierzę,że Russell jest Sługą na czas słuszny w wydawaniu pokarmu i dlatego ja z Jego dorobku korzystam i to z dobrym skutkiem dla mnie.\nviewtopic.php?f=16&t=4106&p=139370&hili ... 85#p139370\nNie ma co wyskakiwać z porównywaniem CK Świadków J do Russella. Chodzi raczej o to, że Krystian śmieje się ze ŚJ ale patrząc na Badaczy... powinien i z nich się śmiać\nDlatego to jakieś mało inteligentne ze strony owego Krystiana\nPost autor: Luba » 09 sie 2020, 18:34\n09 sie 2020, 18:17\nWow!.....to mi sie podoba\nAle, ale.....jak sie to ma do „ niewolnika wiernego i roztropnego“....?\nPost autor: Krystian » 09 wrz 2020, 21:02\nTowarzystwo Strażnica pozwała autora tego filmiku, pana Jarka przed sąd niemiecki.\nŻądają od niego wysokiego odszkodowania za umieszczenie filmiku na YouTube.\nOrganizacja nie jest taka miłosierna i pokojowo nastawiona do ludzi jak się kreuje.\nNie nastawia drugiego policzka, tylko atakuje, jak wyczuwa kasę. Oni mają prawników, którzy pracują dla organizacji za darmo. Ciekawe tylko, dlaczego pozwali go dopiero po czterech latach.\nFilmik sobie krążył w internecie od 2016 roku.\nMam nadzieje, że bobo - modo za tego posta mnie nie zbanuje


Blask świętego życia | Apostolstwo Modlitwy\nPierwsze, co narzuca się przy lekturze tych fragmentów Mów, które poruszają temat świętości, to ścisłe powiązanie świętości z moralną czystością i doskonałością. Święty według Leona Wielkiego to ktoś, kto unika zła i czyni dobro. Odwołując się do biblijnego określenia wiernych mianem „świątyni Boga”, zachęca, by wszyscy – społem i z osobna – stali się doskonali. W Kościele rozumianym jako „zjednoczenie świętych” nie ma miejsca dla ludzi opanowanych przez grzech: Świętość tedy i dobroć – to znamiona ludu Bożego! Świętym on być powinien, unikając tego, co zakazane, dobrym zaś, czyniąc, co nakazane! (Mowa 48). Święci powinni odznaczać się posiadaniem cnót, jednakże bez miłości zawsze będzie czegoś brakowało wszystkim tym cnotom. Największe zalety charakteru będą bezowocne, jeśli ich miłość nie zrodzi (Mowa 48). Leon Wielki przestrzega tych, którzy są uświęceni dzięki dobrym czynom, by na skutek pychy nie utracili łaski Bożej, i zachęca do pogłębionego rachunku sumienia i roztrząsania własnego serca. By jednak nie pogubić się w szczegółach, należy zbadać w najtajniejszych pokładach duszy, czy posiada się miłość chrześcijańską, matkę cnót wszystkich (Mowa 38). Za cechę rzetelnej sprawiedliwości doskonałych uznaje to, że nigdy nie uważają oni siebie za już doskonałych, a następnie dodaje: nikt z nas, najmilsi, nie jest tak doskonały i święty, żeby nie mógł coraz więcej doskonalić się i uświęcać (Mowa 40).\nJedną z najważniejszych dróg prowadzących do uświęcenia w nauczaniu Leona Wielkiego jest post. Papież zachęca wiernych do prawdziwego, duchowego postu, który może ciało i duszę uświęcić oczyszczającą mocą. Komentuje przy tym cytat biblijny bądźcie świętymi, bom Ja jest święty (Kpł 19, 2), wkładając w usta Zbawiciela słowa: Mnie wybierajcie, a od tego, co mnie się nie podoba, powstrzymujcie. Czyńcie, co ja miłuję; miłujcie, co ja czynię (Mowa 94). Świętość wyraża się zatem w wypełnianiu z miłością woli Jezusa Chrystusa. To przekonanie sprawia, że papież na innym miejscu nazywa Chrystusa „przewodnikiem świętości” (Mowa 72).\nWysiłek związany z dążeniem do osiągnięcia świętości powinien podejmować każdy wierzący, gdyż, jak stwierdza Leon Wielki, nikt nie jest tak świętym i tak Bogu oddanym, żeby nie był obowiązany iść naprzód w świętości i w oddaniu (Mowa 49). Dodaje też, że nikt nie jest tak święty i sprawiedliwy, żeby nie potrzebował odpuszczenia jakiegoś grzechu (Mowa 50). Praca nad sobą wiąże się z wyrzeczeniami i cierpieniem, dlatego stwierdza: Pobożne życie świętych nigdy nie odbiega od Krzyża Chrystusowego. Gwoźdźmi wstrzemięźliwości przeszywają oni zmysłowość i mocą mieszkającego w nich ducha zabijają żądze cielesne (Mowa 46). Zachęca też, by ludzie religijni pozbyli się całkowicie zmazy grzechów i utrwalili w sobie cnoty, prowadząc zaś skromne życie, nie upadali na duchu wobec napotykanych przeciwności. Nie powinni szemrać, biadać i ulegać smutkowi, ponieważ ze świętości zawsze wypłynie dla nich pociecha i radość (Mowa 42). W obliczu trudności udziela Bóg łaski swoim świętym, aby dać im pole i możność zwycięstwa; ale samej sposobności do walki nie usuwa! (Mowa 78). W walce o świętość powinniśmy brać udział nie tylko ze względu na własne szczęście, lecz również ze względu na zbawienie innych ludzi. Dlatego papież Leon porównuje wierzących do gwiazdy prowadzącej Mędrców ze Wschodu. Tak jak ona mamy prowadzić innych do Chrystusa. Każdy, kto wiedzie pobożne i czyste życie, światłem niebieskim niejako się staje. Sam zachowując blask świętego życia, innym, jak gwiazda, ukazuje drogę do Pana. W takim dążeniu wszyscyście sobie pomocni wzajemnie być winni, abyście w królestwie niebieskim – a zdobywać je trzeba wiarą i dobrymi uczynkami – błyszczeli jako synowie światła! (Mowa 33).\nSynami światła błyszczącymi w królestwie niebieskim są bez wątpienia święci męczennicy. W mowie wygłoszonej na dzień męczeństwa św. Wawrzyńca Leon Wielki przedstawił ich jako wzór miłości Boga i bliźniego. Stwierdził: Przedziwny jest Pan w świętych swoich! Z nich dla nas utworzył orędowników i przykład. Przez nich po całym świecie szerzy się chwała Boga, jaśniejąc niezrównanym blaskiem w luminarzach, oddanych służbie Bożej (Mowa 85).\nNaukę płynącą z Mów św. Leona każdy chrześcijanin powinien odnieść do własnego życia. Każdy z nas powinien głosić chwałę Boga i wskazywać innym drogę do Chrystusa. Do tego jesteśmy powołani na mocy chrztu i bierzmowania. Tego wymaga też od nas coraz bardziej widoczna potrzeba nowej ewangelizacji. Dzieło szerzenia królestwa Chrystusowego wśród ludzi uda się zrealizować, jeśli jako Kościół – wsparci łaską Bożą – podejmiemy widoczny trud nawrócenia i coraz wyraźniej będziemy świecić przykładem świętości.


Millie Bobby Brown i Converse ponownie łączą siły! Poznaj projekt "Be You"\nBądź co bądź, ale każdy projekt, który powstaje w konfiguracji marka – influencer/aktor/muzyk to absolutny sztos! Dziś zapoznamy Cię z projektem będący kontynuacją współpracy na linii Millie Bobby Brown i Converse. Gwiazda kultowego serialu “Stranger Things” ma jedną prostą radę dotyczącą stylu – Be You, czyli po prostu bądź sobą! Idąc tym tropem aktorka zaprezentuje swoją interpretację legend od Converse w zupełnie nowej odsłonie.\nGłówną inspiracją do powstania najnowszej kolekcji jest zamiłowanie Billie do DIY i dążenie do tego, aby zawsze żyć w zgodzie ze sobą. Model Chuck 70 to odważne kontrastujące ze sobą kolory w odcieniach różu. To najbardziej dziewczęcy projekt kolekcji, który oddaje charakter młodej artystki.\nDruga propozycja to buty Chuck Taylor All Star, gdzie Brown postawiła na klasyczną czerń i biel, które dopełniła kolorowymi dziurkami na sznurówki i zwariowanym akcentom na bokach podeszwy. Dzięki temu sneakersy nabrały dziewczyńskiego uroku i stały się jedyne w swoim rodzaju. Wisienką na torcie są doczepiane kawałki materiału i naszywki z szenili ozdobione hasłami takimi jak „Be You” czy „Spread Love”. Co ciekawe, możesz nimi operować jak tylko Ci się podoba!\nStyl Millie Bobby Brown cały czas ewoluuje, ale buty Converse wciąż są dla niej podstawą do wyrażania siebie. Stanowią nieodłączny element jej garderoby zarówno na ekranie jak i poza nim, a nawet na czerwonym dywanie. Dzięki swojej najnowszej kolekcji aktorka nieprzerwanie oferuje swoim fanom stylizacje, które mogą nosić i personalizować w zgodzie ze sobą.\nNa koniec najważniejsza informacja – kolekcja Converse x Millie Bobby Brown jest dostępna już na stronie converse.pl\nconverseMillie Bobby BrownMillie Bobby Brown x Converse\nMillie Bobby Brown x Converse Chuck Tylor &...\nPokoloruj nowe Converse Chuck Taylor All-Star “Nuri” jak...\nBILLY’S x Converse i ich nowe Jack Purcell...


Brak rezultatów pomimo ćwiczeń - Na pytanie odpowiada mgr Katarzyna Szott | WP abcZdrowie\nMam 19 lat, 165 wzrostu i ważę 60 kg. Chciałabym schudnąć jakieś 5 kg. Jestem osobą wysportowaną i umięśnioną. Próbowałam wiele razy, jednak bez żadnych rezultatów. Co mam zrobić??????\nWspółczynnik Pani masy ciała BMI wynosi 22, a więc nie ma Pani nadwagi. Co za tym idzie, odchudzanie się może być trudne, organizm broni się przed zbyt niską wagą. Jeśli jest pani wysportowana, to z pewnością też ma Pani ładną sylwetkę - może nie warto walczyć o te 5 kg różnicy?\nNiech pani spróbuje się regularnie odżywiać. Młode osoby mają z tym najczęściej trudność. Niech Pani je 5 posiłków dziennie o stałych porach i zwraca uwagę na rodzaj jedzenia.\nZrezygnować należy oczywiście ze słodyczy, słonych przekąsek, dań smażonych i fast food, słodzonych napojów gazowanych typu cola, seró żółtych i brie.\nDobrymi produktami są: pieczywo pełnoziarniste, jogurty naturalne, kefiry, sery twarogowe, oliwa z oliwek, warzywa, owoce, płatki owsiane, kasze, pestki, mięso i wędliny drobiowe oraz chude ryby - dorsz, mintaj, tilapia.\nCzęste jedzenie małych posiłków przyspiesza przemianę materii, zapobiega napadom głodu i osłabieniu, pomaga regulować masę ciała. Do tego oczywiście aktywność fizyczna - najlepiej codzienna i Pani masa ciała powinna drgnąć.\nJak mam schudnąć 20 kg w rok bez ćwiczeń? – odpowiada Mgr Katarzyna Mazowska\nCzy mogę jeść śniadanie, obiad i kolację normalnie? – odpowiada Mgr Maria Kreid\nDieta odchudzająca dla cukrzyków • Polacy nadużywają cukru i tyją • Tkanka tłuszczowa - rodzaje i funkcje. Jak walczyć z jej nadmiarem? • Dziedziczenie otyłości • Jak schudnąć mając chorobę Hashimoto? • Deficyt kaloryczny - co to jest, jak wyliczyć deficyt kaloryczny, ile kalorii jeść, żeby schudnąć • Podwyższone trójglicerydy - skutki, przyczyny, dieta • Odchudzanie w cukrzycy • Waga w ciąży - przyrost masy ciała, ćwiczenia po porodzie • Otyłość


Nowe Muzeum PRL-u w Nowej Hucie tak będzie wyglądać! - Nowa Huta Travel\nHome » Artykuły » Nowe Muzeum PRL-u w Nowej Hucie tak będzie wyglądać!\nNowe Muzeum PRL-u w Nowej Hucie tak będzie wyglądać!\nKonkurs na nowe Muzeum PRL-u rozstrzygnięty!\nKonkurs na projekt architektoniczno–budowlany Muzeum PRL-u oraz projekt aranżacyjny wystawy stałej wraz z opracowaniem scenariusza rozstrzygnięty – Zwycięzcą konkursu jest MAE Multimedia Art & Education Sp. z o.o.\nZwycięzcy konkursu otrzymują zaproszenie do negocjacji w trybie zamówienia z wolnej ręki na wykonanie kompletnej dokumentacji projektowej: projektu architektoniczno-budowlanego, scenariusza wystawy stałej i projektu aranżacji wystawy stałej dla Muzeum PRL-u oraz nagrodę pieniężną w wysokości 50 000 zł. II nagroda to 30 000 zł, a Wyróżnienia – 10 000 zł.\n…Z udostępnionych sądowi konkursowemu trzech scenariuszy projekt nr 001, mimo pewnych wad i niedociągnięć, został oceniony najwyżej. Treście ekspozycyjne są bogate, zharmonizowane, ale niestety nie wolne od błędów merytorycznych. Trzeba jednak w większym zakresie wprowadzić nowoczesne koncepcje i rozwiązania muzealnicze. Należy też kontynuować prace nad scenariuszem przy udziale wykwalifikowanych historyków – specjalistów od historii najnowszej.\nNagroda za innowacyjne rozwiązanie polegające na lokalizacji głównej sali ekspozycyjnej po południowej stronie placu pod placem wejściowym oraz pozostawienie bez zmian przestrzeni wewnętrznej budynku, w tym sali kinowej oraz wzbogacenie budynku nowymi formami przestrzennymi, w tym salą wielofunkcyjną i kinem letnim na poziomie dachu. Na podkreślenie zasługuje koncepcja rozbudowy od strony południowej bez ingerencji w elewację obiektu. Obiekt w całości dostępny jest dla osób niepełnosprawnych…\n…Mimo że autorzy posłużyli się oryginalnym pomysłem fikcyjnej postaci „obywatela Kowalskiego”, którego droga życiowa miała być symboliczną „podróżą” przez PRL, niestety nie udało im się uniknąć zbyt wielu uproszczeń i powtórzeń. Wadą jest konieczność dalekiej ingerencji w bryłę budynku. Nagroda za prawidłowe rozdzielenie funkcji publicznej ekspozycji od funkcji administracyjno-biurowej z lokalizacją jej w dobudowie od strony południowej.\nKoncepcja zachowuje elewację obiektu, jednakże stanowi zbytnią dominantę w stosunku do istniejącej bryły budynku. Za dysfunkcyjną uważa się lokalizację windy w Sali kinowej, obsługującej pozostałe poziomy ekspozycji oraz brak dostępu dla osób niepełnosprawnych na poz. -1 do sal edukacyjnych dla młodzieży…\nDecyzja Sądu Konkursowego otwiera przed Muzeum PRL-u możliwość podjęcia negocjacji z twórcami najlepszego projektu na wykonanie kompletnej dokumentacji projektowej: projektu architektoniczno-budowlanego, scenariusza wystawy stałej i projektu aranżacji wystawy stałej dla Muzeum PRL-u. Równocześnie toczyć się będą rozmowy ze współprowadzącym Muzeum gminą Kraków oraz Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego na temat sposobu realizacji projektu, w tym zasad jego sfinansowania. (źródło: Muzeum PRL-u)\nTags:Atrakcje Turystyczne Muzeum PRL-u Nowa Huta\nPodziemna Nowa Huta Start!