Łatwy orzech - Kryształy Czasu RPG\nBy Mrufon 10 grudnia 2009 12 maja 2019 Kryształy Czasu, Opowiadania\n– Siadaj! – cichym lecz stanowczym głosem wypowiedziane polecenie zabrzmiało jak świątynne dzwony w uszach zamyślonego Okana.\nPosłusznie spełnił rozkaz. Ci, którzy nie dość szybko reagowali na słowa księcia podziemi, stawali się pożywką ghouli na Wzgórzu Cmentarnym. Urganov nie tolerował wielu rzeczy – niesubordynacja i opieszałość znajdowały się bardzo wysoko na tej liście.\nOstrogar opleciony jest gęstą siatką pajęczyny, wysnuwanej przez Lordów podziemnego świata. Dociera wszędzie, do każdej dzielnicy, nie uznaje podziałów społecznych, rasowych ani kulturowych. Stanowi niewidzialny fundament, na którym rośnie miasto. Jest bardzo lepka – kto do niej przylgnie, nie odlepi się już za życia. Można dostrzec wyraźną gradację tych zależności – od lekkiego oplotu aż do zawinięcia w kokon różnego rodzaju powinności.\nKomnata i fotel, w którym wygodnie rozparł się Okan znajdowały się w jednym z węzłowych punktów, z których wychodziły rozkazy. Był to budynek starego warsztatu tkackiego, którego właściciel poszedł z torbami. Aktualnie zasiedlało go kilka rodzin członków gildii. W piwnicach, gdzie niegdyś były magazyny, dziś decydowano o losach setek ludzi. Pokój był skromnie wyposażony. W środku stało duże biurko, zastawione stertami pergaminów. Za nim o ścianę opierał się fotel nakryty wypłowiałą i pocerowaną czerwoną materią. Przy drzwiach bliźniaczy fotel i mała, drewniana szafka z ułamaną nogą. Skutecznie zastępował tę nogę ociosany kawałek cegły. Na ścianie, po lewej ręce od wejścia wisiały dwie skrzyżowane halabardy i włochata, wzorzysta makrama. Niemal nagiej podłogi nie pokrywało nic prócz cienkiego, słomianego całunu. Pod okopconym sufitem, na haku, wisiał okrągły kandelabr z zapalonymi, rzucającymi wątły blask świecami.\nNa fotelu pod ścianą siedział mężczyzna. Półork. Wyglądał na trzydzieści pięć lat, ale ci, którzy go znali, wiedzieli, że ma ich pięćdziesiąt. Przy wzroście około stu siedemdziesięciu pięciu centymetrów ważył nie mniej niż dziewięćdziesiąt kilogramów. Krępa, masywna, pozbawiona tłuszczu sylwetka znamionowała niepospolitą siłę. Poruszał się wolno, ale sprężyście i z gracją charakterystyczną dla elfów i tancerzy. Twarz o dziwo nie nosiła śladów długiego już, jak na półorka, i trudnego życia. Gęste, czarne włosy bez szpakowatych pasemek były krótko i równo przystrzyżone. Niebieskie oczy schowane w kotlinie otoczonej od góry wałem krzaczastych brwi patrzyły groźnie i czujnie. Nosił ciasne, brązowe spodnie z miękko wyprawionej skóry, rozszerzające się poniżej łydek, grubą, lnianą koszulę i kaftan z łosiowej skóry. Elastyczny, ale bardzo wytrzymały. Za pasem ze srebrną klamrą tkwiła ozdobna rękojeść ciężkiego noża. Przed nim, na stole, w pochwie obciągniętej skórą jaszczura leżała kunsztowna szabla. Urganov był wysokim rangą oficerem jednego z miejscowych garnizonów. Oficjalnie… Niewielu wiedziało, że jest jednocześnie prawą ręką króla przestępczego podziemia. Zajmował się rekrutacją nowych członków i kontaktami ze związanymi z gildią patrycjuszami. Budził strach i respekt.\nVis a vis Urganova siedział młody człowiek. Miał podobne, skórzane spodnie, lekką kolczugę i grubą jakę w kolorze indygo z bufiastymi, ale krótkimi rękawami, sięgającymi nieco za łokcie. Za pasem tkwiły szabla i dwa noże. Nad lewym ramieniem sterczały rękojeści dwóch rzutek. Włosy, na półorczą modłę, spięte były na potylicy w kok. Twarz przeorana blizną ciągnącą się od górnej wargi przez policzek do skroni nie budziła sympatii, niechęć raczej. Niewielu też patrzyło na nią bez lęku.\n– Znasz stawkę – było to raczej stwierdzenie niż pytanie. Urganov podrapał się patykiem po skroni.\nOkan nie znał stawki, ale nie śmiał przerywać.\n– Twoim celem jest kupiec el Harval. Wszelkie dane dotyczące jego osoby znajdziesz w tym zwoju.\nPożółkły pergamin przeszedł z ręki do ręki nad zagraconym stołem.\n– Nie masz zbyt wiele czasu. Wybory do rady cechu odbędą się za pięć dni. Mój klient chce, żeby w dniu wyborów klepsydra Harvala wisiała na drzwiach budynku cechu. To jest zaliczka.\nW połowie wypełniona sakiewka jak pług śnieżny rozgarnęła papiery i przesunęła się wprost do rąk Okana.\nUrganov momentalnie stracił zainteresowanie przybyszem, zatonął w stercie pergaminów.\nOkan powoli, tyłem opuścił celę i ruszył w kierunku wyjścia. Za drzwiami zderzył się z młodą ludzką kobietą, niosącą opleciony wikliną, gliniany gąsiorek, wypełniony po brzegi winem. Na mgnienie oka uchwycił jej spojrzenie. Nie wyglądała na szczęśliwą.\nOkan Arif urodził się trzydzieści dwa lata temu w Get-warr-garze, w ubogiej rodzinie mieszczańskiej. W domu nie przelewało się. Ojciec pracował tylko kilka miesięcy w roku. W sezonie, kiedy przez port przewijały się flotylle statków handlowych, kupcy zatrudniali wielu tragarzy. Płacili tak, że z trudem, ale można było przeżyć. Kłopoty zaczynały się w listopadzie, kiedy obroty zmniejszały się radykalnie. Hordy zdemobilizowanych tragarzy wałęsały się po ulicach, wszczynały burdy, okradały kramy i kantory. Ojciec Okana zginął w anonimowej bójce, pchnięty nożem w jednym z zaułków, gdy ten miał osiem lat. Okan i dwaj młodsi bracia wychowywali się u babki, matka była za bardzo zaabsorbowana pracą. Babka ukrywała profesję matki…\nPrawdziwym domem całej trójki była ulica. To najlepszy uniwersytet, jaki mogli skończyć, szkoła życia i przetrwania. Tego, czego nauczyli się w śmierdzących i ciasnych uliczkach, pełnych łotrów, kanalii i oprychów nie ma w swoim programie żadna uczelnia ani szkółka świątynna Orcusa Wielkiego. Ulice Get-warr-garu dobrze i na każdej płaszczyźnie charakteryzuje jedno dosadne słowo – szambo. Biedne dzielnice nie są skanalizowane, podobnież umysły mieszkańców przypominają rynsztoki. Pełno tu złodziei, zboczeńców i pijaków. Bandytyzm, pospolite chamstwo, głupota i nietolerancja to chleb powszedni. Władze doskonale zdają sobie z tego sprawę. Żaden z burmistrzów nie rozwiązał tego problemu. Próby od czasu do czasu są. Natomiast nie ma środków ani sił. Ktoś kiedyś zażartował na zebraniu Rady Miejskiej, że jedynym rozwiązaniem jest otoczenie tych dzielnic kordonem wojska, spalenie przez magów wszystkiego do piwnic, odkażenie i egzorcyzmy. Najzabawniejszą konsekwencją tego żartu była zupełna cisza, jaka zapanowała po wypowiedzi kawalarza i ciche westchnienie jednego z kupieckich magnatów chwilę później. Z niewiadomych względów tej nowatorskiej propozycji nie ujęto w porządku obrad.\nNie wszyscy grzęzną po uszy w tym bagnie. Są jednostki, które z trudem wypełzły z macicy rozpaczy i prowadzą inne życie. Dla większości jedynym rozwiązaniem jest wojsko. Zajęcie wprawdzie bardzo ryzykowne, ale z dachem nad głową i z żarciem. Podłym, ale lepszym niż ma sporo mieszkańców portu i okolic. Okan wybrał jednak inną drogę. Awanturnicza żyłka i nieprzebrane pokłady ciekawości pchnęły go w wieku trzynastu lat do Ostrogaru. Został terminatorem u kupca handlującego drewnem. Kupiec, jak się wkrótce okazało, był mocno związany z miejscową gildią zabójców. Pojawiła się możliwość szkolenia w tej profesji. Zdecydował się bez chwili wahania. Praca w dużym magazynie drzewnym i w tartaku nie była w pełni satysfakcjonująca i śmierdziała codzienną rutyną. Trening kondycyjny, walka wręcz, wspinaczka i cała paleta niezbędnych wiadomości teoretycznych nie pozwalała się nudzić. Okan uczył się chętnie i szybko. Nauczyciele byli zdumieni szybkością postępów i unikalną predyspozycją do walki bronią białą. Zauważono też, że ma niezbędne kwalifikacje psychiczne, co odróżnia zawodowych morderców od zwyczajnych oprychów, czających się nocami na pijanych mieszczan. Przede wszystkim spokój, opanowanie i umiejętność trzeźwej oceny sytuacji, nawet w opresji, czyli to, co często nazywa się ,,zimną krwią”. Później pojawiło się pierwsze zlecenie – banalne zabójstwo reketera, który nękał jedną z karczm, będących pod opieką gildii. Dalej kolejne, coraz częstsze i coraz trudniejsze zadania. Cały czas szkolił się u najlepszych nauczycieli i wreszcie, na prośbę protektora, człowieka o imieniu Rokendell został skierowany do tajnej placówki w Inchra-garze. Preparowano tam najbardziej wykwalifikowanych zabójców, znających się na truciznach, dyplomacji, nawigacji, leczeniu i pobieżnie na magii. Przez kilka lat po ukończeniu Akademii Assassinów działał w Get-warr-garze, Gaście i Tagarze Szarej. Opowieść zaczyna się w momencie, kiedy Okan powrócił do Ostrogaru z Tagary. Od tygodnia mieszka w karczmie „Dobry humor” w dzielnicy Portowej.\nPo opuszczeniu budynku gildii, schował pergamin do skórzanej torby zapinanej solidną, mosiężną klamrą. Ominął kudłatą kreaturę zalegającą na piachu, którym był wysypany podjazd dla furmanek. Stwór był kundlem, suką, zwaną przez wszystkich Gazelą. Gazela była stara jak pierwsi bogowie i gruba jak beczki na wodę, używane przez straż ogniową w części miasta zamieszkanej przez patrycjat. Okan przez chwilę zastanowił się, czy gdyby podkopać ją szpadlem, dotarłoby się do korzeni, które Gazela na pewno zapuściła. Ile razy tędy szedł, zawsze leżała w tym samym miejscu i w tej samej pozycji. Niezmienny od lat element folkloru tej uliczki, wyliniały strażnik wrót gildii o pustym i zamglonym spojrzeniu.\nDotarł do głównej arterii, ciągnącej się na północny – zachód, w kierunku Placu Targowego. Ulica była bardzo zatłoczona. Kupieckie wozy, tłum ludzi, jacyś cyrkowcy, magicy z bożej łaski, dziwacy, odmieńcy, pożal się boże, pijani prorocy, zachrypnięci kapłani Piana i mnóstwo rozłożonych straganów z wybebeszoną zawartością, jak język chorej krowy. Okan ogarnął tylko wzrokiem gwarny, barwny i krzykliwy tłum, który przelewał się po ulicy i skręcił w zaułek, który wyrósł po lewej stronie. Postanowił nadłożyć drogi, żeby szybciej dostać się do karczmy. Trotuary handlowe, wiedział z doświadczenia, mają małą przepustowość.\nSzedł szybko, ale ostrożnie. Z uwagą obserwował okna mijanych budynków. W tej dzielnicy nietrudno oberwać doniczką, nieczystości też wylewane są prosto na ulicę.\nTu, w środku portowej wyraźnie widoczna była nędza jego mieszkańców. Budynki bardziej przypominały kurne chaty i obory. Zniszczone, ukruszone ściany, dziurawe dachy. Wielu ludzi mieszkało w byle jak skleconych drewnianych barakach, stertach gruzu. W oknach widoczne były puste twarze zrozpaczonych ludzi i orków. Po podwórkach biegały watahy rozwrzeszczanych, brudnych i obdartych szczeniaków. Biedzie zawsze towarzyszy duża płodność. Ludzie chyba w ten sposób zabezpieczają się przed dużą śmiertelnością dzieci. Tu i ówdzie Okan dostrzegał złe spojrzenia mężczyzn, którzy tylko ze względu na dobre uzbrojenie obcego zostawiali go w spokoju, zgrzytając bezsilnie zębami. Jedynie samobójcy zapuszczają się w ten labirynt uliczek bez broni. Dzielnica Portowa groźna jest szczególnie nocą. Przekrwione oczy w bramach, błysk światła księżycowego na zardzewiałych nożach, przemykające jak wilki cienie, spazmatyczne wrzaski mordowanych… Ręka sprawiedliwości była za krótka, nie docierała tak głęboko. Patrole wolały chodzić po bezpieczniejszych dzielnicach, gdzie mieli szanse na łapówki.\nSkręcił w następną uliczkę. Niedaleko z przodu, wciśnięty między dwa drewniane baraki stał murowany budynek karczmy. Drewniany ganek upstrzony był miejscowym elementem. Kilku mężczyzn i lokalne nimfy. Słychać było szczęk kufli i nieprzyjemny, niski skrzek pijanych kobiet.\nNagle, głośno trzaskając drzwiami, z niskiego bungalowu po prawej wyszedł ork. Wyszedł prosto na Okana patrząc w jego zmrużone oczy. W lewej dłoni trzymał grubą, drewnianą pałkę ponabijaną gwoździami tak, że ostre końce wystawały wokół szczytu na odcinku piętnastu centymetrów. To bardzo groźna broń. Okan widział kiedyś krasnoluda, który w bójce oberwał tym w twarz. Nieodparcie kojarzyła mu się ona ze zgniecionym durszlakiem do cedzenia ryżu. Doskonale wiedział, że nie jest sam. Nigdy nie chodzili sami. Odważni byli tylko w grupie i na swoim terenie. Spodziewał się, że ta czwórka z ganku podniesie się albo, że ktoś zajdzie go od tyłu. Lecz goście karczmy o wdzięcznej nazwie „Mordownia” tylko ciekawie unieśli głowy, umilkły kobiety. Zapadła głucha cisza skażona tylko cichym zgrzytem piasku pod okutymi butami orka. Teraz Okan usłyszał kroki z tyłu. Jeszcze dwóch, uzbrojeni identycznie, nawet tak samo ubrani. „Rodzinny interes” – pomyślał. Z okien wyrosły głowy. Zatrzymał się.\n– To – ork zatoczył ręką obszerny łuk – jest moja ulica. Jeśli chcesz przejść, musisz zapłacić.\n– A gdy wrócę?\n– Wtedy zapłacisz podwójnie, bo będziesz szedł drugi raz.\n– A jeśli nie zechcę?\n– Sami se tedy weźmiem.\n– No to se tedy weźcie albo zabierzcie parszywe ryje z drogi! – warknął.\nZ dzikim wrzaskiem ork skoczył wznosząc pałkę do ciosu przez prawe ramię. Mierzył w twarz. Prowokacja udała się. Nie uderzą wszyscy razem. Rozdzielił ich. Okan ruszył naprzeciw. Gdy pałka pewnie zmierzała w stronę szyi, wysunął prawą nogę do przodu, głęboko przysiadł i ciął z całej siły. Krew siknęła z odrąbanej nad kolanem nogi. Ryk bólu i rosnąca kałuża krwi. Obrócił się na pięcie. Tych dwóch leciało na łeb na szyję, chaotycznie machając pałkami. Ściął do lewego, by mieć przed sobą tylko jednego. Sparował uderzenie w ramię, uchylił się przed nożem i wbił szablę w brzuch przeciwnika. Drugi już wychylał się zza niego szykując się do ciosu. Okan błyskawicznie kopnął pchniętego szablą, ten padając podciął następnego. Trzy szybkie kroki, błysk noży. Ork obwisł na dwóch wbitych pod żebra nożach, wypuszczając ze świstem powietrze. Wszystko trwało może z dziesięć sekund. Po ulicy niósł się ciągle histeryczny skowyt pierwszego orka z odciętą nogą. Wyciągnął szablę i noże, otarł z krwi, schował, wyprostował się i rozejrzał. Ci z ganku stali teraz patrząc ze zgrozą na trzy skurczone ciała i rosnące kałuże krwi. Rzucony gdzieś z góry pomidor rozbił mu się na ramieniu. Przyspieszył kroku.\n– Morderca! Bandzior! Łapać go! Straż! Straż! – stara orczyca rozwrzeszczała się z drugiego piętra kamienicy. Skręcając w następną uliczkę usłyszał krzyki innych ludzi wiszących w oknach. Przebiegł przez obwieszone mokrymi szmatami podwórko, śmignął przez płot, klatkę od tyłu i wyszedł na dużą ulicę. Zwolnił, wmieszał się w tłum. Nie chciał spotkania ze strażą, nie uniknąłby aresztowania i katowskiego pniaka.\nZwykle nie mieszał się do bójek, nie zabijał, gdy mu za to nie zapłacono. Wiedział, że poradziłby sobie z oprychami bez użycia broni, ale chciał zabić. Czuł, że uszło z niego powietrze i całe napięcie, które towarzyszyło mu od ostatniej roboty w Tagarze, gdzie dwukrotnie cudem uniknął rozczapierzonych szponów kostuchy uosabianych przez posępnych czcicieli Morglitha.\nKarczma „Dobry Humor” leży na styku Dzielnicy Portowej i Placu Targowego. Piętrowy budynek zbudowany na kamiennej podmurówce był miejscem, w którym spotykali się średniozamożni kupcy i rzemieślnicy. Przychodzili też z żonami i dziećmi, bo porządku pilnowało dwóch ochroniarzy – nawróconych gladiatorów, którzy zapewniali tam wzorowy porządek. Dodatkowo karczma, przez to, że stoi przy jednej z głównych ulic, często jest odwiedzana przez patrole gwardzistów. Jest to miejsce spokojne i bezpieczne. Dlatego Okan wybrał je na mieszkanie. Ten komfort niemało jednak kosztuje, ceny były wysokie. Ale Okan mógł sobie na to pozwolić, miał przy sobie i u kilku wierzycieli około pięciuset złotych monet z wizerunkiem katana By-Rygyna VI.\nWszedł do środka. Jak zwykle o tej porze, wszystkie stoły były zajęte. Oddał ochroniarzowi szablę. Spoczęła na najniższej półce obok jego ciężkiego łuku refleksyjnego. W karczmach, w których zazwyczaj bywał, nikt nie żądał broni. Towarzystwo było też krańcowo odmienne od tego tu. Podszedł do kontuaru.\n– Karczmarzu daj piwo, jagły z omastą i sera.\n– Proszę – gliniany kufel z pienistym piwem natychmiast wyrósł na ladzie – sera podam w mgnieniu oka a na jagły trzeba chwileczkę poczekać. Żona warzy kolejną porcję. Dziś tylu gości, jak nigdy prawie. Ech, panie, kiedyś to…\n– Poczekam. Nie pali się – Okan uciął potok słów. Dlaczego szynkarze tyle gadają?\nGruby jak baryłka karczmarz poczłapał do kuchni na śmiesznych, krzywych nóżkach. Po chwili wrócił z gomułką sera.\n– Pan Okan Arif, jeśli pamięć mnie nie myli?\n– Nie myli.\n– Był tu taki mały rudzielec, pytał o pana.\n– A godzinę nazad. Powiedział, że jeszcze przyjdzie wieczorem.\nRównie obfita, jak szynkarz córka podeszła z talerzem jagieł w parującym sosie.\n– Aha. Gdy przyjdzie, powiedz, że jestem u siebie.\nGrubas zajął się nowymi klientami, którzy właśnie tłumnie weszli do gospody.\nOkan szybko i bez ceregieli zjadł posiłek i udał się do swojego pokoju na piętrze. Czuł, że karczmarz odprowadza go ciekawym wzrokiem. Wiedział, co go zastanawia. Wynajmuje pokój dwuosobowy, płaci za dwa łóżka a mieszka sam. Kobiet nigdy nie sprowadza, uzbrojony jak najemnik przed bitwą, bez żadnych widocznych źródeł utrzymania. A wiadomo, że najemnicy groszem nie śmierdzą. Pieniądze, którymi płacił Okan nie miały jednak pochodzenia, a że płacił hojnie nie było ważne kim i skąd jest.\nIdąc korytarzem do ostatniego pokoju w szeregu, po prawej stronie, odruchowo ominął skrzypiącą deskę. Otworzył usmolone sadzą drzwi i zniknął w mroku. Po chwili zirytowany, klnąc pod nosem wyszedł na korytarz, wyciągnął pochodnię umieszczoną w metalowym chwytaku na ścianie, ponownie wszedł do środka i zapalił lampę olejową. Powlókł się do stolika smętnie sterczącego pod oknem na zwichniętej nodze. Wyciągnął pergamin, który otrzymał od Urganova, aby dokładnie zapoznać się z zadaniem.\n„Miejsce zamieszkania obiektu – Ostrogar, Dzielnica Południowa. Duży, biały budynek z czterema gipsowymi lwami na elewacji, otoczony murem, przy głównej ulicy wiodącej do targowiska na Placu Karczemnym.\nNa terenie posiadłości na pewno jest czterech strażników, zmiany o świcie i wieczorem. Jest i pies – owczarek osmundzki. Strażnicy wartują po dwóch. Skreśliłem zgrubny plan całej posesji i jej bezpośredniego otoczenia. Jako, że dom Harvala jest przy dużej ulicy, często chodzą tam patrole. Wokół są inne majątki. Z tyłu stolarnia, po lewej dwie prywatne, nieduże posiadłości, kasztel jakiegoś rycerzyny. Naprzeciwko głównego wejścia kamienice czynszowników. Jest i knajpa po prawej stronie. Przesiadują w niej do późnej nocy miejscowe snoby, ich strażnicy pętają się wokół karczmy. Wewnątrz, od wejścia po lewej buda dla psa, szopa, stajnia. Po prawej nieduży staw, drewutnia, chata strażników. Budynek główny w centrum. Obok niego kilkanaście jabłonek, z tyłu wygódki. Od tylnej ściany budynku do muru jest około trzech metrów.\nHarval jest człowiekiem. Ma około pięćdziesięciu lat, z wyglądu nijaki, nie wiem, jak go opisać. Ma bardzo przerzedzone włosy. Wszędzie towarzyszy mu dwóch żołnierzy. Ktoś próbował go już stuknąć, jest ostrożny. Handluje wszystkim, choć specjalizuje się w ziemiopłodach. Jego ludzie sprzedają na targowisku. Dużo wychodzi w interesach, w domu wieczorami. Nie wiem więcej, za mało dostałem czasu. Co można podpatrzeć u diabła w ciągu trzech dni? Plan budynku głównego? Nie znam. He, ale to już problem wykonawcy.”\nTyle informacji zawierał pergamin Urganova. Nie, nie Urganova. W głowie Okana zaczęło rodzić się powoli podejrzenie. Już wcześniej czytywał rozpoznania miejsca akcji i tylko jedna osoba z tych, które dostawały takie zlecenia wpisywała w raporcie własne, często nieprzyzwoite uwagi. Tym kimś był Wiewiór, złodziej – artysta, najlepszy jakiego Okan kiedykolwiek znał. Wiewiór dlatego, że miał ognistorude włosy. Wszędzie go było pełno, dla nikogo nie miał szacunku. Ludzie z branży tolerowali to, był powszechnie lubiany za swoje nieustające poczucie humoru. W trakcie misji nadzwyczaj poważny. Podejrzewano, że rozładowuje głupawymi żartami napięcie, które towarzyszyło jego profesji. W kwestiach zawodowych można było na nim bezgranicznie polegać, w chwilach wolnych unikać jak ognia. Byli w zasadzie przyjaciółmi, choć Okan nawet przed sobą nie chciał się do tego przyznać. Dopełniali się, Wiewiór nie miał zielonego pojęcia o walce, Okan wiele razy musiał go wyciągać z opresji. Za to spokojnie przeszedłby po mechanizmie rozbrojonej przez niego pułapki. Z zamyślenia wyrwało go głośne pukanie do drzwi.\n– Straż!! Otwierać!! Wiemy, że tam jesteś!! Okanie Arif synu Arcana, mamy nakaz aresztowania wystawiony przez jurystę Arendara. Jesteś podejrzany o…\nDrzwi otworzyły się, przez szparę wysunęły się ręce, złapały za zgniłozielony kaftan stojącego przed drzwiami niskiego, rudego człowieczka i wciągnęły go błyskawicznie do środka.\n– Błazen! – wysyczał Okan przyciskając swoją twarz do twarzy Wiewióra. Wiewiór był o co najmniej dwadzieścia centymetrów niższy. – zamknij wreszcie jadaczkę, bo ściągniesz na siebie nieszcz… khurrrrrrrwaaaa!!!! – Okan kopnięty w kostkę zaklął z bólu i złapał się za nogę, zabawnie podskakując.\n– Nie masz poczucia humoru, przyjacielu Arif, płatny morderco bez czci i sumienia, bezwzględny likwidatorze, kacie niewinnych…\n– Przestań pieprzyć Wiewiór, siądź na dupie, bo cię przełożę przez kolano i na zawsze uleczę z głupoty.\n– Och! Lecz mnie, lecz! – zaskomlał klękając z szybkością atakującej kobry Wiewiór.\nOkan nie wytrzymał, wybuchnął śmiechem. Ten mały łotr zawsze potrafił go rozbawić.\n– Dobra, dość tych krotochwilów. Skocz na dół i powiedz karczmarzowi, żeby tu przyniósł gąsior wina i kawałek sera i chleb. Głodny jesteś?\n– No, to garniec bigosu jeszcze. Leć!\nOkan wręczył mu pięć sztuk srebra. Po chwili siedzieli przy zastawionym stole.\n– Gadaj! Jest coś, o czym nie wspomniałeś w raporcie? Coś, co może być ważne.\n– Chcesz mnie obrazić? Wszystko, co było ważne jest. Ten palant Urganov myśli, że potrafię rozciągnąć czas, dał mi tylko trzy dni. Co można zrobić w trzy dni? Żeby przygotować dokładny plan akcji, potrzebowałbym co najmniej tydzień. Harval to nie stara ulicznica a posesja ogrodzona, ze strażą i tym cholernym kundlem.\n– Od planów jestem ja. Ty miałeś zrobić rozpoznanie.\n– Ty od planów? Przecież nawet w tyłek sam się nie potrafisz podrapać. – Wiewiór zaczął chodzić po pokoju. Nigdy nie mógł usiedzieć dłużej niż pięć minut – gdyby nie ja już dawno szczypałyby cię robaki.\nNa potwierdzenie słów Wiewióra Okan przypomniał sobie, jak pijanego konusa odciągał od grupy marynarzy, których lżył, jak porżniętego nożami zaniósł do medyka, po tym, jak naśmiewał się z uzbrojonych po zęby zbirów. I inne, które jak fale przyboju wypływały na brzeg świadomości.\n– Tym razem nic z tego. Nie uratujesz mi mężnie życia. Idę sam.\n– Ty i ja to jedno. Pamiętasz?\nOkan skupił się, podrapał z chrzęstem po głowie. Nic takiego nie mógł sobie przypomnieć.\n– Wiewiór, tam się poleje krew. Może trzeba będzie zarżnąć tych ochroniarzy, psa na pewno. Jeśli któryś z domowników się napatoczy, jego też. Na koniec jeszcze Harval. A to wszystko przy głównej ulicy. To może być hekatomba. Nie nadajesz się do tej roboty. Muszę się skoncentrować na robocie, nie na pilnowaniu ciebie.\n– Sam się o siebie potrafię zatroszczyć – prychnął urażony Wiewiór – i nie pieprz mi o tej całej rzeźni. Tam nikt nie zginie kromie celu.\n– Nie. Ja nie idę eksplorować pradawnych podziemi, nie potrzebny mi złodziej, nawet tak zręczny jak ty.\n– Mogę odciągnąć uwagę strażników, skupić na sobie psa, będziesz mógł wejść z drugiej strony!\n– Zgoda. Ale zrobimy tak…\nPochylili się nad stołem.\nOkan na robocze ubranko nałożył luźne, brązowe spodnie i koszulę z grubego, barwionego na czarno płótna. Na to wszystko narzucił płaszcz. Kordelas miał w pochwie na udzie, na skórzanej uprzęży przymocowanej do pasa dwie rzutki i mieszek z niespodzianką. Po wewnętrznej stronie paska, obok klamry, zatknął kilka wytrychów. Zbliżała się północ, musiał już iść. Wiewiór już pewnie zrobił, co do niego należało i teraz czeka z umówionym sygnałem. Cały poprzedni dzień poświęcili na przygotowania i obserwację. Zdobyli dużą ilość silnego środka usypiającego, który zaprawili dwa kawałki półsurowego mięsa. Natarli je też mocno woniejącym ziołem. Wiewiór miał je wrzucić przez mur, obok corralu i obok drewutni tak, żeby nie zauważyli ich strażnicy, a znalazł i zeżarł pies.\nSzybkim krokiem szedł w kierunku stolarni, gdzie w upatrzonym wcześniej schowku chciał zostawić wierzchnie okrycie i czekać na trzy krótkie szczeknięcia psa, w regularnych odstępach. Ulice dzielnicy Portowej były prawie puste, nie licząc spóźnionych przechodniów wracających z knajp do domów, paru furmanek, kilku konnych i patrolów gwardii, których starał się unikać. Po piętnastu minutach wyszedł na tyły stolarni, wpełzł między wysoką skarpę porośniętą gęsto trawą a załomek muru jakiegoś nie istniejącego już budynku. Zdjął płaszcz, koszulę, spodnie. Złożył to i wcisnął do torby. Tłumok przykrył kilkoma kawałkami gruzu tak, żeby nie był widoczny. Zabierze go po ukończeniu zadania. Pod warunkiem, że wszystko pójdzie tak, jak zaplanował…\nZajął miejsce na stanowisku. Ze stolarni dochodziły go podniesione głosy kilku rozmówców. Ulicą naprzeciwko niego zataczała się ośmioosobowa grupka podchmielonych żaków z miejscowej akademii. Widział też dwóch żołnierzy na wieżyczce kasztelu „rycerzyny”, jak napisał Wiewiór. Koło karczmy przechadzało się kilku uzbrojonych ochroniarzy. Więc od strony karczmy nie da się wejść. Musiał obejść tyłem stolarnię i próbować, jak już usłyszy sygnał, od prywatnych posiadłości. Rosła tam spora wierzba o rozłożystej koronie. Wkrótce będzie miała powód do płaczu – pomyślał. Ale jak przejść obok kasztelu? Kurwa mać! – zaklął w myślach spodziewając się w każdej chwili usłyszeć szczekającego Wiewióra. Nie miałby już wtedy czasu na zwłokę. W środku mogliby się zorientować, że z psem jest coś nie w porządku. Gdyby jeszcze znaleźli nie dojedzone kawałki wieprzowiny, kłopot gotowy.\n– Wow wow wow!!!\n– Raz kozie śmierć – wyszeptał Okan wychylając głowę za linię budynku.\nNa ulicy na szczęście nie było nikogo. Strażnicy na wieży jakby na złość patrzyli właśnie na drzewo, ochroniarze pętali się bez celu w okolicy knajpy, zataczając coraz szersze kręgi. Ha!!!! – jest martwy punkt! Okan skoczył jak puma do muru przy posiadłości Harvala. Środkowy odcinek nie mógł być widoczny ani dla jednych, ani dla drugich. Z jednej strony flankowała go wierzba, z drugiej krawędź muru. Ochroniarze nie wychodzili na ulicę. Reszta to formalność. Skoczył do góry, złapał za szczyt muru. Sprawnie podciągnął się, wychylił głowę wisząc na rękach. Strażnicy szli właśnie w kierunku corralu. Wciągnął się, przeturlał na drugą stronę i zsunął na dziedziniec. Skok do jabłoni rosnących przy murze, kolejny skok do tylnej ściany. Na środku były drzwi. Tak jak myślał, były zamknięte. Wtem usłyszał głos Wiewióra, chwilę później głosy strażników. Zyskał parę chwil. Zauważył otwarte okno na piętrze. Z łatwością wspiąłby się tam, ściana była pełna występów, gzymsów, dobrych miejsc do chwytu. Ale wolał zaryzykować wytrych niż wspinaczkę. Mógłby go zauważyć ktoś z ulicy albo z kasztelu. Odpiął wytrych, po kilku próbach szczęknęła cicho zapadka. Wyczulił słuch. Cisza. Wszedł do środka, zamykając od razu za sobą drzwi. Przez chwilę oswajał wzrok z panującą wewnątrz ciemnością. Na haku obok drzwi zauważył mały kluczyk. Przymierzył, pasował jak ulał. Zakluczył drzwi kuchenne. Na ostrzu wyciągniętego kordelasu zalśnił zabłąkany promyk księżycowego blasku. Ruszył. Nie znał rozkładu pomieszczeń, ale wiedział, że na parterze zazwyczaj są pomieszczenia gospodarcze, kuchnia, magazyny, jadalnia itp. Dotarł do niewielkiej sieni. Kręcone schody prowadziły z niego na piętro.\nKorytarz ciągnął się dalej. Obok stała szafa, komoda, po drugiej stronie posąg nagiej kobiety. Wszystko wysłane było grubymi dywanami, skórami zwierząt. Na hakach wbitych w ściany tkwiły zgaszone teraz świece.\nZnieruchomiał na moment. Cisza. Wszedł na schody i trzymając się ściany skierował się powoli na piętro. Znalazł się na środku korytarza ciągnącego się w jedną i drugą stronę. Pierwsze drzwi z lewej. Otwarte. Zajrzał do środka. Nic ciekawego – stół, szafa, dywan, obrazy, kominek, dużo roślin w doniczkach. Następne drzwi nie były zamykane w ogóle. Wahadłowe z dwiema gałkami. Okan nawet tam nie zaglądał. Pewnie salon. Po przeciwnej stronie było jeszcze troje drzwi, przerwa i prawa strona korytarza, tam naliczył ich pięć. Jeszcze raz uważnie wsłuchał się w odgłosy nocy. Cisza.\nKolejne były zamknięte. Sięgnął po wytrych. To był banalny zamek, najprostszy z możliwych. Otworzył go błyskawicznie i wsunął się do środka. Znalazł się w niedużym pokoju. Przy ścianie od wejścia stała duża komoda z lustrem, wokół niego flakoniki z perfumami. Poczuł nikły, lawendowy aromat. Po lewej ręce szafa, po prawej duży kufer a przed nim łóżko. Ktoś w nim spał. Dostrzegł rozrzucone włosy na poduszce. Zrobił dwa kroki do przodu. Kobieta, młoda, około dwudziestu lat. W łóżku nie było nikogo więcej, więc Okan obrócił się na pięcie i wyszedł równie cicho jak wszedł.\nNastępne pomieszczenie było również zamknięte. Tu pojawił się jednak dodatkowy problem. Ktoś zostawił klucz w zamku. Mógł próbować wepchnąć go środka. Jednak, jeżeli dywan nie sięgał pod same drzwi, klucz spadnie na drewnianą podłogę i narobi hałasu. Cofnął się więc do pokoju dziewczyny, wyjrzał przez okno. Okiennice w pokoju obok były otwarte na oścież, niemal stykały się ze ścianą. Postanowił przejść po ścianie. Kłopoty zaczną się, gdy zauważy go ktoś ze stolarni. Splunął w dłonie i wyszedł przez okno, znalazł oparcie dla nóg i trzymając się szpar w murze przeszedł ostrożnie trzy metry w prawo. Ręką chwycił parapet i zawisł na nim. Szybki ruch w górę i wszedł do środka. Przystanął chwilę przy ścianie i rozejrzał się, uspokoił oddech.\nPokój był duży. W jednej trzeciej długości zbudowano ściankę działową, tworząc przepierzenie przecinające pokój niemal całkowicie. Zostało tylko wąskie przejście. Po prawej stronie były dwie sofy, stolik i pufa. W rogach posągi – antycznego wojownika z lancą i kobiety w stroju kapłanki, trzymającej lewą dłonią otwartą księgę. Na linii ścianki stała szafa – duża, trójskrzydłowa. Zajrzał dalej. Wielkie łoże z baldachimem, za nim regał z książkami, biurko, dwa kufry i komoda z lustrem, jakby zrobiona przez tego samego stolarza, co ta u dziewczyny. Wszędzie leżały ozdobne i grube dywany, na ścianach wisiały skóry zwierząt. To nie mógł być pokój majordomusa.\nW łóżku spały dwie osoby. Starsza kobieta, tęga, grube ramię wisiało bezwładnie za łóżkiem i mężczyzna. Okan podszedł na czworaka, by nie rzucać cienia na twarze leżących muskane lekkim blaskiem księżyca. Obejrzał mężczyzną. Łysiejący, około pięćdziesiątki. Ze schowka za pasem wyjął garotę, z pochwy nóż i obrócił go tak, by zadać cios rękojeścią…\nPokój opuścił drzwiami, zszedł na dół po schodach. Nikt się nie obudził, nikogo nie zaalarmował. Wyjrzał przez okno frontowe w kuchni, na podwórzec. Strażnicy cucili psa. Wtem jeden z nich podniósł się i ruszył szybkim krokiem w kierunku domu. Okan pospieszył do tylnego wyjścia. Otworzył drzwi i wyszedł na zewnątrz. Podążył do muru przy jabłoniach. Podciągnął się i rozejrzał po ulicy. Była pusta. Przeszedł na drugą stronę. Zdjął maskę z twarzy i schował pod koszulę. Żywo ruszył w dół ulicy, za stolarnią skręcił do schowka, gdzie zostawił ubranie. Wsunął się do środka. Od strony posesji Harvala usłyszał jeszcze dzwon alarmowy i wrzaski wartowników. „He – zarechotał – pewnie stara się obudziła i znalazła tłustego kupca z fioletowym językiem wiszącym na piersi” Nagle zrobił się bardzo głodny.\nSmarknął w palce i poszedł szybkim krokiem do „Dobrego Humoru”.\nUruk-hai – orki wyniosłe »\n10 grudnia 2009 at 22:28\nPo pierwszym przeczytaniu dwie sprawy.\nPierwsza – W KC nie ma miesiąca takiego jak listopad.\nDruga – Język. Pamiętaj, że opowiadanie mogą przeczytać młodzi ludzie. Zostawiam w całości i bez cenzury, bo niestety zmiany mocno nadpsułyby całość.\nNa więcej krytyki musisz poczekać, aż wróci Hauerine. 😀\n11 grudnia 2009 at 07:51\nNo popatrz, robiłem wczoraj korektę i umknął mi jakoś ten listopad.\nJęzyk? No cóż, niech młodzież zamyka wtedy oczy i głośno krzyczy aby odpędzić diabła mojego doboru słów 😉\n11 grudnia 2009 at 12:30\nPrzeczytałem i na początek, aby nie zostać posądzonym o stronniczość itp upomnę autora o słownictwo. Można było użyć słowa np. "…rwa mać" itp. Oddaje klimat a nie jest tak dosadne.\nCo do samego opowiadania to po jego zakończeniu miałem wrażenie że czegoś w nim brakuje. Chodzi mi o zakończenie. Mówiąc szczerze spodziewałem się innego zakończenia ale nie będę marudził, w końcu nie ja jestem autorem. No i walka, jakoś tak "nie widzę" jej, zwłaszcza to przejście z szabli do noży, zabrakło momentu ich wyciągnięcia. Ale może się czepiam?\nNo i na koniec jeszcze jedno. Żal, że wpierw opowiadanie ukazało się na innym portalu 🙁\n11 grudnia 2009 at 12:38\nHehe! To stare opowiadanie, już zagościło wcześniej na SP.\nCo do końcówki – racja, pamiętam tylko, że wtedy jakoś spieszyłem się i im bliżej końca tym bardziej blado to wychodziło. Końcówka powinna być bardziej hardcorowa. Kiedyś to poprawię, bo za lekko mu poszło. Niby łatwy orzech, ale jednak… 😀\n[quote]Sparował uderzenie w ramię, uchylił się przed nożem i wbił szablę w brzuch przeciwnika. Drugi już wychylał się zza niego szykując się do ciosu. Okan błyskawicznie kopnął pchniętego szablą, ten padając podciął następnego. Trzy szybkie kroki, błysk noży[/quote]\nWbił szablę w brzuch. Czyli pozbył się broni. Potem ten błysk noży, czyli moment wyciągania 😀\n11 grudnia 2009 at 12:52\nMówiąc szczerze, myślałem że tym razem naraził się komuś znacznemu i został wystawiony 😉 A że łatwo mu poszło to fakt, wszak koleś ponoć już był na czyimś celowniku wcześniej i podobno się pilnował 🙂\n11 grudnia 2009 at 12:55\nMam z nim jeszcze dłuuugi kawałek następnego, ale niedokończony.\nI pomysły na kolejne.\n12 grudnia 2009 at 20:55\n[quote]Mam z nim jeszcze dłuuugi kawałek następnego, ale niedokończony.\nI pomysły na kolejne.[/quote]\nNie moge się doczekać, bo bohater jest och i ach, najlepszy i najzdolniejszy. Całe szczęscie ktos rzucił w niego tylko pomidorem, strach pomyslec co by to było, gdyby poleciała cegła i co gorsza trafiła go w głowę. Pewnie opowiadanie skonczyłoby się za szybko 😀\nA tak na serio, to niestety nie ejstem w stanie docenic tego opowiadania, bo już wyrosłem z czasów uwielbienia dla Jamesa Bonda czy podobnych superbohaterów.\nSposób działania zarówno gildii zabójców jak i orczego gangu jest dość infantylny. Rozwaliło mine szczególnie to bezładne machanie pałkami i sygnalizowanie z daleka złych zamiarów.\nW przypadku działaności gildii szczególnie komiczne było "znasz stawke", a on nie znał. Jendak wszystko jasne, bierze zlecenie. Nie wie nawet kto, ile i kiedy mu zapłaci, ani jakie jest ryzyko ale bierze, bo autor opowiadania i tak juz wie, ze mu sie uda 😀 wiec po co ma se głowe zawracać? No i ten pergamin, to dopiero byłyby jaja jak by go orki naprawdę profesjonalnie obrobiły i straciłby ta torbe z pergaminem zanim zdążył go przeczytać 😀\n5 stycznia 2010 at 23:25\n"słownictwo"? nie czepiał bym się słownictwa w opowiadaniu o zaplanowaniu i zamordowaniu niewinnego człowieka. Bardzo mi się podoba – lubię taki klimat.\n7 stycznia 2010 at 12:39\n[quote]nie czepiał bym się słownictwa w opowiadaniu o zaplanowaniu i zamordowaniu niewinnego człowieka[/quote]\nZaplanowaniu? LOL. Gdzie tu jest "planowanie"?\n[quote]lubię taki klimat[/quote]\nTia, tkaie infantylne opowiadanko o niby złym, a jednak dobrym i przyjacielskim bohaterze, który "na pałe" idzie zabic niewinnego człowieka i nawet nie wie ile za to dostanie bo bidusia nie zna "stawki". I jeszcze ta śmieszna orcza uliczka po drodze, żeby pokazać jakim to jest wymiataczem 😀


Modny ogród zimowy - powiązane porady - Poradopedia.pl\nPoradopedia.pl › Dom i ogród › Modny ogród zimowy › Powiązane porady\nModny ogród zimowy\nGastrosfera | 2018-12-30 19:23\nPrzemyślany i dopasowany do stylu budynku projekt ogrodu zimowego w nowym budownictwie jednorodzinnym, może stanowić ciekawy dodatek urozmaicający bryłę, który zapewni nam dodatkową przestrzeń wypoczynkową. Jak zaprojektować i urządzić idealny ogród zimowy? Oto kilka praktycznych wskazówek. czytaj »\nSekret wnętrz z wyjątkowym charakterem tkwi w detalach. Planując dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach aranżację, nie można zapomnieć o stylizacji mniej oczywistych, ale niezwykle istotnych elementów, jakimi są okna. Gustowne zasłony, minimalistyczne rolety, solidne parapety, ozdobne rośliny - jakie dodatki najlepiej sprawdzą się z drewnianymi ramami okiennymi? Przygotowaliśmy kilka praktycznych wskazówek. czytaj »\nOkna i drzwi z drewna ocieplają pomieszczenia, dzięki nim dom nabiera stylu. O wyjątkowości stolarki otworowej świadczy ponadczasowy design, szlachetny charakter oraz długowieczność naturalnego materiału. W Polsce najpopularniejsze jest drewno pochodzenia europejskiego. Jeśli jednak szukamy dla naszego domu oryginalnych i rzadko spotykanych rozwiązań, warto poszerzyć horyzonty. Egzotyczne gatunki drewna cechuje nie tylko ciekawa kolorystyka i struktura. Ze względu na swoje pochodzenie to również materiał niezwykle odporny i wytrzymały. czytaj »


Pilskatv - Koncert PUNK 15 września w Klubie BARKA\nKoncert PUNK 15 września w Klubie BARKA\n9.09.2017, 10:12 (aktualizacja 09.09.2017 10:25)\n15 września 2017 (piątek) w Klubie Muzycznym BARKA Piła ul. Wodna (rzeka Gwda) o 19:00 odbędzie się PUNK Koncert!\nNAUKA O GÓWNIE (punk rock Nowy Tomyśl)\nZAKAZ POSIADANIA (punk rock Wyspa Wolin)\nJAMNIK 73 (hc punk Piła)\nWstęp: 15 zł przedsprzedaż / 20 zł w dniu koncertu.\n"Dla jednych politycznie i tekstowo byliśmy polskim The Clash. Dla innych - hołota grającą punko-polo. A my po prostu robiliśmy swoje, bo tak w tamtych czasach postrzegaliśmy rzeczywistość"-Mariusz Giglewicz.\nW 1992 roku wystąpili na festiwalu w Jarocinie, gdzie na małej scenie m.in zagrali utwór we własnej interpretacji Janek Wiśniewski padł; 1995 zagrał na WOŚP. Przez kilka lat wydawali własny zin pt. DUPA JASIU (wyszło sześć numerów w kilkuset egzemplarzach). W 1996 zespół zawiesił działalność wraz z wydaniem oficjalnej kasety video działań zespołu z lat 1992-1996. Pod koniec października 2016 roku, zespół zreaktywował się.\nZespół powstał w 2009 roku na wyspie Wolin (Zachodniopomorskie). pierwszą płytę ,,Przyjdzie czas ,, wydaliśmy własnym sumptem w 2012 roku. Gramy muzykę mocno związaną z brzmieniem oraz specyfiką polskiego punk rocka lat 80. Nasze teksty bezkompromisowo krytykują zastaną rzeczywistość.


MAVEN zaobserwowało pulsacje na nocnym niebie Marsa – AstroNET – Polski Portal Astronomiczny\nPosted on 11 sierpnia 2020, 15:43 11 sierpnia 2020 by Krystyna Syty 2k odsłon\nBadania prowadzone przez MAVEN dały nam wgląd w środkową atmosferę Marsa, gdzie prądy powietrzne przenoszą gazy pomiędzy najniższą i najwyższą warstwą atmosfery. Pojaśnienia w obrazie nadfioletowym powstają, gdy pionowe wiatry tzw. prądy schodzące transportują gazy z wysokich do niskich warstw atmosfery. Niższe warstwy atmosfery mają większą gęstość i panuje w nich wyższe ciśnienie, więc reakcje chemiczne między gazami zachodzą w nich szybciej. Szczególnie istotną dla nas reakcją jest tworzenie tlenku azotu (II) NO. Energia wygenerowana podczas tej syntezy jest wypromieniowana jako światło nadfioletowe, które zaobserwowało MAVEN.\nRysunek przedstawia mechanizmy zachodzące w atmosferze, które generują promieniowanie nadfioletowe. Po nasłonecznionej stronie planety cząsteczki gazów są rozrywane przez fotony światła słonecznego. Atomy dzięki cyrkulacji powietrza, przemieszczają się na nocną stronę globu. Prądy schodzące transportują gazy do niższych warstw atmosfery, których reakcje syntezy cząsteczek zachodzą z większą szybkością. Synteza NO generuje energię w postaci promieniowania nadfioletowego, co obserwujemy jako nocną łunę.\nWedług naukowców kierujących misją MAVEN pulsacje atmosfery Marsa w nadfiolecie obserwuje się trzy razy w ciągu nocy. Błysk w nadfiolecie powstaje na wysokości około 70 km nad powierzchnią planety, a najszerszy obserwowany rozbłysk ma średnicę około 1000 km. Taka nadfioletowa plama porusza się po niebie z prędkością około 300 km/h. Jasność łuny nocnej w nadfiolecie na Marsie można porównywać z jasnością zorzy polarnej w świetle widzialnym na Ziemi.\nPulsacje zaobserwowane przez MAVEN dostarczają nam informacji o falach powstających w atmosferze Marsa. Na zachowanie powietrza w środkowej warstwie atmosfery znaczący wpływ ma dzienny profil nasłonecznienia zależny od pory dnia oraz topografia ternu. Zaburzenia ruchu gazów, obserwowane jako fale, są wywoływane przede wszystkim przez wielkie wulkaniczne góry. Podobne zjawiska możemy obserwować w atmosferze Ziemi w pobliżu wysokich gór. Według danych zebranych przez sondę fale atmosferyczne powstające w środkowych warstwach atmosfery Marsa odpowiadają tym obserwowanym w warstwach wysokich.\nZdjęcie przestawia nocną poświatę Marsa w pobliży jego bieguna. Kolory zostały nałożone na fotografię i odpowiadają one intensywności promieniowania w nadfiolecie. Obszary zaznaczone na biało to regiony najintensywniejszego promieniowanie nadfioletowego.\nKolejnym etapem misji MAVEN jest obserwowanie nocnej poświaty marsjańskiej pod kątem (z boku). Instrument badawczy IUVS będzie skierowany na krawędź planety, a nie na jej powierzchnię. Zmiana perspektywy pozwoli lepiej zobaczyć prądy schodzące oraz zmiany sezonowe w atmosferze Marsa.\nChoć po raz pierwszy marsjańską poświatę zaobserwował statek MarsExpres od ESA, to zdjęcia dostarczone przez IUVS z pokładu statku MAVEN dostarczyły nam informacji m.in. o cykliczności tego zjawiska. Dalsze badania prowadzone przez sondę pozwolą dokładnie zbadać cyrkulację powietrza w atmosferze Marsa.


Lekarz Bartosz Fiałek: Nie opanowujemy epidemii. Zmniejszyliśmy liczbę wykonywanych testów - RMF 24\nWtorek, 1 grudnia 2020 (18:02)\n"Patrząc na to, co widzę w szpitalu, nie czuję się uspokojony (przez premiera Mateusza Morawieckiego - przyp. red.). Do szpitala nadal trafiają do nas pacjenci dodatni - zakażeni koronawirusem i chorujący na Covid-19. Nie są to liczby mniejsze niż były np. podczas mojego pierwszego dyżuru w szpitalnym oddziale ratunkowym 31 października. To, że liczby są niższe nie wynika z tego, że opanowujemy epidemię szalejącą w Polsce, a że zmniejszyliśmy liczbę wykonywanych testów" - mówi w Popołudniowej rozmowie w RMF FM lekarz Bartosz Fiałek pytany o to, czy jego zdaniem jest tak jak mówi premier Mateusz Morawiecki, że w Polsce w ostatnim czasie wygrywamy walkę z pandemią.\nBartosz Fiałek / Tytus Żmijewski /PAP\nW szpitalu w Płońsku na wydziale chorób wewnętrznych zajętych mamy 17 (na 20 - przyp. red.) łóżek covidowych - informuje specjalista w dziedzinie reumatologii, który ostatnio działa na pierwszej linii frontu walki z Covid-19 w Płońsku.\nBartosz Fiałek: Nie opanowujemy epidemii. Zmniejszyliśmy liczbę wykonywanych testów\nWydaje mi się, że umiejętności obecnych decydentów i tworzenie strategii na walkę z koronawirusem są niewystarczające. Są to ludzie, którzy w jakimś stopniu (...) nie słuchają ekspertów. W Polsce wierzymy w to, że bankier, ekonomista, rolnik będzie w stanie zaplanować świetną strategię na walkę z patogenem, czyli na wojnę biologiczną. Stąd te opóźnienia we wprowadzeniu szybkich testów antygenowych, których wiarygodność jest niemalże porównywalna z wiarygodnością testów genetycznych - ocenia w Popołudniowej rozmowie w RMF FM Bartosz Fiałek.\nLekarz Bartosz Fiałek: W Polsce wierzymy, że bankier, że ekonomista, rolnik będzie w stanie zaplanować świetną strategię na walkę z patogenem, czyli na wojnę biologiczną RMF FM\nCo jego zdaniem rząd zrobił dobrze jeśli chodzi o walkę z pandemią? Na pewno obostrzenia, których nie bali się wprowadzić. (...) Jeszcze bym wprowadził większe obostrzenia, ja bym poszedł w obostrzenia słowackie, czeskie. Ale trzeba pochwalić tu rząd jednoznacznie. (...) Z punktu widzenia epidemiologicznego kłaniam się rządowi, natomiast powinni też pomóc finansowo ludziom (których dotknęły obostrzenia - przyp. red.) - odpowiada lekarz w rozmowie z Pawłem Balinowskim.\nBartosz Fiałek w Popołudniowej rozmowie w RMF FM Jakub Rutka / RMF FM\nW internetowej części Popołudniowej rozmowy w RMF FM Bartosz Fijałek mówił o realiach przekazywania pacjentów covidowych do Szpitala Narodowego. Na SORze w Płońsku, w którym pracuje, próbowali zrobić to lekarze stażyści.\nPrzez 30 minut - bo o tyle ich prosiłem - siedzieliśmy, słuchaliśmy (...) de facto automatycznej sekretarki, która mówiła 'proszę pozostać na linii, za chwilę telefon odpowie' - mówił lekarz ze szpitala w Płońsku. "Nie udało się dodzwonić, i wtórnie - nie udało się przekazać pacjentki, bo kolejny komunikat sekretarki brzmiał, że niestety ale wystąpił błąd i nie można nawiązać połączenia" - dodał. Według Fijałka, po jakimś czasie okazało się, że numerów do Szpitala Narodowego jest więcej. Dzwoniliśmy pod (końcówkę - red.) 26, 27, 28. Nikt nie odbierał. No, może pod 25 ktoś by odebrał - skomentował to gość RMF FM.\nLekarz Bartosz Fiałek o przekazywaniu pacjentów do Szpitala Narodowego: 30 minut słuchaliśmy automatycznej sekretarki RMF FM\nPaweł Balinowski, RMF FM: Lekarz Bartosz Fiałek, specjalista reumatolog ze szpitala w Płońsku, od 31 października pracował na SOR z pacjentami covidowymi. Zachorował sam, wyzdrowiał, jest teraz z nami. Oczywiście za pośrednictwem Skype, dobry wieczór.\nBartosz Fijałek: Dobry wieczór Państwu, dziękuję za zaproszenie.\nJa zacznę od cytatu z premiera Morawieckiego. "Dane nie kłamią. Proszę spojrzeć na wykres. Wygrywamy z epidemią". Czuje się pan uspokojony przez premiera?\nPatrząc na to, co widzę w szpitalu, to nie czuję się uspokojony z uwagi na to, że w szpitalu dalej trafiają do nas pacjenci dodatni, jeżeli chodzi o test na obecność SARS-CoV 2, czyli zakażeni nowym koronawirusem i chorujący na Covid-19. Nie są to liczby mniejsze aniżeli były np. w trakcie mojego pierwszego dyżuru w szpitalnym oddziale ratunkowym czyli 31 października. Tak więc to, że faktycznie liczby są niższe, nie wynika z tego, że my opanowujemy epidemię szalejącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a z tego, że zmniejszyliśmy znacznie liczbę testów, które wykonujemy. Wykonywaliśmy nawet jednego dnia prawie 83000 testów na dobę - tyle wykonaliśmy - natomiast dane za wczoraj mówią, że wykonaliśmy 38400 testów. Tak więc im mniej testów, tym mniej zachorowań. Wiemy doskonale, że te testy są bardzo istotne i tak można zakłamywać rzeczywistość.\nU pana szpitalu w Płońsku jest 20 łóżek covidowych. Zajętych jest teraz ile?\n17. Na dzisiaj, jak wychodziłem po szesnastej z pracy ze szpitalnego oddziału ratunkowego, otrzymałem informację, że 3 miejsca covidowe są dostępne w oddziale chorób wewnętrznych.\nTo jest najwyższa liczba chorych, jaka była u was w szpitalu?\nMy dopiero otworzyliśmy ten oddział. W sensie - wojewoda mazowiecki zakontraktował 20 łóżek covidowych właśnie w naszym szpitalu, w oddziale chorób wewnętrznych. Otworzyliśmy 1 grudnia, czyli dzisiaj oddział covidowy, wcześniej oczywiście też udało się gdzieś pacjentów, którzy leżeli już dość długo w szpitalnym oddziale ratunkowym umieścić, ale dziś oficjalnie został ten oddział otwarty, czy pododdział covidowy - został otwarty. Już mamy tylko 3 miejsca wolne. Więc dlatego nie zgadzam się z tym, co mówi pan premier Morawiecki, patrząc na to, jak szybko zapełniają się łóżka właśnie dla pacjentów Covid-19 dodatnich.\nOd dzisiaj testy antygenowe na Covid-19 mają być też dostępne w poradniach POZ. Mają być publikowane w statystykach. Wcześniej były np. na SORze. Czy to, że testy antygenowe będą dostępne również w POZ może sprawić, że rzeczywiście testowanie przybierze na szybkości? Będzie więcej testów? Więcej wykrytych przypadków?\nJa mam taką nadzieję, bo to zdecydowanie ułatwiłoby pracę lekarzom, którzy pracują na pierwszej linii frontu, ale akurat w szpitalnych oddziałach ratunkowych. Wielokrotnie, i tak naprawdę teraz tylko w takiej formie, przychodzą do mnie pacjenci. Przywiezieni przez zespół ratownictwa medycznego, czyli przez karetkę. Test na obecność SARS-CoV2 niewykonany. Skierowani z Podstawowej Opieki Zdrowotnej, czyli od tego popularnego lekarza rodzinnego, również test SARS-CoV2 niewykonany. Podejrzenie Covid-19 albo zapalenia płuc o innej etiologii. Jeżeli będzie można wykonać ten test nowej generacji, drugiej generacji, szybki test antygenowy, to faktycznie ułatwi nam to pracę, ponieważ pacjenci, którzy teraz do nas trafiają i są podejrzani, a później wychodzą potwierdzeni jako Covid-19 dodatni, oni będą trafiać od razu do szpitala covidowego, a nie do nas, ponieważ my jesteśmy tym pierwszym poziomem zabezpieczenia, więc mamy tylko 20 miejsc w oddziale chorób wewnętrznych, 4 miejsca w oddziale intensywnej terapii, a nie jesteśmy szpitalem sensu stricto covidowym.\nSkoro to taki dobry pomysł i skoro rzeczywiście to wam tak pomoże, to dlaczego nie dało się tego zrobić wcześniej? Ma pan jakieś pomysły?\nWydaje mi się, że po prostu umiejętności obecnych decydentów i tworzenie strategii na walkę z nowym koronawirusem, są zwyczajnie niewystarczające, czyli są to ludzie, którzy w jakimś stopniu po pierwsze - i to słyszeliśmy, np. od ekspertów pracujących przy Polskiej Akademii Nauk - oni nie słuchają ekspertów. Jeżeli ktoś, kto jest bankierem, ekonomistą, nie słucha eksperta od ochrony zdrowia, wirusologii tudzież epidemiologii, to trudno, żeby się na tym bardzo dobrze znał. Ameryka słucha właśnie epidemiologów, wirusologów. Po zmianie teraz prezydentów faktycznie to będzie się stawiało na tę wiedzę. U nas niestety faktycznie wierzymy w to, że bankier, że ekonomista, że rolnik będzie w stanie zaplanować świetną strategię na walkę z patogenem, czyli na wojnę biologiczną. No niestety tak się nie dzieje. I stąd te opóźnienia w prowadzeniu właśnie najprostszej metody segregacji pacjentów covid-dodatnich, covid-ujemnych. Właśnie szybkich testów antygenowych, których wiarygodność jest niemalże porównywalna z wiarygodnością testów genetycznych wykonywanych są metodą RT-PCR.\nSzybkie testy antygenowe od dzisiaj mają być. Zobaczymy pewnie po kilku dniach, jak to się sprawdza. Chciałem zapytać o pieniądze, ponieważ jest 1 grudnia. Od początku listopada miały być naliczone dodatki za walkę z Covid-19 w szpitalach II i III poziomu - to akurat pana szpitala nie dotyczy, ale również na SOR-ach. Czy ktoś z pana znajomych lekarzy dostał już taki dodatek?\nNa razie nie dostaliśmy, natomiast wypełniliśmy oświadczenia i na podstawie tych oświadczeń 10 do 17 grudnia, tak jak powiedział pan minister zdrowia Niedzielski, będą te dodatki wypłacane. Ja dopiero uwierzę i na pewno państwa o tym poinformuję, jeżeli zobaczę ten dodatek na koncie, ponieważ do tej pory wiele się mówiło, a niewiele się robiło.\nAle do teraz zapytajmy, dlaczego szpitale tylko II i III poziomu dostają dodatki. Dlaczego nie szpitale pierwszego poziomu? Przecież tam też się przyjmuje pacjentów z koronawirusem? Tam też się pomaga i tam też się ich leczy.\nJa jestem pracownikiem szpitala pierwszego poziomu i zaraziłem się właśnie nowym koronawirusem podczas pełnienia dyżuru medycznego w szpitalnym oddziale ratunkowym szpitala pierwszego poziomu, tak więc tak jak mówi pan redaktor, tam również jest koronawirus. Dlaczego nie dotyczą nas czy nie mają nas dotyczyć te dodatki? Pewnie dlatego, że po pierwsze, chce się oszczędzać i słyszeliśmy gdzieś tam w jakiejś rozmowie z Sejmu, że przecież to zawaliłoby budżet Polski, jakby wszyscy mieli dostać. Więc to jest pierwsza przyczyna i główna przyczyna, czyli zawalimy budżet, który miał być zrównoważony, a okazał się być niezrównoważony, a druga przyczyna to jest to, o czym mówiłem wcześniej. Nie słuchamy ekspertów. Dlatego myślimy, że ten pierwszy poziom, to tam koronawirusa nie ma. A jednak jest. Gdyby posłuchali ekspertów, wiedzieliby, że w każdym polskim szpitalu jest koronawirus.\nDużo było z pana ust krytyki. A ja chciałbym zapytać, co wg pana rząd zrobił dobrze, jeżeli chodzi o pandemię koronawirusa?\nNa pewno obostrzenia, których nie bali się wprowadzić, które wywołały protesty różnych branż. Uważam, że obostrzenia, jeszcze ja bym wprowadził większe obostrzenia, przynajmniej, jeżeli miałbym taką możliwość. Bym poszedł w obostrzenia słowackie, obostrzenia czeskie, natomiast tu trzeba pochwalić rząd jednoznacznie, że obostrzenia pt. edukacja zdalna, szkoda, że wprowadzana na raty, że najpierw klasy 1-3 dalej stacjonarnie, a 4-8 zdalnie. Od razu trzeba było po prostu poprowadzić to zdalnie. Ale tu trzeba ich pochwalić. Zamknęli najważniejsze źródło infekcji, czyli de facto szkoły, tudzież bary, gastronomię - bo wynika to wprost z badań NHS, czyli systemu opieki zdrowotnej Wielkiej Brytanii, że bary, puby, lokale gastronomiczne, są źródłem największej liczby zakażeń. To zostało zamknięte, to jest tragedia dla tych ludzi, ja kompletnie się z tego nie cieszę, natomiast z punktu widzenia epidemiologicznego, tutaj naprawdę kłaniam się rządowi, bo zrobili bardzo dobrze. Natomiast powinni też pomóc finansowo tym ludziom, bo oni nie mogą zostać bez pieniędzy.


Wrocław. Owacja dla “Dziadów” Zadary | SDT.pl\nWrocław. Owacja dla “Dziadów” Zadary\nKilkuminutową owacją na stojąco widzowie nagrodzili “Dziady” w reż. Michała Zadary – pierwsze w historii polskiego teatru wystawienie dramatu w całości. Czternastogodzinny spektakl we wrocławskim Teatrze Polskim rozpoczął się w południe w sobotę i zakończył się w nocy.\nPrace nad wystawieniem w całości mickiewiczowskich “Dziadów” rozpoczęły się w 2010 r. W 2014 r. na deskach wrocławskiego Teatru Polskiego wystawiono części I, II i IV oraz poprzedzający II część utwór “Upiór”. Rok później Zadara wraz z zespołem przedstawił III część dramatu. W tym roku reżyser zrealizował także “Ustęp” i “Objaśnienia”, przez co sobotnia premiera “Dziadów” – bez skrótów, w jednym przedstawieniu – stała się pierwszym w historii polskiego teatru wystawieniem pełnego dzieła.\n- Bardzo się cieszę, że “Dziady” zostały wystawione w całości. Dzięki temu nikt więcej nie będzie musiał tego robić” – żartował po premierze Zadara. – Każde wystawienie “Dziadów” – znaczące lub mniej znaczące – współtworzy historię tego utworu. Nasze wystawienie bez skrótów jest pierwszym takim w historii, co w perspektywie czasu z pewnością zaważy na odbiorze spektaklu – mówił.\nZdaniem widzów – w tym np. pisarki Olgi Tokarczuk – “Dziady” Zadary są wyjątkowym przedsięwzięciem. “Myślę, że wszyscy tutaj mamy poczucie, że uczestniczymy w jakimś historycznym wydarzeniu. To czuć nawet w atmosferze w kuluarach” – mówiła Tokarczuk. Jak zauważyła, przez szkolne przerabianie i omawianie nie umiemy złożyć dzieła Mickiewicza w całość. “Ten tekst w nowym kontekście, w całości, w której został przedstawiony, nabiera potężnych znaczeń” – skomentowała.\nWedług poety i publicysty Marcina Hamkało spektakl był rewelacyjny. Jak zaznaczył, zaskoczyły go reakcje publiczności. – Tego maratonu nie da się z niczym porównać. Publiczność była żywiołowa tak samo po dziesięciu godzinach spektaklu, jak i na jego początku – mówił. – Wydaje mi się, że siła polega na tekście, który nas niesie, niezależnie od tego, jak się go czyta, jak podświadoma muzyka. Ten kilkunastogodzinny trans jest pewnego rodzaju misterium. Spektakl tak naprawdę podtrzymuje legendę Mickiewicza, reprodukuje mit “Dziadów” – zaznaczył Hamkało.\nAktorka Dominika Figurska za jeden z najlepszych elementów spektaklu uznała to, jak został potraktowany język dramatu. – Aktorzy pięknie mówili wierszem. Zachowali rytm, a jednocześnie mówili naturalnie, niemalże potocznie. Jako współczesny widz w to weszłam, bo słyszałam ludzi, którzy mówią moim językiem – powiedziała.\nFigurska zwróciła też uwagę na scenę Wielkiej Improwizacji. “Mickiewicz sam był artystą i rozprawiał się ze sobą. W spektaklu zobaczyliśmy (…) uczciwą rozmowę artysty, egoisty, egotyka z Bogiem i z wyobrażeniem na temat Boga” – skomentowała. Aktorka dodała również, że “Dziady” Zadary są zupełnie inne niż te, których uczy się w szkołach. – Te są prawdziwe – powiedziała.\nJak przypomniał Zadara, nad spektaklem pracowało ponad siedemdziesiąt osób. Podczas przedstawienia wystąpili m.in. Anna Ilczuk, Mariusz Kiljan, Bartosz Porczyk, Sylwia Boroń, Cezary Łukaszewicz, Wiesław Cichy i Ewa Skibińska, z których część grała w więcej niż jednej części i spędziła na scenie podczas przedstawienia kilka godzin. W gronie aktorów znalazły się także dzieci (w rolach m.in. Dziecięcia z Widowiska – cz.I, Józia i Rózi – cz. II i Dzieci z cz. IV). Następny pokaz “Dziadów” w całości odbędzie się 9 kwietnia. Kolejne przedstawienia będą rozłożone na trzy spektakle w trzy dni.


Wirus Zika atakuje ciężarne. Epidemia narodzin dzieci z małogłowiem w Brazylii - Mjakmama.pl\nCiąża Rozwój Płodu Wirus Zika atakuje ciężarne. Epidemia narodzin dzieci z małogłowiem w Brazylii\nWirus Zika atakuje ciężarne. Epidemia narodzin dzieci z małogłowiem w Brazylii\nWirus Zika powoduje małogłowie u noworodków?\nWirus Zika odpowiada za epidemię narodzin noworodków z małogłowiem w Brazylii. Odnotowano już 3174 przypadki narodzin dzieci z mikrocefalią i na razie nie opracowano żadnej szczepionki. Lekarze apelują, aby nie podróżować w tamte rejony świata, by nie przenieść wirusa do Europy. Zagrożenie jednak jest duże - w Rio de Janeiro odbędą się letnie igrzyska olimpijskie, na które przybędą tłumy turystów z różnych części świata.\nW 2015 roku w Brazylii wybuchła epidemia wirusa Zika. Służby medyczne odnotowały 84 tysiące zachorowań. Wkrótce zaczęto je rejestrować również w innych krajach Ameryki Środkowej i Południowej - łącznie w dziewięciu. U większości chorych zakażenie przebiegało bezobjawowo, u innych pojawiała się gorączka i wysypka. Szybko się okazało, że wirus Zika najbardziej niebezpieczny jest dla kobiet w ciąży. W Brazylii nagle zaczęto notować zwiększoną liczbę urodzeń dzieci z małogłowiem (mikrocefalią). Lekarze doszli do wniosku, że małogłowie u płodu wywołuje wspomniany wirus.\nCzytaj także: >> Enterowirus objawy, zapobieganie. Co to jest enterowirus i dlaczego jest niebezpieczny dla dzieci? >>\nWirus Zika: przyczyny\nWirus Zika został odkryty u makaków w 1947 roku w Ugandzie. Przenoszą go komary Aedes aegypti, te same, które przenoszą chorobę Denga. Początkowo wirus Zika nie wywoływał zachorowań u ludzi, dopóki w 2007 roku nie wykryto go w Mikronezji. Od tego czasu szybko zaczął się rozprzestrzeniać i w ciągu ostatnich 8 lat odnotowano jego występowanie w Ameryce Środkowej, Ameryce Południowej, na wyspach Pacyfiku i Azji Południowo-Wschodniej.\nWirus Zika: objawy\nWirus Zika atakuje niepostrzeżenie - można się nim zarazić przez ugryzienie komara. Choroba pojawia się kilka dni po ugryzieniu i zwykle trwa tydzień. U niektórych chorych może przebiegać w sposób łagodny i mieć charakter bezobjawowy. U innych pojawią się złe samopoczucie, gorączka, wysypka skórna, bóle mięśni i stawów, zapalenie spojówek.\nU osób z obniżoną odpornością, alergików, kobiet w ciąży i ludzi starszych wirus Zika może mieć bardziej gwałtowny przebieg. Lekarze twierdzą też, że wirus ma związek ze zwiększoną zachorowalnością noworodków na małogłowie. Nie ma jeszcze jednoznacznych badan, które potwierdziłyby tę teorię, ale faktem jest, że przed epidemią wirusa w Brazylii notowano około 100 przypadków rocznie narodzin dzieci z mikrocefalią. Teraz odnotowano ich ponad tysiące.\nCzytaj także: >> Adenowirusy u dzieci powodują ostre infekcje >>\nWirus Zika: leczenie\nNa wirus Zika nie wymyślono jeszcze lekarstwa. Chorym podaje się środki przeciwgorączkowe oraz dużo płynów. Nie ma również szczepionki, która chroniłaby przed zakażeniem. Jedyną drogą uniknięcia choroby jest noszenie jasnej odzieży, odstraszającej komary (koniecznie bluzki z długim rękawem i długie spodnie), stosowanie środków przeciw insektom oraz zakładanie w oknach moskitier.\nWHO monitoruje sytuację.\nautor: Katarzyna Stańczyk Aktualizacja: 2016-04-13 Publikacja: 2016-01-14\nWirusy i choroby jakimi możesz zarazić ...\nCytomegalowirus (CMV) - wirus wywołujący groźną ...\nRUMIEŃ ZAKAŹNY: czy jest niebezpieczny W ...\nSzczepienie przeciw grypie: czy w ciąży ...\nCytomegalia - objawy i leczenie cytomegalii ...


2 pokoje, mieszkanie na sprzedaż - Wrocław - Krzyki - 53920948 • www.otodom.pl\nMieszkanie na sprzedaż, Wrocław, Krzyki, Więckowskiego, Centrum, piwnica - Zobacz na mapie\nWrocław, Krzyki, Więckowskiego, Centrum, piwnica\nMieszkanie na sprzedaż, Wrocław, Krzyki, Więckowskiego, Centrum, piwnica\nTo mieszkanie na sprzedaż (ID w Otodom 53920948) wydaje mi się interesujące. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nCena 290 000 zł 5 179 zł/m²\nNa sprzedaż mieszkanie 2 pokojowe o powierzchni 56 m2 w dzielnicy Krzyki, okolice ul. Więckowskiego/ Zgodnej.\n* dużego salonu z kominkiem\n* kuchni połączonej z przedpokojem\nMieszkanie znajduje się na 4 kondygnacji 5-piętrowej kamienicy z końca lat 50. Nad mieszkaniem, ostatnią kondygnacją mieszkalną, znajduje się strych. Lokal jednostronny, z ekspozycją okienną na północ oraz na zachód. Nowe okna PCV oraz drzwi zewnętrzne antywłamaniowe.\nNowe instalacje wodno-kanalizacyjne oraz elektryczne, remont mieszkania przeprowadzono w 2012 r.\nW pokojach na ścianach gładzie oraz kamień, w kuchni i łazience płytki.\nNa podłodze w kuchni i łazience kafle, w pokojach panele. W pokojach oraz łazience drzwi przesuwne, co daje więcej przestrzeni.\nKuchnia duża, widna i ustawna z oświetleniem halogenowym i zmywarką, płytą gazową.W salonie tak jak i w kuchni wydzielona część jadalniana.\nŁazienka z dużą wanną z hydromasażami.\nOgrzewanie kominkowe, woda ciepła- bojler zlokalizowany w łazience.\nMieszkanie suche, ciepłe, jasne.\nLokal do gotowy do wprowadzenia bez większych nakładów finansowych. Umeblowanie i sprzęt AGD w cenie. Pełna własność z KW bez obciążeń.\nBudynek z domofonem. Klatka schodowa czysta i zadbana, w 2016 r. przeprowadzono remont dachu, w 2019 r. planowana kolejna modernizacja.\nLiczne miejsca parkingowe od strony podwórka.\nZE WZGLĘDU NA LOKALIZACJĘ LOKAL IDEALNY POD INWESTYCJĘ\nCzynsz: 355 zł/3osoby\nCentrum Wrocławia - w pobliżu sklepy tj. Aldi, Biedronka, Piotr i Paweł, Leroy Merlin, punkty usługowe, apteki, przychodnie, restauracje, McDonalds, Szkoła nr 96 po niedawnym remoncie, przedszkola, uczelnie wyższe, kościół, dworzec PKP i PKS. Blisko terenów zielonych i spacerowych, nieopodal fosa miejska, ZOO,\nPark Na Niskich Łąkach, tereny spacerowe.\nDogodne połączenia komunikacją miejską pozwalają na sprawne i szybkie dotarcie do różnych części miasta. Blisko dworzec PKP i PKS.\nŚWIETNA LOKALIZACJA – ATRAKCYJNA CENA - GORĄCO POLECAM !!!\nKontakt: Ewelina - tel. (pokaż numer)\nNumer oferty: BSH-MS-2915\nul. Więckowskiego, Centrum, piwnica\n1 pokój śr. 238 167 zł\nNr oferty w Otodom: 53920948\nNr oferty w biurze nieruchomości: BSH-MS-2915\nWrocław, Fabryczna, Grabiszyn ok. Kreślarska,2 pokoje, balkon, piwnica, opcja rozkładu\n2 pok./47m2/balkon/piwnica- ok. ul.Kreślarskiej\nWrocław, Popowice, Młodych Techników, balkon, piwnica\n2 pok./36m2/balkon/piwnica-ok.ul.Młodych Techników\nWrocław, Krzyki, Szczęśliwa - ok. Sky Tower, komórka lokatorska\n2 pok./42m2/kom.lokatorska- ok. Sky Tower


Notatnik Kuchenny: Jak ugotować jajko w koszulce?\nOd jakiegoś czasu w naszym domu pojawiła się "nowa świecka tradycja" :) W weekendy wieczorem zjadamy przeróżne sałatki, przystawki, przegryzki... Czasem pojawia się jako składnik tych naszych kolacji:\n* JAJKO W KOSZULCE *\ngatunek: dodatek do dania\nilość porcji: 1 jajko=1 porcja\nkalorie w 1 porcji: ok. 90 kcal\nczas przygotowania: 0,5 min.\nczas gotowania: 2-3 min. (+ czas doprowadzania wody do wrzenia)\nocet spirytusowy 10% 2 łyżki stołowe\nNalać do garnka wody i zagotować ją.\nWlać do gotującej się wody ocet.\nZmniejszyć ogień pod garnkiem z woda tak, aby woda była na granicy wrzenia ("lekko pyrkała").\nJajko delikatnie rozbić do małej miseczki.\nTrzepaczką do ubijania piany zakręcić mocno wodę w garnku tak, aby pośrodku garnka wytworzył się wir.\nDelikatnie wlać jajko w sam środek wiru.\n2,5 minuty - jajko w rozmiarze M,\n3 minuty - jajko w rozmiarze L.\nJajko po ugotowaniu delikatnie wyjąć z wody.\nPodawać od razu, posypane do smaku solą i pieprzem.\nJajko w koszulce - w lewym dolnym rogu i na górze pośrodku. Tym razem ciut przegotowane, gdyż widać częściowo ścięte żółtko (patrz pkt. 9 w pomocniczych informacjach).\nGarnek powinien być dość szeroki, ale najważniejsze, aby był głęboki. Jajko po wpadnięciu do wody, nie może dotknąć dna (ani brzegów).\nWody do gotowania jajek w koszulkach NIE SOLIMY!!\nOctu używam spirytusowego. Można użyć octu winnego lub jabłkowego, ale należy zwiększyć jego ilość, jeśli stężenie kwasu octowego w nim jest mniejsze od 10%.\nMój garnek, w którym gotuję jajka w koszulkach, ma pojemność właśnie ok. 1,2 litra i na tą ilość dodaję 2 łyżki stołowe octu. Przy większej ilości wody trzeba zwiększyć ilość octu.\nWir w garnku robię trzepaczką do piany, gdyż jest według mnie bardziej jednolity niż robiony, np. łyżką.\nJajko należy delikatnie rozbić do małej miseczki lub na talerzyk (bez ostrych brzegów). Nie wolno uszkodzić żółtka!!\nJajka gotujemy pojedynczo. Chyba, że garnek jest baaaardzo szeroki i mamy zdolności cyrkowca ;)\nJeśli po wlaniu jajka do wody utworzą się z białka "farfocle" można spróbować je delikatnie połączyć łyżką z resztą białka.\nJajko należy od razu podawać, gdyż żółtko po wyjęciu z wrzątku nadal się ścina. Patrz fotografia powyżej - żółtko ścięło się podczas fotografowania sałatki. Powinno być ścięte wyłącznie białko.\nDopisek inspirowany komentarzem: do wyjmowania jajka używam zwykłej łyżki cedzakowej, ale bez ostrych kantów/brzegów, aby nie uszkodzić jajka.\nAutor: Agna o 19:41\nEtykiety: dodatek, drugie śniadanie, jajka, jajko w koszulce, jak ugotować..., kolacja, obiad, przystawka, sałatka, śniadanie\nagata 23 maja 2012 20:27\nale trafiłaś z tematem :) mi zawsze marzyło się takie jajo i w ostatnią sobotę Maż mnie uraczył. Było pyszne i jedyny problem jaki zaistniał to zbyt duża ilość wody wyjętej razem z jajkiem. Co polecasz do wyjmowania? Sitko, jakąś łyżkę cedzakową?\nAgna 23 maja 2012 23:03\nbo jajko w koszulce jest ekstra :)\nMasz rację, nie napisałam czym wyjmuję, a jest to zwykła łyżka cedzakowa, ale bez ostrych kantów/brzegów, aby nie uszkodzić jajka.\nJuż uzupełniam post :)\nagata 24 maja 2012 09:08\nza to ja przekazałam Twoje rady mężowi. Najbardziej spodobała mu się ta dotycząca kręcenia wodą, żeby robić to trzepaczką do ubijania piany. On kręcił łyżką, ale stwierdził, że faktycznie trzepaczka będzie lepsza :)\nalucha 24 maja 2012 09:07\nJajo w koszulce jest świetne! Bardzo lubię :). A robię bez octu i wrzucam jajo od razu do wrzątku bez wcześniejszego wrzucenia do miseczki ;). Wychodzi super.\nAgna 24 maja 2012 20:44\nNigdy nie próbowałam bez octu... Skoro mówisz, że można tak je ugotować to następnym razem muszę zaryzykować :)\nalucha 25 maja 2012 09:42\nPamiętam z dzieciństwa, że jaja w koszulce były bardzo octowe i ich nie lubiłam. Jakiś czas temu zrobiłam, więc bez niego :). Wyszły super.\nUnknown 26 listopada 2017 17:30\nja nie dodaję octu, za to osalam wodę wychodzą równie dobre :) tylko trzeba uważać żeby nie zrobić za dużego wiru bo się białko nam za bardzo rozejdzie ;)


ach ta kobieca intuicja - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nach ta kobieca intuicja - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » PSYCHOLOGIA » ach ta kobieca intuicja\n1 Temat przez ginka 2007-08-30 23:47:49\nTemat: ach ta kobieca intuicja\nCo myślicie o kobiecej intuicji ? Czy zdarzyło się wam kiedyś ja jakoś wykorzystać ? Czy odkryłyście ją w sobie ? Jestem bardzo ciekawa, bo dużo o niej ostatnio czytam, a niestety u siebie jakoś ni widu nic słychu Czy można ją jakoś odkryć, rozwijać ?\nIntuicja? jak to nazwać, czy każda z was tak ma?\n2 Odpowiedź przez noowa 2007-08-31 00:12:21\nOdp: ach ta kobieca intuicja\nWe Wprost przeczytałam kiedyś taki fragment artykułu dotyczącego intuicji:\nPsycholog Zofia Milska-Wrzosińska, szefowa Laboratorium Psychoedukacji, uważa, że przekonanie o tym, iż tylko kobiety mają intuicję, jest ochłapem rzuconym w przeszłości kobietom - jako rzekomo "głupszym od mężczyzn". Przypisano kobietom szósty zmysł jako rekompensatę za niedostatki inteligencji. Tymczasem badania dowodzą, że poziom inteligencji nie zależy od płci, podobnie jak nie zależy od niej intuicja. Pochwała "kobiecej intuicji" wiąże się z docenieniem przeczuć uważanych do niedawna za coś gorszego od logicznej analizy. Stereotyp istnienia kobiecej intuicji ma się wciąż dobrze i jest podtrzymywany przez liczne pisma, książki czy programy.\nNo niby jest tu zaprzeczenie jakoby jakaś intuicja istniała, al emimo wszystko wydaj emisię,że czasm kieruje się w życiu jakimś wewnętrznym głosem, i dzieki niemu podejmuję właściwe decyzje!!!:)\n3 Odpowiedź przez U. 2007-09-04 00:58:53\nJest coś takiego jak kobieca intuicja, bo kobiety mają większa empatię i współodczuwanie (mężczyźni chyba sa tego w ogóle pozbawieni) i dlatego też i większa wrażliwość. Czasem pojawia się taki impuls, wbrew rozsądkowi i okazuje się trafioną decyzją, wyborem czy przeczuciem.Ja tak mam!!!\n4 Odpowiedź przez MłodaAnulka 2008-06-15 15:34:11\nja mam cos takiego ale nie zawsze...\npoprostu to juz jest indywidualna sprawa u kazdego ,\nale moge powiedziec ze na pewno kazda kobieta ja ma ale nie musi z niej korzystac a czasem nawet nie potrafi jej w sobie odkryc\n5 Odpowiedź przez Joasia 2008-06-16 08:50:18\nW psychologii intuicja jest określana jako postrzeganie bodzców, które rzeczywiście istnieją w rzeczywistości, ale są zbyt subtelne by przekroczyć próg świadomości, więc rejesrtujemy je podprogowo. Daje to taki efekt, że nie widzimy realnych obrazów, czy słyszymy realnych dźwięków,(jak wówczas, gdy bodźce przekraczają ten próg), ale mamy pewne "przeczucie"( tak to jest odczuwane), którego nie da się wyjaśnić racjonalnie.\nJestem głęboko przekonana, że zjawisko to występuje, choć istnieje wiele kontrowersji wokół niego, tak jak wokół innych paranaukowych zjawisk.\nCzytałam kiedyś w biografii Churchilla, że kiedyś doznał on intuicyjnego przeczucia( którego rzecz jasna nie dało sie racjonalnie wyjaśnić) by wsiąść do swojego samochodu innymi drzwiami( zawsze siadał na przednim siedzeniu pasażera). Wsiadł innymi drzwami, po czym okazało się, że otwarcie przednich drzwi uruchamiało zamontowaną tam bombę. Niesamowite, prawda?\n"Dopóki walczysz- jesteś zwycięzcą"\n6 Odpowiedź przez leticja 2017-08-08 16:47:17\nMoim zdaniem warto poczytać na ten temat, bo materiałów jest naprawdę sporo. Myślę, że intuicję ma każda z nas. Kobiety mają ją bardzo rozwiniętą, tylko trzeba nad nią trochę więcej popracować, żeby rzeczywiście otworzyć się i czuć ją w taki sposób w jaki trzeba.\n« Jak powiedzieć,że komuś śmierdzi z ust | Mój mężczyzna jest bałaganiarzem!!! »


BRIO - World Wagon Laweta z Autem / drewniane / drewniane i nie tylko / ZABAWKI - Mamissima - zabawki, akcesoria dla dzieci i rodziców.\nBRIO - World Wagon Laweta z Autem\nWagon laweta marki BRIO wykonany z wysokich jakości materiałów. Samochód może wjeżdżać na transporter i wyjeżdżać z niego dzięki odchylonej rampie wagonu. Po dołączeniu dodatkowych wagonów transportowych zabawa będzie jeszcze atrakcyjniejsza – samochód będzie mógł przejeżdżać z jednego wagonu do drugiego.\nZestaw zawiera: 1x transporter, 1x samochód\nWymiary produktu: – szerokość: 86 mm – głębokość: 34 mm – wysokość: 50 mm


Lancerto Poszetka Fioletowa Mikrowzór, poszetka butonierka - Butyk.pl\nposzetka butonierka Lancerto Poszetka Fioletowa Mikrowzór\nNumer produktu: 2567430\nOpis produktu: poszetka butonierka Lancerto Poszetka Fioletowa Mikrowzór\nPoszetka jedwabna ręcznie rolowana w kolorze fioletowym. Poszetka to obecnie niezbędny dodatek w męskiej garderobie, który podkreśla świadomość stylu. Ręczne wykończenie świadczy o najwyższej precyzji wykonania. Polecamy aby poszetka nie była uszyta z identycznego materiału jak krawat, może natomiast kolorem lub wzorem nawiązywać do niego lub innego elementu garderoby np. koszuli czy skarpet.


Mama Balbinka: sierpnia 2015\nAutor: Mama Balbinka o 09:19 35 komentarzy :\nAutor: Mama Balbinka o 13:59 30 komentarzy :\nJestem ogromnie zaskoczona i zadowolona :) Zostałam nominowana do\nZapytacie pewnie co to takiego.\nJakie są zasady tej zabawy?\nJest to swego rodzaju zabawa pomiędzy blogerami. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.\nTo bardzo fajne uczucie wiedzieć, że jest ktoś komu podoba się to co robisz i docenia to. Moją nominację dostałam od Reni z bloga http://lilannn.pl/.\nDziękuję Ci za to i już zabieram się za odpowiadanie na Twoje pytania. A Wy czytajcie, bo MaaMaa BaalBinkaa zdradza wielkie tajemnice ;)\n1. Co Cię skusiło do założenia bloga?\nOd dawna czytałam blogi parentingowe, kosmetyczne i te o codziennym życiu, szukałam inspiracji w sieci, nowych przepisów, tytułów książek... Przyszedł taki czas, że zaczęłam zazdrościć tym osobom interakcji z innymi ludźmi, swojego kawałka w sieci, miejsca gdzie mogą pisać o wszystkim. Stwierdziłam, że nie ma co zazdrościć i trzeba założyć bloga. No i jest :)\n2. Kto Cię inspiruje w życiu?\nMoją największą inspiracją są moi rodzice. Są ze sobą już tyle lat i nadal się kochają. Nie ma tutaj mowy o przyzwyczajeniu, bo to jest prawdziwa miłość. Szanują siebie i innych, wychowali dwie córki, wzruszają się gdy trzeba i śmieją gdy jest powód. Patrząc na nich, aż chce się brać dobry przykład.\n3. Czy jest coś, co byś zmieniła w swoim życiu gdybyś mogła cofnąć czas?\nMyślę, że nie ma takiej potrzeby. Przeżyłam wiele porażek i zawodów, ale każda z tych sytuacji czegoś mnie nauczyła. Gdyby nie one nie byłoby mnie teraz w tym miejscu, w którym jestem.\n4. Szalona rzecz, którą chciałabyś zrobić?\nNie będzie tu mowy o żadnych spadochronach, lotach odrzutowcem czy skoku na bungie. Jestem wielkim tchórzem i w miejscach, w których poziom adrenaliny wzrasta to zdecydowanie nie miejsca dla mnie. Chciałabym natomiast wyruszyć w podróż po Polsce. Zabierając ze sobą męża i synka, namiot i materac oraz samochód. Jedyne pieniądze jakie byśmy zabrali to te na paliwo i... niech się dzieje co chce ;)\n5. Jakie wartości w życiu cenisz najbardziej?\nNajważniejsza dla mnie jest miłość i przyjaźń. Trzeba potrafić żyć w harmonii z innymi ludźmi, bo tylko wtedy coś znaczymy.\n6. Praca marzenie to…\nPraca wśród dzieci. Jest to ciężka praca, ale jeden uśmiech, jedno słowo prosto z dziecięcego serduszka i wszystkie troski, problemy oraz niedogodności znikają.\n7. Gdyby ktoś dał Ci do ręki milion złotych, co byś zrobiła?\nZainwestowałabym w swoje miasteczko. Jest malutkie i dzieci nie mają wiele atrakcji. Chociaż ostatnio trochę się to zmieniło. Stworzyłabym piękne place zabaw, boiska z prawdziwego zdarzenia, świetlice, kafejki internetowe, lodowisko, miejsce do zabawy na rolkach... Masę pomysłów mam w głowie ;) Nie zapomniałabym też o stołówkach, w których dzieci mogłyby codziennie dostać darmowy obiad. Pewnie by jeszcze dużo zostało, a ja jakoś bym to rozplanowała.\n8. Czy w Twoim życiu, wydarzyło się coś, co zmieniło Twój światopogląd?\nCiężkie pytanie. Był czas, że się buntowałam- jak to nastolatki mają w zwyczaju. Jednak w głębi siebie nadal byłam tą samą Kasią. Chociaż głęboko ukrytą, bo w tamtej chwili walczącą sama nie wiem z kim i sama nie wiem o co.\n9. Które określenie pasuje do Ciebie bardziej: romantyczna czy rozważna? Uzasadnij:)\nJestem totalną mieszanką wybuchową ;) Wszystkiego we mnie jest po trochę. Nazwałabym się raczej rozważną romantyczką :) Może być?\n10. Czy jest coś, co chciałabyś w sobie zmienić (jakaś cecha charakteru, nawyki lub wygląd)?\nZawsze chciałam pozbyć się swoich piegów, ale z czasem przestały mi przeszkadzać. Jedyne w swoim wyglądzie to zmieniłabym wzrost. Przydałoby się chociaż 5 cm więcej, bo 161 to trochę mało ;) Jeżeli chodzi o charakter to chciałabym być mniej wybuchowa. Bardzo spontanicznie i żywiołowo reaguję w sytuacjach, które mnie stresują ;)\n11. Co Cię denerwuje u innych ludzi?\nNie lubię ludzi, którzy wiecznie narzekają. Wiadomo każdy może mieć gorszy dzień lub ochotę żeby wylać swoje żale. Mi też się to zdarza! Jednak staram się być optymistką i patrzeć na świat przez różowe okulary. Z różnym skutkiem ;)\nNie było łatwo, ale jakoś przebrnęłam :) Teraz ja się zabawię i trochę pomęczę pytaniami inne blogi! A co! Nie będzie łatwo ;) Oczywiście jest to tylko zabawa i jeżeli nie macie ochoty to nie musicie odpowiadać na moje pytania :)\nCiężko było wybrać, bo obserwuję wiele blogów. W dodatku Renia 'podkradła' mi kilka i nie chciałam podwójnie ich nominować :)\n1. MPFanaberie - /http://www.mpfanaberie.pl/\n2. Ziołowa Poduszka- http://ziolowapoduszka.blogspot.com/\n3. Świat do góry nogami- http://swiatugorynogami.blogspot.com/\n4. Trzy razy P- http://trzyrazype.com/WordPress/\n5. Zapiski mamy- http://www.zapiskimamy.pl/\n6. Mama Kreatywna- http://mama-kreatywna.pl/\n7. Maluch w domu- http://www.maluchwdomu.pl/\n8. Kiedy mama nie śpi- http://www.kiedymamaniespi.pl/\n9. Zwykłej matki wzloty i upadki- http://zwyklejmatkiwzlotyiupadki.blogspot.com/\n10. Siewcy zamętu- http://siewcyzametu.blogspot.com/\n11. Mama Pana Adama- http://www.mamapanaadama.pl/\nAutor: Mama Balbinka o 15:23 33 komentarze :\nEtykiety: akcje , co to jest , dobry blog , liebster blog award , nominowana , odpowiedzi , okiem mamy , parenting , prywata , przemyślenia , pytania\nMiniona sobota wypadła nam w plenerze. Nie byle jakim plenerze, bo na festynie lotniczym w Trzebiczu Nowym. Impreza odbywa się co roku, więc jeżeli macie blisko to serdecznie polecamy piknik. Niestety będziecie musieli poczekać cały rok ;)\nW zeszłym roku również oglądaliśmy pokazy lotnicze, ale w mniejszym składzie. Rok temu uznaliśmy, że Filip jest za mały i będzie bał się hałasu, samolotów i tłumu ludzi. Nie powiem, że w tym roku nie było żadnych obaw. Owszem były. W razie 'W' mieliśmy zaplanowane inne atrakcje. Na całe szczęście nie musieliśmy realizować planu awaryjnego.\nNa miejscu zjawiliśmy się wczesnym popołudniem. Oglądaliśmy atrakcje, stragany i masę dmuchanych zamków dla dzieci. Filip grzecznie siedział w wózeczku i podziwiał. Swoją drogą w przyszłym roku może już nie być tak łatwo, bo synek zacznie wyrażać swoje potrzeby tak jak inne dzieci ;) Więc na oglądaniu zapewne się nie skończy i jakieś zjeżdżalnie, karuzele czy inne będą musiały zostać zaliczone.\nFilip świetnie się bawił oglądając stojące samoloty, paralotnie i helikoptery. Nie bał się hałasu towarzyszącego startującym maszynom. Przyglądał się z zaciekawieniem latającym nad jego głową samolotom.\nMam dla Was malutką fotorelację z tego wydarzenia :) Miłego oglądania ;)\nFilip z rodzicami podziwia maszyny latające ;)\nFilip z mamą i ciocią Martą .\nZaspokajamy ciekawość ;)\nTatuś i synek :)\nNa niebie też było co podziwiać :)\nTak wyglądał nasz ostatni weekend :)\nA Wy co porabialiście?\nAutor: Mama Balbinka o 18:30 34 komentarze :\nEtykiety: bawimy się , dziecko w samolocie , lotnisko , paralotnie , piknik lotniczy , podróżujemy , pokazy lotnicze , rodzinnie , samoloty , Trzebicz Nowy , wycieczka , zabawa\nOstatnio bardzo głośno zrobiło się o książce "Naciśnij mnie". Na blogach przewija się nazwisko Tullet. Książka mnie bardzo intrygowała i ciekawiło mnie na czym polega jej fenomen. Wszyscy tak ją zachwalają. Stwierdziłam, że mój Filip jest za mały i nawet nie zainteresuje się książką bez tekstu. Przecież on lubi słuchać bajek, wierszyków i opowiadań. Co może być ciekawego w jakiś kolorowych kropkach?\nBardzo się myliłam. Z resztą nie pierwszy raz ;) Filip mnie zadziwił. Porwał książkę ze stołu i uciekał z nią żeby spokojnie przewracać strony z kropeczkami. Nie mógł oderwać od niej oczu. Po chwili cała rodzinka zasiadła w pokoju i zaczęła dmuchać, dmuchać i mocniej dmuchać... Filip śmiał się i przewracał strony z prędkością światła. Był bardzo ciekawy co tym razem wymyślą rodzice.\nDalej było tylko weselej. Klaskaliśmy, potrząsaliśmy, dusiliśmy, pocieraliśmy i tak cały czas. Raz mocno, a innym razem delikatnie. Filip obserwował i naśladował nasze ruchy. Pomimo, że nie rozumie jeszcze dlaczego owe kropki na kartkach się powiększają to miał mnóstwo frajdy.\nPewnie nie rozumiecie nic a nic z tego co napisałam. Postaram się teraz wyjaśnić Wam o co tak naprawdę chodzi. Książka "Naciśnij mnie" jest napisana w formie poleceń. Otwierasz ją i dostajesz pierwsze zadanie np. naduś na żółtą kropkę 5 razy. Ty dusisz, a na następnej stronie zamiast jednej żółtej kropki pojawia się ich pięć. Kolejnym zadaniem może być np. potrząśnij książką. Ty trzęsiesz, a na kolejnej stronie okazuje się, że kropki rozsypały się i pomieszały.\nAutor w bardzo sprytny sposób stworzył 'coś' co uczy przez zabawę. Spytacie czego uczy? Oczywiście związków przyczynowo skutkowych. Trzeba wytężyć swoją wyobraźnię i umysł aby domyślić się co stanie się, gdy wykonamy dane polecenie. Odpowiedź zawsze czeka na nas na kolejnej stronie.\nNiby nic wielkiego. Zwykła książeczka, kilka kropek, parę linijek tekstu... Jednak ten minimalizm potrafi porwać do zabawy i nauki całe rodziny. Uwielbiam książki, które wymagają od rodzica zaangażowania się w zabawę.\nAutor: Mama Balbinka o 22:54 34 komentarze :\nEtykiety: babaryba , bawimy się , czytamy , dmuchanie , dziecko , Herve , klaskanie , kropki , książka , naciśnij mnie , pocieranie , rodzice z dzieckiem , tullet , wspólnie , zabawna książka , zabawy w czytanie , zdjęcia\nAutor: Mama Balbinka o 16:40 39 komentarzy :\nAutor: Mama Balbinka o 22:43 33 komentarze :


Wystawa z okazji 30-lecia IKEA w Warszawie - Dossier\n08 gru 2020 14:08\nWystawa 30 lat IKEA w Warszawie, fot. mat. prasowe\nIKEA wraz z Urzędem Miasta Stołecznego Warszawy chcą podzielić się historią ostatnich trzech dekad i pokazać dynamiczne zmiany miasta i życia jego mieszkańców w tym czasie. W rezultacie współpracy powstała wystawa „Witaj w lepszym domu! Witaj w Warszawie!” zlokalizowana w przestrzeni Akademii Sztuk Podziemnych przy stacji metra Wilanowska.\nPoczątki IKEA w Polsce sięgają 1961 roku, kiedy marka złożyła zamówienie na pierwszy mebel wyprodukowany w polskiej fabryce. Z kolei pierwszy sklep IKEA został otwarty na warszawskim Ursynowie we wrześniu 1990 roku. Od tego momentu minęło 30 lat, które na zawsze pozostaną w sercach wielu mieszkańców stolicy. IKEA wraz z Urzędem Miasta Stołecznego Warszawy chcą podzielić się historią ostatnich trzech dekad i pokazać dynamiczne zmiany miasta i życia jego mieszkańców w tym czasie. W rezultacie współpracy powstała wystawa „Witaj w lepszym domu! Witaj w Warszawie!” zlokalizowana w przestrzeni Akademii Sztuk Podziemnych przy stacji metra Wilanowska. W podróż w czasie będzie można wyruszyć już od 8 grudnia br.\n1990 to okres dynamicznych zmian w Warszawie – trwa budowa pierwszej linii metra ze stacją "Kabaty", a mieszkańcy mają coraz większy wpływ na swoje otoczenie i jego funkcjonalności. Miasto staje się nowoczesne, wygodne i estetyczne. To również czas, gdy w Warszawie został otwarty pierwszy sklep IKEA. Na powierzchni około 1000 m2 klienci mogli korzystać z ekspozycji kliku gotowych wnętrz, co było nowością dla odwiedzających w ówczesnych czasach. Obecnie IKEA na stałe wrosła w tkankę miejską stolicy i zagościła w domach jej mieszkańców. Dzisiejsza wystawa zorganizowana przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy oraz IKEA pokazuje, jak przez 30 lat zmieniało się miasto, nasze domy i życie. Wystawa dla odwiedzających otwarta będzie od 8 grudnia 2020r. do 10 stycznia 2021r. Plansze zawisną w przestrzeni Akademii Sztuk Podziemnych, po wschodniej stronie antresoli stacji metra Wilanowska w Warszawie.\nOstatnie trzydziestolecie to okres niezwykle intensywnych zmian. Zmieniają się nasze domy, miasta. Świat nie stoi w miejscu, jest w ciągłym ruchu. IKEA wspólnie z Urzędem Miasta Stołecznego Warszawy sięgnęła do zasobów archiwów, abyśmy wspólnie mogli wybrać się w wyjątkową podróż. Wystawa "Witaj w lepszym domu! Witaj w Warszawie!" pomoże nam przenieść się w czasie do lat 90, ale też spojrzeć w lepszą przyszłość. Na 28 planszach zobaczymy, jak przez ostatnie trzydzieści lat, zmieniły się nie tylko nasze cztery kąty i życie mieszkańców stolicy, ale także nasz większy dom\n– miasto Warszawa – dodaje Karol Barcal, Dyrektor Regionu Warszawa IKEA Retail w Polsce.\nWarszawa RSS IKEA RSS


O cnotach przydatnych w wychowaniu\nWychowanie polega na tym, aby pomóc dziecku rozpoznać prawdę o sobie samym i rozeznać swoje powołanie. Paradoksalnie trzeba je najpierw „odciągnąć” od nich samych, aby ukierunkować je na źródło i ostateczny cel, a potem w odpowiednim momencie pozwolić im odejść. Aby w pełni wywiązać się z tych zadań każdy wychowawca musi być odpowiednio ukształtowany i wyposażony we właściwe cnoty.\nPrzedmiotem naszego zainteresowania, jak pamiętacie, jest referat brata Eliasza Ayrouleta FSJ zatytułowany „Święty Józef wychowawcą. Rola ojca w dziele wychowania”. Przed dwoma tygodniami przedstawiliśmy pierwszą część naszego omówienia, gdzie skoncentrowaliśmy się głównie na specyfice ojcowskiego zadania wychowawczego. Pisaliśmy o tym, jak wspierać dziecko w powołaniu, a także o niezwykłej roli wszystkiego, co ojciec przekazuje dziecku. W przypadku św. Józefa były to głównie wszelkie implikacje związane z wcale nie tak łatwym do sprecyzowania zawodem, który wykonywał. Na dzisiaj został nam do omówienia jeszcze jeden element specyficzny dla zadania wychowawczego ojca, a mianowicie ukierunkowanie na boskie ojcostwo i duchowe wychowanie dziecka. Następnie omówimy zalety wychowawcy jakie objawił nam św. Józef.\nDotknąć ojcostwa Boga\nOjciec powinien ukierunkować swoje dziecko na jego źródło i ostateczny cel. Brat Eliasz podkreślił, że ważnym zadaniem ojca jest „odciągnięcie” dzieci od nich samych, aby w ten sposób mogły odkryć naturalne powołanie dzieci Bożych. Również Józef miał to zadanie, aby pomóc Jezusowi w odkrywaniu Jego prawdziwej tożsamości Syna Boga, czyli bycia kimś więcej niż inne dzieci Boże. Obcując z Józefem, słuchając go, zadając mu pytania, patrząc na jego życie i dzieląc z nim jego zajęcia, Jezus po ludzku nabiera świadomości o swym Boskim, wyjątkowym synostwie, tak ważnym do całkowitego wypełnienia Jego odkupieńczej misji. Prelegent podkreśla, że głównym powołaniem każdego ojca jest bycie „akuszerem dusz”, prowadzenie dziecka na jego własną „ziemię”, na tę, która mogłaby wydać owoc. Innymi słowy autentyczne ojcostwo prowadzi dziecko do prawdziwej wolności: w sprawowaniu władzy, w podjęciu swojej misji, mając świadomość swojej osobistej tożsamości i spoczywającego na nim powołania.\nEwangelia o odnalezieniu Jezusa w świątyni (Łk 2, 41-52) świadczy o doskonałym wypełnieniu posługi Józefa. Nasz prelegent utrzymuje, że słowa Jezusa: „powinienem być w tym, co należy do mego Ojca” nie są zaprzeczeniem ojcostwa Józefa, a wręcz przeciwnie! „Poprzez te słowa, Jezus poświadcza, że Józef umiał go prowadzić do progu tajemnicy Jego Boskiej Osoby ukrytej w ludzkiej glinie otrzymanej od Maryi Panny. Rzeczywiście, w cierpliwym, uważnym, kochającym, czujnym prowadzeniu Józefa, Jezus „czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i ludzi” (Łk, 2, 52). To jest bez wątpienia największa chwała Świętego Józefa: bycie lustrem boskiego ojcostwa, które pozwoliło Jezusowi na odkrycie tego, że Bóg jest Jego Ojcem”. Możemy przyjąć, że posługa, którą Józef spełnił niegdyś wobec Jezusa, nadal jest przez niego wypełniana wobec tych, którzy są członkami mistycznego ciała Chrystusa, czyli nas w dzisiejszej wspólnocie Kościoła. Ale odkrycie boskiego synostwa to nie wszystko, trzeba jeszcze po ludzku się w nie zaangażować, i również w tym aspekcie Józef prowadził Jezusa i dzisiaj prowadzi tych, którzy mu na to pozwolą. W jaki sposób? Józef uczył Jezusa modlitwy. A to właśnie w modlitwie uczymy się jedności z wolą Ojca. „Bycie synem nie oznacza wyniszczenia całej woli, ale jest to wydobycie przestrzeni wewnętrznej dyspozycyjności. (…) Dotykamy teraz tego, co rzeczywiście jest posłuszeństwem: wolne przyjęcie planu miłości Ojca do nas. Jeśli Jezus w Getsemani mógł łączyć się po ludzku w pełen i doskonały sposób z wolą swojego Ojca, w momencie, kiedy decyzyjność każdego człowieka byłaby nagięta maksymalnie w stronę odmowy, to dlatego, że w kontakcie ze Świętym Józefem, doskonałym cieniem Ojca, nauczył się, czym było prawdziwe posłuszeństwo”.\nAby dobrze wypełnić zadania ojcowskie mężczyzna musi posiadać odpowiednie cechy, które na płaszczyźnie teologicznej nazywamy cnotami. Przyglądając się św. Józefowi odkrywamy, że pierwszą z nich jest autorytet. Imię Józef (Josef) w języku hebrajskim znaczy „Niech [Bóg] doda”. Idea dodania odsyła najpierw do braterstwa, ale ten pierwszy sens czasownika, można też poszerzyć o „wzrastać, zwiększać”. Józef to ten, który przyczynia się do wzrostu, sprawia, że coś rośnie. To nam doskonale wskazuje na zadania wychowawcze. Brat Eliasz zauważa również, że takie rozumienie wzmacnia również łacina, w której słowo „autorytet” (auctoritas) pochodzi od czasownika augere, co znaczy „zwiększać, wzrastać, powiększać się”. Czyli już w imieniu mamy zawartą misję, którą Józef ma spełnić wobec Jezusa. „Chodzi tutaj o wymagającą służbę, która domaga się klimatu zaufania i dobroduszności, ponieważ nie ma możliwego sprawowania autorytetu bez posłuszeństwa wychowawcy w odniesieniu do Boga i dziecka w odniesieniu do wychowawcy. Ewangelie wskazują nam, jak bardzo Józef i Maryja byli posłuszni Bogu i jak Jezus był im poddany oraz woli ich Ojca, w całkowitym posłuszeństwie, pełnym zaufania. Posłuszeństwo wobec Boga Maryi i Józefa, szczególnie naświetlone u Świętego Łukasza i Świętego Mateusza, ustanawiało ich autorytet względem Jezusa. Ale warto podkreślić, że autorytet ten nie ma nic wspólnego z władzą, ale jest rodzajem służby. Dlatego Jezus, mógł w sposób bezpieczny być posłuszny swoim rodzicom. I oddajmy ponownie głos Prelegentowi: „Prawdziwe ojcostwo – model wszelkiego autorytetu – nie ma innego celu, jak pozwolić drugiemu istnieć, aby ten zajął swoje miejsce, aby rozwinął się w swoim człowieczeństwie, aby rozwinął wszystkie swoje talenty i wypełnił swoją misję. Taki jest autorytet naszego Ojca niebieskiego „od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi” (Ef 3, 15); taki autorytet sprawował Święty Józef nad Synem, którego Bóg mu powierzył”.\nWychowanie jest również procesem wpływania na rozwój duszy dziecka, stąd potrzeba u wychowawcy pokory. Pokora przejawia się zarówno w przyjęciu i wychowaniu dziecka jako daru powierzonego przez Boga, ale też – co być może jest szczególnie trudne - w wyzbyciu się planów wobec dziecka. Dalej pokora zakłada również uznanie swoich własnych ograniczeń i błędów, a także gotowość uczenia się od dziecka. Lekcją pokory, której zapis mamy w Ewangelii było na pewno zagubienie się Jezusa i Jego odnalezienie w świątyni. Był to przedsmak tego, co miało nastąpić – zwłaszcza dla Maryi, kiedy cała edukacja skończy się i wychowawca musi się usunąć, czyniąc poniekąd dar z tego, którego wychował, życiu świata. Nasz prelegent mówi tutaj o szczególnym doświadczeniu pustki pozostawionej przez kogoś, komu poświęciliśmy tyle troski, ale ta pustka zapowiada również radość z przejścia syna do autonomii, do wolności osobistej. Wychowawca musi być pełen pokory, aby tak właśnie przeżywać sytuacje rozstania z wychowankiem.\nJako ostatnią cnotę niezbędną dla wychowawcy brat Eliasz wymienia wiarę. Chodzi o wiarę taką, jaką miał św. Józef, prostą i ufną. Rozpoznajemy ją u Józefa po jego reakcji na polecenia przekazane mu przez Anioła Pańskiego we śnie. Mówimy więc o wierze, która jest zaufaniem Bogu. Tej wiary należy dać przykład dziecku, bo akty wiary uczynione nawet w tajemnicy, ale ukonkretnione w życiu codziennym, uświęcają szczególnie wychowawcę i pouczają dziecko. Wychowawca potrzebuje też mieć wiarę w swoje dzieci i Święty Józef miał wiarę w Jezusa, ale uczy nas również tego, że ten akt wiary w dziecko opiera się najpierw na akcie wiary w Boga i misję, którą Bóg powierza wychowawcy. Wiara, którą kontemplujemy w Świętym Józefie i do której przeżywania wezwany jest każdy ojciec w kontekście wychowania swoich dzieci, pomaga zachować rozsądek w wychowaniu w centrum społeczeństwa. Pomaga wytrwać i chroni przed zniechęceniem. Brat Eliasz wkłada w usta św. Józefa taka zachętę do każdego z nas: „Nie przejmuj się pozorami, różnicami, przyłóż się do tego, aby żyć i aby twoje dzieci żyły w radości Ducha Świętego. Miej wiarę w nie opartą na fundamencie wiary w Boga i ufność Boga w ciebie, skoro tobie te dzieci powierzył”.\nSwoje rozważania o wychowaniu w kontekście osoby św. Józefa brat Eliasz kończy cytatem z Marguerite Lény z dzieła „Duch wychowania”: „Wychowawca według Chrystusa to ten, który rozświetla poprzez nadrzędny cel, wszystkie drugorzędne cele, choć zachowuje ich autonomiczność, według kolejności zadań. Tak jak Paweł gromadzi i sprowadza do miłości rozproszone duchowe dary, które dzielili między sobą Koryntianie, wychowawca według Chrystusa, pracuje nad zebraniem wszystkich mnogich i niepodzielnych wymiarów roli wychowania w ostatecznym celu, często ukrytym, ale zawsze skutecznym: pozwolić Chrystusowi osiągnąć pełen wzrost we wszystkich, którzy są mu powierzeni”.


PGE Ekstraliga: Fogo Unia Leszno – Moje Bermudy Stal Gorzów 42:48 - Oficjalna strona internetowa Bartosza Zmarzlika – żużel, speedway – zmarzlik.com PGE Ekstraliga: Fogo Unia Leszno – Moje Bermudy Stal Gorzów 42:48\nOpublikowano: 4 Kwiecień 2021 | AUTOR: Grzegorz Zommer\nPGE Ekstraliga: Fogo Unia Leszno – Moje Bermudy Stal Gorzów 42:48\nMoje Bermudy Stal Gorzów pokonała w Lesznie miejscową Fogo Unię 48:42 w spotkaniu pierwszej kolejki rozgrywek PGE Ekstraligi. Bartosz Zmarzlik wywalczył w tym meczu czternaście punktów w pięciu startach.\nWyścig czwarty od krawężnika Sadurski, Zmarzlik, Kołodziej, Jasiński. Kapitalnie ze startu Zmarzlik, tuż za nim Jasiński ale po chwili na drugie miejsce przesunął się Kołodziej. Przez cztery okrążenia Kołodziej próbował minąć Bartka ale dwukrotny mistrz świata obronił pierwszą pozycję. Trzy punkty dla Bartka i po czterech startach prowadzenie gorzowian 15:9.\nWyścig piąty na starcie Lidsey, Karczmarz, Doyle, Zmarzlik. Tym razem ze startu najlepiej gospodarze. Bartek po chwili minął Lidseya, ale na szybkiego Doyla to nie wystarczyło. Trzy punkty Doyle, dwa Zmarzlik, trzeci Lidsey, bez punktu Karczmarz. Po dwóch startach Bartek miał na swoim koncie pięć punktów. Wynik po pięciu biegach 13:17.\nWyścig ósmy od krawężnika Karczmarz, Pawlicki, Zmarzlik, Sadurski. Ze startu najlepiej Pawlicki oraz Zmarzlik. Bartek wjazdem w pierwszy wiraż drugiego okrążenia minął Pawlickiego i nie oddał prowadzenia aż do mety. Zmarzlik za trzy, drugi Pawlicki, trzeci Karczmarz, ostatni do mety dojechał Sadurski. Bartek po trzech startach miał na swoim koncie osiem punktów. Wynik 21:27 dla gorzowian.\nWyścig jedenasty od krawężnika Doyle, Zmarzlik, Sajfutdinov, Woźniak. Kapitalnie ze startu Zmarzlik oraz Sajfutdinov. Emil minął Bartka atakiem na prostej. Zmarzlik przez cztery okrążenia gonił Rosjanina i atakiem przy krawężniku na wejściu w drugi łuk czwartego okrążenia minął go i przywiózł trzy punkty. Bartek za trzy, Sajfutdinov dwa punkty, trzeci Doyle, czwarty do mety przyjechał Woźniak. Bartek po czterech startach na swoim koncie notuje jedenaście punktów a Stal prowadzi 35:31.\nWyścig piętnasty czyli drugi bieg nominowany, od krawężnika Doyle,Zmarzlik, Sajfutdinov, Vaculik. Najlepiej ze startu Doyle oraz para gorzowska. Bartek pewnym wejściem w krawężnik na drugim okrążeniu minął Doyla. Na ostatnim okrążeniu Sajfutdinov wyprzedził Vaculika. Bartek zdobywa trzy punkty, a w całym meczu zdobył ich łącznie czternaście. Drugi na mecie Doyle, trzeci Sajfutdinov, ostatni Vaculik. Mecz wygrywają gorzowianie 48:42!\nFogo Unia Leszno – 42:\n9. Emil Sajfutdinow (2,3,2,2*,2,1*) 12+1\n10. Janusz Kołodziej (2,1,0,,2*) 5+1\n11. Jaimon Lidsey (0,1,0) 1\n12. Jason Doyle (3,3,3,1*,2,2) 14+1\n13. Piotr Pawlicki (0,2,2,w,3) 7\n14. Krzysztof Sadurski (0,0,0) 0\n15. Kacper Pludra (2,0,1) 3\nMoje Bermudy Stal Gorzów – 48:\n1. Szymon Woźniak (3,1,1,0,1) 6\n2. Martin Vaculík (1*,3,3,3,0) 10+1\n3. Rafał Karczmarz (1,0,1,1) 3\n4. Bartosz Zmarzlik (3,2,3,3,3) 14\n5. Anders Thomsen (2,2,w,3,0) 7\n6. Wiktor Jasiński (1,1,1) 3\n7. Kamil Nowacki (3,0,2*) 5+1\n8. Marcus Birkemose NS\n1. Woźniak, Sajfutdinow, Karczmarz, Lidsey 2:4 (2:4)\n2. Nowacki, Pludra, Jasiński, Sadurski 2:4 (4:8)\n3. Doyle, Thomsen, Vaculík, Pawlicki 3:3 (7:11)\n4. Zmarzlik, Kołodziej, Jasiński, Sadurski 2:4 (9:15)\n5. Doyle, Zmarzlik, Lidsey, Karczmarz 4:2 (13:17)\n6. Vaculík, Pawlicki, Woźniak, Pludra 2:4 (15:21)\n7. Sajfutdinow, Thomsen, Kołodziej, Nowacki 4:2 (19:23)\n8. Zmarzlik, Pawlicki, Karczmarz, Sadurski 2:4 (21:27)\n9. Vaculík, Sajfutdinow, Woźniak, Kołodziej 2:4 (23:31)\n10. Doyle, Sajfutdinow, Jasiński, Thomsen (w) 5:1 (28:32)\n11. Zmarzlik, Sajfutdinow, Doyle, Woźniak 3:3 (31:35)\n12. Vaculík, Nowacki, Pludra, Lidsey 1:5 (32:40)\n13. Thomsen, Doyle, Karczmarz, Pawlicki (w) 2:4 (34:44)\n14. Pawlicki, Kołodziej, Woźniak, Thomsen 5:1 (39:45)\n15. Zmarzlik, Doyle, Sajfutdinow, Vaculik 3:3 (42:48)\nFoto: Sławomir Kowalski