Dlaczego męskie łańcuszki podobają się kobietom? | Papilot\nNic nie pociąga kobiet tak, jak ten mały szczegół w męskim wyglądzie. Chodzi o pewien zapomniany trendNic nie pociąga kobiet tak, jak ten mały szczegół w męskim wyglądzie. Chodzi o pewien zapomniany trend\nFot. Instagram.com (https://www.instagram.com/connellschain)\njacy faceci podobają się kobietom czego pragną kobiety jacy mężczyźni podobają się kobietom\nNiedawno pisaliśmy o Paulu Mescalu, 24-letnim irlandzkim aktorze, który z dnia na dzień zyskał olbrzymią popularność dzięki głównej roli męskiej w serialu “Normal People”. Mescal został okrzyknięty mianem nowego “Internet’s boyfriend”, czyli idealnego chłopaka, o którym marzą obecnie wszystkie internautki.\nZobacz również: Zapomnijcie o wszystkich przystojniakach z Netflixa. Paul Mescal to nowy „Internet's boyfriend”, w którym nie sposób się nie zakochać\nAle serialowy Connell zachwyca nie tylko wyglądem i silną, a zarazem wrażliwą osobowością w serialu “Normal People”. Już po emisji pierwszego odcinka okazało się, że internautki zwróciły uwagę na jeden, z pozoru zupełnie nieistotny szczegół w jego stylizacjach. Tym, co najbardziej pociąga je w postaci granej przez Paula Mescala jest srebrny łańcuszek na szyi. Serialowy Connell nigdy się z nim nie rozstaje, a jako że w tej produkcji nie brakuje intymnych scen, widzowie mają wiele okazji do podziwiania go w całej okazałości.\n“You tink I’m shy?” #connellschain 💦\nPost udostępniony przez Connell Waldron’s Chain (@connellschain) Maj 2, 2020 o 7:49 PDT\nSrebrny łańcuszek Connella z serialu “Normal People”\nInternautki zwariowały na punkcie łańcuszka Connella do tego stopnia, że jego biżuteria doczekała się własnego konta na Instagramie – na tę chwilę profil @connellschain obserwuje je ponad 85 tys. fanek fanów. Wyrazy zachwytu nad łańcuszkiem noszonym przez Paula Mescala można znaleźć też na Twitterze.\nŁańcuszek wokół szyi Connella w “Normal People” zasługuje swoją własną nominację do nagrody Emmy.\nIle dałabym za to, żeby być srebrnym łańcuszkiem na szyi Connella.\nŁańcuszek Connella to wszystko, czego potrzebujemy. Znak dżentelmena.\nObudziłam się dziś rano myśląc o łańcuszku Connella...\nŁańcuszek Connella to nowy “Internet’s boyfriend”.\nKłamiesz, jeśli łańcuszek Connella z “Normal People” nie wywołuje u ciebie żadnych uczuć.\nNa fali tej olbrzymiej popularności wiele magazynów i serwisów internetowych zaczęło przygotowywać zestawienia podobnej męskiej biżuterii wraz z nazwami sklepów, w których można ją znaleźć. Męskie łańcuszki sprzedają się obecnie jak świeże bułeczki. Sklep Asos zanotował wzrost sprzedaży tej biżuterii aż o 130 proc.! Jak informuje serwis jewellerybox.co.uk, liczba wyszukiwań na frazę “męskie łańcuszki” wzrosła o 68 proc.\nDlaczego męskie łańcuszki podobają się kobietom?\nNa czym właściwie polega fenomen męskich łańcuszków i jak go wyjaśnić? Przede wszystkim należy zacząć od tego, że serialowy Connell wcale nie nosił go jako pierwszy. Ten trend święcił prawdziwe triumfy w latach 90. - wystarczy wspomnieć chociażby Leonardo DiCaprio w filmie “Romeo i Julia” z roku 1996. Potem był srebrny łańcuszek Heatha Ledgera w produkcji “Zakochana złośnica” z roku 1999, a 6 lat później wszystkie nastolatki wzdychały do Jake’a Gyllenhaala i jego nieśmiertelnika z filmu “Jarhead. Żołnierz piechoty morskiej”. Teoretycznie nie jest to jednak nic nowego. Dlaczego zatem fanki serialu “Normal People” tracą głowę na punkcie tego męskiego akcesorium?\nEveryone Is Thirsty Over Connell's Chain In "Normal People" And It Now Has Its Own IG Account https://t.co/nyK2nZm62X\nW rozmowie z “The Guardian” kostiumografka serialu “Normal People” porównuje srebrny łańcuszek Connella z kultowym, białym t-shirtem Jamesa Deana, spopularyzowanym przez niego w filmie “Buntownik bez powodu” w roku 1955. Jej zdaniem obecnie obserwujemy bardzo podobne zjawisko. Ale to nie wszystko. Zdaniem terapeutki Annabelle Knight wszystko sprowadza się do męskiej szyi, którą wiele osób uważa za wyjątkowo atrakcyjną część ciała przede wszystkim ze względu na jej wrażliwość.\nTo miejsce jest najbardziej wrażliwe i podatne na zranienie. Pozwolenie komuś dotknąć go w intymny sposób pokazuje pewien poziom zaufania, który jest uznawany za bardzo seksowny\n- tłumaczy ekspertka w rozmowie z mediami. Inni komentujący zwracają uwagę na kontrast pomiędzy muskularną sylwetką Paula Mescala, a delikatnym i subtelnym łańcuszkiem. To właśnie takie połączenie wywołuje w wielu fankach tak silne emocje.\nEksperci wspominają jeszcze o jednym aspekcie, dla którego męskie łańcuszki są dla wielu kobiet tak pociągające. W wielu przypadkach, również w serialu “Normal People” podkreślają one podział klasowy między Connellem i Marianne (bohater grany przez Paula Mescala pochodzi ze skromnej rodziny, jego mama jest gospodynią w eleganckiej posiadłości Marianne). Zdaniem komentujących skromny, a wręcz tanio wyglądający męski łańcuszek od wielu lat uchodził w filmach za symbol “bad boya”, w którym zakochują się dziewczyny z tzw. dobrych domów.\nObsessed with Connell’s chain from Normal People? Here are our similar favourites https://t.co/5tEDDwrvP0\nKobiety - zwłaszcza młode - odczuwają pociąg do niegrzecznych chłopców. To ekscytacja związana z niepewnością i nieprzewidywalnością\n- komentuje Kate Taylor, ekspertka z zakresu związków i randkowania online.\nW artykule dla portalu Vice.com Annie Lord stwierdza natomiast, że Connell jest przedstawiony jako młody mężczyzna, który “prawdopodobnie pomaga staruszkom przejść przez ulicę, mimo że w pierwszym momencie są one przerażone, że je napadnie”. To właśnie to połączenie wyglądu szorstkiego bad boya z wrażliwą, opiekuńczą osobowością wzbudza w kobietach na całym świecie tak silne emocje.\nA wy co sądzicie na temat męskich łańcuszków? Podoba wam się wielki powrót tego trendu?\nZobacz również: Jeszcze żaden serial nie mówił o intymności i pierwszym razie w taki sposób. „Normal People” już zrewolucjonizował telewizję\nMim (Ocena: 5) 15.02.2021 21:14\nChore wypowiedzi chorych dzieciaków .\nfruu (Ocena: 2) 17.05.2020 23:17\nNo to nie mam szans. Nie noszę żadnej biżuterii, a odkąd pojawiły się komórki to zrezygnowałem nawet z zegarka.\ngość (Ocena: 1) 14.05.2020 23:31\nNie podobają mi się żadne naszyjniki u mężczyzn\ngość (Ocena: 5) 14.05.2020 08:19\nMoże i wygląda to sexy. Ale! Im grubszy łańcuch tym większy kretyn


Najważniejsze informacje JANTAR 2018\nNajważniejsze informacje dotyczące wyjazdu na kolonię JANTAR 2018\n- zbiórka 8.30\n– WYJAZD o godz. 9.00 - 23 czerwca (sobota) sprzed SP 32 ul. Wrzosowa 14 44-113 Gliwice - Łabędy\nAutokar. VIP Class firmy Adam Trans z Gliwic www.adamtrans.pl\nBardzo prosimy o podanie wszystkim dzieciom cierpiącym na chorobę lokomocyjną na godzinę przed wyjazdem Aviomarinu, lub innego podobnie działającego środka, oraz zabezpieczenie odpowiedniej ilości tabletek na wycieczki autokarowe ...i drogę powrotną. Przewidujemy wycieczkę autokarową .\nZa sprzęt elektroniczny typu (MP3,tel. kom. aparaty fot. i inne) nie ponosimy odpowiedzialności !!!\nZdjęcia będą robione przez nas dostaną Państwo po kolonii, a nawet w trakcie ;-)\nbędą publikowane na bieżąco na www.facebook.com/sportrelaks/


Dom dla ukochanej [Maya Banks] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00141 030686 15025154 na godz. na dobę w sumie\nDom dla ukochanej - ebook/pdf\nAutor: Maya Banks Liczba stron: 153\nISBN: 978-83-238-8284-8 Data wydania: 2011-08-03\nJewel Henley i Piers Anetakis spędzili ze sobą upojną noc. Nie mieli pojęcia, że następnego dnia spotkają się w pracy w relacji podwładna i jej szef. Piers natychmiast rozwiązuje umowę z Jewel, która miała być jego nową asystentką. I nie jest to koniec jej problemów. Wkrótce bowiem odkrywa, że spodziewa się dziecka, a jej ciąża jest zagrożona. Decyduje się poprosić Piersa o pomoc. Rozwiązanie, jakie on proponuje, kompletnie ją zaskakuje...\nMaya Banks Dom dla ukochanej Tłumaczyła Joanna Pawełek-Mendez Tytuł oryginału: The Tycoon’s Secret Affair Pierwsze wydanie: Silhouette Books, 2009 Redaktor serii: Marzena Cieśla Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla Korekta: Hanna Lachowska ã 2009 by Maya Banks ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Gorący Romans są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8284-8 GR – 932 PROLOG Jewel Henley kręciła się niespokojnie na szpital- nym łóżku, w jednej dłoni trzymając telefon komór- kowy, a drugą ocierając łzy, które nieproszone pły- nęły po policzkach. Musi do niego zadzwonić. Nie ma innego wyjścia. Dla swojego dziecka była gotowa zrobić wszyst- ko. Nawet schować do kieszeni własną dumę i stłu- mić palącą wściekłość. Opuściła dłoń na wypukły brzuch i poczuła moc- ne kopnięcie swojej córki, zupełnie jakby ta chciała dać jej jakiś znak. Jak zareagowałby Piers, gdyby mu wyznała, że będzie ojcem jej dziecka? Czy w ogóle miałoby to dla niego jakiekolwiek znaczenie? Nawet jeśli nie darzył jej uczuciem, nie odwróciłby się chyba pleca- mi do własnego dziecka. Był tylko jeden sposób, aby się przekonać. Za- dzwonić do niego na prywatny numer, którego nie wykasowała, pomimo że od kiedy została zwolnio- na z pracy, minęło już trochę czasu. Gdyby tylko jej ciąża nie była zagrożona. Dla- czego nie może być jedną z tych pięknych, tryskają- cych energią kobiet, będących okazami zdrowia? 6 Maya Banks Jewel nie miała szansy dłużej pogrążać się w czar- nych myślach, bo w drzwiach pojawiła się pielęg- niarka. – Jak się pani dziś czuje, panno Henley? Jewel kiwnęła głową i wyszeptała słabo: – Dobrze. – Czy skontaktowała się pani z kimś, kto będzie mógł się panią zająć po opuszczeniu szpitala? Jewel spuściła wzrok i przełknęła ślinę. Nie wy- powiedziała jednak ani słowa. Pielęgniarka pokręci- ła głową z dezaprobatą. – Pani przecież wie, że doktor nie wypuści pani stąd, dopóki nie będzie pewien, że jest ktoś, kto się panią zajmie i dopilnuje, że będzie pani odpoczy- wała. – Właśnie miałam to załatwić – odparła, wska- zując na telefon trzymany w dłoni. – To dobrze. – Pielęgniarka najwyraźniej czuła się usatysfakcjonowana. Kiedy wyszła, Jewel znów skupiła całą swoją uwagę na jednym guziku, którego naciśnięcie spra- wi, że połączy się z Piersem. A może on w ogóle nie odbierze? Wzięła głęboki oddech, przycisnęła, zamknęła oczy i przyłożyła telefon do ucha. Krótka pauza, po czym usłyszała jeden sygnał, drugi, trzeci... Już miała się rozłączyć, kiedy w jej uchu rozległ się jego szorstki głos. – Anetakis, słucham. Jewel natychmiast opuściła cała odwaga. Nie może tego zrobić. Nie potrafi. Będzie musiała zna- Dom dla ukochanej 7 leźć inny sposób, aby pomóc sobie i swojemu dziec- ku. Zrobi wszystko, byle tylko nie musiała się zwra- cać do Piersa Anetakisa. – Kto mówi? – dźwięczał jej w głowie ostry głos mężczyzny. – I skąd, do diabła, masz mój prywatny numer?! – Przepraszam – wyjąkała wreszcie. – Nie po- winnam cię niepokoić. – Zaczekaj. – Po krótkiej pauzie usłyszała. – Je- wel, to ty? O Boże, nie sądziła, że rozpozna jej głos. Prze- cież nie rozmawiali ze sobą od pięciu miesięcy. Pięć miesięcy, jeden tydzień i trzy dni, dla ścisłości. – Tak – przyznała w końcu. – Dzięki Bogu – mruknął. – Szukałem cię wszę- dzie. Gdzie jesteś? Wszystko w porządku? – Jestem w szpitalu. – Co takiego? W jakim szpitalu? Gdzie? Mów! Zupełnie oszołomiona przebiegiem rozmowy podała mu nazwę i zanim zdążyła dodać coś jeszcze, usłyszała krótkie: – Będę tak szybko, jak to możliwe. Dłonie jej drżały, kiedy odkładała telefon na noc- ny stolik. Przyjedzie do niej? Tak po prostu? Szukał jej? To wszystko nie miało sensu. I nagle zdała sobie sprawę, że nie przekazała mu najważniejszej informacji. Tej, dla której ośmieliła się zadzwonić. Nie powiedziała mu, że jest w ciąży. ROZDZIAŁ PIERWSZY Pięć miesięcy wcześniej Jewel stanęła w drzwiach tawerny i przypatrywa- ła się migotliwym refleksom, które na złoty piasek rzucały pochodnie ustawione wzdłuż drogi prowa- dzącej na plażę. Dźwięki muzyki brzmiały łagodnie i nastrojowo – doskonały akompaniament dla ciepłej, roziskrzo- nej gwiazdami nocy. Szum fal idealnie współgrał ze zmysłową melodią. Łagodny jazz. Jej ulubiony ro- dzaj muzyki. Szczęśliwy traf sprawił, że znalazła się na tej raj- skiej wyspie. Wystarczyło wolne miejsce w samolo- cie, bilet kupiony po okazyjnej cenie, pięć minut do namysłu i oto jest. Żeby nie zdawać się całkowicie na przypadek, zaraz po przybyciu na wyspę posta- nowiła znaleźć tymczasową pracę i los okazał się łaskawy, bo natychmiast dowiedziała się, że właści- ciel luksusowego hotelu Anetakis zamierzał spędzić trochę czasu na wyspie i potrzebował asystentki na okres czterech tygodni. Zgłosiła się i została przyję- ta. Miała dostać nie tylko wysokie wynagrodzenie, ale także pokój w hotelu. To wszystko wydawało się Dom dla ukochanej 9 tak wspaniałe, że aż niemożliwe. Zawsze marzyła o takich wakacjach. – Wchodzisz? Wychodzisz? Czy może zamie- rzasz spędzić ten uroczy wieczór, stojąc w drzwiach? Męski, niski głos, z lekkim akcentem, zabrzmiał tuż przy jej uchu, sprawiając, że rozkoszny dreszcz przebiegł po jej ciele. Odwróciła się, zmuszona spoj- rzeć, kto był autorem tych słów. Kiedy napotkała jego spojrzenie, przez chwilę nie mogła złapać tchu. Mężczyzna, który stał przed nią, był oczywiście bardzo przystojny, ale nie to sprawiło, że Jewel nie mogła oderwać od niego oczu. Widywała już setki przystojnych mężczyzn i nigdy nie reagowała tak gwałtownie. Ten mężczyzna miał w sobie jakąś dra- pieżną moc, władczość, której intensywność prze- raziła ją. Cofnęła się, ale nie potrafiła uciec przed jego wzrokiem. Jego oczy były czarne jak noc, podobnie jak włosy, a skóra w ciepłym świetle pochodni mia- ła brązowozłoty odcień. Mocno zarysowany pod- bródek zdradzał pewną arogancję, ale jednocześnie dodawał mu atrakcyjności. – Małomówna kobieta, jak widzę. Potrząsnęła głową. – Zastanawiałam się po prostu, czy mam wyjść, czy zostać. Uniósł jedną brew, patrząc w sposób wyrażający raczej wyzwanie niż zdziwienie. – Mógłbym postawić ci drinka, gdybyś została. Jewel uśmiechnęła się lekko, próbując rozluźnić 10 Maya Banks napięte od emocji ciało. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz jakiś mężczyzna wywarł na niej aż takie wraże- nie. Czy powinna przyjąć zaproszenie, które wyczy- tała w jego oczach? Och, oczywiście, zaproponował jej drinka, ale nie tylko tego pragnął. Czy jedna noc bez zobowiązań mogła ją zranić? Dotychczas była bardzo wybredna pod względem doboru partnerów. Od dwóch lat nie miała nikogo i to tylko dlatego, że nie była nikim szczególnie zainteresowana aż do teraz, kiedy spoglądała w ciemne oczy nieznajome- go i widziała jego zmysłowe wargi, na których igrał arogancki uśmiech. O tak, pragnęła go i to tak bar- dzo, że całe jej ciało wibrowało z pożądania. – Jesteś tu na wakacjach? – spytała, przygląda- jąc się mężczyźnie spod ciemnych rzęs. – Tak jakby. – Kiedy na jego wargach ponownie pojawił się uśmiech, Jewel nie miała już żadnych wątpliwości, że jedna, jedyna noc nie mogłaby jej zranić. On wróci do swojego świata, a ona do swoje- go. Ich drogi nigdy więcej się nie zejdą. Dziś... dziś czuła się samotna, a było to uczucie, które rzadko jej towarzyszyło. – Chętnie się napiję – stwierdziła zdecydowanie. Jakiś drapieżny błysk pojawił się w jego oczach. Ujął ją za łokieć, dotykając palcami gładkiej skóry. Zamknęła na chwilę oczy, czując, jak jej ciało ogar- nia przyjemna błogość. – Zanim postawię ci drinka, zatańcz ze mną – wyszeptał do jej ucha. Nie czekając na odpowiedź, otoczył ją ramionami tak mocno, że biodrami do- tknął jej bioder. Jewel przylgnęła do niego bez pro- Dom dla ukochanej 11 testu, w sposób, który nie pozwalał stwierdzić, gdzie kończy się jej ciało, a zaczyna jego. Na par- kiecie tworzyli jedność. Jego policzek ocierał się o jej włosy, a dłonie przygarniały ją do siebie wład- czo, zachłannie. Przesunęła ramiona na jego szyję i objęła go, splatając dłonie na karku. – Jesteś piękna. Takie słowa wypowiadane przez innych sennym, pieszczotliwym tonem jako wstęp do intymnych gestów i intymnej sytuacji zazwyczaj nie wywierały na niej wrażenia. A jednak tym razem doświadczała odmiennych uczuć, jakby ten mężczyzna potrafił zetrzeć całą banalność owego komplementu i nadać mu szczególny charakter szczerego wyznania. – Ty także – szepnęła w odpowiedzi. Zachichotał lekko. – Ja? Piękny? Nie jestem pewien, czy powinno mi to pochlebić, czy wręcz przeciwnie. – Nie sądzę, żebym była pierwszą kobietą, która nazwała cię pięknym – prychnęła. – Nie sądzisz? – drażnił się, pieszcząc dłońmi jej plecy. Wyczuł, że drży. – Co z tym zrobimy? Jednoznaczność tego pytania nie zawstydziła jej. – Coś na pewno – odparła, patrząc mu w oczy. – Jesteś bezpośrednia – stwierdził krótko. – Lu- bię to w kobietach. – A ja lubię to w mężczyznach. Rozbawiła go, ale zobaczyła coś jeszcze w jego oczach. Pożądał jej równie mocno, jak ona jego. – Moglibyśmy się napić w moim pokoju – za- proponował. 12 Maya Banks – Ale ja nie jestem... – Po raz pierwszy się zawa- hała, co nie bardzo pasowało do bezpośredniej, zde- cydowanej kobiety, za jaką chciała w tej chwili uchodzić. – Nie jesteś co? – podpowiadał. – Zabezpieczona – odparła niechętnie. Mężczyzna ujął ją pod brodę i popatrzył prosto w oczy. – Spokojnie, zaopiekuję się tobą. Ta obietnica, wypowiedziana mocnym, niskim głosem, dawała jej jeszcze silniejsze poczucie bez- pieczeństwa niż jego szerokie ramiona, obejmujące ją w pasie. Ciekawe, jak by to było, gdyby taki męż- czyzna chciał się mną zaopiekować przez resztę ży- cia, pomyślała nagle, poddając się nieproszonej fan- tazji. Potrząsnęła natychmiast głową. Takie głupst- wa nie miały nic wspólnego z nocą, która ją czekała. Uniosła się na palcach i szepnęła mu do ucha: – Jaki jest numer twojego pokoju? – Możemy pójść razem. Pokręciła przecząco głową. – Przyjdę do ciebie – zapewniła. Jego oczy zwęziły się na krótką chwilę, jakby nie był pewien, czy może jej zaufać, czy też nie. I nagle, bez uprzedzenia położył dłoń na jej karku i przycis- nął wargi do jej warg. Całował ją zachłannie, zmu- szając, by otworzyła się na jego pocałunek. Jewel nie stawiała oporu i pozwoliła, by ich języki złączy- ły się w namiętnym tańcu. Poddawała się chęciom tego mężczyzny, jego i swoim pragnieniom, czując, że jeszcze chwila i oboje stracą nad sobą panowanie. Dom dla ukochanej 13 – Pierwsze piętro, apartament numer jedenaście, pospiesz się – wyszeptał chrapliwie, wsuwając jej w dłoń kartę magnetyczną. Jak przez mgłę widziała, że wchodzi do hotelu. Wciąż nie mogła dojść do siebie po tym, czego przed chwilą doświadczyła. – Zwariowałam! On mnie zje żywcem. Fala pożądania przepłynęła po jej ciele. Ledwie trzymając się na nogach, weszła wolnym krokiem do hotelu. Nie odczuwała nawet cienia wstydu na myśl, że zaraz odda się temu tajemniczemu męż- czyźnie. Tajemniczy mężczyzna... Nawet nie znała jego imienia, a zgodziła się na seks. Będzie to noc wyzwolonych fantazji. Żadnych nazwisk, żadnych oczekiwań ani emocjonalnego zaangażowania. Nikt nie zostanie zraniony. Sytuacja wydawała się wręcz idealna. Gdy weszła do swojego pokoju, popatrzyła uważ- nie w lustro. Jej włosy wiły się niepokornie wokół twarzy, a usta wydawały się większe, jakby na- brzmiałe od pocałunków. Wyglądała tak, jakby wie- działa, czym jest esencja namiętności i pasji. Jewel widziała w odbiciu zwierciadła piękną, pewną sie- bie kobietę, której oczy błyszczały na myśl o tym, co ją czeka w apartamencie numer jedenaście. Wy- starczająco długo była samotna, dziś spędzi noc w ramionach tajemniczego kochanka. ROZDZIAŁ DRUGI Piers z trudem powstrzymywał niecierpliwość. Czy ona przyjdzie? Czy nie stchórzy? Czuł się tro- chę jak nastolatek wymykający się cichcem z domu, aby spotkać się z ukochaną dziewczyną. Jego ocze- kiwania były jednak dalekie od pragnień towarzy- szących młodemu chłopakowi, który dopiero po- znaje arkana pierwszych miłości i fascynacji. Piers pożądał szaleńczo kobiety, którą poznał w hotelo- wej tawernie. Pragnął jej od chwili, w której zoba- czył ją stojącą w drzwiach. Wciąż miał ją przed oczami jak prześliczny obrazek. Długie, smukłe no- gi, wąska talia i kształtne piersi. Włosy niczym jed- wabny szal układały się miękko na ramionach. Na- wijał puszyste kosmyki na swoje palce, podczas gdy wargami smakował jej usta. Jeszcze nigdy nie re- agował tak intensywnie na żadną kobietę i ten fakt zaniepokoił go, pomimo że pomysł zaciągnięcia jej do łóżka rozpalał go do czerwoności. Usłyszał delikatne pukanie i natychmiast otworzył drzwi swojemu gościowi. Stała przed nim, rozkosz- nie onieśmielona, z błyszczącymi oczami, których kolor, tak jak barwa oceanu, był przedziwną mie- szanką szmaragdowej zieleni i szafirowego błękitu. Dom dla ukochanej 15 – Wiem, że dałeś mi klucz – zaczęła niskim, zmysłowym głosem – ale uznałam, że to niegrzecz- ne tak po prostu wtargnąć do twojego pokoju. – Cieszę się, że przyszłaś – odparł, biorąc ją za rękę i wciągając do środka. Niezdolny, by się oprzeć pokusie, przylgnął natychmiast ustami do jej warg. Odpowiedziała żarliwie, oplatając go ramionami. Jej dłonie wyczuwały jego mięśnie pod koszulą, pa- rzyły mu skórę, zupełnie jakby nie miał na sobie nawet skrawka materiału. Piersa ogarnęła jeszcze większa niecierpliwość. Chciał ją mieć natych- miast, nagą, aby i on mógł dotykać jej ciała. Jewel jęknęła cicho i zadrżała, gdy jego język zaczął wędrować po zaokrągleniu jej ramienia. Po- czuła, jak zsuwa z niej sukienkę, która po chwili spłynęła po jej ciele na podłogę. Tylko cienka ko- ronkowa bielizna dzieliła ją od zupełnej nagości. Piers z trudem oddychał, patrząc na jej kształtne, pełne piersi. Jewel poczuła, jak jej sutki prężą się pod wpływem jego spojrzenia, i pozwoliła, by palce mężczyzny odnalazły to, czego szukały. Po chwili Piers zaczął pieścić jedną pierś, potem drugą, aż wreszcie pochylił się i pocałował je zmysłowo. Jewel nie mogła złapać tchu, czując, jak języ- kiem drażni jej sutki. On sam powoli zaczął już tra- cić kontrolę nad sobą i najchętniej natychmiast przewróciłby ją na łóżko i dał się ponieść palącemu pragnieniu. To jednak nie byłoby zbyt finezyjne. Powinien działać wolniej. Nie może jej pokazać, jak bardzo na niego działa. Zupełnie jakby była pierw- szą kobietą w jego życiu. 16 Maya Banks Kiedy Jewel poczuła, jak nogi uginają się pod nią w kolanach, wsparła się o silne ramiona, które ją podtrzymywały. Nie musiała się martwić, że upad- nie. Piers wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni, a kie- dy położył ją na łóżku, zaczął się szybko pozbywać własnych ubrań. Najpierw ściągnął koszulę, odsła- niając muskularny tors. Jewel nie mogła oderwać od niego oczu. Patrzyła wygłodniałym wzrokiem, jak zdejmuje spodnie i bieliznę i staje przed nią zupeł- nie nagi i gotowy, by ją kochać. Jej twarz musiała zdradzać jakieś obawy, bo po- chylił się nad nią i wyszeptał gardłowo: – Czy masz jakiekolwiek wątpliwości, że cię pragnę, yineka mou? Uśmiechnęła się w odpowiedzi. – Nie. – To dobrze, bo ja naprawdę pragnę cię bardzo mocno – powiedział głosem drżącym z pożądania. Pocałował ją głęboko, przylegając ciałem do jej ciała. Po chwili zaczął wędrować wargami po każ- dym centymetrze jej ciała. Nie było takiego fragmen- tu skóry, na którym nie poczułaby jego miękkich gorących ust. Jego ręce pieściły ją w najbardziej zmy- słowy sposób, jego palce odnajdywały każdą krąg- łość jej ciała, przesuwały się w górę po udach, aż dotarły do najbardziej wrażliwego miejsca. Jewel zadrżała gwałtownie. – Nie bój się – wymruczał kojąco. – Zaufaj mi, jesteś taka piękna. Chcę ci dać najsłodszą rozkosz. – Tak, tak – błagała, wyginając ciało pod wpły- wem jego pieszczot.\n


› bieżące miesiąc temu 22.10.2020\nArtykuł: Korzystny wpływ akwarium na dzieci\nRybki akwariowe są idealnym rodzajem zwierzaka dla każdego. Bardzo dobrze sprawdzą się zarówno w posiadaniu dzieci i młodzieży, a także osób starszych. Rybki nie wymagają tak dużej ilości czasu, co inne zwierzęta, takie jak na przykład pies czy kot. Samo akwarium jest stosunkowo proste w utrzymaniu i bez wątpienia poradzi z nim sobie każda osoba. Oprócz tego posiadanie akwarium w domu ma szereg zalet. Obserwacja rybek może mieć działanie uspokajające, a także redukować poziom stresu. Bardzo korzystnie wpływa także na proces uczenia się.\nPosiadanie akwarium w domu bez wątpienia może przynieść szereg korzyści. Przede wszystkim obserwacja życia rybek akwariowych ma bardzo pozytywne działanie uspokajające na psychikę człowieka, a także w dobry sposób działa na jego układ nerwowy. Uspokajające działanie akwarium potwierdzone jest wieloma badaniami naukowymi, dlatego warto w nie zainwestować. Wszystkie niezbędne elementy, które są wymagane do stworzenia akwarium można zakupić w takim miejscu jak sklep akwarystyczny. Można tam znaleźć bardzo różne akwarium zestawy, których istotnym elementem będą bez wątpienia filtry akwariowe. Dzięki nim akwarium będzie mogło funkcjonować w pełni prawidłowy oraz poprawny sposób. Już kilka minut dziennie oglądania rybek może przynosić bardzo korzystne efekty dla samopoczucia człowieka. Człowiek staje się rozluźniony i dużo bardziej zrelaksowany, ponieważ pływanie rybek akwariowych z całą pewnością ma bardzo duże walory terapeutyczne.\nKorzyści w nauce\nAkwarium to przedmiot, który szczególnie polecany jest dzieciom i młodzieży, ponieważ w bardzo dobry sposób może wspomóc proces nauki. Dzięki obserwacji życia rybek akwariowych dziecko dużo lepiej się koncentruje, a także ma większe zdolności skupiania uwagi. Oprócz tego dzieci podczas pielęgnacji rybek akwariowych uczą się przede wszystkim odpowiedzialności, a także wrażliwości na potrzeby innych. Jest to bardzo dobre działanie, które w pozytywny sposób wpływa na kształtowanie charakteru człowieka. Dodatkowo dziecku można zadawać różne pytania dotyczące życia rybek, co sprawi, że nabędzie ono dodatkową wiedzę. Można posiadać w akwarium różne gatunki rybek i roślin, dzięki czemu dziecko nabędzie wiedzę związaną z florą oraz fauną. Obserwacja rybek akwariowych w ich naturalnym środowisku z całą pewnością będzie bardzo korzystnym rozwiązaniem, dla każdego dziecka, niezależnie od jego wieku. Szczególnie dobrze sprawdzi się w przypadku najmłodszych dzieci, które kochają zwierzątka


Płytki Armonia w kuchni.... | Hiszpania w Twoim domu - zobacz nową kolekcję płytek\nPłytki Armonia w kuchni. Fot. Ceramstic\n25 lis 2016 13:07\nHiszpania w Twoim domu - zobacz nową kolekcję płytek\nStyl śródziemnomorski to kombinacja etnicznej ornamentyki, florystycznych motywów, ciepłych barw i naturalnych surowców.\nNajnowsza kolekcja Armonia to propozycja nawiązująca do tradycyjnej sztuki zdobniczej prosto z Hiszpanii - w nieco bardziej nowoczesnym i eleganckim stylu.\nStyl hiszpański to przede wszystkim etniczne wzory i mozaikowe motywy, z których słynie kultura śródziemnomorska. Projektantom marki Ceramstic ciepły i przytulny klimat Półwyspu Iberyjskiego udało się uchwycić w najnowszej kolekcji Armonia. Do serii przypisane są gładkie kafelki o połyskującej fakturze, w czterech modnych barwach: śnieżnobiałej, śmietankowej, czekoladowej oraz czarnej. Szkliwiona powierzchnia płytek sprawdzi się np. w eleganckiej, kobiecej łazience w stylu Glamour. Lubiącym tradycyjną sztukę zdobniczą spodobają się dekoracyjne płytki o fantazyjnych wzorach przypominających etniczne mozaiki. Rzadko spotykany format 15x15 cm pozwala stworzyć dowolne kompozycje w charakterystycznym stylu azulejo.\nKolekcja Armonia jest niezwykle uniwersalna i ponadczasowa. Sprawdzi się zarówno do eleganckiej i prestiżowej przestrzeni łazienkowej oraz do przytulnej kuchni w ciepłym śródziemnomorskim stylu.\n#płytki ceramiczne #płytki do kuchni #płytki do łazienki #modne płytki #łazienka w stylu hiszpańskim #kuchnia w stylu południowym\nPiękne płytki gresowe - zobacz nowości w dużym formacie


Hotel Aquarell**** Cegléd - promocyjna rezerwacja przez internet\nHotel Aquarell Cegled ****\nHotel Aquarell Cegléd **** znajduje się w południowej części komitatu Pest, u bram regionu Alföld, zaledwie 65 km od Budapesztu, w miejscowości Cegled. Hotel położony jest w zielonej okolicy, bezpośrednio koło miejskiego leczniczego kąpieliska i centrum rozrywki Aqua Centrum, zaledwie 7km od ścisłego centrum.\nPierwszy czterogwiazdkowy hotel wellness, otwarty w 2007 roku oferuje gościom możliwość korzystania z części wellness, działu leczniczego, salonu piękności, restauracji, kawiarni, klimatyzowanej sali konferencyjnej.\nPięciopiętrowy budynek może pomieścić 178 gości na trzech poziomach mieszkalnych, z których jeden znajduje się na poddaszu. W hotelu znajdują się 92 klimatyzowane pokoje z minibarkiem, sejfem, telewizorem kolorowym, telefonem, suszarką do włosów. 4 z pokoi to apartamenty wyposażone w jacuzzi, a 2 posiadają saunę. Do 12 pokoi doprowadzono wodę leczniczą, z 24 pokoi można stworzyć 12 tzw. pokoi rodzinnych, 2 pokoje są dostosowane do potrzeb osób z niepełną sprawnością ruchową.\n- 4 szt. apartamentów superior z jacuzzi\n- 4 szt. apartamentów superior z sauną\n- 4 szt. apartamentów dwupokojowych\n- 42 szt. apartamentów dwuosobowych, z których:\n- 8 szt. to standardowe pokoje dwuosobowe z wanną\n- 28 szt. to standardowe pokoje dwuosobowe z prysznicem\n- 6 szt. to pokoje dwuosobowe na poddaszu z prysznicem\n- 40 szt. pokoi z łożem małżeńskim, z których:\n- 11 szt. posiada wannę\n- 21 szt. posiada prysznic\n- 8 szt. na poddaszu posiada prysznic.\nNasza restauracja na 160 osób oferuje całą gamę dań regionu Alföld, śniadania bufetowe oraz dania a la carte. Oferujemy dania wegetariańskie, odtłuszczone, regionalne dania węgierskie, posiadamy także bogaty wybór węgierskich win.\nDo dyspozycji gości jest również 40-osobowa kawiarnia oferująca szeroki wybór kaw i wypieków. W ofercie baru Pool mieszczącego się w centrum wellnes znajdują się sałatki, owoce oraz napoje orzeźwiające.\nSala o naturalnym oświetleniu, dająca się podzielić na trzy części, 120-osobowa sala konferencyjna i oddzielna sala koło restauracji dają możliwość organizacji firmowych uroczystości, treningów i konferencji.\nHotel Aquarell Cegléd - Wellness i część lecznicza:\nHotelowe centrum wellness ma powierzchnię 600m2, 3 wewnętrzne baseny, taras ’plażowy’ i przylegającą do niego 500m2 część leczniczą. Część wellness znajduje się na parterze, część lecznicza na 1 piętrze.\nNa placu basenów skorzystać można z:\n- basenu wrażeń o powierzchni 178m2 (temperatura wody 30-32 ºC, głębokość 1,1 m)\n- basenu termalnego o powierzchni 34m2 (temperatura wody 34-36 ºC, głębokość 0,9 m)\n- basenu perełkowego o powierzchni 29m2 (temperatura wody 34-36 ºC, głębokość 0,9m)\n- sauny fińskiej i biosauny\n- zimnego basenu głębinowego (temperatura wody 12-16 ºC, głębokość 1,1 m)\nW części leczniczej oferujemy następujące usługi:\n-salę fitness z urządzeniami Technogym: stacjonarną bieżnią, rowerem stacjonarnym, stepperem, wielofunkcyjną maszyną do ćwiczeń wydolnościowych i ławką do ćwiczeń mięśni brzucha.\n- wannę tangentor\n- kąpiele z dwutlenkiem węgla (bąbelkowe)\n- wannę do masaży Luxury\n- wannę do masaży Caracalla\n- infralampę Hydrosun, działającą przez wodę\n- okłady wodne Kneippa\n- masaż Kneippa\n- kąpiel elektrogalwaniczna i hydroterapeutyczna promieniowaniem zmiennym\n- zabiegi prądem inger\nTu też powstał tzw. pokój czasu wolnego, gdzie do dyspozycji gości jest bilard stół ’tájfun’ oraz cso-cso. Małych zapraszamy do pokoju zabaw, gdzie o wyznaczonych godzinach, pod opieką wykształconej opiekunki organizujemy dzieciom przeróżne programy rozrywkowe.\nOferta programów animacyjnych w hotelu i w okolicy (w razie potrzeby zapewniamy przewóz):\n- Degustacje palinki, whiskey, miodu pitnego, cygara w hotelu\n- Zwiedzanie Cégled wraz z wizytą w Kossuth Múzeum i Dobmúzeum\n- Degustacja wina i zwiedzanie piwniczki rodzinnej Kökény és fia Családi Borászat (w odległości 4km)\n- Wycieczka rowerowa po okolicy - Pusztavacsra, Csemő, Nagykőrös, Tápiószele\n- Proponujemy sformowanie drużyny w Új Tanyacsárda (karczma) w okolicy Lajosmizse: zabawowe rozgrywki, programy tworzenia drużyn, pokazy konne, program folklorystyczny, w miesiącach zimowych tradycyjne świniobicie\n- Jazda konna, gra w golfa w Kincsem Lovaspark w Tápiószentmárton (w odległości 17 km), na wzgórzu Attili istnieje możliwość skorzystania z promieni słonecznych w miłym otoczeniu\n- Historyczne zwiedzanie miasta w Kecskemét\n- Wycieczka do Bugacpuszta\nZdrowie i uroda Masaż, Leczenie hidro elektryczny, Terapia elektryczny, Inne leczenie, Balneoterapia\nMożliwości konferencyjne Sale imprezowe, Klimatyzacja, Sala bankietowa\nGastronomia Potrawy wegetariańskie, Potrawy międzynarodowe, Węgierskie potrawy, Restauracja, Śniadania bufetowa\nUsługi hotelowe Zamknięty parking, Całodobowa obsługa pokojów, Własny ogródek, Organizowanie programów, Zwierzątko domowe przyjęte, Zniżki dla dzieci, Parking dla autobusów, Sklep pamiatków, Całodobowa recepcja\nObsługa pokojów Prysznic, Telewizor w pokoju, Telefon, Sejf, Pokoje dla niepalących, Programy satelitarne, Minibarek, Klimatyzacja, Suszarka, Łazienka z wanną\nWellness, fitness, sport Sauna, Jacuzzi, Sala fitnessowa, Basen rozrywkowy, Tenis stołowy\nCeny obejmują wyżywienie niepełne, podatek oraz korzystanie z podstawowych usług wellness (kąpiel wrażeń, kąpiele termalne, kąpiele perełkowe, sauna fińska i biosauna, łaźnia, zimne kąpiele głębinowe, sala fitness), korzystanie z płaszcza kąpielowego.\nCeny nie obejmują podatku turystycznego: HUF 500.-/osoba/noc.\nDostawka: HUF 13 000.-/noc.\nCzęściowe wyżywienie: HUF 4 500.-/osoba/dzień.\nKoty, psy: HUF 3 500.-/noc.\nDzieci od 0-5,99 lat za darmo (z rodzicami w jednym pokoju).\nDzieci od 6-11,99 lat: 50% zniżka (z rodzicami w jednym pokoju na dostawce).\nPokój rodzinny: 2 pokoje z możliwością połączenia dla 2 osób dorosłych i 2 dzieci do 12 lat + 1 dziecko do 4 lat.\nAkceptowane karty: Visa, MC\nPrzy rezygnacji na więcej niz 30 dni przed rozpoczęciem pobytu, nie będą pobierane żadnej opłaty.\nPrzy rezygnacji z pobytu na mniej niz 30 dni przed jego rozpoczęciem zostaną potrącone następujące opłaty:\n-30 - 20 dni przed rozpoczęciem: 30% całej sumy\n-20 - 10 dni przed rozpoczęciem: 50% całej sumy\n-9-0 dni przed rozpoczęciem: 70% całej sumy\nParking: Bezpłatny zamknięty parking


Projektowanie i aranżacja wnętrz to ostatni etap wykończenia domu lub mieszkania.\nStworzenie ładnej i funkcjonalnej przestrzeni to nie lada wyzwanie. Pomysłów na urządzenie wnętrza jest bardzo wiele. Tak naprawdę wszystko zależy od wizji twórczej i znalezienie odpowiednich rozwiązań pasujących do określonego wnętrza. Wiadomo przecież, że każde wnętrze jest wyzwaniem. Mieszkania i domy powinny być urządzone zgodnie z potrzebami użytkowników.\nW pierwszej kolejności warto zwrócić uwagę na zgranie najważniejszych elementów wnętrza jakimi są ściany i podłogi. Na ich tle będą prezentowały się meble, obrazy, elementy oświetleniowe i dekoracyjne.\nWystrój wnętrz? Zobacz Poznańskie DoMa Studio\nWszystkie elementy wnętrza powinny harmonijnie współgrać ze sobą. Kolory ścian powinny być dopasowane do posadzki i powinny nadawać odpowiedni klimat. Kolor ścian odgrywa dużą rolę w wystroju wnętrza. Może rozjaśniać i dodawać energii lub stworzyć przytulny klimat w zależności od potrzeb i wymagań.\nMeble z kolei powinny być wygodne i funkcjonalne, oczywiście w odpowiednio dopasowanej kolorystyce i stylu.\nMożna doskonale bawić się różnorodnością stylów i swobodnie przebierać w przeróżnych trendach. Można pozwolić się zainspirować przeglądając katalogi lub wybierając się do studia projektowania wnętrz by poznać na przykład wystrój poznańskich wnętrz. Wszak każde miasto cechuje charakterystyczny styl, na który ma wpływ tradycja mieszkańców.


Kosmetyki do demakijażu twarzy – jak dopasować je do naszej cery? - Zrzuctenbalast.pl - Blog Lifestyle\nHome Materiały partnera Kosmetyki do demakijażu twarzy – jak dopasować je do naszej cery?\nLast updated on 14 sierpnia 2020 by admin 0 Comment\tShare\t Tweet on Twitter Share on Facebook Google+ Pinterest\nDemakijaż twarzy to bardzo ważna czynność, którą powinno się wykonywać zarówno rano, jak i wieczorem. W tym celu powinniśmy także stosować właściwie dopasowane kosmetyki. Na co warto więc zwracać uwagę?\nZabieg ten nie jest wyłącznie pozbywaniem się resztek makijażu z powierzchni skóry. Demakijaż daje naszej twarzy znacznie więcej niż mogłoby nam się wydawać. Przede wszystkim oczyszcza skórę z nadmiaru sebum, a także takich zanieczyszczeń jak kurz, pot, brud, czy bakterie. Demakijaż jest więc znacznie bardziej rozbudowanym działaniem. Powinny go zatem wykonywać także te panie, które nie nakładają makijażu lub czynią to w niewielkim stopniu. Jeśli będziemy to robić regularnie, to nasza cera będzie oczyszczona, dotleniona i gotowa do dalszych kroków pielęgnacyjnych. Kosmetyki nałożone na tak przygotowaną cerę będą się zdecydowanie lepiej wchłaniały. Unikniemy także pojawienia się zaskórników, krostek czy innych niedoskonałości. Zanieczyszczenia zapychają bowiem pory, co utrudnia dodatkowo procesy regeneracyjne.\nKosmetyki do demakijażu twarzy – co proponują producenci?\nW jaki więc sposób możemy dbać prawidłowo o naszą cerę? Najważniejszą kwestią jest w tym wypadku właściwe dopasowanie kosmetyków do rodzaju skóry. Jeśli tego nie zrobimy, to bardziej zaszkodzimy sobie niż pomożemy. Producenci na szczęście przygotowali rozwiązanie odpowiednie do każdego typu cery. Znajdziesz je na tej stronie https://phyris.pl/pl/c/Dermokosmetyki-do-demakijazu/15. Skóra sucha wymaga odpowiedniego nawilżenia. Dlatego warto sięgnąć po pianki do mycia twarzy oraz mleczko do demakijażu. Preparaty te pozwolą nam wzmocnić barierę ochronną skóry. Demakijaż cery tłustej i trądzikowej wymaga preparatów o zupełnie przeciwnych właściwościach. Ich zadaniem jest bowiem usunięcie nadmiaru łoju. Zaletą takich kosmetyków do demakijażu twarzy są także właściwości antybakteryjne. Specjaliści polecają również matujący tonik, którego zastosowanie ogranicza skłonności skóry do świecenia się.\ncera problematyczna dlaczego demakijaż jest ważny jak dopasować kosmetyki do demakijażu do cery kosmetyki do demakijażu właściwości kosmetyków do demakijażu


Zasiedzisko: Matura mała.\nAgata Adelajda 21 sierpnia 2012 19:03\nWłaśnie przyjrzałam się jego filmografii - wiele pozycji, które cenię (Królowa Bona, Sprawa Gorgonowej), ale i trafiały mu się gnioty (Złoto dezerterów - chociaż biorąc pod uwagę dzisiejszy stan komedii, to i tak nie było źle).\nPaula 21 sierpnia 2012 20:49\nJa tam "Złoto dezerterów" nawet lubię. Jak sama napisałaś, jak na komedię nie jest źle:P A ten film z gatunku tych niekomediowych, w dodatku poparty świetną książką, dlatego warto:)\nAgata Adelajda 22 sierpnia 2012 08:26\nMam nadzieję, że kiedyś dadzą w tv o normalnej porze.\nPaula Anna 21 sierpnia 2012 19:32\ndo książki się zbieram i zbieram, bo stoi na półce od świąt [prezent od brata :)], ale film mnie zachwycił. jeżeli książka chociaż w połowie tak przyjemna to będę w niebie ;)\nPaula 21 sierpnia 2012 20:48\nKsiążka jest jeszcze lepsza!:)\nPani-Ka 22 sierpnia 2012 10:53\nNie oglądałam, ale chętnie zobaczę. Lubię filmy o takiej tematyce.\nkasia.eire 23 sierpnia 2012 01:31\nNa pewno zobaczę, niech no tylko kupię.\nA książki nie mam, ale na pewno zdobędę i kiedyś przeczytam, bo nawet wiem, kto ma i pożyczę\nPaula 23 sierpnia 2012 15:37\nKsiążka pierwsza Kasiu!!!:D:P\npapryczka 24 sierpnia 2012 03:15\nOd dawna planuje zdobyć książkę. O filmie słyszałam, że jest ok, ale dużo, dużo gorszy od książki. Mimo wszystko jestem ciekawa książki i filmu, zwłaszcza, że tematyka mi bardzo bliska:)\npapryczka 29 stycznia 2013 20:20\nNadal książki nie upolowałam. Nie mam jej w żadnej bibliotece:(( Wczoraj za to obejrzałam film i pomimo fajnego klimaciuku, zdjęć, muzyki (Zborowskiego i Kondrata w roli nauczycieli!!) film mnie nie wciągnął. Powiem więcej wynudziłam się. Przykro.\nPaula 29 stycznia 2013 21:07\nPowiem tak: film ten to bardzo mała część książki i nie przestawaj jej szukać bo warto! A poza tym tego typu filmy zdecydowanie lepiej ogląda się mając książkową podstawę. Mnie nie znudził właśnie dlatego, że wiedziałam co z czego i dlaczego się wzięło:) Książka jedna z moich ulubionych!\npapryczka 30 stycznia 2013 19:47\nwiem, wiem i czuję to w lędźwiach, że to książka uszyta w sam raz na moją miarę. Nie ma jej nigdzie! Będę musiała kupić.\nPaula 30 stycznia 2013 20:00\nJak mus to mus!:P


Skra Bełchatów trzecią drużyną świata! - RMF24.pl\nSkra Bełchatów trzecią drużyną świata!\nPiątek, 19 października 2012 (19:40)\nSiatkarze PGE Skry Bełchatów wygrali 3:2 (25:18, 18:25, 15:25, 26:24, 15:11) z rosyjskim Zenitem Kazań w meczu o trzecie miejsce klubowych mistrzostw świata, rozgrywanych w katarskiej Dausze.\nPGE Skra Bełchatów poza finałem Klubowych Mistrzostw Świata\nSiatkarze PGE Skry Bełchatów zagrają tylko o 3. miejsce Klubowych Mistrzostw Świata. W półfinale polski zespół przegrał 2:3 (21:25, 25:23, 25:27, 25:23, 9:15) z brazylijskim Sada Cruzeiro Belo Horizonte. O brąz PGE Skra powalczy z rosyjskim Zenitem Kazań. czytaj więcej\nGracze z Bełchatowa i Kazania kilka dni temu zmierzyli się w meczu grupowym, który zakończył się wygraną PGE Skry 3:2. Podopieczni Jacka Nawrockiego lepsi od rywala byli również w pierwszym secie pojedynku o brązowy medal. Na pierwszą przerwę techniczną wicemistrzowie Polski schodzili wprawdzie z dwupunktową stratą (6:8), ale szybko doprowadzili do remisu (8:8, 9:9) a później wyszli na prowadzenie (11:9). Przy stanie 12:10 dwoma skutecznymi blokami popisał się Mariusz Wlazły, co tak zdeprymowało rywali, że w tej partii nie podjęli już walki. Bełchatowianie łatwo wygrali pierwszego seta 25:18 i w dobrych nastrojach przystępowali do kolejnego starcia, w którym jednak role się odwróciły.\nTym razem to Zenit był stroną dominującą na parkiecie. Na pierwszej przerwie technicznej zespół z Rosji miał trzy (8:5), a chwilę później już pięć punktów przewagi (11:6). Mając taką zaliczkę ekipa z Kazania grała spokojnie i bez problemów wygrała drugiego seta 25:18. W trzecim zacięta i wyrównana walka trwała do stanu 10:10. W tym momencie nikt się chyba nie spodziewał, że tę partię Zenit wygra jeszcze łatwiej i wyżej niż poprzednią. Tak się jednak stało, bo do końca seta PGE Skra zdobyła już tylko pięć punktów.\nPo dwóch zupełnie nieudanych partiach bełchatowianie zdołali się jednak podnieść i w czwartym secie to oni byli stroną przeważającą. Co prawda rosyjski zespół zdołał odrobić kilkupunktową stratę (6:10, 17:20, 19:22) i doprowadził do gry na przewagi, jednak końcówka należała do PGE Skry, która wygrała seta 26:24. Podobnie jak w meczu grupowym o końcowym zwycięstwie miał więc zdecydować tie-break, który znów okazał się szczęśliwy dla bełchatowskiej ekipy. Wicemistrzowie Polski w pierwszej fazie seta wypracowali sobie kilkupunktową przewagę (8:5, 10:6) i nie dali już sobie wydrzeć zwycięstwa. Spotkanie zakończył atak Michała Bąkiewicza z lewego skrzydła, po którym piłka odbiła się od bloku rywali i spadła za boiskiem.\nPGE Skra wygrała tie-breaka 15:11, cały mecz 3:2 i zdobyła brązowy medal klubowych mistrzostw świata. To trzeci medal wywalczony na tej imprezie przez bełchatowską ekipę. Wcześniej siatkarze PGE Skry byli dwukrotnie klubowymi wicemistrzami świata.\nTagi:PGE Skra Bełchatów, zenit kazań, siatkówka, mecz\nNewsRusza siatkarska PlusLiga. Przełomowy sezon?\nNewsSiatkarze PGE Skry Bełchatów rozpoczynają walkę w Klubowych Mistrzostwach Świata\nNewsPGE Skra lepsza od Zamaleku Kair\nNewsSkra Bełchatów w półfinale mistrzostw świata!\nNewsPGE Skra Bełchatów poza finałem Klubowych Mistrzostw Świata


Automatyczna stębnówka 1-igłowa JUKI TL-2010Q z obcinaniem nici - porównaj zanim kupisz\nJuki TL-2010Q Juki TL2010Q to maszyna 1-igłowa, szyjąca ściegiem stebnowym, z samoczynnym obcinaniem nici. Obszerne pole pracy 590 x 335 mm Maszyna ma Dodatkowy stolik zwiększający pole pracy o wymiarach 590 x 335 mm progresywny przemysłowy chwytacz rotacyjny - skrupulatność i wygoda Dzięki zastosowaniu nad wyraz progresywnego pionowego chwytacza rotacyjnego staranność i precyzja wykonywanych ściegów jest nieszablonowa.\nMaszyna pracuje cicho i miękko. Niesłychanie wysoka kultura pracy i spora szybkość szycia! potężna, wytrzymała konstrukcja ze stopów aluminium Ramię i łoże maszyny zbudowane jest ze stopów aluminium.\nogranicza to poziom wibracji podczas szycia. W modelu TL2010Q zaimplementowano niemało rozwiązań używanych w maszynach przemysłowych, możliwe jest także montowanie głównie przemysłowych stopek. Samoczynne obcinanie nici sterowane regulatorem obrotów Maszyna jest zaopatrzona w automatyczne obcinanie nici.\nSterujemy nim poprzez regulator obrotów. Dźwignia kolanowa W wyposażeniu podstawowym uzyskujemy dźwignię kolanową do podnoszenia i opuszczania stopki. Pozycjonowanie igły Pozycjonowanie igły to przydatna funkcja, która zezwala na dokładne szycie w skomplikowanych miejscach.\nstanowczo przydatna przy wszywaniu zamków lub lamowaniu taśmą. Wielka przestrzeń pod stopką spora przestrzeń pod stopką, umożliwia szycie grubszych materiałów. Nie mamy problemu z szyciem wielu warstw. Jest to nad wyraz wygodne.\nŁatwiej jest też szyć skórę czy dżins. W maszynach Juki TL 2010Q uniesienia stopki maksymalnie do wysokości 12 mm dźwignią kolanową. Zatrzaskowe mocowanie stopek umożliwia łatwą wymianę stopek. Naciskamy na przycisk, stopka spada na materiał.\nNastępnie podkładamy nową stopkę i opuszczamy dźwignię. Klik i stopka jest gotowa do szycia. Nawlekacz igły Opuszczany, specjalny nawlekacz nici igłowej, upraszcza i istotnie przyspiesza cykl nawlekania nici poprzez oczko igły.\nMożliwość wyłączenia ząbków Można wyłączyć (opuścić) ząbki, aby szyć innymi technikami. Stanowczo przydatne przy haftowaniu lub pikowaniu z ręcznym prowadzeniem materiału. Szycie wstecz Maszyna ma funkcję szycia do tyłu.\nNa początku i końcu ściegu naciskamy przycisk "szycie wstecz" przez kilka sekund i scalamy ścieg, zabezpieczając go przed pruciem. Pełna siła wkłucia igły Elektronicznie sterowany regulator obrotów zagwarantuje stałą i całkowitą siłę wkłucia igły, niezależnie od prędkości z jaką szyjemy.\nPłynna regulacja docisku stopki dokładna regulacja docisku stopki gwarantuje idealne dobranie parametrów procesu szycia do odszywanych tworzyw, a co się z tym zespala, uzyskanie wysokiej jakości ściegu.\nDwa lata gwarancji Wszystkie podzespoły i części w maszynie są objęte 2-letnią gwarancją. Świadczymy usługę serwisową w systemie door-to-door (od drzwi do drzwi). Wyposażenie typowe według instrukcji.\nZapraszamy do zakupu igieł do szycia różnych tworzyw, dodatkowych szpulek, a także stopek do maszyny. Wszystko znajdziecie Państwo w kategorii "Akcesoria"\n6300zł Automatyczna stębnówka 1-igłowa JUKI TL-2010Q z obcinaniem nici\n6300zł JUKI TL-2010Q automatyczna stębnówka 1-igłowa z obcinaniem nici + GRATIS


Rosół Drobiowy Podstawowy - Smaker\nPrzepisy Smaker / rosół drobiowy podstawowy\nrosół drobiowy podstawowy\nPrzepisy na temat: rosół drobiowy podstawowy\nSmaczny pomysł na "Rosół drobiowy"\nNawet papież Franciszek, choć przecież nie polak, po coniedzielnej audiencji życzy zgromadzonym smacznego rosołu. Czyli... integrujmy się, bracia i siostry :) Na zimę proponuję esencjonalny konkret z wkładką pożywnej wołowiny.\nRosół na bazie mięsa wołowego oraz skrzydła indyczego. przepis mojej Mamusi z małą modyfikacją.\nRosół drobiowy z kluskami grysikowymi.\nPożywny rosół z kluskami, świetnie nadaje się na pierwsze danie obiadowe.\nJak z powodzeniem przygotować najlepszy domowy rosół z drobiu i wołowiny - sprawdzony przepis krok po kroku. Długo gotowany na dobrej wodzie, z najlepszych i świeżych składników rosół wołowo-drobiowy, to potrawa naprawdę odświętna! Nie od dziś wiadomo, że tajemnicą wyjątkowego smaku bulionu jest bardzo długi czas jego gotowania - im dłuższy, tym smak bulionu będzie lepszy :) Należy pamiętać, że rosołu nie wolno gotować, ma jedynie tylko "pyrkać". W dobrych restauracjach bulion jest...\nArtykuły na temat: rosół drobiowy podstawowy\n.... Na rozgrzewającą kolację proponujemy pyszny i pożywny, rosół drobiowy w nieco odmienionej wersji - z dodatkiem zawijasów makaronowych. Zupa z dodatkiem paseczków włoszczyzny, podsmażanych z zielonym...\n...skrzepnie. Smaruj naskórek pod nosem 2 razy dziennie. Rosół drobiowy Jadaj go przynajmniej raz w tygodniu, bo to pokaźna dawka składników odżywczych i surowców przydatnych układowi odpornościowemu do...\nkuleczki mięsnez pieczarkami i ogórkiem\ntort czekoladowy ze zdjęciami\nmarynata do domowej szynki\nkotlety z piersi zawijane szynka szwarcwaldzka\nrogaliki na żółtkach\ntort na urodziny z borowkami\nbiszkopy z galaretką i owocami\nparowki z sosem meksykańskim


Przeszczepy, operacje, trudno gojące się rany, przykurcze i blizny – czyli jak obcięłam sobie opuszki. | Anna BEE\ngojenie ran z dużymi dawkami witaminy C\nNo i masakra. No i krwawa jatka. Wielki słój po occie pękł mi w rękach i ściął płatem dwa opuszki.\nZamiast spotkać się z Miłym Panem, który właśnie do mnie jechał z fajną maszyną do przetestowania, patrzyłam na rosnącą plamę krwi i wiszące na włosku dwa kawałki skóry i zastanawiałam się, co teraz.\nNie wiedziałam jeszcze, że całkiem bezwiednie zakwalifikowałam samą siebie do kategorii 'przeszczep’.\nZadzwoniłam do Miłego Pana, że spotkanie przełożymy na kiedyś, zadzwoniłam do Męża, żeby po mnie posprzątał, zadzwoniłam na 112 żeby usłyszeć, że pogotowie na miejscu jedynie zawinie mi rękę. Zawinęłam ją sobie sama w wygotowane ścierki i z ręką pod sufitem, lekko drżąca, wyruszyłam na najbliższy SOR.\nZaparkowałam lewą ręką na trawniku mając nadzieję, że nie odholują mi auta tak od razu.\nPonieważ lała się ze mnie krew, a stojąc oparta o ścianę w kolejce minę miałam nietęgą, przyjęli mnie bardzo szybko i bardzo miło.\nGeneralny konsensus osiągnięto bardzo szybko – odcięta skóra odpadnie, nie ma sensu jej szyć, co najwyżej zrobić przeszczep z innej partii ciała, ale poczekamy na opinię chirurga, który właśnie operuje i będzie niewiadomokiedy.\nW między czasie zaczęto rozcinać mi obrączkę, która nagrzewała się przy tym do takiej temperatury, że ratowało mnie jedynie psikanie zamrażaczem. Fajna zabawa w sumie.\nDowiedziałam się też, że woda utleniona świetnie nadaje się do rozpuszczania zaschniętej krwi. Ratownicy polewali nią szczodrze każdy rozwijany opatrunek (a ciągle ktoś przychodził popatrzeć), za co byłam im głęboko wdzięczna. Za polewanie. Za oglądanie w sumie też.\nPo 2,5h rozwijania i zawijania bandaży zjawił się przemiły Pan Chirurg, który oznajmił, że zrośnie się ładnie i szyjemy.\nPersonel zrobił wielkie oczy, ale widać mieli wysokie mniemanie o specjaliście, bo nikt nie dyskutował.\nOdetchnęłam z ulgą, bo wszystko, byle nie przeszczep.\nPan Chirurg zabrał się do szycia, a ja natychmiast odkryłam stopień unerwienia czubków palców. Bardzo, bardzo wysoki stopień. Pan Chirurg szył i znieczulał, ja się darłam i kopałam, Pan przepraszał, ja się wiłam, Pan znieczulał w kolejnych punktach, ja wykrzykiwałam żądania określenia na ile procent jest psychopatą. Takie tam… typowe popołudnie na SORze. Wszyscy się dobrze bawiliśmy i po pół godzinie Pan Chirurg skończył i był z siebie zadowolony.\nNie miał też pretensji o kopanie, bo sam kazał mi się położyć i usiadł tuż obok. Nie moja wina!\nPonieważ oba płaty ścięte były na ok. 90%, pewności, że taki koronkowy auto-przeszczep się przyjmie mieć nie mogliśmy. Pan Chirurg (naprawdę cudny) nakazał wrócić do domu i pokazać mu się za kilka godzin, kiedy to zdecyduje, czy skóra różowieje, czy też robimy w nocy operację.\nCo jeśli nie zechcę przeszczepu? Według niego odrastanie opuszków będzie procesem długim, bolesnym, potencjalnie ropiejącym i według niego nie wartym zachodu.\nOk, to pędem do domu i natychmiast zabieram się za wszystko, co mi tylko przyjdzie mi do głowy, żeby wspomóc ukrwienie i przyjęcie się mojej własnej skóry pronto!\nZasunęłam natychmiast kilka łyżek Miód Maliny Witaminy MSM, do tego szklankę naszego domowego srebra koloidalnego (ok.10 ppm) i zapuściłam od razu program regeneracji tkanek na zimnym laserze maszyny Rife’a Spooky2, którą dopiero co kupiłam w zupełnie innym celu.\nWieczorem wróciłam na SOR i pan chirurg aż się uśmiechnął (mówiłam, że cudny?) – powiedział, że jest bardzo ładnie, (choć według mnie wyglądało to, jak palce dogorywającego Frankensteina) i daje mi kolejne 2 dni szansy na nieprzeszczep.\nskóra po przeszczepie\nPrzez kolejne 2 dni brałam więc jak szalona:\n– Miód Malinę Witaminę MSM (dla odbudowy kolagenu, dotlenienia i prewencji infekcji) – chyba w sumie ze szklankę dziennie bez objawów wysycenia w postaci dolegliwości żołądkowych,\n– nasze własnoręcznie robione srebro jonowe ok. 10 ppm – 3-4 szklanki dziennie,\n– jod, selen, pełne spektrum minerałów Concentrace – jak zwykle, tylko więcej, zwłaszcza więcej Lugola,\n– fermentowany tran w kapsułkach,\n– olej z wiesiołka (mój BFF dla szybszej odnowy skóry i zmniejszenia stanu zapalnego),\n– mój bardzo silny syrop Petarda z propolisem, wyciągiem z sosny, czosnkiem, goździkami i całą masą składników przeciwzapalnych.\nCzyli w skrócie skupiłam się na zapobieganiu zakażenia i dostarczeniu organizmowi materiałów do odbudowy tkanki.\nDo tego moczyłam palce w srebrze z 3 kroplami mojego 10% płynu Lugola, eterycznego olejku lawendowego i Concentrace (bo olejki pięknie rozpuszczają się w słonej wodzie) i zapuszczałam dalej na różne sposoby programy regenerujące tkanki poprzez zimny laser Spooky2.\nNa odchodnym na SORze dostałam receptę na dwa antybiotyki. Wykupiłam receptę, ale decyzję o wzięciu ich postanowiłam odłożyć do czasu, kiedy zobaczę pierwsze objawy ewentualnego zakażenia. Nie jestem hazardzistką, ale przy planowanych przez mnie dawkach srebra, witaminy C, Lugola, propolisu nic nie powinno się nadkazić.\nBędę obserwować, jak jastrząb i jakby co, mam wszystko pod ręką.\nI tu rozpoczyna się nasz serial obrazkowy (słabi duchem niech, czytając, zamkną oczy).\nwitamina C i zabiegi chirurgiczne\nNa kontroli w poradni inny już Pan Chirurg stwierdza, że wszystko idzie w dobrą stronę, ale o przeszczepie jeszcze nie można zdecydować. Daje mi tydzień i przepisuje opatrunki ze srebrem, czym natychmiast podbija moje serce. Zaleca zmienianie ich co 2 dni, ale ja co najmniej 2x dziennie stosuję laser i moczenie, więc rytuał zmiany opatrunku wplatam w plan dnia.\nNa tym etapie zażywam to, co opisałam powyżej, w wysokich dawkach, a na szybszą regenerację połączeń nerwowych dodaję jeszcze porządny B-kompleks, lecytynę i cholinę.\nZastanawiam się też, czy jałowy opatrunek srebrny, który spadł na podłogę nadal nadaje się do użycia. Postanawiam (tchórzliwie) nie ryzykować 😀\nPrzyjeżdżają dobre dusze powypisywać etykiety na octy, bo bez prawej ręki z pisaniem mam kłopot.\nNadal wszystko goi się pięknie.\nz dobrymi duszami dobrze się bawi w biedzie\nPraworęczny człowiek, który nagle staje się leworęczny odkrywa pewne niedostrzegane wcześniej oczywistości. Już nie tylko jedna ręka nie klaszcze, ale i nie utnie sobie bandaża, nie posmaruje chleba, nie pomaluje rzęs…\nAle dobrą kawkę w dobrej knajpce jak najbardziej wypije! 🙂\nPAMPA Wrocław pycha!\nOdkrywam, że posłuszeństwo chirurgom nie zawsze popłaca.\nZe względu na naświetlanie i moczenie w srebrze, opatrunki zmieniałam dotąd 1-2x dziennie, podczas gdy zalecono mi zmianę raz na 2 dni. Wszystko dotąd tak pięknie się goiło, że postanowiłam jeden dzień sobie odpuścić, rozwijam bandaż, a tu zielono na wszystkich błękitnych szwach! No więc szybciutko powrót do metod odkażania znanych mi ze skuteczności, czyli płukanie w srebrze i takiej ilości płynu Lugola 10% (chyba ze 20 kropli na małą szklankę srebra), że palce zrobiły się czarne 🙂\nNastępnego dnia po ropie nie było śladu.\nOd tej pory już nie słucham zaleceń, opatrunki – srebrne, czy niesrebrne – zmieniam co najmniej raz dziennie.\nOprócz operowania lewą ręką trudność sprawia mi również fakt, że tworzą się wciąż nowe strupy, więc potem niechętnie odwijam opatrunki, bo nie lubię szarpać ran i nadrywać wszytej skóry. Tu za to z pomocą przychodzi mi wiedza nabyta na SORze, gdzie dowiedziałam się, że opatrunki najlepiej rozwijać po namoczeniu w wodzie utlenionej, która perfekcyjnie nadaje się do rozpuszczania krwi. Ratownicy na pogotowiu leją ją wiadrami, faktycznie pięknie rozpuszcza krew, nawet tą zaschniętą na podłodze (tak, tak, zrobiłam im tam ładnie 🙂 ).\nTo, co wcześniej wyglądało, jak dzieło Frankensteina, teraz naprawdę zaczyna przypominać skórę człowieka nie z grobu.\nukrwiona skóra po przeszczepie\nPo jak zwykle niedelikatnym rozwinięciu opatrunków przez Panią Pielęgniarkę, która ewidentnie nie znosi swojej pracy i za punkt honoru obrała sobie udowadniać pacjentom chirurgicznym, że są mięczakami, Pan Chirurg w poradni gwizdnął z zachwytu i zarządził szwów zdjęcie. Miało być po miesiącu, jest po niecałych dwóch tygodniach. Z tego co wiem, ściąganie szwów nie boli, więc zaraz będzie po wszystkim. Cieszę się tylko do czasu, gdy Pani Pielęgniarka zaczyna szarpać za każdą nitkę i (naprawdę!) piłować ją skalpelem. Każdą. Jedną. Nitkę. A jest ich 14 na powierzchni kilku cm. Trochę się awanturuję, że mogłaby to robić delikatniej, a potem już tylko zaciskam zęby, żeby wytrwać do końca. Błąd! Po zdjęciu ostatniego nagle czuję, że zaraz odpłynę, a nie jestem typem mdlejącym. Brawo dla Pani! Biorąc pod uwagę, że usadziła mnie na wprost ogromnego okna, z którego leje się żar, a ja przybyłam prosto z pogrzebu i mam pusto w żołądku, to wręcz zestaw doskonały. Bąkam pod nosem, że zaraz fiknę, a personel nagle okazuje ludzką twarz. Zostaję odprowadzona na leżankę, mam nie wstawać, nawet wody mogę się napić. Taka Ameryka.\nJakoś wróciłam do domu, ale gdy po kilku dniach odkryłam, że Pani pominęła jeszcze jeden szew i wiedziałam, że prędzej go sobie wygryzę ósemkami, niż oddam się znowu w jej czułe ręce. Zaczęłam go sobie wyciągać pęsetą, ale nie chciał wyjść. Krwi leciało coraz więcej, aż w końcu znów zrobiło mi się słabo i się poddałam. Uznałam, że jednak Pani ma rację – jestem mięczakiem. Wymoczyłam rękę w srebrze i zrezygnowana zawinęłam.\nDzięki Bogu następnego dnia miałam wizytę u ginekologa. Pomyślałam – ludzki człowiek, lubi operować, to i zdjąć szwy pewnie potrafi.\nPowiedział, że ściągnie.\nRęka trzęsła mi się tak, że aż odwróciłam głowę, żeby mu nie przeszkadzać. Doktor trudził się przez kilka minut, a potem nagle już było po wszystkim. NIC NIE POCZUŁAM! A jak się okazało, ten szew był bardzo głęboki zawiązany podwójnie, dlatego im bardziej próbowałam go wyciągnąć w domu, tym bardziej go wyrywałam.\nCzyli można ściągnąć trudny szew tak, żeby nie bolało i można czternastoma prostymi zohydzić człowiekowi życie.\nOpisuję to tak szczegółowo ku nauce i przestrodze:\n1. liczcie zakładane szwy lub proście chirurga, żeby je policzył – może się to okazać istotne przy zdejmowaniu,\n2. protestujcie, jeśli uznacie, że procedura ich ściągania jest rzeźnicka,\n3. jeśli procedura jest rzeźnicka, wstańcie i wyjdźcie – można pójść do pierwszej lepszej prywatnej kliniki, pielęgniarki, ginekologa (sic!) i zrobić to po ludzku, nawet jeśli za 100 zł.\nGdybym wiedziała to wcześniej, zapewne nie dałabym się dręczyć.\nZgodnie z zaleceniem chirurga z poradni, do codziennej higieny rany włączam natłuszczanie, żeby uelastycznić tworzące się blizny.\nPrzygotowuję sobie miksturę na bazie zimnotłoczonego, ekologicznego oleju konopnego i wiesiołkowego, z dodatkiem balsamu Copaiba, olejku kadzidlanego i lawendowego, które przyspieszają gojenie i zmniejszają blizny. Trzymam ją w lodówce i smaruję palce przed każdym naświetlaniem laserem (wciąż 2-3x dziennie).\nSpooky2 zimny laser – program przyspieszający regenerację tkanek\nW przypływie szaleństwa, postanawiam też pomoczyć palce w Miód Malinie Witaminie: miód jest świetny na rany (odkaża i wspomaga gojenie), z malin robi się maseczki, a witamina C i MSM mówią same przez siebie. Pomysł okazuje się trafiony w dziesiątkę, bo po zmyciu (nie zlizaniu!) syropu, skóra robi się bardzo miękka i dobrze nawilżona. Wtedy smaruję ją moją miksturą konopną, do której dziś jeszcze dodałabym krople z CBD, naświetlam i zawijam w imponująco wielkie plastry.\nOdtąd na palcach noszę białe pacynki 🙂\nCzy to z powodu dużych ilości jodu, czy to po prostu taki proces gojenia, przyszyte płaty opuszków zaczynają zamieniać się w skorupę i powoli, bezboleśnie odchodzić, odsłaniając pod spodem nowiutką, zagojoną skórę.\nNadal moczę w Miód Malinie, srebrze, Lugolu (co widać po żółci palców i czerni strupów 😉 ) i smaruję natłuszczającą miksturą z olejkami eterycznymi. Jest dobrze.\nzagojona skóra pod skorupą starej\ntak goi się skóra smarowana płynem Lugola\nNie ma już skorup, większość strupów też już odpadła.\nPozostała skóra jest czysta, ale bardzo opuchnięta.\nPalce są nadwrażliwe, bolą przy naciskaniu, więc większość zadań codziennego życia wciąż na razie odpada.\nwygojone opuszki po przeszczepie\nOpuchlizna nie schodzi.\nPan Chirurg w poradni mówi, że jest dobrze i każe się zgłosić za 3 miesiące.\nMówi, że jeśli do tego czasu opuchlizna nie zejdzie, to 'zobaczymy’.\nPostanawiam nie zobaczać, tylko zaczynam szukać informacji w internecie. Znajduję amerykańską klinikę, która wspomaga przyjmowanie się przeszczepów po oparzeniach opatrunkami uciskowymi i zaczynam (bez wielkiego powodzenia) szukać odpowiednich plastrów. Owijam sobie codziennie pacynki tym, co udało mi się kupić i faktycznie obrzęk się zmniejsza, ale chwilę po rozwinięciu znów wraca do swojej ogromności.\nuszkodzone naczynia limfatyczne – opuchlizna 2 miesiące po przeszczepie skóry\nZ polecenia Mądrych Znajomych trafiam do Mądrego Angiologa.\nMądry Angiolog rzecze, że to przecięte naczynia limfatyczne i on jak najbardziej poleca uciski oraz pierwszy raz w życiu zaleciłby pijawki. Prosto z jego gabinetu jadę zamówić uciskowe nakładki na palce, na które czekam jakieś dwa tygodnie, a potem moje życie staje się znacznie prostsze.\nNakładki ściskają wszystko jak należy, mogę w nich normalnie funkcjonować, nawet pływać w morzu, no i wyglądają niezwykle efektownie, gdy założę niebieską sukienkę :))))\nnakładki uciskowe zmniejszające obrzęk\nPijawki rozważam do dziś, może w końcu się złamię, bo to podobno bardzo dobry pomysł.\nSpodziewam się też, że im bliżej urazu, tym lepszy, ale to już wiedza na ewentualną nie-przyszłość.\nNakładki spełniają swoją funkcję i po 5 miesiącach rozmiar opuszków jest wyraźnie mniejszy, za to nie zmniejsza się przykurcz palców. Osteopata tłumaczy mi, że takie wszywki nie różnią się niczym od źle wszytych łat w ubraniu – ciągną nierówno w dziwne strony. Żeby sprawę skomplikować, ciągnie nie tylko skóra, ale i pozszywane partie pod spodem – nerwy, mięśnie, naczynia, itd. Zaleca mi zakup super-miękkiej szczoteczki i mizianie skóry palców we wszystkich kierunkach tak, żeby pobudzić odbudowę połączeń kolagenowych, które tworzą siatkę (stąd szczotkowanie w różne strony). Pani Dentystka potwierdza, że w ten sposób rozpracowała sobie bliznę po cięciu cesarkim tak, że po miesiącu wyglądała, jakby miała już pół roku i zrobiła się wręcz wklęsła.\nDobra, kupuję najmiększą szczoteczkę do zębów, jaka istnieje i zaczynam mizianie.\nPierwsze wrażenie to mrowienie w przeodległych partiach ręki, właściwie aż do barku. Miziam z każdej strony w każdą stronę, również tam, gdzie mrowi i drętwieje. Okazuje się to bardzo słuszną strategią, bo z dnia na dzień mrowi coraz mniej odlegle, a po mniej więcej tygodniu udaje mi się już bez trudu i bólu rozprostować palce.\nDo tego czasu jednak jestem tak znudzona koniecznością szczotkowania małą powierzchnią włosia, że sięgam po szczotkę do głowy niemowlaków. No i? Bingo! Nie ma chyba nic miększego i bardziej powierzchniowo wydajnego za tak rozsądną cenę 😉\nA wszystko to dlatego, że tę stymulację szczotkową najlepiej wykonywać często. W prawdziwym życiu – jeśli ma być często, musi być krótko. A żeby było krótko, musi obejmować wszystko na raz. No to jest. I działa popisowo.\ncoraz mniejszy obrzęk po przeszczepie skóry\nMinął właśnie 7 miesiąc i wciąż rozważam pijawki 🙂\nNakładki właśnie powędrowały do reklamacji, bo się rozciągnęły, ale firma niemiecka, porządna, niedługo powinni odesłać nowe.\nWciąż mam kłopoty z noszeniem ciężkich rzeczy ze względu na przewrażliwienie dwóch palców.\nPowinnam nadal je szczotkować, ale zapominam, bo palce rozciągają się w pełni i przypominam sobie rzadko.\nZ nowych odkryć – smaruję opuszki olejem CBD 10% (a czasem pastą 30%) dla przyspieszenia regeneracji połączeń nerwowych. Ogólne wrażenie przy dotyku wszywek przypomina dotykanie wielkiego bąbla na otartej stopie, ale zaczynam już lekko czuć skórę na powierzchni, co jest niespodziewaną odmianą.\n1. komorę normobaryczną (ma doskonałą prasę w kwestii przyspieszania procesów regeneracji),\n2. akupunkturę chińską,\n3. i te nieszczęsne pijawki 🙂\nA na przymiarce do nowych, mniejszych nakładek uciskowych na palce (https://www.medi-polska.pl/), Pani Pielęgniarka nie mogła wyjść z podziwu nad tym, jak pięknie mi się to wszystko zagoiło i jak pięknie się obkurcza. Mam też wrażenie, że powolutku zaczynam odzyskiwać czucie w moich wszywkach. Wydaje się więc, że te moje szalone zabiegi nie są jednak całkiem bez sensu 🙂\nTu kupisz witaminę C i MSM, które z radością testowałam na sobie\nThis entry was posted in Z życia wzięte and tagged angiolog, bioaktywna siarka, blizna po cięciu, blizny, c1000, chirurgia, infekcja pooperacyjna, jod, kolagen, leczenie ran, Lugola 10%, maszyna rife'a, miód na rany, MSM, nakładki uciskowe, odbudowa kolagenu, odkażanie ran, opatrunki srebrne, opatrunki uciskowe, pijawki, płyn Lugola, przeszczep, rany, ropa, ropiejące rany, ropienie rany, ściąganie szwów, siarka organiczna, spooky2, srebro koloidalne, szwy, trudno gojące się rany, witamina c, zakażenie pooperacyjne, zakażenie rany, zimny laser.\n4 thoughts on “Przeszczepy, operacje, trudno gojące się rany, przykurcze i blizny – czyli jak obcięłam sobie opuszki.”\nPijawki nie są nieszczęsne i gdybyś jeszcze w czasie noszenia szwów całe je sobie postawić już dawno byłoby po sprawie. Każda komora zda egzamin nawet hiperbaryczna nie trzeba od razu do normobarii.\n4 lutego 2020 at 23:28\nI jak opuszki? Mam podobny problem. Też są strasznie spuchnięte. Czy z czasem ta opuchlizna odpuściła? Prośba o update.\n25 marca 2021 at 14:45\nPowoli odzyskuję w nich w miarę normalne czucie (już nie boli przy naciskaniu), ale palce są nadal spuchnięte, wyraźnie słabsze i mniej sprawne.\nPostanowiłam dać szansę pijawkom – straszne to doświadczenie, ale zwierzaki cudowne. Na razie jestem po trzecim zabiegu i bez zmian, ale też i pani od początku podkreślała, że o ile pijawki są zawsze dobrym pomysłem, o tyle przybyłam do niej z już bardzo starymi wszywkami i żeby zobaczyć jakiś sensowny efekt, trzeba tych zabiegów zrobić chociaż 5-10, a potem poczekać z pół roku zanim ogłosi się zwycięstwo lub porażkę.\nBędzie update, jeszcze trochę 😉\n27 marca 2021 at 18:25\nJeśli chodzi o regenerację tkanek, to odleżyna zjadła mi piętę, a pięta całkowicie odrosła po regularnym naświetlaniu lampą bioptron. Jestem po uszkodzeniu rdzenia, ale zaczęły się regenerować nerwy obwodowe, co Pani radzi żeby sobie pomóc? Mam też przykurcze w łokciach\n27 grudnia 2021 at 08:36


Rozwój dziecka - 12. miesiąc życia • blizejciebie.pl\nDziecko w wieku dwunastu miesięcy zyskało dużą świadomość swojej indywidualności. Jest już coraz bardziej samodzielne – okazuje to w wielu sytuacjach, chociażby podczas pierwszych prób chodzenia. Jego uścisk jest już słabszy, gdyż maluch pragnie się jak najszybciej usamodzielnić. Ciało dziecka nie zmienia się już tak gwałtownie jak wcześniej, jednak jego intelekt cały czas rośnie. W tym momencie potrafi już posługiwać się przedmiotami zgodnie z ich zastosowaniem, może wypowiedzieć też swoje pierwsze słowa. Znacznie lepiej wychodzi mu też używanie myślenia przyczynowo-skutkowego. Jak wygląda rozwój fizyczny i psychiczny dziecka w wieku dwunastu miesięcy?\nDwunastomiesięczne dziecko jest już dużym niemowlakiem. Potroiło swoją wagę urodzeniową – waży około 11 kilogramów. Mierzy w granicach 75 centymetrów. W tym czasie maluch nie przybiera już tak szybko. Jego rozwój w tym kierunku jest stopniowy. Wiąże się to także ze zmniejszonym apetytem. Nie ma w tym jednak niczego dziwnego – dziecko rośnie wolniej, a także jest skupione na wszystkich innych ciekawych czynnościach, jak na przykład raczkowanie. Szkoda mu czasu na jedzenie. Warto jednak pamiętać, że dziecko powinno jeść około 4-5 posiłków dziennie.\nRozwój fizyczny dwunastomiesięcznego dziecka\nDziecko w tym wieku skupia się na doskonaleniu umiejętności, które udało mu się posiąść w przeciągu ostatnich tygodni. Coraz chętniej wstaje na do pozycji pionowej i, przy pomocy rodziców, potrafi przejść chwiejnie kilkanaście kroków. Jego uścisk początkowo jest dość mocny, gdyż obawia się upadku, jednak z czasem słabnie – Wasza pociecha potrzebuje samodzielności i sukcesywnie do niej dąży.\nW tym czasie rodzice mogą zauważyć także, że maluch usilnie próbuje wdrapać się na schody. Robi to jednak jeszcze bez używania ruchów naprzemiennych. Będzie miało także problem z zejściem, choć z czasem wykombinuje, jak to robić.\nTo także czas na pokazywanie wszystkiego palcem. Gest ten jest połączeniem dwóch umiejętności – udoskonalonej kontroli nad ruchami precyzyjnymi oraz sprawności w rozpoznawaniu przedmiotów czy osób. Dziecko w ten sposób komunikuje swoją wiedzę, jednocześnie dzieląc się nią z rodzicem. Dlatego na spacerze będzie chciało pokazywać na wszystko, czasem także z ciekawością, by dowiedzieć się, czym jest dana rzecz. Rodzice nadal powinni nazywać przedmioty wskazywane przez malucha, to utrwala jego wiedzę.\nDziecko potrafi także ze znacznie większą precyzją unosić niewielkie przedmioty i układać je na większych. Jeśli zatem nie macie jeszcze w swoim domu dużych klocków dla dzieci od pierwszego roku życia, teraz przyszedł czas, by je sobie sprawić. Maluch z pewnością doceni nową zabawkę, która pozwala mu na doskonalenie swoich umiejętności. Dwunasty miesiąc to także czas, w którym dziecko samodzielnie chce przewracać kartki książki – wychodzi mu to bardzo sprawnie.\nRozwój psychiczny dwunastomiesięcznego dziecka\nDziecko w wieku dwunastu miesięcy jest zdystansowane do obcych, jednak może okazywać im pewne zainteresowanie. Na przykład ze względu na cechy charakterystyczne, takie jak broda czy długie włosy. Rozpoznaje także ludzi po ich twarzach, coraz lepiej ich zapamiętuje. Ciocia widziana kilka razy nie jest już obcą osobą. Zachowanie malucha zależy w dużej mierze od jego charakteru, indywidualnego dla każdego dziecka. W przypadku interakcji z obcymi dziećmi rodzice nie powinni spodziewać się wielkich przełomów. W tym czasie roczniak nie ma jeszcze pojęcia, w jaki sposób bawić się ze swoimi rówieśnikami. To wiek, w którym nie wykształciła się jeszcze umiejętność wspólnej zabawy – to etap zabawy paralelnej, obok siebie. Maluchy naśladują się i spoglądają na siebie z ciekawością, jednak każde zajęte jest swoją zabawką. Rodzice mogą jednak spodziewać się „kłótni” na placu zabaw. Dzieje się tak ze względu na brak zrozumienia dla pojęć „twoje” i „moje”. Dziecko zainteresowane cudzą zabawką może wyrwać ją z rąk innego dziecka – tylko tyle wystarczy, by wywołać płacz. Z czasem jednak niemowlę uczy się, jak czekać na swoją kolej, a później także jak prosić o zabawkę.\nMaluch potrafi także posługiwać się przedmiotami zgodnie z ich przeznaczeniem. To etap, na którym rozumie coraz więcej i swoją wiedzę wykorzystuje w praktyce. Wykonuje także działania w konkretnej kolejności – to tak zwany początek myślenia zorganizowanego. Potrafi już znacznie lepiej sortować przedmioty, na przykład samodzielnie sprzątając swoje zabawki, kiedy zostanie o to poproszone. Zauważa także, kiedy rodzice są z niego zadowoleni. Dlatego z radością powtarza czynności tak długo, jak długo jest za nie chwalone. Widzi, że sprawia tym przyjemność swoim bliskim.\nTo także czas, w którym ciągle doskonali się jego mowa. Dziecko potrafi wypowiedzieć ze zrozumieniem pierwsze słowa. Zwykle jest to „mama”, „tata” i „nie”. To ostatnie wykorzystuje najczęściej. Roczniak lubi dawać do zrozumienia, że na coś się nie zgadza, korzysta z tej możliwości chętnie, pokazując swoją niezależność. Przypatruje się też rodzicom, gdy robi coś niezgodnego z zasadami. Chce sprawdzić, na jak wiele może sobie pozwolić. Należy jednak pamiętać, iż ustalone reguły są konieczne, by zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa – nie powinno się ich naginać. Dziecko często korzysta ze słowa „nie” kręcąc przy tym głową, by być dobrze zrozumiane. Nadal jednak współpracuje podczas czynności, które sprawiają mu radość, na przykład przy zabawie. Wykonuje proste polecenia jak „daj misia”, „daj rączkę”. Rozumie wiele słów, choć nadal nie potrafi ich używać. W pierwszym roku życia dziecko uczy się nawet pięćdziesięciu słów. Zaczyna także pojmować abstrakcyjne pojęcia, na przykład te dotyczące uczuć. Bawi się także chętnie wyrazami dźwiękonaśladowczymi, zwłaszcza tymi, które naśladują zwierzęta. Potrafi je zidentyfikować i naśladować.\nBadania dwunastomiesięcznego dziecka\nPodczas bilansu zdrowia lekarz zajmuje się przede wszystkim sprawdzeniem tego, jak niemowlę rozwinęło się od czasu ostatniej wizyty. Interesuje go:\nMasa i długość dziecka\nKształt i wygląd ciemiączka\nU chłopców – czy jądra znajdują się w mosznie\nCzy nie występują zaburzenia słuchu i wzroku\nJama ustna (sprawdzenie czy dziecko ząbkuje)\nCzy maluch chodzi już samodzielnie i nie krzywi nóżek\nJak rozwija się jego mowa, włącznie z naśladowaniem dźwięków\nCzy je samodzielnie i potrafi utrzymuje kubeczek\nCzy jest skupione na zabawie\nRozwój dziecka w 12. miesiącu – jak go wspierać?\nWspieranie rozwoju fizycznego i psychicznego to jedno z najważniejszych zadań, jakie stoją przed rodzicami. Co mogą zrobić w dwunastym miesiącu życia dziecka?\nChociaż dziecko może już raczkować, nie warto zmuszać go do stawiania pierwszych kroków. To może przyjść w 13. lub nawet 18. miesiącu. Jeśli jednak maluch wykazuje zainteresowanie próbami, pozwólcie mu na samodzielność.\nTo czas, w którym dziecko powinno mieć miejsce przy wspólnym stole. Jedzenie wraz z bliskimi pozwoli mu na naśladowanie prawidłowych ruchów oraz zachowań.\nWarto zachęcać malucha do zabaw z innymi dziećmi. Jeśli jest on dość nieśmiały, rodzice mogą zapraszać znajomych z dziećmi do domu – w mniejszej grupie Wasza pociecha odnajdzie się lepiej, niż na placu zabaw. Nauka budowania relacji z innymi ludźmi z pewnością zaowocuje w przyszłości.\nNadal mówcie bardzo dużo do dziecka. Wypowiadajcie słowa wyraźnie, używajcie prostych konstrukcji zdaniowych. Roczniak szybko zacznie Was naśladować, przyswajając kolejne słowa.\nPierwszy rok dziecka to bardzo ważny czas, podczas którego niemowlę uczy się wielu umiejętności jakie będzie wykorzystywać podczas całego swojego życia. Chociaż rok życia już się kończy, zaczyna się kolejny, niemniej ważny etap, podczas którego Wasz maluch będzie ciągle zaskakiwać Was zachodzącymi w nim zmianami.\n<<< Rozwój dziecka - 11. miesiąc życia\nNapisał: Nina 2021-01-29\nMamy to, pierwszy roczek! Najpiękniejszy rok w moim życiu ;-) Dziękuję, za każdą cenną wskazówkę, którą udało mi się wyczytać z poradnika ;-)\nOdpowiedź autora: Joanna Strąk 2021-02-16 Pani Nino, dziękujemy za opinię! Cieszymy się, że możemy towarzyszyć Wam w tym niezwykłym czasie :)


Robert Kościelny pyta: Kto z profesorów rzuci w twarz wyzwanie systemowi nauki i jego oligarchom ? | ETYKA I PATOLOGIE POLSKIEGO ŚRODOWISKA AKADEMICKIEGO\nRobert Kościelny pyta: Kto z profesorów rzuci w twarz wyzwanie systemowi nauki i jego oligarchom ?\nPosted on Maj 27, 2014 by jw\nPolska musi być wyspą wolności\n30 kwietnia 2014 odbyło się posiedzenie Rady Programowej PiS, w której uznano: „Żeby zrealizować program PiS, trzeba nowego państwa”. Przewodniczący Rady, profesor Piotr Gliński stwierdził, że zadanie zbudowania nowego państwa choć trudne nie jest niewykonalne: „w sytuacji innej komunikacji pomiędzy elitami i masami można państwo z większą nadzieją próbować zmieniać”.\nFrontem do mas…\nTo, że przyczyna kryzysu państwa leży w utracie kontaktu z masami nie jest, zwłaszcza dla starszych czytelników, żadną niespodzianką i doprawdy nie trzeba socjologa, a w dodatku męża stanu, żeby móc takie zdanie – będące lejtmotywem referatu każdego nowego I sekretarza KC PZPR, który wyłaniał się z dymem pożarów, z kurzem krwi bratniej tzw. polskich miesięcy czasów Peerelu – wpleść między frazy swych propaństwowych przemyśleń. Nie wiem w jaki sposób prof. Gliński będzie chciał poprawić komunikację z masami. Ale to w końcu problem techniczny. Zawsze jakiegoś machera można wytrzepać z rękawa. Gorzej z elitami.\nBo wprawdzie historia III RP pokazuje, że je również można wytrzepać – tak z rękawa jak z innych części garderoby – np. nogawki, a dzieje Peerelu dopowiadają, że także z walonek (iluż jeszcze przedstawicieli takich walonkowych elit tumani i przestrasza, mogliśmy się przekonać przy okazji sprawy prof. dr. mjr. hab. Zygmunta Baumana) – ale problem w tym, czy ludzie zechcą uznać za przewodników te – wytrząśnięte z różnych, czasem niezbyt reprezentacyjnych, zakamarków – przezacności (Cała rzecz stanęła na tem, jak pogodzić de z batem).\nKto, kogo, kiedy i z kim zdradzał.\nKilkanaście dni wcześniej Piotr Gliński powiedział: „25 lat III RP to historia zdrady elit”, a poza tym stwierdził, że „demokracja w Polsce jest tłamszona”. To wszystko święta prawda, tylko czemu smiejoties? nad soboju smiejoties! Bo demokracja to wolność. W tym wolność wypowiedzi. A według naszych przodków to nawet przede wszystkim; bo wolne mówienie […] jest Matką i Duchem Wolności, jest niekonającej Ojczyzny status i znak, gdy jeszcze gada.\nCzy zasady wolnego mówienia przestrzega tzw. „prawa strona”? Casus ks. Isakowicza-Zalewskiego, którego zbanowała niezależna.pl jest wymowny (sic!). Ale mniejsza z niezależną pl. – w końcu jest to prywatna inicjatywa i naczelny GP i GPC może sobie dobierać do grona autorów, kogo tam chce. W poruszanym przypadku, szkoda tylko, że na pożegnanie naubliżał tak szlachetnej postaci, jaką jest ks. Tadeusz Isakowicz – Zalewski. A później – o obłudo do nieba śmierdząca! – jeszcze zapewnił, że będzie się modlił za sponiewieranego przez siebie, insynuowaniem ukraińskiej krwi na rękach, kapłana.\nTak więc już samo to wystarczy, by stwierdzić, że również po tzw. antysystemowych elitach cudów raczej nie należy się spodziewać. Wolność tak, ale bez przesady!\nTym bardziej, że już w 1999 w wywiadzie udzielonym portalowi ekologów pracownia.org.pl. zatytułowanym W ruchu ekologicznym jest mniej g…. niż w całym świecie, Piotr Gliński dał specyficzny popis elitarności, mówiąc o „obecnej rzeczywistości społeczno-kulturalnej”, która jak wynikało z kontekstu wypowiedzi powoduje, że niektóre radykalne, choć tak w ogóle słuszne, działania ekologów, nie mogą być podejmowane, bo spotkają się z niezrozumieniem tubylców – „tego kraju”. Pan profesor mówił też o g…e, które zalega w świecie, „ale w ruchu ekologicznym jest [go] mniej”. A skoro tam jest go mniej, to gdzieś musi być go więcej. Ciekawe gdzie ?\nZielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną…\nPoza tym prof. Gliński mówił o „przysłowiowych babciach słuchających Radia Maryja”, obsadzając je w zaszczytnej roli użytecznych idiotek. Konserwatystek, które jako nieposiadające samochodów, a zapewne w dodatku darzące pierwotną czcią przyrodę, będącą niewysychającym źródłem ziół tak potrzebnych w guślarskich praktykach, nieświadomie popierają zmagania ekooświeconych, walczących o integralność ekosystemu góry św. Anny, przez którą to (górę) planowano w tym czasie przeprowadzić drogę szybkiego ruchu.\nW owych latach prof. Gliński musiał chyba uważać, że jego wierność, jako bez wątpienia przedstawiciela elity należy się raczej głuszcom, paprociom i rzadkim okazom robaków płaskich lub obłych. W tych czasach babciom słuchającym Radia Maryja wierności dochowywali co najwyżej mnisi z zakonu redemptorystów. Wobec których każdy przyzwoity i na pewnym poziomie człowiek mógł zająć tylko jedno stanowisko – takie jakie nakazuje aktualna linia redakcji „GW” i Unii Wolności. Z listy tej ostatniej prof. Gliński startował w 1997 r. do sejmu III RP, co zauważmy z kronikarskiego obowiązku. Podobnie jako to, że w 2003 zakładał partię Zieloni 2004, której program polityczny zawierał i zawiera wszystko co zarówno wówczas jak i dziś uchodzi za najmodniejsze. Europejskie.\nLaureat zasłużonej nagrody.\n„Jaka władza, tacy odznaczeni”, tak na konferencji prasowej 10 maja 2014 r., skomentował Jarosław Kaczyński fakt obwieszenia przez Bronisława Komorowskiego odznaczeniami za zasługi redaktorów i dziennikarzy „GW” …\nAle, jak to się mówi: revenons à nos moutons.\nPiętnaście lat temu pan Gliński był młodym, zdolnym profesorem socjologii, więc nie wypadało mu nucić inaczej niż nakazywała nowa świecka tradycja, której kanon obmyślano przy ulicy Czerskiej. To zrozumiałe: gdy się ma profesurkę i synekurkę (uczelnianą), to głupotą byłoby iść pod wiatr historii, który potrafi strącić korony z głów, a nawet wraz z głowami, a co dopiero profesorski biret.\nByć może coś podobnego myślał pan profesor, choć już nie tak młody jak dawniej, gdy w 2011 r. udawał się do Pałacu Namiestnikowskiego po order za zasługi. Ciekawe kto wówczas wnioskował o Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski dla prof. Glińskiego? Może głuszce, którym profesor dochował wierności? Na stronie internetowej prof. Glińskiego czytamy: „o odznaczenie wnioskowali organizatorzy VI Ogólnopolskiego Forum Inicjatyw Pozarządowych”. Czyli miałem rację. To były głuszce!\nRadość bezkręgowców, albo śmierć frajerom!\nWielu osobom w Polsce należą się splendory za ich niezłomność w czasach trudnych , znamy takich, którzy jednak po 10 kwietnia 2010 r., odmówili udania się do przybytku na Krakowskim Przedmieściu, gdzie rozdają różne aureole, obawiając się spotkania z jego głównym lokatorem. Media co jakiś czas piszą o dawnych działaczach opozycji, niemających najmniejszej ochoty na uścisk ręki człowieka, który kilka godzin po wydarzeniu z 10 kwietnia 2010 r., przejął władzę w państwie na mocy informacji zawartej na czerwonym pasku, któreś z „zaprzyjaźnionych stacji”. Pan Gliński rok po Tragedii Smoleńskiej, chyba nie miał takich skrupułów. Ten przejaw wierności ekosystemowi w jakim tkwią polskie elity został nagrodzony, bo dziś jest bardzo ważną osobą, która jeśli zwycięży „antysystem” będzie personą jeszcze ważniejszą. Pokazując młodym jak można i cnoty nie stracić i dolara zarobić. Obleńce już się cieszą!\nPodobnie „antysystemowi” uczeni, którzy pobiegli po odebranie tytułów profesorskich do palikotowego kolesia, komentującego wraz z towarzyszami największą – po zniszczeniu oporu żołnierzy wyklętych oraz masakrach i rozwianych nadziejach: Grudnia ’70 i stanu wojennego – tragedię Polski, tymi oto skrzydlatymi (nomen omen) słowami: „prawda jest boleśnie prosta – jakby nie polecieli, to by się nie rozbili”.\nA przecież niczym nie groziłoby niepójście na fetę, to wcale nie wymagało wielkiego charakteru, jak mówił Poeta. Tych całych profesur dożywotnich by im nie odebrali. Dyplomy przysłaliby pocztą. Chodziło o gest, na który stać przedstawicieli mas, ale przedstawiciele elit uznali, że im nie wypada. W końcu oni, jako reprezentanci mas, a nawet ich najbardziej świadoma awangarda, i tak będą musieli kontaktować się z gospodarzem domu przy Krakowskim Przedmieściu. Czego przecież nie da się powiedzieć o takim np. dawnym opozycjoniście, któremu szczęście przekroczenia wysokich progów trafiło się jak ślepej kurze ziarno i który, co najwyżej, może reprezentować swą nieelitarną rodzinę. Oczywiście pod warunkiem, że żona mu pozwoli.\nPowiedzmy to sobie otwarcie: tym, którzy pretendują do roli przewodników narodu, do Pałacu Namiestnikowskiego nie wolno wchodzić pod żadnym pozorem. Zwłaszcza pod pozorem odebrania „honorów”. I nie jest to sprawa odwagi, ale smaku, który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała – głowa.\nBo to elity mają się poświęcać, a nie masy. Bo elity są od tego, żeby pójść na pierwszą linię ognia. Natomiast nasze establiszmenciaki, wychowane w Peerelu i III RP, uważają że od zaściełania ciałami bitewnych pól są masy, oni zaś stworzeni są do plądrowania zdobytych taborów. I do rządzenia. Nażreć się i być bezpiecznym jak obozowy ciura, ale żyć w chwale pierwszego do walki, to cel elit, który zamierzają osiągnąć poprzez poprawienie kontaktu z masami. Na pewno się im to uda (Cała rzecz… ale o tym już wspominałem).\nWszyscy chorzy, ale z garów jak powymiatał…\nNiby tacy prześladowani, niby pokrzywdzeni, mówiący prawdę całą dobę, ale gdy spojrzy się na ich życiorysy z ostatniego ćwierćwiecza, nie zapuszczając żurawia głębiej, bo to często kończyłoby się wielkim wstydem (dla nich), to jakoś nie widać w nich przerwy. Kolejne szczeble takiej czy innej kariery w państwowych strukturach i instytucjach pokonywali lekko i bez zadyszki, (nie mówiąc już o zawale), będącej nieuchronnym skutkiem narażenia się establishmentowi III RP, oligarchom grup antyrozwojowych, czyli – rządzących Polską sitw, w ramach których budowane są wsobne struktury i hierarchie, przekładające się na sukces, awans, zasobność materialną lub jej brak. Niestety koszty na to się składające nie są już wsobne, ale ogólne, społeczne (Pan płaci… Pani płaci… My płacimy… To są nasze pieniądze proszę pana…).\nŁatwo sobie wyobrazić, jak po zwycięstwie partii antysystemowej (?) ci wieloletni dyrektorzy, naczelnicy czy też, jak się zaraz okaże, postponowani przez system profesorowie, bez przerw w życiorysie, będą użalać się jakie to sankcje ich dotykały, jak to patrzyli na nich krzywo szanowni koledzy na zebraniu instytutu, rady wydziału czy senatu. Jakie uszczypliwości musieli od nich znosić za swą nieprawomyślność. Zupełnie jak Mieczysław F. Rakowski. Kto nie wierzy, jak prześladowanym człowiekiem w czasach Peerelu były naczelny Polityki, późniejszy wicepremier, premier Peerel i ostatni I sekretarz KC, niech sięgnie po jego pamiętniki.\n… A później będą się bratać w geście chrześcijańskiego miłosierdzia, ze swymi „oprawcami”. Pokazując masom, jak należy wybaczać nieprzyjaciołom swoim…\nFaryzeizm do potęgi…\nKilka lat temu opublikowałem w, redagowanym przez ś. p. Michała Bieniasza, czasopiśmie szwedzkiej Polonii Słowo Kongresu tekst, w którym zwracałem uwagę na to, że nasze elity lubią mówić o sitwach, układach, sieciach powiązań, ale nie swego światka. Czy ktoś z przedstawicieli elit, naszych elit, stanął na czele ruchu odnowy swego środowiska – naukowego, artystycznego, kulturalnego, aby w ten sposób przyczynić się do rozcięcia jednej z nici sieci oplatającej nasz kraj? Zaczął punktować patologie i domagać się głębokich reform? Pociągnięcia do odpowiedzialności osób winnych, np. złego stanu nauki w Polsce – w końcu ktoś odpowiada za to, iż nasze najlepsze uniwersytety gnieżdżą się w czwartej setce światowych rankingów, obok uczelni krajów dotkniętych kataklizmami bądź niepokojami społecznymi, że niczego istotnego dla świata nie produkujemy, że jedynymi profesorami, którzy od razu podjęli od strony naukowej wątek tragedii smoleńskiej, byli nasi badacze z Zachodu, wyuczeni w tym, że naukowca czyni nie coraz dłuższy ogonek tytułów, ale buzująca w nim ciekawość poznawcza.\nMnóstwo młodych zdolnych zasila szeregi bezrobotnych, bądź gastarbeiterów, podczas gdy ukształtowana w czasach Peerelu tzw. stara profesura zasiada na kilku urzędach i etatach.\nCzy znalazł się choć jeden profesor o znanym nazwisku z naszej strony, który o tym wspomniał?\nRzucił w twarz wyzwanie systemowi nauki i jego oligarchom?\nStworzył, bądź uczestniczy w ruchu odnowy środowiska naukowego w Polsce?\nWalczy z patologiami, wyniszczającymi – niczym komórki rakowe organizm – system akademicki?\nJeszcze czego! Sam jest wieloetatowcem, więc nie będzie podcinał gałęzi, na której wygodnie się rozsiadł.\nZnów o (p)osłach\nGdzie są posłowie „antysystemowi”, których psim obowiązkiem (płacimy im za to!) jest lobbowanie na rzecz interesów wspólnoty, a nie sitwy, pisałem w innym miejscu: w kolejce do trzech kas, a jeden to nawet do czterech (zapomogowej). A jeden poseł-profesor (albo profesor-poseł) z PiS (ten sam co to do trzech kas w kolejce stoi) wsławił się ostatnio lobbowaniem na rzecz specjalnych emerytur dla… profesorów, bo inaczej odchodząc na emeryturę wpadną w… „otchłań nędzy”. Z kim się na łby pozamieniali, mówiąc gospodarzem domu przy Alternatyw 4, ci „antysystemowi” posłowie, jeśli sądzą że taki przekręt, taki tupet, taka pruska buta, nie zostaną zauważone przez wyborców? Że nie odejmie to głosów ich partii. A głosy profesorskiej sitwy, której służą, raczej nie wystarczą do zwycięstwa w kolejnych wyborach.\nTydzień przed eurowyborami, wspomniana niezależna pl. cieszyła się, że akademicy z AKO ogłosili poparcie dla kandydatów PiS, który „udowodnił, że jest najbliższy naszemu systemowi wartości”. Mowa! Taka kiełbasa wyborcza, którą temu środowisku zafundował PiS swoim programem oraz złotymi ustami profesora-posła, udobrucha i przekona każdą magnificencję – niezależnie z jakiej strony historycznego podziału przybędzie do wyborczej urny w tym i przyszłym roku.\nMedicae cura te ipsum!\nOczywiście nasi akademicy to tylko przykład, przywołany tu, gdyż dość dobrze mi znany. W innych sferach jest zapewne podobnie. Czy słyszał ktoś, aby nasi lekarze, aktorzy, notariusze, widząc jak młodzi, wykształceni, ale niestety niedoszli medycy, artyści, prawnicy wyjeżdżają za chlebem na Zachód – w końcu przypatrzyli się krytycznie mechanizmom doboru kadr i ścieżek awansu, jakie panują w ich branżach (podkreślmy: w ich, a nie cudzych!) i stwierdzili – dosyć tego, trzeba zmienić niesprawiedliwe reguły gry, mimo iż nas osobiście nie skrzywdziły? Czy nasze elity: swoich pożytków zapomniawszy – jak mówił Piotr Skarga w Modlitwie za Ojczyznę – zaryzykowały i stanęły na czele głębokich, doniosłych zmian w swoim środowisku? Ja o czymś takim nie słyszałem.\nCo najwyżej puste użalanie się nad ludźmi, którzy wyjechali na Zachód, gdzie znaleźli szklane domy – obiecywane przez tych co raili im i raj, i deszcz pieniędzy, i życie jak za Gierka, jak wejdziemy do UE – które po bliższym przyjrzeniu okazały się… szklarniami bauera. Tylko, że nie tuby propagandowe wejścia Polski do UE tam pracują, dla nich są inne etaty: przewodniczących, komisarzy czy europosłów.\n(Ekologiczne?) walenie w bambus.\nPiotr Gliński oskarża tzw. „zamrażalkę” sejmową, w której grzęzną postulaty opozycji o to, że ogranicza możliwości działania posłów PiS.\nCzy są tam również projekty dotyczące gruntownych zmian w szkolnictwie wyższym, których autorami byliby pisowscy akademicy zasiadający w komisji ds. nauki i szkolnictwa wyższego?\nAlbo w innych zawodach: prestiżowych i dobrze płatnych? Zmian gwarantujących że nie przychylność sitwy, ale pracowitość, talent i kompetencje otworzą przed fatygantem niebo spełnienia się w wybranym zawodzie?\nZ drugiej strony „zamrażalka” jakoś nie przeszkodziła PiS-owi w zdecydowanych ruchach w/s wydarzeń na Ukrainie, w zmobilizowaniu do działania całego parlamentu. Tu okazało się, że życie polityczne istnieje również poza „zamrażalką”. Bo w jednych sprawach chce się i można działać, a w innych jakby mniej. A w jeszcze innych – w ogóle się nie chce. A nie chce się bo się broni wygodnego status quo. I tak jest również z systemem akademickim.\nZagorzałymi obrońcami tej poststalinowskiej struktury, na której co najwyżej mogą wyrosnąć takie kwiaty intelektu jak ów profesor z Białegostoku, co kazał się całować w d…. pracownikom IPN, są posłowie PiS. Jakoby „nasi” profesorowie. Którzy – oceniam to jak wyborca ocenia posłów – nie służą interesom wspólnym, wspólnoty akademickiej, ale sitwy akademickiej, mającej w nich dość wysoko postawionych, w hierarchii akademicko-urzędniczej i państwowej, protektorów.\nNie ma elit są uzurpatorzy.\nW Polsce nie ma elity, więc ci, którzy się pod nią podszywają są uzurpatorami. Są za to odpowiedzialni za sytuację, o której w Trzeciomajowe święto przypomniał na Jasnej Górze ks. abp Stanisław Gądecki: 2, 5 mln ekonomicznych egzulantów, 2 mln bezrobotnych, 4 mln na skraju ubóstwa. Poza tym pogłębia się kastowość naszego społeczeństwa – czyli mówiąc inaczej: pogłębia się rozbicie sitwowe (kiedyś Polska rozbita była na dzielnice, teraz na korporacje) naszego kraju. Oczywiście za to, że prawie każda polska rodzina dotknięta jest co najmniej jedną z wymienionych przez księdza arcybiskupa bied, opozycja odpowiada najmniej. Ale umacnianiu ustroju sitwowo-korporacyjnego, jest współwinna. Bo jej posłowie bezwolni, zamknięci w korporacyjnych i środowiskowych gettach deklamując przywiązanie do wartości, takich jak: wolność, uczciwość, pomocniczość, praca dla wspólnoty – w praktyce drwią z nich.\nW Polsce nie ma elit, są za to sitwy i stojący na ich czele oligarchowie. Obecny rząd jest dlatego tak mierny i godny najwyższej pogardy, bo wynajęty został do obsługi koterii kłębiących się na umierającym ciele Rzeczypospolitej oraz obrony wygodnego dla padlinożerców status quo. PiS, mający w swych szeregach takich niezłomnych mężów stanu oraz wspomagany przez „elity”, które poczucia smaku uczyły się chyba w kołchozowej garkuchni, też nie daje zbytnich nadziei na to, że będzie chciał, a jeżeli będzie, to – że zdoła podskoczyć capo di tutti capi i ich licznym fagasom. Tym bardziej, że takich fagasów ma w swoich szeregach.\nA na koniec coś z gender…\nWybory dokonywane przez ludzi bez charakteru zawsze będą gnidzie. Niezależnie czy są oni z prawicy, z lewicy czy skądinąd. I zawsze będą przewidywalne. I zawsze będą zgodne z ich, a nie wspólnym, interesem. Człowiek bez kręgosłupa podobny jest w tym do homoseksualisty: wprawdzie nie wiadomo czy gustuje on w brunetach czy blondynach, szatynach czy rudych. A może kręcą go łysi? Ale jedno jest pewne: kobiety to on nie wybierze.\nFiled under: opinie, Patologie systemowe, Tekst Roberta Kościelnego, Teksty nadesłane | Tagged: bezkręgowcy, elity, sitwy, system |\n« Robert Kościelny o osobowości i etatowości mnogiej Zjawisko kanibalizmu akademickiego »\nznawca, on Maj 28, 2014 at 6:43 pm said:\nWynurzenia Autora są na prawdę męczące. Ileż w tym człowieku jadu, a jakie są jego rzeczywiste dokonania tego nie wie nikt.