Nauczyciel - Blog profesora Zdzisława Jankiewicza\nPoniższą opowieść poświęcam Stanisławowi Skorupińskiemu, przed wojną nauczycielowi wiejskiej, czteroklasowej szkoły powszechnej w mojej rodzinnej wsi Grodzeń. Dokładnie rzecz biorąc, poświęcona jest ostatniemu nauczycielowi tej szkoły przed wybuchem II wojny światowej. Winny mu to jestem nie dlatego, że prywatnie był moim teściem. Osobiście niestety nigdy go nie poznałem. Pamiętam jedynie sylwetkę wysokiego mężczyzny w płaszczu z torbą na ramieniu i laską w ręku, idącego widocznym z okna kuchni naszego domu tak zwanym „traktem”, to jest błotnistą opodal drogą. To nauczyciel spieszył ze swego domu stojącego tuż za kościółkiem do szkoły. Brnął przez to błoto prawie kilometr, a właściwie przeskakiwał liczne kałuże. Szkoła znajdowała się bowiem dość daleko za „kopuśnikami” i za skrzyżowaniem traktu z drogą prowadzącą z Kikoła do Sumina.\nBrat Janek mi go pokazał:\n– Zobacz, gdy pójdziesz do szkoły, będziesz miał z nim do czynienia. Tą laską będzie ci wtłaczał wiedzę do rozumu, jak będziesz źle się uczył – zachęcał mnie do studiowania.\nJest inny powód mojego zainteresowania się postacią grodzeńskiego nauczyciela.\nStanisław Skorupiński wpisał się w historię Grodzenia i dokumentując ją w serii umieszczanej w zakładce SKĄD NASZ RÓD, jego osoby pominąć nie powinienem, nie mogę. Jego losy zakończone tragicznie jak losy tysięcy naszych współobywateli warte są naszej pamięci. Postępując logicznie, rozsądnie i godnie, sam jakby niepostrzeżenie dążył do tragicznego zakończenia swego życia, chociaż tej świadomości mieć nie mógł.\nChcąc przybliżyć pojawienie się nowego nauczyciela w Grodzeniu, skorzystam ze wspomnień mojego brata:\n”W 1932 r. mieszkańcy Grodzenia przystąpili do budowy nowej szkoły. Wybudowali ją za własne pieniądze, opodatkowując się po 100 zł od gospodarstwa. Był to budynek drewniany z mieszkaniem dla nauczyciela i dwiema izbami lekcyjnymi. Obok szkoły postawiono świetlicę z cegły, z której korzystały wszystkie organizacje społeczne. Było ich kilka. Działało Kółko Rolnicze, Kasa Stefczyka, Wiejska Organizacja Młodzieżowa – Wici, i najważniejsza – Organizacja Wojskowa „Krakus”. Krakus skupiał przeszło 30 młodych i starszych mężczyzn, z których każdy miał konia i siodło oraz inne wojskowe wyposażenie. Komendantem Krakusów był plutonowy rezerwy Jan Kiełkowski.\nJako pierwszy nauczyciel do nowej szkoły w Grodzeniu przysłany został młody, zaraz po studium nauczycielskim, kawaler Stanisław Skorupiński. Pochodził z Nieszawy.\nPana Stanisława Skorupińskiego czekał ten sam los co pozostałych dwóch, wcześniej uczących grodzeńskie dzieci nauczycieli, którzy pożenili się z córkami naszych sąsiadów, Natalią i Pelagią – pannami Mierzwickimi. Państwo Mierzwiccy mieli przecież jeszcze jedną córkę – Zofię.\nZaloty nie trwały długo. Po paru miesiącach cała okolica usłyszała z ambony zapowiedź z ust proboszcza o zamiarze pobrania się panny Zofii Mierzwickiej i kawalera Stanisława. Wesele było huczne i głośne. Bawiła się cała rodzina i wybrani sąsiedzi. Byli na nim także rodzice Zdzisława Jankiewicza, przyszłego męża ich córki Marii (Rysi – jak wszyscy ją nazywali).\nPan Stanisław otrzymał od państwa Mierzwickich w posagu 6000 zł. W tych latach taką sumą nie każdy, a raczej mało kto, dysponował. Za tę sumę, wliczając w to oszczędności pana Stanisława, małżonkowie Skorupińscy kupili po sąsiedzku małe 3 – hektarowe gospodarstwo i pobudowali nowy, murowany z cegły, dom. Pan Skorupiński kupił także konia, krowę i próbował połączyć dwa zawody – nauczyciela i rolnika. Wkrótce okazało się jednak, że powiedzenie, iż „rolnik śpi, a zboże mu rośnie” niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Musiał jeden z zawodów wykluczyć. Pozostał oczywiście przy zawodzie nauczyciela. Sprzedał inwentarz, a ziemią wypuścił, pobliskiemu sąsiadowi Adamowi Jankiewiczowi, w dzierżawę. Rocznie za dzierżawę otrzymywał 12 korcy (1200 kg) żyta i 12 konnych podwód (wyjazdów). Raz w miesiącu w uzgodnionym terminie podjeżdżała pod dom państwa Skorupińskich furmanka i pani Zofia (czasami z mężem) jechała po zakupy do Lipna lub Kikoła.”\nTak wrastał p. Stanisław Skorupiński w społeczność Grodzenia, a skąd się pojawił? Pochodził z Kujaw, a konkretnie z niezbyt daleko położonej historycznej miejscowości Nieszawa. W prostej linii z Nieszawy do Grodzenia może nie jest strasznie daleko, ale Nieszawa leży po lewej (przeciwnej do Lipna i Grodzenia) stronie Wisły. Ponieważ najbliżej położone mosty na Wiśle istniały tylko we Włocławku i Toruniu, z jednej miejscowości do drugiej, dojechać nie było znów tak łatwo.\nUrodził się w wielodzietnej rodzinie. Rodzice jego, (ojciec Teodor – 1863 ÷ 1933 i matka Antonina z Lewandowskich – 1870 (1) ÷ 1941) mieli dziesięcioro dzieci. Wymieńmy je w kolejności\n1. Franciszek (1893 – 1945), 2. Władysław (1895 – 1972),\n3. Stefania Bełkowska (1897 – 1956), 4. Marianna Holli, Powsińska (1900 – 1997),\n5. Czesława Felusiak (1902 – 1982), 6. Helena Kopeć (1904 – ?),\n7. Bronisława Jelonek (1906 – 1995), 8. Stanisław (1908 – 1941),\n9. Jan (1910 – 1910), 10. Zenon (1913 – 2010),\nNie była to rodzina zamożna. Pan Teodor był pisarzem u rejenta. Mieli także niewielki kawałek ziemi wykorzystywany przez panią Antoninę jako przydomowy ogródek warzywny.\nStanisław był ósmym dzieckiem z kolei. Urodził się w 1908 roku. W księdze urodzeń parafii Nieszawa roku 1908, fakt ten został odnotowany pod pozycją 107.\nFragmenty z księgi urodzeń z roku 1908 w parafii Nieszawa.\nMając przed sobą końcowy fragment księgi urodzeń parafii Nieszawa z tego roku i konkretny zapis dotyczący Skarupińskiego Stanisława Antoniego, nie mogę nie pokusić się o uczynienie pewnych uwag. Jedna z pozoru dość śmieszna natury formalnej. Stanisław został zapisany nie jako SKORUPIŃSKI, a błędnie jako SKARUPIŃSKI. Zapisany tak został jako jedyny członek tej rodziny. Błąd ten został przeniesiony do aktu urodzenia jego córki Marii. Dziwnym trafem gdzie indziej występowała jako Skorupińska. Studiowała jako Skorupińska i ożeniłem się z panną Skorupińską. Ten śmieszny incydent ujawnił się, gdy chciano nadać nam medal za długoletnie pożycie małżeńskie. Długoletnie pożycie małżeńskie było, ale medalu właśnie z powodu tego błędu już nie. Mogliśmy to korygować, ale dla głupiego medalu oboje wtedy darowaliśmy to sobie. Korekta musiała jednak nastąpić. Dokonaliśmy jej wtedy, gdy w dokumentach naszej córki Mai pojawiły się niezgodności. Ile to bałaganu może powstać z powodu zmiany jednej litery w nazwisku.\nDedykując tą opowieść głównie wnukom i prawnukom Stanisława (patrz zakończenie), pragnę zwrócić uwagę na sprawę bardziej ogólną i moim zdanie znacznie bardziej zasadniczą. Otóż dokumenty dotyczące urodzin Stanisława i jego rodzeństwa pisane były cyrylicą. Ziemia Nieszawska to środek rdzennie historycznych ziem Polskich. Na tych ziemiach od prawie tysiąca lat krzewiona była kultura łacińska i taki używany był alfabet. Chcę przekonywać was, młodzi mieszkańcy naszego pięknego kraju, że wprowadzenie na tym terytorium cyrylicy to gwałt na naszej kulturze i naszej państwowości. To coś znacznie więcej niż sposób pisania i nazywania liter. Nieco dalej na zachód pisano je gotykiem. To też było zaprzeczenie naszej państwowości. Wiem, że mogę wywołać u was zniecierpliwienie ciągłym powtarzaniem spraw związanych z życiem waszych dziadków i pradziadków. Jednak nie przestanę, gdyż uważam je również dziś za zasadnicze. „Cud nad Wisłą”, bo wywalczenie przez Polskę niepodległości i odbudowa naszej państwowości w latach 1914 – 1939 można śmiało nazwać cudem, nie musi zdarzać się często. Okres ten można przedłużać do znacznie bliższych nam lat. Zawsze na szczęście istniało wielu rodaków, którzy o tym wiedzieli i pamiętali i wielu ich niestety zginęło. Zawsze też niestety istnieli inni, których nie zaliczylibyśmy do mężów stanu. Na szczęście tych drugich w przeszłości było znacznie mniej. Miejmy zatem nadzieję, że teraz i w przyszłości będzie tak samo. Dziś trzeba o tym wiedzieć i nie należy, nie można, o tym zapominać.\nPrzybliżając tą opowieścią sylwetkę Stanisława Skorupińskiego jestem przekonany, że przedstawiam takiego właśnie odpowiedzialnego człowieka.\nStanisław chyba jako jedyny z dzieci Teodora i Antoniny Skorupińskich zdobył wykształcenie wyższe niż podstawowe. Było to seminarium nauczycielskie, jakie organizowano w II RP celem zabezpieczania kadr nauczycielskich dla szkół przeważnie na wsiach. Był dobrym nauczycielem. Uczył moje starsze rodzeństwo: Jadwigę, Janka i Zosię. Ja nie zdążyłem być jego uczniem; miałem do szkoły pójść 1 września 1939. Zrozumiałe, że nie poszedłem. Dla scharakteryzowania pana Stanisława jako nauczyciela oddam ponownie głos memu bratu.\n„Do szkoły w Grodzeniu chodziło około 60 dzieci z naszej i pobliskich wiosek: Janowa, Wolęcina oraz innych, bliżej Grodzenia położonych, gospodarstw. Gdy ja chodziłem do szkoły, było nas 67. Szkoła była 4 – klasowa. Lekcje odbywały się na dwie zmiany. Trzecia i czwarta klasa od godziny 8 do 11, a pierwsza i druga od godziny 11 do 14. Zasadniczymi przedmiotami był język polski, matematyka i historia. Uczył nas także religii, ale wtedy doliczana była dodatkowo jedna godzina lekcyjna\nDziś nikt nie wyobraża sobie, aby jeden nauczyciel jednocześnie uczył tyle dzieci w czterech oddzielnych klasach. Nauka odbywała się w ten sposób, że jedna klasa miała lekcje głośne, a druga ciche (odrabiała zadane wcześniej ćwiczenia) i na przemian.\nByło to możliwe przy dużym zdyscyplinowaniu uczniów. Nauczyciel utrzymywał rygor jak w wojsku. Dyscyplinę wymuszał, gdy była taka konieczność karami cielesnymi. Żadnemu dziecku nie przyszło na myśl poskarżyć się w domu na nauczyciela, gdyż mógł co najwyżej dostać karę dodatkową od rodziców. Nie było też zwyczaju, by rodzice (częściej matka) biegła do nauczyciela z pretensjami. Nie było też przypadku, by nauczyciel dziecko skrzywdził, chociaż na lekcjach miał z sobą wierzbową witkę i bardziej niegrzecznych obdarzał „łapą” (uderzeniem w otwartą dłoń). Nauczyciel na wsi był bardzo szanowany. Był pierwszym po proboszczu. Proboszcza całowano w rękę, nauczycielowi nisko się kłaniano”.\nRzeczywiście trudno sobie wyobrazić dziś podobne warunki prowadzenia lekcji. Jednak w takich warunkach pracował nauczyciel na naszej i pewno w większości podobnych wsi. Był sam. Bez należytej dyscypliny uczniów nie można wyobrazić sobie jego pracy. Wspomagał go szacunek starszych, całego otoczenia. Na pewno warunki te odbijały się niekorzystnie na sprawności przekazywania dzieciom wiedzy. Z drugiej strony może dobrze byłoby przenieść w dzisiejsze czasy nieco z szacunku, jakim obdarzano wtedy zawód nauczyciela. Odbiłoby się to z pewnością korzystnie na przekazywaniu dziś naszym dzieciom wiedzy.\nRola wiejskich nauczycieli była ogromna. Większość starszych mieszkańców naszej wioski, równolatków moich rodziców pamiętających jeszcze czasy zaborów, była analfabetami. Zaborcy nie byli zainteresowani rozwojem szkolnictwa na tych terenach. Szczególnie na wsiach analfabetyzm był powszechny. Budowa szkół na wsiach i pośpieszne przygotowywanie dla nich nauczycieli było naczelnym zadaniem młodego, odrodzonego państwa polskiego. Jego przejawem był dekret Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego o seminariach nauczycielskich. To nic, że były to szkoły zaledwie czteroklasowe. Jednak były i uczęszczanie do nich dzieci było obowiązkowe. Te dzieci, mimo że była to zaledwie szkoła czteroklasowa, już nie były analfabetami.\nWidzę pewną zbieżność naszych, moich i Stanisława, ambicji. To poczucie potrzeby zdobycia wykształcenia i społecznego awansu. Podobnie jak on, ja również z niejakim trudem wyrwałem się z mojego środowiska. Nadrabiając wojenne zapóźnienia, zdobywałem kolejne stopnie w coraz to wyższych szkołach.\nZnałem dobrze jedną z sióstr Stanisława, Mariannę i jej drugiego męża Leona Powsińskiego. Blisko znałem także jej synów: Zbigniewa Holli (najstarszego syna z pierwszego małżeństwa) i Sławomira. Leon był pilotem, zbudował dom na Okęciu w pobliżu lotniska. Tam mieszkali. Przyjaźniliśmy się i często odwiedzaliśmy się wzajemnie.\nMarianna o swoim bracie mówiła ciepło. Był zdolny i ambitny – uważała. Był jednym z trzech jej braci, których zabrały wojny. Pierwszy Władysław jeszcze w czasie I wojny światowej trafił na Syberię, skąd już nigdy nie powrócił, a Franciszka i Stanisława straciła w czasie II wojny. Zamordowali ich Niemcy.\nPrzypuszczać należy, że Stanisław widział w swojej pierwszej pracy (mam na myśli szkołę w Grodzeniu) stabilizację. Jak można najskuteczniej wtopić się w nowe środowiska?\nWłaśnie tak jak on: ożenić się z miejscową dziewczyną, pobudować dom i mieć dzieci.\nW niecałe siedem lat, jakie spędził w Grodzeniu, warunki te spełnił. Z rodzinnego albumu prezentuję zdjęcia tej, w tym momencie na pewno szczęśliwej, rodziny: Stanisława, jego żonę Zofię oraz ich dzieci – Marię i Sławomira.\nMaria Skorupińska urodziła się w 1935 roku. Sławomir w 1936. W takim razie ich zdjęcia pochodzą z lat 1938/39. Stanisław Skorupiński miał wtedy 30 lat.\nWięcej informacji o Stanisławie dowiedziałem się od Zofii, mojej teściowej. Lubiła dużo mówić, a o swoim pierwszym małżeństwie w szczególności. Z jej relacji wynikało, że był to anioł. Żony nie tylko słuchał się, ale także słuchał. Gdy wychodził do pracy, a ona nie zdążyła powiedzieć wszystkiego, co zamierzała, prosiła, by wrócił i wysłuchał reszty. Zofia z rozmarzeniem wspominała, że zawsze wracał, by do końca wysłuchać co miała do powiedzenia. Wynikałoby z tego, że nie tyle był aniołem, co zgodnie z powszechnie używaną nazwą zbyt uległych mężów i jak my żartowaliśmy, pantoflarzem. Oszczędźmy mu tej nazwy. Może lubił słuchać młodej żony. Opowieści te zapewne skierowane były do jej drugiego męża, też Stanisława (Majewskiego), a może do mnie. Któż trafi za kobietami?\nNiezależnie od intencji, z wszystkich rozmów, jakie przeprowadziłem z ludźmi znającymi osobiście Stanisława Skorupińskiego, wynikało, że był to człowiek prawy i rzetelny.\nBył także żołnierzem. W ramach szkolenia w seminarium nauczycielskim skończył szkołę podchorążych i był mianowany na stopień plutonowego podchorążego. W takim stopniu w ramach mobilizacji w sierpniu 1939 poszedł na wojnę. O przebiegu jego kampanii wojennej w zasadzie nic nie wiem. Istnieje jednak zapisany epizod, który pozwala domyślić się wielu zdarzeń, jakie wtedy zaszły.\nKartka z rodzinnego albumu: Rodzina Zofii i Stanisława Skorupińskich krótko przed wybuchem II wojny światowej\nJego najmłodszy brat Zenon w tym samym czasie również został zmobilizowany. Przypadek sprawił, że Zenon Skorupiński skłoniony został do napisania wspomnień, a ja mogłem je przeczytać. Cóż to za przypadek?\nSyn jego siostry Bronisławy, Wiesław Jelonek w latach pięćdziesiątych opuścił kraj i wyemigrował do Szwecji. Teraz można to tak delikatnie nazwać. Faktycznie to opuścił Polskę nielegalnie. Był to czas, gdy takie pojęcie jak legalna emigracja nie istniało. Był sportowcem. Skakał o tyczce. Z wyjazdu na zawody do Szwecji nie powrócił. Pozostał w Szwecji, gdzie się ożenił i praktycznie on i jego troje dzieci mieszkają tam do dziś. Jego jednak ciągnie do kraju. Dziś, gdy jest to możliwe, zachował polskie obywatelstwo i bardzo często do Polski przyjeżdża. Na emeryturze napisał swoje wspomnienia wojenne w formie rozmów ze swoim wnukiem. Mam oczywiście egzemplarz tej książki. Niestety napisana jest po szwedzku. Szczegółami nie mogę służyć, ale to Wiesław Jelonek poprosił wujka Zenona o napisanie wspomnień z czasu jego służby wojskowej i walk w trakcie wojny. Mam kopię wspomnień Zenona. Posłużę się nimi. Wojenne losy obu braci splotły się, bowiem spotkali się na jej szlakach. Nie uprzedzajmy jednak faktów.\nZenon Skorupiński odbywał służbę wojskową w czasie od marca 1936 do września 1937 w 65 pułku piechoty w Grudziądzu. Po przeszkoleniu podstawowym skierowany został do szkoły podoficerów dla obsługi RKM i z taką specjalnością otrzymał przydział mobilizacyjny do 14 pułku piechoty we Włocławku. Po odbyciu służby powrócił do Warszawy, do żony (był już żonaty) i uprawianego zawodu – był fryzjerem.\nRozkaz mobilizacyjny nakazywał mu zgłosić się 1 września 1939 o godz. 7 rano we Włocławku. Rodzinne spotkanie pożegnalne przed wyruszeniem na miejsce zbiórki odbyło się 31 sierpnia w mieszkaniu Maryli Powsińskiej. Żegnani byli Leon Powsiński – pilot i Zenon. Jego żegnał dodatkowo półroczny syn – Ryszard. Do Włocławka dojechał z kłopotami już po wybuchu wojny. Ich pociąg został ostrzelany przez samoloty niemieckie. Byli zabici i ranni. Punkt zborny nie był w samym Włocławku, a w Szpetalu Górnym, w lesie porastającym wysoki, prawy brzeg Wisły. Tam po raz pierwszy przypadkowo spotkali się Zenon i Stanisław. Nie dostali jednak przydziału do tej samej jednostki. Stracili ponownie kontakt.\n14 pułk, w którym przyszło służyć Zenonowi, został skierowany do obrony Warszawy. Wyjechali tam pociągiem. Pod Kutnem ich pociąg został zbombardowany i dalszą podróż odbywali pieszo. Po drodze stoczyli, jak opisuje Zenon, trzy utarczki (jedna w okolicy Wawra), ale nie na tyle groźne, by ich pułk ucierpiał. Do Warszawy weszli 13 września. Zenon opisuje, że widoczne były już ślady ataków lotniczych. Doszli do Placu Trzech Krzyży, skąd otrzymał od swego dowódcy godzinną przepustkę na odwiedzenie, blisko śródmieście leżącego, miejsca pracy przy ul. Rakowieckiej. Chciał zostawić wiadomość dla rodziny, przede wszystkim żony. Jej jednak już w Warszawie nie było. Wyjechała zaraz po wybuchu wojny do siostry mieszkającej w Chełmnie.\nJego pułk otrzymał rozkaz obrony fabryki amunicji w Forcie Bema na Woli. Stanowisko obronne obsługi jego CKM-u umieszczone było na dachu fabryki. Jak twierdził, nie było to miejsce najbezpieczniejsze, ale mimo częstych ataków lotnictwa na ten obiekt, przeżył. Miał szczęście. Tylko raz bomba spadła nieopodal, ale nie wybuchła. Opisuje, że ostatnie kilka dni przed kapitulacją atak artyleryjski na miasto trwał praktycznie nieprzerwanie. Ich obrona jednak trwała. Nie mieli znacznych strat, o których by wiedział.\nObrońcy Warszawy skapitulowali 27 września. Warunki kapitulacji były dość łagodne dla żołnierzy niższych rang. Zgodnie z nimi obrońcy Warszawy złożą broń i udadzą się do obozów przejściowych. Oficerowie zatrzymują białą broń i zostaną odwiezieni do obozów jenieckich (oflagów) wewnątrz Niemiec. Podoficerowie i szeregowcy z obozów przejściowych będą zwalniani do swoich domów. Zenon najpierw znalazł się w obozie w Błoniu, a po kilku dniach przewieziony został do Sochaczewa (25 km od Warszawy). Napisał, że w obozie tym panował głód. Ludność miejscowa przynosiła pod druty jedzenie, nie zawsze smaczne i treściwe, za które jeszcze przeważnie płacili polską walutą. Opisał zdarzenie, że napotkał niemiecką kuchnię polową, a przy niej niemieckiego żołnierza mówiącego po polsku. Nakarmił go kapustą z mięsem i na drogę dał jeszcze porcję do menażki. To wtedy, mając taki majątek, ponownie spotkał brata Stanisława. Nakarmił go i razem znaleźli wspólne legowisko. Było im raźniej. Wiele rozmawiali. Część tych rozmów Zenon opisał w swoim dla Wiesława Jelonka pamiętniku. Korzystam z nich. Dla mojej opowieści są niezwykle ważne.\nJednostka, do której został skierowany Stanisław, także bez większych trudności dotarła do Warszawy. Bronili się w innej (nie na Woli) dzielnicy i również nie ponieśli znaczących strat. Jego tylko przysypał raz gruz ze zbombardowanej kamienicy. Nie to mnie jednak z tych rozmów szczególnie zainteresowało.\nZawsze dziwiłem się, że Stanisław Skorupiński nie był oficerem. Nauczyciele po skończonym studium nauczycielskim z reguły zostawali podporucznikami rezerwy. Marian Tabaszewski mąż Pelagii (siostry Zofii), nauczyciel szkoły w Grodzeniu bezpośrednio przed przybyciem Skorupińskiego, oficerem rezerwy był. W wojnie brał udział, dostał się do niewoli i w oflagu dotrwał do wyzwolenia. Przeżył okupację.\nPrzywołując te fakty, chcę zwrócić uwagę na ciąg zdarzeń, które nieuchronnie zbliżały Stanisława do katastrofy. Pierwszym był brak awansu na stopień oficerski. Z opisanych przez Zenona rozmów ze Stanisławem dowiadujemy się, że po skończeniu studium nauczycielskiego po roku powołany został na ćwiczenia, w wyniku których powinien otrzymać awans oficerski. Nie stało się tak jedynie z powodu jakiegoś konfliktu z jednym z zawodowych oficerów funkcyjnych na tych ćwiczeniach.\n– Popatrz – zwierzał się bratu – wtedy byłem na niego wkurzony, a teraz jestem mu za to wdzięczny. Gdybym był oficerem, musiałbym pójść do obozu. Jako podoficer wrócę do domu. Przecież mam żonę i dzieci. Będę mógł o nich zadbać.\nTo było właśnie drugie zdarzenie zbliżające go do wspomnianej na wstępie katastrofy. Rzadko się zdarzało, że wziętych do niewoli żołnierzy, a szczególnie podoficerów nie umieszczano w obozach jenieckich – stalagach. Wyjątek ten dotyczył obrońców Warszawy. Wspomniany już wcześniej Stanisław Majewski również uczestniczył w walkach obronnych w 1939 r. Jego jednostka dostała się do niewoli w innym rejonie, nie w Warszawie. Trafił do stalagu, a później skierowany został do pracy w jakimś niemieckim warsztacie mechanicznym. Nie tylko przeżył okupację, ale dodatkowo odbył praktykę, która była mu pomocna w dalszym życiu. Pracował w ośrodku maszynowym. Był tam szanowany, gdyż umiał sobie poradzić z każdą nową maszyną, jaka do nich przychodziła. Mawiał do mnie: „W Germanii mieli podobne i nauczyłem się wtedy je obsługiwać”. Znam inny, bardziej znamienny przypadek. Chodzi o podoficera wojsk polskich Jana Kiełkowskiego, przed wybuchem wojny dowódcę organizacji militarnej „Krakus” jednoczącej patriotyczną młodzież (nie tylko, starszych również) z Grodzenia i okolicznych wsi. Przeżył okupację w stalagu. Gdyby był na miejscu, Niemcy zamieszkujący te okolice na pewno postaraliby się wsadzić go do obozu koncentracyjnego, skąd wyjścia nie było. Przyjaźnili się z moim ojcem i kibicował mojej karierze, raczej wojskowej, a nie naukowej.\nWróćmy do Stanisława i Zenona – braci Skorupińskich. Wydano im wtedy przepustki zezwalające na powrót do domów. Przepustki napisane zostały w dwóch językach i opatrzone, jak wyraził się Zenon, niemiecką gapą. Wszyscy, których domy znajdowały się bliżej niż 50 km, mieli tam udać się na pieszo. Mieszkający dalej mogli powrócić specjalnie podstawianymi pociągami.\nZ opowiadań Zenona wiemy, że dostał się do Warszawy, a następnie pojechał do Chełma po żonę Jasię i synka Rysia. Do Warszawy jednak już nie wrócili. Uznali, że w małym mieście łatwiej będzie przeżyć im wojnę. Jego żona miała tam rodzinę. Zakupili zakład fryzjerski i przetrwali nie tylko okupację, ale i resztę swoich dni.\nStanisław czekał na swój pociąg. Z Sochaczewa najprościej było dojechać do Włocławka, a stamtąd do Grodzenia już tylko nie całe 30 km. Do Lipna szosą (ok. 20 km) mogły kursować samochody. Z Lipna do Grodzenia na pewno pieszo. Z rozmów z teściową pamiętam, że chyba szedł pieszo z Włocławka. Być może, choć tego już się nie dowiemy.\nZapamiętałem jednak co innego. To trzecie zdarzenie, które mogło uchronić go przed katastrofą. Mógł próbowaćnie wracać do Grodzenia, a pójść do Warszawy lub dalej pojechać do Chełma z Zenonem albo jeszcze gdzie indziej. To taka teoretyczna możliwość, która wtedy nawet nie mogła przyjść Stanisławowi do głowy. Piszę o tym dlatego, że moja teściowa taki wariant rozpatrywała. Jak się wie, co go czekało w Grodzeniu, można rozpatrywać takie kosmiczne przypadki. Ciekaw jestem, co ona by wtedy powiedziała, gdyby rzeczywiście nie powrócił do domu. Teściowa tak jakby miała w tym względzie żal do Jego siostry Marianny, że go do tego nie nakłaniała. Niesłusznie, bo przecież po wyjściu z obozu w Warszawie już nie był. Odjechał prosto, jak przypuszczam, w kierunku Włocławka.\nSnując dalej, ten teoretyczny scenariusz, zachodzi pytanie, czy takie rozwiązanie w ogóle było możliwe. Wtedy dane jeńcom przepustki nie musiałyby ściśle określać miejsca, gdzie mogli się udać. Musiałby mieć możliwość kontaktu z żoną, a ona móc do niego w inny rejon Polski przyjechać. To ostatnie zapewne było możliwe. Niemcy wysiedlali do Generalnej Guberni mieszkańców rejonów włączonych do Rzeszy. Zbyt dużo tu niewiadomych, by poważnie brać pod uwagę ten scenariusz. Przede wszystkim musiałby znać perfidny zamiar okupanta fizycznej likwidacji polskiego narodu i to, że w rejonach włączonych do Rzeszy, począwszy od inteligencji, zamiar ten rozpocznie realizować natychmiast. Tego nie mógł przewidywać nikt. On został zwolniony przez te same władze okupacyjne, które były w miejscu, do którego zmierzał. Miał tam rodzinę i nowo pobudowany dom. Posiadał „gleit” w postaci wystawionej na jego nazwisko przepustki umożliwiającej dotarcie do nich. Nikt przy zdrowych zmysłach nie planowałby w takich warunkach ucieczki, nie wiadomo, gdzie i dlaczego.\nA jednak tam, gdzie zmierzał, czekało na niego realne niebezpieczeństwo. Jak mało trwałe okazało się jego miejsce na ziemi, posiadanie domu i pracy, miało się okazać wkrótce. Dotyczyło to nie tylko jego, ale także jego bliskich.\nOkupant pod pozorem uruchomienia szkolnictwa zorganizował w Lipnie powiatową konferencję dla wszystkich nauczycieli z całego powiatu. Aby nie wzbudzać podejrzeń, wzięli w niej udział także nauczyciele narodowości ukraińskiej (w powiecie lipnowskim było ich kilku). Konferencja odbywała się w dużej sali miejskiego kina. Była tam duża sala odpowiednia dla organizacji takiego zebrania. Budynek kina powstał po odzyskaniu niepodległości kraju w 1918 r. w wyniku przebudowy cerkwi. Wtedy prawosławną cerkiew zaadaptowano na Dom Ludowy. Ze względu na rozmiary przed wojną wyświetlano tam filmy oraz wystawiano sztuki teatralne.\nGdy chodziłem do lipnowskiego liceum, na frontonie budynku widniał napis Kino – Teatr – Ojczyzna i wyświetlano w nim także filmy. Znajdował się przy ulicy Mickiewicza, dokładnie naprzeciw internatu, w którym czasem, gdy udawało mi się zdobyć miejsce, mieszkałem. Chodziłem do tego kina, gdy film był znośny, a ja miałem na to pieniądze. Nie zauważyłem jednak, by umieszczono tam chociażby skromną tabliczkę upamiętniającą zdarzenie z końca roku 1939: selekcję i początek procesu mordowania lipnowskich pedagogów. Może jest, ja ze wstydem muszę się przyznać, że jej wtedy nie szukałem.\nPrzebieg konferencji był typowy, wielokrotnie później powtarzany w wielu miejscach i różnym czasie.\nGestapowcy obstawili drzwi, kazali wyjść i udać się do domów nauczycielom narodowości ukraińskiej, a pozostałych Polaków zapakowano do podstawionych samochodów ciężarowych i wywieziono. Miejscem docelowym okazał się najpierw obóz koncentracyjny w Hohebruch w Prusach Wschodnich, skąd następnie rozwożono ich do różnych obozów: Dachau, Mauthausen – Guzen, Sachsenhausen i Buchenwald.\nGdzie trafił Stanisław, tak dokładnie nie wiadomo. Teściowa, chociaż wiele o swoim mężu mówiła, chyba nie wspominała, by z obozu pisał do niej listy. W 1941 roku otrzymała tylko wiadomość, że zmarł na zapalenie płuc właśnie w Mauthausen. Dziwnie większość tego typu zawiadomień wymieniało ten rodzaj śmierci. Jakaś epidemia.\nNapis na nagrobku rodziny Mierzwickich o zamordowaniu Stanisława Skorupińskiego w obozie zagłady w Mauthausen.\nSkąd wątpliwości co do miejsca jego śmierci? Wnukowie Stanisława, Krzysztof Jankiewicz i Jarosław Skorupiński odwiedzili po wielu latach obóz koncentracyjny w Mauthausen i w spisie ofiar tego obozu nazwiska swojego dziadka nie znaleźli. Gdzie i w jakich okolicznościach zginął, ostatecznie nie wiadomo?\nNie ma też, jak wiele ofiar tej wojny, swojej mogiły. Nie mamy możliwości zapalenia na jego grobie znicza i odmówienia najprostszej modlitwy. Za to istnieją aż dwie mogiły symboliczne. Jedna na cmentarzu przy kościele parafialnym w Kikole. Na grobowcu rodziny Mierzwickich, który odbudowaliśmy z Marią, znajduje się wpis o śmierci, a właściwie zamordowaniu w 1941 roku męża Zofii – Stanisława.\nDruga na cmentarzu w Nieszawie. Na nagrobku rodziców Stanisława dodatkowo wyryto napis o jego zamordowaniu w niemieckich katowniach. Jego wiek został tu zapisany pomyłkowo. W rzeczywistości miał 33 lata. Żadna różnica. Obie liczby świadczą o tym, że zadana mu śmierć jest pogwałceniem wszelkich norm humanitarnych. Miał, jak to się popularnie mówi, całe życie przed sobą.\nStanisław Skorupiński ma również oficjalne upamiętnienie. To wpis na tablicy umieszczonej w przewidzianym do tego celu miejscu w parku Lipnowskim.\nZamieszczona tam tablica wymienia 60 nauczycieli lipnowskiego powiatu, którzy zginęli w hitlerowskich obozach śmierci lub polegli w walkach z okupantem w latach 1939 – 1945. Tablica została ufundowana w hołdzie ich ofiary 1 września 1968 r. przez kolegów – ówczesnych nauczycieli Lipna i powiatu lipnowskiego.\nDlaczego ich to spotkało? Dlaczego musieli zginąć? Tu nie było przypadku. Wszystko zostało z góry zaplanowane i z żelazną konsekwencją realizowane. Ziemie polskie przylegające do granic Niemiec i Prus Wschodnich, a więc Śląsk, Wielkopolska, Pomorze, Kujawy, Ziemia Dobrzyńska i znacząca część Mazowsza włącznie z Płockiem, zostały włączone do Rzeszy. Z reszty naszego kraju utworzono tzw. Generalną Gubernię ze stolicą i siedzibą generalnego gubernatora Hansa Franka w Krakowie.\nFragment nagrobka rodziców Stanisława Skorupińskiego na cmentarzu w Nieszawie z wpisem o zamordowaniu Stanisława w niemieckim obozie zagłady w 1941 r.\nTereny włączone do Rzeszy miały być w trybie pilnym wynarodowione z ludności polskiej i zgermanizowane. W tej działalności mieli nasi okupanci wieloletnią praktykę w czasie zaborów i jednocześnie wiedzę o nikłej kiedyś skuteczności tego procesu. Nie chcieli popełnić wcześniejszych błędów, a skuteczność działania poprawić. Zgodnie z przyjętą koncepcją należało w pierwszym rzędzie usunąć z tych terenów polskich propaństwowych, patriotycznych działaczy, katolicki kler oraz inteligencję. Wszystkich, którzy mogli oddziaływać na resztę polskiego społeczeństwa. Usunięcie oznaczało niestety likwidację fizyczną.\nStanisław Skorupiński, nauczyciel czteroklasowej szkoły w małej wsi Grodzeń, został w ten sposób zaliczony do grona osób zagrażających interesom III Rzeszy i z tego powodu miał zginąć – i zginął. Był pod ręką. Spieszył się spod Warszawy do domu i rodziny. Ledwo zdążył, by zginąć. Nie pomógł bliskim. Ich los był także już zaplanowany. Jak?\nZ niemiecką systematycznością organizowana została niemiecka administracje na zajętych terenach. Prym wiedli od wielu lat osiedli na tych terenach niemieccy osadnicy. Pomarenko, Racław, członkowie klanu Wycke, to nazwiska osób, którzy przywdziawszy mundury w kolorze czarnym lub żółtym, szerzyli przemoc i strach wśród okolicznych mieszkańców tych ziem. Wspomagali ich przybysze z większych miast – Gdańska, Torunia.\nWłaśnie z Torunia został przysłany do majątku w Ciełuchowie urzędnik – jak mówiono – buchalter, folksdojcz Tomaszewski. Mówił dobrze po polsku (po niemiecku pewno też). Nadawał się na urzędnika w folwarku, gdzie większość pracowników była Polakami.\nNauczycielom pow. lipnowskiego zamordowanym w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i poległym w walce z okupantem w latach 1939 – 1945\nPracownicy byli potrzebni i w folwarku, i u okolicznych Niemców, którzy błyskawicznie powiększali swoje posiadłości, zabierając dobytek polskim sąsiadom. Buchalter Tomaszewski miał rodzinę – żonę i córkę i pilnie potrzebował mieszkania. Rozwiązanie narzucało się samo. Pomysłodawcą, jak powszechnie mniemano, był Racław, osadnik niemiecki, którego gospodarstwo co prawda znajdowało się we wsi Ciełuchowo, ale przy granicy z Grodzeniem. Zresztą po zabraniu i przyłączeniu do swojej ziemię swego sąsiada Ludwika Fosa stał się już mieszkańcem naszej wioski. Miał w jej sprawach wiele do powiedzenia. Będąc w dobrych stosunkach z nowym właścicielem majątku w Cieluchowie, praktycznie rządził całą okolicą.\nW Grodzeniu poza naszym sąsiadem Julianem Peplau nie było osadników niemieckich. Ten zaś nie należał do szanowanych gospodarzy również przez mieszkających tu Niemców. Racław nie miał konkurencji i przeciwników przy realizacji swoich zamiarów. Pomysłów, o czym jeszcze w tej opowieści się okaże, miał wiele.\nZ Grodzenia do majątku w Ciełuchowie nie było znów tak daleko, by nie można było dowozić buchaltera do pracy, a w Grodzeniu przy trakcie stał nowo wybudowany dom byłego nauczyciela. Mieszkała w nim co prawda jego żona z dziećmi, ale nie była to ważna przeszkoda. Można było ją przecież przenieść do matki. Jej gospodarstwo i dom było po sąsiedzku w odległości kilkuset metrów. Trudno nie skorzystać z takiej okazji, tak racjonalnego rozwiązania. Osoba, której najbardziej to dotyczyło, nie miała tu nic do powiedzenia. W ten prosty sposób Zofia Skorupińska wraz z dziećmi musiała opuścić swój dom i przeniesiona została do wyznaczonego jej pokoiku w domu swojej matki, a folksdojcz Tomaszewski wprowadził się wraz z rodziną do już opuszczonego nowego domu jej i wywiezionego do obozu koncentracyjnego męża.\nPrzypomnijmy, jak on cieszył się, że nie został oficerem, że może powrócić do domu i zająć się rodziną. Spieszył się nawet z powrotem. Nic nie było mu dane. Los jego, jego majątku i jego rodziny był przesądzony. Wkrótce, w 1941 roku, zjawili się w naszej okolicy osadnicy niemieccy z Rumunii. Nazywano ich Besarabami. Dla nich przeznaczano gospodarstwa rolne zabierane Polakom. Nasza sąsiadka Antonina Mierzwicka z dwiema córkami Pelagią i Zofią oraz ich dziećmi (jej mąż Antoni już nie żył, a synowie zostali wywiezieni do pracy chyba w Prusach Wschodnich) w trybie nagłym, nocą musiały opuścić swoje domostwo i oddać je wraz z pozostałym dobytkiem i ziemią przybyszom z Besarabii. Ci na dodatek otrzymywali polskich parobków, którzy mieli za zadanie uczyć ich metod uprawy roli. W ten sposób moja siostra Jadwiga trafiła do nich do pracy. Wysiedlani Polacy byli, w zależności od znanych jedynie władzom okupacyjnym kryteriów, wywożeni w głąb Niemiec lub na inne tereny zajętej Polski, w tym nawet do Generalnej Guberni. Panie Mierzwickie wywiezione zostały w okolice Wąbrzeźna. Mało wiem o tym okresie ich życia. Teściowa, gdy rozmowa dotykała tego czasu, przeważnie płakała.\nFolksdojcz Tomaszewski nie za długo zamieszkiwał dom Skorupińskich. Racław, organizator porządków w mojej wsi, miał w stosunku do niego inne zamiary. Wynalazł (wysiedlił właściciela) dom blisko leżący Pałacu w Ciełuchowie (miejscu pracy buchaltera) i przeniósł go do niego. Dom Skorupińskich rozebrał, przeniósł na swoją działkę i zamieszkał w nim. Długo jeszcze po wojnie za kościółkiem widoczne były fundamenty rozebranego domu, betonowa płyta sklepienia i piwniczne schody. To była solidna konstrukcja, nie tak łatwa do rozbiórki.\nOpowiadano, że gdy w styczniu 1945 przyszło uciekać naszym niemieckim sąsiadom, żona Racława z płaczem obejmowała i tuliła się do opuszczanego nowego domu. Zrozumiałe, tyle trudu kosztowało ich jego zdobycie i wybudowanie. Było czego żałować.\nZa to Zofia Skorupińska, zanim dotarła po przejściu frontu do Grodzenia, mogła co najwyżej zobaczyć wspomniane wyżej fundamenty. Gospodarstwa po Niemcach szybko znajdowały chętnych i były natychmiast przydzielane przeważnie bezrolnym miejscowym Polakom. Gospodarstwo Racława było już zadysponowane i oczywiście nowy jego dom został już zamieszkały. Trudna do wyobrażenia jest gehenna, jaką przeżyła wdowa po nauczycielu, by odzyskać swoją własność. Szczęśliwie Racław nie zdążył rozebrać starego domu. Jeszcze stał, ale kto chciałby opuścić nowy dom i przenieść się do starej rudery. Nowy właściciel gospodarstwa po Racławie nie chciał. Postępek Racława, a właściwie polityka władz okupacyjnych powodowała w przyszłości takie konflikty. Zofia nie była w stanie ponownie przenieść domu do pierwotnego położenia. Musiała wywalczyć nie tylko dom, ale wyłączyć i otrzymać na własność niewielką działkę z byłej ziemi Racława, na której stał dom i zapewniony był do niego dojazd. Stary i nowy dom Racława (co zrozumiałe) stały w sąsiedztwie, blisko siebie. Teraz od traktu do tych domów prowadziły równoległe dwie drogi. Śmieszne, ale prawdziwe. Wiem o tym. Zaglądałem tam w latach pięćdziesiątych do mojej przyszłej żony, a później przyjeżdżaliśmy do teściowej, zanim nie zbudowali innego domu i nie przenieśli się do Kikoła.\nMuszę przyznać, że Stanisław z zaświatów wspomagał bliskich. Myślę, że wspierał moją teściową po wojnie w jej bojach o odzyskanie ich własności. Stała się przebojową kobietą, a jej argumentacja, że jest wdową po zamordowanym w obozie koncentracyjnym nauczycielu, była nie do odrzucenia. Może nie otwierała jej na oścież drzwi urzędów, ale nie pozwalała ich zamknąć. Walczyła jak lwica i zwyciężała. Resztę swoich dni spędziła już w lepszych warunkach, w dość dużym i wygodnym domu zbudowanym w Kikole. Stanisław, drugi jej mąż, zapewne w jej mniemaniu już nie był aniołem. Moim zdaniem był bardzo przyzwoitym, pracowitym i dobrym człowiekiem. Zosi i jej dzieciom nieba gotów był przybliżyć.\nWypada mi zakończyć opowieść o ostatnim przedwojennym nauczycielu Grodzenia. Dlaczego ją pisałem? Mogę podać wiele powodów. Pisałem ją przede wszystkim dla siebie. Zobowiązania takiego nigdy nie podejmowałem, ale czułem taką powinność.\nDzieci Stanisława już odeszły. Sławomir wcześniej, Maria już przeszło rok temu, w październiku 2019. Żyją jeszcze jego wnuki i kilkoro prawnucząt. To im, jego wnukom i prawnukom chcę tę opowieść zadedykować. Może przybliży im sylwetkę ich dziadka i pradziadka. Chciałbym, by tak się stało. Jego życie, chociaż krótkie i tragicznie zakończone, było godne. Dobrze, by o tym pamiętali. Gdybym mógł, nałożyłbym na nich obowiązek wyjaśnienia, gdzie i w jaki sposób zginął. Niemcy w swojej perfidnej systematyczności pewnie gdzieś to odnotowali. Może można do tych informacji dotrzeć.\nPozostaje jeszcze moja ulubiona wieś – Grodzeń. Często mówię, że jest to taki kąt z dzieciństwa, którego się nigdy nie zapomina. To tam, choć tak krótko, to jednak skutecznie wrastał w miejscową społeczność – nauczyciel Stanisław Skorupiński.\nChciałbym zwrócić się do młodych mieszkańców Grodzenia. Waszym dziadkom i pradziadkom nauczyciel Stanisław Skorupiński nie tylko przekazywał wiedzę, on uczył ich patriotyzmu, bycia Polakami, a to w oczach okupanta nie mogło mu ujść bezkarnie. Dlatego zginął, ale i dlatego wart jest waszej pamięci. Nie ma i pewno w najbliższej przyszłości nie będzie w Grodzeniu szkoły. Buduje się jednak inne obiekty użyteczności publicznej – ośrodki sportowe, świetlice, domy kultury, biblioteki itp. Nadaje im się nazwy, patronów. Macie gotową propozycję, przecież jednego spośród was. Możecie w taki sposób uczcić jego imię i przekazać je pamięci potomnym.\nZdzisław Jankiewicz, luty 2021 r.\n Zachęcam do przeczytania wcześniejszych tekstów Zakładki SKĄD NASZ RÓD.\n Wszystkie informacje o rodzicach Stanisława zawdzięczam ich prawnuczce p. Ewie Kiesiewicz – Nowakowskiej, wnuczce siostry Stanisława Bronisławy Jelonek.\n Zostały utworzone dekretem Naczelnika Państwa z 7 lutego 1919 i w szybkim czasie dostarczały absolwentów tworzących kadrę dla rozwoju szkolnictwa podstawowego, wtedy zwanego powszechnym.\n Pierwszy mąż Marianny – Holli, przybyły do Polski z armią Hallera, również był pilotem. Zginął śmiercią lotnika\n Jeżeli był to Fort Bema na Woli, to raczej był tam magazyn a nie fabryka amunicji.\n Taką datę podał w swoim pamiętniku Zenon. Oficjalna data podpisania kapitulacji to 28 września.\n Mogę się mylić. Znalazłem informację, że zebranie to miało miejsce w siedzibie Banku Spółdzielczego. Pozostanę jednak przy swojej ugruntowanej przez lata informacji.\n W latach 1896 – 1914 w Lipnie stacjonował pułk wojsk rosyjskich oraz znaczna liczba rosyjskich urzędników wojskowych i cywilnych oraz ich rodzin. Dla nich wybudowano w mieście między innymi cerkiew prawosławną.


Różane Dzieciństwo: "Smoczek Loczek. Na ratunek księżniczce"\nDzisiaj u nas gratka dla najmłodszych wielbicieli komiksów, czyli kolejna propozycja od Wydawnictwa TADAM z serii "Mój Pierwszy Komiks". Jakiś czas temu gościłyśmy na blogu "Małego, Dużego i Chmurę", a dziś zawitał do nas kolejny sympatyczny bohater - Smoczek Loczek.\nLoczek jest małym smokiem z charakterystycznym żółtym puklem nad czołem. Niektórzy znają go już z wydanego w październiku, pierwszego albumu z serii "Smoczek Loczek. Bardzo straszna czkawka". Dla nas książka "Smoczek Loczek. Na ratunek Księżniczce" to pierwsze spotkanie z tym małym zielonym urwisem, który od razu zyskał naszą sympatię.\nLoczek jest (prawie) odważnym smokiem, który wyrusza w samotną podróż z misją uratowania smoczej księżniczki porwanej przez okrutnego rycerza. W drodze spotyka\nzające oraz niedźwiedzia, które potrzebują pomocy. Na szczęście Loczek ma szlachetne serce i, jak przystało na smoka, posiada wielką moc - potrafi ziać ogniem, a dzięki swojej dobroci zyskuje również nowych przyjaciół. W końcu mały bohater dociera do celu, lecz uratowanie księżniczki okazuje się trudniejsze niż się spodziewał. Ostatecznie udaje mu się wybawić swoją ukochaną z opresji, lecz w jaki sposób, musicie przekonać się sami.\nPrzedstawiona tu historia, poza odpowiednią dawką humoru, niesie również ważne przesłanie, że bycie dobrym popłaca oraz prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.\n"Smoczek Loczek. Na ratunek Księżniczce", podobnie jak pozostałe tytuły z serii "Mój Pierwszy Komiks" jest kartonówką, która wytrzyma nawet najmniej eleganckie czytanie, dlatego polecamy ją wszystkim małym czytelnikom, którzy rozpoczynają swoją przygodę z komiksem i ogólnie z książkami. Prosta fabuła, z jednoznacznym przekazem oraz wyraźne, niezbyt szczegółowe, kolorowe ilustracje zainteresują maluszki oraz młodsze przedszkolaki, ale i starsi czytelnicy spędzą z Loczkiem miłe chwile. Książka nada się również dla dzieci, które zaczynają samodzielnie czytać.\nNa szczególną uwagę zasługuje bardzo wyraźna mimika bohaterów, dzięki czemu maluch może właściwie odczytywać towarzyszące im emocje i wraz z nimi przeżywać strach, radość i smutek.\nU nas "Smoczek Loczek" jest jedną z najczęściej czytanych książek w ostatnim czasie i już nie raz nakryłam córcię siedzącą przy półce z książkami i wnikliwie analizującą poszczególne sceny. Dodatkowo, na pytanie: "Co mam napisać o tej książce?", 2,5-letnia Różyczka stwierdziła: "Smoczek Loczek jest bardzo ładny i go lubię". Myślę, że to najlepsza recenzja, jaką mogła otrzymać książka przeznaczona dla najmłodszych. Tak więc, z nadzieją oczekujemy kolejnych przygód tego sympatycznego bohatera, a póki co, pozostaje nam dalsza lektura "Na ratunek Księżniczce" i zachęcanie do niej również Was.\nDziękujemy Wydawnictwu TADAM za egzemplarz recenzencki tej uroczej książeczki.\nAutor: Różane Dzieciństwo o 00:21


Wczasy nad morzem – alternatywne dostarczanie jodu - Katalog stron MegHair\nWczasy nad morzem – alternatywne dostarczanie jodu\nO pozytywnym działaniu jodu na nasz organizm można by napisać wiele. Jedzenie takie jak ryby morskie, owoce morza, sól jodowana czy drożdże pozwala na utrzymanie jego odpowiedniego poziomu w naszym organizmie. Alternatywą mogą być wczasy nad morzem. Spacery nad morzem umożliwiają pozyskanie tego cennego pierwiastka. Parująca woda morska, nasyca jodem powietrze, które poprawi nasze samopoczucie i pozytywnie wpłynie na zdrowie, niezależnie od pogody czy pory roku.\nTytuł: Wczasy nad morzem – alternatywne dostarczanie jodu\nSłowa kluczowe: domki nad morzem, hotele nad morzem, noclegi nad morzem, kwatery nad morzem, wczasy nad morzem, pensjonaty nad morzem\nSerdecznie witamy na stronie Domu Gościnnego "Przedmieście". Wygodne pokoje, smaczne domowe posiłki, dużo zieleni, cisza, spokój - to wszystko mogą Państwo znaleźć, odwiedzając Dom Gościnny "Przedmieście". Wraz...\nFirma City Apartments proponuje Państwu wynajem apartamentów w Warszawie, które są usytuowane w samym środku miasta oraz na Starym Mieście. Ich właściwa lokalizacja gwarantuje możliwość dojścia w wiele miejsc w Warszawie w bardzo ...


Mięsny jeż i wątroba | Koval - Lekki blog lifestylowy - życie, podróże, fotografia\nMięsny jeż i wątroba\nData: mar 30 2012\nMięsny jeż ostatnim hitem polskiego Internetu. Nawet doczekał się oficjalnego tutoriala #1 oraz gastronomicznej wariacji w jednej z ostrowskich jadłodajni #2.\nMięsny jeż – celebryta, jego popularność wciąż rośnie dlatego postanowiliśmy sprowadzić jeża do naszej restauracji i wprowadzić go do naszego menu… sprawdź jak smakuje nasz pomysł na mięsnego jeża! Dostępny od czwartku 29.03.2012.\nNatomiast osobiście rekomenduję na wzorcową potrawę miesiąca smażoną wątróbkę z pieczonymi ziemniakami i cebulą (tzw. fried liver). Do tego sałata z autorskim sosem i pomidorami koktajlowymi. Dla wielu przysmak, dla inny powód obrzydzenia. Albo się ją kocha, albo nienawidzi.\nNie jest to co prawda „mięsny jeż” i do owego „klasyka” zupełnie się nie umywa… ale… jest boskie, tanie i zdrowe, chociażby ze względu na spore pokłady witaminy A i B6!\n(Author)\t30 marca, 2012 · Odpowiedz\nDubstep Remix jest niezły http://www.youtube.com/watch?v=c2fXmnAqnoc\nWątróbka powinna jeszcze zawierać jabłka – obok smażonej cebulki. Mniam, mniam, można je pokroić w plasterki, ale ćwiartki też się usmażą. Pomysł z pieczonymi ziemniaki do wątróbki też zacny – jakieś konkretne przyprawy? Akurat dzisiaj wątróbka na obiad, to przetestuję takie ziemniaki doń.\n@Weronika do pieczonych ziemniaków idealnie pasuje przyprawa Knorra (ta specjalna do ziemniaków). Po usmażeniu po prostu posypałem. Pyrki daj cienkie talarki. Szybciej się zrobią. Co do jabłek… słyszałem ale jakoś na słodko nie bardzo jestem przekonany. 🙂\nNienawidzę wątróbki i kiszki, jedne z niewielu rzeczy które potrafią mnie obrzydzić przy jedzeniu.\nInspirujesz. Ja dotychczas wątróbkę w każdych ilościach, ale tylko z chlebem, trzeba będzie sprawdzić.\nZdrowa? A czy przypadkiem w wątrobie nie odkładają się jakieś toksyny?\nMięsny jeż – celebryta, jego popularność wciąż rośnie dlatego postanowiliśmy sprowadzić jeża do naszej restauracji i wprowadzić go do naszego menu.\nMięsnego jeża z wołowiny, łi? 😛\nZa moich czasów to był pęknięty jeż.\nA tobie się wszystko z jednym zawsze…\n(Author)\t3 kwietnia, 2012 · Odpowiedz


Dna moczanowa a problemy ze stopami - Poradnik Apteki Gemini\nPytanie od Pani Liliany\nMam dnę moczanową i bardzo dokuczają mi palce u stóp. Jak sobie pomóc? Biorę allopurynol 100 mg.\nPrzede wszystkim należy skonsultować się z reumatologiem. Być może trzeba zmienić dawkę allopurynol lub dołączyć dodatkowy preparat. Pomocna może okazać się zmiana diety. Należy ograniczyć pokarmy zawierające puryny, np. mięsa, podroby, kawę, tłuste sosy. Jeśli chodzi o sam ból, to pozostają nam preparaty przeciwbólowe, najlepiej do smarowania. Bez recepty mogę polecić żele z substancją czynną etofenamat lub naproksen. Z preparatów doustnych polecam doraźnie leki przeciwzapalne i przeciwbólowe z substancją czynną deksketoprofen, ponieważ nie podrażniają one tak mocno żołądka, jak inne preparaty z grupy NLPZ. Należy także unikać aspiryny.\nVeral 10 mg/ g, żel, 55 g\nOdporność dorosłych Szczepienia ochronne Odporność u dzieci Karmienie piersią Porady farmaceuty Kobieta w ciąży Dna moczanowa Zdrowa dieta Koronawirus Odporność Artretyzm Nowotwór Cukrzyca Ciąża Zioła Dieta Leki


Amsterdam Lot - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: amsterdam lot\n...oddaliśmy nasz śliczny samochód, który tak dzielnie nam służył przez dwa tygodnie. Dwie godziny czekania, czekolada na gorąco i samolot KLM, kierunek Amsterdam... McDouglas... Fajnie sie leciało(...) lato! Tutaj kilka godzin czekania, zmęczenie straszne, zielona herbata na otwarcie oczu, fotele masujące na powrót do formy. Lotnisko w Amsterdamie jest naprawdę super wyposażone, duże i bardzo...\n... Bycie singlem jest zdecydowanie przereklamowane. Mialm szanse zakosztownia tego luksusu. I wciaz mam, przedemna jeszcze 5 dni wolnosci. Chlopaki uniesione LOTem wakacjuja sie w Europie. Victorek u Dziadkow 6 tygodni, T w wiekszosci z nimi, choc robi sobie wybady Berlin, Londyn, Amsterdam, Bruge. A ja sobe pracuje. Jedyna dobra strona sytuacji to to, ze nie slysza co rano, cichutkiego, niby od...\n...zdecydowalibyście się na wypad do Holandii, wyruszcie w podróż z City Break Amsterdam , gdzie w prosty sposób połączycie przelot w najlepszej cenie i zakwaterowanie w sprawdzonym hotelu. (...) z nieziemskiej przyrody. Przelot w najlepszej cenie zarezerwujecie na Tanich lotach do Oslo . Munch i van Gogh Skąd pomysł na taką ekspozycję? Jej organizatorzy podkreślają, że był on dość oczywisty...\n...delektować się można też winem vino novello oraz pieczonymi kasztanami, które kupimy wtedy niemal na każdym straganie. Jak jeszcze można zachęcić do wyjazdu? Cóż, tańszych lotów do Rzymu i niższych cen hotelu nie znajdziecie o innej porze roku. Amsterdam w aurze jesieni Mimo że w Amsterdamie, stolicy Holandii, najpiękniej jest w kwietniu, gdy kwitną tulipany, warto się przekonać, jakiego uroku...\n...linii lotniczych należą wciąż Wizz Air i Ryanair. To z tych linii najczęściej korzystają ci, którzy chcą zaoszczędzić. Szukając tanich biletów, wykaż się swego rodzaju elastycznością. Często znacznie bardziej opłaca się zarezerwować bilety lotnicze z innego lotniska niż to najbliższe. Może się okazać, że przelot do Berlina, a następnie lot np. do Rzymu będzie tańszy niż bezpośredni lot do Włoch...\nDyskusje na temat: amsterdam lot\nkiiki, no i tak jest prawidlowo. zycie jest po to, zeby zyc, o. :) a co do cen, to rzeczywiscie dziwne, lot + hotel gdzies w Polsce jesz duzo drozszy niz np. na Majorce, porobilo sie. Poza tym urlopy bookowane w Polsce sa duzo drozsze niz w Niemczech! Moja siostra opowiadala mi, jaka okazje zlapala, bo tak tanio, a ja sie za glowe zlapalam, bo cena byla mocno przesadzona. Pokrecilo sie wszystko...\ncool. a lot?


włosy of tyśka: Szampon, który działa na wypadanie | Bioxsine\n• tyśka bloguje • sobota, 9 stycznia 2016 •\nSzampon mieści się w buteleczce o pojemności 300 ml i ma gęstą konsystencję o kolorze brązu. Ma dobrą wydajność, dzięki temu, że jest gęsty, a także bardzo mocno się pieni. Pachnie ładnie, zapach kojarzy mi się po części z męskimi perfumami, jednak czuć też zapach ziół. Ogólnie przyjemnie się go wącha i używa. Nie utrzymuje się długo na włosach. Jak mówiłam szamponu używam blisko 2 miesiące, a ubyło mi niecałe pół opakowania, a nie żałuję sobie produktu. Myję nim oczywiście głównie skalp i włosy u nasady, staram się nie nakładać go na długość. Zrobiłam tak kilka razy i miałam bardzo poplątane, suche oraz nieprzyjemne w dotyku włosy. To zapewne skutek ziół w składzie kosmetyku. Jak wiecie moje włosy są delikatne, dlatego zabezpieczam je lekką maską na długości, zazwyczaj Kallosem. Tak może działać na moich włosach, a jednocześnie im nie szkodzić.\nJeśli chodzi o działanie to bardzo mnie ono zaskoczyło. Szamponu zaczęłam używać pod koniec kuracji Hairvity, kiedy byłam pewna już działania oraz wyników. Suplement zahamował moje wypadanie do minimum, a w połączeniu z Bioxsine podczas mycia wypadały mi może 2-3 włosy? Tak właśnie było :) Już po pierwszym myciu byłam zdziwiona, a przy trzecim nie wypadł żaden włos. Potem testowałam sobie już szampon dalej solo i nadal się świetnie spisywał. Co prawda ilość wypadających włosów zwiększyła się, ale niewiele. Tak na prawdę więcej włosów wypada mi w ciągu dnia, niż podczas mycia, czyli zupełnie się to u mnie odwróciło. Nie liczyłam, ale nie jest to liczba większa niż 50. Uważam to za duży sukces :) Co do mycia: to myję włosy tak jak zawsze, z tym że przykładam się do masowania skóry głowy. Robię to delikatnie przez około 2 minuty. Z jednej strony relaks, a z drugiej wiem, że pomagam w ten sposób szamponowi działać.\nWłosy przestały wypadać, jak wspominałam. Zauważyłam też, że nieco się wzmocniły. Młode "babyhair" po kuracji Hairvity, rosły i rosną zdrowo, są w dodatku delikatnie grubsze od reszty pozostałych włosów. Po każdym zastosowaniu szamponu i wyschnięciu, uwielbiam moje włosy. Są pięknie odbite u nasady - to drugi powód, za który bardzo polubiłam szampon Bioxsine. Pięknie oczyszcza. Wolniej się przetłuszczają, ale nadal myję co 2 dni. W okresie grzewczym moje włosy szaleją z przetłuszczaniem, więc wole dmuchać na zimne. Zauważyłam jednak, że gdy normalnie drugiego dnia wieczorem powinny być bardziej tłuste jak zawsze, wcale takie nie są. Gdybym trzeciego dnia spryskała je suchym szamponem, to mogłabym wyjść spokojna z domu. Produkt ten naprawdę podbił moje serce.\nDla kogo mogę polecić szampon? Myślę, że dla każdego, ale przede wszystkim dla osób z początkami wypadania lub takim, którym nie wypada aż taka ilość jaka mi kiedyś. Chociaż i tutaj może się sprawdzić, ale w połączeniu z ampułkami Bioxsine (poczytać o nich możecie na stronie producenta) lub innymi preparatami do wcierania. Będzie idealny do stosowania po zakończeniu jakiejś długiej kuracji na wypadanie. Muszę przyznać, że jestem naprawdę fajnie i pozytywnie zaskoczona. Polecam też go osobom, które szukają sposobu na objętość u nasady, mają problem z przetłuszczaniem. Nie jest wcale taki drogi. Jego regularna cena to 39 zł, ale często jest dostępny znacznie taniej, więc naprawdę warto szukać. Ostatnio widziałam go za 20 zł z groszami. Używałyście może tego szamponu i jak się spisywał? W razie pytań, śmiało piszcie - na pewno odpowiem :)\nAutor: tyśka bloguje o sobota, stycznia 09, 2016\nKarolina Blog 09 stycznia, 2016 19:53\nCiekawy szampon, aż sama mam ochotę użyć go na swoje włosy, tym bardziej, że jak piszesz odbija od nasady :)\nBeauty B. 09 stycznia, 2016 20:05\nUżywała tylko ampułek z Bioxsine i byłam zadowolona ;)\nMagda Gontarz 09 stycznia, 2016 20:52\nwłaśnie go testuję i muszę przyznać, że jestem z niego zadowolona!\nDziecko We Mgle 09 stycznia, 2016 20:56\nMiałam odlewkę i był w porządku :)\ntyśka bloguje 10 stycznia, 2016 00:12\nPo odlewce nie można w sumie za duzo stwierdzić, tylko czy dobrze oczyszcza i odbija u nasady, dlatego jeśli masz problem z wypadaniem, to myślę, że warto spróbować ;)\nWłososfera 09 stycznia, 2016 20:59\ngdzie to cudeńko można kupić :)?\ntyśka bloguje 10 stycznia, 2016 00:11\nW większości aptek, chociażby na doz.pl jest za 25 zl :)\nPink Lipstick 09 stycznia, 2016 21:04\nJakiego szamponu z palmą używał Twoj Tata? Mi sam szampon Bioxsine się nie spisał, ale jak używałam go z ampułkami to efekty super :))\ntyśka bloguje 10 stycznia, 2016 00:07\nUżywał szamponu firmy Biokap :)\nblondelook74 09 stycznia, 2016 21:36\nJa dostałam dwie próbki tego szamponu w aptece ale mi nie pasował, bo miałam po nim wyrzut krostek i łuski na skórze głowy więc więcej już nie próbowałam a może dam mu kiedyś jeszcze szansę.Patrycja pozdrawiam i obserwuję:)\ntyśka bloguje 10 stycznia, 2016 00:13\nPrzyznam szczerze, że jeszcze nie spotkałam się z podobną opinią o tym szamponie. Widocznie jakiś składnik, pewnie zioła, musiał Ci zaszkodzić ;)\nblondelook74 10 stycznia, 2016 16:25\nPewnie tak ale nie skreśliłam go z listy i jeszcze kiedyś spróbuję go użyć:)\narletunialalunia 09 stycznia, 2016 21:45\nMuszę go wypróbować , zapraszam na rozdanie :)\nSandra 09 stycznia, 2016 22:01\nMyślę, że po przeczytaniu Twojej recenzji, więcej osób się po niego skusi :)\nMary | careofbrownhair.blogspot.com 09 stycznia, 2016 22:21\nBardzo ciekawy szampon, kiedyś po niego sięgnę:)\nRzetelne Recenzje 09 stycznia, 2016 22:36\nMiałam ten szampon i byłam zadowolona :)\nmycosmeticsyourhair blog 09 stycznia, 2016 23:06\nBarbara Maciejewska 09 stycznia, 2016 23:23\nMam go i czeka w kolejce do testowania. Aż nie mogę się go doczekać!\nHair World 10 stycznia, 2016 00:20\nmam go, dla mnie dobry do mocnego oczyszczania, ale czy na wypadanie działa to nie wiem, bo mi nie wypadają, używałam za to ich ampułek i lipa, zero wzmocnienia, porostu czy coś\nAnonimowy 10 stycznia, 2016 20:38\nAmpułki są głównie na wypadanie z tego co się orientuję, nie na wzmocnienie ani porost.\nja, Kosmeonautka 10 stycznia, 2016 08:41\nJa tez dlugo myslalam ze takie dzialanie to mit, ale u mnie szampon Natur Vital sprawil ze musialam przyznac sie do bledu. To niesamowite ze cos bedacego na glowie tak krotko moze tak dzialac!\nJasminum 10 stycznia, 2016 08:56\nMi od kilku dni włosy lecą jak szalone :(\nAnia 10 stycznia, 2016 09:55\nZaciekawił mnie ten szampon :D\nwww.kassiiaa.blogspot. com 10 stycznia, 2016 13:24\nRównież go miałam i nie byłam zadowolona :)\nSzczera Testerka 10 stycznia, 2016 14:22\nAnonimowy 10 stycznia, 2016 15:03\nMam wersje do włosów suchych i tłustych. Zamawiałam je w aptece olimpijskiej razem z ampułkami. Co dziwne, moje szampony nie mają w swoim składzie SLS ani SLES. Rok temu też tam kupowałam całą kuracje i również szampon nie miał tego składnika. Kupiłam raz w aptece DOZ i niestety skład był już inny. Nie rozumiem\ntyśka bloguje 10 stycznia, 2016 15:22\nMożliwe, że zmieniono skład szamponu i teraz jest tylko z SLES, a ten co wcześniej kupiłaś był ze starym składem :) Grunt, żeby działał jak trzeba :)\n88kokosek88 10 stycznia, 2016 19:42\nTeż słyszałam wiele zapewnień odnośnie tego typu szamponów ale żaden nie działał jak trzeba. Tego nie miałam okazję używać ale na pewno go wypróbuję jak tylko będę w PL:)\nAnonimowy 10 stycznia, 2016 20:37\nLubię ten szampon. Ładnie oczyszcza włosy, są po nim uniesione i pełne objętości, działa też na wypadanie, ale jeśli ktoś nie ma aż takiego dużego problemu, bo wtedy polecam szampon+ampułki :)\nAnszpi- Droga do perfekcyjnych włosów 11 stycznia, 2016 12:16\nMy strawberry fields 13 stycznia, 2016 14:19\nChętnie go wypróbuję, działanie wydaje się być genialne!\nNadia 13 stycznia, 2016 18:44\nCiekawy szampon :) chętnie bym go wypróbowała, to zmniejszone wypadanie włosów jest bardzo kuszące\nAnonimowy 17 stycznia, 2016 12:25\nMiałam i naprawdę mi pomógł, ale najlepiej działa z ampulkami :)\nKolorowy Pingwin 20 stycznia, 2016 11:49\nRównież nie wierzyłam w moc szamponów na wypadanie włosów, teraz testuje jeden... zobaczymy czy się sprawdzi :)\nAnonimowy 18 lutego, 2016 20:56\nOd kiedy wypróbowałam pierwszy raz kupiłam już 2 opakowania :)


Igor Lewczuk piłkarzem Legii (2019/06/12)\nIgor Lewczuk piłkarzem Legii\nIgor Lewczuk podpisał z Legią Warszawa roczny kontrakt z opcją przedłużenia o kolejne 12 miesięcy - poinformował stołeczny klub. Obrońca wrócił do tego zespołu po trzech latach.\nLewczuk był graczem Legii w latach 2014-216. Wówczas wywalczył z zespołem z Łazienkowskiej dwukrotnie mistrzostwo Polski oraz zdobył dwa Puchary Polski.Ostatnio był piłkarzem Girondins Bordeaux. W barwach francuskiego klubu rozegrał łącznie 54 spotkania i strzelił jednego gola.- Szybko doszliśmy z Legią do porozumienia. W Bordeaux, przy zawodnikach o wysokiej klasie nabyłem dużo obycia i mądrości boiskowej, jak się ustawiać i asekurować. Ten wyjazd na pewno mi w tym pomógł i dzisiaj jestem lepszym piłkarzem. W porównaniu z Legią presja była tam mniejsza. Na pewno będę trenował z całym sercem i dam z siebie maksimum - powiedział Igor Lewczuk, cytowany na oficjalnej stronie wicemistrzów Polski.


Zjawiskowe wyspy Pacyfiku na spotkaniu Klubu Podróżnika - Piaseczno news'y\nInformacje17 października 2010, 00:00, Marcin Borkowski - serwis mieszkańców gminy Konstancin-Jeziorna\nZjawiskowe wyspy Pacyfiku na spotkaniu Klubu Podróżnika\n18 października 2010 roku o godz. 19.00 serdecznie zapraszamy na spotkanie Klubu Podróżnika. Pokaz slajdów odbędzie się w nowo otwartej Scenie Pod Sceną w Amfiteatrze W Parku Zdrojowym. Tym razem Gosia i Marcin Złomscy opowiedzą nam o zjawiskowych wyspach Pacyfiku. Serdecznie zapraszamy! Liczba miejsc ograniczona (50 osób). Wejściówki można odbierać w amfiteatrze już na godzinę przed pokazem.\nPACYFIK - wyspy szczęśliwe. Fidżi, Samoa, Tonga, Polinezja Francuska i Wyspa Wielkanocna Wyspy Południowego Pacyfiku widziane z lotu ptaka to niewielkie skrawki lądu rozrzucone po bezkresnym błękicie największego oceanu świata. Lśnią w słońcu, mienią się kolorami i zachwycają różnorodnością. Białe plaże i turkusowe laguny rajskich atoli Polinezji Francuskiej zachęcają do błogiego lenistwa, ale nie ulegniemy mu na długo. Odwiedzimy wielokulturowe Fidżi, gdzie zapachy indyjskich potraw mieszają się z aromatem tradycyjnego napoju Polinezyjczyków zwanego kava. Na Tonga - ostatnim Królestwie na Pacyfiku - wylądujemy w czasie Wielkanocy, gdy wielogłosowe, polinezyjskie śpiewy rozbrzmiewają we wszystkich kościołach. Na Samoa przyjrzymy się tradycyjnym domom fale i powędrujemy w głąb zielonego interioru, a na Wyspie Wielkanocnej spróbujemy zgłębić tajemnicę monumentalnych posągów moai. Historia o „człowieku-ptaku” przeniesie nas w świat mitów i legend. Na Pacyfiku odkryjemy krainę uśmiechniętych wyspiarzy żyjących z dala od zgiełku wielkiego świata, cywilizacji i problemów współczesności. Prezentowane zdjęcia powstały w trakcie dziesięciomiesięcznej podróży poślubnej dookoła świata.\nO autorach: Gosia Preuss-Złomska i Marcin Złomski - doktorantka socjologii i dyplomowany kontrabasista; oboje są także absolwentami SGH. Znacznie lepiej odnajdują się jednak jako podróżnicy, fotografowie, przewodnicy wypraw. Gdy poznali się na pokazie slajdów podróżniczych on miał już za sobą wędrówkę w głąb peruwiańskiej dżungli, przemierzył Afrykę od Kairu do Kapsztadu i odwiedził klasztory buddyjskie w Tybecie; ona wspinała się w górach Azji i podziwiała bezkres mongolskiego stepu. Od tej chwili wyjeżdżali już razem, aby w końcu ruszyć w 10-miesięczną podróż poślubną dookoła świata. W sumie odwiedzili ponad siedemdziesiąt krajów na sześciu kontynentach. Więcej informacji o autorach i relacjach z ich wypraw znajdziecie na: www.5stronaswiata.pl\nInformacje9 października 2010, 00:00, Marcin Borkowski - serwis mieszkańców gminy Piaseczno\n16 października Kuba Sienkiewicz wystąpi w 8-Ball Club\n8 Ball Club Piaseczno zaprasza mieszkańców, na wieczór z gościem specjalnym, którym będzie KUBA SIENKIEWICZ, z którym podczas recitalu zagra: Mirosław £ączyński - gitara basowa oraz Dariusz Kąkol - perkusja. jeśli chcecie na żywo zobaczyć i usłyszeć jedną z największych gwiazd polskiej muzyki pop-rockowej zapraszamy do Ósemki 16 października 2010 roku o godz. 20.30. Bilety wstępu w cenie 20 zł (w cenie biletu piwko lub welcome drink). Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, które klub może zaoferować - właściciele lokalu proponują wcześniejszy zakup biletów.


Jedynkowo sarpacka | Hau!\n17 grudnia 2011,\tsobota, Owczarek\nW poprzednim wpisie zbocowołek o listopadowym numerze „N.p.m.-u”. No to niekze zboce go jesce roz. Bo zaciekawił mnie tamok artykuł o „Jedynce”. Wiecie, co to takiego ta „Jedynka”? To tako nagroda, podobno barzo prestizowo, przyznawano corocnie przez Polski Związek Alpinizmu najlepsym polskim wspinacom.\nW 2007 rocku nagroda ta trafiła do rąk poni Elizy Kubarskiej i pona Davida Kaszlikowskiego. Za co? Za to, ze wytycyli na Grenlandii barzo trudny ślak, nazwany przez nik Golden Lunacy. Jak sami zbocowali, ryktując ten ślak, przepłynęli kajakami przez zdradzieckie wody, spędzili miesiąc na bezludnej wyspie Pam i wdrapali sie po pionowej, wysokiej na półtora kilometra skalnej ścianie.\nPara alpinistów pewnie barzo uciesyła sie z tej „Jedynki”, no i wyglądało na to, ze syćko jest piknie. Ba minęły dwa roki. Poni Kubarska i pon Kaszlikowski znów pojechali na Grenlandie. Towarzysyła im tym rozem dwójka przyjaciół: poni Joanna Onoszko i pon Zbigniew Krośkiewicz. Celem wyprawy było sfilmowanie paru miejsc, coby uzyskać materiał do filmu dokumentalnego o nagrodzonym tom „Jedynkom” wycynie. Ba cosi niedobrego sie tamok kruca zadziało. Co? Nie barzo wiadomo. W kozdym rozie przyjaciele zacęli sie wadzić i… przestali być przyjaciółmi.\nMinęło jesce kapecke casu. I oto w ostatnie wakacje w Znaku ukazała sie ksiązka poni Onoszko pod tytułem Sekretne życie motyli. Jej bohaterowie, Liza i Stefan, to para podrózników, ftórym tak straśnie zalezy na sławie, ze bez zodnyk zahamowań wyolbrzymiajom trudności, na jakie natrafiali podcas swyk wypraw. Niewozno jest dlo nik prowda, wozne jest bycie medialnom gwiazdom. Teoretycnie ta ksiązka to zwykło powieść, a jej bohaterowie som fikcyjni. Ba w środowisku alpinistycnym od rozu syćka zawołali: O, Jezusicku! Przecie to od rozu widać, co autorka miała na myśli! Ta Liza i Stefan to tak naprowde poni Kubarska i pon Kaszlikowski! Bajako!\nDwoje wyzej wymienionyk wartko pohybało do sądu. W sierpniu sąd zakazoł rozpowsechniania ksiązecki, pokiela nie zapodnie prawomocny wyrok. Tak więc przeglądając ostatnio strony internetowe Znaku – w ogóle tej publikacji nie nolozłek. Na stronak Merlina – widnieje ona jako niedostępno. Choć mozliwe, ze majom tego w magazynak pod dostatkiem, ino z powodu sądowej decyzji ksiązka stała sie tak samo sekretno jak to zycie motyli. Haj.\nA co o tej całej aferze rzekli inksi alpiniści? Pocątkowo więksość z nik stanęła po stronie laureatów „Jedynki”. Uznali ksiązke za jednom wielkom plugawom zbieranine sakramenckik oscerstw. Ba potem – coroz więcej ludzi z tego środowiska zacęło sie dokładniej tej całej historii przyglądać. No i zacęły sie rodzić wątpliwości. A do grona wątpiącyk dołącył między inksymi hyrny himalaista pon Krzysztof Wielicki i… sama kapituła „Jedynki”. 21 września, po ponownym zbadaniu sprawy i po serii przesłuchań w siedzibie Polskiego Związku Alpinizmu, kapituła odebrała parze podrózników te nagrode. Choć zastrzegła przy tym, ze nie posiada dowodów, aby autorzy Golden Lunacy dopuścili się oszustwa. Istnieją jednak rozliczne znaki zapytania. Następnie cało kapituła piknie podała sie do dymisji. Haj.\nCo na to syćko poni Kubarska i pon Kaszlikowski? Oni pedzieli tak: Przyznajemy się do jednego błędu. W relacji dla magazynu „Góry” napisaliśmy, że ściana miała 1500 metrów. Rzeczywiście, przesadziliśmy i po raz kolejny za to przepraszamy. Ale reszta argumentów to bezpodstawne zarzuty wobec nas. „Jedynkę” sami oddaliśmy. A kapituła tej nagrody to grono niekompetentnych i zawistnych ludzi.*\nNo i sie porobiło krucafuks! Teroz jedni oskarzajom poniom Kubarskom i pona Kaszlikowskiego, drudzy – oskarzajom oskarzycieli tej pary. Słowno sarpacka w tej sprawie dzieje sie wśród alpinistycnej braci cały cas, a kie sie skońcy – nie wiadomo. Fto fce, ten jej przebieg moze śledzić choćby na tym forumie .\nA jako jest prowda? „Jedynka” nalezała sie tej poni i temu ponu cy sie nie nalezała? Krucafuks – nie wiem. Wiem za to, jaki jest morał z całej tej historii: lepiej zdobywać góry po prostu dlotego, ze som piknie niz dlo jakiesik „Jedynek” i tym podobnyk bździnek. Hau!\n* Afera Kubarskiej i Kaszlikowskiego, „N.p.m. – magazyn turystyki górskiej” 2011, nr 11 (128), s. 8.\n17 grudnia o godz. 4:58\t100046\nZ zainteresowaniem poczytalam o Golden Lunacy. Na pewno wymaga duzo talentu i dobrego przygotowania wytyczenie szlaku na tak trudnym terenie.\nPrzykre jest, kiedy pasja jest zastąpiona konkursem na popularnosc i prowadzi do konfliktu.\nMoze lepiej, kiedy pasja pozostaje pasją, a nagrodą jest przebywanie w miejscu, gdzie widać i slychać ciszę.\n17 grudnia o godz. 11:01\t100047\nJa też wczoraj wlazłem na górę o wysokości 1500 m. No może trochę mniejszą. No już dobrze – to było drugie piętro u mnie w pracy…\n17 grudnia o godz. 13:59\t100048\nNie wiem, może taka rywalizacja o lepszość, o pierwszeństwo, jest wpisana w tzw. naturę ludzką.\nSama, z przykrym zaskoczeniem, obserwuję od jakiegoś czasu takie ambicjonalne potyczki szkodzące ewidentnie zbożnym celom.\nGorzej, jeżeli w grę wchodzi oprócz ambicji oszustwo. Z tego co czytałam jakiś czas temu – nie pamiętam już argumentów – wynikało, że nie była to czysta gra zdobywców.\nPędzę po resztę prezentów i inne zakupy.\n17 grudnia o godz. 17:12\t100051\nmt7: Nie wiem, może taka rywalizacja o lepszość, o pierwszeństwo, jest wpisana w tzw. naturę ludzką.\nCzyżby chodziło o rywalizację, kto pierwszy przy kasie w hipermarkecie?\n17 grudnia o godz. 17:15\t100052\nNnno taaaak — musieli – celowo lub przez przypadek – się nie naumieć używania balansu bieli*… 😈 — co samo w sobie nie jest rzeczą łatwą… ale od miszcza się wymaga… nawet od kandydata na miszcza… nesepa? 😉\nAle przynajmniej wszyscy przyznamy, że już w nazwie drogi, ‚Golden Lunacy’ – jej autorzy zasiali pierwsze ziarno wątpliwości i ambiwalencji… — kto ma uszy, niechaj słucha, kto ma oczy, niechaj czyta… i wprost, i między wierszami, i szerzej – np. wpisiki okołogórskie niejakiej a cappelli… choćby jeden taki 🙄\n*w tak zwanych czasach dzisiejszych nie ma chyba (być nie powinno) jakichkolwiek pretensji do wyczynu (niech nawet turystycznego) bez bogatej dokumentacji foto a nawet wideło – wówczas wiele rzeczy jaśnieje (byle nie za bardzo – aż do śnieżnej ślepoty!… :twisted:)\n17 grudnia o godz. 18:47\t100053\nPisalam niedawno o Miedzynarowodej Stacji Kosmicznej (ISS) widocznej z Ziemi bez specjalnego sprzetu.\nSpojrzalam na kalendarz przelotow widocznych na niebie w Warszawie. W najblizszych dniach Warszawiacy beda mieli bardzo wiele okazji obserwowac ISS. Kilka razy bedziecie mogli zobaczyc przelot dwa razy w ciagu nocy w odstepie okolo 90 minut. Okrazenie Ziemi zabiera ISS 90 minut. Link prowadzi do strony NASA.\nNa przyklad w sobote 31 grudnia, ISS ukaze sie o 16:44 (4:44 PM) 39 stopni ponad horyzontem po zachodniej-poludniowo-zachodniej stronie (WSW). Bedzie widoczny przez 4 minuty przy maksymalnie 54 stopniach nad horyzontem. Po obrocie wokol Ziemi (okolo 90 minut) bedzie ponownie widoczny mniej wiecej w tym samym miejscu.\nDla zainteresowanych bedzie to bardzo dobra okazja obserwowania ISS, jak robi obrot wokol Ziemi.\nSpojrzalam rowniez do slownika, jak sie poprawnie pisze slowo „Ziemi”. To jest ta planeta, po ktorej chodzimy.\n17 grudnia o godz. 20:17\t100054\nLiczy się samo wejście (i oczywiście, co o wiele trudniejsze, zejście) na szczyt czy też ścianę. Ważne jest to czy weszli wskazaną drogą czy nie (babciu, a kto babcie przyniósł – nikt mnie nie przynosił sam przyszłam – to dlaczego mama mówiła „znowu babcię diabli niosą” ;-).\n17 grudnia o godz. 21:41\t100055\n„Moze lepiej, kiedy pasja pozostaje pasją, a nagrodą jest przebywanie w miejscu, gdzie widać i slychać ciszę.”\nDlo mnie właśnie tak. I takom nagrode mozno zdobyć równie piknie na Evereście, jak i na nie za wysokiej Górze Piątkowej koło Rabki.\n„Na przyklad w sobote 31 grudnia, ISS ukaze sie o 16:44”\nNo to o tej porze to juz właściwie moze to ISS zacąć wołać ku Ziemi: HEPI NIU JEEEER! 😀\n„Ja też wczoraj wlazłem na górę o wysokości 1500 m. No może trochę mniejszą. No już dobrze ? to było drugie piętro u mnie w pracy”\nOsobiście wierze, TesTeqecku, ze u Ciebie kozde piętro mo 750 metrów wysokości. Cyli parter plus piętro – wychodzi 1500 metrów 😀\n„Pędzę po resztę prezentów i inne zakupy.”\nWystarcy po inkse zakupy, EMTeSiódemecko. Od prezentów to jest Święty Mikołaj, względnie Janiołek abo insy Gwiazdor 😀\n„Nnno taaaak – musieli – celowo lub przez przypadek – się nie naumieć używania balansu bieli*… – co samo w sobie nie jest rzeczą łatwą… ale od miszcza się wymaga…”\nZ drugiej strony, Basiecko, jeśli przodkiem ftóregokolwiek z tyk dwojga był hyrny Radziwiłł „Panie Kochanku” (mozno pedzieć, ze to był taki nas rodzimy baron Minhałzen), to skłonność do przesady – ze względów genetycnyk – powinna być u nik kapecke usprawiedliwiono 😀\n„Liczy się samo wejście (i oczywiście, co o wiele trudniejsze, zejście)”\nZejść ocywiście, ze trza. Inacej to kapituła nagrody musiałaby sie wdrapywać na scyt, coby wręcyć laureatowi wyróznienie 😀\n18 grudnia o godz. 11:01\t100057\ntyle jesteśmy warci, na ile nas sprawdzono 😉\n18 grudnia o godz. 13:37\t100059\nOdszedł Vaclav Havel.\n18 grudnia o godz. 14:50\t100060\nW kontekście takich wiadomości, jak ta ostatnia, jasno widać, że sarpacka nie ma żadnego sensu, a przyzwoite życie jak najbardziej.\nWażne jest, jaką pamięć się po sobie zostawi.\n18 grudnia o godz. 16:51\t100061\nA pamięć zostawił po sobie dobrą.\n18 grudnia o godz. 17:22\t100062\nNa pewno wiemy sami o sobie więcej, niż ci, co nas sprawdzają. Wisława też to wiedziała. Nie zawsze chce nam się przyznać do tego, że wiemy o sobie wszystkie takie tam…\nA co do pamięci…\n„Umarłych pamięć dotąd trwa,\nMarna waluta. Nie ma dnia,\nby tej pamięci ktoś nie stracił”.\n18 grudnia o godz. 17:47\t100063\nah…zaraz sie poprawiam. WIECZNOŚC, wieczność! Tak mi się zamiennie z pamiecią kojarzy\n18 grudnia o godz. 18:28\t100064\nNie wiem,czy ci alpinisci na te gore „wlezli”,czy nie??? Mysle,ze jak sie do nagrody przymierza,to wszystkie fakty musza „grac”,a jak nie to fora do domu!!\nSmutno,ze juz nikomu nie mozna zaufac 😮\nA co do prezentow,to mam zamiar stosowne znaki ustawic,coby sie Swietemu Mikolajowi „gory”,o pardon chaty nie pomylily i pod wlasciwa choina swe dary zlozyl 😉\nNie tylko V.Havla zegnamy,ale i moja ulubiona Cezarie Evore 🙁\n18 grudnia o godz. 19:04\t100065\nTo prawda, Ano, ją też.\n18 grudnia o godz. 19:46\t100066\n19 grudnia o godz. 1:55\t100068\nPrzeczytalam wspomnienie o V. Havle. Dramaturg, polityk, negocjator i skromny czlowiek. Obok wszystkich sukcesow politycznych i politycznej odwagi, Vaclav Havel lubil muzyke rockowa i jazzowa. Zaprosil zespol The Rolling Stones, aby wystapil w sredniowiecznym zamku w Pradze. Rowniez na zaproszenie V. Havla Bill Clinton odwiedzil Prage i zagral na saksofonie w jednym z klubow jazzowych w Pradze.\nPanie Havel, niech panu wiecznie gra ulubiona muzyka.\n19 grudnia o godz. 13:55\t100069\nOdszedł Kim Dzong Il. Korea płacze…\n19 grudnia o godz. 15:41\t100070\npięknie napisałaś – ostatnie zdanie. Podpisuję się pod.\n19 grudnia o godz. 15:46\t100071\nkoszula bliższa ciału. Każdy kiedyś odejdzie. Mnie bliższy był Havel, niż mało znany (sam sobie winien) człowiek z Korei.\n19 grudnia o godz. 19:29\t100073\nZastanawiam sie,czy Sw. Pietrowi nie zaczelo sie nudzic w niebiosach i powolal do siebie takich znaych ludzi,jak Cezaria i Vaclav??? Zebralo mu sie na pogaduszki???\nA i muzyki chetnie poslucha!?\nZa ostatnim osobnikiem imieniem Kim plakac na pewno nie bede!!!!\nPostaram sie jak najszybciej o nim zapomniec.\n19 grudnia o godz. 20:20\t100074\nO tej jedynkowej sarpacce słyszałam już w lecie – straszny niesmak…\nKorea płacze, jak kiedyś ZSRR i Polska po śmierci Bat’ki Stalina.\n19 grudnia o godz. 21:21\t100075\nVaclav Havel przekazuje prezent dla Billa Clintona. Jest to „Czech made product” – saksofon. Wsrod gosci rozpoznaje Madeleine Albright.\nVaclav Havel wypowiedzial slowa „Czech made” bardzo podobnie do nazwy ostatniego ruchu w szachach – „checkmate”. Na sali slychac smiech. Ciekawe, czy to byla aluzja do sarpacki V. Havla z krewnymi Dieda Maroza.\nW klubie jazzowym Reduta w Pradze, na zaproszenie V. Havla, Bill Clinton gra „Summertime”.\n19 grudnia o godz. 22:53\t100076\n19 grudnia o godz. 23:01\t100077\nOrca-pogralabym sama w tak doborowym towarzystwie.Ino musialaby wystarczyc fujarka…………….. 😉\n19 grudnia o godz. 23:05\t100078\nTez podoba mi sie to miejsce, nastroj, towarzystwo i muzyka.\nGdyby tak Pon Clinton zagral na pogrzebie Pona Havla „All the Saints go marching in”.\n19 grudnia o godz. 23:10\t100079\nA bocycie, jak postulowano koronowanie Havla na króla Polski i hasło „Havel na Wawel”? To ocywiście było w duchu Pomarańcowej Alternatywy, ale… na swój sposób odzwierciedlało to polskie sympatie dlo hyrnego czeskiego działaca.\nPo Ukochanym Przywódcy zaś ocywiście, ze Korea Północno płace. Spróbowałaby nie płakać! 😀\n19 grudnia o godz. 23:18\t100080\nHavel i Lonia w jednym stali domu,\nHavel na gorze, a Lonia na dole\nHavel spokojny, nie wadzil nikomu\nLonia najdziksze wymyslal swawole\n19 grudnia o godz. 23:20\t100081\nNo i jeśli bedzie analogicnie do pona Fredry – to na koniec Havel wierchuje! 😀\n19 grudnia o godz. 23:23\t100082\nA Lonia? Dołuje?\n20 grudnia o godz. 1:24\t100084\nMało, ze dołuje, to jesce kapie mu po głowie! Chociaz – akurat Havel znacy po czesku… Gaweł. No ale widocnie w Czechak to Gaweł gro role Pawła 😀\n20 grudnia o godz. 5:50\t100085\nRzeczywiscie Loni nakapało i jego komradom tyz.\n20 grudnia o godz. 13:40\t100087\n21 grudnia o godz. 0:13\t100091\nPiękny wieczór w radiowej „Trójce” był – wspomnienia o Havlu Jego przyjaciół – cudne! Muzyka piękna do tego. Cezare Evory też była. Takie piękne i pogodne wspomnienie o pięknych ludziach.\n21 grudnia o godz. 0:22\t100092\nAleż zapiękniłam. 😳 To ze zmęczenia – słuchając radia produkowałam hurtowe ilości pierogów z grzybami i kapustą. Nie mogę odwyknąć, że już tylko kilka, a nie kilkanaście osób na Wigilii.\n21 grudnia o godz. 0:24\t100093\nPrzywyknąć, oczywiście. 😳\n21 grudnia o godz. 0:25\t100094\n21 grudnia o godz. 12:55\t100095\nposzukaj na stronie http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_number-one_hits_(United_States), który singiel był na pierwszym miejscu w tygodniu, w którym się urodziłeś/urodziła i posłuchaj 🙂\n21 grudnia o godz. 12:56\t100096\ncoś do posłuchania,..fajny kawałek, lubię takie ;p\n21 grudnia o godz. 14:08\t100097\nW tygodniu, w którym ja się urodziłam, chyba nie było jeszcze listy przebojów. 😉 Sprawdzę później, bo teraz tylko krótka przerwa w przedświątecznych przygotowaniach – myję lodówkę, co zdecydowanie nie jest moim ulubionym zajęciem. Bardzo pomagają takie nasączane czymś (wolę nie wiedzieć czym) chusteczki z Lidla.\nA tango rzeczywiście fajne – z rozpędu obejrzałam sobie jeszcze Ala Pacino, jak je tańczy. 🙂\nKoniec przerwy, zanurzamy się. Miłego dnia! 🙂\nA, z nieba lecialo u mnie takie białe, ale teraz już tylko mokre. 🙁\n21 grudnia o godz. 15:09\t100098\nOrca, Satelita będzie w Święta nad Krakowem, może być trudno zobaczyć, bo niebo tutaj bywa zachmurzone, ale jeśli będę w ok . Mszany Dolnej, postaram się zerknąć, jeśli dobrze odczytałem to popołudniu. Hehe- i w Wigilie- nie mylić z pierwszą gwiazdą.\nPlan nad Krakowem:\n21 grudnia o godz. 16:03\t100100\nOto moja muzyka 😯\nCałkiem niezła. W rytm takich piosenek lubie tańczyć w Nowy Rok juz po wszelkich toastach, zyczeniach i tak dalej.\n21 grudnia o godz. 16:05\t100101\nCiebie to także obejmuje, Perry był na liście przebojów do końca maja tego roku 😉\n21 grudnia o godz. 17:09\t100102\nRzeczywiscie nad Krakowem bedzie piekny pokaz. 31 grudnia o 16:42 (4:42 PM) stacja bedzie widoczna przez 6 minut (!) na maksymalnej wysokosci 85 stopni. To prawie zupelnie nad glowa. Mam nadzieje, ze nad Krakowem nie bedzie chmur.\nCo do Mszany Dolnej to rowniez zauwazylam te miejscowosc. Zastanawialam sie, skad na liscie wziela sie Mszana Dolna. Nie mam zadnych podtekstow do mieszkancow tej miejscowosci tylko spodziewalabym sie zobaczyc ma liscie znane i duze miasta.\nDopiero pozniej pomyslalam, ze pewnie pracownik NASA ma rodzine w Mszanie Dolnej. Aby im ulatwic sledzenie ISS umiescil kalendarz lotow nad Mszaną Dolną.\nTo tak, jakby Felek pracowal dla NASA i umiescil kalendarz lotow nad Młaką.\nDla tych, ktorzy nie sa pewni, jak wyglada przelot ISS, na youtube jest wiele filmow, na ktorych jest pokazany i sfilmowany prostą kamerą przelot ISS po niebie.\n21 grudnia o godz. 18:05\t100103\nKilka dni temu bylam w restauracji, przed ktora powiewaja trzy flagi – amerykanska, polska i niemiecka. W srodku serwuja takie dania jak borscht, ushka, bigos (hunter stew) i wiele innych znanych i lubianych potraw. Na polkach za barem stoja rzedy wschodnio-europejskich win, szampan sovetskoye shampanskoye, w oryginale ????????? ?????????? i duzy wybor piwa. Okocim, Zywiec, duzy wybor piwa z Niemiec i oczywiscie piwo z Czech. Nie widzialam Smadnego, ale chcialabym zaproponowac nowa metode podawania czasu. Bierze sie to stad, ze firma Miller, ktore produkuje i sprzedaje roznego rodzaju piwo w U.S. wymyslila slogan Miller:30. Na pytanie, o ktorej konczysz prace w piatek, poprawna odpowiedz jest Miller:30. Oznacza to, ze po pracy idziemy wypic piwo.\nStosujac ten metode mozna powiedziec, ze ISS bedzie lecial nad Krakowem 31 grudnia o godzinie Smadnej:42.\n21 grudnia o godz. 18:08\t100104\nTe znaki zapytania to zadna tajemnica panstwowa krewnych Dieda Maroza. Mialam zamiar wpisac nazwe szampana, uzywajac rosyjskich liter, a wyszly znaki zapytania.\nPozostawiam oryginalna nazwe wyobrazni czytelnikow.\n21 grudnia o godz. 19:15\t100105\nmoja maszyna ostatnio odmawia zbyt czesto wspolpracy 🙁\nDo budy nie wpuszcza,ale niedlugo przyjdzie na nia kryska!!!\nDzisiaj pobieglam na moja wies,zeby zakupic twarog i inne smakowitosci,a tu sie okazuje,ze innym „tyz” posmakowalo i musialam dwa razy sie fatygowac.Nie przypuszczalam,ze sprawy pojda w „niewlasciwym” kierunku.Podobno nawet Holindry rozsmakowaly sie w polskich delikatesach 😉\nNo i na koniec wypichcilam wreszcie bigos.Teraz sie chlodzi.\nJeszcze przyjdzie ostatnie zakupy zrealizowac i mozna swietowac!!\n21 grudnia o godz. 22:14\t100106\nEee, na twej liście radwikowej moja jest taka 😆\nWstęp jakby ugi-bugi, ale później strasznie słodkie.\nA przecież to był niezły czas dla różnych „czarnych” kapel i śpiewaków.\n21 grudnia o godz. 23:33\t100107\nJednak były listy przebojów w tygodniu mojego urodzenia! 🙂\nAna, Ty to masz dobrze! Mnie najcięższy bój czeka w piątek. A jakie w Holandii tradycyjne dania świąteczne? Oprócz bigosu, oczywiście. 🙂\n22 grudnia o godz. 3:29\t100108\nCiekawe, cy psiom liste przebojów tyz kasi majom? 😀\nZe jest u NASA Mszana Dolna? Moze w NASA jest jakisi fan nasej Justynki Kowalczyk? A Mszana Dolna to najblizse miasto jej rodzinnej Kasiny 😀\nFotke z maluśkimi kurcockami uwidziołek. Kurcocki pikne. Ale najpikniejso – ta kwoka ocywiście 😀\n22 grudnia o godz. 7:47\t100111\nwłaśnie przeczytałam Twój wpis o „Jedynce”, i przypomniałam sobie rozmowę z autorką „Sekretnego życia…”, w TOKFM, jeszcze sprzed wyroku sądowego. Może Cię zainteresuje. Link tutaj (w połowie wysokości tego artykułu, przewiń w dół):\nCzytam Cię od dawna!\nPozdrawiam Cię świątecznie, niech Ci dosypie albo zaświeci – jak wolisz;) Radości, pomyślności, ciekawej pracy, miłych ludzi na co dzień i szybkiej wiosny!\n22 grudnia o godz. 12:03\t100112\nTaaa, blokuje dostęp do Alicji strony, trzeba obchodzić opłotkami – to w związku z linkami Alicji do zdjęć na Jej stronie.\nGugiel mi tłumaczy, że informował już o sprawie właściciela strony. Problem podobno polega na tym, że sama strona jest w porzo, tylko podczepione jest do niej coś złego, o czym właściciel pewnie nie wie i to coś rzuca się na otwierającego stronę Alicji i dlatego Sierżant Gugiel zakłada szlaban.\nOwczarek w roli kwoki wodzącej kurczaki znakomity. 🙂\n22 grudnia o godz. 13:51\t100115\nOto moja propozycja na listę przebojów piesków, jeszcze nie założono takiej, ale możemy być pierwsi 😉\nwiesz, jak to jest, męcizny są przed świętami bardzo zajęci sprzątaniem, gotowaniem i tak dalej, i nie mają czasu zajrzeć do komputra i naprawić, co zepsuli 🙄\nZnowu mi naobiecywano…Nic złego się nie wydarzy, tylko wolałabym, żeby usunąć to ostrzeżenie, żeby nie straszyło.\nNa razie bardzo zajęty. Swoim komputrem.\n23 grudnia o godz. 3:19\t100123\nO! To faktycnie jes pikny psi przebój 😀\nDziękuje piknie Paulecce za linka. W casie świąt, abo zaroz po świętak, piknie se ten artykuł przecytom 😀


religie.wiara.pl » Wyszukiwanie: FRANCJA\nPAP DODANE 12.08.2021 AKTUALIZACJA 13.08.2021\nSzef MSW Gerald Darmanin chce zamknięcia antysemickiej strony internetowej "Oni są wszędzie". Prokuratura prowadzi śledztwo w sprawie. »\n7 procent ochrzczonych dorosłych pochodziło w tym roku z islamu. »\nPAP DODANE 21.12.2020 AKTUALIZACJA 22.12.2020\nWicemiss Francji, 21-letnia April Benayoum, stała się celem antysemickich ataków w mediach społecznościowych po tym, gdy powiedziała o swoim włosko-izraelskim pochodzenie. Obraźliwe wpisy spotkały się z krytyką francuskich polityków. »


Suszarka ELECTRO-LINE HCD-50 – sklep internetowy Avans.pl\nWywiewowa Sterowanie smartfonem Nie\nWysokość [cm] 74.5\nSzerokość [cm] 40 Kod produktu 553807\nSuszarka ELECTRO-LINE HCD-50 to urządzenie wyjątkowo praktyczne, które gwarantuje intuicyjne sterowanie. Prezentowany model obsługuje m.in. odzież, ręczniki, bieliznę, ubranka dziecięce. Użytkownik ma do dyspozycji nie tylko tryb osuszania, ale również usuwania zapachów. Inwestując w sprzęt renomowanego producenta można mieć pewność, że przez lata pozostanie on w świetnym stanie. Niski poziom awaryjności sprawia, że nawet najbardziej wymagające osoby będą zadowolone. Warto wspomnieć także o niewygórowanej cenie zakupu. Ciężko wyobrazić sobie lepszy zakup!\nWysoka funkcjonalność i dotykowy ekran sterowania\nSuszarka ELECTRO-LINE HCD-50 cechuje się znakomitą funkcjonalnością, co bezpośrednio wpływa na zakres zastosowań. Bez większych trudności można ustawić optymalne parametry pracy. Omawiana czynność nie wymaga specjalistycznej wiedzy, więc nawet osoby bez doświadczenia świetnie sobie poradzą. W instrukcji znajdują się wszystkie niezbędne informacje na ten temat - warto się z nimi zapoznać, aby uniknąć potencjalnych nieprawidłowości.\nSuszarka ELECTRO-LINE HCD-50 posiada dotykowy ekran sterowania, dzięki czemu wygoda obsługi znajduje się na najwyższym poziomie. Wybór odpowiedniego trybu pracy nie stanowi żadnego wyzwania. Ponadto, w instrukcji producenta znajdują się niezbędne informacje na temat obsługi. Z uruchomienie suszarki poradzą sobie nawet ci, którzy nie są na bieżąco z nowoczesną technologią.\nOptymalna wielkość załadunku\nSuszarka ELECTRO-LINE HCD-50 zapewnia załadunek na poziomie 5 kg, co dla zdecydowanej większości użytkowników jest całkowicie wystarczające. Trzeba podkreślić, że sprzęt o mocy 820 W jest niezwykle wydajny, dzięki czemu możliwe jest zminimalizowanie czasu pracy niezbędnego do ukończenia cyklu. Opisywany model został zaprojektowany z troską o szczegóły, a więc nie ma tutaj mowy nawet o najmniejszych niedociągnięciach.\nELECTRO-LINE HCD-50 to suszarka posiadająca obudowę z tworzywa sztucznego. Jest ona względnie lekka, dzięki czemu bez wysiłku można zmienić położenie urządzenia. Ogromną rolę odgrywa również ponadprzeciętna wytrzymałość oraz odporność na negatywne oddziaływanie czynników zewnętrznych. Miejsce użytkowania sprzętu nie ma większego znaczenia. Plusem konstrukcji z certyfikowanego plastiku jest także brak podatności na korozję. Nie trzeba obawiać się rdzy, która mogłaby obniżyć trwałość urządzenia. Elementy ze szkła hartowanego nie są podatne na zarysowania lub rozbicie.\nFunkcje dodatkowe Temperatura suszenia sterowana przez wbudowany procesor\nProgramy suszenia Bielizna, Odzież wierzchnia, Ręczniki


Notatka z XIII spotkania audytorów wewnętrznych jednostek sektora finansów publicznych w dniu 26 maja 2011 r. - Spotkania audytorów- Audyt wewnętrzny w sektorze publicznym - Ministerstwo Finansów\nNotatka z XIII spotkania audytorów...\nNotatka z XIII spotkania audytorów wewnętrznych jednostek sektora finansów publicznych w dniu 26 maja 2011 r.\nW ramach kontynuacji wspólnej inicjatywy Departamentu Audytu Sektora Finansów Publicznych oraz Stowarzyszenia Audytorów Wewnętrznych IIA Polska w dniu 26 maja 2011 r. w Ministerstwie Finansów odbyło się kolejne spotkanie z audytorami wewnętrznymi jednostek sektora finansów publicznych.\nSpotkanie poprowadziła Pani Agnieszka Giebel, Zastępca Dyrektora Departamentu Audytu Sektora Finansów Publicznych. Zarząd IIA Polska reprezentował Pan Marcin Dobruk.\nPodczas spotkania omówione zostały tematy: Zarządzanie ryzykiem i kontrola zarządcza w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Mazowieckiego (zwany dalej jako: UMWM) - zaprezentowany przez Pana Marcina Kaszubę, Kierownika Biura ds. Zintegrowanego Systemu Zarządzania UMWM w Warszawie oraz Kontrola zarządcza w Samorządzie Województwa Mazowieckiego - przedstawiony przez Pana Michała Stelmańskiego, Kierownika Biura Audytu Wewnętrznego UMWM w Warszawie.\nW ramach pierwszego z tematów Pan Marcin Kaszuba zaprezentował zakres podmiotowy i przedmiotowy UMWM oraz podstawowe założenie przyjętego w Urzędzie Zintegrowanego Systemu Zarządzania (dalej jako ZSZ). Działalność Urzędu ukierunkowana jest na realizację celów, z których podstawowym jest zaspokojenie potrzeb obywateli w sposób terminowy, rzetelny i kompetentny. Wdrożenie ZSZ było rozumiane, jako środek do osiągnięcia wyznaczonych celów Urzędu, a nie cel sam w sobie.\nZgodnie z przyjętą strukturą zarządzania, ZSZ nadzoruje Sekretarz Województwa - Dyrektor Urzędu, a zadania w obszarze ZSZ realizuje Pełnomocnik ds. ZSZ wspierany przez Biuro ds. ZSZ, a także Zespoły zadaniowe, Koordynatorów, Audytorów oraz Właścicieli procesów.\nZSZ obejmuje systemy: zarządzania jakością, zarządzania środowiskiem, zarządzania BHP, przeciwdziałania zagrożeniom korupcyjnym oraz zarządzania bezpieczeństwem informacji. Przyjęty system opiera się na podejściu procesowym. Wyodrębnione w UMWM procesy zostały podzielone na procesy zarządzania organizacją, planowania i realizacji usług oraz wspomagające. Opis procesów zawarty jest w Księdze zarządzania procesami.\nZarządzanie ryzykiem i kontrola zarządcza w ZSZ są również rozpatrywane w podejściu procesowym. W proces zarządzania ryzykiem w UMWM zaangażowani są wszyscy pracownicy organizacji na wszystkich jej szczeblach. Obejmuje on następujące obszary: zadania powierzone do realizacji samorządowi województwa (w ramach kontroli zarządczej), bezpieczeństwo informacji, ryzyko korupcyjne, fundusze unijne, informatykę, bezpieczeństwo i higienę pracy oraz środowisko. Pierwsza analiza ryzyka bezpieczeństwa informacji została przeprowadzona w Urzędzie w 2008 r. System w pierwszym etapie wdrażany był przy wsparciu firmy zewnętrznej, ale gros pracy, przede wszystkim modyfikacja systemu, było zrealizowane w oparciu o zasoby Urzędu. Uzupełnieniem procesu zarządzania ryzykiem jest Plan Ciągłości Działania Urzędu, zawierający scenariusze awaryjne dotyczące kluczowych zagrożeń. Zarządzanie ryzykiem zostało omówione na przykładzie obszaru bezpieczeństwo informacji (szeroko przedstawione w załączonej prezentacji).\nKontrola zarządcza w UMWM została wprowadzona na podstawie Zarządzenia Marszałka Województwa Mazowieckiego z dniem 7 grudnia 2010 r. Zgodnie z Zarządzeniem wyodrębniono cztery poziomy zarządzania w kontroli zarządczej w UMWM, tj.: dyrektorzy departamentów i kancelarii, Zespół ds. Zarządzania Ryzykiem Zadań Powierzonych do Realizacji Samorządowi Województwa (dalej jako ZRZPdRSW), Sekretarz Województwa – Dyrektor Urzędu Marszałkowskiemu nadzorujący ww. Zespół oraz Marszałek Województwa Mazowieckiego odpowiedzialny za całość systemu.\nPrzystępując do wdrażania systemu przeprowadzono analizę dokumentów i programów pod kątem istotności dla funkcjonowania systemu kontroli w UMWM. Część dokumentów została zmodyfikowana. Zgodnie z cyklem kontroli zarządczej w UMWM dyrektorzy w terminie do 30 listopada dostarczają do Zespołu ds. ZRZPdRSW karty analizy ryzyka przygotowane w ramach nadzorowanych komórek. Zespół przygotowuje zbiorczą analizę ryzyka, którą następnie przekazuje do Sekretarza Województwa. Zarówno Zespół, jak i Sekretarz mają prawo modyfikacji informacji, ale jej podstawę stanowią karty analizy ryzyka przekazane przez dyrektorów. Kolejnym etapem jest opracowanie Planu Działania Samorządu Województwa Mazowieckiego na podstawie wybranych elementów rocznych planów departamentów. Kolejnym etapem jest realizacja planów i zadań priorytetowych. Następnie do końca stycznia następnego roku składane są raporty z działalności oraz Oświadczenia cząstkowe kierowników jednostek organizacyjnych dotyczące stanu kontroli zarządczej. Wzór dokumentu zawiera 4 części:\nDane pozwalające zidentyfikować jednostkę i osobę, która sporządziła Oświadczenie;\nTabelę, przedstawiającą rozpisane w oparciu o Standardy kontroli zarządczej dla sektora finansów publicznych opublikowane przez Ministra Finansów elementy kontroli zarządczej, rozszerzone o kolumny pozwalające na określenie czy konkretne standardy są: zapewniane, częściowo zapewniane lub nie zapewniane oraz kolumnę na istotne uwagi, dodatkowe informacje i wyjaśnienia;\nCzęść zawierającą algorytmy określone oddzielne dla jednostek, które prowadzą audyt wewnętrzny lub go nie prowadzą, pozwalające na wyliczenie, na podstawie danych zawartych w tabeli, wartości procentowej poziomu spełnienia standardów. W tym celu przyjęto następujące przedziały: 75 – 100% zapewnia; 51 – 74% częściowo zapewnia, 0-50% nie zapewnia. W zależności od uzyskanej wartości w tej części oświadczenia kierownik jednostki określa czy ogól podjętych przez niego działań w jednostce zapewnia podstawowe wymagania odnoszące się do kontroli zarządczej.\nTabelę, z wymienionymi elementami Standarów, w której kierownik jednostki powinien wskazać niezbędne (istotne) usprawnienia/działania mające na celu osiągnięcie stanu kontroli zarządczej zgodnej ze standardami.\nInformacja o realizacji planów wraz z Oświadczeniem o stanie kontroli zarządczej jest przedkładana Zarządowi Województwa.\nOdpowiadając na pytania zadawane przez uczestników spotkania Pan Marcin Kaszuba wyjaśnił, że wdrażanie systemów funkcjonujących w UMWM następowało stopniowo (np. system antykorupcyjny w 2007 r., zaś zarządzania ryzykiem w 2008 r.) i etapowo (np. wdrażanie elektronicznego systemu obiegu dokumentów rozpoczęto w jednym z departamentów Urzędu, a następnie stopniowo rozszerzano na pozostałe komórki organizacyjne). Wdrażanie systemu poprzedzane było odpowiednimi szkoleniami i warsztatami przeprowadzanymi na praktycznych przykładach podawanych przez uczestników szkoleń. Szkolenia pracowników odbywają się od początku zatrudnienia. Polem doświadczalnym przy wdrażaniu nowych narzędzi i systemów jest Departament Organizacji UMWM. Efekty wypracowane w procesie wdrażania są następnie rozszerzane na kolejne departamenty.\nPoczątkowy opór przed zmianą ustąpił dzięki szkoleniom i skuteczności samych systemów. Badany jest regularnie poziom satysfakcji klientów wewnętrznych oraz zewnętrznych Urzędu.\nZadania w zakresie zarządzania ryzykiem nie są wpisane do zakresu poszczególnych osób, wynikają z metodyki przyjętej w Urzędzie, zgodnie z którą dyrektorzy departamentów przekazują karty analizy ryzyka. Terminy realizacji zadań są uzgadniane, a ich wykonanie rozliczane.\nW drugiej części spotkania Pan Michał Stelmański w ramach tematu Kontrola Zarządcza w Samorządzie Województwa Mazowieckiego omówił niezbędne dokumenty, przedstawił plan wdrożenia modelu kontroli zarządczej oraz zadania Zespołu ds. Kontroli Zarządczej.\nWstępne działania w zakresie wdrożenia systemu obejmowały szkolenia audytorów w zakresie praktycznego podejścia do kontroli zarządczej, wykorzystanie dobrych praktyk wypracowanych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007 – 2013 w zakresie systemu oświadczeń, przeprowadzenie audytu zerowego zgodności funkcjonowania UMWM ze standardami kontroli zarządczej oraz przyjęcie Planu wdrożenia modelu kontroli zarządczej w Samorządzie Województwa. Na podstawie audytu zerowego stwierdzono, że ZSZ spełnia 98% wymogów kontroli zarządczej, brakowało jedynie zarządzania ryzykiem w podejściu zadaniowym.\nPlan wdrożenia obejmował powołanie Zespołu ds. Kontroli Zarządczej, opracowanie niezbędnych dokumentów, szkolenia dla kierowników jednostek organizacyjnych oraz pracowników Urzędu, zebranie oświadczeń, analiza oświadczeń, wydanie rekomendacji oraz przygotowanie i podpisanie oświadczenia przez Marszałka.\nW skład Zespołu wchodzą osoby odpowiedzialne za: funkcjonowanie ZSZ, audyt wewnętrzny (wyniki audytów), kontrolę wewnętrzną (informacje o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych), finanse i budżet województwa, nadzór właścicielski.\nDo zadań Zespołu należy: zebranie i analiza oświadczeń podpisanych przez dyrektorów departamentów/Kancelarii UMWM oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, informowanie Marszałka o rażących nieprawidłowościach i lukach systemu, przedstawianie propozycji rozwiązań systemowych usprawniających system kontroli zarządczej oraz przedstawianie Marszałkowi rekomendacji wraz z uzasadnieniem w zakresie podpisania Oświadczenia o stanie kontroli zarządczej (szczegóły zawiera załączona prezentacja). Marszałek Województwa Mazowieckiego podpisuje oświadczenie o stanie kontroli zarządczej do dnia 30 kwietnia każdego roku za rok poprzedni. Oświadczenie publikowane jest w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu.\nW ramach dyskusji Pan Michał Stelmański wyjaśnił, że Marszałek, pomimo iż nie ma ustawowego obowiązku, podpisuje i publikuje Oświadczenie w celu dostarczenia obywatelom zapewnienia o funkcjonowaniu kontroli zarządczej. Zostało również wyjaśnione, że udział audytora w pracach Zespołu ds. Kontroli Zarządczej nie narusza Standardów Audytu Wewnętrznego, ponieważ zakres jego działań obejmuje referowanie wyników zadań audytu, przeprowadzanych zgodnie ze standardami COSO oraz czynności doradczych.\nData utworzenia: 23.07.2012 Data publikacji: 23.07.2012 12:13 Data ostatniej modyfikacji: 12.12.2017 10:11\nNotatka z XIII spotkania audytorów wewnętrznych jednostek sektora finansów publicznych w dniu 26 maja 2011 r. (Zarządzanie ryzykiem i kontrola zarządcza w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Mazowieckiego)


STRAŻY GMINNYCH I MIEJSKICH\nRegulamin Prefektury Straży Gminnych i Miejskich Województwa Pomorskiego oraz propozycje zmian w przepisach ruchu drogowego w zakresie rozszerzenia uprawnień straży - głównie o tym dyskutowano podczas spotkania konsultacyjnego w Kościerzynie. W posiedzeniu, które odbyło się 8 września, uczestniczyło 10 komendantów pomorskich straży.\nPonad 250 pomorskich placówek oświatowych skontrolowali funkcjonariusze 20 straży gminnych i miejskich w ramach wspólnej akcji „Bezpieczna droga do szkoły”.\nWakacje na finiszu, za kilka dni początek nowego roku szkolnego. Przygotowują się do niego nie tylko uczniowie, ich rodzice i pedagodzy. Koniec sierpnia to czas podwyższonej gotowości także dla strażników. Jak co roku mundurowi rozpoczynają w tym okresie akcję „Bezpieczna droga do szkoły”.\nStan gotowości przed pierwszym dzwonkiem\nCo możemy zrobić, aby droga dzieci do szkoły była możliwie najbezpieczniejsza? Jak skutecznie uczyć maluchy unikania ewentualnych zagrożeń? Które metody przekazywania wiedzy najmłodszym przynoszą wymierne efekty? Zastanawiali się nad tym mundurowi z 14 pomorskich straży gminnych i miejskich, które biorą udział we wspólnej akcji „Bezpieczna droga do szkoły”.\nPomorskie straże zacieśniają współpracę\nPrefekturę Straży Gminnych i Miejskich Województwa Pomorskiego powołali przedstawiciele części straży, które działają w regionie. Jej głównym celem jest zacieśnianie współpracy między jednostkami.\nSt. Insp. Wojciech Tucholski\ntel.: 58 530 60 95


Mercedes-Benz SLS AMG Black series 1:18 RTR (zasilanie na baterie AA) - Czerwony - Samochody osobowe - sklep GIMMIK\nDziękujemy za zainteresowanie produktem Mercedes-Benz SLS AMG Black series 1:18 RTR (zasilanie na baterie AA) - Czerwony.\nPotwierdź usunięcie produktu Mercedes-Benz SLS AMG Black series 1:18 RTR (zasilanie na baterie AA) - Czerwony.\nRastar: Mercedes-Benz SLS AMG Black series 1:18 RTR (zasilanie na baterie AA) - Czerwony\nNr katalogowy: RAS/54100-RED\nHurt: 66,67 PLN\nZnakomity licencjonowany samochód zdalnie sterowany Mercedes-Benz SLS AMG Black series w skali 1/18. Model bazowany na licencji Mercedesa odwzorowany został w najmniejszych szczegółach. Auto to bardzo piękny i szybki model. Zarówno karoseria, jak i pozostałe detale pojazdu zostały przeniesione do mniejszej skali.\nUnboxing - Minichamps 1:18 Scale Mercedes SLS Black Series\nZnakomita zabawka ! Wspaniała uciecha dla dzieci i ich rodziców (żona miała mały problem ;-) ). Produkt w stosunku do ceny, bardzo przyzwoity, w stosunku do radości Bezcenny !!! Jednym słowem SUPER ! Pozdrawiam wszystkich klientów i życzę sprzedającemu wszystkich tak zadowolonych kupujących !